نام کتاب :  منی دیگر

نویسنده : red_rose کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : nacm7114 کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : شجره کاربر انجمن نودهشتیا

در کوچه پس کوچه های شهری که تا رنگ باختن فاصله ای ندارد

نشسته ام میان یک مشت افکار باطله و ثانیه ها را می شمارم

تا شاید کورسویی بیابم از امید فرداها...

فرداهایی بدون سیاهی دیروز و امروز

بدون بغض گره خورده در گلویم، بدون سرخوردگی سالیان دور.

نگاهم به دور دست و فکرم در دور دست ...

اما چه تفاوت فاحشی ست بین این دو دور دست!!!

پدر کجایی که بارقه های امید را در لابه لای صفحات زندگیم لمس کنی؟

آیا باید تو را پدر بنامم؟

تو که در حساس ترین لحظات زندگی ام پدر نبودی و افق های فردایم را زیر پاهایت لگدمال کردی؟....

باشد؛ خیالی نیست...

هنوز هم امیدوارم

هنوز هم تا پایان فاصله دارم

همانطور که چشم دوخته ام به دوردست زندگی ام

می روم به سوی دوباره بودن

دوباره ساختن

دوباره زندگی کردن

دوباره منی دیگــــــــــــر بودن

بهار هزار و سیصد و هفتاد و دو

صدای موزیک و جیغِ از سرِ هیجان دختر و پسرها توی سرم می پیچید. حالت تهوع ناشی از استرس معده ام را زیر و رو می کرد. دوساعتی بود که پلک هایم باز شده و پشت در بسته اطاق تاریک گیر کرده بود. چند باری کلید برق را امتحان کردم، بی فایده بود. نا امید به سقف مدور بالای سرم نگاهی کردم. سیم سفید چرک بسته ی آویزان شده، لامپی به سر نداشت.

تاریکی اتاق با صداهای نامفهوم بیرون طپش قلبم را بالا می برد. به دنبال گوشه ای خلوت دوباره چشم گرداندم و گوشه ترین سه ضلعی دنیایم را پیدا کردم. تا جا داشت در پناه دیوار های سردش پناه گرفتم و زانوهای لرزانم را ننو وار بغل کردم.

چشمهایم باید بسته می ماند. تاریکی اتاق به وحشتم می انداخت.

بی شک اینجا آخر دنیایم بود. حضور غریبانه ام در اتاق تاریک و نمور بی شک کار پدر بود. بی شک.

سیب گلویم با صدا بالا و پایین شد. چشمهایم را روی هم فشار دادم. ذهن درمانده ام تصویر مادرم را با مهارت نقاشی کرد. 

وقتی که داشت توی آغوشم جان می داد و هیچ کاری از دستم بر نمی آمد و بابا؛ بابا فقط نگاه می کرد، با پوزخند آشنای گوشه ی لبش. فکر می کرد دارد ادا در میارورد. باز هم خمار بود، باز هم پولی برای موادش نداشت. باز هم، مثل همیشه بود.

چند روز پیش مادر نحصیفم را کتک زده بود. گفته بود پول داری و مخفی می کنی.  به قلب ترک خورده مادرم توجه نکرده بود و کتکش زده بود. می دانست که حال و روزش خوب نبود. از همان روز بود که مامان مریض شد و کنج کبره بسته خانه مان افتاد. تحمل مردی که از سالها پیش سایه اش سنگین بود، کمر شکن بود. کاش بابا نبود.

مامان کار می کرد و مقداری از پولش را دزدکی به من می داد. که کتاب کنکور بخرم. آرزوی دانشگاه رفتنم شب و روزم را پر کرده بود. وقتی سرم توی کتاب بود، با مهربانی صدایم می کرد "نبینم خانم وکیلم خودش رو خسته کنه". آخ مامان کجایی ببینی که چه بر سر دخترت آمده.

اشکهایی که بی محابا سرازیر می شدند را کنار زدم. وقتی که گریه می کردم اشکهام رو پاک می کرد و می گفت" حیف این چشمای سبز تیله ای نیست که بارونیش می کنی". شانه هایش خم شده بود. از غصه های که تنهای به دوش می کشید. با همان شانه های افتاده برایم پدر شده بود.

یک سال بود که به یادش اشک می ریختم.  روز تشییع جنازه ات چقدر غریب بودی مامان، چقدر تنها بودی. بی کسیمان بالای قبر به خاک نشسته ات توی ذوق می زد.  گفته بودی از وقتی بابات معتاد شد، از وقتی مردانگیش  همراه اعتیادش دود شد، دیگر کسی سراغمان را نگرفت. 

صدای کش دار مردی نزدیکتر به گوش رسید. "بیا عزیزم؛ این اتاق خالیه"

آب بزاقم را  قورت دادم و سریع نیم خیز شدم. و حیف که قبل از اینکه کاری کنم، کمکی بطلبم، صداها دور شدند. و صدای بسته شدن دری که امیدم را نا امیدم کرد. چه فاصله ای غریبی!

به گل های سبز فرش رنگ و رو رفته ی زیر پایم خیره شدم.

.باز هم اشکهای لعنتی

به تخت زهوار در رفته ی چوبی گوشه ی اتاق زل زدم. رنگ قهوای ش زیر گرد و خاکی که حکایت از بلااستفاده بودن طولانی اش را داشت، به سیاهی می زد. صداها روی اعصابم بودند. جیغ دختر ها با طنین مواج شادی های زود گذرشان. اینها، همین ها که فریاد جوانی کردنشان گوش فلک را کر می کرد، چه می دانستند که سختی یعنی چه؟ می توانستند هجی اش کنند؟ چه می دانستند بی کسی یعنی چه؟ چه می دانستند توی مدرسه موش شدن یعنی چه؟ به خاطر بابا و خانه محقرمان با کسی انس نمی گرفتم. چه می دانستند زنگ های تفریح تنهای یعنی چه؟ لقب منزوی را شنیده بودند؟

ندار که باشی

حرف هایت

خواسته هایت

آرزوهای سراسر سفیدت

بر کسی بهایی نیست

بی کس که باشی

درد هایت را به استهزا می گیرند و دمل چرکینت می انگارند

خانه استیجاریمان، یک اتاق نه متری و یک وردی شش متری بیشتر نداشت. یک حیاط کوچک که باد پاییزی خاکش را تا داخل آشپزخونه همراهی می کرد و سماور کهنه اما تمیز مامان را خاک می گرفت. تا وقتی مامان بود و کار می کرد، اجاره خانه هر چند با تأخیر پرداخت می شد. ولی از وقتیکه رفت، من ماندم و ترس از پیرمردی که صاحبخانه بود. و برای طلبش، چشم های ریز شده اش روی اندامهای دخترانه ام گردش می کرد. 

دست هامو دور خودم جمع تر کردم. ذهنم رفت به پسری که جسمم را خریده بود. مگر می شد؟ مگر قانون اجازه میداد؟ بهد مههمونی سراغم می آمد، و آنوقت بود که قهر خدا رو ندید می گرفتم و خودم رو از دنیای زشنتش بیرون می کشیدم.

صدا ها بلند شده بود. چرا تمامش نمی کردند؟

گوشهایم تیز شد. زنگ صداها تغییر کرد. جیغ هایشان آمیخته با ترس بود. سردم شد. لرزیدم. سه کنجی را ترک کردم و ایستادم. چه اتفاقی افتاده بود! یکی داد زد "فرار کنید مامورا"".

به در قفل شده هجوم بردم. به در چسبیدم که بهتر بشنوم. پلیس آمده بود؟ پیدایم می کنند؟ اگر بازداشتم کنند؟ کسی بود که از حقم دفاع کند؟ خدایا خودت می دانی که بی گناهم. 

صدای فریاد و فرمان ایست پلیس لحظه ای قطع نمی شد. به تکاپو افتادم، دنبال راه فراری دستگیره را برای بار صدم امتحان کردم. نه، در باز نمی شد. در لعنتی باز نمی شد.

چشهایم در میان تاریکی به این سو و آن سو چرخید. هیچ دستاویزی نبود. لعنت به تو بابا.

کمد قدیمی گوشه اتاق فکر خوبی بود. باید قایم می شدم. اصلاً چرا باید گیر پلیسها می فتادم!  مریم درست فکر کن. قایم شو.

درش را که باز کردم خالی بود. داخلش چپیدم و چفت درش را با دست نگه داشتم. لرزش دستهایم مسری شد. لنگه ی در زیر سایه ای تاریکی، می رقصید.

پاهایم خشک شده بود. چه کار احمقانه ای! صدا ها کمتر شدند. این بار با چشم های باز منتظر شدم. اگر پلیسها می رفتند، بالاخره یک جوری قفل این در لعنتی را باز و فرار می کردم. دوباره چشمهایم بسته شد. انتظار تنها کار ممکن بود. حداقل تا وقتیکه هیچ صدایی تهدیدم نکند.

یک ساعتی گذشت. گوش هایم انگار صدای ناآشنایی شنید. یکی داشت پله ها را طی می کرد. قلبم ضربان گرفت. بین ضربانهایش خدا را صداکردم. به دیواره ی کمد چسبیدم. صلوات چندم بود که می خواندم! 

در با صدای قیژ محکمی باز شد.

از ترس جیغ کوچکی کشیدم. جیغم را با دست گذاشتن روی دهانم خفه کردم. صدای پا نزدیکتر شد و صدای قلبم بلندتر. صدای قلبم بلند بود. حتماً شنیده می شد. یقین داشتم. لحظه کوتاهی صدای پا قطع و در کمد با صدا باز شد.

دستم را حائل صورتم کردم. چشمهایم بسته شد و جیغهایم اینبار راه گریز پیدا کردند.

 صدای مردانه ای با گفت:

ــ آرومتر، چه خبرته.

جیغ هایم دست خودم نبود. بی آبرویم می کرد. خدایا قسم می خورم خودم را خلاص می کنم. تنها داراییم اگر گرفته شود زمینت را ارزانی خودت می کنم.

دستی روی دهانم قرار گرفت.

ــ آهای خانم جیغ جیغ نکن. الان همه رو میریزی اینجا. 

چشم هایم برای لحظه ای باز و دوباره بسته شد.

ــ با توام، می گم ساکت.

قفسه سینه ام با قدرت بالا و پایین می شد.

باید تلاش می کردم. با ته مانده توانم گوشت دستش را بین دندان های لرزانم کشیدم و با تمام قدرت فشار دادم.  با آخ بلندی دستش را کنار کشید. گوشه کمد مچاله شدم.  گوشه چشمم که بالا رفت مرد جوانی با صورتی درهم، وسط اتاق خم شده بود. نگاهم کشیده شد به در باز شده.  پای چپم را آرام روی زمین گذاشتم. نگاهم با سرعت بین مرد و در باز در گردش بود. پای راستم زمین نرسیده بود که صاف ایستاد و فریاد زد:

ــ وحشی عوضی.

مغزم ترسید انگار که فرمان فرار به پاهایم نداد. با چشمهای که به ترس نشسته و لبهایی که بهم دوخته شده بود، دوباره گوشه ی کمد چپیدم.

دستش را زیر بغلش گذاشت و نزدیک شد. با چشمهایی که می ترساند، مقابلم ایستاد. 

ــ پاشو خودت رو جمع کن. فکر کرده تحفه است. خوب گوش کن ببین چی میگم، منو هومن فرستاده، همونیکه آوردتت، باید از اینجا بری.

پوزخند گوشه ی لبش اعصاب تحریک شده ام را به بازی گرفت.

جلوتر آمد و مچ دستم را گرفت.

ــ هوی با توأم، مگه کری! زود باش گورتو گم کن. برو همون جهنم دره ای که بودی.

فلج شده بودم که توان حرکت نداشتم!

درد که پیچید زبانم باز شد:

ــ دستم رو ول کن. داری میشکنیش.

فشار دستش بیشتر شد. دستم فاصله ای تا خورد شدن نداشت.

ــ پا می شی یا به زور وادارت کنم؟ من بیکار نیستم که بشینم نازت رو بخرم. زود باش.

دستم کشیده شد و وسط اتاق پرت شدم.

صدایی از پایین داد زد:

ــ قربان اون بالا هستند.

شنیدم که زیر لب گفت:

ــ لعنت به تو هومن. لعنت به تو.

قبل از حرکتش به سمت در، در باز شد و دو سرباز تفنگ به دست به سمتمان نشانه رفتند.

یکی از سربازا داد زد:

ــ قربان پیداشون کردم. تو اطاق زیرشیروانی قایم شدند.

مرد جوان برگشت سمت من که هنوز کف زمین ولو بودم. میان چشمهایش ترس بود و چیزی شبیه نفرت.

سربازها کنار ایستادند و مردی که داخل شد.

با صدای محکمی گفت:

ــ منتظر چی هستین، بهشون دستبند بزنید و ببرید تو ماشین.

مرد جوان که مبهوت و بی صدا نظاره گر بود، به حرف آمد:

ــ سرکار اجازه بدید توضیح بدم. من اومده بودم...

اجازه ادامه نداد:

ــ آره کاملا مشخصه آمده بودی چه غلطی بکنی.

ــ اشتباه می کنید سرکار، مقصر یکی دیگه است که فرار کرده ...

ــ حرف نباشه، تو کلانتری مشخص می شه.

مأمور سمتم برگشت و با لحن محکم تری فریاد زد:

ــ خودت رو جمع و جور کن.

و خطاب به سرباز گفت:

ــ به این یکیم دستبند بزنید.

کف زمین نیمه خیز بودم. قدرت تکان خوردن نداشتم. از آن چه که می ترسیدم، سرم آمده بود.

مانتوی کج و کوله شده ام را مرتب کردم و شال یک ور شده ام را با گرهی سفتش کردم. 

احساس بیچارگی می کردم ولی بلند شدم و رو به مأمور گفتم:

ــ آقا اجازه بدید توضیح بدم من رو به زور...

که باز هم اجازه صحبت نداد:

ــ گفتم که همه چی تو کلانتری مشخص می شه.

به دست هر دو یمان دستبند زده شد. مرد جوان همچنان داشت با ناباوری توضیح می داد. مأمور بی توجه به حرفهایش، دستور انتقال به ماشین را داد.

سکوت فضای خفه ماشین را خفه تر کرده بود. گلوی خشک شده ام بی تابی می کرد. دو زنی که کنارم نشسته بودند سفت و سخت رو گرفته و صمّ و بکم به رو به رو خیره شده بودند. طلبکار بودند، یا شاکی! چقدر ظرافتهای زنانه از این دو زن کامل دور بود!

بهار بود و دستهایم یخ کرده بود. ذهن خسته و فراری ام را به فکر واداشتم. چه باید می گفتم؟ از پدری که فروخته بودم می گفتم؟ باور می کردند؟ 

ماشین ترمز کرد. مرد جوان هم پیاده شد. از همان فاصله  تَف خشم نشسته بر چشمهایش، به غلیانم انداخت.

کلانتری شلوغ بود. یکی داد میزد، یکی عصبی راه می رفت، درد مرا کسی می فهمید؟ کسی بود که پدرش نامرد بوده باشد؟

سرم را پایین انداختم و به دستبند روی دستم خیره شدم. لرزم گرفته بود. ترس به بند بند وجودم رخنه کرده بود. اصلاً من کجا و کلانتری کجا؟ چه کسی باور می کرد؟

نیم ساعتی بود که توی سالن به همراه مأموری که با قیافه ای درهمش راه هر گونه صحبت کردن را بسته بود، نشسته بودم. حواسم به اطراف نبود که با باز شدن دری که سمت چپم بود توجهم به مرد جوان جلب شد. صورتش تمثیلی از برزخ بود. 

با فشار دست خانم مأمور بلند شدم و به سمت اطاق راهی شدیم. 

در که بسته شد به مرد میان سالی که پشت میز نشسته و از سر تا پایم را برانداز می کرد خیره شدم. بلاتکلیف جلوی در این پا و آن پا کردم.

ــ بیا جلوتر و بشین.

با پاهای لرزانی که مطمئن بودم از نگاه تیزبین مرد دور نماند جلوتر رفتم و روی صندلی کنار میز نشستم. عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و با آرامش بعیدی گفت:

ــ خب تعریف کن.

گنگ و بی حرف سری تکان دادم. درک ساده ترین جمله ها برایم سخت شده بود. چشمم به اتیکت روی لباسش بود. سرهنگ محسن ایزدی. 

لیوان آبی پر کرد و مقابلم گذاشت.

ــ این آب رو بخور و برام همه چیز رو از اول تعریف کن.

لیوان را با دست یخ کرده ام برداشتم. لرزش دستم به لیوان سرایت کرد و به لرز در آوردش. 

ــ خب؟

ــ من ...من به میل خودم اونجا نبودم.

ــ اول اسم و فامیلیت.

ــ مریم، مریم مددی.

ــ اسم پدر؟

-غلامرضا.

ــ چند سالته خانم مددی؟

ــ نوزده.

در حالیکه فرمی را پر می کرد، پرسید:

ــ خب اونجا چکار می کردی؟

آب که نه، هوای خالی دهنم را پایین فرستادم.

ــ منو به زور بردند.

یک تای ابرویش بالا رفت.

ــ به زور؟ کی زورت کرده بود؟

ــ بابام.

ــ از اول تعریف کن برام بی کم و کاست.

تند و سریع جواب دادم:

ــ به خدا من بی گناهم آقا.

به صندلی چرمی اش تکیه داد و موشکافانه به چشمهایم زل زد.

ــ ببین خانم جوان اگه بی گناهی باید ثابت کنی. شما با یه مرد جوون تو اتاق زیر شیروانی دستگیر شدید. مأمورای ما بار اول که میرند اونجا، این اتاق رو از قلم می ندازند، ولی از اونجاییکه خونه تحت نظر بوده و این آقا درست بعد از مهمونی آمده سراغ شما، پس معلومه این وسط اتفاقایی افتاده که ما ازش بی خبریم. ما نمی تونیم همینطوری به حرفاتون اعتماد کنیم. میگی بی گناهی؟ خب ثابت کن! وگرنه این آقای جوون هم که قبل شما اینجا بود ادعای بی گناهی می کرد. اینکه نمی شه شما بیگناه، اون آقا بیگناه! پس لابد ما اشتباهی شما رو تو خونه ای که پارتی مختلط، و صد تا خلاف دیگه بوده، دستگیر کردیم.

هیکل درشتش را جلو کشید و ادامه داد:

ــ پس حالا همه چی رو بی کم و کاست برام تعریف می کنی تا معلوم بشه کی بی گناهه و کی گناهکار. شاید تونستم کمکت کنم.

چه می گفت؟ ذهنم شروع به کنکاش کرد. این مرد چوان که بود؟ چرا گفت از طرف هومن آمده؟ هومن که بود؟ همان که مرا خریده بود؟

ــ خانم من تا شب وقت ندارم.

اگر راست می گفتم شاید راهی بود.

ــ خب من و پدرم تنها زندگی می کنیم. مادرم سال پیش به خاطر مشکل قلبی و اذیتهای بابام فوت شد. چند روزی بود که بابا می گفت می خوام بسپرمت دست یکی که خوشبخت بشی. من فکر کردم حتماً بازم حرف اکبر آقاست، به خاطر همین زیاد جدی نگرفتم.

ــ اکبر آقا کیه؟ قراره باهاش ازدواج کنی؟

کمی مکث کردم. بغض راه تنفسی ام را کیپ کرده بود. لرزش صدایم مهم بود؟

ــ اکبر آقا صاحب خونمونه. یه پیرمرد 60 سالشه. از وقتی مامان رفته، ما نتونستیم حتی یک ماه از اجاره اش رو بدیم. اونم به بابام گفته یا اجاره رو یه جا میدی یا اگه دخترت حاضر شه زنم بشه خونه رو به نامت می کنم.

ــ چرا نتونستید اجاره رو بدید؟ مگه بابات کار نمی کنه؟

بغضم را پایین کشیدم و به چشم های مشکوک آقای ایزدی خیره شدم. 

ــ معتاده، روزی چند ساعت میره قهوه خونه که بتونه خرج موادش رو جور کنه و عصری دوباره میاد خونه.

ــ پس از کجا می خورین؟ بألاخره برای نون خالی هم باید پول بدید، درسته؟!

تصویر بدبختی های روزهای گذشته ام چشمهایم را تر کرد.

ــ از وقتی مامان رفت، ما دیگه منبع درآمدی نداشتیم. یه ماهی رو با کمک همسایه ها گذروندیم . همسایه هامون بعد از یه مدت وقتی دیدند بابام سر کار نمیره و روز به روز حال و اوضاعش بدتر می شه دیگه بهمون چیزی ندادند. من بافتنی بلدم. شال و کلاه و دستکش و از این جور چیزا می بافم و می فروشم به مغازه ها. با پولش می تونم حداقل نون خالی رو جور کنم.

قطره اشک قل خورده به پهنای صورتم را با پشت دستم گرفتم و ادامه دادم:

ــ چند وقتی بود تصمیم گرفته بودم که بیرون از خونه کار کنم. منشی گری، فروشندگی، ولی تا الان موفق نشدم کاری برای خودم دست و پا کنم. برا دختر جوونی مثل من کار نیست.

سرش را تکانی داد و پرسید:

ــ خوب تعریف کن چطور شد سر از اون خونه در آوردی؟

ذهنم پر کشید.

ــ اون روز از صبح رفته بودم دنبال کار. مثل روزهای پیش بدون نتیجه ای داشتم برمی گشتم خونه. سر کوچه که رسیدم یه ماشین مشکی از این بلندا رو دیدم. تعجب کردم. آخه تو محله ی ما همچین چیزی سابقه نداشت. جلوتر که رفتم ماشین استارت زد. بی توجه به ماشین و سرنشین های داخلش، سرم توی کیفم بود و دنبال کلید های خونه می گشتم. همین که به نزدیک ماشین رسیدم، در ماشین باز شد و مردی که صورتش رو پوشونده بود از ماشین پیاده شد. ترسیدم. پشت سرم رو نگاه کردم، ولی کوچه خلوتِ خلوت بود. می خواستم در خونه ی یکی از همسایه ها رو بزنم که مرد نقاب پوش اجازه اینکار رو بهم نداد. دستم رو کشید و به زور سوار ماشینم کرد.

ــ تونستی شناساییش کنی؟ غیر از اون مرد چند نفر دیگه تو ماشین بودند؟

ــ غیر از مرد نقاب پوش، یه نفر دیگه هم رانندگی می کرد که پشتش به من بود. نمی تونستم صورتش رو ببینم. هول شده بودم. می خواستم جیغ بزنم و کمک بخوام، ولی مرد چاقو رو گذاشت رو پهلوم و تهدید کرد که اگه صدام در بیاد می کشتم. وقتی سوار ماشین شدیم مرد دستمالی رو روی بینیم گذاشت و از راننده خواست که حرکت کنه. با اینکه خیلی ترسیده بودم ولی باز هم تقلا کردم که یه جوری از دستش فرار کنم. بهش التماس کردم، ولی ماشین هنوز از کوچه مون بیرون نیومده بود که چشمهام بسته شد.

سرهنگ چشمهایش را ریز کرد.

ــ جالب شد. از کِی دزدیده شدی؟

ــ فکر کنم دو روز پیش.

ــ بیشتر توضیح بده. هر چی که فکر می کنی مهم نیست رو هم بگو، شاید برای ما مهم باشه.

ــ چشمهام رو که باز کردم تو یه اتاق تاریک بودم. گیج و منگ بودم و اتفاقی که برام افتاده بود رو فراموش کرده بودم. چند دقیقه ای که گذشت ماشین سیاه و مرد نقاب پوش یادم اومد. خیلی ترسیده بودم. درو که دیدم، خیز برداشتم که بازش کنم. ولی بی فایده بود. در قفل بود. توی تاریکی اتاق چشم چرخوندم. خبری از پنجره نبود.

آب باقی مانده لیوان را سر کشیدم و ادامه دادم:

ــ نمی دونستم چه بلایی قراره سرم بیاد. اصلاً نمی دونستم برای چی دزدیده شدم. فکر می کردم شاید اشتباهی به جای کس دیگه ای دزدیدنم. با این فکر دوباره دستگیره در و بالا و پایین کردم. جیغ می کشیدم و کمک می خواستم، ولی مثل اینکه کسی نبود. یک ساعتی تلاش کردم. باز هم بی فایده بود. تا اینکه بألاخره خسته شدم و دست از تلاش برداشتم.

سرهنگ خودکار توی دستش را روی میز گذاشت و به حرف هایم دقیقتر شد.

ــ یعنی کسی نیومد سراغت؟ صدایی، چیزی نمی شنیدی که توجهت رو جلب کنه؟

سرم را به نشانه تأیید تکان دادم و گفتم:

ــ یه چند ساعتی که گذشت صدای یکی دو نفر رو شنیدم که با هم صحبت می کردند. مثل اینکه فاصله اشون با من زیاد بود. چون هیچی از حرفاشون رو متوجه نمی شدم. با این حال یه بار دیگه رفتم سمت در و داد زدم و کمک خواستم. با همه ی زورم به در مشت می کوبیدم، تا اینکه یکی اومد پشت در و داد زد:

ــ خفه میشی یا بیام خفه ات کنم! چیه چی می خوای؟

ــ خوشحال شدم که یکی صدام رو شنیده بود با گریه و هیجان گفتم:

ـ تو رو خدا من رو از اینجا بیارید بیرون، اشتباهی گرفتید. نه من، نه بابام چیزی نداریم که بهتون بدیم.

خندید و گفت:

ــ آره می دونیم بابات چیزی نداره بهمون بده. ولی خودت چیزای با ارزشی داری خانم خوشگله!

به گریه افتادم و التماسش کردم.

ـ تو رو خدا ولم کنید برم. اینهمه دختر تو این شهر، چرا من؟ چرا می خواید با آبروم بازی کنید؟ تو رو خدا.

گفت که:

ــ ببین خانم خوشگله ما تو رو در ازای دویست هزار تومن پول از اون بابای مفنگیت خریدیم. پس حرف زیادی نزن. بشنوم داری داد و بیداد می کنی میام تو و دمار از روزگارت در می آورم.

ضربه محکمی به در زد و داد زد:

ــ شیر فهم شد یا نه؟

ــ دیگه صدام رو بریدم. ترسیده بودم. مرد پشت در رفت. بعد هم مهمونی و اومدن پلیسها که خودتون در جریانید.  جناب سرهنگ بابام من رو فروخته بود. 

چانه ام لرزید. دانه های درشت اشک از یادآوری کاری که بابا کرده بود، لغزیدن گرفت. 

سرهنگ ملایمتر گفت:

ــ  از کجا معلوم این پسره راست گفته؟

به صندلیش تیکه داد.

ــ جناب سرهنگ از بابای من اینکارا بعید نیست وگرنه چرا باید بیاند سراغ من؟

پلک زیر چشمم تیک می زد. از بچگی عادتم بود. هر موقع استرس داشتم، هر موقع می ترسیدم، زیر پلکم تیک می زد.

سرش را تکان داد و برگه سفیدی سمتم گرفت.

ــ آدرس و شماره تلفن دقیق خونتون رو بنویس تا بگم بابات رو بیارند.

کاغذ را گرفتم و آدرس را نوشتم.

نگاهی به برگه انداخت و و قبل از سوالش جواب دادم:

ــ تلفن نداریم.

سرهنگ:

ــ پس فعلاً میری بازداشتگاه تا پدرت بیاد و حرفهات رو تأیید کنه، که امیدوارم چیزایی که گفتی حقیقت داشته باشه. 

با شنیدن اسم بازداشتگاه خشکم زد. ترسیده گفتم:

ــ جناب سرهنگ بازداشتگاه چرا؟ من که کاری نکردم!

ــ پس کجا؟ باید بری ...

وسط حرفش پریدم و با عجز گفتم:

ــ جناب سرهنگ من به این جور محیطها عادت ندارم، خواهش می کنم اجازه بدید تو سالن منتظر باشم. خواهش میکنم ازتون، قول میدم خطایی نکنم.

از بچگی اسم زندان و بازداشتگاه که می امد وحشت می کردم. هر چند محله ای ما پر بود از آدمهای خلاف کاری که هر کدام حداقل یک باری افتخار باسابقه بودن را با خودشان به یدک می کشیدند. اما من عادت نداشتم. همیشه با فاصله از کنارشان رد می شدم. 

لرزش دستهایم را که دید نفسش را پر صدا بیرون فرستاد. نیم نگاهی انداخت و گفت:

ــ خانم مددی تا پدرت رو بیارند اینجا طول می کشه. این آدرسی هم که نوشتی ظاهراً اون سره تهرانه. ولی اشکالی نداره بهت ارفاق می کنم، می تونی بیرون سالن پیش خانم امجد منتظر پدرت باشی.

عینکش را از صورت خسته اش پایین کشید و با صدای بلند خانم امجد را صدا کرد.

همراه خانم امجد توی سالن نشستم. به محض نشستنم، دستبندم به صندلی کناریم گره خورد. از مرد جوان خبری نبود. احتمالاً بازداشتگاه بود. تصویر نگاه آخرش کنار نمی رفت. یادآوری دو گوی آتشینش التهابم را بیشتر می کرد.

پوست لبم را جویدم و فکر کردم. وقتی بابا بیاید حرفی برای گفتن دارد؟ چه دلیل موجّهی برای فروختن تنها دخترش داشت؟ البته دلیلش از نظر خودش موجّه بود. دلیلی بالاتر از خماری! 

دو روزی بود که به غیر لقمه ای نان و پنیر خشک شده چیزی نخورده بودم. معده ام می سوخت. سوزشش می پیچید و تا گلوگاهم بالا می آمد و مجبور به تا شدنم می کرد.

ــ چته؟ چرا به خودت می پیچی؟

خانم امجد بود که با لحن عاری از کوچکترین عطوفتی از حال نزارم پرسید. چشمهایم را روی هم فشار دادم و با درد گفتم:

ــ معدم بدجوری می سوزه.

مکثی کرد و پرسید:

ــ گرسنته؟

با سر حرفش را تأیید کردم.

پرِ چادر سیاهش را روی صورتش کیپ کرد و به مأمور پشت میز اشاره کرد:

ــ حواست به این باشه، الان میام.

پسر جوانی با ته مویی که به صورتش نمی آمد و پشت میز ارباب رجوع نشسته بود سری تکان داد و خانم امجد بلند شد.

بسته بیسکوییت به سمتم دراز شد. صاف نشستم و نگاهی به چشم های ریز خانم امجد کردم. خالی بودند. چشمهایش از هر چیزی خالی بودند.

زیر لب که تشکر کردم جوابی نداد و دوباره سرد و خاموش کنارم نشست. 

با دست آزادم تکه ای از بیسکوییت به دهان خشک شده ام هل دادم. معده ام به تلاطم افتاده و تکه اینبار بزرگتری را برداشتم. دستم بین راه بود و چشمم به درب ورودی که بابا همراه یک مأمور وارد سالن کلانتری شدند.

بیسکوییت را سر جایش گذاشتم. با نفرت به مردی که پدرم بود زل زدم. به نزدیکیم که رسید صورتم را با غیظ برگرداندم. دستهای کم جانم مشت شدند. 

به چند قدمیم که رسید بوی گند سیگارِ آمیخته با موادش توی مشامم پیچید. این بو مختص خودش بود. مختص بدبختی های چندین سالمه مان. با کشیده ای که به صورتم نشست، از جا پریدم.

خمار بود. مثل همیشه. چرتش پاره شده بود انگار که اینطور دست پیش گرفته بود. سعی می کرد خودش را عصبی نشان دهد! صدای خش دارش را بلند کرد و فریاد کشید:

ــ دختره آشغال بألاخره کار خودت رو کردی!

مأموری که همراهش بود، سعی کرد میانه داری کند. هاج و واج دستم را روی صورتم گذاشتم و از جا بلند شدم. تمام بدنم از شدت نفرت و انزجار می لرزید. بسته بیسکوییت زیر فشار مشتم خورد شد. به سمتش که هجوم بردم، دستم کشیده شد. نگاهم به دستبند فلزی سُر خورد. 

چشمهایم را بستم و تصویر اتاق تاریکی که دو روز بی آب و غذا درش زندانی بودم، جلوی چشمهایم رژه رفت.

با تمام توانم فریاد زدم:

ــ دست کثیفت رو به من نزن ، حالم ازت بهم می خوره.

از پا نیفتادم. دوباره به سمتش حمله کردم و با دست آزادم به عقب هولش دادم.

با فشاری که به سینه اش وارد کردم، تلو تلو خوران عقب گرد کرد. سربازی که کنارش بود، جلوی زمین خوردنش را گرفت.

یاد آن روزی افتادم که به زور سوار ماشینم کردند. قلبم از نفرت و استیصال قرار نداشت. هیستریک و با صدای بلند ادامه دادم:

ــ واسه چی اومدی اینجا؟ اومدی کثافت کاریت رو جمع و جورش کنی؟ آره؟ می خوای بگی من دخترم رو فروختم؟ 

با کشیده ای که این سمت صورتم نشست لبهایم به هم دوخته شد.

مأمور ریز جثه ای که کنارمان ایستاده بود، بینمان ایستاد.

ــ آقا چکار می کنی، برو عقب ببینم.

بابا اما زورش بیشتر شده بود. مأمور را کنار زد و به موهای از شال بیرون زده ام چنگ زد. مغزم سوت کشید.

ــ هان؟ چته؟ طلبکاری؟ دو شبه کدوم گوری بودی؟ من دختره هرزه ای مثل تو رو نمی خوام. همین جا، همین امروز تکلیفت رو روشن می کنم. خیال کردی انقدر بی غیرت شدم. می دونم چکارت کنم.

همه ی زور تن نزارش را توی دستش جمع کرده بود و موهایم را می کشید. ضعف کردم. دستبند روی دستم، ناتوانم کرده بود. 

با این حال با دست آزادم مچ دستش را گرفتم و سعی کردم موهایم را از دستش آزاد کنم. ناخن هایم را توی دستش فرو کردم و فریاد کشیدم:

ــ به من دست نزن لعنتی، دست کثیفت رو بکش.

صدای داد سرهنگ که از اتاقش بیرون امده بود، هیاهوی کلانتری را خواباند.

ــ چه خبرتونه؟ صداتون همه جا رو برداشته. فتحی هر دو شون رو بیار داخل.

موهایم را ول کرد و با قیافه حق به جانبی از مأموری که بازویش را گرفته بود، جدا شد. لباسهای کبره بسته و سیاه شده اش را که از دو فرسخی بوی گندش توی ذوق می زد، مرتب کرد و داخل اتاق سرهنگ شد.

خانم امجد دستبندم را باز و به سمت اتاق راهنماییم کرد. کف سرم ذق ذق می کرد. 

سرهنگ:

ــ خانم مددی حواستون کجاست، بفرمایید بشینید.

ــ بله، ببخشید.

یعنی خبر نداشت؟

روی صندلی روبروی بابا نشستم و به دستبند روی دستهایم خیره شدم. گیج بودم و با حرف های بابا گیج تر شدم.

سرهنگ رو کرد سمت بابا و پرسید:

ــ آقای مددی چند روزه که دخترتون خونه نیومده؟

بابا نگاه سرسری بهم انداخت و رو کرد به سرهنگ و با حرص گفت:

ــ دو روزه جناب. معلوم نیست این دو روزه کدوم خراب شده ای بوده؟

ــ یعنی شما اصلاً خبر نداشتید که دخترتون دزدیده شده؟

با قهقهه ای که زد و دندان های یک دست زرد و سیاه شده اش را به نمایش گذاشت، دلم زیر و رو شد. شرم داشتم، از داشتن همچین پدری شرم داشتم.

در حالیکه نمی توانست خنده اش را کنترل کند گفت:

ــ جناب، این دختره سیاهتون کرده. دزدی چیه؟ حتماً بازم پی الواطیش بوده، که این دفعه گیر افتاده!

ناباورانه چشمهایم گرد شد. زیر چشمم با شدت بیشتری شروع به تیک زدن کرد.

ــ دروغه. همش چرته.

بلند شدم. دست های مشت شده ام اسیر بود. به سمتش هجوم بردم. 

ــ چی بهت می رسه از اینه همه دروغ؟ هان؟ حاضری در مقابل دویست هزار تومن پول به دخترت انگ  هرزگی بزنی آشغال!

برای اینکه کم نیاورد، از جایش بلند شد و یقه ام را گرفت. 

ــ به من میگی آشغال دختره چشم سفید. 

دستش را بالا برد که باز هم توی صورتم بکوباند. داد سرهنگ هر دویمان را متوقف کرد.

ــ آروم می شید یا بگم بندازنتون بازداشتگاه؟

نفس نفس می زدم. از زور حرص و بدبختی دوست داشتم همین جا زار بزنم.

باز چه نقشه ای توی سرش داشت؟ بی پناهی به قلبم چنگ کشید و صدای خش خشش گوشم را پر کرد. کاش مادرم بود. کاش پیشم بود و دلداریم می داد. می گفت که غصه نخور، خجالت نکش، مگر نمی شناسییش! مگر اخلاقش را نمی دونی!

سرهنگ در حالیکه شقیقه هاش رو فشار می داد، پرسید:

ــ آقای مددی پس شما ادعا دارید که دخترتون به این دیر اومدنها عادت داره، و بار اولش نیست! درسته؟

ــ بله جناب. از وقتی مادرش به رحمت خدا رفته، این دختر سر خود شده. منم که می بینید یه پیرمرد مریضم، از پسش بر نمیام.

توی جام نیم خیز شدم و گفتم:

ــ به روح مامانم دروغ میگه جناب سرهنگ. می تونید از همسایه ها بپرسید. مادرم بهم یاد داده که همیشه سر به زیر باشم، همیشه نجیب باشم...

اشک های خشک شده ام دوباره سرریز شدند. 

رو به مردی که بی شرمانه دروغ می گفت کردم.

ــ آخه به تو هم میشه گفت بابا؟ چرا دروغ میگی؟ چرا با آبروی دخترت بازی می کنی؟ مگه تو شرف نداری؟ چرا به این فکر نمی کنی که اگه آبروی دخترت بره، آبروی تو هم رفته! مگه من بچه ات نیستم؟ مگه از گوشت و خونت نیستم؟ چرا با من اینکارا رو می کنی؟ که بتونی چند روز نشئه باشی؟ آره؟ دردت اینه؟

گلوله های اشک به هق هق تبدیل شدند و اجازه صحبت را گرفتند.

رو برگرداند و گفت:

ــ الله اکبر، می بینی جناب سرهنگ چه خزعبلاتی میگه! اصلاً تقصیره منه که روز اول که دیر امد خونه، سرش رو گوش تا گوش نبریدم.

سرهنگ:

ــ خیلی خوب، شلوغش نکن آقای مددی. دخترم شما هم آروم باش.

ــ جناب سرهنگ چه جوری آروم باشم؟ آخه کدوم پدری در قبال بچه اش همچین کاری می کنه؟ مادرم رو اونقدر کتک زد و عذابش داد که دیگه طاقت نیاورد. حالا نوبت من رسیده.

بابا:

ــ دختر چرا چرت و پرت میگی! از وقتی مادرت رفت، من اینطوری مریض شدم و افتادم کنج خونه.

با کف دستش روی پایش زد و ادامه داد:

ــ خدا رحمتش کنه. همون بهتر که مرد و این روزها رو ندید.

حالم از اینهمه دروغ بهم می خورد. از این که اینجوری مثل آبِ خوردن دروغ می گفت و خودش را تبرئه می کرد، احساس تهوع می کردم.

سرهنگ نگاه عاقل اندر سفیهی به سر و وضعش انداخت و پرسید:

ــ شغلتون چیه آقای مددی؟

بابا سرفه خش داری کرد و روی صندلی جا به جا شد.

ــ والا شغل که نمی شه گفت، ولی بعضی وقتها میرم قهوه خونه یکی از رفیقامو بهش کمک می کنم. اونم ماهی چندر غاز می زاره کف دستم.

سرهنگ:

ــ ببینید آقای مددی، دختر شما ادعا داره که توسط سرنشین های یه ماشین شاسی بلند مشکی، توی کوچه ی خودتون دزدیده شده، و دو روز گذشته رو تو یه اتاق زیر شیروانی که متعلق به یکی از خونه باغهای شمال تهران هست، زندانی بوده. ما دخترتون رو در حالی دستگیر کردیم که با یه آقای جوون تو همون اتاق تنها بودند.

وقتی این جمله را شنید، رگ غیرت نداشته اش باد کرد. توی جایش نیم خیز شد و فریاد کشید:

ــ ای تف تو ذاتت دختر، آخه تو به کی رفتی؟ 

انگشت اشاره اش را به نشانه ی تهدید سمتم گرفت.

ــ دعا کن دستم بهت نرسه، وگرنه می دونم چکارت کنم. 

می دانستم چکارها که می توانست بکند. بارها مزه کتک هایش را چشیده بودم. بی گناه و با گناه.

سرهنگ با عصبانیت گفت:

ــ آقای مددی، لطفاً وقتی دارم صحبت می کنم وسط حرفم نپرید.

نفسش را با صدا بیرون داد و گفت:

ــ بله. بله جناب می فرمودید.

سرهنگ:

ــ این آقا الان تو بازداشتگاهه. ایشون هم مدعی اند به درخواست پسر خاله اش، هومن، رفته که دختر شما رو از اون خونه باغ فراری بده. و ادعا می کنه تا همین چند ساعت پیش از ماجرا خبر نداشته. ولی یه چیزی هست که باعث میشه ما زیاد به حرفهای این آقا اعتماد نکنیم. اونم اینکه خونه باغ متعلق به همین آقاست. 

تازه متوجه شدم که چرا مرد جوان گفت که از طرف هومن آمده.

سرهنگ:

ــ شما شخصی به نام هومن می شناسید؟

بابا بینی اش را بالا کشید و جواب داد:

ــ نه والا، من از کجا بشناسمش!

چشمای ریزش را ریزتر کرد و مثل اینکه تازه چیزی به ذهنش رسیده باشد، گفت:

ــ جناب البت اینم بگم، چند رو پیش که رفتم قهوه خونه، آقا مراد، صاحب قهوه خونه، بهم گفت: "غلامی به سلامتی دخترت رو شوهر دادی" منم از همه جا بی خبر گفتم: نه چطور مگه؟ بعدش گفت: "آخه ظهری دخترت رو با یه پسر ژیگول دیدم، گفتم شاید فرستادیش خونه ی بخت". جناب شب رفتم ازش سوال کردم منکرش شد. منم بی خیالش شدم. 

هیستریک پاهایم را تکان می دادم. توی چشم هایش زل زدم شاید از صورت دخترش خجالت بکشد. ولی آدم معتاد که این حرف ها حالیش نبود. ناموسش برایش مهم نبود. خدایا تنهاییم را میبینی و دم نمی زنی!

ــ تو این دروغ ها رو از کجا میاری؟ تو کی همچین چیزی پرسیدی؟ پسر ژیگول؟ من دخترتم. می فهمی؟ دخترت. 

بابا:

ــ می بینی جناب، حالا مگه چیزی رو گردن می گیره!

سرهنگ:

ــ خانم مددی، شما می تونید ثابت کنید که دزدیده شدید؟

بغضم را قورت دادم. سردرد امانم را بریده بود. با بیچارگی گفتم:

ــ نمی دونم چه جوری ثابت کنم؟ به روح مامانم هر چی گفتم عینِ حقیقته. به خدا من دروغ نمی گم.

سرهنگ:

ــ ببین دخترم همسایه ای، شاهدی، کسی که دیده باشه به زور سوار ماشینت کردند.

سرم را تکان دادم و گفتم:

ــ نمی دونم، ولی تا اونجاییکه یادمه، قبل از اینکه سوارم کنند همه جا چشم گردوندم که کسی رو ببینم تا شاید کمکم کنه. ولی کسی تو کوچه نبود.

ــ جناب اینا فیلمشه، شما چرا باور می کنید.

سرهنگ با صدای بلند صدا زد:

ــ فتحی، فتحی.

بلافاصله در باز شد و مأموری که بابا را آورده بود، با کوبیدن پاهایش به هم ادای احترام کرد.

سرهنگ:

ــ آقای فرجام رو از بازداشتگاه بیارش.

ــ بله قربان.

و دوباره ادای احترام کرد و در را پشت سرش بست.

فرجام! فرجام و چشمهای جهنمش. 

پنج دقیقه ای طول کشید تا به گفته سرهنگ، فرجام را آوردند. صدای سکوت اتاق را پر کرده بود. سرهنگ مشغول نوشتنِ چیزی داخل پرونده بود. بابا زل زده بود به من. و من، غرق در افکار بهم ریخته ام، خیره بودم به پنجره ای که پشت صندلی سرهنگ بود. و شاخه درختی که با ورزش باد هر از گاهی سرک می کشید.

با صدای چند ضربه ای که به در نواخته شد، سرهنگ اجازه ورود داد. با باز شدن در، قامت درشت فرجام، توی چهار چوب پیدا شد. 

مرد جوان در حالیکه کت طوسیِ اسپرتش را روی دستش جا به جا می کرد، نگاه تیز و نفس گیری به صورتم پاشید و با فاصله یک صندلی از بابا نشست.

استرسم از دیدن این مرد دو چندان شده بود. سرم را پایین گرفتم و شروع به جویدن پوست لبم کردم.

بابا تا چشمش به مرد جوان افتاد، با صدای متعجبی گفت:

ــ اِ اِ، من تو رو چند بار تو کوچه امون دیدم.

تعجب کلام فرجام باعث شد که سرم را بالا بگیرم.

ــ میشه بفرمایید شما تو کدوم محله می شینید؟

نگاهی به من انداخت و پوزخندی چاشنی ادامه کلامش کرد و گفت:

ــ هر چند از دک و پوزتون مشخصه که اهل کجاها باید باشید!

نگاه رنجیده ام را به سمت لباس هایم سُر دادم. مانتوی رنگ و رو رفته قهوه ایم، بدجوری توی ذوق می زد. کتانی های مشکی ای که سه سال پیش مامان با پول کارگری خریده بود را، ناخودآگاه عقب کشیدم و زیر صندلی قایم کردم. دست های لرزانم را سمت شال سفیدم بردم که احتمالاً صورت سبزه ام را رنگ پریده تر نشان می داد و کمی جلوتر کشیدمش. چند سال بود که با همین لباسها سر کرده بودم. چه راحت غرورم زیر پاهایش لگدمال شد. با همین یک جمله.

بابا با قیافه ای حق به جانب رو به سرهنگ کرد و گفت:

ــ دیدید جناب. دیدی گفتم اینا همش فیلمه. من که گفتم این دختر معلوم نیست سرش به کجاها گرمه! وگرنه این آقا برای چی باید تو کوچه ما کشیک بده!

دروغ هایش تمام ناشدنی بود.. با انگشتانم شقیقه هایم را فشار دادم. حالت تهوع محتویات خالی معده ام را زیر و رو می کرد. سر در نمی آوردم از کارهای بابا. این همه دروغ از کجا می آمد؟

بابا از جایش بلند شد و با هیکل نحیفش که پیش فرجام ریز بودنش را بیشتر نشان می داد، یقه اش را گرفت و در حالی که تکانش می داد با عصبانیتی که ساختگی بودنش را فقط من می دانستم، داد زد:

ــ مرتیکه الدنگ، بالاخره کار خودت رو کردی؟

فرجام عصبانی تر شد و بابا با حرکت ناگهانیش روی صندلی پرت شد. با صدای بلندی فریاد کشید:

ــ مردکِ عملی چرا دروغ میگی؟ می خوای با این حرف ها دخترت رو بندازی به من؟  فکر کردی شهر هرته!

سرهنگ که تا این لحظه چیزی نمی گفت و نظاره گر دعوای نابرابرشان نشسته بود، دستش را محکم روی میز کوبید و داد زد:

ــ بشینید سر جاهاتون، با هر دوتونم. اینجا که چاله میدون نیست عربده می کشید. یه بار دیگه درگیر بشید، میدم هر دوتون رو بندازند بازداشتگاه.

بابا که حسابی از عکس العمل فرجام ترسیده بود، یقه اش را مرتب کرد و عقب کشید. رو به سرهنگ کرد و با صدای آرامی گفت:

ــ جناب من می تونم یه چند دقیقه برم بیرون و برگردم؟

خمار بود. چشمهایش داد که نه، فریاد می کشید که خمارم. سرهنگ ولی باتجربه تر از این حرف ها بود که گفت:

ــ نه نمیشه. تا تکلیف این موضوع مشخص نشه، کسی حق نداره بره بیرون.

بابا با دستپاچگی آرامتر از قبل گفت:

ــ جناب روم به دیوار، می خوام برم دست به آب.

چشم هایم را تنگ کردم و با افسوس هیکل نحیفش را برانداز کردم. 

یاد آن روزهایی افتادم که می خواست قهوه خانه برود. مقداری از موادش را به قسمت های کوچک اندازه لپه تقسیم می کرد و توی قوطی کبریت خالی جاسازی می کرد. مطمئن بودم برای همین کار دستشویی را بهانه کرده بود. کجا قایمش کرده بود را نمی دانستم.

کاش جرأت لو دادنش را داشتم. ولی می ترسیدم. از تنها شدنمان.

سرهنگ باشه ای گفت و دوباره فتحی را صدا کرد.

ــ فتحی ببرش سرویس بهداشتی و از پشت در جُم نخور تا بیاد بیرون.

فتحی چشم قربانی گفت و به همراه بابا بیرون رفتند.

قبل از خارج شدنشان از اتاق، مأمور دیگری پرونده به دست داخل شد.

سرهنگ پرسید:

ــ بیا ببینم به کجا رسیدید باقری؟

باقری نزدیکتر شد و پرونده را دست سرهنگ داد و آرام در موردش توضیحاتی داد.

در فاصله ای که سرهنگ به حرفهای مأمور گوش و هر از گاهی سری به نشانه تأیید تکان می داد، زیر چشمی فرجام را از نظر گذراندم.

کلافه بود. انگشت هایش را توی هم گره کرده و عمیق توی فکر بود. آدم حسابی بود. با یک نگاه به لباسهایش متوجه می شدی. خانه پایین شهری ما که از این تیپ آدم ها به خودش نمی دید. این جور محله ها همه عین هم هستند. دزد و قاچاقچی و سابقه دار عادی ترین چیزهایش بود. جای تعجبی نبود که این تیپ آدمها برایم تازگی داشته باشند.

آشفته بازار فکرم مانع از کنکاش بیشتر شد.

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و نگاهم به سمت مرد جوان کشیده شد. انگار متوجه شد. نگاه مشکوک و تند و تیزش را بالا آورد و چشم هایش را تنگ کرد. بی تفاوت نگاهم را به زمین دوختم.

کلافه پوفی کشید. آرنجش را روی زانو گذاشت و سرش را میان دستهایش گرفت.

سرهنگ با گفتن "زنگ بزنید به خانواده هاشون تا بیاین ببرنشون"، باقری را مرخص کرد. پرونده را روی میز پرت کرد و رو به مرد جوان گفت:

ــ خب آقای فرجام، شما باز هم اصرار دارید که از ماجرا بی اطلاع هستید؟

قبل از اینکه فرجام جوابی بدهد سرهنگ گفت:

ــ اجازه بدید من حرف هام تموم بشه بعد. طبق بازجویی هایی که از افراد دستگیر شده  مهمونی به عمل اومده، همگی اظهار کردند که تا لحظه ی آخر پسر خاله اتون، هومن، توی مهمونی نبوده. پس شما چطور ادعا می کنید که مهمونی رو هومن برگزار کرده در حالیکه خودش حضور نداشته؟ در ضمن خیلی هاشون ادعا کردند که خود شما برای تولد دعوتشون کردید؟

در اتاق زده شد و پس از اجازه ورود، بابا به همراه مأمور فتحی وارد اتاق شدند.

حسابی کوک شده بود. از تن صدای عوض شده اش می فهمیدی. همه حالت هایش را می شناختم. اینکه کی خمار بود و نیاز به مواد داشت و کی نشئه بود و سرخوش. تحمل حضورش برایم سخت بود. ولی توی این موقعیت بهش احتیاج داشتم. برایم پدری نکرده بود، تهمت هرزگی زده بود، ولی باز هم بودنش اینجا دلگرمی بود. هر چند کوچک و ناچیز، ولی بودنش بهتر از نبودن بود.

سرهنگ رو کرد به فرجام و گفت:

ــ خب، حالا چه حرفی دارید؟

رنگ صورت فرجام پریده بود. با کف دستش محکم به پیشانیش کوبید انگار تازه چیزهایی به یادش آمده بود که گفت:

ــ راست گفتند. من حدود ده روز پیش برای تولدم که امروز بود، دعوتشون کردم. به اصرار دوستام قرار شد امسال به جای شرکت تو خونه باغی که از پدرم به ارث رسیده جمع بشیم. ولی برادر کوچکم دو روزه که سرماخوره و دیروز شدیداً تب کرده بود. فکرم درگیر اون بود. اصلا حواسم به این مهمونی نبود. کسی هم بهم یادآوریش نکرده بود.

دست هایش را میان موهایش فرو برد و نفس عمیقی کشید. 

ــ ولی قرار نبود مهمونی مختلط باشه. خودشونم می دونند من اهل این جور برنامه ها نیستم.

سرهنگ لبخند عصبی زد و گفت:

ــ جناب فرجام مهمونیِ تولد شما بوده، خونه ای که مهمونی بوده خونه ی شما بوده، انوقت شما چطور می تونید بگید همه ی اینکارا نقشه پسر خاله اته؟

فرجام از جایش بلند و به میز سرهنگ نزدیکتر شد. لبه های میز را گرفت و به جلو خم شد.

ــ جناب سرهنگ چه ربطی داره؟ این دلیل نمی شه که شما من رو دروغگو فرض کنید!

صدای سرهنگ بالا رفت.

ــ آقای محترم لطفاً بشینید سر جاتون. ما به دلیل و مدرک استناد می کنیم. شما با مدرک ثابت کن که هومن اونجا بوده. یا نه، ثابت کن چند ساعت پیش با این خانم تو یه اتاق اونم تنها، گیر نیفتادی. اگر مدرکی علیه پسرخاله اتون بود، مطمئن باشید تو دستگیریش کوچکترین شکی نمی کردیم.

بابا تازه به خودش آمد. انگار اصلاً اینجا نبود. سریع دست به کار شد و گفت:

ــ جناب شک نکنید که اگر دزدی در کار بوده، همین آدم دخترم رو دزدیده. که البته من شک دارم اصلا دزدی در کار باشه.

فرجام از جایش پرید و با بابا گلاویز شدند.

از صدای فریاد های گوش خراششان می لرزیدم. درگیری بینشان شدت گرفت. فرجام بازوی بابا را گرفت و سمت صندلی من پرتش کرد. از ترس جیغی کشیدم و گوشه مبل جمع شدم.

سرهنگ عصبانی میز را دور زد و با باز کردن در داد زد:

ــ بیاید این دوتا رو بندازین بازداشتگاه تا حالشون جا بیاد. سریع.

بابا زورش نمی رسید و می خواست کوتاه بیاید. ولی فرجام عصبانی بود.

پیراهن بابا از شلوارش بیرون زده و یکی از دکمه های پیراهن فرجام کنده شده بود.

دو مأمور به زور فرجام را عقب کشیدند و هر دویشان را بردند.

سرهنگ کلافه و عصبی اتاق را گز می کرد. کمی جلوتر کشیدم و سر و وضعم را مرتب کردم. مستأصل از اینکه باید بنشینم یا بیرون بروم از روی مبل بلند شدم.

ــ خانم مددی بشین باهات حرف دارم.

صدای سرهنگ بود که تکلیفم را روشن کرد. مطیعانه نشستم و منتظر شدم. پشت میزیش برگشت. 

ــ ببین دختر من خودم هم گیج شدم. اصلاً هیچ چیز این پرونده درست نیست.

نفس پر صدایی کشید و گوشی تلفن را برداشت و شماره ی صفر را فشار داد.

ــ فتحی دو تا چایی بیار اتاقم.

رو به من که گوشه مانتویم را به بازی گرفته بودم، گفت:

ــ تو میگی من دزدیده شدم و بهت گفتند شخصی به نام هومن در ازای دویست هزار تومن پول از بابات خریدتت و چون خودت راضی به رفتن باهاش نمی شدی، مجبور شدند بدزدتت. بابات فروش تو و پول رو انکار می کنه. من بابات رو دیدم. از تیپ و قیافه اش کاملاً مشخصه که چه جور آدمیه. یه آدم معتاد می تونه هر کاری بکنه. حتی با عزیزترین کس زندگیش. ولی ما هیچ مدرکی علیه پدرت نداریم. تو این فاصله که شما اینجا بودید، من مأمورام رو فرستادم تا از همسایه ها تحقیق کنند. همه حرف های تو رو در مورد اینکه دختر خوبی هستی، تأیید می کنند. ولی کسی ماشین مشکی که بخواد تو رو بدزده رو اونجا ندیده. و این موضوع تا حد زیادی ادعای تو رو رد می کنه. 

با بیچارگی به چشمانش نگاه کردم. خواستم چیزی بگویم که در اتاق زده شد و سربازی سینی به دست داخل شد. 

سرهنگ گفت:

ــ یه چند تا خرما با چاییت بخور. رنگت بدجوری پریده.

سریع چشمی گفتم و لیوان چای داغ را دستم گرفتم. این مرد و سیاهی چشم هایش چیزی داشت که وادار به اطاعتم می کرد. ضمیر ناخودآگاهم شاید می خواست  ثابت کند که بی پناهم. که پدرم را نبین که هنوز مهر زنده بودنش پشتم هست، بی کسیم را از ترسم بخوان. تنها امیدم مردی شده بود که پی به صورت رنگ پریده ام برده بود.

فکری گفت: 

ــ خوب کجا بودیم؟ آهان، و اما آقای فرجام. این آقا میگه هومن پسر خالشه و تو یه شرکت مهندسی که متعلق به همین آقایِ فرجامه، کار می کنه. مثل اینکه یک هفته پیش هومن از شرکت مرخصی گرفته تا بره اصفهان برای کارهای خوابگاه خواهرش.  فرجام میگه از یک ماه پیش هومن ازش کلید خونه رو گرفته تا یک مهمونی کوچیک با دوستاش بگیره که خود فرجام هم دعوت بوده. البته طبق گفته فرجام اون مهمونی مختلط نبوده. از همون روز کلید دست هومن بوده و گویا یادش رفته ازش بگیره. و از اونجایی که خونه خالیه و کسی توش زندگی نمی کنه، اکثر مهمونی های بزرگ فامیل، اونجا برگزار میشه. اون جوری که این آقا میگه، امروز بعد از ظهر هومن بهش زنگ زده و گفته که دیروز برگشته تهران. و بعد در مورد تو بهش گفته. البته نه اونجوری که تو تعریف می کنی. گفته تو رو از یکی از میدون های شهر سوار کرده. و چون ازش پول دزدیدی، تو اتاق زیر شیروانی زندانیت کرده.

 پول دزدیده بودم؟ من؟ ناباورانه سرم را تکون دادم. امروز روز دروغ بود. 

موشکافانه به چشمهایم زل زد و گفت:

ــ خانم مددی حواستون به منه یا نه؟

خودم را جلوتر کشیدم. لبه های میز را گرفتم و عاجزانه گفتم:

ــ جناب سرهنگ به خدا همش دروغه. لااقل شما باورم کنید. چشمهایم پر شد. 

ــ خانم مددی من هنوز حرف هام تموم نشده. فرجام میگه من عصبانی شدم و گفتم هر جوری آوردیش، همون جوری هم برش می گردونی. ولی هومن گفته که براش کاری پیش اومده و چند روزی تهران نیست. بنابراین فرجام مجبور میشه بیاد و تو رو آزادت کنه. من مأمورم رو فرستادم که از خانواده خاله اش تحقیق کنه که موقع مهمونی هومن کجا بوده؟ که اظهار کردند اون از یک هفته پیش برای کارهای خوابگاه خواهرش اصفهان رفته.

خبری از کوبش های پتک وار نبود. قلبم چند دقیقه ای بود که صمّ و بکم گوشه ای خزیده و اشک می ریخت. طفلکِ من تحمل اینهمه آوارِ یکجا را نداشت. در مغزم هیچ چیز نبود. نگاه خالی ام را به مرد رو به رویم، که چیز های عجیبی برای گفتن داشت دوختم.

انگاری برای گفتن چیزی تردید داشت که شمرده شمرده گفت:

ــ ببین خانم مددی، ما یا بهتره بگم شما و آقای فرجام دو راه بیشتر نداری. اولیش اینکه ثابت کنید که تو توسط هومن یا شخص دیگری به جز فرجام دزدیده شدی.

مکث کرد.

سیب آدمم آرام بالا و پایین شد. برق امید دیدم که به چشمهایم نشست. 

چرا تمامش نمی کرد؟ صورت رو به افولم را نمی دید؟

ــ گزینه دوم رو هم بعداً، اگه نیاز بود بهتون میگم.

نگاهی به ساعت دیواری که بالای اتاق نصب شده بود انداخت و گفت:

ــ الان دیگه دیر وقته و شیفت منم تموم شده. متأسفانه امشب رو باید بازداشتگاه سر کنید تا فردا ببینیم چی پیش میاد.

باز هم حرف بازداشتگاه بود. درمانده و نا امید التماس کردم.

ــ بازداشتگاه؟ من که خواهش کردم ازتون، من که ...

میان حرفم پرید و گفت:

ــ بر خلاف میلم مجبورم. فردا هم باید با یکی از خانمها جایی برید.

بی توجه به ترس انداخته به تن و جانم، مشغول مرتب کردن پرونده ها و وسائل روی میزش شد و من غرق در هراس بازداشتگاه. 

یعنی سابقه دار می شدم؟ مریم سر به زیر و سابقه دار! چه تناقض تلخی! درست نمی دانستم با یک شب بازداشتگاه خوابیدن مهر سابقه دار بودن روی پیشانیم می خورد یا نه؟ اصلاً از کجا معلوم فقط امشب باشد! از کجا معلوم؟

گوش هایم با صدای صحبت های سرهنگ با خانمی تیز شدند. کِی از پشت میز بیرون آمده بود که ندیده بودم! اشاره ای به من کرد و با بیرون رفتن از اتاق خانم مأمور داخل شد.

ــ بلند شو باید بری بازداشتگاه.

مثل امجد بود. همانقدر سرد و خاموش. 

به سختی بلند شدم و رو به رویش ایستادم. چادری که نصفی از ماهیتش را پوشانده بود. 

امشب را به خودم قبولاندم. چاره ای نبود. به خودم و قلب دوباره ضربان گرفته ام تسکین دادم.

نیاز به دستشویی داشتم. سر بلند کردم و گفتم:

ــ می تونم برم دستشویی؟

ــ دنبالم بیا.

همین. بازویم را گرفت و کنارش راه افتادم.

از سالن که نسبتاً خلوتر شده بود رد شدیم و به راهروی باریکی رسیدیم. دستم جلوی دری که بالایش نوشته شده بود سرویس بهداشتی مخصوص بانوان کشیده شد.

از جیب مانتویش دسته کلیدی بیرون کشید و دستبند را باز کرد. با گفتن"برو تو من همین جا منتظرم" فشار کوچکی به پشتم وارد کرد.

بیرون که آمدم چشمم خورد به آینه ای که بالای روشویی نصب شده بود. جلوتر رفتم، صورت رنگ پریده ام توی چهارچوب سفید آینه پیدا شد. صورت نحیفم، لاغرتر شده بود. چشم های کشیده ام فروغی نداشتند. لبهای کوچک و دوست داشتنی ام، خشک بودند و به سفیدی می زدند. موهای یک دست مشکی و مجعدم، آشفته و بهم ریخته از شال سفیدم سرک می کشیدند. آهی کشیدم و چشم از قاب سفید برداشتم.

آب جمع شده دست هایم را روی صورتم پاشیدم. زبانم را چند بار به لبهایم کشیدم ولی باز هم خشک بودند. 

یک شب که بیشتر نبود. 

گوشه ی شال خیس شده ام را کنار زدم و موهای سرکشم را لجوجانه به عقب هل دادم.

نگاهی به جای دستبند روی دستهایم انداختم و از روشویی و آینه دل کندم.

دوباره بازویم بین دست بزرگ و نه چندان ظریفش قرار گرفت و پا به پای هم قدم برداشتیم.

راهرو بیش از حد طولانی بود. به انتهایش که رسیدیم، جلوی دری با نرده های سفید متوقف شدیم. تقه ای به در زد و ثانیه ای نکشید که در باز و پشت بندش خانم درشت و عبوسی پشت نرده ها پیدا شد.

ــ خسته نباشید. این خانم امشب مهمونته.

مأمور بازداشتگاه به گفتن باشه ای اکتفا کرد و نرده و در آهنی با صدای قیژی باز شدند. این ها با خودشان قهر بودند انگار!

به اطرافم نگاه کردم. اتاق نه متری که نسبتاً تاریک بود. بوی نا، مشامم را اذیت کرد. پنجره کوچکی که نزدیک سقف قرار داشت و با نرده های فلزی زنگ زده محصور شده بود. گوشه ای خزیدم و توی تنهایم جمع شدم.

یادم افتاد. یادآوری ها دلم را می سوزاند. اتاق 9 متری کوچک خانه مان و مأمن من و مامان. اتاق کوچک و مرتب تمام دنیای کوچکم بود. و وای از روزی که دنیایت کوچک باشد و آرزوهایت بزرگ. آن وقت است که خیال پردازی می کنی. شبها با رویا می خوابی و در نهایت هر چه تلاش می کنی بیشتر از رویا فراتر نمی روی.

 به زن میان سال گوشه بازداشتگاه نگاهی انداختم. خوابِ خواب بود. چه بی خیال! انگار نه انگار که کجا خوابیده است!

به موکت های طوسی که از چرک و کثیفی چسبناک شده بودند، خیره شدم. زانوهایم را بغل گرفتم و به حرف های سرهنگ فکر کردم. باید ثابت می کردم که بی گناهم. راه دومی که سرهنگ صحبت می کرد چه بود؟

نای فکر کردن نداشتم. دوست داشتم جایی خلوت دور از زنی که چند قدمیم خوابیده بود و هر از گاهی خرناس می کشید، بی خیال دراز بکشم. تمام دیوار ها پر بود از نوشته. خط های کج و معوجی که معلوم نبود برای چه کشیده شده اند. مثلاً پشت آن قلب با تیر وسط قلبش که دیوار را شکافته بود، چه تفکر بدیعی نشسته بود!؟

این کثیفی های نشسته روی دیوار، رنگ آشنایی داشت. صورت خونی مامان توی تاریک و روشن ذهنم نقش بست. روزی که بابا کاسه آب دوغ خیاری را که برایش آورده بودم، به سمت مامان پرت کرد. کاسه از مامان رد شد و به دیوار سیاه شده از دود سیگار و تریاک اصابت کرد. لکه بزرگ سفیدی با خیار و سبزی و نون روی دیوار نقاشی شد. خیال آسوده شده ام را از اینکه آسیبی به مامان نرسیده بود به دیوار دادم که بابا اینبار لیوان را سمتش پرت کرد و لیوان درست به پیشانی مامان اصابت کرد. با آخی که مامان کشید سمتش دویدم. ثانیه ای نکشید که صورتش غرق خون شد. جیغ کشیدم. عین مرغ سر کنده به این سو و آن سو می دویدم. هیچ کاری نمی تواستم بکنم. بابا وقتی دید اوضاع بهم ریخته است، بی رحمانه و در نهایت شقاوت لباس پوشید و از خانه بیرون زد. تنها که شدم تازه یادم افتاد باید کاری کنم. خون فوراه می کرد. سر برهنه توی کوچه دویدم و اکرم خانم_همسایه امان_ را صدا زدم. اکرم خانم که به دادمان رسید ترسم کم شد. کمکش کردم و سرش را ضد عفونی کردیم. دلداری های مامان آرامم نمی کرد. می گفت که آرام باش دخترم. هل نکن، چیزی نیست. ولی مگر می شد.

یک سال نبود مامان هر بار با یادآوری دردهایی که کشیده بود تکه ای از قلبم چروک می شد. از یادآوری نامردی های بابا منزجر شدم. دلم از مظلومیت مامان گرفت. چشم هایم مثل تمام این یک سال بارانی شد. حساب اینکه چند ساعت گریه کرده بودم، از دستم در رفته بود. خدایا چرا آرامش را از این حقیرت دریغ کردی؟ مگر توانم را چقدر سنجیدی؟ خدایا حواست به کدام بنده عزیز کرده ات گرم شده که اینطور از یادم برده ای؟

یاد فرجام افتادم. یاد نگاه پر از نفرتش. یاد بابا که نمی دانم برای شبش چیزی همراهش داشت یا نه؟ ابلهانه بود که به یاد همچین پدری بودم. غلت زدم و به دیواری که چند سانتی متری با نوک بینی ام فاصله داشت خیره شدم.

"از دک و پوزتون مشخصه که اهل کدوم محله اید!" تلخی این جمله تا ابد با من بود.

قلبم از تمسخرش به درد آمده بود.

کاش می شد لباس تن، ملاک هیچ چیز! نبود

کاش می شد سر چرخ خیاطی می نشستی

از باطنت، چه خوب و چه بد

پارچه ای بیرون می کشیدی

لباسی می دوختی و به تن می کردی.

آنوقت بود که شاید

پیرمرد نمکی، با صدای خسته صبح گاهیش

که هر صبح نان های دور ریز و خشک شده ات را در ازای مبلغ ناچیزی می خرید

لباس حریری به تن می کرد

و تو

با تمام ادعایت!

ژنده پوشی بیش نبودی...

ناامید نمی شوم. منکه فرجام را نمی شناختم. پس مراد هیچوقت ما را با هم ندیده است. سرهنگ گفت بیشتر تحقیق می کنیم. گفت از مراد هم سوال می کنیم. خب مراد که ندیده بود. پس دروغ بابا فاش می شد و من بی گناه می شدم.

با ناخنم روی دیوار نمورِ گچی نوشتم، خدا. من هم شدم یکی مثل قبلی ها. همان هایی که به بیکاری و بی خیالی متهمشان کردم. انگار این قانون این دخمه بود. که به هرحال چیزی از خودت و از شخصیتت اینجا به یادگار جا بگذاری. چه با خطوط کج و کوله، چه با نام خدا!

صدای باز شدن در بازداشتگاه هوشیارم کرد. چشم که باز کردم، نور کمی که از پنجره به داخل راه پیدا کرده بود، خبر از صبح می داد. گیج و خواب آلود به اطرافم نگاهی انداختم. با صدای مأمور که اسمم را صدا می زد، بلند شدم.

ــ پاشو صبحونه بخور باید بری. فقط سریع. 

برق امیدی در دورترین نقطه ی قلبم جرقه زد و تا چشم هایم کشیده شد. 

تند پرسیدم:

ــ کجا باید برم؟ خبری شده؟

ــ پزشکی قانونی.

اینبار ترس بود که به صدایم نشست و به رقص در آوردش.

ــ اونجا برای چی؟ به خدا من دختر بدی نیستم.

صدای هم اتاقیم که نفهمیدم کی بیدار شده بود، سلول های عصبی  تحریک شده ام را  متشنج کرد.

ــ هه، خانم واسه خودش حکم صادر می کنه. دختر خوب!

به طرفش خیز برداشتم و داد زدم:

ــ خفه شو آشغال. به تو مربوط نیست.

ــ بچه پررو رو شیطونه میگه بزنم ناکارش کنما.

مأمور با تشر به هر دویمان گفت:

ــ شلوغش نکنید. با هر دوتونم. مددی تو هم زود باش من بیکار نیستم.

اشتهایی نداشتم. شالم را چند بار تکاندمش و سرم کردم.

به سالن که رسیدیم، نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم. هشت و نیم صبح بود.

دلم برای خود بیچاره ام سوخت. پزشکی قانونی! چه خوب که مامان زنده نبود.

منتظر توی سالن ایستاده بودیم. ده دقیقه ای گذشت و سربازی با گفتن " خانم امیری ماشین آماده است" برگه ای به دستش داد.

با تکان های ماشین، پایم را عصبی تکان می دادم و همزمان پوست لبم را می جویدم. پزشکی قانونی چرا! مگر خانه را تحت نظر نداشتند؟ ما که بیشتر از پنج دقیقه با هم تنها نبودیم. پس دلیلشان چه بود؟ فکر کرده اند که خیابانیم؟ 

با متوقف شدن ماشین جلوی ساختمانی که سر درش بزرگ نوشته شده بود پزشکی قانونی، پیاده شدیم. قرار بود حکم پاک بودنم را صادر کنند. 

دستبند به مچ دست خانم امیری قفل شده بود.

از چند اتاق گذشتیم و وسط راهرو جلوی در سفیدی متوقف شدیم. خانم امیری چند ضربه به در زد و صدایی با گفتن"بفرمایید" اجازه ورود داد.

خانم جوانی با روپوش سفید پشت میز نشسته بود. یخ کرده بودم. دست خودم نبود، عضلاتم منقبض شده بود.

***

سرم را به شیشه ی ماشین تکیه داده بودم. زانو هایم هنوز هم می لرزیدند. با گفتن "سالمه" ی خانم دکتر، نفسی از سر آسودگی کشیده بودم. انگار به خودم شک داشتم. به پاکی و نجابتم شک داشتم. انگار نیاز به تأیید شدن داشتم.

وارد سالن کلانتری که شدیم فرجام را دستبند زده روی صندلی دیدم. چقدر عصبی بود. چشم هایش از دور داد می زد که شیر زخم خورده ایست که آماده حمله است.

خبری از بابا نبود. خانم امیری تا نزدیکی فرجام جلو رفت. و من هم به تَبعِش. فرجامی که چشم های وحشی سرخش، یادآور جهنم می شد. خدایا با چه نفرتی براندازم می کرد.

با چند فاصله از فرجام، دستبندم به صندلی فلزی گره خورد.

خانم امیری به اطاق سرهنگ راه کج کرد.

تنها که شدم، سرم را پایین گرفتم و به حرکت ننو وار پاهایم خیره شدم. بابا کجا بود؟ شاید باز هم به هوای دستشویی، رفته بود تا صفایی به بدن خمارش بدهد. پوزخند تلخی گوشه لبم نشست.

با صدای عصبی مرد بغل دستیم که مخاطبم قرار داده بود، حواسم را جمع کردم.

ــ داری به این فکر می کنی که چقدر زرنگی، نه؟

فرجام بود. متعجب سمتش برگشتم. مثل من، با دستبند گرفتار شده بود. تا جایی که می توانست جلوتر کشید و من عقب تر.

تهدید آمیز گفت:

ــ گوش کن ببین چی میگم، با زبون خوش همه واقعیت رو بگو. بگو که اجیر کرده هومنی. بگو که به خاطر پول این اراجیف رو سر هم کردی.

اجیر کرده! منظورش از اجیر کرده چه بود؟

ــ منظورتون چیه؟ من دروغ نگفتم...

براق شد. میان حرفم پرید و از بین دندان های کلید شده اش گفت:

ــ ببین برای من فیلم بازی نکن. مزخرفم نگو. تو و هومن چی با خودتون فکر کردید؟ فکر کردین من خرم؟

ــ ولی من راست...

ــ خفه شو و گوش بده. هر چی با هومن طی کردی دو برابرش رو میدم. یا نه اصلاً هر چقدر که بخوای. به اون بابای مفنگیت بگو موادش رو تأمین می کنم تا هر وقت که بخواد. فقط این بازی رو تموم کنید.

عصبی شدم و صدای من هم کمی بالا رفت. باید ترس را کنار میگذاشتم. باید از خودم دفاع می کردم. ولی با همه ی تلاشم، باز هم صدایم می لرزید.

ــ آقای محترم یه بار بهتون گفتم. من نه هومن رو می شناسم نه شما رو. انقدرم پولتون رو به رخم نکشید.

هنوز حرفم تمام نشده بود که دوباره توپید:

ــ چرت و پرت نگو. من جنس شماها رو خوب می شناسم. حریصید. از اون هومنی که من می شناسم، چیزی عایدت نمی شه. بهت میگم با زبون خوش باهام کنار بیا. وگرنه کاری می کنم که از کرده خودت پشیمون بشی. حالا خود دانی.

نگاه سراسر خشمش را لجوجانه به چشم هایم میخ زد. چند ثانیه گذشت و دوباره برگشت به حالت اولش و به صندلیش تکیه داد.

چانه ام از فشار این همه تحقیر لرزید. لبهایم را روی هم فشار دادم. همیشه توی دعوا کم می آوردم. همین که می خواستم دهن باز کنم، همین که می خواستم از خودم دفاع کنم، چیزی عین بادکنک راه گلویم را می گرفت و هی بالا و پایین می شد. می خواستم داد بزنم و بگویم این منم که طلبکارم. این منم که بی گناهم. ولی باز هم کم آوردم. بادکنک لعنتی...

از بی عرضگی خودم لجم گرفت. به صورتش زل زدم که فقط نیم رخش سمت من بود. آرزو کردم برگردد و به چشمهایم نگاه کند. باید خشم و نفرت را در چشمهایم می دید. باید می دید که طوفانیم. ولی سرش را پایین گرفته بود و پایش را به پایه صندلی می کوبید.

با صدای بابا که به یکی می گفت" سرکار دستت درد نکنه" چشم از فرجام گرفتم. حدس می زدم که باید سرحال باشد. جاسازی مواد توی لباسهایش، بهترین کاری بود که بی نقص انجامش می داد. چشمش که به من و فرجام افتاد، نزدیکم شد.

ــ می بینی به چه مکافاتی گرفتارمون کردی. همین کلانتریمون کم بود. دعا کن خونه نرسیم وگرنه می دونم چکارت کنم.

با تمام قلبم گفتم:

ــ مطمئن باش دیگه پامو تو اون خونه نمی ذارم. دیگه با توی نامرد زندگی نمی کنم.

مأمور دستبندش را به صندلی قفل کرد.

ــ باشه خواهیم دید.

بلوف زده بودم. جایی را نداشتم که بروم. می دانستم به محض اینکه پایم به خانه برسد، باز هم کمربند لعنتیش در انتظارم است.

فرجام بینمان نشسته بود و بی حرف و مشکوک به دعوایمان گوش می داد. با لحن تحقیر آمیزی رو به بابا گفت:

ــ تو چی؟ با هومن چقدر طی کردی؟ اصلاً چه جور پدری هستی که دخترت رو ول کردی تا اونم هر غلطی دلش خواست بکنه؟

باز هم لرزیدم. اینبار قلبم لرزید. پاک که باشی بی انصافی ها ناکارت می کند.

چشم های گرد شده بابا را دیدم و از اینهمه نامردیش لرزیدم.

ــ این چرندیات رو تحویل عمه ات بده. به وقتش حساب تو یکی رو هم می رسم. بزار اول تکلیف این دختر خیره سر معلوم بشه تا بعد. دختر من جوون و نادون بوده تو چرا گولش زدی و با آبروی من بازی کردی؟

خنده ی بلند فرجام بود که فضای سالن را پر کرد و همه ی نگاه ها را جلب.

ــ آبرو؟ مگه داریش! این از دخترت و گندی که بالا آورده، اینم از وضع خودت. از صد فرسنگی داد می زنی که معتادی بدبخت.

هجوم بابا را دیدم و دستی که به فرجام نرسید. فحش کاریشان را شنیدم و نشنیدم. از پشت پرده سنگین اشک حرکت عصبی دست هایشان و لب زدن هایشان. چقدر تنها بودم...

به اجبار سربازی بینشان نشست و مانع ادامه جنگ لفظیشان شد.

عزت نفسم زیر سوال بود. بی پناهی با بیرحمی از پشت خنجر می زد و من میان تمام نکرده هایم دست و پا می زدم.

چشمم چرخید سمت فرجام و مشت گره کرده اش. مسیر نگاهش را دنبال کردم و رسیدم به پسری که داشت نزدیک می شد. از همان فاصله با نگرانی گفت:

ــ بهزاد چی شده!؟ اینجا چکار می کنی؟

دستهایِ مشت شده فرجام ناخودآگاه ترس را برایت به ارمغان می آورد. نیم رخش به کبودی میزد. چشمم بین او و پسری که نزدیکش می شد مضطرب در گردش بود. به چند قدمیمان که رسید، فرجام بی مقدمه و با مشت محکمی که به صورتش زد، پسر تازه وارد را به عقب پرت کرد.

خون از بینی پسر سریز شد. صورتم را برگرداندم. 

صدای فریاد فرجام تارهای گوشم را به هیجان کشید.

ــ کثافت بألاخره کار خودت رو کردی؟ حالا دیگه برام تور پهن می کنی؟ فکر کردی من خرم؟ فکر کردی دو روز اومدی شرکت برای خودت کسی شدی؟ یابو برت داشته؟ ازت شکایت می کنم. حرمت فامیلی رو نادیده می گیرم و پدرت رو درمی آرم.

پسرک دست مأمور را پس زد و دوباره نزدیک فرجام شد. با آستین پیراهنش خون صورتش را پاک کرد و طلبکارتر از او داد زد:

ــ چی می گی تو؟ نقشه چی؟ کشک چی؟ دیونه شدی؟

بی شک این هومن بود. شک نداشتم که این هومن بود. همانی که فرجام انگشت اتهامش را به سمتش نشانه گرفته بود.

آب دهنم را قورت دادم.

دست فرجام دوباره بالا رفت و همزمان دست دیگرش کشیده شد. هومن اینبار با ترس عقب کشید.

فرجام ولی فاصله ای تا سکته کردن نداشت.

ــ واسه چی بهم گفتی که برم تو اون خونه؟ واسه چی زنگ زدی به پلیس؟ هان؟

هومن رنگ پریده جواب داد:

ــ چرا چرت می گی بهزاد؟ کدوم زنگ؟ کدوم خونه؟ رفتی کیف و حالت رو کردی داری دنبال قربانی می گردی؟ 

مأمورهای سالن هومن را به زور دورش کردند.

فرجام سرجایش نشست. دست آزادش را مشت کرد و محکم روی پایش کوبید. به بابا که نگاه کردم، از ترس ساکت و آرام روی صندلی کز کرده بود. صورتش رنگ پریده بود. انگار زیادی ترسیده بود. 

چرا هیچ چیز سر جای خودش نبود! یعنی واقعاً هومن بی خبر بود؟  یعنی کار فرجام بود؟  

به نیم رخ  فرجام نگاهی انداختم. متوجهم شد. به عمق چشمهایش زل زدم. عصبی، طلبکار، پرسشگر! رگه های سرخ متورم شده سفیدی چشمهایش، به وضوح از همان فاصله ی یک صندلی قابل دیدن بود. عصبی بود، پرسشگر و طلبکار...

سرم را به نشانه تأسف تکان دادم. و نگاه گرفتم. از گوشه چشمم دیدم که هنوز داشت نگاهم می کرد.

ده دقیقه ای که گذشت، هومن از راه روی کناری وارد سالن شد. صورتش را شسته بود. فوری به فرجام نگاهی انداختم. فکش منقبض شده بود. مأمور با تقه ای به در اتاق سرهنگ اجازه ورود خواست. و هومن با نگاه کشیده و پرمفهومی به هر دوی ما، وارد اتاق شد.

چقدر زمان کند می گذشت. خسته شده بودم از زل زدن به در، به مأمور پشت پیشخوان، از نشستن کنار فرجام، از سکوت نامفهوم بابا و از دستبند آهنی.

یک ساعتی گذشت. با دیدن شخصی که از درب بزرگ ورودی داخل سالن شد، لبخند کم جانی روی لبهایم نشست. پاهایم جان گرفتند انگار که سریع بلند شدم. آقا مراد؛ صاحب قهوه خانه و شاید منجی من!

به سبیل های از بنا گوش در رفته اش نگاه کردم. با خودم فکر کردم با این سبیلها چه طور مشتری ها از دستش چایی می خورند؟ 

به خودم تشر زدم. مریم الان وقت این حرف ها نیست. به خودم که امدم، متوجه فرجام با چشم های ریز شده از لبخند بی وقتم، شدم. ناشیانه مسیر نگاهم را سمت آقا مراد بردم. داشت با مأمور پشت پیشخوان صحبت می کرد. 

به سمت صندلی ها که نزدیک می شد متوجه ام شد و راهش را به سمتم کج کرد. هر چه نزدیک تر می شد اخمهایش بیشتر توی هم می رفت. رو به رویم که ایستاد سریع سلام کردم.

ــ سلام آقا مراد. ببخشید که تو زحمت انداختمتون. ولی راستش...

کلافه میان حرفم پرید و حرصی گفت:

از دختر غلام کَپَک بیشتر از اینم نمی شه انتظار داشت. ببین من رو کجا کشوندی؟ کثافت کاری تو به من چه ربطی داره دختر؟

وا رفتم. پوزخند فرجام تا عمق وجودم نفوذ کرد. کورسوی امیدم رنگ تاریکی گرفت. چقدر بیهوده برای حفظ عزت نفسم جنگیده بودم. یعنی ندیده بود، نشنیده بود تا همین چند روز پیش، تمام نوزده سالگیم را چطور توی کوچه نااهلمان برای آبرویم جنگیده بودم! چطور سر به زیر بودم! باور کنم که ندیده و نشنیده بود!

با صدایی که سعی در حفظ آرامشش داشتم نالیدم:

ــ آقا مراد چی میگین؟ مگه تا حالا چیز بدی از من دیدید که اینطوری حرف می زنید؟ بهم تهمت زدند. بابا به دروغ می گه که شما من رو با این آقا دیدید.

اشاره به فرجام کرد.

ــ شما باید بگید که دروغه، بگید که اصغر اگه خودش آدم درستی نیست ولی دخترش پاک زندگی می کنه.

با ناامیدی به چشمهای ریزش زل زدم و لرزان التماس کردم:

ــ مگه نه آقا مراد؟ شما واقعیت رو می گید. من تنها امیدم به شماست. فکر کنید منم دخترتون هستم.

نیم نگاهی به فرجام انداخت. رویش را برگرداند و بی تفاوت دنبال صندلی خالی گشت. تمسخر نشسته بر لحن صدایش، بیچاره ام کرد.

ــ اگه من دختری مثل تو داشتم یه روزم زنده اش نمی ذاشتم. در ضمن، من چیزی رو که دیدم می گم. نه کم تر، نه بیشتر.

گوشه ی چشمم شروع به تیک زدن کرد. ناباورانه به فرجام نگاه کردم. چشمهایش می خندید. مسخره ام می کرد.

شل و وارفته نشستم. دستبند برای فشار دادن سرم و تلاشم برای آرام کردن کمی از سردردم، یاریم نکرد. منظورش چه بود؟ خدایا چرا همه محاسباتم غلط از آب در می آید؟ 

هومن با لب باد کرده که مشت فرجام نوازشش کرده بود، بیرون آمد. با بی خیالی به سمت ما نزدیک شد. به فاصله ی یک وجبی مان که رسید، با لبخند موذیانه ای گفت:

ــ بهتون خوش بگذره پسر خاله.

و چشمکی حواله چشم های وق زده ام کرد.

با وحشت به صندلی تکیه دادم. همین چند کلمه، فقط همین چند کلمه کافی بود تا بفهمی هومن همه کاره ای این داستان یک طرفه است. با همین جمله فهمیدم که فرجام، فرجامِ سراسر خشم، سراسر نفرت، قربانی ای بیش نیست.

رگهای دست مشت کرده فرجام تزدیک به پاره شدن بود. دستبند فلزی عذابش می داد.

ــ بهم می رسیم هومن. به همه ثابت می کنم که توی آشغال چکار کردی. قسم می خورم که ثابت می کنم.

هومن سوئیچ ماشینش را با ژست توی دستهایش جا به جا کرد و با گفتن" منتظرم پسرخاله" پشت کرد و از در خارج شد.

انگار تقدیر رقم خورده را هیچ جوری نمی شد عوض کرد. من و فرجام در نهایت بی گناهی، گناهکار بودیم و بس. باید تاوان کار نکرده پس می دادیم و بس.

در اتاق سرهنگ بود که باز شد. مراد داشت از اتاق سرهنگ خارج می شد. بی تفاوت و بی حوصله از کنار ردیف صندلی ها رد شد. بدون هیچ حرفی. باز هم گویا با چشم چیزیهایی به بابا فهماند. و من چقدر بیزار بودم از این نگاه هایی که در پشت ظاهر ساکتشان، باری از حرف های پنهانی را به یدک می کشیدند.

مراد رفت. نگاه بابا رنگ گرفت. فرجام کلافه تر شد. و من ناامید تر.

سرهنگ جلوی در اتاقش ظاهر شد. نگاهی گذرا به من و فرجام انداخت. تأسف  نگاهش بی داد می کرد.

با گفتن"رحمتی فرجام و مددی رو بفرستشون داخل" به سمت اتاقش چرخید. دست های گره خورده مان که دو ساعتی بود گرفتار صندلی شده بود، باز شدند.

قدم هایم به قدمهای بلند و سریع فرجام نرسید و و جلوتر از من وارد شد. سرهنگ پشت میزش منتظرمان بود. دستور نشستن داد.

استرس داشتم. از حرف هایی که مراد گفته بود بی اطلاع بودم. نگاهم که به فرجام افتاد، بی قرار و عصبی بود.

سرهنگ مشغول نوشتن چیزهایی در پرونده بود. فرجام کلافه و جدی پرسید:

ــ خب جناب چی شد؟ این صاحب قهوه خونه چی گفت؟ بالاخره معلوم شد که این خانم و پدر محترمش! چه خوابی برای من دیدند؟

سرهنگ دست از نوشتن برداشت. مکثی کرد و کمی جلو کشید.

ــ نه خیر، این شما دوتا هستید که از دیروز ما رو سرکار گذاشتید!

رنگ فرجام به وضوح پرید و صدای لبم بود انگار، که ترک برداشت.

فرجام:

ــ منظورتون چیه؟

ــ منظورم کاملاً واضحه. صاحب قهوه خونه شما دو تا رو با هم دیده! اونم چند بار.

فرجام نگاهی سریع و مملو از وحشتی، به منی که بی هدف به دکمه پیراهنش زل زده بود، انداخت. چرا نمی شد که رد نگاهم را عوض کنم! سوز زمستانی سردی از بدنم عبور کرد و به نوک انگشت هایم رسید.

فرجام نیمه ایستاده و ایستاده، با صدایی که رو به بلندی می رفت گفت:

ــ دروغ گفته. چرا به همین سادگی ولش کردید مردک کلاّش رو؟ کجا ما رو با هم دیده؟ کِی؟ چر ازش نخواستید که ثابتش کنه؟

ــ آقای فرجام اگه قراره باز شلوغ کاری کنی زنگ بزنم ببرنت همون جای که دیشب رو سر کردی!

فرجام روی مبل ولو شد. سرش را بین دست هایش گرفت ونفس عمیقی کشید. 

ــ جناب شما نباید روی حرف یه قهوه چی و یه معتاد عملی قضاوت کنید. این اصلاً درست نیست.

ما داشتیم محکوم می شدیم! ما داشتیم بی گناه محکوم می شدیم. چه ظلم فاحشی!

بألاخره چشم از دکمه پیراهنش کندم و رو کردم به سرهنگ:

ــ جناب سرهنگ ایشون درست میگند. شما چرا باید حرف ما رو باور نکنید و اکتفا کنید به دروغهای این چند نفر که معلوم نیست چه نفعی از این ماجرا می برند؟

ــ ببینید ما به شاهد نیاز داشتیم. حرف های مراد، هومن و پدرت، همگی به این نکته اذعان دارند که ادعاهای شما صحت نداره. هومن گفت که اصفهان بوده و می تونست با دلیل و مدرک ثابت کنه. که البته ما طی تماسی با هتل اقامت هومن، و دانشگاه خواهرش، به صحت حرف هاش پی بردیم. شما اگه می تونید مدرک قابل قبولی برام بیارید که حرف هاتون رو ثابت کنه. در غیر این صورت راهی ندارید جز تن دادن به گزینه دوم.

به صندلی راحتیش تکیه داد و دست به سینه منتظر شد.

باز هم فرجام عصبی شد. باز هم صدایش بالا رفت. می دانست که منظور سرهنگ از گزینه ی دوم چه بود؟!

ــ گزینه ی دوم؟ کدوم گزینه ی دوم جناب سرهنگ؟ مگه الکیه؟ مگه هر کی هر کیه؟ می تونید داداشم رو بیارید و ازش بپرسید که من تو اون ساعت کوفتی تو خونه خودم بودم. اون می تونه شهادت بده. دیگه چی می خواین؟

ــ آقای فرجام یک بار هم بهتون گفتم ما نمی تونیم رو حرف یه بچه ی ده ساله، که از قضا برادرت هم هست، حساب باز کنیم. اگه کس دیگه ای سراغ دارید میتونید معرفی کنید. در غیر این صورت عقل حکم می کنه که ما حرف سه نفر آدم بالغ رو گواه بگیریم.

نگاه گذرایی به فرجام انداختم وبا عجله پرسیدم:

ــ منظورتون از راه دوم چیه جناب سرهنگ؟

و سرهنگ اینبار دلسوزی توی صدایش نبود.

ــ باید با هم ازدواج کنید.

لحظه ای مات شدم. سرهنگ چه می گفت ؟ باید با هم ازواج کنید! عین همین جمله بود دیگر! پوقی زدم زیر خنده. ازدواج کنیم!؟ به فرجام و صورت کبودش نگاه کردم و خنده ام شدید تر شد. چقدر مضحک بود. باید با هم ازدواج کنیم. با هم؟!

نگاهم بین فرجام و سرهنگی که چشمهایش گرد شده بود، گردش کرد. باز هم خندیدم. خنده دارترین جک سال بود انگار. سرهنگ مملکت جک تعریف می کرد! دست خودم نبود. خنده لعنتی بند نمی آمد. از شدت خنده جایی سمت چپ شکمم درد گرفت و همزمان اشکی از گوشه چشمم با عجله بیرون پرید.

فرجام ساکت بود. نگاهم می کرد و قفسه ای سینه اش با سرعت بالا و پایین می شد.

با همان خنده مسخره ام که سعی در کنترلش داشتم سمت سرهنگ رو کردم.

ــ ازدواج کنیم؟ من و این آقا؟ خیلی با مزه بود آقای ایزدی.

و دوباره خندیدم. صورت فرجام برافروخته تر شد.

به یکباره بلند شد و سمتم خیز برداشت.

ـ خفه شو.

انقدر صدایش بلند بود که خفه شدم. میخ و ساکت سر جایم نشستم. چشم های وحشی و به خون نشسته اش، تکانی بهم داد. چقدر همه چیز مضحک بود!

دستش را که محکم روی میز کوبید، تمام عضلاتم هیستریک بالا پریدند.

چقدر وحشتناک به نظر می رسید. خود جهنم بود. رگ های گردنش غیر عادی بیرون زده بودند.

فریاد زد:

ــ بس کنید این مزخرفات رو! مگه شهر هرته؟ ازدواج کنیم؟ کدوم قانون مسخره این رو میگه؟

سرهنگ از جاش بلند شد و طلبکارانه تر گفت:

ــ آرومتر، چه خبرته؟ می خواستی وقتی داشتید خلاف می کردید به فکر اینجاشم می بودید.

وقتی داشتیم خلاف می کردیم؟ کدام خلاف؟ سرهنگ باور کرده بود حرف های هومن، دروغ های بابا و مراد را! باید باهم ازدواج می کردیم!

فرجام ولی گرگ زخم خورده بود. آرام و قرار نداشت. و من هنوز درگیر جمله ازدواج بودم.

من و این مرد ترسناک باید با هم زن و شوهر می شدیم!

فرجام:

ــ بزارید یه چیزی رو روشن کنم براتون جناب سرهنگ؛ من زندان می رم ولی حاضر نیستم با یه زن خیابونی ازدواج کنم. هیچ قانونی نمی تونه مجبورم کنه.

به من اشاره کرده بود؟ با گفتن زن خیابانی به من اشاره کرد. گوش هایم سوت کشید. کاسه صبرم لبریز شده بود. پرِ پر. با من بود؟ زن خیابانی؟!

مثل فنر از روی مبل پریدم. کنترلی بر رفتارم نداشتم. با تمام قدرتی که از خودم سراغ نداشتم! به سینه فرجام کوبیدم. انتظارش را نداشت. تعادلش را از دست داد و یک قدم به عقب رفت. دست هایم شروع به لرزش کردند. ولی باید دفاع می کردم. از حیثیتی که فرجام زیر سوال می بردش. باید از عزت نفسم، همان که بابا و مراد زیر پایشان له کردند، دفاع می کردم. فریاد زدم. عقده های این چند روز یکجا فریاد شدند.

ــ تو با چه جرأتی به من نسبت زن خیابوانی میدی؟ اصلاً خود تو کی هستی؟ اصلاً از کجا معلوم پسر خاله ات درست نگفته باشه؟ هان؟ چی فکر کردی؟ فکر می کنی من حاضرم با آدمی مثل تو که چشمش دنبال ناموس این و اونه ازدواج کنم؟ با آدم آشغالی مثل تو که چشماش رو می بنده و هر چی که به ذهن بیمارش خطور می کنه به زبون می آره؟

می لرزیدم. بغض لعنتی را پایین می کشیدم و داد می زدم. کلماتم تکه تکه بیان شده بود. ولی خودم را خالی کردم. دروغ گفته بودم. مثل روز روشن بود که فرجام قربانیی بیش نیست. ولی دلم خنک شده بود. باید تلافی می کردم.

خودش را نباخت. وحشی بود، وحشی ترش کرده بودم.

به سمتم خیز برداشت. از جایم تکان نخوردم. چطور می توانست به این راحتی به کسی نسبت هرزگی بدهد؟ هر دو نفس نفس می زدیم. و سرهنگ ساکت، پشت میز بزرگش گویا، نظاره گر این بود که بألاخره کداممان مغلوب می شیم. یکی دو وجب بیشتر با هم فاصله نداشتیم.

ــ خفه شو. زنهایی خونه خراب کنی مثل تو رو باید سنگسار کنند. تو چی فکر کردی؟ من به صورت آدمایی مثل تو و پدرت تف هم نمی ندازم.

طوفانی شدم. تمام وجودم از خشم مملوء شد. توهین هایش خارج از تحملم بود. دوباره فریاد شدم.

ــ تو باید خفه شی. فکر کردی چون پول داری می تونی هر اراجیفی بارم کنی؟ از آدمایی که فکر می کنند با پول باباشون هر غلطی که دلشون می خواد می تونند بکنند، متنفرم. آقای فرجام وقتی داری اسم مریم مددی رو می آری بهتره دهنت رو آب بکشی. فهمیدی؟

محکم هلم داد. تعادلم را از دست دادم و روی صندلی پرت شدم.

سرهنگ بلافاصله از جایش بلند شد و جلوی فرجام را گرفت.

ــ چکار می کنی؟ اینجا منم که می گم باید چکار کنید. شما، هر دوی شما از نظر من مجرمید. پس مثل آدم منتظر می مونید تا براتون تصمیم گرفته بشه. دیگه هم اینجا رو با چاله میدون عوضی نگیرید.

نفس نفس می زدم. با نفرت به چشم های پرتفرتش زل زده بودم و خیال کنده شدن نداشتم.

به یکباره تمام انرژیم ته کشید. باید منتظر می بودیم تا برایمان تصمیم بگیرند. تا ما را زن و شوهر اعلام کنند. چه قانون مسخره ای! من و فرجام زن و شوهر می شدیم!

فرجام روی مبل نشست. سرش را با دستاش گرفته بود و فشارش می داد. گریه ام گرفت. مثل همه وقتایی که کم می آوردم، طاقتم تمام می شد. زیر لب نالیدم: هیچ وقت نمی بخشمت بابا.

سرهنگ تلفن را برداشت و خواست تا ما را به بازداشتگاه منتقل کنند.

گلوله های درشت عرق یکی یکی از بالا به پایین سرریز شدند. باید کاری می کردم. این که شدنی نبود! ازدواج! اصلاً غیر ممکن بود. چشمهایم را بستم و فرجام پشت نگاه خیسم نقش بست. تکانی خوردم. روی میز سرهنگ نیم خیز شدم. باید کاری می کردم.

ــ جناب سرهنگ باید یه راهی باشه، مگه نه؟ آخه اینکه منطقی نیست! خواهش می کنم. شما اگه بخواید می شه. شما اگه حرف های ما رو قبول کنید، حتماً یه راهی پیدا می شه. خواهش می کنم.

گفتم حرف های ما! من و فرجام ما نمی شدیم. امکان نداشت.

حتی سرش را بالا نیاورد. بادکنک گیر کرده گلویم را به سرعت پایین فرستادم. قطره اشکی بی اجازه روی گونه یخ زده ام سُر خورد. اشک های لعنتی، همیشه منتظر بودند.

سرهنگ توجهی نمی کرد. او باور کرده بود. بابا، هومن، مراد، همه را باور کرده بود.

از پشت چشم های خیسم به فرجام نگاه کردم. مسکوت به صندلی کناریم زل زده بود. هنوز کبود بود.

خیسی صورتم را با آستین مانتویم گرفتم. الان وقت گریه نبود مریم. الان وقت داد زدن بود. باید کاری بکنم. 

دوباره رو کردم به سرهنگ. اشک هایم دوباره سرازیر شدد. نشد که جلویشان را بگیرم. نمی شد که قوی باشم.

ــ جناب سرهنگ با شمام! چرا توجه نمی کنید؟

انگار گریه ام به خودش آورد. خودکارش را عصبی روی پرونده پرت کرد و گفت:

ــ پدرت از آقای فرجام به خاطر اغفال دخترش شکایت کرده. من کاری رو می کنم که قانون می گه. همین.

چشمهایش را به فرجام دوخت و ظالمانه، بدون ردی از هیچ ترحمی گفت:

ــ فردا قبل از ظهر عقد می شید و میرید دنبال زندگیتون.

دود از سرم بلند شد. عقد بشویم!؟ به همین راحتی!؟ مگر الکی بود!؟ چقدر مضحک به نظر می رسی سرهنگ. چیزی شبیه دلقک های سیرک...

دلم بیتابی می کرد برای گفتن کلمه ای مثل خفه شو. انقدر حرف مفت نزن، انقدر ... که یقه ی مانتویم محکم و با قدرت کشیده شد.

جیغ کشیدم و شوک زده رو به روی فرجام، که داغی نفس های تندش صورت یخ زده ام را تب دار می کرد، قرار گرفتم. مستقیم و وحشی وسط مردمک چشمهای نمدارم زل زد و تکانم داد.

ــ بگو، زود باش بهش بگو که نقشه ریختین. نشستین و با هومن نقشه ریختین که منو بدبخت کنید. که منو مضحکه عام و خاص کنید. بهش بگو، به شرفم قسم هر چی بخوای بهت میدم. فقط حقیقت رو بگو...

با تکان دادن های فرجام تکان می خوردم. دستم را سمت دست هایش بردم. فایده ای نداشت. بدن نحیفم یاری نمی کرد. نگاه وحشت زده ام بین مردمک های بی قرار و لبهایش می چرخید. سرهنگ شتاب زده از پشت میزش بلند شد و به زور یقه مانتویم را از زیر دستهایش بیرون کشید. با لجاجت سر پا بودم. فریاد فرجام سلول های قلب تازه ایست کرده ام را منجمد کرد. من رو به موت بودم...

ــ دِ کثافت چرا نمی گی؟ چرا راحتم نمی کنی؟ فکر کردی با هم ازدواج می کنیم و بعد یه مدت همه چی از یاد می ره؟ تو چی فکر کردی؟! فکر می کنی یه شوهر پولدار پیدا می کنی که برات نقش مجنون رو بازی کنه؟ قصه های عاشقانه می گه؟ آره؟ خانم مددی کور خوندی. به محض اینکه اون اسم نحست بره تو شناسنامه ام، به ولای علی نمی ذارم آب خوش از گلوت بره پایین. به خاک پدرم قسم بلایی سرت می آرم که هر روز آرزوی مرگ کنی.

شکستم. پاهایم یارای تحمل وزنم را از دست دادند. خم شدم. به قسمی که خورد زار زدم. با دست های لرزانم صورتم را پوشوندم و روی زمین سرد و موزاییکی آوار شدم.

وای خدا چرا بس نمی کنی؟

در اتاق باز و مأمور برای بردنمان وارد اتاق شد.

صدای سرهنگ که داشت فرجام را سرزنش می کرد هق هقم را شدید تر کرد.

ــ معلومه چی می گی؟ من نمی دونم چه اتفاقی بینتون افتاده. دوست دارم حرفاتون رو باور کنم. ولی با کدوم مدرک؟ چیزی که می دونم اینکه این دختر پاکه. اینو برگه پزشکی قانونیش ثابت می کنه. پس انقدر بهش برچسب نزن. انقدر خوردش نکن. نمی بینی چه حالی میشه. می تونی جواب خدا رو بدی؟ تمومش کن اینهمه تحقیر و تهمت رو.

چقدر ترحم برانگیز بودم. خدایا تمامش کن...

دستی از زمین بلندم کرد. همان مأمور خانمی بود که صبح رفته بودیم پزشکی قانونی. توی نگاهش ترحم موج می زد. کاشکی همین الان می مردم. خدایا اگر یکی از بنده های فراموش شده ات بمیرد چیزی از خداییت کم می شود؟. به خودت قسم، به خداییت قسم که باز هم خدایی می کردی.

باز هم دستبند روی دست هایم جا خوش کرد. دستبند فلزی که کم کم خو می گرفتم به بودنش. سرهنگ با مأمور دیگری خارج از اتاق صحبت می کرد. به فرجام نگاه کردم. به دست هایش که میزبان مهمان آهنیش می شد. نگاهمان که تلاقی کرد، حرف ها برای گفتن داشتم. بی توجه به مأمور مراقبم قدمی جلوتر رفتم و مستقیم به مردمک های قهوه ای مطلقش که صاف نشانه ام گرفته بود، خیره شدم. 

ــ آقای فرجام منتظر اون روزی هستم که به خاطر همه تهمت های ناروایی که بهم زدید ازم عذر خواهی کنید.

مکث کرد. چشم های ریز شده اش از حالت نرمالش گشاد تر شد. ولی طولی نکشید که پوزخند غلیظی گوشه لبش جا خوش کرد.

ــ زیاد به آینده ات امیدوار نباش خانم مریم مددی، اوه ببخشید یادم رفت دهنم رو آب بکشم، مریم مقدس.

مریم مقدسش را جوری کشید که دلم بهم ریخت. چیزی میان قلبم، شره کرد و پایین ریخت. حجم عظیمی از درونم کاسته شد.

صدای مزاحمی از مغز فعالم اخطار داد: "هی مریم. اون قراره شوهرت بشه، می فهمی".

فرجام را با مأمور مراقبش تنها گذاشتیم و از اتاق خارج شدیم. قرار بود شوهرم، شریک زندگیم باشد. لبخند زدم. تلخ بود. تلخی اش تا سلول های چشایی زبانم کشیده شد. خدایا چقدر این روزها با نمک شده ای!

موجودی که بابا صدایش می کردم، بی خیال روی صندلی چرت می زد. دست مأمور را کشیدم و درست رو به رویش ایستادم. هوشیار شد و چشمایش را باز کرد. پوزخند زدم. چقدر این چند روزه پوزخند دیده و زده بودم. عجیب بود. 

ــ بابا، بابای مهربونم خوابیدی؟ بیدار شو. تنها دخترت داره عروس میشه اونوقت تو گرفتی خوابیدی؟ حیف که مامان اینجا نیست، حیف که نمی تونه به شوهرش افتخار کنه، به دامادش. پاشو ببین چه شوهری گیرم اومده. می بینی چقدر دوسم داره.

دوباره اشک های لعنتی. زانو زدم و دست های لرزانم را روی زانوهایش گذاشتم.

ــ می بینی بابا عاقبت بخیر شدم. میبینی بابا؟ دامات قول یه زندگی جهنمی رو به دخترت داده. چرا نشستی؟ باید بیای دعای بدرقه برام بخونی، ولی مثل اینکه اینجا همه عجولند! چرا نمیای دست ما دوتا رو بزاری تو دست هم. وای بابا من تا صبح چه جوری تحمل کنم. دخترت خوشبخت بوده و تا همین فردا، داره خوشبخت تر هم میشه.

هق هق کردم.

ــ می شنوی خدا؟ می بینی؟ یا سرت گرم جاهای دیگه است؟ چرا نمی بینی؟ چرا مهربون نیستی؟ چرا سر سازش نداری؟ بهم بگو، فقط بهم بگو چکار کردم که شدم بنده رونده شده ات؟ بهم بگو تا کجا می خوای پیش بری؟ من که مطیع بودم. من که نماز خوندم. ندیدی هیچ کدومشون رو؟ نشنیدی هیچ کدوم رو؟ کجا بودی وقتی مامانم با همه جوونیش از دستم رفت؟ همه ی تکیه گاه یه دختر هیجده ساله. کجا بودی وقتی بابام می خواست منو بسپاره دست یه مرد شصت ساله؟ چرا نمی بینی خدا؟...

کمرم خم شده بود و هق هق بلندم دل خودم را هم می سوزاند. مأمور دلسوزانه بلندم کرد.

به چشمهای پدرم نگاه کردم. ساکت و مغموم نشسته بود. اولین بار بود نگاهش را غم زده می دیدم. امید گرفتم. دوباره زانو زدم و التماس کردم:

ــ بابا تو رو خدا، تو رو خدا بیا و بگو که دخترت بی گناهه. من که کسی رو ندارم. قول میدم، قول میدم کار می کنم و هر چی که بخوای برات فراهم می کنم. بیا و نجاتم بده. من نمی تونم. به خدا می میرم. دخترت می میره.

دستش که دستم را با خشونت پس زد، امیدم خاکستر شد. زار زدم:

ــ با من اینکارو نکن. چطور دلت میاد؟ مگه بابام نیستی؟ مگه از گوشت و پوستت نیستم؟ چطور دلت میاد؟

مأمور دوباره بلندم کرد. فهمیده بود بی فایده است. فرجام را آن طرف سالن دیدم. سنگ و منجمد.

داخل راهرو که شدیم، صدای بلند زنی که صدا زد: "بهزاد" فضای سالن را پر کرد. 

بازداشتگاه خلوت بود. مثل تنهایی من. 

سرم درد می کرد. گلویم خشک شده بود. معده ام عجیب می سوخت.

باز زل زدم به دل نوشته های دیوار گچی نمور. چشمایم عجیب میل به بسته شدن داشت. 

چشمهایم با درد باز شد. به محض بازشدنشان صدای ناکوک اَلنِکاحُ سُنَتی... پتک وار بر سر احساسات دخترانگی ام فرود آمد و پشت بندش، دلهره ای که این دو روزه مهمان وجودم شده بود.

صورتش توی ذهنم نقش بست. واضح. با همان رگه های متورم شده کنار پیشانیش. یعنی بیدار بود؟ چه دنیای عجیبی! شوهرم می شد؟ ما زن و شوهر می شدیم؟ بهزاد فرجام و مریم مددی؟ 

تا وقتی مامان بود و من امیدی به زندگی داشتم هر از گاهی به رویاهای سفیدم گریزی می زدم و به ازدواج فکر می کردم. به علی؛ همسایه دیوار به دیوارمان. علیِ خجالتی و سر به زیر که دانشجوی سال آخر بود. علی که هر وقت بیرون می رفتم پرده اتاقش تکان می خورد و من حواسم بود. علی که نقشه کشی می خواند و چند بار جواب سوال های ریاضیم را با شرم توضیح داده و صورتم گل انداخته بود. ولی حالا چه؟ 

زانوهایم را بغل کرده و غریبانه دیوار سیاه پشت سرم را تکیه گاه کرده بودم. داشت به چه فکر می کرد؟ اینکه چه طور می خواست انتقام بگیرد؟

صدای قیژ در بازداشتگاه چشمهای بسته ام را هوشیار کرد. "بیا بیرون" دستوری و بی خیال بیان شد. همه ی عضلاتی که باید کمکم می کردند تا جمله دستوری مأمور بازداشتگاه را اجرا کنم، لجوجانه منقبض شدند. خدایا فلج شده بودم. وقتش رسیده بود و من فلج شده بودم. باید می رفتم. می رفتم و پیوندی که آسمانی بود اما تلخ و اجباری، شکل می گرفت. پیوند دهنده قلب ها کنارم گذاشته بود. چشم بسته بود.

