عنوان کتاب:عشق در تاریکی

نویسنده: یاسمن خوشنام

منبع:سایت نودهشتیا

برای دریافت کتاب های بیشتر به وبلاگ پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.rozblog.com

مقدمه :

 گاهی توی زندگی انسان اتفاقاتی می افته که اصلا توقعش رو نداری ... گاهی که همه چیز در برابرت تاریک و بی رنگ شده به یکباره رنگ زندگی به خود می گیرد ...

 گاهی ... گاهی ... گاهی ... برای دانستن این گاهی ها شاید بهتر باشد ، بخوانیم تا بفهمیم و درک کنیم ...

 گاهی هایی از زبان روشن دلی که دلش روشن بود ... دلش پاک بود و توانست با دل پاکش ، عشق را درک کند ...

 بله عشق در تاریکی ... عشق بدون دیدن ... وصالی بدون کلام ... و در آخر به ملکوت رسیدن ... !

 فصل اول 

میرا

سلام این من هستم ، میرا بنرجی کسی که در حال نوشتن زندگی خودش به صورت بریل هست ...من هم یک نوزاد نرمال بودم مثل همه ، من هم کسی بودم که مادرم برای بدنیا آمدنم خیلی درد کشید و در آخر که من را بغل کرد ، گفت :

-ارزشش را داشت .

ولی این نرمال بودن فقط در ظاهر بود ، 6 ماه گذشت تا آن روز شوم رسید ... مادرم در حال حمام دادن من بود و من توی وان در حال بازی با اون اردک کوچک نارنجی زیبایم بودم که پدرم آمد .

پدر – ولش کن ...

مادرم - چرا جواب آزمایش رو گرفتی ؟

پدر – اون مثل بقیه نیست .......اون کوره !!!!

چیزی که شنیدنش برای یک مادر چقدر سخت میتواند باشد ... اینکه بچه اش کسی که از پوست و گوشت و خونه خودش هست ... کسی که 9 ماه رو در وجودش گذرونده ، مثل بقیه نباشه و به قول خودمون ناقص باشه و چقدر سخته که پدر اون بچه و همسر اون زن این مسئله به این مهمی رو بدون هیچ حس پدرانه ای بیان کند ... مادرم هنوز در شوک به سر میبرد باورش نمیشد ... خنده ای عصبی کرد و شروع به دست تکان دادن جلوی صورت من شد ... خنده اش شدت گرفت ، بلند و بلند تر شد تا آنجایی که شروع به گریه کردم ... مادر تازه متوجه حال خود شده بود ، من را در بغل گرفت و آرام شعری رو در گوشم زمزمه کرد و آرامش مادرانه را به وجودم تزریق کرد .

من یادم نمی آید در آن زمان چطور بودم ، چه کارهایی را انجام می دادم و چگونه بودم ... همه ی این سوال ها در ذهن من در حال گردش بود تمام مدت روز به همین مسائل فکر میکردم ... مگر داشتن بچه ی کور ننگ به حساب می آید که پدرم اجازه ی رفتن به مدرسه را به من نداده بود ؟ او حتی از گردش رفتن با من هم ممانعت میکرد ... او اجازه نمی داد مثل یک کودک رفتار کنم با کوچکترین بهانه گیری مجبور به تحمل ضربه هایی میشدم که شاید در این زمان هیچ کودکی آن را نچشیده است .

هر چه بزرگتر میشدم رفتارم بچگانه تر به نظر می رسید ... من در جامعه نبودم ... در کنار دختران و پسران هم سن و سال خودم نبودم بلکه دنیای من در یک اتاق 16 متری که حتی نمیدانم باعث روحیه دادن به یک بچه میشود یا نه و یک مادر بسیار مهربان خلاصه میشد ... پدرم از آوردن فرزند دیگر خودداری میکرد چرا که میترسید لکه ننگ دیگری روی پیشانیش بوجود آید ... 10 سال زندگی پوچ و بی معنایی را داشتم ... زندگی کسل کننده ای که پس از ورود استاد مسیرش تغییر کرد ... 

درست است که من فقط توانایی دیدن رو نداشتم ولی جالب اینجا بود که اطرافیانم با من حرف نمی زدند ... مادرم هم تنها برای موارد ضروی ار من سوال میپرسید و شاید برای همین بود که استاد برای حرف زدن با من مشکل داشت ... کودکی را که از 6 ماهگی با او سخن نگفته شده بود و به جز معدود کلمات درون دایره لغاتش کلمه ای را نمیدانست چگونه میتوانست با فردی که از دل جامعه بیرون آمده سخن بگوید ... من اعتماد به نفس پایینی داشتم و عاملی که بیشترین اثر را رویش داشت دوری از جامعه به اجبار پدرم بود ... پس خیلی واضح بود که به سختی با استاد ارتباط برقرار کنم .

استاد

من استاد دانشگاه نابینایان هستم ، فرهان آناند 55 ساله ... کسی که به سختی باید سعی کند تا بتواند بدون هیچ کمی و کاستی احساس این نابینایان را درک کند ... 27 سپتامبر 1965 بود که من از زبان یکی از دانشجویانم درباره ی دختر کوری که به اجبار پدرش در خانه حبس شده است شنیدم و خیلی از این بابت تاسف خوردم ... تا وقتی به خانه رسیدم داشتم به آن دختر 10 ساله فکر میکردم وقتی به خانه رسیدم از مالایکا خدمتکار خانه ام در باره ی آن دختر پرسیدم .

-مالایکا تو درباره ی دختری نابینا که به اجبار خانواده اش در خونه حبس باشه چیزی میدونی ؟

در حالیکه در حال تمیز کردن میز برای چیدن شام بود گفت :

-بله آقا ، خونه ی دکتر بنرجی دقیقا 4 تا کوچه بالاتر از ماست .

-میتونی با خانم خونه صحبت کنی تا من یک روز پیش این دختر برم ؟ راستی اسمش چیه ؟

-بله آقا حتما همین فردا با خانم بنرجی صحبت میکنم ... اسم اون دختر کوچولو هم میرائه .

مالایکا بعد از دادن غذای من 10 دلارش رو گرفت و از خانه خارج شد و من برای بار دوم قرار گذاشتن با خانواده بنرجی رو به او یادآور شدم ... بعد از خوردن سوپ قارچی که مالایکا درست کرده بود ، به دفتر کارم رفتم تا درباره ی میرا کمی فکر کنم !

صبح روز بعد راس ساعت 6 از خواب بیدار شدم ... روزی مانند روز های قبل بود بعد از درست کردن یک فنجان قهوه و برداشتن روزنامه از جلوی در خانه به داخل اتاق نشیمن رفتم و شروع به خواندن روزنامه کردم تا مالایکا از راه برسد و من رو از وقت ملاقاتی که با خانواده بنرجی گذاشته بود مطلع کند ... ساعت 8 بود اگر به خاطر کاری که به او سپرده بودم نبود به خاطر تاخیر یک ساعته اش از تمام حقوق روزانه اش محروم میشد ولی وقتی که آمد خبر خوشی را به من داد .

-سلام آقا من با خانم بنرجی صحبت کردم ایشون راضی نمیشدن که شما میرا رو ببینید ولی وقتی درباره ی کار شما با اونها صحبت کردم راضی شدند امروز ساعت 5 بعد از ظهر با میرا ملاقات کنید .

-خیلی خوبه ... امروز 20 دلار دریافت میکنی ملایکا ... حالا هم برو سر کارت ...

- چشم آقا !

خوشحال از این بودم که میخواهم با دختر 10 ساله ای آشنا شوم برای کسی مثل من همسرش را در سن 30 سالگی از دست داده بود و از او فرزندی نداشت باید جالب می بود تا با دختر که همسن نوه اش را دارد همکلام و هم صحبت شوم ولی من نمیدانستم که بعد از دیدن میرا قرار است که زندگیم رنگ تازه ای به خودش بگیرد و دست خوش تحولاتی بشود .

***

امروز کلاسی نداشتم و خودم رو با دیدن اخبار و شنیدن رادیو سرگرم کردم ... طبق برنامه ساعت 2 بعد از ظهر ناهارم را خوردم و به مدت نیم ساعت استراحت کردم .

ساعت 4 شده بود از مالایکا درخواست کردم تا زودتر از همیشه به خانه اش برود ... تصمیم گرفتم تا خانه ی آقای بنرجی پیاده بروم و در راه تمام مدت به این فکر می کردم که با این دختر چطور ارتباط برقرار کنم ؟

به خانه ی دکتر بنرجی رسیدم ، خانه ای که بیشتر شبیه به زندان بود تا یک خانه ... خانه با دیوار های بلند خاسکتری و شیشه هایی که جلوی همه ی آنها میله های فلزی قرار داده شده بود و باغی بزرگ که بواسطه عدم توجه به آن تبدیل به یک خشکزار شده بود ... درختان بی برگ و پوسیده ، برگ های خشک شده ی روی زمین و چمن هایی که رنگشان به سیاهی میزد همگی دست به دست هم داده بودند تا باعث ایجاد رعب و ترس در وجود آدمی شوند .

زنگ خانه را فشار دادم ، زنی میانسال و زیبا که مهربانی درون چشمانش نیروی جاذبه ی قوی داشت در را باز کرد .

زن – سلام

-سلام ... آناند هستم ، اومدم میرا رو ببینم .

زن – اه بله ... بفرمایید .

وارد خانه شدم ، درون خانه هم فضایی بی احساس و سرد بود ... واقعا چگونه در این خانه زندگی میکردند ... خانه ای بزرگ که تمام چراغ هایش خاموش بود و تنها از طریق پنجره نور کمی به درون اتاق ها وارد میشد و فضا را از تاریکی مطلق خارج میکرد .

-میرا کجاست ؟

زن – توی اتاقش بیاید تا شما رو راهنمایی کنم .

تا انتهای سالن به همراه ان زن رفتم تا به پلکانی رسیدیم .

زن – از پله ها بالا برید و در سمت راست راهرو اولین اتاقی رو که دیدید وارد اون بشید .

-ممنونم .

به راه خودم ادامه دادم و هر چی بالا تر میرفتم احساس فردی را داشتم که در جسمی بی روح زندگی میکند ... اولین اتاق سمت راست ... روی در چیزی نوشته شده بود ... ورود ممنوع !!! 

در زدم ... دوباره ... دوباره اما کسی جواب نمی داد ... آهسته دستگیره ی در را پایین کشیدم ... صدای نا به هنجارش باعث آزار می شد ... جیر جیر کردن های در چوبی بیشتر از صدای دستگیره انسان را اذیت میکرد ... وارد اتاقی شدم که دختر با موهای بلند فرفری در حالی که دستش زیر چانه اش بود به من نگاه میکرد .

-سلام 

سکوت 

-اسم من فرهانه ... و اسم تو ؟

باز هم سکوت ... سکوتی مطلق که با هر سوال من این سکوت بیشتر میشد ... مثل اینکه نمی توان از طریق گفتگو وارد شد ، ارام به سمت او رفتم و گفتم :

-میرا دستت رو بده به من و آروم اینجا رو لمس کن .

با کمال تعجب دیدم که دستش را بالا آورد و روی صورت من قرار داد تمامی اجزای صورتم را با دستان کوچکش لمس کرد و در آخر روی سرم دستش را متوقف کرد ... آه کلاه متوجه آن روی سرم شده بود .... دختر باهوشی بود و متوجه شدم که این چیزی است که تا به حال با آن رو به رو نشده است ، به آرامی دستش را کنار زدم و کلاه را از روی سرم بداشته و بر سرش گذاشتم ... احساس کرد چیزی روی سرش قرار گرفت ، به آرامی روی سرش دست کشید و وقتی که کلاه را روی سرش لمس کرد ... خندید ، از ته دل خندید و از خوشحالی خود مرا هم شاد کرد ... به نظرم برای جلسه ی اول کافی بود ، برای همین تنها با خداحافظی کردن با میرا و نوازش کردن سرش از اتاق خارج شدم و بلافاصله از آن خانه کذایی به بیرون آمدم .

میرا

تمام لحظاتی را که با استاد گذرانده ام به یاد می آورم ... تمام سر خوشی ها و ناراحتی هایم را ... تمام کمبود ها و دغدغه هایم را که او با مهربانی برایم برطرف کرد را به یاد می آورم ... او همه چیز من بود ، پدر ، برادر ، خواهر و حتی جای مادرم را هم برایم پر می کرد ... او نمونه ای از یک انسان کامل بود .

وقتی که وارد اتاقم شد ، نمیخواستم با او صحبت کنم و حتی اگر می خواستم هم مطمئنا چیز جالبی از آب در نمی آمد ... برایم جالب بود وقتی که جوابش را ندادم به جای اینکه مرا در اتاق تنها بگذارد به آرامی دستم را روی صورتش قرار داد تا من آن را تصور کنم ... دستم که به کلاه خورد احساس کردم چیزی متفاوت است ، چیزی که تا به حال آن را لمس نکرده بودم ... نمی دانم از کجا ولی متوجه شد که به آن کلاه علاقه دارم وآن را روی سر من گذاشت ... تک تک ناراحتی هایم به یکباره به شادی وصف ناپذیری تبدیل شد که تمامی سلول های بدنم را در بر می گرفت .

بعد از آن روز ، هر روز منتظر بودم تا دوباره استاد به دیدنم بیاید و با هدیه ای دیگر مرا خوشحال کند .

***

روز دومی که به خانمان آمد اصلا باور نمی کردم که آن پیرمرد مهربان دوباره به اینجا آمده است ... اصلا فکرش را هم نمی کردم که او بخواهد این چنین با پدر من دعوا کند بلکه تصورم از آن روز به طور کامل متفاوت از اتفاقی بود که افتاد .

استاد

من 5 روز به دیدن میرا نرفتم و در آن 5 روز به این فکر می کردم که چرا او با من اصلا صحبت نکرد ؟ در صورتیکه عضوی که از بدن او دچار مشکل شده است زبانش نیست چشمانش هستند .

برای بار دومی که می خواستم به دیدن میرا بروم دوباره از مالایکا خواستم که با خانواده میرا صحبت کند ... از صحبت هایی که شد متوجه شدم که آن زن مهربان را که بار اول دیدم ، مادر میرا ، ماریاست ... ملاقات بعدی من و میرا یک روز پر حادثه بود ... وقتی که به خانه دکتر بنرجی رفتم میخواستم درباره ی وضعیت میرا با مادرش صحبت کنم .

-از چند سالگی این مشکل رو داره ؟

ماریا – دقیقا نمی دونیم ولی وقتی آزمایش هایی رو در 6 ماهگیش انجام داد ، جوابش اومد ... متوجه شدیم که چشماش کور شده .

-خب بعد از این اتفاق چطور باهاش رفتار کردید ؟ تا اونجایی که می دونم شما فرزند دیگه ای ندارید پس حتما تمام توجه تون متوجه میراست .

ماریا – میدونید دقیقا اینطور نیست بعد از گرفتن جواب آزمایش ها تا 3 سال اول به جز من هیچ کس به او توجه نمی کرد البته باید متوجه شده باشید که به جز من و پدرش کسی توی این خونه نیست ، بعد از اون کمی توجه اش به میرا بیشتر شد و این توجه توی دیدن میرا خلاصه می شد .

-که در واقع میرا متوجه هیچ چیز نمی شد ؟

ماریا – تقریبا بعد از اینکه میرا 7 ساله شد من اصرار کردم که برایش معلم بگیریم ، خودتون که میدونید هنوز مدرسه مناسب با شرایط همچین بچه هایی وجود نداره ، ولی مخالفت کرد و هیچ وقت دلیلش رو نگفت و حالا هم که می بینید میرا 10 ساله شده و نه با کسی رابطه داره و نه سوادی داره که بخواد از اون استفاده کنه .

-این غیر قابل تحمله ... میشه خود دکتر رو ببینم ؟

ماریا – ایشون توی اتاق مطالعه شون هستن و الان نمیشه کسی مزاحمشون بشه .

-پس من به دیدن میرا میرم و بعد از دیدنش به پیش ایشون میام .

ماریا – حتما ...

دست ماریا را به آرامی فشردم و دوباره همون پلکان خوفناک را طی کردم و به در اتاق میرا رسیدم ، به آرامی در را باز کردم و با صحنه ی زیبایی مواجه شدم ... میرا آرام و زیبا توی تخت خوابش به خواب رفته بود ، برای اینکه از خواب بیدار نشود بی صدا از اتاق به بیرون آمدم ... وقتی به سالن رسیدم با چهره ی مردی عبوس و عنیکی رو به رو شدم ... به سمت آن مرد رفتم و روی مبل کنار دست او نشستم .

مرد – من دیپاک بنرجی ، پدر میرا ، ظاهرا شما با من کار داشتید ... بفرمائید .

-بله می خواستم بدونم دلیل مخالفت شما با گرفتن معلم برای میرا چیه ؟

دیپاک – به چه درد میرا میخوره اون فقط بلده بخوره و بخوابه ، حتی حرف هم نمی زنه پس من هم نمی خوام خرج اضافی بکنم .

-ولی این کاملا غلطه شما باید بهش فرصت بدید ؛ میشه از شما خواهش کنم که من رو به عنوان معلم میرا قبول کنید ؟

دیپاک – گفتم که هزینه اضافی نمی کنم .

-من دستمزدی در قبال کارم دریافت نمی کنم فقط می خوام که میرا رو با جامعه آشنا کنم و اون رو از این پیله ای که به دور خودش پیچیده بیرون بیارم .

دیپاک - در صورتیکه برای من مشکلی بوجود نیارید من با این قضیه مشکلی ندارم .

و حال من نمی دانم چگونه بدون گرفتن کمک از پدر میرا به او کمک کنم ؟؟؟ ... اما در دلم امیدی دارم که بتوانم او را به کسی که قابل پرستیدن باشد تبدیل کنم ... اما اول از همه باید راهی برای آشنا کردن او با حروف الفبا پیدا کنم و مطمئن هستم که آن روش همیشگی برای این دختر کارساز است .

***

باید از اول هفته شروع به کار کردن با این دختر می کردم ... مطمئنم که توی این کار موفق می شم .

میرا

از خواب که بیدار شدم ، احساس کردم کسی کنارم نشسته است ، به آرامی دستم را تکان دادم و متوجه مادرم شدم روی دستم بوسه ای زد .

ماریا – میرا از اول هفته کلاس های درست رو باید با آقای آناند شروع کنی آمادگیش رو داری ؟

-آره

ماریا – میدونی من خیلی برات خوشحالم امیدوارم موفق باشی .

-ممنونم

من را در آغوش گرفت روی سرم بوسه ای زد آرام و بی صدا گریست این را از مرطوب شدن پوست سرم فهمیدم ... چقدر این موجود دوست داشتنی است ... پس از خروج مادر از اتاق لبخندی بر لبم بر جای ماند ، بی صبرانه منتظر اول هفته بودم تا بتوان به آرزوی همیشگی خودم برسم .

اول هفته رسید و درس خواندن من آغاز شد ... تمام خاطرات آن زمان را به درستی در خاطر ندارم ، ولی همان اندک خاطرات باقی مانده در حافظه پیرم را در اینجا روایت میکنم .

روز اولی که برای کلاس درس به خانمان آمد ، من فکر می کردم که تا آخر هفته به تمام علومی که دوستشان دارم مسلط می شوم ولی وقتی به اشتباه خودم پی بردم که متوجه شدم در کل هفته فقط 7 حرف از حروف الفبا را یاد گرفته ام .

استاد به آرامی و نرم حروف الفبا را روی دست من می نوشت و صدا آن ها را به من می گفت ... از هر چیز برای آموزش من استفاده می کرد ... روزی مادرم کیکی را برای عصرانه به اتاق من آورد ، وقتی من بوی کیک را احساس کردم به سمتش رفتم و لی قبل از اینکه حرکتی بکنم استاد دست من را گرفت و روی آن کلمه کیک را نوشت و از من خواست تا آن را هجی کنم .

-کاف یا کاف

استاد – آفرین حالا با هم عصرانه می خوریم .

تمامی کلمات و حروف را با همین روش آموزشی به من یاد داد ، بعد از آن به اصرار من ریاضیات را هم به من آموخت ... پدرم تازه داشت به داشتن دختری مثل من که بدون داشتن چشم دارای چنین تحصیلاتی شده است افتخار میکرد و من را در مهمانی های مجلل و مراسم های تشریفاتی همراه خودش می برد ، من از این بابت بسیار خوشحال بودم ولی من تمام کمبود ها خودم را با استاد پر می کردم و دیگر جای خالی باقی نمی ماند که پدرم بخواهد با محبت های خود آن را برای من پر کند .

7 سال تمام من زیر دست استاد به آموزش دروس مختلفی که در مدارس تدریس می شد پرداختم و علاوه بر آن ها به زبان فرانسوی و فلسفه مسلط بودم ... من در جایگاه خودم عالی بودم ولی زندگی من شکل یک نواختی به خود گرفته بود و این چیزی نبود که یک جوان مشتاق آن باشد ... برای اینکه بتوانم دنیای دیگر جوانان را درک کنم ، مجبور به سوال کردن از استاد بودم چرا که همه ی دوستان من از شاگردان نابینای استاد تشکیل شده بود .

-استاد میشه بهم بگید که بقیه کسایی که هم سن منن چیکار می کنن.

استاد – برای چی این رو می پرسی ؟

-برای اینکه میخوام مثل اونا باشم تفریحاتشون رو انجام بدم و باهاشون در ارتباط باشم .

استاد – مطمئنی این چیزیه که تو می خوای ؟

-آره 

استاد – پس اگر واقعا هدفت اینه که با افرادی که شاید تو رو تحقیر کنن در ارتباط باشی من مانع تو نمی شم ... هدف من در ابتدا هم همین بود ولی اول می خواستم که به آمادگی روحی برسی که انگار رسیدی ولی اگر می خوای با مردم در ارتباط باشی نباید از چیزی که هستی بترسی چون تنها کافیه برای یک لحظه از خودت بدت بیاد یا نا امید بشی در اون لحظه است که ممکنه هر کاری رو انجا بدی .

ترجیح دادم سکوت کنم تا متوجه شود منظورش را درک کرده ام ... بعد از آن روز من هر روز با استاد به پارک می رفتم و استاد درباره ی افرادی که در پارک بودند با من صحبت می کرد .

یک روز که مثل همیشه در پارک روی نیمکت کنار گل های یاس نشسته بودیم ، زنی در کنار ما نشست .

زن – سلام ... من رادیکا خبرنگار مجله ی ــــ هستم ، از دور شما رو دیدم و متوجه شدم که شما کورید ، میشه وقتتون رو بگیرم ؟

-البته ... بفرمائید .

رادیکا – خب اول به من بگو که از کی برای چشمات مشکل پیش اومد ؟

-خب تا جایی که میدونم 6 ماهگی ...

رادیکا – خیلی متاسفم ... درس هم خوندی ؟

این جمله را با لحنی ادا کرد که از آن اصلا خوشم نیامد ، نمی دانم ترحم بود و دلسوزی یا طعنه ای دربار ه ی کوری من ....

-بله من تمام دوره های تحصیلی رو پشت سر گذاشتم .

رادیکا – خب به عنوان کسی که دنیاش تاریکه ...

آه جمله اش مثل پتکی توی سرم خورد ، حالا چطوری از دستش راحت شوم ؟ استاد هم که رفته بود ولی من نمی توانستم دیگر آنجا بمانم ... از روی نیمکت مصمم بلند شدم و شروع به راه رفتن کردم ... چند قدم راه رفتم با فردی بر خورد کردم ... صد و هشتاد درجه مسیرم تغییر کرد و به راه رفتن خودم ادامه دادم چیزی را نمی دیدم پس ترجیح می دادم راه بروم تا شاید استاد را پیدا کنم ... راه می رفتم و با صدایی که عجز در آن موج می زد استاد را صدا می زدم ...

-استاد .... استاد ... استـــاد ...

برای بار آخر استاد را صدا زدم ...

 آنجا بودم و هیچ جا نبودم 

عجز صدایم بیداد می کرد

در امید رهگذری بودم شاید دستم را بگیرد

پاهایم سست شد

روی زمین ، سردی تنهایی تا مغز استخوانم را سوزاند

 به آرامی پاهایم را که توانایی حرکت کردن نداشت روی زمین دراز کردم و آرام گریستم ... گریستنی نه برای ندیدن بلکه برای دیده نشدن ... آیا واقعا کسی من را در آن وضعیت نمی دید ؟ ... بهتر است یک طرفه به قاضی نروم ... نمی دانم ، تنها چیزی را که می دانم این است که از شدت گریه به خواب رفتم .

از خواب که بیدار شدم احساس کردم روی چیز نرمی قرار گرفته ام ... به آرامی از سر جایم بلند شدم و نشستم ... اما من کجا بودم ؟ خودم هم نمی دانستم ... بلند صدا زدم :

-کسی اینجا هست ؟ .... آهای ... خواهش میکنم یکی جواب بده به من ... کسی اینجا هست ؟ ... من کجام ؟

جلوی دهنم را محکم گرفت ... اما چه کسی ؟ ... دستش را برداشت ... هیچ نگفت ...

-شما کی هستی ؟

باز هم سکوت ... چرا توی این دنیا علاوه بر تاریکی باید سکوت را هم تحمل کنم ؟؟؟

-خواهش می کنم شما کی هستید ؟

هیچ چیزی نمی گفت ولی من صداهایی می شنیدم.

تحملم تمام شد بلند شدم ولی فردی مانعم شد .

با التماس به آن فرد گفتم : 

-خواهش میکنم بگید کی هستید ...

به آرامی دستم را گرفت و روی دستش گذاشت و شروع کرد به انجام دادن حرکاتی با دستش ... ولی من هیچ نمی فهمیدم ...

-میشه اسمتون رو بگید ؟

دستم را روی لبش گذاشت و محکم لبانش را به هم فشار داد و بعد سرش را به چپ و راست تکان داد ... متوجه نمی شدم ...

-آقا شما مشکلی دارید ؟

دوباره همان کار را انجام داد ... اه من هیچ نمی فهمیدم ... دستم را رها کرد گویا متوجه شده بود که من هیچ از حرکاتش سر در نمی آورم.

دستم را روی لبانش گذاشت و صامت گفت :

-من نمی تونم حرف بزنم !

چند بار این جمله را تکرار کرد تا فهمیدم ...

حال چکار کنم ... بدون اینکه حتی بتوانم با این فرد صحبت کنم چطور از او کمک بخواهم ؟

چطور خانواده ام را پیدا کنم ؟ ... بهترین راه خارج شدن از این خانه و کمک خواستن از فرد دیگری است ...

-من می خوام برم ... از اینکه کمکم کردی ممنون ... میشه راه رو نشونم بدی ؟

دستم را گرفت و به آرامی در مسیری شروع به راه رفتن کردیم ... بعد از چند دقیقه دستم را رو دستگیره ای قرار داد ... دستگیره را پایین کشیدم و از خانه بیرون زدم ... سه قدم برداشتم ، امکان داشت بیوفتم ، برای همین دستانم را تکان می دادم تا بتوانم چیزی برای تکیه پیدا کنم ... ولی نه تکیه گاهی بود و نه کسی بود ... هیچ صدایی نمی آمد ... راه آمده را برگشتم .

-ببخشید آقا میشه کمکم کنید تا به خونمون برگردم ؟

بازویم را جلو بردم و گفتم :

-اگر چیزی را به من می خواهی بگویی روی دستم بنویس !

رویش نوشت باید :

من نمی تونم حرف بزنم ولی برای پیدا کردن خانواده ات باید به شهر بریم .

کمی متوجه شدن جملات برایم سخت بود ولی وقتی فهمیدم که از شهر خارج شده ام ، شوکه شدم .

-من کجام ؟

-یه روستا 10 کیلومتری شهر زیاد دور نیست .

-پس بهتره زود حرکت کنیم .

دستم را گرفت و دنبال خودش کشید ... صدای بوق قطار را شنیدم .

-ما سوار قطار می شیم ؟؟؟

هیچ چیز نگفت و من را دنبال خودش وارد قطار کرد آنقدر از سوار شدن به قطار خوشحال بودم که گم شدنم را فراموش کردم ... روی صندلی نشاندم ... قطار حرکت کرد و نسیم دلنواز صبح صورتم را نوازش می کرد ... و حالا منتظر اتفاقاتی بودم که برای پیدا کردن خانواده ام ممکن بود برایم پیش بیاید .

***

1 ساعت توی راه بودیم تا به شهر برسیم یا شاید هم بیشتر من که احساس می کنم فاصله این شهر خیلی بیشتر از 10 کیلومتر است یا شاید هم این قطار خیلی آهسته حرکت می کند ... نمیدانم ...

از قطار پیاده شدیم ... به او گفتم :

-بهتره از مرکز شهر شروع کنیم ... من که جایی رو نمی شناسم ولی میدونم اون ناحیه منطقه ی بزرگیه .

دستم را گرفت و به سوی میدان شهر رفتیم ... مطمئنا کار آسانی نبود ولی باید اینکار را انجام میدادم تا خانواده ام و استاد نگران نشوند .

استاد

بعد از اینکه آن خبرنگار پیش میرا نشست من تصمیم گرفتم تا کمی قدم بزنم ، برای همین از جایم بلند شدم .... قسم میخورم که کمتر از ده دقیقه آنها را تنها گذاشتم ولی وقتی برگشتم نه از میرا خبری بود و نه از آن خبرنگار ... خیلی ناراحت شدم و هزاران بار خودم را نفرین کردم که چرا او را تنها گذاشتم ؟

خیلی دنبالش گشتم ولی پیدایش نکردم ... نمیدانستم چطور رو در روی خانواده اش قرار بگیرم ... به اداره پلیس خبر دادم و عکسش را هم تحویلشان دادم تا اگر پیدایش کردند به من خبر دهند .

بعد از اینکه از گم شدم میرا 1 روز گذشت نگرانی من هر لحظه بیشتر می شد ... میرا نابینا بود و مطمئنا خیلی دچار مشکل میشد ... ماریا و دیپاک هم وضع قابل تعریفی نداشتند و به مراتب حال ماریا بدتر از دیپاک بود ، به طوری که وقتی خبر گم شدن میرا رو شنید دچار حمله ی تنفسی شد .

حالا همه در نگرانی به سر می برند ... خیلی خیلی برایم سخت است ... ماریا کنار تلفن نشسته و مانند دیوانه ها منتظر زنگی از جانب پلیس است ... امیدوارم میرا زودتر برگردد ... این تنها آرزوی من برای دختر کوچولویم است .

روهان

من روهان هستم ... درسته من همون کسی هستم که اون دختر رو از توی خیابون وقتی که خوابش برده بود به دلیل معصومیت زیاد چهره اش ، بلند کرد و به خونه اش آورد ... وقتی به خونه ام آوردمش متوجه خستگی زیاد توی تنش شدم برای همین اون رو روی تخت خوابم قرار دادم و تا بخوابه ... تمام شب رو بیدار بودم و مدام ذهنم مشغول این بود که وقتی از خواب بیدار شد چطور باهاش ارتباط برقرار کنم ؟ ... در صورتیکه من لالم ... وقتی از خواب بیدار شد خیلی سروصدا کرد و من رو هم از خواب بیدار کرد .

به کنار تخت رفتم و جلوی دهانش را گرفتم تا آنقدر سر و صدا نکند و بعد از اینکه دستم را برداشتم با زبان اشاره شروع کردم به حرف زدن با او اما هیچ عکس العملی نشان نداد ... دستم را جلوی چشمانش تکان دادم ، هیچ واکنشی نداشت... نکند که ... اه درست است ... اون کور بود .

با التماس می پرسید که من کی هستم ... انگار ترسیده بود ... برای همین برای اینکه به او بفهمانم نمیتوانم حرف بزنم دستش را روی لبانم گذاشتم و محکم آنها را فشار دادم و سرم را چپ و راست کردم ... باز هم متوجه نشد ... برای همین صامت به او که دستانش رو لبانم بود گفتم :

-نمی توانم حرف بزنم .

چندبار تکرار کردم تا متوجه شد ... ناگهان شوکه شد این از حالاتش مشخص بود ... گفت که میخواهد از اینجا برود برای همین از من کمک می خواست تا راه خروجی را نشانش دهم ... دستش را گرفتم و روی دستگیره در قرار دادم ، در را باز کرد و به بیرون رفت ... 

قلبم فشرده شد ... او حتی تشکر یا خداحافظی هم نکرد ولی اشکالی ندارد ... من که این کار رو برای تشکر اون انجام ندادم ... چند قدم برداشت و برگشت دوباره به سمت خونه و از من کمک خواست تا به خانه اش برش گردانم ... احساسات ضد و نقیضی داشتم ولی الان تنها چیز مهم پیدا کردن خانواده ی این دختر بود .