دست به دیوار گرفتم و با بدبختی بلند شدم. پاهایم سست شده بود و قدم برداشتنم مساوی بود با سقوط. عاجزانه به مأمور نگاه کردم. متوجهم شد و با بی حوصلگی کمک کرد تا در ورودی بازداشتگاه قدم بردارم. 

راهروی طولانی انگار کوتاه شده بود. کاش می شد تا ابد توی همان بازداشتگاه نفرین شده بمانم. من شرایط ما! شدن را نداشتم.

از دور بابا را دیدم که آزادانه و بدون دستبند با خانم جوانی بحث می کرد. لباس که عوض کرده بود حکم این بود که مریم تمام شد. هیچ راه گریزی نیست. تو، محکوم شدی!

نگاه های کنجکاو افراد حاضر سالن، بیش از حد سنگین بود. زن جوان شیک پوشی که با بابا بحث می کرد با دیدنم حرفش را قطع کرد و با شتاب به سمتم خیز برداشت. بابا آن پشت بود. مثل همیشه بی تفاوت. مثل همیشه بود و نبود!

چقدر آشنا به نظر می رسید. چقدر عصبانی بود و چشم های مشکی و کشیده اش را حجم عظیمی از نفرت آشنایی پر کرده بود. محکم سر جایم ایستادم. مریم یاد بگیر از این به بعد محکم باشی. تو تنهایی. می بینی پدرت چه بی خیال و بی تفاوت حتی قدمی هم جلو نمی اید. پس محکم باش و بجنگ.

به دو که قدمیم رسید، دستش بالا رفت و روی صورت ملتهبم نشست. چشمهایم را روی هم کشیدم. از همین الان شروع شده بود.

نگفتم چرا توی صورتم زدی! نتوانستم بگویم هوی چکار می کنی پدرم اینجاست و تو داری به صورتم سیلی می زنی؟ فریادم تلنبار شد پشت سیب گلویم. مثل همیشه. بابا سرش را پایین گرفت و مسیر نگاهش را عوض کرد. هنوز نگاهم به بابا بود.

به لب زدن های زن جوان چشم دوختم. چیزی از حرف هایش نمی شنیدم. با ضربه ای که به تخت سینه ام زده شد، گوشهای کیپ شده ام شروع به کار کردند.

ــ دختره ی پتیاره آخه تو چه سنخیتی با خانواده ی ما داری که می خوای خودت رو قالب کنی به بهزاد؟ هــان؟ مگه از روی جنازه من رد بشی که بخوای زن بهزاد شی. به اون بابای بدتر از خودتم گفتم. من اجازه نمی دم. اینو تو اون کله پوکت فرو کن.

صدای فرجام را از راهروی که چند دقیقه پیش پشت سر گذاشته بودم شنیدم:

ــ بیتا؟ مگه نگفتم نیا!

زنی که به صورتم سیلی زده بود بیتا بود. آشنای فرجام بود. رنگ نگاهش برایم آشنا بود. مثل فرجام تحقیرم کرده بود. فرجام حضور داشت. پشت سرم. پس حتماً دیده بود. چرا سیلی ناحقش را بی جواب گذاشته بودم؟ سکوت نکن مریم. اجازه حکم صادر کردن به هر کسی را نده. تو هم آتشفشان باش. دفاع کن از حقی که پایمالش می کنند.

همچنان داشت می تاخت. فرجام دورتر ایستاده بود و تماشاگر. 

بی مقدمه و ناگهانی دست آزادم را بلند کردم و با قدرت یقه زن آشنا را توی دستم گرفتم. آتشفشان شدم. غریدم. بابا را از ذهنم پاک کردم. من تنها بودم.

داد زدم:

ــ شما به چه جرأتی دست رو من بلند می کنید؟ اصلاً شما کی هستید که به خودتون اجازه همچین کاری رو میدید؟

صدایم بالا رفت و یقه اش را بیشتر فشار دادم. دست دستبند شده ام کشیده شد:

ــ این منم که شاکی هستم. این منم که با تمام پاکیم باید با آدمی مثل این آقا ازدواج کنم و تحملش کنم. من پاکتر از اونیم که بخوام برای شما توضیح بدم. چون نیازی به جار زدن پاکیم ندارم. ولی مثل اینکه امثال شما و دوستتون نیاز دارند هر چند وقت یه بار جار بزنید و فریاد بکشید. شاید بتونید حقی رو پایمال کنید. دفعه دیگه که خواستی دست رو مریم مددی بلند کنی فکر عاقبتش هم باش. چون مطمئن باش تلافی می کنم.

بیتا کم نیاورد و دوباره به سمتم هجوم آورد. ولی اینبار خانم امیری اجازه نزدیک شدن نداد.

انرژیی برای درگیر شدن نداشتم. تا چند ساعت دیگر مریم فرجام می شدم! از مددی ها، از بابا، برای همیشه خداحافظی می کردم. و چقدر خوشایند بود برایم که دیگر پدری نداشتم. 

دلهره و استرس بیش از حد و معده خالیم باعث ضعفم شده بود. همه منتظر بودیم. کسی چیزی نمی گفت. فرجام و بیتا با هم بحث می کردند. انگشتهای فرجام هر از گاهی از سر کلافگی لای موهایش در حرکت بودند. بابا خیلی دورتر به تنهایی نشسته بود و شاید به فکر مواد امشبش بود. مطمئن بودم هومن تا مدتی تأمینش می کرد. زیر قیمت فروخته شده بودم. شایدم هم تخفیف فصلی!

با ورود شخصی از درب ورودی، زیر چشمم تیک زد. زانوهایم به لرزش افتاد. چقدر سرد بود.

با ورود حاج آقایی که دفتر و دستکش خبر از توفیق اجباریمان می داد، نگاه ترسیده من و خشمگین فرجام در هم گره خورد.

ناخواسته دستهایی که رو به انجماد بودند، به دست خانم امیری خشک و خالی از احساس، گره خورد. نگاه وحشت زده ام را به صورتش دوختم و با لکنت و درماندگی گفتم:

ــ من می ترسم خانم امیری تو رو خدا یه کاری بکنید.

خشک تر و سردتر از قبل گفت:

ــ از دست من کاری بر نمیاد دختر خانم. راهیه که خودتون انتخاب کردید.

خنجر برنده ی بی کسی، قلبم را چاک زد.

مریم تقدیرت چطور رقم خورد که سفره سفید و حریر عقدت، به چوبه اعدام مبدل شد؟

قدم میخ شده بر زمینم را به سختی کندم و همپای فرجام رفتیم تا پیوند دیکته شده مان را رقم زنند.

خبری از سفره ی عقد نبود، خبری از لباس سپید، تاج بلند نقره ای با توری بلند سفید، خبری از پچ پچ های عاشقانه، از سرخ شدن های هر از گاهی، دست های بهم گره خورده، گریه های مادرانه از سر شوق، دعای خیر... هیچ کدام نبود. خبری نبود. چه آسان تمام آروزهایم را باختم. دو به هیچ! چقدر متقلب بودند! و چه آسان، شاید! روزهای روشن فرداهایم، تقدیر با ته مانده قلم یکدست سیاهش، خط خطی کرد. فرداهای دوست داشتنی ام کنار علی، شاید سفید نبود، شاید آبی بود شاید هم نیلی، ولی هر چه بود از تبار رنگ های روشن بود. ولی حالا چه؟ علی پشت پنجره اتاقش باقی ماند و لباس سپید بختم گل آلود شد.

آرزوهای رنگی و شاید خاکستریم، از مقابل چشم های به ماتم نشسته ام به پرواز در آمدند.

مانتوی رنگ و رو رفته و کفش های اسپرت سه ساله ام باز به بدترین شکل دهن کجی می کردند.

اتاق سرهنگ امروز شاهد عقد ما بود. عاقد پشت میز بزرگ سرهنگ نشسته بود. سرهنگ با لبخند پدرانه ای من و فرجام را کنار هم روی مبل دو نفره کنار میز نشاند. به هیچ کس نگاه نمی کردم. دوست نداشتم دیدن صورت برافروخته فرجام استرسم را صد برابر کند.

فرجام ساکت بود. بیتا اشک می ریخت و هر از گاهی پر صدا دماغش را بالا می کشید. بابا بی تفاوت و من مسکوت هم پای فرجام.

عاقد شناسنامه هایمان را خواست. شناسنامه من از طرف بابا و شناسنامه فرجام از کیف بیتا روی میز بزرگ جا خوش کرد.

با صدای عاقد که پرسید: "خوب آماده اید؟" انگشت های زخمی شده از جویدنهای این چند روز را بیخیال شدم و آخرین تلاشم را برای بهم زدن این ما شدن، به کار بستم. سرم را بلند کردم و با صدای بلند و محکم گفتم:

ــ حاج آقا من راضی نیستم.

چرا کسی نفس نمی کشید!

سکوت اتاق توی ذوق می زد.

پوزخند مسخره گوشه لب فرجام را بی اعتنا رد کردم و دوباره به چشمهای خونسرد حاج آقا سیخ شدم و ادامه دادم:

ــ مگه نباید دختر و پسر راضی باشند؟ مگه رضایت اونا شرط اول ازدواج نیست؟ پس به چه حقی من رو مجبور به این ازدواج می کنید؟

نگفتم ما، به تلافی پوزخند چند لحظه پیشش. من هم بلد بودم نرون های عصبیت را به بازی بگیرم بهزاد فرجام!

به بابا نگاه نکردم، به سرهنگ که مبل بغل دستی بابا را اِشغال کرده بود، نگاه نکردم، غرولند های بیتا که دم در ایستاده بود برایم اهمیتی نداشت. 

ــ شرایط شما فرق می کنه، فرقش هم اینکه شما دارید تو کلانتری عقد می کنید. خلاف شرع کردید. شاکی دارید. پدر خودت شاکی پرونده است. ولی خوب، انشالله تعالی که زندگی خوبی رو در کنار هم داشته باشید.

باز هم تلاش کردم. باز هم دست و پا زدم. شاید راه به جایی پیدا کنم.

ــ حاج آقا آخه این چه قانونیه دو تا آدمی که همدیگه رو نمی فهمند رو به هم پیوند میده؟ من که می دونم این زندگی به یک ماه نمی کشه. من بلافاصله درخواست طلاق میدم.

چقدر فرجام آرام بود.

حاج آقا اخم کرد. سرهنگ سری تکان داد.

کمی خودش را جلو کشید و رو به فرجامِ آرامِ مهیای طوفان گفت:

ــ بعضی اشتباهات قابل جبران نیستند دختر خانم.

دوستی ها کمرنگ

بی کسی ها پیداست

راست گفتی سهراب

آدم اینجا تنهاست...

***

النِّکَاحُ سُنَّتِی فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِی فَلَیْسَ مِنِّی...

تمام شد. به همین سادگی. عروس سیاه پوش به ماتم نشسته، بی دریغ اشک ریخت و مردش، بهت زده خیره به دفتر بزرگ تایید تاوانمان.

در حجم عظیمی از سکوتی تلخ، من و او، ما شدیم.

خبری از مهر سکه، 1000 شاخه گل رز نبود. احساسی در بین نبود. احساسی خرج نشد.

چهارده سکه، مهرم بود.

کاش مادرم بود. اگر بود حتماً می پرسیدم وقتی پای امضای دفتر دوتا شدنم، نم اشکام روی کاغذ سفید جا خوش کند، باز هم پیوند آسمانی شگون دارد؟ وقتی با دست های لرزان و قلبی متلاطم از آینده ای نامعلوم، خودکار آبی را به دست می گیری و قبل از خط زدن هایی که هیچ شبیه به امضا نبودند، به چشم های نفرت زده کسی که مردت می شد نگاه می کنی باز هم تأهلت میمون و مبارک بود؟

بوی خاک می دهد تمام آرزوهایم...

حاج آقا مشغول جمع کردن دفتر و دستکش شد و از فرجام خواست که چند روز دیگر برای گرفتن شناسنامه هایمان که حالا قرار بود هویت شخص دومی را به دوش بکشد، به دفتر خانه ای که که کارتش را داد، مراجعه کند. بی وقفه و آرام اشک می ریختم. بیتا بیشتر از این نتوانست فضای اتاق را تحمل کند و توی سالن منتظر ماند.

سرهنگ، فرجام را که دیگر آرامش چند دقیقه پیش را نداشت به بیرون سالن برد و گوشه ای خلوت مشغول صحبت کردن شد. چه می گفت که فرجام با اخم عمیق روی پیشانی، سنگ و ساکت به پشت سر سرهنگ که خالی بود زل زده بود؟

داشتم از بند کلانتری آزاد می شدم. ولی نمی تواستم قبول کنم که از امروز با فرجام زیر یک سقف می رفتیم.

بهزاد فرجام. مردی که این چند روز بارها و بارها پاکیم را زیر سوال برد. مسخره ام کرد. به گناه ناکرده محکومم کرد. 

پدر و مادرش کجا بودند؟ 

با صدای کسی که دیگر با هیچ بندی به او پیوند نمی خوردم، از افکارم بیرون آمدم. منتظر شدم شخصی که اسم پدر را یدک می کشید به حرف بیاد. سرفه ای کرد و با صدای خش داری گفت:

ــ من خیر و صلاحت رو می خواستم. پسر بدی به نظر نمیاد. به حرفش باش، لجبازی نکن باهاش، بزار باهات خوب تا کنه. یه مدت که بگذره یادش میره همه چیز رو. نبینم پاشدی بند و بساطتت رو جمع کردی اومدی خونه من، که راهت نمی دم. بشین و باهاش بساز. پولداره. سرش به تنش می ارزه. 

حرفهایش، نصیحت های پدرانه اش که حتی زحمت اینکه دخترم مخاطب قرار بدهد که تمام شد، منتظر عکس العملم بالای سرم ایستاد.

بلند شدم و اشک هایم را با پشت دست پاک کردم. 

ــ چی بهت رسید؟ هومن تا چند وقت تأمینت می کنه؟ 

ــ تو به ایناش کاری نداشته باش. برو سرت رو بنداز پایین و زندگیت رو بکن.

همه ی عذاب این چند روز، همه ی سختی هایی که به مادرم داد و همه ی کتکایی که از او به ناحق خورده بودم، جلوی چشمهایم میرقصد. منزجر و متنفر به عمق چشمهای ریزش خیره شدم و جملات را به صورتش پرتاب کردم:

ــ از این به بعد دیگه بابا ندارم. هر چند از همون وقتی که بدنیا اومدم هیچ نقشی تو زندگیم نداشتی. چرا چرا داشتی، خیلی هم پررنگ بودی. مأمور عذاب! زندگیم رو به لجن کشیدی. دیگه نمی خوام حتی اسمت رو بشنوم. پات رو که از این خراب شده گذاشتی بیرون، فراموش کن که یه روز دختری داشتی. اگه می تونستم، اگه توانایی داشتم، اسمم رو از شناسنامه ات قلم می زدم. چون عارم میاد از داشتنت. مطمئن باش اگه از زور گرسنگی گوشه خیابون جون بدم هیچ وقت سراغ آدم کثیفی مثل تو نمیام.

صدای سیلی محکمش، توی اتاق اکو شد. دستم را روی صورتم نگذاشتم. سرم را پایین نگرفتم و اجازه باریدن به چشمهایم را ندادم. سنگینی نگاه فرجام را روی خودم حس کردم ولی سخت و سرد سر جایم ثابت ایستادم.

بابا رفت. دل شکسته ام را پشت سر گذاشت و از اتاق بیرون رفت. فرجام با قدم های محکم از بابا که به سمت سالن می رفت و سیلی محکمی را بدرقه راه دختر تازه عروسش کرده بود، رد شد و مستقیم به اتاقی که جز من، کس دیگری نبود وارد شد. 

ــ بریم خانم مددی.

خانم مددی اش! اصلاً رنگ صلح نداشت. اعلام جنگ می کرد. شوهرم شده بود و اختیار دارم. به فرجامی که سیخ منتظر ایستاده بود، نگاه کردم و نمی دانم از کجا و چرا صورت کبود شده عاطفه خانم از دست سنگین شوهرش، توی ذهنم نقش بست. 

سرم را پایین گرفتم و آرام از کنارش رد شدم و با چشمهایم به دنبال سرهنگ گشتم. از بی پناهی به سرهنگ پناه آورده بودم. بی کسی بدجوری عرض اندام می کرد.

بابا داشت چیزایی به او می گفت و بیتا آن سمت سالن ایستاده بود و دقیق و عجیب براندازم می کرد.

مستأصل وسط سالن ایستادم. باید چکار می کردم؟ یعنی همین جا منتظر می ماندم؟

با تماس دست قدرتمندی که بازویم را گرفته بود، ترسیدم و به عقب برگشتم. چشم های وحشی و سرخ شده فرجام ضربان قلبم را بالا برد. دست هایم آناً یخ شدند. سعی کردم دستم را آزاد کنم. ولی پشت سرش کشیده شدم.

به نزدیکی سرهنگ که رسیدیم، سرهنگ حرفش را قطع کرد و به دست اسیر شده ام خیره شد.

فرجام بی توجه به حرف های قطع شده شان و بی توجه تر به بابا، گفت:

ــ ما باید بریم. فکر نکنم دیگه اینجا کاری داشته باشیم.

ــ امیدوارم به حرفام توجه کنی. قسمت شما هم همین بوده. به فال نیک بگیرینش و سعی کنید زندگیتون رو بسازید. براتون آرزوی خوشبختی می کنم.

بیتا سریع خودش را به جمع غیر دوستانه مان رساند.

ــ بهزاد می خوای چکار کنی؟ می بریش خونه ات؟

سوال بیتا را بی جواب گذاشت.

ــ جناب سرهنگ همین جا می گم این آقای محترم که به ظاهر پدر این خانمه، حق نداره پاش رو تو خونه ی من بذاره. انتظار هم نداشته باشه دخترش به دیدنش بیاد چون من همچین اجازه ای نمی دم.

سرهنگ با کلافه گی جواب داد:

ــ یعنی چی؟ تو که نمی تونی پدر و دختر رو از هم جداشون کنی.

عصبانی وسط حرفش پرید و بی توجه به جمع سه نفره شان با گفتن: "همینیکه گفتم" دستم را کشید و از سالن بیرون رفتیم.

با صدای بیتا که می گفت: "بهزاد صبر کن کارت دارم" دوباره ایستاد. برای چه انقدر عجله داشت؟ خدایا من میترسم. 

دستم را ول نکرد و منتظر حرف های بیتا شد. با کلافگی سعی کردم مچ دستم را جا به جا کنم تلاشم را که بی فایده دیدم، گفتم:

ــ دستمو ول کن لطفاً.

اهمیتی نداد. و فشار دستش را بیشتر کرد. صورتم از درد جمع شد.

بیتا حرصی گفت:

ــ چکار می خوای بکنی بهزاد؟ می خوای ببریش خونه ات؟

داد زد:

ــ پس می خوای چکار کنم؟ می بینی که به چه بدبختی گرفتار شدم. زنمه می برمش خونه ام. اینم مجبوره زندگی کنه. یعنی مجبورش می کنم.

وحشت زده به بیتا نگاه کردم. خشم و نفرت فرجام که لا به لای حرف هایش بود به جنونم می کشید. چرا از وقتی صیغه عقد بینمان خوانده شد  زبانم کوتاه شده بود!؟

بیتا از جواب فرجام نگران به نظر می رسید. کمی آرامتر پرسید:

ــ پس سینا چی؟

ــ سینا هیچی. قرار نیست تغییری تو زندگیم بوجود بیاد.

ــ یعنی چی هیچی؟! تو نمی تونی نسبت بهش بی تفاوت باشی. من خواهر هر دو تونم نمی تونم...

وسط حرفش پرید و عصبی تر غرید:

ــ بس کن. گفتم که همون روال سابق. تو هم زنگ بزن شوهرت بیاد دنبالت. الان اصلاً حوصله بحث کردن ندارم. در ضمن تا یه مدت هم نیاین خونه ام. من خودم میام بهتون سر می زنم.

بیتا کوتاه آمد. انگار می دانست بحث کردن بی فایده است. نگاهی به سر تا پایم انداخت و پوزخند بود یا لبخند!، گوشه ی لبش جا خوش کرد. ترس و درماندگی چشمانم، می دانستم که بیداد می کرد.

فرجام با گفتن: "من رفتم تنها نری ها. بگو محمد بیاد دنبالت" دوباره دستم را کشید و به سمت پارکینگ کلانتری راه افتاد. چرا نگفت ما رفتیم؟! مریم چه خوش خیالی!

سویچ ماشینی را از توی خرت و پرت هایی که توی کیسه ای که از کلانتری تحویل گرفته بود پیدا کرد و با زدن دکمه ای، صدای تیک دزد گیر، سکوت پارکینگ را شکست. ماشین شاسی بلند پاترول بود. زیاد از اسم ماشینها سر در نمی آوردم ولی این یکی را خوب می شناختم. وقتی که خواهر زهرا خانم با پاترول شوهر پولدارش به دیدن خواهر ظلم دیده اش می آمد ، همه کوچه چشم می شدند. 

در جلویی را باز کرد و داخل ماشین هلم داد. از سکوتی که کلمات عربی جاری شده بر زبان حاج آقا باعثش شده بود، بدم آمد. لرزش زانوهایم با نشستن روی صندلی های چرمی به وضوح دیده می شد و پَر مانتویم را به لرزش در می آورد.

با کوبیدن در ماشین، ترس مهمان دل بی قرارم شد. 

ترجیح دادم نبینمش تا بیشتر از این استرس نگیرم. سرم را سمت شیشه گرفتم و به مناظر دود گرفته بیرون خیره شدم.

با لحنی که سراسر تمسخر بود، نه حتی رگه هایی از تمسخر مخاطبم قرار داد:

ــ خب خانم مددی، هنوزم معتقدی که مریم مقدسی؟ احیاناً حالا که تنها شدیم و زبونت کوتاه شده نظرت برنگشته؟

عصبی بود. سمتش برگشتم. نتوانستم به صورتش نگاه کنم. نگاهم رفت سمت دستش که حرصش را سر دنده خالی می کرد. جوابی ندادم. الان وقت دفاع کردن نبود. گفتنی ها را گفته بودم. جرأت حرف زدن پیدا نکردم. 

محکم با مشت روی فرمان کوبید.

ــ لال مونی گرفتی؟ تو کلانتری که خوب بلبل زبونی می کردی؟ ولی من به حرفت میارم. زندگیم رو به گند کشیدی زندگیت رو سیاه می کنم.

حواسش به جلو بود و هر از گاه بین عربده کشیدن هایش به نیم رخ وحشت زده ام نگاهی می انداخت. چرا تمامش نمی کرد؟

تهدید هایش تمامی نداشت. روزهای سیاهم تمامی نداشت.

ــ چی بهت رسید که با اون هومن دی...وث دست به یکی کردی؟ هان؟

از ترس و وحشت گریه ام گرفت. طاقت فریادهایش را نیاوردم و اشک های به زور زنجیر شده چشمانم، دوباره و صد باره جاری شد.

رگ های شقیقه اش به کبودی می زد. به خودم جرأت دادم. آرام گفتم:

ــ به خدا هر چی کی گفتم درست بود. من...

اجازه نداد حرفم را کامل کنم. با پشت دستش توی صورتم کوبید.

فریاد کشید. لرزیدم.

ــ اسم خدا رو تو دهن کثیفت نیار. این اراجیف رو صد بار شنیدم. وقتی رسیدیم خونه فقط حقیقت رو می شنوم. همین. الانم خفه شو تا برسیم خونه.

دستم را روی لبهایم که سوزانده بود گذاشتم. هق زدم و سرم را پایین تر گرفتم. چه انتظاری داشتی مریم؟ چه فکری کردی که خواستی از خودت دفاع کنی؟ 

خدای خوبم، کاش سری به زمین می زدی...

همین جا

کنارم می نشستی، در آغوشم می گرفتی...

قلب یخ زده از بی پناهیم را، در دستان گرمت می فشردی...

و با هرم نفسهای گرمت، ها می کردی...

دیگر سعی نکردم. شمشیر از رو بسته شده، قدرت دفاع را سلب کرده بود.

با توقف ماشین پشت چراغ قرمز، کمی خودم را جا به جا کردم. بهزاد حرفی نمی زد. کاش می شد همیشه آرام باشد. کف دستش را روی دنده می کوبید و به جلو خیره شده بود. همه اینها از دید زدن های یواشکی و گوشه چشمی دستگیرم می شد. 

من با این مرد غریبه، غریب بودم.

داخل کوچه پیچید و چند خانه که رد شد، ماشین از حرکت ایستاد. مقابل در خانه ای که حیاط دار بود. پیچک های تازه سبز شده تا بالای در بیرون کشیده و سرکی به کوچه می کشیدند. یعنی اینجا بود!؟

زیر پلکم تیک زد. به عادت معمول. نگاه فرجام سیبک گلویم را بالا و پایین کرد. استرس اینبار قوی تر چنگ کشید. لعنت به لرزش های بی موقع...

پیاده شد.

صورتم را با کف دست هایم پوشاندم و نفسم را با صدا بیرون فرستادم.

کلید انداخت.

پوست لبم را به دندان گرفتم و همزمان شوری خون بود که احساس کردم.

می شد از اینجا فرار کرد؟

درب بزرگ آهنی را که حیاط نه چندان بزرگی را به حصار کشیده بود دو لنگه باز کرد.

اینجا بود. خانه سفید آرزوهای خاکستریم اینجا بود.

هنوز توی ماشین بودم. کسی دعوتم نکرده بود. کسی به حسابم نیاورده بود. خدایا چقدر گرم است. اردیبهشت چیزی از جهنم کم نداشت.

دوباره سوار شد. نگاهم کرد. آرام بود.

با آرامش ماشین را داخل حیاط برد. هنوز همان جا بودم.

در حیاط که بسته شد چیزی نگذشت که در ماشین باز شد. دلم آشوب شد.

چرا دست از زل زدن بر نمی داشت؟ چشم های ترسیده که دید زدن نداشت.

ــ بیا پایین.

چشم هایش که به زانوهای لرزانم کشیده شد، خجالت کشیدم. از اینهمه ضعف شرمم شد.

پیاده شدم و مقابلش ایستادم. تقابل قوی و ضعیف، پناه و بی پناه، ترس و انتقام، انصاف پر کشیده بود.

به پله ها اشاره کرد و با گفتن: "برو بالا"، منتظر قدم های ناتوانم به نظاره ایستاد. چقدر امروز سنگین شده بودم.

پشت در سفید متوقف شدم. دستی کنارم زد و کلید توی قفل چرخید. همه چیز سفید بود.

چه مضحک بود که انتظار خوش آمد گویی داشته باشم.

ــ برو تو.

مرددم که دید خودش دست به کار شد. به داخل هولم داد. باز هم چرخش کلید.

وسط هال نسبتاً بزرگی با چشمایی منتظر و ترسیده به فرجام خیره شده بودم. ابروی چپش بالارفت. قدمی نزدیک شد. چشمهای عجیب آرامش روی صورتم چرخید. باز هم نزدیکتر. زیادی که نزدیک شد قدمی به عقب برداشتم. باید می رفتم. اینجا، با فرجامی که به خونم تشنه بود، می ترسیدم.

بازویم با خشونت کشیده شد و روی مبلی که کنارم بود پرت شدم. محدوده دیدم را به قامت ایستاده اش خلاصه کرد.

ــ خب. همه چیز رو مو به مو برام تعریف می کنی. تمام حقیقت رو از اول.

روی مبل جا به جا شدم. نباید ترسم را نشان می دادم. هر چند بی فایده بود. ولی من تلاشم را می کردم.

ــ همه ی چیزایی که شنیدین حقیقت محض بود.

آرام گفتم.

خنده بلندی کرد و گفت:

ــ مودب شدی خانم مددی، از سوم شخص استفاده می کنی!

سرم را پایین گرفتم و سکوت کردم.

چانه ام را با دو انگشتش گرفت و سرم را بالا کشید. سرش را نزدیکتر آورد. لحنش توی دلم را خالی کرد.

ــ به نفعته راستش رو بگی. فکر کنم فهمیدی که من حوصله زیادی ندارم.

می دانستم. این دو روز دیده بودم.

ــ حرفی دیگه ای برا گفتن...

حرفم تمام نشده بود که کشیده محکمی صورتم را سوزاند.

حساب کشیده هایی که این چند روز نوازشگر صورتم بودند از دستم در رفته بود.

به چشمهایش خیره شدم. چشمهای ترسناکش.

داد زد:

ــ تا دیونه نشدم حرف بزن. وگرنه...

من هم صدایم بالا رفت:

ــ چی رو می خوای بدونی؟ اینکه من و هومن رو هم ریخیتم؟ چیزی که واقعیت نداره؟

کشیده محکم تر از قبلی این سمت صورتم را سوزاند. وحشیانه بازویم را گرفت و روی زمین پرتم کرد.

فریادش پنجره ها را به لرزه در آورد.

ــ نگفتم با من بازی نکن. نگفتم؟

لگد اول به پهلویم خورد. جیغ خفه ای کشیدم.

ــ نگفتم نمی ذارم آب خوش از گلوت پایین بره. نگفتم؟

لگد دوم نزدیک شکمم خورد. این بار مچاله شدم.

ــ گفتم احمق فرضم نکن. نگفتم؟

لگد بعدی باز زیر پهلویم. خدا را صدا کردم. لبهایم را از درد روی هم فشار دادم.

دوباره بلندم کرد. درد پیچید زیر دلم. روی مبل پرتم کرد. آخم بلند شد. نفس های داغش صورتم را می سوزاند. چشمم که به صورتش و بعد چشمهاش خورد لرزم بیشتر شد.

نالیدم:

ــ ولم کن.

فریاد کشید:

ــ حالا بگو. بگو که از زندگیم چی می خوای؟

سرم را بین دست هایم گرفتم و هق هقم بلند شد.

ــ به خدا هیچی. بزار همین الان از زندگیت برم بیرون. تو رو خدا. بذار برم.

دست هایم را با قدرت کنار کشید. نفس نفس می زد.

دست قدرتمندش، دست ظریف و ضعیفم را گرفت و با حرکتی سریع به پشت سرم برگرداند. آخ بلندی گفتم. درد تمام وجودم را پر کرد. کتفم به اشاره ای خورد می شد. 

ــ حرف می زنی یا بشکنمش؟

صورتم از درد جمع شد. التماس کردم. به مردی که بی رحمانه شکنجه ام می کرد، التماس کردم:

ــ به روح مامانم قسم راستش رو گفتم. من مقصر نیستم. باور کن. دارم قسم می خورم.

دستم را عقب تر کشید. جیغ کشیدم.

ــ به خدا منو دزدیند. راست می گم. به خدا دارم راستشو می گم.

با دست آزادش توی صورتم کوبید. خدای من پس چرا نمی میرم.

میخ چشم های تارم شد. فک منقبضش به حرکت در آمد.

ــ یه بار بهت گفتم که قسم نخور، نگفتم؟

سرم را با ترس تکان دادم. اشک تلنبار شده زیر پلکهایم، تارش کرده بود.

چشمهایش را گرفت. مکثی کرد و با قدرت به پشتی مبل هولم داد.

مشتی درست چند سانتی متری گوشم حواله کرد و عقب رفت. خواستم صورتم را بپوشانم که کتفم یاری نکرد. گلوله های اشک سخاوتمندانه لبهای خشکیده ام را آبیاری می کردند. از درد شکمم توی مبل مچاله شدم. اشک های بی پناهم عجیب غریبی می کردند و گویا ترسیده بودند که به سرعت راه فراری پیدا می کردند.

با دست سالمم کتف دردناکم را ماساژ می دادم. برای این همه ضعف و بی کسی اشک می ریختم.

طول و عرض هال را قدم رو می رفت. دستی به صورتش می کشید و مکث می کرد و دوباره طول و عرض سالن. به جز صدای قدمهایش و هر از گاهی بالا کشیدن دماغم، صدای دیگری به گوش نمی رسید. ده دقیقه ای به همین منوال گذشت. آرامتر شده و گریه ام را هر جوری بود بند آورده بودم. ولی فرجام همچنان گز می کرد.

نگاهی انداخت و با دو قدم بلند کنارم ایستاد. ترسیدم گونه هایم دیگر طاقت ضربه هایش را نداشت.

دستهایم را گرفت و از صورتم کنار زد. 

ــ خوب به حرفام گوش کن ببین چی می گم. چون دوبار تکرارشون نمی کنم.

چشمهایش روی گونه ام چرخید.

ــ اول اینکه اگه تا آخر دنیا هم برام آیه و قسم بیاری، من یکی چرندیاتت رو باور نمی کنم. چون اگه آدم درستی بودی چرا هومن سراغت می اومد؟ اینهمه دختر تو این شهر ریخته چرا باید یکی که ادعای قداست و پاکی داره به تور هومن بیفته؟ پس واسه من فیلم بازی نمی کنی. این از اولین قانون.

سرش را نزدیکتر آورد. ادامه داد:

ــ تو همین خونه می مونی. البته نه به عنوان زنم، چون لایقش نیستی. کارای خونه رو انجام میدی. غذا درست کردن. تمیز کردن خونه. لباسای من و سینا همیشه باید تمیز و مرتب و اتو شده باشه. وقتی می رسم خونه باید همه چیز مرتب سر جای خودش باشه. غذا رو می چینی رو میز و قبل از اینکه من بیام میری تو اتاق و بیرون نمیای. چون اگه چشمم بهت بخوره مطمئن باش بلایی سرت میارم. تو کلانتری هم گفتم کلاً بابات رو از ذهنت پاک کن. هه؛ هر چند می دونم این قانون زیادم برات بد نمیشه. حق نداری پات رو از خونه بیرون بزاری. در رو به روی کسی باز نمی کنی. من و سینا خودمون کلید داریم. ناز کردن و ادا و اصول ممنوع. از زیر کار در رفتن ممنوع.

دست هایم را تکان داد.

ــ می فهمی که من دارم بهت لطف می کنم. فقط دوست دارم یکی از این قوانین رو نادیده بگیری اونوقت ببین چه بلایی سرت می آرم.

چانه ام از شدت تحقیر می لرزید. با چشمهای لرزان به طرح های چهارخانه پیراهنش خیره شدم. لال شده بودم و قدرت اظهار نظر نداشتم. با انگشتش ضربه ای به پیشانیم زد و گفت:

ــ در ضمن فکر طلاق رو تا وقتی خودم نخوام از کله پوکت بیرون می کنی. شیر فهم شد؟

زیر لب گفتم:

ــ می تونم ازت شکایت کنم.

فکر نمی کردم بشنود، ولی شنید. مچ دستم را گرفت و دوباره پیچاند. آخم بلند شد.

ــ نشنیدم چی گفتی؟

ــ آی. هیچی نگفتم. ولم کن.

ــ خوبه.

مچ دستی که پیچانده بود را جلو کشید و از روی مبل بلندم کرد. دنبال خودش کشاند و در اتاقی را باز کرد. هولم داد داخل و گفت:

ــ همین جا می مونی تا وقتی صدات کنم.

و در را پشت سرش بست.

وسط اتاق ایستادم و به دیوار خالی و سفید رو به رو خیره شدم. پهلویم تیر می کشید و درد کتفم بیشتر شده بود. بی حال روی زمین نشستم. شوک زده به دیوار خالی خیره شده بودم. چهار دست و پا جلو رفتم. گوشه اتاق نشستم و پاهایم را توی شکمم جمع کردم و سرم را به دیوار تکیه دادم.

چشمهایم را که بستم و واژه واژه دیکته های فرجام، از جلوی چشم های بسته ام رد شدند.

" زندگیم رو به گند کشیدی زندگیت رو سیاه می کنم ".

چشمهایم را بیشتر فشار دادم. "تو همین خونه می مونی. البته نه به عنوان زنم، چون لایقش نیستی"

باید کلفتی خانه اش را می کردم! نباید زندگی می کردم!

دستم را روی گونه های سوخته ام گذاشتم. شوهرم! بد جور مردانگیش را به رخم کشیده بود. بدجور جنس عاطفه خانم ها را زنده کرده بود.

سکوت خانه با صدای زنگ تلفن رخت بست.

بعد از چهار زنگ جواب داد.

ــ سلام.

....

ــآره. نگران چی هستی؟

....

من الان حوصله ندارم. به محمد بگو سینا رو بیاره خونه.

...

پس کجاست؟

... اگه مأموریته چرا تو کلانتری بهم نگفتی؟

ـ خیلی خب با آژانس بفرستش. همین الان بفرست بیاد به حد کافی از درساش عقب افتاده. در ضمن خودت یه توضیحاتی بهش بده. فعلاً.

و صدای کوبش گوشی تلفن.

خوابم می آمد. همان گوشه خلوت دراز کشیدم. صدایی از هال نمی آمد. پلک هایم روی هم افتادند. کاش می شد تا آخر دنیا خوابید.

با صدای آرام تیک باز شدن در اتاق، هوشیار شدم. چشمهایم اتومات باز شدند. پسرکی با لبخند پهنی به لب، سرش را از لای در نیمه باز داخل آورده و انگار که چیز جدیدی کشف کرده باشد با تعجب به صورتم زل زده بود. سریع توی جایم نشستم. پهلویم تیر کشید. بی توجه به دردش منگ و گیج به پسرک لبخند به لب خیره شدم. با گفتن"سلام" به بیرون از اتاق نگاهی انداخت و مردد نیم تنه اش را داخل آورد. به سلام آرامی اکتفا کردم. هنوز گیج خواب بودم که با سوال پسری که دنیایی از امواج مثبت به سمتت سوق می داد چشمهایم گشاد شد.

ــ شما زن بابا بهزادِ من هستید؟

یکه خوردم. بابا بهزاد؟ مگر فرجام پدر این پسر چشم درشت بود؟ بابا؟ یعنی این سینا نبود؟ برادری که بیتا و بهزاد از او صحبت می کردند کجا بود؟ سینا کجا بود که این پسر خودش را پسر فرجام معرفی می کرد؟ 

چه بگویم؟ منکه زنش نبودم! یعنی بودم ولی نه زن واقعی! خودش گفت. خودم می دانستم.

صدای عصبی بهزاد پسری را که مهربانی ناب از چشمهای درشتش ساطع می شد را صدا می کرد. انگار ترسید و همین باعث شد با گفتن "هر وقت بابا بهزاد رفت میام پیشت" سریع در اتاق را ببندد.

به در بسته خیره شدم. فرجام قبلا زن داشته؟ پس مادر پسرک کجاست؟ فرجام که سینا را صدا زد! مگر بیتا نگفت من خواهر هر دویتان هستم؟ پس سینا چرا گفت بابا! ؟ یعنی من زن دوم شده بودم؟ مادر یک پسر ده ساله؟ خدای من! بابا با زندگیم چکار کردی؟

پرسوال چشم از در گرفتم و از پنجره سفید به بیرون نگاه کردم. غروب شد و گرسنگی بدجور دستهایم را به لرزه در آورده بود. توری سفید پنجره، به سیاهی می زد.

نیم ساعتی گذشت. صدای صحبت های فرجام و پسرش! آرام و پچ پچ کنان از پذیرایی می آمد. هر چند فرجام اصلا آرام به نظر نمی رسید. از فریاد های گاه به گاهش سر پسرک می شد فهیمد. با "نه" گفتن های حرصیش.

حالت تهوع داشتم. نیاز مبرم به دستشویی. سرم را روی زانوهایم گذاشتم و توی خودم جمع شدم. روی سرامیک نشسته بودم و همین باعث شده بود بیشتر احساس سرما کنم. میل شدیدی به شکستن استخون کتفم، همان جا که دردش عاصیم کرده بود، داشتم. دوباره چشم هایم روی هم می رفت.

در اتاق با ضرب باز شد. چهره درهم و اخموی بهزاد توی چهارچوب در با سینی کوچکی به دست نمایان شد.

با دستپاچگی و هراس سر پا شدم. پوزخند لبش خجالت زده ام کرد. من از او می ترسیدم و فرجام این موضوع را خوب می دانست. سینی را روی زمین گذاشت و خشک و جدی گفت:

ــ امشب شام حاضری خوردیم. ولی از فردا خبری از این چیزا نیست. هر سه وعده ی غذایی رو با سلیقه آماده می کنی. الانم بخورش که حوصله نعش کشی ندارم. فردا رأس ساعت 7 میز صبحانه آماده باشه.

بدون شنیدن جوابی پشت کرد که چیز تازه ای به ذهنش رسید. با غضب به سمتم برگشت و گفت:

ــ در ضمن اصلاً دلم نمی خواد دم پر سینا باشی. کارات که تموم شد میای می چپی تو همین اتاق. شیر فهم شد؟

به فرش کرمی کف اتاق خیره شدم. دوست نداشتم به چشمهایش نگاه کنم. من زن دوم بودم. کاش جرأت این را داشتم که بپرسم پس زنت کجاست؟ داد که زد ذهنم خالی شد.

ــ کری؟

به آرامی جواب دادم:

ــ دم پرش نمی شم، باهاش حرف نمی زنم.

با نفرت نگاهش روی صورتم چرخید و در را پشت سرش بست.

گرسنه ام بود. سریع سراغ ساندویچی که لای زرورق پیچیده شده بود رفتم و کمی از ساندویچ را بیرون کشیدم. همبرگر بود. از بچگی عاشق ساندویچ بودم. اولین گاز را زدم و با ولع قورتش دادم. دهانم را برای گاز دوم باز کردم که به یاد زنگ تفریح های مدرسه افتادم.

ــ مریم میرم از بوفه ساندویچ بگیرم. میای؟

سوسن بود داشت اسکناس دویستی از کیفش بیرون می کشید و از من می خواست که همراهش شوم. ضعف داشتم. عاشق بوی ساندویچ بوفه مدرسه بودم. پولی نداشتم که همپای سوسن بشوم. خودم را با مسأله ریاضی مشغول کردم و گفتم:

ــ نه؛ من گرسنه ام نیست. تو برو.

ــ اَه. تو هم که هیچ وقت پایه نیستی. باشه بابا من رفتم. چقدر خسیسی تو دختر.

خواستم دهن باز کنم و باز هم  دروغ مصلحتی همیشگی را بگویم که من پولهایم را جمع می کنم، که من قلک دارم، که سوسن غر غر کنان از کلاس خارج شد.

با حسرت به رفتنش نگاه کردم. ساندویچایی که بوفه می فروخت پنجاه تومان بود. ولی من هیچ وقت پولش را نداشتم.

گاز دوم را که زدم مزه شوری اشک، اشتهایم را کور کرد.

به ساندویچ نصفه و نیمه داخل سینی نگاهی انداختم. سیر شده بودم. تلخی خاطرات سیرم کرده بود. انگار می رفت که باز هم تکرار مکررات صورت بگیرد. حالا به نحوی دیگر. معده ام تیر می کشید. شکمم تیر می کشد کتف هم...

باید دستشویی می رفتم. ولی یادآوری نگاه تندش پاهایم را سست می کرد. دوست نداشتم پیش سینا تحقیر شوم. سینا پسرک 10 ساله ای که با چشمای مشکی و درشتش به  چشمهایت زل می زد و روح زندگی را در وجودت تزریق می کرد. ولی تا کی می توانستم خودم را حبس کنم؟ باید با این شرایط کنار می آمدم. چاره ای نبود. اینجا خانه جدیدم بود. من هم به اندازه فرجام ضربه خوردم. بیشتر از او تحقیر شدم. کتک خوردم. باید قوی باشم.

قوت قلبی گرفتم و سینی را برداشتم و به هوای بردنش در اتاق را باز کردم. با تردید به هال نگاهی انداختم. کسی نبود. نفس حبس شده ام را بی صدا آزاد کردم.

حالا دستشویی کدام طرف بود؟ چند قدم جلوتر رفتم و چشم گردانم به چهار دری که شکل هم بودند. کدامشان بود؟ با باز شدن همزمان در دو اتاق، قدمی به عقب برداشتم. فرجام اخمو و سینای سراسر زندگی.

فاصله بیشتر شده قدم عقب رفته ام را فرجام با قدمی که به جلو گذاشت پر کرد. نگاهی به ساندویچ نصفه خورده سینی انداخت. 

ــ کی گفت بیای بیرون؟ مگه بهت گفتم هر وقت کوفتش کردی بیارش تحویل بده؟

و باز قدمی جلوتر و قدمی عقب تر.

خجالت زده نگاهی به سینا که هیکل نیمه پرش توی چهارچوب در قاب گرفته شده بود و دلسوزانه نگاهم می کرد انداختم و لبهای خشکیده ام را از داخل به دندان گرفتم. به آرامی گفتم:

ــ می خوام برم دستشویی.

و خیره شدم به سینی کم وزنی که با دو دستم محکم نگه داشته بودمش. مریم از چه چیز غرور پر پر شده ات میخواهی دفاع کنی که اینطور از حرف های تند و تیز و ناحقش می ترسی؟ مگر غروری هم باقی مانده؟ ته مانده غرورت همین چند ساعت پیش، زیر دستهای این مرد، دود شد. صورتت هنوز از ضربه های مهلکش تب دارد.

ــ سینی رو بزار تو آشپزخونه. در کناریش سرویس بهداشتیه.

از کنار اخم وحشتناکش وارد آشپزخانه تقریباً بزرگ و اپن شدم. بی حواس سینی را روی میز چهار نفره گذاشتم و به سمت دستشویی رفتم. فرجام پشت به من هنوز سر جایش میخ بود. پشت گردنم از میخ نگاهش می سوخت.

نگاهم به آینه که افتاد با خودم عهد کردم فردا صبح، حتماً به محض اینکه تنها شدم، حمام می گیرم. با یادآوری موکتهای بازداشتگاه که از چرک و کثیفی چسبناک شده بودند، چینی به بینم دادم و به چهره تکیده ام نگاه دیگری انداختم. رد انگشتهای فرجام بدجوری توی ذوق می زد. دست خیسم را به صورتم کشیدم. مریمِ آینه دهن کجی کرد. مریم آینه شریک زندگی پیدا کرده بود و چه شریک ناشریکی . دلم به حال مریم آینه سوخت. به حال چشم های بی پناهش.

لبهایم روی هم چفت شد. از آینه دل کندم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم.

از دستشویی که بیرون آمدم خبری نبود. هر دو در اتاقهای مجزایشان محصور بودند. فرجام تحمل دیدن من را نداشت ولی سینا چه؟

به لباسهایم نگاهی کردم. شب شده بود و من هنوز لباسهای کثیف بازداشتگاه به تنم بود. لباسی نداشتم که تعویضشان کنم. سردرگم بودم. نمی دانستم کجا باید بخوابم. 

بی حوصله دکمه های مانتویم را باز و تی شرت سبزی که از زیر پوشیده بودم را برانداز کردم. آستینهایش خیلی کوتاه بود. کلمات عربی که من و فرجام را زن و شوهر اعلام می کرد، قانعم نمی کرد که مقابل فرجام اینطور عرض آزادانه چرخ بزنم. من و او بدجور به زن و شوهر بودنمان بی اعتقاد بودیم.

صدایی از بیرون اتاق نمی آمد. حتماً خواب بودند. مانتویم را کندم و مچاله اش کردم که بالشت امشبم شود. برای لحاف و تشک چاره ای نبود. روی فرش دراز کشیدم و زانو هایم را بغل کردم. یادم افتاد که باید صبح زود صبحانه آماده کنم. با یادآوری تهدیدهایش استرس گرفتم. دوست نداشتم حرفهایش را جدی بگیرم، ولی اینجا خانه او بود. لبخند پهن سینا توی ذهنم جا گرفت. این پسر می تانست تنهایی ام را پر کند.

صدای جیغ و داد کل کوچه را پر گرده بود. کیف مدرسه ام را روی شانه ام بالا می اندازم و با نهایت توانم به انتهای کوچه میدوم. نزدیک که میشوم یقین پیدا می کنم که صدای جیغ از خانه ماست. کیفم را وسط کوچه رها می کنم و به گریه می افتم. چند نفر از خانم های همسایه پشت در جمع شده اند. یکی از آنها که غریبه بود داد زد: "بدو دختر الان می کشتش" پاهایم فلج شدند. پس چرا نمی رسم. خدا الان میکشتش چرا نمی رسم. صدای جیغ مامان بود. پاهای افلیج شده ام را به زور می کشم. در باز شد و کسی انگار توپ گرد خون آلودی را بیرون انداخت. جیغ کشیدم. چشم هایم را بستم و با تمام وجود جیغ کشیدم. سر مامان را بریده بود. خــــــدا...

با جیغ بلندی وحشت زده بالا پریدم. با چشمهای گشاد شده به اطرافم نگاه کردم. تاریک بود. همه جا تاریک بود. چشم گرداندم. پنجره سفید و توری سفیدش از لکه های قرمز خون پر شده بود.  به هق هق افتادم. باز هم کابوس لعنتی. 

عرق کرده بودم. چند دقیقه ای گذشت تا آرام شدم. از وقتی مامان رفته بود کابوس ها عجین شبهای تنهایی من شده بود. دوباره توری سفید را از نظر گذراندم. سفید بود. عاری از لکه های خون. گلویم خشک شده بود و احساس تشنگی می کردم.

توان رو به رو شدن احتمالی با فرجام را نداشتم. بی خیال تشنگی و آب شدم و دوباره دراز کشیدم. 

هنوز هوا گرگ و میش بود که چشمهام تمام قد باز شدند. از استرس زیاد هر یک ساعت بیدار شده بودم و با دیدن تاریکی هوا  نفسی از سر آسودگی کشیده و دوباره خوابیده بودم. حدس می زدم ساعت هول و حوش شش صبح باشد. 

درد کتفم بهتر شده بود ولی پهلویم، تیر می کشید. بولیزم را بالا بردم. کبود شده بود. آرام دستی روی پوست کبود شده ام کشیدم. 

مانتویم را تنم کردنم. با دیدن چروکهای ریزی که به یمن ایفای نقش بالشتت دیشبم نصیبش شده بود، آهی کشیدم. 

آرام و بی صدا در اتاق را باز کردم و سرکی به هال بهم ریخته انداختم. هوا هنوز زیاد روشن نشده بود. دنبال کلید برق چشم گرداندم و کنار در وردوی پیدایش کردم. ساعت دیواری بالای تلویزیون ساعت شش و نیم را نشان می داد.

بی توجه به تحلیل بقیه قسمتهای هال سمت آشپزخانه قدم گذاشتم. سرسری چشمی گرداندم و باز هم برای پیدا کردن سماور چشم های خواب آلود و خسته ام را به تلاش بیشتر وا داشتم. سماور کنج خلوت آشپزخونه جا خوش کرده بود. چند بار از آب پر و خالی و تا نصفه آبش کردم. برای رفع خواب آلودگی شش صبحی، راهی دستشویی شدم. بین راه  نگاه خالی ام را چند لحظه ای به در بسته اتاق فرجام دوختم و در دستشویی را باز کردم.

ده دقیقه به هفت زمان داشتم. با بدبختی جای چای خشک و فنجان های تمیز را پیدا کردم. سه تخم مرغی که توی یخچال بود را آب پز کردم. یعنی سیر می شدند؟ شانه ای بالا انداختم. خب همین سه تا بود. بسته نان را که کمی خشک شده بود از یخچال بیرون آوردم و به عادت مامان با دستهای تمیز چند بار به قسمت های خشک شده آب پاشیدم. شکر را پیدا نکردم و پنج دقیقه به هفت میز چهار نفره وسط آشپزخونه را  با تخم مرغ و پنیر و کره و دو فنجان تمیز تنها گذاشتم. در اتاقم که بسته شد، صدای فرجام که داشت سینا را بیدار می کرد بلند شد. انگار منتظر رفتن من بود. چه فرار و گریزی!

بلاتکلیف وسط فرش کرم رنگ اتاق خلوت نشستم و سعی کردم متوجه صحبت هایشان بشوم. هر چند زیاد هم حرفی زده نمی شد. چند کلمه از زبان فرجام که از سینا در مورد درسش می پرسید. همین.

ده دقیقه ای گذشت. دوست داشتم زودتر تنها بشوم. احساس بدی داشتم. حکم چه کسی را داشتم؟ کارگر خانه؟ زن فرجام؟ پوزخندی زدم. چقدر زن فرجام بودن سخت بود. برای مریمی که تحقیر می شد. 

با داد بلند و طلبکار فرجام سیخ سر جایم ایستادم. اولین بار بود اسمم را از دهنش می شنیدم. فقط گفته مریم. و من استرس گرفته بودم. ترسیده بودم. به چند ثانیه نکشید که در با صدا باز شد.

اول صبحی سر جنگ داشت که داد زد:

ــ کری؟ نشنیدی صدات کردم.

و نگاهی به سرتاپایم انداخت. با غیظ.

سینا یونیفرم پوشیده از پشت سرش سرکی کشید و لبخندی مهمان صبح به لجن کشیده ام زد.

ــ بیا آشپزخونه.

وسط آشپزخانه ایستاده بود و ارد می داد. اصلاح کرده بود و کت اسپرت نوک مدادیش هر از گاهی با تکان دستش بالا و پایین می شد.

ــ تا شب همه آشپزخونه رو می ریزی بیرون و هر چی که هست، تو کابینتا، تو یخچال، همه رو می شوری و می چینی سر جاشون. کف آشپزخونه باید تمیز شسته شه. وقتی اومدم، اینجا باید برق بزنه.

بی صدا نگاهش می کردم. نگاهی به سر تا پایم انداخت. مانتوی چروک و رنگ و رفته می دانستم منظره بدی ایجاد کرده. دوباره تیشه زد:

ــ می خواستم یه کارگر بیارم که به لطف تو دیگه لازم نیست.

دست مشت شده ام را بیشتر فشار دادم.

نگاه غمگین سینا، آتشم می زد.

غم هایی که چشم ها را خیس نمی کنند

به استخوان رسیده اند...

در سفید که بسته شد، من ماندم با حجم عظیمی از تکه های شکسته غرورم. کاش می شد جمعشان کنم و با چسب بندشان زنم. جوری که هیچ وقت ترک برندارند. اما چه فایده که تکه هایش ریزتر از آن بودند که یک جا جمع شوند.

کف آشپزخانه نشستم و به یخچال سفید و دو در تکیه دادم. ذهنم خالی بود. انگار دلیلی برای زجه زدن نبود. یا شاید قحطی زود رسی چشمه اشکهایم را خشک کرده بود.

بغض لعنتی قصد جانم را کرده بود.

آشپزخانه تا شب باید برق می زد.

"می خواستم یه کارگر بیارم که به لطف تو دیگه لازم نیست."

قطره اشکی از چشمه قحطی زده ام بیرون پرید.

"شما زن بابا بهزاد من هستید؟"

قطره درشت دیگری راه باز کرد.

"دختر چقدر تو خسیسی."

زهرخند.

فرصتی برای اشک های دلمه شده چشمهایم ندادم. تا شب، می شد آشپزخانه ای به این بزرگی تمیز شود؟ نگاهی به خودم انداختم. نگاهی به سر و وضعم. یاد عهدی که دیشب با خودم بسته بودم افتادم. وقت کم بود. اول از همه چیز باید تن و بدنم رو از این همه چرک و کثیفی خلاص می کردم. 

کنجکاو بودم به همه جای خانه سرک بکشم. اول از همه اتاق بهزاد. درش بسته بود. خودش نبود ولی استرس اینکه شاید حین سرکشی مچم را بگیرد ضربان قلبم را بالا برده بود. پرده توری و سفید هال را کنار زدم. پنجره سفید با نرده های سفید کمی تیره شده از بارشهای بهاری، منظره گلهای رز سرخ و سفید به ردیف شده باغچه کوچک را با سخاوت به تماشا گذاشته بود. با دیدن جای خالی ماشینش مطمئن شدم که خبری از فرجام نیست. فرجام طلبکار. مرد خشن و همیشه عصبی. سوای اینها و سوای اخلاق گندش، بهزاد بود یا فرجام؟ شوهرم یا همسرم؟ اگر قرار بود شوهرم باشد که بود، ترجیح می دادم همان فرجام را توی ذهنم حک کنم. ولی حسی دوست داشتنی و بکر، که از هجده سالگیم و از نگاه های گاه و بیگاه علی در وجودم جوانه زده بود،  چشمک می زد که توی ذهنت بهزاد را حک کن. برای دلت. کمی رویا پردازی کن...

در جواب چشمهای شوخ و چشمک زن حس نوپای وجودم شانه ای بالا انداختم و برای خاموشی شعله های زرد رنگ کنجکاویم، قدمهای بزرگ تری به سمت اتاق بهزاد برداشتم.

برای یک مرد، اینهمه مرتب بودن بعید بود. همه چیز سر جای خودش. صبح که بیدار شده رو تختی تخت دو نفره اش را مرتب کرده بود. تخت دونفره! پس صاحب بالقوه سمت خالی کجا بود؟ شاید طلاق گرفته، یا طلاقش داده. چه فرقی در اصل موضوع می کرد. که البته گزینه ی اول با عقل گیج شده ام بیشتر مطابق بود. طلاق گرفتن از بهزاد اصلاً بعید نبود.

اطاقش کمی بزرگتر از اتاقی که من دیشبم را سر کرده بودم می رسید. وسیله تزئینیش خلاصه می شد به یک قاب عکس نسبتاً بزرگ از خودش و سینا. اولین بار بود که لبخند به لب میدیدمش. و حس شیطان شده نوزده سالگیم باز چشمکی حواله ام کرد که چه لبخند به صورتش می آید. نگاه چپ چپی نثار کودک نوپای خجالتیم انداختم که گویا شرمزده شد و سربه زیرتر.

از تحلیل اتاق فرجام دست کشیدم و کنجکاوتر به سمت اتاق سینا پرواز کردم. درد پهلویم را بهایی نمی دادم. 

مگر می شد پسر باشی، ده ساله باشی، و اینقدر مرتب. از پسر بچه ها جز شیطنت و شلختگی چیز دیگری تصور نمی کردم. ولی ساکنین این خانه، سوای تصوراتم بودند. او از جنس بهزاد بود. سوای چشم ها، او خود بهزاد بود.

چشمم خورد به کمد چوبی گوشه اتاق و به این فکر کردم که شاید داخلش لباسی اندازه من پیدا شود.

بعد از چند دقیقه گشتن تی شرت و شلوارکی پیدا کردم. به نظر اندازه می آمد. من و سینا می شد گفت هم اندازه بودیم. البته سینا کمی پرتر بود. سینای ده ساله کمی پرتر از مریم نوزده ساله..

لباسهایم را توی حمام شستم. با بدبختی. بدبختی کشیدم برای نبود لگن. غر زده بودم هر چقدر پولدار هم که باشی چه اشکالی در وجود لگن درحمام میبینی؟ مگر لگن چه ایرادی داشت؟ 

خیس آب از حمام بیرون آمدم و با دیدن قیافه ام توی آینه با آن شلوارک پسرانه لبخندی به خودم زدم. روز اول ازدواجم چه شیک پوش شده بودم!

موهای سرم را باز گذاشتم. بلند بودند و مجعد. خشک شدنشان حسابی کلافه ام می کرد. به آشپزخانه رفتم و مشغول شدم. از کابینتها شروع کردم.

ده بود که کار کابینتها تمام شد. گرسنه ام بود. از پنیر و نصف نانی که باقی مانده بود لقمه درست کردم. چند لقمه خورده بودم که تلفن زنگ خورد و لقمه توی دهانم از جنبش افتاد. حالا باید چه کار کنم؟ زنگ سوم. یعنی جواب بدهم؟

ــ بله.

ــ سلام عزیزم.

چشمایم گرد شد. من عزیز کسی نبودم!. مردی که صدایش بی نهایت دلنشین بود و عزیزم خطابم می کرد، مطمئن بودم بهزاد نبود. و چه خنده دار بود اگر بهزاد عزیزم صدایم می کرد. افکارم را پس زدم و طلبکار گفتم:

ــ شما؟

ــ حالا آشنا می شیم. عجله نکن.

ــ آقا فکر کنم اشتباه گرفتین. مزاحم نشین لطفاً.

گوشی را روی دستگاه کوبیدم. هنوز پایم به درگاه آشپزخانه نرسیده بود که صدای دوباره تلفن چنگ کشید به آرامش یکی دو ساعته ام. نفسم را بیرون پرت کردم و گوشی را برداشتم.

ــ عزیزم چرا قهر می کنی. من می خوام با هم صحبت کنیم همین.

ــ ولی من صحبتی با شما ندارم آقا. گفتم که اشتباه گرفتید.

ــ اتفاقاً خیلی هم درست گرفتم. چه اشکالی داره که به حرفام گوش بدی. من تو رو می شناسم. دوست دارم با هم در ارتباط باشیم.

حس بدی پیدا کردم. با دست عرق کرده ام گوشی را فشار دادم و گفتم:

ــ آقا تو رو خدا مزاحم نشید.

چشمهایم را بستم و مردد بین گفتن و نگفتنش تند تند کلمات را ادا کردم.

ــ من متأهلم. برام دردسر درست می شه.

ــ می دونم متأهلی گفتم که می شناسمت. برای من اصلاً موردی نداره که تو متأهلی.

عصبانی شدم و داد زدم:

ــ ولی برای من خیلی مورد داره. مزاحم نشید چون دیگه جواب نمیدم.

گوشی را روی دستگاه کوبیدم.

روی صندلی میز تلفن نشسته بودم و ناخن انگشتم را می جویدم. پنج دقیقه ای گذشت و خبری از تماس دوباره نشد. نفسی از سر آسودگی کشیدم. مطمئن بودم بلوف زده که می شناسدم. از این جوانهای بیکار بوده که پشت تلفن می نشینند و شانسی شماره می گیرند و دنبال یکی هستند که فکشان را بکار بگیرند. 

یخچال زیاد پر نبود. چند مدل مربا، چند بطری آب معدنی و یک هندوانه دست نخورده. درِ پایین را باز کردم. وضعیت اینجا بهتر بود. چند بسته گوشت، مرغ و ماهی، سبزی و چند بسته خورشت آماده. یه بسته مرغ بیرون گذاشتم. 

ساعت یک بود و هنوز از سینا خبری نبود. مدرسه که دوازده و نیم تعطیل می شد. یعنی انقدر راهش دور بود؟ با صدای بسته شدن در حیاط، لبخندی زدم. شلوارک سینا هنوز تنم بود. سریع سمت بالکن کوچک آشپزخانه دویدم و شلوار بیرونم را تنم کردم. 

پشت اپن منتظر ایستادم. 

در باز و قامت یونیفرم پوشیده سینا جلوی در ورودی نمایان شد. ناخودآگاه لبخندی مهمان لبهایم جا خوش کرد. انتظار دیدنم، پشت اپن آن هم با تی شرت خودش را نداشت. با چشم های متعحب زل زده بود و بالاخره آرام سلام کرد. انگار تغییرات زندگیشان به وجود آمده است. هر چند خیلی کوچیک! چشمان منتظرم داشت ناامید میشد که با ذوق سلامی دوباره اینبار با صدای بلندتری تحویلم داد. دلگرم شدم. اولین موج مثبت را گرفتم. کوله اش را روی زمین گذاشت و با تردید متقضی سنش پرسید:

ــ بابا بهزاد نیست؟

و چشمی به اطراف خانه گرداند. سینا هم می دانست که رابطه ی من و بابا بهزادش غیر عادی است و شاید همین باعث تردید و کمی دلشوره پنهان شده پشت نی نی چشمانش شده بود. با مهربانی گفتم:

ــ نه عزیزم بابات نیست. گرسنه ای؟ غذا حاضره.

با ذوق پرید سمت آشپزخانه و ذوق زده تر پرسید:

ــ برای همیشه اینجا می مونید؟

مکث کردم. قلبم هزار تکه شد. چه جوابی داشتم؟ مگر می دانستم که ماندنیم یا رفتنی؟ مگر با بهزاد می شد که ماند؟ بهزادی که تمام وجودش از نفرت پر بود. بهزادی که خیابانیم می دانست. 

سعی کردم ذهنش را منحرف کنم.

ــ بدو لباساتو عوض کن و دست و صورتت رو بشور تا منم نهارتو آماده کنم.

همانطور که به چهره ام دقیق شده بود و انگار دنبال کشفیاتش تمام اجزای صورتم را می کاوید، گفت:

ــ من همیشه منتظر می مونم بابا بهزادم بیاد که دوتایی نهار بخوریم. آخه تنهایی بهش مزه نمیده.

وا رفتم. همه حس های خوبی که از این پسرک دوست داشتنی گرفته بودم، پر زدند. لب و لوچه ام اویزانم را نشد که جمع کنم. پرسیدم:

ــ مگه بابات برای نهار میاد؟

زل زدن و کشفیاتش هنوز ادامه داشت. جواب داد:

ــ آره میاد ولی یه کم دیرتر. مثلاً ساعت سه یا نهایت تا سه و نیم. بعضی موقعها هم که نمی تونه و کار داره بهم زنگ می زنه که من نهارم رو بخورم.

انگار می خواست عکس العملم را ببیند که منتظر به چشمهایم زل زده بود. سرم را به نشانه باشه تکان دادم و چیزی نگفتم. چقدر حرفها داشتم با این پسر. می خواستم در مورد مادرش بپرسم. که کجاست؟ چرا تنها زندگی می کنند؟ ولی با خبر آمدن بهزاد استرس مجالی برای تمرکز افکارم نمی داد. می آمد و باز هم دل سوخته ام را خاکستر می کرد.

ــ امروز شما غذا درست کردید؟

چه مودب بود این پسرک ده ساله. باید بهزاد را تحسین کرد. از سوم شخص استفاده می کرد هر چند من دوست داشتم صمیمی تر از این حرفها باشد. لبخندی نمایشی ای زدم و گفتم:

ــ آره. دوست داری من غذا درست کنم برات؟

ــ آره خیلی. خسته شدم بسکه مرغ خوردم.

همان لبخند تصنعی به زور حفظ شده هم از بین رفت. من هم مرغ درست کرده بودم. خب چه می دانستم که پدرش مرغ به خوردش می دهد؟ میده. از کجا می دانستم؟ کاش صبح فرصتی بود که می پرسیدم. ولی مگر شد؟ مگه فرصتی داده شد؟

ــ من چی صداتون کنم؟

به صورتش دقیق شدم. ته چهره ش را که دقیق می شدی شبیه بهزاد بود. چشمهای درشت. موهای کوتاه شده. قد نسبتاً بلند. لبهای قرمز و کمی پر.

دستمال گرد گیری را برداشتم و با فکر اینکه تا دو ساعت دیگر بهزاد می رسید شروع کردم به گردگیری.

چی صدام کنه؟ تا حالا غیر از مریم جان مامان، مریم جان کسی نبودم.

ــ هر چی دوست داری صدام کن. می تونی همون مریم صدام کنی.

ــ مریم خالی؟

ظرف کریستال را سر جاش گذاشتم و گفتم:

ــ آره مریم خالی. اینجوری حس می کنم با هم دوستیم.

ــ بابا بهزاد دعوا نکنه که مریم خالی صداتون کنم؟

با اطمینان گفتم:

ــ نه، چرا دعوا کنه! خودم ازت خواستم.

لبخند دلگرم کننده ای زد و گفت:

ــ پس من برم لباسامو عوض کنم و بیام.

دفتر و کتاب به دست از اتاق بیرون آمد و وسط هال و نزدیکیهای تلویزیون کتابهایش را روی هم چید. بودنش برام ارزشمند بود. احساس تنهایی نمی کردم. 

دست و صورتش را که شست نشست پای دفتر و کتابهایش. لبخند از صورتش محو نمی شد.

با شکم روی سنگ اپن خم شدم. درد پهلویم پیچید و سریع صاف ایستادم. با خودم کلنجار رفتم که چه طور باید سر صحبت را باز کنم. که خود سینا کنجکاوی کرد.

قیافه ی جدیی به خودش گرفته بود و انگار می خواست از عمق چشمهایت به همه ندانسته هایش پی ببرد.

ــ بابا بهزاد چرا از دستت عصبانیه؟ مگه شما ازدواج نکردید چکار کردی که بابا بهزاد اینجوری اخم می کنه؟

تا خواستم چیزی بگویم دوباره تند تند شروع کرد به صحبت کردن.

ــ بیتا گفت که شما ازدواج کردید. ازش پرسیدم چرا بابا بهزاد بهم نگفته، گفت چون یهویی شد. چرا یهویی شد؟ آخه من تو عید بهش گفتم پس کی ازدواج می کنی کلی دعوام کرد که دیگه از این حرفها نزنم. داداش امیر رضا عید عروسیش بود. ما هم دعوت بودیم. همون جا بهش گفتم.

انگار از یادآوری دعوایی که شده بود ناراحت شد. سرش را پایین انداخت و با مداد و تراشش مشغول شد.

چقدر سخت بود به کنجکاویهایش جواب دادن. حالا چه طور توضیح بدهم؟ نمیشد که به بچه ده ساله از ماجرای کلانتری گفت!

ــ بابا بهزادت خودش چیزی نگفت؟

مداد و تراشش رو کنار گذاشت. انگار برایش خیلی مهم بود که نحوه آشناییمان را بداند. بلند شد و رو به رویم قرار گرفت. منتظر شد..

جوابی که نگرفت، گفت:

ــ دیروز از بابا بهزاد پرسیدم ولی عصبانی بود، حوصله ی منو نداشت. رفت تنهایی تو اتاق خودش.

غم عجیبی به نی نی چشمهای سیاهش نشست. دلم گرفت. باید چیزی سرهم بندی می کردم. یک جوری بابای بدخلاقش را تبرئه می کرم. این بچه از بازی آدم بزرگها خبری نداشت. 

ــ من و بابا بهزادت چند وقتیه با هم آشنا شدیم.

ابروهایش بالا رفت. انگار که متعجب شد.

ــ ولی قرار نبود به این زودی ازدواج کنیم. یه شرایطی پیش اومد که مجبور شدیم اینجوری بی مقدمه ازدواج کنیم.

ــ چه شرایطی؟

خدای من چه طور بهش بفهمانم؟ این بچه معمولی به نظر نمی رسید. چشمهایش غم داشت. دروغ گفتم به چشمهایش کار آسانی نبود. چشمهایم رو بستم. اینجوری نمی توانست دروغم را بخواند.

ــ مامان من فوت شد و من تنها شدم. برای همین بابا بهزادت مجبور شد من رو بیاره خونه تون.

دلسوزی جای تعجبش را گرفت. انگار قانع شد.

ــ خیلی ناراحت شدی وقتی مامانت فوت شدند؟

ــ آره، خیلی.

تصویر صورت مامان را تو سیاهی چشمای پسرک کنجکاو به وضوح دیدم. پسری که زیاد هم شاد به نظر نمی رسید. وقتی  دقیق می شدی، اندوه بود که پشت سیاهی چشمانش به دام می انداختی. نیازی به چشم بصیرت نبود. این پسرک ده ساله عجیب به دل مینشست. چشمانش خندید و تصویر مامان محو شد.

ــ سینا می خوای برات سیب زمینی سرخ کنم تا وقتی که بابات بیاد؟ آخه الان باید خیلی گرسنه باشی.

خندید. 

ــ آخ جون من عاشق سیب زمینی ام.

ــ پس پیش به سوی سیب زمینی های نگون بخت.

سیب زمینی هایی که برای کنار مرغ خورد کرده بودم را توی ماهیتابه ریختم. کمی نمک و زردچوبه اضافه کردم و به جلز و ولزشان خیره شدم.

دفتر و دستکش را به آشپزخانه منتقل کرده بود و مشقهای فردایش را آماده می کرد. فردا پنج شنبه بود و روز بعدش جمعه. از روزهای جمعه خاطره خوبی نداشتم. هر چند بیشتر که فکر می کردم هیچ کدام از هفت روز هفته برایم شیرین نبودد. ولی اینجا، خانه سفید بهزاد، با این پسرک دوست داشتنی، شاید روزهای هفته ام جور دیگری سپری می شدند. شاید شیرین تر از خانه پدری. اگر بهزاد...

سیب زمینی های سرخ شده را روی میز گذاشتم. "وای مرسی ای" گفت و شروع کرد. به خوردنش خیره شده بودم که تکه های داغ را چطور با ولع یکی یکی محوشان می کرد. لبخند زدم و بی مقدمه پرسیدم:

ــ سینا یه چیزی بپرسم ناراحت نمی شی؟

ــ حرکت دستش که می رفت تکه دیگری بردارد، متوقف شد. با قاطعیت ده ساله ای گفت:

ــ معلومه که نمی شم.

ــ مامانت کجاست؟

سیب زمینی میان دو انگشتش را برگرداند توی بشقاب. انگار ناراحت شد. پشیمان شدم. 

دستش را توی دستم گرفتم و با نگرانی پرسیدم:

ــ ناراحت شدی؟

ــ مامانم رفته خارج.

سیاهی چشمهایش عمیق شد. 

ــ بابا بهزاد دوست نداره در مورد مامان حرفی بزنم. ولی من دلم می خواد بیشتر راجع بهش بدونم.

منتظر بود تا حرفش را تأیید کنم. لبخندی به رویش پاشیدم و با تکان سرم مهر تأیید به ادامه دادن بحثمان زدم.

به سیب زمینی های رها شده توی بشقاب اشاره کردم و پرسیدم:

ــ چند وقته رفته؟

غمگین تر شد. پرده اشک جمع شده توی چشمهایش را دیدم و برای بار دهم به خودم لعنت فرستادم.

ــ بابا بهزاد میگه بابا وقتی فوت شد من چند ماهم بود. یک سال بعدش مامان من رو پیش بیتا و بابا بهزاد می ذاره و میره آلمان پیش پدر بزرگ و مادربزرگم.

چشمانم گشاد شد. پدرش فوت شده بود؟ یعنی حرف بیتا درست بود!؟

 با نهایت احتیاط و به آرامی پرسیدم:

ــ یعنی بابا بهزادت، بابات نیست؟

دستش را کشید. زیاده روی کرده بودم. ناراحت شده بود. غم تلنبار شده چشمهایش داد می زد که بس کنم. که اگر ادامه دهم تضمینی نیست که بارانی شوند. تضمینی نیست که غرور پسرک با ریزششان، شره کند.

صندلی را عقب کشید و کتابهایش را جمع کرد وسمت اتاقش دوید. در را که می بست با صدای دورگه ای گفت:

ــ نه نیست.

و در بسته شد.

عضلاتم شل شد و روی صندلی وا رفتم.

کارهای آشپزخانه تقریباً تمام شده بود. 

ده دقیقه مانده به سه، زیر غذاها را روشن کردم. و سیب زمینی ها را توی ماهیتابه ریختم. هر چند می دانستم تا اومدن بهزاد سرد می شدند ولی چاره ای نبود. لباسهایم را عوض کردم و و باز شدم مریم کلانتری که بهزاد دیده بود. به لباسهایم که نگاه کردم به این نتیجه رسیدم که شستن و تمیز کردنشان سرپوشی برای کهنگی و رنگ و رو رفتگیشان نمی گذاشت. 

میز را چیدم و با باز شدن در حیاط خودم را توی اتاق پرت کردم.

با صدای باز شدن درب ورودی که توی خانه پیچید همزمان در اتاق سینا هم باز شد. و من از همین اتاق در بسته صدای دوییدن شاد سینا به سمت بهزاد را شنیدم. شنیدم و از پشت در بسته دیدم که به آغوشش پرید و صدای بوسه بلندش تا پشت در بسته اتاق من هم آمد. چقدر خوب بود تنها نبودن. چقدر خوب بود که حمایتگری داشته باشی که صرف برادر بزرگتر بودن، نقش پدر بودن را برایت ایفا کند و چه خوب از عهده اش بر بیاید که سینای ده ساله با ورودت به آغوشت پرواز کند و شادیش را از بودنت فریاد زند.

سینا با شادی کودانه اش گفت:

ــ مریم برام سیب زمینی سرخ کرده درست کرده بود.

خودم را جلوتر کشیدم و گوشهایم را تیز کردم. چند لحظه سکوت کرد و بعد با لحن توبیخ گری گفت:

ــ مریم دیگه چیه؟ مگه نگفتم رسیدی میری سر درس و مشقت؟

ذوق کودکانه اش فروکش کرد وقتی که گفت:

ــ خودش بهم گفت بهش بگم مریم خالی.

بهزاد کلافه بود. مثل خود من وقتیکه سینا پرسیده بود چی صدایت کنم. ملایمتر شد و گفت:

ــ خیلی خب. بیا بریم نهار بخوریم.

در حالیکه صدایشان دورتر می شد پرسید:

ــ امروز چه خبر از مدرسه؟ همه چی خوب بود؟

ولی سینا هنوز صداش بغض داشت. گفت:

ــ مشقام رو نوشتم. خبری نبود. مریمو صدا نکنیم؟

جوابی نشنیدم.

پرده را کنار زده بودم و منظره پشت خانه را نگاه می کردم. صدای برخورد قاشق با بشقاب آرامش می داد. وقتی با آرامش غذا خورده می شد مفهومش این بود که صلح برقرار بود. و این حس از بچگی با من بود. 

پنج دقیقه ای بود صدایی از بیرون نمی آمد. 

دوباره کنج اتاق مأمنم شد. به آینده فکر کردم و اینکه چرا انقدر گنگ و دور بود؟ چرا تمام سعیم برای پیش بینیش به بن بست ختم میشد؟ چرا... که در با ضرب باز شد. و قامت بهزاد با لباس راحتی توی چهار چوب قرار گرفت.

دستپاچه شدم ولی سعی کردم خودم را نبازم. قدمی به داخل گذاشت و در را پشت سرش بست. از در بسته شده ترسیدم. و تمام سعیم برای بی تفاوت بودن بی نتیجه ماند.

وقتی حرکتی ندید تا جلوی زانوهای بغل کرده ام نزدیک اومد. 

ــ اینا چیه پوشیدی؟

چشمای گرد شده ام را بالا کشیدم. 

ــ اینا لباسند که پوشیدم. نگو که نمیدونی.

بازویم را گرفت و به چشمهایم دقیق شد.

ــ دیگه نمی خوام اینا رو تنت ببینم. از این به بعد مثل یه زن نمونه پیش شوهرت تر و تمیز حاضر میشی.

پوزخند به لفظ شوهرش زدم و  تلاشم برای آزاد شدن نتیجه داد. به دیوار تکیه دادم و با حرص شالم را جلوتر کشیدم و گفتم:

ــ من اینجوری راحتم.

جسور شده بودم.

ــ در ضمن، شما رو هم شوهر خودم نمی دونم.

به مچ دستم چسبید.

ــ جداً؟ میخوای بهت ثابت کنم که شوهرتم؟

جسارت چند لحظه پیشم دود شد و ناکجا آباد رفت. 

ــ تو این خونه من میگم چکار کنی. از این به بعد هر وقت رسیدم خونه میای استقبال و کت و کیفم رو از دستم می گیری. بعد میای می چپی تو این اتاق. اینارو فکر نکنم کسی بهت یاد داده باشه.  واسه من جفتک نمی ندازی. هر چی که گفتم فقط چشم می شنوم. این لباسای عهد بوقیتم دیگه تنت نبینم.

به سمت دیوار پرتم کرد و دوباره گفت:

ــ خر فهم شد؟

تیره ی کمرم با ضرب به دیوار خورد. اشک پشت چشمانم حلقه شد. 

قطره ی اشکی از گونه ام سر خورد. با گفتن بله من و خوبه اش، دست از سرم برداشت و چرخید. 

ــ گمشو به بقیه ی کارات برس.

روی دیوار سر خوردم. خدایا چه می خواهی از جانم؟

و هق هق خفیفم که سر باز کرد.

وای از دلهای شکسته، وقتی مرهمی نباشد بر زخمهای چرک بسته اش

وای بر تو که شکستی، و بیخیال با پوزخندی مهمان لبت، رد شدی

امروز

همین ساعت

همین لحظه

که صدای ترک خوردنش را نشنیدی

یا شاید خودت را به کوچه های پر تردد علی چپ زدی

بی شک عرش خدایی بی فروغ خواهد شد

بی فروغ تر از همان دمی که شکستی...

این بار در اتاق، طاق باز رها شد. 

صدای کم تلوزیون هال توی خانه پیچیده بود. با وجود بهزاد دوست نداشتم  به آشپزخانه اش بروم. فکر می کردم چقدر از غرورم برایم باقی مانده است؟ من هم کاسه صبری داشتم. نداشتم؟ هر کسی ظرفیتی نسبت به شخصیتش داشت و من احساس می کردم چیزی به سرریز شدن ندارم. طفلکِ درونم کم آورده بود.

باز هم اشک دم مشکم کار دستم داده بود و بند نمی آمد. نمی دانستم به حال مریم چند روز و چند سال پیش زار بزنم یا مریم خوار شده امروز؟ چند دقیقه گذشته بود نمی دانم. با صدای بلند بهزاد نفس حبس شده را بیرون پرت کردم. تا کی میخواست بازیم دهد؟

با بی حالی بلند شدم. اشک هایم را گرفتم و از اتاق بیرون رفتم. روی مبل کرم رنگ جلوی تلوزیون لم داده و چشمهایش را بسته بود. سینا کمی آنورتر مشغول درسهایش بود. صدایم کرده بود و حالا بیخیال روی مبل با چشمهای بسته منتظر بله قربان گفتنم بود! سینا هم انگار متوجه رفتار بابا بهزادش بود که نگاهش بین هردویمان چرخ میزد. چند ثانیه ای مکث کردم چیزی که نگفت، به سمت آشپزخانه قدم گذاشتم. نرسیده به درگاه لحن دستوریش متوقفم کرد.

ــ برامون چایی دم کن.

نگاه متعجب و خیره سینا را با خودم تحلیل کردم و آخر سر بدون حصول نتیجه وارد آشپزخانه شدم.

چایی را دم و تا دم کشیدنش میز را جمع کردم. گرسنه ام بود. در قابلمه را که برداشتم آه از نهادم بلند شد. از چهار پیمانه برنج فقط چند قاشق باقی مانده بود. مأیوس در قابلمه را گذاشتم. یعنی ندیده بود که پلو دست نخورده است؟ زیر لب گفتم "نامرد!"

پشت اپن ایستادم و آرام از سینا که مشغول نوشتن چیزی توی دفترش بود پرسیدم که چایی میخورد یا نه؟ حدسم درست بود. سینا به مقتضای سنش اهل چایی نبود.

اینهمه ضعف را دوست نداشتم. و فکر کردم اصلاً تا کنون چیزی هم بوده که دوستش داشته باشم؟

سینی چایی را برداشتم و قدم به هال گذاشتم. باز هم لبخند سینا که این بار از نوع قایمکیش بود  انرژی تزریق کرد. بی حرف سینی را روی عسلی کناری مبل گذاشتم و دوباره راهی آشپزخانه شدم. بهزاد همچنان با چشمهای بسته لم داده بود و معلوم نبود مجری تلوزیون برای چه کسی سخنرانی می کرد!؟

هنوز دو بشقاب را نشسته بودم که با داد بهزاد بشقاب از دستم به کف سینک سر خورد.

ــ بیا ببینم.

زیر لب صلوات فرستادم. دستهایم را با کنار مانتویم خشک کردم و به سمت هال قدم گذاشتم

جلوتر رفتم و منتظر ماندم.

ــ بیا جلوتر.

قدمی جلوتر رفتم.

ــ این چیه؟

انگشت اشاره اش فنجان چایی را نشانه گرفته بود. با گیجی پرسیدم:

ــ چایی که خواسته بودید.

بی هوا زیر سینی زد و سینی و محتویاتش به چند متر دورتر و روی فرش کرمی رنگ پرتاب شدند. سینا گویا خیلی ترسید که از جایش پرید. و من همچنان نگاه پرسشگرم دنبال فنجان چایی بود و رنگ قهوه ای پخش شده اش روی فرش. با داد دوم بهزاد قدمی به عقب پرت شدم.

ــ احمق نمی تونی یه چایی رو درست دم کنی. تار مو توی فنجون چایی چکار می کرد؟

ناباورانه به سینی ولو شده خیره شدم. تار مو؟ امکان نداشت. بیشتر از ده بار فنجان را چک کرده بودم. نگاهم پی سینا رفت که دفتر و دستکش را جمع کرد و به اتاقش پناه برد.

ــ با توام. چرا جواب نمیدی؟

لبهایم روی هم فشرده شد. این صحنه ها تکرار مکررات بود.

با جسارت قدمی به جلو گذاشتم و با حرص گفتم:

ــ راه دیگه ای برای اذیت کردنم پیدا نکردی که چایی رو بهونه می کنی؟

چشمانش گشاد شد. با سرعت به سمتم خیز برداشت و کشیده محکمی زیر گوشم خواباند.

همزمان با صورتم، قلبم هم داغدیده شد. صدایم لرزید.

ــ همین یه کارو بلدی؟ که بزنی تو گوشم؟ فکر می کنی از کتک خوردن واهمه ای دارم؟ از بابای نامردم خیلی خوردم. جالبه که تو از اون نامردتری.

دستم سمت اتاق کشیده شد. شاید سینا باید کمتر از بی رحمی های برادرش میشنید.

در را که پشت سرش بست به سمتم هجوم آورد و فک منقبضش تکان خورد.

ــ جرأت داری یه بار دیگه تکرار کن.

تمام توانم را جمع کردم و با چشمهای بسته گفتم:

ــ خیلی نامردی.

و سیلی های که نثار صورتم شد.

کنج دیوار سر خورده و به گلهای در هم پیچیده قالی خیره شده بودم. سوزش صورتم تا مغز استخوانم پیش رفته بود. برای خودم، برای طفلک بی پناهم سری از سر تأسف تکان می دادم. وای که چه دردی داشت آهی که از دورترین نقطه ی قلبم نشأت می گرفت و پشت چشمانم چادر می زد.

چند ساعتی بود که دنج ترین کنج این خانه، پناهم شده بود. هوا رو به تاریکی بود و صدای اذان از تلوزیون هال پخش می شد. تکان خوردم و تمام عضلات کرخت شده بدنم درد را با تمام وجود بلعیدند. پنجره اتاق را باز کردم. شالم را مرتب و بدون هیچ فکر و تصمیمی در اتاق را باز کردم.

برق نگاه بهزاد روی تن و بدن خسته ام سنگینی کرد. سرم را بلند نکردم. مستقیم راه دستشویی را پیش گرفتم. 

از نگاه کردن به آینه بیزار بودم. از اینکه خود ضعیفم را با سر و صورت کبود ببینم داغ دلم را تازه می کرد. مشتی آب به صورتم پاشیدم. سوزش گوشه لبم بیشتر شد. اهمیتی نداشت. اصلاً چیزی که مربوط به من می شد هیچ وقت اهمیتی نداشت. روح زخم خورده ام، تقدیر جدیدی که شک داشتم جاپای خدا را درش پیدا کنم، یارای پذیرش نداشت. 

از دستشویی که بیرون آمدم بی حوصله تر و کم جانتر از قبل وارد آشپزخانه شدم. یادم افتاد که نهار هم نخورده بودم.

نگاه میخش را حس می کردم. ورق زدن های سینا را می شنیدم ولی عجیب بی تفاوت بودم.

در کمال بی میلی لقمه پنیری مثل صبح درست کردم و با آب پایین فرستادمش. نمی دانستم شام درست کنم یا نه؟ اصلاً چرا باید برای کسی مثل بهزاد غذا درست کنم؟ ولی سینا چه؟ هنوز مزه دل غنج رفته ام از ذوق کردنش سر سیب زمینی های سرخ کرده زیر دندانم بود. نایی نداشتم ولی تصمیم گرفتم چیزی برای شام درست کنم. به خاطر سینا. بسته ای چرخ کرده از فریزر بیرون کشیدم و داخل کاسه پر از آبی گذاشتم.

غیر از صدای تلویزیون صدای دیگری نمی آمد. این خانه همیشه این طور ساکت بود؟ زیر چشمی به هال نگاهی انداختم. سینا روی مبل رو به روی آشپزخانه نشسته و دمق و بغض کرده به من خیره شده بود. انگار مچ نگاهم را گرفت که لبخند نیمه جانی به رویم پاشید. اما بهزاد اینجا بود و نبود. بی هدف مثل تمام بی هدفی های این چند روزه من به فرش کرم رنگ رنگی شده از چایی خیره شده بود.

گوشه زخم شده لبم را که خشک شده بود تر کردم. لبخند کوچکی گوشه لبم کشیدم و چشم از سینا برداشتم. صورت سوخته ام با برخورد حرارت گاز بیشتر می سوخت. ذهن خالیم همچنان عاری بود. بی هدف جایی زل می زدم و وقتی چشمهایم خسته و خیس می شد تازه یاد کتلت ها می افتادم. 

ــ سینا کتاباتو بیار.

بهزاد بود.

شمردن کتلت ها را بی خیال شدم و به درس جواب دادنهای فوری و دقیق سینا که داشت دلتا را توضیح می داد گوش دادم. 

کارم تموم شده بود. نگاهی به دستم انداختم که روغن پاشیده بود و بدجور می سوخت مثل صورتم، مثل قلبم. صورتم از ضربه های سنگین می سوخت ولی قلبم، قلبم متفاوت بود. سنگین بود مثل سرم. و من یقین داشتم که این نوع سوختگی از درجه بی نهایت بود. 

دستم را زیر شیر آب سرد گرفتم و به حباب های ریزی که عمرشان به بیشتر از چند ثانیه نمی رسید خیره شدم.

با صدای سینا که تا آشپزخانه آمده بود و متوجه نشده بودم دست از مقایسه برداشتم.

فقط گفته بود مریم و چشمهایش بود به نیم رخ صورتم دوخته شده. افسوس خوردم که کاش این سمت صورتم را نمی دید. پرسیدم:

ــ گرسنه ای؟ شام کتلت درست کردم. دوست داری؟

جوابی نداد. جلوتر رفتم و کمی خم شدم و دوباره پرسیدم:

ــ سینا جانمازاتون کجاست؟ می خوام نماز بخونم.

و جمله ای که با بغض ادا شد:

ــ بابا بهزاد گفت که شام نمی خوره. میای با هم بخوریم؟

گردی چشمانش دو دو می زد. پر بود. مردانه جلوی ریزش اشکهایش را می گرفت.

ــ آره عزیزم. چرا که نه؟

بهزاد توی هال نبود. در اتاقش نیمه باز بود. با خودش قهر بود؟

بیخیال شدم. پنج دقیقه بعد هر دو پشت میز نشسته بودیم. چشمهای میخ شده سینا روی صورتم کلافه ام کرده بود. 

شاممان را به غیر از چند جمله کوتاه در سکوت تمام کردیم. بی هیچ حسی چند کتلت کنار سماور گذاشته بودم. 

ساعت نه و نیم بود که سینا شب بخیر گفت و قبل از رفتنش جانماز مخمل سبز رنگی را روی اپن گذاشته بود. 

دلم بدجور خدا را می خواست. هر چند دلگیر بودم. حرفها داشتم. وضو گرفتم و با یقین به اینکه توی این خانه چادر پیدا نمی شود راه اتاقم را در پیش گرفتم. از مقابل اتاق بهزاد که رد می شدم در کمال ناباوری دیدمش که قرآن می خواند. پاهایم از حرکت ایستاد و چند لحظه ای محو سجاده بزرگ سبز رنگی شدم که مرتب کف زمین پهن شده بود و مردی که همین ظهر مظلوم کشی کرده بود، سیلی ناحق زده بود، پشت به در  قرآن می خواند.

سجاده کوچک را باز کردم و تسبیح سبز خوش رنگی که داخلش نشسته بود را به انگشتانم گره زدم. حضور خدا در این خانه سراسر سبز بود. حتی جلد قرآنی که بهزاد با آرامش و طمأنینه می خواندش. از خدا چه می خواست؟ آدمی مثل بهزاد چه کمبودی می توانست داشته باشد؟ شاید دست به دعا شده بود تا این موجود اضافه ای که به تازگی راه به خانه و کاشانه اش پیدا کرده بود، از سرش باز کند. من چه می خواستم؟ می گفتم خدایا روزهای تلخم را شیرین کن! روزهای گذشته را شیرین می شد؟ می شد حضور کسی که نیست را از خدا خواست؟ یا نبود کسی را که سایه اش تا آخر عمر بر سر زندگیت سنگینی می کند از خدا خواست؟ مامان می گفت هیچ وقت مرگ کسی را از خدا نخواهم. ولی اگر  بودی، اگر می دیدی که بابام، نزدیکترین کسم چه به سر زندگیم آورد باز هم می گفتی آروز نکنم؟ اصلاً چه فایده آرزوی نبود بابا وقتی که کار از کار گذشته باشد؟

نمازم را خواندم. با همان مانتوی قهوه ای رنگ و رو رفته. رنگ سفید لج کرده بود. انگار سر مراسم عقد بیشتر لجش گرفته بود که چادر سفید را دریغ کرد.! بی اینکه آرزویی داشته باشم، بی اینکه چیزی بخواهم. شاید خدا دیگر از اینهمه عجز و لابه ی من اشباع شده بود. خدایا دیگر چیزی نمی خوام. تو قهر باش. تو رو برگردان. ولی من سجده می کنم. قنوت می گیرم. از در آشتی وارد می شوم بی اینکه چیزی بخواهم. که تو خود حکیمی.

آرام از اتاق بیرون رفتم. ساعت ده بود و خواب از چشمانم فراری. چشمم رفت به ظرف بالای سماور که دست نخورده باقی مانده بود. بی خیال برای خودِ کمی سبک شده ام شانه ای بالا انداختم و با احتیاط در ورودی را باز کردم و محو زیبایی حیاط نه چندان بزرگی شدم که در نگاه اول حس آرامش را ارزانیت می داشت. شاید شبیه آرامش عمیق نگاه پسرک ده ساله.

چند قدمی جلو رفتم و روی کنده چوبی کنار دیوار نشستم. هر چند مصنوعی به نظر می رسید ولی همین کنده و همین باغچه کوچک دقایقی و شاید چند ساعتی از هیاهوی درون فارغت می کرد. به عادت همیشه پاهایم را از زمین جدا و خودِ خودم را بغل کردم. این عادت را از وقتی صدای نعره بابا گوش فلک را کر می کرد یاد گرفته بودم. از وقتی مامان رفته بود. اینکه تا می توانستم زانوهایم را توی بغلم جمع کنم وسرم را روی دستهایم بگذرام. چیزهایی هر چند کوچک زمانی با ارزشترینِ زندگیت می شوند. حس می کردم که تنها نیستم. مضحک بود. ولی یک سالی بود که آغوش کسی برایم باز نبود.

نیم ساعتی گذشت. اگر می شد و می توانستم همین جا وسط موزاییک های خنک اردیبهشتی رختخواب پهن می کردم و توی آغوش خود خودم تا خود صبح می خوابیدم. غم بزرگی چنگ زد به قلبم وقتی که دستم به صورت ملتهبم خورد و تمام دل بریدن های این نیم ساعته ام را از بین برد. اینجا خانه بهزاد بود. 

سر که بلند کردم دیدم که گوشه پرده نامحسوس تکان خورد. قامت بهزاد از پشت پرده توری معلوم بود. سرم را به سمت مخالفش برگرداندم. انتظار که نداشت برای حیاط آمدنم هم اجازه بگیرم. 

پاورچین پاورچین که قدم به هال گذاشتم ساعت دوزاده شب بود. دو ساعتی بود که بی حرکت توی حیاط نشسته بودم. فکر کرده بودم. حیاط باصفایش را با حیاط خاکی و استیجاره یمان مقایسه کرده و آخر سر راه به جایی نبرده بودم. بهزاد چند دقیقه بعد رفته بود. حیاط کم نور برایم ترس نداشت. خیلی وقت بود که ترس برایم مفهومی نداشت. لحظه های ترسناکتری تجربه کرده بودم. تاریکی برایم مفهومی نداشت.

دست و صورتم را شستم و باز هم نیم نگاهی به آینه ننداختم. با کی لج کرده بودم؟ برای نداشتن مسواکم بغض کردم.

لحاف و بالشتی که از امروز از کمد دیواری همین اتاق بیرون کشیدم را روی زمین پهن کردم. 

لای لحاف و تشک خزیدم. شاید این شب آرامش داشته باشم. رویای دست نیافتنی بود خواب آرام و بی کابوس. باید به فکر ساعت زنگ دار هم می بودم. اگر صبح خواب می ماندم... اوف حوصله بهزاد اول صبح را نداشتم.

صدای اذان صبح توی گوشم پیچید. چشمهای خواب آلودام را با کمی مکث و تنبلی باز کردم. وقت نماز بود. خدا را شکر که به موقع بیدار شدم. شاید امروز، روز بهتری بود.

سرکی توی هال کشیدم و راهی دستشویی شدم. دستم به دستگیره نرسیده بود که در آرام باز و قامت بهزاد توی چهار چوب پیدا شد. هین بلندی کشیدم. اخمی بلافاصله بین دو ابرویش جا گرفت. به خودم شک کردم. نگاهم سُر خورد به لباسهای سینا که تنم بود. گونه هایم گر گرفت و بدون هیچ فکری سمت اتاق دویدم. خدای من چقدر مضحک به نظر رسیده بودم.

طول اتاق را گز می کردم و هر چه فحش بلد بودم نثار خودم و گاهی بهزاد می کردم. این هم از شروع روزم. گند زده بودم. آبروی خودم را بر باد رفته دیدم و کنج اتاق کز کردم.

نماز صبحم داشت قضا می شد. با علم به اینکه تیمّم نمی توانست صحیح باشد، رو به خدا کردم و خواهش کردم که این یک بار را ندید بگیرد. گوشه اتاق تیمّم کردم. چه فرقی داشت برای صحبت با تنها مونسم وضو داشته باشم یا نه؟ حجاب داشته باشم یا نه!

هوا روشن شده بود. یخچال را که باز کردم به غیر از پنیر چیز دیگری برای صبحانه پیدا نمی شد. نفسی گرفتم و فکر کردم که مگر تقصیر من بود؟ یاد بسته بیسکویتی افتادم که توی کابینت بود. فنجانها را آماده کردم و به اتاقم رفتم.

برای بار چندم لباسهایم را برانداز کردم و از پوشیدن مانتو خیالم راحت شد. داشتم لحاف و تشکم را جمع می کردم که در باز شد. این بشر در زدن بلد نبود؟ شاید هم من را در این حد نمی دید. نگاهی به سر وضعم انداخت. 

ــ هر چی که برای خونه لازمه رو یه کاغذ بنویس و بهم بده.  فکر می کردم خودت عقلت برسه.

گفت و بیرون رفت. برج زهرماری زیر لب گفتم و گوشه لحاف را بلند کردم. در را نیمه باز رها و با گفتن"سینا زود باش" در ورودی را باز کرد.

با رفتنش سینا گویا از فرصت استفاده کرد و داخل اتاق پرید. سلام و صبح بخیر آرامی گفت و لبخند وعده صبحش را پاشید و خداحافظی کرد.

در که پشت سرشان بسته شد نفس عمیقی کشیدم. به این فکر کردم که چقدر صبح ها سر و صدا راه می اندازند! هر چند بیشتر جمله ها ختم میشد به "سینا زود باش، سینا چیزی یادت نره، سینا دیر شدا"، و در آخر "دوست دارم پسر خوبی باشی". و در نهایت با خودم به این نتیجه رسیدم که بهزاد اول صبحی چقدر حرف می زد!

پنجره ها را باز کردم و هوای بهاری را بلعیدم.

گرسنه ام شده بود. چایی دم و چند بیسکوییت باقی مانده را وعده صبحانه ام کردم.

ساعت ده بود. تصمیم گرفتم برای نهار ماکارونی درست کنم. یعنی سینا دوست داشت؟ و فکر کردم مگر می شود بچه ها ماکارونی دوست نداشته باشند. بهزاد چه؟ شانه هایم را بی خیال بالا انداختم و با صدای بلند گفتم بهزاد هیچی. اسم بهزاد که خطور می کرد لا به لای یاخته های مغزم، با قدرت پسش می زدم و سعی می کردم ساعاتم را با یادآوریش مضطرب نکنم.

برای پیدا کردن برس هر چند کوچکی برای سر و سامان دادن موهای آشفته ام خانه را زیر و رو کردم. یکی بود. ولی روی دراور اتاق بهزاد که حین سرکشی هایم دیده بودم. چینی به بینیم دادم و فکر کردم که یعنی با برس بهزاد موهایم را شانه کنم؟ و جواب دادم که مگر چاره ای هم هست. یاد گرفته بودم توی حیاط شانه کنم برای ریزش احتمالیشان. این عادت از بچگی با من بود حتی اگه زمستان بود و هوا سرد. موهای بلندم را که با نافرمانی یک جا جمع نمی شدند شانه کردم. کشم را برداشتم و با حسرت نگاهی به کج و کولگیش انداختم. یک سالی بود که داشتمش. هیچ اثری از خصوصیت کشسانی درش دیده نمی شد. روی کنده درخت نشستم و یادم آمد که این حیاط پر صفا چقدر دیشبم را خوب کرده بود. و یاد قامت بهزاد پشت پرده توری افتادم و همینطور الکی، آه کشیدم.

کش را روی پله ها گذاشتم و موهایم را باز رهایشان کردم. فکر کردم به باغچه آب بدهم. شیر آب را باز کردم و به صدای توقف ماشین توی کوچه اهمیتی ندادم. طولی نکشید که کلیدی داخل قفل در حیاط چرخید. تا به خودم بجنبم بهزاد در را پشت سرش بسته بود. از سر هل شدن انگار که کار خلافی کرده باشم، دستپاچه ایستادم و سلام دادم. چند ثانیه مکث کرد و قدمهایی که به سمتم برداشته شد. کاش همان اول مثل امروز صبح به اتاقم فرار می کردم. ولی دیر شده بود. به کیسه های توی دستش خیره شدم و با خودم گفتم کاش موهایم را بسته بودم. کاش شلوار خودم را می پوشیدم. که کفشهای مشکی اش مقابل پاهایم توقف کردند.

سرم را بالا نگرفتم. کاش بسته بودمشان.

ــ بیا بالا.

آب دهنم را پایین فرستادم و حسرت نگاهم سمت کش رها شده روی پله ها کشیده شد. چند پله را که بالا رفت من هم پشت سرش راه افتادم. مستقیم راهی اتاقم شدم که از شر این شلوارک که امروز دوبار خجالت زده ام کرده بود راحت شوم. صدایش متوقفم کرد.

ـ کجا؟

برگشتم و منتظر ماندم. مخاطبم قرار داده بود و حالا داشت خانه را با چشمانش زیر و رو می کرد. کیسه ها را به سمتم گرفت.

ــ بپوششون ببینم اندازه ات هست، اگه نه که عوضشون کنم.

برای تجزیه حرفش تعلل کردم. نگاه دقیقش روی صورتم نشست. شاید هم روی موهای رها شده ام. دستپاچه کیسه ها را گرفتم و بدون هیچ حرفی به اتاقم پرواز کردم. به در تکیه دادم و نفس حبس شده ام را بیرون فرستادم.

با حرص شلوارک را درآوردم و شلوار کهنه خودم را تنم کردم و وسط اتاق نشستم. چشمم به کیسه های خریدش رفت. بهزاد برایم لباس خریده بود؟  یعنی چه که بپوشم؟ بپوشم و او ببیند اندازه هستند یا نه؟ اصلاً چرا خریده بود؟ نگاهم را از کیسه ها گرفتم. نمی پوشم. تا وقتی که خانه است نمی پوشمشان.

چند دقیقه ای نشستم که صدای بهزاد از پشت در بلند شد. لج کرده بودم.

ــ پوشیدی؟ پس چرا نمیای بیرون؟

جوابی که نشنید در را باز کرد و با چشمهای گرد شده به من شلوار عوض کرده و شال سر کرده خیره شد.

ــ نشنیدی چی گفتم؟

آرام گفتم:

ــ بعداً می پوشم.

با چند قدم بزرگ فاصله مان را پر کرد و بلندم کرد.

ــ گفتم بپوششون. دوست ندارم یه حرف رو دوبار تکرار کنم. میرم بیرون اگه تا پنج دقیقه دیگه لباس عوض نکنی میام خودم برات عوضشون می کنم. می دونی که حوصله ادا و اطوار تو یکی رو ندارم. این شالم از سرت باز می کنی.

خیره شدم و خیرگی کردم.

با ضرب بازوهایم را رها کرد و از اتاق بیرون رفت. در اتاق را جوری بهم کوبید که بالا پریدم.

مردکِ بی ملاحظه، خودخواه...

یکی از کیسه ها را برداشتم و با استرس پشتم را به در چسباندم. از این مرد بعید نبود. اولی را بیرون کشیدم. تونیک بنفشی که تا زیر پایین تنه ام می رسید با شلواری که مشکی بود و ساده. پوشیدمشان. دروغ چرا ذوق داشتم. دلهره اینکه باز هم بی ملاحظه داخل بیاید اجازه اتلاف وقت نداد. با شال سفیدم که هنوز به سرم بود در اتاق را باز کردم.

خجالت می کشیدم. چرا نمی فهمید!

جلوتر نرفتم و همان آستانه در ایستادم. بی خیالش را که دیدم دنبال کلمات ذهنم را خالی کردم:

ــ اندازه است.

چشمای بسته اش را باز کرد و قطعاً دختری را دید که سرخ و سفید شدن صورتش از همان فاصله به وضوح پیدا بود.

بلند شد و نزدیکتر آمد. 

ــ مثل اینکه حرفام رو جدی نمی گیری.

و بی هوا دست برد به شالم و از سرم پایین کشید. از این همه زورگویی اشک به چشمانم پرده کشید. گفته بود لباسهایی که خریده بود را بپوشم که پوشیدم. دیگر چکار داری به شال روی سرم داشت؟ به چشمانم اجازه ریزش ندادم. بیچارگی صدایم واضح بود.

ــ چی بهت می رسه از اینهمه زورگویی.

انگشتش را زیر چانه ام گذاشت و سرم را بالا آورد. نگاهش به صورتم که نشست، مکث کرد. شاید تازه متوجه زخم گوشه لبم شده بود. یا شاید کبودی های احتمالی که میلی به دیدنشان نداشتم. لحنش ملایم شده بود؟

ــ سینا کنجکاوی می کنه. وقتی میگم بازش کن حتماً یه دلیلی داره. من به سینا گفتم که زن و شوهریم.

دستش رفت برای بازی دادن موهایش.

چشمهایم را تا قهوه ای های براقش بالا کشیدم. قهوه ای چشمهای مرد مقابلم دو دو می زد. و برقی که نفهمیدم کِی و چرا به چشمانش نشسته بود.

یک ربعی بود که بهزاد رفته بود. گفته بود زن و شوهریم. گفت که دوست ندارد روسری سر کنم. چشمهایش دودو زده بود و تمام احساست بکر نوزده ساله ام را به بازی گرفته بود. یک ربعی بود رفته بود و من هنوز روی مبلی که بهزاد لم داده بود نشسته و به حرکت هیستریک پاهایم خیره شده بودم. از نظر بهزاد زن و شوهر یعنی چه؟ یعنی همسر؟ کاشکی بیشتر توضیح می داد. یعنی به خاطر سینا روسری سر نکنم ؟ یعنی هیچ ربطی به خودش و احساسش نداشت؟ شاید هم داشت که اگر نداشت، پس برق چشمهایش چه معنی داشت! لبخندی زدم. عمر لبخندم کوتاه شد وقتی گوشه لبم تیر کشید. تشر زدم. به خودم و به نوزده سالگیم. هنوز یک روز کامل از کتکتهایی که زده نگذشته بود مریم. آنوقت اینجا روی مبلی که نشسته بود نشسته ای و لبخند تحویل خودت میدهی؟ عاقل باش. به حماقتت لبخند نزن مریم.

تکان های پایم را متوقف کردم. باید اعتراف می کردم عقلم قد نمی داد. بهتر دیدم بیشتر از این خودم را متهم نکنم. روی مبل دراز کشیدم و تلویزیون را برای اولین بار روشن کردم. به کنترل که دقیق شدم کاربرد خیلی از دکمه هایش را نمی دانستم. تلویزیون چهارده اینچ و سیاه و سفید ما کجا و ... 

تفاوت از زمین تا آسمان است.

برنامه جالبی نداشت ولی بهتر از هیچی بود. تلفن زنگ خورد. باز هم مستأصل شدم. کاش می پرسیدم که باید جواب بدهم یا نه؟ زنگ چهارم که خورد گوشی را برداشتم.

ــ بله

ــ سلام عزیزم. کجایی تو.

چشمهایم را بستم و نفس صداداری کشیدم. همان مزاحم دیروزی بود از لحنش میشد فهمید. از کشیدنهای چندش آور عزیزمش.

ــ آقای محترم یه بار گفتم دیگه تماس نگیرید. ایندفعه ...

ــ ای بابا چقد بداخلاقی تو دختر. مگه می خوایم چکار کنیم. تو فقط گوش بده به حرفام نمی خواد جواب بدی. یکم حرف بزنم آروم میشم بعدشم قطع می کنم. اینکه دعوا نداره.

ــ من گوش اضافی برای شنیدن اراجیف شما رو ندارم. دیگه تماس نگیرید.

و گوشی را روی دستگاه کوبیدم.

این هم از شانس من. نکند بهزاد بود؟ می خواست امتحانم کند؟

دوباره زنگ خورد. به زنگ دوم نرسید که گوشی را برداشتم و داد زدم:

ــ روانی میگم زنگ نزن. یه بار دیگه زنگ بزنی...

ــ الو. مریم خانم. خودتونید؟ من محمدم شوهر بیتا.

حرف توی دهانم ماسید. پاهایم سست شدند و روی صندلی پرت شدم. بیتا را تجزیه و تحلیل کردم و وقتی به نسبتش پی بردم که محمد یعنی شوهر خواهر بهزاد آه از نهادم بلند شد. چه اولین برخورد افتضاحی!

با لکنت گفتم:

ــ سلام. ببخشید. من، من فکر کردم ...

ــ خوب هستید؟ مزاحم داشتید؟ نفهمیدید کی بود؟

ــ نه چیز مهمی نبود. فکر نکنم دیگه زنگ بزنه.

ــ خیلی خوب. بیتا رو که می شناسید، خواهر بهزاد. ببخشید که نشد من زودتر عرض ادب کنم. راستش مأموریت بودم و خارج از تهران. وقتی ماجرا رو از زبون بیتا شنیدم راستش خیلی شوکه شدم. من هیچ قضاوتی نمی کنم. از این هومن پدر سوخته ای که من می شناسم هر کاری بر می آد.

ــ الو مریم خانم هستین؟

ــ بله بله دارم گوش میدم.

ــ شما مشکلی ندارید؟

آرام جواب دادم:

ــ نه، ممنون.

انگار از لحنم فهمید که زیاد هم بی مشکل نیستم.

ــ بهزاد اذیتتون می کنه؟ آره؟

سریع وسط حرفش پریدم و گفتم:

ــ نه، نه اصلاً.

چه می گفتم. می گفتم توی همین این دو روزه صورتم زیر دستهایش کبود شده است؟ شاید هم می گفتم امروز برق عجیبی توی چشمهایش دیده ام. می توانی تحلیلش کنی؟ لزومی داشت شوهر بیتا از روابطمان بداند؟

ــ مطمئنید؟ اگه مشکلی دارید می تونید به من اعتماد کنید.

به تقلید از زن های شوهر دوست که تحت هیچ شرایطی حاضر نبودند خصوصی های زندگیشان بیرون درز کند، گفتم:

ــ نه. مشکلی ندارم.

پوفی کرد. یعنی انقدر دروغم واضح بود!

ــ ببینین مریم خانم شما تو شرایط خیلی بدی وارد زندگی بهزاد شدید. بهزاد برنامه داشت که از ایران بره. قرار بود با همکاری عموش تو کانادا شرکت راه اندازی کنند. تقریباً همه کارهاش هم انجام شده بود که شما تو زندگیش ظاهر شدین.

بغض کردم. مگر تقصیر من بود. فکرم را  بلند گفتم.

ــ نه اشتباه نکنید. من گفتم که قضاوت نمی کنم. اینارو نگفتم که ناراحتتون کنم. گفتم که شرایط بهزاد رو بیشتر درک کنید. اگه کج خلقی کرد بدونید که خیلی تحت فشاره. هم از طرف عموش و هم از طرف بیتا که نمی دونم بالاخره امدن شما براش خوش یمن بوده یا نه؟ می خواستم حضوری بیام ببینمتون. ولی گویا بهزاد خان فعلاً اجازه صادر نکردند. دیروز رفتم شرکتش. با یه من عسلم نمی شد خوردش. برا همین تماس گرفتم که جویای حالتون بشم.

ــ ممنون خیلی لطف کردید.

ــ در ضمن در مورد اون مزاحم اگه دوباره تماس گرفت حتماً بهزاد رو در جریان بذارید. اگه نه می تونید به منم بگید که پیگیری کنم. یه کاغذ و قلم بیارید و شماره ام رو یادداشت کنید.

سریع کاغذ و قلمی که کنار تلفن بود را برداشتم و گفتم:

ــ بفرمایید یادداشت می کنم.

تماس که قطع شد حس خوبی داشتم. شوهر بیتا تماس گرفته و هومن را متهم کرده بود. مستقیم نگفته بود که اصل ماجرا را قبول دارد ولی همینکه یکی بود که هومن را می شناخت برایم کافی بود. بهزاد برای کانادا برنامه داشت؟ شوهر بیتا گفت که به خاطر ورود من همه برنامه هایش بهم خورده است؟ به خاطر من؟

شوهر بیتا را سعی کردم تجسم کنم. صدایش که سرشار از مهربانی بود. پشت بندش چهره بیتا نقش بست و کشیده ای که به صورتم زده بود. این خواهر و برادر انگار به زورگویی عادت داشتند. ولی سینا، سینا انگار تافته جدا بافته بود.

پیاز تفت می دادم و برای چندمین بار به حرفهای محمد فکر کردم. چقدر ناخواسته زندگی بهزاد را بهم ریخته بودم. اگر هومن نبود، اگر بابا معتاد نبود، اصلاً من را چه به بهزاد!؟

ماکارونی را آبکش و چند قلم به کاغذی که روی اپن بود اضافه کردم. یعنی سینا هم قرار بود برود؟ پس تکلیف من چه بود؟ بر میگشتم به همان خانه دود گرفته و باز هم برای تکه ای نان سگ دو می زدم؟ دستم به لبه قابلمه گیر کرد. هول هولکی و بی توجهه دستهایم را سپر کردم و داغی قابلمه هر دو دستم رو سوزاند. انگشتام را فوت فوت کنان زیر آب سرد گرفتم و به قرمزیشان خیره شدم. می سوختند ولی ذهن درگیر و پر سوالم اهمیتی نمی داد.

اگر می گفت که از اینجا بروم، اگر دست از اذیت کردنم برنمی داشت، اگر... از اینجا میروم. بدبختی هایم به این خانه هم سرایت کرده بود. برنامه هایش، زندگی آرامش را بهم ریخته بودم. ولی اگر، اگر بهزاد خوب بود چه؟ اگه خوب شد؟ فکرم دوباره رفت پی محتویات کیسه های اهدایی بهزاد. از دیدن محتویات یکی از کیسه ها لبم را گاز گرفته بودم. به فکر همه چیز بود انگار. چیزی میان قلبم بازیگوشی می کرد. چرا برایم لباس ممنوعه گرفته بود؟ نرگس می گفت ممنوعه. وقتی کوچکتر بودیم و آرزوی داشتن یکی از همین لباس ها را داشتیم. وقتی مادر نرگس دعوایش کرده بود که چرا سر خود خرید رفته است، که این چیزها برایش زود است. ولی نرگس دوست داشت زودتر بزرگ شود. حالا بهزاد برایم خریده بود. فکر کرده بودم چقدر وقیح بود بهزاد! و من چقدر خجالت زده بودم.

اگر از این خانه می رفتم کجا بود که سر پناهم شود؟ سقف بهزاد تا کی می توانست مأمنم باشد؟ بهزادی که از من متنفر بود و منی که تکلیفم مشخص نبود و هیچ حاضر نبودم به احساساتم حتی فکر کنم.

سینا آمد. پر انرژی. چشمهایش وقتی دیگر شلوارکش را تنم ندید برق زد.  لبخند پت و پهنی زد و همه سی و دو دندان مرتبش را به نمایش گذاشت و پرسید:

ـ بابا بهزاد خریده؟ یعنی باهات آشتی شده؟

 و من ماندم که چه جوابی به ششیطنتش بدهم! در حالیکه برای خودم هم جوابی نداشتم. یعنی بهزاد آشتی شده بود؟ پس من چه؟ نیازی به آشتی بودنم نبود؟

مثل دیروز برایش سیب زمینی سرخ کرده بودم. با ذوق و اشتها خورد. و دوباره به صورتم زل زد و چشمهایش به نوشته خارجی روی تونیکم کشیده شد. 

دو دل بودم. برای پرسیدن در مورد برنامه های بابا بهزادش که نکند مثل دیروز سیب زمینی های محبوبش نصفه کاره رها شود.

سیب زمینی هایش تمام شد. دستت درد نکنه ای گفت و ظرف را داخل سینک سُر داد. قبل از اینکه سراغ درس و مشقش برود عزمم را جزم کردم.

ــ سینا یه سوال بپرسم مثل دیروز ناراحت نمی شی؟

مکث کرد. دوباره برگشت روی صندلیش نشست و انگار که مهمترین جلسه خانوادگی زندگیش باشد گفت:

ــ نه قول می دم ناراحت نشم.

از قیافه جدیش خنده ام گرفت. با احتیاط پرسیدم:

ــ تو و بابات قرار بود از ایران برید؟

غم نشست به سیاهی چشمهایش و باز هم پشیمانی گریبانم را گرفت.

ــ بله.

کمی جلو کشیدم و دوباره پرسیدم:

ــ الان چی؟ بازم باید برید؟

چشمانش خندید و به لبهایش هم سرایت کرد:

ــ الان نمی دونم. شما که اجازه ندارید برید. دارید؟

سرم را به نشانه نه که تکان دادم خنده اش عمیق تر شد و گفت:

ــ من دوست نداشتم برم. آخه اونجا اصلا دوستی ندارم. پارسال که رفتیم کانادا پیش عمو عباس، بابا بهزاد همش بهم زورکی می گفت که باید انگلیسی صحبت کنم. من خب سختم بود. تازه هیچ دوستی هم پیدا نکردم. تازه آبجی بیتا هم همش با بابا بهزاد دعوا می کرد و همش قهر بودند. هیچ کس دوست نداشت که بریم به غیر از بابا بهزاد.

لب و لوچه اش آویزان شد و توی فکر رفت.

خواستم جو را عوض کنم و گفتم:

ــ وای سینا تو انگلیسی بلدی؟

ــ بله که بلدم. ولی زیاد نه. تازه شش ترمه که دارم کلاس میرم.

ذوق زده و از ته دل گفتم:

ــ خوش به حالت. چقدر تو باهوشی سینا. به منم یاد میدی؟

خندید.

ــ شما که بزرگتر از منی. بابا بهزاد انقد خوب صحبت می کنه. همشم از انگلیسی من ایراد می گیره.

ــ من زیاد بلد نیستم. در حد چیزایی که تو مدرسه یاد دادند. اصلاً نمی تونم صحبت کنم.

ــ اصلاً به بابا بهزاد بگو که کنه کلاس ثبت نامت. مثل من. باشه؟

به سادگیش غبطه خوردم. کاش من هم مثل او کم سن و سال بودم و این قدر از مناسبات اجباری که پیش آمده بود اذیت نمی شدم.

ــ حالا به وقتش باشه.

از صندلیش بلند شد و گفت:

ــ من برم کیفم رو بیارم.

ــ می خوای تلوزیون رو روشن کنم برات؟

کیفش را برداشت و دوباره راه آشپزخانه را برگشت و گفت:

ــ نه ساعت پنج تلویزون می بینم اونم یک ساعت.

با تعجب گفتم:

ــ چرا فقط یک ساعت؟

لبخند زد.

ــ بابا بهزاد اجازه نمیده. الانم نزدیک امتحاناست می تونم روزی فقط یک ساعت ببینم. ولی هر ساعتی که دلم می خواد. ساعت پنج کارتون شروع میشه.

ساکت شدم. اینهمه قانون برای پسر بچه ده ساله!. روزی یک ساعت؟ پس برای همین بود که این بچه انقدر درس می خواند. موهایش را با شوخی بهم ریختم و گفتم:

ــ پس برای همینه همش درس می خونی؟ آفرین که انقدر حوف گوش کنی.

سرش را بلند کرد.

ــ پس چی. می خوام همیشه بیست بشم.

با خنده گفتم:

ــ حتماً حتماً بیست؟ مثلاً نوزده بشی خیلی بده؟

ــ بابا بهزاد فقط بیست رو قبول داره.

انگار چیزی یادش افتاد که اخم کوچکی جای لبخندش را گرفت.

ــ یه بار هفده شدم. بابا بهزاد...

بقیه اش را ادامه نداد. انگار یاد خاطره بدی افتاد، حرفی نزد و خودش را سرگرم نوشتن کرد. 

ساعت سه و نیم بود. نیم ساعتی بود که میز را چیده بودم. بهزاد نیامده بود و اصرار من برای غذا خوردن سینا فایده ای نداشت. توی آشپزخانه نشسته بودم و بی هدف گذشته ها را سیر می کردم. چیزی برای دلخوشی وجود نداشت. چیزی که با یادآوریش لبخند بزنی وجود نداشت. شکمم مالش می رفت. بوی ماکارونی اشتهایم را تقویت می کرد و من با حسرت به قابلمه روی سماور چشم دوخته بودم. اصلاً چرا باید منتظر بهزاد می ماندم؟ مگر من با او غذا می خورم! پوفی کشیدم و سرم را روی دستهای قلاب شده ام روی میز گذاشتم. تلفن زنگ خورد. ضعف داشتم و به همین خاطر دوست داشتم ساعتها در همین حالت باقی بمانم. به زنگ سوم رسید ولی خبری از سینا نبود. متعجب توی هال چشم گرداندم و وقتی سینا را پیدا نکردم خودم را به تلفن رساندم.

ــ بله.

ــ سینا کجاست که تو جواب دادی؟

بهزاد بود. اخم نشسته بر پیشانیش از پشت اینهمه مدار هم مشخص بود. به سلام ندادن عادت نداشتم.

ــ سلام. دستشوییه.

ــ بهش بگو برای نهار منتظرم نمونه. تکالیفی هم گفتم تا شب انجام بده.

همین. بدون خداحافظی گوشی را کوبید. 

به گوشی توی دستم خیره شدم و فکر کردم که اگر روزی خواستم این خانه را ترک کنم کجا را داشتم؟ کاش می گفت منتظرم نمونید. چرا گفت به سینا بگو؟ همین امروز برایم لباس خریده بود و برق به چشمهایش نشسته بود!

***

ده روز بعد

اوضاع زندگی جدیدم تغییری نکرده بود. روزها پشت سر هم تکرار می شد. امتحانات از راه رسیده بود. سینا بیشتر درس می خواند و شبها که بهزاد می آمد صدای درس پرسیدنهایش و هر از گاهی صدای بلند شده اش سر سینایی که این جور مواقع سکوت می کرد تا ساعتها تا پشت در اتاقم می آمد و من چه حریصانه به صحبتهایشان گوش می دادم که میادا کلمه ای را از دست ندهم. تنهایی و حس سربار بودن اذیتم می کرد. روزهایی بود که بهزاد آرام بود و کاری به کارم نداشت و روزهایی هم بود که از همان اول صبحش از دنده چپ بلند می شد و دلم را تا بی نهایت می سوزاند. ایراد می گرفت، سرکوفت می زد و بازخواست می کرد. و وقتی کاسه صبرم لبریز می شد و چشمهایم را بارانی می کرد، بیشتر به این نتیجه می رسیدم که ای کاش راهی بود که به زندگی آرام قبلشان برگردند.

دیروز که بهزاد و لباس های نامرتب و آستین پاره شده اش را دیده بودم، دلم ریخته بود. سینا برایش نگرانی کرده بود و تشر که شنیده بود بیخیال کنجکاویش شده بود. دعوا کرده بود. با که؟ و همان شب از شام ایراد گرفته بود و داد و بیداد کرده بود.

همین امروز صبح بود به طلاق فکر کرده بودم. ولی فکر کردن کجا و مطرح کردنش کجا!

چه تصمیمی برای آینده اش داشت؟ 

مزاحم تلفنی که دیگر جزئی از صبح هایم شده بود. بارها خدا را شکر کرده بودم که مواقع حضور بهزاد سر و کله تماسهای سر وقتش پیدا نمی شد. خبری از بیتا نبود البته تماس گرفته  و فقط با سینا صحبت کرده بود. ولی شوهرش برای بار دوم تماس گرفته  و اوضاع و احوالم را جویا شده بود.

برای سینا خاگینه درست کرده و منتظر توی آشپزخانه نشسته بودم. پنج دقیقه ای دیر کرده بود. کمی نگران شده بودم ولی خب پنج دقیقه چیزی نبود که نگرانی زیادی داشته باشد. بی حوصله به حیاط قدم گذاشتم. صبح که بیدار شده بودم موهایم را به سبک مامان از وسط جدا کرده و بافته بودمشان. بدون حجاب گشتن پیش بهزاد برایم عادی شده بود. خودم را توی آینه که دید زده بودم شبیه دختر بچه های تخس و شیطان دبستانی به نظر رسیده بودم. غم چشمهایم دست من نبود که پنهان نمی شد. حیاط را بالا و پایین و گوشهایم را برای چرخش کلید تیز کرده بودم. ولی مثل اینکه خبری از سینا نبود. نگرانتر شدم و برای چک کردن ساعت داخل هال رفتم و با دیدن عقربه های ساعت روی یک و نیم موج نگرانی و استرس به قلب و ذهنم چنگ زد. هال را گز کردم و فکر کردم که چه کاری می توانم بکنم؟ من حتی اسم مدرسه اش را هم نمی دانستم. شاید کلاس تقویتی برایشان گذاشته باشند. دوباره برگشتم به حیاط و روی پله ها نشستم. با استرس پوست لبم را می کندم و به احتمالات فکر می کردم.

برای بار هزارم چشمم روی عقربه های ساعت چرخید. ساعت دو شده بود و از سینا خبری نبود. نکند تصادف کرده باشد؟ نکند  بلایی سرش آمده باشد؟ سرم تیر کشید. سمت تلفن پریدم و شماره ها را زیر رو کردم. باید شماره ای از بهزاد می بود. باید خبرش کنم. اگر اتفاقی باشد چه؟ پسرک دوست داشتنی مهربانم اگر ...

دفتر تلفن را ورق زدم. به غیر از چند اسم آشنا بقیه را نمی شناختم. آخر برگه درشت و با خط کتابی سینا نوشته بود بابا بهزاد. سریع و بدون هیچ ذهنیتی شماره را گرفتم. دو بوق نخورده صدای ظریف خانم کم سنی توی گوشی پیچید:

ــ شرکت ... بفرمایید.

ــ سلام. می تونم با آقای فرجام صحبت کنم؟

ــ آقای فرجام الان جلسه هستند عزیزم. نمی تونند صحبت کنند. فامیلیتون رو بفرمایید بهشون بعد از جلسه اطلاع میدم.

ــ خانم من کارم ضروریه باید همین الان باهاشون صحبت کنم.

ــ گفتم که بعد از جلسه امکانش هست. دستور اکید آقای فرجامه.

درمانده شدم. چطور واردارش کنم؟ چشمهایم را بستم و بی هوا گفتم:

ــ بفرمایید همسرشون تماس گرفته.

بادش خالی شد انگار. مردد با صدای افتاده ای گفت:

ــ بله. چند لحظه گوشی.

پاهایم را عصبی تکان دادم. کاش نمی گفتم همسرش. می گفتم مددی. چه ایرادی داشت؟ اگر باز هم وصل نمی کرد چه؟

صدای عصبیش توی گوشی پیچید:

ــ برای چی اینجا زنگ زدی؟

زبان خشک شده ام را به حرکت در آوردم.

ــ سلام. من نمی خواستم...

نفسم را بیرون فرستادم و سریع گفتم:

ــ سینا هنوز نیومده. شما خبر دارید کجاست من نگران شدم.

صدایش با نگرانی بالا رفت:

ــ یعنی چی نیومده؟ ساعت دو رو هم گذشته. نیومده؟

ــ من گفتم شاید شما بدونید برای همین...

ــ الان میام.

گوشی قطع شد. پس واقعاً اتفاقی افتاده است. بهزاد هم بی خبر بود. چشمهای درشت و معصوم سینا جلوی چشمهایم رژه رفتند. لبخند های موج مثبتیش.

روی مبل نشستم. تکه ای از موهایم را به دست گرفتم و به تکان های پاندول خیره شدم. چقدر بی قرار بود! کجایی سینا؟

به یک ربع نرسیده بود که در حیاط باز شد. سمت پنجره پریدم. بهزاد بود که پله ها را دو تا یکی کرد و آشفته وارد هال شد. سراسیمه جلو رفتم و گفتم:

ــ پیداش نکردین؟

بی توجه چشمی چرخاند و با عجله سمت تلفن رفت.

شماره ای گرفت و خیره به بافت سرم منتظر شد. انگار کسی جوابگو نبود که قطع کرد و دکمه تکرار را زد.

باز هم چند بوق. نزدیکش شدم. با استرس نگاه خیره اش را جواب دادم.

نگاهش را گرفت و داد کشید:

ــ چرا کسی این تلفن رو جواب نمیده. می دونید چند بار تماس گرفتم. 

...

ــ من فرجام هستم. ولیِ سینا فرجام. سینا هنوز نیومده. از بابای مدرسه سوال کنید که امروز حواسش بوده که سوار سرویس شده یا نه؟

.....

ــ یعنی چی فکر نمی کنید یادش باشه. پس اینهمه شهریه می گیرید واسه ی چی؟ نباید بدونید شاگردتون سوار سرویسش شده یا نه؟

...

انگشتای دستش را فرو کرد لای موهایش و با خشونت حرکتشان داد.

ــ من پنج دقیقه دیگه تماس می گیرم.

گوشی را گذاشت و به دنبال شماره دفترچه را ورق زد. انگار تازه یاد چیزی افتاد که به سمتم براق شد:

ــ یک ساعت تأخیر کرده اونوقت تو الان بهم گفتی؟

عقب گرد کردم. آب دهنم را قورت دادم و با لکنت از صورت سرخ شده اش گفتم:

ــ من فکر کردم شاید شما بدونید برای همین ....

فریادش فشار افول کرده ام را پایین تر آورد:

ــ تو بی خود فکر کردی.

دوباره دفترچه تلفن را ورق زد. انگار حواسش زیادی پرت بود. چون نخوانده بی دقت به صفحه بعدی می رفت.

با صدای بسته شدن در حیاط هر دو نگاهی به هم انداختیم. چشم هایش را به نشانه آسودگی روی هم گذاشت و قبل از اینکه به خودم بجنبم خودش را تا جلوی در ورودی رساند.

از پشت پنجره صورت رنگ پریده سینا مشخص بود. قدمهای کوتاه و مرددش نشان از ترسش داشت. بهزاد دست به سینه منتظر ایستاده بود. سینه اش از نفس کشیدن های عصبی با قدرت بالا و پایین می شد.

بی حرف از جلوی در کنار رفت و وقتی سینا وارد شد در را پشت سرش بست. با آرامش بعیدی پرسید:

ــ کجا بودی تا حالا؟

سینا نگاه ترسیده اش را به منی که کمتر از او نترسیده بودم انداخت و سرش را پایین گرفت. صدای فریاد بهزاد بدنم را به رعشه در آورد:

ــ کری؟ میگم کجا بودی؟

قطره اشکی از چشمهایش راه باز کرد. دسته کیفش را توی مشتش فشار می داد و همچنان سکوت کرده بود. بهزاد قدم مطمئنی به سمتش برداشت و کشیده محکمی به صورتش کوباند. قلبم مچاله شد. چشمهایم را بستم.

ــ که حرف نمی زنی؟ الان معلوم میشه که کجا بودی. سر خود شدی واسه من؟

دستش را کشید و بدون هیچ مقاومتی از طرف سینا توی اتاقش برد.

در که بسته شد شنیدم که داشت کتکش می زد. صدای گریه سینا و ببخشید گفتنهایش توی سرم می پیچید و انگار که خودم درد می کشم گوشه هال مچاله شدم و پا به پای گریه هایش اشک ریختم. کاش می شد که گوش ها را بست. چرا نگفتی کجا بودی؟

تمام شد. چقدر طول کشید؟ کاش انقدر معصومانه گریه نمی کرد و قلبم را تکه تکه نمی کرد. چند دقیقه بیشتر طول نکشیده بود و من هزار بار آرزو کردم کاش من جای سینا بودم. منی که عادت داشتم به این درد کشیدنها. گریه پسرک بدجور قلبم را آتش زده بود.

صداها کمتر شده بود و گاهی فقط صدای هق هقش بلند می شد. صدایی از بهزاد شنیده نمی شد. در اتاق باز شد و بهزاد نزار و آشفته بیرون آمد.

ــ تا شب همین جا می مونی. وقتی اومدم همه چیز رو مو به مو تعریف می کنی.

و در را پشت سرش قفل کرد. خودم را جمع و جور کردم و با عصبانیت به بهزاد و صورت سرخ شده اش خیره شدم. شبیه آدمی بود که چند شبانه روز نخوابیده باشد. متوجه نگاه خیره ام شد که با تعجب نگاهم کرد.

ــ چیه؟

ترس را کنار گذاشتم. خودم را کنار گذاشتم.

ــ اون فقط یه بچه است. چرا ازش دلیلش رو نپرسیدی؟

نگاهش متعجب تر شد. تای ابروش بالا رفت و با پرخاش گفت:

ــ تو کاری که بهت مربوط نیست دخالت نکن. اصلاً اینجا چه غلطی می کنی مگه نگفتم جلوی چشمم نباش؟

چشمهای گرد شده و عصبیش را بی خیال شدم و با صدای آرامی که سینا نشنود گفتم:

ــ فقط همینو بلدی؟ که به ضعیفتر از خودت زور بگی؟

دو قدم بلندش کافی بود برای فاصله کممان.

می لرزیدم. نه از سر ترس. عصبی بودم. او فقط ده سالش بود. یک بچه بیشتر نبود. چطور دلش آمده بود با آن دست های سنگینش...

پشتم به دیوار کوبیده شد. سرش را جلوتر آورد.

ــ سر به سرم نزار. الان بد جوری قاطیم. از این به بعد هم خیلی غلط می کنی تو کار منو و سینا دخالت کنی. 

سفیدی چشمانش با رگه های قرمزی که اخطار می دادند با دم شیر بازی نکن، ترسناک شده بود.

تنه اش را به تنه ام چسباند.

ــ واسه چی گفتی که زنمی؟ هان؟ نکنه برای خودت خیال بافی کردی؟ می دونی کی هستی؟ می دونی بابات چکاره است و خودتو زن من معرفی می کنی؟

اشک دوید. چرا تحقیر می کرد؟ با نفرت چشمهایم را بستم:

ــ نگران بودم. اون زنه گفت که جلسه ای. گفت بعداً تماس بگیرم. مجبور شدم. نگران سینا بودم.

شعله های تنفر، اشکهایم را خشک کرد

ــ من هیچ خیال بافی در مورد "تو" نمی کنم.

تو را غلیظ ادا کردم. تمام حسهای بدی که از گریه های سینا، از زورگویی هایش، در گلویم تلنبار شده بود را مچاله کردم و به جمله آخرم پاشیدم.

فشار دستانش کمتر شد. چشمایش دیگر عمیق نبود. سنگ بود. بی هیچ حرف دیگری کتش را برداشت و در ورودی را پشت سرش کوبید.

با رفتنش تازه به خودم آمدم. پاهام سست شدند و همان جا پشت به دیوار سر خوردم. مریم، تو بودی که به چشمهایش زل زدی و گفتی که هیچ اهمیتی برایم نداری؟ این بهزاد بود حواست هست؟

حواسم رفت پی سینا. بهزاد و استرس چسبیده به اسمش را فراموش کردم و خودم را پشت در بسته اتاق سینا رساندم. تقه ای به در زدم و آرام صدایش کردم:

ــ سینا؟ خوبی؟

جوابی نداد. صدای بالا کشیدن بینیش را می شنیدم.

ــ جوابم رو نمیدی؟ فقط بگو خوبی یا نه. سینا؟

صدای بغض دارش گفت که:

ــ خوبم.

ــ آخه کجا رفته بودی عزیز دلم؟ می دونی چقدر نگرانت شدیم.

باز هم سکوت. چند بار دستم رفت که قفل در را باز کنم ولی پشیمان شدم. شاید درست نبود. بهتر بود مشکلشان را خودشان حل کنند. باز هم تلاش کردم.

ــ چیزی نمی گی؟ از منم ناراحتی؟

ــ من از هیچ کس ناراحت نیستم حتی بابا بهزاد.

جمله اش که تمام شد دوباره هق زد. کنار در نشستم. چرا تحمل گریه های این بچه را نداشتم؟

با صدای بغض داری گفتم:

ــ برات غذا بیارم؟ ماکارونی درست کردم.

با گریه جواب داد:

ــ بابا بهزاد گفته بیرون نیام. نمی خورم. می خوام بخوابم.

گریه اش شدیدتر شد.

ــ اونا بهم گفتند که بچه ننه ای. من نمی خوام بچه ننه باشم.

گوشهایم تیز شد.

ــ کیا؟ کی جرأت کرده بهت بگه بچه ننه؟

باز هم صدای گریه.

ــ سینا می تونی باهام حرف بزنی. مگه با هم دوست نبودیم؟

جوابی نداد. ناامید ادامه دادم:

ــ هر وقت خواستی حرف بزنی من به حرفات گوش میدم. باشه؟ کافیه صدام کنی من اینجا پشت در نشستم.

ــ باشه.

نیم ساعتی در همان وضعیت نشستم. انگار خوابیده بود چون هیچ صدایی از پشت در نمی آمد.

توی آینه که خودم را دیدم به دخترک تخس با چشمها و دماغ قرمز لبخند زدم. دخترک امروز حرفش را زده بود. امروز راضی تر بود. هر چند چشمهایش گریه کرده بود. هر چند قرمزی نوک دماغش زیاد هم راضی کننده نبود. اما امروز نترسیده بود. نه که اصلاً. ترسیده بود. لرز گرفته بود. ولی نه به خاطر عامل ترسهای اخیرش. امروز خواهری کرده بود. دلسوزی کرده بود و به خاطر همین دلسوزی تحقیر شده بود. امروز راضی بود. از دخترک تخس زل زده به موهای بافته شده اش راضی بود.

عصر شده بود و هنوز سینا از اتاقش جم نخورده بود. حتی به بهانه دستشویی هم از اتاق بیرون نیامده بود. غذا نخورده بود. گفته بود تا بابا بهزادش نگوید بیرون نمیاید. 

ساعت شش بود. سینا و خنده هایش نبود و من بی حوصله تر از هر روز کنج مبل کز کرده و از اینکه مبادا سینا دلش بخواهد، تلویزیون را روشن نکرده بودم. در حیاط باز شد. با صدای ماشین بهزاد که داخل پارک می شد برای بار دوم ساعت را چک کردم. هنوز شش بود. چقدر زود!

گفته بود خیال بافی می کنم. برای بهزادی که نقشش در زندگیم مشخص نبود، دلیلی برای خیال بافی بود؟ نبود. می خواست رویاهای کوچکم را از ذهنم بگیرد. همان ها که با خیالشان آرام می گرفتم و لبخند می زدم؟

به اتاقم پناه بردم. لحظه های یکی شدن این خانواده من تنها بودم. با در و دیوار این اتاق خو گرفته بودم و ساعتها از پشت پنجره به حیاط زل می زدم.

در ورودی باز و صدای قدم های بهزاد با سکوت نه چندان معمول خانه عجین شد. قدم ها نزدیکتر شدند و در اتاق طبق معمول با ضرب باز شد.

آرام و با اخم، بدون هیچ حرف اضافه ای گفت:

ــ غذا رو آماده کن.

چقدر کلافه! عصبی نبود. به روال هر روز چشمهایش دنبال بهانه نبود. به خاطر سینا؟ او که حتی اجازه توضیح نداده بود و پسرک را کوبیده بود.

روی مبل خم شده و صورتش را با دستانش پوشانده بود. زیر ماکارونی ظهر را که دست نخورده گوشه اجاق لم داده بود، روشن کردم و با حسرت به ماهیتابه خاگینه که دیگر قابل خوردن نبود، نگاهی انداختم. امروز صبح که بیدار شده بودم، تصمیم داشتم همه چیز متفاوت باشد. امروز متفاوت بود. عجیب هم متفاوت بود. یادم باشد هیچ وقت به تفاوت فکر نکنم! هیچ وقت تلخی این روز را فراموش نمی کنم. چقدر طول می کشد تا صورت ترسیده و معصوم سینا از ذهنم پاک شود؟

میز را چیدم و دیدم که بهزاد با قیاقه کلافه تر به سمت اطاق سینا رفت. پشت در چند لحظه ای مکث کرد. دستی به صورتش کشید. نفسش را بلند بیرون فرستاد و قفل در را باز کرد.

با لحنی که غریب بود گفت:

ــ بیا بیرون.

این صدای بهزاد بود!؟ غم نشسته به صدایش دلم را تکان داد.

کنار ایستاد و منتظر خروج سینا در را تا انتها باز نگه داشت. اخم صورتش امروز برای سینا بود. مختص سینا.

سینا سر به زیر بیرو نآمد. سنگرش را ترک کرد و نگاه منتظرم را که هلاک نیمچه نگاه دزدکیش بود، بی جواب گذاشت. بهزاد به سمت دستشویی هدایتش کرد. بی حرف. قانون نانوشته بود انگار. صورتش از گریه ای که کرده بود پر بود از لک های کمی تیره تر از پوست سفیدش. که بعضی ها ممتد بود و بعضی ها همان جا زیر چال چشمهایش خشک شده بود.

میز را چیدم و لیستی که امروز نوشته بودم را روی اپن گذاشتم. کاش این یک قلم مسواک را نمی نوشتم.

با ورودشان به آشپزخانه زیر گاز را خاموش کردم. دیس را برداشتم و مشغول کشیدن غذا شدم. دو انسان بالغ و یک نیمه بالغ توی آشپزخانه حضور داشتند و هر کدام به دلایلی متفاوتر از بقیه روزه سکوت اختیار کرده بودند. سینا انگار زیادی معذب بود. غذا می کشیدم ولی حواسم شش دنگ پی اش بود. خواست لب باز کند. شاید می خواست توضیح دهد. ولی بهزاد مانعش شد و با گفتن سه کلمه "بعد از شام" به ادامه سکوت آشپزخانه مهر تأیید زد.

آرزو کردم کاش یک امشب را می توانستم پیش سینا باشم. کاش می توانستم چشم توی چشمش به دلایلش گوش دهم. نه از پشت در بسته و با گوش های تیز کرده که شاید امروز سینا زیاد هم بلند صحبت نمی کرد.

چاره ای نبود. راهی اتاقم شدم و سکوت آشپزخانه را مسکوت تر کردم.

بیست دقیقه ای گذشت. بهزاد از هال صدایم کرد و دستور جمع کردن میز را داد. اینبار غر نزدم. گفتم که امروز متفاوت بود.

رو به روی هم نشسته بودند. سینا همچنان سر به زیر و بهزاد همچنان با اخم. 

ــ خب می شنوم.

بهزاد بود که توضیح می خواست.

سعی کردم با کمترین صدای ممکن کار بکنم.

ــ علیرضا گفت که بریم کافی نت گیم بازی کنیم.

ــ خب؟

کمی جا به جا شد و نیم نگاهی به آشپزخانه انداخت. نگاه منتظرم را ندید و دوباره سر به زیر شد.

ــ من گفتم نمیام. دیرم میشه. میلاد بهم خندید. گفت تو همیشه ترسویی. چیزی نمیشه که زود برمی گردیم. گفتم بابام نگرانم میشه. علیرضا هم بهم خندید. گفت که چقد بچه ننه ای. ما دوست نداریم با ترسو ها دوست باشیم. مجبور شدم. فکر نمی کردم انقدر طول بکشه.

مردد و آهسته تر ادامه داد:

ــ تو برام آتاری نخریدی.

بهزاد بلند شد و رو به رویش ایستاد.

سینا عقب کشید.

خم شد و قد بلندش را هم قدش کرد.

ــ نگفتی نگران می شم؟ بهت نگفتم که بی اجازه هیچ کاری نکن؟ هان؟ اصلاً فکر کردی؟

دوباره گریه کرد. اشک های درشتش آرام و بی صدا به پهنای صورتش قل خورند.

ــ نمی خواستم بهم بگند بچه ننه. اونا مسخره ام می کنند.

ــ مسخره کردن اونا برات مهمه یا حرف من؟ برای چی مسخره ات می کنند؟ چون حرف بزرگترت رو گوش میدی؟ چون می خوای مودب باشی؟ اینا مسخره کردن داره؟ یعنی هر کی هر چیزی گفت باید گوش بدی؟ چون نمی خوای مسخره شی؟ این بود اونهمه می گفتی می خوام مرد بزرگی بشم. فکر می کنی اگه به فکرهای دیگران در مورد خودت اهمیت بدی می تونی مرد بزرگی بشی؟ 

جلویش زانو زده بود. دستش را دراز کرد و اشکهای صورتش را گرفت.

ــ می دونی هزار بار مردم زنده شدم تا تو اومدی خونه؟

هر دو سکوت کردند. بهزاد ادامه داد:

ــ نمی خواستم بزنمت. ولی عصبی بودم. به نظرم برات لازم بود. ایندفعه چون بار اولت بود، چون مطمئنم که دیگه تکرارش نمی کنی می بخشمت. ازت می خوام قول بدی، قول بدی که دیگه به حرف دیگران اهمیت ندی. بی اجازه کاری نکنی. قول میدی؟

انگار منتظر همین حرف بود. خودش را به آغوش برادرش پرت کرد و صدای گریه اش بلند شد. اینبار آرام نبود. از ته دل بود. گریه می کرد و تکرار می کرد که قول میدهد. تکرار می کرد که بابا بهزادش ببخشدش. که نگرانش کرده بود. که حرف هم کلاسی هایش برایش مهم شده بود. چقدر آغوش بهزاد برایش امنیت داشت.

حسرت چنگ کشید. خنجر زد. حسرت نداشتن برادر. نداشتن پدر. نداشتن کسی که بتوانم برای یک بار هم که شده به آغوش امنش پناه ببرم. مگر آغوش مامان نبود؟ بود. آغوش مامان پر از محبت بود. تسلی بخش بود. اما امن نبود. آغوش امن از زن درد کشیده ناممکن بود. اشک ریختم. غبطه خوردم. خوش به حال سینا. خوش به حال بهزاد. خوش کسانی که تکیه گاه دارند و خود تکیه گاهند.

***

دو روز گذشت. فردای آن روز، سینا هنوز از لاک ناراحت و تا حدی خجالت زده اش بیرون نیامده بود. بهزاد کمی سر سنگین بود و به قول سینا طول می کشید تا کامل آشتی کند. ولی روز بعدش اوضاع به روال سابق برگشت. بهزاد مشغول شرکتش شد و سینا مشغول درسهایش. من هم مشغول روزمرگی هایم. روزها تکرار می شد بدون کوچکترین بهبودی، کوچکترین تغییری و من همچنان مشغول افکارم بود که بالاخره کی تلکیفم روشن میشود! احساس مهمانی را داشتم که همین روزها صاحب خانه از دستش عاصی می شود. بهزاد میزبان خوبی نبود. از بهزاد به جز اخم و دستور چیزی نصیبم نشده بود. ولی دل بسته بودم به این خانه. به سینا، به آرامشش و به حس امنیتش. شاید اگر تکیه گاهی داشتم...

صبح با عجله کردنهای بهزاد هر دو راهی شدند. کار زیادی برای انجام دادن نداشتم. دستی به خانه کشیدم و تصمیم گرفتم امروز بیشتر بخوابم. دیشب باز هم کابوس دیده و تا دم دم های صبح بیداری کشیده بودم. یعنی الان بابا چه کار می کرد؟ با یادآوری دروغ هایش داغ شدم. اگر بهزاد بیرونم کند؟ 

زیر ملحفه سفیدم خزیدم و بالشتم را به عادت همیشگی بغل کردم. چیزی نگذشت که چشمهایم بسته شد.

با صدای تلفن چشمهایم نصفه و نیمه باز شد. حرصی توی جایم نشستم. اگر گذاشتند. حدس می زدم ساعت ده صبح ساعت ده صبح باز هم مزاحم همیشگی بود. کار هر روزش شده بود. گوشی را برداشتم و با گفتن اولین جمله عزیزمش گوشی را روی دستگاه کوبیدم. همان جا روی صندلی نشستم. می دانستم که پنج دقیقه بعد دوباره تماس می گرفت. و دوباره گوشی تلفنی که بدون جواب از طرف من روی دستگاه کوبیده می شد. پوفی کشیدم و خمار از خواب زمزمه کردم: "مردک جلف".

شاید بهتر بود به بهزاد می گفتم. بهزاد؟ اصلاً مگر می شد با او صحبت کرد! اعتراف کردم که توان مقابله با گوشه و کنایه هایش را نداشتم. البته اگر فقط به گوشه و کنایه اکتفا می کرد. زنگ دوم طبق پیشبینیم خورد و طبق روال هر روز تماس از طرف من قطع شد.

چند مدت که زنگ می زد و محلش نمی کردم خودش خسته می شد.

خواب کامل از سرم پریده بود. فکر کردم قورمه سبزی برای نهار آماده کنم. زنگ حیاط زده شد. گوشهایم را تیزتر کردم که شاید اشتباهی شنیدم. ولی نه کسی پشت در بود. با عجله دنبال شالم تا اتاق دویدم. اولین بار بود که زنگ خانه آن هم این موقع صبح به صدا در می آمد. شالم را سرم کردم و پله ها را دو تا یکی پایین رفتم. در را که باز کردم با دیدن کسی که پشت در بود چند ثانیه ای بی حرکت به صورتش خیره شدم. به زبانم حرکتی دادم و با گفتن سلام از جلوی در کنار رفتم.

بیتا بود که با عینک آفتابی دست به سینه و با حالت خاصی از تعجب و بی خیالی زل زده و منتظر تعارفم بود.

با گفتن "بفرمایید" داخل شد و انتظارم را برای جواب سلام بیهوده گذاشت. این خواهر و برادر همیشه شمشیر را از رو می بندند و بعد آماده گفتمان می شوند. 

عینکش را برداشت. چه شخصیت نفوذ ناپذیری ساخته بود همین عینک! حالا که برداشته بود می شد لطافت زن بودن را توی چشمهایش دید و کمی آرامتر شد.

چشم گرداند به حیاط و پرسید:

ـ تنهایی؟

با گفتن "بله تنهام" سری تکان داد و دوباره گفت:

ــ می تونیم باهام صحبت کنیم؟

پشت سرش وارد خانه شدم و با استرس به گوشه گوشه هال چشم گرداندم. مرتب بود.

روی یکی از مبلها نشست و وقتی راهم را سمت آشپزخانه کج کردم که وسایل پذیرایی را آماده کنم گفت:

ــ برای پذیرایی شدن نیومدم. بیا بشین.

مطیع مبل رو به رویش را انتخاب و شالم را از سرم باز کردم. چرا زل زده بود؟.

ــ مثل اینکه زیاد هم بهت بد نمی گذره!

متعجب سرم را بلند کردم.

ــ فکر می کردم بهزاد خیلی بهت سخت می گیره. ولی مثل اینکه اشتباه می کردم.

چشمهایم را تنگ کردم و با لحن نه چندان دوستانه ای گفتم:

ــ منظورتون از سخت رو میشه واضح تر بگید. انتظار داشتید چه جوری ببینید؟ با سر و صورت کبود؟

پوزخند زد. مثل برادرش. از همان ها که خودشان را زیادی بالا می گیرند و ارزش زیادی برای طرف مقابلشان قائل نیستند.

ــ بهزاد چیزی از تصمیمش نمی گه؟ نمی گه بالاخره رابطه شما دو نفر به کجا قراره ختم بشه؟

حرف های دلم را چه خوب حدس زده بود و به زبان می آورد.

ــ برادرتون صحبتی نمی کنه. منم ازش نپرسیدم.

ــ چرا؟ برات مهم نیست که آینده ات چی میشه؟

به پشتی مبل تکیه دادم و گفتم:

ــ فعلاً که آینده ام را پسر خالته اتون رقم زده و تو دستهای برادرتون معلوم نیست به کجا بکشه.

کمی به جلو خم شد و ملایمتر گفت:

ــ ببین دختر، باید اعتراف کنم که اومدنت تو زندگی بهزاد برای ما یا حداقل من خیلی هم بد نشد.

چشمانش به موهای بافته ام ثابت شد و ادامه داد:

ــ بهزاد قرار کانادا پیش عموم بره. ولی مثل اینکه فعلاً صرف نظر کرده. چون عموم زنگ زده بود و کلی از بهزاد گله می کرد. البته مثل اینکه تصمیم قطعی نگرفته ولی خوب همینکه فعلاً منصرف شده خودش خیلی خوبه. من نمی دونم بین تو و هومن چی گذشته. بهزاد که خودش اصلاً حرفی نمی زنه. الانم نمی دونه که من اینجام. گفتم شاید تو بدونی که تصمیمش چیه.

سرم را پایین گرفتم و گفتم:

ــ برادرتون با من صحبت نمی کنه. منم نمی دونم تکلیفم چیه.

به چشمهایش خیره شدم و انگار که هم جنسی پیدا کرده باشم که دردهای این چند وقته ام را بگویم و کمی آرامتر شوم گفتم:

ــ بعضی روزها که اذیتم می کنه مصمم می شم ازش بخوام توافقی جدا بشیم. ولی هنوز چیزی به خودش نگفتم. یعنی راستش، راستش انقدر بد رفتاری می کنه که جرأت نزدیک شدن بهش رو ندارم. وقتی خونه میاد می رم تو اتاق. چطور انتظار دارید بتونم باهاش در مورد آینده ام صحبت کنم؟

نگاهش عوض شد. بلند شد و کنارم نشست. تعجب کردم. بی هوا دستهایم را در دستانش گرفت و به صورتم خیره ماند. انگار که می خواست به عمق چشمهایم نفوذ کرده و صحت و سقم حرف هایم در مورد برادرش را بفهمد. تعجب کردم. از خواهر بهزاد که ناعادلانه توی صورتم زده بود و حالا در فاصله کمتر از بیست سانتیم نشسته و دستهایم را گرفته بود. بی حرف. آرام.

معذب شدم. انگار فهمید که دستش را عقب کشید.

ــ تو می تونی زندگی برادرم رو سر و سامون بدی. تا قبل از اینکه تو زندگی بهزاد راه باز کنی، بی هیچ وجه حاضر نبود تن به ازدواج بده. همیشه نگرانشون بودم. تو این مدتی که اینجا بودی باید فهمیده باشی که سینا شدیداً وابسته بهزاده. باورت میشه تو این ده سال حتی یک روز هم از بهزاد دور نبوده! خونه منم که میاد فقط با بهزاد. پنج سالش بود که من ازدواج کردم ولی همون موقع هم به بهزاد وابسته بود که با رفتن من وابستگیش بیشتر شد.

دوباره دست عقب رفته اش را دراز کرد و دستم را گرفت.

ــ بهزاد زود عصبی میشه. زود جوش میاره. کمی باهاش مدارا کن. ما هر سه از مادرمون خیلی ضربه خوردیم. نمی دونم تا چه حد در جریانی، مادرمون نه سال پیش وقتی پدرم فوت شده بود، ما رو به امون خدا ول کرد و آلمان رفت. من می دونم که مقاومت بهزاد برای ازدواج، همین رفتار ده سال پیش مادرمه. اون با زنها نمی تونه خوب ارتباط برقرار کنه، هر چند به اصرار من چند وقت پیش داشت راضی می شد که اونم ... ولی چیزی که من می دونم اینکه اون قلب رئوفی داره، دلش پاکه. دلش رو بدست بیار. اگه دلش باهات باشه قید کانادا رو می زنه.

اینبار شانه هایم را گرفت. تمام احساسش پشت چشمهایش خانه کرده بود.

ــ من همین دو برادر رو دارم. نمی تونم دوریشون رو تحمل کنم.

همان بیتا بود؟ همان بیتای کلانتری. او هم درد داشت؟ دلسوز برادراش بود؟ دردهایمان یکی نبود ولی درد بود. دل می سوزاند. مرهم می خواست. بیتا می خواست کمکش کنم. منی که نیاز به کمک داشتم، نیاز به دستی از غیب بودم که دستم را بگیرد و از این آشفته بازار نجاتم دهد.

به حرف آمدم:

ــ من، من نمی دونم باید چکار کنم. تا جاییکه تونستم، می تونم حرفاش رو گوش میدم. اون از من متنفره، حرفام رو قبول نداره. فکر می کنه با هومن دست به یکی کردم. فکر می کنه...

وسط حرفم پرید:

ــ یعنی بهزاد اشتباه می کنه؟ چه جوری حرفات رو باور کنم؟

روی مبل جا به جا شدم و کمی فاصله گرفتم:

ــ من نمی دونم چه جوری باید ثابت کنم. ولی به روح مامانم قسم می خورم که من اصلاً هومن رو نمی شناسم. هر چی که تو کلانتری گفتم عین واقعیتند. ولی بهزاد باور نمی کنه. من، من...

ــ خیلی خوب، فهمیدم. هومن رو می شناسم. حدس می زنم چرا باید بخواد همچین کاری رو بکنه. محمد هم باور داره که هومن توطئه کرده. با چیزایی که سینا در موردت می گفت سعی می کنم باورت کنم. پس تو هم سعی کن اینو به بهزاد بقبولونی. می شه رو پدرت حساب کرد؟

سرم را به طرفین تکان دادم. پدرم؟

بیتا رفت. اینبار از در دوستی وارد شده بود. تکلیف داده بود. گفته بود دل بهزاد را به دست بیاورم. دل بهزاد؟ وقتی گفت چرا خندیدم و چشمهای گرد شده اش را ندید گرفتم؟ گفت محبت کن. محبت بر کسی که کمترین ارتباط ممکن را داری محال است. این منطق بود. یاد منطق و فلسفه سال سوم افتاده بودم. روابط نداشته مان را تجزیه کردم و به محالات رسیدم. دیگر چه گفت؟ گفت با او صحبت کنم. منکه می خواستم صحبت کنم. ولی اگر بهزاد می گفت خیال بافی کردی چه؟ یعنی باز هم از غرور کوبیده شده ام مایه بگذارم؟! بیتا چقدر سینا بود امروز! چقدر گرم شده بودم وقتی که لبهایش آرام گونه ام را بوسیده بود. همان گونه که سیلی زده بود! یعنی مرا، مریم را با همان پدر، قبول کرده بود؟ به عنوان برادر زنش؟ پس بهزاد چه؟ اصل کاری چه؟

غذا درست کردم. فکرم به هیچ چیز نبود. کلمات را کنار هم ردیف می کردم. برای برخورد های احتمالی بهزاد، جواب آماده می کردم. استرس می گرفتم. اصلاً کار درستی هست؟ برنج را آبکش کردم و سعی کردم چهره بهزاد را مجسم کنم. مصرانه اخم پیشانیش را کنار می زدم. لحن صحبتش را ندید می گرفتم. اگر باز تحقیر کرد؟

سینا که آمد کمی فاصله گرفتم از افکارم، از باید و نباید هام. از اگرهایم. فردا امتحانات خرداد شروع می شد. چقدر ذوق داشت برای تعطیلاتش. انگار فهمید زیاد رو به راه نیستم که به حرفم نگرفت. سیب زمینی هایش را خورد و بی حرف سراغ درسهایش رفت. هر چند چشمهایش زیادی حرف داشتند. مثل همیشه. مثل هر روز.

عقربه ها امروز بر خلاف دیروز و روزهای قبلتر سرعت گرفته بودند. ناهارش را که خورد به اتاقش می روم و در مورد تکلیف زندگی ام می پرسم. انقدر بی مقدمه؟ پس چه؟ بگویم دوست دارم اینجا زندگی کنم؟ و جواب های احتمالی بهزاد بود که مضطرب ترم می کرد.

بهزاد از راه رسید. طبق معمول. با سینا خوش و بش کرد. از درسهایش پرسید و چقدر توصیه کرد که کارنامه بیست را فقط قبول دارد. کاش قورمه سبزی باب میلش بود. زهرا خانم می گفت مردها را می توانی با شکمشان مطیع کنی. چه حرفها! اگر می دیدمش حتماً می گفتم که هر گردی که گردو نیست! پنج انگشت که یکی نیست!

نیم ساعتی گذشت. صدای ورق زدنهای سینا از هال می آمد. احتمال دادم بهزاد روی مبل لم داده  یا در اتاقش مشغول استراحت است. نفس عمیقی کشیدم و در را باز کردم. به شانس نداشته ام لعنتی ای گفتم و همان اعتماد به نفس کمی که به واسطه بیتا در وجودم غلیان کرده بود را از دست دادم. روی مبل با چشمهای بسته دراز کشیده بود. یعنی بیدارش کنم؟ شاکی نشود؟

پاهایم سرکشانه به سمت آشپزخانه کج شدند. بهتر بود اول چایی دم کنم. میز را جمع کردم و تا چایی دم بکشد ظرف ها را، کمی با صدا شستم. هنوز چشمهایش بسته بود و دستش را حائلشان گذاشته بود. یک فنجان چای ریختم و زیر لب چند صلوات فرستادم. هر چه بادا باد. سینی چایی به دست، مستأصل جلو اش ایستادم. پشت به سینا بودم. چه خوب که چشمم به چشمهای متعجب و پر سوال سینا نبود. حالاچه صدایش کنم؟ بهزاد خالی؟ آقا بهزاد؟ پوف...

همه توانم را جمع کردم و طپشهای قلبم را نشنیده گرفتم.

ــ آقا بهزاد.

دستش را آرام پایین آورد و با اخم خیره شد. جوابی نداد. 

ــ چایی نمی خورین؟ 

نیم خیز شد. متعجب. چشمهایش را تنگ کرد و فکری گفت:

ــ بزارش روی میز.

مشکوک شد وقتی دید همچنان رو به رویش قد علم کرده ام. منتظر بود. چند ثانیه مکث کردم. چقدر جمله سازی سخت بود و رشته تحصیلیم چه بی ثمر بود.

ــ میشه با هم صحبت کنیم؟

لعنت به لکنت بی موقع.

چرا اخم کرد؟ قبل از اینکه تیر نگاهش عزمم نه چندان راسخم را هدف قرار بگیرد سرم را پایین گرفتم.

ــ چه حرفی؟

لحنش مشکوک شد.

ــ میشه بریم تو اتاق.

چقدر دو نفره صحبت می کردم. 

چقدر مکث می کرد. دو جمله که انقدر تجزیه و تحلیل نداشت.

ــ برو تو اتاقم منم میام.

اینبار دستوری شد. قبل از اینکه وارد اتاق شوم نیم نگاهی به سینا انداختم و لبهایی که کش می امد برای شروع یک لبخند. همین. برایم کافی بود.

در اتاق را پشت سرش بست و گوشه تختش نشست. انتظارم برای تعارف به نشستن بیهوده بود. حتی برای شروع مکالمه! چشمهایم به ساق پاهای برهنه و پرمویش ثابت شده بود. کمی بالاتر آمد و روی طرح نوشته های انگلیسی شلوارکش نشست. از این بیشتر نمی شد جلوتر رفت. اگر حالت چهره اش را نمی دیدم بهتر بود. جدی و کوتاه پرسید.

ــ خب؟

چرا دستهای افتاده کنار بدنم اضافی اند!

کمی پا به پا کردم. بالاخره که چه؟

ــ می خوام بدونم تکلیفم چیه؟

چه مقدمه چینی تیزهوشانه ای؟! اینهمه فکر کردی که مقدمه چینی کنی، موقع عمل صاف رفتی سر اصل مطلب؟

خودش را روی تخت بالا کشید و با بی تفاوتی گفت:

ــ تکلیفت؟ فکر کنم روز اول تکالیفت رو مشخص کردم.

اینبار نگاهم سر خورد تا زیر گردنش. نفس حبس شده ام انگار کم آورد که سرِ خود با صدا به بیرون پرت شد.

ــ منظورم، منظورم اینکه تا کی باید به این وضعیت ادامه بدم؟

جدی تر شد. از تخت پایین آمد و درست رو به رویم قرار گرفت. مردمک چشمهایم نزول کرد. کاش همان جا می ماند.

ــ کدوم وضعیت؟ درست حرف بزن.

یعنی واقعاً منظورم را نمی دانست؟ کاش کمی عقب تر می رفت.

کمی عقب تر رفتم و اینبار صاف زل زدم به لب های چفت شده اش و قطار وار جمله هایم را پشت سر هم ردیف کردم. چشم در چشم صحبت کردن کار من نبود.

ــ یعنی می خوام بدونم نقش من تو این زندگی چیه؟ منو آوردین اینجا که کارای خونتو انجام بدم؟ اگه اینجوریه چرا نرفتی دنبال خدمتکار؟

زل زده بود. با همان لبهای چفت شده.

ــ من خدمتکارت نیستم. من باید بدونم نقشم تو این خونه چیه؟ اینکه صبح تا شب برات بشورم و بسابم؟ برات غذا درست کنم؟ من می خوام برم بیرون؟ از بس به در و دیوار این خونه نگاه کردم داره حالم بد میشه. خسته شدم. بهم بگید تصمیمتون چیه؟ اگه قراره این روال باشه، اگه قراره اذیت بشم، من تصمیم رو گرفتم.

نفسم کم آورد. نفس نفس می زدم. دست به سینه ایستاده بود. یعنی کوه حرف هایم واکنشی نداشت؟ قدم عقب رفته ام را با قدمی به جلو پر کرد. مصمم بودم. باید امروز جوابم را می داد.

ــ میشه بفرمایید تصمیم خانم چیه؟ چه تصمیمی گرفتی مثلاً؟

پاهایم سفت و سخت به زمین چسبیده بودد. دست هایم را مشت کردم و از فشار عضلات سفت شده ام کم کردم. محکم گفتم:

ــ می خوام طلاق بگیرم.

خندید. خنده که نه، قهقهه زد.

ــ جداً. تنهایی به این نتیجه رسیدی؟ خب دیگه چی؟ دیگه به چیا فکر کردی؟

مسخره می کرد؟ جدی نگرفته بود؟ نفسهایم صدادار شد. جدی نگرفته بود. 

تکرار کردم:

ــ من می خوام از این خونه برم.

خنده اش قطع شد. جدی شد.

خم شد. صورتش درست مقابل صورتم قرار گرفت. رخ به رخ.

ــ و اگه من نذارم؟!

لحنش عصبی شده و تهدید چاشنیش کرده بود. ادامه داد:

ــ از زور بیکاری می شینی به این چیزا فکر می کنی؟ طلاق بگیری که چه غلطی بکنی؟ بری دوباره یکی دیگه رو بدبخت کنی؟ هان؟!

لب باز کردم که بگویم حرف های همیشگی را تکرار نکن، تو که باور نکردی من هم که قبول نکردم، پس چرا تکرار می کنی؟ انگشت اشاره اش را جلوی بینیش گرفت که یعنی هیس. دور دورِ من است. تن صدایش بلندتر شد.

ــ نگفتم، روز اول بهت نگفتم تو این خونه نقشت چیه؟ نشستی با خودت خیال بافی کردی که بگم طلاق می خوام، که بهزاد رو خر کنم و یه چیزی ازش بِکَنم و دوباره برم سراغ زندگی آشغالیم!

زندگی آشغالیم؟! پدرم خوب نبود. شاید، آشغال بود ولی من که پاک بودم. چرا نمی فهمید؟

ــ من نمی تونم تحمل کنم. میرم، میرم پیش بابام. دیگه طاقت تحقیر شدن رو ندارم. دیگه نمی تونم....

چشمهایم پر شد. سرریز نشد ولی هاله اشک پرده کشید. اسم بابا را که آوردم یادم افتاد که بلوف زده ام.

خیره بود. پرده اشک را دید؟

قاطع و جدی گفت:

ــ از الان تا هر وقت که من بخوام تو همین خونه می مونی. هر وقت به این نتیجه رسیدم که به اندازه کافی ادب شدی، اونوقت در مورد طلاق فکر می کنم.

میخ چشمهایش کنده شد. تمام قد شد و راه آمده را برگشت. حرفهایش را زده بود. ولی من هنوز حرف داشتم. بلوف بود ولی باید زده می شد.

ــ ولی من از این خونه می رم.

سریع برگشت. از خشم نشسته به قهواه ای هایش ترسیدم.

سمتم خیز برداشت. پای چپم ناخودآگاه عقب رفت. ولی این یکی تابع خواسته ذهنیم بود. همان جا بمان. عقب نشین.

دستم کشیده شد و با قدرت روی تخت پرت شدم. جیغ خفه ای کشیدم. تعادلم را از دست دادم و روی تختش نیم خیز شدم.

دستش تخت سینه ام را با فشار به عقب هل داد.

ــ بتمرگ سر جات.

رگ های گردنش باز هم عرض اندام کردند و استرس با مخلوطی از دل پیچه را منتقل کردند. "بهزاد زود عصبی میشه. زود جوش میاره. کمی باهاش مدارا کن" بیتا  اخطار داده بود. تند رفته بودم.

ــ می دونی، حالا که بیشتر فکر می کنم به این نتیجه می رسم که تو خیلی وظایف نسبت به من داری. می دونی که، من شوهرتم. شوهر قانونیت. 

دوباره خواستم بلند شوم که دستانش خیمه زدند و تن نحیفم را به اسارت گرفتند. سرش را جلوتر آورد و آروم و حرصی توی گوشم زمزمه کرد:

ــ مجبورم نکن کاری کنم که یه عمر از کرده خودت پشیمون بشی.

ترسیدم. نفسم به لرزه افتاد. تنم هم...

آرام با صدایی که از لرز نشسته به تنم بی نصیب نمانده بود گفتم:

ــ برو عقب، خواهش می کنم.

مکث کرد. اخمش غلیظ تر شد.

ــ تا وقتی من برم تو همین اتاق می مونی.

و تنی که از اسارت دستانش رها شد.

نگاهش به دختر جمع شده روی تختش بود و لباسهایش را می پوشید.

الان چه فکری با خودش می کرد؟ می گفت چه خوب دمش را چیدم! چه خوب زبانش را کوتاه کردم! حقش بود. تا او باشد از حق نداشته اش دفاع نکند! حقی نداشتم؟!

دکمه های پیرهنش را بست و وقتی سراغ کتش رفت، دست برد توی جیب کتش. شناسنامه هایمان بود که بیرون کشید. نگاهم چرخید به صورت عصبی ترش و خشک شد به دو جلد قرمزی که مطمئناً محتویاتش دیگر مثل قبل نبودند. بی شک حروفی با خودنویش یا روان نویس مشکی اضافه شده بود و باری که شخص صاحب شناسنامه را مسئول می کرد. شناسنامه ام اسم بهزاد را یدک می کشید. همان که ادعای شوهر بودنم را می کرد. شوهر قانونی ام. و چقدر دست نیافتنی بود اگه شوهر عاطفی ام هم بود. محال بود. همانطور که برای مامان محال شد. شناسنامه او هم خط خورده بود. اسم مردی حک شده بود. مردی که مرد نبود مثل خیلی از جنس های مذکری که فقط جنسیتشان را به رخ می کشیدند، نه مردانگیشان.

شناسنامه ها را روی تخت و کنار پاهای جمع شده ام پرت کرد.

ــ بهتره یه نگاهی بهشون بندازی. شاید یادت بیاد چطوری بدبختم کردی و حالا اینجا با وقاحت تو چشمام زل می زنی و میگی که طلاق می خوای!

شلوار پارچه ای طوسی رنگی را از کمد بیرون آورد و کمربند شلواری که صبح تنش بود را با حرص بیرون کشید. به کمربند قهوه ای که ضخیم بود میخ شدم. آب دهانم را قورت دادم. این بیرون کشیدن ها یاد آور درد بود. تن زخمی بود. بابا، عاطفه خانم و شوهرش و مامان بی هوا پشت چشمانم نقش بستند. صورت مامان واضح بود. کبود بود مثل همه کابوسهای شبانه ام. 

نفس راحتی کشیدم وقتی که شی چرمی و دردناک! به نرمی زیر هر پل شلوارِ دستش می خزید.

با حسرت به شناسنامه ها و جلد قرمزشان خیره شدم. غمباد بست نشست کنج دلم. منکه تقصیری نداشتم. منکه نمی خواستم کسی را بدبخت کنم. بلندتر گفتم. غم نشسته و رسوخ کرده به جسم و تنم به گلویم هجوم آورد. 

آرام و بی هدف گفتم:

ــ من که تقصیری نداشتم. من که نمی خواستم کسی رو بدبخت کنم. نمی خواستم...

بغض دوید تا انتهای گلویم و چانه ام رقصید. و پشت بندش بهزاد از پشت پرده اشکِ کشیده شده...

ــ یکی تو یکی هم هومن، هر دوتون راست میگین.

اشک سر خورد.

پوف بلندی کشید. شلورش را برداشت و در اتاق را پشت سرش بست.

به ساعت دیواری رو به روی تخت نگاه کردم. نزدیک چهار و نیم بود. اینجا می شستم که چه شود؟ به روتختی زرشکی مرتبش چنگ زدم. "بیشتر که فکر می کنم به این نتیجه می رسم که تو خیلی وظایف نسبت به من داری"

صدای بسته شدن در حیاط همزمان شد با باز شدن در اتاق بهزاد. سینا بود که سرک می کشید. حالا چرا می خندید؟ داخل شد و با چشمهایی که شیطان شده بود نزدیک شد.

ــ چیه؟ چرا می خندی؟

از تخت پایین پریدم و به سمت خودم کشیدمش. خنده اش بلند تر شد. غمباد چمدان بست.

ــ یعنی از این به بعد پیش بابا بهزادم می خوابی؟

به چه چیزها که فکر نمی کرد. توی بغلم چلاندمش.

ــ نه؛ کی گفته؟!

به زور از بین دستهایم عقب کشید و هر دو ابرویش را بالا برد . سر خوش گفت:

ــ آخه فکر کردم می خوای جای منو بگیری.

و به سمت در دوید.

جای من؟

ــ وایستا ببینم.

سمت حیاط دوید. پس دلش بازی می خواست. دنبالش کردم. جیغی کشید و چند پله را با هم پایین پرید.

ــ سینا خطرناکه.

ــ نخیرم من مردم. برای من که خطرناک نیست.

دنبالش کردم. حیاط را چند دور دویدم تا بگیرمش. ولی تیزتر از این حرف ها بود. به نفس نفس افتادم. قسمت چپ شکمم به درد افتاد که بی خیال گرفتنش شدم. کوتاه آمدم و گفتم:

ــ یه بار جستی ملخک، دوبار جستی ملخک، اخر به دستی ملخک.

الکی جدی شد.

ــ یعنی من ملخم!

خودم را تا اولین پله رساندم و گفتم:

ــ سینا خسته شدم.

تمام انرژیم را بابا بهزادش گرفته بود. مهم نبود. بهزاد و تهدیدهایش الان که با سینا بودم مهم نبود. 

به سینا که کنارم نشسته بود لبخند زدم.

ــ برای تعطیلات چکارا می خوای بکنی؟

سرش را گذاشت روی پاهایم. تعجب کردم. اولین بار بود. این پسر سرشار از عطوفت بود. انگشتانم را لا به لای موهایش فرو بردم. غمیگن شده بود. در عرض چند ثانیه چشمهایش رنگ غم گرفته بود.

ــ بابا بهزاد دعوات کرد؟

مکث کردم. پشت دستم را به صورت نرمش کشیدم.

ــ نه عزیزم. داشتیم با هم صحبت می کردیم.

سرش را برداشت و نافذ پرسید:

ــ اگه بابا بهزاد اذیتت کنه از اینجا میری؟

لبهایم کش آمد. غمگین. پر درد. اگر اذیتم می کرد...

دستش را گرفتم و بلندش کردم. شیطنت کردم و با هیجان دوییدم.

ــ اگه تونستی منو بگیری.

انتهای حیاط ایستادم و با چشم دنبالش گشتم. هنوز روی پله نشسته بود. این پسر با همه بچگیش عجیب بزرگ بود! عجیب می فهمید. فهمیده بود از زیر جواب دادن در رفته بودم. خنده مصنوعی لبهای کش آمده ام محو شد. دوباره داد زدم:

ــ تنبل خان دیدی گفتم نمی تونی بگیریم.

اینبار خندید. با یک جهش بلند از پله پایین پرید . برای گرفتم دوید. ذوق زده جیغی کشیدم و بدون نگاه کردن به جلو دویدم. چند قدم بلند برنداشته بودم که چیزی زیر پایم گیر کرد و با صورت نقش زمین شدم. صورتم، آخ دماغم...

سینا دوان دوان رسید و سعی کرد بلندم کند.

ــ آی سینا نمی تونم. پام.

گریه ام بلند شد. مثل همه وقت هایی که درد می کشیدم اولین عکس العملم بود. درد پایم بیشتر شد. دستم را به زمین زدم و با کمک سینا نیم خیز شدم. قرمزی خون روی کاشی ها به وحشتم انداخت. خدایا دماغم شکسته بود. عین بچه ها، با دیدن خون گریه ام شدیدتر شد. گریه سینا هم. از همان بچگی، دقیقاً از همان روزی صورت مامان خونی شده بود از خون وحشت داشتم. سینا دستپاچه شد. طفلک عین مرغ سر کنده دورم چرخ می زد و دقیقاً عین خودم نمی دانست که باید چکار کند. گریه می کرد و مدام می گفت:

ــ داره خون میاد. داره خون میاد.

دستم را جلوی بینیم گرفتم و پایم را که نمی دانستم چه بلایی سرش آمده بود را به زور جمع کردم. تا به خودم بیایم سینا سمت خانه دوید.

ــ الان زنگ می زنم بابا بهزاد بیاد.

آه از نهادم بلند شد. صدایم را نشنید که زار زدم:

ــ سینا الان خوب میشم. زنگ نزن.

درد خارج از توانم بود. گریه ام بند نمی آمد. بینیم را فشار می دادم تا خونش بند بیاید ولی به محض اینکه دستم را بر می داشتم خون با جهش بیرون می زد. حالا به بهزاد چه بگویم؟

به دقیقه نکشید که سینا خودش را رساند و گفت:

ــ الان بابا بهزاد می رسه. گریه نکن.

سر شیلنک را تا نزدیکیم کشید و آب را باز کرد. همین شیلنک لعنتی بود که ندیده بودمش. صورت و دستهای خونیم را با دست های که لرزشش خارج از کنترلم بود، شستم. بینیم سنگین شده بود. سینا کنارم نشست. ترسیده بود. نگاهم تا مچ پایم کشیده شد. به اندازه سیبی باد کرده بود. به بهزاد چه بگویم؟ بگویم بازی می کردیم؟ لعنت به شانس من. 

با صدای توقف ماشین پشت در حیاط، سینا دوید و قبل از اینکه بهزاد کلید را بچرخاند، در را باز کرد. چه زود رسید! با دیدن چشمهای گریان سینا نگران پرسید:

ــ چی شده؟

گریه اش شدت گرفت.

ــ مریم با صورت خورد زمین. دماغش خون میاد. اوناهاش.

با دست منی که تقریباً دراز کش بودم را نشون داد. خجالت آور بود. سرم را پایین گرفتم و دستمال روی بینیم را بیشتر فشار دادم.

بهزاد با قدمهای بلند بالای سرم رسید. روی نگاه کردن به چشمهایش را نداشتم. کاش عصبی نشود، کاش چیزی نگوید. مقابلم زانو زد و پرسید:

ــ چی شده؟ ببینمت.

دستش زیر چانه ام قرار گرفت و سرم را بالا کشید. نگاهش نگران تر شد وقتی خون پخش شده روی صورتم را دید.

ــ سینا بدو لباساش رو بیار.

ــ خوردی زمین؟ چه جوری خوردی که به این روز افتادی؟

نگرانم شده بود؟! گریه ام شدید تر شد. به خدا که از خجالت بود. کاش این درد تا ابد رهایم نمی کرد ولی بهزاد نمی فهمید که برای چه زمین خورده ام. 

سرم را پایین گرفتم و جوابی ندادم. گلوله گلوله اشک بود که موزایک های سیمانی را تر می کرد.

کلافه شد انگار که سرزنش بار گفت:

ــ گریه نکن. الان میریم بیمارستان ببینیم چی شده.

 سرم را بلند و بینیم را با دقت وارسی کرد.

ــ فکر نکنم شکسته باشه.

سینا پله ها را چند تا یکی پایین پرید که داد بهزاد متوقفش کرد.

ــ نگفتم پله ها رو نپر. یه حرفو چند باید تکرار کنم.

طفلک سینا. می خواست زود خودش را برساند. لب و لوچه اش آویزان شد و آرام ببخشیدی گفت و لباسها را دست بهزاد داد. با همان لحن عصبی اش اینبار از سینا پرسید:

ــ چی شد که خورد زمین؟

با التماس زل زدم به سینا که مبادا چیزی بگوید. نگاهم را ندید و چیزی را که نباید، گفت:

ــ داشتیم دنبال بازی می کردیم که شیلنگ رفت زیر پاش.

دنبال بازی؟! اصطلاح بهتری نبود سینا؟

سرم را پایین تر گرفتم. همان بهتر که نبینمش.

ــ دنبال بازی؟

مکث کرد. تن صدایش اینبار رنگ توبیخ گرفت.

ــ پاشو لباساتو بپوش.

دستم را بردم سمت پایم و خواستم کمی جا به جایش کنم که اشکم دوباره باریدن گرفت.

ــ نمی تونم. پام درد می کنه.

پوفی کرد. نزدیک تر شد و کلافه گفت:

ـ پات چی شده؟ ببینمش.

دستش که به پایم خورد جیغم به هوا بلند شد.

ــ آی درد داره. دست نزنین.

غرید:

ــ حقته، تا تو باشی نسبت به سنت رفتار کنی.

چند ثانیه طول کشید که معنی حرفش را حلاجی کردم. مسخره کرده بود یا توبیخ؟! حتماً باید به رویم می آورد؟ دیدی چه سرکوفتی زد!؟

دستمال را کناری پرت و سعی کردم پایم را جمع کنم. درد به ران پایم نشست. نسبت به سنم؟ مهم نبود. من از این دردها زیاد کشیده بودم.

 با لجبازی گفتم:

ــ الان بهتر میشم. به سینا گفتم که مزاحمتون نشه.

بی حرف و جدی نگاهم کرد و آستین مانتویم را از دستم رد کرد. خواست بلندم کند که دستم را کشیدم و گفتم:

ــ دکتر نمی خواد. خودش خوب می شه. میرم خونه.

به زور مانتو را تنم کرد.

ــ بپوش که حوصله ات رو ندارم. زود باش.

شالم را سرم کرد.

ــ گفتم که نمیام.

دستم رفت سمت شالم که بی هوا بین و زمین و هوا معلق شدم.

ــ گفتم میریم دکتر یعنی میریم. خودت رو خسته نکنی.

مور مورم شد. عرق سرد بی توجه به گرمای تنم و دردی که متحمل بودم از تیره پشتم راه گرفت.

ــ بزاریدم زمین. به خدا خودم می تونم.

خدای من شرم آور بود. 

کمی جا به جایم کرد و سوییچ را دست سینا داد. تقلا کردن هام نتیجه ای نداشت. تمام سعیم را کردم که صورتم با پیراهنش برخورد نکند. من قطعاً امروز از خجالت می مردم. دست آزادم را حائل صورتم کردم.

با صدای ضعیفی ناله کردم.

ــ تو رو خدا بزاریدم زمین.

ــ اون دستمالو بگیر جلوی بینیت. سینا در ماشینو باز کن.

ــ بابا بهزاد منم بیام؟

در را باز کرد و پشت صندلی های عقب دراز کشم کرد.

ــ نه بشین سر درسات. برگشتم می پرسم ازت. 

ماشین از جا کنده شد و من همان پشت، از درد مچاله شدم و لبم را به دندان گرفتم که آه و ناله ام بلند نشود. اینهمه آبروریزی برای امروز بس بود.

جلوی بیمارستان توقف کرد. به زحمت بلند شدم. در را باز کرد و ویلچر را تا درب ماشین جلو کشید.

ــ خودت رو بکش پایین و بشین رو ویلچر.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

از خلق تنگش دلم گرفت. اتفاق بود دیگر. عمدی نبود. بود؟ خودم با این همه درد که برای جسم نحیفم زیادی زیاد بود، بیشتر اذیت می شدم. دیگر این اخم و تخمت برای چه بود؟ منکه که گفتم لازم نیست.

ــ مگه بچه شدی که دنبال بازی کردی؟

نگاه رنجیده ام را پایین گرفتم و بی حرف جلو کشیدم. قبل از دراز شدن دستش برای کمک، خودم را روی ویلچر پرت کردم. خیسی دستمال خونی ام به دستم سرایت کرد. بینی ام دوباره به خونریزی افتاده بود. اینهمه خون از کجا می آمد؟

پذیرش شدیم و دکتر اورژانس عکس رادیولوژی برای بینی و پایم تجویز کرد. همه مدت که اتاق به اتاق رفتیم و اورژانسی عکس گرفتیم و اورژانسی جواب، حرفی نزده و با اخم ویلچر را رانده بود. باز هم حس بی کسی به سراغم آمده بود. اینبار قوی تر. بی رحم تر. همان که از روز اول سکونتم در خانه اش روز به روز تقویت شده بود. با وجود دردی که متحمل بودم، بارها آرزو کردم کاش سینا زنگ نمی زد. چقدر وقتی که درد داری، وقتی که تحملت کم شده است، دوست داری کسی بود که نازت را می کشید. حداقل سرزنشت می کرد برای بی احتیاطی ات. دعوایت می کرد که چرا مواظب خودت نبوده ای؟ کاش مادرم بود. بلد بود جوری نازم را بکشد که درد را از یاد ببرم.

نگاهم به زیر پایه ویلچر بود و مچ پای باد کرده ام. اگر شکسته باشد چه؟ باید گچ بگیریم؟

این بار خجالت نکشیدم وقتی دکتر پرسید که چه طور این بلا سرت آمده؟ سر به زیر سکوت کردم و نگاه شماتت بار بهزاد را به جان خریدم.

قلبم فشرده می شد.

دکتر گفت که بینی و پایم هر دو ضرب دیده اند و نیاز به گچ ندارند. البته برای اطمینان بیشتر در مورد پایم، باید دکتر اورتوپد هم ویزیت می کرد. نسخه دکتر را گرفت و دوباره برای دکتر اورتوپد پذیرش شدیم. دلش به رحم آمد که کنار گوشم پرسید:

ــ چیزی نمی خوای؟ دردت زیاده؟ بینیت که طوریش نشده فقط باید تا چند روز دنبال بازی نکنی.

دنبال بازیش را با غلیظ و بلندتر گفت. خاموش نگاهی کردم و گفتم:

ــ سینا از درس خوندن خسته شده بود، گفتم کمی حال و هواش عوض بشه. همین.

به صورتم خیره شد. خواست چیزی بگوید ولی منصرف شد.

دکتر اورتوپد که عکس را دید حرف دکتر قبلی را تایید کرد:

ــ نشکسته ولی قوزکش در رفته. اگه گچ بگیری زودتر خوب میشه. یه کار دیگه هم می تونیم بکنیم که سه روزه سر پا بشی.

بهزاد بود که پرسید:

ــ چکاری آقای دکتر؟ هر کاری لازمه انجام بدید.

ــ می تونم قوزکش رو جا بندازم. روال اینجا اینه که گچ بگیریم ولی من پیشنهاد میدم جاش بندازم که زودتر بادش بخوابه.

ــ دکتر هر کاری که صلاحه انجام بدید.

بهزاد بود که جواب می داد. حقم داشت. خودش گفت که حوصله ام را ندارد. شنیده بودم که جا انداختن استخوان در رفته درد طاقت فراسایی دارد. آب دهانم را به سختی قورت دادم و به لبهای دکتر که می گفت" کمکش کنید روی تخت دراز بکشه" خیره شدم.

دست گذاشت زیر بغلم. خجالت زده لی لی کنان چند قدم به سمت تحت برداشتم و با یک جهش خودم را بالای تخت انداختم. نفس عمیقی کشیدم. درد داشت ولی کوتاه بود. شنیده ها تجربه نبود. ولی می دانستم که دردش نفس می برید.

دکتر دراز کشم کرد و گفت:

ــ پاچه ی شلوارتون رو بزنید بالا الان میام.

شلوارم را تا زانو بالا کشیدم. درد پایم انقدر زیاد بود که حواسم به بهزاد نبود.

دکتر که بیرون رفت بهزاد نزدیکم شد. با اخمهای درهمش شلوارم را پایین تر کشید. تشر زد:

ــ مگه گفت زانوتو می خوام جا بندازم. جمع کن پاهاتو.

بغض کردم. پاهایم را کمی کیپ کردم. الان که درد امانم رو بریده بود وقت این حرفها بود؟

خواست چیزی بگوید که دکتر وارد شد و بهزاد عقب تر ایستاد.

ــ خب آماده ای؟

نگاهی به بهزاد کردم و با ترس سرم را تکون دادم.

ــ شما هم بیاید پاش رو محکم نگه دارید.

وحشت زده به دکتر نگاه کردم و گفتم:

ــ نمی خواد. تکونش نمیدم.

ــ دخترم باید حتماً یکی محکم نگهت داره.  چه نسبتی با هم دارید؟

سکوت کردم و مصلحتی خودم را به نشنیدن زدم. واقعاً چه نسبتی با هم داشتیم؟

چشم های ریز شده بهزاد وسط چشم هایم نشست. همزمان با نفس پر صدایش گفت که:

ــ همسرمه.

چشمانم چرخید روی ته ریش صورتش و چشم های ماتش را کوتاه دید زد. گفت که همسرش بودم؟

چشمهایم را بستم.

تعجب را می توانستی در نگاه دکتر گیر بیندازی.

حق داشت. میان من و بهزاد تفاوت از زمین تا آسمان بود.

دست های بهزاد پایم را محکم نگه داشتند. خبری از اخم های غیرتش نبود!

دکتر آرام مچ پایم را گرفت. 

به چپ و راست که تکانش داد نفسم بند آمد. چنگ کشیدم به بازوی بهزاد. جیغم به هوا رفت و دست هایی که محکم گرفته بودند قفل شدند و توان حرکت را گرفتند.

میدانی، درد که به استخوان می رسد به ریسمان پوسیده هم چنگ می کشی. تو نمی دانی که بی کسی چه دردی دارد. نمی دانی، نازکش نداشتن چه دردی دارد.

ــ آروم دختر جون الان تموم میشه.

*******

روی صندلی های عقب دراز کشیده بودم. هنوز تتمه اشک هایی که ریخته بودم روی صورتم باقی مانده بود. جیغ کشیده بودم و گلویم خشک شده بود. الان که این پشت دراز کشیده و دردم از صدقه سری آمپولی که نوش جان کرده بودم، کمتر شده بود، از آن همه داد و هواری که برای یک مچ پای در رفته راه انداخته بودم، خجالت زده و خودم را به خواب زده بودم. ولی مگر می شد آن درد را متحمل شد و جیغ نکشید؟! وقتی سوار ماشین می شدم بهزاد گفته بود چقدر کولی بازی درآوردی! جوابی نداده بودم. ولی او که خبر نداشت چه دردی کشیده بودم.

تمام طول راه موزییک آرامی پخش می شد و بهزاد آرام و فکری رانندگی می کرد. سیاوش قمیشی بود که طنین صدای گرمش روح را نوازش می داد.

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی

عمرشونو بی همنفس کز میکنن کنج قفس

آرام بخش تزریقی چشمانم را وادار به بسته شدن کرد.

سینا بود که صدایم می کرد. چشمانم کامل باز نشده بود که سریع توی جایم نشستم. دو چشم سیاه موشکافانه براندازم می کرد. سینا بود و من هنوز روی صندلی های عقب جا مانده بودم.

ــ خوب شدی؟ بابا بهزاد گفت هیچ جاییت نشکسته.

و دستش را برای بلند کردنم دراز کرد. بهزاد سینا را پس زد و گفت:

ــ تو کیسه ها رو ببر تو. من میارمش.

سریع خودم را جمع و جور کردم و دستم را به نشانه نه جلو کشیدم. لازم نبود دوباره لقب کولی بدهد.

اخمهایش توی هم رفت و جدی گفت:

ــ اگه می تونستی به خودم زحمت نمی دادم. دستت رو بنداز دور کمرم و بیا پایین.

من که چیزی نگفتم. چرا سر جنگ داشت؟

کمی جلو کشیدم و وقتی مرددم دید خودش دست به کار شد. لبهایم را روی هم فشار دادم. کوچکترین برخوردی با بهزاد، بیشتر از آن چیزیکه فکرش را می کردم معذبم می کرد.

تا به خانه برسیم صد بار به خودم لعنت فرستادم. روی اولین مبل نشستم و آرام تشکر کردم و گفتم:

ــ ببخشید تو زحمت انداختمتون.

چیزی نگفت و به اتاقش رفت. سینا بلافاصله بعد از گذاشتن کیسه ها، که حالا فهمیده بودم غذاست با عجله به سمتم آمد و گفت:

ــ می خوای برات جا بندازم دراز بکشی؟

لبخند زدم و گفتم:

ــ نه عزیزم چیزیم نیست که. میرم اتاقم کمی دراز بکشم. دکتر گفت زودی خوب میشم.

خندید و به بینی دردناکم اشاره کرد.

ــ خیلی خنده دار شدی.

با احتیاط دستی به بینیم کشیدم و پرسیدم:

ــ جدی؟ مگه چه جوری شده؟

ــ باد کرده و قرمز شده.

خنده اش اوج گرفت.

یعنی انقدر خنده دار شده بودم!

ــ سینا کمکم می کنی برم صورتم رو بشورم؟

دستش را انداخت زیر بغلم و لی لی کنان به سمت دستشویی رفتم.

بینی ام واقعاً خنده دار شده بود. شبیه دلقک های سیرک با آن دماغ بزرگ و قرمزشان. روی پیشانی و بینیم خراش افتاده بود و اطراف بینی ام کمی به کبودی می زد. صورتم را شستم و درد حاصل از برخورد آب سرد با صورتم را به جان خریدم. خسته بودم. دوست داشتم یک دل سیر، بدون هیچ بهزادی! بدون هیچ ذهن پر شده از لفظ همسرش! می خوابیدم.

بسته های غذا را توی آشپزخانه مرتب می کرد. بوی کباب می امد و دلم را به تلاطم می انداخت. بی توجه به عجز و لابه شکمم راه اتاقم را در پیش گرفتم. سینا و مهربانی بی حد و حصرش دست انداخت زیر بغلم و تا اتاق همراهیم کرد.

لباس هایم را عوض کردم. به مانتوی زهوار در رفته ام که رسیدم باز هم حسرت خوردم که کاش لباس تن ملاک هیچ چیز نبود! کاش ذهن دکتر اورتوپد را  انقدر به تفاوت بین من و او مشغول نکرده بود.

امروز بهزاد خوب بود. مهربان نه، فقط خوب بود. مراعات حالم را کرده بود و غذا گرفته بود. همین برای من خیلی زیاد بود. به یاد آغوشش افتادم. چقدر امن بود اگر دوستم داشت. گرم بود و مستحکم، اگر فقط کمی در قلب سخت و سنگش جا داشتم. 

چه بود خوب اگر...

خیال بافی نکن مریم.

در اتاق باز شد و سینا و چشم های شیطانش سرک کشید. 

ــ بابا بهزاد میگه بیا شام بخور.

بابا بهزادش را چراکشید؟

شام بخورم؟ با بهزاد؟ سر یک میز؟

لبخند کم جانی زدم و گفتم:

ــ شما بخورید. من گرسنه ام نیست.

شاید سینا اصرار کرده بود. وگرنه بهزاد که چشم دیدنم را هم نداشت چه برسد به اینکه دقایق طولانی کنار هم بنشینم و مثل خانواده های خوشبخت غذا بخوریم و از لحظات زندگیمان لذت ببریم!

ــ بیا دیگه، خودش گفت.

تیزتر از این حرفها بود.

ــ خوابم میاد سینا. اگه گرسنه ام شد بعداً میرم بخورم.

کاش بیشتر اصرار کنی سینا. اصلاً چه می شد خود بهزاد به این ضیافت دعوتم می کرد.

آه کوچکی برای معده بغض کرده ام کشیده ام. بالشتم را مرتب کردم و در جواب لب و لوچه ی آویزان سینا گفتم:

ــ برو دیگه. می خوام بخوابم.

بی حرف در را بست. دستم را روی شکمم فشار دادم تا از سوزش معده ام کم کنم. وعده دادم که می خوریم دیگر. مگر هر روز این ساعت شام می خوردی که حالا اینطور به صدا افتادی؟

دراز کشیدم و آرام ران پایم را که درد قوزکش تا این بالاها هم سرایت کرده بود، ماساژ دادم.

در دوباره باز شد. این با ضرب باز شدن ها یعنی پشت بندش بهزاد با اخم پشت در بود. حالا درجه و عمق اخمش بسته به موقعیت بود. گاهی عمیق و گاهی شاید نمایشی.

درد و ضعفم مانع از این شد که بتوانم سریع بنشینم.

ــ مگه صدات نکردم؟ بیا شامتو بخور. حوصله مریض داری ندارم.

نوع اخمش قابل تشخیص نبود. نه عمیق بود نه نمایشی.

دلم گرفت از جمله بندیش. حالا چه می شد اگه جمله آخرش را حذف می کردی؟! احساس به خرج نمی دادی، ولی زخم زبان نمی زدی چه می شد؟ آسمان خدا که بر زمین نمی آمد!

آرام گفتم:

ــ گرسنه ام نیست. ممنون.

ــ تا دو دقیقه دیگه سر میز باش. میگم سینا بیاد کمکت.

قبل از شنیدن هر نوع بهانه اضافی، رفته بود. این یعنی اینکه حرف بیخود نزن! اینجا منم که حرف می زنم! شاید هم رنگ رخساره پریده ام از درون به تکاپو افتاده ام خبر داده بود.

سینا برایم قیافه گرفته بود. یعنی دیدی دروغ نگفتم؟ دیدی خودش گفته بود. چه بامزه قیافه می گرفت. قبل از اینکه از اتاق بیرون برویم گفتم:

ــ قهر نباش دیگه. گرسنه ام نبود. الانم زورِ باباته که دارم میام.

صورتش را تصنعنی به سمت مخالفم برگرداند. یعنی اینکه باز هم قهرم.

سرش را بوسیدم و گفتم:

ــ حالا آشتی؟

شانه بالا انداخت.

دوباره لوس شدم.

ــ سینا آشتی؟

برگشت و با قیافه صد و هشتاد درجه تغییر کرده از همان بوسه کوچک گفت:

ــ آشتی.

کنار سینا نشستم. و منتظر شدم تا اول بهزاد بعد هم سینا غذا بکشند. معذب بودم. به حضور بهزاد عادت نداشتم. همیشه در حد یک سر پا دیدن یا دید زدن از آشپزخانه نزدیکش بودم. اما حالا، سر یک میز...

خودش دست به کار شد و برای هر بشقاب سه سیخ کباب گذاشت و با گفتن بسم الله شروع کرد. می دانستم بی شک مزه کباب ها را نخواهم فهمید.

شام در سکوت بهزاد، خجالت کشیدن های بی مورد من، و هر از گاهی شیطنت های سینا تمام شد. بیشتر از یک سیخ نتوانستم بخورم. و به این فکر کردم آخرین باری که کباب خورده بودم کی بود؟

بشقاب ها را جمع کردم و سینا مردانه، پیشنهاد شستن ظرفها را داد. اطمینان دادم که تا فردا پایم بهتر میشود و می شورمشان. قبل از اینکه میز کامل جمع شود بهزاد آشپزخانه را ترک کرد. الکی چقدر خجالت کشیده بودم. از همان هال رو به من بود یا سینا!، گفت:

ــ جمعه مهمون داریم.

سینا ذوق زده بالا پرید.

ــ بیتا و آقا محمد می خوان بیان؟

بهزاد خلال دندانش را داخل سطل کناری مبل پرت کرد و گفت:

ــ عمه و شوهرش هم میاد.

قیافه سینا وا رفت و اخم کوچک ابروهای مشکیش شکل گرفت.

روی صندلی آشپزخانه با عصبانیت نشست و لبش را به نشانه نارضایتی جلو کشید.

متعجب به لب آویزان شده اش نگاهی کردم. متوجه نگاهم شد و سرش را پایین گرفت. بهزاد تا جلوی پیشخوان آمد و جدی رو به سینا گفت:

ــ سینا دوست دارم مودب باشی. از الان می گم که بعداً نگی نگفتی.

جوابی که نگرفت جدی تر پرسید:

ــ شنیدی چی گفتم؟

ــ بله شنیدم. چشم.

همین چشم گفتنش برای بهزاد کافی بود تا سری تکان بدهد و راه آمده را برگردد.

نگاهش را بالا کشید و جوری که فقط من بشنوم گفت:

ــ عمه رو دوست ندارم. کاش نمی اومد. کاش مریض می شد و نمی اومد.

ــ هیس. میشنوه ها. چرا دوسش نداری؟

نگاهی به هال انداخت و وقتی از دور بودن کافی بهزاد مطمئن شد گفت:

ــ همش میاد سوالهای عجیب و غریب می پرسه. دوست ندارم جوابش رو بدم. اون سری هم... اصلاً دوسش ندارم.

ــ باشه. بعداً برام تعریف کن. الان می ترسم بشنوه.

سری تکان داد و باشه ای گفت.

از سینا خواستم تا خربزه توی یخچال را بیرون بیاورد تا قاچش کنم.

تکه های قاچ شده را داخل ظرف چیدم و دست سینا دادم. با اینکه زود بود و هوا هنوز گرگ و میش، ترجیح دادم به اتاقم بروم. سینا انقدر گرفته بود که لی لی کردنم را ندید. از فردا امتحاناش شروع می شد و بعد تعطیلات تابستان. 

عینک به چشم، رو به روی تلوزیون خاموش نشسته بود و داشت چیزی را از کتاب جغرافیای سینا می نوشت. عینک زدنش را ندیده بودم. فرم صورتش جذابتر شده بود یا جدی تر!؟ داشت سوال طرح می کرد. چقدر از این بچه کار می کشید! 

از کنار مبلی که بهزاد نشسته بود رد می شدم که ایستادم و گفتم:

ــ ممنون بابت غذا.

عینکش را برداشت و به تکان دادن سرش اکتفا کرد.

ــ بیا بشین کارت دارم.

با من بود؟ پر سوال برگشتم و نگاهش کردم.

تاخیرم را که دید رو به سینا گفت:

ــ این سوالا رو جواب بده. اگه اشکالی داشتی ازم بپرس.

با فشار دست سینا به سمت مبل کناری بهزاد هدایت شدم. اینجا زیادی نزدیک بود. روی کاناپه کناریش نشستم و وقتی بهزاد را سرگرم سینا دیدم، همانطور نشسته خودم را تا انتهایی ترین فاصله از بهزاد کشاندم. کارم داشت؟ کاش از بابا نمی پرسید.

سینا بی اینکه بهزاد حتی اشاره ای کند به اتاقش رفت. اینجا خبری از چشم و ابرو آمدن نبود. هر چه بود درک بالای بچه ده ساله بود.

به فاصله ایجاد شده بین من و خودش نگاهی کرد و با چنگال قاچی از خربزه را داخل بشقابش گذاشت. بی مقدمه پرسید:

ــ چقدر درس خوندی؟

دلم بی اجازه ذوق کرد. کودکانه.

برایش مهم شده بودم؟!

کمی جمع تر شدم و با من و من بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:

ــ پارسال دیپلمم رو گرفتم.

و تمام سعیم را کردم که صدای نفسهای مضطربم را نشنود.

کامل به سمتم چرخید. با کمی مکث انگار که داشت جوابم را تجزیه و تحلیل می کرد پرسید:

ــ چه رشته ای؟ معدل دیپلمت چقدر شده.

نگاه میخ شده روی دمپایی های مشکی اش را بالا کشیدم و متعجب از اینکه چرا این سوال ها را می پرسد جواب دادم:

ــ انسانی. معدلم نوزده و نیم شد.

اینهمه خجالت کشیدنم برای چه بود! دانه های درشت عرق از تیره پشتم یکی یکی و با طمأنینه راه باز می کردند. این چند وقتی که اینجا بوده ام این اولین بار بود که بهزاد اینجور، بدون هیچ عدواتی، مثل دو آدم بالغ، مخاطبم قرار می داد.

پایش را روی پای دیگرش انداخت و اینبار نگاهم تا دست هایش کشیده شد. 

ــ کنکور شرکت نکردی؟

نگاه بالا رفته ام را زیر انداختم و گفتم:

ــ نه. نشد که دفترچه بگیرم.

ــ چرا؟

این بار نگاه رنجورم به گودی کتفش نشست.

بدیهیات که جوابی نداشت. می خواست اذیتم کند؟ می خواست دوباره یادآوری کند که از چه خانواده ای هستم؟

چه خیالها گذر کرد...

چشمانم را برای تمرکز و شاید کمی آرامش روی هم فشار دادم. برای کسی که بابا را دیده بود ترجیح می دادم صادق باشم. با یکبار دیدنش، هر کسی می توانست به یقین در موردش قضاوت کند. مگه نه اینکه رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون!

ــ بابام نذاشت.

بشقاب محتوی خربزه را از روی میز برداشت و درست مثل مفتش های زمان شاه پرسید:

ــ از مادرت بگو.

از مادرم؟ منظورش چه بود؟ از مادرم بداند که چی بشود؟

خدایا چقدر گرمم بود. تب خرداد بود یا تَفِ نزدیکی بهزاد!

پاهای تمام قدش مقابلم ظاهر شدند. بلند شده و درست جلویم ایستاده بود. دستپاچه شدم. سرم را بالاتر گرفتم. اینبار تا گودی گردنش.

ــ دوست دارم همه چی رو عین حقیقت بهم بگی. هر چیزی که می پرسم.

چرا کمی عقب نمی کشید!

کمی جا به جا شدم. انگار فهمید دختر رو به رویش زیاد هم به نزدیکی مردی که نمی شناسدش عادت ندارد.

عقب گرد کرد و روی مبل دو نفره ای که بارها توی رویاها و شاید خاله بازی هایم! نقش بازی کرده بود نشست.

دوست داشتم صادق باشم.

ــ مامانم پارسال فوت کرد.

مکث کردم. نگاه منتظرش را می فهمیدم.

ــ یعنی دق کرد. از دست بابام. از دست کاراش. نتونست طاقت بیاره. مهربون بود. بیشتر از بابام غیرت داشت. خیاطی می کرد و خونه های مردم کار می کرد تا من بتونم برم دانشگاه. ولی نشد. عمرش کفاف نداد. گفتند سکته قلبی کرده. گفتند قبلاً هم چند سکته خفیف داشته. ولی من خبر نداشتم. درداش رو بروز نمی داد. کار می کرد و کار. بعضی وقتها، یعنی بیشتر وقتا بابام با زور و کتک همه پس اندازش رو می گرفت. وقتی تنهام گذاشت، وقتی می شستنش، هنوز تنش کبود بود.

بغض پا تند کرد. چانه ام لرزید. قطره اشکی چکه کرد روی دستم که ماهرانه می رقصید. پوستم دانه دانه شد. سردم شد.

نفسش را بیرون فرستاد. کلافه شد یا باز هم خیال بافی کردم؟

ــ گریه نکن.

این بار بلند تر. توبیخی. از همان هایی که مختص سینا بود.

ــ انقدر گریه نکن. انقد اشکت دم مشکت نباشه. حرفت رو بزن.

ادمه دادم. باید می گفتم. باید می دانست که دروغ نگفته ام. باید تلاشم را می کردم. حالا که قدم گذاشته، حالا که شاید، برایش مهم شده ام، باید همه چیز را می گفتنم.

ــ مامان که رفت، بابا بدتر شد. خمار تر شد. صاحبخونه چند بار اومد بافور و منقلش رو انداخت تو کوچه. از وقتی مامان رفته بود، اجاره خونه نداده بودیم. می گفت دخترت رو بهم بده تا خونه رو به نامت بزنم. مردک شصت سالش بود و منو می خواست. از بابا هم بزرگتر بود.

صحبت کردن با وجود گلوله ای در گلو چقدر سخت بود.

ــ کاموا گرفتم که بافتنی ببافم. که بتونم اجاره خونه رو جور کنم. که مردک دست از سرم برداره. ولی بابا، تا یه پولی دستم می دید همون بلایی رو سرم می آورد که سر مامان آورده بود. همسایه ها کمکم کردند. شب و روز میل بافتنی دستم بود. پولامو هر چند کم بود، گذاشتم پیش یکی از همسایه هامون. قرار بود جمع کنم و بدم جای اجاره. ولی خیلی کم بود.

خم شدم. به خدا که دردهایم دردی نبود که گریه نکنی. تقصیر من نبود اگر قلبم را می سوزاند.

دستهایم را گرفت و از صورتم کنار زد. چشمانش، چشمانش یک جا بند نبود. چیزی شبیه همان روزی که سینا را بغل کرده و گریه هاش را به جان خریده بود. چشم ها که دروغ نمی گفتند.

ــ گریه نکن

کافی بود نگاهش کنی و درماندگی را در صورتش ببینی. به خاطر من بود!

چقدر خوب شده بود، شاید هم مهربان. چقدر مرد زندگی شده بود. مَرد دخترک نوزده ساله ای که به عمر روز های زنده بودنش مَرد! ندیده بود.

چشم هایش را گرفت و از روی میز جعبه دستمال کاغذی به سمتم دراز کرد. مردد نگاهی به صورتش انداختم. چشمهایش که از چند دقیقه پیش غریب شده بودند را فاکتور گرفتم و نگاهم نشست به ته ریش یک روزه اش. دل باکره و دل دست نخورده ام اعتراف کرد به جذابیت مردی که امروز برای چند دقیقه ای مردم شده بود.

بلند شد و چند قدم عقب تر رفت. این بار مبل رو به رویم را برای نشستن انتخاب کرد. به عادت همیشه پا روی پای انداخت. منتظر بود! من که همه چیز را گفته بودم. اصلاً چرا می خواست بداند؟

صورتم را با پشت دستم پاک کردم. نگاه خیره اش بیچاره ام می کرد. کاش می توانستم به اتاقم پناه ببرم. کاش انقدر قوی بودم که مرد چند دقیقه ایم را کنار بزنم و بیرحمانه! پا روی دلم بگذارم.

ــ فامیل چی؟ دایی، عمو، خاله، فامیل نزدیک کی رو داری؟

لحن جدی اش حواس رفته ام را هوشیارتر کرد. فامیل نزدیک؟! برای چه می پرسید؟ برای چه؟

ــ برای چی می خواید بدونید؟ اصلاً این سوالا بعد از دو هفته برای چیه؟

مشکوک تر و بی تفاوتر جواب داد:

ــ باید بدونم.

باید؟! باز هم می خواست قدرت نماییی کند؟

امروز خوب بود. سوای بلایی که سرم آمده بود، سوای دردی که کشیده و اشک هایی که ریخته بودم، امروز خوب بود، مثل بهزاد که خوب شده بود. ویلچرم را رانده بود و حالم را پرسیده بود. امروز دوست داشتم باب میل بهزاد باشم. حرف شنو.

ــ فامیل زیادی نداشتیم. مامان می گفت به خاطر بابا خیلی وقت بود که سراغی ازمون نگرفتند. مامانم خواهر و برداری نداشته ولی بابا یه خواهر و برادر داره که نمی دونم الان کجان.

فکری خوره وار به جانم افتاده بود. برای چه از فامیل نزدیکم پرسید؟ یعنی می خواست...

لبهایم را روی هم چفت کردم و به صورتش نگاه گذرایی انداختم. مردد و مستاصل گفتم:

ــ من که گفتم طلاقم بدید، چند روز پیش، یادتونه؟ وقتی طلاق گرفتیم شما تعهدی در قبالم ندارین. من، من نمی خوام سربار باشم. میرم پی زندگی خودم. از فامیل نداشته ام سوال می کنید که منو بسپرید به اونا؟

دیدم که اخم هایش، همینطور که بار جملاتم سنگین تر شد، در هم کشیده تر شدند. از همان اخم های وحشتناک روزهای اول. از همان ها که تا مغز استخوانت رسوخ می کنند. سریع بلند شد. ترسیدم. بالا تنه ام را تا انتهایی ترین گوشه  مبل بالا کشیدم. منکه چیزی نگفتم.

مچ دستهایم را گرفت. جیغ خفه ای کشیدم. چشمان سرخ شده اش را به چشمهای ترسیده ام دوخت و شمرده شمرده گفت:

ــ اگه بفهمم این چیزایی که گفتی، این که گفتی فامیلی نداری، اینکه سعی کردی اجاره خونتون رو پرداخت کنی، اینکه مادرت خوب بوده، همه و همه، حتی اگه یک کلمه اش دروغ بوده باشه، اونوقت دیگه؛ این همه باهات خوب تا نمی کنم.

تیر خلاص را زد. با شقاوت.

چشم هایش را بست.

ــ از دروغ متنفرم. از زنهای دروغگو متنفرم.

دست هایم را بالا برد، نگاهی به در بسته اتاق سینا انداخت و لبهایم بود که آتش گرفت.

فلج شدم. شنیدم که طپش قلبم برای چند ثانیه ای نه چندان کوتاه متوقف شد. خفقان، راه تنفسیم را مسدود کرد. با چشمهای بیش از حد گرد شده به بهزاد که تمام قد، در نزدیک ترین فاصله ممکن به دخترک بی پناهی که هزار حس مبهم را تجربه می کرد ایستاده بود، نگاه کردم. شوک زده و دستپاچه دست بردم سمت لبهایم. داغ بودند. سرم را چند بار تکان دادم. گنگ. پوزخند گوشه لبش، تمام آمال سفید و بکر از جنس حوا بودنم را به یغما برد.

ــ این برات درسی میشه که حرفهام رو جدی بگیری.

سیب کوچک گلویم بالا و پایین شد و جایی همان پایین میان بغضهای کلافه ام گیر کرد.

لحن ترسناکش وقتی که خم شد و انگشت کشید به لبهای آتش گرفته ام، آتش خاکستر شده همین دقایق پیش را، از بن خاموش کرد.

ــ بهت هشدار دادم. ندادم؟ گفتم وادارم نکن. نگفتم؟

همانطور خم شده منتظر نگاهم کرد.

سیب گیر کرده دوباره بی قراری کرد.

شاید ناامید شد که نگاهش را پشت نگاه خیسم جا گذاشت و عقب گرد کرد.

****

با دستی که جلوی چشمم تکان می خورد میخ نگاهم را از خربزه های آب انداخته روی میز گرفتم. دست های کوچک سینا بود که همه تلاششان را می کردند که دخترک را از عالمی که هپروت نبود و بیشتر به برزخ می نمود، بیرون کنند.

بهزاد نبود؟

ــ مریم خوبی؟ برات آب بیارم؟

متوجه حرفش نشدم و همینجور الکی سری تکان دادم. لیوان آبی جلوی دستم گرفته شد. به سینا نگاه کردم. نگران بود. چشمانش می گفت.

برای بار چندم بود؟ نمی دانم. دست کشیدم به لب هایی که هنوز داغ بودند. بهزاد داغشان کرده بود. گفت که برایم درسی خواهد شد.

هوا تاریک شده بود. به نظر یک ساعتی بود که گوشه مبل نشسته بودم. ذهنم پر شده بود از چراهایی که راه به جایی نداشتند. بهزاد چه کار کرده بود؟ چرا نقش پوزخند لعنتیش جلوی چشمانم رژه میرود.

آب را یک ضرب بالا کشیدم. 

ــ چرا رنگت پریده؟

لیوان را دستش دادم و گفتم:

ــ چیزی نیست الان خوب میشم. کمکم می کنی برم تو اتاق.

دستم را دراز کردم و با کمکش بلند شدم. از گوشه چشمم دیدم که در اتاقش باز شد. نقش پوزخندش، پررنگ تر جولان داد.

ــ سینا نوشتی تکالیفت رو؟

سمت پنجره سر چرخاندم. درست مخالف جایی که ایستاده بود. 

ــ بله نوشتم. الان میارمشون.

نگاه خیره بهزاد را پشت سر گذاشتم و در اتاق را بستم. این فقط یک درس بود.

آفتاب زده بود. با رخوت و سنگینی از جا بلند شدم. دیشب را ساعتها بیداری کشیده و از خدا شکایت کرده بودم. نگاهم را تا عقربه های ساعت کوچک رومیزی که دو روزی بود مهمان اتاقم شده بود، کشیدم. عقربه ها هشت و چهل و پنج دقیقه را نشان می داد. با یک پرش بدون توجه به درد پیچیده در قوزک پایم خودم را تا پشت در کشاندم. دیر شده بود. خواب مانده بودم. در را که باز کردم کسی نبود. رفته بودند. با دیدن بسته نان جا مانده روی میز ، فهمیدم که بی صبحانه نرفتند. چرا بیدارم نکرد؟!

درد آشنایی زیر دلم پیچید. بی حوصله با تپش قلب بالا رفته روی مبل نشستم. پلک هام را روی هم کشیدم. دیروز روی همین مبل، بهزاد ...

***

می لرزیدم با اینحال کشوی اول را باز کردم. قرآن بود و جانماز. باز هم همگی سبز. با تردید کشوی دوم را بیرون کشیدم. یک سری کاغد و مدارک. جلد قرمز رنگ شناسنامه هایمان بین انبوه کاغذ ها سفید توی چشم می زد صفحه ی اول شناسنامه بهزاد را ورق زدم. نام پدر بهروز. نام مادر فرانک. محل صدور تهران. تاریخ تولد ...13، سریع ذهنم حساب و کتاب کرد. سی و یک سالش بود. یعنی دوزاده سال از من بزرگتر. دوزاده سال! وقت از دست می رفت. الان چه وقتش بود؟ شناسنامه ها را سر جایشان قرار دادم و کشو را بستم. دست هام می لرزید. کشوی سوم شلوغ بود. یک سری لباس زیر و شلوار خانگی. کمی بلندشان کردم چیزی نبود. کشوی آخر. تقریباً خالی بود. یک سری چسب و میخکوب و ... ولی نه آن ته چند تا اسکناس بود. با خوشحالی جلو کشیدمشان. چند تا پانصدی و یک هزاری. یکی از پانصدی ها را برداشتم و بقیه را عقب، سر جایشان سُر دادم.

چشمم خورد به پای ورم کرده ام. ورمش کمتر شده بود ولی درد داشت. با این پا کجا می خواستم بروم؟

توی ذهنم دنبال سوپری بودم که این نزدیکی ها دیده باشم. مانتویم را پوشیدم و یادم آمد سوپری بزرگی سر کوچه ای که پیچیدیم دیده بودم. شالم را سر کردم به اسکناس مچاله شده در دستم نگاه کردم. دزدی بود؟ پس چکار می کردم؟ بین دو جنس مذکر که دردم را نمی دانستند چه کاری میتوانستم بکنم؟ بی توجه به درد پا و شکمم که لحظه لحظه بیشتر می شد، از خانه بیرون رفتم. کلید نداشتم، سنگ کوچکی را از باغچه پیدا کردم و لای زوار درِ حیاط گذاشتم.

همزمان با بیرون رفتنم درب خانه رو به رو هم باز شد. زن میانسالی با ظاهری شیک با تعجب به سر تا پایم نگاهی انداخت. چشمانش را تنگ کرد و بعد از چند ثانیه مکث در ماشین پارک شده جلوی خانه را باز کرد. سر و وضعم از دور داد میزد که از جنسشان نیستم. با این صورت داغان شده ام شبیه کارگرهای خانه بودم. گوشه مانتویم را توی دستم فشار دادم و به دور شدن ماشین نگاه کردم.

ماتم زده نگاهی به سر کوچه انداختم. زیاد هم دور نبود. لنگ لنگان به راه افتادم.

سوپری تقریباً شلوغ بود. آدمهایی که سر و وضعشان، یا بهتر بگویم سر و وضعم با آنها جور که نبود هیچ، بلکه تضاد فاحشی داشت. من هم شرعاً زن یکی از همین مردها بودم. شوهرم دیروز اخطار داده بود که پایم را از فراتر از حدم نگذارم. وگرنه...

از بین قفسه های پُرِ سوپرمارکت چیزی را که می خواستم برداشتم و با خجالت قیمتش را از فروشنده جوانی که از همان اول ورودم با نگاه هیزش زل زده بود، پرسیدم. با لرزش صدایم توجه چند نفری جلب شد. لباس خوب نپوشیدن که اینهمه تعجب نداشت. نگاه چندش فروشنده جوان را ندید گرفتم و اینبار با صدای بلندتری پرسیدم:

ــ میشه بفرمایید چقدر میشه؟

ــ لبخند پهنی زد و تمام سی و دندان سفیدش را به نمایش گذاشت. 

جوری که خودم بشنوم گفت:

ــ مثل اینکه مال این طرف ها نیستی خانم خوشگله. آی بشکنه دستی که به این روز درت آورده.

با عصبانیت گفتم:

ــ اصلاً میرم از جای دیگه خرید کنم.

عقب گرد کردم که بالأخره بی خیال هیز بازیش شد و گفت:

ــ میشه دویست و پنجاه تومن.

پول را حساب کردم و با نفس حبس شده از مغازه خارج شدم. با قیمانده پول را توی کشو می گذاشتم. چاره ای نداشتم. اصلاً همین امروز ظهر می گفتم که که از کشویت دویست و پنجاه تومان پول برداشته ام. 

به انتهای کوچه درست همان جایی که خانه بهزاد بود نگاه کردم و با دیدن چیزی که جلوی خانه بود، نفسم رفت. ماشین بهزاد بود. و دری که پشت سرش بسته شد.