از من خواست تا اگر چیزی بهش می خواهم بگویم رو دستش بنویسم این کار بهتری بود ... بهش گفتم که توی یه روستاست و باید برای پیدا کردن خانواده اش به شهر بریم ... کمی از اینکه از شهر خارج شده بود ترسید ... برایش توضیح دادم که فقط 10 کیلومتر تا شهر فاصله داریم ولی حقیقت این بود که ما بیش از 20 کیلومتر با شهر فاصله داشتیم و من این را فقط برای این گفتم تا او را آرام کنم .

برای رفتن به شهر باید از قطار استفاده می کردیم ... 2 بلیط ... برای 2 نفر ... به مقصدی مشخص ... با سرنوشتی نا مشخص ... از سوار شدن به قطار به وجد آمده بود ... برایم جالب بود ... وقتی قطار به حرکت در آمد و باد توی صورتش می خورد یک لحظه لبخند از لبانش به کنار نمی رفت ... زیبا بود ... شبیه یک فرشته توی قصه ها ... یا شاید پری دریایی بیرون از آب ...

دخترکی با موهای فرفری خرمایی و چشمان مورب قهوه ای ، پوستی که بر اثر تابش آفتاب کمی گندم گون شده بود با بینی و لبانی متوسط ... 

شبیه خرما بود ... شیرین بود ...موهایش قهوه بود ... چشمانش بادوم ... اما امیدوارم که درونش مانند سنگی سفت و سخت نباشد .

جالب ترین مسئله برای من این بود که حتی اسمش را نمی دانم ... اسمم را نمی داند ... ولی اعتماد می کند ... 

از قطار که پیاده شدیم پیشنهاد داد تا از مرکز شهر شروع به گشتن کنیم ... ایده ی خوبی بود ...

پس پیش به سوی آینده و سرنوشتی نا معلوم ...

میرا

غذا را در مرکز شهر در کنار فواره آبی خوردیم ، انصافا که خیلی خوشمزه بود و پاشیده شدن قطرات آب روی صورتم آن خوشمزه تر هم می کرد ... میخواستم صدایش بزنم که ناگهان فهمیدم که نه اسمش را میدانم و نه اسمم را میداند ! 

چگونه به او اعتماد کردم ؟؟؟ باورش برای خودم هم سخت بود ...به هر حال باید نامش را می فهمیدم شاید روزی به دردم خورد .

-اسمت چیه ؟

دستم را جلو بردم ... گویا متوجه نشده بود ...

-پرسیدم اسمت چیست ؟

باز هم چیزی ننوشت ... دستانم را در هوا تکان می دادم تا پیدایش کنم ... نکند رفته باشد و مرا تنها گذاشته باشد ؟ ... من تنها چه کنم ؟ خدایا کمکم کن ... دستانم را با سرعتی بیشتر از نور در هوا تکان می دادم ... چند قدم برداشتم ... ولی چه فایده ای داشت من که چیزی را نمی دیدم ...

نا امید شدم ... دستانم شل شد و به پایین افتاد ... در یک لحظه ساق دستم توسط کسی گرفته شد ... برخورد چیزی با ساق دستم را احساس می کردم ... به حرکات دقت کردم انگار داشت چیزی می نوشت ... آره ...

-بریم ... دنبال خانواده ات ... دیر شده ...

پرسیدم :

-اسمت چیه ؟

نوشت :

-روهان ...

گفتم :

-من هم میرا هستم ... ممنون که کمکم میکنی .

فقط دستم را گرفت و به دنبال خودش کشید ... چند بار نزدیک بود بیوفتم ... چند بار با مردم برخورد کردم ولی به هر حال سالم به در اولین خانه رسیدیم ... اولین خانه ... اولین زنگ ... برای یافتن خانواده ام ... در شهری درندشت ... 

ریــــنـــگ

دوباره ... سه باره ... زنگ میزدم ... پشت سر هم ... بالاخره بار چهارم در باز شد .

-سلام خوب هستید ؟

-ممنونم .

-اینجا منزل بنرجیِ ؟

-خیر

-ممنون .

ولی نباید نا امید می شدم ... باید محکم تر از همیشه باشم تا بتوانم خانواده ام را پیدا کنم .

تا نزدیک به غروب در حال پرس و جو از خانه های مختلف در محله های مختلف بودیم ولی همشان بی فایده بود ... خستگی بر بدنم غالب شده بود ... حرکاتم کند ... پاهایم سست شده بود ... دیگر بس بود .

-برای امروز کافیه ... من دیگه خستمه میخوام بخوابم .

روی دستم نوشت :

-از فردا ... باید ... زبون اشاره رو... یاد بگیری ... نوشتن سخته ... بعد دنبال خانواده ات ... میگردیم .

-اما ...

-زود ... یاد میگیری .

باید به حرفش گوش می کردم در حال حاضر او تنها کسی بود که به من کمک می کرد ... و تنها دوستم بود .

شب را در کنار خیابان اصلی گذراندیم زیرا برای برگشتن به آن خانه بلیطی گیرمان نیامد ... سوز و سرمای شب را نمی توانستم فقط با یک کارتن برطرف کنم ... زانو هایم را جمع کردم و پاهایم را در بغل گرفتم ... از شدت سرما از چشمانم اشک جاری می شد ... دندان هایم به هم میخوردند ... حتی چندبار لبانم را محکم بر اثر قرار گرفتن بین دندان هایم گاز گرفتم ... تا صبح لحظه ای در آرامش نبودم ... فقط به مدت یک ساعت از شدت کم خوابی خوابم برد که بعد هم اصابت نور خورشید به چشمانم مانع از ادامه ی آن خواب شیرین شد .

بیدار شدم ... سرجایم نشستم ... بدنم کوفته شده بود ... کمی خودم رات چپ و راست کردم و دستانم را قلاب کردم و تا جایی که می توانستم کشیدم ... کمی بهتر شدم .

کسی روی شانه ام زد ... به طرفش صورتم را چرخاندم ... یک بسته در دستانم قرار داد ... درش را باز کردم ... صبحانه بود ... تا آخر آن را خوردم و بسته را کنا خودم قرار دادم .

دستم را روی دستش گذاشت ... حرکاتی را انجام دد و سپس معنی آن حرکات را روی دستم نوشت ... کار جالبی بود اینگونه ارتباط بر قرار کردن ... باید به خوبی همه را به خاطر بسپارم تا بعدا دچار مشکل نشوم ... کار سختی بود ولی من به خوبی از پسش بر می آیم .

1 ماه تمام ، کار ما این بود که صبح من زبان اشاره یاد بگیرم ... ظهر به دنبال خانواده ام برگردیم ... و شب ها برای اینکه پولمان تمام نشود در یک مغازه ی خوراکی فروشی دستیاری می کردیم ... خیلی اوقات من غر میزدم و از وضعیتم شکایت می کردم ولی او در کمال آرامش به غرغر های من گوش میداد ... من از اینکه حانواده ام را پیدا نمی کردم خیلی ناراحت بودم ولی هیچ کاری به جز اینکه دنبالشان بگردم نمی توانستم انجام دهم ... به مغز کوچکم همخطور نمی کرد که به پلیس خبر دهم وکمک بخواهم ... ولی در عوض پیوند دوستی من با روهان روز به روز بیشتر میشد ... هر دوی ما از نظر جسمی ناقص بودیم ولی در کنار هم کامل میشدیم ... من زبان او بودم ... و او چشمان من ...

استاد

1 ماه از گم شدن میرا می گذشت ... حال ماریا روز به روز بدتر میشد ... دیپاک عقیده داشت که بیشترین دلیلی که باعث ضعف و ناتوانی روز به روز ماریا میشه ، خاطرات میرا توی این خونه است ... دیپاک تصمیم گرفته بود تا ماریا رو از این خونه سرد و بی روح خاکستری که همراه با خاطرات میرا هر لحظه ما را افسرده تر می کرد ، به خانه ای کوچک اما زیبا در یکی از دهکده های اطراف شهر منتقل کند و از این طریق به حال ماریا بهبود ببخشد .

کاش هیچ وقت خانه شان را منتقل نمی کردند و از آن محله نمی رفتند ... تا میرا با مشکلات سخت زندگی اش مواجه نمی شد ...

کارهای انتقال تقریبا 1 هفته طول کشید ... حدودا 3 روز مشغول پیدا کردن خانه ای مناسب بودیم ... و کار انتقال اثاثیه 4 روز طول کشید ... تمام وسایل میرا به افراد نیازمند داده شد .

در ابتدا ماریا خیلی مخالفت می کرد ... او دوست نداشت که از وسایل دخترش کسی به جز او استفاده کند ... ولی با هر سختی که بود ، ماریا را راضی به اهدای وسایل میرا کردیم ... اشک هایی را که ماریا هنگام دادن وسایلی که با عشق مادری برای میرا خریده بود و تک تک لحظات دخترش را در کنار آنها دیده بود ریخت را هرگز فراموش نمی کنم ... چشمانش سرخ سرخ بود ... گلوله های اشک آرام و بی صدا از درون چشمان بزرگ سبزش به بیرون می ریختند و در آن لحظه کسی متوجه او نبود ... کنارش رفتم ... شانه اش را کمی فشار دادم ... گفتم شاید آرامش را از وجودم به او تزریق کنم ولی .....

گریه اش شدت گرفت ... پشتش می لرزید ... مطمئن بودم که برای وسایل اینگونه گریه نمی کند ... هیچ کس برای همچنین چیز بی ارزشی اینقدر آشفته نمی شود .

-ماریا ، میرا که راضیه وسایلش رو به مستمندان بدیم ... چرا گریه میکنی ؟

با هق هقی که فهمیدن حرف هایش برایم سخت بود به من جواب داد :

-واقعا تو فکر کردی من برای این وسایله که دارم اینطور گریه میکنم ؟ ... تو نمی دونی ... من هر لحظه کنار میرا بودم ... نگاهش میکردم وقتی که متوجه حضور من نبود ... وقتی می خوابید بازی کردن با عروسک هاش رو که خیلی وقت بود ازشون استفاده نمی کرد به خاطر می آوردم ... کتاب هاش رو وقتی که روی میز از شدت خستگی خوابش می برد ، لمس میکردم ... 

گریه امانش نداد ... حرف هایش را دیگر نمی فهمیدم ... نفس کم می آورد ... حمله ای دیگر ... نشاندمش روی زمین ...

-نفس عمیق بکش تا برگردم .

سریع به داخل آشپزخانه رفتم و دوایش را پیدا کردم ... به اتاق برگشتم ... نفس هایش کند بود ... دارو را به او دادم ... خورد و آرام شد ... کم کم بدنش بی حس شد و به خواب رفت ... همان جا روی زمین سرد به خواب رفت .

هنوز هم بعد از گذشت 2 ماه منتظر تماسی از سمت پلیس هستیم ... میرا خاص بود ... او نمی دید ... خیلی ها ما را از چیزی که هستیم نا امید تر می کنند ... آنها عقیده دارند میرا مرده ... شاید حقیقت هم همین باشد ولی ما نمی خواهیم آن را باور کنیم ... چرا که میرا موجود کوچولوی پرستیدنی ما قرار نبود به این زودی ما را ترک کند ... پلیس دیگر به دنبال میرا در خیابان ها و پس کوچه های شهر کوچ ما نمی گردد ... چون او هم می گوید شهر ما آنقدر بزرگ نیست که در آن یک فرد که خانه هم ندارد بتواند 2 ماه در آن دوام بیاورد ... می گویند : سرد است ... دوام نمی آورد ... پرونده گم شدنش را مختومه اعلام کرده اند ... ولی من ، ماریا و دیپاک بعد از 2 ماه هنوز هم امید به پیدا شدنش داریم ... بعد از اینکه پلیس به ما گفت دیگر دنبال میرا نمی گردد ... من و دیپاک تمام کوچه های شهر را در شب می گشتیم ... تا ببینیم در بین کارتن خواب هاست یا نه ؟ ... ولی نه نیست ... هیچ جا نیست ... او را نمی بینم ... از دست خودم ناراحتم و نمی توانم وجدان خودم را آرام کنم .

هیچ اتفاق خوبی در این یک ماه برای ما نیوفتاد به جز اینکه به یک خانه ی متوسط زیبا در دل مزارع بیرون شهر نقل مکان کردیم ... مزارع پوشیده شده از برف چنان زیبایی و گیرایی دارد که وقتی به آن نگاه میکنم و میرا را با لباسی صورتی در حال برف بازی کردن تصور می کنم ، متوجه گذر زمان نمی شوم .

طاقت دوری از نوه ی عزیزم را ندارم ... دوست دارم زودتر برگردد ...

الان 2 ماه و 3 روز و 5 ساعت و 45 دقیقه از آخرین باری که میرا را دیدم میگذرد ... دیگر از بس به خدا التماس کرده ام ، احساس میکنم خدا خسته اش شده است ولی هنوز امید دارم که با شروع سال جدید میرا را در کنار خود داریم .

***

روهان

اولین شبی را که در خیابان روی کارتن ها خوابیدیم ، خیلی ناراحت بودم ... آن دختر معصوم از سرما به خود می لرزید و من نمی توانستم کاری بکنم چرا که بلیطی برای روستای ما دیگر نبود .

صبح روز بعد که از خواب بیدار شدیم باید به او می گفتم که باید زبان اشاره را یاد بگیرد ... برای من خیلی مشکل بود تا هر حرفی را که میخواهم بزنم روی دستش بنویسم .

وقتی به او گفتم که برایم سخت است نوشتن روی دستانت ... کمی فکر کرد و یک لحظه انگار ناراحت شد ولی باز لبخند زنان خواسته ام را قبول کرد 

دختر خیلی باهوشی بود هر چیزی را کافی بود یک بار تکرار کنم تا او کاملا آن حرکت را در ذهنش ثبت کند ... گاهی اوقات که حوصله نداشت مجبور بودم یک حرکت را شاید 50 بار انجام دهم تا او آن را به حافظه بسپارد ... لحظات خوبی را با هم پشت سر می گذاشتیم ... تبدیل به دو دوست خوب برای هم شده بودیم .

یکبار می خواستم به او حرکتی را بگویم که مخصوص خودم بود علامتی که در آن همه انگشتانت را بالا می گیری و وسطی را با شصتت نگه میداری ... وقتی انجامش دادم کف دستش فقط نوک انگشتانم را حس می کرد و متوجه نمی شد که چکار میکنم .

-چیکار میکنی ؟

دستم را زیر دستش قرار دادم و به او گفتم که هر وقت این کار را می کنم یعنی شدت موضوع خیلی بالاست و میرا شروع به خندیدن کرد ... شاید به نظرش مسخره می آمد .

-مسخرست ؟ نه ؟

در میان خنده اش بریده بریده گفت :

-نه خیلی هم جالبه ... فقط حرکتش بامزست ... شبیه حرکاتیه که جادوگرای داستان ها انجام میدن و میگن ... جمبل جیمبل ... جیمبل جومبل ...

دوباره به خندیدنش ادامه داد .

یک روز صبح که داشتیم با هم آخرین حرکات را کار می کردیم ... میرا گفت :

-الان یک هفته است که اصلا دنبال خانواده ام نگشتیم ... من که تقریبا همه چیز رو یاد گرفتم پس لطفا دیگه از این به بعد ظهر ها بریم و توی شهر دنبالشون بگردیم .

خیلی مظلومانه داشت از من خواهش میکرد ... مسلما من خواهش او را رد نمی کردم و البته این یک حس طبیعی بود که او بخواهد زودتر خانواده اش راپیدا کند .

برنامه ما تغییر کرد ... صبح ها آموزش ... ظهر ها گردش در شهر یا همان پیدا کردن خانواده ی میرا ...

چند وقت گذشت شاید 2 یا 3 هفته ... پول هایم داشت تمام می شد ... علاوه بر خودم غذای میرا را هم باید تامین می کردم ... شغلم را هم که ول کرده بودم ... البته پختن شیرینی هایی که روی آنها اسم افراد خریدار نوشته می شد شغل پر درآمدی هم نبود ولی بهتر از هیچی بود ... علاوه بر غذا باید پول بلیط های قطار را هم تهیه می کردم ... برای همین تصمیم گرفتم تا با میرا درباره ی کار کردن صحبت کنم .

روز بعد ...یه روز آفتابی دل انگیز بود ... نور خورشید که به روی برفها می تابید باعث میشد تا ذرات برف بدرخشند ... برف ها آهسته آهسته آب می شدند و درخشش قطرات آب روی برف ها چشم گیر بود ... میرا روی یک سکو در گوشه ی خیابان نشسته بود و منتظر من بود تا به پیشش بروم .

پیش میرا رفتم و دستش را روی دستم قرار دادم .

-میرا من دیگه پول ندارم ...

-خب حالا باید چیکار کنیم ؟

-خب باید کار کنیم ... اما من نمی دونم چطوری ؟

-منظورت چیه ؟ ... کار کردن که دونستن نمی خواد .

-من متوجه ام اما تو رو چیکار کنم ؟ من نمی تونم تو رو همین جوری ول کنم در قبال مسئولیتی که قبول کردم وظایفی دارم اگر برای تو اتفاقی بیوفته من نمی دونم جواب خانواده ات رو چی بدم ؟

-خب حالا باید چیکار کنیم ؟ من که کار انجام دادن بلد نیستم .

-خب مسئله همینه باید کاری پیدا کنیم تا بتونیم با هم توش کار کنیم .

-خب ....

-پس موافقی ؟

-البته ...

از اون روز تا 5 روز دنبال کاری بودیم ... تا اینکه بالاخره یک مغازه خوراکی فروشی که صاحبش یک پیرمرد مهربان و پیر بود به ما اجازه داد تا توی مغازه اش دستیارش باشیم و او در روز به ما 3 سکه می دهد ... ان روز خیلی از اون پیرمرد تشکر کردیم چون تنها کسی بود که حاضر شده بود تا روزی 3 سکه در قبال کار ناقص ما پرداخت کند ... هر چقدر هم که سعی می کردیم نمی توانستیم مانند افراد الم کارها را انجام دهیم .

هر روز که از گشتن دنبال خانواده میرا بر میگشتیم به مغازه می رفتیم و میرا شروع میکرد به غر زدن ولی من توجهی به این حرفهاش نمی کردم ... اون یه دختر بود که 1 ماه خانواده اش رو ندیده ... کسانی که تقریبا تمام عمرش رو در کنار اونها گذرونده بود پس بهش حق میدادم و سعی میکردم تا شنونده ی خوبی برای درد و دلهایش باشم .

به تازگی خانواده ای به روستای نزدیک ما نقل مکان کرده بودند ولی ما کاری به کسی نداشتیم ... ظهرها سوار قطار می شدیم و به شهر می آمدیم و به کارهای روزانه خود مشغول می شدیم .

***

میرا

روزها به خوبی پشت سر هم میگذشتند ... من روز به روز نا امید تر میشدم ...

نکند که آنها از این شهر رفته باشند ... نکند دیگر نتوانم آنها را پیدا کنم ... هزاران نکند ها و چراهای دیگر در ذهنم در حال چرخش بودند و من جوابی برای هیچ کدام نداشتم .

روهان به شانه ام زد ... به سمتش برگشتم .

-زیاد فکر نکن ... مطمئنم پیداشون میکنیم ... هنوز نصف شهر مونده ...

با صدایی که در آن بغض بی داد می کرد گفتم :

-اما دلم گواه بد میده ... نگرانم ... بیشتر از همه نگران مادرم هستم اورا خیل دوست دارم ... نمی خواهم باعث ناراحتیش شوم .

-نگران هیچ چیز نباش پیداشون میکنیم .

-ممنونم ... خیلی ممنونم ... اگر هر کس جای تو بود من رو تحمل نمی کرد ولی تو خیلی خوبی ممنونم ... همیشه مدیونتم ...

هر وقت نا امید میشوم !

نوری از سمت رحمان می رسد ...

شاید در ابتدا درکش نکنم ...

ولی او خودش به من می فهماند ...

گاهی اوقات که در مغازه بودیم ... یواشکی از توی شیرینی های شکری یک دانه بر می داشتم و سریع می خوردم و در عوضش شب پولی را نمی گرفتم ... خیلی اوقات روهان با من دعوا میکرد که باید به جای این کارها پول را جمع کنیم تا بعدا به بی پولی نخوریم ... ولی جلوی شکمم را گرفتن از خوابیدن در برف ها سخت تر بود .

بوی شیرینی شکری ... بادوم ها ... پسته ... ذرت های بو داده همگی را احساس می کردم و نمی توانستم جلوی شکمم را بگیرم .

کارها را در مغازه تقسیم کرده بودیم ... من به مشتری ها قیمت ها را می گفتم و به روهان اسم جنس مورد نظر رو می گفتم و روهان هم خوراکی ها را در پاکت های قهوه ای کاغذی بسته بندی میکرد و پولش را می گرفت .

از همه چیز راضی و خوشحال بودم ولی غمی را که در دلم جای گرفته بود و تنها دلیلش دوری از مادرم و استاد بود را نمی توانستم کنترلش کنم .

***

روزها پشت سر هم می گذشتند و من دیگر تقریبا با نبود خانواده ام داشتم کنار می آمدم ... تا اینکه آن اتفاق ناگوار افتاد .

روزی مثل همه ی روز ها بود ... من و روهان به مغازه آمده بودیم و روی صندلی هایمان به آرامی با هم حرف میزدیم .

روهان – میرا ما 3 ماهه که دیگه تقریبا کل شهر رو گشتیم ... من نمی دونم خانواده ات واقعا دیگه کجا می تونن باشن ؟

-من واقعا ازت ممنونم و نمیدونم چطور ازت تشکر کنم ... میگم یه بوهایی نمیاد ؟

-من میرم نگاه کنم نکنه اتفاقی افتاده باشه ...

چند دقیقه از رفتنش گذشته بود و من داشتم با پاهام بازی می کردم ...

ناگهان از جایم کنده شدم و به جایی پرت شدم ... هرچه سر و صدا می کردم کسی محل من نمی گذاشت ... یعنی در داخل مغازه چه اتفاقی افتاده بود ؟

من آرام به گوشه ای رفتم و دستانم را دور زانوهایم قرار دادم و سرم را روی زانو هایم گذاشتم ... و فقط منتظر ماندم تا روهان از مغازه بیرون بیاد و به من بگه که چه اتفاقی افتاده .

کسی در کنارم نشست و چند ضربه به بازویم زد .

-بله ...

روهان – میرا باید خبر بدی روبهت بدم .

-چی شده ؟

-تقریبا نصف مغازه سوخته ... آقای روی هم بر اثر کمبود اکسیژن داخل اتاقش که به خاطر دودی بوده که از آشپزخونه میومده همون دیشب فوت کرده .

-یعنی دیگه هم بیکار شدیم ... هم تنها دوستمون رو از دست دادیم .

داشتم کم کم به این نتیجه میرسم که فرد نحسی هستم و همیشه و در همه جا باعث بوجود آمدن مشکلات هستم .

دلم میخواست بشینم زار زار گریه کنم ... برای بد بختی خودم ... آزار دادن این موجود نازنین که کنارم نشسته ... ازدست دادن تنها دوستی که برام باقی مونده بود و حالا اون رو هم ندارم ... ولی برام جالبه که حتی قطره ای اشک نریختم چرا که بغض را قبل از بوجود آمدنش خفه کردم .

مراسم خاکسپاری آقای روی به گفته ی روهان خیلی مجلل و باشکوه بود ... تابوتی بزرگ ... لباس های مشکی و مجلل تن خانواده ها و حتی گریه کردن ها هم انگار برای این موجود نازنین به گونه ای دیگر بود .

گرچه من فقط او را به مدت یک و ماه و نیم میشناختم ... ولی در همین مدت کوتاه او جای خودش را در دلم باز کرده بود ... مهربانی هایش را هیچ وقت فراموش نمی کنم ... روزی که به عنوان اولین روز کاری به مغازه اش رفتم او گفت :

-میتونی هر چقدر که بخوای امروز شیرینی بخوری و با خودت ببری .

اون روز آنقدر شیرینی خوردم که وقتی توی قطار نشسته بودیم داشتم از درد دل به خود می پیچیدم ... ولی ارزشش را داشت ... !

امیدوارم به بهشتی که به خوبان وعده داده شده بپیوندد و در آن دنیا هم رستگار باشد ... این جمله را بالای قبرش بعد از اتمام مراسم زدم و حرفم را با قطره ای اشک تزئین نمودم .

بعد از پایان مراسم به خانه رفتیم ... وقتی به خانه رسیدیم ، روهان گفت که انگار یکی از همسایه هامون فوت شده ... خیلی ناراحت شدم .

-حتما یه روز باید بریم پیششون تا بهشون تسلیت بگیم .

-باشه . 

***

استاد

خسته شده بودم از بس که مهمان ها دیپاک رو از در ورودی به حیاط پشتی راهنمایی کرده بودم ...

اعصاب داغونم مزید بر علت شده بود تا نتونم درست با مهمانهایش صحبت کنم ... لحن گزنده و دور از ادبم خودم را هم متعجب کرده بود ...

2 روز پیش بود ... روزی که بدبختی ما کامل شد ....

بعد از برگشتن از شهر یکراست به سمت اتاق ماریا رفتم تا از وضعیتش مطلع بشم ولی وقتی وارد اتاقش شدم ، دیدم که سر جایش خوابیده ... برای همین آهسته در را بستم و از اتاق بیرون آمدم .

تا شب هنگام شام از ماریا خبری نبود ... به اتاق خوابش دوباره سری زدم و دیدم در همون حالت خوابیده ...

بالای سرش رفتم و آرام صدایش زدم .... کمی تکانش دادم تا بیدار شود ... ولی بیدار نشد .... ترسیدم ... دستم را جلوی بینیش قرار دادم نفس نمی کشید ... به قفسه ی سینه اش فشاری وارد کردم تا اگر قلبش می خواهد از حرکت بایستد مانع آن شوم .

فایده ای نداشت همه ی کارهای من در 20 دقیقه خلاصه شد و در آخر ماریا از پیش ما رفت .

زنی که زندگی اش را وقف دختری کرد که حال نمی دانیم کجاست ؟

پتو را از رویش برداشتم تا او را به پایین ببرم ... دیپاک مثل همیشه در بیمارستان بود و وقتی برای ماریا نداشت ... 

زیر پتو در دستان ماریا عکسی از میرا بود ... آن را محکم گرفته بود ... و حال من مطمئن هستم که این زن از غم دوری دخترش به این حال افتاده است .

مراسمی را که امروز دیپاک گرفت ... بیشتر شبیه به مهمانی بود تا یک مراسم عذاداری ... زنان رنگارنگ در کنارش می نشستند و با او صحبت می کردند ... هیچ اثری از غم در چهره ی او نبود ..

من هم تا چند وقت دیگر از اینجا می روم ... فکر نمی کنم بعد از مرگ ماریا جایی برای من مانده باشد ...

علت مرگ را ایست قلبی اعلام کردند ولی من باز هم میگویم که از غم قلبش است نه ایست آن ... بعد از اینکه ماریا را در حیاط پشت خانه دفن کردیم و آن مهمانی مزخرف هم پایان یافت ... به دم در رفتم تا در را ببندم ولی از چیزی که دیدم متعجب شدم ...

میرا همراه مردی آرام قدم بر می داشت و به سمت ما می آمد ... دستم را به چارچوب در گرفتم ...

آیا واقعا این خودش بود ؟؟؟ 

در اوج غم به قله ی شادی رسیدم ... من دختر کوچولوی خودم رو پیدا کرده بودم ... منتظر شدم تا به من برسند ... فقط خدا کند دیپاک رفتار ناشایستی از خود نشان ندهد .

***

میرا 

صبح زود از خواب بیدار شدم ... دیگر کم کم داشتم همه جای خانه را یاد می گرفتم و راحت تر می توانستم در خانه راه بروم ... تا چند وقت پیش مدام نیاز به راهنمایی داشتم تا او همه جا را به من نشان دهد ولی الان احساس استقلال بهم دست داده ... 

خوشحالم از اینکه بدون کمک کسی می تونم راه برم ... خوشحالم از اینکه دارم خودم رو با شرایط وفق میدم ... 

احساس بزرگ شدن میکنم ... احساسی که تا الان نداشتم ... تا 1 ماه پیش همیشه یکی پیشم بود ... دستم رو میگرفتن ... یا به زور مجبورم می کردن تا عصا دست بگیرم ولی الان ...

همه چیز فرق کرده ... دیگه بدون عصا راه میرم با مردم بهتر ارتباط بر قرار می کنم و از توی اون پیله ای که به دور خودم پیچیده بودم ... آروم آروم دارم در میام ... شخصیتم داره شکل میگیره ... شخصیتی که توی این همه سال متکی به دیگران بوده تازه داره میفهمه مستقل بودن یعنی چی ...میفهمه که باید بتونه بدون وجود کسی گلیم خودش رو از آب بیرون بکشه ... باید بدونه خیلی ها منتظر یه فرصتن تا خوردش کنن باید مراقب این چیز ها باشه ....

و هزاران باید دیگه که هر روز به خودم تلقین میکنم تا بتونم آرزوی استادم رو به حقیقت تبدیل کنم .

بعد از اینکه کمی در تختم خودم رو جا به جا کردم بلند شدم تا به دستشویی برم و به صورتم آبی بزنم ... 

ابتدا روی تختم نشستم ... کمی فاصله ی تخت تا زمین زیاد بود برای همین برای پایین آمدن از آن مشکل داشتم ... خیلی آروم پاهام رو آوردم پایین ... میخواستم تا یکی از پاهام به زمین نرسیده دومی رو نذاره چون ممکن بود بیوفتم ...

آروم ... آروم ... آروم ... پای راستم رو گذاشتم ... خیلی محتاطانه ... ولی خیلی بلند تر بود ... وقتی با عصا از تخت پایین می آمدم متوجه بالا بودن تخت نمی شدم ... کمی خودم را به جلو کشیدم به لبه ی تخت نزدیک شدم ... ولی انگار قرار نبود پای من به زمین برسد ... نزدیک بود بیوفتم ... تعادلم رو حفظ کردم و به عقب برگشتم ...

در یک لحظه مایوس شدم ... و تمام امیدم به یاس تبدیل شد ... مثل چشمه ی آبی که به یکباره خشک شود ... یا شاید هم خورشیدی که در آنی بی نور شود ...

من هیچ وقت نمی توانم بدون عصا کاری را انجام دهم !!! .... صدا ها ذهنم را آشفته تر میکرد و این چیزی بود که من از بودنش رنج میکشیدم .

به وسط تخت رفتم و چهار زانو در مرکز تخت نشستم ... به کناره های تخت دست کشیدم تا عصایم را پیدا کنم ... 

-چی میگی تو ؟ ها ؟ ... این بود امیدت ... این بود تلاشت ... برات متاسفم میرا ... حداقل اگه زمین میخوردی دلم کمتر برات میسوخت ... ولی تو کلا آدم نا امیدی هستی متاسفم برای خودم .... وقتم رو برای چه کسی صرف کردم .

نمیدونم کی بود که داشت اینطور با من دعوا می کرد ... به جز من که کسی توی اتاق نبود ...

-تو چه میفهمی ؟ ها ؟ ... تو چشم داری میبینی ... تشخیص میدی ... رنگ ها رو ... شکل ها رو ... ولی من چی حتی نمی دونم لباسی که تنمه چه رنگیه ... به خودم امید میدم ... تلقین میکنم ... تکرار می کنم تا این خلاء .... این کمبود ... این تاریکی رو برای خودم توجیه کنم ... برای خودم کمرنگ کنم ... 

اشکی از چشم آمد بیرون ... به کار خودش ادامه داد ... روی گونه ام سر خورد و من هم به کار خودم ادامه دادم ...

-من دارم تمام سعیم رو میکنم اما نمیتونم ...

و هق هق خفه ام مانع از ادامه دادنم شد ... به یکباره خودم رو به دست اون صدا سپردم و بدون فکر کردن به چیزی در یک لحظه به پایین پریدم ... 

درد شدیدی پاهام رو فرا گرفت ... من افتادم ... و این افتادن صدای بدی رو هم به دنبال داشت ... ولی ...

-دیدی بهت گفتم میتونی ... تو نیاز به یه تلنگر داشتی تا رها بشی ... درد پات یادت میره ولی این شجاعتی که به خرج دادی رو هیچ وقت فراموش نمی کنی ...

لبخندی از روی رضایت بر لبانم نقش بست ... روی دو پایم ایستادم ... راست میگفت ... دردش زود گذر است ... این اتفاق اثری را بر روحم گذاشت که تا الان هم آن را به یاد دارم ...

بعد از آن بود که اعتماد به نفس در وجودم جوانه زد ... یکی یکی پله ها را پشت سر گذاشتم و به کاسه ی پر از آب خود رسیدم ... دستانم را در ظرف فرو کردم و دستانم را پر از آب کردم وبه یکباره به صورتم پاشیدم ...

خنک شدم ... تمام افکار منفی رو با پاشیدن آب به صورتم از بین بردم ...آب آرامش رو به وجود آدمی بر میگردونه ...

بعد از شستن صورتم روی صندلی که در همان اطراف بود نشستم و شروع به تکان دادن پاهایم کردم ... 

روهان هم بعد از گذشت مدت کمی به پیشم آمد و بعد از شستن صورتش ، شروع به آماده کردن صبحونه کرد ... وقتی که با هم روی زمین نشسته بودیم و او ظرف صبحانه را جلویم می گذاشت ...

-روهان میشه امروز بریم تا اون خانواده تسلیت بگیم ... دلم خیلی براشون میسوزه .

هیچی نگفت و فقط اشاره ای داد که صبحونه ام رو بخورم و من هم مطیعانه به خوردن صبحانه ادامه دادم .

بعد از اتمام صبحونه ... همین طور که روی زمین نشسته بودم داشتم با شصت پام بازی می کردم ...

روهان چند بار روی شونه ام زد ... یعنی آماده شو ...

-کجا میخوایم بریم ؟

-برای تسلیت مگه نمی خواستی بری ؟

به سرعت نور دستم رو از زیر دستش برداشتم و خواستم بلند شم تا برم توی اتاقم ... که محکم به روهان خوردم و پخش زمین شدم ... بعد از مرگ آقای روی هیچ کس رو ندیده بودم برای همین دلم میخواست زودتر اون خانواده رو ببینم ... یا در واقع من که نمی تونم ببینم ... میخواستم باهاشون ارتباط داشته باشم ...

-کمکم کن زود برسم بالا ... بدو ... یالا ...

و همراه روهان پله ها رو به سرعت بالا می رفتیم ... به اتاقم رسیدم ...

-میشه شونه ام رو بدی ؟

شونه ام رو از دست روهان گرفتم و تند تند موهام روشونه کردم ... وقتی که شونه کردن موهام تموم شد ... شونه رو روی تخت گذاشتم ...

-من آمادم ... بریم ...از خانه بیرون زدیم ...

حدود 20 دقیقه داشتیم راه می رفتیم ... حوصله ام دیگه سر رفته بود .

-کی میرسیم دیگه ... مگه نگفتی نزدیکن ؟

-الان میرسیم ... نزدیکیم ..

همین طور که راه میرفتیم ... و من داشتم به صدای پرنده های روی شاخه درختان گوش میدادم ...

روهان ایستاد ...

-رسیدیم .

-بذار من در بزنم .

دستم رو مشت کردم و خواستم که روی در بکوبم ولی اشتباهی انگار به جای اینکه دستم روی روی در بکوبم ... محکم کوبوندم توی صورت یه آقا این رو از ریش های روی صورتش فهمیدم ...

-وای آقا تورو خدا ببخشید ... من اصلا ندیدم ... آقا خواهش میکنم اشتباهی بود ... چیزی تون که نشد ؟

دستم رو روی صورت پیرمرد میکشیدم ... تا ببینم آسیبی ندیده باشه ...

همین طور که دستم روی صورت مرد در حال گردش بود ... ناگهان ... دستم متوقف شد ...

یعنی باور کنم کسی رو که زدم استاد خودم بوده ؟

-استاد شمایید ؟

دستم رو با ملایمت روی صورتش حرکت میدادم و باورم نمی شد که این همون استاد خودمه ... همون کسی که 3 ماه دنبالش بودم ...

از روی خوشحالی اشک ها از توی چشمانم به سرعت روی پوست گونه ام در حال حرکت بودند ...

-استاد خودتی ؟ ... میدونی چقدر دنبالت بودم ... 3 ماه .. میدونی بدون تو چقدر شب ها اذیت میشدم .. بدون قصه گفتن هات ... من که شما رو نمی دیدم ... شما که من رو میتونستید ببینید ... چرا پیشم نیومدید ... چرا ؟

گریه ام شدت گرفت ... و استادم در کمال آرامش به عصبانیت من نگاه میکرد و به حرف هایم گوش می داد ... 

دستم را دو طرف صورتش گذاشتم ... 

نه انگار فقط من نبودم ... از پیدا کردن استادش اشک میریخت ... بلکه فرشته ی زندگی من ... استاد من ... او هم داشت گریه میکرد ...

با نرمی قطره ی اشکی را که از چشمش به پایین سرازیر شده بود پاک کردم ...

-استاد ناراحت نباش ... من اذیت میشم .. خواهش میکنم ... لبخند بزن ...

در اون لحظه تمام فکرم معطوف خانواده ام بود ... روهان را به طورکل از یاد بردم ... الان که به کارم در ان زمان توجه میکنم میبینم که چقدر آدم نا سپاسی بودم ...

او تمام تلاشش را برای پیدا کردن خانواده من کرد و من به راحتی از او گذشتم ...

***

به داخل خانه رفتم و با راهنمایی استاد روی یکی از مبل ها نشستم .

-خیلی ازتون دلگیرم ... استاد شما ، مامان ، بابا همتون خیلی بدید ... حتی فکرش رو هم نمی کردم که انقدر به من نزدیک باشید ... !

-دختر ، تو صبر کن ... من باید برات توضیح بدم ... 

-چی رو ؟ چی رو توضیح بدین این که چقدر راحت از من گذشتید ... اینکه جلوی چشمتون بودم و من رو ندیدید ؟ ... چی مونده که توضیح بدین ... خیلی دلم ازتون گرفته ... 

با لحن خیلی بدی صحبت می کردم ... لحنی پر از اعتراض ... یا شاید هم پر ازغم ...

با انگشتم روی دسته ی مبل ضرب گرفته بودم ... تا شاید آرامش نداشته ام رو بهم برگردونه ...

استاد با طمانینه حرف میزد ... صدایش می لرزید ... و غمی در پشت صدایش نهفته بود ...

-ما به همه خبر داده بودیم میرا ... وقتیکه اون خبرنگار اومد ... من رفتم تا قدم بزنم ...

همین طور داشت برای من توضیح میداد ... تا اینکه داستان اسف بار من انتهایش رسید ...

مادرم ... غم خوارم ... همدم تمام زندگیم ... با عکسی از من در دستانش رفت به همون جایی که همیشه داستانش رو برای من می خوند ...

من برای خودم متاسفم ... برای خودی که باعث شد با ارزش ترین انسان زندگیش از پیشش بره ...

خدای من حتی در ذهنم هم نمی گنجه ... یعنی الان مامانم کجاست ؟ ... 

در ذهنم نمی گنجه ... مگه میشه مامان من از پیشم بره ؟ ... نه ، من تازه پیداش کردم ... میخوام دوباره در آغوشش بگیرم ... بگم که خیلی دوستش دارم ... بگم این چند ماهی که پیشم نبوده خیلی اذیت شدم ...

-استاد ... می شه ... بهم بگید ... کجا دفنش ... کردید ؟؟؟

-پشت خونه ... توی باغچه ...

-توی باغچه ؟؟؟

-آره 

-میشه ببینمش ؟

-بذار حالت که بهتر شد ... بعدا ... الان در شرایط روحی خوبی نیستی !

هیچی در جوابش نگفتم ... فقط گفتم :

-من رو به اتاقم ببرید .

-باشه ... باید بریم طبقه ی بالا ...

-نه ... من میخوام پایین باشم ...

-اشکالی نداره ... بیا بریم ... باید خوب تا صبح استراحت کنی ... فکر کنم به اندازه ی تمام عمرت توی این چند ماهه گریه کردی ... خیلی ضعیف شدی ... بیا دخترم ...

خیلی مطیعانه به دنبالش رفتم ... قصدم از این کار این بود که بعد از نیمه شب که همه خوابیدند به پیش قبر مادرم بروم ...

به اتاق که رسیدم روی تختم دراز کشیدم و تظاهر به خوابیدن کردم ...

ساعت از نیمه شب گذشت ... ساعت بزرگ خانه شروع به زنگ زدن کرد ...

دینگ ... دینگ ... دینگ ...

از روی تختم بلند شدم ... و ایستادم ... به آرامی راه می رفتم تا در خروجی را پیدا کنم ....

سردرگم شده بودم ... احساس گیجی بهم دست داده بود ... نزدیک بود بیوفتم که محکم به در برخورد کردم ...

لبخند پیروزمندانه ای بر لب زدم و دستگیره را چرخاندم ... راه را حفظ کرده بودم ... در ورودی در سمت راست بود ... پس برای رسیدن به حیاط پشتی باید به سمت چپ می رفتم ...

اولین قدم را برداشتم .... که ناگهان ....

صدای ناهنجاری از برخورد من به عسلی کوچکی و شکستن وسیله ی روی آن بوجود آمد ...

دست و پایم را گم کردم ... و استرس گرفتم که نکند کسی فکر کند که من دزد هستم ...

-هـــی ... تو اینجا چیکار میکنی ؟

صدای مردی از پشت سرم می آمد ... یعنی به جز من و استاد چه کسی در این خانه است ؟

نکند که پدرم باشد ... بله ... هیچکس به جز او نمی توانست باشد ...

360 درجه چرخیدم ... تا پدرم من را ببیند ...

با لکنتی که از سر شوکی که به او وارد شده بود گفت :

-تو ... تو میرا اینجا چیکار میکنی ؟

خــدایـا .... یعنی چی ؟؟؟ ... من در خانه ی خودم هستم و پدرم از من می پرسه که تو اینجا چی کار می کنی ؟؟؟

قابلیت درک همچین مسائلی رو نداشتم .... من فقط یه دختر هفده ... هجده ساله بودم ... و در اون لحظه انتظار داشتم که پدرم از غبیت چند ماهه من ناراحت باشد و حال با دیدنم ... شاد و مسرور شود ...

ولی گاه همه چیز آن طور که ما انتظار داریم پیش نمی رود ... در واقع در آن زمان من فقط مانعی بودم برایش ...

مانعی برای ادامه زندگی اش به عنوان مردی که زنش را از دست داده ... مانعی برای خوش گذرانی هایش که مادرم از من پنهان می کرد ولی من می دانستم که این غیبت های پدرم موجه نیستند ...

من همیشه شنوای دعواهای بین مادر و پدرم بودم ... ولی هیچ وقت کسی فکر نمی کرد که من بدانم ... مادرم از شب بالای سر بیمار ماندن پدرم ناراحت نیست بلکه از خوشگذرانی هایش با خانواده بیماران و دیگر پزشکان ناراحت است ....

در اون زمان همه ناراحتی های مادرم ... دعواهایش ... شکایت هایش ... همه و همه از جلوی چشمم رد شدند و مانند فیلمی خود را در معرض تماشا گذاشتند ...

و من حدس میزدم ... و شاید هم مطمئن بودم که بعد از مادرم من هستم که او را وادار به خودداری میکند ... خودداری از کارهایی که شایسته ی یک پدر نیست ...

و او میخواست مانع را بردارد ... یک عمل عادی ... همه انسان ها موانع زندگیشان را بر می دارند ولی ....

همه مانند پدر من این کار را انجام نمی دهند ....

صدای قدم هایش را می شنیدم که به من نزدیک می شد ...

-اینجا چی میخوای ؟؟؟ ... ما تازه به نبودنت عادت کرده بودیم ... برای چی برگشتی ؟

-اما من فکر میکردم با برگشتنم خوشحال می شید ... من همه ی شهر رو برای پیدا کردن شما گشتم ...

-ولی حالا میبینی که خوشحال نشدیم پس میتونی برگردی به همون جایی که توی این 4 ماه بودی ...

-یعنی چی ؟

-خیلی راحته ... قدرت فهمش رو نداری ؟ .... تو از این خونه میری ... بر میگردی پیش همون کسی یا جایی که توی این چند ماه توش بودی ؟؟؟ ... فهمیدی ؟

-ولی من میخوام پیش شما باشم ... شما خونواده منید .

صدام میلرزید ... از یه دختر 17 ساله چه انتظاری داشت ... انتظار اینکه بدون حرفی بذاره و از خونه بره ....

دخترانی هم که ازدواج میکنند برای جدایی از خانواده شان درد زیادی را در قلبشان نگه میدارند ....

ولی من دختری کوچک ... از سمت پدرم دستوری مبنی بر خارج شدن از خونه دریافت کرده بودم ...

دستوری که اگر به دست و پایش هم می افتادم مستبدانه به من می گفت :

-به من ربطی ندارد ... باید از اینجا بروی ...

پس سر خورده و مغموم ... در همان جایی که ایستاده بودم نشستم .... دستانم را بر روی زمین قرار دادم ... و سوزش دستم حاکی از این بود که یکی از قطعات خورد شده ی شیشه در دستم فرو رفته ...

-میشه راهنماییم کنی تا پیش قبر مادرم ... شاید حداقل اون از دیدنم خوشحال بشه ...

دستم را محکم گرفت ... متوجه شیشه درون دستم شد ...

بدون هیچ ملایمت و ظرافتی ... با سرعت و قدرت بسیار شیشه را از دستم خارج کرد ...

خارج کردن اینگونه شیشه از دستم باعث شد که درد دستم چند برابر شود ... 

من را به دنبال خودش می کشید .... و در آخر من را روی یک سنگ که به خاطر سرمای هوا تبدیل به تکه ای یخ شده بود انداخت ...

-بلافاصله ... بدون اتلاف وقت ... بعد از خوشحال کردن مامانت از اینجا میری ...

همه جملات را با لحنی تمسخر آمیز بیان کرد ... طوری که حالا که کمی پا در سن گذاشته ام احساس میکنم که آیا واقعا او می تواند پدر من باشد ؟؟؟ ... یا من بچه ای سر راهی بیش نیستم ... مگر همه دختران از مهر پدری نمی گویند ؟؟؟ ... پس چرا من اندکی از این مهر عظیم رو .... نه دریافت کردم ... و نه درکش کردم ...

به هر حال آن زمان ها هم گذشت ... من روی تکه ای سنگ بودم و با مادرم حرف میزدم ...

-سلام مامانی خوبی ؟؟؟ ... جات راحته ؟؟؟ ... دیدی اومدم پیشت ... دیدی فراموشت نکردم ... مامانی خودم ...

با گریه کلمات را ادا می کردم ...

-مامان جونم ... الان بهشتی ... همون جایی که همیشه از خدا می خواستی تا نصیبت کنه ... همون جایی که بخاطرش به همه کمک میکردی ... کسی رو ناراحت نمی کردی ...

دیگه هیچ چیز از زبانم بیان نمی شد بلکه فقط در ذهنم کلمات مانند قطاری پی در پی هم می آمدند ...

-مامان من کجا برم ؟ ... من که جایی رو ندارم ...

یک قطره از روی چونه ام به روی زمین چکید ...

-خب دیگه مامانی ... نمی خوام بیشتر از این ناراحتت کنم و میدونم که تو همیشه پیشمی و مراقبمی .... کمکم کن .... کمکم کن محکم باشم و بتونم راه خودم رو پیدا کنم و روی پاهام بایستم ... بدون کمک خواستن از کسی ... سرم رو روی سنگ سرد قبر مادرم گذاشتم و به خواب رفتم ...

چند دقیقه از خوابم نمی گذشت که کسی شروع به تکان دادن من کرد .

-د پاشو دیگه دختر ... یالا ...

بدن کرختم را با سختی به حرکت در آوردم .... کش و قوسی به بدنم دادم و از جایم بلند شدم ...

-هر چه زودتر از خونه برو ...

-بابا ... بابایی خواهش میکنم ... من که جایی رو نمی بینم ... چطور از خودم مراقبت کنم ؟؟؟ ... بذار بمونم ... خواهشا ...

-میدونی من اصلا از تو خوشم نمیاد ... من از همون اول که فهمیدم کوری حس نداشته ام رو به تو از بین بردم .... حالا تو میگی به خاطر نقصی که من بخاطرش از تو بدم میاد بذارم تو خونه بمونی ؟

سنگدل بودن کار سختی نیست ... برای همه ممکن است پیش بیاید ... آنقدر که رئوف بودن سخت است سنگدل بودن سخت نیست ... حالا که پدرم از سنگ شده بود ... قلبش سنگ شده بود ...

من نمی توانستم کاری کنم ... 

-من تا ایستگاه راه آهن می رسونمت .... 1 بلیط هم برای شهر برات میگیرم ... البته کار من آسون تره اگه که تو رو به یک پرورشگاه بسپرم ... قبول می کنی ؟

پرورشگاه ؟ ... اسمی که هیچ وقت حتی به آن فکر نمی کردم ...

بچه تر که بودم ... روز از مادرم پرسیدم :

-مامان پرورشگاه کجاست ؟

-برای چی می پرسی ؟

-آخه شنیدم بچه های کوچولویی مثل من اونجا هستن .

-آره ولی کسایی فقط به پرورشگاه میرن که پدر و مادر نداشته باشن ... یا پدر و مادرشون دوستشون نداشته باشن .

-یعنی من هم باید برم پرورشگاه ؟؟؟

-نه برای چی باید بری ؟؟؟ ها کوچولوی عزیز من ؟

-آخه بابا من رو دوست نداره ... پس اون من رو میبره پرورشگاه ... من مطمئنم ...

-نه عزیزم تا وقتی که من زنده هستم نمی ذارم .... هیچ چیزی و هیچ کسی ... باعث ناراحتی تو بشه ... من همیشه پشتتم ... نگران نباش اگه قرار باشه تو بری پرورشگاه من هم باهات میام و نمی ذارم لحظه ای بهت سخت بگذره .

اون روز مامانم رو محکم بغل کردم و اون هم سرش رو روی سرم گذاشته بود و بر سرم بوسه می زد .

حالا که مادرم نبود تا از من محافظت کند ... باید به جایی میرفتم که در آنجا افراد دیگری از من نگه داری کنند ... پیش پدرم که نمی توانستم بمانم ... مسلما خودم هم از پس کارهای خودم بر نمی آمدم ...

پس شاید پرورشگاه بهترین راه برای من بود ... ولی یک لحظه چیزی در ذهنم جرقه زد ...

-استاد ... استاد میتونه از من نگه داری کنه ؟

-نه البته که نمی تونه .

-برای چی اون من رو مثل دخترش دوست داره .

-من تو رو که دختر واقعیم هستی ، دوست ندارم ... حالا اون که تورو مثل دختری که هیچ وقت نداشته دوست داره باید چیکار کنه ؟ 

الان که فکر میکنم ... برایم سوال است که او چگونه فردی را که از وجودش بوجود آمده بود نمی توانست دوست داشته باشد ؟ ... پدر کلمه ای مقدس است ... که گاه افرادی با کارهایشان ... این قداست را به لجن میکشند .

-استادت رو دیروز از خونه بیرون کردم ... پس فکر اون رو از سرت بیرون کن .

تنها مونسم ... تنها کسی که برایم باقی مانده بود هم رفت ... در اون لحظه من بودم و تنهایی خودم ... من بودم و پدر سنگدلم ... من بین دوراهی بودم ... باید بین بد و بدتر ... بد را انتخاب می کردم ...

ولی مشکل اینجا بود که من نمی داستم بد کدام است و بدتر کدام ؟؟؟

ولی باز هم شانس داشتم که در آن لحظه بد را بدتر نفروختم .

-من رو یه پرورشگاه بذار لطفا ... حداقل اونجا چند تا دوست پیدا می کنم .

دستم رو کشید و به دنبال خودش برد ... مدت زیادی راه میرفتیم ... نفس نفس میزدم ... سینه ام خس خس می کرد ولی چاره چه بود ؟ .. مجبور بودم بدون هیچ نافرمانی اطاعت کنم .

من را روی نیمکتی نشاند .

-همینجا بمون تا برم و2 تا بلیط بگیرم .

در آنی رفت و برگشت ... همراه 2 بلیط ... برای تقدیری که فکر می کردم به دست من رقم می خورد نه به دست کسانی دیگر ... ولی حیف که همیشه اوضاع آنطور که ما انتظار داریم نیست .

خودم را بغل کردم ... باد سرد و سوز دار زمستان وجودم را به لرزه انداخته بود ... برعکس اولین باری که سوار قطار شدم وآنقدر ذوق و شوق داشتم الان فقط به این فکر می کردم که در آن پرورشگاه چه بر سر من می آید و من چگونه در آنجا زندگی خواهم کرد ؟

فکر میکردم ... زندگی من در یک اتاق 16 متری آغاز شد و در اتاقی 16 متری هم به پایان می رسد ... قطار ایستاد ... پدرم دستم را گرفت و دنبال خود کشید ... فکرش را که میکنم می بینم که فاصله ی خیلی کمی را پیمودیم ... بعد از چند دقیقه از قطار پیاده شدیم ... و پس از کمتر از 20 دقیقه پیاده روی 

به آن پرورشگاه رسیدیم ....

پدرم دستش را چند بار محکم به در کوبید ... دستم را ول کرد و رفت ...

دور خودم می چرخیدم و فکر می کردم شاید دستم را دوباره بگیرد ... یک لحظه خوب گوش دادم ... صدای قدم های تندی که بر می داشت حاکی از این بود که او نمی خواهد کسی بداند که دخترش را در پرورشگاه گذاشته است .

صدای پاهایش قطع شد ... اما صدای قدم هایی آرام و منظم به گوشم می رسید .

نزدیک و نزدیک تر ... در فلزی باز شد ... خانم پیری با لحنی مهربان از من پرسید :

-دخترم اینجا چیکار میکنی ؟

سکوت

-دخترم چیکار داری ؟

-بابام ولم کرده ... گفت که من باید بیام پرورشگاه یا اینکه از خونه بیرونم میکنه ... من ... من جایی رو ندارم .... بذارین پیشتون باشم .

پیرزن من را محکم در آغوش گرفت .

-باشه دخترکم ناراحتی نداره ... اینجا برای همه جا هست ... تو دختر به این خوبی و خوشگلی رو نمی دونم کدوم بابای بی احساسی ول کرده .... بیا تو ... الانه که سرما بخوری !

در بغل همان پیرزن به داخل ساختمان رفتم ... او من رو در کنار آتش قرار داد تا گرمای از دست رفته ام را بازیابی کنم .

-بشین خوشگلکم ... الان برات یه لیوان شیر داغ میارم تا سر حالت بیاره ... 

دستام رو میمالیدم و دوباره بالای اون حرارت قرار می دادم ... اون پیرزن برگشت ...

-بیا خانومی این شیر رو هم بخور تا حالت جا بیاد .

شیر رو توی دستام قرار داد ... یک نفس همه اش را سر کشیدم ... گرسنگی ام هم از بین رفته بود .

برای همین دراز کشیدم ...

-نمی گی اسم خوشگلت چیه ؟

-میرا ...

-من هم کاترین هستم اما همه من رو تپلی صدام میکنن ... فکر کنم تو هم باید دیده باشی شکم تپلوی من رو ...

در حالی که پلکهایم داشتند روی هم میرفتند ...

-نه من چیزی ندیدم ... من ... کو ... رم ...!

و سیاهی ... من خوابم برد و تپلی یا یک نفر دیگر من رو به اتاقم برد ... توی اون پرورشگاه هر بخش یه مربی ، ناظر یا سرگروه یا هر چی که خودتون اسمش رو بذارید ، داشت ...

تپلی مسئول غذا بود ... و هر روز برامون یه عالمه غذاهای خوشمزه ای که تا حالا نخورده بودم درست می کرد .

من در اون پرورشگاه هیچ دوستی نداشتم ... تنها همدمم که باعث میشد از غصه دق نکنم ... تپلی خودم بود که از همون روز اولی که وارد اون پرورشگاه شدم باهام خیلی خیلی مهربون بود .

صبح از خواب بیدار شدم و همه چیز از مغزم به طور کامل پاک شده بود نمی دونستم کجام ؟

برای همین بلند مامانم رو صدا می زدم ....

-مامان ... مامانی ... کجایی ؟ ... گرسنمه .... مامان .... من بیدار شدم .... مامان ....

در اتاق باز شد .

-مامان اومدی ... صبحونه هم آوردی .

-دختر نازم من مامانت نیستم که .... من تپلی ام که دیشب برات شیر آوردم ... گذاشتمت پیش آتیش ... بعد تو خوابت برد ... یادت نمیاد ؟

-چرا یادم اومد .

دوباره یادم آمده بود که پدرم من را ول کرده .... و مادرم ... زیر خروار ها خاک است ... یا نه بهتر است بگویم ... پیش خدایی است که همیشه در برابرش زانو میزد و دعا می خواند .

با یاد مرگ مادرم ... سیل اشک به چشمانم روانه شد و من سرم را در بالش خود فرو کردم ... تا مبادا صدای گریه ام را کسی بشنود ... غافل از اینکه تپلی هنوز توی اتاق بود .

-دخترکم چرا گریه میکنی ؟ هان ... بدو ... بدو بیا صبحونه ات رو بخور ... مگه گشنه ات نبود .

بلند شدم و اشک چشمانم را پاک کردم .

-غذا کجاست ؟

سینی را به پاهایم چسباند .

-بیا ... میتونی خودت غذا بخوری ؟

-آره فقط قاشق رو بهم میدی ؟

قاشق رو به دستم داد و من بعد از پیدا کردن کاسه شروع به خوردن کردم .

بعد از تمام شدن خوردنم ... با پشت دستم دهنم را پاک کردم و دستم را به دامنم مالیدم .

تپلی – تموم شد خوردنت ؟

-آره .

-پس من برم دیگه کاری نداری ؟

-نه .

در اون زمان ترسی در وجودم رخنه کرده بود ... ترس از اینکه نکند از اینجا هم من را بیرون کنند ؟ ... اگر بیرون کردند .... من کجا می توانم بروم ... میخواستم کسی را پیدا کنم که همدمم باشد و همیشه همراه با من باشد ... 

کسی که تازه داشت می فهمید مستقل بودن چیست ، با وارد کردن شوکهایی عظیم روح او را از بین برده بودند ... مرگ مادر و رها کردن پدر ... از استادی که همیشه همراهت بوده دل کندن ...

همه اینها با هم آمده بودند و داشتند فشار زیادی را به قلبم وارد می کردند ... من تحمل نداشتم ... الان هم که دارم می نویسم با یادآوری آن روزها قلبم درد می گیرد ولی الان کسانی هستند که در کنارم اند و مراقبم هستند .

**

استاد

روزی که میرا به خونه برگشت ... بعد از متقاعد کردنش برای اینکه بره و استراحت کنه به پیش دیپاک رفتم تا این خبر رو بهش بدم .

پله ها رو سریع بالا می رفتم تا این خبر رو به دیپاک بدم و از عکس العملش مطلع بشم .

به اتاقش رسیدم ... چند ضربه به در زدم .

-بفرمایید

در را باز کردم و وارد اتاق شدم ... روی مبلی کنار دست دیپاک نشستم .

-امروز میرا رو خیلی اتفاقی دیدم و اون رو به خونه آوردم .

تمام مدت که داشتم ماجرای دیدن میرا رو براش توضیح می دادم ، آنچنان با شوق صحبت می کردم که هر آدمی را به سر ذوق می آوردم ... ولی جواب دیپاک فقط نگاهی سرد و پر از ناراحتی بود .

-خب ممنون که دخترم رو آوردی .

پاکتی به من داد .

-این چیه ؟

-بازش کن متوجه می شی ...

در پاکت رو باز کردم ولی در اون مقدار خیلی زیادی پول دیدم .

-برای چی این ها رو به من می دی ؟

تو به وظیفه ات به عنوان معلم عمل کردی ... میرا رو تا این حد بالا آوردی ... الان هم که پیداش کردی ... پس دیگه کاری توی این خونه نداری .... در واقع من دیگه نمی خوام تو توی خونه ام باشی .

-اما میرا به من وابسته است .

-به نبودنت خیلی زود عادت میکنه .

-ولی برای من هم سخته ... من نمی خوام دخترم رو تنها بذارم .

نمی خواستم و به او بی احترامی کنم وگرنه به او میگفتم که اگر صلاحیتش را داشتی خیلی راحت می رفتم ولی از این نگرانم که بعد از رفتنم با این دختر چه می کنی ؟

-اون دختره منه ... سعی کن بفهمی ... الان هم برو وگرنه بد میبینی ... یه بلیط توی این پاکت هست برای رفتن به هر جایی که خواستی ... برای مقصد خاصی گرفته نشده ... برو هر جایی که دوست داری و اونجا زندگیت رو بکن ...

-نمی دونم باید ازت به خاطر اینکه من رو از میرا دور میکنی ناراحت باشم یا باید ازت تشکر کنم برای اینکه این شرایط رو برام فراهم کردی .

-بهتره ممنون باشی ... اینطور هر دومون راحت تریم .

-پس ممنونم برای همه این هجده سال ... ممنون که گذاشتی با مهر میرا رو بزرگ کنم و درسش بدم .... و ممنون که قبل از پیدا شدن میرا من رو بیرون نکردی ... خداحافظ دیپاک ...

با او دست دادم و از اتاقش خارج شدم ... باید می رفتم و میرا رو برای آخرین بار می دیدم ... 

به طبقه ی پایین که رسیدم بدون معطلی به سمت اتاق میرا به راه افتادم .

آرام در را باز کردم و چهره ی غرق در خواب فرشته کوچولوم رو دیدم ... چقدر این دختر پاک و مظلوم بود ... یعنی دیپاک باز هم از او مراقبت می کند ؟؟؟ ... بهتره خوش بین باشم ... بالای سرش رفتم و آرام پتو را که از رویش کنار رفته بود تا بالای گردن رویش کشیدم ... و از اتاق خارج شدم ...

تصمیم گرفتم تا برای اینکه آرامش بیشتری داشته باشم به گوا برم .... کنار دریا جاییه که تمام اضطراب های آدم از بین میره ... در اتوبوس که بودم مدام به این فکر می کردم که چقدر زود این 17 سال گذشت ...

لحظاتی پر از شادی و غم همراه ماریا و میرا ... از روز اولی که میرا رو دیدم تا همین الان که ازش جدا شدم رو همه به خاطر دارم ... مشکلش برای فهمیدن حروف ... ریاضیاتی که به زور توانست آن را یاد بگیرد ... اصرار های بیش از اندازه اش برای یاد گرفتن چیز های جدید .... تا وقتی که زنده هستم همه را در خاطرم حفظ میکنم ...

مهربانی اش با دیگر دوستانش ... کمک هایش که بیشتر باعث زحمت می شد ... قطرات درشت اشکش به هنگام ناراحتی ... تا آخرین نفس همراه خودم به یادگار نگه می دارم ..

محبتش رو که با زبان بی زبانی بیان می کرد ... دعا کردن هایش برای طول عمر من .... شیرینی که به هنگام مریضی برایم درست کرد ... تا آخرین طپش قلبم در ذهنم حک میکنم ...

حک میکنم تا پاک نشود ... تا از بین نرود ... کمرنگ شود ولی بی رنگ نشود ...

باران شروع به باریدن کرد ... نزدیک به بهار می شدیم ... بارش باران های بهاری آغاز شده بود ... دل من هم داشت می بارید ... چشمانم هم می خواستند ببارند ... ولی سدی جلویشان گذاشتم تا بارش نکنند .

این آخرین قسمت از فیلم زندگی من است ... بعد از چند پلان کارگردان میگه : کات ... من هم از بازی کردن دست می کشم ... آن موقع است که به آرامش می رسم ... هنوز بازی ام تمام نشده و استرس دارم ... استرس از برای پلان های باقی مانده که نکند خرابشان کنم ...استرس از برای بازیگران دیگر که نکند با بازی بد من به آنها لطمه ای وارد شود و...

این است زندگی ... یک فیلم ... یک بازی ... که هزاران نقش در آن ایفا می شود ... در آخر به تعداد کمی برای بازی خوبشان جایزه می دهند ... زندگی این است ...

زندگی رسم خوشایندی است 

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست

باران شدید شد .... قطرات باران از پنجره ی اتوبوس به داخل می آمدند و پوست چروکیده صورتم را نوازش می کردند .

چتر ها را باید بست

زیر باران باید رفت

فکر را ، خاطره را ، زیر باران باید برد 

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

مرد کنار دستم به من اشاره ای کرد و گفت :

-آقا این پارچه رو بذار روی این پنجره خیس شدیم بابا ...

در جوابش گفتم :

-باهمه مردم شهر زیر باران باید رفت .

محلی به او نگذاشتم و دوباره به بیرون خیره شدم .

دوست را زیر باران باید دید

چند بار این جمله را تکرار کردم و بعد از اون میرا رو دیدم ... دختر کوچولوم رو دیدم که داره زیر بارون به من نگاه میکنه و یه لبخند روی لبشه ... بهش لبخند زدم و براش دست تکون دادم .