زانوهام لرزیدند. از این مرد، از برخورد احتمالیش تا حد مرگ می ترسیدم.

تک پله مغازه را پایین آمدم. این وقت روز خانه چه کار می کرد؟ خدایا حالا چه بگویم؟ گفته بود حق خارج شدن از خانه را ندارم. پس چکار می کردم؟ با این مشکل زنانه ام چکار می کردم؟

دست خودم نبود پاهایم نافرمانی می کردند. باید سریعتر می رسیدم ولی پاهایم جانی نداشتند. تمام حس های بدنم خلاصه شده بود در حس بینایی و همه وجودم چشم شده بود و در سفید رنگ خانه رو می دید و دلم پیچ و تاب می خورد. از تصور برخورد وحشتناکی که قریب الوقوع بود بدنم به رعشه افتاد. به خاطر چند قدم راهی که تا سوپری اومده بودم خودم را باخته بودم!

تا جلوی در خانه رسیدم. در بسته بود. تا می توانستم صلوات فرستاده بودم. دستم چند بار رفت سمت زنگ ولی هر بار بیشتر ترسیدم. مگر کجا رفته بودم! برایش توضیح می دادم. 

این بار مصمم تر دستم را برای زنگ زدن بلند کردم، بین راه بود که صدای پرش پایی از پله های داخل حیاط مضطرب ترم کرد و همزمان دری که با شتاب باز شد. بهزاد بود. با همان چشمهای وحشی روزهای اول. صورتش از فرط عصبانیت بود یا گرما، کبود بود. آشفته بود و همین ترس نشسته بر تنم را به لرز تبدیل می کرد. دروغ چرا، رنگ چهره اش زبانم را بند آورد. از ترس بود انگار از در و بهزاد و خشم نشسته بر صورتش، یک قدم عقب رفتم. چشم های ترسیده ام دیدند که انگار زیر لب چیزی گفت. چیزی شبیه آشغال!

به ثانیه ای دستم کشیده شد و با قدرت داخل حیاط پرت شدم. سوز شدیدی کف دستانم را سوزاند.

ــ رفته بودی خوش گذرونی؟ 

چرخیدم. درد پایم تا مغز استخوانم رسوخ کرد.

خدای من چرا انقدر وحشتناک شده بود. می لرزید. از خشم. باید از اشتباه درش می آوردم. هر چه سریعتر. 

ـ رفته بودم سوپری.

پرید سمتم. دستانم ناخودآگاه حائل صورتم شدند. با لگدی که حواله پهلویم کرد جیغ کشیدم. فریاد کشید:

ــ آشغال دروغگو. هومن درست می گفت. می گفت هرزه ای. مگه نه؟

خم شد. دستهایم را کنار کشید و با چشم های به خون نشسته دوباره فریاد زد:

ــ مگه نه؟

اشک های ترسیده ام یکی یکی جاری شد.

ــ به خدا رفتم سوپری. باید یه چیزی می گرفتم. به خدا راست می گم. به روح مامانم. اصلاً برو از فروشنده بپرس.

می لرزیدم. توقع اینهمه عصبانیت نداشتم. صدای سینا را شنیدم که از بالای پله ها التماس کرد:

ــ بابا بهزاد تو رو خدا. تو رو خدا اذیتش نکن.

ــ برو تو اتاقت. زود.

جوری کنار گوشم فریاد کشید که رعشه بر اندامم افتاد.

صدای دویدن های سینا توی گوشم اکو شد. و گریه بلندی که پشت بندش به گوشم خورد.

تکانم دادم. با قدرت.

ــ کدوم سوپری بودی؟ فکر کردی احمقم؟ احمق فرضم کردی.

تلاشم برای آزادی دستانم را بی ثمر رها کردم و دردی که توی پهلوم پیچیده بود گریه ام را شدیدتر کرد:

ــ همینی که سر کوچه است. به خدا راست می گم. برو بپرس.

ــ چی خریدی؟ پول از کجا آوردی؟ به خداوندی خدا دروغ بگی همین جا چالت می کنم.

با چشم دنبال کیفم گشت. کمی آن طرفتر نزدیک در حیاط ولو شده بود.

کیفم را برداشت. به این همه بیچارگیم هق هق زدم. با حرص زیپش را باز کرد. انگار مطمئن بود چیزی درش نیست. دست های سوزناکم را حائل صورتم کردم. خش خش مشمبای مشکی به گوشم خورد.

دستهایم را بیشتر فشار دادم و پاهایم را جمعتر کردم.

خیالت راحت شد. حالا که آبرویم رفت، خیالت راحت شد؟

صدای تالاپ افتادن وزن سنگینش روی کنده کنار باغچه را شنیدم. صدای گنجشکهایی که معلوم نبود اول صبحی سر چه اینهمه قیل و قال راه انداخته بودند با صدای فین فین کردن هایم تنها صدایی بود که شنیده می شد. چه خوب بود اگه رویش را داشتم و صاف به چشمهایش زل می زدم و می گفتم "دیدی باز هم اشتباه کردی، دیدی؟ دیدی باز هم دلم را سوزاندی، دیدی؟"

صدای لخ لخ کشیدن کفشهایش روی موزایک ها را شنیدم. داشت نزدیک می شد. جمع تر شدم. درد پهلویم هدیه جدیدش بود. بی هیچ گناهی.

دست انداخت زیر بازوهایم و بلندم کرد.

حجم آشنایی درست پشت قفسه ی سینه ام، غریبانه سنگینی می کرد. دستهایم هنوز حائل بودند. او بد کرده بود و من شرمگین...

ــ بریم بالا.

خواستم دستش را پس بزنم. خواستم بگویم که حق نداشتی. ولی لحنش...

لحنش هزار لحن بود. هزار رنگ داشت. شاید رنگ پشیمانی اش بیشتر به چشم می زد.

بی حرف پا به پایش کشیده شدم. سینا پشت پنجره بود انگار. این را از تکان خوردن پرده فهمیدم. پله ها را یکی یکی بالا رفتیم. درد پهلویم بیشتر ازآنی بود که فکر می کردم. با هر قدم گذاشتنی نفسم می گرفت. کفشهایش را دراورد و من به طبَعِش. 

بالشت کنج اتاق را برداشت و وسط گذاشت.

ــ دراز بکش.

نشستم. دراز نکشیدم.

صورت خیسم هنوز بارانی بود.

کیف را وسط اتاق گذاشت و بیرون رفت.

به کیف سیاه و زهوار در رفته ام نگاه کردم و عکسی که سالها بود لای دفترچه ام به امانت گذاشته بودم. می بینی مامان. می بینی دخترت به چه روز افتاده؟

دلم سوخته بود. 

بهزاد برگشت. با کیسه پلاستیکی مشکی.

از سرخی دقایق پیش خبری نبود. صورتش به سفیدی می زد. پاهای شلوار جین را کمی بالاتر کشید و کنارم نشست. بی حرف.

جمع تر شدم. به نیم رخش که اخم داشت نگاه می کردم که گفت:

ــ دراز بکش.

امتناع کردم. دماغم را بالا کشیدم و گفتم:

ــ برو بیرون.

بی توجه دستم را گرفت و دراز کشم کرد. این مرد اصلاً نمی شنید!

معذب شدم. کیسه پلاستیکی را کنارش گذاشت و سمت دکمه های مانتویم دست برد. دستپاچه نیم خیز شدم.

ــ خودم بازشون می کنم. برو بیرون.

اخم کرد. غلیظ.

ــ می خوام پهلوت رو ببینم. لجبازی نکن.

دوباره با فشاری به قفسه سینه ام سرم را روی بالشت گذاشت.

ــ نمی خواد. چیزی نشده.

کنایه چاشنی کلامم شد و گفتم:

ــ من دیگه عادت کردم.

چشمهایش مکث کرد. چه اشکالی داشت، یک بار هم او دلگیر شود! دکمه ها را بدون توجه به ممانعتم باز کرد. آرام انگار که با خودش حرف بزند گفت:

ــ باید بهم می گفتی. گفته بودم نباید جایی بری. باید می گفتی خودم برات می گرفتم.

رو برگرداندم. تونیکم تا نیمه بالا رفت.

گر گرفتم.

با صدای بلند شده گفتم:

ــ ولم کن. داری چکار می کنی؟

ــ آروم بگیر. گفتم می خوام پهلوت رو ببینم.

ــ گفتم نمی خواد. بهم دست نزن.

گوشه پایین کشیده شده را دوباره با حرص بالا کشید و حرصی تر گفت:

ــ همینیکه گفتم. می خواستی سر خود کاری نکنی.

عصبانی شده بود. دست پیش گرفته بود.

تمام قسمت چپ بدنم را وارسی کرد. چشم هایم را نصفه های کارش بستم. همینطور بی عار جلویش دراز کشیده بودم.

سردی چیزی آخم را بلند کرد. چشمانم را سریع باز کردم. همان کیسه پلاستیکی بود که تکان خوردن هایم تکانش می داد و صدای شالاپ شالاپ آب را به گوش می رسوند.

تونیکم را پایین کشید و نگاهش رفت سمت قوزک پایم. کجای بدنم سالم بود؟

ــ بزار یه ربعی همین جا باشه. نیام ببینم که برش داشتی.

بلند شد. همین. با حرص رو برگرداندم. عذر خواهی بلد نبود. شاید هم نیازی نمی دید!

قبل از برگشتنش پول باقی مانده را با عجله از کیفم بیرون کشیدم و دستم را به سمتش دراز کردم. 

ــ مجبور شدم از کشوی اتاقتون پول بردارم. اینم باقی موندش.

به صورتم دقیق شد و پول را با طمناینه گرفت. بی هیچ حرف دیگری اتاق را ترک کرد.

چشمهایم را روی هم فشار دادم. تصویر صورت ملتهب چند دقیقه پیش و پشت بندش لحن پشیمان و گرفته اش در ذهنم تداعی شد. چقدر عجول بود در قضاوت کردن و حکم دادن.

پهلوم تیر کشید. می دانم این درد تا ابد با من خواهد ماند.

از این درد ها زیاد کشیده بودم ولی این یکی، این یکی جور دیگری بود.

دل شکسته هیچ مرهمی نداشت. ترک که بر می داشت بند می شد ولی، تا ابد نشتی داشت. 

ده دقیقه ای دراز کشیدم و کمپرس آب سرد را همان جا نگه داشتم. صدایی نبود. نه از سینا نه از بهزاد.

حوصله ام سر رفت. کیسه را کنار گذاشتم و دستی از زیر تونیکم به پهلویم کشیدم. دردش کمتر شده بود. آهی کشیدم و ساعت رومیزی  را نگاهی کردم. ده بود و هنوز کلی وقت برای نهار درست کردن. ده بود! ده صبح یادوآور دلهره بود. یادآور همان دو تماس مرد مشکوک. گوشهایم را تیز تر کردم. خنده دار بود. صدای تلفن بلندتر از اینها بود. دلم شور می زد. برای سوء تفاهمی که این بار جدی تر بود.

زنگ اول که در سکوت خانه پیچید ضربان قلبم بالا رفت. غده های بزاقی دهانم از کار افتادند. زنگ دوم و صدای در اتاقی که باز شد. زنگ سوم و صدای بله گفتن بهزاد..چشمهایم روی هم افتادند. خم شدم تا بهتر بشنوم. اینبار با صدای بلندتری بله گفت. و صدای تیکی که نفسم را آزاد کرد.

ــ سینا کتابت رو بیار ببینم.

صدای بهزاد بود. عاری از هر شک و شبهه. مشکوک نشده بود. سانس بعدی تا پنج دقیقه دیگر در راه بود. سانس بعدی شاید اینهمه آرامش در پی اش نبود.

دوباره دراز کشیدم. به سقف سپید خیره شدم و در دل صلوات فرستادم. چندمین صلوات بود؟ سینا چقدر کم حرف بود امروز و من چقدر بی حواس که یادم نبود امروز شروع امتحانات بود و مدرسه ای ها بعد از تمام شدن امتحان برمی گردند. انگار سالها از درس و مدرسه دور بودم. این یک سالِ نبود مامان، انگار سالها زندگی نکرده بودم!

این یک سال تلخ و کشنده.

دوباره زنگ تلفن عرض اندام کرد. راه تنفسی ام کیپ شد.

نشستم. پهلو و قوزک پایم تیر کشیدند. و صدای الو الو گفتن های اینبار عصبی بهزاد و پشت بندش صدای تق بلندی که بواسطه کوبیده شدن گوشی روی دستگاه ایجاد شد. مثل تمام ده صبح های من.

پنج دقیقه ای گذشت و دری با صدا باز نشد!

تا ساعت یازده این پهلو به آن پهلو شدم. دلم گرفته ام امروز می دانستم که سر جنگ خواهد داشت. بی حوصله و با تصمیم درست کردن غذا سر پا ایستادم. کاش می رفت تا راحتر باشم.

امروز سوای روزهای دیگرم حضور بهزاد را نمی خواستم. امروز با آن شروع مزخزفش.

بسته دردسر ساز را زیر توونیکم جاسازی کردم. و از اتاق بیرون رفتم. همزمان سنگینی چهار چشم روی تنم نشست. درد پهلویم وادارم می کردم که کمی خمیده راه بروم ولی غرورم، همان که پیش خودم بها داشت و ارج و قرب کمرم را صاف نگه می داشت.

بی توجه به نگاه های سنگینش به سمت دستشویی رفتم.

بی سر وصدا مشغول درست کردن مایع ماکارونی شدم. امروز دلگیر بودم. امروز حوصله نگاه های زیر چشمی را هم نداشتم. حوصله درد کشیدن هم همینطور. سایه بهزاد را از پشت سرم وقتی که پیاز ها را خورد می کردم تشخیص دادم.

لباس راحتی پوشیده بود. خیال رفتن نداشت؟

ــ نمی خواد غذا درست کنی. میگم از بیرون بیارن.

چه دستوری! اگر کمی احساس چاشنی اش بود آنوقت شاید روزم بهتر می شد.

بی توجه به حرفش به کارم ادامه دادم.

گفته بود هرزه آشغال!

برگشتم و روی صندلی پشت میز نشستم. منتظر ایستاده بود. حوصله معنی کردن نگاهش را نداشتم. دلم شکسته بود و تمام حواس پنج گانه ام پی ترمیمش.

نزدیکتر شد و دوباره گفت.

کلافه تر.

ــ برو استراحت کن. لازم نیست غذا درست کنی.

از همان بی تفاوتی های مختص خودش توی کلامم ریختم و گفتم:

ــ دارم به وظایفم عمل می کنم. نمی خواد نگرانم باشید.

مچ دستم را که داشت می رفت پیاز دیگری را جلو بکشد با خشونت توی دستش گرفت. خم شد و غرید:

ــ از متلک خوشم نمیاد. دلم برات سوخت. واسه من ادای آدمای متعهد رو در نیار.

انگار غم چشمانم به صورتش نشست که دستش جدا شد.

عقب کشید.

تمام قد شد و با قدمهای محکم آشپزخانه را ترک کرد.

فردا جمعه بود. روزی که قرار بود بیتا و شوهرش و بدتر عمه بهزاد برای نهار و شاید مراسم مرافعه! مهمان خانه بهزاد باشند. کاش می شد! کاش می توانستم حتی شده در ذهن بیچاره ام بگویم خانه مان.

از صبح که بیدار شده بودم به تمام سوراخ سنبه های خانه سرک می کشیدم و با دستمالی که دستم بود وسیله هایی که حتی دور از چشم بودند را گردگیری می کردم. نه یک بار بلکه چند بار. سینا متعجب به کارهایم خیره می شد و هر از گاهی تمریناتش را با صدای بلند حل می کرد که حواس رفته ام را به خودش جلب کند. غذا چه باید درست می کردم؟ برای بار چهارم تلویزیون را گرد گیری کردم و خسته از اینهمه بدو بدویی که از شش صبح شروع شده بود روی مبل کناریش ولو شدم. درد اندک پایم قابل تحمل شده بود. ولی اینهمه کار کردن به ذق ذقش انداخته بود.

سینا کش و قوسی به بدنش داد و چیزی را با صدای بلند خواند و منتظر نگاهم کرد. سرم را به معنای متوجه نشدم تکان دادم که گفت:

ــ پرسیدم جواب این مسئله رو می دونی چه جوری باید حلش کنم؟

پوفی کردم و با احساس شرمندگی گفتم:

ــ من اصلاً متوجه نشدم چی گفتی. میشه دوباره بخونیش؟

مدادش را لای دفترش گذاشت و با لبخند گفت:

ــ اصلاً نمی خواد. تو اصلاً حواست به من نیست. حوصله ام سر رفت.

بلند شدم و چند قدمی جلو رفتم. کنارش نشستم و زانوهایم را بغل کردم. دست بردم لای موهای کمی بلند شده اش و گفتم:

ــ کی میشه این امتحاناتت تموم شه. منم خسته شدم. همش درس می خونی. مگه می خوای المپیاد شرکت کنی؟

کتابش را بست و انتهای خودکارش را توی دهانش گذاشت. متفکر گفت:

ــ آخه می خوام بیست بشم. اگه بیست بشم هر کاری که من بگم بابا بهزاد برام می کنه. 

متعجب پرسیدم:

ــ چقدر بامزه. مثلاً چی؟ 

با هیجان خاص ده سالگیش گفت:

ــ مثلاً پارسال برام دوچرخه گرفت. امسالم نمی دونم هنوز تصمیم نگرفتم.

ریز خندیدم.

ــ همونکه گوشه حیاط داره خاک می خوره رو می گی؟

دلخور شد و لب و لوچه اش آویزان.

ــ نمی ذاره که برم بیرون دوچرخه سواری. همش می گه تو حیاط. حوصلم سر میره. دوست دارم مثل پویا و پیمان برم کوچه بازی کنم.

به یاد کوچه های تنگ خانه استجاریمان افتادم که چطور بچه هایی هم سن سینا، تابستانها با پاهایی حتی بدون دمپایی! از صبح تا شبشان را توی کوچه ولو بودند و هر از گاهی صرفاً برای پر کردن شکمشان راهی خانه می شدند و تعجب می کردی اگر صدای داد و هوار مادرشان و هر از گاهی جیغ های از سر درد و کتک خوردشان را به گوش نشنوی. یاد آمنه خانم و کتک هایی که با دمپایی به تنها پسر هشت ساله عقب افتاده اش می زد. چقدر ذله اش می کرد این پسر بچه. و چقدر دلم می سوخت برای آبی که از بینی و دهانش جاری می شد. یاد خودم و مامان که هیچ وقت هم پای همسایه ها نشدیم و پای بساط تخمه و غیبتشان ننشستیم. سینا چه می گویی! از کدام درد حرف می زنی! دوست داشتی مثل پویا و پیمان باشی؟ بین خروار آرزو هایت گیر کرده ای که امسال بابا بهزادت چه برایت می خرد؟ چقدر فرق داشت محدوده آرزوهایمان و حتی آرزوهای همان دختر و پسرهای ریز و کوچک کوچه تنگ ما که به تازگی اسم یک شهید را سر پیچش به یدک می کشید. بن بست شهید خادم پور...

ولی مردانگیت را نمی شد انکار کرد سینا. از چشم های سیاه مردانه ات نمی شد بی توجه عبور کرد.

به مرد کوچکی که این روزها جور ناجوری وابسته اش شده بودم دقیق تر نگاه کردم. جز به جز صورت سفیدش را از نظر گذراندم. سینا که بود روحیه داشتم. سینا که بود امید داشتم. 

ــ سینا چرا از عمه ات خوشت نمیاد؟ مگه چطور آدمیه؟

جدی شد. اخم سایز کوچک بهزاد روی پیشانی اش نقش بست.

ــ بابا بهزاد گفته پشت سر کسی حرف زدن کار درستی نیست.

از اینهمه بزرگی شرمزده شدم. خواستم بحث را عوض کنم که گفتم:

ــ بیار ببینم چی بود مسئله ات.

و قبل از اینکه سینا فرصتی پیدا کند صدای تلفن بلند شد. کی بود این موقع روز؟ مزاحم همیشگی که یک ساعت پیش زنگ هایش را زده و هر بار سینا با بی حوصلگی تماس را قطع کرده بود.

باید به بهزاد بگویم. بعد از مهمانی فردا قول می دهم که بگویم. هر چه بادا باد. 

قبل از اینکه به زنگ سوم برسد سینا جواب داد.

ــ بله.

...

ــ سلام آبجی بیتا.

...

ــ مرسی خوبم.

...

ــ بابا بهزادم خوبه. خونه نیست شرکته.

...

ــ اونم خوبه داریم با هم ریاضی کار می کنیم.

و چرخش سری که با لبخند همراه بود.

ــ قراره فردا بیاین اینجا؟

...

ــ باشه زود بیاین. از من خداحافظ.

گوشی را به طرفم دراز کرد که یعنی با تو کار دارد.

با من؟ یاد برخورد آخرش افتادم و حس آرامشی که بواسطه حمایتهایش بهم تزریق شده بود. لبخندی زدم و گوشی را گرفتم.

ــ سلام.

ــ سلام. خوبی؟

ــ ممنون. احوال شما. آقا محمدخوبند؟

ــ ممنون ما هم خوبیم. چه خبرا؟ اوضاع خوبه؟

ــ بله ممنون.

ــ می دونی که فردا قراره بیایم اونجا؟

ــ بله آقا بهزاد گفتند.

ــ بهزاد چه طوره؟ چکارا کردی؟

من و من کردم. چه می گفتم؟

سکوتم را که دید عاقلانه بحث را عوض کرد.

ــ راستی عمه خانم هم قراره بیاد. خواستم بگم...

کمی مکث کرد. انگار تردید داشت.

ــ راستش عمه خانم کمی بهونه گیره. فکر نکنم بتونه تو رو به عنوان همسر بهزاد قبول کنه. سعی کن اگه چیزی گفت جوابش رو ندی. اگه لازم بود من جوابش رو میدم.

ــ چشم.

ــ در ضمن سعی کن لباس مرتبی بپوشی. عمه خانم زیادی رو این چیزا حساسه.

نگاهی به سر و وضعم کردم. منکه غیر از دو دست لباس خانگی چیز دیگری نداشتم. لبم را به دندان گرفتم. استرس چنگ زد. وای بیتا که صورتم را ندیده بود. هاله ی کبود اطراف بینیم را ندیده بود.

یاد غذای فردا افتادم و با عجله پرسیدم:

ــ برای فردا چی درست کنم بهتره؟

ــ چیا بلدی؟

کمی فکر کردم. غذاهای معمول را بلد بودم.

ــ تقریباً همه چی.

ــ خوب می تونی زرشک پلو درست کنی با مثلاً خورشت قیمه. خوبه؟ کنارش هم یه سالاد درست کن اگه هم وقت کردی دسر هم کنارش بزار.

دسر؟ این یکی را بلد نبودم.

با استرس پرسیدم. دسرِ چی؟ زیاد بلد نیستم.

ــ مقلاً کاستر. یا ژله. فکر کنم بهزاد یه کتاب آشپزی داشته باشه از رو اون درست کن.

یاد کتاب آشپزی که همیشه روی اپن بود افتادم.

ــ باشه حتماً.

ــ منم سعی می کنم زودتر بیام. خب دیگه کاری نداری؟

ــ ممنون از کمکتون. منتظرتون هستم.

ــ خواهش می کنم. تا فردا خداحافظ.

تماس را قطع کردم. قطعاً فردا روز خوبی برایم نبود. شاید بهتر می شد اگر عمه خانمشان نبود.

همون جا جلوی تلفن خشکم زده بود و لب پایینم را می جویدم. چشمم خورد به کتاب آشپزی. سریع قسمت دسرها را پیدا کردم. چه گفت؟ گفت کاستر؟ از پیدا کردن عنوانش لبخند به لبم نشست.

نهار را درست کردم. بی حوصله از مشغول بودن سینا با ماشین کنترلیش راهی اتاقم شدم.

وسط اتاق و زیر گرمای خورشید اردیبهشتی دراز کشیدم و بالشت سفید و نرمم را به آغوش گرفتم. چه تلخ بود وقتی کسی برای شنیدن حرفایت نبود و تو مجبور بودی از زور تنهایی بالشتت را بغل کنی و برایش از دردهای تمام ناشدنی ات بگویی. خیلی درد داشت وقتی جوابی نمی گرفتی.

مثل تمام روزهای پیش زمزمه کردم. با خدایی که این روزها عجیب جای پایش کم رنگ شده بود. با شرم خواستم خودش دل بهزاد را نرم کند که فقط خودش قادر بود. خدایا با تو که می توانم راحت باشم؟ می توانم درد و دل کنم؟ من، من بهزاد را ... عرق کردم حتی از به زبان آوردنش هم ترسیدم. منِ گدای پایین شهری را چه به بهزاد! ولی خدایا اگر تو بخواهی، اگر تو ...

و در آخر نفسی گرفتم و گفتم خدایا مرا آن ده که آن به.

صدای باز شدن در اتاقم را شنیدم. سینا بود انگار.

دوست نداشتم از خلسه گرم شده تنم بیرون بیایم. چشمهایم را باز نکردم و گفتم:

ــ چی می خوای مرد کوچک؟

جوابی که نداد سرم را چرخاندم و با دیدن قامت بهزاد با آن نگاه عجیبش هینی کشیدم. 

دستپاچه بلند شدم.

ترسیدم از اینکه نکند دعاهایم را بلند گفته باشم. نکند زمزمه هایم را شنیده باشد؟ سریع سلام کردم و به کیسه های رنگی دستش خیره شدم.

جواب سلامی که نگرفتم سر پا شدم. می خواستم سری به غذا بزنم. جلوتر رفتم و گفتم:

ــ میشه برید کنار.

بازویم را گرفت و کمی عقب کشید. کیسه های رنگی را به سمتم دراز کرد.

ــ فردا تمیز و مرتب لباس بپوش.

تمیز و مرتب!

بهزاد اگر می دانستی که این عطر لعنتیت چه به سر من و نوزده سالگیم می اورد انقدر نزدیک نمی شدی.

کیسه ها را گرفتم و زیر لب تشکر کردم.

ــ در ضمن دوست ندارم فردا هیچ حرف و حدیثی پیش بیاد. اگه چیزی گفتند، یا چیزی در مورد خودمون پرسیدند جواب نمیدی.

چرا اخم داشت! دسته کیسه ها را توی دستم فشار دادم. قرار بود چه اتفاقی بیفتد؟ باز هم باید از غرورم مایه می گذاشتم؟! مگر چقدر می توانستم بنشینم و خورد شدنش را نظاره کنم؟

لبهایم را روی هم فشار دادم. مثل همیشه تسلیم بودم. مثل همه این روزهایی که مادرم نبود.

ــ شنیدی چی گفتم؟

می خواست مطمئن شود. بله ای گفتم و مطمئنش کردم.

چشمش به سجاده کوچک کنار پنجره ام بود که عقب گرد کرد.

سینا را پشت سرش دیدم که با اخم روی مبل نشسته و عصبی به تکان های پایش نگاه می کرد .

***

چند قلمی که برای فردا نیاز داشتم را روی کاغذ نوشتم. بعد از ظهر پنج شنبه ها بهزاد خانه بود. دروغ چرا، وقتی بود، سوای همه اضطراب هایم آرام بودم. دل گرم بودم. با لحظه ای توجهش، ساعتها اخمش را فراموش می کردم.

قلبم برای شنیدن اعتراف تازه شکل گرفته ام له له می زد و من مصرانه به سکوت قلب و ذهنم پافشاری می کردم. اصلاً چه جای دوست داشتن و دوست داشته شدن بود؟ و ندای قلبم که مدام می گفت تو نمی دانی که چه دردی دارد...

رو به رویش ایستادم و کاغذ را به سمتش گرفتم. چشم از تلویزیون که مستند حیوانات آفریقا را پخش می کرد گرفت.

ــ بی زحمت اینارو بخرید.

کاغذ را گرفت و نگاهی به لیست چند قلمی ام انداخت. تکیه اش را از مبل گرفت.

ــ لباسارو پوشیدی؟ اندازه ات بود؟

یادم رفته بود. استرس مهمانی فردا حواسم را پرت کرده بود. سر به زیر انداختم و گفتم:

ــ هنوز وقت نکردم بپوشمشون.

مکث کرد. دوباره پرسید:

ــ چی برای فردا درست می کنی؟

به سینا که روی مبل کناری بهزاد خوابش برده بود خیره شدم و طوطی وار لیستی که در واقع بیتا بهم پیشنهاد داده بود را گفتم و منتظر به چشمانش نگاه کردم.

لبخندی زد و با شیطنت بعیدی گفت:

ــ می تونی از پس اینهمه بر بیای؟

با ذوق گفتم:

ــ بله فکر کنم بتونم.

چه کودکانه ذوق کردم. شرم آور بود.

ــ برو تا من آماده میشم برم بیرون لباسات رو بپوش. می خوام ببینم اندازه ات هستند یا نه؟

انگار زیادی به صورتش زل زده بودم که کلافه گفت:

ــ برو دیگه.

در را پشت سرم بستم. کیسه ها با رنگهای جیغ و شادشان گوشه اتاق بی قراری می کردند. تا بحال اینهمه خریدِ یک جا نداشتم. طپش قلبم، کودکانه و از سر شوق اوج گرفت. کیسه ها را جدا کردم. هشت کیسه با رنگهای مختلف. تصمیم گرفتم اول محتویات کیسه قرمز را باز کنم. چشمهایم را بستم و دستم را داخلش بردم. پارچه ای بود. طاقت نیاوردم و به پارچه سورمه ای که دستم بود چشم دوختم. بازش کردم. مانتو بود. طپش قلبم اوج گرفت. مانتوی کتان سورمه ای را روی زمین پهن کردم. تند و با عجله همه محتویات کیسه ها را بیرون ریختم. برق چه بود که چشمانم را نورانی کرد؟

برای بار چندم بود که خودم را از بالا به پایین تا آن حدی که محدوده دیدم اجازه می داد چک کردم. دامن شیری با حاشیه زیتونی. ساده بود و بلندیش کمی پایین تر از زیر زانو. به کتش نگاه کردم و حاشیه های انتهایی زیتونیش. پارچه نه چندان ضخیم و خنکی داشت. لبم آویزان شد وقتی چشمم به آستین های کمی بلندش خورد. کاش توی اتاقم یک آینه قدی داشتم. چرخی زدم. تا رو به روی پنجره رفتم. تصویر مریم با کت و دامنی که شبیه خانمهای شیک پوش همین محله هایش کرده بود، توی شیشه لبخند زد. قند توی دلم آب شد. کش سرم را باز کردم و طره موهای مشکیم را دو طرف صورتم ریختم. توی دلم به یکی از افکار ممنوعه ام اجازه حضور دادم. با همه بداخلاقیت، خیلی خوش سلیقه ای بهزاد. و لبخند زدم.

به پشت سرم نگاه کردم و نگاهم تا در بسته اتاق پیش رفت. بین رفتن و نرفتن معلق بودم. دوباره سر برگرداندم و تصمیم گرفتم فردا توی تنم ببیند. با این تصمیم خم شدم و خواستم جوراب های مشکی و ضخیم را در بیاورم. فکر همه جایش را کرده بود. حتی به پاهای نیمه لختم هم فکر کرده بود و جوراب ضخیم گرفته بود.

تقه ای به در خورد و پشت بندش صدای بهزاد که گفت:

ــ تموم نشد؟

دستپاچه نگاهی به در بسته کردم که مبادا باز شود. خجالت می کشیدم. اصلاً من و بهزاد که از این مناسبتها نداشتیم. کاش بی خیال میشد. پوفی کردم و دوباره نیم چرخ زدم و همزمان درد قوزک پایم پیچید و صورتم جمع شد.

پشت لباس را برانداز کردم. سریع کش سر را دور موهایم پیچیدم و جمعشان کردم. با قدم های لنگ و مضطرب در اتاق را باز کردم. بهزاد پشت در بود. یک قدم به عقب رفت. این را از نگاه میخ شده به زمین فهمیدم. چرا چیزی نمی گفت؟ توی دلم شروع کردم به شمردن. یک، دو، سه، ...پنج. کلافه سرم را بالا کشیدم. چشمهایش می رقصید.

معذب نگاهم را از رنگ نامفهوم نگاهش گرفتم.

دست دراز کرد و دستم را کشید. تا وسط حال کشیده شدم. ایستاد و گفت:

ــ حالا بچرخ.

چرا نمی فهمید خجالت می کشم. صورت رنگ به رنگ شده ام را نمی دید؟

وقتی حرکتی ندید، دست دراز کرد و تا سرشانه هایم پیش رفت. قبل از اینکه عقب بکشم دستانش کش سرم را آزاد کرد و جعد موهایم را روی شانه هایم ریخت.

ــ حالا شد.

سر به زیر دست هایم را بهم گره کردم. چقدر گرم بود و در عین حال احساس سرما می کردم.

ــ منو نگاه کن.

چرا اینطور می کرد! چرا مراعاتم را نمی کرد!

دستی زیر چانه ام قرار گرفت و سرِ به زیر افتاده ام را بلند کرد. اینبار عمیقِ چشمهای همیشه دلخورش می خندید. جلو آمد و مثل بزرگتری که در لباس پوشیدن به بچه کمک می کند سرشانه هایم را کمی به عقب داد بوی ادکلن زیر بینیم بازی می کرد. و دوباره عقب گرد کرد.

ــ حالا شدی مثل خانما.  فقط یه کم آستیناش بلنده. درش بیار بدم کوتاهش کنم.

سریع و انگار که مزیتی برای خودم قائل شده ام گفتم:

ــ بلدم. خودم کوتاهشون می کنم.

با لبخند حرف می زد!

ــ واقعاً؟ خیاطی هم بلدی؟ باشه ببینم چکارش می کنی.

بهزاد بود؟! اشتباه نمی کردم خود بهزاد بود. چشمها که دروغ نمی گویند.

قطره عرق یخ زده ای از پشتم راه گرفت و تا انتهای ستون مهره هام پیش رفت.

باز که ساکت بود. سرم را بالاتر گرفتم و متعجب به صورتش خیره شدم. لبخند لحظه ای از کنج لبش دور نمی شد. انگار آن گوشه سالهاست از وجود همین لبخند گود انداخته و دودستی به جزء جدایی ناپذیرش چنگ انداخته است.

پا را فراتر گذاشت. دسته ای از موهایم را به دستش گرفت و مرتبش کرد.

وای بهزاد نکن. لبخند لبت را پس بزن. به خدا که کم تحملم. به خدا که مَرد ندیده ام.

در گلویم چیزی مثل گلوله گیر کرد.

با همان لبخند نابش در حالیکه چشمهایش جایی میان چشمهای شرمزده ام در گردش بود، گفت:

ــ حالا چرا جورابارو پوشیدی؟ اونارو گرفتم واسه فردا.

شتاب زده از خلسه ای که میان گرما و سرما در گردش بود به بیرون پرت شدم و تند و سریع کلمات را بر زبانم جاری کردم.

ــ اندازه است. دستتون درد نکنه.

چرخیدم و خواستم به اتاقم پناه ببرم. قبل از اینکه تا جلوی در پناهگاهم برسم گفت:

ــ صبر کن.

برنگشتم. منکه طاقت این همه تغییر را نداشتم. من و نوزده سالگیم که باور لبخند مرد زندگیم را نداشتیم. ما غریبه بودیم با تمام تغییرات، با تمام لبخند ها، با تمام خوب بودنها.

بازویم را گرفت و برم گرداند. قبل از اینکه دهان باز کنم، بوسه ای آرام روی پیشانیم نقش بست.

خوب پمپاژ شد و تمام اعترافات مدفون داشته ام به پوچی گرایید.

*****

روسری سبز ابریشمی با گلهای کرم را لمس کردم و به این فکر کردم که چه خوب شد که سینا خواب بود.

اصلاً چرا بوسید؟ این بار دوم بود. چرا این یکی فرق داشت؟ لبخند گوشه لبش مهربان بود. وای از ستاره های دویده در چشمانش، وای از لبخند و مهربانی که سقوط شیرین و دوست داشتنی باورهایم شد. این سقوط بر خلاف تمام سقوط ها شیرین بود و دوست داشتنی.

بهزاد رفته بود و من هنوز در خورد فرو رفته و در اتاقم مأوا گرفته بودم. رفته بود و قلبم هنوز بی قرار بود. 

روسری را کناز گذاشتم و به دیوار تکیه دادم. لباسهای پهن شده روی زمین را دوباره نگاه کردم و هیجانم اوج گرفت. دو روسری، دو مانتو، یک جفت کفش با پاشنه های نه چندان بلند و مشکی، یک شال کرم و در آخر کت و دامن محبوبم. حتم داشتم تا آخر عمرم هر طور که سپری شده باشد، هر اتفاق خوب یا بدی که بیفتد، خاطره این کت و دامن از ذهنم بیرون نخواهد رفت. هیچ وقت تصویر لبخند بهزاد را از یادم نخواهم برد حتی اگه مجبور به ترکش شوم. 

قلبم گوشه ای مچاله شد.

تقه ای به در خورد و چشمهای خمار از خواب سینا در قاب چوبی در نمایان شد.

ــ سلام.

هنوز جواب سلامش را نگرفته بود که چشم های درشتش درشتر شد و لبخند شیطنت باری به لباس های پخش شده روی زمین زد.

ــ وای اینا رو بابا بهزاد برات خریده؟

نیم تنه اش را کامل داخل آورد و دوباره خندید.

ــ آخ جون یعنی آشتیِ آشتی؟

چه ذوقی داشت پسرکی که زیادی می فهمید. آشتی را در چه معنی می کنی سینا؟ راستی بهزاد آشتی بود؟

سینا نبودی که ببینی چطور پیشانیم هزار نقش و رنگ گرفت. ندیدی که ببینی چطور قلبم هزار تکه شد و چطور هر تکه اش همان بوسه کوتاه را  حریصانه لمس کرد و برایش لالایی خواند.

به سبک من پیشم نشست و زانوهایش را بغل کرد.

چیزی شبیه یک خواهر و برادر، یا نه، یک مادر و  پسر سرش را روی شانه ام گذاشت و باز هم ورای کودکانه های سنش پرسید:

ــ تو بابا بهزادمو دوست داری؟

جوری سمت شانه پربارم چرخیدم که صدای ترق ترق کردن رگ های گردنم را به گوش شنیدم. از ممنوعه هایم پرسیده بود. از مگوهای مدفون شده ام. 

لبش پایینش کشیده شد وقتی جوابی نگرفت.

سینا، من هنوز بین احساساتم دست و پا می زنم. من چیزی به غیر از یک خیابانی برای برادرت نیستم. چه فکر کردی با خودت مرد کوچک! تو که پایکوبی چشمانش را ندیدی، اگر می دیدی چه می گفتی؟

برای عوض کردن بحث گفتم.

ــ سینا به نظرت شام چی درست کنیم؟

سرش را برداشت. 

انگشتش را به دندان گرفت و فکر کرد.

ــ خب معلومه ماکارونی.

لپش را گرفتم و چلاندمش.

ــ تو چرا سیر نمیشی از ماکارونی آخه. تازه خوردیم که.

چشمهایش را فکری به صورتم دوخته بود و انگار خیال کنده شدن نداشت.

صدایش کردم جوابی نداد و همچنان میخ چشمانم باقی ماند.

دستم را جلوی صورتش تکان دادم و گفتم:

ــ یوهوو کجایی پسر ...

به آنی نکشید که چشمهایش بارانی شد.

خودش را توی بغلم انداخت. سینای من گریه می کرد.

ــ سینا، سینا چی شد عزیزم.

هق هق می کرد و با هر قطره اشکش قلبم را به آتش می کشید.

تکانش دادم. محکم. گریه دردناکش به گریه ام انداخت.

ــ چی شده سینا؟ فقط بگو چی شده! گریه نکن عزیزم.

میان هق هق هایش بود که سرش را بیشتر توی سینه ام فشرد و بریده بریده گفت:

ــ باید، باید قول بدی، قول بدی که از پیشم نری. نباید تنهامون بزاری. نباید تنهام بزاری. از وقتی اومدی، از وقتی اومدی بابا بهزاد زودتر میاد خونه. مثل همیشه خسته نیست. من حوصلم سر نمیره. دوست دارم زودی بیام خونه. تو نباید بری. اگه بری یعنی دوسم نداشتی، یعنی بابا بهزادمو دوست نداشتی. بابا بهزادم خیلی غصه داره. خودم دیدم یه بار سر نماز گریه کرد. تو نباید تنهاش بزاری. باید قول بدی...

طاقتم طاق شد. از آغوشم جدایش کردم. صورتش را با دست هایم گرفتم و مطمئن به چشمهایش نگاه کردم.

ــ چی می گی سینا. معلومه که تنهاتون نمی ذارم.

سرش را بالاتر آوردم.

صورت خیس شده از اشک را پاک کردم و گفتم:

ــ منم خیلی دوست دارم. از صبح تا وقتی که برگردی چشمام به ساعته. می فهمی؟ نباید به این چیزا فکر کنی. نباید غصه چیزی که امکان نداره رو بخوری. باشه؟ باشه سینا؟

سرش را تکان داد و به چشم هایم خیره شد. بغض داشت و قبل از اینکه چیز دیگری بگویم بلند شد و مرا با لباس های پهن شده ام تنها گذاشت.

چشم به در بسته شده دوختم و زیر لب گفتم "سینا چت شده"؟

شب شده بود و سینا خیال نداشت از اتاقش بیرون بیاید. صدا زدن های من هم تاثیری نداشت. بی حوصله بین آشپزخونه و هال در گردش بودم و سعی می کردم به فردا فکر نکنم. بهزاد که برگشت ذوق زده بودم. سریع خودم را جلوی در رساندم و کتش را از دستش گرفتم. آرام و اخمو جواب سلامم را داد و وکیسه های خرید را روی کانتر گذاشت. برای حصول اطمینان که چشم به چشم هایش دوختم و اخم کم رنگ نشسته بر پیشانیش را دیدم، سرخورده از خیال بافی های ممنوعه ام باز هم به پستویم پناه بردم.

شام بین سکوت سینا و سر به سر گذاشتن های بهزاد تمام شد. بهزادی که باز هم اخمش، به اقامتگاه همیشگیش برگشته بود. انگار همان تک بوسه با آنهمه داغیش که تا ساعتها پیشانیم را ذوب می کرد، رویایی بیش نبود. انگار آنهمه رقص و پایکوبی خیالی بیش نبود. من همان مریم بودم و بهزاد همان. من همان بودم و غذا خوردنم بعد از غذا خوردنشان نشان از هیچ تغییری داشت.

انگار هیچ چیزی از بُن وجود نداشت.

هزار بار به خودم و به ذهن رویا بافم لعنت فرستادم. راستی بهزاد کاش توضیحی برای اینهمه تغییر داشتی. کاش می شنیدی هق هق های سینا را. کاش می شنیدی قول گرفتن هایش را.

راستی می دانستی سینا گریه هات را دیده؟ تو چه غصه ای داری بهزاد؟ کاش کسی بود که برای گریه های من هم گریه می کرد. 

***

ساعت ده بود و هنوز نصف کارهایم باقی مانده بود. سینا هر از گاهی سرکی به آشپزخانه می کشید. بهزاد فقط گفته بود اگه کاری داشتم صدایش کنم. فقط همین. گفته بود و خودش را سرگرم گلهای توی حیاط کرده بود. اخم نداشت و من به شدت از نگاه کردن به چشم هایش دوری کرده بودم. 

با دستپاچگی کاهوها را خرد کردم و سالاد را از روی عکس کتاب آشپزی تزئین کردم. چیزی به دوازده نمانده بود. دست هایم را خشک کردم و برای تعویض لباس که شش صبح با نخ و سوزن آستین هایش را تا کرده بودم، به سمت اتاقم رفتم. در اتاق را کامل نبسته بودم که با فشار کوچکی به در چند قدم عقب رفتم. بهزاد بود که داخل شد و در را پشت سرش بست و چشم های قاب شده سینا ناپدید شد.

چند ثانیه ای که ایستاد و حرفی نزد، معذب خودم را مشغول درآوردن لباس ها از گوشه کمد دیواری کردم.

زیر چشمی دیدم که به دیوار تکیه داد. چرا چیزی نمی گویی مرد من! تو که هم می بُری و هم می دوزی. تو که احساساتم را آبیاری می کنی و هر وقت دلت کشید با اخم کوچکی تمام طراوت و سبز بودنها را به یغما می بری.

ــ امروز هر چیزی که گفتم، هر کاری که کردم چیزی نمی گی.

بهزاد بود. به حرف آمده بود. کت و دامن محبوبم را روی میز گذاشتم و منتظر شدم.

تکیه اش را از دیوار گرفت و من حواسم رفت پی شلوار جین تیره اش. آخ که چقدر قند توی دلم آب می شد وقتی اسپرت می پوشید.

ــ اون روز هم گفتم، دوست ندارم اگه عمه چیزی گفت جوابش رو بدی.

بهزاد نگو که مریم این چند وقت را نمی شناسی!

باز هم که کلافه ای. باز هم که دل آشوبم می کنی.

نزدیک تر شد.

ــ حواست به سینا هم باشه. زیاد باهاشون جور نیست.

ادکلن لعنتیت بدجور زیر دماغم پیچیده است. کاش کمی فاصله می گرفتی. چشم هایت چقدر بی فروغند بهزاد. بوسه ات پیشکش خودت. پسش می دهم. وصله ناجوری ایست روی پیشانیم. انقدر اخم نکن. انقدر دلم را زیر و رو نکن.

با چشم های ریز شده به صورتم دقیق شد. سیبک گلوم رو با زور همان پایین ثابت کردم. منتظر تأیید نشد و کلافه تر، من و نفس حبس شده بی قرارم را پشت در بسته جا گذاشت.

کاش می شد که بپرسم منظورت از هر چیزی و هر کاری چه بود!

لباسها را پوشیدم و باز هم لبخند همیشگی سینا را مهمان شدم. اینبار عمیق تر.

به انعکاس تصویرم توی آینه دستشویی نگاه کردم و آه کشیدم. کبودی ها زیادی توی چشم بود. دستی به اطراف بینی ام کشیدم و استرس گرفتم که چه فکری در موردم می کنند! با صدای زنگ در، قلبم ضربان گرفت. از دستشویی بیرون پریدم و بهزاد را در حال پوشیدن پیراهنش برای لحضه ای دید زدم. چقدر بی حیا شده بودم. وای از نوزده سالگیم...

بهزاد به استقبال رفت. سینا کنارم اخم کرد و منتظر ایستاد.

صدای بیتا بود و خوش و بش احتمالاً شوهرش. پله ها را که بالا آمدند دستی به دامنم کشیدم. چقدر لرز داشتند. سینا دستش را از دست مشت شده ام کشید و با اشتیاق به سمت در پرواز کرد.

ــ آخ جون بیتا و آقا محمد.

کاش کسی کنارم بود.

در که باز شد و تعارفات شروع، چند قدم جلوتر رفتم. لعنت به تمام لرزش ها.

صورت بیتا مهربان بود. دست که دادم، به آغوشم کشید. آرام.

پشت سرش مرد قد بلند و شیک پوشی وارد شد. آقا محمد بود. سینا توی بغلش پرید و چشم های بهزاد بین خوش و بش های گرم بیتا با من در گردش بود.

ــ صورتت چی شده؟

بیتا بود. مشکوک و حرصی پرسید. میان پرسشش به بهزاد نگاه کرد. و حواس آقا محمد را هم از احوال پرسی اش با سینا پرت کرد.

دستپاچه گفتم:

ــ چیزی نیست خوردم زمین.

قانع نشد و اینبار از بهزاد پرسید:

ــ چی شده بهزاد؟

قبل از اینکه بهزاد جوابی بدهد آقا محمد چشم غره ای به بیتا رفت. مودب جلو آمد و فضا را عوض کرد:

ــ به به مریم خانم، مشتاق دیدار.

چه فهمیده بود که دستش را برای احوال پرسی جلو نکشید.

ــ کسی نمی خواد ما رو معرفی کنه؟

به بیتا و اخم هایش نگاه کرد و خودش دست بکار شد.

ــ من محمد هستم. همسر گرامی بیتا خانم.

ــ خوشوقتم. خوش اومدین.

این لرز لعنتی تا حنجره ام پیش رفته بود.

بهزاد دستی به پشت محمد گذاشت و گفت:

ــ بریم بشینیم. وقت برای معارفه زیاده.

به سمت مبل ها که رفتند، راهم را به سمت آشپزخانه کج کردم. با همان پای دردناکم. غرورم بر ترک برداشته پایم پیروز می شد و اجازه لنگ زدن نمی داد.

فنجان ها را توی سینی گذاشتم. حواسم شش دنگ به صحبت هایشان بود. قوری را که برداشتم بیتا وارد آشپزخانه شد. چشم هایش روی تک تک اجزای صورتم در گردش بود. هنوز لباس عوض نکرده بود.

نزدیکتر شد.

ــ راستشو بگو، کار بهزاده؟ 

فوری جواب دادم:

ــ نه به خدا. تو حیاط خوردم زمین. استخون پامم ترک برداشته.

مشکوک تر جواب داد:

ــ اگه کار بهزاده باید بهم بگی. من برادرمو می شناسم وقتی عصبی میشه کسی جلو دارش نیست.

حق داشت. من هم جای او بودم همین فکر را می کردم. ولی این بار کار بهزاد نبود. کاش صورتم هم مثل کبودی پهلویم جلوی دید نبود. راستی بیتا دوست ندارم از کبودی پهلویم بدانی. از قضاوت عجولانه اش بدانی. تو فکر کن تمام دردهای من مربوط به زمین خوردن و بازی بچه گانه ام بوده. فکر کن آنقدر حالم خوب بوده که با سینا دنبال بازی کردم و و این شده حال و روزم. من و نوزده سالگیم دل بسته تر از این حرفهایم. می ترسیم، از بد جلوه دادن مرد زندگیم. راستی بهزاد که بد نیست...

ــ اجازه هست ببینم.

دستش سمت ماهیتابه مرغ دراز بود.

ــ خواهش می کنم.

با استرس منتظر اظهار نظرش شدم.

ــ امممم، چه کردی دختر!

لبخند زدم و خیال قلبم را راحت کردم.

گفتم:

ــ چایی ریختم. بفرمایید.

زیر نگاه سنگین بهزاد چای تعارف کردم. شک کردم به خودم که نکند روسریم مرتب نیست و جوراب های ضخیم و مشکیم را با چشم دوباره چک کردم. سینا از کنار محمد جُم نمی خورد و هر از گاهی در گوشی پچ پچ می کردند.

روی مبل تکی کنار بیتا نشستم. باز هم الکی استرس داشتم. باز هم الکی قلبم بی تابی می کرد. این الکی ها سال ها بود که با من رشد کرده بود. عجین شده بودیم که استرس بگیریم و گریه کنیم. خجالت بکشیم و سکوت کنیم. سال ها بود که الکی، زندگی کرده بودیم.

آقا محمد بود که سکوت را شکست:

ــ خب مریم خانم چه می کنی با آقا بهزاد ما؟ البته همه در جریانیم که این مرد جنتلمن رو با یه من عسلم نمیشه خورد.

و پشت بندش خنده بلندی سر داد و سینا همراهیش کرد.

سرم پایین بود و از حالت صورت ها غافل.

ــ در ضمن از همین حالا ابراز همدردی منو بابت عمه خانم پذیرا باشید.

و دوباره خندید. کوتاه تر و مودبانه تر.

زیر چشمی بهزاد را دید زدم. لبخند به لب داشت. کوچک بود اما لبخند بود. دلم گرم شد و سرم را کمی بالاتر آوردم.

بیتا چشم غره ای به شوهرش رفت.

ــ محمد نیومده شروع کردی باز. داداشم چشه مگه!

دست روی شانه بهزاد گذاشت و گفت:

ــ داداشتون یه پارچه آقاست. خیلی هم خوش اخلاقه. می تونی از سینا بپرسی.

و چشمکی نثار چشم های خندان سینا کرد.

بهزاد ساکت بود. به روال همیشه. هر از گاهی لبخندی می زد و فکری، به من و روسری کرم رنگم که تمام موهایم را پوشش داده بود چشم می دوخت.

بهزاد معذبم نکن. بیشتر از این دستپاچه ام نکن. نمی بینی دست های برفیم را!

ــ راستی مریم خانم سینا می گفت خوردین زمین.

قبل از اینکه فرصتی برای جواب دادن داشته باشم، حتی فرصتی کوتاه برای اشاره و چشم و ابرو، سینا وسط حرفش پرید.

ــ داشتیم تو حیاط دنبال بازی می کردیم که شیلنک رفت زیر پاش.

نفسم گیر کرد. صورتم یقین داشتم که از سرخی کوره آتش شد. وای سینا. وای سینا چه می گویی. تو که عاقل تر از اینها بودی. 

قهقه محمد به هوا رفت. بیتا هم خندید. لبخند بهزاد کش آمد.

ــ بهزاد خدا به دادت برسه بچه داریات مثل اینکه زیاد شده.

روی مبل جا به جا شدم. عرق سرد پیشانیم را پاک کردم. سوژه ای بهتر از من نبود؟!

بهزاد خندید. با خنده گفت:

ــ شما ها نمی خواین لباس عوض کنید؟

بالاخره به حرف آمده بود. چه به موقع بود. 

بیتا بلند شد و صدای زنگ در هم...

هیستریک از روی مبل پریدم. از چشم های تیز بین بهزاد دور نبود دست های لرزانم که رفت سمت دامنم و بهم ریختگی احتمالیش.

بهزاد به پیشواز رفت و باز هم سینا کنارم ایستاد. بیتا و شوهرش در گوشی چیزی بهم گفتند.

در باز شد و قامت زن مسن و شیک پوشی توی قاب شکل گرفت. عمه خانم و شوهرش، درست چیزی مثل تمام تصورات این چند روزه ام، قد علم کردند.

بیتا جلو رفت و در آغوشش کشید. محمد به دست دادنی با شوهر عمه زنش اکتفا کرد و آقا جمشید خطابش کرد. مرد مسن و کروات زده ای که ریزتر از عمه خانم به نظر می رسید. بهزاد از پشت به منِ خشک شده اشاره کرد. به خودم آمدم و جلو رفتم.

ــ سلام عمه جان خوش اومدین.

چشمم رفت پی انگشتر درشت و مزین به سنگ قرمزش.

بدون جوابی خشک و جدی از سر تا به پایم برانداز کرد. به صورتم که رسید، پوزخند زد.

وای الان وقت لرزیدن نیست. کمی آبروداری کنید.

دست دراز کردم برای احوالپرسی و دستم نیمه راه معلق ماند.

به بهزاد که از پشت عمه خانم قد بلند به وضوح قابل رویت بود نگاه کردم. دست یخ زده ام بین راه مانده و این پیرزن عبوس هیچ به روی خودش نیاورده بود. تأسف بود که در چشم های بهزاد موج می زد. بیتا و محمد خودشان را به ندیدن زدند. سینا لب پایینش را گزید. وای کاش چشمانم بارانی نشوند و کار دستم ندهند. این گوی بزرگ وا مانده در راه گلویم چه از جانم می خواهد.

دیدی بهزاد! دیدی چطور غرور زخم خورده ام سر باز کرد. کاش روزی نرسد که عفونتش تمام جان و تنم را به باد بسپارد. دیدی بهزاد چطور سرخورده دست جلو رفته ام را عقب کشیدم! دیدم که کاری نکردی. دیدم که این پیرزن مسن و خویشاوندت چطور نادیده ام گرفت و من مثل همیشه، مثل تمام مریم کوچه خادمی پور بودنهایم، دم نزدم. تو هم دیدی و دم نزدی بهزاد! پس چه فرقی است بین من و تو!

کنار رفتم. دلم شکست. حتی بدتر از روزی که بیتا به صورتم سیلی زده بود.

راستی پیرزن شیک پوش، می توانی بهای دل شکسته را پرداخت کنی!

بهزاد تعارف کرد. عمه خانم با فخر مبل سه نفره را اشغال کرد و شوهرش جوجه وار پشت سرش.

بازدم تلنبار شده در انتهایی ترین قسمت گلویم را حبس و به محض ورود به آشپزخانه آزادش کردم.

بیتا پشت سرم وارد شد.

شنیدم که بهزاد گفت:

ــ خوش اومدین عمه خانم.

چقدر خوش آمد گوییش سرد بود.

ــ ناراحت نشی ها عمه خانم با همه اینجوریه. کسی هم کاری به کارش نداره. همه اخلاقش رو می دونند.

سری به نشانه تایید تکان دادم.

آخ بیتا اگر می دانستی چه غوغای پیل افکنی، جایی درست وسط سینه ام طوفان به پر کرده.

فنجان ها را پر از چای کردم. با احتیاط و نهایت سلیقه.

کسی توی هال لب از لب باز نمی کرد.

ــ بده من ببرم. دختر تو چرا خودتو باختی.

سینی را از دستم گرفت. پشت سرش روانه شدم.

بیتا چای تعارف کرد و من مردد جلوی کانتر ایستاده بودم و فکر می کردم که مناسبترین جا برای نشستن کجا می تواند باشد. سینا کنار محمد بود. بهزاد روی کاناپه دونفره. فکر کردم که باز هم روی مبل تک نفره کنار عمه خانم بشینم که میخ نگاه بهزاد حواسم را به خودش داد. اشاره کرد به جای خالی کناریش. با من بود!؟ گیج و منگ سرم را به معنی نفهمیدم تکان دادم. دستش را آرام گذاشت روی جای خالی مبل دو نفره. یعنی کنارش بشینم؟! گیجیم را که دید اخم کرد و با چشمانش تشر زد. سریع مثل مرغ از قفس آزاد شده به جای خالی کناریش قدم تند کردم.

کنارش که نشستم آرام سرم را بالا بردم. چشم های سینا درست روبه رویم شیطنت کرد. ابروهایش سینا وار بالا پرید.

دستی از پشت به شانه ام چسیبد. سریع صاف نشستم و به دست کنار شانه ام نیم نگاهی انداختم. بهزاد بود که عاشقانه! دستش را دور شانه ام حلقه کرده بود.

ــ خب آقا جمشید چه خبرا از کار و بار؟

شانه ام را به سمت خودش کشید. آرام و نامحسوس.

ــ خبری نیست جوون اوضاع مثل قبله. اوضاع اقتصاد هم که ...

عمه خانم بی حوصله پرید وسط حرفش:

ــ مثل اینکه خبرا پیش شماست.

با ابرو اشاره ای به من کرد.

ــ نه بزرگتری نه عمه ای نه عمویی، برای خودتون بریدید و دوختید.

بهزاد جدی بود. از تُن صدایش می فهمیدی که اخم داشت.

ــ یهویی شد عمه خانم. وگرنه که شما همیشه بزرگ ما بودید و هستید.

محمد میانه را گرفت و بهزاد دستش را از شانه ام برداشت.

ــ والا ما هم خبر نداشتیم عمه خانم. پیش میاد. شما دلخور نباشید.

کاش همان جا باقی بود. تا ابد. چقدر گرم بود بهزاد. چقدر حس حمایت داشت. انقدر تشنه به حمایتت نکن. من مرد ندیده ام بهزاد. هر چه بوده نامرد بوده در گذر زندگیم.

عمه خانم تند شد.

ــ برادرم رو انور دنیا الاف خودت کردی که چی؟ تو که نمی خواستی بری برای چی بهش گفتی اونهمه سرمایه رو بخوابونه تو اون شرکت کوفتی؟

دستم را مشت کردم. نفس کلافه و عصبی بهزاد گوشم را داغ کرد.

ــ عمه خانم اجازه بدید مشکلات بین من و عمو رو خودمون حل کنیم.

اینبار دستش روی پایم قرار گرفت. عضله پایم ناخودآگاه پرید وچشم های بیتا ریز شد.

ــ خوبه والا، اونهمه امکانات و ثروت رو ول کردی چسبیدی به این غربتی که چی بشه؟

همه سکوت کردند. غربتی!؟ با من بود؟

کف دستم از فشار انگشتانم سوخت. قلبم هم...

کسی سعی در شکستن سکوت نمی کرد. حتی با نفس کشیدن!

غرتبی؟ منظورش چه بود. دست مشت شده بهزاد روی پایم را پس زدم و به تندی بلند شدم.

چشم ها به قامت ایستاده ام سر خوردند. تمسخر نگاه پیرزن با سری افکنده هم قابل لمس بود.

گفته بود چیزی نگو، مثل همیشه حرف شنویی کردم و چیزی نگفتم. مثل همیشه زیر آوار توهین ها له شدم و دم نزدم. ولی حق اینکه توی جمعشان نباشم را که داشتم. نداشتم!

به نگاه های منتظر کسی بها ندادم. چرخیدم تا به مأمن همیشگیم پناه ببرم.

بهزاد داد زد.

ــ بشین مریم.

از دادش، قلب ضربان گرفته ام، گوشه ای جمع و پای رفتنم سست شد.

مثل همیشه محکوم اصلی بودم.

بغض لعنتی تا پشت دندان های چفت شده ام دوید.

بغض همیشه همراهم، راهی تا انسداد کامل نیست. بگیر، نفسم را. کاش حداقل، توان راحت کردن داشتی. نه به روال هر بار، گلوله بشوی و سخت و سنگی دردم را بیشتر کنی.

دستم کشیده شد و با قدرت به جای قبلیم برگردانده شدم.

اینبار بهزاد بلند شد. مچ دستم با بلند شدنش کشیده شد.

صدایش بالا رفت. چه تلاشی می کرد برای کنترلش.

ــ این دختر زن منه، تو خونه ی من زندگی می کنه، پس نسبت بهش مسئولم. چطور می تونید به کسی که زن برادرزادتونه و از هر کسی بیشتر به من نزدیک، توهین کنید؟

پاهایم از تُن صدای بالایش و از نزدیکی بیش از حدم به مردی که از مسئولیتش دم می زد، لرزیدن گرفت.

مچ دستم هنوز اسیر دستش بود. هر از گاهی بین کلماتش مچ ظریف و نازکم، خورد می شد.

بین کلماتش انگشت اشاره اش را بالا آورد. به نشانه ی تهدید.

بیتا جمع را ترک کرد. کجا رفت؟ محمد سر به زیر انداخت و سینا در چشم بهم زدنی، غیبش زد.

ــ مهمونید درست. بزرگترید و احترامتون واجب اونم درست و به دیده منت، ولی اجازه نمیدم به دختری که شرعاً و قانوناً همسرمه توهین کنید. به هیچ احدالناسی حق بی حرمت کردن حریم خانواده ام رو نمیدم.

اینبار عمه خانم و به تبعش شوهرش بلند شدند.

ــ خوبه، کارشو خوب بلده. مثل اینکه حرفهایی که تو فامیل پیچیده زیادم بیراه نبودند. باور نکردم. گفتم بیام از نزدیک ببینم. گفتم برادرزادم انقدر هام خام و بچه نیست.

پیکان حرف های از آوار سنگین ترش، به سمت من بود.

نه، کار من نبود. قطره اول سَرخود، سُرخود و تا زیر چانه ام کشیده شد "انقدر اشکت دم مشکت نباشه". تو نمی دانی که غصه هایم کمر شکن است بهزاد. این آورا های سنگین، من که هیچ، کمر مادرم را هم شکسته اند.

محمد دید قطره دم مشکیم را و سر تکون داد.

طوفان به پا شد.

ــ شما نگران زندگی منید یا پولی که پیش عمو دارید؟ به عمو هم گفتم، یا میرم اونجا و خودم سر و سامونش میدم، یا سهم یک سوم عمو رو پرداخت می کنم. دیگه این دایه ی مهربونتر از مادر شدن ها چیه؟ اصلاً تا حالا کجا بودید که الان نگران زندگی برادرزادتون شدید؟

پیرزن نزدیک تر شد. برق گردنبندش چشمهای خیسم را زد.

دستش را توی هوا تکان داد و او هم صدایش بالا رفت.

ــ بعید نیست. از زنی که معلوم نیست به خاطر عیشش کدوم کشور خارجی داره ول می چرخه، همچین پسری بعید نیست. تو هم پسر همون مادری. تو هم فامیلتو، خانوادتو میدی پای یه دختر پاپتی. باشه، خوش باش. تن برادرمو تو گور بلرزون. ولی من پولمو رو می خوام. اونم زود.

نفس های تندش شدت گرفت. چه کبود شده بود. رگ پیشانی متورم شده اش نزدیک انفجار بود. قلبم لرزید. تمام بدنم لرزید. دستم را با قدرت آزاد کرد و با قدم های محکم به سمت درب خروجی روانه شد.

محمد دستپاچه بلند شد و میانه را گرفت.

ــ عمه خانم زشته این چه حرفیاییه، نا سلامتی شما بزرگتر مایید. بفرمایید بشینید.

جمشید نقشی نداشت. انگار جز بادیگارد بودن، کار دیگری از دستش بر نمی آمد.

قبل از خروج کاملش با صدای از عصبانیت لرزانش گفت:

ــ پولتون رو جور می کنم. تا یک ماه آینده به دستتون می رسه.

و در را محکم به هم کوبید.

پیرزن چشم های دریده اش را نثار چشم هایم کرد. بیتا سر رسید و دایه مهربانتر از مادرشان به سمت درب ورودی قدم برداشت.

بیتا جلویش را سد کرد.

ــ عمه جان کجا! زشته به خدا. بهزاد رو که می شناسید، زود جوش میاره.

بیتا را کنار زد و کیفش را از شوهرش گرفت.

ــ نه مثل اینکه زیاد هم نمی شناختم. حداقل حرمت مهمون رو نگه می داشت.

محمد پشت سر بیتا ایستاد و به تبعش از سر دلجویی وارد شد.

ــ آخه عمه خانم شما که بهتر می شناسید بهزاد رو، می دونید وقتی ماردش رو علم می کنید چطور آتیشی می شه. نباید کار مادرش رو به اون نسبت می دادید. مگه دو سال پیش یادتون نیست تو باغ چه وضعی درست شد؟ به خدا ما هیچ کدوم تا حالا جرأت نکردیم در مورد مادرش بگیم. اونوقت شما همه ی مشکلاتی که خودش هم زیاد توشون دخیل نبود به مادرش نسبت میدین!

به من اشاره کرد. مشکلات بهزاد من بودم. مشکلاتی که خودش هم زیادی دخیل نبود. من همه جا، اضافی بودم.

به شوهرش اشاره کرد که برویم. آقا جمشید ساکت و مطیع، بریم خانمی به زبان آورد و منتظر تصمیمش شد . چقدر فرق بود بین مرد های این فامیل!

همان پشت شاهد رفتنشان بودم و پاهایم یارای هم پای بیتا و شوهرش شدن را نداشت. این زن گفته بود غربتی و من سر به زیر انداخته بودم. بهزاد اگر نبودی، اگه مصرانه تأکید نکرده بودی، با تمام ضعف هایم، با تمام دم نزدنهایم، شاید چیزی برای گفتن داشتم. شاید این دل چاک شده ام راهی برای تسکین پیدا می کرد.

بیتا با چشم اشاره کرد. به منی که خشک شده جلوی مبل ایستاده بودم. چه توقعی داشت! چند قدم جلو رفتم ولی مغزم برای لب زدن و چیزی از سر ناچار گفتن یاری نکرد. به گمانم اخم داشتم که روی پیشانیم احساس سنگینی می کردم.

عمه خانم برگشت. دوباره از سر تا به پا براندازم کرد. نزدیکتر شد و تیر آخر را درست وسط پیشونیم کاشت.

ــ آمارتو دارم. تو همه فامیل پیچیده که چطور آبروی فرجام ها رو با اون پدر مفنگیت زیر پات گذاشتی. مثل اون زنیکه، که برادر جوونم انگار خوب می شناختش که زنده نموند تا بیشتر از این خورد بشه.

جمشید دست گذاشت روی شانه اش.

ــ خانم انقدر حرص نخور، برای فشار خونت خوب نیست.

دستش را پس زد و چرخید. پشت به من.

محمد سری از افسوس تکان داد. بیتا به من و چشم هام زل زد.

دوباره برگشت و اینبار نه بیتا و نه شوهرش نتوانستند جلوی رفتنش را بگیرند.

پا بیرون گذاشت و دوباره سرد و قاطع گفت:

ــ بهش بگو فقط یک ماه فرصت داره. بعدش من پولمو از عباس طلب می کنم. بگو دیگه هیچ نسبتی بینمون نیست.

قبل از اینکه دیر بشود، قبل از اینکه تا آخر عمر افسوس بخورم، بلند و رسا، کلمات بی قرار و آتش گرفته پشت ردیف دندون هایم را، با قدرت بیرون فرستادم.

ــ من با آبروی کسی بازی نکردم.

صدای لرزانم، دست رو می کرد.

ایستاد. میان آستانه ی در برگشت و تیرِ تیز چشم هایش، نشانه ام گرفت.

جمشید، بیتا و شوهرش راه باز کردند.

از چشم های ریز شده و براقش، پشیمان شدم. لب گزیدم.

از جسارت پوشالیم، از پشت خالیم، لرزیدم.

ــ تو یه لکه ی ننگی که باید هر چه زودتر از بین فرجام ها پاک بشی. اگه با اون دختر خاله ی هر جاییش ازدواج می کرد انقدر نمی سوختم که حالا دختر بی آبرویی مثل تو، تونسته یکی از فرجام ها رو به بازی بگیره.

با سر به صورتم اشاره کرد.

ــ هر چند صورت آش و لاشت نشون میده که زیاد هم نمی تونی بین فرجام ها دووم بیاری.

نیشخند زد و چرخید. قبل از اینکه حرف های تلخ تر از هلاهلش را حلاجی کنم.

ــ بریم خانم، جای ما اینجا نیست.

به خدا که کمرم تا شد.

رفت و حجم سنگین کلماتش پشتم را خم کرد.

وسط سالن به رفتنش و بدرقه بیتا و محمد خیره شدم. لب های خشک شده ام را به خیال خام کم کردن سنگینی کلماتش روی هم فشار دادم. 

زود قضاوت نکن پیرزن.

صورت آش و لاشم! به خدا که کار دست های بهزاد نیست.

لکه ی ننگ نیستم، من فقط مریمم. نه بیشتر.

من فقط بی پناهم. باور کن که مرد زندگیم نسبت به من فقط! مسئولیت دارد. نه بیشتر، هیچ احساسی، من و تمام پاکی نوزده سالگیم را به او مربوط نمی کند. خودش گفت. مگر نشنیدی؟

در که بسته شد محمد پوف بلندی کشید. چشم های بیتا جدی بود. نزدیک شد. به منِ وسط هال گمشده. وای بر من که دیگر حتی به چشم های محمد هم نمی توانستم نگاه کنم.

ــ نباید چیزی می گفتی.

چراهای بغض کرده ام به گردی چشمهایش ریختم.

چه خوب که اینبار اشک هایم، موقعیت شناسی کرده بودند.

آرام و دور از چشم محمد گفت:

ــ به خاطر خودت گفتم. عمه خانم زبونش تلخه. دیدی که چه جوابی بهت داد.

محمد نزدیک شد.

ــ مریم خانم اصلاً ناراحت نشید ها. این عمه خانم همیشه اینطوریه. لاکردار به افعی گفته زکی.

به سمت بیتا رو کرد.

ــ بهزاد کجا گذاشت رفت؟

بلند صدا زد:

ــ سینا، کجا رفتی پسر؟

بهزاد وسط متهم شدن هایم رفته بود. کاش دور از ادب نبود و می توانستم با خودم و آوراهای کمر شکنم تازه از راه رسیده ام خلوت کنم.

سینا از اتاقش سرک کشید. دلخور و اخمو.

سینا تو چرا؟ تو که لکه ننگ نیستی چرا؟ این اخمها برای چیست؟

***

به آشپزخانه رفتم و چشم دوختم به قابلمه هایی که روی اجاق چیده بودم. چقدر خسته شده بودم. چقدر استرس کشیده بودم.

ساعت نزدیک دو بود و از بهزاد خبری نبود. بیتا به تنهاییم سرک کشید.

ــ می خوای سفره رو آماده کنیم. بهزادم فکر کنم دیگه پیداش بشه.

کامل داخل شد.

ــ همیشه اینجوریه. زود از کوره در میره. عمه خانمم که قربونش برم می دونست چی بگه که بهزادو اینجور کفری کنه.

پوفی کشید و زیر قابلمه سوپ را روشن کرد.

چشمم خورد به آستین های تا شده کار دستم.

چه هیجانی موقع پوشیدنش داشتم.

روی صندلی نشستم و سرم را بین دست هایم گرفتم.

بیتا کنارم نشست.

ــ به بهزاد نگو که با عمه بحتون شد.

من که چیزی نگفته بودم.

فکرم را تا لبهام کشیدم.

ــ آره چیزی نگفتی. ولی بالاخره عمه حرفاشو بهت زد.

آه کشیدم.

ــ دو سال پیش هم همین شد. عمه خودش سیزده بدر دعوتمون کرده بود بریم باغشون. بعد از ناهار دخترش شبنم، قضیه نازنین رو پیش کشید. عمه مخالف بود و از مخالفت بهزاد خبر نداشت. بهزاد از اینکه کسی تو زندگیش دخالت کنه به شدت بدش میاد. بحثشون بالا گرفت. عمه خانمم نقطه ضعف اینو می دونه و راه به راه موش میدوونه تو زندگی بهزاد. درگیری لفظیشون بالا گرفت و عمه دوباره سرکوفت مادرمون رو زد. بهزادم دست سینا رو گرفت و از باغ رفتند. من و محمدم طرف بهزاد رو گرفتیم و ده دقیقه بعد از باغ اومدیم بیرون.

خندید و ادامه داد:

ــ وای نمی دونی سینا تو فرصتی که اینا داشتند بحث می کردند چکار کرده بود.

کنجکاو پرسیدم:

ــ چکار کرده بود مگه؟

ــ اون موقع سینا بچه سالتر بود. من که رفتم تو ویلا تا لباس عوض کنم، دیدم روی دیوارا از نوشته های ماژیک پر شده.

چشمانم گشاد شد.

ــ کار سینا بود؟ آخه چرا؟

سری تکان داد و گفت:

ــ آره. همه جای دیوارا، تا جایی که قدش می رسید نوشته بود دیگه باغتون نمیایم. همتون بد هستید.

خندیدم. به کار سینا و علاقه زیادیش به بهزاد. فکرم حول یک اسم می چرخید. نازنین.

" اگه با اون دختر خاله ی هر جاییش ازدواج می کرد"

پیرزن هم گفت. نازنین دختر خاله اش بود. یعنی هنوز هم مجرد بود؟! هومن هم پسر خاله اش بود. خدای من ...

چیزی میان دلم فرو ریخت.

ــ اومدش، پاشو میزو بچینیم.

بهزاد داخل شد و سلام داد. آشفتگیش از همین فاصله هم معلوم بود. محمد بلند شد و برادرانه دست روی شانه اش گذاشت.

ــ کجا گذاشتی رفتی ما رو با عمه جانت تنها گذاشتی؟

پوفی کشید و بی توجه گفت:

ــ برم دستامو بشورم.

چقدر غم داشت. لعنت به من و سایه سیاهم. لعنت به من که چقدر خانمان سوز بودم.

با پیشانی چین افتاده، بدون هیچ توجهی به آشپزخانه راهی دستشویی شد.

مرغ ها را توی دیس گذاشتم. پیرزن گفت اگه با دختر خاله اش ازدواج می کرد انقدر نمی سوخت.

کاش خجالت نمی کشیدم و از بیتا می پرسیدم. کاش در مورد این غم تازه از راه رسیده ام چیزی می دانستم.

نهار بین جک گفتن های محمد و خنده های ریز سینا، بین غم بزرگ لانه کرده در چشمان بهزاد، صرف شد. انگار همه، حتی خود محمد می دانستیم که جک هایش و لبخند های بی جانمان همه سوری است. برای فراموشی تلخی های دقایق پیش.

ــ مریم خانم واقعاً لذت بردم از دست پختتون.

به تعریفش لبخند زدم و نوش جانی گفتم.

ــ عجیب نیست این آقا سینای ما همچین پروار شده.

سینا پرسید:

ــ پروار یعنی چاق؟

ــ آره دیگه همچین تپل مپل. البته در مورد حیوانات اهلی بیشتر کاربرد داره.

خنده سینا بلند شد.

ــ خیلی بدجنسی. مریم جون هر روز برام کلی سیب زمینی سرخ کرده که من عاشقشم درست می کنه.

سینا هم غم داشت. اگر می شناختیش، به یقین می گفتی که صدایش غم دارد. حتی خنده هایش.

بهزاد بی هیچ حرفی جمع را ترک کرد.

بیتا ظرفها را شست و اصرار من برای کمک کردنش فایده ای نداشت.

کارها که تمام شد سینی پر از چای را دست بیتا دادم. از اینکه بین جمعشون باشم، از اینکه مقصر همه دردسر های این خانواده من باشم و بی خیال بینشان چای صرف کنم، خجالت می کشیدم. از اینکه بین جمعشان وصله ناجور بودم دلم فشرده می شد.

ــ مریم جان خودتم بیا.

بیتا بود که صدا کرد و چشم های خالی بهزاد به سمتم کشیده شد. کاش اخم داشتی، کاش عصبانی بودی، ولی اینجور، عمیق و خالی نگاهم نمی کردی.

معذب بین جمعشان جا گرفتم. سینا از کنار محمد بلند شد و کنارم نشست. سینا تنهاییم را می فهمید. تمام مدت صحبت هایشان حول مشکل مالی بهزاد، به گل های قالی چشم دوختم. دروغ چرا جرأت نگاه کردن به چشم هایش را نداشتم.

ــ داداش مگه دو سوم اون شرکت سهم تو نیست؟

بهزاد سر تکان داد.

ــ آره سهم منه. ولی تا بخوایم شرکت رو منحل کنیم و پولش دستم برسه بیشتر از دو ماه زمان می بره.

نفسش را بیرون داد.

ــ تا ما رو داری غم نداشته باش. ماشین و خونه منم هست.

و بیتا حرفش را تأیید کرد.

محمد نگاهی به منِ معذب و صاف نشسته انداخت و مردد پرسید:

ــ یعنی نرفتنت قطعی شده؟

نگاه بهزاد روی صورتم ثابت شد و نگاه سینا به لبهای بهزاد.

ــ هنوز تصمیم نگرفتم.

آب جمع شده دهانم را پایین کشیدم. هنوز تصمیم نگرفته بود. دیدی مریم، شنیدی! هنوز تصمیم نگرفته بود.

بلند شد و گفت:

ــ یه کم تو حیاط قدم می زنم.

لعنت به من و تقدیرم که سیاهیش تا سپیدی این خانه هم کشیده شده بود. همه مشکلات جدید این خانواده مربوط به من بود. من خودِ بحران بود.

خورشید هوز غروب نکرده بود که بیتا و محمد رفتند. بیتا از بعد از رفتن عمه خانم، سرد برخورد می کرد. حق داشت. بهزاد گفته بود اگر نشد که وام جور کنم، خانه را می فروشم. و از همین حرف به بعد بیتا سنگین صحبت می کرد.

بعید نبود اگر سینا هم از من متنفر می شد. سینایی که با تمام بچگیش، دیوار عمه خانمشان را سیاه کرده بود.

کاش هومنی نبود. کاش خیلی قبلتر ها زن اکبر شصت ساله شده بودم و و قلم سیاه سرنوشتم، زندگی آرام این خانواده را کج و معوج، خط خطی نمی کرد.

کاش هیچ وقت نبودم.

یک هفته گذشت. بهزاد بد خلق شده بود. سینا از بدخلقیش غمگین. من هم میان فکرهای جدید دلهره آورم، دست و پا می زدم. به این فکر کردم که چه خوب بود اگر نبودم، اگر بهزاد احساس مسئولیت نمی کرد.

شبها تا دیر وقت روی پله ها می نشست و کلافه فکر می کرد. حواسش به هیچ چیز نبود. ولی درس پرسیدنهای هر چند حواس پرتش، سر جای قبلی بود.

در تمام این مدتی که پیرزن تلخ، تمام رویا های این چند ماهه ام را به دست باد سپرده بود، ساکت گوشه ای می نشستم و تا حد امکان از چشم های بهزاد دوری می کردم. چه چاره ای داشتم! چه کاری از دستم بر می آمد؟ جز دست به دعا شدن و باز هم دست به دامن همانی که فکر می کردم خیلی وقت پیش اسمم را از دفترش پاک کرده و مرا گوشه ای به حال خودم رها کرده است.

فردا امتحان آخر سینا بود. بهزاد امروز کلافه تر بود. با سینا دعوا می کرد و کلمه ای با من، حتی دستوری! صحبت نمی کرد.

ــ سینا بیار ببینم چه جوری نوشتی.

از پشت کانتر نا محسوس حواسم بود. سینا برگه را به دستش داد. فردا امتحان املا داشت. اخم های بهزاد حین تصحیحش، عمیق تر شد. بی هوا خودکار را سمتش پرت کرد. ترسیدم و سینا هم از ترس عقب کشید. 

صدایش بلند شد.

ــ چند باز گفتم این تنظیمات کوفتی رو با ظاد بنویس؟ حرف تو سرت نمیره چرا؟

سینا بغض کرد.

ــ به جای بازیگوشی یه ساعت درس می خوندی.

با همان صدای بغض دارش جواب داد:

ــ به خدا خوندم. یادم رفت. میرم بازم تمرین می کنم.

بازویش را گرفت. نگران تا آستانه جلو رفتم.

داد زد.

ــ الان؟ ساعت دهه، الان می خوای تازه تمرین کنی؟

چه الم شنگه ای راه انداخته بود برای یک کلمه.

سینا با ضرب دستش را آزاد کرد. اعصاب نداشته بهزاد به مرد کوچک من هم سرایت کرده بود. عقب تر کشید. برای اولین بار صدایش بالا رفت. با بغض.

ــ گفتم که ببخشید، میرم تمرین می کنم. همش ایراد می گیری. همش سرم داد می زنی.

چشم های وحشت زده ام را به سینایی که یک شبه بزرگ شده بود دوختم.

بهزاد از جا پرید و سینا با گریه دوید و پشتم پناه گرفت.

لعنت به من و تمام مصیبتهایم. عزیز دلکم به که پناه آوردی؟

چشم های قرمز بهزاد ترساندم. قدم به عقب گذاشتم و سینا را پشت سرم سفت و محکم نگه داشتم.

دستش را برای گرفتن بازویش دراز کرد. 

ــ بیا اینور ببینم، نگفتم از زبون درازی بدم میاد.

دست هایم را باز کردم. برای دفاع از پسرکی که جانم به جانش بند بود.

ــ آقا بهزاد تو رو خدا.

از گریه معصومانه همانی که به دختر ضعیفتر از خودش پناه آورده بود، اشک در گودی چشمهایم جمع شد.

جلوتر رفتم. جایی نزدیک بغلش متوقف شدم. از بدبختی جدیدم که دامن خوشی های این دو برادر را گرفته بود، گریه ام گرفت.

ــ شما از یه جای دیگه عصبی هستین. تلافیش رو سر این بچه در نیارین. اصلاً منو بزنید. این بچه به خدا که حقش نیست.

از تقلایش برای به گیر انداختن سینا دست برداشت. مکث کرد. به چشم های اشکیم خیره شد و چشم هایش را همراه نفس بلندی که به بیرون فرستاد، بست.

آرام گفت:

ــ بیا برو یه ساعت دیگه هم تمرین کن.

به خدا که صدایش شکسته بود. من می شناسم. صداهای شکسته را. صدای های غمباد گرفته را سالها با خون دل شنیده و در پستوی نوزده ساله زندگیم انبار کرده ام.

کوتاه آمده بود. خودش هم می دانست که الکی زیاده روی کرده بود. باز هم به حیاط پناه برد. سینا سر به زیر و ساکت خودکار را از گوشه مبل پیدا کرد و راهی اتاقش شد.

صبح که راهی می شدند، به غیر از سلام و صبح بخیر سینا چیزی نشنیده بودم. دیشب بعد از با جیغ بیدار شدن از کابوس های وهم آورتر از قبلم، خواب به چشمم نیامده بود. بابا باز هم سهم کابوسم بود. مثل تمام کابوس های این چند ساله ام. و از همان کابوس به بعد، استرس غریبی وجودم را گرفته بود.

صبح که در سکوت سینا و بی حوصلگی بهزاد راهی شده بودند، تمام خونه را گرد گیری کرده بودم و بی خواب تر روی مبل، الکی چشم به تلویزیون دوخته بودم. ساعت نزدیک نه و نیم بود و سینا امروز قرار بود دیرتر از روال همیشگی این چند روز امتحانتش به خانه بیاید. کابوس دیشب، لحظه ای از پرده چشمهایم کنار نمی رفت و دل مضطربم را آشوب می کرد.

در قصری که بابا پادشاهی می کرد و همه جای قصر از در و دیوار گرفته تا تابلو های نفیس، خونی بود.

در حیاط باز و بسته شد. نگاهم روی ساعت چرخید. هنوز برای برگشتن سینا زود بود. در هال که باز شد و قامت بهزاد پیدا، دستپاچه بلند شدم و سلام دادم.

جواب سلامم آرام بود. با عجله به سمت اتاقش رفت. شنیدم که کشو های دراورش را بیرون می کشید. تلفن زنگ خورد. چشم هام با سرعت روی ساعت نشست و نفسی که از سر آسودگی بیرون فرستادم. هنوز ده نشده بود. پس زود بود. به یاد قولی که به خودم داده بودم افتادم و اینکه قرار بود به بهزاد در مورد مزاحم تلفنی بگویم. ولی اوضاع جوری نبود که بشود مطرح کرد. بهزاد که برای جواب دادن بیرون آمد، راهی اتاقم شدم.

ــ سلام عمو جان

...

ــ ممنون خوبیم. شما چه خبر؟ تونستید کاری کنید؟

...

صدایش رنگ عصبی گرفت.

ــ بله، بله می دونم. ولی منم فرصت می خوام. شرایطمو که می دونید.

...

ــ همه ی اینا رو می دونم. عمه خانمم که از صد تا غریبه، غریبه ترند. چشم. گفتم که سر یک ماه پول رو بهتون می رسونم.

...

ــ چشم حتماًً. منتظر خبرتون هستم.

صدای بلند تق گوشی خبر از عصبی بودنش داشت.

کاش زودتر میرفت. این استرس داشت مرا می کشت. نگاهم به عقربه ها چرخید. ده بود. خدای من کاش زودتر می رفت.

صدای زنگ تلفن روی اعصابم ویراژ رفت.

خودش بود. ایستادم و لب پایینم را به دندان گرفتم.

ــ بله.

...

ــ تو که نمی خوای حرف بزنی غلط می کنی زنگ می زنی؟

و صدای کوبش گوشی تلفن.

سانس بعدی در راه بود. پس چرا نمی رفت. دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. دفعه اولی نبود که بهزاد جواب می داد. همین دیروز بود که باز هم زنگ زده و بهزاد گوشی را روی دستگاه کوبیده بود. امروز اما فرق می کرد. امروز قلبم یک جا بند نبود.

با زنگ بعدی روی زمین نشستم.

صدای بلند بهزاد توی اتاق پیچید.

ــ مریم بیا اینجا.

صدایش انقدر طلبکار بود که جرأت تأخیر نداشتم.

کنار تلفن در حال زنگ خوردن ایستاده بود و با چشم های ریز شده و مشکوک گفت:

ــ بیا جواب بده.

با چشم هایی که می دانستم بیش از حد گشاد شده به دستگاه تلفن خیره شدم. از همه جا بداقبالی بود که می بارید.

توپید:

ــ منتظر چی هستی؟ زود باش.

آب سنگ شده ام دهانم را قورت دادم. وای که چه ناتوان بود پاهای لرزانم. به زور تشرش جلو کشیدم. از اینکه کنارش بایستم، می ترسیدم. نباید دم دستش باشم. نباید.

خدایا چه بازیی با من به راه انداختی؟

زنگ ششم گوشی برداشته شد. نه با دست های خودم. انگشتش دکمه بلند گو را فشرد و گوشی را به دست یخ زده ام سپرد. اشاره کرد که جواب بدهم.

تارهای صوتیم، فرمان نمی گرفتند.

ــ بله...

بله ام را مطمئن نبودم که شنیده باشد.

ــ الو عزیزم خودتی؟

خودش بود، صدای نامرد خودش بود. خدای من می بینی؟

زیر گوشم گفت که بگویم بله.

لبهای خشک شده ام به زور از هم فاصله گرفتند.

کاش کمی دورتر بود.

گفتم بله و قسم می خورم که مرگ با تمام هیبتش توی هال قدم میزد.

ــ رفت اون شوهر لندهورت.

زیر پلکم تیک زد.

چشمم تند و سریع به چشم های جهنمی اش کشیده شد.

گوشی از دستم سر خورد و قبل از افتادنش بهزاد به دستش گرفت. آرام بود. سوای چشم های آتش به پا کرده اش.

ــ عشقم دلم برات تنگ شده بود. سَر خر نداری مثل اینکه!

صورتش آناً کبود شد. چند قدم عقب رفتم. به عقب رفتنم چشم دوخت.

ــ گلم چرا چیزی نمی گی؟ تو که هر بار کلی بلبل زبونی می کردی شیطون.

لبم ترک برداشت و خط باریک خون تا زیر چانه ام کشیده شد.

ــ مریم هستی یا باز رفتی تو هپروت؟ میگم دوست داری یه بار دیگه بریم جای قبلی؟ هان دوست داری؟

مقاومت زانوهایم شکست. و دو زانو روی زمین افتادم.

ــ اَه چت شده تو؟ چرا حرف نمی زنی دختر؟

ــ ببین من برم فردا مفصل با هم صحبت می کنیم. بای گل مریمم.

و صدای تق آرام گوشی.

چه سرد بود.

تمام توان تحلیل رفته ام را جمع کردم و نالیدم:

ــ به خدا دروغه.

فشار یکباره ای سرم را به سورش انداخت و همراه با موهای بافته شده ام به بالا کشیده شدم.

از گیس بافته شده ام بلندم کرد. تا رخ به رخ صورتش.

آخ که امروز می مردم.

لب های خشک شده و خون مرده اش، دلم را زیر و رو کرد.

آرام توی گوشم نجوا کرد:

ــ با اون آشغال کجا رفته بودی؟

جیغ کشیدم:

ــ به خدا دروغه، به روح مادرم دروغه.

ــ که دروغه هان؟

از همان فاصله وسط هال پرتم کرد. از برخورد استخوان ترقوه ام با زمین صورتم جمع شد.

دستش رفت سمت کمربندش.چشم های وق زده ام تار شد.با یک حرکت بیرون کشیدش.از وحشت چیزی که در انتظارم بود جیغ کشیدم.

روزها تکرار می شد.

چشم های سرخ شده اش را به چشم های رمیده ام دوخت و ترسناک گفت:

ــ خودم همین جا چالت می کنم.

مغزم از کار افتاده بود. توانایی فکر کردن نداشتم. چشمم به آن چرم دردناک خشک شده بود.

کمربند لعنتی را دور دستش پیچید و یک قدم نزدیک تر شد.

وحشت زده روی زمین عقب کشیدم. خدای من کجایی؟

پیچ که می زد دل من هم پیچ می خورد. فقط کافیست تا یک بار طعمش را بچشی.

بالای سرم ایستاد. چاک لب پایینم بیشتر سوخت.

ــ خب کجاها رفتید.

مغزم به کار افتاد. جیغ کشیدم. تند و تیز بلند شدم و به سمت اتاقم دویدم.

فریادش توی گوشم اکو شد.

ــ کجا می خوای فرار کنی.

خواستم در را ببندم که به جلو پرت شدم.

داخل شد. با سرعت برگشتم و چشمم به قهوه ای پهن، خشک شد.

عقب عقب رفتم و گوشه اتاق خزیدم. صورتم را با دست هایم پوشاندم. نمی خواستم ببینم. نمی خواستم. این چرم لعنتی زبانم را بند می آورد.

با همان زبان الکنم دوباره داد زدم:

ــ به روح مادرم نمی شناس...

نعره کشید.

ــ کجا رفته بودی آشغال.

از بازویم گرفت و وسط اتاق کشیدم.

دوباره جیغ کشیدم و تارهای صوتیم از بلندیش زخم شدند.

دستش بالا رفت و چشم هایم بسته شد.

ــ حرف نمی زنی؟

ضربه ی اول روی کتفم کشیده شد و نفسم را برید.

ــ چی می گفت؟ هان؟ چی می گفت؟

ضربه ی بعدیش روی ران پایم نشست و تا مغز استخوانم سوخت.

جیغ کشیدم.

دوباره فریاد کشید.

ــ لعنت به من.

ضربه ای دیگر. پشتم سوخت.

ــ تو خونه ی من چه غلطی کردی؟

نفسم رفت.

جیغ هایم بین نعره هایش گم شد.

ــ توی آشغال رو چه به نماز خوندن.

خدایا مُردم.

ــ می کشمت.

.......

حساب ضربه هایش از دستم در رفت. دیگر توان جیغ کشیدن نداشتم.

فریاد کشید:

ــ لعنت به من احمق.

و دست کشید. نفس نفس می زد. بالای سرم ایستاد. صدای نفس هایش گوشم را کر می کرد. مثل مار به خودم می پیچیدم.

روبه رویم زانو زد.

مثل بید می لرزیدم. مثل گنجشک زیر باران، بی پناه بودم و های های گریه می کردم. مچاله شده وسط اتاق، با نفس های نصفه و نیمه، با تارهای صوتی متورم شده ام، زار زدم:

ــ به خدا، به خدا می خواستم بگم که مزاحمم شده.

لب هایم می لرزید. تمام تنم می لرزید. از یقه ام گرفت و به جلو کشاندم. حرارت صورت به تب نشسته اش، داغم کرد. صدایش می لرزید. نه از ترس، نه مثل لرزش های من، از زور عصبانیت.

ــ بابام راست می گفت. راست می گفت که بعضی زنا رو انقدر باید بکوبی که فکر خیانت هم به مغزشون خطور نکنه. اون زنیکه، بابام رو تو گور کرد. ولی من نمی ذارم. شده همین جا چالت کنم ولی نمی ذارم منو دور بزنی.

صورتش نزدیک تر شد و دلم زیر و رو.

ــ می دونی حکم زن خیانتکار چیه؟

تکانم داد. با هر تکانش تلو تلو خوردم. چشمانم سیاهی می رفت.

ــ هان می دونی؟

به صورت خیسم زل زد و چشم هایش روی لرزش لب هایم متوقف شد. گلوله های اشک سیل به راه انداختند. بریده بریده کلمات را بیرون فرستادم.

ــ به روح مادرم، به حرمت همون قرآن سبزی که خودت می خونی، نمی شناسمش. خواستم بهت بگم. می خواستم بگم، ولی ترسیدم.

سیب آدمش آرام، بالا و پایین شد. از پشت چشم های تار شده ام، دیدم که پرده نازکی از اشک توی چشمش کشیده شد.

بلند شد. کمربند توی دستش تاب می خورد. هق زدم و دست گذاشتم روی کتف دردناکم.

کاش دست های مادرم بود برای تسکین دردهایم.

هنوز بالای سرم بود و به هق هق هایم گوش می داد. صدای ذوق زده سینا توی هال پیچید.

ــ بابا بهزاد خونه ای؟ مریمی بلاخره تموم شد. یوهو کجایین؟

پوف بلندی کشید و باز همان جا درست بالای سرم ایستاد.

تقه ای به در خورد و قامت سینا ظاهر شد.

ــ آخ جون بالاخره تموم ...

ادامه حرفش را برید.

چقدر سرد بود. چه سوز استخوان سوزی وسط خرداد، اتاق را پر کرده بود.

بهزاد چرخید و من خجالت کشیدم. سینا آرام و بریده بریده پرسید:

ــ چی شده؟

هق هقم شدیدتر شد. تنها دل خوشی این چند ماهه ام اینجور زار و حقیر دیده ام بود.

صدایش بالا رفت و نگران تر شد:

ــ چی شده بابا بهزاد؟

توی خودم مچاله شدم. از سینای کوچک بدتر از بهزاد خجالت می کشیدم. خواستم صدای گریه ام را قطع کنم. نشد که هیچ، شدید تر هم شد.

با صدای افتاده گفت:

ــ برو بیرون.

قدم های تند سینا تا بالای سرم را شنیدم و چانه ام را بیشتر روی سینه ام فشردم. کیفش کنار پایم روی زمین افتاد.

بغض کرد و داد زد:

ــ چی شده آخه؟ مریم چرا گریه می کنه؟ مریم جون چی شده؟

و انگار تازه به عمق فاجعه پی برد. درست وقتی که چشمش به کمربند پیچیده ی دور دست بهزاد خورد.

دست های کوچکش را دور سرم گرفت و سرم را بلند کرد. چشم هایش مواج شد. شاید از رد کمربندی که گردنم را می سوزاند.

چشم دزدیدم و تن رنجورم را تا کنار دیوار کشیدم.

گریه لعنتی بند نمی آمد.

بهزاد هنوز، همان جا بود. ساکت و صامت.

دوید سمتش. مشت های کوچک و گره شده اش را به شکمش کوبید. کمربند از دست هایش شل شد و کف اتاق افتاد.

جیغ کشید و گریه کرد.

ــ تو زدیش؟ آره؟ تو زدیش؟

نگاه بهزاد به رد روی دستم بود.

صدای گریه اش بلندتر شد. دوباره جیغ کشید.

ــ چرا زدی؟ تو به من قول دادی. قول مردونه. گفتی دیگه اذیتش نمی کنی. گفتی تو هم دوسش داری. مگه نگفتی؟ دروغ گفتی. چرا دروغ گفتی؟

به من اشاره کرد.

ــ ببین. ببینش، لبش خون میاد. گردنش سیاه شده. تو کردی. تو زدیش.

کمی خم شد و بازو های کوچکش را گرفت. غمزده گفت:

ــ برو اتاقت. همین الان.

با تمام قدرت کودکانه اش دستش را پس زد. دوباره مشت زد. با تمام قدرت. دوباره گریه کرد و جیغ کشید.

ــ نمیرم. دیگه حرفتو گوش نمیدم. دروغگو. تو دروغگویی. خودت گفتی، خودت گفتی نباید زور بگم. خودت گفتی علیرضا از من کوچکتره نباید بزنمش. مگه نگفتی؟ مگه نگفتی خدا زورگوها رو دوست نداره؟

مشت های کوچکش را گرفت و اینبار عصبی گفت:

ــ بسه سینا. بس کن. داری حوصله ام رو سر می بری.

با همان مشتهای اسیر شده، با همان صدای گرفته از جیغ کشیدن هایش، گفت:

ــ دیگه دوست ندارم. دیگه بهت نمی گم بابا بهزاد. هیچ وقت دوست ندارم. دیگه هیچ وقت حرفاتو گوش نمیدم.

قلبم به درد آمد. از غمی که توی صدایش بود. از انکاری که در جملاتش بود.

دست هایش را پس زد و از اتاق بیرون رفت. بهزاد به دیوار تکیه زد و به تن و بدن له شده ام، خیره شد. آرام کنار دیوار سر خورد.

قدرت حرکت نداشتم. ولی چشم های لعنتی به خوبی از پس اشک ریختن بر می آمدند. تن کوبیده شده ام ذق ذق می کرد. چندمین باری بود که کمربند تنم را زخمی می کرد؟

سرم را روی دست های تکیه زده به زانوهایم گذاشتم. زمزمه کردم.

ــ از همون روز اول زنگ می زد.

چیزی شبیه به آه از گلویش خارج شد.

ــ من، می ترسیدم. برای همین نگفتم.

دوباره سینا داخل شد. بی توجه به بهزاد دست های کوچکش را جلو آورد و لیوان آب را دستم داد. گریه می کرد.

دلم از گریه اش ریش شد. از اینکه اینجور توی ذوقش خورده بود، دلم کباب شد. دلم برای خودم هم کباب بود. برای بهزاد و حال خرابش که قدرت بلند شدن و بیرون رفتن از اتاق را نداشت. لعنت به من و تمام بدبختیهام. لعنت به من و سایه شومم.

لیوان از لرزش دست هایم یک جا ثابت نمی شد. لیوان را گرفت و نزدیک لبهایم کرد. قطره اشکی درشت از کنار لبم راه گرفت به لبه لیوان رسید. به زور یک قلپ راهی معده ام کردم. آب هم شور بود و لب شکاف برداشته ام می سوخت.

بهزاد نگاهمان می کرد. نفسش را پله پله بیرون فرستاد. دست گرفت به دیوار و بلند شد.

***

همه جای بدنم تیر می کشید. همه جای بدنم کوفته شده بود. نگاهشان نکرده بودم. با خودم، با تنم، با دردهایم قهر بودم. حتی با خودم صحبت نمی کردم. با این حال با اولین صدای دینگ دینگ ساعت بیدار شدم. پشتم بدجور می سوخت. بی توجه نشستم و چشم دوختم به در سفید اتاقم. آرام بلند شدم و همزمان دردی توی استخوان رانم پیچید. آخ گلویم را خفه کردم و مستقیم راهی آشپزخانه شدم. به روال هر روز چای دم کردم. مجبور شدم خمیده میز بچینم. کمرم راست نمی شد و ذهنم همچنان سکوت اختیار کرده بود!

میز را عادت وار چیدم. با ذهن خالی و پر شده از دود غلیظ راهی اتاقم شدم. بین راه چشم دوختم به در اتاق بهزاد. دیشب که آخر وقت برگشته بود و تا نزدیکیهای صبح توی حیاط سیگار دود کرده بود. دو سه باری که طی شب دستشویی رفته بودم، بهزاد رو سیگار به دست توی حیاط دیده بودم. دیده بودم که تا خود صبح به نقطه ای خیره شده و فکر کرده بود.

با چشم های خالی، بی توجه به سمت اتاقم راه کج کردم و نگاه آخرم را با حسرت به در اتاق سینا دوختم.

صدای بیدار شدنش توی اتاقم بود. دستشویی رفته و بدون هیچ سر و صدایی از خانه بیرون زده بود. تشر زدم به دل غمباد گرفته ام. رفته بود و حتی در اتاقم را باز نکرده بود. نگران نشده بود که اصلاً این دختر که دیروز تا سر حد مرگ کوفته بودمش، مرده است یا زنده.

ولی دلم نسوخت. قهر نکردم. بهزاد مرد من نبود. بهزاد از همان اول هم مرد من نبود.

دلم از خودم بیشتر سوخته بود. از حماقت هایم. از خیال بافی هایی الکیم.

به محض رفتنش با همان قدم های سنگین سمت حمام رفتم. به لباس های چرک انباشته توی سبد نگاه کردم و آستین هایم را بالا زدم. گفته بود کلفتی بیشتر نیستم. همان روزهای اول.

چشمم خورد به خط های نسبتاً پهن بنفش روی دستم و دلم غریبانه زمزمه کرد که کمربند های بابا اینجور رد نمی کاشتند.

تمام لباس های چرکشان را شستم و روی بند آویزان کردم. با خودم فکر کردم که تا مدتی لباس تمیز دارند. با همان قد تا شده ام، باز هم بی توجه به درد های عرض اندام کرده راهی آشپزخونه شدم. به خودش و به حماقت هاش لعنت فرستاده بود. پس من چکار باید می کردم؟ چطور بار این همه حماقت را به دوش می کشیدم؟

من با خودم قهر بودم. با سرنوشتم قهر بودم. حتی با خدا هم قهر بودم.

فکر اشباع شده ام گفت که چند جور خورشت درست کنم. دست به کار شدم. باید برای چند روزی هم که شده غذا داشتند. پیاز ها را خورد کردم و فکر کردم که سینا چقدر ماکارونی دوست داشت. از محبت سرشاری که دیروز به پایم ریخته بود لبخندی گنگی کنار لبم نشست و ترک خشک شده لبم را سوزاند. به تخم مرغ هایی که با سلیقه آبپز کرده بود و با غم ریخته شده در چشمانش به خوردم داده بود، دلم تکان خورد. گفته بود برای همیشه با داداش بهزادش! قهر است. گفته بود و برایش تخم مرغ کنار گذاشته بود. شب که دزدکی چشمش روی عقربه های ساعت چرخیده بود، نگرانی چشمانش را با دیدن فیلم آخر شب پنهان کرده بود. و من می فهمیدم که چقدر در گفتن داداش بهزاد تردید داشت. من صدای آرام باز شدن در اتاقش، وقتی که بهزاد ساعت دو شب ماشین توی حیاط پارک کرده بود را شنیده بودم.

دلم لجوجانه هوای گرفته شدن داشت. دلم را، فکر های اراده سست کنم را پس زدم. من به چیزی فکر می کردم که مو را به تن خودم هم سیخ می کرد. شوخی نبود، تمام شب تا خود صبح فکر کرده بودم و با این فکر که با رفتنم چه آرامشی به این خانه ی سفید باز خواهد گشت، لبخند زده بودم و خیال ترسیده ام را به بعد موکول کرده بودم.

سرم گرم تفت دادن گوشت و دور کردن فکرهای مزاحم بود که در اتاق سینا باز شد.

برای چند لحظه ای به صورت مهربان و نگرانش دقیق شدم. این آخرین بار بود.

چشم های پف کرده از بی خوابی دیشبش را پایین گرفت. عزیزکم تو چرا شرمنده ای؟

سلام داد و داخل آشپزخانه شد. چشمش به روی گاز و قابلمه های در حال آماده شدن که افتاد  تند و تیز و شاید ترسیده پرسید:

ــ مهمون داریم؟

لبخندی به چشم های درشتش زدم.

ــ نه گلم. خوابم نبرد گفتم نهارو آماده کنم.

مردد نزدیکم شد. چشم پایین گرفت و پرسید:

ــ حالت، حالت خوب شده؟ دیگه درد نداری؟

و منتظر نگاهم کرد.

کمرم را صاف کردم. برای حفظ ظاهر بود وگرنه که این کمر تا آخر عمر، اگر عمری باقی بود همان جور خمیده باقی می ماند. می دانستم کمرم  هیچ وقت از غم ریشه دوانده در رگ و پی ام راست نمی شد.

روی صندلی نشست و با بسته ی ماکارونی بازی کرد.

ــ بابا، داداش بهزاد...

دست از کار کشیدم و منتظر به چشم هایش خیره شدم.

کودکانه با کلمات بازی می کرد.

ــ صبح چیزی نگفت؟

سرم را به نشانه ی نه تکون دادم.

آه کشید و آهش جگرم را سوزاند.

ــ من باهاش قهرم. من اول گفتم که قهرم، اون چرا قهر کرده؟

لبش به پایین کشیده شد.

ــ دیشب اتاقم نیومد. یه بار که من قهر کرده بودم اومد منت کشی، دیشب هر چی منتظرش شدم نیومد. نکنه نخواد آشتی کنه؟

چشمهایش دو دو می زد و همه تلاشش را می کرد که چشم های خیسش مردانگی کوچکش را زیر سوال نبرد.

سرش را با دو دست گرفتم و بوسیدمش.

ــ میاد آشتی می کنه. تو نباید بی احترامی می کردی. مطمئنم امشبم نیومد دیگه فردا شب حتماً میاد آشتی.

بالاخره طاقت نیاورد و اشکش دستم را خیس کرد. بیشتر به سینه ام فشارش دادم. بگذار این کوه محبت را کمی ذخیره کنم.

ــ بابا، داداش بهزاد انقد بد نبود. من می دونم به خاطر عمه اعصابش خورد بود. تو باید ببخشیش. به خاطر من. من می دونم الان داره غصه می خوره. از اینکه تو رو زده داره غصه می خوره. تو می بخشیش؟

سرش را بالا گرفت و به گردنم خیره شد.

ــ اگه تو نبخشیش منم باهاش آشتی نمی کنم. قول میدم.

دوباره سرش را بوسیدم و بویش کردم.

ــ آره عزیزم می بخشمش.

***

قابلمه های غذا را توی یخچال جا دادم. سینا کارتون میدید. چقدر ذوق داشت برای تمام شدن امتحاناتش. دو روز پیش گفته بود برای جایزه اش چیز خاصی می خواهد که موقع گرفتن کارنامه عنوانش می کرد.

دست بردم سمت کمرم و آرام ماساژش دادم. از برخورد دستم به جای احتمالاً کبود شده صورتم جمع شد.

زیر غذا را خاموش کردم و برای وضو سمت دستشویی رفتم. "تو رو چه به نماز خوندن" لبهام را روی هم فشار دادم.

از صبح به هیچ بغضی، به هیچ اشکی اجازه عرض اندام نداده بودم. بغض هایم وسط گلویم انباشته شده بودند. می دانستم که اگه راه باز کنند، سستم می کنند. به هراسم دامن می زنند.

باز کردن در دستشویی با ورود بهزاد همزمان شد. سینا بلند شد و آرام سلام داد. آرام جواب داد و چشمانش از صورتم گذر کرد. سلام نکردم. حتی آرام. و از کنارش گذشتم. وسط هال ایستاده بود و بدون حرفی به راه رفتن کمی نامتعادلم نگاه می کرد. قبل از داخل شدنم، سینا هم قدم تند کرد به سمت اتاقش که صدای عصبی بهزاد متوقفش کرد.

ــ کجا؟ برو سر میز.

و دیدم که سینا وسط هال راه کج کرد.

اوضاع همان بود. پشیمان نبود که هیچ، عصبی هم بود. باید کاری می کردم.

کاش آستین های بالا زده ام را نمی دید. نماز خواندنم را به تمسخر گرفته بود، کاش نمی دید.

ظرف ها را شستم. دستم لرز داشت. زانو هایم بد جور می لرزید.

روی صندلی نشستم و به سینایی که درست مقابلم نشسته بود و با اخم و بی حوصله گل های رومیزی را می شمرد خیره شدم. از همین الان دلم براش تنگ بود. برای چشم هایش، برای خوب بودن هاش، و برای مردانگی ماورای سنش.

بهزاد توی هال صم و بکم نشسته بود و با اخم های درهمش دفترچه تلفن را زیر و رو می کرد. آه کشیدم. و چشم دوختم به قرمزی روی دستم. چه فایده داشت بهزاد؟ تو که قبل از محاکمه حکم صادر و اجرا کرده بودی؟

تلاشش بی نتیجه ماند که دفترچه را با حرص روی میز پرت کرد و سرش ا بین دست هایش گرفت.

تو که کوبیدی و سوزاندی، کلافه نباش. عذاب وجدان نگیر. من ماندنی نیستم. همین فردا عامل تمام آشفتگی های این چند وقته ات برای همیشه سایه شومش رو از زندگی آرامت کنار خواهد زد. نگران نباش.

دلم دیوانه وار هوای گریه داشت. از سرنوشت نامعلومی که پیش رویم بود و من حتی جرأت فکر کردن بهش را هم نداشتم. مهم نبود. زندگی من مهم نبود.

به سینا زل زدم و حواسش که پرت شد به بهزادی که داخل آشپزخانه شد. خودم را جمع و جور کردم. دیدم که اخم های سینا باز شد. بی توجه به حضورمان، لیوانی برداشت و برای خوردن آب به سمت یخچال رفت. حتی نگاهم نکرده بود.

ــ اینهمه قابلمه برای چیه؟

استفهامی و با اخم چشم دوخت به دستپاچگیم. آرام گفتم:

ــ بیکار بودم گفتم، گفتم چند نوع غذا درست کنم.

در یکی از قابلمه ها را برداشت و اشاره کرد به چهار قابلمه ای که فضای یخچال را پر کرده بودند.

ــ اینهمه؟

ــ حوصلم سر رفته بود.

چشم هایش ریز شد و به فکر رفت.