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید با زن خوابید

زیر باران باید چیز نوشت ، حرف زد ، نیلوفر کاشت

حرف زد ... حرف زد .... حرف زد .... در ذهنم مکررا تکرار می شد .

-میرا دخترم ... من رو ببخش ... خواهش میکنم ... من مجبور بودم برم ... بابات دستور داد و من رو بیرون کرد ... از من ناراحتی ؟

میرا سرش رو به چپ و راست تکون داد ...

-ممنونم که از من ناراحت نیستی ... من ... من خیلی دوستت دارم دختر کوچولوی عزیزم .

میرا یک لباس بلند سفید تنش بود ... صورتش خیلی خیلی نورانی شده بود ... واقعا لقب فرشته برازنده اش بود ...

-میرا میدونی توی قلبم چه درد بزرگی هست ؟ ... احساس می کنم قلبم داره از جا در میاد .

مرد بغل دستیم نگاهی به من کرد و گفت :

-آقا دیوونه ای جان مادرت این کارا چیه میکنی ؟ ... با بارون هم مگه آدم حرف میزنه .

سرش داد زدم :

-مگه من دارم با بارون حرف میزنم ؟ ... دارم با دخترم حرف میزنم ... کوری ؟ ... نمی بینی ؟ ... لباس سفید تنشه ... ببین چقدر ناز شده .

-تو دیوانه ای و از روی صندلی بلند شد و در جایی دیگر نشست ...

بهتر بود اینطور راحت تر با میرا حرف می زدم ...

-عزیزم این درد داره قلب من رو نابود میکنه ... دردی که نمی دونم الان باهات چه رفتاری دارن میکنن ... درد اینکه نمی دونم زنده هستم تا دوباره ببینمت ... دردی که نمی دونم سرنوشتت چی میشه ... این ها همه برای من دردن .... درد های بی دوا ... میشه راه حلش رو بهم بگی ... چطور ازت خبردار بشم ؟ ... چطور دلم رو آروم کنم ؟

لبخندی به من زد و هیچ چیز نگفت ... خیره نگاهم میکرد ... لبخندش محو نمی شد ... ولی هیچ چیز نمی گفت ...

-چرا باهام حرف نمی زنی ؟ ... باهام صحبت میکنی میرا ؟ ...

-استاد این رو بدون که من اصلا از تو ناراحت نیستم ... الان هم باید برم ... هرگز از تو دلگیر نمی شم برای اینکه من رو ول کردی و رفتی ... چون می دونم چرا این کار رو کردی ... الان هم برو ... برو و زندگیت رو بکن ... با آرامش ... با آسایش ... و من هم همیشه بهت سر میزنم ... خداحافظ !

-میرا ... میرا ... مـیـرا ... 

او از جلوی چشمانم ناپدید شد و رفت با همان لبخند از من خداحافظی کرد و رفت ... و من نمی دونم که کی دوباره پیشم میاد تا ببینمش .

-آقا شما که فقط توی این اتوبوس نیستید ... مراعات حال بقیه رو هم بکنید ... شاید یکی بخواد استراحت کنه ... شما که با این صداتون نمی ذارید کسی استراحت کنه .

برای اینکه کمتر فکر کنم ، تصمیم گرفتم بخوابم ... اما چه خوابیدنی هر چه سعی کردم بخوابم نتوانستم ... اصلا خوابم نمی برد ... سرم ره به پشتی صندلی تکیه دادم و سعی کردم ذهنم رو از هر چیز خالی کنم و تا حدودی موفق هم شدم .

***

میرا

-وای نه ... مامانی تپلی ... مامانی تپلی ... خواهشا بذار بخوابم .

-دستم درد نکنه .... میرا از تو انتظار نداشتم ... پاشو ... خانم برای دختر ، پسرای بزرگ مثل شما رفته یکی رو آورده تا بهتون سفالگری یاد بده ... باید بیای ... دیگه بسه ... همش میشینی یه گوشه روی تختت و باهیچکی از بچه ها ارتباط نداری باید خودت رو از این غلاف خارج کنی وگرنه نه من ، نه تو ...

خدایا به این پیرزن از دست من یه صبری بده ... خیلی اذیتش کردم ... همش دردسر بودم براش ... مامانی تپلی من رو بیشتر از بقیه بچه های آسایشگاه دوست داره ... نه که بقیه رو دوست نداره ها ولی من براش عزیزترم ... اون همه زندگی من رو میدونه ... الان جای مامانم رو برام تقریبا پر کرده ... زن مهربونیه ... خیلی باهام مهربونه ... همیشه مراقبمه ... 

الان هم که این آقا معلمه میخواد بیاد به بچه ها سفالگری یاد بده ... راستی خودم هم متوجه شدم روحیم تغییر کرده از اون حالت خشک در اومده .... هنوز هم از دست بابا ناراحتم ولی بابام توی زندگیم نقشی نداشته که رفتنش اذیتم کنه ... تمام روز رو به مامانم و استاد فکر می کنم .

-پس اسمت رو به خانوم بدم دیگه ؟

-اره مامانی تپلی خودم .

-مرسی عزیزم .

بهار اومد و رفت و از بهار امسال به جز بارون و ابر و غم و ناراحتی هیچ چیز بیشتری یادم نمیاد ... برعکس سال های گذشته که پر از خنده و شادی بود ... 

حالا آخر های بهاره و برای تابستون همون طور که مامانی تپلی گفت کلاس سفالگری برامون گذاشتن ... من زیاد از اتاقم بیرون نمی رم و با کسی حرف نمی زنم ... توی کل آسایشگاه من مامانی تپلی و مدیر آسایشگاه ، خانوم نیتا رو میشناسم ... مامانی میگه :

-خانوم نیتا زن خیلی خوب و خونگرمیه ... اهل ایرانه ... یکی از تجار اهل بنگال که برای خرید جنس به ایران میره ... خانوم نیتا رو که پدرشون داشته جنس بهشون میفروخته در حالیکه داشته توی حیاط خونشون با خواهرش حرف میزده میبینه ... خانوم هم که مسلمون بودن ... ولی نه که توی خونه بودن حجاب نداشتن ... خانوم نیتا رو این طور نبیین که همیشه محجبه است ، خیلی خانوم نازیه ... موهای خیلی قشنگیه هم داره ... وقتی که ...

مامانی تپلی – میرا بیا غذات رو بخور ... وقت ناهاره ...

-مرسی مامانی 

-خواهش میکنم دخترکم ...

سوپم رو کامل خوردم و به مامانی گفتم که بره استراحت کنه ... آخه خیلی خسته میشه توی این آسایشگاه ...

کجا بودم ؟ ... آها یادم اومد ...

وقتی که خانوم نیتا داشته با خواهرش توی حیاط خونه شون حرف میزده نمی دونسته که یکی توی خونشونه ... این خانوم نیتا هم آنقدر ناز میکنه توی حرف زدنش و اداهایی که در میاره ... دل این پسر بدبخت رو میبره ... خانوم نیتا هم هیچی که نمی دونسته ...

این پسر بر میگرده به دیار خودش و اونجا توی عشق نیتا خانوم می سوزه ... تا اینکه دوباره برای خرید جنس به ایران میاد ... این دفعه که میاد ایران یک راست میره پیش بابای خانوم نیتا و یک عالمه جنس از باباش می خره ...

هر روز صبح از وقتیکه بابای خانوم نیتا می رفته سر حجره اش و مغازه اش این گل پسر عاشق مینشسته سر کوچه منتظر نیتا خانوم تا بیاد و نگاهی به دل عاشقش بکنه ...

یه روز ... بعد از 1 هفته که این پسر که اسمش هم رانجه بوده سر کوچه مینشسته یهو نیتا خانوم رو چادر به سر می بینه ... بدبخت از رسوم ایرانی ها و آبرو و اینجور چیز ها زیاد نمی دونسته برای همین تا نیتا خانوم رو میبینه ، دستش رو میگره و دنبال خودش میکشه .

مامانی میگه نیتا خانوم گفته خدا رو شکر کوچه خلوت بود وگرنه آبروی بابام می رفت ...

خلاصه دست نیتا خانوم رو میگیره و میدوه ... نیتا خانوم هم پا به پاش دنبالش میره ... حالا نیتا خانوم رو کجا می بره ؟ ... یه کوچه خلوت که مورچه هم توش نبوده چه برسه به پرنده ...

تا می ایستند ... نیتا خانوم نفسی تازه می کنه و میره رو به روی پسره ... پسره هم یک دل نه صد دل عاشق نیتا خانوم یه لبخند تحویل نیتا خانوم میده ... نیتا خانوم هم که عصبانی چکی به گوش پسره میزنه که دست خودش هم قرمز میشه ... میاد که از کوچه بزنه بیرون بره همون نونش رو برای شام آقاش بگیره که رانجه دستش رو میگیره و می چسبونش به دیوار خشتی جفتشون ...

هی نیتا خانوم میگفته آبرو داره ... اینکارا رو نکن ... ولی رانجه از 10 کلمه 1 کلمه از حرف های نیتا خانوم رو می فهمید ... برای همین فقط بهش میگه :

-رانجه تو را دوست ...

نیتا خانوم هم شوکه میشه و بلا نسبت لال مونی میگیره ... رانجه که حرفش رو زده بود ، یکی از دستاش رو بر میداره و میگه :

-من منتظر ...

و گونه ی خانوم نیتا رو میبوسه ... خانوم نیتا هم از شرم گونه اش سرخ میشه و شوکی که بهش وارد شده بود هم نمی تونست هضم کنه ... و کاری جز فرار کردن از اون مکان دیگه به ذهنش نمی رسه ...

روز بعد از این اتفاق که رانجه کار خودش رو کرد میره به بنگال و به اصطلاح به خانوم نیتا برای فکر کردن فرصت میده ... میره و 1 ماه بعد از اون بوسه بر میگرده ایران تا به بهانه خرید جنس خانوم نیتا رو دوباره ببینه .

1 ماه بعد که بر میگرده ... اصلا طرف نیتا خانوم نمیرفته ... نیتا خانوم برای اینکه بیشتر با این پسره آشنا بشه ، یکی رو می فرسته تا از دور مراقبش باشه ... اون موقع ها نیتا خانوم می گه خیلی سخت بود با یه پسر حرف بزنی ... خیلی شرم و حیا زیاد بوده ... علاوه بر اون هم پای آبروی خانواده هم در میون بوده ...

خلاصه میگذره این 1 هفته ای که رانجه میره ایران ... نیتا خانوم هم اخبار لحظه به لحظه پسره رو داشته ... کم کم از رانجه خوشش میاد ... به نظرش پسر مهربون و جسوریه ... خلافی هم توی این 1 هفته از اون ندیده بوده برای همین یه روزنه علاقه در قلبش بوجود میاد ... ولی این علاقه به یه روزنه ختم نمی شه هر روز بیشتر می شد ...

نیتا خانوم 18 ساله میشه ... خواستگاراش هم زیاد میشن ... ولی جواب رد میداده ... بابای نیتا خانوم به خود نیتا خانوم اجازه میداده که درباره ی خواستگاراش تصمیم بگیره ... نیتا خانوم میگه اون موقع توی ایران اصلا خواستگارا رو نمی دیدن ... پدر اجازه می داد اینا عروسی میکردن و ... ولی باباش هم ناراحت بوده میگفته که داره میرسه به 19 و 20 سال و دیگه از وقت ازدواجش داره میگذره ...

خانوم نیتا میگه خواهراش که 5 تا هم بودن توی یه اتاق با هم جمع می شدن و دورش مینشستن و براش هی میخوندن که دختر که رسید به بیست باید به حالش گریست ... !

خلاصه اوضاعی بوده ... نیتا خانوم هم که از این وضع اصلا راضی نبوده ولی خب دله چیکارش میشه کرد ؟ ... هر کار بخواد میکنه ... اجازه نمی ده غیر از کاری که اون دوست داره انجام بدی ...

یه روز که نیتا خانوم توی حیاط نشسته بودن ... و باز داشتن اذیتش می کردن ... باباش وارد خونه میشه و میگه :

-دخترا چادر سر کنین غریبه داره میاد .

همشون میدون میرن تا چادر سر کنن …

خب این غریبه هم کسی جز رانجه نبوده ... رانجه و پدر نیتا خانوم میرن توی زیرزمین ... رانجه وقتی که داشته از حیاط خونه نیتا خانوم رد میشده همش به اطراف نگاه میکرده تا نیتا ی عزیزش رو ببینه ... ولی شانس باهاش یار نبود ...

میرن توی زیر زمین ... رانجه از پدرنیتا خانوم نیتا رو خواستگاری میکنه ... اما پدرش چیکار میکنه ؟

یه سیلی میزنه توی گوشش میگه :

-من ... تاجر تهرون بزرگ ... دختر نازم ... دختر ارشدم رو بدم به تو اجنبی ؟ ... 100 سال سیاه ...

رانجه خیلی ناراحت میشه ... درست متوجه نشده بود که پدر نیتا خانوم چی می گفت ولی از لحنش فهمید که راضی نیست .

باز رانجه اصرار میکنه ... از اون اصرار از پدر نیتا خانوم انکار ... دیگه پدر نیتا خانوم عصبانی میشه ... رانجه رو از یقه میگیره و مثل یه سگ ولگرد از خونه بیرون میندازتش ...

نیتا خانوم هم که از اول ورود رانجه پشت درخت بزرگ بید توی خونشون قایم شده بوده تا بفهمه ماجرا از چه قراره ... با دیدن این صحنه خیلی ناراحت میشه ... 

میره توی اتاقش و در رو میبنده ... شروع میکنه به فکر کردن که آیا این علاقه از اول درست بوده یا غلط ؟ ... فکر کردن خوبه ولی این ماله وقتیِ که پای علاقه در میون نباشه ... توی تمام لحظاتی که داشته به این علاقه فکر میکرده فقط و فقط تصویر یک نفر توی ذهنش حک شده بود و اون هم کسی نبود جز رانجه ...

روز ها میگذره ولی نه از علاقه نیتا به رانجه کم میشه و نه رانجه از بست نشستن دم در خونه نیتا دست میکشه ... یه روز که دیگه حرف های مردم بابای نیتا خانوم رو خیلی عصبانی میکنه ... دست رانجه رو میگیره و دوباره میرن توی زیر زمین ...

-مگه من به تو نگفتم گورتو گم کن ... دخترم رو بهت نمی دم ...

-ولی من دوست دارمش .

-به درک ... اون که دوستت نداره ...

رانجه کمی فکر کرد و گفت :

-چرا دوست داره !

بیچاره پدر نیتا خانوم نمی دونست چیکار کنه ... خیلی شوک بدیه که همچین حرفی رو به پدری بزنن ...

-اون بی خود کرده ... حالا هم گمشو که آبرو برام توی این محله دیگه نذاشتی ...

-بذار باهاش ازدواج کنم ... خوشبختش میکنم ...

-نه نیتا تورو دوست نداره ...

-خب چرا جلوی من از خودش نمی پرسی ؟

پدر نیتا خانوم کمی فکر کرد و گفت :

-الان صداش میکنم .

از زیرزمین خارج شد و به سمت اتاق نیتا خانوم رفت ... به در کوبید .

-نیتا ... نیتا ...

نیتا خانوم از روی زمین بلند شد ... به سمت در رفت و اون رو باز کرد ...

-بله ... اتفاقی افتاده ؟

-دنبالم بیا .

نیتا خانوم خیلی ترسیده بود که پدرش با اون چیکار داره ؟ ... متوجه شد که دارن به سمت زیرزمین میرن ... ترسش افزایش پیدا کرد ...

یاد خاطره ای افتاد ... یه روز وقتی که 13 سالش بود داشت با خواهراش حرف میزد ... موضوع بحثشون این بود که چرا پدر باید برای دختر همسر انتخاب کنه ؟ ... تنها دلیل برای اینکه اونها داشتند این بحث رو میکردن این بود که دختر همسایه که دوستشون بود به اجبار پدرش تن به ازدواج داد و الان هر روز که اون رو میبینن متوجه کبودی تازه ای در صورت و بدنش می شوند .

پدرشون وارد خونه میشه ... وقتی که نیتا خانوم داشت درباره ی این موضوع نظرش رو میگفت ، پدرش بالای سرش بود ... همه ی حرف های اون رو میشنوه ... 

-به نظر من نباید پدر برای دخترش همسر انتخاب کنه ... باید دو نفر هم رو ببینن ... بعد با هم ازدواج کنن ... نه اینکه پدره از هر پسری خوشش میاد ، بیاد اون رو داماد خودش بکنه ...

بابای نیتا خانوم بالای سرش ایستاده بود ... اخمی ابرو های پر پشتش را به هم گره زده بود ...

مریم خواهر کوچکتر نیتا خانوم که روبه روی پدرش و نیتا خانوم بود ... با چشم و ابرو به نیتا میخواست بگه که بابا بالای سرته ولی نیتا خانوم اصلا متوجه نشد ...

وقتی حرف نیتا خانوم تمام شد پدرش به حرف اومد :

-که نباید پدر برای دخترش همسر پیدا کنه ؟؟؟ آره ؟؟؟

فریادی کشیده بود که پرده های گوش مریم هم زدیک بود پاره شود .

نیتا خانوم برگشت و پدرش رو دید ... زهرا و زینب هم که جفت نیتا خانوم نشسته بودند برگشتند .

در وجود همه ترس رخنه کرده بود ... ضربان قلب نیتا خانوم به هزار رسیده بود ... از ترس قدرت تکلمش رو از دست داده بود ... فکش می لرزید و در چشمانش اشک حلقه زده بود ... 

دستش رو گرفت و دنبال خودش به سمت زیر زمین کشید ... پرتش کرد توی زیرزمین ... 

-یک روز که توی زیر زمین باشی می فهمی دنیا دست کیه ؟ ... تو ناز و نعمت بزرگ شدی هیچی حالیت نشده ...

از زیر زمین خارج شد و در را روی نیتا خانوم بست ...

اون روز نیتا خانوم نه غذایی برای خوردن داشت و نه آرامشی برای خوابیدن ...

هر چهار خواهر همراه مادر و پدرشون دور سفره ی غذا نشسته بودن ... غذای مورد علاقه ی نیتا خانوم ... آش رشته ...

مریم – بابا میشه برای نیتا هم ببریم ؟

-نه به هیچ وجه ...

زهرا – اما از صبح تا حالا هیچی نخورده ...

زینب – آره بابا گناه داره ...

-فکر اینجاش رو وقتی که داشت از این حرفای قلمبه سلمبه میزد ، باید می کرد ...

زهرا – اما ما این حرف ها رو برای اینکه ساجده هر روز یه جاش کبوده داشتیم میزدیم .

-به من ربطی نداره ... اصلا باید همتون رو تنبیه می کردم ولی فقط او رو تنبیه کردم تا برای شما هم عبرتی بشه ... اون خواهر بزرگتر شماست و الگوی شماست ... برای همین فقط اون رو تنبیه کردم ... حالا هم اگه غذاتون رو خوردید ، برید تو اتاقاتون ...

هیچ کدومشون میلی به غذا نداشتند ... پس ظرف های دست نخورده شان را رها کردند و به سمت اتاقانشان رفتند ...

اون شب تا صبح نیتا خانوم داشت برای کار به اصطلاح اشتباهش گریه می کرد ... ساعت 4 صبح بعد از اذان خوابش برد ...

ساعت 9 صبح پدرش قبل از اینکه به حجره اش برود به پیش نیتا رفت .

در را با شدت زیادی باز کرد ... در محکم به دیوار خورد و شیشه ی ماتش هزار تکه شد ... نیتا با صدای در از خواب پرید ...

نیتا – س ... سلام .

-علیک سلام ...

نیتا هنوز سرش پایین بود ...

-که تو فکر میکنی پدر نباید برای دخترش همسر انتخاب کنه ؟

نیتا – بابا ... من ...

فریاد زد :

-ساکت شو ! ... دختره ی خیره سر ...

نیتا خانوم به طرز فجیعی خفه شد ... حتی دیگه نمی ذاشت صدای نفسهاش به باباش برسه .

-اینطور فکر میکنی ؟

گریه اش در آمده بود تا کنون پدرش هیچ وقت با او به این گونه حرف نزده بود .

-من خیلی روی حرفات فکر کردم ... من میذارم تو خودت شوهر نکبتت رو انتخاب کنی ... ولی اگه بدبخت شدی ... آواره شدی ... شبیه بادمجون کبود هم شدی حق اعتراض نداری ... فهمیدی ؟

نیتا اصلا توقع همچین حرفی رو نداشت .

-فهمیدی لامصب ؟

داد کشید ... در را محکم دوباره بست .... و به سمت حجره اش رفت ...

نیتا تازه از شوک خارج شده بود ... تازه فهمید چه شده ... خیلی خوشحال شده بود که او هم حالا حق انتخاب دارد ...

بعد از افتادن این اتفاق بود که پدر نیتا خانوم برای هر خواستگار نظر خود نیتا رو می پرسید ...

همه ی این اتفاقات تا رسیدن به زیر زمین در ذهن نیتا خانوم مثل فیلمی سینمایی در حال پخش بودند به زیر زمین رسیدند ...

پدر نیتا خانوم در را باز کرد ...

رانجه با دیدن پدر و دختر از جایش بلند شد ...

-این پسره رو میشناسی نیتا ؟

-ب ... بله ...

گویی با مرور خاطراتش ترس به وجودش برگشته بود .

-تو از این پسره خوشت میاد ؟

ناگهان مغز نیتا خانوم error داد ... هنگ کرده بود ... ساکت باقی ماند تا ببیند چه می شود ؟

-نیتا اگه ساکت باشی من مطمئن میشم که تو این پسره رو دوست داری ... حالا بگو دوستش داری ؟

نیتا خانوم تصمیم گرفت ساکت باشد ... بهتر است با سکوتش به مقصودش برسد ...

پدرش فریاد زد :

-تو از این اجنبی خوشت میاد ؟

باز هم ساکت موند ... 

لبخندی بر لبان رانجه پدیدار شد ...

رانجه – دیدید ... بهتون نگفتم ؟

اون لحظه ذهن نیتا مشغول شد .... چه چیزی رو به پدرم گفته ؟ ... نکنه که تمام ماجرای خرید نون رو بابا بدونه ؟ .... نکنه برای همین انقدر عصبانیه ؟...

-نیتا نا امیدم کردی ... کاش 5 سال پیش بهت اجازه نمی دادم تا خودت شوهرت رو انتخاب کنی تا الان یکی توی گوشت میزدم و به هر کس که لایقت بود می دادمت ... ولی کاریه که شده ... فکرش رو نمی کردم دختر من درگیر عشق های زودگذر جوانی بشه ... این پسر تو رو می خواد حالا فقط باید جوابم رو بدی ... تو هم میخوایش ؟

نیتا سرش را به پایین آورد و در همان متوقف کرد ... از نگاه کردن به روی پدرش شرم داشت ... 

از خودش بیشتر خجالت می کشید که چطور به خودش اجازه داده از علاقه اش در برابر پدرش صحبت کنه ؟

-نمی خوام بیشتر از این مایه آبروریزیم باشی ... فردا عقدتون میکنیم و تو با این پسره به هر جا خواستید میرید ولی دیگه حق نداری پیش من بیای ... فهمیدی ؟

-اما بابا ... من ...

-ساکت شو نیتا ... بیشتر از این زجرم نده ... توقع نداشته باش شما رومثل آینه دق کنار خودم نگه دارم .

نیتا خاموش شد ... رانجه که کمی فارسیش بهتر شده بود ... تا حدودی فهمید چه اتفاقی دارد می افتد .

رانجه – پدر شما نباید ...

-تو ساکت باش ... همه مشکلات من از تو سرچشمه میگیره ... زود از خونه برو بیرون ... فردا می بینمت .

نیتا خانوم اون شب رو با گریه و آه سپری میکنه ... و برای اینکه قراره از پدرش دور باشه افسوس میخوره ...

پشیمون نشد از علاقه اش ولی در فکر این بود که کاش این علاقه نبود تا پدرم را از دست نمی دادم ... یا اگر بود پدرم به آن راضی بود ...

با همین فکر ها به خواب رفت ...

در خواب هم به آینده ی نامشخصش با رانجه شاید در کشوری دیگر ... یا شهری دیگر می اندیشید .

مامانی من رو از فکر کردن به زندگی خانوم نیتا بیرون آورد .

-میرا ... تو که ظهر هیچ استراحت نکردی ... چیزی می خوری ؟

-نه مامانی ممنون .

-میرا از هفته ی آینده کلاس ها شروع میشه ... وقتی اسمت رو به خانوم نیتا دادم خیلی خوشحال شد ... گفت : من امید زیادی به میرا دارم .

-ممنون مامانی ...

یک هفته ی خوبی بود ... توی این هفته بیشتر به کلاسی که قرار بود برامون تشکیل بدن فکر می کردم ... یاد کلاس هام با استاد می افتادم ... کلاس هایی پر از عبرت برای من ... نمی دونم این استادی که می خواد بیاد چه جوریه ؟ ... خوبه یا بده ؟ ... مهربونه یا بداخلاقه ؟ ... با بچه ها خوب ارتباط بر قرار میکنه یا نه ؟ ... ولی دوست دارم زودتر کلاس شروع بشه ...

دوست دارم که زودتر کلاس شروع بشه و من بتونم با بقیه افرادی که توی این آسایشگاه هستند دوست بشم ... من با توجه به این که کورم نمی تونم با بقیه دوست بشم ... یا شاید بهتره بگم که نمی خوام دوست بشم ... هم کلام شدن باهاشون برام سخته ... میترسم تحقیرم کنن ... بهم ترحم کنن ... و با چشم نداشته دلسوزی رو توی چشماشون ببینم ... 

 توی کل آسایشگاه هم تنها فردی که اعضای بدنش درچار مشکل شده من هستم ...

-میرا جان عزیزم صبحت بخیر !

-سلام خانوم نیتا خوبید ؟ صبح شما هم بخیر ...

-خب عزیزم آماده ای برای رفتن به کلاس ؟

-بله خانوم نیتا ...

-باید یه مطلبی رو بهت بگم .

-چی ؟

-ببین با توجه به اینکه توی از لحاظ جسمی مثل بقیه بچه ها نیستی ... من از آقای مالهوترا خواهش کردم که به تو به صورت خصوصی درس بده .

-اما چرا ؟ من دوست دارم با بچه های دیگه آموزش ببینم .

-میرا جان من خوبی تو رو می خوام باورکن که این برای تو بهتره ...

-چشم خانوم نیتا ...

-کلاس تو ساعت 5 عصره ... تا اون موقع خودت رو آماده کن .

-چشم .

خانوم نیتا به جلو آمد و بوسه بر گونه ام کاشت و رفت ... 

یعنی برای چه خانوم نیتا از اون آقا خواسته که برای من کلاس خصوصی بذاره ؟ ... راستی اون آقاست ... من همش فکر می کردم که فقط خانوم ها از کارهای هنری خوششون میاد ولی این آقائه هم انگاره از کارهای هنری خوشش میاد ... جالبه ... !

تا عصر کار به خصوصی برای انجام دادن نداشتم ... بیشتر داشتم به این فکر می کردم که چطور با آقای چی بود ؟ ... آها مالهوترا صحبت کنم ... چی بهش بگم ؟ ... نکنه کار اشتباهی از من سر بزنه ... تقریبا 4 ماه با هیچ کس به جز مامانی و خانوم نیتا حرف نزدم ... البته اگر خودم رو فاکتور بگیریم ...

-سلام میرا چطوری دخترکم ؟

-خوبم مامانی ... شما اینجا چیکار میکنی ؟ ... مگه نباید سر کلاس پیش بچه ها باشید ؟

-نه عزیزم ... کلاس تموم شده ... چند ساعت هم از پایان کلاس گذشته ... الان ساعت 4 شده و من اومدم که کمکت کنم که یه لباس خوشگل تنت کنی ... 

-ولی من که به جز لباس اینجا و لباسی که باهاش اومدم ... لباس دیگه ای ندارم !

-چرا داری ... من امروز رفتم و برات لباس جدید خریدم .

بعد از مدت ها بود که داشتند به من کادو می دادند ... آنقدر خوشحال شدم که نمی دانستم چه باید بکنم ؟ ... سر از پا نمی شناختم ... دلم می خواست تمام موهایم را یک به یک بکنم ...

-وای ... وای ... وای ... مامانی ... مامانی برای من کادو خریدی ؟

-آره عزیزم .

-وای ... لباس خریدی برام ...

-آره دخترکم ...

-وای ...

شروع کردم به پریدن روی تخت ... 

-دختر آروم بگیر ... چته تو ؟

-خیلی خیلی خیلی خوشحالم کردی مامانی ... ممنون !

-خیلی خب حالا بیا کمکت کنم این لباس ها رو تنت کنم .

-مامانی برام چی خریدی ؟

-یه پیراهن آستین کوتاه آبی روشن با یه شلوار پارچه ای سفید ... 

-وای ممنون .

-بدو بیا لباسات رو بپوش چیزی تا کلاست نمونده .

با کمک مامانی لباس ها رو تنم کردم ... روی صندلی جفت تختم نشستم و منتظر شدم تا خانوم نیتا بیاد و من رو با خودش ببره ...

امیدوار بودم و نگران ... نگران بودم و امیدوار ... منتظر بودم تا ببینم چه اتفاقاتی در این کلاس جدید برایم می افتد ... منتظر هیجان بودم .... هیجانی که هیچ وقت تا کنون آن را نداشتم ...

این است زندگی من ... عزیزی که الان داری این مطالب رو می خونی شاید برات جالب باشه که بدونی زندگی من 3 فصل داره .... فصل اول ... که در اون زندگی من و استاد بود ... فصل وسط با هیجانات خودش که الان می خونیش و .... فصل آخر ... که در اون باید مرگ من نوشته شده باشه ...

اون روز خیلی خیلی هیجان داشتم ... خوشحال بودم برای اینکه دوباره داشتم یه چیز جدید یاد میگیرم ... امیدوار بودم که از پسش خوب بر بیام ...

به کمک مامانی به اتاق ته راهرو رفتم ... جایی که در اون استاد جدید منتظر من بود ...

به کندی قدم بر می داشتم ... در لباس جدیدم خیلی راحت بودم ... همان یک دست لباس اعتماد به نفسم را کلی بالا برده بود...

در با صدای تقی باز شد ... مامانی که دستم رو گرفته بود ، من رو روی یک صندلی نشاند ...

جلوی صندلی یک میز قرار داشت ... دستم را روی آن میز می کشیدم تا بتوانم تصورش کنم ...

-میرا کاری دیگه با من نداری ؟

-نه مامانی ممنون .

-پس من برم .

-راستی مامانی این استاده کی میاد ؟

-میرا جان الان توی اتاقه .

دستپاچه شدم ... به سرعت از جایم بلند شدم که به او بی احترامی نکرده باشم ... تا روی دو پایم ایستادم ، به خاطر برخورد پایم با پایه اون میز با صدای ناجوری افتاد ... 

خیلی خجالت کشیدم ... آبرویم را برده بودم ... نمی دانستم باید چه کار کنم ؟ ...

آقای مالهوترا – شما میتونید برید ... خانم برگنزا ... !

من همون طور ایستاده بودم و سرم را پایین انداخته بودم ... موهای فرفری ام از روی شانه ام حرکت کرده بودند ...

-اشکال نداره برای همه ممکنه پیش بیاد .

از اینکه موضوع رو به رویم نیاورد بیشتر خجالت زده شدم .

 -من متاسفم .

-نباش ... !

چقدر مهربان بود ... این دقیقا جمله ای بود که برای اولین بار از ذهنم عبور کرد ... مهری که در تمام لحظات زندگی من جاری شد ...

جلسه ی اول ... در آن جلسه فقط آموزش های تئوری را داد ... خیلی کوتاه بود ... خیلی زود کلاس تمام شد ... و من برای آموزش دوباره باید یک هفته صبر میکردم ...

-همین ؟

-چی همین ؟

-درس ها و مطالبی که باید میگفتید .

-بله تا همین اندازه کافیه .

-جلسه ی بعدی کیه ؟

-فکر کنم هفته ی آینده .

-نــــه ... !

-یعنی اینقدر از کلاس بدت اومد ؟

-نه نه سوءِ تفاهم نشه ... من دوست دارم زودتر همه چیز رو یاد بگیرم ... نمی خوام برای یاد گرفتن هر مطلب یک هفته صبر کنم ... اینجوری باید تا وقتی پیر میشم ، کلاس برم .

تمام این جملات را با سرعتی گفتم که اگر کسی نمی دانست فکر می کرد لکنت زبان دارم .

-خب اگه بخوای میتونیم جلسات بیشتری رو در هفته با هم کار کنیم .

-یعنی شما مشکلی ندارید ؟

-نه ... ولی باید با خانوم نیتا هم صحبت کنم ... شاید ایشون برنامه ی خاصی برای آسایشگاهشون داشته باشن .

ناراحت شدم ... یعنی واقعا خانوم نیتا بهش اجازه نمی داد که با من جلسات بیشتری رو در هفته کار کنه ؟ ... نمی دونستم ... بی دلیل از دست خانم نیتا ناراحت شدم ...

-پس باهاشون صحبت می کنید ؟

-البته ...

-مرسی .

-خواهش میکنم ... راستی اسمت چیه ؟

-میرا ...

شک داشتم که بگویم از خاندان اصیل بنرجی ها هستم یا نه ؟ ... اگر هستم پس در این آسایشگاه چه میکنم ؟ ... اگر به کسی بگوید که از بنرجی ها کسی در آسایشگاه است و این خبر به گوش پدرم برسد ... من را قطعا زنده نمی گذارد .

-خب میرا فامیلیت چیه ؟

 -چترجی .

-میرا چترجی ... مطمئنی فامیلیت همینه ؟

یعنی که چه ؟ ... برای چه به فامیلم شک کرد ؟ ...

-برای چی این سوال رو پرسیدید ؟

-برای اینکه قیافه ات شبیه یکی از دوستانه منه ... که خیلی وقت هست ندیدمش .

-نه متاسفم من از دوستان شما نیستم ... و نبودم .

-خیلی خب من میرم با خانوم نیتا صحبت کنم ... تو همین جا باش تا من برگردم ...

-چشم .

از اتاق بیرون رفت و در را هم پشت سرش بست .

مدت زیادی بود که منتظرش بودم ولی او نیامده بود ... نگران بودم که نکند خانوم نیتا اجازه ندهد ... 

بالاخره انتظار به پایان رسید ... در اتاق باز شد .

-چی شد استاد ؟

-خانوم نیتا قبول کرد .

-واقعا؟؟؟

-آره ...

خیلی خوشحال بودم ... این از ظاهرم کاملا مشخص بود ... لبخندی زده بودم که در آن تمام دندان هایم به نمایش گذاشته شده بود .

-مرسی ... مرسی ... مرسی ...

-من که کاری نکردم میرا ... بیا برات از دفتر خانوم نیتا لادو آوردم ... بیا بخور ...

-لادو چیه ؟

-یه نوع شیرینیه محلیه ... خوشت میاد .

دستم را جلو بردم تا لادو را از دست استاد بگیرم ... که یک چیز گرد در دستم گذاشت ... آن یکی دستم را روی اون دایره ی نرم قرار دادم و متوجه شدم که این قلمبه ی نرم ... همون لادوئه ...

حجم نسبتا زیادی داشت ... یک گاز بزرگ به به آن شیرینی قلبمه زدم ... طعمش فوق العاده بود ... بی نظیر ...

-استاد ممنونم ... خیلی خوشمزه است .

-خواهش میکنم ... خیلی دوست داری ؟

-بله .

-پس دوباره توی جلسات دیگه برات میارم .

لبخند بزرگی زدم و تشکر کردم .

-خب چند جلسه در هفته با هم کار کنیم ؟

-5 جلسه در هفته .

خیلی سریع این را گفتم و اصلا فکر نکردم که شاید او هم کاری برای انجام دادن داشته باشد ...

-پس یعنی من فقط 2 روزِ تعطیل رو آزادم درسته ؟

-ببخشید ... هر چند روز که شما بگید .

-نه همون 5 روز خوبه .. اولین باریه که میبینم یه نفر برای یاد گرفتن انقدر مشتاقه .

هیچ چیز نگفتم ... و به لبخندی اکتفا کردم .

***

امروز صبح طبق برنامه همیشگی ام ساعت 8 از خواب بیدار شدم ... مامانی برایم صبحانه آورد ولی من با گفتن : ممنونم ، از خوردن خودداری کردم ... نخوردن صبحانه به خاطر سیر بودن ، نبود ... تمامش برای این بود که دوباره کلاسی با آقای مالهوترا داشتم .

مامانی مثل همیشه با 3 بار کوبیدن به در وارد اتاق شد .

-مامانی آقای مالهوترا نمیان ؟

-برای چی باید بیاد ... امروز جمعه است دختر ...

-مطمئنی مامانی ؟

-معلومه که مطمئنم ...

مثل بادکنکی که از باد خالی می شود ، آهی کشیدم .

-مرسی مامانی .

دوباره گرسنه ام شده بود ... مامانی داشت از اتاق خارج می شد .

-مامانی هنوز چیزی برای خوردن هست ؟

-الان برات میارم .

با گفتن این جمله از اتاق خارج شد .

***

روهان

بعد از رفتن میرا از این خونه و رفتنش از پیش من دیگه حس و حال و حوصله ی قبل رو نداشتم ... دوباره تنها شده بودم .... این آزارم می داد ...

مکاتباتی با مدارس مختلف داشتم ... مدارس بچه های استثنایی ... برای آموزش به اون ها ... خیلی سعی کردم ولی موفق نشدم تا رضایت اون ها برای کار کردن در مدارسشون بدست بیارم ...

این تنهایی خیلی اذیتم می کرد ... مدیر یکی از مدارس برای اینکه به من کمک کرده باشه بهم پیشنهاد داد تا از آسایشگاه های مختلف برای کار کردن در اونها تقاضا نامه هایی رو پر کنم ... من هم این کار رو انجام دادم ... به تمام آسایشگاه های شهرهای اطراف تقاضا نامه رو ارسال کردم ...

بعد از یک هفته که دیگه خیلی نا امید شده بودم ... یک نامه برام اومد ... یک نامه از طرف یکی از آسایشگاه ها ... اما این آسایشگاه برای بچه های استثنایی نبود بلکه برای بچه های بی سر پرست بود ...

نامه رو باز کردم تا انتها خوندم ... اونها از من در خواست کرده بودند که اگر در کارهای هنری سر رشته دارم برای آموزش به بچه های اونها و بستن قرارداد به اونجا برم ....

از این بابت خیلی خوشحال بودم ... عزمم را جزم کردم تا به آنجا برم .... به آدرس آسایشگاه نگاه کردم ... من به هیچ وجه برای این آسایشگاه نامه ای نفرستاده بودم ....

تعجبم بیشتر شد وقتی که متوجه شدم این آسایشگاه در خارج از شهر بنا شده است ... این کار من را سخت تر می کرد چرا که در خارج از شهر من نمی توانستم خانه برای خود بگیرم ...

تازه بهار شده بود ... درختان شکوفه های صورتی زده بودند و جلوه ی زیبایی به باغ ها داده بودند ... بلیط قطاری برای خودم گرفتم و به سمت هدف حرکت کردم ...

به شهر رسیدم ... با پرس و جو هایی که از مردمی که در ایستگاه راه آهن بودند کردم ... فهمیدم که تا آن آسایشگاه 20 دقیقه تا 30 دقیقه پیاده روی هست .... پیاده به همان جا می رفتم کار سختی نبود ...

در بین راه مدام از ساکنین آن اطراف آدرس را می پرسیدم تا گم نشوم ...

به منطقه ای رسیدم که در آن هیچ کس زندگی نمی کرد ... روح زندگی در آن وجود نداشت ... مرده بود ... درختانش ... نهر خشکیده اش ... حتی آسمانش هم متفاوت بود ...

به همین ها داشتم فکر می کردم که در فلزی بزرگی را در مقابلم ظاهر شد ... سنگی را از گوشه ای برداشتم و با آن به فلزی کوبیدم ... صدایش گوش خراش بود ...

بعد از چند دقیقه خانمی با پوستی بسیار سفید ، موهای خرمایی که از یک طرف گیس شده بود ، با هیکلی تپل به من نزدیک شد ... لباسی معمولی تنش بود ... پس او مسئول اینجا نیست ...

-سلام خانوم .

-سلام ...برای ملاقات اومدید ؟

-خیر ... من با مدیر این آسایشگاه کار داشتم .

در را برایم باز کرد .

-متشکرم .

-خواهش میکنم آقا .

-میتونم اسمتون رو بپرسم ؟

-بله من کاترین برگنزا هستم ... پرستار بچه های اینجا هستم ... یا بهتره بگم مسئول غذا خوردنشون ... اما هم من رو به خاطر تپل بودنم ... تپلی صدا می کنن .

خنده ام گرفته بود ... زن پرحرفی بود ... مهربانی هم از کلماتش می بارید ...

-ممنون خانم برگنزا !

به در ورودی رسیده بودیم ... خانم برگنزا در رو برام باز کرد ... وارد ساختمان شدم ... خانم من رو دفتر مدیر راهنمایی کرد ... در زدم و وارد شدم ...

وقتی وارد اتاق شدم ... چهره ای زیبا در مقابلم دیدم ... زنی زیبا که به دور سرش شالی بسته بود ... با چشمان بزرگ سبزش دل من یکی را که برد .

اشاره ای به من کرد .

خانم نیتا – بفرمایید ... بنشینید .

یکی از مبل های کنار میزش را انتخاب کردم ... روی آن نشستم ... شروع به صحبت با او کردم .

-سلام ... من روهان هستم ... روهان مالهوترا ... شما به تقاضا نامه ای که فرستاده بودم جواب مثبت دادید .

- بله ... من شما رو دعوت کردم این جا تا درباره ی موضوعی که شما میخواید به این بچه ها آموزش بدید سوال کنم .

-متشکرم ... خیلی عذر میخوام ولی من اصلا به یاد ندارم که برای آسایشگاه شما تقاضا نامه ای فرستاده باشم .

-بله درسته ... این آسایشگاه اصلا مورد توجه قرار نمی گیره ... معدود کسانی هستند که از وجودش با خبرند ... یکی از دوستان من که در آسایشگاه آقای امیر احمد کار می کرد درباره ی این تقاضا نامه توضیحاتی داد ... من هم مشتاق شدم که بیشتر در این باره بدونم ، برای همین آدرس شما رو از نیلا دوستم گرفتم و برای شما نامه ای فرستادم ... حالا هم که شما اینجایید .

-من بیشتر مشتاق شدم تا در اینجا کار کنم .

-میشه بدونم شما چه چیزی رو میخواید به بچه های ما آموزش بدید ؟

-بله من می خوام به بچه های این آسایشگاه سفالگری یاد بدم .

-چه جالب باید خیلی هیجان انگیز باشه .

-بله ... هنر جالبیه ... به خصوص وقتی که بخوا چهره ی فردی رو با گل درست کنی .

-مگه امکانش هست ؟

با ذوق خیلی فراوان این جمله از من پرسید .

-بله اگر فرد حس لامسه و بینایی قوی داشته باشه ... امکانش هست .

 -خیلی خوبه ... من به شخصه به وجد اومدم ... با شما قرارداد 1 ساله ای می بندم که در اون شما هر ماه 100 دلار از ما دریافت می کنید ... نظرتون چیه ؟

-من موافق نیستم ... 

-اما ما توانایی پرداخت بیشتر از این رو نداریم .

-من هم بیشتر از این مبلغ نمی خوام .

-پس چی ؟

-من در قبال کارم هیچی از شما نمی خوام .

-ولی این امکان نداره ... حتما باید چیزی دریافت کنید .

-واقعا لازمه ؟

-البته .

-پس لطفا یه خونه توی همین آسایشگاه برای من درست کنید یا اتاقی رو به من بدید ... خونه من تا اینجا فاصله ی زیادی داره .

-حتما .

شروع کرد به نوشتن چیزهایی و بعد به من برگه ای داد .

-زیر این رو امضا کنید .

شروع به خواندن کردم ... قرارداد بود ... پس از خواندن کامل متن قرار داد زیر اون رو امضا کردم .

-ممنونم .

-خواهش میکنم .

-من دیگه برم .

هر دو ایستادیم .

-راستی من خودم رو معرفی نکردم همه من رو اینجا خانم نیتا صدا می کنند .

-خوشبختم .

-من هم همینطور .

و از در خارج شدم .... چیزی را که می دیدم باور نمی کردم ... من همان مو فرفری بادومی خودم را پیدا کرده بودم ...

و امیدوارم بودم هر چه زودتر امکان برگذاری کلاس ها ایجاد شود تا دوباره میرا رو ببینم .

***

روزها پشت سر هم می گذشتند و من در خانه ی کوچک خودم ، منتظر نامه ای از خانم نیتا بودم تا به من تکمیل خانه ام را در آنجا اعلام کند ....

1 ماه گذشت و خبری نه از نامه بود و نه از خانم نیتا ... 

یک روز صبح که از خواب بیدار شدم ... سری به صندوق پستی خانه ام زدم ... با حیرت تمام نامه ای در آن دیدم .

تا خانه برای خواندنش صبر نکردم ... شروع بعه خواندن کردم .

سلام آقای مالهوترا :

من خانم نیتا هستم ... متاسفانه باید به عرضتون برسونم که برای ساخت خانه در آسایشگاه به ما اجازه نامه کتبی نمی دهند .

من 2 راه حل دارم ، یا اینکه شما در آسایشگاه اقامت داشته باشید و یا اینکه خانه ای برای شما در شهر بسازیم .

عذرخواهی من رو در اینباره بپذیرید ... واقعا کاری از دست ما ساخته نیست .

با تشکر بسیار از لطف شما .

وا رفتم ... یعنی چه ؟ ... سر در نمی آوردم ... ولی مجبور بودم بسازم .

فکر خانم نیتا هم بد نبود که در خود آسایشگاه اقامت کنم .... باید سریعا نامه ای به او بنویسم و رضایتم رو از اقامت در اتاق های آسایشگاه اعلام کنم .

***

1 هفته گذشت ولی خانم نیتا باز هم به من خبری از آناده شدن اتاق نداد ... باید به آنجا میرفتم و مستقیما روند کار رو پیگیری میکردم ... 

حالا بعد از گذشت 50 دقیقه پشت در اتاق خانم نیتا بودم ... 

-میشه بیام تو ؟

-البته .

-شوکه به نظر میاید !

-بله انتظار دیدن شما رو در اینجا نداشتم .

-خانم نیتا باید با هم دیگه صحبت کنیم .

-البته بفرمایید .

-ببینید من واقعا نیاز دارم تا به اینجا منتقل بشم ... می خواستم بدونم آیا شما واقعا یک اتاق خالی توی آسایشگاه به این بزرگی ندارید ؟

-متاسفانه 5 روز پیش 10 تا از بچه های آسایشگاه سانتی بالت رو به اینجا منتقل کردن و اتاق های خالی ما پر شد ... من منتظر رفتن این بچه ها بودم تا به شما خبر بدم که به اینجا بیاید .

در زدند و خانم نیتا با گفتن بفرماییدی اذن دخول داد. 

تپلی – اه سلام پسرم خوبی ؟

-ممنونم .

تپلی – خانم برای آقای مالهوترا اتاقی خالی شد ؟

-نه متاسفانه ...

-آخه دیدم اینجان گفتم شاید براشون جا پیدا شده .

-نه ممنون میشم تنهامون بذاری .

داشت میرفت که گفت :

-خانم اتاق میرا 2 تا تخت داره ولی فقط میرا توی اون اتاقه ، چرا اونجا نمی رن ؟

-ممنون از نظرت ولی ایشون باید اتاق شخصی داشته باشن .

خیلی می خواستم که دوباره با میرا هم اتاق بشم ولی صلاح نمی دونستم که احساساتم رو جلوی خانم نیتا بروز بدم .

-خانم اتاق من جفت میراست ... من میرم پیش میرا یا اتاق پشتی رو خالی میکنم و اونجا میمونم و آقای مالهوترا در اتاق من بمونن .

-این خیلی عالیه ، شما هم موافقید ؟

-حتما ... کی میتونم وسایلم رو بیارم .

تپلی – تا فردا اتاق خالیه .

-ممنون ... همین فردا وسایلم رو میارم ... کاری با من ندارید ؟

-نه میتونید برید .

سریع از آنجا زدم بیرون ... باید تا فردا وسایلم را جمع می کردم ... اتاقی جفت اتاق میرا ... جایی که برای من بهتر از بهشته ... جایی برای یکی شدن نفس هامون ... جایی که بتونم در اون دیوارها رو بشکنم و فاصله ها رو از بین ببرم ... جایی که اون موجود دوست داشتنیه رو مال خودم کنم .

روز بعد تمام وسایلم به اتاق جدیدم منتقل کردم ... خانم نیتا گفته بود از هفته ی آینده کلاس ها باید شروع بشه و من مشتاقانه منتظر شروع کلاس ها بودم .

اولین جلسه ای که رفتم ، میرا رو ندیدم هر چی میگشتم نمی تونستم ببینمش ... گفتم شاید به خاطر شرایط خاصش نمیاد و این مایوسم می کرد .

بعد از اتمام کلاس خانم نیتا گفت که باید به یکی از بچه های آسایشگاه آموزش خصوصی بدم ... من هم قبول کردم بدون میرا بقیه شاگرد ها اهمیتی برام نداشتن .

روی صندلی نشسته بودم که در باز شد و میرا وخانم برگنزا وارد شدند ... اصلا باورم نمی شد ... این بود ... میرا بود ... میرا ی من بود ... کلاس خیلی خوبی بود ... میرا خرابکاری میکرد ... مشتاق یادگرفتن بود ... و مهم تر از همه با عشق کارش رو انجام میداد .

میرا

امروز دوباره کلاس داشتم ... خیلی خوشحال بودم ... همون لباس خوشگلی رو که مامانی برام خریده بودتنم کردم و آماده روی تختم نشستم ... در باز شد فکر میکردممثل همیشه مامانیه ....

-مامانی من آماده ام بریم .

روهان – کجا بریم؟

-شمایید ؟

-میرا با من راحت باش ... اسم من روهانه ... خب ؟

-باشه .

-از لمس کردن باید شروع کنیم ... باید بتونی لمس کنی ... تصور کنی و خلق کنی .

-اما اینجا هیچ چیزی نداره ... نه باغی نه گلی نه درختی .... خودمونیم با خودمون ...

-پس خودمون رو لمس میکنیم .

-یعنی چی ؟

-دست رو روی صورت من حرکت بده و صورت من رو توصیف کن باشه ؟

-باشه .

دستم رو روی صورتش گذاشتم .

-شما پیشونی بلندی ندارید ... ابروهایی نزدیک به چشمانتون دارید ... بینی عقابی ... ته ریشی هم کنار صورتتون دارید ، مثل اینکه 2 روزه اصلاح نکردید و لب هایی غنچه ای ... در کل خوش قیافه اید .

خنده ای کرد .

-میرا عالی بود من اصلا حتی فکرش رو هم نمی کردم که تو انقدر با استعداد باشی از فردا کار با گل رو شروع میکنیم .

الان که دارم می نویسم 58 سالمه و اون موقع 18 سالم بود ... چی زیادی یادم نیست ... خاطرات اون دوره 3 ماهه همه اش درباره ی خطاهای من در کار کردن با گل بود .

یک روز از همه ی عالم و آدم عصبانی بودم ... گل ها رو به شدت پرت می کردم و میکوبیدم .

روهان – این چه کاریه که میکنی ؟ 

خیلی تعجب کردم ! ... برای بار اولی بود که سرم فریاد می زد .

-فکر میکنی فقط خودت احساس داری ... این گلی که تو پرتش میکنی ... درک میکنه .. میفهمه ... پس تو هم بفهم چیکار میکنی ... خشمت رو کنترل کن وگرنه نمی تونی از پس بقیه احساساتی که برات بوجود میاد بر بیای .

تمام آن جملات در ذهنم هستند ... الان می فهمم که این برگه ای که من دارم رویش می نویسم ، درد تحمل میکند تا کسی دیگر این خاطرات را بخواند و زنده نگهدارد .

دوره 3 ماهه تمام شده بود و روهان گفته بود هر کس باید کاری را آماده کند و به من نشان دهد تا نتیجه ی زحمات خودم را ببینم .

کلاس بچه ها 4 ساعت طول کشید ... بعد از 4 ساعت من وارد کلاس شدم .

-میرا ایده ات چیه ؟

ایده ام رو گم کرده بودم .

-نمیدونم .

-چی ؟

-نمی دونم .

-پس از همین الان ردی .

ایده ای به ذهنم رسید ... من نمی خواستم رد بشم ... اون هم برای چیزی که عاشقانه دوستش داشتم .

-شما رو با گل درست میکنم .

-چی ؟

-صورت شما رو با گل درست می کنم .

کمی سکوت کرد و گفت :

-شروع کن .

شروع کردم ... روهان در کنارم نشسته بود .. دستم رو روی صورتش می کشیدم و به گل ها حالت میدادم ... به نیمه ی پایین صورتش رسیدم ... کمرم خشک شده بود ... گردنم درد میکرد ... انگشتانم خسته بود ولی ادامه میدادم ...

دستم را روی لبهایش کشیدم ... لرزی وجودم را گرفت ... دوباره کل صورتش را با دستانم لمس کردم ... اینبار قلبم لرزید ...

میدونی کسی که زیاد محبت ببینه براش عادی میشه ... کسی که محبت ندیده ... با دیدنش عاشق میشه ... 

لرزش دستان کار را داشت خراب می کرد .

روهان – میرا بذار کمک کنم .

-ولی ...

-شــــش .

پشت سرم نشست ... من را عقب کشید ... کمرم را به سینه اش چسباند ... دستانم را بلند کرد و روی دستانش گذاشت ... شروع کرد ... با مهارت زیادی ... با سرعت زیادی ... دستانش را حرکت میداد .

قلبم ضرب گرفته بود ... بالا می رفت ... از جا کنده می شد ... نوک انگشتانم ... در رگ هایم ... ضربان را احساس می کردم ...

تحملم تمام شد ... اشکی از چشمم پایین آمد ... 

-میرا ؟

با صدایی خفیف ... نه از ته چاه و گودال ... صدایی از اعماق تاریکی ها ...

-بله ...

-کار تموم شد ... 

-میشه برم توی اتاقم ؟

-البته .

با کمک مامانی به اتاق خودم رفتم ... 

اون لحظه روهان اون کار رو برای آرامش خودش انجام داد .... برای آرامشی که با عث بوجو آمدن طوفانی شد .

-میرا حالت خوبه ؟

-نه مامانی بیا پیشم ... مامانی تو تا حالا طپش قلب گرفتی ؟

-مگه تو گرفتی ؟

-حالا تو بگو ...

-آره وقتی که سمیر رو دیدم .

-چی شد که اینجوری شد ؟

-هیچی اون به من یه گل داد و دستم رو بوسید ... گفت همیشه مراقبمه و نمی ذاره چیزی اذیتم کنه .

-مامانی یادته میگفتی شعر های اهالی اینجا رو بلدی ؟

-آره .

-میشه برام بخونی ؟

-دراز بکش ... قول بده که اگر برات خوندم بهشون دقت کنی .

Tumhe dekona ye ga ho gaya

میدونی که ما چه وقت به اینجا رسیدیم؟

Tum haro hu main aur to mere

من مال تو هستم و تو مال من

Me heiran ho tomhe kiya karoon

من تو این لحظه متعجب و زخم خورده ام

Ki din me koi kesi chandeni

 وقتیکه نور ماه در وسط روز نمایان شده

Jagi jagi se hai phir bi kaboon main hai koi koi zindegi

 انگار هنوز بیداره و داره آرزو میکنه...قلب دلخسته من

Tumhe dekona ye ga ho gaya

میدونی که ما چه وقت به اینجا رسیدیم؟

Tum haro hu main aur to mere

من مال تو هستم و تو مال من

Beke beke see man … Make make see tan

روحهای مستمون ... بدنهای خوشبومون

Oojli oojli feiza oon main hai

 توی هوا پاکی خاصی هست

Aja hum hai jahan gitni ye rangilan

 توی این لحظه ای که در اون هستیم رنگهای زیادی وجود داره

Chalki chalki nigahoon main hai

 که از چشمهای ما بیرون میاد

Neli neli gatoon oose hai che rahi

 آسمون آبی دوشش رو روی ما باز کرده

Halki halki rooshani

 پرتوهای نرم و ابریشمی نورش رو

Tumhe dekona ye ga ho gaya

 میدونی که ما چه وقت به اینجا رسیدیم؟

Tum haro hu main aur to mere

 من مال تو هستم و تو مال من

Me heiran ho tomhe kiya karoon

من تو این لحظه متعجب و زخم خورده ام

Ki din me koi kesi chandeni

وقتیکه نور ماه در وسط روز نمایان شده

Main tu anjane tion bi hoga kabhi

من به طرز خوشایندی نادون بودم

Piyar bar sagahai yoon tout kai

 از این عشقی که بی محابا به جلو میره

Sach ye iqrar hai … Sach ye piyar hai

 حقیقت همین احساسه...حقیقت همین عشقه

Baqi bandhan hai sab choot ke

و همه چیزهای دیگه فریبه

Mere sanso main hai kaal rahi piyar ki … Dami dami raginee

 قلب من نتهای آهنگین عشق رو به آرومی زمزمه میکنه

Tumhe dekona ye ga ho gaya

میدونی که ما چه وقت به اینجا رسیدیم؟

Tum haro hu main aur to mere

 من مال تو هستم و تو مال من

Me heiran ho tomhe kiya karoon

 من توی این لحظه متعجب و زخم خورده ام

 Ki din me koi kesi chandeni

 وقتیکه نور ماه در وسط روز نمایان شده

Jagi jagi se hai phir bi kaboon main hai koi koi zindegi

 انگار هنوز بیداره و داره آرزو میکنه...قلب دل خسته من

***

اون موقع من بودم و یه حس جدید ... چیزی که برای اولین بار تجربه اش کرده بودم ... ولی عشق نبود ... من هیچ وقت عاشق نشدم ... ولی شاید بتونم در آخرین لحظات عمرم برای ثانیه هایی احساسش کنم .

روزها می گذشت و من بودم و تنهایی خودم ... من بودم و خلا خودم ... من بودم و سوال خودم ...

همه چیز خوب بود ... همه چیز مبهم بود ... علاقه مبهم بود ... رابطه مبهم بود ... و من به این ابهام عادت کرده بودم ... مشکلات وقتی شروع شد که ابهامات از بین رفت ...

یه روز پاییزی بود ... بارون نم نم می بارید ...

-مامانی میشه کمکم کنی برم زیر بارون ؟

-سرما میخوری آخه ...

-اشکال نداره خواهش میکنم .

-باشه بریم ...

با راهنمایی مامانی به بیرون ساختمون رفتیم .

-مامانی من رو ببر جایی که هیچ کس اونجا نباشه میخوام راحت باشم .

دستم رو گرفت و دوباره به حرکت افتاد .

-بیا اینجا پرنده هم پر نمی زنه .

-مامانی میشه بری ؟

-یعنی محرم رازت نیستم ؟

-هستی ولی من میخوام تنها باشم ... خودم و خدای خودم ...

صدای قدمهاش هر لحظه کمتر می شد تا جایی که اصلا صدایش به گوشم نمی رسید ... چتر رو بستم و به کناری انداختم ... قطرات بارون کم کم صورتم را خیس کرد ... شدت بارون هر لحظه بیشتر میشد ... و در اون لحظه من بودم و خودم ....

صدای پای کسی آمد ... نزدیک و نزدیک تر ... ساکت شد ... کسی کنارم نشست ... دستم را بلند کرد و روی دستش گذاشت ...

-اینجا چیکار میکنی ، میرا ؟

شگفت زده شدم ... روهان بود ... تنها غم خوار من در آن 3 ماه ...

-خودتی ؟ ... روهان خودتی ؟

-آره ... اینجا چیکار میکنی ؟ ... مگه خونتون نبودی ؟

-پدرم من رو بیرون کرد ... مادرم مرد ... استادم اخراج شد ...

-متاسفم ... نمی دونستم ...

-تو اینجا چیکار میکنی ؟

-اومدم تا اینجا پیشت بمونم ... چطوره ؟

-خیلی خوبه ... من اینجا هیچ کس رو نمیشناسم .

-پس من توی اتاق تو می مونم ... توی این چند ماه چیکار کردی ؟

-کار خاصی نبود ...

-باشه ... بریم تو ...

-بریم .

دستم را گرفت و من رو راهنمایی کرد ... اتاقم رو پیدا کردیم ...

1 اتاق ... با یک سرنشین ... اما 2 تخت ...

من روی تخت خودم دراز کشیدم و سریعا به خواب رفتم .

-شب بخیر ... رو ... هان ...

***

روهان

میرا رو به اتاقش رسوندم ... با گفتن شب بخیری به خواب رفت ... خدا می دونست که با چه زحمتی راضیشون کرده بودم که توی اتاق میرا بمونم ...

-من میشناسمش ... میخوام پیشش باشم ... میخوام راحت تر باشه ...

خانم نیتا – پس چرا همون اول که اومدی این ها رو نگفتی ؟

-شریطش رو نداشتم ... با وضعیت میرا که 3 ماه بی خانواده اش بود آشنایی نداشتم .

-باز هم قابل قبول نیست .

-اگر میرا من رو توی اتاقش راه بده و بگه که من رو می شناسه شما باور می کنید ؟

-البته ...

و اینجور تونستم اونها رو راضی کنم که پیش میرا بمونم .

من شرایط خودم رو میدونستم ... من عاشق میرا بودم ... اون دختر معصومی بود ... تک تک حرکات و رفتارش رو می شناختم ... اون کسی بود که با دیدنش توی اون زمستون روی زمین قلبم لرزید ...

ولی حالا فقط مسئله ی من نبود ... میرا هم بود ... اون باید تصمیم می گرفت که روهان ، استادش رو دوست داشته باشه یا روهانی که 3 ماه باهاش بوده و لاله ...

من بهش فرصت میدم ... علاقه ام رو ابراز میکنم تا ببینم که میرا کدوم روهان رو قبول میکنه ؟

 ***

میرا

یه روز مثل همیشه پنجره ی اتاق رو باز کردم و گذاشتم تا باد به صورتم بخوره و اون رو نوازش کنه ...

-میرا ...

-شما هنوز اینجایید آقای مالهوترا ؟

-انتظار داشتی برم ؟

-انتظار نداشتم بمونید .

-میرا هم اتاقی جدیدت کیه ؟

روهان رو می گفت ... اما خب به اون چه ربطی داره ؟

-یکی از بهترین کساییه که توی عمرم باهاش آشنا شدم ... روهان ...

-فامیلش چیه ؟

کمی فکر کردم .. من فامیلش رو نمیدونستم .

-نمیدونم .

-تا حالا برات سوال نشده ؟

-نه ... من بهش اعتماد دارم .

-میرا من اینجا اومدم تا باهات درباره ی موضوعی صحبت کنم ... میشه ؟

-البته .

دستم رو گرفت و به گوشه ی اتاق برد ... جایی که در اون 3 صندلی گذاشته بودند .

-میرا نظرت راجع به من چیه ؟

-شما استاد خیلی خوبی هستید .

-اخلاقم چه جوریه ؟

-اون هم خیلی خوبه ... فقط یکم عجیبه ...

-یعنی چی ؟

-نمی دونم ... فقط میدونم عجیبه ...

-یعنی من آدم خوبی هستم ؟

-البته که هستید ... شما اومدید اینجا تا این ها رو از من بپرسید ؟

دستم رو گرفت ... انگشتانش رو در انگشتانم فرو کرد .

-نه ... میرا من اینجام تا بهت بگم که من از تو خوشم میاد ... اومدم بگم که میخوام بهم وقت بدی تا علاقه ام رو بهت نشون بدم ... این وقت رو بهم میدی ؟

ابهامات کمرنگ تر شدند ... پس از من خوشش میاد ... اون رفتار ... اون حرکات ... سهوی نبود از روی غرض بود ... ولی من چی ؟ ... ذره ای علاقه به او داشتم ؟

-من هیچ علاقه ای به شما ندارم .

-پس یعنی کس دیگه ای رو دوست داری ؟

من کس دیگه ای رو دوست داشتم ... کس دیگه ... یعنی روهان... من دوستش داشتم ؟ ...

-نمی دونم .

-دختر پس تو چی میدونی ؟

-نمی دونم .

کم کم داشت گریه ام میگرفت ... من فقط 19 سالم بود ... و شاید بهتر باشه به جای اینکه سنم رو بگم میزان احمق بودنم رو بگم ... 100% ...

-میرا من میرم ... اتاق من همین بقله ... تا 1 ماه فرصت داری ... من رو توی این 1 ماه نمی بینی ... اگر تا 1 ماه سمتم نیومدی ... من از اینجا برای همیشه میرم ... میرم توی خونه ی خودم زندگی میکنم ... میرم دارجیلینگ ... باشه ؟

با صدایی که از بغض پر بود .