در را بست و لیوان آب را لاجرعه بالا کشید.

صندلی سینا را عقب کشید و خیلی جدی گفت:

ــ از وقت خوابت گذشته. حتماً باید بهت بگم؟

چه توپ پری داشت.

سینا بغض کرد و من الکی چانه ام لرزید.

با لجاجت شانه بالا انداخت و جواب داد:

ــ خوابم نمیاد. می خوام پیش مریم بشینم تنهایی غصه نخوره.

آب دهانم ابتدای گلویم جمع شد و پایین نرفت. باز هم معرکه در راه بود!

صندلی را عقب تر کشید و چشمانش را چند ثانیه ای روی هم گذاشت. 

ــ تا ده می شمارم باید مسواکتو زده باشی.

قبل از دهان باز کردن سینا، انگشتم را به نشانه ی هیس روی لبهای گذاشتم. بلند شدم. اگر من می خوابیدم سینا هم می رفت.

در اتاق را که پشت سرم بستم، سینا هم به اتاقش رفت. درست فکر کرده بودم، با رفتنم تمام غائله ها می خوابید.

پشت به در نشستم و زانو هایم را بغل کردم. دوست نداشتم فکر کنم. به هیچ چیز. حتی به هیچ کس. صدای زنگ تلفن، سکوت شبانه خانه را شکست.

ــ سلام

...

ــ ممنون خوبم. شما چطورین؟ بیتا چطوره؟

...

ــ نه هنوز، صبح رفتم دوباره به بنگاه سر زدم. فعلاً که برا خونه مشتری پیدا نکردم. ماشین رو یکی می خواد ولی خیلی پایین تر از قیمت اصلیش.

نفس بلندی کشید که گرمایش تا پشت در اتاقم کشیده شد.

ــ آره می دونم. فعلاً که موفق نشده.

...

ــ نمی شه. حرف زدم. گفتم سر یک ماه. نمی خوام آتو دستشون بدم.

...

بقیه حرفهایش را نشنیدم. چه بار سنگینی روی دوشش گذاشته بودم. غم خانه کرد کنج قلبم. چقدر تحت فشار بود. به خاطر من. به خاطر حضور من چقدر رنج می کشید.

قطره اشکی چکید و تصمیمم برای چیزی که در فکرم جولان میداد جدی تر شد.

من باید می رفتم.

***

توی رختخوابم نشسته و منتظر بسته شدن در حیاط بودم. حالت تهوع ناشی از استرسم، معده ام را پیچ و تاپ می داد.

در که بسته شده بلند شدم و پا تند کردم برای اطمینان از رفتنش. ماشین نبود پس رفته بود. آرام و بدون سر و صدا در اتاقش را باز کردم. باید شناسنامه ام را با خودم می بردم. بدون شناسنامه پیدا کردن کار خیلی سخت تر می شد. کشو ها را بیرون کشیدم و شناسنامه ها را توی کاور پلاستیکی پیدا کردم. شناسنامه جلد شده اش را باز کردم و با حسرت روی عکس ته ریش دارش دست کشیدم. چقدر جوان تر بود اینجا. بغض کردم و آرام بوسه ای روی عکسش کاشتم.

باید عجله می کردم. تا قبل از بیدار شدن سینا.

کیفم را دیشب آماده کرده بودم. چند بلیط اتوبوس و سه اسکناس صد تومانی تمام دارییم بود. لباس های مریم خانه پدری را پوشیدم و حسرت پوشیدن مانتوی سورمه ای را برای همیشه توی دلم خاک کردم.

در اتاق سینا را باز کردم. آرام و معصوم روی تخت خوابیده بود. کاش می شد نزدیکتر بروم و صورتش را ببوسم. کاش می شد ماندنی بودم. برای همیشه. کاش جایگاهی پیش بهزاد داشتم.

عقلم نهیب زد. در اتاق را بستم و سینا را با تمام سینا بودنهاش تنها گذاشتم. چه قصی القلب بودم برای این طفل معصوم. پله ها را پایین رفتم و زمزمه کردم: سینای خوبم مجبور شدم نامردانه زیر قولم بزنم.

"باید قول بدی که از پیشم نری"

اشک تا زیر چانه ام.راه باز کرد 

"تو نباید بری. اگه بری یعنی دوسم نداشتی"

به چشمهای سیاه و غم زده ات قسم که دوستت دارم سینا.

"بابا بهزادم خیلی غصه داره."

به خدا میروم که غصه هایش را کم کنم عزیزکم.

در حیاط را باز کردم و برای آخرین بار سفیدی خانه رویاهام را پشت چشمهای تار شده ام توشه کردم.

با عجله سوار اولین اتوبوسی که توی ایستگاه توقف کرد شدم. باید هر چی می توانستم دور تر می شدم. اگر دست بهزاد بهم می رسید، هیچ تضمینی برای هیچ چیز وجود نداشت. از تصورش هم قلبم ضربان می گرفت.

سرم را به شیشه تکیه دادم. دختری با اکراه کنارم نشست و دیدم که زیر چشمی می پاییدم. باز هم لباسهای پایین شهری هویتم شده بودند. بوی عطر احتمالاً گران قیمتش زیر بینیم پیچید و معده خالیم را زیرو رو کرد. دستم را جلوی دهانم گذاشتم و چشم هایم را بستم.

ــ ایستگاه آخره خانم، نمی خوای پیاده بشی؟

صدای زمخت و طلبکار راننده بود. کی خوابیده بودم! با عجله بلند شدم و از ته کیفم بلیط کدر شده ای که معلوم نبود از کی آنجا مانده بود را بیرون کشیدم. پرسیدم:

ــ کجاییم؟

ــ میدون انقلاب دیگه آبجی، مگه نخوندی مبدا و مقصد رو!

وسط میدان پیاده شدم. تا حدودی می شناختم. چند باری با مامان برای خرید کاموا آمده بودیم. باید سریع دست به کار می شدم. فکر شب و جای خواب را از ذهنم دور کردم و به اطرافم چشم چرخاندم. بند کیفم را توی دستم فشار دادم و بی هدف راه افتادم. روی دیوارها از تبلیغات پر بود. مردم با عجله از کنارم رد می شدند و گاهی تنه ای میزدند و طلبکار می شدند. کی فکر می کرد این دختر پایین شهری که تنه ام بی توجه به تنه اش خورده بود، چه سرنوشتی داشته؟ اصلاً برای کسی مهم بود؟ اصلاً این همه عجله برای چه بود؟

روی برگه ای نوشته بود به چند کارگر ساده نیازمندیم. ذوق زده خودکارم را بیرون کشیدم و شماره تماس را کف دستم یادداشت کردم.

به دور و برم نگاه کردم و آگهی را از روی دیوار کندم. خودخواهانه فکر کردم که هیچ کس به اندازه من به این کار نیاز نداشت. با چشم دنبال کیوسک تلفن گشتم.

سکه را جا دادم و شماره را گرفتم. دهنم خشک شده بود و مزه گس می داد. چند بوق خورد و صدای بی حوصله مردی توی گوشم پیچید.

ــ بفرمایید.

دستپاچه و تند گفتم:

ــ سلام. برای آگهیتون زنگ زدم.

توپید:

ــ خانم مگه نخوندیش، کارگر مرد می خوایم. نکنه مردی؟

وا رفتم.

ــ برو یه چشم پزشک خوابمونو پروندی اَه.

و گوشی را کوبید.

گوشی رو آرام سر جایش گذاشتم و کاغذ مچاله شده را صاف کردم.

لبم آویزان شد. راست می گفت نوشته بود به چند کارگر ساده مرد نیازمندیم. چرا مردش را ندیده بودم؟!

از کیوسک که بیرون آمدم دوباره روی دیوار ها و آگهی ها چشم چرخاندم. خبری نبود. چشمم خورد به ساعت دیواری میوه فروشی که جعبه های میوه را به بیرون انتقال می داد. هشت و نیم بود. نفس گرفته ام را پر صدا به بیرون فرستادم. هنوز سینا بیدار نشده. وقتی بیدار شد و دید که نیستم...

مرد کوچک ببخشم.

ابتدای کوچه نسبتاً باریکی روی تابلوی رنگی کوچکی نوشته بود آرایشگاه گل بانو. فکری به ذهنم رسید. مصمم به داخل کوچه پا تند کردم. اگر می شد که توی همیچین جایی استخدام شوم، اآنوقت شاید جای خواب هم پیدا می کردم. شبها همین جا می خوابیدم. چه اشکالی داشت. اصلاً می گفتم که درش را از بیرون قفل کنه که خیالشان راحت باشد.

به در پارکینگی بزرگش که رسیدم روی کاغذ نوشته بود" بسته است".

مأیوس و ناامید روی تک پله اش نشستم. آرایشگاه کجا هشت و نیم صبح باز بود که اینجا باشد!

دست گذاشتم روی معده دردناکم و فشارش دادم. این روزها بد جور اسیدش بالا می رفت و مثل میخ قطور معده ام را سوراخ می کرد. بلند شدم و از کوچه برای پیدا کردن نانوایی بیرون رفتم. آن طرف خیابان یکی بود. داخل مغازه شدم. به یاد سیصد تومانم افتادم. باید یک جوری با همین پول سر می کردم. حداقل تا پیدا کردن کار. مغازه دار نان باگت های داغ را روی سینی چید. یکی خریدم و فکر کردم که این جیره امروزم شد.

یک ساعتی خیابان ها را بالا و پایین کردم. آگهی استخدام منشی خانم را باز هم کنده بودم. آدرسش میدان فاطمی بود. کمی بالاتر از جایی که بودم. دوباره راهم را سمت آرایشگاه کج کردم.

تا الان حتماً سینا بیدار شده بود. بیدار شده و نمی دانستم وقتی پیدایم نکرده بود چه حالی شده بود. تا الان حتماً به بهزاد زنگ زده بود. یعنی بهزاد چه حالی شده بود؟ خوشحال شده بود؟ از نبودنم خیالش راحت شده بود؟ اگر پیدایم می کرد، خدایا نکند پیدایم کند.

آرایشگاه باز شده بود. خوشحال شدم. خدایا ممنون که تنهام نمی گذاری. دستی به شالم کشیدم و چند ضربه به در نیمه بازش زدم.

ــ بله، بفرمایید.

پرده ضخیم را کنار زدم و داخل شدم. سلام کردم. خانم میان سالی که مشغول تعویض لباس های کارش بود با تعجب به سر و وضعم نگاهی کرد و گفت:

ــ بفرمایید. کارتون چیه؟

من و من کردم.

ــ راستش، می خواستم، می خواستم اگه امکانش باشه اینجا استخدام بشم.

متعجب تر پرسید:

ــ استخدام بشی؟ اینجا آگهی استخدام می بینی؟

دستپاچه شدم.

ــ نه، ولی گفتم شاید لازم داشتید.

ــ کار بلدی؟ چقدر کار کردی؟

خجالت زده سرم را پایین گرفتم.

ــ کار بلد نیستم. ولی قول میدم سر یک ماه همه چیز رو یاد بگیرم.

بی حوصله موهایش را جمع کرد و گفت:

ــ ما کارگر لازم نداریم. من خودمم اینجا اضافیم.

التماس کردم:

ــ تو رو خدا خانم. من جای خواب ندارم. اگه استخدامم کنید شبا همین جا می خوابم و مواظب همه چیز هستم.

چشمانش گشاد شد.

از مچ دستم گرفت و به بیرون هدایتم کرد.

ــ برو بیرون ببینم. مگه اینجا بهزیستیه! از خونه فرار کردی حالا دنبال جای خواب می گردی؟

میان حرفش پریدم.

ــ می تونید شبا درو قفل کنید. تا وقتی هم کار یاد نگیرم بهم حقوق ندید. تو رو خدا خانم.

به بیرون هلم داد.

ــ برو بچه. برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه. ببین اول صبحی گیر چه کنه ای افتادیم.

تلو تلو خوردم و عقب گرد کردم. فایده نداشت. زیر لب غر غر کرد و در را پشت سرش بست.

چقدر امید داشتم.

روی نیمکت پارک لاله نشستم و تکه ای از باگت نصف شده را کندم. اگر تا شب جای خواب پیدا نمی کردم چه؟ لب پایینم را به دندان گرفتم. کجا را داشتم که بروم؟ شاید، شاید اینجایی که منشی می خواست بتوانم شب را بمونم. باگت را روی نیمکت گذاشتم و مفاصل انگشتام را دانه به دانه شکستم. وای مریم چرا فکر نکردی؟ چقدر حماقت کردی مریم!

وارد مجتمع چند واحدی کوچکی شدم. زنگ که زده بودم گفته بود طبقه دوم واحد سه. زنگ واحد را زدم و منتظر ایستادم. صدای تق تق کفش پاشنه بلندی تا پشت در هم می رسید. استرس گرفتم. من با این وضعم اینجا چکار می کردم! کاش حداقل مانتوی سورمه ای را می پوشیدم. در باز شد و دختر شیک پوشی پشت در ظاهر شد.

ــ امرتون؟

به چشم های آرایش کرده اش نگاه کردم و اعتماد به نفس نداشته ام را از دست دادم. چفت لبهایم را باز کردم و آرام گفتم:

ــ برای آگهی استخدام اومدم.

نگاهی به سر و وضعم کرد و کنار رفت.

داخل شدم و همان ورودی ایستادم.

برگه ای از روی میز کارش برداشت و به سمتم گرفت.

ــ بشینو این فرمو پر کن.

و خودش خیلی متین و باوقار پشت میزش جا گرفت.

زیر نگاه کنجکاوش دستپاچه شده بودم.

با روی گزینه ها استرس چشم چرخاندم.

سابقه کار نداشتم. جلویش خط ممتد کشیدم.

ضامن نداشتم جلویش خط ممتد کشیدم.

آشنایی با امور دفتری و حسابداری نداشتم و باز هم...

به غیر از نام و نام خانوادگی و مشخصات خودم، خط های ممتد برگه فرم را پر کرده بود.

با خجالت روی میز منشی گذاشتم. چشم های درشتش، گشاد شد. احتمالاً از خط ممتد های زندگیم.

به اطرافم نگاه کردم و فکر کردم که اصلاً من کجا و اینجا کجا! من که تا به حال انگشتم هم به آن دستگاه رو به روی دخترک نخورده بود. اصلاً من کجا و روابط عمومی بالا کجا!

روبه رویم ایستاد.

ــ چند لحظه بشین. اول باید آقای مدیر فرمت رو ببینه. اگه اکی دادند میری برای مصاحبه.

بین گفتن یا نگفتن چیزی مردد شد.

ــ ببین فکر نکنم آقای بخشی با فرمت موافقت کنند.

نگاهی دوباره به سر و وضعم انداخت و گفت:

ــ من خودمم با پارتی اینجا استخدام شدم. چون بعضی روزا کار زیاد می شه آقای بخشی تصمیم گرفتند یکی رو استخدام کنند. تو، چه جوری بگم، تو حتی سابقه ی کاری هم نداری.

بی حرف به تکان خوردن لب هایش خیره شده بودم. با زبان بی زبانی می گفت که تو در شأن اینجا نیستی. راست می گفت. حقیقت همیشه تلخ و کشنده بود.

چرخید که به دفتر مدیر برود. قبل از اینکه در بزند، بلند شدم.

ــ خانم

به سمتم چرخید.

ــ نمی خواد فرمم رو نشون بدید. منصرف شدم.

***

عصر شده بود. تمام کوچه پس کوچه های انقلاب را زیر پا گذاشته بودم. به طبخ غذا ها سر زده بودم. به تولیدی پوشاک ها، انتشاراتی ها ،و هر بار تحقیر شده و سرخورده بیرون آمده بودم. یکی از آشپز ها با آن شکم ورقلمبیده اش گفته بود استخدامی، گفته بود جای خواب هم داری و بعد نیشخند زده بود. چشم هایش خندیده بود. ترسیده بودم و در مقابل قهقه های همکارش فرار کرده بودم.

خورشید داشت غروب می کرد. خدای من چه کار کنم؟ چرا فکر کردم برای دختری مثل من، کار ریخته است؟ فکر کرده بودم مگر میشد توی تهران به این درندشتی برای یک نفر کار پیدا نشود! فکر کرده بودم تا غروب نشده تکلیف کارم را مشخص می کنم. خدای من چقدر احمق بودم. حالا کجا را دارم که بروم؟ خانه چه کسی شبم را صبح کنم؟

صدای مردی از پشت توی گوشم نجوا کرد:

ــ خانم کوچولو همراه نمی خوای؟

آب دهانم را قورت دادم و وحشت زده به سمت ورودی پارک پا تند کردم.

دوباره تکرار کرد.

ــ تنهایی که پارک نمیرن خانم خوشگله.

سریع برگشتم و قبل از اینکه هیکل بزرگش ترس به جانم بیندازد، با کیف به کتفش زده و با تمام توانم فرار کردم.

انقدر دویده بودم که نفسم بند آمده بود. پشت درختچه ای رفتم و اطرافم را دید زدم. نه، خبری نبود. انگار اصلاً دنبالم نکرده بود.

خسته روی یکی از نیمکتها نشستم. دلهره امانم را بریده بود. خدایا کمکم کن. فکر کردم که شب را به خانه بابا بروم. گفته بود حق نداری پا در خانه ام بگذاری. گفته بود با این مرد بساز، به حرفش باش، گفته بود در خونه من جایی برای تو نیست.

صورتم را با دست هایم پوشاندم. از استیصال گریه ام گرفت. کاش می شد برگردم. خدایا غلط کردم. غلط کردم که فرار کردم. کاش حداقل برای بهزاد نامه می نوشتم. خدایا آه سینا بدجور دامنم را گرفت. و گریه ام شدت گرفت.

نگاه عابرها سمتم می چرخید و زیر لب نچ نچی می کردند. دختر و پسری دست توی دست هم نزدیکم شدند.

دختر با اصرار گفت:

ــ شاهین بزار ببینیم چشه. تو رو خدا گناه داره

پسر دستش را کشید و دورش کرد.

ــ ولش کن. باز تو شروع کردی. اینا انگل جامعه اند.

مرا می گفت. خدایا مرا می گفت...

***

از دور دیدم که دو مأمور پلیس با پسر جوانی درگیر شدند. ترسیدم. خدایا اگر گیرشون بیفتم کارم ساخته است. اگه دست بهزاد بیفتم...

پشت درختچه کنار نرده ها قایم شدم. طپش قلبم بالا رفت. اگر توی دیدشان نباشم، بی شک این صدای گوش کر کن مخفی گاهم را لو می داد.

***

همه جا تاریک بود و فضای پارک با نور چراغها اندکی روشن. شاید نه یا ده شب بود. کیفم را بغل کردم و با استرس پایم را تکون دادم. اگر فردا کار پیدا نکردم پیش بابا بر می گردم. 

ولی فردا کار پیدا می کنم. هر طور که شده. پیش بابا بودن مساوی بود با خبردار شدن بهزاد. تکه ای از باگت سفت شده را کندم و توی دهانم گذاشتم.

دختری آرام آرام نزدیکم شد. روی نیمکت نشست و با چشم های مشکوکش به باگت توی دستم نگاه کرد.

ــ فرار کردی؟

خشکم زد. خودم را جمع کردم و جوابی ندادم.

بی تفاوت نگاهم کرد.

ــ گیر بازاره. اگه بگیرنت صاف میدنت دست ننه بابات.

با ترس محتوی دهانم را قورت دادم و گفتم:

ــ چند ساعت پیش پلیسا اینجا بودند. پشت همین درختچه ها قایم شدم.

و با دست به درختچه های پشت سرم اشاره کردم. و فکر کردم که چقدر لاغریش به چشم می زد.

پوزخند زد.

ــ آخرش که چی.

به باگت توی دستم اشاره کرد و گفت:

ــ پول مولم که یوخدی. چند روزه فرار کردی؟

احساس کردم میشد بهش اعتماد کرد. سریع گفتم:

ــ امروز صبح.

نوک کفش کتانیش را روی زمین کوبید.

ــ پس اوضات بدم نیست. ببینم دختری؟

چشمانم گشاد شد.

ــ برای چی می پرسی؟

خندید و دلم را آشوب کرد. خنده اش شبیه مرد سرآشپز بود.

ــ آخه دختر باشی بیشتر به کار میای.

با چشم های گشاد شده ام به صورت نمکینش خیره شدم.

ــ یعنی چی؟ کار چی؟

ــ دختر تو چقدر شوتی. نمی شه که همه چی رو برات باز کنم. من یکی رو سراغ دارم که می تونی شب پیشش بمونی.

مردد پرسیدم:

ــ کی؟ زنه؟

بلند شد و دایره دیدم را محدود کرد.

ــ آره زنه. اگه باهاش راه بیای پول خوبی بهت میده.

خوشحال شدم. برای جای خوابی که برایم جور شده بود.

ــ چکار؟ چکار باید براش بکنم؟

قبل از اینکه جواب بدهد صدای چند پسر از پشت سرش حواسش را پرت کرد.

ــ بَــه، سوگل خانم. پارسال دوست و امسال آشنا.

اخم کرد و توپید:

ــ برید رد کارتون. مگه نمی بینید گیر بازاره.

یکیشان به من اشاره کرد.

ــ می بینم که صیاد ماهری شدی. نه دست شهین خانم درد نکنه. خوب آدمت کرده.

مرا می گفت؟ صیدش بودم؟

ــ دِ برید گمشید دیگه.

با حرص بلند شدم. دخترک مشکوک بود. من صیدش بودم. قبل از اینکه قدمی بردارم دست دخترک دور مچم گره خورد. دستم را کشیدم و گفتم:

ــ دستمو ول کن. من با تو هیچ جا نمیام.

دست دیگرم سفت شد دور دست پسرکی که نزدیکم بود.

ــ خانم خوشگله خودم در خدمتت هستم، دربست.

بی اختیار جیغ کشیدم.

ـ دستت رو به من نزن عوضی.

خواستم هلش دهم که یکی از پسر ها از جلویم دوید و داد زد:

ــ جواد بدو مأمورا. بدو.

یکی از پسر ها فرار کرد و ما تا به خودمان بیاییم سه مأمور احاطه مان کردند.

ــ سرباز به همشون دستبند بزن. بألاخره گیرشون انداختیم.

دخترک تقلا کرد تا فرار کند و من همان وسط، مُردم.

صدای بلندی از پشت سرم، پاهای کم جانم را به زمین میخ کرد.

ــ ایشون با من هستند جناب.

من این صدا را می شناختم. به خدا که این صدا را می شناختم.

صدای قدم های محکمش را هم می شناختم.

نزدیک شد و قلبم به تمام معنا ایستاد. خدایا شوخی می کنی؟ فرصت بهتری نبود؟

ــ خانم می شناسیدش؟

با من بود؟ خدایا فرشته ات کو؟ عزرائیلت کاش همین حوالی پرسه می زد.

برای مردن هم باید التماست کنم؟

ــ خانم با شمام.

تمام رگ و پی ام قندیل بست.

ــ چه نسبتی با هم دارید؟

صدای پر غیضش خط کشید بر امید های واهی ام.

ــ همسرم هستند.

لرز پیچید در استخوان های پایم.

هنوز پشتم بود. من اینهمه توان نداشتم. به خدا که نداشتم.

مچ دستم کشیده شد. مچ دستم تیر کشید.

ــ نمیشه، باید بیاید کلانتری. سرباز انتقالشون بده تو ماشین.

رو به رویم مردی ایستاد که از دیدنش زیر چشمم تیک زد. به سکه سکه افتادم.

چشم های سرخش که به صورتم نشست، همان جا مرگم را امضا کرد.

کیفم با خشونت از شانه ام کشیده شد.

زیپش را کشید و پشت کرد. ولی رد چشم هایش روی صورتم جا ماند.

صدایش را کنترل می کرد. غیض بود که بی تاب پشتش خوابیده بود.

ــ کلانتری چرا؟ این شناسنامه هامون.

مأمور صفحات را ورق زد و زیر نور چراغ بالای سرمان، به صورتم دقیق شد.

برگشت سمتم. با سرعت.

پسرک بغل دستیم چه دید که عقب کشید!

دست خودم نبود که زانو هایم تا شد.

دستش که بالا رفت، چشمان ترسیده ام بسته شد. خدایا بس نمی کنی؟

آخ بلند پسرک توی گوشم اکو شد و پشت بندش فریاد بهزاد.

ــ این برای اینکه دست زن منو گرفتی بی ناموس.

داد"سرباز جلوش رو بگیرِ" مأمور ادغام شد توی آخ دلخراش دومش.

ــ اینم برای اینکه دیگه چشمات رو ناموس کسی نچرخه بی شرف.

داد بلند مأمور عقبش کشید. نفس های تندش گوشم را کر می کرد.

ــ چکار می کنی آقا؟ مملکت قانون داره.

کف دستهایم روی زمین نشست.

ــ بفرما شناسنامه هاتون. سرباز واسه چی وایستادی. ببرشون دیگه.

پوتین هایش مقابل کفش های جیرش متوقف شد.

ــ شما هم بهتره زن جوونتو تو پارک به امان خدا ول نکنی تا نگران چشم هیز مردا هم نباشی.

نفس کم آوردم. خدایا کاش نفسم را می گرفتی.

چه رنگ تمسخری داشت صدایش.

صدا ها کم شد. اصلاً هیچ صدایی نبود جز صدای بلند کفش هایی که روی زمین گذاشته می شد.

من مرده ای بیشتر نبودم.

خدایا تمامش می کنی؟

از بازویم گرفت و بلندم کرد.

چشم هایم بالا کشید شد.

باید می دیم. شاید که چشم های جهنمی اش، قلبم را برای همیشه از کار می انداخت.

چشم هایش روی صورتم ریز شده بود.

ترک لبم سر باز کرد.

با همان دست پیچیده دور بازویم، هلم داد.

ــ راه بیفت.

من که از چند دقیقه پیش نفس نمی کشیدم، پس چطور هنوز زنده بودم!

قدم از قدم برنداشتم. زبانم به زور چرخید.

ــ من نمیام.

قدم بلندی به جلو گذاشت و رو به رویم ایستاد. چشمهایش روی هم کشیده شد و نفسش را بلند وکشیده بیرون فرستاد.

ــ برو بتمرگ تو ماشین مریم.

دست داغش دوباره دور بازویم حلقه شد. پای چپم جلو کشید، پای راستم اما، همان جا باقی ماند.

چرا نمی فهمید که می ترسم.

سعی کردم دستش را پس بزنم. اینبار التماس کردم.

ــ ولم کن. تو رو خدا. بزار برم پی زندگیم.

با قدرت به جلو کشیدم. مقاومت پاهایم شکست.

با خشم کنترل شده از لا به لای دندان های نیمه چفتش، زیر گوشم غرید:

ــ زندگی توکجاست؟ هان؟ تو این پارک؟ یا تو اون آشپزخونه؟

تکانم داد.

ــ کدومش؟

چرا ولم نمی کرد. چرا نمی فهمید که برای من هولناک تر از مرگ است. چشم های خونیش را نمی دید!

لرزش زانوهام شدت گرفت. پارچه شلوارم می لرزید.

هولم داد. سکندری خوردم. بازوی اسیر شده ام مانع از افتادنم شد.

ــ راه بیفت. بیشتر از این دیوونم نکن مریم.

***

در ماشین محکم بهم کوبیده شد و خودش پشت فرمان نشست. خدایا می ترسم. خدایا دنیایت ارزانی خودت.

سرم را روی داشبورد گذاشتم. دست خودم نبود. رعشه به اندامم افتاده بود. از فشار استرس، سینه ام سنگین شده بود و نفس کشیدنم سخت.

استارت زد و قلبم دیوانه وار به سینه ام کوبید.

شوخی نبود. هنوز رد کمربندش به قدرت دو روز پیش باقی بود.

رعشه ام شوخی نبود.

دور زد و زیر لب چیزی گفت و دوباره محکم روی فرمان کوبید.

فریاد کشید:

ــ درست بشین.

با استیصال به پنجره چسبیدم. دست هایم را به هم چفت کردم. بد جور می لرزیدند.

***

تمام طول راه من لرزیدم و او دست مشت شده اش روی فرمان بود و به رو به رو خیره. رگ و پی ام یخ زد و اون روی فرمان کوبید.

صلوات فرستادن یادم رفته بود. اَللّهمََ اش را می گفتم و بقیه اش یادم نبود.

با سرعت که می پیچید، نمی ترسیدم. اصلاً ترس از چه! از مردن؟ همان که آرزویم بود.

***

ماشین را توی حیاط پارک کرد. پیاده نشدم. توانش را نداشتم.

چشمم روی کبودی دستم خشک شده بود. اشک در چشمانم قندیل بسته بود. وسط زمستان بودیم!؟

پیاده شد و ماشین را دور زد.

دهنم خشک شده بود و مزه گس می داد. توی دلم بلوا شده بود.

از پشت شیشه به صورت رنگِ مرده ام! نگاه کرد.

بین راه ایستاد.

آرنجش را روی کاپوت ماشین گذاشت و دست دیگرش لا به لای موهاش رفت. نفس گرفتن های عمیقش توی گوشم پیچید.

چقدر گذشت که در باز شد.

ــ پیاده شو.

سینه ام سنگین شد. خون در رگهایم یخ بست و بدنم خشک شد.

خدایا اگر همین الان می مردم چیزی از بزرگیت کم نمی شد.

پاهای افلیج شده ام، تکان نخوردند.

منتظر نماند. مچ دستم را کشید و پیاده ام کرد. به دنبالش سمت پله ها کشیده شدم.

دستم آزادم را گذاشتم روی لبهای خشکیده ام. طعم خون می داد.

بین راه ایستاد.

مکث کرد و برگشت. به صورت رنگ پریده ام نگاه کرد.

به جلو هولم داد.

ــ برو بالا.

پله ها را با پاهای سنگ شده ام بالا رفتم. دستم که سمت دستگیره در رفت ، بهزاد چرخید و به سمت باغچه راه کج کرد.

وسط هال ایستادم. پشت سرم نیامده بود. نگاهم چرخید سمت پنجره. روی کنده نشسته و آرنج دو دستش، روی زانوهایش بود. انگشت های دستش لای به لای مو های آشفته اش عقب می رفت و دوباره از نو.

گلویم کیپ شده بود. چرا خبری از سینا نبود؟ با چشم همه جا را چرخیدم. نبود. چشم دوختم به پارچه شلوارم که می لرزید. مغزم از کار افتاده بود.

صدای شرشر آب بود که از حیاط می آمد. سرش را زیر آّب گرفته بود. خدایا چه دردی می کشید.

شیر آب را بست و سمت پنجره ی هال چرخید. مزه دهانم تلخ شد.

پله ها را دو تا یکی کرد و در هال باز شد. آب از موهای بهم ریخته اش چکه چکه می کرد.

هنوز وسط هال بودم. خدایا خودت شاهد باش. شاهد باش که چطور همراهم نبودی. چطور صدایت کردم، اما جوابم ندادی.

به سمتم قدم برداشت. رو به رویم ایستاد و من حتی از جایم تکان نخوردم.

قطره آبی از روی رگ برجسته گردنش راه گرفت و روی زمین نشست.

به یکباره دستش بالا رفت و با قدرت روی صورتم نشست.

از شدتش چرخیدم و روی مبل پرت شدم.

ــ این برای اینکه دیگه از این غلطا نکنی.

بلندم کرد.

خدایا تحملم تمام شده. به بزرگیت قسم که تنم دیگر تاب ندارد.

نگاهم نشست به چشم های رگه دارش، به رگ برجسته پیشانیش.

دستش بالا رفت. نگاهم من هم. چشم هایم بسته نشد. باید یادم بماند.

مکث کرد.

دستش همان بالا مشت شد و پایین امد.

ــ حقته انقدر بزنمت که صدای ...

حرفش را خورد.

چانه ام لرزید. اشکم چکید روی دستش که به یقه ام چنگ شده بود. تارهای صوتیم لرزید و صدایی که انگار از ته چاه بلند شده باشد، از پشت لبهایم بیرون خزید.

ــ که صدای سگ بدم؟

صورتم را چرخاندم. بغض راه باز کرد.

ــ بزن.

چشم هایش گشاد شد. وحشتناک تر از قبل.

تارهای صوتیم اینبار قوی تر عمل کردند.

ــ بابام هم همیشه می گفت. می گفت انقدر می زنمت که صدای سگ بدی. بزن دیگه، معطل چی هستی؟

یقه ام را ول کرد.

داد زدم:

ــ کمربندت هم هست. اون دردش زیاده. تا مغز استخون رو می سوزونه. چرا بازش نمی کنی؟

نعره کشید:

ــ خفه شو.

و این سمت صورتم، سوخت. تمام وجودم سوخت.

قامت راست کردم.

اشک های مزاحم را با آستین پاک کردم و همزمان فریاد کشیدم:

ــ چقدر باید خفه بشم. تا کی باید خفه بشم؟

به سمت سگک کمربندش دستم دراز کردم.

زجه زدم.

ــ تو که راهشو بلدی. بازش کن و خفه ام کن. چرا معطلی؟ خونم گردنت نمی افته. فقط خفه می شم. انقدر درد داره که خفه ام کنه.

دستهای لرزانم یک جا بند نمی شد. نتوانستم بازش کنم. چقدر بی عرضه بودم.

از شانه هایم گرفت و محکم به دیوار کوبیدم.

فریادش توی حلزونی گوشم، آشوب به پا کرد.

ــ می خواستی چه غلطی کنی احمق؟ اصلاً فکر کرده بودی؟ هان؟ چی توی مغزت بود؟ اگه دنبالت نبودم می دونی چه بلایی سرت می اومد؟

محکم تکانم داد. تن نحیفم تلو تلو خورد.

ــ می دونستی اگه گیر اون آشپز می افتادی چه بلایی سرت می اومد؟ هان؟ آخه تو چه فکری کردی نفهم؟ فکر کردی چند جور غذا درست می کنی و همه چیز تموم؟ به مغز کوچیکت همین خطور کرد؟ فکر کردی همه جا برات کاره؟ همه جا بهت جای خواب میدن؟

با توان تحلیل رفته ام دست هایش را پس زدم.

تمام عقده های این چند سال، تمام دم نزدن های این چند ماهه خانه اش را فریاد کشیدم.

ــ چیه؟ فکر کردی هر چقدر تو سرم بزنی هیچی نمی گم؟ هیچ کاری نمی کنم؟ تو این دو ماه چند بار کتکتم زدی؟ چند بار؟ حسابش از دستم در رفته. فقط رو بدنم یادگاری گذاشتن.

از دو طرف مانتوی زهوار در رفته ام گرفتم و محکم به طرفین کشیدم. دیوانه شده بودم. هر دکمه اش به سمتی پرت شد. بلوزم را بالا زدم. گریه ام گرفت اما باز هم، جیغ کشیدم.

ــ ببین. کار خودته. هیچ جای بدنم سالم نیست.

با مشت به پهلویم کوبیدم.

ــ ببینش. پهلوم هنوزم کبوده. از دردش شبا خوابم نمی بره.

کبود شده بود و نفس نفس می زد.

به تخت سینه اش زدم.

ــ فکر کردی خیلی مردی؟ دیدی بی کسم، دیدی یتیمم، گفتی هر بلایی سرش بیارم؟

بین گریه های هیستریکم فریاد کشیدم.

ــ خدا رو اون بالا ندیدی؟ نگفتی این دختر بی کسه؟ نگفتی مادر نداره که زخماشو مرهم بزاره؟ نگفتی پدرش یه آشغاله که حاضره شب رو تو پارک سر کنه ولی خونه اون عوضی نره؟ قبل از اینکه کمربند باز کنی، فکر نکردی شاید کسی خواسته اذیتم کنه؟ اذیتت کنه؟ افتادی به جونم و تا تونستی زدی که چی رو ثابت کنی؟ که خیلی مردی؟ که خیلی غیرت داری؟

تونیکم را بالاتر زدم و از ته دلم فریاد کشیدم.

ــ غیرت اینه؟ غیرت یعنی رد کمربند رو تن دختر بی کس؟ آره همینه؟ اون بابای آشغالم خیلی غیرت داره؟

مشت های بی جانم را به تخت سینه اش کوبیدم.

ــ تو چه فرقی با اون داری؟ تویی که ادعا داری، تویی که نماز می خونی و نماز خوندن منو مسخره می کنی، چه فرقی با اون عوضی داری؟ هان؟

مشت های کم جانم قوت گرفت و بهزاد تار شده، بی حرکت ایستاده بود.

ــ چرا فکر نکردی اون مردک کیه؟ چرا به پاکی من شک کردی؟ چرا نگفتی اول پرس و جو کنم، بعد اگه دست از پا خطا کرده بود آش و لاشش کنم؟

توانم تحلیل رفت و در آستانه سقوط همچنان مشت زدم.

ــ ازت بدم میاد. از قضاوت های عجولانت متنفرم. چرا نذاشتی به درد خودم بمیرم. من که رفته بودم. من که داشتم می مردم. چرا نذاشتی؟

از بهزاد دست کشیدم و اینبار مشت هایم روی سینه ام نشستند. دیوانه وار جیغ کشیدم.

ــ چرا نذاشتی؟ بزار به درد خودم بمیرم. بزار با بی کسی خودم بمیرم. چرا...

تن لرزانم میان دستهایش گرفتار شد.

صدایش زیر گوشم نجوا کرد.

ــ هیس. آروم. آروم باش داری می لرزی.

تقلا کردم و باز هم جیغ کشیدم.

حلقه دست هایی که همیشه کوبیده بودند، سفت تر شدند.

جیغ هایم به هق هق تبدیل شد. در اوج بی پناهی، مثل تشنه ی دور افتاده از آب در آغوشش جا گرفتم. از خودش به خودش پناه برده بودم. من که کسی را نداشتم. به که پناه می بردم؟ هیچ آغوشی پذیرایم نبود. من، تنهای تنها بودم.

دستش موهایم را نوازش کرد و لبهایش آرام روی سرم جا گرفت.

روی مبل نشاندم. می لرزیدم و هق هق می کردم. از شانه هایم گرفت و آرام به پشتی تکیه داد. زخم های چند روز پیشم سر باز کرده بود. بدنم درد می کرد. تمام تنم تیر می کشید. این چند روز کرخت بودم و دردی حس نمی کردم. ولی امروز با تمام وجود درد کشیده بودم.

زانو هایم را بغل کردم و سر نامتعادلم را گوشه ی مبل جا دادم.

راهش را به سمت آشپرخانه کج کرد.

دیگر بریده بودم. بیشتر از دو ماه طاقت نیاورده بودم. نوزده سال بود که تحقیر می شدم. نوزده سال تمام حسرت کشیده بودم. حسرت داشتن پدر، حسرت داشتن دوست صمیمی، حسرت اینکه کسی دوستم داشته باشد. دیگر نمی کشیدم. مگر من که بودم؟ من به جز دختری نحیف و مردنی، بیشتر نبودم. به خدا که من نوزده سال بیشتر نداشتم.

گریه ام جگرم را می سوزاند. شانه هایم زیر این همه آوار می لرزید. اشک هایم هیچ وقت بند نمی شد. بدبختی هایم تمام نمی شد. مامان گفته بود کسایی که خوشبخت نیستند بألاخره یک روزی طعم خوشبختی را می کشند. مامان پس کی قراره رنگ خوشبختی را ببینم؟ مگر قول ندادی؟ مگر امید ندادی؟ تو که همیشه راست می گفتی.

صدای هم زدن قاشق با گریه جگر سوزم ادغام شد.

از گریه کردن بیزار بودم. از اینهمه ضعف نفرت داشتم. از خودم، از سماجتم در زنده بودن و نفس کشیدن، متنفر بودم.

بی حرف کنارم نشست. لیوان را به لبهام نزدیک کرد. رو برگرداندم. نمی خواستم. دیگر هیچ چیز نمی خواستم. دیگر رویا نمی خواستم. خانه سفید نمی خواستم. دیگر خوشخبتی نمی خواستم. من فقط چند روزی مردن می خواستم.

نزدیکتر شد.

ــ بخورش.

باز هم امنتاع کردم. دست خودم نبود، لرزش لبهایم اجازه تمرکز روی لبه لیوان را نمی داد.

از چانه ام گرفت و برم گرداند.

ــ میگم بخورش.

لیوان به لبهام چسبیده شد. طعم شیرینش کام تلخم را شیرین نکرد.

تا آخرین قطره اش را به زور وارد معده ام کرد. به صورتش نگاه نمی کردم. می ترسیدم. خجالت می کشیدم. ترس های لعنتی همیشه با من بودند. بینیم را بالا کشیدم و دوباره صورتم را به کنجی مبل راهی کردم.

به طرز عجیبی خوابم می آمد. چشمهام روی هم افتاد. شاید خواب آخرم بود. دعا می کردم که باشد. هنوز کنارم نشسته بود. نگاهش سنگین بود. از شیرینی آب قندش، گرمای ملایمی به خلسه ام می برد. خسته بودم. از جیغ هایی که کشیده بودم. از گریه هایی که کرده بودم و لرزش تارهایی صوتی که تا به حال اینگونه با قدرت نلرزیده بودند.

سعی کرد بلندم کند. بازوم را کشید.

ــ برو دستشویی دست و صورتت رو بشور. 

خسته بودم. پاهایم جانی نداشت. خیسی صورتم را به مبل کشیدم. بدون نگاه کردن به صورتش، آرام و خش دار گفتم:

ــ بعداً میرم. الان نمی تونم.

بازوم را بیشتر کشید و مجبور به بلند شدنم کرد. باز هم تحکم کرد.

ــ بلند شو.

چرا آرام بود؟ چرا چیزی نمی گفت؟ آنهمه بارش کرده بودم، چرا چیزی نمی گفت؟

پشت سرش کشیده شدم. به دستشویی هدایتم کرد. خودش هم وارد شد. بینیم را بالا کشیدم. پوست صورتم از شوری اشک کشیده می شد. شیر آب را باز کرد. 

ــ بشور بیا بیرون.

و خودش بیرون رفت.

به آینه و تصویر رنگ پریده ام نگاه کردم. امروز صبح که بیدار شده بودم، حتی تصور هم نمی کردم که یک روز هم کامل نشده، برمی گردم. دست هایم را کاسه کردم و خنکای آب را به صورتم پاشیدم. چقدر ساده بودم که چهار جور غذا درست کرده بودم و فکر کرده بودم کسی از نقشه ام بو نمی برد. آب پاشیدم و باز هم سردم شد. چقدر ساده بودم که فکر نکرده بودم بهزاد ساده نیست. بهزاد مثل من فکر نمی کند. چکار کرده بودم؟ بی فکر و به بی پشتوانه خیابان ها را به امید واهی پیدا کردن سر پناه گز کرده بودم! چقدر احمقانه فکر کرده بودم!

سردی آب به تنم نشست. دست خیسم را روی دهنم گذاشتم و دوباره به چشم های خسته ام خیره شدم. تابه حال این قدر جیغ نکشیده بودم. تا به حال اینجور با فریاد حرف نزده بودم. اصلاً تا به حال بهزاد را اینطور ندیده بودم.

با سری به پایین افتاده در دستشویی را بستم. صدای جلز و ولز چیزی از آشپزخانه می آمد. بی توجه، با تنی نزار راهی اتاقم شدم. صدای جدی بهزاد قدم هایم را سست کرد.

ــ لباساتو عوض کن بیا شامتو بخور.

چشم هایم را روی هم گذاشتم. انقدر خسته بودم، انقدر درد داشتم که اگر بهزاد نبود روی همین مبل کنار دستم می خوابیدم.

در اتاق را بستم و یادم آمد که لباسها را تا کرده و توی کمد گذاشته بودم. با فکر اینکه دیگر کسی نیست که تنشان کند. چقدر سادگی کرده بودم!

لباسهایم را عوض کردم. دوست نداشتم شام بخورم. دوست نداشتم کنار بهزاد بشینم. اصلاً با این زهر پیچیده در دهانم، دوست نداشتم چیزی بخورم.

مغزم را به انفجار بود. شقیقه هام را با دستم فشار دادم. نمی خواستم شام بخورم. نمی خواستم خوبی ببینم.

همان طور مچاله شده دراز کشیدم. زخم های بدنم امرزوز چرا سر باز کرده بودند؟! چشم هایم گرم شد و روی هم افتاد. چرا سینا نبود؟ نمی فهمید سینا که نباشد امید ندارم؟ کجا رفته بود؟

سرد بود. داشتم از سرما می مُردم. پهلویم تیر کشید. اگر بابا خوب بود پیشش می رفتم. اگر مادرم بود بهزاد اذیتم نمی کرد. درد توی تنم پیچید. چرا بابا دست از سرم بر نمی داشت؟ من که پول دادم. به روح مادرم قسم خوردم که دیگر پول ندارم. چرا باز هم می زد؟

بهزاد کنار ایستاده بود، چرا کاری نمی کرد؟ به سینا گفته بود دوستم دارد؟ سینا گفت. داد کشید و گفت که خودت گفته بودی دوستش دارم. پس چرا کاری نمی کرد؟ خدایا چرا نمی میرم؟ صورت چروک بسته اکبر آقا جلو کشید. داشت نزدیکم می شد. جیغ کشیدم و بهزاد را صدا کردم.

به جای بهزاد، هومن دستم را گرفت و سوار ماشین سیاهش کرد. خدایا می ترسم. من زن بهزاد بودم، پس چرا از دست هومن نجاتم نمی داد؟ بلند تر جیغ کشیدم. دست های هومن دور گردنم حلقه شد. می خواست خفه ام کند. نفسم را بگیرد. تقلا کردم برای نفس کشیدن. صدای باز شدن دری به گوشم خورد. حتماً بابا بود. خدایا حتماً بابا بود. چرا دست از سرم بر نمی داشت.

سردی لیوان به لبم خورد. سردم بود. با قدرت پسش زدم.

کسی اسمم را صدا می کرد. نمی شناختم. صدایش آشنا بود. چیزی توی دهانم گذاشته شد. چشم هایم باز نمی شد. دستانش شبیه دست های زبر بابا نبود. دست های بابا بو می داد. بوی سیگار و دود. کسی گفت:

ــ این قرصو بخور.

نمی فهمید دهانم طعم زهر داشت. زور می گفت. این صدا همیشه زور می گفت. مامان بالای سرم بود. لبخند می زد. لبخندش فراموشم شده بود. چشم هایش را روی هم گذاشت. یعنی بخور. به حرفش گوش بده. شی گرد کوچکی از گلویم پایین رفت. تصویر مامان تار شد. نباید می رفت. نباید تنهایم می گذاشت. کسی بلندم کرد. به بازوهایش چنگ کشیدم. از بلندی می ترسیدم.

چشم هایم گرمتر شد. مامان پیشم دراز کشیده بود و موهایم را نوازش می کرد. دست گذاشتم روی صورتش و آرام چشم هایم را بستم.

***

چشم هایم را باز کردم. دیگر سردم نبود. پتوی ضخیم را کمی کنار زدم. همه جا تاریک بود. سر درد داشتم ولی نه زیاد. تکانی به خودم دادم. تشک زیرم تکان خورد. روی زمین نبودم انگار. سعی کردم بهتر ببینم. نیم خیز شدم. باز هم تشک تکان خورد. روی تخت بودم. چشم هایم را بازتر کردم. کنارم، خالی نبود. به هیکل درشت بهزاد که کنارم، با فاصله کمی دراز کشیده بود، مات و مبهوت خیره شدم. روی تختش بودم . نفسم گرفت. کامل نشستم. دستش روی پیشانیش بود و آرام نفس می کشید.

یادم افتاد کسی بلندم کرده بود. چرا آورده بود اینجا؟ لبم را به دندان گرفتم. از چشم های بسته اش هم خجالت کشیدم. پتو را آرام کنار زدم. جای من اینجا نبود.

ــ چی می خوای؟

خدایا بیدار بود. دستپاچه شدم. پاهایم را از تخت آویزان کردم. دستش را از صورتش کنار کشید.

خجالت زده گفتم:

ــ میرم تو اتاقم.

با دست دیگرش مچ دستم را گرفت. باز هم جدی بود. حتی وسط خواب هم جدی بود.

ــ بخواب سر جات.

مکث کردم.

نیم خیز شد و دستم را کشید.

از اینکه پیشش بخوابم خجالت می کشیدم. سعی کردم آرام دستم را آزاد کنم.

ــ نه، میرم تو جای خودم بخوابم.

کلافه شد.

ــ گفتم بخواب همین جا.

و دستم محکمتر کشیده شد.

بلاجبار کنارش نشستم. دستش به سمت صورتم دراز شد. ناخوداگاه عقب کشیدم و به تاج تخت تکیه دادم.

دستش میانه راه متوقف شد.

مکث کرد.

نفسش را بیرون فرستاد و پشت دستش روی پیشانیم قرار گرفت. یعنی مهم بودم؟!

پتوی سمتم را بلند کرد.

ــ بگیر بخواب.

حالا چرا پتوی دو نفره؟

خجالت زده دراز کشیدم و برای بیشتر معذب نشدنم، پتو را تا زیر گردنم بالا کشیدم.

ساعد دستش را دوباره روی پیشانیش گذاشت.

چشمم به ساعت روی دیوار خورد. سه صبح بود. صدای خسته اش توی گوشم پیچید.

ــ بگیر بخواب. 

لبم را گزیدم. پتو را بالاتر کشیدم و سعی کردم که بخوابم.

به زور بستن چشم هایم فایده ای نداشت. خوابم پریده بود. از صاف و مستقیم خوابیدن خسته شده بودم. دوست داشتم به پهلو بچرخم. از اینکه سمت بهزاد بچرخم خجالت می کشیدم. نمی شد پشت به او بخوابم. کاش توی اتاق خودم بودم.

پتو را کمی کنار زدم. از گرمای پتو عرق کرده بودم. راه گلویم خشک شده بود. نیم نگاهی به چشم های بسته اش انداختم. یعنی خواب بود؟

سعی کردم بدون بالا و پایین شدن تشک بلند شوم. بدجور تشنه ام بود. قبل از اینکه پتو را کامل کنار بزنم، با چشم های باز و خسته از بی خوابیش، سمتم چرخید.

تند و سریع قبل از تشرش گفتم:

ــ میرم آب بخورم.

توی جایش نشست. دستی به صورتش کشید.

ــ نمی خواد، بشین میارم برات.

خواب آلود از تخت پایین رفت.

چرا اینطور می کرد؟

پتو را کنار زدم  و به تاج بلند تخت تکیه دادم.

به پتوی کنار رفته نگاهی کرد. لیوان آب را دستم داد و دوباره روی تخت دراز کشید.

زیر لب تشکر کردم. انگار او هم خوابش پریده بود که مستقیم به سقف خیره شده بود.

آرام گفتم:

ــ میشه پنجره رو باز کنیم؟ گرمه. کولرم که خاموشه.

چرخید سمتم.

ــ نه. آبتو بخور و بگیر بخواب بزار منم بخوابم. سر درد گرفتم.

خودم را جمع و جور کردم. زیر نگاه خیره اش، چند قلب آب را پایین فرستادم.

بالشت کج شده ام را بالا کشید.

ــ بخواب.

ملحفه سفید پایین تخت را برداشتم و رویم کشیدم.

صاف و مستقیم دراز کشیدم. از نزدیکیش، از نفس هایش که به صورتم می خورد معذب بودم. چشم هایم را بستم. کاش زودتر صبح می شد.

میان درگیریم برای کمی خواب بی مقدمه پرسید:

ــ از کی اون یارو مزاحمت شده؟

چشم های فراری از خوابم باز شد. کدام یارو را می گفت؟

گیجیم را که دید، گفت:

ــ همون مزاحم تلفنیه.

ملحفه را تا زیر گلویم بالا کشیدم. آرام جواب دادم:

ــ از فردای روزی که اومدم اینجا.

نیم خیز شد. به نیم رخم خیره شد و توبیخ کرد.

ــ چرا روز اول نگفتی؟ چرا همه چیزو مخفی می کنی؟ فکر نمی کنی بالاخره یه روز می فهمم؟

چند درجه به سمتش چرخیدم.

ــ من ...

زبانم نچرخید به ادامه دادنش.

ــ تو چی؟ ترسیدی؟ از چی؟ یعنی اگه روز اول می گفتی عواقبش از اون روز بدتر می شد؟ چرا با بچه بازیات باعث می شی کاری کنم که بعدش عذاب وجدان بیخ گلومو بگیره؟

بیشتر چرخیدم. چشمانم را پایین کشیدم و به دست تکیه شده اش روی تخت خیره شدم.

آرامتر شد.

ــ دیروز رفتم مخابرات پرینت گرفتم.

نفسی کشید. برایش سخت بود انگار. سیبک گلویش با صدا بالا و پایین شد.

ــ فردا میرم ازش شکایت می کنم.

دوباره دراز کشید و نیم رخش مقابل چشمهایم قرار گرفت.

ــ هر روز زنگ زده. هر روز. درسته مکالمه ات پنج ثانیه بیشتر نشده، ولی با پنهون کاریت...

سرش را چرخاند و مستقیم و نافذ به چشم های تبدارم نفوذ کرد.

ــ دیگه هیچ وقت، هیچ چیزی رو ازم پنهون نمی کنی.

آرام سرم را تکون دادم. انقدر آرام که متوجهش نشد.

چرخید و از کتفم را هم چرخاند. جدی تر شد.

ــ شنیدی چی گفتم؟

شنیده هایم را که تأیید کردم، چشم هایش چند ثانیه ای روی صورتم چرخید و قبل از اینکه کامل به پشت بخوابد حرف آخر را تمام کرد.

ــ در ضمن از فردا همین جا می خوابی.

بین خواب و بیداری صدای شر شر آب حس خوب آرامش می داد. از بی خوابی دیشب خسته بودم. چشمهایم لجولجانه برای باز شدن مقاومت می کرد.

صدای آب قطع شد. چشمانم هنوز مقاوم بودند. باز شدن دری هوشیارم کرد. بوی بخار آب توی دماغم پیچید و همزمان چشم هایم به سختی باز شدند. بهزاد بود. با حوله تن پوشی که به تن داشت و موهای سرش را می چلاند.

سریع خودم را جمع و جور کردم. به وضعیت خوابیدنم نگاه کردم. زیاد هم بد نبود.

چشمم به ساعت افتاد. هشت صبح بود. سریع ملحفه را کنار زدم. ساعت هشت بود و من هنوز زیر سماور را هم روشن نکرده بودم. بهزاد که چرخید بلافاصله سلام دادم.

به سر و وضع آشفته ام نگاه کرد و جواب داد.

از تخت پایین رفتم و با عجله گفتم:

ــ ببخشید. خواب موندم. الان چایی رو آماده می کنم.

از کنارش که رد می شدم دستش روی سینه ام نشست.

ــ نمی خواد، خودم چایی گذاشتم. بشین کارت دارم.

سشوار را به برق زد. دستش برای روشن کردنش بالا رفت ولی میانه راه متوقف شد.

بیخیال خشک کردن موهایش شد. چند قدم به سمتم برداشت و درست رو به رویم قرار گرفت.

چشم هایم هنوز خواب داشتند. سرم را بالا گرفتم و چشمم خورد به سینه اش. با شرم سر به زیر گرفتم.

صدای خسته اش خواب را گرفت.

ــ امروز من نیستم.

عسلی کنار تخت را جلو کشید و با فاصله یک وجب دست رو به رویم نشست.

ــ نهار نمیام. سینا هم که نیست.

ناخواسته میان حرفش پریدم.

ــ سینا کجاست؟

اخم کرد و تشر زد.

ــ بین حرفم نپر.

کمی عقب کشیدم.

ــ امروز تا شب تنهایی. می خوام بشینی و فکر کنی. به همه چیز. به زندگی جدیدت. به خانواده جدیدت. به کارایی که کردی.

کمی مکث کرد. با انگشتهای دستم بازی می کردم.

ــ و فرار دیروزت.

پوست ناخنم را کندم.

تصویر سوگل و لاغری بیش از حدش نفش بست.

خون به گوشه ناخنم سرایت کرد. انگشتم را سریع بین دستم پنهانش کردم.

ــ می خوام که بزرگ شی. کار دیروزت رو فراموش می کنم. از این به بعد باید بدونی که تو دیگه مجرد نیستی. ازدواج کردی. درسته ازدواجت معمولی نبود، ولی به هر حال تو الان متأهلی. تا دیروز از یه چیزهایی مطمئن نبودم. از همون اولش دنبالت بودم. میخواستم ببینم پیش کی میری؟ با کی قرار می ذاری؟ ولی تو بلا تلکیف بودی. تنها بودی. تا آخر شب. همون دیروز حرفهات رو باور کردم. وقتی اون جوری از دست اون مرد توی پارک فرار کردی، می خواستم بیام سراغت. ولی بازم صبر کردم. گفتم بزار ببینم شب که شد می خوای چکار کنی. چطور تونستی همین جور بدون هیچ پشتوانه ای از خونه بیرون بزنی؟ 

دهان باز کردم که چیزی بگویم. اجازه نداد.

ــ شروع این جریان خیلی بد بود. آزارم داد و باعث شد تو رو هم آزار بدم. ولی می خوام شرایط رو تغییر بدم. دیشبم گفتم. از این به بعد همین اتاق می خوابی. چند روزی بهت فرصت میدم.

دستش رفت زیر چانه ام و سرم را بلند کرد. چقدر نافذ صحبت می کرد.

ــ دو ماهه که بهت فرصت دادم. امشبم بهت فرصت میدم. ولی از فردا شب ...

حرفش را نیمه تمام رها کرد.

گونه هایم سرخ شده بود.

چشمش کشیده شد به ناخن دستم که باز هم کنده می شد.

بین دو دستم فاصله انداخت. توپید:

ــ داره خون میاد. بازم دست نمی کشی.

دستم را بالا آورد و دقیق تر انگشت هایم را برانداز کرد.

ــ چکار می کنی با این انگشتا! حتی یکیشون هم سالم نیست.

اینها توجه بود؟

ــ دیگه نبینم داری می کنیشون. مگه تو این خونه ناخن گیر نیست!

راست می گفت. همه انگشتانم زخم بودند. هیچ وقت برای انگشت های دستم ناخن گیر به دست نگرفته بودم. همیشه با دندان می کندمشان.

ــ در ضمن از امشب درست می خوابی.

سرم را بالا گرفتم و متعجب به چشم های عجیب شده اش! نگاه کردم.

ــ دیشب داشت تازه خوابم می گرفت که با پا زدی درست وسط سینه ام.

چشمهایم گشاد شد. من همیشه آرام می خوابیدم.

با دستپاچگی خواستم معذرت خواهی کنم که لبهایش کش آمد.

لبخند زد؟ یعنی شوخی کرده بود؟ با من شوخی کرده بود؟

بهزاد رفته بود و من میان احساس های عجیب تر از قبلم، درست وسط هال نشسته بودم و خودم را تاب می دادم.

خودم را تاب می دادم و به چند شبی که مهلت داده بود فکر می کردم. من هنوز به بهزاد شما! می گفتم. حالا چطور...

دلم برای سینا تنگ شده بود. بهزاد گفته بود چند روزی مهمان خانه بیتاست. سینا که طاقت دوری بهزاد را نداشت!

اگر می دید که من اتاق بهزاد را اشغال کرده ام چه فکری می کرد؟! خوشحال می شد یا حسودی می کرد!

به ساعت نگاه کردم. ساعت ده و نیم بود. خبری از مزاحم همیشگی نشده بود. انگار فقط هدفش همین بود که بهزاد آنچه را که نباید، بشنود.

کمرم تیر کشید. دیشب چقدر جا به جا شده بودم. چقدر غافلگیر شده بودم!

بهزاد گفته بود به هیچ تلفنی جواب ندهم. گفته بود بألاخره می فهمم که چه کسی توی زندگیش موش دوانده است؟ بعد با خودش حرف زده بود و گفته بود که حدس می زند کار چه کسی است.

وسط هال دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.

دیروز همین موقع خیابانهای انقلاب را به امید پیدا کردن سر پناه بالا و پایین می کردم. اگه بهزاد نبود چه بلایی سرم می آمد؟ چه عاقبتی پیدا می کردم؟ شکم برآمده سرآشپز، با آن پیش بند کثیف و چرکیش، بدنم را لرزاند.

بهزاد هر چه بود امنیت داشت. دست بزن داشت، بد اخلاق بود، زورگو هم بود ولی من عجیب با بودنش احساس امنیت داشتم.

اگر روزی شد که احساس راحتی کردم، من هم شرط می کردم. که دست بزن نداشته باشد. که سیگار نکشد. من دیگر طاقت نداشتم. طاقت تکرار مکررات را نداشتم.

تصویر لبخندش، نقش بست و همزمان لبخند روی لب هایم کش آمد. با من شوخی کرده بود. برای بار اول برایم لبخند زده بود و من هنوز با لبخندش سر ذوق می آمدم.

***

هوا تاریک شده بود. حمام رفته بودم و موهایم را دم اسبی بسته بودم. حس خوبی داشتم. حس اینکه زن این خانه شده ام. قیمه درست کرده بودم. سوپ هم همینطور. بهزاد گفته بود فکر کنم. به زندگی جدیدم. به خانواده جدیدم.

فکرم ناخواسته سمت بابا کشیده شد. او هم جز انکار ناپذیر خانواده ام بود. یعنی در چه وضعیتی بود؟ پولش تمام شده بود تا حالا؟ یعنی باز هم ...

صدای ماشین بهزاد از فکر بیرونم آورد. دستپاچه به همه جای خانه نگاه کردم. همه چیز مرتب بود. زیر سماور را زیاد کردم. و مردد شدم بین اینکه در آشپزخانه بمانم یا به استقبال بروم.

در هال باز شد. گفته بود یادم بماند که متأهلم.

جلو رفتم و سلام و خسته نباشید گفتم. خستگی از سر و صورتش می بارید. آرام جواب سلامم را داد. ذوقم کور شد.

کیف و کتش را گرفتم و روی مبل گذاشتم.

به سمت دستشویی که رفت، راهم را به سمت آشپزخانه کج کردم.

سینا نبود. میز یک نفره چیدم. به روال همیشه.

بهزاد حوله به دست وارد شد. نگاهی به میز چیده شد انداخت. نهایت سلیقه ام را به کار برده بودم. انتظار داشتم تعریف کند. ولی چیزی نگفت. صندلی را بیرون کشید.

ــ پس بشقابت کو؟

هول شدم. می خواست با هم شام بخوریم!

دست به سینه منتظرم ماند.

ــ من فکر کردم، فکر کردم که بعداً بخورم.

چرا باز هم طلبکار بود.

ــ اصلاً به چیزایی که گفتم فکر کردی؟

تمام هیجانم فروکش کرد.

اخم کرده بود. بشقابش را برداشت و گفت:

ــ برای خودت بشقاب بیار.

بشقاب برداشتم و مقابلش نشستم. سوپ کشید.

ــ بکش غذاتو. امروز چکارا کردی؟

باز هم هول شدم. چقدر بی عرضه بودم. از پس یک مکالمه ساده هم بر نمی آمدم!

کفگیر برنج را برداشتم و آرام گفتم:

ــ کار خاصی نکردم. به حرفاتون فکر کردم. و شام درست کردم.

منتظر به چشم های خسته اش خیره شدم.

لیوانی آب پر کرد.

ــ کسی تماس نگرفت.

ــ یه بار تلفن زنگ زد. ساعت پنج. جواب ندادم.

سرش را تکان داد و کفگیر برنج را برداشت.

به صورتم نگاه کرد و بی مقدمه پرسید:

ــ می خوای کنکور شرکت کنی؟

غذا به گلویم پرید. به سرفه افتادم. بهزاد بود! خودِ خودش! لیوان آبش را دستم داد. چند قلپ خوردم و سرفه ام آرام گرفت. باز هم خندید. مثل صبح لبخند زد.

ــ چه خبرته. نگفتم که قبول شدی. گفتم می خوای شرکت کنی؟

سریع جواب دادم.

ــ یعنی اجازه میدین؟

دست از غذا خوردنش کشید. باز هم جدی شد.

ــ آره. فقط به شرطی که همین تهران قبول بشی. می تونی؟

با ذوقی شبیه ذوق زدگی های سینا، دو بار پشت سر هم تکرار کردم:

ــ می تونم، می تونم. قول میدم تهران قبول شم. قول میدم.

بدون هیچ حسی گفت:

ــ خیلی خب. غذاتو بخور.

توی ذوقم خورد. ولی مهم نبود. هیچ کدام مهم نبود. قرار بود کنکور شرکت کنم. بهزاد گفت. خودش گفت. دانشگاه می رفتم. خدایا دانشجو می شدم.

***

بعد از سالها شاد بودم. خیلی وقت بود که مزه شادی از یادم رفته بود. آخرین بشقاب را آب کشیدم و در حالیکه دست هایم را خشک می کردم، زیر چشمی به هال و بهزاد لمیده روی مبل نگاه کردم. حالا چه کار می کردم؟ پیشش می رفتم ؟ کنارش می نشستم و با هم سریال تماشا می کردیم؟ 

صندلی آشپزخانه را عقب کشیدم و نشستم.کاش سینا بود. ترسیدم به اتاقم بروم و بازهم بداخلاقی کند. دیدم که بلند شد و با چشم دنبال چیزی گشت.

نگاهش به آشپزخانه کشیده شد و اخم هاش توی هم رفت.

ــ کتمو کجا گذاشتی؟

چرا وقت صحبت کردن با بهزاد دستپاچه می شدم! چرا اخم می کرد!

به اتاق یک روز مشترکمان رفتم و کتش را آوردم. توی جیبش دست برد و پاکت سیگار را بیرون کشید. شادی یک ربعیم دود شد. چشم های ریز شده اش را از صورتم کَند و راهی حیاط شد.

سیگار که می دیدم یاد بابا و هال همیشه دود گرفته مان می افتادم. خواستم چیزی بگویم. اعتراض کنم. دروغ چرا، جرأت نکردم.

روی مبل نشستم و بُغ کردم. چرا سیگار می کشید! سیگار می کشید و از سینا قایم می کرد! او که سیگاری نبود. خودم دیده بودم بعد هر پک، به سرفه می افتاد.

نیم ساعت گذشت. بهزاد توی حیاط بود. از پشت پنجره دیدم که عمیق توی فکر بود.

بلاتکلیف دوباره سر جای قبلیم نشستم. تا کی باید منتظر بشوم که بیاید و روی تخت دراز بکشد. من روی اینکه به اتاق خواب بروم را نداشتم.

روی مبل دراز کشیدم و چشم هایم را بستم. یعنی این خانه را می فروخت؟ ماشین را هم؟ پس کجا زندگی می کردیم؟ کاش هیچ وقت عمه خانم به این خانه نمی آمد. کاش با بهزاد لج نمی کرد.

در هال باز شد و من مثل فشفشه از جام پریدم. به حالت احتمالاً آشفته ام نگاه کرد. باز هم جدی بود.

ــ اینجا چرا خوابیدی؟

پاکت را روی کانتر پرت کرد. بلند شدم.

ــ خواب نبودم.

تشنه ام نبود. ولی برای آب خوردن به سمت آشپزخانه رفتم. باید کمی وقت تلف می کردم.

بریم بخوابیمی گفت و راهی دستشویی شد.

***

با طمأنینه وارد اتاق شدم. چراغ روشن بود و بهزاد روی تخت و به پشت دراز کشیده بود. آب دهانم ناخوداگاه پشت گلویم جمع شد.

ــ چراغو خاموش کن.

چراغ را خاموش کردم و آرام تخت را دور زدم. لبه تخت نشستم و ملحفه را باز کردم. با فاصله به پشت دراز کشیدم ، به سبک خودش.

نفس بلندی کشید. آرام شب بخیر گفتم و چشم هایم را بستم.

بیشتر از آنچکه تصور می کردم معذب بودم. عضلاتم خشک شده بود. باز هم بین راست یا چپ چرخیدن گیر کرده بودم. تا کی باید صاف و مستقیم دراز می کشیدم؟

سمتم چرخید. از نفس های بلندش زیر گوشم فهمیدم.

ــ مریم.

چشم هایم باز شد. از گوشه چشم دیدیم که دست هایش باز بود. به نشانه آغوش. به نیم رخ خجالت زده ام زل زده بود.

نفسم رفت. عضلاتم درگیر شدند.

نتوانستم به خودم حرکت بدهم. تعللم را که دید، دست دراز کرد و آرام به آغوشش کشیده شدم.

صدای قلبم، بلند و قاطع عرض اندام می کرد. خشک و مسخ شده بین آغوشش بودم. بدنم می لرزید. از دست های مردی که از دیروز، زیر پوستی محبت می کرد.

سعی کرد سر فرو رفته ام را بالا بیاورد.

ــ هی مریم. بدنت چرا می لرزه؟

جواب ندادم. جوابی نداشتم. برای تن و جان محبت ندیده ام جوابی نداشتم. پشتم را آرام ماساژ داد.

لحنش شوخ شد. بهزاد باز هم شوخ شده بود.

ــ خجالت می کشی؟ آره؟ سرتو بیار بالا ببینمت.

سرم را پایین تر گرفتم. تا برخورد چانه با سینه ام.

محکمتر به خودش فشارم داد. 

چند دقیقه ای در همان حالت باقی بودیم. هیچ کدام حرفی نمی زدیم.

نفس های آرام و منظمش به قلب کوبنده و بدن لرزانم، دهن کجی می کرد. باز هم سکوت شکسته شد. باز هم جدی شد.

ــ اون روز صبح عمه خانم زنگ زده بود شرکت. از پشت خط با هم درگیر شدیم. اعصابم خورد بود.

نفس بلندی کشید. سختش بود.

ــ با عجله اومدم خونه که سند ماشینو بردارم. حالم خوب نبود.

دست های گره کرده اش کیپ تر شدند.

ــ اون مردک زنگ زد. فکرم درست کار نمی کرد. حرفهاش دیونه ام کرد. میخواستم زندگی جدیدم رو رو به راه کنم که یکی گفت زنت داره خیانت می کنه. منطقی نبود ولی اون لحظه دیوونه شدم. نمی خواستم اون طوری برخورد کنم، دست خودم نبود. روزایی که بابا سکته کرده بود یادم افتاد. روزهایی که هی دم گوشم خوند نزار افسار زندگیت از دستت خارج بشه. نزار به حال و روز من بیفتی. پشت پایی که اون زن بهمون زد...

چانه اش را به سرم تکیه داد.

ــ من انقدرا هم بد نیستم مریم. دست و پای کبودت رو که میبینم، عذاب می کشم. به خودم لعنت می فرستم. برای سینا جوابی ندارم که بدم.

سرم را بالا آورد. مقاومت نکردم. چشم هایم خیس شده بود. به چشم هام زل زد.

ــ اگه بدونی چه گریه ای می کرد اون روز که از بیرون باهاش تماس گرفتم.

چانه ام لرزید. سرم را زیر گرفتم و با بغض گفتم:

ــ دلم براش تنگ شده. میشه فردا بیارینش؟

دماغم را بین دو انگشتش گرفت و کشید.

ــ تو کی می خوای این رسمی حرف زدن رو بیخیال بشی دختر! نا سلامتی زن و شوهریم.

آرام شده بودم. میان بغض لبخند کم جانی زدم. راست می گفت. همیشه از سوم شخص استفاده می کردم. انگار که با دبیر مرد عربیمان صحبت می کنم.

بالاتر کشیدم. درست مقابل صورتش. از نگاه کردن به چشم هایش فرار می کردم. شوخی نبود، بهزاد بود. و نفسهایش آرام کرده بود.

خبری از اخم های همیشگی نبود. صورتش زیبا بود. مردانه بود و لبخند که میزد، دلم برایش ضعف می رفت.

ــ فردا نهار مهمون من. میریم دربند. خوبه؟

لبخند زدم. به خوبی هایی که نوازشم می کرد. به مردی که این روزها، مردانگیش نمود پیدا می کرد.

کنجکاو بودم. پرسیدم:

ــ مادرتون، چرا رفت؟

اخم هایش در هم شد. پشیمان شدم.

ــ نمی خوام در موردش صحبت کنم. تو هم دیگه نپرس.

لب و لوچه ام آویزان شد.

ــ چشم. نمی پرسم.

دوباره به آغوشم کشید.

ــ آفرین دختر خوب.

فرصت خوبی بود. با تردید گفتم.

ــ میشه، میشه یه خواهشی بکنم؟

ــ تا چی باشه. ولی فکر نکنم ردش کنم.

دوباره خوب شده بود.

ــ میشه دیگه سیگار نکشید.

بلافاصله اضافه کردم.

ــ بابام وقتی یک پاکت سیگارش شد دو پاکت، اعتیادش شروع شد.

ــ یعنی منم معتاد می شم؟

سرم را تکون دادم.

ــ احساس می کنم من باعثش شدم. شما که بلد نیستین.

خندید.

ــ از کجا می دونی بلد نیستم.

دستی به موهای بافته شده ام کشید.

ــ در ضمن بازم گفتی شما که. از این به بعد برای هر شما جریمه میشی. جریمشم خودم تعیین می کنم.

شوخ بود. و باز هم شوخی می کرد.

***

چرخیدم. چشم های خواب آلوده ام میلی به باز شدن نداشتند. صدایی نبود. پس هنوز برای بیدار شدن زود بود.

جسم نرمی روی بینیم کشیده شد. سریع چشم باز کردم. تصویر لبخندش جلوی چشم هام بود. نوک انگشتش روی بینیم سرسره بازی می کرد.

خجالت زده لبخند زدم.

ــ صبح بخیر. خیلی وقته بیدار شدین؟

باز هم خراب کرده بودم. بیدار شدین خیلی رسمی بود.

انگشت های دستم را به بازی گرفت.

ــ یک ساعتی میشه. بخواب زوده هنوز.

ملحفه را کنار زدم.

ــ ببخشید خواب موندم.

دوست داشتم هر چه زودتر از زیر نگاههای کنجکاو و دقیقش فرار کنم.

مچ دستم را گرفت و به سمت خودش کشاند.

ــ بخواب میگم. ساعت هفت و نیمه.

دوباره قصه دیشب تکرار می شد. وقتی خوب بود دیگر از خدا هیچ نمی خواستم. آغوشش امنترینِ دنیایم بود. چشم هایم را بستم. کاش خواب نبودم.

نیم ساعتی دراز کشیدیم. چقدر طول می کشید که مثل زن و شوهر های معمولی باشیم! یعنی تا ابد با هر برخورد دستش، عضلاتم منقبض می شد؟ اصلاً از عهده زن شرعی شدنش بر می امدم؟

***

صبحانه را بین نگاههای تازه رنگ گرفته بهزاد خوردیم. برایم لقمه گرفته بود. برایم چای ریخته بود. گفته بود کمی که اوضاع خوب بشود میهمانی می گیریم. گفته بود و من کیلو کیلو قند آب کرده بودم. برق چشمهای ذوق زده ام را توی فنجان چایی دیده بودم. چقدر خوب بود، وقتی که خوب بود.

میز را جمع کردم. بهزاد رفت که به عمویش زنگ بزند. جای سینا خیلی خالی بود. چقدر خوشحال می شد اگر بابا بهزاد مهربان شده اش را می دید.

با سلام گفتن بهزاد گوش هایم را تیز کردم.

ــ ممنون. چه خبر؟

...

ــ جوابی نشد از اون خریدار؟

...

ــ جداً؟ تا چند درصد احتمالش میره؟

...

ــ امید به خدا. تا پس فردا همه چیز مشخص میشه؟

...

ــ نگران نباشید. این دو روزم صبر می کنیم. اگه که جور نشد من مشتری دست به نقد دارم.

...

ــ بله می دونم. شما هم مشکلات خودتون رو دارید.

...

ــ چشم حتماً. به زنعمو و بچه ها سلام منو برسونید. خداحافظتون.

در یخچال را بستم و پشت کانتر ایستادم. کلافه چیزی یادداشت و خودکار را روی میز پرت کرد.

از دیروز کمی جرأت گرفته بودم.

ــ آقا بهزاد.

نگاهش روی صورتم نشست.

ــ می خواین این خونه رو بفروشین؟

عذاب وجدان بیخ گلویم را چسبیده بود.

بلند شد.

ــ نمی دونم. یه مشتری برای شرکت پیدا شده. تا دو روز دیگه جواب قطعی رو میده.

دستی به صورتش کشید و ادامه داد:

ــ اگه با مبلغ پیشنهادی ما موافقت نکنه، مجبورم خونه رو بفروشم.

اینها همه اش تقصیر من بود. سرم را پایین گرفتم. خجالت زده بودم.

ــ من مقصرم. اگه من نبودم، شما به شرکتتون می رسیدید، عمه خانم هم باهاتون لج نمی کرد.

بلند شد. خودش را به پشت کانتر کشاند. اخم هاش درهم شده بود. تن صداش رنگ سرزنش گرفت.

ــ بار آخریه که از این حرف ها می شنوم. 

ار تغییر ناگهانی اش عقب کشیدم. از توپ و تشرش مثل همیشه، بغض کردم.

پفی کشید و دست هایش را به پشت گردنش برد.

چند قدمی توی هال زد. من که چیزی نگفتم. به سمت آشپزخانه چرخید و تا پشت کانتر امد.

از پشت بغلم کرد. خم شد و لبهایش، کنار گوشم قرار گرفت.

ــ ببین مریم، باید یاد بگیری قوی باشی. یاد بگیری برای هر چیزی خودت رو مقصر ندونی. برای هر چیز الکی مثل بچه ها گریه نکنی. اگه حقی داری باید بگیریش، حتی شده با زور. دیگه نباید ضعیف باشی.

تکه ای از موهای بازم را به پشت گوشم کشید.

ــ باید انقدر قوی باشی تا بتونی بچه های آیندمونو خوب و محکم بار بیاری. من مریم ضعیف نمی خوام. باشه مریم؟

با سر حرفش را تأیید کردم. نفس آسوده ای کشید و جدا شد.

قوی بودن تا چه حد سخت بود؟

ــ برو آماده شو که بریم.

برگشتم. استفهامی به چشم های خسته اش نگاه کردم.

ابروهایش بالارفت.

ــ به همین زودی یادت رفت! چیزی در مورد دربند یادت نمیاد؟

با حواس پرتی سریع گفتم:

ــ ببخشید حواسم نبود.

باز هم اخم کرد. با انگشتش روی بینیم زد و باز هم جدی شد.

ــ انقدر برای هر چیز بی خودی معذرت خواهی نکن. خوشم نمیاد از این کارات.

گفت و به اتاقش رفت.

لب و لوچه ام پایین کشید. خرابکاری بود که پشت هم ردیف می شد.

اسپرت پوشیده وسط هال ایستاده بود. دل توی دلم نبود. به نظرم شیک پوش ترین زن دنیا شده بودم. کاش تأییدم می کرد. صدای به لرزش افتاده ام را صاف کردم.

ــ من آماده شدم.

خدایا کاش تعریفم می کرد.

برگشت. چند ثانیه ای براندازم کرد. چیزی نگفت. جلو کشید و دستش را بالا آورد. گره روسری کیپ شده زیر چانه ام را، کمی شل و بعد روی سرم مرتبش کرد.

خواست چیزی بگوید که تلفن زنگ خورد.

ــ سلام گل پسر خودم.

...

ــ منم دلم برات کلی تنگ شده.

...

ــ باشه، چه خبره! فردا میام دنبالت.

ــ مریمم خوبه.

نگاهی به من انداخت و دستش را به نشانه ی هیس روی بینیش گذاشت.

ــ مریم خونه نیست. فردا میاد.

...

لحنش کمی تند شد.

ــ خونه باباشه سینا. گفتم فردا میام دنبالت.

***

توی ماشین نشسته بودیم. درست مثل زن و شوهرهای واقعی. مانتوی سورمه ای کتان تنم بود و کفش های شیک و نو هم، آن پایین چشمک می زد. گره روسریم را برای بار هزارم مرتب کردم. بهزاد نگاه های زیر چشمی می کرد. یعنی حرکاتم را کنترل می کرد؟ کیفم را مرتب کردم و صاف نشستم. دوست نداشتم باز هم خرابکاری کنم. باید یادم بماند برای هر چیز بی خودی معذرت خواهی نکنم. برای هر چیز بی خودی آبغوره نگیرم. نامحسوس به نیم رخ فکریش نگاهی انداختم. حالا که خوب شده بود، باید تمام سعیم رو می کردم.

تا به حال در بند نیامده بودم. اینطور که معلوم بود باید کلی سربالایی بالا می رفتیم. چقدر شلوغ بود. دختر و پسر دست توی دست هم، می گفتند و می خندیدند. به شادیشان لبخند زدم. بهزاد ماشین را پارک کرد و پیاده شدیم. جلوی ماشین منتظر ایستادم. ذوق داشتم. اصلاً از ذوق را به مرگ بودم. ذوق مرگ که می گفتند همین بود! سوییچ ها را توی دستش جا به جا کرد و هم قدم به راه افتادیم.

چند جوان پشت سرمان بودند و بلند بلند می خندیدند. به دو زوج خوشبخت که دست در دست هم راه می رفتند و هر از گاهی زیر گوش هم چیز هایی می گفتند حسادت کردم. پسر چیزی در گوش دختر گفت و دختر مشت آرامی به بازویش زد و همزمان گفت " بی حیا" بهزاد هم شنید. یعنی چه گفته بود؟

نگاه هر دویمان به خوشبختی شان بود. چرا بهزاد چیزی نمی گفت؟ صدای جوان های پشت سرمان بلند تر شد. بهزاد دستم را در دستش گرفت و کمی به قدم هایمان سرعت داد.

ــ باید برات کفش اسپرت بگیریم. این کفشا مناسب اینجور جاها نیستند. زیاد که اذیت نمی شی؟

کفش ها نو بود. پاشنه ام را اذیت می کرد. با اینحال گفتم که اذیت نمی کنند. چه حس خوبی بود که کنار مردی راه بروی که به فکرت بود. از دست آرام گرفته توی دستش احساس غرور می کردم.

***

کنار رودخانه ایستادیم.

ــ تا حالا اومدی اینجا؟

ــ نه، هیچ وقت.

به نیم رخم نگاه کرد.

ــ من هم تابستون قبل اومدم، با سینا.

روی سنگ بزرگی کنار رودخانه نشستیم.

ــ سری بعد سینا رو هم با خودمون بیاریم؟

ــ حتماً.

توی ماشین نشسته بودیم. بهزاد رانندگی می کرد و ذهن آشفته من حول بابا می چرخید.

ــ به چی فکر می کنی؟

به سمتش چرخیدم. چشم هایش رو به رو را می پایید.

گوشه ی مانتویم را به بازی گرفتم. از اینکه در مورد بابا حرف بزنم، حس خوبی نداشتم. اما این دلشوره لعنتی چیز عجیبی بود. ناخواسته ذهنت به هر کجا که نباید، کشیده می شد.

ــ سر نهارم فکرت مشغول بود.

گوشه ای پارک کرد و ترمز دستی را کشید. کامل به سمتم چرخید.

ــ مریم چی گفتم بهت؟

باز هم ملامت می کرد. چه می گفتم! حرف های کلانتریش هنوز توی گوشم بود.

ــ چیزی مهمی نیست. راستش، ...

من و من کردم. کلمه ی بابا توی دهانم نمی چرخید. ولی با هر لقمه کبابی که امروز ظهر خورده بودم، صورت تکیده اش جلوی چشم هایم امده بود و اولین غذای زن و شوهریمان! زهرم شده بود.

چشم هایش را طولانی روی هم گذاشت.

ــ اون روز بهت گفتم یه بار دیگه هم تکرار می کنم. چون نباید فراموش کنی. گفتم هر چیزی، حتی کوچکترین مسایل رو هم نباید مخفی کنی. از پنهون کاری خوشم نمیاد. اگه چیزی هست بهم بگو. هر چیزی که باعث اون حلقه اشکی که سر نهار قایمش کردی، شد.

فهمیده بود؟ دیده بود؟ باز هم خجالت می کشیدم. باز هم برای باز کردن قفل زبانم، گوشه ی مانتویم چروک می شد.

دید که حرفی نمی زنم نفسی گرفت و دوباره استارت زد. راهنما که زد، زبانم باز شد هر چند تُنش آرام بود.

ــ فکرم پیش بابامه. می خواستم بپرسم، می تونم یه سر بهش بزنم؟

و مضطرب به حالت صورتش چشم دوختم.

قاطع و محکم گفت:

ــ نه.

دسته ی کیف توی مشتم مچاله شد. صاف نشستم و به صندلی تکیه دادم. نیم نگاهی به صورت پکرم انداخت.

ــ اون مهلتی که بهت داده بودم امروز تموم شد.

عرق شرم به پیشانیم نشست. چرا اینجور رک!

ــ ببین مریم، اگه می بینی روی این مسئله اصرار دارم، دلیلش شاید اون چیزی نباشه که بهش فکر می کنی.

به نیم رخ احتمالاً گلگون شده ام نگاه کرد و باز هم راهنما زد.

ــ تو باید جایگاهت تو زندگی و خانوادمون مشخص بشه، که یکی از راه هاش همین مسئله است. تو باید بفهمی که به معنای کلمه متأهلی، این تأهل جلوی خیلی از افکار و تصمیم های شاید خامت رو می گیره. دیگه نمی خوام تا تقی به توقی می خوره نگران این باشم که نکنه امشب که برگشتم خونه، مریم رفته باشه، نکنه مریم یه حرکت نپخته انجام داده باشه.

پارک کرد و خم شد به سمت پنجره من و چیزی را چک کرد. صاف نشست و با دو دستش به فرمان چسبید.

ــ رابطه که امشب شکل می گیره، شاید از روی عشق نباشه...

شکستم و صدای شکستن دلم دست های مشت شده ام را شل کرد. رابطه اش از روی عشق نبود.

فشار دستش روی فرمان بیشتر شد. باز هم چیزی قرار بود بشنوم که برایش سخت بود. چند ثانیه ای فکر کرد. انگار تصمیمش را گرفت که فرمان را رها کرد و اینبار کامل به سمتم چرخید. پشت به پنجره اش.

ــ ولی این وسط من نسبت بهت احساستی دارم که روز به روز دارند قوی تر می شند. دارم بهشون ایمان میارم. دیگه نمی تونم تحمل کنم که اذیت بشی. گریه کردن هات اذیتم می کنه. من اینا رو به فال نیک می گیرم. نمی دونم با این همه اتفاقاتی که بینمون افتاده و همیشه تو ضربه جسمیش رو دیدی الان چه احساسی به من داری! ولی ازت می خوام که فراموششون کنی. منم کم اذیت نشدم، شاید درد جسمی نداشتم، ولی فکر اینکه از آدمی بی عرضه ای مثل هومن رودست بخورم، داشت دیوونم می کرد. بعدش هم که مسایل شرکت و ...

آه بلندی کشید.

ــ زندگی من بالا و بلندی زیاد داشته، مرگ بابا، رفتن اون زن، ازدواج بیتا، از آب و گل در آوردن سینا، توی هیچ کدوم از اینها به اندازه ی این دو ماه اذیت نشدم. از اینهمه تنش خسته شدم. دوست دارم حالا که سرنوشتمون اینطور رقم خورده، یه جوری سر و سامونش بدم. از تو هم توقع دارم. تو هم باید همه تلاشت رو بکنی. نمی خوام مضحکه فامیل بشیم. سویچ رو در آورد و گفت:

ــ بشین من الان میام.

قبل از بسته شدن در، سرش را داخل آورد و گفت:

ــ چند روز بگذره و فکر من کمی آزادتر بشه، در مورد بابات هم صحبت می کنیم. 

پیاده شد و گام بلندش جوب کناریمان را رد کرد و قدمهایش به سمت داروخانه تند شد.

روی تخت نشسته بودم، با لباسهایی که هنوز جرات عوض کردنشان را نداشتم. گفته بود از روی عشق نیست. این یک کلمه دل و جانم را به آتش کشیده بود. من می ترسیدم. از همه چیز می ترسیدم. از اطلاعات ناچیزم. از نوزده سالگیم، از بهزاد و قاطعیتش. من هیچ وقت به این مسایل فکر نکرده بودم. چیزاهایی از پچ پچ های در گوشی بچه های کلاس شنیده بودم، چیزهایی که خیلی وحشتناک بودند و ...

در اتاق باز شد. چشم های مواخذه گرش روی لباس های بیرونم چرخید. من می ترسیدم. 

آرام به سمتم قدم برداشت.

ــ مریم اونجوری که نگام می کنی احساس می کنم یه آدم عوضیم.

همین جمله اش چنگ کشید به گلویم و اشکم سرازیر شد.

قدمهایش تند شد. صورتم را بین دستهایش گرفت. به چشمهای اشکیم خیره شد و قاطع و محکم گفت:

ــ قرار نیست اذیت بشی. 

و سرم را به سینه اش چسباند.

***

شب شده بود. ملحفه سفید را دورم پیچیده بودم. بهزاد کنارم بود و آرام نوازشم می کرد. مصرانه چشم هایم را بسته بودم. خجالت می کشیدم. به تمام قول هایش عمل کرده بود. تمام پچ پچ های نسرین و شیدا از یادم رفته بود. بهزاد قول داده بود که اذیت نمی شوم، و به قولش عمل کرده بود. زمزمه هایش توی گوشم بود. گفته بود عاشقم نیست ولی زمزمه هایش...

انگشتش روی پوست صورتم کشیده شد.

ــ نمی خوای چشماتو باز کنی خوشگل خانم.

چانه ام را به سینه ام چسباندم. خندید و موهایم را بهم زد.

ــ چقدر تو خجالتی هستی دختر.

بین دستهایش کشیده شدم.

ــ قربون خانم آفتاب و مهتاب ندیده ام بشم.

***

موهای خیسم را دورم ریخته و روی مبل دراز کشیده بودم. از القاب جدیدی که می داد لبخند روی لبم نشست. خوشگل خانم! کبودی های تنم را دیده بود و برای هر رد کمربند آه نفس گرفته بود. براي هر كدامشان طلب بخشش کرده بود. از رنگ چشم هایم تعریف کرده بود. گفته بود چشم رنگی ها آدم های خاصی هستند. مهربانند و مثل گربه ملوس. یعنی من ملوس بودم! از نجابتم تعریف کرده بود و چشم هایم را بوسه باران کرده بود و ...

صدای آب قطع شد و فکر من دوباره چرخید سمت کوچه خادمی پور. تا می خواستم لبخند بزنم، آن کوچه ی لعنتی و پشت بندش بابا، لبخندم را به ماتم تبدیل می کرد. گذشته را هیچ جوری نمی شد پاک کرد. گذشته من تا ابد با من بود. تا ابد دنبالم بود.

چشم هایم را روی هم گذاشتم. خسته بودم. کمرم تیر می کشید.

ــ اینجا چرا خوابیدی؟

سریع هوشیار شدم. بهزاد بود که حوله به دست رو به رویم ایستاده بود. سعی کردم که بلند شوم. کمرم تیر کشید و آخ کم جانی از لبهایم خارج شد. دست برد زیر بازویم و دوباره دراز کشم کرد.

ــ بگیر بخواب. برای چی بلند میشی.

از نگاه کردن به صورتش شرم داشتم. خودم را بالا کشیدم.

ــ همین جا دراز بکش من برم جیگرا رو سیخ بکشم.

سر به زیر افتاده ام را تکان دادم.

نوک دماغم را فشار داد و در حالکیه به سمت آشپرخانه می رفت گفت:

ــ انقدرم سرتو پایین نگیر. آرتروز گردن می گیری.

***

سینی جگرها را روی میز وسط گذاشت و خودش کنارم نشست. بوی خوب شامپو می داد. لقمه بزرگی درست کرد و به سمتم گرفت. فکر کردم اینهمه را باید می خوردم! 

لقمه را نصف کردم. نفس عمیقی کشیدم و با تردید نصف لقمه ام را به سمتش گرفتم.

ــ خیلی بزرگه نصفشو شما بخورین.

ابروهایش بالا رفت و لبخند روی صورتش کشیده شد. دستش را دورم حلقه کرد.

به لقمه ی توی دستش نگاه کرد.

ــ فکر نمی کردم یه روز ازدواج کنم.

با تعجب به صورت تازه اصلاح کرده اش نگاه کردم. با چشم به دستم اشاره کرد.

ــ بخورش.

گاز کوچکی زدم. طعم جگر زیر دندانم دوید. آخرین بار کی خورده بودم؟ 

به سمتش چرخیدم.

ــ یعنی، هیچ وقت تصمیم نداشتین ازدواج کنید؟

چند قلپ دوغ خورد و به پشتی مبل تکیه داد.

ــ اولاً ازدواج کنید نه و ازدواج کنی، این ده بار. دوماً چرا یه زمانی تصمیم داشتم.

حسی زیر دلم پیچید. خوب نبود. چیزی شبیه حسادت. منتظر شدم که ادمه دهد. دستش رفت سمت جگرها و باز هم لقمه درست کرد. چشم های پر سوالم را به نیم رخش دوختم. لقمه توی دهانم ماسیده بود. با احتیاط پرسیدم:

ــ خب؟ چی شد؟

لبخند زد. دست دراز کرد و لپم را کشید. لقمه اش را باز کرد و انگار که نمک می پاشد، انگشتان خالی اش را توی لقمه اش ریخت.

ــ نمکش کمه.

چشمهایم از شیطنتش گشاد شد. بهزاد بود! خودِ خودش.

***

با عجله لباس می پوشید. باز هم خواب مانده بودم. با عجله نیم خیز شدم و نگاه بهزاد به سمتم چرخید.

ــ کاش بیدارم می کردین.

محتویات کیفش را بیرون ریخت و دنبال چیزی گشت.

ــ دیرم شده. باید هفت و نیم سر قرار می بودم.

با کلافگی کاغذ ها را جا به جا کرد.

ــ اصلاً سابقه نداشت که خواب بمونم.

از تخت پایین کشیدم. زیر دلم تیر کشید.

ــ زود یه چیزی آماده می کنم.

در کیفش را بست و بلند شد.

ــ نمی خواد دیره.

به سمتم قدم گذاشت. و گونه ام باز هم ملتهب شد.

ــ تلفن رو جواب نده. درو هم باز نکن. 

بوی ادکلنش زیر بینیم کشیده شد.

سریع پرسیدم:

ــ نهار میاین؟

اخم کرد. نفس گرفتم. زبانم نمی چرخید. آرامتر تکرار کردم:

ــ نهار میای؟

دوباره گونه ام گرم شد.

ــ آره میام.

باز هم شیطان شد.

ــ چی می خوای مهمونم کنی؟

بلند شدم. با ذوق نامحسوسی جواب دادم:

ــ قورمه سبزی خوبه؟

موهایم را بهم ریخت.

ــ آره خیلی خوبه.

با عجله خداحافظی کرد. در که بسته شد، دست گذاشتم روی گونه ام. مامان گفته بود. مامان قول داده بود. قول داده بود که یک روز خوشبخت می شوم. این ها خوشبختی بود. این ها معجزه بود.

زير قابلمه قورمه سبزي را خاموش كردم. صندلي را كنار كشيدم و نشستم. ذوق زده بودم. براي آمدنش دل توي دلم نبود. كه بيايد و باز هم شيطنت كند. لپم را بكشد. روي گونه ام یادگاری بكارد. براي سوم شخص هايم اخم كند. اصرار كند به دانشگاه رفتنم.

دوست داشتم بيايد و من باز هم بهزاد اين روزها را تجربه كنم.

موهایم را بين انگشتانم بازي دادم. حمام رفته بودم و تكه اي از موهایم را با سليقه جمع كرده و تكه اي آزاد، روي شانه هايم رها كرده بودم. چشمم با هيجان روي ساعت چرخيد. هنوز يك بود. بي حوصله پاهایم را تكون دادم. گفته بود دانشگاه مي روم. بايد از كجا شروع مي كردم؟ كاش كتابهایم پيشم بود. نگاهم روي اجاق گاز ثابت شد. با حسرت به قابلمه برنج و خورشت نگاه كردم. يعني بابا گرسنه بود؟ نهار داشت؟ با اكبر آقا چه كرده بود بود؟ با اجاره چند ماه عقب افتاده چه كرده بود؟ بهزاد گفت در موردش صحبت مي كنيم. ولي هنوز چيزي نگفته بود. منتظر اشاره اش بودم. مي ترسيدم مطرحش كنم، و باز هم بد شود. دلم بهزاد خوب مي خواست. دلم مي خواست هميشه، مثل همين چند روز اخير خوب باشد و خوب بماند. دست خودم نبود. فكر بابا، خوره چند روز خوشي هايم شده بود. دست خودم نبود كه غذا مي خوردم و به لقمه ي دوم نرسيده، غذا زهرم مي شد.

از آشپزخانه بيرون آمدم. حوصله ام سر رفته بود. جاي سينا و شيرين زباني هايش حسابي خالي بود.

پشت پنجره ايستادم. نگاهم گره خورد به كنده درختي كه هر وقت درد داشتيم، صبورانه همراهي مي كرد. بهزاد كه خوب نبود، روي كنده خلوت مي كرد. من كه خوب نبودم ...

صداي موتور ماشين توي گوشم پيچيد. ذوق زده به سمت آينه اتاق مشتركمان دويدم. با عجله و دستپاچه موهایم را براي بار صدم مرتب كردم. در حياط باز شد. حسي شيرين زير دلم دوييد. سعي كردم متين و با وقار باشم. اما صداي قلبم خط مي كشيد به تمام وقار ها و متانت ها.

منتظر جلوي در هال ايستادم. زود آمده بود. در هال باز شد و قامت كوچك سينا با آن چشم هاي درشت و هميشه مهربانش توي قاب در، جا خوش كرد. خوشي زير پوستم دويد. كامل كه داخل شد بهزاد با چند دسته کیسه بزرگ پشت سرش وارد شد. بي توجه به حالت عجيب سينا، ذوق زده بغلش كردم. دلم تنگ شده بود. براي سيناي كوچك، دلم حسابي بي قرار شده بود.

سينا اما تكان نخورد. آرام سلام داد و آرامتر از آغوشم بيرون كشيد. متعجب به بهزاد نگاه كردم. نفسش را پر صدا بيرون فرستاد و چيزي نگفت.

سلام دادم و خسته نباشيد گفتم. با صداي بسته شدن در اتاق سينا، با نگراني به صورت بهزاد دقيق شدم تا چيزي بفهمم. آرام روي گونه ام بوسه كاشت و من باز هم داغ شدم.

ــ برو از دلش در بيار.

و راهش را به سمت دستشويي كج كرد.

بغ كرده وسط هال ايستاده بودم. سينا از من ناراحت بود!

در اتاق را باز كردم و سرك كشيدم. روي تختش نشسته بود و به تكان خوردن پاهایش نگاه مي كرد. داخل شدم. چه مي گفتم؟ چرا ناراحت بود؟

روي تخت كنارش نشستم. بلد نبودم چطور شروع كنم. ديدم كه زير چشمي مي پايدم.

ــ خوابم مياد. مي خوام بخوابم.

تخس شده بود. به من نگاه نمي كرد. دلم گرفت. دلم مي خواست بغض كند. ولي بهزاد گفته بود...

روي تخت جا به جا شدم و نزديكش نشستم. رو برگرداند.

ــ با من قهري سينا؟ من، من خيلي دلم برات تنگ شده بود.

صدايش اوج گرفت. و خشم نشسته در صدايش دلم را لرزاند.

ــ دروغ مي گي.

جا خوردم. دست دراز كردم كه دستش را در دستم بگيرم. دستش را به شدت عقب كشيد. نفس گرفتم.

ــ سينا! چي شده؟ من دلم تنگ شده برات. چرا اينطوري مي كني؟

بلند شد و مقابلم ايستاد. از زور چه بود كه قرمز شده بود.

ــ تو گفتي منو دوست داري. گفتي كه تنهام نمي زاري. گفتي بابا بهزادمو دوست داري. دروغ گفتي. مثل نازنين.

اشكش روي گونه اش چكيد. صدايش به فرياد تبديل شد. قلبم فشرده شد.

ــ اونم دروغ مي گفت. منو دوست نداشت. مي گفت نمي خواد كه من باشم.

با پشت دستش خيسي صورتش را گرفت. با تمام قوايم سعي كردم كه گريه نكنم.

ــ چرا گذاشتي رفتي؟ تو هم مي خواستي تنهام بزاري. مي خواستي بابا بهزادمو تنها بزاري.

سر كوچكش را بين آغوشم گرفتم. تقلا كرد. قلب كوچكش را شكسته بودم.

ــ چرا بهم زنگ نزدي، چرا از بابا بهزاد نخواستي منو بياره خونه، من دلم تنگ شده بود. دلم مي خواست اينجا باشم. فكر كردم براي هميشه رفتي.

ميان آغوشم گريه مي كرد. مثل همان روزي كه مشت هاي كوچكش را به سينه ي بهزاد زده بود. سرش را بوسيدم. چه مي گفتم؟ چطور آرامش مي كردم؟ قلبش را شكسته بودم...

تقه ای به در خورد. از پشت در بهزاد صدا کرد.

ــ پس کی خلوتتون تموم میشه. سینا بوی قورمه سبزی تو خونه پیچیده. دیر بجنبی همرو تنهایی خوردم.

سرش را بلند کردم. روی پیشانی سرخ شده اش بوسه زدم.

ــ عزیزم من که نرفتم. 

دروغ بهزاد را تکرار کردم.

ــ رفتم به بابام سر بزنم. میبینی که اینجام. مگه می تونم تو رو ول کنم و برم.

بینیم را بالا کشیدم. آخر هم طاقت نیاورده و گریه کرده بودم. به رسم بهزاد، نوک دماغش را کشیدم.

ــ بریم نهار بخوریم؟ بابا بهزادت همرو می خوره ما دوتا گشنه می مونیم ها.

با چشم های اشکیش سری تکان داد. قانع نشده بود. ولی کوتاه آمده بود. دست دور شانه اش انداختم و با هم از اتاق بیرون آمدیم.

بهزاد کیسه های خرید را جا به جا می کرد. سینا گرفته به سمت دستشویی رفت. دسته ای از کتابها را روی کانتر گذاشت. چشم هایم از چیزی که میدید برق زدند. ادبیات معاصر ایران رشته ی انسانی. با هیجان دسته ای از کتاب ها را از دست بهزاد گرفتم. ادبیات فارسی علوم انسانی. اینها برای من بودند.

همه ی کتاب ها روی کانتر قرار گرفتند.

لبخند کوچک گوشه ی لبش حس خوبی به رگهایم تزریق کرد. دستش را روی دسته کتابها گذاشت و گفت:

ــ اینم کتابایی که لازم داری. ببینم چند مرده حلاجی.

میل بغل کردنش پیروز شد. با تردید و خجالت جلو رفتم. وقت این بود که بزرگ شوم. قدم به بوسیدن صورتش نرسید. سرم را روی سینه اش گذاشتم و همان جا بوسه کاشتم.

دستانش دور کمرم حلقه شد. سرم را بوسید و آرام از آغوشش بیرون امدم. می دانستم که لپ هایم سرخ سرخ است. چند کتاب برداشتم و انگار که کالای ارزشمندی پیدا کرده ام، رویشان دست کشیدم. هیجانم کنترل نمی شد.

ــ نمی دونم چه جوری تشکر کنم.

چشمهایم را بستم. لذت و خوشی زیر پوستم در گردش بود.

دست به کمر ایستاده بود و احتملاً به رویا پردازی هایم نگاه می کرد. کتاب ها را از دستم گرفت و دوباره روی کانتر گذاشت.

سرزنش کرد:

ــ باز هم که گریه کردی.

هیجانم فروکش کرد.

ــ فعلاًً بریم نهار بخوریم. باید برای درسات برنامه بریزیم.

دیس برنج را روی میز گذاشتم. روی ابرها بودم. فکر می کردم آرزوی دانشگاه رفتن تا ابد با من باقی می ماند. رویاهای خاکستریم، تک به تک و نوبت به نوبت، سفید می شدند. در دستشویی باز شد و سینا با چشم های متعجب به من و بعد بهزاد نگاه کرد. با قدم های نامطمئن وارد آشپزخانه شد. اخم داشت. از همان ها که کپی برابر اصل بهزاد بود.

با دیدن لبخندم، چشمانش خندید. به قدم هایش سرعت داد و روی صندلی نشست. ظرف خورشت را روی میز گذاشتم و کنار صندلی بهزاد نشستم. از چشم های متعجب سینا خنده ام می گرفت.

بهزاد برای من و سینا غذا کشید. چشم های ریز شده سینا به حرکات بهزاد زوم شده بود.

ــ آقای سینای ما کی می خواد کارنامه بگیره؟

بهزاد بود. خواسته بود کمی جو را عوض کند. سینا نگاهی به من کرد و لبخند زد. چه زود اخم هایش کنار رفته بود.

ــ چند روز دیگه بهمون میدن.

با ذوق دوباره گذرا نگاهی به من انداخت و گفت:

ــ هر چی بخوام برام می خری بابا بهزاد؟

بهزاد قاشقش را برداشت و مشغول شد. با بدجنسی گفت:

ــ تا چی بخوای.

سینا کمی جا به جا شد. در حالیکه نگاهش به من بود گفت:

ــ گفتی بیست بشم هر چی بخوام برام می خری.

***

پیش بند بستم و مشغول شستن ظرف ها شدم. سینا از آاشپزخانه جم نمی خورد. منتظر بودم هر آن سوال بارانم کند.

ــ مریم بابا بهزاد اجازه داد پیش ما غذا بخوری؟

برگشتم و لبخند زدم.

ــ آره خودش گفت.

ــ اون کتابا رو هم برای تو خریده.

دست هایم را زیر شیر آب گرفتم.

ــ آره برا من گرفته که کنکور شرکت کنم.

چشم هایش درشتر شد.

ــ می خوای کنکور بدی؟ مهندس شی مثل بابا بهزاد؟

صندلی را کنار کشیدم و کنارش نشستم. بهزاد هنوز توی اتاق خواب بود. لپش را کشیدم.

ــ مگه هر کی کنکور بده مهندس میشه؟

به فکر رفت. بهزاد توی اتاق بود. باید پیشش می رفتم شاید چیزی احتیاج داشت. صندلی را عقب کشیدم.

ــ من برم ببینم بابا بهزادت چیزی لازم نداره.

چشم های ریز شده اش پشت سرم بود. پشت در ایستادم. باید در می زدم؟ شاید لخت بود و لباس عوض می کرد. خب ما که... یعنی در بزنم؟

بألاخره نامطمئن در زدم. وارد شدم و در را باز رها کردم. روی تخت دراز کشیده و ساعدش روی چشم هایش بود. پس خواب بود. عقب گرد کردم که مزاحم خوابش نباشم.

ــ بیا تو مریم. بیدارم.

ذوق کردم. با هر بار که اسمم را صدا می کرد، حسی خوبی پیدا می کردم.

لبه تخت نشستم. لبهایم را روی هم فشار دادم. کی می شد که احساس راحتی کامل با مردَم می کردم؟

ــ بیدارت کردم؟

دستش را برداشت و به سمتم چرخید.

ــ خواب نبودم.

باز هم فکرش درگیر بود.

ــ سینا کجاست؟

دستم را بین دو دستش گرفت.

ــ تو آشپزخونه نشسته.

برای چیزی که می خواستم بپرسم مردد بودم. این روزها برای هر کاری تردید داشتم. تردید اینکه نکند بهزاد ایراد بگیرد. نکند باز هم ...

ــ می تونم یه سوال بپرسم؟

چشم هایش را کامل باز کرد. برای بازی با موهای پرپشتش میل عجیبی داشتم.

ــ اون خونه باغ...

نفس گرفتم.

ــ همون جا که...

نتوانستم ادامه بدم.

ــ اگه کارای شرکت درست نشد چرا اونجا رو نمی فروشید؟

نیم خیز شد. روی تخت کمی عقب رفتم. از عکس العملش، از یادآوری آن روز ترسیدم. دستم توی دستش بود. اما او آرام بود.

ــ اونجا تنها مال من نیست. بیتا و سینا هم سهم دارند. نمی تونم به همین راحتی بفروشمش. اگه اینجا رو بفروشم می تونیم اونجا زندگی کنیم. ولی فروش نه. حداقل تا وقتی که سهم بیتا و سینا رو تمام و کمال بدم.

مسیر چشمهایش به پشت سرم کشیده شد.

ــ سینا برو یه کم استراحت کن.

سریع دستم را بیرون کشیدم و به پشت سرم نگاه کردم. سینا بود. نگاهش به دستهای گره خورده مان میخ شده بود.

ــ خوابم نمیاد.

بهزاد اخم کرد و دوباره دستم را توی دستش گرفت. اخمش متوجه من بود. موج خوشحالی توی صدای سینا قابل تشخیص بود.

ــ میرم توی حیاط بازی کنم.

چقدر این بچه می فهمید. بهزاد دوباره دراز کشید.

ــ سعی کن یاد بگیری پیش سینا راحت باشی. اونجوری زیاد حساس نمیشه.

دوست داشتم پیشش دراز بکشم. ولی این خجالت کشیدن های لعنتی آرزوی همه چیز را به دلم می گذاشت.

ــ پیشش خجالت می کشم. فکرم همش درگیره اینکه شب چه جوری بیام تو این اتاق بخوابم.

دست هایش را باز کرد. ذهنم را خوانده بود؟ آرزوهای کوچکم را می دانست؟

آرام توی آغوشش قرار گرفتم. لبهایش بین موهای سرم چرخید.

ــ بیتا و محمد فردا برای نهار دعوتمون کردن.

توی آغوشش آرام بودم. احساس امنیت می کردم. توی آغوشش که بودم بدبختی های چند ساله ام محو می شد. توی آغوشش که بودم هر از گاهی، حسی سریع و زودگذر قلبم را ناآرام می کرد. اینکه نکند همه ی اینها تمام شود! نکند باز هم برگردم به همان خانه دود گرفته و باز هم روز از نو و روزی از نو.

سعی می کردم فکر نکنم. سعی می کردم تلخی ها، خوشی های چند روزه ام را خراب نکند.

ولی سعی کردن کجا و توانستن کجا...

پشت گردنم داغ شد.

ــ من برم دیگه.

بلند شد و روی تخت نشست. نفس عمیقی کشید. به تَبعش بلند شدم و گوشه تخت نشستم.

ــ کاری نداری خانم خانما.

گونه ام گل انداخت.

ــ نه مواظب خودت باش.

با مهربانی به چشم های سیر نشده ام نگاه کرد.

ــ بیتا گفت زنگ می زنه و باهات صحبت می کنه.

لبخند زد.

ــ گفت می خواد رسمی دعوتت کنه.

احساس بزرگی دست داد. دیگر بزرگ شده بودم. رسماً خانم این خانه شده بودم.

در هال با شتاب باز شد و با صدای قدم های سینا بهزاد از تخت پایین امد.

ــ مریم بدو بیا یه حلزون خوشگل پیدا کردم.

بهزاد خندید و سری برایم تکان داد.

ــ من تا این دو تا بچه رو بزرگ کنم پیر می شم.

خنده ام را خوردم. همین چند لحظه پیش حس خانم بودن بهم دست داده بود.

***

سینا شیشه کوچکی روی اپن گذاشت.

ــ بابا بهزاد نباید بفهمه که آوردمش خونه.

با تعجب پرسیدم:

ــ مگه می خوای پیش خودت نگهش داری سینا؟

شیشه اش را قاپ زد.

ــ بهش نمیگی که؟

***

در آشپزخانه نشسته بودم و کتاب های تست را با ذوق ورق می زدم. سینا توی اتاقش با حلزون ریزش مشغول بود.

صفحات را ورق می زدم و با هر سوال که جواب می دادم به دانشگاه رفتنم امیدوار می شدم.