-باشه ...

از روی صندلی بلند و صدای پاهاش هر لحظه کم تر می شد ...

***

توی اون 1 ماه آقای مالهوترا حتی برای یکبار هم سمت من نیامد ... و فقط هم اتاقی بودن با روهان بود که من رو سر حال می آورد ...

1 هفته مانده بود تا جواب آقای مالهوترا رو بدم ... خیلی پکر بودم ... نمیدونستم چی باید بهش بگم ؟ ... باید پیشش برم یا نه ؟ ... اصلا منی که کورم میتونم خواهش هاش ، نیاز هاش و غرایضش رو برطرف کنم ؟ ... 100% جواب نه هست ... من پیشش نمیرم ... شاید چون در حدش نیستم ... من پیشش نرفتم چون فکر میکردم در حدش نیستم ولی شاید بی توجهی به علاقه ی او ، زندگی من رو از هم پاشوند ....

***

1 هفته گذشت و اقای مالهوترا هم به گفته ی خودش آسایشگاه رو ترک کرد ... دوباره تنها شده بودم ... زندگیم در مامانی و روهان خلاصه می شد ... خبری از استاد نداشتم ... خیلی دوست داشتم که اون موقع پیشم بود و دلداریم میداد ... کمکم می کرد ... ولی همه ی اونها خیال بود ... استاد دیگه هیچ وقت پیش من بر نگشت ...

***

روز ها و ماه ها پشت سر هم می گذشتند و تنها چیزی که برای من به یادگار میگذاشتند ... شاید چروک هایی بود که هیچ وقت ندیدمشون ...

اواخر دسامبر بودیم و نزدیک سال نو ...

روهان – میرا برای سال نو کادو میخری ؟

-برای کی ؟ 

-مامانی دیگه ...

-نمی دونم شاید ... ولی من که از اینجا نمی تونم بیرون برم !

-خب من برات می خرم تو بگو چی میخوای ؟

-نمیدونم چی باید براش خرید ؟

-میخوای براش یه شال بخری ... مثل همون شال هایی که روی پیراهنش میندازه ؟

-آره میتونی برام اینکار رو انجام بدی ؟

-البته .

ذهنم جرقه ای زد ... روهان بهترین دوستم بود ... خیلی هم کمکم کرده بود ... برای چی برای اون کادو نخرم ؟ ... ولی خب چی باید براش بخرم ؟

-روهان میشه یه کتاب هم برام بگیری ؟

-چه کتابی ؟

-کتابی که به نظر خودت کتاب خوبیه .

-باشه اما میشه بگی برای کی میخوای ؟

-نمی شه بگم حالا تو برام بخر باشه ؟

-باشه .

***

ساعت 12 شب شد ... من و مامانی و روهان توی اتاق من دور هم نشسته بودیم ... ساعت دیواری شروع به زنگ زدن کرد .

وارد سال جدید شده بودیم ... من وارد 20 سالگی شدم ... البته من روز سال نو بدنیا نیومدم ولی چونکه تاریخ تولدم رو یادم رفته بود ، امسال با سال نو تولد خودم رو هم گرفتم .

مامانی صورتم رو بوسید و کادوم رو دستم داد ... 

-مامانی چیه ؟

-بازش کن .

کاغذ های دور کادو رو باز کردم ... شبیه لباس بود .

-مامانی برام لباس خریدی ؟

-آره ... من توی منطقه ای زندگی میکردم که دخترهای جوون همه سلوارکمیز میپوشیدن ... گفتم شاید برات جالب باشه یه دست از این لباس داشته باشی .

-وای ممنونم ... خیلی عالی بود .

من هم کادو هام رو به مامانی و روهان دادم ... من نتونستم حالت هاشون رو ببینم ولی مامانی اون لحظه خیلی خوشحال بود و همش از من تشکر می کرد .

مامانی گفت که خستشه و میره که بخوابه ... از من و روهان هم خواست که بگیریم و بخوابیم .

-میرا ممنون برای هدیه ات ... اصلا تصورش رو نمی کردم که از خودم بخوای برای خودم کادو بگیرم .

-حالا کار خوبی کردم یا بد ؟

-من راضی نیستم خودت رو توی زحمت بندازی .

-اصلا زحمتی نیست .

-من هم یه کادو برات دارم .

-چیه ؟ ... چرا جلوی مامانی ندادیش ؟

دستام رو محکم گرفت و روی دستاش ثابت گذاشت .

-برای گرفتن هدیه ام باید دقت کنی باشه ؟

سرم رو به معنی استفهام تکون دادم .

-میرا خوب میدونیم که تو کوری و من هم نمی تونم حرف بزنم ... درسته ؟

-آره .

-حرف نزن فقط خوب گوش بده ... ببین من یه پیشنهاد برای تو دارم ... 

-چی ؟

-میرا بیا با هم ازدواج کنیم ... اینطور با هم دیگه زندگی میکنیم و از تنهایی در میایم ... هر جفتمون ... من دوستت دارم ... نظر تو چیه ؟

حرکات دستش رو با آرامش انجام میداد تا من کاملا متوجه منظورش بشم ...

میدونید من روهان رو دوست داشتم ... ولی نمی دونم اسم علاقه ام در اون موقع چی بود ؟ ... برای همین گیج بودم ... به نظرم ما با هم دچار مشکل می شدیم ولی حسی بهم می گفت که ما مکمل هم هستیم ...

-بذار فکر کنم تا چند روز دیگه بهت میگم .

-ممنون میرا ...

گونه ام رو بوسید و به سمت تختش رفت تا بخوابه ... من هم بلند شدم و روی تختم که یک قدم باهام بیشتر فاصله نداشت دراز کشیدم ...

تا قبل از اینکه بخوابم به این فکر می کردم که جواب روهان رو چی بدم ؟ ... اصلا مغزم قاطی کرده بود .

یاد زندگی خانم نیتا افتادم... اون روز بعد از اینکه از زیر زمین بیرون اومدن ، خانم نیتا تمام روز رو توی اتاقش بود ...

روز بعد پدرش اون رو با رانجه عقد کرد ... بعد از خوندن خطبه ی عقد :

-نیتا دخترم ... میخوام بدونی که خیلی دوستت دارم ولی تحمل دیدنت رو ندارم ... طاقت ندارم میفهمی ؟

نیتا خانم همه اش گریه میکرد ... مامانی میگه خانم نیتا همیشه میگه بدترین روز در تمام عمرش ، روز عقدش بوده ... بعد از ازدواج رانجه و خانم نیتا میرن بنگال پیش خونواده ی رانجه ... خانم نیتا می گفت که اون ها خانواده ی خیلی خوبی بودن ... و اصلا توی خانواده ی رانجه احساس غربت نمیکرده ...

1 روز که رانجه میخواسته به دهلی برای خرید جنس از کارخونه ها بره ... خانم نیتا از خواب بیدار نمیشه تا پشت سرش آیة الکرسی رو که همیشه میخونده ، بخونه ... رانجه میره ولی هیچ وقت خبری از برگشتنش به خانم نیتا نمی رسه ... پلیس در جریان قرار میگیره ... با بررسی هایی که انجام میده بعد از 1 ماه به خانم نیتا خبر میدن که جسد سوخته ی رانجه رو توی یکی از دره های توی جاده ای که به سمت دهلی می رفت پیدا کردن ... بعد از شنیدن اون خبر خانم نیتا روانی میشه ... معاشرش رو کامل از دست میده ... توانایی حرف زدنش رو هم از دست میده ... میشه یه مرده ی متحرک توی لباس سفید عزاداری شوهرش ...

خانم نیتا همیشه میگه اگه مراقبت های مادرشوهرش نبود شاید الان مرده بود ...

بعد از گذشت 3 سال از اون تاریخی که این خبر رو به خانم نیتا داده بودن ... خانم نیتا که احساس میکرده سربار خانواده ی رانجه است ، تصمیم میگیره که از اونجا بره و در همین آسایشگاه که کمتر کسی از اون خبر داشت و در منطقه ی متروکه ای قرار داشت کار کنه ... 

مدیر قبلی این آسایشگاه ... خانم پاواراتی خیلی پیر بوده ... وقتیکه خانم نیتا میره پیشش و حسن نیتش رو در کار به خانم پاواراتی ثابت میکنه ... خانم پاواراتی هم مدیریت آسایشگاه رو به اون میده ... خانم نیتا میگه : خانم پاواراتی زن بزرگی بود ... 8 ماه بعد از سپردن کارهای آسایشگاه به خانم نیتا ، خانم پاواراتی به خاطر سکته ی قلبی از دنیا میره ...

اینجوری بود زندگیه خانم نیتایی که همه ی بچه های آسایشگاه دوستش داشتن ... زندگی ای که پر از رنج و تنهایی بود ... من داشتم به عظمت و والایی عشق خانم نیتا به رانجه فکر میکردم ... این عشق چنان شدید بوده که بعد از مرگ رانجه تا 3 سال خانم نیتا معاشرش رو از دست میده ... یعنی همه باید با افرادی که انقدر دوستشون دارم ازدواج کنن...

من روهان رو انقدر دوست نداشتم ... ولی بهش اعتماد داشتم ... اون خودش رو به من ثابت کرده بود ... توی همین فکر ها بودم که خوابم برد .

***

الان ما در اول مارچ هستیم ... روی زمین نشستم و منتظرم تا سیندور سرخیش رو روی پیشونیم به نمایش بذاره ...

بعد از شب سال نو خیلی فکر کردم ... همه ی فکر هام به بن بست می رسیدن تا اینکه یه روز مامانی یه شعر برام خوند :

Har ghadi badal rahi hai roop zindagi

هر لحظه و ساعت زندگی در حال تغییره

Chhaaon hai kabhi kabhi hai dhoop zindagi

زندگی گاهی سایه است گاهی آفتابی

Har pal yahan jeebhar jiyo

پس هر لحظه از اون رو تا میتونی زندگی کن

Jo hai sama kal ho naa ho

چون این لحظه هایی که هست شاید فردا نباشد

Chaahe jo tumhe poore dil se

کسی که تو را از صمیم دل دوست داشته باشه

Milta hai voh mushkil se

به سختی پیدا میشه

Aisa jo koi kahin hai

اگر واقعا همچین کسی هست

Bas vohi sab se haseen hai

فقط اونه که از همه بهتره

Us haath ko tum thaam lo

پس تو دستش را بگیر

Voh meherbaan kal ho naa ho

چون آن مهربان شاید فردا نباشه

Par soch lo is pal hai jo

فکرش را بکن که این لحظه ایی که هست

Voh daastaan kal ho naa ho

داستانش شاید فردا نباشه

Har ghadi badal rahi hai roop zindagi

هر لحظه و ساعت زندگی در حال تغییره

Chhaaon hai kabhi kabhi hai dhoop zindagi

زندگی گاهی سایه است گاهی آفتابی

Har pal yahan jeebhar jiyo

پس هر لحظه از اون رو تا میتونی زندگی کن

Jo hai sama kal ho naa ho

چون این لحظه هایی که هست شاید فردا نباشد

این شعر رو که مامانی برام خوند به فکر فرو رفتم ... اگر کسی هست که واقعا دوستت داره ... دستش رو بگیر ... به سختی پیدا میشه ... اون بهترینه ...

روهان میگفت من رو خیلی دوست داره ... بعد از اینکه مامانی برام این شعر رو خوند تصمیم گرفتم که با روهان ازدواج کنم ... شاید ما هر دو ناقص بودیم ولی با هم کامل می شدیم ... میدونید اون تصمیم ، یه تصمیم احساسی نبود ... یه تصمیم بود که برای اولین بار با عقل من گرفته شده بود ... شاید من اون موقع عاشق روهان نبودم ولی در عوض میدونستم که این ازدواج پایداره ... یعنی اون موقع فکر می کردم پایداره ... ولی اشتباه می کردم ...

صبح که از خواب بیدار شدم اولین کاری که کردم به روهان گفتم که می خوام باهاش ازدواج کنم ... روهان سر از پا نمی شناخت ... من رو توی بغلش گرفته بود و محکم فشار میداد ... وقتی هم که هیجانش فروکش شد ، آروم .. شاید برای یک ثانیه لب هاش رو به لب هام دوخت ...

اون لحظه بود که من با حس جدیدی آشنا شدم ... و بهش وابسته شدم ... بودن روهان برای من بعد از اون همه چیز بود و نبودنش پوچی محض ... چون الان اون تنها کسی بود که من اون رو داشتم ... بدون اون ، من میرا ... یه دختر کور ... هیچ اصل و نسبی نداشتم ...

1 ماه طول کشید تا روهان تونست من رو از توی آسایشگاه دربیاره و به خونه اش منتقل کنه ...

حالا هم توی معبد نشستیم و من منتظرم ... انگشتای روهان با فرق سرم تماس پیدا میکنه ... اون لحظه بود ... تمام شد ... من زن روهان بودم ... کسی که بیشتر از همه بهش اعتماد داشتم ...

به خونه ی روهان رفتیم ... دم در بودم ...

-میرا آروم پات رو به این سینی بزن و بعد وارد خونه بشو .

پام رو توی دستاش گرفت و پایین پله ای که سینی برنج توش بود گذاشت ...

پام رو به سینی زدم و وارد خونه شدم ... این یه رسم بود ... اعتقادی بود که میگفتن با این کار عروس برکت به خونه ی شوهرش میاره ...

با لباسی که تنم بود اصلا راحت نبودم ... شال لباسم همش توی دست و پام بود ... آروم آروم قدم بر میداشتم ... 

در یک لحظه روهان من رو توی دو تا دستاش گرفت و شروع به حرکت کرد ...

 سرم روی توی سینه اش فرو کردم و به آرومی شروع به نفس کشیدن کردم ... با آروم نفس کشیدن میخواست قلبم رو آروم کنم ...

خیلی ها به عشق بعد از ازدواج اعتقادی ندارن ... ول من با تمام وجودم این رو میگم که من عشق واقعی رو بعد از ازدواج روهان تجربه کردم ...

این عشقی که من میگم به معنای واقعی عشق نیست ... بلکه به معنای محبت زیاد است ...

عشق واقعی اونه که کسی رو دوست داشته باشی که تو رو یاد خدا بندازه ... روهان هیچ وقت برای من همچین کسی نبود ...

ولی من عشق رو به معنای علاقه ی شدید قلبی با روهان تجربه کردم ...

من هیچ چیز نمی دیدم ولی نفس های داغش رو احساس میکردم ...

هیچ چیزی به من نمی گفت ولی تمنایش رو در حرکاتش میتونستم درک کنم ...

بوسه هایی که به صورت و تن من میزد ... آرومم میکرد ... سیرابم می کرد ...

اینجور بود که ما بدون گفتن کلمه ای و بدون دیدن چیزی علاقه مون به هم بیشتر می شد ... ما همدیگه رو حس می کردیم ... درک میکردیم ... و برای این کار ها نیازی به چشم و گوش نداشتیم ...

***

خونه ی جدید من و روهان توی یه شهر به نام آمریتسار بود ... خیلی جای خوبی بود . 

خونه ی ما ، یه خونه ی بزرگ بود ... یه خونه ی 2 طبقه که از حیاط پله می خورد برای رفتن به طبقه ی بالا ... دور تا دور خونه پر از اتاق بود ... البته این ها رو نه که من دیده باشم ... نه ... این ها رو سومیترا ، دختری که برای کمک کردن به من به خونه میومد بهم می گفت ...

روهان هر روز توی شرکت تولید وسایل ورزشی کار می کرد ... ولی هنوز برای من سواله که چطور میتونست با مشتری ها ، ارباب رجوع ها و رئیسان شرکت ارتباط برقرار کنه ... هیچ چیز نمی دونم ... هر وقت در این باره ازش سوال می کردم ... ذهنم رو به سمت دیگه ای معطوف می کرد .

جشن هولی نزدیک بود ... امسال دوست داشتم ، من هم توی جشن شرکت کنم ولی حیف که نمی تونستم ... از جشن هولی سهم من فقط پوشیدن لباس سفیدش بود .

روهان – میرا چرا ناراحتی ؟

-من هر سال دوست دارم توی هولی شرکت کنم ... رنگ بازی کنم ... ولی هیچ وقت نمی تونم ...

-چرا نمی تونی ... امسال با هم دیگه هولی رو جشن میگیریم ... باشه ؟

سرم رو تکون دادم ولی باز هم ناراحت بودم ... آخه من چطور وقتیکه کسی رو نمی بینم روش رنگ بریزم ؟

**

هولی اومد و رفت ... روز خیلی خوبی بود ... روهان تمام مدت جشن دست من رو گرفته بود و هی توی کاسه ی رنگ میکرد و به صورت خودش و سومیترا می زد ...

***

درست 3 ماه بعد از هولی بود ... توی ژوئن بودیم ... سومیترا برای من پراته و چاپاتی درست کرده بود ... غذاهای پر ادویه ای که اگر من هفته ای یکبار اونها رو نمی خوردم افسردگی می گرفتم ... خیلی به پراته و چاپاتی علاقه داشتم ...

سومیترا مثل همیشه غذا رو برام به داخل حیاط آورد .. روی تخت چوبی کنار حیاط نشستیم و شروع به خوردن کردیم ... اولین لقمه رو که خوردم حالم خوب بود ... به محض گذاشتن لقمه ی دوم توی دهنم حالم بهم خورد ... دستم رو جلوی دهنم گرفتم تا توی غذا بالا نیارم ...

از روی تخت بلند شدم ... سومیترا که دید حالم خوب نیست ، من رو پیش لوله ی آب برد ... چند مشت آب به صورتم زد و خوب صورتم رو شست ... 

سومیترا – خانم حالت خوبه ؟

-آره ... سومیترا چیزی به غذا اضافه کردی ؟

-نه خانم باور کنید ، همه از موادی بود که آقا خریده بودن .

-سومیترا حالم خوب نیست ، من رو به اتاقم ببر .

تمام اون روز رو استراحت کردم ... بدنم انگار ضعیف شده بود و توانایی حرکت کردن نداشت ... روی تخت دراز کشیده بودم که در باز شد .

-وای سومیترا برو بیرون ... نمی تونم چیزی بخورم ... اصلا برو توی اتاقت بخواب ... نیاز نیست تا اومدن روهان مراقبم باشی .

اومد نشست کنارم ... ولی سومیترا نبود ... روهان بود که از سرکار برگشته بود ... از بس که سومیترا از ظهر اومده بود برای اینکه ببینه من چیزی میخورم یا نه ، حالم بد شده بود .

دستام خیلی سرد بود ... اصلا تمام بدنم یخ زده بود ... 

روهان دستام رو توی دستاش فشرد ... و بعد گفت :

-میرا تو چته ؟ ... چرا انقدر بدنت سرده ؟

-چیزی نیست ... حالم یکم بده ... فکر کنم سرما خوردم ...

-فردا نامراتا رو میارم تا ببینه چته ... چند وقته که برای تعطیلات اومده پیش خانواده اش ... داره پیش یکی از اطباء شمال ، طب سنتی یاد میگیره .

-نامراتا کیه ؟

-دختر آقای مورفیه ... همسایه رو به رویی مون ...

روهان دوباره دستام رو گرفت ... وجودش آرامشی رو که از صبح گم کرده بودم بهم برگردوند و من رو به خواب عمیقی فرو برد .

***

صبح زود از خواب بیدار شدم ... سرجام موندم و تکون نخوردم ... چشمام رو دوباره بستم ... دستم رو روی دست حلقه شده روهان دور کمرم گذاشتم .

چشمام سنگین شد و دوباره به خواب رفتم ...

روهان با تکون هایی که بهم داد ، بهم فهموند که باید از خواب بیدار شم .

-سلام میرا ... من نامراتام ...

نامراتا ... نامراتا ... آها دختر آقای مورفی ... چهار زانو سر جایم نشستم ... دختر خیلی مهربونی بود ...

-خب میرا بهم بگو دیروز چت شد ؟

همه ی ماجرای غذا خوردن دیروز رو براش توضیح دادم ... بعد از اینکه حرف هام تموم شد ، نبضم رو گرفت .

-خب اتفاق خاصی نیوفتاده ... میرا حالش خوبه ، فقط باید بیشتر مراقب خودش باشه ... بدنش ضعیفه ... باید خوب تغذیه کنه ، به خصوص که حالا یه نفر هم بهش اضافه شده .

اون لحظه درک این مطلب برام سخت بود ... من ... یه دختر 20 ساله ... بچه ... همه چیز توی ذهنم در حال دَوَران بود .

-منظورت چیه ؟

-میرا تو حامله ای از این به بعد باید بیشتر به فکر خودت باشی وگرنه یا بچه ی سالمی بدنیا نمیاری یا بچه ی مرده بدنیا میاری .

بعد از گفتن این حرف رفت ... ولی من هنوز توی شک بودم ... من کور بودم ... نمی خواستم به خاطر نقص من به کسی صدمه ای وارد بشه ... اگه اون هم مثل من ناقص بدنیا بیاد چی ؟ ... روهان هم قدرت تکلم نداره ... اگه بچه مرده بدنیا بیاد چی ؟ ... همه ی این ها توی اون لحظه در حال گردش در ذهنم بودند .

روهان وارد اتاق شد و من رو در آغوشش گرفت ... بوسه ای بر پیشونیم زد و دستم رو روی دستش گذاشت :

-میرا نمی دونی چقدر خوشحالم که خدا همچین هدیه ای رو به ما داده ...

-ولی روهان ممکنه .

-ممکنه رو کنار بذار ... به حالا فکر کن ... فکر کن هیچ چیزش نمیشه و من مطمئنم که سالم بدنیا میاد .

-اما اگه مثل من نا ...

بقیه ی حرفم توی دهنم ماسید ... روهان انگشت اشاره اش رو روی لبام گذاشت و بعد به آرومی بوسه ای از آن گرفت .

-خودت رو نگران نکن ... باشه ؟

سرم رو تکون دادم ... با اینکه اون لحظه در قلبم آشوبی بود ولی اون رو بروز ندادم تا خوشحالی روهان رو به ناراحتی تبدیل نکنم .

از وقتی حامله شدم ،روهان کمتر کار میکنه و مدام مراقبمه ... گاهی از این مراقبت ها خسته میشم و دوست دارم همه رو از اتاق بیرون کنم ...

 تازه ضربه های پای کوچیک بچه ام احساس میکنم ... لگد های کوچیکی که درد رو برام به ارمغان میارن ... بهش عادت کردم ... به وجودش ... به لگد هاش ... نامراتا میگه نزدیک زایمانمه ، باید مراقب خودم باشم .

روز به روز درد من بیشتر میشه ... سنگین تر میشم . اینها من رو اذیت میکنه ... ولی از طرفی وجود این موجود توی بدنم باعث میشه آرامش دوباره بهم برگرده .

یک روز خیلی داشتم درد میکشیدم ... خیلی حالم بد بود ... روهان سرکار بود ... سومیترا صدای ناله هام رو شنید و به داخل اتاقم اومد .

سومیترا – وای خانم چی شده ؟ ... حالتون بده ؟ ... من الان چیکارکنم ؟ ...

بیچاره دستپاچه شده بود ....

-من میرم خانم نامراتا رو بیارم ... 

آخرین تصاویری که توی ذهنم از اون موقع ثبت شده ، چهره ی نگران سومیترا و نامراتا بود و بعد از اون تاریکی مطلق ...

وقتی به هوش اومدم ، روی تختم بودم ... انتظار داشتم که یه بچه کنارم باشه ولی فقط من بودم و خودم ...

-سومیترا ... سومیترا ....

در باز شد .

-بله خانم ...

-سومیترا بچه ام کجاست ؟

-الان به خانم نامراتا می گم بیاد .

-میگم بچه ام کجاست ، با نامراتا کاری ندارم .

ولی دیگه جوابی بهم نداد و از اتاق خارج شد ...

چند دقیقه بعد در اتاق باز شد و نامراتا وارد شد .

-نامراتا بچه ام کجاست ؟

نامراتا – ببین میرا تو شرایط خاص خودت رو میدونی ... درسته ؟

-خب ...

-بچه تا قبل از زایمان خوب و سالم بوده ولی ...

-ولی چی ؟ دارم میمیرم ... میگی یا نه ؟

-بچه ی بدنیا اومده ، مرده بوده .

نامراتا بعد از گفتن این حرف بلافاصله از اتاق خارج شد و در رو محکم پشت سرش بست ... 

خشک شدم ... من میدونستم ... من بدبین بودم ولی روهان میگفت که هیچی نمیشه ... حالا دید ... حالا فهمید ؟

حالا من باید چیکار کنم ؟ ... بخندم یا گریه کنم ؟ ... خب باید گریه کنم ولی گریه ام نمیاد ... اصلا باید فراموشش کنم ... آره کاری نداره ... فراموشش می کنم ... به همین راحتی 7 ماه رو فراموش میکنی ؟ ... اون احساس ... اون تملک ... اون کامل بودن ... همه رو چطور میتونی فراموش کنی ؟

خب میرا باید فراموش کنی ... نباید زندگیت رو مختل کنی ... زودباش دختر تو می تونی ... !

دستم رو به لبه ی تخت گرفتم و بلند شدم ... به سمت طاقچه ی رفتم و روی طاقچه نشستم ... شیشه های پنجره رو باز کردم تا هوای تازه رو استشمام کنم ...

همون جا سکوی پرتاب من به تنهایی خودم بود ... سکوی پرتابم به سمت تنهایی ... سکویی که همه چیز رو آروم آروم نابود کرد ...

نسیم های خنکی شروع به وزیدن کردن ... عصر شده بود ...

سومیترا – خانم بیایید یه چیزی بخورید .

-نمی خوام سومیترا ... برو ...

-ولی خانم ...

داد زدم :

-گفتم بـــرو !

در رو باز کرد تا بیرون بره ...

-سومیترا نرو ... ببین ... ببین ... من لباسم چه رنگیه ؟

-خانم سفیده ... چرا ؟

-مگه نگفتم برو ؟ ... برو دیگه ...

اون لحظه تنها چیزی که می خواستم این بود که برای بچه ی مرده ام لباس سفید تنم کنم .

***

هر روز جام روی همون طاقچه بود ... هر روز برای اینکه نمیرم فقط 1 لیوان شیر می خوردم ... هر روز کارم این بود که توی اون طاقچه با خودم حرف بزنم ... 

اشکی آروم روی گونه ام جاری شد ... دوست داشتم به اشکهام بگم ... زود بیاین از این چشم ها بزنین بیرون و من رو از این بغض خلاص کنید ... من دیگه تحمل ندارم ... ولی تنها چیزی که از این حرف زدن ها نصیبم می شد ، یک قطره اشک دیگه بود ... 

تمام روزم من بودم و خودم ... دیگه حتی روهان هم اجازه نداشت باهام حرف بزنه ... حوصله ی اون رو هم نداشتم ... همه ی مشکلات تقصیر اون بود ... اگه از همون اول این اتفاق نمی افتاد نیازی به دلداری های الانش نبود ...

یه روز ، مثل همه ی روز ها بود ... میخواستم برم توی طاقچه بشینم ... ولی روهان محکم دستام رو گرفت و تکون داد و من رو کشید سمت خودش ...

-ولم کن می فهمی ؟ نمی خوام باهات حرف بزنم .

ولی اون محکم تر دستام رو گرفت .

-چرا ؟

-چون همه ی اینا تقصیر توئه ... اشتباه توئه که من دارم تاوانش رو پس میدم ... 

-اون اتفاق نه تقصیر تو بود و نه تقصیر من ... اسمش روشه اتفاق بود ...

-ولی کی اذیت شد ؟ ... کی عذاب کشید ؟ ... من ؟ ... یا تو ؟

-هر دومون ... چرا فکر میکنی فقط خودت ناراحتی ؟ ... تو که ناراحتی های من رو نمی بینی .

-خیلی ممنون که یاد آوریم کردی که نمی تونم ببینم ...

-میرا ... میرا ... من اصلا منظورم این نبود .

-منظورت هر چی که بود ، این رو بدون که زندگی من بدون تو خیلی خیلی بهتر بود .

-میرا تو الان عصبانی هستی ... اول آروم بشو بعد حرف می زنیم ... باشه ؟

-من آرومم ... خیلی هم آرومم ... نمی بینی ؟ ... دارم میخندم ...

 شروع کردم به خندیدن ... خندیدنم از روی بدحالی شدیدم بود ... از روی مشکلات روانی بود که شاید تا الان به آنها دچارم ...

شون هام رو محکم توی دستاش گرفته بود و تکون می داد ... چند دقیقه بعد من به حالت خودم برگشتم ... به همون حالت پژمردگی خودم ... دوباره به سمت طاقچه رفتم و این بار روهان مانع من نشد و با خارج شدن از اتاق من رو به حال خودم گذاشت .

***

4 ماه ... 4 ماه از رفتن بدون برگشت روهان میگذره ... و من توی این 4 ماه بدون لحظه ای فکر کردن به اون بچه ، در نبود روهان سوختم ... هر روز روی تخت می نشستم و به خاطرات تلخ و شیرینم فکر می کردم .

توی تمام دنیا فقط سومیترا برام مونده بود ... منِ منحوس که با بوجود اومدنم خدا ظلم بزرگی به تمام دنیا کرد ، حالا نشستم و دارم به تمام اشتباهاتم فکر میکنم .

اگه اون روز از روی نیمکت بلند نمی شدم ... اگه اجازه نمی دادم اون بچه بوجود بیاد ... اگه توی عصبانیت اون چرت و پرت ها رو به روهان نمی گفتم ... اگه ... اگه ...

همه ی این اگه ها رو هر روز با خودم مرور می کنم تا مبادا یادم بره که با کارهام چه افراد با ارزشی رو توی زندگیم از دست دادم .

سومیترا – خانم یه نامه براتون اومده .

-بازش کن بخون ...

-ولی خانم ...

-چیه ... سواد نداری ؟

-نه خانم فقط نقطه داره ... چیزی ننوشته .

یعنی کی میتونه باشه ... شاید از استاده ... نه اون آدرس من رو نداره ... شاید از روهان باشه ... آره اون باید نوشته باشش ...

-بده اش به خودم .

نامه رو باز کردم ... دستم رو روی نقطه ها گذاشتم و شروع به خوندن کردم .

میرای عزیزم ...

امیدوارم از من دلگیر نباشی ... میرا این چند وقته اصلا حالم خوب نیست برای همین این نامه رو دادم به آنیل تا تو رو هر جا که هستی پیدا کنه و بهت بده ... من رو برای اینکه تو رو تنها گذاشتم ببخش .

استاد تو ... فرهان آناند ...

پس نامه از طرف استاد بوده ، نه از طرف روهان ... 

باید خیلی از من ناراحت باشه که اون حرف ها رو بهش زدم ... اصلا چرا من اون ها رو گفتم ؟ ...

چرا روهان من رو ول کرد ؟ ... چرا الان رهام کرد ؟ ... چرا حالا که بهش نیاز دارم ؟ ... 

بلند فریاد زدم :

-ازت متنفرم روهان ... ازت متنفرم ... دیگه حتی یک لحظه نمی خوام تو رو ببینم ... نمی خوام حست کنم ... ازت بدم میاد ... می شنوی ؟ ... کجایی که بشنوی ؟ ... بـــدم مــــیـــاد ...

همون جا نشستم و به حال خودم گریه کردم ... کاش روهان زودتر من رو ببخشه و برگرده ... من نمی تونم ... توانایی تنهایی زندگی کردن رو ندارم .

***

زندگی کردن داشت سخت می شد ... با تنهایی کنار اومدن سخته و تا اون رو نچشی نمی تونی درکش کنی ... من از وقتی به آمریتسار اومده بودم هیچ جایی نرفته بودم ... ولی روزی که به معبد طلایی آمریتسار رفتم ، تونستم آرامش از دست رفته ی این چند ماه رو جبران کنم .

سومیترا – خانم چیزی می خورید ؟

-نه سومیترا ... برو ...

-خانم خوب نیست انقدر توی اتاقتون بشینین .

-سومیترا برو ...

-خانم یه معبدی هست که خیلی برای مردم اینجا با ارزشه ... میخواین ببرمتون ؟

-سومیترا برو ... حالم خوب نیست ... می فهمی یا نه ؟

-ولی خانم هر کسی که توی این معبد حاجتی از خدا خواسته بدست آورده ... شما هم برید تا آرامش دوباره به زندگیتون برگرده .

من فقط یک آرزو برام باقی مونده بود ... برای اینکه به همون یک آرزو برسم ، تصمیم گرفتم تا با سومیترا به اون معبد برم .

-سومیترا آماده شو که بریم .

-خانم با این لباسا میاین ؟

-آره ... چرا ؟

-ولی این معبد شرایط خاص خودش رو داره میرم براتون لباس مناسب بیارم تا آماده شید .

سومیترا برام لباس هایی که مامانی بهم هدیه داده بود رو آورد ... بعد شال لباس رو روی سرم گذاشت و دستم رو گرفت و من رو به سمت در خروجی راهنمایی کرد .

از خونه که خارج شدیم :

-خانم بذارید ...

-نه سومیترا میخوام پیاده برم .

-ولی خیلی راهش طولانیه ...

-اشکال نداره ...

تا معبد رو پیاده رفتیم ... وقتی رسیدیم ، سومیترا کفش هام رو در آورد ... بعد دوباره دستم رو گرفت و من رو به سمت استخر آب اونجا برد .

-خانم داخل معبد خیلی شلوغه ... همینجا میتونید آرزو هاتون رو بگید بعد دستتون رو بکنید توی آب و یه کم از آب رو به صورت و گردنتون بزنید ... من همینجا هستم ، هر وقت خواستید برید بهم بگید .

من به اینجا اومدم تا تنها خواسته ام ... تنها درخواستم رو ازت بگیرم ... من هیچی از تو نمی خوام تنها چیزی که ازت میخوام اینه که قبل از اینه بمیرم فقط برای یکبار بتونم روهان رو ببینم ... فقط برای یکبار ...

به صورتم آب زدم و از سومیترا خواستم تا به خونه برگردیم ... توی همون چند دقیقه فضای وجودیم تازه شد و من دوباره به آرامش نسبی خودم رسیده بودم .

***

اون روزها شاید سخت ترین روزهای زندگی من بود ... روزهایی که شاید میتونستن خیلی بهتر از اون چیزی که بودن باشن ... ولی دیگه همه چیز گذشته و الان من هستم و یک مشت خاطره که شاید هیچ ارزش معنوی نداشته باشه ... خیلی تنها بودم و برای اینکه من از تنهایی در بیام ، سومیترا به من پیشنهادی داد ... اون پیشنهاد خیلی عالی بود ولی فقط در صورتی که به عمل منتهی می شد .... 

-خانم میشه یه چیزی بهتون بگم ؟

-آره ... چیزی شده ؟

-نه خانم آخه شما خیلی تنهایید ، گفتم شاید بد نباشه که به پرورشگاه های این شهر سری بزنیم ، تا سرپرستی یه بچه رو قبول کنیم ... نظرتون چیه ؟

واقعا فکر عالی ای بود ... اصلا به ذهن خودم نرسیده بود که همچین کاری رو انجام بدم ... اینجوری شاید جای خالی روهان پر می شد ... 

-آره سومیترا هر کاری که نیاز هست رو انجام بده ... خیلی عالیه ...

سومیترا طی 3 هفته تمام کارهایی رو که به نظرش نیاز بود رو انجام داد و مدارک مورد نیاز برای سرپرستی بچه رو هم آماده کرد و به پرورشگاه تحویل داد ... امروز ، روزی بود که باید به پرورشگاه می رفتیم تا نتیجه ی درخواستمون رو بهمون می گفتن ... یه جور دلهره یا استرس توی وجودم بود که نمی دونم از کجا سر چشمه گرفته بود ... ولی انگار همش به من هشدار می داد که چیز خوبی در انتظارت نیست ... 

سومیترا در زد و وارد اتاق شدیم ... با کمک سومیترا روی یکی از صندلی ها نشستم و منتظر شدم تا یکی صحبت رو شروع کنه .

-سلام من خانم خان هستم ... شما باید میرا باشید که درخواست سرپرستی بچه رو داده بودید ... درسته ؟

-بله ... من درخواست دادم ... امیدوارم که زودتر همه چیز درست بشه تا من و اون بچه با هم به خونه بریم .

-ببینید من از اینکه شما انقدر مشتاق هستید که این بچه رو به سرپرستی قبول کنید خوشحالم ولی باید کمی باهاتون صحبت کنم .

-یعنی نمی خواید بچه رو بدید ؟

-شما باید به حرف های من گوش بدید ... ببینید شما از شرایط خاص خودتون مطلع هستید ... ما نمیخوایم که به این بچه ها آسیبی وارد بشه و می خوایم که در محیطی کاملا مناسب زندگی کنن ولی تا اونجایی که شما توی فرم نوشتید ... شما نابینا هستید و همسرتون هم شما رو ول کرده و معلوم نیست کجاست ... درسته ؟

-ولی ...

-درسته یا نه ؟

-بله ...

سومیترا – ولی خانم ...

خانم خان – چند لحظه لطفا ... زندگی شما خیلی نا به سامانه ... شما نابینا هستید ... چطور می خواید از این بچه مراقبت کنید ؟ ... اگر شروع به گریه کرد ، از کجا پیداش می کنید ؟ ... اگر آغوشتون رو خواست چطور دنبالش می گردید ؟

داشتم می مردم ... اون لحظه شاید یکی از بدترین لحظات کل عمرم بود ... شاید ... شاید ...

-شما اصلا به من توجه دارید ؟

-بله ؟ ... بله ... بله ...

رشته افکارم رو پاره کرد ... دوباره شروع به حرف زدن کرد ...

-این بچه نیاز به محبت پدر و مادر داره ... پدر کجاست ؟ ... ما این بچه رو به شما دادیم ، اگر پرسید بابام کیه ... چی بهش می گید ؟ ...

سومیترا – ولی خانم ...

-سومیترا ساکت باش !

خانم خان – شما صلاحیت نگهداری از بچه رو ندارید ... متاسفم ...

چی ؟ ... من صلاحیت نگهداری بچه رو ندارم ؟ ... کی این رو تعیین میکنه ؟

-چرا ؟ ... چرا ندارم ؟ ... چون شوهرم به خاطر یه حرف مزخرف که موقع عصبانیت زدم ولم کرده ؟ ... به خاطر اینکه وقتی می خواستم دنیا بیام ، کور بدنیا اومدم ؟ ... به خاطر چیزهایی که به من مربوط نیست ، من صلاحیت نگهداری از بچه رو ندارم ؟ ... مگه تقصیر منه که کورم ؟ ... مگه تقصیر منه که شوهرم ولم کرده ؟ ... مگه تقصیر منه که توی 22 سالگی نه باید بچه داشته باشم ، نه شوهر ؟ ... کدوم یکی رو من انتخاب کردم ؟ ... کی من رو از تنهاییم در میاره ؟ ... شما ؟ ...

داشتم خفه میشدم ... چشمام پر از اشک شده بود و گلوم پر از بغض بود ... گونه ام خیس بود و لبام خشک ... 

-سومیترا ... من ... رو ... ببر ... حالم بده ... !

-چشم خانم ...

تا خونه فقط به این فکر می کردم که چرا ... چرا باید توی زندگیم به خاطر کارهای دیگران من محکوم به تنها بودن بشم ؟ ... چرا ؟؟؟ 

-خانم یه نامه اومده ... برش دارم ؟

-آره برش دار ... 

به کمک سومیترا روی تختم نشستم و منتظر شدم تا نامه رو بخونه .

-بخونش دیگه سومیترا ...

-چشم خانم ...

یعنی این دفعه ممکنه که روهان باشه ؟ ... شاید ... ولی یکبار تجربه کرده بودم ... پس تصمیم گرفتم تا مطمئن نشدم ، خوشحال نشم .

سومیترا شروع به خوندن کرد :

سلام خانم بنرجی 

من آنیل هستم ، کسی که توی این چند مدت آقای آناند در خونه اش زندگی می کرد .

ایشون از رابطه ی عمیقی که با شما داشتند با من صحبت کرده بود و از من خواسته بود تا این مطالب رو بهتون بگم .

دیروز بر اثر سکته ی قلبی که در خواب به اون دچار شده بودند فوت کردند ، واقعا متاسفم ولی باید بدونید که تا شاید 1 یا 2 هفته ی دیگه یه بسته براتون میرسه که توش یه کتاب هست ؛ آقای آناند به من اجازه ی خوندنش رو ندادند .

امیدوارم با این مسئله کنار بیاید .

ارادتمند شما ... آنیل مهتا ...

-همین دیگه خانم ... راستی این آقای آناند دیگه کیه ؟

ولی من دیگه چیزی نمی شنیدم ... ذهنم توانایی درک این مسئله رو نداشت ... استادم مرده بود ... مرده ... مرده ...

و حالا از اون استاد فقط یه کتاب مونده ... کتابی برای من ... نمی تونم ... نمی تونم درک کنم ... 

میرا ... یه اسم ساده ... یه سرنوشت ساده ... ساده ای پر از مشکل ... پر از غم ... پر از ناراحتی ... ساده ای پر از تنهایی ... پر از بی کسی ....

***

روزها می گذشتند و کاری نداشتند که آیا من ناراحتم ؟ خوشحالم ؟ زنده ام ؟ یا یه مرده ی متحرکم ؟ ... 

روزها می گذشتند و با گذشتنشون به تنهاییم اضافه می کردن ... تنهاییم هم دیگه مثل قبل نبود ... تنهایی ها قبلا روشن بود ... نور داشت ... امید داشت ... ولی الان تاریکه ... بدون امید ... بدون ذره ای شادی ...

تقریبا کار هر روزم بود که به معبد طلایی برم ... ولی حتی دیگه اون معبد و آبش هم روحم رو آروم نمی کرد ...

***

19 جولای 1980 شده بود ... و من 25 سالم بود ... 3 سال پوچ و بی معنا رو هم پشت سر گذاشتم و توی این مدت فقط فکر می کردم .

ولی به چیزی فکر می کردم که وجود نداشت ... به هیچی ... تمام روز به هیچی فکر می کردم ... و این هیچی ، من رو در خلائی قرار داده بود ... خلائی که در آن مدام دست و پا میزدم ولی هیچ فایده ای نداشت .

***

سومیترا دوست و یار همیشگی من داشت از پیشم می رفت ... یکی از روزهایی که با سومیترا به معبد طلایی رفته بودم ، توی راه برگشت پسر آقای مورفی ، برادر نامراتا ، که به تازگی از بمبئی به آمریتسار اومده بود ، سومیترا رو می بینه و از سومیترا خوشش میاد ... این علاقه مقدمه ای میشه برای خواستگاری کردن سومیترا از من ... 

سومیترا پدر و مادر نداره ... یه بچه ی سر راهی مثل خیلی های دیگه بوده که شاید از بقیه خیلی خوش شانس تر بوده ... نه به خاطر اینکه پیش من بود ... به خاطر اینکه زنی که از اون مراقبت می کرد ، مثل مادر بوده براش ... ولی وقتی که سومیترا 15 سالش بوده توی یک تصادف ، اون فوت می کنه و سومیترا هم صدمه زیادی بهش وارد میشه ولی مامان سوننا ی سومیترا برای اینکه به سومیترا صدمه ای وارد نشه خودش رو روی سومیترا میندازه و این مسئله باعث مرگ اون میشه ... بعد از اینکه سومیترا سلامتیش رو بدست میاره توی خونه های مختلفی کار میکنه ... شاید میخواسته تا دوباره خانواده ای برای خودش پیدا کنه ... 

آخرین کسی که سومیترا پیشش کار کرد ، من بودم ... ولی حالا سومیترا داره میره تا توی یه خونه ی جدید کار کنه ... ولی این کار کردن ، مثل قبل نیست ... این کار کردن ، خانواده بهش میده ... محبت میده ... ارزش میده ...

خب مسلما در برابر خواستگاری ویر از سومیترا ، من نباید مانع میشدم ... نباید مانع خوشبختی و تشکیل خانواده اش بشم ... پس من رضایتم رو اعلام کردم ... 

حالا توی اتاق نشستم و منتظرم که سومیترا جوابش رو به من بده تا من جواب قطعی رو به آقای مورفی بدم ...

-خانم ... میشه بیام داخل ؟

-بیا داخل ...

-خانم یه چیزی شده باید بهتون بگم .

-باشه اون رو هم بهم بگو ولی تو اول به من بگو جوابت چیه ؟

چیزی نگفت ... فکر کنم خجالت کشیده ...

-سومیترا جوابت چیه ؟ ... من یه پیرزن 25 ساله ام ... خجالت ندارم ... بگو ...

-خانم این جور نگید .

-پس من چیم ؟ ... تو بگو ... حقیقت اینه ... من یه پیرزن 25 ساله ام ... جوابت چیه سومیترا ؟

-خانم قبوله ...

-یعنی دوستش داری ؟

-بله ...

-پس من میرم تا با آقای مورفی صحبت کنم .

-ولی خانم یه چیزی هست که باید بهتون بگم .

-خب بگو ...

-خانم یادتونه یه نامه براتون خوندم ... قرار بود براتون یه کتاب بیاد ولی اون کتاب هیچ وقت نیومد و شما همیشه از من می پرسیدید که چرا اون کتاب نیومده و حتی من رو به اداره پست فرستادید ؟؟؟

-آره ... کتابی از طرف استادم ...

-خانم اون کتاب رسیده ...

-کجاست ؟ ... سریع بهم بدش ...

-خانم اون کتاب ... همون هفته اومد ... ولی ...

سرش داد زدم :

-ولی چی ؟ ... چرا به من ندادیش ؟ ... تنها یادگار استادم کجاست ؟

-خانم شما خیلی حالتون بد بود ... نمی خواستم با دادن اون کتاب حالتون بد تر بشه ... برای همین به شما ندادمش .

-الان 4 یا 5 سال از اون موقع می گذره و از اون موقع حال من بهتر نشده ؟ ... ها نشده ؟ ... نمی تونستی بهم بدیش ؟ 

-ولی خانم ... شما حالتون از 5 سال پیش بد تر هم شده ...

همه چیز برام تکرار شد ... من مدام منتظر رسیدن اون کتاب بودم ... ولی وقتی که انتظارم به 1 ماه رسید از سومیترا خواستم تا به اداره پست بره و از رسیدن یا نرسیدن اون بسته مطلع بشه ... ولی سومیترا هیچ جوابی نداد ... من خیلی ناراحت بودم ... تنها یادگاری استادم رو می خواستم ولی نمی تونستم پیداش کنم ... حالا دارم می فهمم که اون چیزی که من فکر می کردم که دیگه هیچ وقت به دستم نمی رسه ، کنار گوش خودم بوده ولی باز هم به خاطر نقصی که من داشتم ، مدام عذاب می کشیدم ...

-سومیترا کارت واقعا اشتباه بوده ...

-ولی من فقط به خاطر شما این کار رو کردم ...

به خاطر من ؟ ... خیلی ها در این دنیا با من کارهایی کردند که همش به خاطر خودشون بوده ... این اولین باریه که یکی داره میگه من به خاطر خودت این کار رو کردم ...

روهان به خاطر خودش رفت ... اون بچه برای اینکه در زندگی کمبودی نداشته باشه ، نیومده ، رفت ... استاد ، مادرم ، آقای روی همه از پیشم رفتن و من رو تنها گذاشتن ... 

-باشه سومیترا .... برو ... من میرم با آقای مورفی صحبت کنم ...

-خانم کمک نمی خواید ؟

-نه با عصام میرم .

**

عروسی سومیترا انجام شد ... یک مراسم ساده در یک معبد کوچک در آمریتسار ... کم هزینه ولی زیبا ... زیباییش به خاطر تجملش نبود ، به خاطر محبت موجود در مراسم بود ... که حتی منی که کور بودم ... تونستم محبت رو در مراسم اونها ببینم ...

خب شاید تقدیر من از همون اول تنهایی بوده ... تنهایی بی پایانی که در هر وهله زندگی به شکلی پدیدار میشه ... 

دیگه نمی تونستم توی آمریتسار بمونم ... من دیگه توانایی تنهایی زندگی کردن رو نداشتم ... توانایی نگهداری کردن از خودم رو هم نداشتم ... تصمیمم رو گرفته بودم ... و اون رو عملی می کردم ولی بعد از خوندن کتاب استاد ...

سومیترا گفته بود که کتاب رو روز ازدواجش به من میده ... و اون رو به من داد ...

-سومیترا توی کتاب چیزی نوشته شده ؟

-نه خانم فکر کنم مثل همون نامه باشه ...

-خیلی خب ... من رو تا خونه برسون لطفا ... بعد برو ...

***

روی تختم نشستم ... می ترسم کتاب رو باز کنم ... یعنی چی میتونه توش نوشته شده باشه ؟ ... خیلی قطوره ... بازش میکنم ... تمام جرئتم رو جمع کردم ... 

صفحه ی اول ... دستم رو روی کاغذ می کشم ... فقط یک چیز نوشته شده ... به نام خدایی که تقدیر هر کس را مشخص کرد ...

صفحه ی بعد ... خالیه ... همه برگه های بعدی خالیه ... یعنی چی ؟ ... با این کار استاد چی می خواد به من بگه ؟ ...

چرا چیزی توی کتاب ننوشته ؟ ... علامت سوال های زیادی در ذهنم بوجود میاد ولی برای هیچ کدوم جوابی ندارم ....

توی فکر های خودم بودم که باد شدیدی وزید و پنجره ها باز شدن ... صدای خوفناکی از خودشون ایجاد کردن ... خیلی ترسیدم ... شب اول تنهایی باید خوفناک ترین شب زندگیم باشه ...

بلند شدم تا پنجره رو ببندم ولی پنجره به صورتم برخورد کرد و پیشونیم پاره شد ... درد خیلی بدی داشت ... پنجره رو بستم و دوباره به روی تختم برگشتم و ادامه دادن کتاب استاد رو به روز آینده موکول کردم ... درد پیشونیم مانع شد تا دوباره به سمت خوندن کتاب برم ...

 با رو تختی خون پیشونیم رو پاک کردم و به خواب رفتم ...

***

صبح با نوازش دستی از خواب بیدار شدم ... چشمام رو باز نکردم ... خیلی وقت بود که به توجه نیاز داشتم ولی دریغ از اندکی توجه و محبت ... اون لحظه اصلا برام مهم نبود که کسی که داره من رو نوازش میکنه ، کیه ؟ ... تنها چیزی که مهم بود ... توجهی بود که اون فرد به من داشت ...

چشمام رو باز کردم ...

-سلام ... میرا ... خوبی ؟

اون لحظه فکر کردم که شاید هنوز خوابم و دارم خواب به این شیرینی می بینم .

-ممنون ... شما کی هستید ؟

هیچ چیزی به من نگفت ... اون لحظه واقعا فکر کردم که هنوز خوابم ...

-میشه یکی توی صورتم بزنید ؟

-چرا ؟

-آخه میخوام از خواب بیدار بشم ... 

شروع به خندیدن کرد ... خودم یکی توی صورتم زدم ... صدای خنده قطع شد ... الان از خواب بیدار شدم ...

-دختر مگه مشکل داری ؟ ... چرا خودتو میزنی ؟

نه مثل اینکه یا من از خواب بیدار نمی شم یا اینکه این واقعیته ...

-شما کی هستید ؟

-میرا باید یه قولی بهم بدی .

-چی ؟

-باید قول بدی که اگر بهت گفتم کی هستم ، ساکت باشی و تا آخر حرفام بهم گوش بدی ... باشه ؟

یعنی چی ؟ ... سریع روی تختم نشستم ... 

-بهم بگو کی هستی ؟ ... وگرنه پلیس رو خبر می کنم ...

-دختر خوب تو من رو بهتر از هر کسی می شناسی ... فقط بگو قبول می کنی یا نه ؟

برای فهمیدن هویتش ، این کار رو هم انجام دادم ... مجبور بودم این کار رو انجام بدم ...

یعنی چی که اون کسیه که من بهتر از هر کسی می شناسمش ؟

ذهنم درگیر پیدا کردن هویت این صدا بود ... ولی همش به یک جواب می رسیدم ... و اون جواب به من می گفت که تو اون رو نمی شناسی بذار خودش رو معرفی کنه ... برای همین به ندای درونم گوش دادم ...

-قبوله ... حالا بهم بگو تو کی هستی که الان توی اتاق منی ... و ازت خواهش میکنم از کور بودن من سوءِ استفاده نکن ...

-باشه ... بهت قول میدم میرا ... میرا خوب گوش کن ...

تمام وجودم رو گوش کردم و با دقت به حرفاش گوش دادم .... گویی حسی غریب من رو به سمت این صدای نا آشنا می کشوند ...

-اگه می خوای بدونی من کی هستم به این نشانه ها توجه کن ... من همونی هستم که وقتی پدر و مادر و 2 خواهرم در تصادفی فوت کردند ، به خاطر شوک عظیمی که به من وارد شده بود ، قدرت تکلمم رو از دست دادم .

اولین ضربه ... به روحم ... به احساساتم ...

-من همونی هستم که چند ماه بعد دختری رو توی پارکی پیدا کردم و اون رو به خونه ام آوردم و ازش مراقبت کردم تا خوب بشه ...

ضربه ی دوم ... مغزم در حال هشدار دادن بود ...

-وقتی اون دختر از پیشم رفت ، دوباره شوک عظیمی به من وارد شد ... شوکی که دوباره قدرت تکلمم رو به من برگردونده بود ... ولی من دیگه اون رو نمی خواستم ... حرف زدن دیگه برام اهمیتی نداشت ... از اینکه دوباره می تونم حرف بزنم خوشحال نبودم ... من می خواستم تا دوباره اون دختر رو داشته باشم ... حتی اگه همه چیزم رو برای دادن اون از دست بدم ... خودم رو با کار مشغول کردم ولی چه کار کردنی ؟ ... توی کارم تمام مدت اون دختر پیشم بود و حواس من رو پرت می کرد ... صداش ... حرکاتش ... صورت معصومش مدام جلوی چشمام رژه می رفت ... تصمیم گرفتم تا دوباره بدستش بیارم ... ولی انتخاب رو به عهده ی خودش گذاشتم ... و اون انتخابی کرد که من رو مجبور می کرد تا آخر صامت بمونم ...

ضربه ی سوم ... مغزم به معنای واقعی متلاشی شد ...

روهان همون آقای مالهوتراست ... میتونه حرف بزنه ... روهان همون کسیه که من به خاطر اینکه نمی تونستم نیازهاش رو برطرف کنم ازش فرار کردم ...

-بعد از ازدواج باهاش خیلی خوشحال بودم ... ولی روزی رسید که به خاطر مرگ بچمون ، من رو از خودش روند ... من هم رفتم ... ولی وقتی رفتم ، فهمیدم که همه چیز به هم ریخته ... و من نمی تونم روی هیچ کاری تمرکز کنم ... بعد از یک هفته طاقتم تموم شد و تصمیم گرفتم تا دوباره پیشش برگردم ... و برگشتم ... هر لحظه منتظر اشاره ای از سمتش بودم تا اون رو در آغوشم بگیرم ولی حتی لحظه ای هم ندیدم که من رو صدا کنه و بگه برگرد ... هر لحظه نفرتش از من بیشتر می شد ... و من ساکت موندم ... تا آخرین لحظه ... تا آخرین لحظه ... ولی اون حتی یکبار صدام نکرد ... تنها شد ... و اون نمی تونست با تنهایی کنار بیاد برای همین پیشش برگشتم تا مبادا توی تنهایی بیشتر از این در خودش فرو بره ...

ضربه ی آخر ... تمام این مدت روهان پیش من بوده ...

مغزم شروع کرد به بررسی موضوع ... همه چیز برام روشن شد ... 

عصبانی شدم ... خیلی عصبانی شدم ...

-تو کجا بودی ؟ ... ها ؟ .... تمام این مدت که من توی تنهایی خودم دست و پا میزدم تو کجا بودی ؟ ... می دونی چقدر سخته تمام مدت عذاب وجدان داشته باشی ... می دونی چقدر سخته هر روز توی این فکر باشی که معشوقت رو از خودت روندی ؟ .... میدونی ؟ ... میدونی ؟ ... نه تو نمی دونی چون هیچ وقت باعث نشدی عزیزت ازت رونده بشه ... هیچ وقت احساس نکردی که تنهایی و هیچ کسی رو نداری که الان سرت رو روی شونه اش بذاری ...

-میرا ... میرا ... من دقیقا پیشت بودم ... اتاق کنارت بودم ... نفس هاتو می شمردم ... اشک هایی رو که می ریختی نگاه می کردم ... میرا ... نفس هام بی تو کند می شن ... من لحظه ای نمی تونم از تو دور باشم ...

-ساکت شو ... تمام این مدت اشک هام رو می شمردی و حتی یکبار ... یکبار سعی برای پاک کردنشون نکردی ؟

-من فقط منتظر بودم تا یکبار صدام کنی و از من بخوای که پیشت برگردم ... فقط یکبار ولی تو دریغ کردی ... همون یکبار رو هم دریغ کردی ...

-چه جور صدات کنم ؟ ... کسی رو فکر می کنم برای همیشه تنهام گذاشته چه طور صداش کنم ؟ ... اون روزهایی که قلبم هزاران بار صدات می کرد ، تو شنیدی ؟ ... وقتی توی معبد ، دعا کردم که فقط برای یکبار پیشم برگردی ، فهمیدی ؟ ... چه طور می خواستم ازت که برگردی ؟

-میرا من فکر کردم تو از من متنفری ... وقتی که داد زدی از من بدت میاد ... با خودم گفتم : میرا تمام علاقه ای که به من داشت رو در خودش کشت .

شاید توی شرایط من ار دختری غیر از من قرار می گرفت ، نمی تونست روهان رو ببخشه ....

ولی من روهان رو می پرستیدم ... بدون دلیل عاشقانه بودنش رو طلب می کردم ... و برای همین بود که در اون لحظه تمام ناراحتی ها از روهان رو از یاد بردم ...

عشقم رو دوباره به سمتش سرازیر کردم ... بخشیدمش .... بخشیدمش تا پیشم باشه و مثل همیشه از اینکه پیشمه لذت ببرم ...

من آدم مغروری نبودم ... زندگی به من اد داده بود غرورم رو کنار بذارم و درخواست کنم ...

کور بودنم باعث شده بود که من به خودم مغرور نشم ... برای همین صاف و صادقانه از روهان خواستم که پیشم برگرده ... 

-روهان ... کارهایی کردی که بواسطه اونها فقط من رو آزار دادی ... اذیتم کردی ... نابودم کردی ... علاقه ی من مگه با ثانیه بوجود اومده که حالا با ثانیه ای از بین بره ...

-ولی میرا ...

-گوش بده ... تمام زندگیم رو از بین بردی ... من رو به یه پیرزن 25 ساله تبدیل کردی ... لطمه ی بزرگی به من وارد کردی ... ولی من همین جا ... در همین لحظه ازت می خوام که پیشم برگردی ...

اشک هام سرازیر شدند ...

-چون ... چون ... من ... بدون تو ... نمی تونم ... زندگی کنم .

-میرا ...

-شاید تو یه بار اشتباه کردی ... ولی ... در عوض هزاران بار محبت قلبت ... آرامش وجودت ... آغوش تنت رو به روی من باز کردی ...

بعد با شوخی اضافه کردم :

-فکر کردی میذارم زن دیگه ای بگیری ؟

روهان بغلم کرد و من رو در آغوشش حل کرد ... شاید اون لحظه شیرین ترین لحظه ی عمرم بود ... موهام رو نوازش می کرد و بوسه های کوچکش رو بر سرم میزد ... 

-من هیچ وقت نمی تونم فرشته ای مثل رو ول کنم میرا ... تو تمام هستیِ منی ...

هنوز گریه ام تمام نشده بود ... از بغل روهان بیرون اومدم و مثل یه بچه ی مودب روی تخت نشستم ...

-میرا نمی خوای گریه رو تمام کنی ؟

-چرا توی سعی در از بین بردنشون نمی کنی ؟

با نوک انگشتانش اشک هام رو پاک کرد ... و روی چشمام رو بوسید ...

-میرا یه چیزی بگم ؟

- بگو ...

-یه فیلم بود که توی اون فرشته ها نمی تونستن گریه کنن ... تو هم سعی کن از اون فرشته ها باشی ... باشه ؟

-باشه ...

چند لحظه سکوت بینمون بر قرار بود ... و بعد به شکل عجیبی همدیگه رو صدا می زدیم ...

-میرا ...

-روهان ...

-میرا ...

-روهان ...

-میرا ...

-روها ...

و هنوز تلفظ اسمش تمام نشده بود که بعد از 5 سال دوباره لبانی که مال من بودند ، دوباره به من روی آوردند ... 

زیباترین لحظه ی عمرم ... لحظه ای که دوباره تونستم فاصله های بین خودم و روهان رو از بین ببرم ... و جسممون رو یکی کنیم ... 

نه تنها جسممون ... بلکه روح و نفسمون هم در اون لحظه یکی شدند ...

Jaanam dekh lo , mit gayi dooriyaan

عزیزم ببین که تمام دوری ها از بین رفته

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon, yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Kaisi sarhadein , kaisi majbooriyaan

این چه نهایت و اجباریه ؟

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon, yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Tum chhupa na sakogi main voh raaz hoon

من اون رازی هستم که تو نمی تونی پنهانش کنی 

Tum bhula na sakogi voh andaaz hoon

من اون سرنوشتی هستم که تو نمی تونی فراموشش کنی

Gunjta hoon jo dil mein to hairaan ho kyoon

اگر گوشه ی دلت حرفی داری ، چرا پریشانی ؟

Main tumhaare hi dil ki to aawaaz hoon

من صدای قلب تو هستم 

Sun sako to suno dhadkanon ki zubaan

اگر میتونی بشنوی ، به زبان طپش قلبت گوش کن

Main yahan hoon, yahan hoon, yahan hoon, yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Kaisi sarhadein , kaisi majbooriyaan

این چه نهایت و اجباریه ؟

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon, yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Main hi main ab tumhaare khayaalon mein hoon

حالا من توی فکر و خیال تو هستم

Main jawaabon mein hoon, main sawaalon mein hoon

من تمام جواب ها و سوال های تو هستم

Main tumhaare har ek khwaab mein hoon basa

در هر خواب تو حالا فقط من هستم

Main tumhaari nazar ke ujaalon mein hoon

و حالا من نور و روشنی چشمانت هستم

Dekhti ho mujhe dekhti ho jahan

من رو می بینی ، هر جا رو نگاه کنی من رو می بینی

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon , yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Jaanam dekh lo , mit gayi dooriyaan

عزیزم ببین که تمام دوری ها از بین رفته 

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon , yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Kaisi sarhadein, kaisi majbooriyaan

این چه نهایت و اجباریه ؟

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon , yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

Main yahan hoon, yahan hoon , yahan hoon , yahan

من اینجا هستم ، اینجا هستم ، اینجا

فصل آخر 

الان 6 ماه از برگشتن روهان میگذره ...

توی این 6 ماه زندگیم حالت نرمالی رو به خودش گرفته ... روهان از همیشه مهربون تر شده ...

علاقه مون روز به روز بیشتر میشه ... ولی من الن دلم میخواد تا کله ی روهان رو که حتی نمی دونم کجاست بکنم ...

-میرا ... میرا ... به من گوش کن ... یه لحظه صبر کن .

-نه ... نمی خوام ... حرفش رو هم نزن .

-ولی از اون اتفاق الان 8 ساله که گذشته ولی تو هنوز با این مسئله کنار نیومدی .

-تو اگه جای من بودی می تونستی کنار بیای ؟

روهان داشت زور می گفت ... اون واقعا نمی تونست جای من باشه و احساسات من رو درک کنه ...

-میرا بیا باهاش رو به رو بشیم ... تو این کار رو برای من انجام میدی یا نه ؟

من برای روهان هر کاری رو انجام میدم ... آوردن یه بچه برای روهان که برای من پرستیدنیه کار آسونی بود ...

اما ...

در زندگی همیشه اما هایی وجود داره که زندگی آدم با اون ها شکل میگیره ...

شاید اگه اون لحظه روهان از من خواهش نمی کرد و من قبول نمی کردم ، سرنوشت بهتری در انتظارم بود .

-باشه ... این کار رو انجام میدم .

-ممنونم ... میرا نمی دونم باید چیکار کنم ؟

من رو در حصار دستانش در آورد ... و آغوش پر مهرش رو به سمتم باز کرد ...

-کار خاصی نباید بکنی ، فقط باید منتظر باشی تا سال آینده بچه ات بدنیا بیاد .

***

از اون ماجرا زمان زیادی نگذشت که من حامله شدم ...

این دفعه خودم از علائمم متوجه شدم ... خیلی نگران بودم ... نمی خواستم تا دوباره اتفاقات دفعه ی قبل برام تکرار بشن ...

خیلی آروم و با ملاحظه به سمت اتاقمون که می دونستم الان روهان توشه رفتم ...

چند ضربه به در زدم تا روهان رو متوجه حضورم بکنم ...

-میرا تو برای چی تنهایی اومدی بالا ... صدام می کردی کمکت کنم ...