تلفن زنگ خورد. دلم به تلاطم افتاد. با هر زنگی که می خورد تمام تنم تیر می کشید. سینا حواسش نبود. مجبور شدم صدا بزنمش.

بیتا بود انگار. سینا بعد از احوال پرسی صدا کرد که با من کار دارند. 

***

تماس که قطع شد، به در و دیوار خانه نگاه کردم. حس خوبی زیر پوستم دوید. خانم این خانه شده بودم. بیتا هم به رسمیت شناخته بود. گفته بود فردا من و سینا زودتر برویم. دلم از اینهمه خوشی ناآرام بود. فقط اگر، اگر از اوضاع بابا خبردار می شدم...

***

شب شده بود. غذا را آماده کرده بودم و باز هم کتاب های تست را ورق می زدم. انگار باید همین امروز تمامشان می کردم. سینا رو به رویم ایستاد. سرم را از کتاب برداشتم و سوالی نگاهش کردم.

ــ حوصله ام سر رفت. همش داری کتاب می خونی.

کتاب را بستم و روی دسته کتاب ها گذاشتم.

ــ تو که همش با حلزونت مشغولی. منم حوصله ام سر رفت اومدم درس خوندم.

دستم را کشید و بلندم کرد.

ــ دیگه نخون بیا بریم یه چیزی بازی کنیم.

***

سینا با هیجان داد زد:

ــ آخ جون من بردم. من بردم.

به شادی اش لبخند زدم و موهایش را بهم ریختم.

ــ دفعه بعد خودم می برم. تازه تو نقطه هاتو کج و کوله کشیدی.

ــ نخیر. من بردم. جر زنی نکن.

به ساعت نگاه کردم و کاغذ و خودکار را جمع کردم. نقطه نقطه بازی کرده بودیم. سعی کرده بودم بازنده شوم تا سینا ببرد. بهزاد دیر کرده بود. دوباره زیر سماور را کم کردم. به هال برگشتم و با حواس پرتی روی مبل نشستم.

در حیاط باز شد و پشت بندش صدای موتور ماشین توی خانه پیچید. چشم های کنجکاو سینا نشست به لبخند کنار لبم. سریع جمعش کردم و به آشپزخانه پناه بردم.

بهزاد داخل شد. چشمم بین جعبه شیرینی و لبخندش به گردش در امد. لبخندم عمیق شد. خبرهای خوب در راه بود. سینا پرید به آغوشش. میدانست جعبه شیرینی خبرهای خوب در پی دارد.

ــ چی شده بابا بهزاد. زود باش بگو.

بهزاد خندید.

ــ خیلی خوب. چه خبرته الان میگم.

با خنده اش تمام وجودم غرق شادی شد و نتوانستم بر هیجانم غلبه کنم.

ــ چی شده آقا بهزاد؟

جعبه شیرینی را دستم داد و در حالیکه چشمهایش روی صورتم در گردش بود، دست انداخت دور گردن سینا.

ــ شرکت رو فروختیم.

چشمانم برق زد. شرکت را فروخته بود.

سینا بالا پرید.

ــ آخ جون یعنی ماشینمون رو نمی فرشیم.

حلقه ی دستش را تنگتر کرد.

ــ نه دیگه نیازی نیست.

و نفس بلندی از سر آسودگی کشید. خم شد رو به روی سینا.

ــ خب حالا شیرینی من چی میشه؟

سینا پرید و گونه اش را محکم و آبدار بوسید.

جعبه ی شیرینی دستم بود و با حسرت به سینا که در آغوشش جا گرفته بود نگاه می کردم. بهزاد سر پا شد. با یک دستش سینا را گرفته بود. دست دیگرش به نشانه آغوش باز شد. از همان ها که دل و دینم را می برد. با چشم به من اشاره و بعد آرام چشم هایش را باز و بسته کرد. سینا با چشم های گشاد شده به من نگاه کرد. معذب شدم. بهزاد حواسش نبود؟ پیش سینا؟

دست هایش را تکان داد. جعبه شیرینی را روی کانتر گذاشتم و با قدم های نامطمئن نزدیک شدم. به چند ثانیه نکشید که دست آزادش دورم حلقه شد و بوسه ای روی پیشانیم کاشت. چشم های سینا خندید. لبهایش خندید. سرخ و سفید شدم. مهم نبود. گفته بود پیشش راحت باشم. بهزاد حواسش بود. وقتی بهزاد بود نگران چیزی نبودم.

***

شام بین خنده های از ته دل سینا تمام شده بود.

وقت خواب بود. برای هر سه مان شیر ریختم و توی سینی گذاشتم. بهزاد و سینا آرام صحبت می کردند. چیزی از حرف هایشان نمی شنیدم. بهزاد چیزی برایش توضیح می داد و نگاه های مشتاق سینا هر از گاهی به آشپزخانه کشیده می شد. بین رفتن و نرفتن توی خصوصی شان مردد بودم. صدایم را صاف کردم و پرسیدم:

ــ شیر بیارم؟

از هم فاصله گرفتند. بهزاد کش و قوسی به خودش داد و گفت:

ــ آره بیار که بریم بخوابیم. دیر وقته.

به سینا لبخند زدم و کنار بهزاد نشستم.

***

روی مبل نشسته بودم. سینا دستشویی بود و بهزاد مشغول نوشتن چیزی، روی مبل کناریم نشسته بود. یک سری اعداد و حساب و کتاب.

پرسیدم:

ــ یعنی دیگه عمه خانم هیچ طلبی نداره؟

خودکار را کنار گذاشت و گفت:

ــ نه خدا رو شکر. دیگه تموم شد. عمو عباسم از دستش راحت شد.

فکرم رفت پی بابا و بدهکاری هایش.

دفترش را بست و توی کیفش گذاشت.

ــ قبل از اینکه سینا بره تو اتاقش تو برو تو اتاق خواب.

حواسم پی امشب و سینا بود. با بی حواسی پرسیدم:

ــ چرا؟

ــ برای اینکه فکر نکنه داریم ازش مخفی می کنیم. من باهاش صحبت کردم. فکر نکنم دیگه کنجکاوی کنه.

متعجب پرسیدم:

ــ چی گفتین؟

خم شد و کوسن توی بلغم را بیرون کشید.

ــ مردونه بود.

اخم مصنوعی کرد.

ــ این چیه بغل کردی؟

خنده ام گرفت. با باز شدن در دستشویی خنده ام را خوردم و با دستپاچگی بلند شدم. قبل از اینکه سینا برای شب بخیر جلو بیاید کاملاً مصنوعی! شب بخیر گفتم و در مقابل چشم های متعجبش وارد اتاق خواب شدم.

***

کش و قوسی به بدنم دادم. صبحانه بهزاد را داده و دوباره خوابیده بودم. ساعت نه بود. با عجله روی تخت نشستم. باید حمام می کردم. بهزاد گفته بود آماده باشیم که من و سینا را زودتر خانه بیتا ببرد.

در اتاق سینا را باز کردم. خواب خواب بود. بالای سرش ایستادم و آرام بیدارش کردم. بیدار نشد. دوباره صدایش کردم. غلتی خورد.

ــ فقط یه کم دیگه.

پس زیاد هم خواب نبود. شکمش را غلغلک دادم. صدای خنده اش توی اتاق پیچید.

ــ حالا دیگه خودت رو به خواب می زنی. زود باش بیدار شو. زود باش.

تلفن زنگ خورد. نفسم گرفت. با استرس به سینا که هنوز هم می خندید نگاه کردم.

ــ سینا برو ببین کیه.

***

بهزاد بود. گفته بود تا نیم ساعت دیگر میرسد و من اصرار کرده بودم برای بعد از یک ساعت.

با عجله دوش گرفتم و صبحانه سینا را دادم.

خودم اشتها نداشتم. برای خانه ی بیتا استرس داشتم. برای مهمانی امروز که پنج نفر بیشتر نبودیم، ولی من باز هم استرس داشتم. هر دو مرتب و لباس پوشیده روی مبل نشسته بودیم. خانه بیتا را توی ذهنم تصور می کردم. وضع مالیشان خوب بود. ماشین داشتند. بیتا کلی النگو داشت. حسرت چنگ کشید به قلبم. به دست های بی زینتم نگاه کردم. حسرت النگو به دلم مانده بود. به انگشت بی زینتم نگاه کردم. کاش حداقل حلقه ای زینتش می داد. لب و لوچه ام آویزان شد. روی اینکه به بهزاد بگویم برایم حلقه بخرد را نداشتم.

زنگ خانه زده شد. بهزاد بود. برای اولین میهمانی زندگی زناشوییم بدجور استرس داشتم.

توی ماشین نشسته بودیم. بهزاد آهنگ گذاشته بود. آهنگ داریوش که خیلی وقت ها از پنجره ی اتاق علی به گوشم می خورد.

بوی گندم مال من هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال، هر چی می کارم مال تو

...

سینا عقب ماشین خواب آلود بود.

ــ انقد پاهاتو تکون نده.

بی حواس به سمتش چرخیدم.

این استرس دیگر از کجا پیدایش شده بود. به نیم رخ مردانه اش چشم دوختم و گوشه ی لبم را جویدم.

ــ دیر نمی کنید که؟

لعنت به تمام سوم شخص های دستور زبان.

گوشه چشمش چین خورد.

ــ مگه قراره کجا بری! تکون دادنای پاهاتم به خاطر خونه بیتاست؟

به سمتم چرخید. قبل از اینکه چیزی بگویم سینا از پشت، جلو کشید.

ــ بابا بهزاد زود برگردیم از اونجا بریم پارک. باشه؟ من تازه اونجا بودم. تا شما و محمد نباشین من حوصله ام سر میره.

اخم های بهزاد در هم رفت و به سینا توپید.

ــ محمد چیه؟ چند بار بگم بهت سینا؟

سینا با لب و لوچه آویزان عقب کشید.

ــ خب به خودش میگم آقا محمد.

ــ لازم نکرده. عادت می کنی به محمد خالی.

با چشم آرام سینا چشم گرفت و میدان را دور زد.

توی کوچه پیچیدیم و جلوی اولین در، ماشین از حرکت ایستاد. سینا با اوقات تلخ پایین پرید. عصبی بود.

ــ پیاده شو ببینم این بیتا خانم برای چی اول صبحی ما رو کشیده اینجا.

خانه شان ویلایی بود. مثل همه خانه های این کوچه. انگار همه ی مردم این شهر ویلا نشین بودند به جز مردم درمانده کوچه ی پدریم. مطمئن بودم صاحبان این خانه ها حتی برای یک بار هم گذرشان به کوچه های خادمی پورها نیفتاده بود.

سینا زنگ زد. بهزاد نزدیکم شد و کنارم قرار گرفت. دلم گرم شد.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ــ زود بر می گردم. حواست به سینا باشه که یه وقت هوس کوچه نکنه.

چشم آرامی گفتم و در با صدای تیکی باز شد.

***

بهزاد از همان حیاط خداحافظی کرد. بیتا با چشم هایی که برقشان، به وجدت می آورد براندازم می کرد. زیر نگاه کنجکاوش معذب شدم. جعبه شیرینی را دستش دادم و گفتم:

ــ بیتا جون خونتون خیلی قشنگه.

واقعاً هم که زیبا بود.

ــ قربون عروس خوشگلمون بشم. چشمات قشنگ می بینه عروس خانم.

توی چشمهایم چه می دید که مدام عروس خانم صدایم می کرد!

ــ تا شما لباس عوض می کنید من برم شربت بیارم براتون.

و لپ سینای بداخلاق را کشید. بیتا به اتاقی که گوشه هال قرار داشت راهنمایم کرد. سینا بی حوصله روی مبل نشست. عجیب بود که سینای خوش اخلاق همیشگی اخم داشت.

این اتاق هم مثل هال رنگ قهوه ای کار شده بود. فکر نمی کردم خانه بیتا تا این حد با سلیقه باشد. لباس هایم را عوض کردم. همان کت و دامنی که عاشقان بودم. تکراری بود، ولی من با تمام وجود دوستش داشتم. به جاي لباس عروس نداشته ام،  تعلق خاطر داشتم.

موهایم را مرتب بالای سرم جمع کردم و نگاهی به سر و وضعم انداختم. خوب بودم.

***

کنار سینا نشستم. دستش را توی دستم گرفتم. عکس العملی نشان نداد و همچنان به تلوزیون زل زده بود. ذهنم را زیر رو رو کردم که چرا اخم داشت!

بیتا با گیلاس های شربت آلبالو برگشت. لبخندی تحولیم داد. به احترامش بلند شدم.

ــ بشین عزیزم. راحت باش. باز این دو تا برادر زدن به تیپ و تاپ هم؟

و به سینا اشاره کرد. سینا صاف نشست. پیراهن چهار خانه بدجور خوش تیپش کرده بود. دستی لای موهاش بردم و گفتم:

ــ این آقا سینا از صبح بداخلاقه. به منم نمی گه چی شده.

شانه ی بالا انداخت و آرام گفت:

ــ هیچی نشده.

به بیتا نگاه کردم که با لبخند نگاهمان می کرد.

***

بیتا زیر غذا را خاموش کرد.

ــ خوب من غذام آماده است.

ساعت یازده بود و چند قابلمه روی اجاق حاضر و آماده. روی میز دو نفره آشپزخانه نشسته بودیم و بیتا از اخلاقهای سینا می گفت که حالا روی مبل خوابش برده بود.

ــ نمی دونم شاید واقعاً خوابش می اومده که اینطور بداخلاق شده.

در حالیکه روی صندلی می نشست آرام گفت:

ــ اون موقع هم که نازنین قرار بود بیاد سینا اینجوری بداخلاقی می کرد.

گوشهایم تیز شد. سعی کردم عادی باشم.

ــ بیتا خانم چرا با هم ازدواج نکردند.

چشم هایش مشکوک شد.

ــ بهزاد بهت در موردش نگفته؟

به چشم های سیاهش نگاه کردم.

ــ راستش یه چیزایی گفته، ولی آخرش نفهمیدم چرا ازدواج نکردند.

با اميد كسب اطلاعات بيشتر پرسيدم:

ــ من حتي نمي دونم اين نازنين دقيقاً كيه و چه نسبتي با شما داره!

دست هایش را بهم گره كرد و گفت:

ــ نازنين خواهر هومنه و دختر خاله ما ميشه.

هومن! توي كلانتري شنيده بودم كه هومن ادعا داشت براي جور كردن انتقالي خواهرش، يك هفته اصفهان بوده. كه توي همين يك هفته من دزديده شده بودم.

با كنجكاوي جلو كشيدم.

ــ خوب؟

لبخند زد.

ــ از زبون خود بهزاد بشنوي بهتره. خوب بهزاد چطوره؟ رابطه اش باهات خوب شده؟

از هيجان افتادم و همزمان به تته پته افتادم. ترسیدم زن و شوهریمان لو برود.

ــ بله خیلی خوب شدند.

با چشم های ریز شده لبخند زد. انگار لپ های داغ شده ام همه ی مگوها را فاش کرد. دست دراز کرد سمت صورتم. سعی کرد بحث عوض کند.

ــ دختر تو نمی خوای این ابرو ها رو سر و سامون بدی؟ فکر کنم این خان داداش ما حواسش به این چیزا نیست.

بهزاد حواسش نبود. من هم روی این چیزها را نداشتم. با خجالت گفتم:

ــ هنوز فرصت نکردم.

بلند شد.

ــ پاشو لباس بپوش بریم پیش آرایشگاه خودم.

دستپاچه شدم.

ــ نه، لازم نیست. خودم سر فرصت می رم.

از زیر بغلم گرفت و بلندم کرد.

ــ پاشو دختر خوب. تو اگه می خواستی بری که تا الان رفته بودی.

مقاومت کردم. خواشتم دلیل بیاورم.

ــ بیتا جون. آخه من الان آمادگیش رو ندارم.

به دنبالش کشیده شدم. خندید.

ــ آمادگی نمی خواد که. چهار تا مو می خواد کم کنه. بریم که بهزادم سوپرایزش کنیم.

توی ماشین بینا نشستیم. ماشین داشت. رانندگی بلد بود. چقدر تفاوت بود. بین همین زن بودن ها. بین همین روزمره هایی که می گذشت و تفاوت کیفیتش، خدا می دانست که منصفانه نبود. استارت زد و آرام آرام کوچه سنگ فرش، زیر لاستیک های ماشین تر و تمیزش خش خش کردند.

دلهره داشتم. از عکس العمل بهزاد. کاش قبول نمی کردم. اگر نیازی بود بهزاد خودش می گفت.

ــ این خانمه کارش خیلی خوبه. همیشه سالنش شلوغه. ولی برای مشتریای دایمش وقت جدایی می ذاره.

نفسم را بیرون فرستادم و دست بردم سمت روسریم.

ــ می ترسم تا ما برگردیم سینا بیدار بشه.

نگاهی بهم اندخت و دنده را عوض کرد.

ــ مریم اون روز کجا رفته بودی؟

خشکم زد. چند ثانیه گذشت و روی صندلی جا به جا شدم. خواستم چیزی بگویم دوباره پرسید:

ــ سر خود رفته بودی خونه ی بابات؟ بدون اینکه به بهزاد بگی؟

نگفته بود! به بیتا نگفته که فرار کرده بودم! حتی به خواهرش!

من و من کردم. حالا که بهزاد نگفته نبود، نیاز نبود کار احمقانه ام فاش بیتا شود. آرام گفتم:

ــ دلم شور می زد. گفتم تا آقا بهزاد برگرده منم...

با چشم به دستم اشاره کرد.

ــ آرایشگاه سعی کن مچ دستتو با آستینت بپوشونی.

حرف توی دهانم ماسید. به مچ دستم نگا کردم. رد کمربند بود که محو شده بود. زرد کمرنگ بود ولی بیتا فهمیده بود. دیده بود. چرا حواسم نبود!

به رو به رو خیره شدم که اشک دویده در چشهایم، راه باز نکند.

رو به روی مجتمعی که سردرش بزرگ زده بود سالن گلها، ترمز کرد.. کامل به سمتم چرخید.

ــ ببین مریم نمی خوام دخالت کنم، ولی کارت درست نبوده.

دوباره به مچ دستم اشاره کرد.

ــ نمی دونم چه اتفاقی بینتون افتاده، ولی کار بهزاد هم درست نبوده.

نفسی تازه کرد. انگار برای او هم سخت بود.

ــ بهزاد خیلی حساسه. تو اگه دو ماهه که اومدی توی زندگیش، من بیست سال باهاش زندگی کردم. از وقتی پدرمون فوت شد و مامان گذاشت رفت، من موندم و بهزاد که روز به روز بداخلاقتر و حساس تر می شد با سینایی که یک سال بیشتر نداشت. اگه بدونی چه گیرایی به من میداد. سر رفت و آمدم، سر تلفن صحبت کردنم، سر دانشگاه رفتنم، برای دوستامو ... اون موقع منم تا جایی که زورم بهش می رسید لج بازی می کردم. دعوامون می شد. از من شش سال بزرگتر بود و من خیلی وقتا زورم بهش نمی رسید. الان که می بینم ... زیاد تعجب نمی کنم. چون من می دونم بهزاد وقتی عصبی بشه هیچی جلودارش نیست.

فرمان را بین دو دستش گرفت و ادامه داد:

ــ راستش الان که خودم صاحب خونه و زندگی شدم و سنم هم بالا تر رفته ، به این نتیجه رسیدم که بهزاد حق داشت. مسئولیت دو تا بچه با سنی که باید جوونی می کرد و نکرد، یهویی افتاد رو دوشش. بهزاد اینجوری بار اومده. همیشه مسئول بوده. با کوچکترین خطایی زود از کوره در میره. تو باید حواست بیشتر جمع باشه. محمد با اینکه آدم خیلی راحتیه، ولی اگه منم تو شرایط تو بودم و سر خود پا می شدم می رفتم از این سر تهران تا اون سرش، فکر نمی کنم محمد کوتاه می اومد.

دست سردم را به دستش گرفت.

ــ بهزاد قلب بزرگی داره. به محض اینکه حس کنه اوضاع تحت کنترلشه به قدری خوب و مهربون میشه که نمی تونی باور کنی.

به صورتم لبخند زد.

ــ بریم تا دیرمون نشده.

***

به آینه دستشویی خیره شده بودم و با لذت به ابروهای باریک شده ام نگاه می کردم. اینهمه نغییر باورم نمی شد. چشم های درشتم، درشتر شده بود. صورتم شفاف شده بود و بین موهای سیاهم می درخشید. انگشت سبابه ام را روی ابرویم کشیدم. با لذت چشم هایم را بستم. برای آمدن بهزاد دل توی دلم نبود. برای خانم خوشگله گفتن هایش، قند توی دلم آب می کردند.

از آینه دل کندم و از دستشویی بیرون رفتم. سینا روی مبل نشسته بود و با بیرون آمدنم چشم هایش درخشید. لبهایم دست خودم نبود که کش می امدند.

به ساعت نگاه کردم. نزدیک یک و نیم بود. قلبم ضربان گرفت. بیتا بطری دوغ را توی پارچ خالی کرد.

ــ الانه که برسن.

شوق دوید زیر دلم. خواستم کمک بیتا بروم که زنگ خانه زده شد. هل و دستپاچه دست کشیدم به لب هایم که بیتا با رژ لب صورتیش، خوش رنگش کرده بود.

نفسم توی سینه ام حبس شد. بیتا دکمه آیفون را زد و به استقبال رفت.

در باز شد و قامت بهزاد و پشت سرش محمد توی چهارچوب قد کشید.

احوال پرسی بیتا که تمام شد، جلو کشیدم و سلام دادم.

چشم های بهزاد با تعجب روی صورتم چرخید و دقیق جایی میان ابروهایم میخکوب شد.

چند لحظه ای مکث کرد و با اخم نشسته بین ابروهایش دلم پایین ریخت.

محمد بهزاد را كنار زد.

ــ برو تو ديگه برادر من. پشت سرت يه لنگه پا وايستادم.

كنار كشيد و چشمش همچنان روي صورتم در گردش بود. با همان اخم كه دلم را آشوب مي كرد.

بيتا متوجه شد انگار. محمد با سينا دست داد و چشم هاي خندانش روي صورتم نشست.

ــ خيلي خوش اومدين مريم خانم. بازم تبريك مي گم بهتون.

رو به بيتا كرد و دوباره گفت:

ــ ما نمرديم و بألاخره خانم اين داداش شما رو هم ديدم.

و دستي به پشت بهزاد زد. يعني محمد هم فهميده بود؟

جواب تبريك محمد را دادم. با نگراني به بيتا نگاه كردم. محمد براي جا به جا كردن كفش ها خم شد.

بهزاد جلويم قد كشيد و دستش را براي احوال پرسي دراز كرد با لحني عاري و خالي، به صورتم اشاره زد و گفت:

ــ مبارك باشه.

خوشش نيامده بود؟ دلهره ام الكي نبود. خوشش نيامده بود. اخم لعنتي اش باز هم برگشته بود.  سينا كنارش ايستاد. با ذوق اما آرام گفت:

ــ بابا بهزاد ديدي مريمو چقدر عوض...

ــ سينا

سينا حرفش را خورد. يعني جوري تشر خورد كه ادامه حرفش ناتمام ماند.

بيتا با دست سمت پذيرايي هدايتمان كرد. از دستپاچگيش نگران تر شدم. مدل ابروهايم يادم رفت. ذوقم كور شد و باز هم استرس گرفتم. چرا هيچ چيز انطور كه فكر مي كردم پيش نمي رفت!

كنار بهزاد با كمي فاصله نشستم. توجهي نكرد. از بي توجهيش دلم گرفت. دلم براي مهربانيش تنگ شده بود. دلم خوب بودن مي خواست. اخم هاي درهمش لرزه به اندامم مي انداخت. دلم آغوش امنش را مي خواست. نوازش هاي مطمئنش را.

محمد از دستشويي بيرون امد.

ــ بيتا خانم چه كردي. بوي غذات تا سر كوچه هم مي اومد.

بيتا سيني چاي را جلوي بهزاد گرفت.

خواست جو را عوض كند.

ــ بايد به داشتن همچين خانمي افتخار كني. مگه نه آقا داداش.

بهزاد اما با اخم نگاهش كرد. محمد ابرويي بالا انداخت و كنار سينا نشست. توي گوشش چيزي گفت و چشم هاي سينا روي صورتم نشست و توي گوش محمد چيزي گفت.

ــ محمد به سينا در گوشي حرف زدن ياد نده.

محمد دست انداخت دور گردن سينا و اخم بهزاد را با شوخي جواب داد.

ــ من و اين بزرگ مرد از اين حرف ها نداريم كه. سينا فقط با من در گوشي حرف مي زنه. نه با كسي ديگه.

چشمكي حواله سينا كرد و ادامه داد:

ــ مگه نه سينا؟

بهزاد پوفي كرد.

ــ باز شما دو تا يه جا افتادين هي قانون و تبصره مي خواين از خودتون در بيارين.

پا روي پايش انداخت و دوباره رو كرد به محمد.

ــ چكار كردي با اون يارو؟ پاس كرد چكش رو؟

نديدم مي گرفت. علناً. يك كلمه هم مخاطبش قرار نمي داد. با انگشت هاي دستم بازي مي كردم. چه ذوقي داشتم. براي چند تار موي كوتاه كم شده نديدم مي گرفت. باز هم احساس بي كسي به دردم آورد. آرام جوري كه خودش بشنود گفتم:

ــ ميرم به بيتا جون كمك كنم.

نگفت نرو، نگفت همين جا كنارم بشين. حتي نگفت برو. فقط به تكان دادن سرش كه يعني شنيدم اكتفا كرد.

***

ميز نهار آماده بود. بوي غذا دلم را پيچ و تاب مي داد. از دلهره بوي غذا حالم را بد كرده بود. بيتا با مهرباني دستم را توي دستش گرفت.

ــ انقد نگران نباش. خودم باهاش صحبت مي كنم ميگم كه من اصرار كردم.

با دست آزادش ظرف سالاد را روي ميز جا به جا كرد و دوباره گفت:

ــ منو باش گفتم خوشحالش مي كنم. نگاه تو رو خدا چه اخمي كرده. ميگم نكنه از چيز ديگه اي دلخوره؟ هان مريم؟

دلم گرفته بود. باز هم شده بودم مريمي كه بهزاد دوست نداشت. دوست داشتم همان جا زير گريه بزنم.

ــ نمي دونم بيتا جون. با من كه حرفي نزد.

بوسه اي سريع روي گونه ام كاشت.

ــ غصه نخور عزيزم. گفتم كه باهاش صحبت مي كنم. و بين بحث ساختمانيشان رفت و گفت:

ــ ميز آماده است. بفرماييد.

***

كنار بهزاد نشسته بودم و اشتهايي نداشتم. محمد تعارف كرد كه شروع كنيم. رو به رويمان نشسته بود و با زيركي همه رفتار هايمان را زير نظر داشت. بهزاد بي هيچ حرفي بشقابم را برداشت و برايم سوپ ريخت. دلم گرم شد. از توجهش زير نگاه دقيق محمد. بيتا لبخند اطمينان بخشي زد. جلوتر كشيدم و مشغول شدم. اشتهايم تحريك شده بود.

***

توي ماشين نشسته بوديم. سينا پشت سر هم تكرار مي كرد كه پارك برويم و بهزاد هر بار مي گفت كه امروز نه. هنوز با من صحبت نكرده بود. چشم دوخته بودم به النگوي اهدايي بيتا كه دستم كرده بود. امروز صبح حسرت يكي از همين ها را كشيده بودم. با دست بازيش مي دادم و با خودم فكر مي كردم كه اولين باري است كه طلا دستم كرده ام. النگو را دور دستم مي چرخاندم كه با داد بهزاد توي جايم سيخ نشستم.

ــ گفتم بعداً ميريم. حتماً بايد داد بزنم.

و با عصبانيت روي فرمان كوبيد.

آب دهانم را قورت دادم و با نگراني به پشت چرخيدم. سينا گوشه ماشين كز كرده بود و بي صدا گريه مي كرد.

دستم را عقب بردم كه دلجويي كنم. بهزاد توپيد:

ــ كاريش نداشته باش.

دستم را عقب كشيدم و صاف نشستم. چرا اينطور مي كرد؟ بيتا كه صحبت كرده بود. توي اتاق كشيده بودش و توضيح داده بود. قانع نشده بود؟

***

عصر شده بود. سينا با اشك خشك شده روي صورتش به اتاقش رفت. بهزاد ماشين را توي حياط جا به جا مي كرد. حتي سعي نكرده بود از دل سينا در بياورد. كاش نرفته بودم. كاش بيتا اصرار نكرده بود. با استرس لباسهایم را عوض كردم. حالا چه مي گفتم؟ وقتي كه اينطور اخم مي كرد تمركز نداشتم. روي تخت نشستم. بايد توضيح مي دادم. بلند شدم كه پنجره اتاق را باز كنم. احساس خفگي مي كردم. فكرم رفت سمت سينا و قلبم براي اشك هايي كه باعثش من بودم طپيد.

در اتاق كه باز شد مثل خطا كارها سريع بلند شدم. در پشت سرش بسته شد. با بداخلاقي سوييچ را روي ميز پاتختي انداخت. چرا چيزي نمي گفت؟ حتي نگاهم نمي كرد. براي چند تار مو؟ مي خواستم توضيح دهم. زبانم نمي چرخيد. بهزاد لباس عوض مي كرد. عصبي بود. مگر چه كار كرده بودم؟ با خواهرش آرايشگاه رفته بودم. فكر كردم شايد الان وقت مناسبي نيست. شلواركش را تن كرد و نفس عميقي كشيد. با استيصال روي تخت نشستم. كارش كه تمام شد بالاي سرم ايستاد.

ــ خب؟

سرم را تا چشم هاي خشم گرفته اش بالا كشيدم.

نفسي گرفتم. زبانم به سختي چرخيد:

ــ من، يعني ما مي خواستيم خوشحالتون، خوشحالت كنيم.

بالاي سرم بود. ناخن هايم كف دستم را سوراخ مي كرد.

ــ فكر نمي كردم ناراحت بشين. بيتا جون گفت كه ...

داد زد:

ــ بيتا غلط كرد. بيتا شايد دوست داشت موهاتم از ته كوتاه كني. اونوقت دنبالش را مي افتادي، چون بيتا گفته بود؟ آره؟

انگشتان دستم را با قدرت فشار دادم. دوباره داد زد:

ــ با تو ام، بيتا شايد مي گفت بريم موهاتم كوتاه كن، مي رفتي؟

ــ من، من نمي خواستم برم. گفتم اگه نرم بيتا ناراحت ميشه.

ــ نمي تونستي يه زنگ كوفتي به من بزني؟ نمي توستي شماره اون خراب شده رو از بيتا بگيري؟ سر خود پاشدي رفتي كه من جلوي محمد چشمام چهار تا بشه. اونم فهميد من بي غيرت از هيچي خبر نداشتم.

صدايش اوج گرفته بود. ترسيده بودم. بغض لعنتي باز هم كمين كرده بود.

چرا هيچ وقت جوابي برايش نداشتم!

فاصله گرفت و نفسم آزاد شد. توي اتاق راه مي رفت و نفس هاي عميق مي كشيد. چانه ام لرزيد. چه فكر مي كردم. فكر كرده بودم مهرباني هاي كميابش را براي خودم خريده ام.

دوباره به سمتم قدم گذاشت. شانه هايم را با قدرت گرفت.

ــ به من نگاه كن.

چشمهاي عصبيش باز هم به سرخي مي زد.

ــ هر كي هر چي بگه تو بايد بگي چشم؟ هان؟ نه گفتن بلد نيستي؟

چانه ي لرزانم كار خودش را كرد و قطره اشك درشتي از كاسه چشمم راه باز كرد و مستقيم تا زير چانه ام كشيده شد.

ــ نمي خواستم ناراحتت كنم.

لبهایم را روي هم فشار دادم كه زار نزنم. دستانش شل شد و چشم هاي خشم گرفته اش، فروكش كرد.

***

سيب زميني ها را توي روغن داغ ريختم و به جلز و ولزشان خيره شدم. بهزاد توي حياط بود. از يك ساعت پيش كه از اتاق بيرون زده بود روي كنده هميشگي نشسته بود. سينا روي مبل نشسته و زانوهایش را بغل كرده بود و بي حوصله كانال هاي تلوزيون را بالا و پايين مي كرد. دلم هواي گريه داشت. اشك تا دم چشم هاي خشك شده ام مي امد و همان جا خشك مي شد. بهزاد گفته بود براي هر چيزي گريه نكنم. گفته بود حرفم را بزنم. حرف ها را بهزاد زده بود، داد كشيده بود، از خوب بودن هاي ديروز و چند روز پيشش خبري نبود. يعني براي همان چند روز بود؟ چرا به عقلم نرسيده بود كه به شركت زنگ بزنم! كاش بيتا اصرار نمي كرد.

***

كنار سينا نشستم و كنترل را از دستش گرفتم. چشمانش غم داشت. تقصير من بود؟ بداخلاقي بهزاد تقصير من بود.

ــ سينا حوصله ات سر رفته؟

سرش را تكون داد و پاهایش را بيشتر جمع كرد. چشم هاي سياهش از برق اشك مي درخشيد.

سرش را توي آغوشم گرفتم.

ــ تو كه پسر با حوصله اي بودي. امروز نشد تا چند روز حتماً ميرين پارك اينكه غصه نداره.

شانه اش را بالا انداخت و دماغش را بالا كشيد.

ــ ديگه نمي خوام. ديگه باهاش آشتي نمي كنم.

غلغلكش دادم.

ــ من كه مي دونم يه ساعت ديگه آشتي هستين.

از بغلم بيرون كشيد.

ــ نخيرم. همش بداخلاقه. تو رو هم دعوا كرد. خودم شنيدم.

با شيطنت به صورتم نگاه كرد.

ــ به خاطر اينكه رفتي خوشگل شدي دعوات كرد؟

غم توي دلم نشست. خوشگل كرده بودم و بهزاد دلم را شكسته بود. به چشم هاي كنجكاو و گرفته اش لبخند زدم و گفتم:

ــ ميري بابات رو صدا كني كه شام بخوريم؟

خيلي محكم گفت:

ــ نه. من باهاش قهرم. خودت برو.

روي پله اول ايستادم و با صداي ضعيفي صدايش كردم:

ــ آقا بهزاد.

نشنيد. حواسش نبود. با چشم هاي بسته دستانش را پشت سرش قفل كرده بود.

دوباره صدا كردم. اينبار شنيد. تيز نگاهم كرد.

ــ شام آماده است. ميزو بچينم؟

باز هم رو گرفت. قلبم فشرده شد.

ــ اشتها ندارم. شما بخورين.

با لب و لوچه آويزان عقب كرد كردم. جوري نگاهم كرده بود كه جرأت حرف ديگري نكرده بودم.

***

سينا با بي حوصلگي غذا مي خورد. خودم هم اشتهايي نداشتم. حاضر بودم التماسش كنم كه اين يك بار را نديد بگيرد. وقتي مرا نمي ديد، وقتي برايم اخم مي كرد، قلبم گوشه اي مچاله مي شد.

الكي شام درست كرده بودم. همه غذا به غير از سهم كوچك سينا باقي مانده بود. ظرف ها را توي كابينت جا به جا كردم. سينا با انگشت روي ميز تصوير مي كشيد. چاي دم كردم. به عادت هميشه. تا كي مي خواست توي حياط روي كنده بنشيند؟

ــ مريم تو و بابا بهزاد الان زن و شوهريد؟

ماتم برد. از سوال يكباره اش. منظورش چه بود؟ نگاه متعجبم را نديد. همچنان مشغول كشيدن تصاوير فرضي روي ميز بود.

سكوتم را كه ديد سرش را بالا اورد. لبخند مصنوعي زدم. بهزاد گفته بود طبيعي رفتار كنم. خودم را مشفول سماور و كم كردن شعله اش كردم و گفتم:

ــ خب آره. چرا مي پرسي؟

چشمهاي درشتش را ريز كرد و دوباره پرسيد:

ــ يعني مثل بيتا و محمد؟ مثل اونا مي خواين بچه بيارين؟

نفسم حبس شد. چه مي گفت سينا؟ چه مي گفتم؟

به من و من افتادم. چشم هاي ريز شده اش با كنجكاوي براندازم مي كرد.

با خودم درگير بودم چه جوابي مي تواند مناسب باشد كه در هال باز شد و بهزاد و چهره درهمش از اين موقعيت نجاتم داد.

به محض وارد شدنش سينا بلند شد.

ــ من ميرم اتاقم. شب بخير.

به بهزاد نگاه نمي كرد. روي سخنش به من بود. از مقابل بهزاد كه رد مي شد بهزاد مچ دستش را گرفت.

ــ صبر كن ببينم. پس شب بخيرت كو؟

قلبم ضربان گرفت. اثري از شوخي در لحنش نبود. سينا برنگشت ولي آرام شب بخير گفت و تلاش كرد كه دستش را آزاد كند.

در كمال ناباوريم، اخم هاي بهزاد باز شد.

ــ قهر مال بچه هاست. بيا اينجا ببينم.

و سينا روي دو دست بهزاد بلند شد. تقلا كرد و بهزاد محكم تر به خودش فشار داد.

ــ نمي خوام. ولم كن. آشتي نمي كنم تو هم منت كشي نكن.

بهزاد شكمش را غلغلك داد.

ــ مگه دست خودته. كه آشتي نمي كني. الان معلوم ميشه.

و دوباره غلغكش داد. صداي خنده هاي از ته دل سينا به هيجانم آورد. لبخند به لبم كشيده شد. دلم آرام گرفت. انفدر غلغكش داد و انقدر خنداندش كه سينا گفت:

ــ آشتي آشتي. به خدا آشتي. آي شكمم درد گرفت.

بالاخره كوتاه امد و سينا را روي زمين گذاشت.

ــ حالا هم بدو برو مسواك. فكر نكن نفهميدم مي خواستي مسواك نزده بخوابي. بدو بينم. 

سينا رفت و بهزاد بدون نيم نگاهي به من راهي اتاق خواب شد.

***

در اتاق را آرام باز كردم. چراغ خواب روشن بود. به عادت روزهايي كه عصبي بود ساعدش را روي پيشانيش گذاشته و روي تخت دراز كشيده بود. آرام و بي سر و صدا روي تخت نشستم. سرم درد مي كرد. دراز كشيدم و با فاصله به سمتش چرخيدم. تمام اراده ام را جمع كردم. بايد تمام تلاشم را مي كردم.

ــ آقا بهزاد.

جواب نداد. حتي دستش را از روي صورتش برنداشت.

صدایم لرزید:

ــ معذرت مي خوام. سعي مي كنم از اين به بعد عاقلانه تر رفتار كنم.

نفس حبس شده ام را بيرون فرستادم كه بي شباهت به آه نبود.

چند ثانيه گذشت. دستش را كنار زد و باز بعد از چند ثانيه، به سمتم چرخيد. اشك توي چشمانم جمع شد. نمي دانست كه چقدر به محبت هاي حتي كوچكش وابسته ام. كه اگر مي دانست اينطور آشفته ام نمي كرد.

با اخمهای عمیقش که توی تاریکی عمیق تر نشان می داد گفت:

ــ تو به بيتا چيزي در مورد اون روز گفتي؟

گيج شده نگاهش كردم.

ــ همون روز كه اون مزاحم تلفني زنگ زده بود و اعصابم بهم ريخت.

سريع جواب دادم:

ــ نه به خدا. من هيچي نگفتم.

ــ پس از كجا مي دونست كه ...

سختش بود. شمرده تر گفت:

ــ از كجا مي دونست كه من زدمت؟

با چانه اي لرزان مچ دستم را بالا گرفتم. در آن تاريكي چيزي نمي ديد ولي من بالا گرفتم براي اثبات بي گناهيم.

ــ حواسم نبود. مچ دستم رو ديد. من چيزي نگفتم.

اشكم روي بالش ريخت. همان دستم را گرفت و به سمت خودش كشيدم.

صاف و مستقيم به چشمهاي رقصانم نگاه كرد. از پشت پرده تاريكي هم چرخش ني ني چشمانش را روي صورتم مي ديدم.

ــ نبايد به هيچ كس اجازه بدي برات تصميم بگيره. حتي به بيتا كه خواهر منه. من و تو زن و شوهريم. فرق مي كنيم. من امروز پيش محمد خجالت كشيدم. زنم بدون اطلاع براي اولين بار آرايشگاه رفته بود و كلي تغيير كرده بود و اونوقت من همزمان با محمد جريان رو مي فهميدم. مي دوني چقدر برام سخت بود؟ مگه نگفتي دوست نداشتي بري؟

سرم را به نشانه ي تأييد تكان دادم. به آغوشش نزديك تر شدم.

ــ اگه واقعاً دوست نداشتي بايد به بيتا مي گفتي نه. يا حداقل يه زنگ به من مي زدي. اينكه دنبال خواسته هاي يكي بري ضعفت رو نشون ميده. ياد بگير كه هميشه طبق خواسته هاي خودت جلو بري. كاري رو انجام بدي كه عقلت صلاح مي دونه. اونوقته كه مي توني تو جامعه سربلند باشي. اگرم يه روزي من چيزي بهت گفتم كه فكر كردي درست نيست بايد بهم بگي. براي درست نبودنش دليل بياري. نه اينكه چشم بسته بله و چشم بگي. بايد قدرت استدلالت رو بالا ببري مريم. درسته كه هنوز جووني و سنت كم، ولي نه به اندازه اينكه قدرت تشخيصت رو دست اين و اون بسپاري. امروز بهت سخت گرفتم چون برات لازم بود. بايد بفهمي كه زندگي زناشويي بچه بازي نيست. اصول داره. قاعده و قانون داره. كه اگه بلد نباشي تنها مي موني. مثل امروز كه بهت بي توجهي كردم. اگه از كارت پشيمون نبودي و معذرت نمي خواستي مطمئن باش اين تنهايي حالا حالا ها برات لازم بود. ولي همينكه درك معذرت خواهي داشتي خودش يه نقطه مثبته.

بالاتر كشيدم. درست رخ به رخ صورتش.

ــ مي فهمي چي مي گم مريم؟ منظورم رو مي فهمي؟

هنوز اخم داشت. از آن كم رنگ ها كه در پيَش خوشي موج مي زد. از آنها كه منتظر راحتي خيالش بود تا باز هم كنار بروند. من همه پیچیدگی های پیشانیش را مي شناختم.

ــ بله مي فهمم.

اخم ها كنار رفت. كاش به آغوشم مي كشيد. شانه نحيفم را كشيد. گونه ام گرم شد و من جايي ميان آغوش امنش گم شدم.

صبحانه را با سليقه روي ميز چيدم. بهزاد حوله بدست وارد آشپزخانه شد. همه چيز آماده كرده بودم. تخم مرغ عسلي، كره و عسل، مرباي آماده اي كه رويش زده بود مارمالات و من معنيش را نفهميده بودم.

سلام و صبح بخير گفتم و بهزاد جواب داد. هنوز كمي سرسنگين بود. اما قهر نبود. ابروهايش بهم پيوند نخورده بود. چند روز پيش گفته بود صبحانه تنهايي مزه نمي دهد. همين امروز صبح تصميم گرفته بودم با هم صبحانه بخوريم. هر چند اشتهايي نداشتم ولي به نظرم اين كارهاي كوچك لازم بود.

فنجان چاي را مقابلش گذاشتم و خودم هم پشت ميز نشستم. لقمه اي كره و عسل درست كردم. لعنت به من كه براي لقمه دادن به شوهرم هم خجالت مي كشيدم. بهزاد چيزي نمي گفت و با چاييش مشغول بود. لقمه را به سمتش گرفتم. چرا داغ شده بودم! كمي مكث كرد و پشت بند مكثش لبهايش هر چند نامحسوس به طرفين كشيده شد.

ــ دستت درد نكنه. خودتم بخور.

نوش جان خجالت زده اي گفتم و سريع مشغول شدم.

ــ ديگه كسي زنگ نمي زنه؟

هر دو آرنجش را روي ميز گذاشته بود و منتظر جوابم بود.

ــ من كه جواب نميدم. ولي از اون روز...

نفس گرفتم.

ــ كسي زنگ نزده.

لقمه اش را نصف كرد.

ــ خوبه. فكر نكنم ديگه زنگ بزنه. ازش شكايت كردم. از تلفن عمومي زنگ مي زده. نتونستند شناسايي كنند.

دوست نداشتم به آن روز فكر كنم. بدنم مور مور مي شد.

ــ ولي شك ندارم كار هومنه، يا يكي از دوستاش.

جرأت پيدا كردم و سوالي كه برايش جواب نگرفته بودم پرسيدم.

ــ هومن با شما چه مشكلي داره؟ چرا همش دردسر درست مي كنه؟

دردسر؟ من دردسر بودم؟ چرا حرف زدن بلد نبودم!انتهاي چايش را خورد و بلند شد.

ــ به خاطر نازنين.

كتش را از روي كانتر برداشت.

ــ من قرار ازداوج رو بهم زدم.

گيج شدم. ذهنم رفت پي بلند شدنش. چرا چيزي نخورد! سريع بلند شدم.

لقمه دستم را به سمتش گرفتم.

ــ چيزي نخوردين كه. ديشبم شام ...

ايستاد. چشم هايش با مهرباني بين ابروهاي دردسر سازم چرخيد.

ــ ميرم شركت يه چيزي مي خورم الان اشتها ندارم.

خم شد. تا كنار گوشم. و زمزمه كرد:

ــ خيلي خوشگل شدي.

دلم لرزيد. نرم و آرام كنار گوشم داغ شد.

***

با سينا توي حياط بوديم. نهار آماده بود و تا آمدن بهزاد يك ساعتي باقی بود. امروز بايد نماز شكر مي خواندم. گوشه اي از قلبم خط خطي بود. قرار ازدواج! با نازنين! چرا كامل نگفته بود! همان گوشه قلبم كه صاف نمي شد، سياه تر شد. كاش خبري از بابا داشتم. بهزاد گفت در موردش حرف مي زنيم. پس چرا چيزي نمي گفت؟ يادش رفته بود؟ فقط مي خواستم بدانم چه مي كند؟ اصلاً زنده است يا مرده؟

ــ مريم بدو بيا كرم خاكي پيدا كردم.

با داد پر هيجان سينا بالا پريدم. با انزجار صورتم را جمع كردم.

ــ سينا دست نزنيا. واي حالم بد شد. دست نزن بهش.

كرم خاكي درازي توي دستهاش وول مي خورد.

حالم از ديدنش بهم خورد. سريع به سمت شير آب دوويدم. جيغ كشيدم.

ــ سينا بندازش دور. واي تو رو خدا سينا.

كرم خاكي به دست نزديكم شد.

ــ مريم ببين چه جيگيليه. خيلي خوشگله ميخوام نگهش دارم.

دوباره جيغ كشيدم:

ــ واي سينا نزديكم نيا. چندشم ميشه.

و ناخواسته شلنگ آّب را به سمتش گرفتم. به خودم كه آمدم سينا سر تا به پا خيس آب بود و مات شده نگاهم مي كرد. به دست هاي خاليش نگاه كردم. خبري از كرم خاكي نبود. خيالم راحت شد. اما سينا آب از لباسهايش چكه مي كرد. با شيطنت خنديدم.

ــ من كه گفتم نزديكم نشو.

با ديدن قيافه آويزانش دوباره خنده ام گرفت. تا به خودم بيايم شلنگ آب از دستم قاپيده شد. جيغ كشيدم و فرار كردم. كار از كار گذشته بود. تمام پشتم يخ كرد. شلنگ بلند بود و سينا پشت سرم مي دويد و آب پاشيم مي كرد. خنده هاي سينا پشت سرم بلند شده بود. پشت باغچه پناه گرفتم و در كمال نااميدي ديدم كه طول اين شلنگ تمامي ندارد. سينا به سمتم دويد. خيس آب بودم ولي باز هم جيغ كشيدم و فرار كردم. برگشتم پشت سرم كه موقعيت سينا را بسنجم كه با صورت به چيزي برخورد كردم. جيغ هايم همان جا خفه شد. دردم نيامده بود. عقب گرد كردم و هيكل خيس شده بهزاد درست مقابل صورتم قد علم كرد. با داداش عقب پريدم.

ــ چه خبره اينجا؟

هر دويمان مثل موش آب كشيده مات بهزاد كه دست به كمرش زده بود و با حرص براندازمان مي كرد، زل زده بوديم. دوباره توپيد:

ــ صداتون تا سر كوچه هم مياد. فكر كردم چي شده كه جيغ مي كشين.

خجالت زده سرم را پايين انداختم. چه آبروريزي شده بود.

ــ نگاشون كن تو رو خدا.

لحنش تغيير كرده بود. سرم را بالا بردم. با حرص خنديد.

ــ آخه من كدومتونو بزرگ كنم. عين موش آب كشيده شدن.

و خنده اش شدت گرفت. به لباسهاي خيس شده اش نگاه كرد.

ــ مريم خانم آخه من به تو چي بگم!

حالا حتماً بايد خجالتم مي داد. دوباره جدي شد.

ــ برين تو تا سرما نخوردين.

نفس راحتي كشيدم و از خدا خواسته دست سينا را گرفتم.

ــ بريم سينا الان سرما مي خوريم.

بهزاد از پشت نگاهمان مي كرد و من ديدم سري از افسوس برايمان تكان داد.

***

لباسهاي خيسم را توي حمام انداختم. همه اش تقصير سينا و كرم خاكي چندش آورش بود و با يادآوري كرم خاكي قهوه اي صورتم جمع شد.

سرم را كه بالا گرفتم بهزاد توي چهار چوب در ايستاده بود. اثري از بدخلقي نبود. خواستم رفع و رجوع كنم.

ــ سينا يه كرم خاكي گرفته بود من چندشم شد آب رو گرقتم سمتش...

چيزي نگفت. گوشه لبش لبخند بود كه دلم را گرم مي كرد.

ــ موهاتو خشك كن.

و باز همان نگاه خيره. معذب حوله را دور موهايم پيچيدم. بهزاد چرخيد و با صداي بلندي گفت:

ــ زود آماده شيد مي خوايم بريم بيرون.

همزمان در اتاق سينا با صدا باز شد و صداي پر هيجانش توي گوشم پيچيد.

ــ آخ جون. كجا ميريم بابا بهزاد؟ كجا؟ زود باش بگو.

ــ چه خبرته سينا. يواش تر. ميريم رستوران نهار بخوريم.

تمام شور و ذوقش فروكش كرد.

ــ همين؟ فقط نهار بخوريم؟ پس پارك چي؟

از در باز ميديدم كه لپش را كشيد.

ــ سر ظهر كه پارك نميرن. ميريم نهار از اونجا هم پارك. خوبه؟

سينا پريد بغلش. چقدر خوشحال كردنش آسان بود.

***

سينا آن پشت ورجه ورجه مي كرد و من براي اولين بار آهنگ هاي ضبط را بالا و پايين مي كردم. چرا آهنگ شاد پيدا نمي شد! رو به بهزاد كردم:

ــ اينا كه همشون غمگينند.

لبخند زد.

ــ عوضش كلي حرف براي گفتن دارن.

سينا جلو كشيد.

ــ بابا بهزاد پس كي ميرسيم؟ من گشنمه.

دستش را عقب برد و موهاي سينا را بهم ريخت.

ــ اي شكمو. چيزي نمونده. برو صاف بشين. يه دفعه ترمز ميگيرم خطرناكه.

***

سينا با دقت منوي غذا را نگاه مي كرد. بهزاد با حوصله منتظر انتخابش بود. به سمتم چرخید.

ــ تو چي ميخوري؟ منو رو ديدي؟

منو را كنار زدم و گفتم:

ــ هر چي شما بخوري منم همونو مي خورم.

چشمانش درخشيد و لبخند نابش شكل گرفت.

ــ باشه. پس تا آقا سينا غذا انتخاب مي كنه من برم يه سري به ماشين بزنم و برگردم.

بلند شد و سينا هنوز درگير بود.

چشم گرداندم به رستوران شيكي كه حتي توي خواب هم تصورش برايم سخت بود. دفعه پيش هم، دربند كه رفته بوديم بيرون غذا خورده بوديم. ولي آنجا فرق داشت. سفره خانه بود و سنتي. اينجا با اين همه تزيناتش، با خدمه مرتب و اتو كشيده اش، وراي تصوراتم بود.

سينا بألاخره رضايت داد و منو را كنار گذاشت.

ــ من انتخاب كردم. سلطاني مي خورم.

تازه متوجه اطرافش شد.

ــ پس كو بابا بهزاد؟

دستم را زير چانه ام زدم و گفتم:

ــ رفت به ماشين سر بزنه.

سينا غر زد.

ــ من گشنمه.

و در همين حين بهزاد با جعبه كادو پيچي به دست وارد رستوران شد.

با تعجب به جعبه نسبتاً بزرگ توي دستش خيره شدم. چشمان سينا خنديد. انگار خبر داشت.

بهزاد با لبخند نزديك شد. چشمم دنبال جعبه بود كه روي صندلي كناري گذاشته شد.

سينا با ذوق كنترل نشده اي پرسيد:

ــ اون براي كيه بابا بهزاد؟

ابرو هاي بهزاد بالا پريد.

ــ نمي دونم دقيقاً. ولي يه گل پسري معدلش بيست شده براي اونه فكر كنم.

سينا بالا پريد.

ــ كارناممو گرفتي؟ بيست شدم؟

بهزاد دستش را گرفت و پايين كشيدش.

ــ بشين سينا. همه دارن نگات مي كنند.

از شادي سينا دلم شاد شد.

جعبه ي كادو شده را دست سينا داد و چشمكي حواله چشم هاي خندان من كرد.

سينا با ذوق و بي سليقگي تمام كاغذ كادو را پاره كرد. روي جعبه به انگليسي زده بود آتاري. حدسم درست بود. آتاري بود كه سينا قولش را گرفته بود.

سينا دوباره بالا پريد و اينبار صورت بهزاد را پر صدا بوسيد.

نگاه همه به سمتمان جلب شد و لبخند هايي كه از شادي پسر بچه شيريني روي صورتشان نقش بست. مردم این حوالی چه راحت لبخند می زدند.

دستش را توي دستم گرفتم:

ــ مباركت باشه. حالا ديدي بيست ميشي؟

گارسون امد و سفارش ها را گرفت. بهزاد براي خودمان باقلي پلو با ماهيچه سفارش داد. سينا اما روي سلطانيش اصرار مي كرد. و من حتي نمي دانستم سلطاني مثلاً چه فرقي با برگ يا كوبيده دارد!

گارسون رفت. سينا مشغول وارسي دستگاهش بود. بهزاد به سمتم چرخيد. با مهرباني پرسيد:

ــ احوال خانم خودم.

به خانم خطاب کردنش لبخند زدم.

قبل از اينكه چيزي بگويم بهزاد را به سينا گفت:

ــ بررسي هاي كارشناسانه ات تموم شد آقا سينا؟

سينا صاف نشست. به بهزاد چشمك زد و گفت:

ــ بله تموم شد.

دست برد توي جيب كتش كه پشت صندلي آويزان كرده بود. سينا ذوق زده بود. قلبم به ضربان افتاد. خبر هايي بود! از داخل جيبش جعبه مخملي قرمزي را بيرون كشيد. سينا به صورتم دقيق شد. ضربان قلبم اوج گرفت. در كمال ناباوري جعبه مخملي قرمز و مكعبي به سمت سينا گرفته شد. چشم هايم تار شد. سينا سرش را تكان داد. به معناي نه. و آرام گفت:

ــ خودت.

جعبه دوباره نزديكم شد. بهزاد لبخند زد و در جعبه باز شد.

ــ اين هم كادوي سينا به مريم خانم گل.

چشمانم از شادي گشاد شد. بهزاد دست برد و زنجير و پلاك زيبايي كه وسطش آويزان بود، بيرون كشيد. پلاك درشت الله در مقابل چشم هاي ستاره بارانم تلو تلو مي خورد. با ناباوري به بهزاد نگاه كردم و نگاهم سمت سينا كشيده شد.

دست لرزانم را دراز كردم و چند بار پلك زدم. زنجيري كه احساس مي كردم برقش چشمانم را مي زد را بين انگشتانم گرفتم. بهزاد و سينا با لبخند نگاهم مي كردند.

ــ اين چيزي بود كه سينا براي كادوي بيستش از من خواسته بود. يه پلاك الله براي مريم خانم.

زبانم بند آمده بود. نمي دانستم چه بگويم؟ اصلاً مگر مي شد بزرگي اين مرد كوچك را توصيف كرد! اشك در چشمانم جمع شد. با زبان بي زباني گفتم:

ــ نمي دونم چي بگم. خيلي غافلگير شدم.

بهزاد با مهرباني به واكنش هايم دقيق شده بود.

به يكباره دست هاي گرم سينا را در دستانم گرفتم و مستقيم به چشمان براقش خيره شدم.

ــ سينا خيلي قشنگه. واقعاً نمي دونم چي بايد بگم.

ــ سليقه ي بابا بهزادمه.

بهزاد خريده بود! سليقه ي بهزاد بود!

اينبار به سمت بهزاد چرخيدم.

ــ دستتون درد نكنه. خيلي خوشگله.

و در جوابم دو جعبه مخملي كوچكتر روي ميز قرار گرفت.

نفسم حبس شد. با ابروهاي بالا رفته و احتمالاً چشمهاي گشاد شده! به بهزاد خيره شدم.

دست برد و در هر دو جعبه را باز كرد.

ــ اينم از طرف خودم و خودت.

خداي من انگشتر بود. خداي من مريمت را دوست داشتي! مرا فراموش نكرده بودي! مگر نه؟

بهزاد دست شل شده ام را جلو كشيد. انگشتر ظريف با تك نگين وسطش روي انگشت حلقه ام جا خوش كرد. چشمانم را روي هم گذاشتم. امروز چه خبر بود؟

***

سينا آويزان بهزاد شد.

ــ ترن هوايي، بريم بليط بخريم؟

دست حمايتگر بهزاد پشتم قرار گرفت و به سمت باجه بليط فروشي قدم برداشتيم.

مثل قبل بهزاد دو بليط بيشتر نگرفت. خودش سوار نمي شد و من سينا را راهي مي كرد و از همان پايين تا آخر پايين آمدنمان سرش بالا بود و با لبخند هر از گاهي برايمان دست تكان مي داد.

از اين يكي مي ترسيدم. كاش بهزاد هم همراهمان بود. مأمور تحويل بليط سن سينا را پرسيد و سينا بلافاصله جواب داد كه دوازده ساله است! دو سال بزرگتر! چشم غره بهزاد را نديد گرفته بود.

در مورد ترن هوايي شنيده بودم، مثل تمام شنیده های قبلیم، فقط شنیده بودم. ولي جيغ هايي كه مي كشيدند ته دلم را خالي مي كرد. مستأصل به بهزاد نگاه كردم و آرام جوري كه سينا نشنود گفتم:

ــ من مي ترسم. ميشه با هم بريم؟

به سینا اشاره کرد.

ــ می خوای به سینا بگم یه چیز دیگه سوار شید؟ برید کشتی سوار شید. از اون که نمی ترسی؟

به سینا و پا به پا کردنش برای سوار شدن نگاه کردم. بهزاد چرا سوار نمی شد!

زیر گوشم آرام گفت:

ــ من از همین پایین مواظبتون هستم.

***

در ماشين را باز كرد و سيناي خسته و بخواب رفته پشت صندلي عقب را توي آغوشش گرفت. حسابي خسته بوديم. انقدر جيغ كشيده و خنديده بوديم كه گلويم به سوزش افتاده بود. به خاطر سينا مجبور شده بودم ترسم را فراموش كنم و پي هيجان و ترس ترن هوايي را به تن بمالم. شام هم ساندويچ خورده بوديم. با خستگي پله ها را پشت سر بهزاد بالا رفتم. دلم يك خواب طولاني مي خواست. از آنها كه بخوابم، بي هيچ فكر و كابوسي.

***

شيطنت كرده بودم و زودتر از بهزاد داخل دستشويي خودم را انداخته و مسواك زده و سبك روي تخت دراز كشيده بودم. دو انگشت دست راستم با لذت دور حلقه تك نگين محبوبم گره خورد. چه حس خوبي بود. شام كه مي خورديم چشم هاي خندانم روي حلقه ساده بهزاد چرخيده بود. خودم دستش كرده بودم. از طرف خودم!

امروز بهترين روز زندگي نوزده ساله ام بود. تا به حال انقدر نخنديده بودم، انقدر شاد نبودم، انقدر جواني و شايد نوجواني نكرده بودم. بهزاد ايرادي به جيغ كشيدن هایمان نگرفته بود. اصلاً تا به حال از سر لذت جيغ كشيده بودم!

روي تخت دراز كشيد. خودم را به خواب زده بودم اما لبخند روي لبهايم چيز ديگري مي گفت.

ــ الان يعني خوابي؟

لبخندم عميق تر شد. دست ظريف شده با انگشترم را جلو كشيدم و روي سينه اش گذاشتم. نكند اين خوشي ها تمام شود؟

نيم خيز شدم و با حرارتي كه قلبم را به كوبش رسانده بود، گونه اش را بوسيدم.

ــ امروز بهترين روز زندگيم بود. ممنون. به خاطر همه چيز.

مهربان نگاهم كرد. سرم را كشيد روي سينه اش.

ــ مي خواستم غافلگيرت كنم اينكه تنهايي رفتم براي خريد حلقه. چند روز ديگه ميريم يه سرويس كه خودت دوست داري برات ميگيريم.

دستم دور سينه اش حلقه شد.

ــ خيلي خوشگله. عاشق نگينش شدم.

از روي سينه اش بلندم كرد. چشمهایش دو دو می زد.

ــ فردا سينا رو ميبرم كلاس زبان و شنا ثبت نام كنم. كمي وقتم خلوت تر شد بايد بريم برات لباس هم بگيريم.

و بينيم را كشيد.

ــ مخصوصاً از نوع خوابش.

آرام و با انگشت روي پيشانيم كوبيد.

ــ در ضمن حواست به درسات نيستا. فردا شب بايد بشينيم برات برنامه ريزي كنيم. كلي كار داري خوشگل خانم.

گونه هايم گل انداخت. مامان گفته بود. خودش قول داده بود...

با من و من زبانم را چرخاندم:

ــ گفتي در مورد بابام حرف مي زنيم. ميشه من يه سر برم بهش سر بزنم؟

با التماس به قهوه های رقصانش خیره شدم.

ــ به خدا زود برمي گردم. فقط برم يه سر بهش بزنم.

دوباره سرم را روي سينه اش گذاشت و پرصدا نفس كشيد.

ــ فردا يا نهايتاً پس فردا خودم مي برمت.

***

در خانه مان باز بود. كسي جرأت نزديك شدن نداشت. از خانه صداي ناله بلند شده بود. پس بهزاد چه شد؟ سينا؟ به دستم نگاه كردم حلقه ام نبود! به يكباره زانوانم سست شد. روي زمين نشستم و زار زدم، همه اش خواب بود؟ همه اش رويا بود؟

يكي از زن هاي همسايه جيغ كشيد.

بلند شدم و به سمت در زهوار در رفته مان دوييدم. پرنده بزرگي كه سرش تاس بود از در خانه بيرون پريد. از ترس جيغ كشيدم. كركس بود؟ يكي از زنها جلو كشيد و فريادش بر سرم اوار شد:

ــ الان چرا اومدي؟ كشتنش. الان چه وقت اومدنه؟ به تو هم ميگن اولاد؟

دستم را از بين بازوهاي لاغر و بيرون افتاده اش كشيدم و قبل از اينكه داخل خانه شوم چند كركس هیکل شل و وارفته بابا را تا ورودي خانه بيرون كشيدند.

با تمام توانم توي سرم كوبيدم و جيغ كشيدم.

ــ ولش كنيد.

به سمتشان دوييدم و سعي كردم جسم بي جانش را از زير منقارهاي تيزشان بيرون بكشم. زورم نمي رسيد. با تمام قوا جيغ كشيدم:

ــ يكي بياد كمك. تو رو خدا يكي بياد كمك.

بابا مرده بود. همه چيز خواب بود. بهزاد خواب بود. حلقه و پلاك الله خواب بود. ضجه زدم و دوباره دست خونیش را به سمتم كشيدم. يكي از كركسها بزرگ شد. سرش سر هومن شد و بدنش شكل كركس. با چنگال هاي قويش به لباسم چنگ كشيد. چنگالش لباسم را تكه تكه كرد و بدنم مقابل همه لخت و عور شد.

جيغ كشيدم و روي زمين چمباتمه زدم. دستم را حائل تن لختم كردم و از ته دل ضجه زدم.

دستي با قدرت تكانم مي داد. همه چيز خواب بود. خدا تنهايم گذاشته بود. بهزادم خواب بود. لبخند هايش خواب بود. سيناي دوست داشتنيم خواب بود. مامان بد قولي كرده بود. هق هقم قلبم را به درد مي آورد.

صورتم كه سوخت چشمانم بالا پريدند.

كسي به آغوشش كشيدم.

ــ هيس خواب ديدي.

زار زدم.

ــ كشتنش. انقدر دير رفتم كه كشتنش. همه چيز خواب بود. حلقه و پلاك الله خواب بود. مامان دروغ گفته بود.

بوی آشنایی می شنیدم. شبيه بهزاد خواب هايم بود.

ــ مريم باز كن چشماتو. منم بهزاد. خواب ديدي عزيزم.

صدايش همان بود. بهزاد بود. خواب نبود؟ خواب بودم يا بيدار؟ كدام واقعيت بود؟

روی تخت خواباندم. صورتم خیس اشک بود. رو به سینا گفت:

ــ برو بخواب. خواب دیده.

اما سینا با چشم های ترسیده اش توی درگاهی ایستاده بود.

نفسی گرفتم. نمی دانم از سر آسودگی بود یا نه؟ آسودگی داشتن بهزاد یا نفس گرفتن برای جنازه خونین بابا!

کابوس های لعنتی شبهایم را گرفته بود. بلند شد. هیستریک بازویش را گرفتم.

ــ کجا میری؟

با چشم های خسته از بی خواب شدنش آرام گفت:

ــ یرم برات آب بیارم. الان میام.

دست روی شانه سینا گذاشت و گفت:

ــ بریم بخواب.

***

روی مبل کز کرده بودم و به دیوار خالی رو به رویم نگاه می کردم. از وقتی که بهزاد رفته بود همینجا نشسته بودم. از گریه های دیشبم بیحال بودم. کی می شد که خواب راحت داشته باشم؟ اصلاً خوشبختی کامل وجود داشت؟ رقیه خانم می گفت خوشبخت خوشبخت هم که باشی، بالاخره یک جای کار می لنگد. مثل خواهرش که خوشبخت بود ولی خوشبختی اش با نداشتن بچه لنگ می زد. راست می گفت! همین دیروز ذرات خوشبختی را با تمام وجود بلعیده بودم و امروز صبح به این نتیجه رسیده بودم که با وجود بابا چطور می شد که خوشبخت بود؟

سرم را به گوشه ی مبل تکیه دادم و توی خودم جمع شدم. سینا هنوز خواب بود. خستگی دیشب روی تنم مانده بود. صحنه های کرکس ها توی سرم رژه می رفتند. این خواب چه تعبیری داشت؟ منکه تمام عمرم کابوس دیده بودم، یعنی همه شان تعبیر داشتند؟

در اتاق سینا باز شد و چشم های پف کرده اش توی هال چرخید. به صورتم که رسید همان جا ثابت شد و سلام کرد.

طفلک سینا هم بی خواب شده بود. دست بردم سمت گردنبند الله و انگار که آرام تر شدم.

ــ خوبی؟

با چشم های کنجکاوش به دستم که دور پلاک حلقه شده بود نگاه می کرد.

بلند شدم و چند قدم به سمتش برداشتم. بوسه ای روی سرش زدم.

ــ آره خوبم. ببخش تو رو هم بدخواب کردم. ترسیدی؟

به سمت آشپزخانه قدم گذاشتیم.

ــ خیلی. فکر کردم بابا بهزاد...

ادامه حرفش را خورد.

زیر سماور را زیاد کردم و دوباره پلاک را توی دستم گرفتم.

ــ سینا این پلاک خیلی بهم آرامش میده. تو خیلی مهربونی سینا.

و اینبار گونه اش را بوسیدم.

در جوابم فقط لبخند زده بود. برایش لقمه گرفتم.

ــ دیگه سیر شدم.

لقمه را به دستش دادم.

ــ تو باید قوی باشی. مگه نمی خوای بری کلاس شنا؟

با هیجان شروع کرد به تعریف کردن از استخر رفتن هایش با بهزاد که چطور از عمیق می ترسد و تصمیم گرفته همین امسال شنا یاد بگیرد.

سینا تعریف می کرد و من دلم شور می زد. کابوس که چیز جدیدی نبود پس چرا دلم زیر و رو می شد؟

بین تعریف کردن های سینا تلفن زنگ خورد.

ناخواسته سر جایم ایستادم. دلم پر و خالی شد. چند بار.

ــ سینا ببین کیه.

سینا جواب داد. فقط گفت سلام و بلافاصله گفت:

ــ مریم بابا بهزاد کارت داره.

حال سینا را نپرسیده بود! فقط سلام!

دست هایم چرا می لرزید. خبری بود؟

ــ سلام.

ــ سلام. زود لباس بپوش باید بریم جایی. تا ده دقیقه دیگه می رسم.

صدایم لرزید.

ِِ ــ چی شده؟

آرامتر شد.

ــ چیزی نشده. باید بریم تا یه جایی و برگردیم.

لباس پوشيده و آماده توي هال راه مي رفتم. چند قدمي ميرفتم و مي ايستادم و چشمم روي عقربه هاي كند ساعت خشك مي شد. نكند باز هم هومن كاري كرده باشد؟ دلم بالا و پایين شد. ديگر طاقت نداشتم. طاقت هيچ چيز. ديگر ظرفيتم پر بود. بهزاد چرا هول كرده بود؟

به سينا نگاه كردم كه درگير فيش هاي دستگاه بازيش بود و دوباره شروع كردم به راه رفتن. دوباره به ساعت نگاه كردم. يك ربع گذشته بود. دير كرده بود. با بي حالي روي مبل نشستم كه با بوق هاي ماشين از جا پريدم. كيفم را چنگ زدم و نفهميدم كه به سينا خداحافظ گفتم يا نه!

بهزاد بود. پشت فرمان نشسته بود و روي صورتم كه نزديكتر مي شد، خيره مانده بود. پاهايم سست شد. چيزي كه شب به گريه ام انداخته بود كابوس نبود. قسم مي خورم كه چيزهاي براي گفتن داشت. بهزاد انگار تازه به خودش آمد و قبل از پياده شدنش خودم را به ماشين رساندم.

ــ چي شده؟

دور زد.

ــ يه خورده صبر كن الان ميرسيم.

به بازويش چنگ زدم.

ــ آقا بهزاد تو رو خدا. چي شده. براي بابام، بابام طوريش شده؟

آرام بود. سعي مي كرد آرامم كند.

ــ آروم باش مريم. يه درگيري بين هومن و بابات پيش اومده. بريم ببينيم چي شده.

دلم پايين ريخت. جسم بي جان بابا زير چنگال هاي هومن روي شيشه ماشين شكل گرفت. كابوس نبود. فقط يك خواب نبود.

پشت چراغ بوديم. به سمتم چرخيد. با چشم هايي كه دروغ مي گفت!

ــ آروم باش خانمم. من پيشتم.

و دست نوازشي كه روي پايم قرار گرفت.

صدايم مي لرزيد.

ــ بهم بگو چي شده.

چشمم پي دستش رفت كه از روي پايم برداشت و دنده را عوض كرد.

ــ منم نمي دونم. بهم زنگ زدند كه بريم كلانتري. حتماً با هم درگير شدند.

***

پله هاي كلانتري را پشت سر بهزاد كشيده شدم. پاهايم تواني نداشت. درگير شده بودند! پدر پير و فرتوت من كجا و هيكل تنومند هومن كجا!

باز هم كلانتري. باز هم تكرار تلخي ها.

هومن بود. خودش بود. روي صندلي نشسته و سرش را بين دست هايش گرفته بود. درست مثل چند ماه پيش. فقط كلانتريش همان نبود. چند ماه پيش كه من و بهزاد هم روي صندلي نشسته بوديم.

بهزاد خواست سمتش برود. دستش را كشيدم و با التماس به چشم هاي برزخيش نگاه كردم. از نزديك شدن به هومن مي ترسيدم. دستم را محكمتر توي دستش گرفت و تا بالاي سر هومن پيش رفت.

تكرار بود. تكرار چند ماهي كه گذشته بود. بهزاد به صندلي دستبند بود و هومن بالاي سرش ادعاي بي گناهي مي كرد.

بالاي سرش ايستاد. با فاصله پشت سر بهزاد پناه گرفته بودم. به ياد دو روز كه توي اتاق حبس شده بودم. دو روزي كه به اندازه دو سال به مرگ نزديكم كرده بود.

ــ چي شده؟

هومن تازه متوجهش شد. لحنش به قدري خشك و سرد بود كه سرمايش به دستهايم سرايت كرد.

بابا كجا بود؟ اگه درگير شده بودند چرا هومن بود و بابا نبود؟

هومن اما هيچ نگفت. فقط سري تكان داد. و دوباره سرش ميان حصار دستها اسير شد.

بهزاد چرخيد. ميلي به هم كلام شدن نداشت. برگشت و به سربازي كه پشت ميز نشسته بود خودش را معرفي كرد. به گوشه گوشه كلانتري چشم چرخاندم. بابا نبود. به سمت هومن كه با چشم هاي سرخ شده نگاهم مي كرد، چرخيدم. سري از افسوس برايم تكان داد. چيزي درون قلبم جا به جا شد. بهزاد برگشت و حواسش رفت به نگاه هومن. دست يخ شده ام را گرفت و بي توجه به هومن گفت:

ــ بريم تو.

سرهنگ شباهتي به سرهنگ ايزدي نداشت. بي حوصله و عبوس برگه اي را مطالعه و چيزي را برگه يادداشت كرد. بهزاد خم شد روي ميزش و چيزي گفت.

سرهنگ سري تكان داد و برگه را به سمتش گرفت.

ــ اين آدرس پزشكي قانوني. دو ساعت پيش بردنش.

به من اشاره كرد.

ــ دخترشه؟

چانه ام لرزيد.

نگاه بهزاد روي چانه ي لرزانم بود و جواب داد.

ــ بله. پس من برم و برگردم.

كلمات فراري شده بودند. پزشكي قانوني يعني جسد و جنازه؟ بابا مرده بود؟

بازويم را گرفت.

ــ بريم.

پاهايم اما تكان نخوردند. سرهنگ پوفي كرد و گفت:

ــ زودتر برگردين كه تكليف اين آقايي كه بيرون نشسته هم مشخص بشه.

بهزاد اما كمي خم شد و زير گوشم گفت:

ــ بريم عزيزم. شايد اصلاً اشتباه شده باشه.

سرم را به شيشه ماشين تكيه داده بودم. تصاوير مات بودند. اشكم خشك شده بود و بغض لعنتي داشت خفه ام مي كرد.

ــ مريم؟

بدنم شل و وارفته قدرت حركت نداشت.

ــ هنوز هيچي مشخص نيست. شايد اصلاً بابات نباشه.

پس اشك هاي دم مشقم كجا بود؟

ـ تو بايد قوي باشي. بايد ببينيم اصلاً چه اتفاقي افتاده؟ هنوز كه چيزي مشخص نيست.

چرا سرم به اندازه ي سنگيني زمين شده بود؟ چرا نمي توانستم تكانش دهم؟

روبه روي ساختماني كه زده بود پزشكي قانوني ترمز كرد. اينجا آمده بودم. با همان مأموري كه زن بود و نبود! براي اثبات پاكيم. حالا باز هم گذرم افتاده بود. براي جسد بي جان پيرمردي كه پدرم بود.

ــ همين جا بشين تا من بيام.

تمام توانم را به كار انداختم و گفتم:

ــ منم ميام.

ــ تو كجا مي خواي بياي با اين حالت. همين جا بشين تا بيام.

بي توجه به حرفش دستم رفت سمت دستگيره. بهزاد بود. حرفش را نشنيده گرفته بودم. جسد پدرم داخل ساختمان سفيد بود. پدرم بود. اسمش توي شناسنامه ام بود. اسمش پرنگ با خودنويس مشكي رديف مقابل نام پدر را پر كرده بود.

بهزاد كلافه شد. ماشين را دور زد و زير بغل لرزانم را گرفت.

ــ چرا حرف گوش نميدي تو؟

با التماس نگاهش كردم.

ــ بزار بيام.

چشمهايم كارساز شد. خيابان خلوت را رد كرديم و وارد شديم. بازويم توي دستش بود. چشمهاي قحطي زده ام لج كرده بودند.

ــ اينجا بشين برم از اطلاعات بپرسم.

و روي صندلي هاي سبز رنگ ساختمان سفيد آرام گرفتم.

با زني كه پشت باجه اطلاعات نشسته بود داشت صحبت مي كرد. برگه ای دستش داد و اشاره كرد به من و دوباره چيزي گفت.

صحبتش تمام شد. برگشت و من به اين فكر كردم كه جسد بي جان بابا جايي توي اين ساختمان خوابيده است.

دست هاي سفيد شده ام را در دست هاي بزرگش گرفت. دستهايش سرد بود. برخلاف هميشه.

ــ من برم و زود بيام.

لبهايش خشك شده بود.

بلند شدم.

ــ بزار منم بيام.

ملايمتش را از دست داد.

ــ نه. من ميرم و زود ميام مريم. لجبازي نكن.

ناخواسته سر جايم نشستم. چشم هاي بغض دارم چرا نمي شكستند؟

به رفتنش نگاه كردم. از چه مي ترساند؟ من ديده بودم. جسدش بين خواب هايم غوطه ور بود. تن بي جان مادرم را خودم به آغوش كشيده بودم. از چه مي ترساندم؟

***

چشمم به مسير رفته اش بود. قامتش بين راهروي سفيد پيدا شد.آهسته قدم برميداشت. قدمهايش محكم و باصلابت نبود. گلويم سوخت. بهزاد نزديك شد و راه گلويم بسته شد.

با قدمهاي نزديكش بلند شدم. به چشمهايم نگاه نمي كرد. به يك قدمي ام كه رسيد آرام پرسيدم:

ــ خودش بود. مگه نه؟

دستهايش به دو سو باز شد و تن به لرز نشسته ام را به آغوش كشيد.

زانوهای شل و افتاده ام، بی اراده خم شدند. مانع از افتادنم شد. بغض که بالا امد نفسم گرفت. با هق هقی بلند هوای جریان یافته بین آغوشش را به کام کشیدم.

ــ عزیز دلم آروم باش.

به پیراهنش چنگ کشیدم. دستش پشت سرم قرار گرفت و پیشانیم را به سینه اش چسباند.

ــ اون فقط یه پیرمرد بود. هیچی از دنیا نداشت. شاید خوب می شد.

هق هقم شدت گرفت.

ــ همه جاش خونی بود. دیشب دیدم. دستاش خونی بود.

دستم بالا رفت. قدرت هیچ چیز نداشت ولی انگشتانم جمع شد و شبیه به مشت روی سینه اش ضربه زد.

ــ بزار ببینمش. تو رو خدا. قول دادی. تو قول دادی که میبری ببینمش. نبردی. دیشب گفتن که چه اولادی هستم. تو نبردی. نذاشتی که برم.

دستش را دور شانه های افتاده ام حلقه کرد.

ــ بریم تو ماشین. داره حالت بد میشه.

چه اهمیتی داشت وقتی اولاد خوبی نبودم.

مجبور به راه رفتنم کرد.

ــ عزیز دلم اینجوری نکن. بریم تو ماشین. اونجا هر چقدر خواستی منو بزن.

خم شدم و دست روی قلبم گذاشتم. ورم کرده بود. پشت استخوان قفسه سینه ام نزدیک به انفجار بود.

قدم تا شد. بازهم مجبورم کرد راه بروم.

چشمهایم پر و خالی میشد. برای پدری که هیچ چیز نداشت. در تنهایی مرده بود. و من حتی یکبار هم به دیدنش نرفته بودم.

***

سرعت زیادش نمی ترساندم. سر سنگین شده ام را روی داشبورد گذاشته بودم و هق هقم فضای ماشین را پر کرده بود. بالا و پایین شدن ماشین قلبم را بالا و پایین می کرد و آماسش تا راه گلویم بالا امده بود.

بهزاد صدایم می کرد. سعی می کرد آرامم کند و من با هر عزیز دلمش زار می زدم.

دستش روی کمرم لغزید. ماشین از حرکت ایستاده بود.

ــ مریم؟ پاشو اینو بخور. فشارت افتاده. ببین دستات یخه.

بلندم کرد. چشم هایم تار می دید. و اشک ها مثل همیشه تمامی نداشت.

نی آبمیوه را به دهانم نزدیک کرد. و با زور بین لبهایم گذاشت.

دست کشید روی صورتم و خیسیش را گرفت.

ــ بخور. رنگت پریده.

غم نشسته به صدایش دلم را لرزاند. قول داده بود...

چند قلپ خوردم و دوباره سر بی اراده ام را به شیشه تکیه دادم.

هنوز به سمتم نیم خیز بود.

ــ مریم؟ باید بریم کلانتری. می تونی؟ باید طرح شکایت کنی.

پیرمرد را کشته بود. ضعیف کشی کرده بود.

پشتی صندلی آرام آرام عقب کشید.

ــ یکم دراز بکش تا برسیم.

وارد کلانتری شدیم. دستش را دور شانه ام حلقه کرده بود. پاهایم به زور روی زمین کشیده می شد. به محض ورودمان زنی به سمتمان دوید. صورتش خیس اشک بود. دست بهزاد دور شانه ام سفت تر شد. از همان فاصله شیون کرد:

ــ بهزاد بیا ببین چه بلایی سرمون آوردی.

و گریه اش فضای کلانتری را پر کرد.

صندلی هومن خالی بود. صدای زن دوباره توی سالن اکو شد.

ــ بهزاد من همین یه پسرو دارم.

چشم های تار شده ام زنی میدید که به بازوی بهزاد چسبیده بود و دختری که سعی داشت آرامش کند.

چرا واضح نمی دیدم! مادر هومن بود!

ــ بهزاد جان قربونت برم هومنو که می شناسی دل اینکارا رو نداره. به خدا تصادفی بوده. بهزاد گوش میدی.

بهزاد دستش را آرام به پایین هل داد.

ــ خانمم حالش بده. باید ببرمش خونه. الان وقت این حرفها رو ندارم خاله جان.

خاله جانش را با حرص گفت. اینبار دختر پشت سرش جلو کشید. با صورتی خیس.

ــ بهزاد فقط یه اتفاق بوده. دعواشون ...

و قبل از اینکه جمله اش کامل شود دست بهزاد پسش زد.

زن و دختر پشت در اتاق بسته مانده بودند و بهزاد با اخمهای درهم فرمی را پر می کرد.

مادرش بود. دخترک هم حتماً نازنین. پدرم کشته شده بود و برای بهزاد دلیل و منطق می آوردند. دستم را روی صورت سردم کشیدم و روی مبل به سمت پایین خم شدم. سرم سنگین شده بود و بدنم تحمل حملش را نداشت. بهزاد کنارم نشست و دست برد سمت شانه هایم.

ــ اینو امضا کن تا بریم.

خودکار بین دست هایم می لرزید. بالای برگه نوشته بودند فرم شکایت نامه. پدرم توی ساختمان سفید خوابیده بود. با صورتی خونین. قطره اشک درشت روی برگه چکید و هق هق دوباره ام بلند شد.

فرم را تحویل داد.

ــ بقیه مراحل رو فردا خدمت میرسیم. خانمم حالش خوب نیست.

به سمتم امد و زیر بغلم را گرفت.

ــ بریم عزیزم.

قبل از باز کردن در اتاق بوسه آرامی روی گیجگاهم نشاند.

ــ مریم اینجوری گریه نکن.

و نمی دانست که قلبم با محبت هایش تکه تکه می شد.

بیرون که امدیم، خاله اش اینبار به بازوی من چسبید.

ــ دخترم قربونت بشم، پسر من جوونی کرده. درگیر شدن با هم تو رو خدا ...

بهزاد با اعصابی متشنج بین حرفش پرید:

ــ الان وقت این حرفاست؟ نمی بینید حالش بده؟

نازنین کمی دورتر، با نفرت و انزجار نگاهمان می کرد. بهزاد به سمتش براق شد.

ــ بیا دست مادرت رو بگیر و ببر. واسه چی اونجا وایستادی.

دوباره اشک های زن جاری شد.

برای پسر زنده اش گریه می کرد و من برای پدری که پدری نکرده بود و من هم اولاد خوبی نبوده ام.

بهزاد دستم را گرفت و از در کلانتری خارج شدیم.

روی مبل نشسته بودم. نگاههای زیر چشمی و غم گرفته سینا به اشک هایم بود. بهزاد کنار کشیده بودش و ارام برایش توضیح داده بود.

می خواستم بخوابم. بهزاد نگذاشته بود. غذا گرفته و توی آشپزخانه مشغول کشیدن غذا بود.

سینا را تار می دیدم. به نیم رخش زل زده بودم و چشم هایم بی ارداه پر و خالی می شدند. هر از گاهی صدای گریه هایم بلند میشد و چند دقیقه بعد آرام می شدم و بعد از چند دقیقه دوباره تکرار.

زیر بازویم را گرفت و بلندم کرد. صدایش چرا غم داشت؟ برای پدرم که دوبار بیشتر ندیده بود؟

ــ بریم یه چیزی بخور.

با سستی بلند شدم.

ــ سینا پاشو بیا سر میز.

کباب ها را توی بشقابم گذاشت. اشتها نداشتم و بوی کباب حالم را بد می کرد. با صدای گرفته و خش دارم گفتم:

ــ الان بخوابم. بعداً گرسنه ام شد میام می خورم.

با مهربانی تکه ای به چنگال زد.

ــ بخور عزیزم. ضعف می کنی. خالی بخور اگه گرسنه ات نیست.

و لقمه ای کباب برای سینا درست کرد.

چشمانم پر شد. خبر نداشتم که پدرم این دوماه چیزی برای خوردن داشته یا نه؟ اشک از گونه ام سر خورد. مزه کباب تلخ شد. بهزاد با پست دست اشکم را گرفت.

او که از شبهای بی شاممان خبر نداشت.

***

بیتا به آغوشش کشید.

ــ تسلیت میگم عزیزم. خدا رحمتش کنه.

دست های بیتا دور گردنم حلقه شده بود و من با چشم هایی که خیال می کردم تا ابد خشک نمی شوند به چشم های غم زده سینا نگاه می کردم.

ــ این پسر قاتل نبود که اونم شد. من نمی دونم واقعاً پسرخاله است یا دشمن خونی؟

صدای محمد بود که از هال می آمد. صدایش را پایین آورد. ولی من شنیدم.

ــ حالا فردا تشییع جنازه می کنید؟

ــ اگه تحویلش بدن آره میفته برای فردا

دوباره چشم هایم پر شد.

ــ چیزی می خوای برات بیارم؟ حالت خوب نیست؟

چشمهای بیتا هم نگران بود.

سرم را تکان دادم و دوباره دراز کشیدم.

ــ قربونت برم عزیزم. بهزاد خیلی نگرانته. می دونم چی میکشی. خیلی سخته.

او نمی دانست. هیچ کس نمی دانست که چه زخمی روی قلبم آماس کرده.

بهزاد با لیوانی آب و قرصی کنارم نشست.

ــ این قرص رو بخور یه کم بتونی بخوابی.

بیتا از اتاق بیرون رفت. و بهزاد موهای آشفته ام را با دست شانه کرد.

***

چشم هایم با رخوت باز شد. همه جا تاریک بود. نفسهای منظم بهزاد کنار گوشم لالایی می خواند. چشمهایم می سوخت. از چه؟ سرم چرا درد می کرد؟ چشمهایم که دوباره باز و بسته شد قلبم تیر کشید و یادم افتاد که چه اتفاقی افتاده. یادم افتاد روی پای بهزاد خوابم برده بود. قلبم سنگینی کرد و بغض چنگ کشید به گلویم.

بی صدا از روی تخت پایین کشیدم. هوای اتاق کم بود. احساس خفگی می کردم. وارد حیاط که شدم بغضم سر باز کرد.

روی کنده نشسته بودم. برای پدرم که با بیرحمی کشته شده بود اشک می ریختم. برای روزهایی که سیاه سیاه نبود. برای دفتر نقاشی که اولین روز مدرسه ام خریده بود.

گریه ام به هق هق تبدیل شد. میان آغوشی اشنا کشیده شدم. روی سرم بوسه زد.

ــ بسه دیگه. اینجوری گریه نکن مریم.

ــ منو فروخت بهزاد. بهم تهمت زد. مادرم رو اذیت کرد. پس چرا دلم طاقت نداره.

سرم را به سینه اش کشید.

ــ هیس آروم باش عزیزم.

ــ اون پدرم بود. مریض بود. تنها بود. غیر از من کسی رو نداشت. وقتی براش غذا درست می کردم بهم لبخند می زد. فقط، فقط وقتی خمار بود بد می شد. خمار که می شد میزد. دق و دلیش رو سر من خالی میکرد.

زار زدم:

ــ ولی من هومن رو نمی بخشم. نمی بخشمش. اون فقط یه پیرمرد مریض بود بهزاد. من دلم خوش بود به همون پیرمرد. که یتیم نبودم. منو فروخته بود ولی من یتیم نبودم بهزاد.

جلوی پاهایم دو زانو نشست.

صورتم را بین دست های بزرگش گرفت.

ــ تو منو داری مریم. ببین؛ اینجا نشستم. رو به روت. تو بی کس نیستی. من برات جای خالیشون رو پر می کنم. دیگه نمی زارم غصه بخوری. دیگه نمی زارم آب تو دلت تکون بخوره.

صورتش تار بود ولی ستاره های دویده در چشمانش پر وضوح.

***

پشت ماشین روی زانوی بیتا دراز کشیده بودم. پدرم زیر خروارها خاک خوابیده بود. بی کس ترین تششیع جنازه ای که ممکن می شد. چهار نفری برایش نماز خوانده بودیم. چه مظلومانه خوابیده بود. التماس کرده بودم به بهزاد که برای بار آخر ببینمش. مخالفت کرده بود مشت زده بودم و او دست هایم را بوسیده بود و لحظه های آخر با پچ پچ های محمد نرم شده بود.

صورتش رنگ پریده بود. کنار گیجگاهش شکسته بود. 

***

قاضی پرونده را دوباره بررسی کرد. عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و رو به هومن گفت:

ــ همه ی چیزایی رو که تو برگه نوشتی رو دوباره بگو. چطور شد که درگیر شدید؟

بهزاد دستش را روی دستم گذاشت. نمی خواستم بشنوم. کاش هومن نمی گفت.

با صدای نامطمئنی شروع کرد:

ــ اون روز من رفته بودم قهوه خونه مراد. پاتوق همیشگیم بود.

قاضی با دستش اشاره کرد که ادامه ندهد.

ــ اونجا، قهوه خونه تو پایین شهر چرا باید پاتوقت باشه؟ اونجا چکار داشتی؟

دستهای دستبند خورده اش را مشت کرد و جواب داد.

ــ با مراد از خیلی وقت پیش آشنایی دارم. یکی از بچه ها معرفی کرده بود. باهامون راه می اومد. بعضی وقتا که با بچه ها دور هم جمع میشدیم، جنسمون رو از مراد می گرفتیم.

قاضی چیزی یادداشت کرد. نگاه سنگین نازنین به دست های گره خورده من و بهزاد بود.

ــ خب ادامه بده.

ــ من داشتم با دو تا از رفیقام چایی می خوردم که اومد تو. از دور مشخص بود که حالش خرابه. منو که دید انگار تازه جون گرفت. خودش رو رسوند سر میز ما. پولش رو تمام و کمال داده بودم ولی بازم دست بردار نبود. گفت پول می خوام. عصبی شدم و گفتم بابت چی باید هر سری می بینمت بهت پول بدم؟ گفت پولام تموم شده. گفت پشیمون شدم آدرس دخترم رو بده برم برش گردونم.

سرش را بالا آورد و به بهزاد نگاه کرد. بهزاد سرد و خشک به او زل زده بود.

ــ از بهزاد کینه داشتم. بدم نیومد پدر خانمش بر در خونه اش. آدرس رو روی کاغذ نوشتم و دادم دستش. چشماش برق زد. بهش گفتم که دیگه بره رد کارش. ولی دست بردار نبود. گفت پول بده برای امروز خودمو بسازم. خیلی طماع بود. بهش گفتم یه شاهی هم کف دستت نمی ذارم. با اون هیکل آب رفته اش یقه ی منو گرفت و گفت پول می خوام. دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم. با هم درگیر شدیم. داد و بیداد کرد که این دخترِ منو دزدیده. به سمتش حمله کردم و زدم تخت سینه اش. تلو تلو خورد و از پشت زمین افتاد. من، من نمی خواستم بکشمش. اون اول شروع کرد. کنه شده بود و دست از سرم برنمی داشت.

دستهایش به لرزش افتادند.

ــ من، من نمی خواستم بکشمش. من فقط هولش دادم. عقب عقب رفت و سرش خورد به گوشه میز. من آدم کش نیستم آقای قاضی. همه شاهد بودند.

صدای گریه مادرش فضای اتاق را پر کرد.

سر به زیر افتاده ام بلند نمی شد. دوست داشتم زار زار گریه کنم. دست بهزاد دور کمرم حلقه شد. از بهزاد خجالت می کشیدم. از داشتن پدری که دیگر نبود ولی تا آخر عمر نگاههای خفت بار را برایم خریده بود، دوست داشتم بمیرم.

قاضی پرسید:

ــ با آقای فرجام چه خصومتی داشتی؟ قضیه دزدی که مقتول ادعا می کرد چی بود؟

بهزاد زیر گوشم گفت:

ــ حالت خوبه؟ می خوای بری بیرون؟

سرم را به نشونه ی نه تکون دادم. نفرت توی کلمات هومن موج می زد.

ــ این مرد با آبروی خواهر من بازی کرد.

حلقه دست بهزاد محکم تر شد.

ــ با خواهرم قرار ازدواج گذاشت و چند ماه بعد زیرش زد. می خواستم بهش ثابت کنم که چه کسی رو از دست داده. تو قهوه خونه با پدر این دختر آشنا شدم. به مراد می گفت که میخواد دخترش رو بده به یه پیرمرد که از خودشم بزرگتر بود. همون جا این نقشه به ذهنم رسید. پیشنهاد دویست هزار تومن پول رو که شنید، قبول کرد. آدرس خونشون رو گرفتم و قرار شد دخترش رو بدزدم. می خواستم انتقام خواهرم رو که به خاطر این آقا یک هفته مریض شد رو بگیرم. پول رو دادم و با کمک دوستام دخترش رو تو راه خونه به زور سوار ماشین کردم.

ــ چکار کردی که این دوتا مجبور به ازدواج شدند؟

هومن برگشت و نگاهی به چشم های خیس مادر و خواهرش کرد. مردی که به عنوان وکیل کنارش نشسته بود تند تند چیزهایی را یادداشت می کرد.

ــ می دونستم که چند روز بعد تولد بهزاده. تولد نمی گرفت ولی هر سال بچه های شرکت که کارمنداش می شدند تو خود شرکت دور هم جمع می شدند. منم چند ماهی بود که تو شرکتش مشغول شده بودم. با کارمندا قرار گذاشتیم که امسال غافلگیرش کنیم. کلید خونه باغ که از پدرش بهشون ارث رسیده بود، دست مامانم بود. دو روز بود که دختره هم تو خونه باغ زندانی بود. یک روز قبل از تولدش رفتم اصفهان پیش خواهرم که از دانشگاهش توی تهران انتقالی گرفته بود. برای روز تولدش از دو روز قبل سی نفر هم از دوستهای خودم دختر و پسر، با هم جمع کردم تو خونه. به همشون تلفنی اطلاع داده بودم که یه مهمونی داریم. روز تولد به بهزاد زنگ زدم که دیروز یه دختر بردم خونه اش. عصبی شد و کلی داد و بیداد راه انداخت. گفتم که به هر حال توی خونته بهتره بری زود بفرستیش رد کارش. بدون اینکه جواب بده گوشی رو قطع کرد. ولی می دونستم که میره. خونه مال خودش بود نمی تونست بزاره یه دختر که گفته بودم خیابونیه اونجا بمونه. به پا گذاشته بودم. به محض قطع شدن تماس به دوستم اطلاع دادم که به پلیس زنگ بزنه. می خواستم این دختر وبال گردنش بشه تا برای همیشه برای نازنین افسوس بخوره.

پوزخند صدا دار بهزاد به گوشم رسید.

دادگاه تمام شد. جلسه بعدی حکم می دادند. وکیل هومن با نازنین صحبت می کرد. بهزاد دستم را گرفت و بلندم کرد.

ــ بریم.

مرا فروخته بود. و باز هم دنبال پول بود.

ــ مریم؟ بریم کارمون اینجا تموم شد.

سرم را بالا نبردم. حرف های هومن قلبم را به آتش کشیده بود. نگاه کردن به چشم های بهزاد برایم سخت بود. با سستی بلند شدم. بهزاد کیفش را برداشت و با هم به سمت درب خروجی رفتیم. حتی نیم نگاهی به نگاههای نگران نازنین و مادرش نینداخت.

ــ بهزاد؟

صدای ظریف نازنین بود. چشم هایم بسته شد. بهزاد نایستاد و من هم به تبعش. دوباره صدایش کرد.

ــ یه چند لحظه کارت دارم.

ایستاد. نازنین با قدمهای بلند رو به رویمان ایستاد. صدای تق تق پاشنه هایش روی مغزم رژه می رفت.

سرم را بالا گرفتم. بهزاد با پیشانی گره خورده منتظر ایستاده بود.

نازنین این پا و آن پا کرد. بهزاد کلافه شد.

ــ اگه حرفی نداری ما کلی کار داریم.

نازنین دستپاچه شد. صدایش می لرزید یا من خیال می کردم؟

ــ من از هیچی خبر نداشتم.

با همان سردی کلامش گفت:

ــ خب؟ که چی؟

هوش و حواسم انگار تازه سر جایش امد که کمی جلو کشیدم.

نگاه نازنین اینبار به صورت من نشست.

ــ من همین یه برادر رو دارم. هومن به خاطر من اینکارو کرده.

اشکش سرازیر شد و صدایش بالا رفت.

ــ به خاطر تو که همه چیز رو بهم زدی. اومدی خواستگاری و بعد زدی زیرش.

چشمهایش آنهمه نفرت داشت و من نمی ترسیدم!

بهزاد دست دور شانه ام انداخت. مقابل چشم های گشاد شده نازنین.

ــ من چیزی رو بهم نزدم. حرفامونو قبلاً زدیم. فکر کردم کار مهمتری داری. رو به من کرد.

ــ بریم عزیزم.

چند قدم جلو رفتیم که بهزاد مکث کرد. برگشت سمت نازنینی که پشت قدمهایمان جا مانده بود.

ــ در ضمن از هومن تشکر کن.

نازنین مردد قدمی جلو گذاشت.

ــ به خاطر این گوهری که به زندگیم آورد.

چشم های به نفرت نشسته نازنین لحظه ای مات و چند ثانیه بعد با حرص روی هم کشیده شد.

***

بهزاد با آرامش رانندگی می کرد. ده روز از فوت بابا می گذشت و چشمه اشک من درست دو روز بعد که فهمیده بودم برای چه درگیر شده، خشک شده بود. دیگر عزادار نبودم. برای پدری که تنها دخترش را فروخته بود و برای جنازه اش هم نقشه می کشید دیگر عزادار نبودم. از خدا شرمم می شد، ولی امروز که سرم بین نگاههای مادر و دختر پایین دوخته شده بود دیگر افسوس نمی خوردم.

پشت دستم گرم شد. سرم را از شیشه گرفتم. بهزاد بوسیده بود. گرمای بوسه او بود که تنم را داغ می کرد.

ــ خانمم چرا تو فکره؟

جا به جا شدم. از حرف های هومن، از واقعیت تلخ زندگیم شرم داشتم.

ــ چیزی نیست.

دنده را عوض کرد. دوباره سکوت بینمان حرف می زد. گفته بود گوهر زندگی اش شده ام! راست گفته بود؟ یا خواسته بود دل نازنین را بیشتر بسوزاند؟

به نیم رخ همیشه جدیش خیره شده بودم. چرخید و نگاهم را غافلگیر کرد.

ــ عید بود که با اصرار بیتا از نازنین خواستگاری کردم.

دلم زیر و رو شد.

ــ موافقت کردند و قرار شد چند وقتی رفت و آمدمون بیشتر بشه. جلسه اول شرایط زندگیم که خودشون هم می دونستن رو دوباره گفتم. گفتم که سینا تا وقتیکه ازواج کنه با من زندگی می کنه. قبول کرد. اونم شرط گذاشت که درسش رو ادامه بده. وقتی بیتا پیشنهاد داد راضی نبودم. حسی به نازنین نداشتم ولی چند روزی که با خودم فکر کردم دیدم بدم نیست. حضور یه زن تنهایی من و سینا رو پر می کرد. یک ماهی گذشت. نازنین کم کم حرفهای جدید می زد. اینکه بریم آمریکا و بدتر از اون در مورد سینا نظر می داد. وقتی گفت که سینا چند وقتی هم پیش بیتا زندگی کنه خونم به جوش اومد. بحثمون بالا گرفت و نازنین چند روزی قهر کرد. کوتاه نیومدم. بهش گفتم زندگی با من یعنی حضور همیشگی سینا. اگه می تونی ادامه بدیم اگه نه بهمش میزنیم. یه شب که رسیدم خونه دیدم سینا روی پله حیاط نشسته. چشماش از شدت گریه پف کرده بود. نگران شدم ولی هر چی اصرار کردم چیزی نگفت. گفت حوصله ام سر رفته و این حرفها. شب پیش خودم خوابوندمش. نصف شب بود که تب کرده بود و هذیان می گفت. پاشویه اش کردم و بهش دارو دادم. صبح زودتر از من بیدار شده بود. باز هم گریه کرده بود. این دفعه جدی شدم. گفتم یا میگی چی شده یا دیگه نه من نه تو. پرید بغلم و شروع کرد گریه کردن. نازنین احمق سراغش طفل معصوم رفته بود. بهش گفته بود که دوست داره چند وقتی با بیتا زندگی کنه یا نه؟ بچه تا چند روز از کنارم جم نمی خورد. رفتم خونه خاله ام و هر چی از دهنم در میاومد بار نازنین کردم و همه قرار مدارا رو بهم زدم. از همون روز قطع رابطه کردیم. ولی هومن قضیه اش فرق داشت. از خیلی وقت پیش قول کارو گرفته بود. نخواستم روابط فامیلی تو روابط کاری دخیل بشه. هومن از بچگی کینه ای بود. ولی فکر نمی کردم تا این حد بتونه پیش بره.

دستش را روی پایم گذاشت.

ــ اینا رو باید بهت می گفتم.

با انگشتان دستش بازی کردم.

ــ سینا باهوشترین و مهربونترین پسر بچه ای که به عمرم دیدم. نمی تونم نازنین رو درک کنم.

به در خانه رسیدیم. کامل به سمتم چرخید.

ــ اینا رو گفتم که بدونی به خاطر پدرت نباید سرت رو پایین بندازی. نازنین خونواده خوبی داره ولی ذاتش با داشتن خونواده خوب عوض نمیشه. مهم خود تویی. ارزش هر انسان با قلب و فکر خودش محک زده میشه. پدرت هر چی که بوده، خوب یا بد، ربطی به تو نداره. تو باید همیشه به خاطر قلب پاکت سرت رو بالا بگیری.

بعد از ده روز لبخند روی لبهایم نشست. دلم خواست مطمئن شوم. با خجالت پرسیدم:

ــ اون حرفی که به نازنین گفتی، راست بود؟

لبخند زد.

ــ خودت چی فکر می کنی؟

ــ نمی دونم. دوست دارم واقعاً اینجوری باشه.

چشم های مهربانش روی صورتم نشست.

ــ من هیچ وقت دروغ نمی گم.

***

ــ باید ماشینو بزاریم همین جا. بیشتر از این جلوتر نمیره.

راست می گفت. کوچه باریک خادمی پورها را همه یا پیاده طی مسیر می کردند یا با اتوبوس کسی ماشین نداشت.

بهزاد ماشین را با فاصله کمی از دیوار پارک کرد. رو به من کرد و چیزی گفت.

قلبم به طپش افتاده بود. این کوچه تمام کابوس های من بود. این کوچه تنگ و باریک که انگار سالها پیش متروکه شده بود.

ــ مریم با توآم. پیاده شو حواست کجاست؟

با سستی پیاده شدم. دوست نداشتم بهزاد ببیند. کاش بهزاد همراهم نبود. چرا به اصرارهایم اهمیت نداده بود! قلبم درد می کرد. تمام عضلاتم درد می کرد. این کوچه خاکی یادآور زجرهای من بود.

بهزاد کنارم ایستاد.

ــ خونتون کدوم یکیه؟

کاش نمی آمدم. برای برداشتن تکه ای خاطره از مادرم کاش زخم های بخیه خورده را باز نمی کردم.

بهزاد آرامتر پرسید.

ــ چی شده؟ می خوای برگردیم؟

می خواستم و نمی خواستم. آرام به داخل کوچه قدم گذاشتم.

در رنگ و رو رفته مان از همین فاصله مشخص بود. دری که حتی رنگ نخورده بود. کوچکترین در این کوچه متعلق به مددی ها بود. مددی هایی که همان بهتر نسلشان سوخته بود.

با دست های لرزان کلید را از کیفم بیرون کشیدم. چه خوب که سر ظهر بود. نگاه تیزبین بهزاد به دست های بی قرارم بود. در لعنتی باز شد. نفسم گرفت. از دیدن حیاطی که خیلی وقت ها مأمنم بود. وقتی هایی که می خواستم بوی دود نگیرم. تابستانهایی که لباسهایم را همین بیرون، روی میخ بزرگ چنگ زده به دیوار می آویختم که دودی نشوند.

باید زودتر می رفتیم. چه خوب که خبری از اکبر آقا نبود. رو به بهزاد کردم.

ــ می خوام تنها برم داخل.

هنوز هم اندکی غرور برایم باقی مانده بود.

بهزاد انگار درد بی درمانم را فهمید که سری تکان داد.

ــ باشه همین جا منتظرم.

تک پله را بالا رفتم. در خانه قفل نبود. معلوم بود آخرین بار که این خانه را ترک کرده، حال خوشی نداشت.

داخل رفتم. اشک پشت چشمانم جمع شد. به یاد مادرم و آشپرخانه کوچکش که گوشه اتاق بود. نمی خواستم ببینم. بهزاد گفته بود که گذشته ها را خاک می کنیم. خاکشان می کردم.

اشک روی صورتم راه باز کرد و بی توجه به وضع نابسمان هال به سمت اتاق مشترکم با مامان قدم تند کردم. نرسیده به اتاق در حیاط به صدا در آمد. راه رفته را برگشتم و نگران توی حیاط سرک کشیدم.

مردک پیر بود. اکبر آقایی که قرار بود شوهرم شود. بو کشیده بود. به همین زودی سر و کله اش پیدا شده بود. روی تک پله ایستادم. نگاه چندش آورش روی صورتم نشست.

ــ مثل که متوجه نشدید. امرتون رو بفرمایید.

نگاه حرصی پیرمرد به من بود.

ــ پس بالاخره سر و کله ات پیدا شد دختر غلام.

بهزاد به سمتم چرخید.

ــ برو تو. زود وسایلت رو جمع کن.

عقب گرد کردم.

ــ اومدم دنبال هشت ماه کرایه خونه عقب افتاده ام.

بهزاد چهره در هم کشید.

ــ کرایه خونه ات پیش زن من نیست. بهتره بری بیرون.

پیرمرد فریاد کشید:

ــ همین الان کرایه خونه منو میدید یا همه محل رو میریزم اینجا.

بعید نبود. از این پیرمرد هیچ چیز بعید نبود.

بهزاد به بازویش چسبید و حرصی گفت:

ــ کرایه خونه ات چقد میشه مردک؟

دوباره به من اشاره کرد.

ــ برو تو من الان میام.

و دستش را کشید و از حیاط خارج شدند.

روسری سفید مامان را تا کردم. هیچ وقت سر نکرده بود. گذاشته بود برای عروسی من. بو کشیدمش و با عجله سمت کتابهایم رفتم. همه کتابهایی که برای کنکورم به درد بخور بودند جدا کردم. نگران شدم. بهزاد چرا دیر کرد؟

کتابها و چند قلم از وسیله های مامان را روی پله گذاشتم.

یادم آمد که همین دیروز حکم هومن را داده بودند. قتل غیر عمد. همان که بهزاد پیش بینی کرده بود. بهزاد گذشته بود. از مزاحم تلفنی اش. از پاپوشی که برایش درست کرده بود. و در مورد تصمیم من چیزی نگفته بود. هیچ حرفی نزده بود برای دیه ای که تعیین شده بود. فقط گفته بود تصمیم به عهده خودم است.

خواستم سری به کوچه بزنم. نگران بهزاد بودم. پیرمرد آبرویی نداشت و به راحتی با آبروی هر کسی بازی می کرد.

به سمت در قدم گذاشتم که در حیاط به آرامی باز شد.

ــ مریم خانم؟

با شنیدن صدای مردانه آشنایی با کنجکاوی به در حیاط نگاه کردم. خدای من علی بود با ته ریش زیادی که سنش را بالا نشان می داد.

ــ مریم خانم برگشتید؟

تنه اش را داخل تر کشید. چشمهایش روی کتابهای روی پله افتاد.

جدی تر پرسید:

ــ کجا بودید اینهمه وقت؟ سراغتون رو از پدرت گرفتیم جواب درست و حسابی بهمون نداد. هر کسی یه چیزی میگه.

و دوباره نگاهش به سمت وسایل روی پله افتاد. با تردید پرسید:

ــ جایی میرید؟

و یکباره نگاهش به صورتم کنجکاو شد.

کیفم رو با دستپاچگی از روی پله برداشتم.

ــ من ازدواج کردم.

ــ چی؟ ازدواج؟ با کی؟ شوخی می کنید؟

ــ امری بود جناب؟

بهزاد بود. با اخم به علی خیره شده بود.

علی با تعجب براندازش کرد. بی توجه به بهزاد دوباره نگاهش صورتم را کاوید.

ــ مریم تو ازدواج کردی؟

خانمش را که برداشت، بهزاد به یکباره یقه اش را چسبید.

ــ یکبار دیگه اسم زن منو بیاری دندوناتو خورد می کنم بچه.

به سمتش دویدم.

ــ بهزاد ولش کن. یکی از همسایه هامونه.

سرش را به تندی سمتم چرخاند.

ــ برو تو ماشین.

از فریادش عقب پریدم.

پاهایم به زمین میخ شد.

یقه علی را رها کرد و دوباره داد زد:

ــ نشنیدی چی گفتم؟

علی هنوز ماتش برده بود.

از کنارشان گذشتم و خودم را توی کوچه پرت کردم.

از پشت شیشه ماشین دیدم که علی با شانه هایی افتاده بیرون آمد. نگاهش به سمت ماشین کشیده شد و سری از سر افسوس بود یا چه! برایم تکان داد. سرم را پایین گرفتم. خجالت کشیده بودم. از دادی که بهزاد سرم کشیده بود.

بهزاد برگشت. با کتابهایی که همه را بغل گرفته بود. نگاهش نکردم. سرم داد زده بود و دل نازک شده ام شکسته بود. به مهربانی که عادت کنی، دلت نازک می شود و با تلنگری شکسته می شود.

کتابها را با حرص روی صندلی عقب گذاشت. کیفم را باز کردم و دست کشیدم به روسری مامان و نفس گرفتم.

پشت فرمان نشست و در ماشین را محکم کوبید.

ــ چی می گفت این یارو؟

ــ هیچی نمی گفت. همسایه رو به روییمون بود. نگران شده بود.

ــ غلط کرده سرشو همینطور انداخته پایین اومده تو.

چیزی که نگفتم دنده عقب گرفت و از کوچه خارج شد.

می خواستم بپرسم با اکبر چه کرد اما دوست نداشتم حرفی بزنم.

تا خود خانه حرفی نزدیم. دیگر عصبانی نبود اما من هم لج کرده بودم. هر از گاهی نیم نگاهی به نیم رخم می کرد و دوباره به رو به رو خیره می شد.

بی هیچ حرفی پیاده شدم و در عقب را برای برداشتن کتابهایم باز کردم.

ــ برو زنگو بزن. خودم میارمشون.

زنگ که زدم سینا پشت در بود و بلافاصله در باز شد. با دیدن قیافه پکرم لبخندش جمع شد.

***

تقویم رو به رویش بود و با دقت روی کاغذ چیزهایی می نوشت. بی حوصله کنار سینا نشسته بودم. به غیر از چند کلام بله و خیر چیزی میانمان رد و بدل نشده بود.

ــ مریم بیا اینجا. برنامه رو برای خودم که نمی نویسم.

قهر کرده بودم. کنارش نشستم و به جدولی که روی برگه بزرگی کشیده بود نگاه کردم.

به صورتم که خیره شد سرم را پایین گرفتم.

ــ نظری نداری؟

ملایم برخورد می کرد ولی من دلم گرفته بود.

آرام گفتم:

ــ نه خوبه. ممنون.

***

روی تخت دراز کشیده بودم. بهزاد بالای سر سینا ایستاده بود تا مسواک کند. لباس خواب حریری که چند روز پیش خریده بودیم را تنم کرده و پشت به سمت بالشش دراز کشیده بودم. اصلاً دلم می خواست کمی بدجنس باشم.

با بسته شدن در اتاق خودم را به خواب زدم. قدمهایش بعد از کمی مکث دوباره نزدیک شدند.

روی تخت دراز کشید. و من بیشتر نقش خواب زدگی را بازی کردم. چند دقیقه که گذشت به این فکر کردم که انتظارم بی ثمر بود. بهزاد اهل ناز خریدن نبود. آه کشیدم. چه خوش خیال بودم.

دستش از پشت بغلم کرد.

ــ من که می دونم خواب نیستی.

به سمتش کشیده شدم.

ــ نبینم خانمم قهر کرده باشه.

باید باز هم می گفت. کافی نبود.

پشت گردنم داغ شد.

ــ دلت میاد بغلم نخوابی؟

لبخند زدم. او که نمی دید.

ــ خیلی خب معذرت می خوام که سرت داد کشیدم. اون پیرمرده اعصابم رو خورد کرده بود.

کمرم را قلقلک داد. ناخودآگاه خنده ام گرفت.

ــ ولم کن. خوابم میاد. تو هر وقت اعصابت خورده دادش رو سر من می کشی.

به یکباره دستش را کشید.

ــ دستم خشک شد تو هوا.

می دانستم منظورش چیست. ندیده می دانستم که دستانش را به دو سمت باز کرده بود. نفسی گرفتم و به سمتش چرخیدم.

ابروهایش با شیطنت بالا پریدند.

ــ میدونی نمی تونم بدون تو بخوابم هی ناز بکن. از کی تا حالا بدجنس شدی؟

***

دو سال بعد

کلید را که چرخاندم ماشین و سرنشینانش یک متر به جلو پریدیم. شلیک خنده سینا بلند شد. با حرص به سمتش برگشتم و گفتم:

ــ نخند سینا. حواسمو پرت می کنی.

بهزاد در ماشین را باز کرد.

ــ اینجوری نمیشه. سینا بیا پایین.

دلم ریخت.

ــ بهزاد نرو. تو پیشم نباشی استرس می گیرم.

از پنجره به سمتم خم شد و با دست به انتهای کوچه اشاره کرد.

ــ من و سینا میریم سر کوچه منتظر می مونیم. تو هم با تمرکز و بدون هیچ استرسی استارت بزن و بیا ما رو سوار کن.

ابروهای سینا با شیطنت بالا پریدند.

قبل از اینکه اعتراضی کنم به سمت سر کوچه حرکت کردند.

با حرص روی دنده کوبیدم.

ــ چرا حواسم به این نبود.

به سر کوچه و به مرد و پسری که تمام زندگیم شده بودند خیره شدند. مَردم به تک تک قول هایش، مردانه عمل کرده بود. کمکم کرده بود که دانشگاه قبول شوم. حقوق انتخاب نکرده بودم و روانشناسی انتخاب اولم بود. ترم سوم بودم و با بالاترین معدل دانشجوی برتر شده بودم. فرمان را بین دستهایم فشردم. ماشین اهدایی بهزاد بود. خوشی های خانه بهزاد قلبم را صیقل داده بود. دیگر کینه ای نداشتم. نه از پدرم. نه از هومن که همان دو سال پیش به گرفتن دیه هم راضی نشده بودم. هومن به سه سال حبس محکوم شده بود. دیگر از مریم خجالتی خبری نبود. دیگر از مریم خادمی پورها خبری نبود. همه چیز در من تغییر کرده بود. بهزاد با خوبی هایش با مهربانی های بی دریغش، با تشرهای گاه گاهش از من چیزی ساخته بود که همیشه آرزو داشتم. به دست های گره کرده دور سینه اش نگاه کردم. نباید ناامیدش می کردم. دنده را خلاص کردم و با اطمینان سوییچ را چرخاندم. به سر کوچه که نزدیک شدم بهزاد و سینا برایم دست می زدند.

بازو به دور گردنم از مهر حلقه کن

بر آسمان بپاش شراب نگاه را

بگذار از دریچه چشم تو بنگرم

لبخند ماه را

م. هوشنگی

در کوچه پس کوچه های شهری که تا رنگ باختن فاصله ای ندارد

نشسته ام میان یک مشت افکار باطله و ثانیه ها را می شمارم

تا شاید کورسویی بیابم از امید فرداها...

فرداهایی بدون سیاهی دیروز و امروز

بدون بغض گره خورده در گلویم، بدون سرخوردگی سالیان دور.

نگاهم به دور دست و فکرم در دور دست ...

اما چه تفاوت فاحشی ست بین این دو دور دست!!!

پدر کجایی که بارقه های امید را در لابه لای صفحات زندگیم لمس کنی؟

آیا باید تو را پدر بنامم؟

تو که در حساس ترین لحظات زندگی ام پدر نبودی و افق های فردایم را زیر پاهایت لگدمال کردی؟....

باشد؛ خیالی نیست...

هنوز هم امیدوارم

هنوز هم تا پایان فاصله دارم

همانطور که چشم دوخته ام به دوردست زندگی ام

می روم به سوی دوباره بودن

دوباره ساختن

دوباره زندگی کردن

دوباره منی دیگــــــــــــر بودن

بهار هزار و سیصد و هفتاد و دو

صدای موزیک و جیغِ از سرِ هیجان دختر و پسرها توی سرم می پیچید. حالت تهوع ناشی از استرس معده ام را زیر و رو می کرد. دوساعتی بود که پلک هایم باز شده و پشت در بسته اطاق تاریک گیر کرده بود. چند باری کلید برق را امتحان کردم، بی فایده بود. نا امید به سقف مدور بالای سرم نگاهی کردم. سیم سفید چرک بسته ی آویزان شده، لامپی به سر نداشت.

تاریکی اتاق با صداهای نامفهوم بیرون طپش قلبم را بالا می برد. به دنبال گوشه ای خلوت دوباره چشم گرداندم و گوشه ترین سه ضلعی دنیایم را پیدا کردم. تا جا داشت در پناه دیوار های سردش پناه گرفتم و زانوهای لرزانم را ننو وار بغل کردم.

چشمهایم باید بسته می ماند. تاریکی اتاق به وحشتم می انداخت.

بی شک اینجا آخر دنیایم بود. حضور غریبانه ام در اتاق تاریک و نمور بی شک کار پدر بود. بی شک.

سیب گلویم با صدا بالا و پایین شد. چشمهایم را روی هم فشار دادم. ذهن درمانده ام تصویر مادرم را با مهارت نقاشی کرد. 

وقتی که داشت توی آغوشم جان می داد و هیچ کاری از دستم بر نمی آمد و بابا؛ بابا فقط نگاه می کرد، با پوزخند آشنای گوشه ی لبش. فکر می کرد دارد ادا در میارورد. باز هم خمار بود، باز هم پولی برای موادش نداشت. باز هم، مثل همیشه بود.

چند روز پیش مادر نحصیفم را کتک زده بود. گفته بود پول داری و مخفی می کنی.  به قلب ترک خورده مادرم توجه نکرده بود و کتکش زده بود. می دانست که حال و روزش خوب نبود. از همان روز بود که مامان مریض شد و کنج کبره بسته خانه مان افتاد. تحمل مردی که از سالها پیش سایه اش سنگین بود، کمر شکن بود. کاش بابا نبود.

مامان کار می کرد و مقداری از پولش را دزدکی به من می داد. که کتاب کنکور بخرم. آرزوی دانشگاه رفتنم شب و روزم را پر کرده بود. وقتی سرم توی کتاب بود، با مهربانی صدایم می کرد "نبینم خانم وکیلم خودش رو خسته کنه". آخ مامان کجایی ببینی که چه بر سر دخترت آمده.

اشکهایی که بی محابا سرازیر می شدند را کنار زدم. وقتی که گریه می کردم اشکهام رو پاک می کرد و می گفت" حیف این چشمای سبز تیله ای نیست که بارونیش می کنی". شانه هایش خم شده بود. از غصه های که تنهای به دوش می کشید. با همان شانه های افتاده برایم پدر شده بود.

یک سال بود که به یادش اشک می ریختم.  روز تشییع جنازه ات چقدر غریب بودی مامان، چقدر تنها بودی. بی کسیمان بالای قبر به خاک نشسته ات توی ذوق می زد.  گفته بودی از وقتی بابات معتاد شد، از وقتی مردانگیش  همراه اعتیادش دود شد، دیگر کسی سراغمان را نگرفت. 

صدای کش دار مردی نزدیکتر به گوش رسید. "بیا عزیزم؛ این اتاق خالیه"

آب بزاقم را  قورت دادم و سریع نیم خیز شدم. و حیف که قبل از اینکه کاری کنم، کمکی بطلبم، صداها دور شدند. و صدای بسته شدن دری که امیدم را نا امیدم کرد. چه فاصله ای غریبی!

به گل های سبز فرش رنگ و رو رفته ی زیر پایم خیره شدم.

.باز هم اشکهای لعنتی

به تخت زهوار در رفته ی چوبی گوشه ی اتاق زل زدم. رنگ قهوای ش زیر گرد و خاکی که حکایت از بلااستفاده بودن طولانی اش را داشت، به سیاهی می زد. صداها روی اعصابم بودند. جیغ دختر ها با طنین مواج شادی های زود گذرشان. اینها، همین ها که فریاد جوانی کردنشان گوش فلک را کر می کرد، چه می دانستند که سختی یعنی چه؟ می توانستند هجی اش کنند؟ چه می دانستند بی کسی یعنی چه؟ چه می دانستند توی مدرسه موش شدن یعنی چه؟ به خاطر بابا و خانه محقرمان با کسی انس نمی گرفتم. چه می دانستند زنگ های تفریح تنهای یعنی چه؟ لقب منزوی را شنیده بودند؟

ندار که باشی

حرف هایت

خواسته هایت

آرزوهای سراسر سفیدت

بر کسی بهایی نیست

بی کس که باشی

درد هایت را به استهزا می گیرند و دمل چرکینت می انگارند

خانه استیجاریمان، یک اتاق نه متری و یک وردی شش متری بیشتر نداشت. یک حیاط کوچک که باد پاییزی خاکش را تا داخل آشپزخونه همراهی می کرد و سماور کهنه اما تمیز مامان را خاک می گرفت. تا وقتی مامان بود و کار می کرد، اجاره خانه هر چند با تأخیر پرداخت می شد. ولی از وقتیکه رفت، من ماندم و ترس از پیرمردی که صاحبخانه بود. و برای طلبش، چشم های ریز شده اش روی اندامهای دخترانه ام گردش می کرد. 

دست هامو دور خودم جمع تر کردم. ذهنم رفت به پسری که جسمم را خریده بود. مگر می شد؟ مگر قانون اجازه میداد؟ بهد مههمونی سراغم می آمد، و آنوقت بود که قهر خدا رو ندید می گرفتم و خودم رو از دنیای زشنتش بیرون می کشیدم.

صدا ها بلند شده بود. چرا تمامش نمی کردند؟

گوشهایم تیز شد. زنگ صداها تغییر کرد. جیغ هایشان آمیخته با ترس بود. سردم شد. لرزیدم. سه کنجی را ترک کردم و ایستادم. چه اتفاقی افتاده بود! یکی داد زد "فرار کنید مامورا"".

به در قفل شده هجوم بردم. به در چسبیدم که بهتر بشنوم. پلیس آمده بود؟ پیدایم می کنند؟ اگر بازداشتم کنند؟ کسی بود که از حقم دفاع کند؟ خدایا خودت می دانی که بی گناهم. 

صدای فریاد و فرمان ایست پلیس لحظه ای قطع نمی شد. به تکاپو افتادم، دنبال راه فراری دستگیره را برای بار صدم امتحان کردم. نه، در باز نمی شد. در لعنتی باز نمی شد.

چشهایم در میان تاریکی به این سو و آن سو چرخید. هیچ دستاویزی نبود. لعنت به تو بابا.

کمد قدیمی گوشه اتاق فکر خوبی بود. باید قایم می شدم. اصلاً چرا باید گیر پلیسها می فتادم!  مریم درست فکر کن. قایم شو.

درش را که باز کردم خالی بود. داخلش چپیدم و چفت درش را با دست نگه داشتم. لرزش دستهایم مسری شد. لنگه ی در زیر سایه ای تاریکی، می رقصید.

پاهایم خشک شده بود. چه کار احمقانه ای! صدا ها کمتر شدند. این بار با چشم های باز منتظر شدم. اگر پلیسها می رفتند، بالاخره یک جوری قفل این در لعنتی را باز و فرار می کردم. دوباره چشمهایم بسته شد. انتظار تنها کار ممکن بود. حداقل تا وقتیکه هیچ صدایی تهدیدم نکند.

یک ساعتی گذشت. گوش هایم انگار صدای ناآشنایی شنید. یکی داشت پله ها را طی می کرد. قلبم ضربان گرفت. بین ضربانهایش خدا را صداکردم. به دیواره ی کمد چسبیدم. صلوات چندم بود که می خواندم! 

در با صدای قیژ محکمی باز شد.

از ترس جیغ کوچکی کشیدم. جیغم را با دست گذاشتن روی دهانم خفه کردم. صدای پا نزدیکتر شد و صدای قلبم بلندتر. صدای قلبم بلند بود. حتماً شنیده می شد. یقین داشتم. لحظه کوتاهی صدای پا قطع و در کمد با صدا باز شد.

دستم را حائل صورتم کردم. چشمهایم بسته شد و جیغهایم اینبار راه گریز پیدا کردند.

 صدای مردانه ای با گفت:

ــ آرومتر، چه خبرته.

جیغ هایم دست خودم نبود. بی آبرویم می کرد. خدایا قسم می خورم خودم را خلاص می کنم. تنها داراییم اگر گرفته شود زمینت را ارزانی خودت می کنم.

دستی روی دهانم قرار گرفت.

ــ آهای خانم جیغ جیغ نکن. الان همه رو میریزی اینجا. 

چشم هایم برای لحظه ای باز و دوباره بسته شد.

ــ با توام، می گم ساکت.

قفسه سینه ام با قدرت بالا و پایین می شد.

باید تلاش می کردم. با ته مانده توانم گوشت دستش را بین دندان های لرزانم کشیدم و با تمام قدرت فشار دادم.  با آخ بلندی دستش را کنار کشید. گوشه کمد مچاله شدم.  گوشه چشمم که بالا رفت مرد جوانی با صورتی درهم، وسط اتاق خم شده بود. نگاهم کشیده شد به در باز شده.  پای چپم را آرام روی زمین گذاشتم. نگاهم با سرعت بین مرد و در باز در گردش بود. پای راستم زمین نرسیده بود که صاف ایستاد و فریاد زد:

ــ وحشی عوضی.

مغزم ترسید انگار که فرمان فرار به پاهایم نداد. با چشمهای که به ترس نشسته و لبهایی که بهم دوخته شده بود، دوباره گوشه ی کمد چپیدم.

دستش را زیر بغلش گذاشت و نزدیک شد. با چشمهایی که می ترساند، مقابلم ایستاد. 

ــ پاشو خودت رو جمع کن. فکر کرده تحفه است. خوب گوش کن ببین چی میگم، منو هومن فرستاده، همونیکه آوردتت، باید از اینجا بری.

پوزخند گوشه ی لبش اعصاب تحریک شده ام را به بازی گرفت.

جلوتر آمد و مچ دستم را گرفت.

ــ هوی با توأم، مگه کری! زود باش گورتو گم کن. برو همون جهنم دره ای که بودی.

فلج شده بودم که توان حرکت نداشتم!

درد که پیچید زبانم باز شد:

ــ دستم رو ول کن. داری میشکنیش.

فشار دستش بیشتر شد. دستم فاصله ای تا خورد شدن نداشت.

ــ پا می شی یا به زور وادارت کنم؟ من بیکار نیستم که بشینم نازت رو بخرم. زود باش.

دستم کشیده شد و وسط اتاق پرت شدم.

صدایی از پایین داد زد:

ــ قربان اون بالا هستند.

شنیدم که زیر لب گفت:

ــ لعنت به تو هومن. لعنت به تو.

قبل از حرکتش به سمت در، در باز شد و دو سرباز تفنگ به دست به سمتمان نشانه رفتند.

یکی از سربازا داد زد:

ــ قربان پیداشون کردم. تو اطاق زیرشیروانی قایم شدند.

مرد جوان برگشت سمت من که هنوز کف زمین ولو بودم. میان چشمهایش ترس بود و چیزی شبیه نفرت.

سربازها کنار ایستادند و مردی که داخل شد.

با صدای محکمی گفت:

ــ منتظر چی هستین، بهشون دستبند بزنید و ببرید تو ماشین.

مرد جوان که مبهوت و بی صدا نظاره گر بود، به حرف آمد:

ــ سرکار اجازه بدید توضیح بدم. من اومده بودم...

اجازه ادامه نداد:

ــ آره کاملا مشخصه آمده بودی چه غلطی بکنی.

ــ اشتباه می کنید سرکار، مقصر یکی دیگه است که فرار کرده ...

ــ حرف نباشه، تو کلانتری مشخص می شه.

مأمور سمتم برگشت و با لحن محکم تری فریاد زد:

ــ خودت رو جمع و جور کن.

و خطاب به سرباز گفت:

ــ به این یکیم دستبند بزنید.

کف زمین نیمه خیز بودم. قدرت تکان خوردن نداشتم. از آن چه که می ترسیدم، سرم آمده بود.

مانتوی کج و کوله شده ام را مرتب کردم و شال یک ور شده ام را با گرهی سفتش کردم. 

احساس بیچارگی می کردم ولی بلند شدم و رو به مأمور گفتم:

ــ آقا اجازه بدید توضیح بدم من رو به زور...

که باز هم اجازه صحبت نداد:

ــ گفتم که همه چی تو کلانتری مشخص می شه.

به دست هر دو یمان دستبند زده شد. مرد جوان همچنان داشت با ناباوری توضیح می داد. مأمور بی توجه به حرفهایش، دستور انتقال به ماشین را داد.

سکوت فضای خفه ماشین را خفه تر کرده بود. گلوی خشک شده ام بی تابی می کرد. دو زنی که کنارم نشسته بودند سفت و سخت رو گرفته و صمّ و بکم به رو به رو خیره شده بودند. طلبکار بودند، یا شاکی! چقدر ظرافتهای زنانه از این دو زن کامل دور بود!

بهار بود و دستهایم یخ کرده بود. ذهن خسته و فراری ام را به فکر واداشتم. چه باید می گفتم؟ از پدری که فروخته بودم می گفتم؟ باور می کردند؟ 

ماشین ترمز کرد. مرد جوان هم پیاده شد. از همان فاصله  تَف خشم نشسته بر چشمهایش، به غلیانم انداخت.

کلانتری شلوغ بود. یکی داد میزد، یکی عصبی راه می رفت، درد مرا کسی می فهمید؟ کسی بود که پدرش نامرد بوده باشد؟

سرم را پایین انداختم و به دستبند روی دستم خیره شدم. لرزم گرفته بود. ترس به بند بند وجودم رخنه کرده بود. اصلاً من کجا و کلانتری کجا؟ چه کسی باور می کرد؟

نیم ساعتی بود که توی سالن به همراه مأموری که با قیافه ای درهمش راه هر گونه صحبت کردن را بسته بود، نشسته بودم. حواسم به اطراف نبود که با باز شدن دری که سمت چپم بود توجهم به مرد جوان جلب شد. صورتش تمثیلی از برزخ بود. 

با فشار دست خانم مأمور بلند شدم و به سمت اطاق راهی شدیم. 

در که بسته شد به مرد میان سالی که پشت میز نشسته و از سر تا پایم را برانداز می کرد خیره شدم. بلاتکلیف جلوی در این پا و آن پا کردم.

ــ بیا جلوتر و بشین.

با پاهای لرزانی که مطمئن بودم از نگاه تیزبین مرد دور نماند جلوتر رفتم و روی صندلی کنار میز نشستم. عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و با آرامش بعیدی گفت:

ــ خب تعریف کن.

گنگ و بی حرف سری تکان دادم. درک ساده ترین جمله ها برایم سخت شده بود. چشمم به اتیکت روی لباسش بود. سرهنگ محسن ایزدی. 

لیوان آبی پر کرد و مقابلم گذاشت.

ــ این آب رو بخور و برام همه چیز رو از اول تعریف کن.

لیوان را با دست یخ کرده ام برداشتم. لرزش دستم به لیوان سرایت کرد و به لرز در آوردش. 

ــ خب؟

ــ من ...من به میل خودم اونجا نبودم.

ــ اول اسم و فامیلیت.

ــ مریم، مریم مددی.

ــ اسم پدر؟

-غلامرضا.

ــ چند سالته خانم مددی؟

ــ نوزده.

در حالیکه فرمی را پر می کرد، پرسید:

ــ خب اونجا چکار می کردی؟

آب که نه، هوای خالی دهنم را پایین فرستادم.

ــ منو به زور بردند.

یک تای ابرویش بالا رفت.

ــ به زور؟ کی زورت کرده بود؟

ــ بابام.

ــ از اول تعریف کن برام بی کم و کاست.

تند و سریع جواب دادم:

ــ به خدا من بی گناهم آقا.

به صندلی چرمی اش تکیه داد و موشکافانه به چشمهایم زل زد.

ــ ببین خانم جوان اگه بی گناهی باید ثابت کنی. شما با یه مرد جوون تو اتاق زیر شیروانی دستگیر شدید. مأمورای ما بار اول که میرند اونجا، این اتاق رو از قلم می ندازند، ولی از اونجاییکه خونه تحت نظر بوده و این آقا درست بعد از مهمونی آمده سراغ شما، پس معلومه این وسط اتفاقایی افتاده که ما ازش بی خبریم. ما نمی تونیم همینطوری به حرفاتون اعتماد کنیم. میگی بی گناهی؟ خب ثابت کن! وگرنه این آقای جوون هم که قبل شما اینجا بود ادعای بی گناهی می کرد. اینکه نمی شه شما بیگناه، اون آقا بیگناه! پس لابد ما اشتباهی شما رو تو خونه ای که پارتی مختلط، و صد تا خلاف دیگه بوده، دستگیر کردیم.

هیکل درشتش را جلو کشید و ادامه داد:

ــ پس حالا همه چی رو بی کم و کاست برام تعریف می کنی تا معلوم بشه کی بی گناهه و کی گناهکار. شاید تونستم کمکت کنم.

چه می گفت؟ ذهنم شروع به کنکاش کرد. این مرد چوان که بود؟ چرا گفت از طرف هومن آمده؟ هومن که بود؟ همان که مرا خریده بود؟

ــ خانم من تا شب وقت ندارم.

اگر راست می گفتم شاید راهی بود.

ــ خب من و پدرم تنها زندگی می کنیم. مادرم سال پیش به خاطر مشکل قلبی و اذیتهای بابام فوت شد. چند روزی بود که بابا می گفت می خوام بسپرمت دست یکی که خوشبخت بشی. من فکر کردم حتماً بازم حرف اکبر آقاست، به خاطر همین زیاد جدی نگرفتم.

ــ اکبر آقا کیه؟ قراره باهاش ازدواج کنی؟

کمی مکث کردم. بغض راه تنفسی ام را کیپ کرده بود. لرزش صدایم مهم بود؟

ــ اکبر آقا صاحب خونمونه. یه پیرمرد 60 سالشه. از وقتی مامان رفته، ما نتونستیم حتی یک ماه از اجاره اش رو بدیم. اونم به بابام گفته یا اجاره رو یه جا میدی یا اگه دخترت حاضر شه زنم بشه خونه رو به نامت می کنم.

ــ چرا نتونستید اجاره رو بدید؟ مگه بابات کار نمی کنه؟

بغضم را پایین کشیدم و به چشم های مشکوک آقای ایزدی خیره شدم. 

ــ معتاده، روزی چند ساعت میره قهوه خونه که بتونه خرج موادش رو جور کنه و عصری دوباره میاد خونه.

ــ پس از کجا می خورین؟ بألاخره برای نون خالی هم باید پول بدید، درسته؟!

تصویر بدبختی های روزهای گذشته ام چشمهایم را تر کرد.

ــ از وقتی مامان رفت، ما دیگه منبع درآمدی نداشتیم. یه ماهی رو با کمک همسایه ها گذروندیم . همسایه هامون بعد از یه مدت وقتی دیدند بابام سر کار نمیره و روز به روز حال و اوضاعش بدتر می شه دیگه بهمون چیزی ندادند. من بافتنی بلدم. شال و کلاه و دستکش و از این جور چیزا می بافم و می فروشم به مغازه ها. با پولش می تونم حداقل نون خالی رو جور کنم.

قطره اشک قل خورده به پهنای صورتم را با پشت دستم گرفتم و ادامه دادم:

ــ چند وقتی بود تصمیم گرفته بودم که بیرون از خونه کار کنم. منشی گری، فروشندگی، ولی تا الان موفق نشدم کاری برای خودم دست و پا کنم. برا دختر جوونی مثل من کار نیست.

سرش را تکانی داد و پرسید:

ــ خوب تعریف کن چطور شد سر از اون خونه در آوردی؟

ذهنم پر کشید.

ــ اون روز از صبح رفته بودم دنبال کار. مثل روزهای پیش بدون نتیجه ای داشتم برمی گشتم خونه. سر کوچه که رسیدم یه ماشین مشکی از این بلندا رو دیدم. تعجب کردم. آخه تو محله ی ما همچین چیزی سابقه نداشت. جلوتر که رفتم ماشین استارت زد. بی توجه به ماشین و سرنشین های داخلش، سرم توی کیفم بود و دنبال کلید های خونه می گشتم. همین که به نزدیک ماشین رسیدم، در ماشین باز شد و مردی که صورتش رو پوشونده بود از ماشین پیاده شد. ترسیدم. پشت سرم رو نگاه کردم، ولی کوچه خلوتِ خلوت بود. می خواستم در خونه ی یکی از همسایه ها رو بزنم که مرد نقاب پوش اجازه اینکار رو بهم نداد. دستم رو کشید و به زور سوار ماشینم کرد.

ــ تونستی شناساییش کنی؟ غیر از اون مرد چند نفر دیگه تو ماشین بودند؟

ــ غیر از مرد نقاب پوش، یه نفر دیگه هم رانندگی می کرد که پشتش به من بود. نمی تونستم صورتش رو ببینم. هول شده بودم. می خواستم جیغ بزنم و کمک بخوام، ولی مرد چاقو رو گذاشت رو پهلوم و تهدید کرد که اگه صدام در بیاد می کشتم. وقتی سوار ماشین شدیم مرد دستمالی رو روی بینیم گذاشت و از راننده خواست که حرکت کنه. با اینکه خیلی ترسیده بودم ولی باز هم تقلا کردم که یه جوری از دستش فرار کنم. بهش التماس کردم، ولی ماشین هنوز از کوچه مون بیرون نیومده بود که چشمهام بسته شد.

سرهنگ چشمهایش را ریز کرد.

ــ جالب شد. از کِی دزدیده شدی؟

ــ فکر کنم دو روز پیش.

ــ بیشتر توضیح بده. هر چی که فکر می کنی مهم نیست رو هم بگو، شاید برای ما مهم باشه.

ــ چشمهام رو که باز کردم تو یه اتاق تاریک بودم. گیج و منگ بودم و اتفاقی که برام افتاده بود رو فراموش کرده بودم. چند دقیقه ای که گذشت ماشین سیاه و مرد نقاب پوش یادم اومد. خیلی ترسیده بودم. درو که دیدم، خیز برداشتم که بازش کنم. ولی بی فایده بود. در قفل بود. توی تاریکی اتاق چشم چرخوندم. خبری از پنجره نبود.

آب باقی مانده لیوان را سر کشیدم و ادامه دادم:

ــ نمی دونستم چه بلایی قراره سرم بیاد. اصلاً نمی دونستم برای چی دزدیده شدم. فکر می کردم شاید اشتباهی به جای کس دیگه ای دزدیدنم. با این فکر دوباره دستگیره در و بالا و پایین کردم. جیغ می کشیدم و کمک می خواستم، ولی مثل اینکه کسی نبود. یک ساعتی تلاش کردم. باز هم بی فایده بود. تا اینکه بألاخره خسته شدم و دست از تلاش برداشتم.

سرهنگ خودکار توی دستش را روی میز گذاشت و به حرف هایم دقیقتر شد.

ــ یعنی کسی نیومد سراغت؟ صدایی، چیزی نمی شنیدی که توجهت رو جلب کنه؟

سرم را به نشانه تأیید تکان دادم و گفتم:

ــ یه چند ساعتی که گذشت صدای یکی دو نفر رو شنیدم که با هم صحبت می کردند. مثل اینکه فاصله اشون با من زیاد بود. چون هیچی از حرفاشون رو متوجه نمی شدم. با این حال یه بار دیگه رفتم سمت در و داد زدم و کمک خواستم. با همه ی زورم به در مشت می کوبیدم، تا اینکه یکی اومد پشت در و داد زد:

ــ خفه میشی یا بیام خفه ات کنم! چیه چی می خوای؟

ــ خوشحال شدم که یکی صدام رو شنیده بود با گریه و هیجان گفتم:

ـ تو رو خدا من رو از اینجا بیارید بیرون، اشتباهی گرفتید. نه من، نه بابام چیزی نداریم که بهتون بدیم.

خندید و گفت:

ــ آره می دونیم بابات چیزی نداره بهمون بده. ولی خودت چیزای با ارزشی داری خانم خوشگله!

به گریه افتادم و التماسش کردم.

ـ تو رو خدا ولم کنید برم. اینهمه دختر تو این شهر، چرا من؟ چرا می خواید با آبروم بازی کنید؟ تو رو خدا.

گفت که:

ــ ببین خانم خوشگله ما تو رو در ازای دویست هزار تومن پول از اون بابای مفنگیت خریدیم. پس حرف زیادی نزن. بشنوم داری داد و بیداد می کنی میام تو و دمار از روزگارت در می آورم.

ضربه محکمی به در زد و داد زد:

ــ شیر فهم شد یا نه؟

ــ دیگه صدام رو بریدم. ترسیده بودم. مرد پشت در رفت. بعد هم مهمونی و اومدن پلیسها که خودتون در جریانید.  جناب سرهنگ بابام من رو فروخته بود. 

چانه ام لرزید. دانه های درشت اشک از یادآوری کاری که بابا کرده بود، لغزیدن گرفت. 

سرهنگ ملایمتر گفت:

ــ  از کجا معلوم این پسره راست گفته؟

به صندلیش تیکه داد.

ــ جناب سرهنگ از بابای من اینکارا بعید نیست وگرنه چرا باید بیاند سراغ من؟

پلک زیر چشمم تیک می زد. از بچگی عادتم بود. هر موقع استرس داشتم، هر موقع می ترسیدم، زیر پلکم تیک می زد.

سرش را تکان داد و برگه سفیدی سمتم گرفت.

ــ آدرس و شماره تلفن دقیق خونتون رو بنویس تا بگم بابات رو بیارند.

کاغذ را گرفتم و آدرس را نوشتم.

نگاهی به برگه انداخت و و قبل از سوالش جواب دادم:

ــ تلفن نداریم.

سرهنگ:

ــ پس فعلاً میری بازداشتگاه تا پدرت بیاد و حرفهات رو تأیید کنه، که امیدوارم چیزایی که گفتی حقیقت داشته باشه. 

با شنیدن اسم بازداشتگاه خشکم زد. ترسیده گفتم:

ــ جناب سرهنگ بازداشتگاه چرا؟ من که کاری نکردم!

ــ پس کجا؟ باید بری ...

وسط حرفش پریدم و با عجز گفتم:

ــ جناب سرهنگ من به این جور محیطها عادت ندارم، خواهش می کنم اجازه بدید تو سالن منتظر باشم. خواهش میکنم ازتون، قول میدم خطایی نکنم.

از بچگی اسم زندان و بازداشتگاه که می امد وحشت می کردم. هر چند محله ای ما پر بود از آدمهای خلاف کاری که هر کدام حداقل یک باری افتخار باسابقه بودن را با خودشان به یدک می کشیدند. اما من عادت نداشتم. همیشه با فاصله از کنارشان رد می شدم. 

لرزش دستهایم را که دید نفسش را پر صدا بیرون فرستاد. نیم نگاهی انداخت و گفت:

ــ خانم مددی تا پدرت رو بیارند اینجا طول می کشه. این آدرسی هم که نوشتی ظاهراً اون سره تهرانه. ولی اشکالی نداره بهت ارفاق می کنم، می تونی بیرون سالن پیش خانم امجد منتظر پدرت باشی.

عینکش را از صورت خسته اش پایین کشید و با صدای بلند خانم امجد را صدا کرد.

همراه خانم امجد توی سالن نشستم. به محض نشستنم، دستبندم به صندلی کناریم گره خورد. از مرد جوان خبری نبود. احتمالاً بازداشتگاه بود. تصویر نگاه آخرش کنار نمی رفت. یادآوری دو گوی آتشینش التهابم را بیشتر می کرد.

پوست لبم را جویدم و فکر کردم. وقتی بابا بیاید حرفی برای گفتن دارد؟ چه دلیل موجّهی برای فروختن تنها دخترش داشت؟ البته دلیلش از نظر خودش موجّه بود. دلیلی بالاتر از خماری! 

دو روزی بود که به غیر لقمه ای نان و پنیر خشک شده چیزی نخورده بودم. معده ام می سوخت. سوزشش می پیچید و تا گلوگاهم بالا می آمد و مجبور به تا شدنم می کرد.

ــ چته؟ چرا به خودت می پیچی؟

خانم امجد بود که با لحن عاری از کوچکترین عطوفتی از حال نزارم پرسید. چشمهایم را روی هم فشار دادم و با درد گفتم:

ــ معدم بدجوری می سوزه.

مکثی کرد و پرسید:

ــ گرسنته؟

با سر حرفش را تأیید کردم.

پرِ چادر سیاهش را روی صورتش کیپ کرد و به مأمور پشت میز اشاره کرد:

ــ حواست به این باشه، الان میام.

پسر جوانی با ته مویی که به صورتش نمی آمد و پشت میز ارباب رجوع نشسته بود سری تکان داد و خانم امجد بلند شد.

بسته بیسکوییت به سمتم دراز شد. صاف نشستم و نگاهی به چشم های ریز خانم امجد کردم. خالی بودند. چشمهایش از هر چیزی خالی بودند.

زیر لب که تشکر کردم جوابی نداد و دوباره سرد و خاموش کنارم نشست. 

با دست آزادم تکه ای از بیسکوییت به دهان خشک شده ام هل دادم. معده ام به تلاطم افتاده و تکه اینبار بزرگتری را برداشتم. دستم بین راه بود و چشمم به درب ورودی که بابا همراه یک مأمور وارد سالن کلانتری شدند.

بیسکوییت را سر جایش گذاشتم. با نفرت به مردی که پدرم بود زل زدم. به نزدیکیم که رسید صورتم را با غیظ برگرداندم. دستهای کم جانم مشت شدند. 

به چند قدمیم که رسید بوی گند سیگارِ آمیخته با موادش توی مشامم پیچید. این بو مختص خودش بود. مختص بدبختی های چندین سالمه مان. با کشیده ای که به صورتم نشست، از جا پریدم.

خمار بود. مثل همیشه. چرتش پاره شده بود انگار که اینطور دست پیش گرفته بود. سعی می کرد خودش را عصبی نشان دهد! صدای خش دارش را بلند کرد و فریاد کشید:

ــ دختره آشغال بألاخره کار خودت رو کردی!

مأموری که همراهش بود، سعی کرد میانه داری کند. هاج و واج دستم را روی صورتم گذاشتم و از جا بلند شدم. تمام بدنم از شدت نفرت و انزجار می لرزید. بسته بیسکوییت زیر فشار مشتم خورد شد. به سمتش که هجوم بردم، دستم کشیده شد. نگاهم به دستبند فلزی سُر خورد. 

چشمهایم را بستم و تصویر اتاق تاریکی که دو روز بی آب و غذا درش زندانی بودم، جلوی چشمهایم رژه رفت.

با تمام توانم فریاد زدم:

ــ دست کثیفت رو به من نزن ، حالم ازت بهم می خوره.

از پا نیفتادم. دوباره به سمتش حمله کردم و با دست آزادم به عقب هولش دادم.

با فشاری که به سینه اش وارد کردم، تلو تلو خوران عقب گرد کرد. سربازی که کنارش بود، جلوی زمین خوردنش را گرفت.

یاد آن روزی افتادم که به زور سوار ماشینم کردند. قلبم از نفرت و استیصال قرار نداشت. هیستریک و با صدای بلند ادامه دادم:

ــ واسه چی اومدی اینجا؟ اومدی کثافت کاریت رو جمع و جورش کنی؟ آره؟ می خوای بگی من دخترم رو فروختم؟ 

با کشیده ای که این سمت صورتم نشست لبهایم به هم دوخته شد.

مأمور ریز جثه ای که کنارمان ایستاده بود، بینمان ایستاد.

ــ آقا چکار می کنی، برو عقب ببینم.

بابا اما زورش بیشتر شده بود. مأمور را کنار زد و به موهای از شال بیرون زده ام چنگ زد. مغزم سوت کشید.

ــ هان؟ چته؟ طلبکاری؟ دو شبه کدوم گوری بودی؟ من دختره هرزه ای مثل تو رو نمی خوام. همین جا، همین امروز تکلیفت رو روشن می کنم. خیال کردی انقدر بی غیرت شدم. می دونم چکارت کنم.

همه ی زور تن نزارش را توی دستش جمع کرده بود و موهایم را می کشید. ضعف کردم. دستبند روی دستم، ناتوانم کرده بود. 

با این حال با دست آزادم مچ دستش را گرفتم و سعی کردم موهایم را از دستش آزاد کنم. ناخن هایم را توی دستش فرو کردم و فریاد کشیدم:

ــ به من دست نزن لعنتی، دست کثیفت رو بکش.

صدای داد سرهنگ که از اتاقش بیرون امده بود، هیاهوی کلانتری را خواباند.

ــ چه خبرتونه؟ صداتون همه جا رو برداشته. فتحی هر دو شون رو بیار داخل.

موهایم را ول کرد و با قیافه حق به جانبی از مأموری که بازویش را گرفته بود، جدا شد. لباسهای کبره بسته و سیاه شده اش را که از دو فرسخی بوی گندش توی ذوق می زد، مرتب کرد و داخل اتاق سرهنگ شد.

خانم امجد دستبندم را باز و به سمت اتاق راهنماییم کرد. کف سرم ذق ذق می کرد. 

سرهنگ:

ــ خانم مددی حواستون کجاست، بفرمایید بشینید.

ــ بله، ببخشید.

یعنی خبر نداشت؟

روی صندلی روبروی بابا نشستم و به دستبند روی دستهایم خیره شدم. گیج بودم و با حرف های بابا گیج تر شدم.

سرهنگ رو کرد سمت بابا و پرسید:

ــ آقای مددی چند روزه که دخترتون خونه نیومده؟

بابا نگاه سرسری بهم انداخت و رو کرد به سرهنگ و با حرص گفت:

ــ دو روزه جناب. معلوم نیست این دو روزه کدوم خراب شده ای بوده؟

ــ یعنی شما اصلاً خبر نداشتید که دخترتون دزدیده شده؟

با قهقهه ای که زد و دندان های یک دست زرد و سیاه شده اش را به نمایش گذاشت، دلم زیر و رو شد. شرم داشتم، از داشتن همچین پدری شرم داشتم.

در حالیکه نمی توانست خنده اش را کنترل کند گفت:

ــ جناب، این دختره سیاهتون کرده. دزدی چیه؟ حتماً بازم پی الواطیش بوده، که این دفعه گیر افتاده!

ناباورانه چشمهایم گرد شد. زیر چشمم با شدت بیشتری شروع به تیک زدن کرد.

ــ دروغه. همش چرته.

بلند شدم. دست های مشت شده ام اسیر بود. به سمتش هجوم بردم. 

ــ چی بهت می رسه از اینه همه دروغ؟ هان؟ حاضری در مقابل دویست هزار تومن پول به دخترت انگ  هرزگی بزنی آشغال!

برای اینکه کم نیاورد، از جایش بلند شد و یقه ام را گرفت. 

ــ به من میگی آشغال دختره چشم سفید. 

دستش را بالا برد که باز هم توی صورتم بکوباند. داد سرهنگ هر دویمان را متوقف کرد.

ــ آروم می شید یا بگم بندازنتون بازداشتگاه؟

نفس نفس می زدم. از زور حرص و بدبختی دوست داشتم همین جا زار بزنم.

باز چه نقشه ای توی سرش داشت؟ بی پناهی به قلبم چنگ کشید و صدای خش خشش گوشم را پر کرد. کاش مادرم بود. کاش پیشم بود و دلداریم می داد. می گفت که غصه نخور، خجالت نکش، مگر نمی شناسییش! مگر اخلاقش را نمی دونی!

سرهنگ در حالیکه شقیقه هاش رو فشار می داد، پرسید:

ــ آقای مددی پس شما ادعا دارید که دخترتون به این دیر اومدنها عادت داره، و بار اولش نیست! درسته؟

ــ بله جناب. از وقتی مادرش به رحمت خدا رفته، این دختر سر خود شده. منم که می بینید یه پیرمرد مریضم، از پسش بر نمیام.

توی جام نیم خیز شدم و گفتم:

ــ به روح مامانم دروغ میگه جناب سرهنگ. می تونید از همسایه ها بپرسید. مادرم بهم یاد داده که همیشه سر به زیر باشم، همیشه نجیب باشم...

اشک های خشک شده ام دوباره سرریز شدند. 

رو به مردی که بی شرمانه دروغ می گفت کردم.

ــ آخه به تو هم میشه گفت بابا؟ چرا دروغ میگی؟ چرا با آبروی دخترت بازی می کنی؟ مگه تو شرف نداری؟ چرا به این فکر نمی کنی که اگه آبروی دخترت بره، آبروی تو هم رفته! مگه من بچه ات نیستم؟ مگه از گوشت و خونت نیستم؟ چرا با من اینکارا رو می کنی؟ که بتونی چند روز نشئه باشی؟ آره؟ دردت اینه؟

گلوله های اشک به هق هق تبدیل شدند و اجازه صحبت را گرفتند.

رو برگرداند و گفت:

ــ الله اکبر، می بینی جناب سرهنگ چه خزعبلاتی میگه! اصلاً تقصیره منه که روز اول که دیر امد خونه، سرش رو گوش تا گوش نبریدم.

سرهنگ:

ــ خیلی خوب، شلوغش نکن آقای مددی. دخترم شما هم آروم باش.

ــ جناب سرهنگ چه جوری آروم باشم؟ آخه کدوم پدری در قبال بچه اش همچین کاری می کنه؟ مادرم رو اونقدر کتک زد و عذابش داد که دیگه طاقت نیاورد. حالا نوبت من رسیده.

بابا:

ــ دختر چرا چرت و پرت میگی! از وقتی مادرت رفت، من اینطوری مریض شدم و افتادم کنج خونه.

با کف دستش روی پایش زد و ادامه داد:

ــ خدا رحمتش کنه. همون بهتر که مرد و این روزها رو ندید.

حالم از اینهمه دروغ بهم می خورد. از این که اینجوری مثل آبِ خوردن دروغ می گفت و خودش را تبرئه می کرد، احساس تهوع می کردم.

سرهنگ نگاه عاقل اندر سفیهی به سر و وضعش انداخت و پرسید:

ــ شغلتون چیه آقای مددی؟

بابا سرفه خش داری کرد و روی صندلی جا به جا شد.

ــ والا شغل که نمی شه گفت، ولی بعضی وقتها میرم قهوه خونه یکی از رفیقامو بهش کمک می کنم. اونم ماهی چندر غاز می زاره کف دستم.

سرهنگ:

ــ ببینید آقای مددی، دختر شما ادعا داره که توسط سرنشین های یه ماشین شاسی بلند مشکی، توی کوچه ی خودتون دزدیده شده، و دو روز گذشته رو تو یه اتاق زیر شیروانی که متعلق به یکی از خونه باغهای شمال تهران هست، زندانی بوده. ما دخترتون رو در حالی دستگیر کردیم که با یه آقای جوون تو همون اتاق تنها بودند.

وقتی این جمله را شنید، رگ غیرت نداشته اش باد کرد. توی جایش نیم خیز شد و فریاد کشید:

ــ ای تف تو ذاتت دختر، آخه تو به کی رفتی؟ 

انگشت اشاره اش را به نشانه ی تهدید سمتم گرفت.

ــ دعا کن دستم بهت نرسه، وگرنه می دونم چکارت کنم. 

می دانستم چکارها که می توانست بکند. بارها مزه کتک هایش را چشیده بودم. بی گناه و با گناه.

سرهنگ با عصبانیت گفت:

ــ آقای مددی، لطفاً وقتی دارم صحبت می کنم وسط حرفم نپرید.

نفسش را با صدا بیرون داد و گفت:

ــ بله. بله جناب می فرمودید.

سرهنگ:

ــ این آقا الان تو بازداشتگاهه. ایشون هم مدعی اند به درخواست پسر خاله اش، هومن، رفته که دختر شما رو از اون خونه باغ فراری بده. و ادعا می کنه تا همین چند ساعت پیش از ماجرا خبر نداشته. ولی یه چیزی هست که باعث میشه ما زیاد به حرفهای این آقا اعتماد نکنیم. اونم اینکه خونه باغ متعلق به همین آقاست. 

تازه متوجه شدم که چرا مرد جوان گفت که از طرف هومن آمده.

سرهنگ:

ــ شما شخصی به نام هومن می شناسید؟

بابا بینی اش را بالا کشید و جواب داد:

ــ نه والا، من از کجا بشناسمش!

چشمای ریزش را ریزتر کرد و مثل اینکه تازه چیزی به ذهنش رسیده باشد، گفت:

ــ جناب البت اینم بگم، چند رو پیش که رفتم قهوه خونه، آقا مراد، صاحب قهوه خونه، بهم گفت: "غلامی به سلامتی دخترت رو شوهر دادی" منم از همه جا بی خبر گفتم: نه چطور مگه؟ بعدش گفت: "آخه ظهری دخترت رو با یه پسر ژیگول دیدم، گفتم شاید فرستادیش خونه ی بخت". جناب شب رفتم ازش سوال کردم منکرش شد. منم بی خیالش شدم. 

هیستریک پاهایم را تکان می دادم. توی چشم هایش زل زدم شاید از صورت دخترش خجالت بکشد. ولی آدم معتاد که این حرف ها حالیش نبود. ناموسش برایش مهم نبود. خدایا تنهاییم را میبینی و دم نمی زنی!

ــ تو این دروغ ها رو از کجا میاری؟ تو کی همچین چیزی پرسیدی؟ پسر ژیگول؟ من دخترتم. می فهمی؟ دخترت. 

بابا:

ــ می بینی جناب، حالا مگه چیزی رو گردن می گیره!

سرهنگ:

ــ خانم مددی، شما می تونید ثابت کنید که دزدیده شدید؟

بغضم را قورت دادم. سردرد امانم را بریده بود. با بیچارگی گفتم:

ــ نمی دونم چه جوری ثابت کنم؟ به روح مامانم هر چی گفتم عینِ حقیقته. به خدا من دروغ نمی گم.

سرهنگ:

ــ ببین دخترم همسایه ای، شاهدی، کسی که دیده باشه به زور سوار ماشینت کردند.

سرم را تکان دادم و گفتم:

ــ نمی دونم، ولی تا اونجاییکه یادمه، قبل از اینکه سوارم کنند همه جا چشم گردوندم که کسی رو ببینم تا شاید کمکم کنه. ولی کسی تو کوچه نبود.

ــ جناب اینا فیلمشه، شما چرا باور می کنید.

سرهنگ با صدای بلند صدا زد:

ــ فتحی، فتحی.

بلافاصله در باز شد و مأموری که بابا را آورده بود، با کوبیدن پاهایش به هم ادای احترام کرد.

سرهنگ:

ــ آقای فرجام رو از بازداشتگاه بیارش.

ــ بله قربان.

و دوباره ادای احترام کرد و در را پشت سرش بست.

فرجام! فرجام و چشمهای جهنمش. 

پنج دقیقه ای طول کشید تا به گفته سرهنگ، فرجام را آوردند. صدای سکوت اتاق را پر کرده بود. سرهنگ مشغول نوشتنِ چیزی داخل پرونده بود. بابا زل زده بود به من. و من، غرق در افکار بهم ریخته ام، خیره بودم به پنجره ای که پشت صندلی سرهنگ بود. و شاخه درختی که با ورزش باد هر از گاهی سرک می کشید.

با صدای چند ضربه ای که به در نواخته شد، سرهنگ اجازه ورود داد. با باز شدن در، قامت درشت فرجام، توی چهار چوب پیدا شد. 

مرد جوان در حالیکه کت طوسیِ اسپرتش را روی دستش جا به جا می کرد، نگاه تیز و نفس گیری به صورتم پاشید و با فاصله یک صندلی از بابا نشست.

استرسم از دیدن این مرد دو چندان شده بود. سرم را پایین گرفتم و شروع به جویدن پوست لبم کردم.

بابا تا چشمش به مرد جوان افتاد، با صدای متعجبی گفت:

ــ اِ اِ، من تو رو چند بار تو کوچه امون دیدم.

تعجب کلام فرجام باعث شد که سرم را بالا بگیرم.

ــ میشه بفرمایید شما تو کدوم محله می شینید؟

نگاهی به من انداخت و پوزخندی چاشنی ادامه کلامش کرد و گفت:

ــ هر چند از دک و پوزتون مشخصه که اهل کجاها باید باشید!

نگاه رنجیده ام را به سمت لباس هایم سُر دادم. مانتوی رنگ و رو رفته قهوه ایم، بدجوری توی ذوق می زد. کتانی های مشکی ای که سه سال پیش مامان با پول کارگری خریده بود را، ناخودآگاه عقب کشیدم و زیر صندلی قایم کردم. دست های لرزانم را سمت شال سفیدم بردم که احتمالاً صورت سبزه ام را رنگ پریده تر نشان می داد و کمی جلوتر کشیدمش. چند سال بود که با همین لباسها سر کرده بودم. چه راحت غرورم زیر پاهایش لگدمال شد. با همین یک جمله.

بابا با قیافه ای حق به جانب رو به سرهنگ کرد و گفت:

ــ دیدید جناب. دیدی گفتم اینا همش فیلمه. من که گفتم این دختر معلوم نیست سرش به کجاها گرمه! وگرنه این آقا برای چی باید تو کوچه ما کشیک بده!

دروغ هایش تمام ناشدنی بود.. با انگشتانم شقیقه هایم را فشار دادم. حالت تهوع محتویات خالی معده ام را زیر و رو می کرد. سر در نمی آوردم از کارهای بابا. این همه دروغ از کجا می آمد؟

بابا از جایش بلند شد و با هیکل نحیفش که پیش فرجام ریز بودنش را بیشتر نشان می داد، یقه اش را گرفت و در حالی که تکانش می داد با عصبانیتی که ساختگی بودنش را فقط من می دانستم، داد زد:

ــ مرتیکه الدنگ، بالاخره کار خودت رو کردی؟

فرجام عصبانی تر شد و بابا با حرکت ناگهانیش روی صندلی پرت شد. با صدای بلندی فریاد کشید:

ــ مردکِ عملی چرا دروغ میگی؟ می خوای با این حرف ها دخترت رو بندازی به من؟  فکر کردی شهر هرته!

سرهنگ که تا این لحظه چیزی نمی گفت و نظاره گر دعوای نابرابرشان نشسته بود، دستش را محکم روی میز کوبید و داد زد:

ــ بشینید سر جاهاتون، با هر دوتونم. اینجا که چاله میدون نیست عربده می کشید. یه بار دیگه درگیر بشید، میدم هر دوتون رو بندازند بازداشتگاه.

بابا که حسابی از عکس العمل فرجام ترسیده بود، یقه اش را مرتب کرد و عقب کشید. رو به سرهنگ کرد و با صدای آرامی گفت:

ــ جناب من می تونم یه چند دقیقه برم بیرون و برگردم؟

خمار بود. چشمهایش داد که نه، فریاد می کشید که خمارم. سرهنگ ولی باتجربه تر از این حرف ها بود که گفت:

ــ نه نمیشه. تا تکلیف این موضوع مشخص نشه، کسی حق نداره بره بیرون.

بابا با دستپاچگی آرامتر از قبل گفت:

ــ جناب روم به دیوار، می خوام برم دست به آب.

چشم هایم را تنگ کردم و با افسوس هیکل نحیفش را برانداز کردم. 

یاد آن روزهایی افتادم که می خواست قهوه خانه برود. مقداری از موادش را به قسمت های کوچک اندازه لپه تقسیم می کرد و توی قوطی کبریت خالی جاسازی می کرد. مطمئن بودم برای همین کار دستشویی را بهانه کرده بود. کجا قایمش کرده بود را نمی دانستم.

کاش جرأت لو دادنش را داشتم. ولی می ترسیدم. از تنها شدنمان.

سرهنگ باشه ای گفت و دوباره فتحی را صدا کرد.

ــ فتحی ببرش سرویس بهداشتی و از پشت در جُم نخور تا بیاد بیرون.

فتحی چشم قربانی گفت و به همراه بابا بیرون رفتند.

قبل از خارج شدنشان از اتاق، مأمور دیگری پرونده به دست داخل شد.

سرهنگ پرسید:

ــ بیا ببینم به کجا رسیدید باقری؟

باقری نزدیکتر شد و پرونده را دست سرهنگ داد و آرام در موردش توضیحاتی داد.

در فاصله ای که سرهنگ به حرفهای مأمور گوش و هر از گاهی سری به نشانه تأیید تکان می داد، زیر چشمی فرجام را از نظر گذراندم.

کلافه بود. انگشت هایش را توی هم گره کرده و عمیق توی فکر بود. آدم حسابی بود. با یک نگاه به لباسهایش متوجه می شدی. خانه پایین شهری ما که از این تیپ آدم ها به خودش نمی دید. این جور محله ها همه عین هم هستند. دزد و قاچاقچی و سابقه دار عادی ترین چیزهایش بود. جای تعجبی نبود که این تیپ آدمها برایم تازگی داشته باشند.

آشفته بازار فکرم مانع از کنکاش بیشتر شد.

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و نگاهم به سمت مرد جوان کشیده شد. انگار متوجه شد. نگاه مشکوک و تند و تیزش را بالا آورد و چشم هایش را تنگ کرد. بی تفاوت نگاهم را به زمین دوختم.

کلافه پوفی کشید. آرنجش را روی زانو گذاشت و سرش را میان دستهایش گرفت.

سرهنگ با گفتن "زنگ بزنید به خانواده هاشون تا بیاین ببرنشون"، باقری را مرخص کرد. پرونده را روی میز پرت کرد و رو به مرد جوان گفت:

ــ خب آقای فرجام، شما باز هم اصرار دارید که از ماجرا بی اطلاع هستید؟

قبل از اینکه فرجام جوابی بدهد سرهنگ گفت:

ــ اجازه بدید من حرف هام تموم بشه بعد. طبق بازجویی هایی که از افراد دستگیر شده  مهمونی به عمل اومده، همگی اظهار کردند که تا لحظه ی آخر پسر خاله اتون، هومن، توی مهمونی نبوده. پس شما چطور ادعا می کنید که مهمونی رو هومن برگزار کرده در حالیکه خودش حضور نداشته؟ در ضمن خیلی هاشون ادعا کردند که خود شما برای تولد دعوتشون کردید؟

در اتاق زده شد و پس از اجازه ورود، بابا به همراه مأمور فتحی وارد اتاق شدند.

حسابی کوک شده بود. از تن صدای عوض شده اش می فهمیدی. همه حالت هایش را می شناختم. اینکه کی خمار بود و نیاز به مواد داشت و کی نشئه بود و سرخوش. تحمل حضورش برایم سخت بود. ولی توی این موقعیت بهش احتیاج داشتم. برایم پدری نکرده بود، تهمت هرزگی زده بود، ولی باز هم بودنش اینجا دلگرمی بود. هر چند کوچک و ناچیز، ولی بودنش بهتر از نبودن بود.

سرهنگ رو کرد به فرجام و گفت:

ــ خب، حالا چه حرفی دارید؟

رنگ صورت فرجام پریده بود. با کف دستش محکم به پیشانیش کوبید انگار تازه چیزهایی به یادش آمده بود که گفت:

ــ راست گفتند. من حدود ده روز پیش برای تولدم که امروز بود، دعوتشون کردم. به اصرار دوستام قرار شد امسال به جای شرکت تو خونه باغی که از پدرم به ارث رسیده جمع بشیم. ولی برادر کوچکم دو روزه که سرماخوره و دیروز شدیداً تب کرده بود. فکرم درگیر اون بود. اصلا حواسم به این مهمونی نبود. کسی هم بهم یادآوریش نکرده بود.

دست هایش را میان موهایش فرو برد و نفس عمیقی کشید. 

ــ ولی قرار نبود مهمونی مختلط باشه. خودشونم می دونند من اهل این جور برنامه ها نیستم.

سرهنگ لبخند عصبی زد و گفت:

ــ جناب فرجام مهمونیِ تولد شما بوده، خونه ای که مهمونی بوده خونه ی شما بوده، انوقت شما چطور می تونید بگید همه ی اینکارا نقشه پسر خاله اته؟

فرجام از جایش بلند و به میز سرهنگ نزدیکتر شد. لبه های میز را گرفت و به جلو خم شد.

ــ جناب سرهنگ چه ربطی داره؟ این دلیل نمی شه که شما من رو دروغگو فرض کنید!

صدای سرهنگ بالا رفت.

ــ آقای محترم لطفاً بشینید سر جاتون. ما به دلیل و مدرک استناد می کنیم. شما با مدرک ثابت کن که هومن اونجا بوده. یا نه، ثابت کن چند ساعت پیش با این خانم تو یه اتاق اونم تنها، گیر نیفتادی. اگر مدرکی علیه پسرخاله اتون بود، مطمئن باشید تو دستگیریش کوچکترین شکی نمی کردیم.

بابا تازه به خودش آمد. انگار اصلاً اینجا نبود. سریع دست به کار شد و گفت:

ــ جناب شک نکنید که اگر دزدی در کار بوده، همین آدم دخترم رو دزدیده. که البته من شک دارم اصلا دزدی در کار باشه.

فرجام از جایش پرید و با بابا گلاویز شدند.

از صدای فریاد های گوش خراششان می لرزیدم. درگیری بینشان شدت گرفت. فرجام بازوی بابا را گرفت و سمت صندلی من پرتش کرد. از ترس جیغی کشیدم و گوشه مبل جمع شدم.

سرهنگ عصبانی میز را دور زد و با باز کردن در داد زد:

ــ بیاید این دوتا رو بندازین بازداشتگاه تا حالشون جا بیاد. سریع.

بابا زورش نمی رسید و می خواست کوتاه بیاید. ولی فرجام عصبانی بود.

پیراهن بابا از شلوارش بیرون زده و یکی از دکمه های پیراهن فرجام کنده شده بود.

دو مأمور به زور فرجام را عقب کشیدند و هر دویشان را بردند.

سرهنگ کلافه و عصبی اتاق را گز می کرد. کمی جلوتر کشیدم و سر و وضعم را مرتب کردم. مستأصل از اینکه باید بنشینم یا بیرون بروم از روی مبل بلند شدم.

ــ خانم مددی بشین باهات حرف دارم.

صدای سرهنگ بود که تکلیفم را روشن کرد. مطیعانه نشستم و منتظر شدم. پشت میزیش برگشت. 

ــ ببین دختر من خودم هم گیج شدم. اصلاً هیچ چیز این پرونده درست نیست.

نفس پر صدایی کشید و گوشی تلفن را برداشت و شماره ی صفر را فشار داد.

ــ فتحی دو تا چایی بیار اتاقم.

رو به من که گوشه مانتویم را به بازی گرفته بودم، گفت:

ــ تو میگی من دزدیده شدم و بهت گفتند شخصی به نام هومن در ازای دویست هزار تومن پول از بابات خریدتت و چون خودت راضی به رفتن باهاش نمی شدی، مجبور شدند بدزدتت. بابات فروش تو و پول رو انکار می کنه. من بابات رو دیدم. از تیپ و قیافه اش کاملاً مشخصه که چه جور آدمیه. یه آدم معتاد می تونه هر کاری بکنه. حتی با عزیزترین کس زندگیش. ولی ما هیچ مدرکی علیه پدرت نداریم. تو این فاصله که شما اینجا بودید، من مأمورام رو فرستادم تا از همسایه ها تحقیق کنند. همه حرف های تو رو در مورد اینکه دختر خوبی هستی، تأیید می کنند. ولی کسی ماشین مشکی که بخواد تو رو بدزده رو اونجا ندیده. و این موضوع تا حد زیادی ادعای تو رو رد می کنه. 

با بیچارگی به چشمانش نگاه کردم. خواستم چیزی بگویم که در اتاق زده شد و سربازی سینی به دست داخل شد. 

سرهنگ گفت:

ــ یه چند تا خرما با چاییت بخور. رنگت بدجوری پریده.

سریع چشمی گفتم و لیوان چای داغ را دستم گرفتم. این مرد و سیاهی چشم هایش چیزی داشت که وادار به اطاعتم می کرد. ضمیر ناخودآگاهم شاید می خواست  ثابت کند که بی پناهم. که پدرم را نبین که هنوز مهر زنده بودنش پشتم هست، بی کسیم را از ترسم بخوان. تنها امیدم مردی شده بود که پی به صورت رنگ پریده ام برده بود.

فکری گفت: 

ــ خوب کجا بودیم؟ آهان، و اما آقای فرجام. این آقا میگه هومن پسر خالشه و تو یه شرکت مهندسی که متعلق به همین آقایِ فرجامه، کار می کنه. مثل اینکه یک هفته پیش هومن از شرکت مرخصی گرفته تا بره اصفهان برای کارهای خوابگاه خواهرش.  فرجام میگه از یک ماه پیش هومن ازش کلید خونه رو گرفته تا یک مهمونی کوچیک با دوستاش بگیره که خود فرجام هم دعوت بوده. البته طبق گفته فرجام اون مهمونی مختلط نبوده. از همون روز کلید دست هومن بوده و گویا یادش رفته ازش بگیره. و از اونجایی که خونه خالیه و کسی توش زندگی نمی کنه، اکثر مهمونی های بزرگ فامیل، اونجا برگزار میشه. اون جوری که این آقا میگه، امروز بعد از ظهر هومن بهش زنگ زده و گفته که دیروز برگشته تهران. و بعد در مورد تو بهش گفته. البته نه اونجوری که تو تعریف می کنی. گفته تو رو از یکی از میدون های شهر سوار کرده. و چون ازش پول دزدیدی، تو اتاق زیر شیروانی زندانیت کرده.

 پول دزدیده بودم؟ من؟ ناباورانه سرم را تکون دادم. امروز روز دروغ بود. 

موشکافانه به چشمهایم زل زد و گفت:

ــ خانم مددی حواستون به منه یا نه؟

خودم را جلوتر کشیدم. لبه های میز را گرفتم و عاجزانه گفتم:

ــ جناب سرهنگ به خدا همش دروغه. لااقل شما باورم کنید. چشمهایم پر شد. 

ــ خانم مددی من هنوز حرف هام تموم نشده. فرجام میگه من عصبانی شدم و گفتم هر جوری آوردیش، همون جوری هم برش می گردونی. ولی هومن گفته که براش کاری پیش اومده و چند روزی تهران نیست. بنابراین فرجام مجبور میشه بیاد و تو رو آزادت کنه. من مأمورم رو فرستادم که از خانواده خاله اش تحقیق کنه که موقع مهمونی هومن کجا بوده؟ که اظهار کردند اون از یک هفته پیش برای کارهای خوابگاه خواهرش اصفهان رفته.

خبری از کوبش های پتک وار نبود. قلبم چند دقیقه ای بود که صمّ و بکم گوشه ای خزیده و اشک می ریخت. طفلکِ من تحمل اینهمه آوارِ یکجا را نداشت. در مغزم هیچ چیز نبود. نگاه خالی ام را به مرد رو به رویم، که چیز های عجیبی برای گفتن داشت دوختم.

انگاری برای گفتن چیزی تردید داشت که شمرده شمرده گفت:

ــ ببین خانم مددی، ما یا بهتره بگم شما و آقای فرجام دو راه بیشتر نداری. اولیش اینکه ثابت کنید که تو توسط هومن یا شخص دیگری به جز فرجام دزدیده شدی.

مکث کرد.

سیب آدمم آرام بالا و پایین شد. برق امید دیدم که به چشمهایم نشست. 

چرا تمامش نمی کرد؟ صورت رو به افولم را نمی دید؟

ــ گزینه دوم رو هم بعداً، اگه نیاز بود بهتون میگم.

نگاهی به ساعت دیواری که بالای اتاق نصب شده بود انداخت و گفت:

ــ الان دیگه دیر وقته و شیفت منم تموم شده. متأسفانه امشب رو باید بازداشتگاه سر کنید تا فردا ببینیم چی پیش میاد.

باز هم حرف بازداشتگاه بود. درمانده و نا امید التماس کردم.

ــ بازداشتگاه؟ من که خواهش کردم ازتون، من که ...

میان حرفم پرید و گفت:

ــ بر خلاف میلم مجبورم. فردا هم باید با یکی از خانمها جایی برید.

بی توجه به ترس انداخته به تن و جانم، مشغول مرتب کردن پرونده ها و وسائل روی میزش شد و من غرق در هراس بازداشتگاه. 

یعنی سابقه دار می شدم؟ مریم سر به زیر و سابقه دار! چه تناقض تلخی! درست نمی دانستم با یک شب بازداشتگاه خوابیدن مهر سابقه دار بودن روی پیشانیم می خورد یا نه؟ اصلاً از کجا معلوم فقط امشب باشد! از کجا معلوم؟

گوش هایم با صدای صحبت های سرهنگ با خانمی تیز شدند. کِی از پشت میز بیرون آمده بود که ندیده بودم! اشاره ای به من کرد و با بیرون رفتن از اتاق خانم مأمور داخل شد.

ــ بلند شو باید بری بازداشتگاه.

مثل امجد بود. همانقدر سرد و خاموش. 

به سختی بلند شدم و رو به رویش ایستادم. چادری که نصفی از ماهیتش را پوشانده بود. 

امشب را به خودم قبولاندم. چاره ای نبود. به خودم و قلب دوباره ضربان گرفته ام تسکین دادم.

نیاز به دستشویی داشتم. سر بلند کردم و گفتم:

ــ می تونم برم دستشویی؟

ــ دنبالم بیا.

همین. بازویم را گرفت و کنارش راه افتادم.

از سالن که نسبتاً خلوتر شده بود رد شدیم و به راهروی باریکی رسیدیم. دستم جلوی دری که بالایش نوشته شده بود سرویس بهداشتی مخصوص بانوان کشیده شد.

از جیب مانتویش دسته کلیدی بیرون کشید و دستبند را باز کرد. با گفتن"برو تو من همین جا منتظرم" فشار کوچکی به پشتم وارد کرد.

بیرون که آمدم چشمم خورد به آینه ای که بالای روشویی نصب شده بود. جلوتر رفتم، صورت رنگ پریده ام توی چهارچوب سفید آینه پیدا شد. صورت نحیفم، لاغرتر شده بود. چشم های کشیده ام فروغی نداشتند. لبهای کوچک و دوست داشتنی ام، خشک بودند و به سفیدی می زدند. موهای یک دست مشکی و مجعدم، آشفته و بهم ریخته از شال سفیدم سرک می کشیدند. آهی کشیدم و چشم از قاب سفید برداشتم.

آب جمع شده دست هایم را روی صورتم پاشیدم. زبانم را چند بار به لبهایم کشیدم ولی باز هم خشک بودند. 

یک شب که بیشتر نبود. 

گوشه ی شال خیس شده ام را کنار زدم و موهای سرکشم را لجوجانه به عقب هل دادم.

نگاهی به جای دستبند روی دستهایم انداختم و از روشویی و آینه دل کندم.

دوباره بازویم بین دست بزرگ و نه چندان ظریفش قرار گرفت و پا به پای هم قدم برداشتیم.

راهرو بیش از حد طولانی بود. به انتهایش که رسیدیم، جلوی دری با نرده های سفید متوقف شدیم. تقه ای به در زد و ثانیه ای نکشید که در باز و پشت بندش خانم درشت و عبوسی پشت نرده ها پیدا شد.

ــ خسته نباشید. این خانم امشب مهمونته.

مأمور بازداشتگاه به گفتن باشه ای اکتفا کرد و نرده و در آهنی با صدای قیژی باز شدند. این ها با خودشان قهر بودند انگار!

به اطرافم نگاه کردم. اتاق نه متری که نسبتاً تاریک بود. بوی نا، مشامم را اذیت کرد. پنجره کوچکی که نزدیک سقف قرار داشت و با نرده های فلزی زنگ زده محصور شده بود. گوشه ای خزیدم و توی تنهایم جمع شدم.

یادم افتاد. یادآوری ها دلم را می سوزاند. اتاق 9 متری کوچک خانه مان و مأمن من و مامان. اتاق کوچک و مرتب تمام دنیای کوچکم بود. و وای از روزی که دنیایت کوچک باشد و آرزوهایت بزرگ. آن وقت است که خیال پردازی می کنی. شبها با رویا می خوابی و در نهایت هر چه تلاش می کنی بیشتر از رویا فراتر نمی روی.

 به زن میان سال گوشه بازداشتگاه نگاهی انداختم. خوابِ خواب بود. چه بی خیال! انگار نه انگار که کجا خوابیده است!

به موکت های طوسی که از چرک و کثیفی چسبناک شده بودند، خیره شدم. زانوهایم را بغل گرفتم و به حرف های سرهنگ فکر کردم. باید ثابت می کردم که بی گناهم. راه دومی که سرهنگ صحبت می کرد چه بود؟

نای فکر کردن نداشتم. دوست داشتم جایی خلوت دور از زنی که چند قدمیم خوابیده بود و هر از گاهی خرناس می کشید، بی خیال دراز بکشم. تمام دیوار ها پر بود از نوشته. خط های کج و معوجی که معلوم نبود برای چه کشیده شده اند. مثلاً پشت آن قلب با تیر وسط قلبش که دیوار را شکافته بود، چه تفکر بدیعی نشسته بود!؟

این کثیفی های نشسته روی دیوار، رنگ آشنایی داشت. صورت خونی مامان توی تاریک و روشن ذهنم نقش بست. روزی که بابا کاسه آب دوغ خیاری را که برایش آورده بودم، به سمت مامان پرت کرد. کاسه از مامان رد شد و به دیوار سیاه شده از دود سیگار و تریاک اصابت کرد. لکه بزرگ سفیدی با خیار و سبزی و نون روی دیوار نقاشی شد. خیال آسوده شده ام را از اینکه آسیبی به مامان نرسیده بود به دیوار دادم که بابا اینبار لیوان را سمتش پرت کرد و لیوان درست به پیشانی مامان اصابت کرد. با آخی که مامان کشید سمتش دویدم. ثانیه ای نکشید که صورتش غرق خون شد. جیغ کشیدم. عین مرغ سر کنده به این سو و آن سو می دویدم. هیچ کاری نمی تواستم بکنم. بابا وقتی دید اوضاع بهم ریخته است، بی رحمانه و در نهایت شقاوت لباس پوشید و از خانه بیرون زد. تنها که شدم تازه یادم افتاد باید کاری کنم. خون فوراه می کرد. سر برهنه توی کوچه دویدم و اکرم خانم_همسایه امان_ را صدا زدم. اکرم خانم که به دادمان رسید ترسم کم شد. کمکش کردم و سرش را ضد عفونی کردیم. دلداری های مامان آرامم نمی کرد. می گفت که آرام باش دخترم. هل نکن، چیزی نیست. ولی مگر می شد.

یک سال نبود مامان هر بار با یادآوری دردهایی که کشیده بود تکه ای از قلبم چروک می شد. از یادآوری نامردی های بابا منزجر شدم. دلم از مظلومیت مامان گرفت. چشم هایم مثل تمام این یک سال بارانی شد. حساب اینکه چند ساعت گریه کرده بودم، از دستم در رفته بود. خدایا چرا آرامش را از این حقیرت دریغ کردی؟ مگر توانم را چقدر سنجیدی؟ خدایا حواست به کدام بنده عزیز کرده ات گرم شده که اینطور از یادم برده ای؟

یاد فرجام افتادم. یاد نگاه پر از نفرتش. یاد بابا که نمی دانم برای شبش چیزی همراهش داشت یا نه؟ ابلهانه بود که به یاد همچین پدری بودم. غلت زدم و به دیواری که چند سانتی متری با نوک بینی ام فاصله داشت خیره شدم.

"از دک و پوزتون مشخصه که اهل کدوم محله اید!" تلخی این جمله تا ابد با من بود.

قلبم از تمسخرش به درد آمده بود.

کاش می شد لباس تن، ملاک هیچ چیز! نبود

کاش می شد سر چرخ خیاطی می نشستی

از باطنت، چه خوب و چه بد

پارچه ای بیرون می کشیدی

لباسی می دوختی و به تن می کردی.

آنوقت بود که شاید

پیرمرد نمکی، با صدای خسته صبح گاهیش

که هر صبح نان های دور ریز و خشک شده ات را در ازای مبلغ ناچیزی می خرید

لباس حریری به تن می کرد

و تو

با تمام ادعایت!

ژنده پوشی بیش نبودی...

ناامید نمی شوم. منکه فرجام را نمی شناختم. پس مراد هیچوقت ما را با هم ندیده است. سرهنگ گفت بیشتر تحقیق می کنیم. گفت از مراد هم سوال می کنیم. خب مراد که ندیده بود. پس دروغ بابا فاش می شد و من بی گناه می شدم.

با ناخنم روی دیوار نمورِ گچی نوشتم، خدا. من هم شدم یکی مثل قبلی ها. همان هایی که به بیکاری و بی خیالی متهمشان کردم. انگار این قانون این دخمه بود. که به هرحال چیزی از خودت و از شخصیتت اینجا به یادگار جا بگذاری. چه با خطوط کج و کوله، چه با نام خدا!

صدای باز شدن در بازداشتگاه هوشیارم کرد. چشم که باز کردم، نور کمی که از پنجره به داخل راه پیدا کرده بود، خبر از صبح می داد. گیج و خواب آلود به اطرافم نگاهی انداختم. با صدای مأمور که اسمم را صدا می زد، بلند شدم.

ــ پاشو صبحونه بخور باید بری. فقط سریع. 

برق امیدی در دورترین نقطه ی قلبم جرقه زد و تا چشم هایم کشیده شد. 

تند پرسیدم:

ــ کجا باید برم؟ خبری شده؟

ــ پزشکی قانونی.

اینبار ترس بود که به صدایم نشست و به رقص در آوردش.

ــ اونجا برای چی؟ به خدا من دختر بدی نیستم.

صدای هم اتاقیم که نفهمیدم کی بیدار شده بود، سلول های عصبی  تحریک شده ام را  متشنج کرد.

ــ هه، خانم واسه خودش حکم صادر می کنه. دختر خوب!

به طرفش خیز برداشتم و داد زدم:

ــ خفه شو آشغال. به تو مربوط نیست.

ــ بچه پررو رو شیطونه میگه بزنم ناکارش کنما.

مأمور با تشر به هر دویمان گفت:

ــ شلوغش نکنید. با هر دوتونم. مددی تو هم زود باش من بیکار نیستم.

اشتهایی نداشتم. شالم را چند بار تکاندمش و سرم کردم.

به سالن که رسیدیم، نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم. هشت و نیم صبح بود.

دلم برای خود بیچاره ام سوخت. پزشکی قانونی! چه خوب که مامان زنده نبود.

منتظر توی سالن ایستاده بودیم. ده دقیقه ای گذشت و سربازی با گفتن " خانم امیری ماشین آماده است" برگه ای به دستش داد.

با تکان های ماشین، پایم را عصبی تکان می دادم و همزمان پوست لبم را می جویدم. پزشکی قانونی چرا! مگر خانه را تحت نظر نداشتند؟ ما که بیشتر از پنج دقیقه با هم تنها نبودیم. پس دلیلشان چه بود؟ فکر کرده اند که خیابانیم؟ 

با متوقف شدن ماشین جلوی ساختمانی که سر درش بزرگ نوشته شده بود پزشکی قانونی، پیاده شدیم. قرار بود حکم پاک بودنم را صادر کنند. 

دستبند به مچ دست خانم امیری قفل شده بود.

از چند اتاق گذشتیم و وسط راهرو جلوی در سفیدی متوقف شدیم. خانم امیری چند ضربه به در زد و صدایی با گفتن"بفرمایید" اجازه ورود داد.

خانم جوانی با روپوش سفید پشت میز نشسته بود. یخ کرده بودم. دست خودم نبود، عضلاتم منقبض شده بود.

***

سرم را به شیشه ی ماشین تکیه داده بودم. زانو هایم هنوز هم می لرزیدند. با گفتن "سالمه" ی خانم دکتر، نفسی از سر آسودگی کشیده بودم. انگار به خودم شک داشتم. به پاکی و نجابتم شک داشتم. انگار نیاز به تأیید شدن داشتم.

وارد سالن کلانتری که شدیم فرجام را دستبند زده روی صندلی دیدم. چقدر عصبی بود. چشم هایش از دور داد می زد که شیر زخم خورده ایست که آماده حمله است.

خبری از بابا نبود. خانم امیری تا نزدیکی فرجام جلو رفت. و من هم به تَبعِش. فرجامی که چشم های وحشی سرخش، یادآور جهنم می شد. خدایا با چه نفرتی براندازم می کرد.

با چند فاصله از فرجام، دستبندم به صندلی فلزی گره خورد.

خانم امیری به اطاق سرهنگ راه کج کرد.

تنها که شدم، سرم را پایین گرفتم و به حرکت ننو وار پاهایم خیره شدم. بابا کجا بود؟ شاید باز هم به هوای دستشویی، رفته بود تا صفایی به بدن خمارش بدهد. پوزخند تلخی گوشه لبم نشست.

با صدای عصبی مرد بغل دستیم که مخاطبم قرار داده بود، حواسم را جمع کردم.

ــ داری به این فکر می کنی که چقدر زرنگی، نه؟

فرجام بود. متعجب سمتش برگشتم. مثل من، با دستبند گرفتار شده بود. تا جایی که می توانست جلوتر کشید و من عقب تر.

تهدید آمیز گفت:

ــ گوش کن ببین چی میگم، با زبون خوش همه واقعیت رو بگو. بگو که اجیر کرده هومنی. بگو که به خاطر پول این اراجیف رو سر هم کردی.

اجیر کرده! منظورش از اجیر کرده چه بود؟

ــ منظورتون چیه؟ من دروغ نگفتم...

براق شد. میان حرفم پرید و از بین دندان های کلید شده اش گفت:

ــ ببین برای من فیلم بازی نکن. مزخرفم نگو. تو و هومن چی با خودتون فکر کردید؟ فکر کردین من خرم؟

ــ ولی من راست...

ــ خفه شو و گوش بده. هر چی با هومن طی کردی دو برابرش رو میدم. یا نه اصلاً هر چقدر که بخوای. به اون بابای مفنگیت بگو موادش رو تأمین می کنم تا هر وقت که بخواد. فقط این بازی رو تموم کنید.

عصبی شدم و صدای من هم کمی بالا رفت. باید ترس را کنار میگذاشتم. باید از خودم دفاع می کردم. ولی با همه ی تلاشم، باز هم صدایم می لرزید.

ــ آقای محترم یه بار بهتون گفتم. من نه هومن رو می شناسم نه شما رو. انقدرم پولتون رو به رخم نکشید.

هنوز حرفم تمام نشده بود که دوباره توپید:

ــ چرت و پرت نگو. من جنس شماها رو خوب می شناسم. حریصید. از اون هومنی که من می شناسم، چیزی عایدت نمی شه. بهت میگم با زبون خوش باهام کنار بیا. وگرنه کاری می کنم که از کرده خودت پشیمون بشی. حالا خود دانی.

نگاه سراسر خشمش را لجوجانه به چشم هایم میخ زد. چند ثانیه گذشت و دوباره برگشت به حالت اولش و به صندلیش تکیه داد.

چانه ام از فشار این همه تحقیر لرزید. لبهایم را روی هم فشار دادم. همیشه توی دعوا کم می آوردم. همین که می خواستم دهن باز کنم، همین که می خواستم از خودم دفاع کنم، چیزی عین بادکنک راه گلویم را می گرفت و هی بالا و پایین می شد. می خواستم داد بزنم و بگویم این منم که طلبکارم. این منم که بی گناهم. ولی باز هم کم آوردم. بادکنک لعنتی...

از بی عرضگی خودم لجم گرفت. به صورتش زل زدم که فقط نیم رخش سمت من بود. آرزو کردم برگردد و به چشمهایم نگاه کند. باید خشم و نفرت را در چشمهایم می دید. باید می دید که طوفانیم. ولی سرش را پایین گرفته بود و پایش را به پایه صندلی می کوبید.

با صدای بابا که به یکی می گفت" سرکار دستت درد نکنه" چشم از فرجام گرفتم. حدس می زدم که باید سرحال باشد. جاسازی مواد توی لباسهایش، بهترین کاری بود که بی نقص انجامش می داد. چشمش که به من و فرجام افتاد، نزدیکم شد.

ــ می بینی به چه مکافاتی گرفتارمون کردی. همین کلانتریمون کم بود. دعا کن خونه نرسیم وگرنه می دونم چکارت کنم.

با تمام قلبم گفتم:

ــ مطمئن باش دیگه پامو تو اون خونه نمی ذارم. دیگه با توی نامرد زندگی نمی کنم.

مأمور دستبندش را به صندلی قفل کرد.

ــ باشه خواهیم دید.

بلوف زده بودم. جایی را نداشتم که بروم. می دانستم به محض اینکه پایم به خانه برسد، باز هم کمربند لعنتیش در انتظارم است.

فرجام بینمان نشسته بود و بی حرف و مشکوک به دعوایمان گوش می داد. با لحن تحقیر آمیزی رو به بابا گفت:

ــ تو چی؟ با هومن چقدر طی کردی؟ اصلاً چه جور پدری هستی که دخترت رو ول کردی تا اونم هر غلطی دلش خواست بکنه؟

باز هم لرزیدم. اینبار قلبم لرزید. پاک که باشی بی انصافی ها ناکارت می کند.

چشم های گرد شده بابا را دیدم و از اینهمه نامردیش لرزیدم.

ــ این چرندیات رو تحویل عمه ات بده. به وقتش حساب تو یکی رو هم می رسم. بزار اول تکلیف این دختر خیره سر معلوم بشه تا بعد. دختر من جوون و نادون بوده تو چرا گولش زدی و با آبروی من بازی کردی؟

خنده ی بلند فرجام بود که فضای سالن را پر کرد و همه ی نگاه ها را جلب.

ــ آبرو؟ مگه داریش! این از دخترت و گندی که بالا آورده، اینم از وضع خودت. از صد فرسنگی داد می زنی که معتادی بدبخت.

هجوم بابا را دیدم و دستی که به فرجام نرسید. فحش کاریشان را شنیدم و نشنیدم. از پشت پرده سنگین اشک حرکت عصبی دست هایشان و لب زدن هایشان. چقدر تنها بودم...

به اجبار سربازی بینشان نشست و مانع ادامه جنگ لفظیشان شد.

عزت نفسم زیر سوال بود. بی پناهی با بیرحمی از پشت خنجر می زد و من میان تمام نکرده هایم دست و پا می زدم.

چشمم چرخید سمت فرجام و مشت گره کرده اش. مسیر نگاهش را دنبال کردم و رسیدم به پسری که داشت نزدیک می شد. از همان فاصله با نگرانی گفت:

ــ بهزاد چی شده!؟ اینجا چکار می کنی؟

دستهایِ مشت شده فرجام ناخودآگاه ترس را برایت به ارمغان می آورد. نیم رخش به کبودی میزد. چشمم بین او و پسری که نزدیکش می شد مضطرب در گردش بود. به چند قدمیمان که رسید، فرجام بی مقدمه و با مشت محکمی که به صورتش زد، پسر تازه وارد را به عقب پرت کرد.

خون از بینی پسر سریز شد. صورتم را برگرداندم. 

صدای فریاد فرجام تارهای گوشم را به هیجان کشید.

ــ کثافت بألاخره کار خودت رو کردی؟ حالا دیگه برام تور پهن می کنی؟ فکر کردی من خرم؟ فکر کردی دو روز اومدی شرکت برای خودت کسی شدی؟ یابو برت داشته؟ ازت شکایت می کنم. حرمت فامیلی رو نادیده می گیرم و پدرت رو درمی آرم.

پسرک دست مأمور را پس زد و دوباره نزدیک فرجام شد. با آستین پیراهنش خون صورتش را پاک کرد و طلبکارتر از او داد زد:

ــ چی می گی تو؟ نقشه چی؟ کشک چی؟ دیونه شدی؟

بی شک این هومن بود. شک نداشتم که این هومن بود. همانی که فرجام انگشت اتهامش را به سمتش نشانه گرفته بود.

آب دهنم را قورت دادم.

دست فرجام دوباره بالا رفت و همزمان دست دیگرش کشیده شد. هومن اینبار با ترس عقب کشید.

فرجام ولی فاصله ای تا سکته کردن نداشت.

ــ واسه چی بهم گفتی که برم تو اون خونه؟ واسه چی زنگ زدی به پلیس؟ هان؟

هومن رنگ پریده جواب داد:

ــ چرا چرت می گی بهزاد؟ کدوم زنگ؟ کدوم خونه؟ رفتی کیف و حالت رو کردی داری دنبال قربانی می گردی؟ 

مأمورهای سالن هومن را به زور دورش کردند.

فرجام سرجایش نشست. دست آزادش را مشت کرد و محکم روی پایش کوبید. به بابا که نگاه کردم، از ترس ساکت و آرام روی صندلی کز کرده بود. صورتش رنگ پریده بود. انگار زیادی ترسیده بود. 

چرا هیچ چیز سر جای خودش نبود! یعنی واقعاً هومن بی خبر بود؟  یعنی کار فرجام بود؟  

به نیم رخ  فرجام نگاهی انداختم. متوجهم شد. به عمق چشمهایش زل زدم. عصبی، طلبکار، پرسشگر! رگه های سرخ متورم شده سفیدی چشمهایش، به وضوح از همان فاصله ی یک صندلی قابل دیدن بود. عصبی بود، پرسشگر و طلبکار...

سرم را به نشانه تأسف تکان دادم. و نگاه گرفتم. از گوشه چشمم دیدم که هنوز داشت نگاهم می کرد.

ده دقیقه ای که گذشت، هومن از راه روی کناری وارد سالن شد. صورتش را شسته بود. فوری به فرجام نگاهی انداختم. فکش منقبض شده بود. مأمور با تقه ای به در اتاق سرهنگ اجازه ورود خواست. و هومن با نگاه کشیده و پرمفهومی به هر دوی ما، وارد اتاق شد.

چقدر زمان کند می گذشت. خسته شده بودم از زل زدن به در، به مأمور پشت پیشخوان، از نشستن کنار فرجام، از سکوت نامفهوم بابا و از دستبند آهنی.

یک ساعتی گذشت. با دیدن شخصی که از درب بزرگ ورودی داخل سالن شد، لبخند کم جانی روی لبهایم نشست. پاهایم جان گرفتند انگار که سریع بلند شدم. آقا مراد؛ صاحب قهوه خانه و شاید منجی من!

به سبیل های از بنا گوش در رفته اش نگاه کردم. با خودم فکر کردم با این سبیلها چه طور مشتری ها از دستش چایی می خورند؟ 

به خودم تشر زدم. مریم الان وقت این حرف ها نیست. به خودم که امدم، متوجه فرجام با چشم های ریز شده از لبخند بی وقتم، شدم. ناشیانه مسیر نگاهم را سمت آقا مراد بردم. داشت با مأمور پشت پیشخوان صحبت می کرد. 

به سمت صندلی ها که نزدیک می شد متوجه ام شد و راهش را به سمتم کج کرد. هر چه نزدیک تر می شد اخمهایش بیشتر توی هم می رفت. رو به رویم که ایستاد سریع سلام کردم.

ــ سلام آقا مراد. ببخشید که تو زحمت انداختمتون. ولی راستش...

کلافه میان حرفم پرید و حرصی گفت:

از دختر غلام کَپَک بیشتر از اینم نمی شه انتظار داشت. ببین من رو کجا کشوندی؟ کثافت کاری تو به من چه ربطی داره دختر؟

وا رفتم. پوزخند فرجام تا عمق وجودم نفوذ کرد. کورسوی امیدم رنگ تاریکی گرفت. چقدر بیهوده برای حفظ عزت نفسم جنگیده بودم. یعنی ندیده بود، نشنیده بود تا همین چند روز پیش، تمام نوزده سالگیم را چطور توی کوچه نااهلمان برای آبرویم جنگیده بودم! چطور سر به زیر بودم! باور کنم که ندیده و نشنیده بود!

با صدایی که سعی در حفظ آرامشش داشتم نالیدم:

ــ آقا مراد چی میگین؟ مگه تا حالا چیز بدی از من دیدید که اینطوری حرف می زنید؟ بهم تهمت زدند. بابا به دروغ می گه که شما من رو با این آقا دیدید.

اشاره به فرجام کرد.

ــ شما باید بگید که دروغه، بگید که اصغر اگه خودش آدم درستی نیست ولی دخترش پاک زندگی می کنه.

با ناامیدی به چشمهای ریزش زل زدم و لرزان التماس کردم:

ــ مگه نه آقا مراد؟ شما واقعیت رو می گید. من تنها امیدم به شماست. فکر کنید منم دخترتون هستم.

نیم نگاهی به فرجام انداخت. رویش را برگرداند و بی تفاوت دنبال صندلی خالی گشت. تمسخر نشسته بر لحن صدایش، بیچاره ام کرد.

ــ اگه من دختری مثل تو داشتم یه روزم زنده اش نمی ذاشتم. در ضمن، من چیزی رو که دیدم می گم. نه کم تر، نه بیشتر.

گوشه ی چشمم شروع به تیک زدن کرد. ناباورانه به فرجام نگاه کردم. چشمهایش می خندید. مسخره ام می کرد.

شل و وارفته نشستم. دستبند برای فشار دادن سرم و تلاشم برای آرام کردن کمی از سردردم، یاریم نکرد. منظورش چه بود؟ خدایا چرا همه محاسباتم غلط از آب در می آید؟ 

هومن با لب باد کرده که مشت فرجام نوازشش کرده بود، بیرون آمد. با بی خیالی به سمت ما نزدیک شد. به فاصله ی یک وجبی مان که رسید، با لبخند موذیانه ای گفت:

ــ بهتون خوش بگذره پسر خاله.

و چشمکی حواله چشم های وق زده ام کرد.

با وحشت به صندلی تکیه دادم. همین چند کلمه، فقط همین چند کلمه کافی بود تا بفهمی هومن همه کاره ای این داستان یک طرفه است. با همین جمله فهمیدم که فرجام، فرجامِ سراسر خشم، سراسر نفرت، قربانی ای بیش نیست.

رگهای دست مشت کرده فرجام تزدیک به پاره شدن بود. دستبند فلزی عذابش می داد.

ــ بهم می رسیم هومن. به همه ثابت می کنم که توی آشغال چکار کردی. قسم می خورم که ثابت می کنم.

هومن سوئیچ ماشینش را با ژست توی دستهایش جا به جا کرد و با گفتن" منتظرم پسرخاله" پشت کرد و از در خارج شد.

انگار تقدیر رقم خورده را هیچ جوری نمی شد عوض کرد. من و فرجام در نهایت بی گناهی، گناهکار بودیم و بس. باید تاوان کار نکرده پس می دادیم و بس.

در اتاق سرهنگ بود که باز شد. مراد داشت از اتاق سرهنگ خارج می شد. بی تفاوت و بی حوصله از کنار ردیف صندلی ها رد شد. بدون هیچ حرفی. باز هم گویا با چشم چیزیهایی به بابا فهماند. و من چقدر بیزار بودم از این نگاه هایی که در پشت ظاهر ساکتشان، باری از حرف های پنهانی را به یدک می کشیدند.

مراد رفت. نگاه بابا رنگ گرفت. فرجام کلافه تر شد. و من ناامید تر.

سرهنگ جلوی در اتاقش ظاهر شد. نگاهی گذرا به من و فرجام انداخت. تأسف  نگاهش بی داد می کرد.

با گفتن"رحمتی فرجام و مددی رو بفرستشون داخل" به سمت اتاقش چرخید. دست های گره خورده مان که دو ساعتی بود گرفتار صندلی شده بود، باز شدند.

قدم هایم به قدمهای بلند و سریع فرجام نرسید و و جلوتر از من وارد شد. سرهنگ پشت میزش منتظرمان بود. دستور نشستن داد.

استرس داشتم. از حرف هایی که مراد گفته بود بی اطلاع بودم. نگاهم که به فرجام افتاد، بی قرار و عصبی بود.

سرهنگ مشغول نوشتن چیزهایی در پرونده بود. فرجام کلافه و جدی پرسید:

ــ خب جناب چی شد؟ این صاحب قهوه خونه چی گفت؟ بالاخره معلوم شد که این خانم و پدر محترمش! چه خوابی برای من دیدند؟

سرهنگ دست از نوشتن برداشت. مکثی کرد و کمی جلو کشید.

ــ نه خیر، این شما دوتا هستید که از دیروز ما رو سرکار گذاشتید!

رنگ فرجام به وضوح پرید و صدای لبم بود انگار، که ترک برداشت.

فرجام:

ــ منظورتون چیه؟

ــ منظورم کاملاً واضحه. صاحب قهوه خونه شما دو تا رو با هم دیده! اونم چند بار.

فرجام نگاهی سریع و مملو از وحشتی، به منی که بی هدف به دکمه پیراهنش زل زده بود، انداخت. چرا نمی شد که رد نگاهم را عوض کنم! سوز زمستانی سردی از بدنم عبور کرد و به نوک انگشت هایم رسید.

فرجام نیمه ایستاده و ایستاده، با صدایی که رو به بلندی می رفت گفت:

ــ دروغ گفته. چرا به همین سادگی ولش کردید مردک کلاّش رو؟ کجا ما رو با هم دیده؟ کِی؟ چر ازش نخواستید که ثابتش کنه؟

ــ آقای فرجام اگه قراره باز شلوغ کاری کنی زنگ بزنم ببرنت همون جای که دیشب رو سر کردی!

فرجام روی مبل ولو شد. سرش را بین دست هایش گرفت ونفس عمیقی کشید. 

ــ جناب شما نباید روی حرف یه قهوه چی و یه معتاد عملی قضاوت کنید. این اصلاً درست نیست.

ما داشتیم محکوم می شدیم! ما داشتیم بی گناه محکوم می شدیم. چه ظلم فاحشی!

بألاخره چشم از دکمه پیراهنش کندم و رو کردم به سرهنگ:

ــ جناب سرهنگ ایشون درست میگند. شما چرا باید حرف ما رو باور نکنید و اکتفا کنید به دروغهای این چند نفر که معلوم نیست چه نفعی از این ماجرا می برند؟

ــ ببینید ما به شاهد نیاز داشتیم. حرف های مراد، هومن و پدرت، همگی به این نکته اذعان دارند که ادعاهای شما صحت نداره. هومن گفت که اصفهان بوده و می تونست با دلیل و مدرک ثابت کنه. که البته ما طی تماسی با هتل اقامت هومن، و دانشگاه خواهرش، به صحت حرف هاش پی بردیم. شما اگه می تونید مدرک قابل قبولی برام بیارید که حرف هاتون رو ثابت کنه. در غیر این صورت راهی ندارید جز تن دادن به گزینه دوم.

به صندلی راحتیش تکیه داد و دست به سینه منتظر شد.

باز هم فرجام عصبی شد. باز هم صدایش بالا رفت. می دانست که منظور سرهنگ از گزینه ی دوم چه بود؟!

ــ گزینه ی دوم؟ کدوم گزینه ی دوم جناب سرهنگ؟ مگه الکیه؟ مگه هر کی هر کیه؟ می تونید داداشم رو بیارید و ازش بپرسید که من تو اون ساعت کوفتی تو خونه خودم بودم. اون می تونه شهادت بده. دیگه چی می خواین؟

ــ آقای فرجام یک بار هم بهتون گفتم ما نمی تونیم رو حرف یه بچه ی ده ساله، که از قضا برادرت هم هست، حساب باز کنیم. اگه کس دیگه ای سراغ دارید میتونید معرفی کنید. در غیر این صورت عقل حکم می کنه که ما حرف سه نفر آدم بالغ رو گواه بگیریم.

نگاه گذرایی به فرجام انداختم وبا عجله پرسیدم:

ــ منظورتون از راه دوم چیه جناب سرهنگ؟

و سرهنگ اینبار دلسوزی توی صدایش نبود.

ــ باید با هم ازدواج کنید.

لحظه ای مات شدم. سرهنگ چه می گفت ؟ باید با هم ازواج کنید! عین همین جمله بود دیگر! پوقی زدم زیر خنده. ازدواج کنیم!؟ به فرجام و صورت کبودش نگاه کردم و خنده ام شدید تر شد. چقدر مضحک بود. باید با هم ازدواج کنیم. با هم؟!

نگاهم بین فرجام و سرهنگی که چشمهایش گرد شده بود، گردش کرد. باز هم خندیدم. خنده دارترین جک سال بود انگار. سرهنگ مملکت جک تعریف می کرد! دست خودم نبود. خنده لعنتی بند نمی آمد. از شدت خنده جایی سمت چپ شکمم درد گرفت و همزمان اشکی از گوشه چشمم با عجله بیرون پرید.

فرجام ساکت بود. نگاهم می کرد و قفسه ای سینه اش با سرعت بالا و پایین می شد.

با همان خنده مسخره ام که سعی در کنترلش داشتم سمت سرهنگ رو کردم.

ــ ازدواج کنیم؟ من و این آقا؟ خیلی با مزه بود آقای ایزدی.

و دوباره خندیدم. صورت فرجام برافروخته تر شد.

به یکباره بلند شد و سمتم خیز برداشت.

ـ خفه شو.

انقدر صدایش بلند بود که خفه شدم. میخ و ساکت سر جایم نشستم. چشم های وحشی و به خون نشسته اش، تکانی بهم داد. چقدر همه چیز مضحک بود!

دستش را که محکم روی میز کوبید، تمام عضلاتم هیستریک بالا پریدند.

چقدر وحشتناک به نظر می رسید. خود جهنم بود. رگ های گردنش غیر عادی بیرون زده بودند.

فریاد زد:

ــ بس کنید این مزخرفات رو! مگه شهر هرته؟ ازدواج کنیم؟ کدوم قانون مسخره این رو میگه؟

سرهنگ از جاش بلند شد و طلبکارانه تر گفت:

ــ آرومتر، چه خبرته؟ می خواستی وقتی داشتید خلاف می کردید به فکر اینجاشم می بودید.

وقتی داشتیم خلاف می کردیم؟ کدام خلاف؟ سرهنگ باور کرده بود حرف های هومن، دروغ های بابا و مراد را! باید باهم ازدواج می کردیم!

فرجام ولی گرگ زخم خورده بود. آرام و قرار نداشت. و من هنوز درگیر جمله ازدواج بودم.

من و این مرد ترسناک باید با هم زن و شوهر می شدیم!

فرجام:

ــ بزارید یه چیزی رو روشن کنم براتون جناب سرهنگ؛ من زندان می رم ولی حاضر نیستم با یه زن خیابونی ازدواج کنم. هیچ قانونی نمی تونه مجبورم کنه.

به من اشاره کرده بود؟ با گفتن زن خیابانی به من اشاره کرد. گوش هایم سوت کشید. کاسه صبرم لبریز شده بود. پرِ پر. با من بود؟ زن خیابانی؟!

مثل فنر از روی مبل پریدم. کنترلی بر رفتارم نداشتم. با تمام قدرتی که از خودم سراغ نداشتم! به سینه فرجام کوبیدم. انتظارش را نداشت. تعادلش را از دست داد و یک قدم به عقب رفت. دست هایم شروع به لرزش کردند. ولی باید دفاع می کردم. از حیثیتی که فرجام زیر سوال می بردش. باید از عزت نفسم، همان که بابا و مراد زیر پایشان له کردند، دفاع می کردم. فریاد زدم. عقده های این چند روز یکجا فریاد شدند.

ــ تو با چه جرأتی به من نسبت زن خیابوانی میدی؟ اصلاً خود تو کی هستی؟ اصلاً از کجا معلوم پسر خاله ات درست نگفته باشه؟ هان؟ چی فکر کردی؟ فکر می کنی من حاضرم با آدمی مثل تو که چشمش دنبال ناموس این و اونه ازدواج کنم؟ با آدم آشغالی مثل تو که چشماش رو می بنده و هر چی که به ذهن بیمارش خطور می کنه به زبون می آره؟

می لرزیدم. بغض لعنتی را پایین می کشیدم و داد می زدم. کلماتم تکه تکه بیان شده بود. ولی خودم را خالی کردم. دروغ گفته بودم. مثل روز روشن بود که فرجام قربانیی بیش نیست. ولی دلم خنک شده بود. باید تلافی می کردم.

خودش را نباخت. وحشی بود، وحشی ترش کرده بودم.

به سمتم خیز برداشت. از جایم تکان نخوردم. چطور می توانست به این راحتی به کسی نسبت هرزگی بدهد؟ هر دو نفس نفس می زدیم. و سرهنگ ساکت، پشت میز بزرگش گویا، نظاره گر این بود که بألاخره کداممان مغلوب می شیم. یکی دو وجب بیشتر با هم فاصله نداشتیم.

ــ خفه شو. زنهایی خونه خراب کنی مثل تو رو باید سنگسار کنند. تو چی فکر کردی؟ من به صورت آدمایی مثل تو و پدرت تف هم نمی ندازم.

طوفانی شدم. تمام وجودم از خشم مملوء شد. توهین هایش خارج از تحملم بود. دوباره فریاد شدم.

ــ تو باید خفه شی. فکر کردی چون پول داری می تونی هر اراجیفی بارم کنی؟ از آدمایی که فکر می کنند با پول باباشون هر غلطی که دلشون می خواد می تونند بکنند، متنفرم. آقای فرجام وقتی داری اسم مریم مددی رو می آری بهتره دهنت رو آب بکشی. فهمیدی؟

محکم هلم داد. تعادلم را از دست دادم و روی صندلی پرت شدم.

سرهنگ بلافاصله از جایش بلند شد و جلوی فرجام را گرفت.

ــ چکار می کنی؟ اینجا منم که می گم باید چکار کنید. شما، هر دوی شما از نظر من مجرمید. پس مثل آدم منتظر می مونید تا براتون تصمیم گرفته بشه. دیگه هم اینجا رو با چاله میدون عوضی نگیرید.

نفس نفس می زدم. با نفرت به چشم های پرتفرتش زل زده بودم و خیال کنده شدن نداشتم.

به یکباره تمام انرژیم ته کشید. باید منتظر می بودیم تا برایمان تصمیم بگیرند. تا ما را زن و شوهر اعلام کنند. چه قانون مسخره ای! من و فرجام زن و شوهر می شدیم!

فرجام روی مبل نشست. سرش را با دستاش گرفته بود و فشارش می داد. گریه ام گرفت. مثل همه وقتایی که کم می آوردم، طاقتم تمام می شد. زیر لب نالیدم: هیچ وقت نمی بخشمت بابا.

سرهنگ تلفن را برداشت و خواست تا ما را به بازداشتگاه منتقل کنند.

گلوله های درشت عرق یکی یکی از بالا به پایین سرریز شدند. باید کاری می کردم. این که شدنی نبود! ازدواج! اصلاً غیر ممکن بود. چشمهایم را بستم و فرجام پشت نگاه خیسم نقش بست. تکانی خوردم. روی میز سرهنگ نیم خیز شدم. باید کاری می کردم.

ــ جناب سرهنگ باید یه راهی باشه، مگه نه؟ آخه اینکه منطقی نیست! خواهش می کنم. شما اگه بخواید می شه. شما اگه حرف های ما رو قبول کنید، حتماً یه راهی پیدا می شه. خواهش می کنم.

گفتم حرف های ما! من و فرجام ما نمی شدیم. امکان نداشت.

حتی سرش را بالا نیاورد. بادکنک گیر کرده گلویم را به سرعت پایین فرستادم. قطره اشکی بی اجازه روی گونه یخ زده ام سُر خورد. اشک های لعنتی، همیشه منتظر بودند.

سرهنگ توجهی نمی کرد. او باور کرده بود. بابا، هومن، مراد، همه را باور کرده بود.

از پشت چشم های خیسم به فرجام نگاه کردم. مسکوت به صندلی کناریم زل زده بود. هنوز کبود بود.

خیسی صورتم را با آستین مانتویم گرفتم. الان وقت گریه نبود مریم. الان وقت داد زدن بود. باید کاری بکنم. 

دوباره رو کردم به سرهنگ. اشک هایم دوباره سرازیر شدد. نشد که جلویشان را بگیرم. نمی شد که قوی باشم.

ــ جناب سرهنگ با شمام! چرا توجه نمی کنید؟

انگار گریه ام به خودش آورد. خودکارش را عصبی روی پرونده پرت کرد و گفت:

ــ پدرت از آقای فرجام به خاطر اغفال دخترش شکایت کرده. من کاری رو می کنم که قانون می گه. همین.

چشمهایش را به فرجام دوخت و ظالمانه، بدون ردی از هیچ ترحمی گفت:

ــ فردا قبل از ظهر عقد می شید و میرید دنبال زندگیتون.

دود از سرم بلند شد. عقد بشویم!؟ به همین راحتی!؟ مگر الکی بود!؟ چقدر مضحک به نظر می رسی سرهنگ. چیزی شبیه دلقک های سیرک...

دلم بیتابی می کرد برای گفتن کلمه ای مثل خفه شو. انقدر حرف مفت نزن، انقدر ... که یقه ی مانتویم محکم و با قدرت کشیده شد.

جیغ کشیدم و شوک زده رو به روی فرجام، که داغی نفس های تندش صورت یخ زده ام را تب دار می کرد، قرار گرفتم. مستقیم و وحشی وسط مردمک چشمهای نمدارم زل زد و تکانم داد.

ــ بگو، زود باش بهش بگو که نقشه ریختین. نشستین و با هومن نقشه ریختین که منو بدبخت کنید. که منو مضحکه عام و خاص کنید. بهش بگو، به شرفم قسم هر چی بخوای بهت میدم. فقط حقیقت رو بگو...

با تکان دادن های فرجام تکان می خوردم. دستم را سمت دست هایش بردم. فایده ای نداشت. بدن نحیفم یاری نمی کرد. نگاه وحشت زده ام بین مردمک های بی قرار و لبهایش می چرخید. سرهنگ شتاب زده از پشت میزش بلند شد و به زور یقه مانتویم را از زیر دستهایش بیرون کشید. با لجاجت سر پا بودم. فریاد فرجام سلول های قلب تازه ایست کرده ام را منجمد کرد. من رو به موت بودم...

ــ دِ کثافت چرا نمی گی؟ چرا راحتم نمی کنی؟ فکر کردی با هم ازدواج می کنیم و بعد یه مدت همه چی از یاد می ره؟ تو چی فکر کردی؟! فکر می کنی یه شوهر پولدار پیدا می کنی که برات نقش مجنون رو بازی کنه؟ قصه های عاشقانه می گه؟ آره؟ خانم مددی کور خوندی. به محض اینکه اون اسم نحست بره تو شناسنامه ام، به ولای علی نمی ذارم آب خوش از گلوت بره پایین. به خاک پدرم قسم بلایی سرت می آرم که هر روز آرزوی مرگ کنی.

شکستم. پاهایم یارای تحمل وزنم را از دست دادند. خم شدم. به قسمی که خورد زار زدم. با دست های لرزانم صورتم را پوشوندم و روی زمین سرد و موزاییکی آوار شدم.

وای خدا چرا بس نمی کنی؟

در اتاق باز و مأمور برای بردنمان وارد اتاق شد.

صدای سرهنگ که داشت فرجام را سرزنش می کرد هق هقم را شدید تر کرد.

ــ معلومه چی می گی؟ من نمی دونم چه اتفاقی بینتون افتاده. دوست دارم حرفاتون رو باور کنم. ولی با کدوم مدرک؟ چیزی که می دونم اینکه این دختر پاکه. اینو برگه پزشکی قانونیش ثابت می کنه. پس انقدر بهش برچسب نزن. انقدر خوردش نکن. نمی بینی چه حالی میشه. می تونی جواب خدا رو بدی؟ تمومش کن اینهمه تحقیر و تهمت رو.

چقدر ترحم برانگیز بودم. خدایا تمامش کن...

دستی از زمین بلندم کرد. همان مأمور خانمی بود که صبح رفته بودیم پزشکی قانونی. توی نگاهش ترحم موج می زد. کاشکی همین الان می مردم. خدایا اگر یکی از بنده های فراموش شده ات بمیرد چیزی از خداییت کم می شود؟. به خودت قسم، به خداییت قسم که باز هم خدایی می کردی.