-نه روهان ممنونم ... روهان الان حوصله داری ؟

-برای چی ؟

-باید باهات صحبت کنم ...

-درباره ی چی ؟

-یه مسئله ی مهم ... حوصله داری ؟

-آره ... من همیشه برای تو حوصله دارم ...

واقعا اون لحظه که می خواستم این خبر رو به روهان بدم ... از عکس العملش مطمئن نبودم ...

علاوه بر اون ترس عجیبی هم وجود خودم رو در بر گرفته بود ... 

و همه ی این عوامل گفتن این خبر به روهان رو برام سخت می کرد ...

-روهان ... من ... من ...

-میرا زود بگو ... چی شده ... مشکلی برات پیش اومده ؟ ... ناراحتی داری ؟

اصلا ذهن روهان جای دیگه ای در حال پردازش بود .... 

برای اینکه ذهنش رو بیشتر از این مشغول نکنم سریع حرفم رو بهش زدم ...

-روهان ... من حامله ام ...

چند لحظه ساکت بود و هیچ چیزی نگفت ... بعد از چند لحظه من رو مجکم در آغوش گرفت و شروع به خندیدن کرد ...

-وای میرا اصلا باورم نمیشه ... یعنی تو دوباره حامله شدی ؟ ... این خیلی عالیه ... میرا عاشقتم ... اصلا توی مخیله ام نمی گنجه ...

گذاشتم تا تمام احساساتش رو خالی کنه ... نمی خواستم توی خوشحالی ناراحتش کنم ...

-میرا حال خودت چطوره ؟ ... خوبی ؟ ... دردی که نداری ؟

-نه ... روهان ... من خیلی می ترسم نکنه که دوباره ...

-میرا ... میرا ... اینقدر خیال های بد برای خودت نباف ... تو سالمی ... مشکلی هم نداری ... حالت هم خوبه ... پس نگرانیت برای چیه ؟ ... من مطمئنم این بچه سالم بدنیا میاد ...

-ولی بذار با نامراتا یه صحبتی بکنم ...

-نه میرا به هیچ وجه ... من به تو قول میدم این بچه سالم بدنیا بیاد ... برای این کار هم نیازی به تائید نامراتا ندارم ... این رو هم قلبم و هم عقلم با هم فریاد می زنن .... پس تو هم نگرانی رو از خودت دور کن ...

روهان برای هزارمین بار تونسته بود تا قلب بی قرار من رو آروم کنه ... و من همیشه این آرامش قلب روهان رو می طلبم ...

***

مراسم دورگا پوجا بود ... از روهان خواستم تا اجازه بده مراسم رو انجام بدم .

-روهان خواهش میکنم ... بذار مراسم دورگا پوجا رو انجام بدم .

-ولی تو می دونی چقدر کار سختیه ؟ ... باید از خونه ی یه فاحشه مقداری خاک بیاری و با اون خاک مجسمه رو بسازی .

ناراحتی رو از صداش می خوندم ولی دوست داشتم حتی شده برای یکبار این مراسم رو انجام بدم ...

-میدونم ... خواهش میکنم اجازه بده تا این کار رو انجام بدم .

بعد از کمی مکث گفت :

-فقط همین امسال ... باشه ؟

-باشه .

و با صادر شدن اجازه از سمت روهان من راهی کلکته شدم ... توی این سفر نامراتا به من کمک می کرد ... تنها دلیلی که روهان اجازه داد من به کلکته برم ، وجود نامراتا بود .

اولین فاحشه خونه در کلکته ...

-میرا تو مطمئنی میخوای این کار رو انجام بدی ؟

-آره .

با نامراتا وارد شدیم ...سر و صدای زیادی اونجا بود ... خیلی ها فحش میدادن ... درباره ی قیمت با هم حرف میزدن ... و من اصلا از جو اونجا خوشم نیومد ...

-میرا حواست کجاست ؟ ... داریم میریم پیش سرپرست این دخترا باشه ؟

-باشه .

نامراتا به شونه ام زد یعنی رسیدیم .

-سلام خانم ...

-سلام خانم ؟ ... دختر منی که اینجام خانم نیستم ... هیچ کس هم من رو به خانمی نمی شناسه ... حالا تو چرا من رو خانم صدا می کنی ؟

جوابی برای حرفش نداشتم ...

-حرفت رو بگو ...

-من می خوام مراسم دورگا پوجا رو انجام بدم ...

-خب چقدر فس فس میکنی ... یالا حرفت رو بزن دیگه ...

-یکم خاک میخوام بردارم ... میشه ؟

-آره ... اگه خواستی میتونی کل خاک اینجا رو برداری ... این دیگه اجازه میخواد ؟

-میشه خودتون توی این کیسه برام بریزید ؟

کیسه رو به سمتش گرفتم ...

-هی جمیله ... دختر بیا برای این خانمی یکم از پشت خاک بیار .

جمیله – چشم ...

بعد از چند دقیقه جمیله برام اون کیسه رو پر از خاک کرد و آورد ...

جمیله – بفرمایید خانم ...

-مرسی جمیله ...

-خانم از شما هم ممنونم ... میشه یه چیز دیگه هم بهتون بگم ؟

-آره بگو ...

-شما خانم خوب و مهربونی هستید .. خودتون رو توی این کار خراب نکنید .

-چیزی که فاسد میشه رو نمی شه سالمش کرد ... آدمی رو هم که گند زده نمیشه آدمش کرد ... من خیلی وقته گند زدم و دیگه درست نمی شم .

-ولی خانم ....

-ولی بی ولی ... تو کوری نه ؟

-آره ...

-چطور می خوای مراسم دورگا پوجا رو با این چشمای کورت انجام بدی ؟ ... چطور میخوای مجسمه رو بسازی ؟

-خب کار سختیه ولی من امیدوارم که بتونم از پسش بر بیام .

-هی خانمی بیا جلو ...

چند قدم نزدیک تر شدم .... آروم در گوش من گفت :

-وقتی می بینم کسایی مثل تو با این همه مشکلات باز هم به یاد خدا هستن به حالشون غبطه می خورم ...

دوباره به عقب برگشتم ...

-خوب شد خدا برای مراسم دورگا از مردم خواست تا از خونه ی من خاک بیارن وگرنه به جز مردای هوس باز کسی اینجا پیداش نمی شد .

نامراتا – میرا نمی خوای بریم ... راه طولانیه 2 روز دیگه هم مراسمه ...

-خانم ممنونم ... اگه اجازه بدید من برم ؟

-برو خانمی ... توی مراسمت برای من هم دعا کن .

و با نامراتا از اون خونه بیرون زدیم ...

کمی آب و خوراکی خریدیم و به سمت قطار آمریتسار رفتیم .

توی راه تماماً به حرف های اون فاحشه فکر می کردم ... لحنش جوری بود که انگار از خودش بدش میاد ... یا اینکه از کاری که میکنه بدش میاد ....

شاید اگه می خواست می تونست از این باتلاقی که توش گیر کرده بیرون بیاد ... ولی خودش هم نمی خواست تا از این باتلاق خارج بشه ... انگار دست و پا زدن توی اون رو به در اومدن ازش ترجیح می داد ...

***

امروز مراسم دورگا پوجا بود ... اینکه چطور تونستم توی یک روز و نصفی تمام کارها رو انجام بدم ، خودم رو هم متعجب کرده بود ....

ساخت مجسمه رو با کمک روهان تمام کردم ... و آماده کردن خونه برای مراسم به عهده ی نامراتا بود ...

چند نفر از همسایه ها رو هم برای شرکت در مراسم دعوت کردم ...

مراسم خلوتی بود ... شاید 5 یا 6 نفر بودیم ... ولی این هم برای من خیلی بود ... اولین مراسم عبادت دورگا در خونه ام ...

شروع به خوندن دعا کردم ... بقیه هم همراهیم می کردن ... وسط دعا احساس کردم که دارم تعادلم رو از دست میدم ... ولی خودم رو نگه داشتم ....

دوباره شروع به خوندن کردم ... 

پاهام سست شد و من و سینی توی دستم هر دو به زمین افتادیم ... تمام مراسم خراب شد ...

شاید اون لحظه شرم آور ترین لحظه ی زندگیم بود ... ولی بزرگترین شوک زندگیم بعد از اون لحظه ی شرم آور به من وارد شد ...

نامراتا من رو به اتاقم برد و مهمان ها رو راهی خونه هاشون کرد ... تمام خونه رو مرتب کرد و پیش من اومد ...

-خب میرا خوب استراحت کردی ؟

-نه ... اصلا حالم خوب نیست .

-چرا ؟

-نامراتا اولین مراسم عبادت دورگا رو خراب کردم ... 

-این مهم نیست ... خب حالا بهم بگو چت شد که یهو افتادی ؟

-نمیدونم فقط احساس سستی توی پاهام بود و بعد هم افتادن ... در واقع اصلا نمی دونم چی شد ...

نامراتا نبضم رو گرفت ... چند لحظه صبر کرد و گفت :

-میرا تو حامله ای ؟

-آره ... چطور ؟

-میرا تو چرا با من مشورت نکردی ؟

-نامراتا مگه این کار رو باید با مشورت بقیه انجام بدم ؟

-ولی میرا تو شرایط خاصی داری .

-من مطمئنم که این دفعه هیچ اتفاقی نمی افته ... روهان من رو کاملا آروم کرده ... بهم قول داده که هیچ اتفاقی نمی افته ...

-میرا ببین روهان که دکتر نیست ... هست ؟

-نه

-حالا به من گوش بده ... فکر کنم بچه ای که توی شکمت داری 2 یا 3 ماهش باشه ... درسته ؟

-آره ...

-خب میرا ببین من یه حدس هایی زدم که اصلا بهشون اعتماد ندارم ولی تو باید اون ها رو جدی بگیری تا عملی نشن ...

-چیزی شده نامراتا ؟ ... اتفاقی برای بچه ام میوفته ؟

-نه میرا ... ببین ... من رو هول نکن ... میرا ... ببین ... من میگم اگر این بچه بدنیا بیاد ...

-نامراتا بگو ... زودباش ... جونم داره بالا میاد ...

تا این حرف زدم با سرعت نور گفت :

-به احتمال زیاد تو زنده نمی مونی ...

مغزم شروع به حلاجی کرد ... وقتی بچه ام بدنیا بیاد ، من می میرم ... یعنی مرگ ... یعنی من بچه ام رو نمی تونم بزرگ کنم ... بعد کی بزرگش می کنه ؟ ... خب اگه من زنده بمونم چی ؟ ... آره زنده می مونم ... خودم بزرگش میکنم .... من زنده می مونم ...

-نامراتا چقدر احتمال داره من زنده بمونم ؟

با چنان حزنی این جمله رو بیان کردم که خودم هم دلم سوخت ...

-ببین میرا این یه حدسه ...

-نه تو درسش رو خوندی ... این حدس نیست ... واقعیته ... نیاز نیست من رو آروم کنی ... فقط بگو چند درصد احتمال داره من زنده بمونم ؟

-میرا اگه بخوام بهت راستش رو بگم ... شاید از صد در صد ... یک در صد ....

اون لحظه بود که فهمیدم ... شاید اگه به خواهش روهان گوش نمی کردم ، سرنوشت بهتری در انتظارم بود ...

ولی چه فرقی داره وقتی روهان و بچه مون خوشحال باشن ... من هم خوشحالم ... حتی اگه توی این دنیا نباشم ...

از اون روز بود که من شروع به نوشتن این دفتر کردم ... شاید در آینده کسی این دفتر رو بخونه و با دیدن سختی های من اشکی بریزه ...

ولی هدف اصلیم از نوشتن این دفتر اینه که وقتی بچه ام بدنیا اومد و بزرگ شد این کتاب رو بخونه و داستان تمام زندگی مادرش رو بدونه ...

شاید با خوندن این دفتر بتونه اندکی از خلاء نبود مادرش رو پر کنه ...

***

از اون روز تا امروز هیچ چیز دیگه ای توی این دفتر ننوشتم ... الان 7 ماهه که مایا رو دارم ... این اسمیه که من و روهان براش انتخاب کردیم ...

نامراتا بهم گفت بچه دختره ... الان خیلی خوشحالم ... ولی الان زندگی شبیه یه تقویم شده که هر روز یه روز ازش خط می خوره و بعد از مدتی هم تقویم تموم میشه ...

من از اینکه زود تموم بشم می ترسم ...

به نامراتا اجازه ندادم درباره ی مشکل من با روهان حرف بزنه ... چون میدونم که چقدر بچه دوست داره ... و می دونم که چقدر من رو دوست داره ...

شاید اگه بهش می گفتم ، کار عجولانه ای می کرد ... علاوه بر اون من خودم این بچه رو خیلی دوست دارم ... حاضرم برای زنده موندنش از جون خودم بگذرم ...

شب ها با دست کشیدن روی شکمم و لمس وجود این کوچولو به خواب می رم ... صبح ها با لگدهاش از خواب بیدار می شم ...

من بهش وابسته ام ... نمی دونم چطور می خوام از این کوچولو دست بکشم و به اون دنیا برم ...

خیلی تکون می خوره ... باهام حرف میزنه ...

من هم باهاش حرف میزنم ... احساس می کنم اون هم بهم گوش میده ... خیلی خیلی این موجود کوچولو برام ارزشمنده ....

***

از آخرین باری که کتاب استاد رو خوندم دیگه بهش سری نزدم ...

تا اینکه یه روز روهان از من پرسید :

-میرا این کتاب چیه ؟

-بده تا ببینمش ...

شروع به لمس کردن کتاب کردم ...

-این کتابیه که استاد برام فرستاده ... 

بعد از کمی مکث گفتم :

-بعد از مرگش ...

-میرا من واقعا متاسفم اصلا نمی دونستم ...

-اشکال نداره ...

-حالا تو این کتاب رو خوندی ؟

-آره بیشتر صفحاتش خالیه ...

-بقیه ی صفحه ها چی ؟

-الان نگاه می کنم ... صبر کن ...

و دوباره لمس کردن صفحات خالی شروع شد ...

تمام صفحات بدون هیچ نوشته ای خالی گذاشته شده بود ...

و آخرین صفحه ... دستم رو روی برگه کشیدم .. چیزی نوشته شده بود ... با صدای بلند خوندم ...

-زندگی مثل یه دفتر خالیه 

یه دفتر خالی که باید پرش کنی 

با کارهات و تصمیماتت 

پس درست پرش کن 

تا بعدا نیازی به پاک کردنشون نداشته باشی 

استاد تو فرهان آناند

***

الان دارم آخرین صفحه ها رو می نویسم ... درد کمی رو احساس میکنم ... دردی که مطمئنم به زودی امانم رو می بره ... 

الان وقتشه ... وقتشه که مایا ی من بدنیا بیاد و من از دنیا برم ... زیاد امیدی به زنده موندن ندارم ولی یک آرزو دارم ... اون هم اینه که قبل از اینکه بمیرم ، یک بار ... فقط یکبار مایا رو ببینم ...

دوست دارم شبیه خودم بشه تا روهان با نبود من راحت تر کنار بیاد ...

دردم بیشتر شده ... این کوچولو خیلی عجله داره ... روهان خونه نیست ... ولی نامراتا قراره تا نیم ساعت دیگه پیشم بیاد ...

روهان اگه این برگه ها رو داری می خونی بدون که خیلی دوستت دارم ...

این برگه ها رو وقتی که مایا بزرگ شد بهش بده ... تا با خوندن این ها کمی مادرش رو بشناسه ...

دستام سست شدن ... نوشتن داره برام سخت میشه ...

مایا ی من خیلی دوستت دارم ...

نامراتا 

امروز قراره پیش میرا برم ... دیگه نزدیک بدنیا اومدن بچه اشه ...

آماده شدم و به خونه ی میرا رفتم ... در باز بود ... وارد شدم ...

به سمت اتاق میرا رفتم ... در اتاقش هم باز بود ...

میرا توی اتاق بود ... روی زمین داشت از درد به خودش می پیچید ...

خیلی هول شدم ... نمی دونستم باید چیکار کنم ... نمی دونم چطور میرا رو به بیمارستان رسوندم ... نمی خواستم میرا رو از دست بدم ...

اون داشت خودش رو برای عشق روهان فنا می کرد ...

حال میرا خیلی بد بود ... میرا تمام مدت به من می گفت که به روهان خبر بدم ...

اون رو به اتاق مخصوصی بردن ... صدای فریاد هایی که می کشید دل هر کسی رو آب می کرد ...

روهان رو خبر کردم ... خیلی زود خودش رو رسوند ....

الان من و روهان پشت در اتاق منتظر هستیم ... صبرم تموم شد ... به داخل اتاق رفتم ... به عنوان یک پزشک من حق این کار رو باید داشته باشم ...

میرا داشت درد می کشید ... تمام توانش رو برای بدنیا آوردن بچه به کار برد ...

و نتیجه اش صدای گریه ی بچه ای بود که تمام اتاق رو پر کرد ...

چند ضربه به بچه زدن ... روی صورت میرا لبخند دل نشینی بود ... 

مایا کوچولو رو دور حوله ای پیچوندن و به میرا دادن ...

میرا شروع به بوسیدن دخترش کرد ... اشک هاش شروع به باریدن کردن ...

همه جای مایا رو می بوسید مثل اینکه قرار نبود دیگه ببیندش ... 

رفتم پیش میرا ... دستش رو گرفتم ...

-میرا حالت خوبه ؟

-نامراتا یه چیزی رو به روهان می گی ؟

-آره ... ولی چرا خودت نمی گی ؟

-می گی یا نه ؟

-آره ... آره بگو ...

-نفس های تو قلب من رو بنا میکنه ... و عشق تو جان من رو فنا میکنه ...

بعد از گفتن این جمله دست میرا شل شد ... لبخند روی صورتش سرد شد و چشماش روی هم رفتن ...

با شنیدن صدا بوق ممتد دستگاه به خودم اومدم ...

مایا رو از بغل میرا در آوردم ... و از اتاق بیرون زدم ...

تحمل دیدن این صحنه رو نداشتم ... مایا رو به روهان دادم ...

-میرا چطوره ؟

-روهان صبر کن الان هیچ چیز معلوم نیست .

روهان فکر کرد حال میرا خوبه و فقط درد زایمان رو داره ....

برای همین روهان مایا رو با محبت بغل کرد و شروع به حرف زدن با مایا کرد ... پرستاری نزدیکمون اومد ...

-میرا چطوره ؟

-خانم من اومدم بچه رو ببرم ... اطلاعی از حال مریض ندارم ...

مایا رو برد ... حالا من و روهان منتظر پشت در نشستیم تا شاید خبر خوشی به ما بدن ...

روهان خیلی آرومه ... باید هم باشه ... اصلا نمی دونه زنش در چه حالیه ... کاش من هم مثل روهان فکر می کردم میرا فقط درد زایمان داره ...

نه مرگ بعد از زایمان ...

دکتر از اتاق خارج شد ...

روهان سریع پیش دکتر رفت ...

-خانم میرا حالش چطوره ؟

-متاسفانه تلاش های ما اثری نداشت ... همسرتون فوت کردن ...

همین جمله کافی بود تا روهان از بین بره ... زانو زد ... و اشک هایش روی صورتش جاری شد ... جمله ای که شنید با چیزی که تصور می کرد زمین تا آسمون فاصله داشت ...

 به داخل اتاق میرا رفت ...

پارچه رو از روی صورتش کشید ... 

-میرا چرا این کار رو کردی ؟ ... چرا من و مایا رو تنها گذاشتی ؟ .... مگه قرار نبود تا آخرش سالم بمونی ... مگه قول ندادی ؟ ... چرا قولت رو زیر پا گذاشتی ؟... من گفتم مایا سالم میاد ... ولی مایا رو بدون تو برای چی می خوام ؟ ... حالا بلند شو ... مایا شیر میخواد ... میرا رو می خواد ... مامانش ... من که نمی تونم بگم مامانت خوابه ... چون مامانش نباید بخوابه ... حالا حالا ها باید بیدار باشه ...

به صورت میرا ضربه می زد ...

-میرا پاشو ... میرا ...

آخرین ضربه رو چنان محکم زد که من دردم گرفت ...

فریاد زد :

-میرا بلند شو ...

چند دور دورخودش چرخید ... کلافگی از تمام وجودش می بارید ...

روی تخت نشست ... پاهاش رو دراز کرد ... اصلا حضور من رو احساس نمی کرد ... کنار میرا خوابید ... میرا رو بغل کرد ...

-میرا حالا که می خوای بری ... باشه قبول می کنم ... حالا با هم میریم .... دیگه نه من اینجا تنهام و نه تو اونجا تنهایی با هم دیگه همیشه خوشحال می مونیم ... باشه ؟ ... میرا ... میرا من اصلا اشتباه کردم از تو مایا رو خواستم ... خواسته رو پس می گیرم ... غلط کردم ... من رو ببخش ...

دیگه تحمل دیدن نداشتم ... از اتاق بیرون زدم ...

بعد از چند دقیقه روهان از اتاق بیرون اومد ...

-روهان ؟

-بله نامراتا ... ممنون که میرا رو به بیمارستا رسوندی ...

صداش شکسته بود ... بغض داشت ... خودش شکسته ... میرا فرشته بود ... روهان مثل کسانی بود که توی برزخ این دنیا گیر می کنن ....

-خواهش میکنم ... وظیفه ام بود ... روهان میرا میخواست چیزی بهت بگه که فرصتش رو پیدا نکرد ...

-چی میخواست بگه ؟

-نفس های تو قلب من رو بنا میکنه ... و عشق تو جان من رو فنا میکنه ...

بعد شنیدن این جمله روهان دوباره داخل اتاق رفت ... شاید الان وقت مناسبی نبود ... فریاد بلندی کشید و گفت :

-اگه من نخوام تو برای من فنا بشی باید چیکار کنم ؟

تحمل اون فضا برام سنگین بود ... امیدوارم روهان بتونه با این مسئله کنار بیاد ... از بیمارستان خارج شدم و به سوی سرنوشت خودم رفتم و روهان رو با تقدیرش تنها گذاشتم ...

شاید کار ظالمانه ای بود ... ولی من توانایی فداکاری نداشتم ...

من مثل میرا نبودم ... من مثل اون قوی و فداکار نبودم ...

بعد از مرگ میرا من از آمریتسار رفتم ... حتی تحمل شرکت در مراسم سوزاندنش رو هم نداشتم ... رفتم دهلی و توی یک پرورشگاه شروع به کار کردم ...

خاطرات میرا هیچ وقت از ذهن من پاک نشدن ... میرا اولین کسی بود که من می دیدم با این همه مشکل چطور خودش رو سازگار میکنه ...

امیدوارم روزی به مقاومت روزهای سخت میرا برسم ...

روهان 

میرا ... میرا فرشته ی زندگی من ... من تمام اون برگه ها و نوشته های میرا رو خوندم ...

تازه دارم می فهمم که اون یه فرشته بوده روی زمین ... اون هم فقط برای من ...

فرشته ای که هیچ کس حتی خود من قدرش رو ندونست و از دستش داد ...

مایا خیلی دختر خوبیه ... خیلی شبیه میرا شده و این دوری میرا رو برام آسون تر میکنه ....

مایا تمام مدت آرومه ... خیلی آروم ... حتی گریه هاش هم آرومه ... فکر کنم اون هم فهمیده که چقدر حال من خرابه ...

فکر کنم میدونه مادرش نیست تا بیاد و آرومش کنه برای همین هم ساکته ... آروم مثل میرا ...

وقتی می خواستن میرا رو بسوزونن ، روحم داشت از بدنم خارج می شد ...

نمی خواستم ... میرای من رو ... عشق زندگیم رو بسوزونن ...

وقتی که مشعل رو روشن کردن ... روحم به سوزش در اومد ...

-آقا نسوزونینش ... هر کار میخواید بکنید ولی زنم رو نسوزونید ...

-ولی اگه نسوزونیمش به آرامش نمی رسه ...

-خب من رو بسوزونید ... ولی اون رو نه ... خواهش میکنم کاری باهاش نداشته باشید ...

خودم رو روی جسد سرد میرا انداختم تا مانع از سوزاندنش بشم ...

ولی اونها به حرف من گوش نکردن ... چند نفر من رو محکم گرفتن و میرای من رو جلوی چشمام به آتیش کشیدن ...

الان توی یه خونه ی بزرگ تنهای تنهام ... من هستم ... مایا ... و خاکستر میرا ...

هر شب با خاکسترش حرف میزنم ... احساس میکنم میرا صدام رو می شنوه ...

هر شب با مایا قبل از خواب باهاش حرف می زنیم ... مایا هم باهاش حرف میزنه ... مایا احساسش میکنه ... این رو از حرکاتش می فهمم ...

هر شب یه چیز رو با مایا برای میرا می خونیم ...

Na kuch poocha

تو هیچ چیزی نپرسیدی

Na kuch maanga

تو هیچی نخواستی

Tune dil se diya jo diya

تو هر چیزی دادی ازته قلبت دادی

Na kuch bola

تو هیچی نگفتی

Na kuch tola

تو با هیچ چیزی نسنجیدی

Muskuraake diya jo diya

تو هر چیزی دادی با لبخندت دادی

Tu hi dhoop tu hi chaaon

تو همون گرمایی ، تو همون سایه ای

Tu hi apna 

تو مال منی

Aur kuch na janoon main, bas itna hi janoon

من ممکنه زیاد ندونم فقط اینقدر میدونم

Tujh mein Rab dikhta hai

که خدارو در تو میبینم

Yaara main kya karoon

عشق من ، من چه کار کنم ؟

Sajde sar jhukta hai

من در مقابل تو سجده میکنم

Yaara main kya karoon ?

عشق من ، چی کار کنم ؟

Tujh mein Rab dikhta hai

من خدارو در تو میبینم

Yaara main kya karoon

عشق من ، من چی کار کنم ؟

***

الان من هستم و مایا ... مایا هست ومن ... 2 نفره توی این خونه ی بزرگ زندگی می کنیم ...

شاید سهم من و مایا از میرا فقط همین قدر بوده ... اون رفت و ما رو تنها گذاشت ...

تنها کاری که می تونیم بکنیم اینه که به عکسش که گل ها اون رو پوشوندن نگاه کنیم و باهاش حرف بزنیم ...

میرا از توی اون عکس ما رو نگاه میکنه ... گاهی ازش کمک می خوام ... همیشه کمکم میکنه ... گاهی اصلا احساس نمی کنم که اون توی این دنیا نیست ...

به تصویرش نگاه می کنم و یادخاطراتم با او می افتم ...

و هر روز هزاران کاش رو با خودم تکرار می کنم ...

کاش از میرا اون درخواست رو نمی کردم ... کاش اون قبول نمی کرد ... ولی چطور قبول نمی کرد ؟ ... اون همیشه برای خوشحالی من همه کاری کرده بود ... اگر این دفعه دریغ می کرد تعجب می کردم ...

کاش حداقل از بیماریش با من حرف می زد ... کاش می گفت که در صورت بچه دار شدن خودش رو از دست می دم .... ولی اون مثل همیشه فداکاری کرد ... اون از علاقه ی من به بچه خبر داشت ... برای همین سکوت کرد تا من رو خوشحال کنه ...

رو به عکسش گفتم :

-میرا تو این کار رو کردی تا من رو خوشحال کنی ؟ ... من خوشحالم خیلی خوشحالم که دختری زیبا مثل خودت دارم ... ولی کمبود دارم ... میدونی اون چیه ؟ ... وجود تو توی زندگیمه ... من به تو نیاز دارم ... ولی تو داری الان با لبخند من رو نگاه می کنی ... نیاز به تو من رو نابود میکنه ... میدونی تنها دلیلی که تا الان زنده موندم چیه ؟ ... وجود مایائه ... تنها دلیل بودنم مایائه ... چون اگر من هم اون رو مثل تو تنها بذارم ... اون وقت مایا می شکنه ... وقتی بزرگ شد ... اذیت میشه و من این رو نمی خوام ...

عشق ما در 2 لحظه اتفاق افتاد ... و در 2 لحظه نا بود شد ... میرا نوری بزرگ و فرشته ای غیر قابل توصیف در زندگی من بود ...

الان رو به روی عکس میرا نشستم ... زانو هام رو بغل کردم ... به خاکسترش خیره شدم ...

خشمم فروکش شد ... نمی خواستم روح میرا رو عذاب بدم ... برای همین از اتفاقای خوب باید باهاش حرف می زدم ...

-میرا ... میدونی چی شده ... امروز مایا اولین کلمه ی عمرش رو گفت ... ما ( مامان ) ... میرا ، بدون تو زندگی خیلی سخته ... من و مایا زندگی سختی رو خواهیم داشت ...

کمکم کن تا بتونم به خوبی از پس بزرگ کردن مایا بر بیام ... می دونم مثل همیشه کمکم میکنی ... دوستت دارم میرا ...

بلند شدم تا به اتاقم برگردم و با استشمام بوی میرا روی تخت دوباره به خواب برم ... به امید اینکه دیگه از خواب بیدار نشم ... و یا در رویایی زیبا میرا خودم رو در آغوش بگیرم و دوباره تن و صورت او را غرق بوسه کنم ...

نگاهم به شعری رو دیوار افتاد که میرا همیشه اون رو زمزمه می کرد ... بعد از مرگ میرا اون رو بزرگ نوشتم و به دیوار خونه زدم ... شعر قشنگی بود ... اون رو حفظ کرده بودم و موقعی که دلم برای میرا تنگ میشد اون رو زمزمه می کردم ... احساس می کردم وقتی من میخونم ... میرا هم همراهیم میکنه ... صداش رو میشنیدم ... وجودش رو درک می کردم ...

عشق ما حتی بعد از مرگ میرا هم از بین نرفت ... عشق ما فانی نبود ... از جایی دیگه تعیین شده بود ...

لحظاتي ايستاد كاروان روياها

سپس رفتي تو به كجا ؟

لحظاتی بود داستان دل ها

سپس رفتی تو به کجا ؟

آن تو بودي يا پرتوهاي نوراني بود؟

آن تو بودي يا غنچه اي بود كه خنديد؟

آن تو بودي يا باران روياها بود ؟

تو بودي يا ابر خوشي ها بود كه مرا فرا گرفت؟

آن تو بودي يا گلي بود كه شگفت؟

تو بودي يا من با دنياي ديگري روبرو بودم؟

آن تو بودي يا رايحه ي خوشي بود در هوا؟

آن تو بودي يا آن رنگها بودند در همه اطراف؟

تو بودي يا روشنايي بود در راه؟

تو بودي يا آهنگي بود كه در فضا طنين انداز بود؟

تو بودي كه من پيدا كردم يا مقصدي بود كه پيدا شد؟

میرا کاروان رویاها تو رو با خودش برد و من نمی دونم توی اون لحظه کجا بودم که من رو جا گذاشتی ؟ ...

به تختم رفتم ... بوی میرا رو در ریه هام کشیدم ... به فاصله ی چند قدمیم با مایا نگاهی کردم و چشمانم رو بستم و تصویر میرا رو خیال کردم ...

خیال کردم تا به واقعیت بپیونده ... خیال کردم تا با این خیال برم ... خیال کردم تا در این خیال فنا بشم ...

صدای میرا در گوشم پیچید :

-نفس های تو قلب من رو بنا میکنه ... و عشق تو من رو فنا میکنه ...

اشکی از گوشه ی چشمم به رو بالشت چکید ...

و این بود آخرین سکانس زندگی من ... سکانسی پر از درد و رنج ... پر از درام و اشک و آه ... سکانسی پر از بی تابی برای یار ...

سخنی با خوانندگان :

کتابی رو وقت گذاشتید و خوندید ، نه یک اثر بزرگ هنریه و نه یک کار طنز و نه حتی یک کار ایده آلیسم ... این کار تنها قسمتی از وجود منه ... قسمتی از وجودم که اسمش میرائه ...

شاید برای خوندن این کتاب وقتی گذاشتی که الان اون رو تلف شده بدونی ولی بدون شاید همین الان میرائی یک جای دنیا باشه که این اتفاقات براش افتاده ...

حالا غمش رو درک کن و بفهمش ... میرا و روهان رو بفهم و عشقشون رو پاک بشمار ...

میرا و روهان شاید واقعی و شاید خیالی باشن ... ولی این رو همیشه بدون که شاید میرا و روهان هایی باشن که نزدیک تو زندگی می کنن ولی تو ...

خودت فکر کن متوجه می شی ...

پایان 

شاید هزاران پایان وجود داشته باشد ولی برای هر قصه یک پایان وجود دارد ...

07 / 06 / 1392 هجری شمسی

28 / 08 / 2013 میلادی 

ساعت 40 : 02 بامداد

یاسمن خوشنام ( a.aboody )