باز هم دستبند روی دست هایم جا خوش کرد. دستبند فلزی که کم کم خو می گرفتم به بودنش. سرهنگ با مأمور دیگری خارج از اتاق صحبت می کرد. به فرجام نگاه کردم. به دست هایش که میزبان مهمان آهنیش می شد. نگاهمان که تلاقی کرد، حرف ها برای گفتن داشتم. بی توجه به مأمور مراقبم قدمی جلوتر رفتم و مستقیم به مردمک های قهوه ای مطلقش که صاف نشانه ام گرفته بود، خیره شدم. 

ــ آقای فرجام منتظر اون روزی هستم که به خاطر همه تهمت های ناروایی که بهم زدید ازم عذر خواهی کنید.

مکث کرد. چشم های ریز شده اش از حالت نرمالش گشاد تر شد. ولی طولی نکشید که پوزخند غلیظی گوشه لبش جا خوش کرد.

ــ زیاد به آینده ات امیدوار نباش خانم مریم مددی، اوه ببخشید یادم رفت دهنم رو آب بکشم، مریم مقدس.

مریم مقدسش را جوری کشید که دلم بهم ریخت. چیزی میان قلبم، شره کرد و پایین ریخت. حجم عظیمی از درونم کاسته شد.

صدای مزاحمی از مغز فعالم اخطار داد: "هی مریم. اون قراره شوهرت بشه، می فهمی".

فرجام را با مأمور مراقبش تنها گذاشتیم و از اتاق خارج شدیم. قرار بود شوهرم، شریک زندگیم باشد. لبخند زدم. تلخ بود. تلخی اش تا سلول های چشایی زبانم کشیده شد. خدایا چقدر این روزها با نمک شده ای!

موجودی که بابا صدایش می کردم، بی خیال روی صندلی چرت می زد. دست مأمور را کشیدم و درست رو به رویش ایستادم. هوشیار شد و چشمایش را باز کرد. پوزخند زدم. چقدر این چند روزه پوزخند دیده و زده بودم. عجیب بود. 

ــ بابا، بابای مهربونم خوابیدی؟ بیدار شو. تنها دخترت داره عروس میشه اونوقت تو گرفتی خوابیدی؟ حیف که مامان اینجا نیست، حیف که نمی تونه به شوهرش افتخار کنه، به دامادش. پاشو ببین چه شوهری گیرم اومده. می بینی چقدر دوسم داره.

دوباره اشک های لعنتی. زانو زدم و دست های لرزانم را روی زانوهایش گذاشتم.

ــ می بینی بابا عاقبت بخیر شدم. میبینی بابا؟ دامات قول یه زندگی جهنمی رو به دخترت داده. چرا نشستی؟ باید بیای دعای بدرقه برام بخونی، ولی مثل اینکه اینجا همه عجولند! چرا نمیای دست ما دوتا رو بزاری تو دست هم. وای بابا من تا صبح چه جوری تحمل کنم. دخترت خوشبخت بوده و تا همین فردا، داره خوشبخت تر هم میشه.

هق هق کردم.

ــ می شنوی خدا؟ می بینی؟ یا سرت گرم جاهای دیگه است؟ چرا نمی بینی؟ چرا مهربون نیستی؟ چرا سر سازش نداری؟ بهم بگو، فقط بهم بگو چکار کردم که شدم بنده رونده شده ات؟ بهم بگو تا کجا می خوای پیش بری؟ من که مطیع بودم. من که نماز خوندم. ندیدی هیچ کدومشون رو؟ نشنیدی هیچ کدوم رو؟ کجا بودی وقتی مامانم با همه جوونیش از دستم رفت؟ همه ی تکیه گاه یه دختر هیجده ساله. کجا بودی وقتی بابام می خواست منو بسپاره دست یه مرد شصت ساله؟ چرا نمی بینی خدا؟...

کمرم خم شده بود و هق هق بلندم دل خودم را هم می سوزاند. مأمور دلسوزانه بلندم کرد.

به چشمهای پدرم نگاه کردم. ساکت و مغموم نشسته بود. اولین بار بود نگاهش را غم زده می دیدم. امید گرفتم. دوباره زانو زدم و التماس کردم:

ــ بابا تو رو خدا، تو رو خدا بیا و بگو که دخترت بی گناهه. من که کسی رو ندارم. قول میدم، قول میدم کار می کنم و هر چی که بخوای برات فراهم می کنم. بیا و نجاتم بده. من نمی تونم. به خدا می میرم. دخترت می میره.

دستش که دستم را با خشونت پس زد، امیدم خاکستر شد. زار زدم:

ــ با من اینکارو نکن. چطور دلت میاد؟ مگه بابام نیستی؟ مگه از گوشت و پوستت نیستم؟ چطور دلت میاد؟

مأمور دوباره بلندم کرد. فهمیده بود بی فایده است. فرجام را آن طرف سالن دیدم. سنگ و منجمد.

داخل راهرو که شدیم، صدای بلند زنی که صدا زد: "بهزاد" فضای سالن را پر کرد. 

بازداشتگاه خلوت بود. مثل تنهایی من. 

سرم درد می کرد. گلویم خشک شده بود. معده ام عجیب می سوخت.

باز زل زدم به دل نوشته های دیوار گچی نمور. چشمایم عجیب میل به بسته شدن داشت. 

چشمهایم با درد باز شد. به محض بازشدنشان صدای ناکوک اَلنِکاحُ سُنَتی... پتک وار بر سر احساسات دخترانگی ام فرود آمد و پشت بندش، دلهره ای که این دو روزه مهمان وجودم شده بود.

صورتش توی ذهنم نقش بست. واضح. با همان رگه های متورم شده کنار پیشانیش. یعنی بیدار بود؟ چه دنیای عجیبی! شوهرم می شد؟ ما زن و شوهر می شدیم؟ بهزاد فرجام و مریم مددی؟ 

تا وقتی مامان بود و من امیدی به زندگی داشتم هر از گاهی به رویاهای سفیدم گریزی می زدم و به ازدواج فکر می کردم. به علی؛ همسایه دیوار به دیوارمان. علیِ خجالتی و سر به زیر که دانشجوی سال آخر بود. علی که هر وقت بیرون می رفتم پرده اتاقش تکان می خورد و من حواسم بود. علی که نقشه کشی می خواند و چند بار جواب سوال های ریاضیم را با شرم توضیح داده و صورتم گل انداخته بود. ولی حالا چه؟ 

زانوهایم را بغل کرده و غریبانه دیوار سیاه پشت سرم را تکیه گاه کرده بودم. داشت به چه فکر می کرد؟ اینکه چه طور می خواست انتقام بگیرد؟

صدای قیژ در بازداشتگاه چشمهای بسته ام را هوشیار کرد. "بیا بیرون" دستوری و بی خیال بیان شد. همه ی عضلاتی که باید کمکم می کردند تا جمله دستوری مأمور بازداشتگاه را اجرا کنم، لجوجانه منقبض شدند. خدایا فلج شده بودم. وقتش رسیده بود و من فلج شده بودم. باید می رفتم. می رفتم و پیوندی که آسمانی بود اما تلخ و اجباری، شکل می گرفت. پیوند دهنده قلب ها کنارم گذاشته بود. چشم بسته بود.

دست به دیوار گرفتم و با بدبختی بلند شدم. پاهایم سست شده بود و قدم برداشتنم مساوی بود با سقوط. عاجزانه به مأمور نگاه کردم. متوجهم شد و با بی حوصلگی کمک کرد تا در ورودی بازداشتگاه قدم بردارم. 

راهروی طولانی انگار کوتاه شده بود. کاش می شد تا ابد توی همان بازداشتگاه نفرین شده بمانم. من شرایط ما! شدن را نداشتم.

از دور بابا را دیدم که آزادانه و بدون دستبند با خانم جوانی بحث می کرد. لباس که عوض کرده بود حکم این بود که مریم تمام شد. هیچ راه گریزی نیست. تو، محکوم شدی!

نگاه های کنجکاو افراد حاضر سالن، بیش از حد سنگین بود. زن جوان شیک پوشی که با بابا بحث می کرد با دیدنم حرفش را قطع کرد و با شتاب به سمتم خیز برداشت. بابا آن پشت بود. مثل همیشه بی تفاوت. مثل همیشه بود و نبود!

چقدر آشنا به نظر می رسید. چقدر عصبانی بود و چشم های مشکی و کشیده اش را حجم عظیمی از نفرت آشنایی پر کرده بود. محکم سر جایم ایستادم. مریم یاد بگیر از این به بعد محکم باشی. تو تنهایی. می بینی پدرت چه بی خیال و بی تفاوت حتی قدمی هم جلو نمی اید. پس محکم باش و بجنگ.

به دو که قدمیم رسید، دستش بالا رفت و روی صورت ملتهبم نشست. چشمهایم را روی هم کشیدم. از همین الان شروع شده بود.

نگفتم چرا توی صورتم زدی! نتوانستم بگویم هوی چکار می کنی پدرم اینجاست و تو داری به صورتم سیلی می زنی؟ فریادم تلنبار شد پشت سیب گلویم. مثل همیشه. بابا سرش را پایین گرفت و مسیر نگاهش را عوض کرد. هنوز نگاهم به بابا بود.

به لب زدن های زن جوان چشم دوختم. چیزی از حرف هایش نمی شنیدم. با ضربه ای که به تخت سینه ام زده شد، گوشهای کیپ شده ام شروع به کار کردند.

ــ دختره ی پتیاره آخه تو چه سنخیتی با خانواده ی ما داری که می خوای خودت رو قالب کنی به بهزاد؟ هــان؟ مگه از روی جنازه من رد بشی که بخوای زن بهزاد شی. به اون بابای بدتر از خودتم گفتم. من اجازه نمی دم. اینو تو اون کله پوکت فرو کن.

صدای فرجام را از راهروی که چند دقیقه پیش پشت سر گذاشته بودم شنیدم:

ــ بیتا؟ مگه نگفتم نیا!

زنی که به صورتم سیلی زده بود بیتا بود. آشنای فرجام بود. رنگ نگاهش برایم آشنا بود. مثل فرجام تحقیرم کرده بود. فرجام حضور داشت. پشت سرم. پس حتماً دیده بود. چرا سیلی ناحقش را بی جواب گذاشته بودم؟ سکوت نکن مریم. اجازه حکم صادر کردن به هر کسی را نده. تو هم آتشفشان باش. دفاع کن از حقی که پایمالش می کنند.

همچنان داشت می تاخت. فرجام دورتر ایستاده بود و تماشاگر. 

بی مقدمه و ناگهانی دست آزادم را بلند کردم و با قدرت یقه زن آشنا را توی دستم گرفتم. آتشفشان شدم. غریدم. بابا را از ذهنم پاک کردم. من تنها بودم.

داد زدم:

ــ شما به چه جرأتی دست رو من بلند می کنید؟ اصلاً شما کی هستید که به خودتون اجازه همچین کاری رو میدید؟

صدایم بالا رفت و یقه اش را بیشتر فشار دادم. دست دستبند شده ام کشیده شد:

ــ این منم که شاکی هستم. این منم که با تمام پاکیم باید با آدمی مثل این آقا ازدواج کنم و تحملش کنم. من پاکتر از اونیم که بخوام برای شما توضیح بدم. چون نیازی به جار زدن پاکیم ندارم. ولی مثل اینکه امثال شما و دوستتون نیاز دارند هر چند وقت یه بار جار بزنید و فریاد بکشید. شاید بتونید حقی رو پایمال کنید. دفعه دیگه که خواستی دست رو مریم مددی بلند کنی فکر عاقبتش هم باش. چون مطمئن باش تلافی می کنم.

بیتا کم نیاورد و دوباره به سمتم هجوم آورد. ولی اینبار خانم امیری اجازه نزدیک شدن نداد.

انرژیی برای درگیر شدن نداشتم. تا چند ساعت دیگر مریم فرجام می شدم! از مددی ها، از بابا، برای همیشه خداحافظی می کردم. و چقدر خوشایند بود برایم که دیگر پدری نداشتم. 

دلهره و استرس بیش از حد و معده خالیم باعث ضعفم شده بود. همه منتظر بودیم. کسی چیزی نمی گفت. فرجام و بیتا با هم بحث می کردند. انگشتهای فرجام هر از گاهی از سر کلافگی لای موهایش در حرکت بودند. بابا خیلی دورتر به تنهایی نشسته بود و شاید به فکر مواد امشبش بود. مطمئن بودم هومن تا مدتی تأمینش می کرد. زیر قیمت فروخته شده بودم. شایدم هم تخفیف فصلی!

با ورود شخصی از درب ورودی، زیر چشمم تیک زد. زانوهایم به لرزش افتاد. چقدر سرد بود.

با ورود حاج آقایی که دفتر و دستکش خبر از توفیق اجباریمان می داد، نگاه ترسیده من و خشمگین فرجام در هم گره خورد.

ناخواسته دستهایی که رو به انجماد بودند، به دست خانم امیری خشک و خالی از احساس، گره خورد. نگاه وحشت زده ام را به صورتش دوختم و با لکنت و درماندگی گفتم:

ــ من می ترسم خانم امیری تو رو خدا یه کاری بکنید.

خشک تر و سردتر از قبل گفت:

ــ از دست من کاری بر نمیاد دختر خانم. راهیه که خودتون انتخاب کردید.

خنجر برنده ی بی کسی، قلبم را چاک زد.

مریم تقدیرت چطور رقم خورد که سفره سفید و حریر عقدت، به چوبه اعدام مبدل شد؟

قدم میخ شده بر زمینم را به سختی کندم و همپای فرجام رفتیم تا پیوند دیکته شده مان را رقم زنند.

خبری از سفره ی عقد نبود، خبری از لباس سپید، تاج بلند نقره ای با توری بلند سفید، خبری از پچ پچ های عاشقانه، از سرخ شدن های هر از گاهی، دست های بهم گره خورده، گریه های مادرانه از سر شوق، دعای خیر... هیچ کدام نبود. خبری نبود. چه آسان تمام آروزهایم را باختم. دو به هیچ! چقدر متقلب بودند! و چه آسان، شاید! روزهای روشن فرداهایم، تقدیر با ته مانده قلم یکدست سیاهش، خط خطی کرد. فرداهای دوست داشتنی ام کنار علی، شاید سفید نبود، شاید آبی بود شاید هم نیلی، ولی هر چه بود از تبار رنگ های روشن بود. ولی حالا چه؟ علی پشت پنجره اتاقش باقی ماند و لباس سپید بختم گل آلود شد.

آرزوهای رنگی و شاید خاکستریم، از مقابل چشم های به ماتم نشسته ام به پرواز در آمدند.

مانتوی رنگ و رو رفته و کفش های اسپرت سه ساله ام باز به بدترین شکل دهن کجی می کردند.

اتاق سرهنگ امروز شاهد عقد ما بود. عاقد پشت میز بزرگ سرهنگ نشسته بود. سرهنگ با لبخند پدرانه ای من و فرجام را کنار هم روی مبل دو نفره کنار میز نشاند. به هیچ کس نگاه نمی کردم. دوست نداشتم دیدن صورت برافروخته فرجام استرسم را صد برابر کند.

فرجام ساکت بود. بیتا اشک می ریخت و هر از گاهی پر صدا دماغش را بالا می کشید. بابا بی تفاوت و من مسکوت هم پای فرجام.

عاقد شناسنامه هایمان را خواست. شناسنامه من از طرف بابا و شناسنامه فرجام از کیف بیتا روی میز بزرگ جا خوش کرد.

با صدای عاقد که پرسید: "خوب آماده اید؟" انگشت های زخمی شده از جویدنهای این چند روز را بیخیال شدم و آخرین تلاشم را برای بهم زدن این ما شدن، به کار بستم. سرم را بلند کردم و با صدای بلند و محکم گفتم:

ــ حاج آقا من راضی نیستم.

چرا کسی نفس نمی کشید!

سکوت اتاق توی ذوق می زد.

پوزخند مسخره گوشه لب فرجام را بی اعتنا رد کردم و دوباره به چشمهای خونسرد حاج آقا سیخ شدم و ادامه دادم:

ــ مگه نباید دختر و پسر راضی باشند؟ مگه رضایت اونا شرط اول ازدواج نیست؟ پس به چه حقی من رو مجبور به این ازدواج می کنید؟

نگفتم ما، به تلافی پوزخند چند لحظه پیشش. من هم بلد بودم نرون های عصبیت را به بازی بگیرم بهزاد فرجام!

به بابا نگاه نکردم، به سرهنگ که مبل بغل دستی بابا را اِشغال کرده بود، نگاه نکردم، غرولند های بیتا که دم در ایستاده بود برایم اهمیتی نداشت. 

ــ شرایط شما فرق می کنه، فرقش هم اینکه شما دارید تو کلانتری عقد می کنید. خلاف شرع کردید. شاکی دارید. پدر خودت شاکی پرونده است. ولی خوب، انشالله تعالی که زندگی خوبی رو در کنار هم داشته باشید.

باز هم تلاش کردم. باز هم دست و پا زدم. شاید راه به جایی پیدا کنم.

ــ حاج آقا آخه این چه قانونیه دو تا آدمی که همدیگه رو نمی فهمند رو به هم پیوند میده؟ من که می دونم این زندگی به یک ماه نمی کشه. من بلافاصله درخواست طلاق میدم.

چقدر فرجام آرام بود.

حاج آقا اخم کرد. سرهنگ سری تکان داد.

کمی خودش را جلو کشید و رو به فرجامِ آرامِ مهیای طوفان گفت:

ــ بعضی اشتباهات قابل جبران نیستند دختر خانم.

دوستی ها کمرنگ

بی کسی ها پیداست

راست گفتی سهراب

آدم اینجا تنهاست...

***

النِّکَاحُ سُنَّتِی فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِی فَلَیْسَ مِنِّی...

تمام شد. به همین سادگی. عروس سیاه پوش به ماتم نشسته، بی دریغ اشک ریخت و مردش، بهت زده خیره به دفتر بزرگ تایید تاوانمان.

در حجم عظیمی از سکوتی تلخ، من و او، ما شدیم.

خبری از مهر سکه، 1000 شاخه گل رز نبود. احساسی در بین نبود. احساسی خرج نشد.

چهارده سکه، مهرم بود.

کاش مادرم بود. اگر بود حتماً می پرسیدم وقتی پای امضای دفتر دوتا شدنم، نم اشکام روی کاغذ سفید جا خوش کند، باز هم پیوند آسمانی شگون دارد؟ وقتی با دست های لرزان و قلبی متلاطم از آینده ای نامعلوم، خودکار آبی را به دست می گیری و قبل از خط زدن هایی که هیچ شبیه به امضا نبودند، به چشم های نفرت زده کسی که مردت می شد نگاه می کنی باز هم تأهلت میمون و مبارک بود؟

بوی خاک می دهد تمام آرزوهایم...

حاج آقا مشغول جمع کردن دفتر و دستکش شد و از فرجام خواست که چند روز دیگر برای گرفتن شناسنامه هایمان که حالا قرار بود هویت شخص دومی را به دوش بکشد، به دفتر خانه ای که که کارتش را داد، مراجعه کند. بی وقفه و آرام اشک می ریختم. بیتا بیشتر از این نتوانست فضای اتاق را تحمل کند و توی سالن منتظر ماند.

سرهنگ، فرجام را که دیگر آرامش چند دقیقه پیش را نداشت به بیرون سالن برد و گوشه ای خلوت مشغول صحبت کردن شد. چه می گفت که فرجام با اخم عمیق روی پیشانی، سنگ و ساکت به پشت سر سرهنگ که خالی بود زل زده بود؟

داشتم از بند کلانتری آزاد می شدم. ولی نمی تواستم قبول کنم که از امروز با فرجام زیر یک سقف می رفتیم.

بهزاد فرجام. مردی که این چند روز بارها و بارها پاکیم را زیر سوال برد. مسخره ام کرد. به گناه ناکرده محکومم کرد. 

پدر و مادرش کجا بودند؟ 

با صدای کسی که دیگر با هیچ بندی به او پیوند نمی خوردم، از افکارم بیرون آمدم. منتظر شدم شخصی که اسم پدر را یدک می کشید به حرف بیاد. سرفه ای کرد و با صدای خش داری گفت:

ــ من خیر و صلاحت رو می خواستم. پسر بدی به نظر نمیاد. به حرفش باش، لجبازی نکن باهاش، بزار باهات خوب تا کنه. یه مدت که بگذره یادش میره همه چیز رو. نبینم پاشدی بند و بساطتت رو جمع کردی اومدی خونه من، که راهت نمی دم. بشین و باهاش بساز. پولداره. سرش به تنش می ارزه. 

حرفهایش، نصیحت های پدرانه اش که حتی زحمت اینکه دخترم مخاطب قرار بدهد که تمام شد، منتظر عکس العملم بالای سرم ایستاد.

بلند شدم و اشک هایم را با پشت دست پاک کردم. 

ــ چی بهت رسید؟ هومن تا چند وقت تأمینت می کنه؟ 

ــ تو به ایناش کاری نداشته باش. برو سرت رو بنداز پایین و زندگیت رو بکن.

همه ی عذاب این چند روز، همه ی سختی هایی که به مادرم داد و همه ی کتکایی که از او به ناحق خورده بودم، جلوی چشمهایم میرقصد. منزجر و متنفر به عمق چشمهای ریزش خیره شدم و جملات را به صورتش پرتاب کردم:

ــ از این به بعد دیگه بابا ندارم. هر چند از همون وقتی که بدنیا اومدم هیچ نقشی تو زندگیم نداشتی. چرا چرا داشتی، خیلی هم پررنگ بودی. مأمور عذاب! زندگیم رو به لجن کشیدی. دیگه نمی خوام حتی اسمت رو بشنوم. پات رو که از این خراب شده گذاشتی بیرون، فراموش کن که یه روز دختری داشتی. اگه می تونستم، اگه توانایی داشتم، اسمم رو از شناسنامه ات قلم می زدم. چون عارم میاد از داشتنت. مطمئن باش اگه از زور گرسنگی گوشه خیابون جون بدم هیچ وقت سراغ آدم کثیفی مثل تو نمیام.

صدای سیلی محکمش، توی اتاق اکو شد. دستم را روی صورتم نگذاشتم. سرم را پایین نگرفتم و اجازه باریدن به چشمهایم را ندادم. سنگینی نگاه فرجام را روی خودم حس کردم ولی سخت و سرد سر جایم ثابت ایستادم.

بابا رفت. دل شکسته ام را پشت سر گذاشت و از اتاق بیرون رفت. فرجام با قدم های محکم از بابا که به سمت سالن می رفت و سیلی محکمی را بدرقه راه دختر تازه عروسش کرده بود، رد شد و مستقیم به اتاقی که جز من، کس دیگری نبود وارد شد. 

ــ بریم خانم مددی.

خانم مددی اش! اصلاً رنگ صلح نداشت. اعلام جنگ می کرد. شوهرم شده بود و اختیار دارم. به فرجامی که سیخ منتظر ایستاده بود، نگاه کردم و نمی دانم از کجا و چرا صورت کبود شده عاطفه خانم از دست سنگین شوهرش، توی ذهنم نقش بست. 

سرم را پایین گرفتم و آرام از کنارش رد شدم و با چشمهایم به دنبال سرهنگ گشتم. از بی پناهی به سرهنگ پناه آورده بودم. بی کسی بدجوری عرض اندام می کرد.

بابا داشت چیزایی به او می گفت و بیتا آن سمت سالن ایستاده بود و دقیق و عجیب براندازم می کرد.

مستأصل وسط سالن ایستادم. باید چکار می کردم؟ یعنی همین جا منتظر می ماندم؟

با تماس دست قدرتمندی که بازویم را گرفته بود، ترسیدم و به عقب برگشتم. چشم های وحشی و سرخ شده فرجام ضربان قلبم را بالا برد. دست هایم آناً یخ شدند. سعی کردم دستم را آزاد کنم. ولی پشت سرش کشیده شدم.

به نزدیکی سرهنگ که رسیدیم، سرهنگ حرفش را قطع کرد و به دست اسیر شده ام خیره شد.

فرجام بی توجه به حرف های قطع شده شان و بی توجه تر به بابا، گفت:

ــ ما باید بریم. فکر نکنم دیگه اینجا کاری داشته باشیم.

ــ امیدوارم به حرفام توجه کنی. قسمت شما هم همین بوده. به فال نیک بگیرینش و سعی کنید زندگیتون رو بسازید. براتون آرزوی خوشبختی می کنم.

بیتا سریع خودش را به جمع غیر دوستانه مان رساند.

ــ بهزاد می خوای چکار کنی؟ می بریش خونه ات؟

سوال بیتا را بی جواب گذاشت.

ــ جناب سرهنگ همین جا می گم این آقای محترم که به ظاهر پدر این خانمه، حق نداره پاش رو تو خونه ی من بذاره. انتظار هم نداشته باشه دخترش به دیدنش بیاد چون من همچین اجازه ای نمی دم.

سرهنگ با کلافه گی جواب داد:

ــ یعنی چی؟ تو که نمی تونی پدر و دختر رو از هم جداشون کنی.

عصبانی وسط حرفش پرید و بی توجه به جمع سه نفره شان با گفتن: "همینیکه گفتم" دستم را کشید و از سالن بیرون رفتیم.

با صدای بیتا که می گفت: "بهزاد صبر کن کارت دارم" دوباره ایستاد. برای چه انقدر عجله داشت؟ خدایا من میترسم. 

دستم را ول نکرد و منتظر حرف های بیتا شد. با کلافگی سعی کردم مچ دستم را جا به جا کنم تلاشم را که بی فایده دیدم، گفتم:

ــ دستمو ول کن لطفاً.

اهمیتی نداد. و فشار دستش را بیشتر کرد. صورتم از درد جمع شد.

بیتا حرصی گفت:

ــ چکار می خوای بکنی بهزاد؟ می خوای ببریش خونه ات؟

داد زد:

ــ پس می خوای چکار کنم؟ می بینی که به چه بدبختی گرفتار شدم. زنمه می برمش خونه ام. اینم مجبوره زندگی کنه. یعنی مجبورش می کنم.

وحشت زده به بیتا نگاه کردم. خشم و نفرت فرجام که لا به لای حرف هایش بود به جنونم می کشید. چرا از وقتی صیغه عقد بینمان خوانده شد  زبانم کوتاه شده بود!؟

بیتا از جواب فرجام نگران به نظر می رسید. کمی آرامتر پرسید:

ــ پس سینا چی؟

ــ سینا هیچی. قرار نیست تغییری تو زندگیم بوجود بیاد.

ــ یعنی چی هیچی؟! تو نمی تونی نسبت بهش بی تفاوت باشی. من خواهر هر دو تونم نمی تونم...

وسط حرفش پرید و عصبی تر غرید:

ــ بس کن. گفتم که همون روال سابق. تو هم زنگ بزن شوهرت بیاد دنبالت. الان اصلاً حوصله بحث کردن ندارم. در ضمن تا یه مدت هم نیاین خونه ام. من خودم میام بهتون سر می زنم.

بیتا کوتاه آمد. انگار می دانست بحث کردن بی فایده است. نگاهی به سر تا پایم انداخت و پوزخند بود یا لبخند!، گوشه ی لبش جا خوش کرد. ترس و درماندگی چشمانم، می دانستم که بیداد می کرد.

فرجام با گفتن: "من رفتم تنها نری ها. بگو محمد بیاد دنبالت" دوباره دستم را کشید و به سمت پارکینگ کلانتری راه افتاد. چرا نگفت ما رفتیم؟! مریم چه خوش خیالی!

سویچ ماشینی را از توی خرت و پرت هایی که توی کیسه ای که از کلانتری تحویل گرفته بود پیدا کرد و با زدن دکمه ای، صدای تیک دزد گیر، سکوت پارکینگ را شکست. ماشین شاسی بلند پاترول بود. زیاد از اسم ماشینها سر در نمی آوردم ولی این یکی را خوب می شناختم. وقتی که خواهر زهرا خانم با پاترول شوهر پولدارش به دیدن خواهر ظلم دیده اش می آمد ، همه کوچه چشم می شدند. 

در جلویی را باز کرد و داخل ماشین هلم داد. از سکوتی که کلمات عربی جاری شده بر زبان حاج آقا باعثش شده بود، بدم آمد. لرزش زانوهایم با نشستن روی صندلی های چرمی به وضوح دیده می شد و پَر مانتویم را به لرزش در می آورد.

با کوبیدن در ماشین، ترس مهمان دل بی قرارم شد. 

ترجیح دادم نبینمش تا بیشتر از این استرس نگیرم. سرم را سمت شیشه گرفتم و به مناظر دود گرفته بیرون خیره شدم.

با لحنی که سراسر تمسخر بود، نه حتی رگه هایی از تمسخر مخاطبم قرار داد:

ــ خب خانم مددی، هنوزم معتقدی که مریم مقدسی؟ احیاناً حالا که تنها شدیم و زبونت کوتاه شده نظرت برنگشته؟

عصبی بود. سمتش برگشتم. نتوانستم به صورتش نگاه کنم. نگاهم رفت سمت دستش که حرصش را سر دنده خالی می کرد. جوابی ندادم. الان وقت دفاع کردن نبود. گفتنی ها را گفته بودم. جرأت حرف زدن پیدا نکردم. 

محکم با مشت روی فرمان کوبید.

ــ لال مونی گرفتی؟ تو کلانتری که خوب بلبل زبونی می کردی؟ ولی من به حرفت میارم. زندگیم رو به گند کشیدی زندگیت رو سیاه می کنم.

حواسش به جلو بود و هر از گاه بین عربده کشیدن هایش به نیم رخ وحشت زده ام نگاهی می انداخت. چرا تمامش نمی کرد؟

تهدید هایش تمامی نداشت. روزهای سیاهم تمامی نداشت.

ــ چی بهت رسید که با اون هومن دی...وث دست به یکی کردی؟ هان؟

از ترس و وحشت گریه ام گرفت. طاقت فریادهایش را نیاوردم و اشک های به زور زنجیر شده چشمانم، دوباره و صد باره جاری شد.

رگ های شقیقه اش به کبودی می زد. به خودم جرأت دادم. آرام گفتم:

ــ به خدا هر چی کی گفتم درست بود. من...

اجازه نداد حرفم را کامل کنم. با پشت دستش توی صورتم کوبید.

فریاد کشید. لرزیدم.

ــ اسم خدا رو تو دهن کثیفت نیار. این اراجیف رو صد بار شنیدم. وقتی رسیدیم خونه فقط حقیقت رو می شنوم. همین. الانم خفه شو تا برسیم خونه.

دستم را روی لبهایم که سوزانده بود گذاشتم. هق زدم و سرم را پایین تر گرفتم. چه انتظاری داشتی مریم؟ چه فکری کردی که خواستی از خودت دفاع کنی؟ 

خدای خوبم، کاش سری به زمین می زدی...

همین جا

کنارم می نشستی، در آغوشم می گرفتی...

قلب یخ زده از بی پناهیم را، در دستان گرمت می فشردی...

و با هرم نفسهای گرمت، ها می کردی...

دیگر سعی نکردم. شمشیر از رو بسته شده، قدرت دفاع را سلب کرده بود.

با توقف ماشین پشت چراغ قرمز، کمی خودم را جا به جا کردم. بهزاد حرفی نمی زد. کاش می شد همیشه آرام باشد. کف دستش را روی دنده می کوبید و به جلو خیره شده بود. همه اینها از دید زدن های یواشکی و گوشه چشمی دستگیرم می شد. 

من با این مرد غریبه، غریب بودم.

داخل کوچه پیچید و چند خانه که رد شد، ماشین از حرکت ایستاد. مقابل در خانه ای که حیاط دار بود. پیچک های تازه سبز شده تا بالای در بیرون کشیده و سرکی به کوچه می کشیدند. یعنی اینجا بود!؟

زیر پلکم تیک زد. به عادت معمول. نگاه فرجام سیبک گلویم را بالا و پایین کرد. استرس اینبار قوی تر چنگ کشید. لعنت به لرزش های بی موقع...

پیاده شد.

صورتم را با کف دست هایم پوشاندم و نفسم را با صدا بیرون فرستادم.

کلید انداخت.

پوست لبم را به دندان گرفتم و همزمان شوری خون بود که احساس کردم.

می شد از اینجا فرار کرد؟

درب بزرگ آهنی را که حیاط نه چندان بزرگی را به حصار کشیده بود دو لنگه باز کرد.

اینجا بود. خانه سفید آرزوهای خاکستریم اینجا بود.

هنوز توی ماشین بودم. کسی دعوتم نکرده بود. کسی به حسابم نیاورده بود. خدایا چقدر گرم است. اردیبهشت چیزی از جهنم کم نداشت.

دوباره سوار شد. نگاهم کرد. آرام بود.

با آرامش ماشین را داخل حیاط برد. هنوز همان جا بودم.

در حیاط که بسته شد چیزی نگذشت که در ماشین باز شد. دلم آشوب شد.

چرا دست از زل زدن بر نمی داشت؟ چشم های ترسیده که دید زدن نداشت.

ــ بیا پایین.

چشم هایش که به زانوهای لرزانم کشیده شد، خجالت کشیدم. از اینهمه ضعف شرمم شد.

پیاده شدم و مقابلش ایستادم. تقابل قوی و ضعیف، پناه و بی پناه، ترس و انتقام، انصاف پر کشیده بود.

به پله ها اشاره کرد و با گفتن: "برو بالا"، منتظر قدم های ناتوانم به نظاره ایستاد. چقدر امروز سنگین شده بودم.

پشت در سفید متوقف شدم. دستی کنارم زد و کلید توی قفل چرخید. همه چیز سفید بود.

چه مضحک بود که انتظار خوش آمد گویی داشته باشم.

ــ برو تو.

مرددم که دید خودش دست به کار شد. به داخل هولم داد. باز هم چرخش کلید.

وسط هال نسبتاً بزرگی با چشمایی منتظر و ترسیده به فرجام خیره شده بودم. ابروی چپش بالارفت. قدمی نزدیک شد. چشمهای عجیب آرامش روی صورتم چرخید. باز هم نزدیکتر. زیادی که نزدیک شد قدمی به عقب برداشتم. باید می رفتم. اینجا، با فرجامی که به خونم تشنه بود، می ترسیدم.

بازویم با خشونت کشیده شد و روی مبلی که کنارم بود پرت شدم. محدوده دیدم را به قامت ایستاده اش خلاصه کرد.

ــ خب. همه چیز رو مو به مو برام تعریف می کنی. تمام حقیقت رو از اول.

روی مبل جا به جا شدم. نباید ترسم را نشان می دادم. هر چند بی فایده بود. ولی من تلاشم را می کردم.

ــ همه ی چیزایی که شنیدین حقیقت محض بود.

آرام گفتم.

خنده بلندی کرد و گفت:

ــ مودب شدی خانم مددی، از سوم شخص استفاده می کنی!

سرم را پایین گرفتم و سکوت کردم.

چانه ام را با دو انگشتش گرفت و سرم را بالا کشید. سرش را نزدیکتر آورد. لحنش توی دلم را خالی کرد.

ــ به نفعته راستش رو بگی. فکر کنم فهمیدی که من حوصله زیادی ندارم.

می دانستم. این دو روز دیده بودم.

ــ حرفی دیگه ای برا گفتن...

حرفم تمام نشده بود که کشیده محکمی صورتم را سوزاند.

حساب کشیده هایی که این چند روز نوازشگر صورتم بودند از دستم در رفته بود.

به چشمهایش خیره شدم. چشمهای ترسناکش.

داد زد:

ــ تا دیونه نشدم حرف بزن. وگرنه...

من هم صدایم بالا رفت:

ــ چی رو می خوای بدونی؟ اینکه من و هومن رو هم ریخیتم؟ چیزی که واقعیت نداره؟

کشیده محکم تر از قبلی این سمت صورتم را سوزاند. وحشیانه بازویم را گرفت و روی زمین پرتم کرد.

فریادش پنجره ها را به لرزه در آورد.

ــ نگفتم با من بازی نکن. نگفتم؟

لگد اول به پهلویم خورد. جیغ خفه ای کشیدم.

ــ نگفتم نمی ذارم آب خوش از گلوت پایین بره. نگفتم؟

لگد دوم نزدیک شکمم خورد. این بار مچاله شدم.

ــ گفتم احمق فرضم نکن. نگفتم؟

لگد بعدی باز زیر پهلویم. خدا را صدا کردم. لبهایم را از درد روی هم فشار دادم.

دوباره بلندم کرد. درد پیچید زیر دلم. روی مبل پرتم کرد. آخم بلند شد. نفس های داغش صورتم را می سوزاند. چشمم که به صورتش و بعد چشمهاش خورد لرزم بیشتر شد.

نالیدم:

ــ ولم کن.

فریاد کشید:

ــ حالا بگو. بگو که از زندگیم چی می خوای؟

سرم را بین دست هایم گرفتم و هق هقم بلند شد.

ــ به خدا هیچی. بزار همین الان از زندگیت برم بیرون. تو رو خدا. بذار برم.

دست هایم را با قدرت کنار کشید. نفس نفس می زد.

دست قدرتمندش، دست ظریف و ضعیفم را گرفت و با حرکتی سریع به پشت سرم برگرداند. آخ بلندی گفتم. درد تمام وجودم را پر کرد. کتفم به اشاره ای خورد می شد. 

ــ حرف می زنی یا بشکنمش؟

صورتم از درد جمع شد. التماس کردم. به مردی که بی رحمانه شکنجه ام می کرد، التماس کردم:

ــ به روح مامانم قسم راستش رو گفتم. من مقصر نیستم. باور کن. دارم قسم می خورم.

دستم را عقب تر کشید. جیغ کشیدم.

ــ به خدا منو دزدیند. راست می گم. به خدا دارم راستشو می گم.

با دست آزادش توی صورتم کوبید. خدای من پس چرا نمی میرم.

میخ چشم های تارم شد. فک منقبضش به حرکت در آمد.

ــ یه بار بهت گفتم که قسم نخور، نگفتم؟

سرم را با ترس تکان دادم. اشک تلنبار شده زیر پلکهایم، تارش کرده بود.

چشمهایش را گرفت. مکثی کرد و با قدرت به پشتی مبل هولم داد.

مشتی درست چند سانتی متری گوشم حواله کرد و عقب رفت. خواستم صورتم را بپوشانم که کتفم یاری نکرد. گلوله های اشک سخاوتمندانه لبهای خشکیده ام را آبیاری می کردند. از درد شکمم توی مبل مچاله شدم. اشک های بی پناهم عجیب غریبی می کردند و گویا ترسیده بودند که به سرعت راه فراری پیدا می کردند.

با دست سالمم کتف دردناکم را ماساژ می دادم. برای این همه ضعف و بی کسی اشک می ریختم.

طول و عرض هال را قدم رو می رفت. دستی به صورتش می کشید و مکث می کرد و دوباره طول و عرض سالن. به جز صدای قدمهایش و هر از گاهی بالا کشیدن دماغم، صدای دیگری به گوش نمی رسید. ده دقیقه ای به همین منوال گذشت. آرامتر شده و گریه ام را هر جوری بود بند آورده بودم. ولی فرجام همچنان گز می کرد.

نگاهی انداخت و با دو قدم بلند کنارم ایستاد. ترسیدم گونه هایم دیگر طاقت ضربه هایش را نداشت.

دستهایم را گرفت و از صورتم کنار زد. 

ــ خوب به حرفام گوش کن ببین چی می گم. چون دوبار تکرارشون نمی کنم.

چشمهایش روی گونه ام چرخید.

ــ اول اینکه اگه تا آخر دنیا هم برام آیه و قسم بیاری، من یکی چرندیاتت رو باور نمی کنم. چون اگه آدم درستی بودی چرا هومن سراغت می اومد؟ اینهمه دختر تو این شهر ریخته چرا باید یکی که ادعای قداست و پاکی داره به تور هومن بیفته؟ پس واسه من فیلم بازی نمی کنی. این از اولین قانون.

سرش را نزدیکتر آورد. ادامه داد:

ــ تو همین خونه می مونی. البته نه به عنوان زنم، چون لایقش نیستی. کارای خونه رو انجام میدی. غذا درست کردن. تمیز کردن خونه. لباسای من و سینا همیشه باید تمیز و مرتب و اتو شده باشه. وقتی می رسم خونه باید همه چیز مرتب سر جای خودش باشه. غذا رو می چینی رو میز و قبل از اینکه من بیام میری تو اتاق و بیرون نمیای. چون اگه چشمم بهت بخوره مطمئن باش بلایی سرت میارم. تو کلانتری هم گفتم کلاً بابات رو از ذهنت پاک کن. هه؛ هر چند می دونم این قانون زیادم برات بد نمیشه. حق نداری پات رو از خونه بیرون بزاری. در رو به روی کسی باز نمی کنی. من و سینا خودمون کلید داریم. ناز کردن و ادا و اصول ممنوع. از زیر کار در رفتن ممنوع.

دست هایم را تکان داد.

ــ می فهمی که من دارم بهت لطف می کنم. فقط دوست دارم یکی از این قوانین رو نادیده بگیری اونوقت ببین چه بلایی سرت می آرم.

چانه ام از شدت تحقیر می لرزید. با چشمهای لرزان به طرح های چهارخانه پیراهنش خیره شدم. لال شده بودم و قدرت اظهار نظر نداشتم. با انگشتش ضربه ای به پیشانیم زد و گفت:

ــ در ضمن فکر طلاق رو تا وقتی خودم نخوام از کله پوکت بیرون می کنی. شیر فهم شد؟

زیر لب گفتم:

ــ می تونم ازت شکایت کنم.

فکر نمی کردم بشنود، ولی شنید. مچ دستم را گرفت و دوباره پیچاند. آخم بلند شد.

ــ نشنیدم چی گفتی؟

ــ آی. هیچی نگفتم. ولم کن.

ــ خوبه.

مچ دستی که پیچانده بود را جلو کشید و از روی مبل بلندم کرد. دنبال خودش کشاند و در اتاقی را باز کرد. هولم داد داخل و گفت:

ــ همین جا می مونی تا وقتی صدات کنم.

و در را پشت سرش بست.

وسط اتاق ایستادم و به دیوار خالی و سفید رو به رو خیره شدم. پهلویم تیر می کشید و درد کتفم بیشتر شده بود. بی حال روی زمین نشستم. شوک زده به دیوار خالی خیره شده بودم. چهار دست و پا جلو رفتم. گوشه اتاق نشستم و پاهایم را توی شکمم جمع کردم و سرم را به دیوار تکیه دادم.

چشمهایم را که بستم و واژه واژه دیکته های فرجام، از جلوی چشم های بسته ام رد شدند.

" زندگیم رو به گند کشیدی زندگیت رو سیاه می کنم ".

چشمهایم را بیشتر فشار دادم. "تو همین خونه می مونی. البته نه به عنوان زنم، چون لایقش نیستی"

باید کلفتی خانه اش را می کردم! نباید زندگی می کردم!

دستم را روی گونه های سوخته ام گذاشتم. شوهرم! بد جور مردانگیش را به رخم کشیده بود. بدجور جنس عاطفه خانم ها را زنده کرده بود.

سکوت خانه با صدای زنگ تلفن رخت بست.

بعد از چهار زنگ جواب داد.

ــ سلام.

....

ــآره. نگران چی هستی؟

....

من الان حوصله ندارم. به محمد بگو سینا رو بیاره خونه.

...

پس کجاست؟

... اگه مأموریته چرا تو کلانتری بهم نگفتی؟

ـ خیلی خب با آژانس بفرستش. همین الان بفرست بیاد به حد کافی از درساش عقب افتاده. در ضمن خودت یه توضیحاتی بهش بده. فعلاً.

و صدای کوبش گوشی تلفن.

خوابم می آمد. همان گوشه خلوت دراز کشیدم. صدایی از هال نمی آمد. پلک هایم روی هم افتادند. کاش می شد تا آخر دنیا خوابید.

با صدای آرام تیک باز شدن در اتاق، هوشیار شدم. چشمهایم اتومات باز شدند. پسرکی با لبخند پهنی به لب، سرش را از لای در نیمه باز داخل آورده و انگار که چیز جدیدی کشف کرده باشد با تعجب به صورتم زل زده بود. سریع توی جایم نشستم. پهلویم تیر کشید. بی توجه به دردش منگ و گیج به پسرک لبخند به لب خیره شدم. با گفتن"سلام" به بیرون از اتاق نگاهی انداخت و مردد نیم تنه اش را داخل آورد. به سلام آرامی اکتفا کردم. هنوز گیج خواب بودم که با سوال پسری که دنیایی از امواج مثبت به سمتت سوق می داد چشمهایم گشاد شد.

ــ شما زن بابا بهزادِ من هستید؟

یکه خوردم. بابا بهزاد؟ مگر فرجام پدر این پسر چشم درشت بود؟ بابا؟ یعنی این سینا نبود؟ برادری که بیتا و بهزاد از او صحبت می کردند کجا بود؟ سینا کجا بود که این پسر خودش را پسر فرجام معرفی می کرد؟ 

چه بگویم؟ منکه زنش نبودم! یعنی بودم ولی نه زن واقعی! خودش گفت. خودم می دانستم.

صدای عصبی بهزاد پسری را که مهربانی ناب از چشمهای درشتش ساطع می شد را صدا می کرد. انگار ترسید و همین باعث شد با گفتن "هر وقت بابا بهزاد رفت میام پیشت" سریع در اتاق را ببندد.

به در بسته خیره شدم. فرجام قبلا زن داشته؟ پس مادر پسرک کجاست؟ فرجام که سینا را صدا زد! مگر بیتا نگفت من خواهر هر دویتان هستم؟ پس سینا چرا گفت بابا! ؟ یعنی من زن دوم شده بودم؟ مادر یک پسر ده ساله؟ خدای من! بابا با زندگیم چکار کردی؟

پرسوال چشم از در گرفتم و از پنجره سفید به بیرون نگاه کردم. غروب شد و گرسنگی بدجور دستهایم را به لرزه در آورده بود. توری سفید پنجره، به سیاهی می زد.

نیم ساعتی گذشت. صدای صحبت های فرجام و پسرش! آرام و پچ پچ کنان از پذیرایی می آمد. هر چند فرجام اصلا آرام به نظر نمی رسید. از فریاد های گاه به گاهش سر پسرک می شد فهیمد. با "نه" گفتن های حرصیش.

حالت تهوع داشتم. نیاز مبرم به دستشویی. سرم را روی زانوهایم گذاشتم و توی خودم جمع شدم. روی سرامیک نشسته بودم و همین باعث شده بود بیشتر احساس سرما کنم. میل شدیدی به شکستن استخون کتفم، همان جا که دردش عاصیم کرده بود، داشتم. دوباره چشم هایم روی هم می رفت.

در اتاق با ضرب باز شد. چهره درهم و اخموی بهزاد توی چهارچوب در با سینی کوچکی به دست نمایان شد.

با دستپاچگی و هراس سر پا شدم. پوزخند لبش خجالت زده ام کرد. من از او می ترسیدم و فرجام این موضوع را خوب می دانست. سینی را روی زمین گذاشت و خشک و جدی گفت:

ــ امشب شام حاضری خوردیم. ولی از فردا خبری از این چیزا نیست. هر سه وعده ی غذایی رو با سلیقه آماده می کنی. الانم بخورش که حوصله نعش کشی ندارم. فردا رأس ساعت 7 میز صبحانه آماده باشه.

بدون شنیدن جوابی پشت کرد که چیز تازه ای به ذهنش رسید. با غضب به سمتم برگشت و گفت:

ــ در ضمن اصلاً دلم نمی خواد دم پر سینا باشی. کارات که تموم شد میای می چپی تو همین اتاق. شیر فهم شد؟

به فرش کرمی کف اتاق خیره شدم. دوست نداشتم به چشمهایش نگاه کنم. من زن دوم بودم. کاش جرأت این را داشتم که بپرسم پس زنت کجاست؟ داد که زد ذهنم خالی شد.

ــ کری؟

به آرامی جواب دادم:

ــ دم پرش نمی شم، باهاش حرف نمی زنم.

با نفرت نگاهش روی صورتم چرخید و در را پشت سرش بست.

گرسنه ام بود. سریع سراغ ساندویچی که لای زرورق پیچیده شده بود رفتم و کمی از ساندویچ را بیرون کشیدم. همبرگر بود. از بچگی عاشق ساندویچ بودم. اولین گاز را زدم و با ولع قورتش دادم. دهانم را برای گاز دوم باز کردم که به یاد زنگ تفریح های مدرسه افتادم.

ــ مریم میرم از بوفه ساندویچ بگیرم. میای؟

سوسن بود داشت اسکناس دویستی از کیفش بیرون می کشید و از من می خواست که همراهش شوم. ضعف داشتم. عاشق بوی ساندویچ بوفه مدرسه بودم. پولی نداشتم که همپای سوسن بشوم. خودم را با مسأله ریاضی مشغول کردم و گفتم:

ــ نه؛ من گرسنه ام نیست. تو برو.

ــ اَه. تو هم که هیچ وقت پایه نیستی. باشه بابا من رفتم. چقدر خسیسی تو دختر.

خواستم دهن باز کنم و باز هم  دروغ مصلحتی همیشگی را بگویم که من پولهایم را جمع می کنم، که من قلک دارم، که سوسن غر غر کنان از کلاس خارج شد.

با حسرت به رفتنش نگاه کردم. ساندویچایی که بوفه می فروخت پنجاه تومان بود. ولی من هیچ وقت پولش را نداشتم.

گاز دوم را که زدم مزه شوری اشک، اشتهایم را کور کرد.

به ساندویچ نصفه و نیمه داخل سینی نگاهی انداختم. سیر شده بودم. تلخی خاطرات سیرم کرده بود. انگار می رفت که باز هم تکرار مکررات صورت بگیرد. حالا به نحوی دیگر. معده ام تیر می کشید. شکمم تیر می کشد کتف هم...

باید دستشویی می رفتم. ولی یادآوری نگاه تندش پاهایم را سست می کرد. دوست نداشتم پیش سینا تحقیر شوم. سینا پسرک 10 ساله ای که با چشمای مشکی و درشتش به  چشمهایت زل می زد و روح زندگی را در وجودت تزریق می کرد. ولی تا کی می توانستم خودم را حبس کنم؟ باید با این شرایط کنار می آمدم. چاره ای نبود. اینجا خانه جدیدم بود. من هم به اندازه فرجام ضربه خوردم. بیشتر از او تحقیر شدم. کتک خوردم. باید قوی باشم.

قوت قلبی گرفتم و سینی را برداشتم و به هوای بردنش در اتاق را باز کردم. با تردید به هال نگاهی انداختم. کسی نبود. نفس حبس شده ام را بی صدا آزاد کردم.

حالا دستشویی کدام طرف بود؟ چند قدم جلوتر رفتم و چشم گردانم به چهار دری که شکل هم بودند. کدامشان بود؟ با باز شدن همزمان در دو اتاق، قدمی به عقب برداشتم. فرجام اخمو و سینای سراسر زندگی.

فاصله بیشتر شده قدم عقب رفته ام را فرجام با قدمی که به جلو گذاشت پر کرد. نگاهی به ساندویچ نصفه خورده سینی انداخت. 

ــ کی گفت بیای بیرون؟ مگه بهت گفتم هر وقت کوفتش کردی بیارش تحویل بده؟

و باز قدمی جلوتر و قدمی عقب تر.

خجالت زده نگاهی به سینا که هیکل نیمه پرش توی چهارچوب در قاب گرفته شده بود و دلسوزانه نگاهم می کرد انداختم و لبهای خشکیده ام را از داخل به دندان گرفتم. به آرامی گفتم:

ــ می خوام برم دستشویی.

و خیره شدم به سینی کم وزنی که با دو دستم محکم نگه داشته بودمش. مریم از چه چیز غرور پر پر شده ات میخواهی دفاع کنی که اینطور از حرف های تند و تیز و ناحقش می ترسی؟ مگر غروری هم باقی مانده؟ ته مانده غرورت همین چند ساعت پیش، زیر دستهای این مرد، دود شد. صورتت هنوز از ضربه های مهلکش تب دارد.

ــ سینی رو بزار تو آشپزخونه. در کناریش سرویس بهداشتیه.

از کنار اخم وحشتناکش وارد آشپزخانه تقریباً بزرگ و اپن شدم. بی حواس سینی را روی میز چهار نفره گذاشتم و به سمت دستشویی رفتم. فرجام پشت به من هنوز سر جایش میخ بود. پشت گردنم از میخ نگاهش می سوخت.

نگاهم به آینه که افتاد با خودم عهد کردم فردا صبح، حتماً به محض اینکه تنها شدم، حمام می گیرم. با یادآوری موکتهای بازداشتگاه که از چرک و کثیفی چسبناک شده بودند، چینی به بینم دادم و به چهره تکیده ام نگاه دیگری انداختم. رد انگشتهای فرجام بدجوری توی ذوق می زد. دست خیسم را به صورتم کشیدم. مریمِ آینه دهن کجی کرد. مریم آینه شریک زندگی پیدا کرده بود و چه شریک ناشریکی . دلم به حال مریم آینه سوخت. به حال چشم های بی پناهش.

لبهایم روی هم چفت شد. از آینه دل کندم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم.

از دستشویی که بیرون آمدم خبری نبود. هر دو در اتاقهای مجزایشان محصور بودند. فرجام تحمل دیدن من را نداشت ولی سینا چه؟

به لباسهایم نگاهی کردم. شب شده بود و من هنوز لباسهای کثیف بازداشتگاه به تنم بود. لباسی نداشتم که تعویضشان کنم. سردرگم بودم. نمی دانستم کجا باید بخوابم. 

بی حوصله دکمه های مانتویم را باز و تی شرت سبزی که از زیر پوشیده بودم را برانداز کردم. آستینهایش خیلی کوتاه بود. کلمات عربی که من و فرجام را زن و شوهر اعلام می کرد، قانعم نمی کرد که مقابل فرجام اینطور عرض آزادانه چرخ بزنم. من و او بدجور به زن و شوهر بودنمان بی اعتقاد بودیم.

صدایی از بیرون اتاق نمی آمد. حتماً خواب بودند. مانتویم را کندم و مچاله اش کردم که بالشت امشبم شود. برای لحاف و تشک چاره ای نبود. روی فرش دراز کشیدم و زانو هایم را بغل کردم. یادم افتاد که باید صبح زود صبحانه آماده کنم. با یادآوری تهدیدهایش استرس گرفتم. دوست نداشتم حرفهایش را جدی بگیرم، ولی اینجا خانه او بود. لبخند پهن سینا توی ذهنم جا گرفت. این پسر می تانست تنهایی ام را پر کند.

صدای جیغ و داد کل کوچه را پر گرده بود. کیف مدرسه ام را روی شانه ام بالا می اندازم و با نهایت توانم به انتهای کوچه میدوم. نزدیک که میشوم یقین پیدا می کنم که صدای جیغ از خانه ماست. کیفم را وسط کوچه رها می کنم و به گریه می افتم. چند نفر از خانم های همسایه پشت در جمع شده اند. یکی از آنها که غریبه بود داد زد: "بدو دختر الان می کشتش" پاهایم فلج شدند. پس چرا نمی رسم. خدا الان میکشتش چرا نمی رسم. صدای جیغ مامان بود. پاهای افلیج شده ام را به زور می کشم. در باز شد و کسی انگار توپ گرد خون آلودی را بیرون انداخت. جیغ کشیدم. چشم هایم را بستم و با تمام وجود جیغ کشیدم. سر مامان را بریده بود. خــــــدا...

با جیغ بلندی وحشت زده بالا پریدم. با چشمهای گشاد شده به اطرافم نگاه کردم. تاریک بود. همه جا تاریک بود. چشم گرداندم. پنجره سفید و توری سفیدش از لکه های قرمز خون پر شده بود.  به هق هق افتادم. باز هم کابوس لعنتی. 

عرق کرده بودم. چند دقیقه ای گذشت تا آرام شدم. از وقتی مامان رفته بود کابوس ها عجین شبهای تنهایی من شده بود. دوباره توری سفید را از نظر گذراندم. سفید بود. عاری از لکه های خون. گلویم خشک شده بود و احساس تشنگی می کردم.

توان رو به رو شدن احتمالی با فرجام را نداشتم. بی خیال تشنگی و آب شدم و دوباره دراز کشیدم. 

هنوز هوا گرگ و میش بود که چشمهام تمام قد باز شدند. از استرس زیاد هر یک ساعت بیدار شده بودم و با دیدن تاریکی هوا  نفسی از سر آسودگی کشیده و دوباره خوابیده بودم. حدس می زدم ساعت هول و حوش شش صبح باشد. 

درد کتفم بهتر شده بود ولی پهلویم، تیر می کشید. بولیزم را بالا بردم. کبود شده بود. آرام دستی روی پوست کبود شده ام کشیدم. 

مانتویم را تنم کردنم. با دیدن چروکهای ریزی که به یمن ایفای نقش بالشتت دیشبم نصیبش شده بود، آهی کشیدم. 

آرام و بی صدا در اتاق را باز کردم و سرکی به هال بهم ریخته انداختم. هوا هنوز زیاد روشن نشده بود. دنبال کلید برق چشم گرداندم و کنار در وردوی پیدایش کردم. ساعت دیواری بالای تلویزیون ساعت شش و نیم را نشان می داد.

بی توجه به تحلیل بقیه قسمتهای هال سمت آشپزخانه قدم گذاشتم. سرسری چشمی گرداندم و باز هم برای پیدا کردن سماور چشم های خواب آلود و خسته ام را به تلاش بیشتر وا داشتم. سماور کنج خلوت آشپزخونه جا خوش کرده بود. چند بار از آب پر و خالی و تا نصفه آبش کردم. برای رفع خواب آلودگی شش صبحی، راهی دستشویی شدم. بین راه  نگاه خالی ام را چند لحظه ای به در بسته اتاق فرجام دوختم و در دستشویی را باز کردم.

ده دقیقه به هفت زمان داشتم. با بدبختی جای چای خشک و فنجان های تمیز را پیدا کردم. سه تخم مرغی که توی یخچال بود را آب پز کردم. یعنی سیر می شدند؟ شانه ای بالا انداختم. خب همین سه تا بود. بسته نان را که کمی خشک شده بود از یخچال بیرون آوردم و به عادت مامان با دستهای تمیز چند بار به قسمت های خشک شده آب پاشیدم. شکر را پیدا نکردم و پنج دقیقه به هفت میز چهار نفره وسط آشپزخونه را  با تخم مرغ و پنیر و کره و دو فنجان تمیز تنها گذاشتم. در اتاقم که بسته شد، صدای فرجام که داشت سینا را بیدار می کرد بلند شد. انگار منتظر رفتن من بود. چه فرار و گریزی!

بلاتکلیف وسط فرش کرم رنگ اتاق خلوت نشستم و سعی کردم متوجه صحبت هایشان بشوم. هر چند زیاد هم حرفی زده نمی شد. چند کلمه از زبان فرجام که از سینا در مورد درسش می پرسید. همین.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ده دقیقه ای گذشت. دوست داشتم زودتر تنها بشوم. احساس بدی داشتم. حکم چه کسی را داشتم؟ کارگر خانه؟ زن فرجام؟ پوزخندی زدم. چقدر زن فرجام بودن سخت بود. برای مریمی که تحقیر می شد. 

با داد بلند و طلبکار فرجام سیخ سر جایم ایستادم. اولین بار بود اسمم را از دهنش می شنیدم. فقط گفته مریم. و من استرس گرفته بودم. ترسیده بودم. به چند ثانیه نکشید که در با صدا باز شد.

اول صبحی سر جنگ داشت که داد زد:

ــ کری؟ نشنیدی صدات کردم.

و نگاهی به سرتاپایم انداخت. با غیظ.

سینا یونیفرم پوشیده از پشت سرش سرکی کشید و لبخندی مهمان صبح به لجن کشیده ام زد.

ــ بیا آشپزخونه.

وسط آشپزخانه ایستاده بود و ارد می داد. اصلاح کرده بود و کت اسپرت نوک مدادیش هر از گاهی با تکان دستش بالا و پایین می شد.

ــ تا شب همه آشپزخونه رو می ریزی بیرون و هر چی که هست، تو کابینتا، تو یخچال، همه رو می شوری و می چینی سر جاشون. کف آشپزخونه باید تمیز شسته شه. وقتی اومدم، اینجا باید برق بزنه.

بی صدا نگاهش می کردم. نگاهی به سر تا پایم انداخت. مانتوی چروک و رنگ و رفته می دانستم منظره بدی ایجاد کرده. دوباره تیشه زد:

ــ می خواستم یه کارگر بیارم که به لطف تو دیگه لازم نیست.

دست مشت شده ام را بیشتر فشار دادم.

نگاه غمگین سینا، آتشم می زد.

غم هایی که چشم ها را خیس نمی کنند

به استخوان رسیده اند...

در سفید که بسته شد، من ماندم با حجم عظیمی از تکه های شکسته غرورم. کاش می شد جمعشان کنم و با چسب بندشان زنم. جوری که هیچ وقت ترک برندارند. اما چه فایده که تکه هایش ریزتر از آن بودند که یک جا جمع شوند.

کف آشپزخانه نشستم و به یخچال سفید و دو در تکیه دادم. ذهنم خالی بود. انگار دلیلی برای زجه زدن نبود. یا شاید قحطی زود رسی چشمه اشکهایم را خشک کرده بود.

بغض لعنتی قصد جانم را کرده بود.

آشپزخانه تا شب باید برق می زد.

"می خواستم یه کارگر بیارم که به لطف تو دیگه لازم نیست."

قطره اشکی از چشمه قحطی زده ام بیرون پرید.

"شما زن بابا بهزاد من هستید؟"

قطره درشت دیگری راه باز کرد.

"دختر چقدر تو خسیسی."

زهرخند.

فرصتی برای اشک های دلمه شده چشمهایم ندادم. تا شب، می شد آشپزخانه ای به این بزرگی تمیز شود؟ نگاهی به خودم انداختم. نگاهی به سر و وضعم. یاد عهدی که دیشب با خودم بسته بودم افتادم. وقت کم بود. اول از همه چیز باید تن و بدنم رو از این همه چرک و کثیفی خلاص می کردم. 

کنجکاو بودم به همه جای خانه سرک بکشم. اول از همه اتاق بهزاد. درش بسته بود. خودش نبود ولی استرس اینکه شاید حین سرکشی مچم را بگیرد ضربان قلبم را بالا برده بود. پرده توری و سفید هال را کنار زدم. پنجره سفید با نرده های سفید کمی تیره شده از بارشهای بهاری، منظره گلهای رز سرخ و سفید به ردیف شده باغچه کوچک را با سخاوت به تماشا گذاشته بود. با دیدن جای خالی ماشینش مطمئن شدم که خبری از فرجام نیست. فرجام طلبکار. مرد خشن و همیشه عصبی. سوای اینها و سوای اخلاق گندش، بهزاد بود یا فرجام؟ شوهرم یا همسرم؟ اگر قرار بود شوهرم باشد که بود، ترجیح می دادم همان فرجام را توی ذهنم حک کنم. ولی حسی دوست داشتنی و بکر، که از هجده سالگیم و از نگاه های گاه و بیگاه علی در وجودم جوانه زده بود،  چشمک می زد که توی ذهنت بهزاد را حک کن. برای دلت. کمی رویا پردازی کن...

در جواب چشمهای شوخ و چشمک زن حس نوپای وجودم شانه ای بالا انداختم و برای خاموشی شعله های زرد رنگ کنجکاویم، قدمهای بزرگ تری به سمت اتاق بهزاد برداشتم.

برای یک مرد، اینهمه مرتب بودن بعید بود. همه چیز سر جای خودش. صبح که بیدار شده رو تختی تخت دو نفره اش را مرتب کرده بود. تخت دونفره! پس صاحب بالقوه سمت خالی کجا بود؟ شاید طلاق گرفته، یا طلاقش داده. چه فرقی در اصل موضوع می کرد. که البته گزینه ی اول با عقل گیج شده ام بیشتر مطابق بود. طلاق گرفتن از بهزاد اصلاً بعید نبود.

اطاقش کمی بزرگتر از اتاقی که من دیشبم را سر کرده بودم می رسید. وسیله تزئینیش خلاصه می شد به یک قاب عکس نسبتاً بزرگ از خودش و سینا. اولین بار بود که لبخند به لب میدیدمش. و حس شیطان شده نوزده سالگیم باز چشمکی حواله ام کرد که چه لبخند به صورتش می آید. نگاه چپ چپی نثار کودک نوپای خجالتیم انداختم که گویا شرمزده شد و سربه زیرتر.

از تحلیل اتاق فرجام دست کشیدم و کنجکاوتر به سمت اتاق سینا پرواز کردم. درد پهلویم را بهایی نمی دادم. 

مگر می شد پسر باشی، ده ساله باشی، و اینقدر مرتب. از پسر بچه ها جز شیطنت و شلختگی چیز دیگری تصور نمی کردم. ولی ساکنین این خانه، سوای تصوراتم بودند. او از جنس بهزاد بود. سوای چشم ها، او خود بهزاد بود.

چشمم خورد به کمد چوبی گوشه اتاق و به این فکر کردم که شاید داخلش لباسی اندازه من پیدا شود.

بعد از چند دقیقه گشتن تی شرت و شلوارکی پیدا کردم. به نظر اندازه می آمد. من و سینا می شد گفت هم اندازه بودیم. البته سینا کمی پرتر بود. سینای ده ساله کمی پرتر از مریم نوزده ساله..

لباسهایم را توی حمام شستم. با بدبختی. بدبختی کشیدم برای نبود لگن. غر زده بودم هر چقدر پولدار هم که باشی چه اشکالی در وجود لگن درحمام میبینی؟ مگر لگن چه ایرادی داشت؟ 

خیس آب از حمام بیرون آمدم و با دیدن قیافه ام توی آینه با آن شلوارک پسرانه لبخندی به خودم زدم. روز اول ازدواجم چه شیک پوش شده بودم!

موهای سرم را باز گذاشتم. بلند بودند و مجعد. خشک شدنشان حسابی کلافه ام می کرد. به آشپزخانه رفتم و مشغول شدم. از کابینتها شروع کردم.

ده بود که کار کابینتها تمام شد. گرسنه ام بود. از پنیر و نصف نانی که باقی مانده بود لقمه درست کردم. چند لقمه خورده بودم که تلفن زنگ خورد و لقمه توی دهانم از جنبش افتاد. حالا باید چه کار کنم؟ زنگ سوم. یعنی جواب بدهم؟

ــ بله.

ــ سلام عزیزم.

چشمایم گرد شد. من عزیز کسی نبودم!. مردی که صدایش بی نهایت دلنشین بود و عزیزم خطابم می کرد، مطمئن بودم بهزاد نبود. و چه خنده دار بود اگر بهزاد عزیزم صدایم می کرد. افکارم را پس زدم و طلبکار گفتم:

ــ شما؟

ــ حالا آشنا می شیم. عجله نکن.

ــ آقا فکر کنم اشتباه گرفتین. مزاحم نشین لطفاً.

گوشی را روی دستگاه کوبیدم. هنوز پایم به درگاه آشپزخانه نرسیده بود که صدای دوباره تلفن چنگ کشید به آرامش یکی دو ساعته ام. نفسم را بیرون پرت کردم و گوشی را برداشتم.

ــ عزیزم چرا قهر می کنی. من می خوام با هم صحبت کنیم همین.

ــ ولی من صحبتی با شما ندارم آقا. گفتم که اشتباه گرفتید.

ــ اتفاقاً خیلی هم درست گرفتم. چه اشکالی داره که به حرفام گوش بدی. من تو رو می شناسم. دوست دارم با هم در ارتباط باشیم.

حس بدی پیدا کردم. با دست عرق کرده ام گوشی را فشار دادم و گفتم:

ــ آقا تو رو خدا مزاحم نشید.

چشمهایم را بستم و مردد بین گفتن و نگفتنش تند تند کلمات را ادا کردم.

ــ من متأهلم. برام دردسر درست می شه.

ــ می دونم متأهلی گفتم که می شناسمت. برای من اصلاً موردی نداره که تو متأهلی.

عصبانی شدم و داد زدم:

ــ ولی برای من خیلی مورد داره. مزاحم نشید چون دیگه جواب نمیدم.

گوشی را روی دستگاه کوبیدم.

روی صندلی میز تلفن نشسته بودم و ناخن انگشتم را می جویدم. پنج دقیقه ای گذشت و خبری از تماس دوباره نشد. نفسی از سر آسودگی کشیدم. مطمئن بودم بلوف زده که می شناسدم. از این جوانهای بیکار بوده که پشت تلفن می نشینند و شانسی شماره می گیرند و دنبال یکی هستند که فکشان را بکار بگیرند. 

یخچال زیاد پر نبود. چند مدل مربا، چند بطری آب معدنی و یک هندوانه دست نخورده. درِ پایین را باز کردم. وضعیت اینجا بهتر بود. چند بسته گوشت، مرغ و ماهی، سبزی و چند بسته خورشت آماده. یه بسته مرغ بیرون گذاشتم. 

ساعت یک بود و هنوز از سینا خبری نبود. مدرسه که دوازده و نیم تعطیل می شد. یعنی انقدر راهش دور بود؟ با صدای بسته شدن در حیاط، لبخندی زدم. شلوارک سینا هنوز تنم بود. سریع سمت بالکن کوچک آشپزخانه دویدم و شلوار بیرونم را تنم کردم. 

پشت اپن منتظر ایستادم. 

در باز و قامت یونیفرم پوشیده سینا جلوی در ورودی نمایان شد. ناخودآگاه لبخندی مهمان لبهایم جا خوش کرد. انتظار دیدنم، پشت اپن آن هم با تی شرت خودش را نداشت. با چشم های متعحب زل زده بود و بالاخره آرام سلام کرد. انگار تغییرات زندگیشان به وجود آمده است. هر چند خیلی کوچیک! چشمان منتظرم داشت ناامید میشد که با ذوق سلامی دوباره اینبار با صدای بلندتری تحویلم داد. دلگرم شدم. اولین موج مثبت را گرفتم. کوله اش را روی زمین گذاشت و با تردید متقضی سنش پرسید:

ــ بابا بهزاد نیست؟

و چشمی به اطراف خانه گرداند. سینا هم می دانست که رابطه ی من و بابا بهزادش غیر عادی است و شاید همین باعث تردید و کمی دلشوره پنهان شده پشت نی نی چشمانش شده بود. با مهربانی گفتم:

ــ نه عزیزم بابات نیست. گرسنه ای؟ غذا حاضره.

با ذوق پرید سمت آشپزخانه و ذوق زده تر پرسید:

ــ برای همیشه اینجا می مونید؟

مکث کردم. قلبم هزار تکه شد. چه جوابی داشتم؟ مگر می دانستم که ماندنیم یا رفتنی؟ مگر با بهزاد می شد که ماند؟ بهزادی که تمام وجودش از نفرت پر بود. بهزادی که خیابانیم می دانست. 

سعی کردم ذهنش را منحرف کنم.

ــ بدو لباساتو عوض کن و دست و صورتت رو بشور تا منم نهارتو آماده کنم.

همانطور که به چهره ام دقیق شده بود و انگار دنبال کشفیاتش تمام اجزای صورتم را می کاوید، گفت:

ــ من همیشه منتظر می مونم بابا بهزادم بیاد که دوتایی نهار بخوریم. آخه تنهایی بهش مزه نمیده.

وا رفتم. همه حس های خوبی که از این پسرک دوست داشتنی گرفته بودم، پر زدند. لب و لوچه ام اویزانم را نشد که جمع کنم. پرسیدم:

ــ مگه بابات برای نهار میاد؟

زل زدن و کشفیاتش هنوز ادامه داشت. جواب داد:

ــ آره میاد ولی یه کم دیرتر. مثلاً ساعت سه یا نهایت تا سه و نیم. بعضی موقعها هم که نمی تونه و کار داره بهم زنگ می زنه که من نهارم رو بخورم.

انگار می خواست عکس العملم را ببیند که منتظر به چشمهایم زل زده بود. سرم را به نشانه باشه تکان دادم و چیزی نگفتم. چقدر حرفها داشتم با این پسر. می خواستم در مورد مادرش بپرسم. که کجاست؟ چرا تنها زندگی می کنند؟ ولی با خبر آمدن بهزاد استرس مجالی برای تمرکز افکارم نمی داد. می آمد و باز هم دل سوخته ام را خاکستر می کرد.

ــ امروز شما غذا درست کردید؟

چه مودب بود این پسرک ده ساله. باید بهزاد را تحسین کرد. از سوم شخص استفاده می کرد هر چند من دوست داشتم صمیمی تر از این حرفها باشد. لبخندی نمایشی ای زدم و گفتم:

ــ آره. دوست داری من غذا درست کنم برات؟

ــ آره خیلی. خسته شدم بسکه مرغ خوردم.

همان لبخند تصنعی به زور حفظ شده هم از بین رفت. من هم مرغ درست کرده بودم. خب چه می دانستم که پدرش مرغ به خوردش می دهد؟ میده. از کجا می دانستم؟ کاش صبح فرصتی بود که می پرسیدم. ولی مگر شد؟ مگه فرصتی داده شد؟

ــ من چی صداتون کنم؟

به صورتش دقیق شدم. ته چهره ش را که دقیق می شدی شبیه بهزاد بود. چشمهای درشت. موهای کوتاه شده. قد نسبتاً بلند. لبهای قرمز و کمی پر.

دستمال گرد گیری را برداشتم و با فکر اینکه تا دو ساعت دیگر بهزاد می رسید شروع کردم به گردگیری.

چی صدام کنه؟ تا حالا غیر از مریم جان مامان، مریم جان کسی نبودم.

ــ هر چی دوست داری صدام کن. می تونی همون مریم صدام کنی.

ــ مریم خالی؟

ظرف کریستال را سر جاش گذاشتم و گفتم:

ــ آره مریم خالی. اینجوری حس می کنم با هم دوستیم.

ــ بابا بهزاد دعوا نکنه که مریم خالی صداتون کنم؟

با اطمینان گفتم:

ــ نه، چرا دعوا کنه! خودم ازت خواستم.

لبخند دلگرم کننده ای زد و گفت:

ــ پس من برم لباسامو عوض کنم و بیام.

دفتر و کتاب به دست از اتاق بیرون آمد و وسط هال و نزدیکیهای تلویزیون کتابهایش را روی هم چید. بودنش برام ارزشمند بود. احساس تنهایی نمی کردم. 

دست و صورتش را که شست نشست پای دفتر و کتابهایش. لبخند از صورتش محو نمی شد.

با شکم روی سنگ اپن خم شدم. درد پهلویم پیچید و سریع صاف ایستادم. با خودم کلنجار رفتم که چه طور باید سر صحبت را باز کنم. که خود سینا کنجکاوی کرد.

قیافه ی جدیی به خودش گرفته بود و انگار می خواست از عمق چشمهایت به همه ندانسته هایش پی ببرد.

ــ بابا بهزاد چرا از دستت عصبانیه؟ مگه شما ازدواج نکردید چکار کردی که بابا بهزاد اینجوری اخم می کنه؟

تا خواستم چیزی بگویم دوباره تند تند شروع کرد به صحبت کردن.

ــ بیتا گفت که شما ازدواج کردید. ازش پرسیدم چرا بابا بهزاد بهم نگفته، گفت چون یهویی شد. چرا یهویی شد؟ آخه من تو عید بهش گفتم پس کی ازدواج می کنی کلی دعوام کرد که دیگه از این حرفها نزنم. داداش امیر رضا عید عروسیش بود. ما هم دعوت بودیم. همون جا بهش گفتم.

انگار از یادآوری دعوایی که شده بود ناراحت شد. سرش را پایین انداخت و با مداد و تراشش مشغول شد.

چقدر سخت بود به کنجکاویهایش جواب دادن. حالا چه طور توضیح بدهم؟ نمیشد که به بچه ده ساله از ماجرای کلانتری گفت!

ــ بابا بهزادت خودش چیزی نگفت؟

مداد و تراشش رو کنار گذاشت. انگار برایش خیلی مهم بود که نحوه آشناییمان را بداند. بلند شد و رو به رویم قرار گرفت. منتظر شد..

جوابی که نگرفت، گفت:

ــ دیروز از بابا بهزاد پرسیدم ولی عصبانی بود، حوصله ی منو نداشت. رفت تنهایی تو اتاق خودش.

غم عجیبی به نی نی چشمهای سیاهش نشست. دلم گرفت. باید چیزی سرهم بندی می کردم. یک جوری بابای بدخلاقش را تبرئه می کرم. این بچه از بازی آدم بزرگها خبری نداشت. 

ــ من و بابا بهزادت چند وقتیه با هم آشنا شدیم.

ابروهایش بالا رفت. انگار که متعجب شد.

ــ ولی قرار نبود به این زودی ازدواج کنیم. یه شرایطی پیش اومد که مجبور شدیم اینجوری بی مقدمه ازدواج کنیم.

ــ چه شرایطی؟

خدای من چه طور بهش بفهمانم؟ این بچه معمولی به نظر نمی رسید. چشمهایش غم داشت. دروغ گفتم به چشمهایش کار آسانی نبود. چشمهایم رو بستم. اینجوری نمی توانست دروغم را بخواند.

ــ مامان من فوت شد و من تنها شدم. برای همین بابا بهزادت مجبور شد من رو بیاره خونه تون.

دلسوزی جای تعجبش را گرفت. انگار قانع شد.

ــ خیلی ناراحت شدی وقتی مامانت فوت شدند؟

ــ آره، خیلی.

تصویر صورت مامان را تو سیاهی چشمای پسرک کنجکاو به وضوح دیدم. پسری که زیاد هم شاد به نظر نمی رسید. وقتی  دقیق می شدی، اندوه بود که پشت سیاهی چشمانش به دام می انداختی. نیازی به چشم بصیرت نبود. این پسرک ده ساله عجیب به دل مینشست. چشمانش خندید و تصویر مامان محو شد.

ــ سینا می خوای برات سیب زمینی سرخ کنم تا وقتی که بابات بیاد؟ آخه الان باید خیلی گرسنه باشی.

خندید. 

ــ آخ جون من عاشق سیب زمینی ام.

ــ پس پیش به سوی سیب زمینی های نگون بخت.

سیب زمینی هایی که برای کنار مرغ خورد کرده بودم را توی ماهیتابه ریختم. کمی نمک و زردچوبه اضافه کردم و به جلز و ولزشان خیره شدم.

دفتر و دستکش را به آشپزخانه منتقل کرده بود و مشقهای فردایش را آماده می کرد. فردا پنج شنبه بود و روز بعدش جمعه. از روزهای جمعه خاطره خوبی نداشتم. هر چند بیشتر که فکر می کردم هیچ کدام از هفت روز هفته برایم شیرین نبودد. ولی اینجا، خانه سفید بهزاد، با این پسرک دوست داشتنی، شاید روزهای هفته ام جور دیگری سپری می شدند. شاید شیرین تر از خانه پدری. اگر بهزاد...

سیب زمینی های سرخ شده را روی میز گذاشتم. "وای مرسی ای" گفت و شروع کرد. به خوردنش خیره شده بودم که تکه های داغ را چطور با ولع یکی یکی محوشان می کرد. لبخند زدم و بی مقدمه پرسیدم:

ــ سینا یه چیزی بپرسم ناراحت نمی شی؟

ــ حرکت دستش که می رفت تکه دیگری بردارد، متوقف شد. با قاطعیت ده ساله ای گفت:

ــ معلومه که نمی شم.

ــ مامانت کجاست؟

سیب زمینی میان دو انگشتش را برگرداند توی بشقاب. انگار ناراحت شد. پشیمان شدم. 

دستش را توی دستم گرفتم و با نگرانی پرسیدم:

ــ ناراحت شدی؟

ــ مامانم رفته خارج.

سیاهی چشمهایش عمیق شد. 

ــ بابا بهزاد دوست نداره در مورد مامان حرفی بزنم. ولی من دلم می خواد بیشتر راجع بهش بدونم.

منتظر بود تا حرفش را تأیید کنم. لبخندی به رویش پاشیدم و با تکان سرم مهر تأیید به ادامه دادن بحثمان زدم.

به سیب زمینی های رها شده توی بشقاب اشاره کردم و پرسیدم:

ــ چند وقته رفته؟

غمگین تر شد. پرده اشک جمع شده توی چشمهایش را دیدم و برای بار دهم به خودم لعنت فرستادم.

ــ بابا بهزاد میگه بابا وقتی فوت شد من چند ماهم بود. یک سال بعدش مامان من رو پیش بیتا و بابا بهزاد می ذاره و میره آلمان پیش پدر بزرگ و مادربزرگم.

چشمانم گشاد شد. پدرش فوت شده بود؟ یعنی حرف بیتا درست بود!؟

 با نهایت احتیاط و به آرامی پرسیدم:

ــ یعنی بابا بهزادت، بابات نیست؟

دستش را کشید. زیاده روی کرده بودم. ناراحت شده بود. غم تلنبار شده چشمهایش داد می زد که بس کنم. که اگر ادامه دهم تضمینی نیست که بارانی شوند. تضمینی نیست که غرور پسرک با ریزششان، شره کند.

صندلی را عقب کشید و کتابهایش را جمع کرد وسمت اتاقش دوید. در را که می بست با صدای دورگه ای گفت:

ــ نه نیست.

و در بسته شد.

عضلاتم شل شد و روی صندلی وا رفتم.

کارهای آشپزخانه تقریباً تمام شده بود. 

ده دقیقه مانده به سه، زیر غذاها را روشن کردم. و سیب زمینی ها را توی ماهیتابه ریختم. هر چند می دانستم تا اومدن بهزاد سرد می شدند ولی چاره ای نبود. لباسهایم را عوض کردم و و باز شدم مریم کلانتری که بهزاد دیده بود. به لباسهایم که نگاه کردم به این نتیجه رسیدم که شستن و تمیز کردنشان سرپوشی برای کهنگی و رنگ و رو رفتگیشان نمی گذاشت. 

میز را چیدم و با باز شدن در حیاط خودم را توی اتاق پرت کردم.

با صدای باز شدن درب ورودی که توی خانه پیچید همزمان در اتاق سینا هم باز شد. و من از همین اتاق در بسته صدای دوییدن شاد سینا به سمت بهزاد را شنیدم. شنیدم و از پشت در بسته دیدم که به آغوشش پرید و صدای بوسه بلندش تا پشت در بسته اتاق من هم آمد. چقدر خوب بود تنها نبودن. چقدر خوب بود که حمایتگری داشته باشی که صرف برادر بزرگتر بودن، نقش پدر بودن را برایت ایفا کند و چه خوب از عهده اش بر بیاید که سینای ده ساله با ورودت به آغوشت پرواز کند و شادیش را از بودنت فریاد زند.

سینا با شادی کودانه اش گفت:

ــ مریم برام سیب زمینی سرخ کرده درست کرده بود.

خودم را جلوتر کشیدم و گوشهایم را تیز کردم. چند لحظه سکوت کرد و بعد با لحن توبیخ گری گفت:

ــ مریم دیگه چیه؟ مگه نگفتم رسیدی میری سر درس و مشقت؟

ذوق کودکانه اش فروکش کرد وقتی که گفت:

ــ خودش بهم گفت بهش بگم مریم خالی.

بهزاد کلافه بود. مثل خود من وقتیکه سینا پرسیده بود چی صدایت کنم. ملایمتر شد و گفت:

ــ خیلی خب. بیا بریم نهار بخوریم.

در حالیکه صدایشان دورتر می شد پرسید:

ــ امروز چه خبر از مدرسه؟ همه چی خوب بود؟

ولی سینا هنوز صداش بغض داشت. گفت:

ــ مشقام رو نوشتم. خبری نبود. مریمو صدا نکنیم؟

جوابی نشنیدم.

پرده را کنار زده بودم و منظره پشت خانه را نگاه می کردم. صدای برخورد قاشق با بشقاب آرامش می داد. وقتی با آرامش غذا خورده می شد مفهومش این بود که صلح برقرار بود. و این حس از بچگی با من بود. 

پنج دقیقه ای بود صدایی از بیرون نمی آمد. 

دوباره کنج اتاق مأمنم شد. به آینده فکر کردم و اینکه چرا انقدر گنگ و دور بود؟ چرا تمام سعیم برای پیش بینیش به بن بست ختم میشد؟ چرا... که در با ضرب باز شد. و قامت بهزاد با لباس راحتی توی چهار چوب قرار گرفت.

دستپاچه شدم ولی سعی کردم خودم را نبازم. قدمی به داخل گذاشت و در را پشت سرش بست. از در بسته شده ترسیدم. و تمام سعیم برای بی تفاوت بودن بی نتیجه ماند.

وقتی حرکتی ندید تا جلوی زانوهای بغل کرده ام نزدیک اومد. 

ــ اینا چیه پوشیدی؟

چشمای گرد شده ام را بالا کشیدم. 

ــ اینا لباسند که پوشیدم. نگو که نمیدونی.

بازویم را گرفت و به چشمهایم دقیق شد.

ــ دیگه نمی خوام اینا رو تنت ببینم. از این به بعد مثل یه زن نمونه پیش شوهرت تر و تمیز حاضر میشی.

پوزخند به لفظ شوهرش زدم و  تلاشم برای آزاد شدن نتیجه داد. به دیوار تکیه دادم و با حرص شالم را جلوتر کشیدم و گفتم:

ــ من اینجوری راحتم.

جسور شده بودم.

ــ در ضمن، شما رو هم شوهر خودم نمی دونم.

به مچ دستم چسبید.

ــ جداً؟ میخوای بهت ثابت کنم که شوهرتم؟

جسارت چند لحظه پیشم دود شد و ناکجا آباد رفت. 

ــ تو این خونه من میگم چکار کنی. از این به بعد هر وقت رسیدم خونه میای استقبال و کت و کیفم رو از دستم می گیری. بعد میای می چپی تو این اتاق. اینارو فکر نکنم کسی بهت یاد داده باشه.  واسه من جفتک نمی ندازی. هر چی که گفتم فقط چشم می شنوم. این لباسای عهد بوقیتم دیگه تنت نبینم.

به سمت دیوار پرتم کرد و دوباره گفت:

ــ خر فهم شد؟

تیره ی کمرم با ضرب به دیوار خورد. اشک پشت چشمانم حلقه شد. 

قطره ی اشکی از گونه ام سر خورد. با گفتن بله من و خوبه اش، دست از سرم برداشت و چرخید. 

ــ گمشو به بقیه ی کارات برس.

روی دیوار سر خوردم. خدایا چه می خواهی از جانم؟

و هق هق خفیفم که سر باز کرد.

وای از دلهای شکسته، وقتی مرهمی نباشد بر زخمهای چرک بسته اش

وای بر تو که شکستی، و بیخیال با پوزخندی مهمان لبت، رد شدی

امروز

همین ساعت

همین لحظه

که صدای ترک خوردنش را نشنیدی

یا شاید خودت را به کوچه های پر تردد علی چپ زدی

بی شک عرش خدایی بی فروغ خواهد شد

بی فروغ تر از همان دمی که شکستی...

این بار در اتاق، طاق باز رها شد. 

صدای کم تلوزیون هال توی خانه پیچیده بود. با وجود بهزاد دوست نداشتم  به آشپزخانه اش بروم. فکر می کردم چقدر از غرورم برایم باقی مانده است؟ من هم کاسه صبری داشتم. نداشتم؟ هر کسی ظرفیتی نسبت به شخصیتش داشت و من احساس می کردم چیزی به سرریز شدن ندارم. طفلکِ درونم کم آورده بود.

باز هم اشک دم مشکم کار دستم داده بود و بند نمی آمد. نمی دانستم به حال مریم چند روز و چند سال پیش زار بزنم یا مریم خوار شده امروز؟ چند دقیقه گذشته بود نمی دانم. با صدای بلند بهزاد نفس حبس شده را بیرون پرت کردم. تا کی میخواست بازیم دهد؟

با بی حالی بلند شدم. اشک هایم را گرفتم و از اتاق بیرون رفتم. روی مبل کرم رنگ جلوی تلوزیون لم داده و چشمهایش را بسته بود. سینا کمی آنورتر مشغول درسهایش بود. صدایم کرده بود و حالا بیخیال روی مبل با چشمهای بسته منتظر بله قربان گفتنم بود! سینا هم انگار متوجه رفتار بابا بهزادش بود که نگاهش بین هردویمان چرخ میزد. چند ثانیه ای مکث کردم چیزی که نگفت، به سمت آشپزخانه قدم گذاشتم. نرسیده به درگاه لحن دستوریش متوقفم کرد.

ــ برامون چایی دم کن.

نگاه متعجب و خیره سینا را با خودم تحلیل کردم و آخر سر بدون حصول نتیجه وارد آشپزخانه شدم.

چایی را دم و تا دم کشیدنش میز را جمع کردم. گرسنه ام بود. در قابلمه را که برداشتم آه از نهادم بلند شد. از چهار پیمانه برنج فقط چند قاشق باقی مانده بود. مأیوس در قابلمه را گذاشتم. یعنی ندیده بود که پلو دست نخورده است؟ زیر لب گفتم "نامرد!"

پشت اپن ایستادم و آرام از سینا که مشغول نوشتن چیزی توی دفترش بود پرسیدم که چایی میخورد یا نه؟ حدسم درست بود. سینا به مقتضای سنش اهل چایی نبود.

اینهمه ضعف را دوست نداشتم. و فکر کردم اصلاً تا کنون چیزی هم بوده که دوستش داشته باشم؟

سینی چایی را برداشتم و قدم به هال گذاشتم. باز هم لبخند سینا که این بار از نوع قایمکیش بود  انرژی تزریق کرد. بی حرف سینی را روی عسلی کناری مبل گذاشتم و دوباره راهی آشپزخانه شدم. بهزاد همچنان با چشمهای بسته لم داده بود و معلوم نبود مجری تلوزیون برای چه کسی سخنرانی می کرد!؟

هنوز دو بشقاب را نشسته بودم که با داد بهزاد بشقاب از دستم به کف سینک سر خورد.

ــ بیا ببینم.

زیر لب صلوات فرستادم. دستهایم را با کنار مانتویم خشک کردم و به سمت هال قدم گذاشتم

جلوتر رفتم و منتظر ماندم.

ــ بیا جلوتر.

قدمی جلوتر رفتم.

ــ این چیه؟

انگشت اشاره اش فنجان چایی را نشانه گرفته بود. با گیجی پرسیدم:

ــ چایی که خواسته بودید.

بی هوا زیر سینی زد و سینی و محتویاتش به چند متر دورتر و روی فرش کرمی رنگ پرتاب شدند. سینا گویا خیلی ترسید که از جایش پرید. و من همچنان نگاه پرسشگرم دنبال فنجان چایی بود و رنگ قهوه ای پخش شده اش روی فرش. با داد دوم بهزاد قدمی به عقب پرت شدم.

ــ احمق نمی تونی یه چایی رو درست دم کنی. تار مو توی فنجون چایی چکار می کرد؟

ناباورانه به سینی ولو شده خیره شدم. تار مو؟ امکان نداشت. بیشتر از ده بار فنجان را چک کرده بودم. نگاهم پی سینا رفت که دفتر و دستکش را جمع کرد و به اتاقش پناه برد.

ــ با توام. چرا جواب نمیدی؟

لبهایم روی هم فشرده شد. این صحنه ها تکرار مکررات بود.

با جسارت قدمی به جلو گذاشتم و با حرص گفتم:

ــ راه دیگه ای برای اذیت کردنم پیدا نکردی که چایی رو بهونه می کنی؟

چشمانش گشاد شد. با سرعت به سمتم خیز برداشت و کشیده محکمی زیر گوشم خواباند.

همزمان با صورتم، قلبم هم داغدیده شد. صدایم لرزید.

ــ همین یه کارو بلدی؟ که بزنی تو گوشم؟ فکر می کنی از کتک خوردن واهمه ای دارم؟ از بابای نامردم خیلی خوردم. جالبه که تو از اون نامردتری.

دستم سمت اتاق کشیده شد. شاید سینا باید کمتر از بی رحمی های برادرش میشنید.

در را که پشت سرش بست به سمتم هجوم آورد و فک منقبضش تکان خورد.

ــ جرأت داری یه بار دیگه تکرار کن.

تمام توانم را جمع کردم و با چشمهای بسته گفتم:

ــ خیلی نامردی.

و سیلی های که نثار صورتم شد.

کنج دیوار سر خورده و به گلهای در هم پیچیده قالی خیره شده بودم. سوزش صورتم تا مغز استخوانم پیش رفته بود. برای خودم، برای طفلک بی پناهم سری از سر تأسف تکان می دادم. وای که چه دردی داشت آهی که از دورترین نقطه ی قلبم نشأت می گرفت و پشت چشمانم چادر می زد.

چند ساعتی بود که دنج ترین کنج این خانه، پناهم شده بود. هوا رو به تاریکی بود و صدای اذان از تلوزیون هال پخش می شد. تکان خوردم و تمام عضلات کرخت شده بدنم درد را با تمام وجود بلعیدند. پنجره اتاق را باز کردم. شالم را مرتب و بدون هیچ فکر و تصمیمی در اتاق را باز کردم.

برق نگاه بهزاد روی تن و بدن خسته ام سنگینی کرد. سرم را بلند نکردم. مستقیم راه دستشویی را پیش گرفتم. 

از نگاه کردن به آینه بیزار بودم. از اینکه خود ضعیفم را با سر و صورت کبود ببینم داغ دلم را تازه می کرد. مشتی آب به صورتم پاشیدم. سوزش گوشه لبم بیشتر شد. اهمیتی نداشت. اصلاً چیزی که مربوط به من می شد هیچ وقت اهمیتی نداشت. روح زخم خورده ام، تقدیر جدیدی که شک داشتم جاپای خدا را درش پیدا کنم، یارای پذیرش نداشت. 

از دستشویی که بیرون آمدم بی حوصله تر و کم جانتر از قبل وارد آشپزخانه شدم. یادم افتاد که نهار هم نخورده بودم.

نگاه میخش را حس می کردم. ورق زدن های سینا را می شنیدم ولی عجیب بی تفاوت بودم.

در کمال بی میلی لقمه پنیری مثل صبح درست کردم و با آب پایین فرستادمش. نمی دانستم شام درست کنم یا نه؟ اصلاً چرا باید برای کسی مثل بهزاد غذا درست کنم؟ ولی سینا چه؟ هنوز مزه دل غنج رفته ام از ذوق کردنش سر سیب زمینی های سرخ کرده زیر دندانم بود. نایی نداشتم ولی تصمیم گرفتم چیزی برای شام درست کنم. به خاطر سینا. بسته ای چرخ کرده از فریزر بیرون کشیدم و داخل کاسه پر از آبی گذاشتم.

غیر از صدای تلویزیون صدای دیگری نمی آمد. این خانه همیشه این طور ساکت بود؟ زیر چشمی به هال نگاهی انداختم. سینا روی مبل رو به روی آشپزخانه نشسته و دمق و بغض کرده به من خیره شده بود. انگار مچ نگاهم را گرفت که لبخند نیمه جانی به رویم پاشید. اما بهزاد اینجا بود و نبود. بی هدف مثل تمام بی هدفی های این چند روزه من به فرش کرم رنگ رنگی شده از چایی خیره شده بود.

گوشه زخم شده لبم را که خشک شده بود تر کردم. لبخند کوچکی گوشه لبم کشیدم و چشم از سینا برداشتم. صورت سوخته ام با برخورد حرارت گاز بیشتر می سوخت. ذهن خالیم همچنان عاری بود. بی هدف جایی زل می زدم و وقتی چشمهایم خسته و خیس می شد تازه یاد کتلت ها می افتادم. 

ــ سینا کتاباتو بیار.

بهزاد بود.

شمردن کتلت ها را بی خیال شدم و به درس جواب دادنهای فوری و دقیق سینا که داشت دلتا را توضیح می داد گوش دادم. 

کارم تموم شده بود. نگاهی به دستم انداختم که روغن پاشیده بود و بدجور می سوخت مثل صورتم، مثل قلبم. صورتم از ضربه های سنگین می سوخت ولی قلبم، قلبم متفاوت بود. سنگین بود مثل سرم. و من یقین داشتم که این نوع سوختگی از درجه بی نهایت بود. 

دستم را زیر شیر آب سرد گرفتم و به حباب های ریزی که عمرشان به بیشتر از چند ثانیه نمی رسید خیره شدم.

با صدای سینا که تا آشپزخانه آمده بود و متوجه نشده بودم دست از مقایسه برداشتم.

فقط گفته بود مریم و چشمهایش بود به نیم رخ صورتم دوخته شده. افسوس خوردم که کاش این سمت صورتم را نمی دید. پرسیدم:

ــ گرسنه ای؟ شام کتلت درست کردم. دوست داری؟

جوابی نداد. جلوتر رفتم و کمی خم شدم و دوباره پرسیدم:

ــ سینا جانمازاتون کجاست؟ می خوام نماز بخونم.

و جمله ای که با بغض ادا شد:

ــ بابا بهزاد گفت که شام نمی خوره. میای با هم بخوریم؟

گردی چشمانش دو دو می زد. پر بود. مردانه جلوی ریزش اشکهایش را می گرفت.

ــ آره عزیزم. چرا که نه؟

بهزاد توی هال نبود. در اتاقش نیمه باز بود. با خودش قهر بود؟

بیخیال شدم. پنج دقیقه بعد هر دو پشت میز نشسته بودیم. چشمهای میخ شده سینا روی صورتم کلافه ام کرده بود. 

شاممان را به غیر از چند جمله کوتاه در سکوت تمام کردیم. بی هیچ حسی چند کتلت کنار سماور گذاشته بودم. 

ساعت نه و نیم بود که سینا شب بخیر گفت و قبل از رفتنش جانماز مخمل سبز رنگی را روی اپن گذاشته بود. 

دلم بدجور خدا را می خواست. هر چند دلگیر بودم. حرفها داشتم. وضو گرفتم و با یقین به اینکه توی این خانه چادر پیدا نمی شود راه اتاقم را در پیش گرفتم. از مقابل اتاق بهزاد که رد می شدم در کمال ناباوری دیدمش که قرآن می خواند. پاهایم از حرکت ایستاد و چند لحظه ای محو سجاده بزرگ سبز رنگی شدم که مرتب کف زمین پهن شده بود و مردی که همین ظهر مظلوم کشی کرده بود، سیلی ناحق زده بود، پشت به در  قرآن می خواند.

سجاده کوچک را باز کردم و تسبیح سبز خوش رنگی که داخلش نشسته بود را به انگشتانم گره زدم. حضور خدا در این خانه سراسر سبز بود. حتی جلد قرآنی که بهزاد با آرامش و طمأنینه می خواندش. از خدا چه می خواست؟ آدمی مثل بهزاد چه کمبودی می توانست داشته باشد؟ شاید دست به دعا شده بود تا این موجود اضافه ای که به تازگی راه به خانه و کاشانه اش پیدا کرده بود، از سرش باز کند. من چه می خواستم؟ می گفتم خدایا روزهای تلخم را شیرین کن! روزهای گذشته را شیرین می شد؟ می شد حضور کسی که نیست را از خدا خواست؟ یا نبود کسی را که سایه اش تا آخر عمر بر سر زندگیت سنگینی می کند از خدا خواست؟ مامان می گفت هیچ وقت مرگ کسی را از خدا نخواهم. ولی اگر  بودی، اگر می دیدی که بابام، نزدیکترین کسم چه به سر زندگیم آورد باز هم می گفتی آروز نکنم؟ اصلاً چه فایده آرزوی نبود بابا وقتی که کار از کار گذشته باشد؟

نمازم را خواندم. با همان مانتوی قهوه ای رنگ و رو رفته. رنگ سفید لج کرده بود. انگار سر مراسم عقد بیشتر لجش گرفته بود که چادر سفید را دریغ کرد.! بی اینکه آرزویی داشته باشم، بی اینکه چیزی بخواهم. شاید خدا دیگر از اینهمه عجز و لابه ی من اشباع شده بود. خدایا دیگر چیزی نمی خوام. تو قهر باش. تو رو برگردان. ولی من سجده می کنم. قنوت می گیرم. از در آشتی وارد می شوم بی اینکه چیزی بخواهم. که تو خود حکیمی.

آرام از اتاق بیرون رفتم. ساعت ده بود و خواب از چشمانم فراری. چشمم رفت به ظرف بالای سماور که دست نخورده باقی مانده بود. بی خیال برای خودِ کمی سبک شده ام شانه ای بالا انداختم و با احتیاط در ورودی را باز کردم و محو زیبایی حیاط نه چندان بزرگی شدم که در نگاه اول حس آرامش را ارزانیت می داشت. شاید شبیه آرامش عمیق نگاه پسرک ده ساله.

چند قدمی جلو رفتم و روی کنده چوبی کنار دیوار نشستم. هر چند مصنوعی به نظر می رسید ولی همین کنده و همین باغچه کوچک دقایقی و شاید چند ساعتی از هیاهوی درون فارغت می کرد. به عادت همیشه پاهایم را از زمین جدا و خودِ خودم را بغل کردم. این عادت را از وقتی صدای نعره بابا گوش فلک را کر می کرد یاد گرفته بودم. از وقتی مامان رفته بود. اینکه تا می توانستم زانوهایم را توی بغلم جمع کنم وسرم را روی دستهایم بگذرام. چیزهایی هر چند کوچک زمانی با ارزشترینِ زندگیت می شوند. حس می کردم که تنها نیستم. مضحک بود. ولی یک سالی بود که آغوش کسی برایم باز نبود.

نیم ساعتی گذشت. اگر می شد و می توانستم همین جا وسط موزاییک های خنک اردیبهشتی رختخواب پهن می کردم و توی آغوش خود خودم تا خود صبح می خوابیدم. غم بزرگی چنگ زد به قلبم وقتی که دستم به صورت ملتهبم خورد و تمام دل بریدن های این نیم ساعته ام را از بین برد. اینجا خانه بهزاد بود. 

سر که بلند کردم دیدم که گوشه پرده نامحسوس تکان خورد. قامت بهزاد از پشت پرده توری معلوم بود. سرم را به سمت مخالفش برگرداندم. انتظار که نداشت برای حیاط آمدنم هم اجازه بگیرم. 

پاورچین پاورچین که قدم به هال گذاشتم ساعت دوزاده شب بود. دو ساعتی بود که بی حرکت توی حیاط نشسته بودم. فکر کرده بودم. حیاط باصفایش را با حیاط خاکی و استیجاره یمان مقایسه کرده و آخر سر راه به جایی نبرده بودم. بهزاد چند دقیقه بعد رفته بود. حیاط کم نور برایم ترس نداشت. خیلی وقت بود که ترس برایم مفهومی نداشت. لحظه های ترسناکتری تجربه کرده بودم. تاریکی برایم مفهومی نداشت.

دست و صورتم را شستم و باز هم نیم نگاهی به آینه ننداختم. با کی لج کرده بودم؟ برای نداشتن مسواکم بغض کردم.

لحاف و بالشتی که از امروز از کمد دیواری همین اتاق بیرون کشیدم را روی زمین پهن کردم. 

لای لحاف و تشک خزیدم. شاید این شب آرامش داشته باشم. رویای دست نیافتنی بود خواب آرام و بی کابوس. باید به فکر ساعت زنگ دار هم می بودم. اگر صبح خواب می ماندم... اوف حوصله بهزاد اول صبح را نداشتم.

صدای اذان صبح توی گوشم پیچید. چشمهای خواب آلودام را با کمی مکث و تنبلی باز کردم. وقت نماز بود. خدا را شکر که به موقع بیدار شدم. شاید امروز، روز بهتری بود.

سرکی توی هال کشیدم و راهی دستشویی شدم. دستم به دستگیره نرسیده بود که در آرام باز و قامت بهزاد توی چهار چوب پیدا شد. هین بلندی کشیدم. اخمی بلافاصله بین دو ابرویش جا گرفت. به خودم شک کردم. نگاهم سُر خورد به لباسهای سینا که تنم بود. گونه هایم گر گرفت و بدون هیچ فکری سمت اتاق دویدم. خدای من چقدر مضحک به نظر رسیده بودم.

طول اتاق را گز می کردم و هر چه فحش بلد بودم نثار خودم و گاهی بهزاد می کردم. این هم از شروع روزم. گند زده بودم. آبروی خودم را بر باد رفته دیدم و کنج اتاق کز کردم.

نماز صبحم داشت قضا می شد. با علم به اینکه تیمّم نمی توانست صحیح باشد، رو به خدا کردم و خواهش کردم که این یک بار را ندید بگیرد. گوشه اتاق تیمّم کردم. چه فرقی داشت برای صحبت با تنها مونسم وضو داشته باشم یا نه؟ حجاب داشته باشم یا نه!

هوا روشن شده بود. یخچال را که باز کردم به غیر از پنیر چیز دیگری برای صبحانه پیدا نمی شد. نفسی گرفتم و فکر کردم که مگر تقصیر من بود؟ یاد بسته بیسکویتی افتادم که توی کابینت بود. فنجانها را آماده کردم و به اتاقم رفتم.

برای بار چندم لباسهایم را برانداز کردم و از پوشیدن مانتو خیالم راحت شد. داشتم لحاف و تشکم را جمع می کردم که در باز شد. این بشر در زدن بلد نبود؟ شاید هم من را در این حد نمی دید. نگاهی به سر وضعم انداخت. 

ــ هر چی که برای خونه لازمه رو یه کاغذ بنویس و بهم بده.  فکر می کردم خودت عقلت برسه.

گفت و بیرون رفت. برج زهرماری زیر لب گفتم و گوشه لحاف را بلند کردم. در را نیمه باز رها و با گفتن"سینا زود باش" در ورودی را باز کرد.

با رفتنش سینا گویا از فرصت استفاده کرد و داخل اتاق پرید. سلام و صبح بخیر آرامی گفت و لبخند وعده صبحش را پاشید و خداحافظی کرد.

در که پشت سرشان بسته شد نفس عمیقی کشیدم. به این فکر کردم که چقدر صبح ها سر و صدا راه می اندازند! هر چند بیشتر جمله ها ختم میشد به "سینا زود باش، سینا چیزی یادت نره، سینا دیر شدا"، و در آخر "دوست دارم پسر خوبی باشی". و در نهایت با خودم به این نتیجه رسیدم که بهزاد اول صبحی چقدر حرف می زد!

پنجره ها را باز کردم و هوای بهاری را بلعیدم.

گرسنه ام شده بود. چایی دم و چند بیسکوییت باقی مانده را وعده صبحانه ام کردم.

ساعت ده بود. تصمیم گرفتم برای نهار ماکارونی درست کنم. یعنی سینا دوست داشت؟ و فکر کردم مگر می شود بچه ها ماکارونی دوست نداشته باشند. بهزاد چه؟ شانه هایم را بی خیال بالا انداختم و با صدای بلند گفتم بهزاد هیچی. اسم بهزاد که خطور می کرد لا به لای یاخته های مغزم، با قدرت پسش می زدم و سعی می کردم ساعاتم را با یادآوریش مضطرب نکنم.

برای پیدا کردن برس هر چند کوچکی برای سر و سامان دادن موهای آشفته ام خانه را زیر و رو کردم. یکی بود. ولی روی دراور اتاق بهزاد که حین سرکشی هایم دیده بودم. چینی به بینیم دادم و فکر کردم که یعنی با برس بهزاد موهایم را شانه کنم؟ و جواب دادم که مگر چاره ای هم هست. یاد گرفته بودم توی حیاط شانه کنم برای ریزش احتمالیشان. این عادت از بچگی با من بود حتی اگه زمستان بود و هوا سرد. موهای بلندم را که با نافرمانی یک جا جمع نمی شدند شانه کردم. کشم را برداشتم و با حسرت نگاهی به کج و کولگیش انداختم. یک سالی بود که داشتمش. هیچ اثری از خصوصیت کشسانی درش دیده نمی شد. روی کنده درخت نشستم و یادم آمد که این حیاط پر صفا چقدر دیشبم را خوب کرده بود. و یاد قامت بهزاد پشت پرده توری افتادم و همینطور الکی، آه کشیدم.

کش را روی پله ها گذاشتم و موهایم را باز رهایشان کردم. فکر کردم به باغچه آب بدهم. شیر آب را باز کردم و به صدای توقف ماشین توی کوچه اهمیتی ندادم. طولی نکشید که کلیدی داخل قفل در حیاط چرخید. تا به خودم بجنبم بهزاد در را پشت سرش بسته بود. از سر هل شدن انگار که کار خلافی کرده باشم، دستپاچه ایستادم و سلام دادم. چند ثانیه مکث کرد و قدمهایی که به سمتم برداشته شد. کاش همان اول مثل امروز صبح به اتاقم فرار می کردم. ولی دیر شده بود. به کیسه های توی دستش خیره شدم و با خودم گفتم کاش موهایم را بسته بودم. کاش شلوار خودم را می پوشیدم. که کفشهای مشکی اش مقابل پاهایم توقف کردند.

سرم را بالا نگرفتم. کاش بسته بودمشان.

ــ بیا بالا.

آب دهنم را پایین فرستادم و حسرت نگاهم سمت کش رها شده روی پله ها کشیده شد. چند پله را که بالا رفت من هم پشت سرش راه افتادم. مستقیم راهی اتاقم شدم که از شر این شلوارک که امروز دوبار خجالت زده ام کرده بود راحت شوم. صدایش متوقفم کرد.

ـ کجا؟

برگشتم و منتظر ماندم. مخاطبم قرار داده بود و حالا داشت خانه را با چشمانش زیر و رو می کرد. کیسه ها را به سمتم گرفت.

ــ بپوششون ببینم اندازه ات هست، اگه نه که عوضشون کنم.

برای تجزیه حرفش تعلل کردم. نگاه دقیقش روی صورتم نشست. شاید هم روی موهای رها شده ام. دستپاچه کیسه ها را گرفتم و بدون هیچ حرفی به اتاقم پرواز کردم. به در تکیه دادم و نفس حبس شده ام را بیرون فرستادم.

با حرص شلوارک را درآوردم و شلوار کهنه خودم را تنم کردم و وسط اتاق نشستم. چشمم به کیسه های خریدش رفت. بهزاد برایم لباس خریده بود؟  یعنی چه که بپوشم؟ بپوشم و او ببیند اندازه هستند یا نه؟ اصلاً چرا خریده بود؟ نگاهم را از کیسه ها گرفتم. نمی پوشم. تا وقتی که خانه است نمی پوشمشان.

چند دقیقه ای نشستم که صدای بهزاد از پشت در بلند شد. لج کرده بودم.

ــ پوشیدی؟ پس چرا نمیای بیرون؟

جوابی که نشنید در را باز کرد و با چشمهای گرد شده به من شلوار عوض کرده و شال سر کرده خیره شد.

ــ نشنیدی چی گفتم؟

آرام گفتم:

ــ بعداً می پوشم.

با چند قدم بزرگ فاصله مان را پر کرد و بلندم کرد.

ــ گفتم بپوششون. دوست ندارم یه حرف رو دوبار تکرار کنم. میرم بیرون اگه تا پنج دقیقه دیگه لباس عوض نکنی میام خودم برات عوضشون می کنم. می دونی که حوصله ادا و اطوار تو یکی رو ندارم. این شالم از سرت باز می کنی.

خیره شدم و خیرگی کردم.

با ضرب بازوهایم را رها کرد و از اتاق بیرون رفت. در اتاق را جوری بهم کوبید که بالا پریدم.

مردکِ بی ملاحظه، خودخواه...

یکی از کیسه ها را برداشتم و با استرس پشتم را به در چسباندم. از این مرد بعید نبود. اولی را بیرون کشیدم. تونیک بنفشی که تا زیر پایین تنه ام می رسید با شلواری که مشکی بود و ساده. پوشیدمشان. دروغ چرا ذوق داشتم. دلهره اینکه باز هم بی ملاحظه داخل بیاید اجازه اتلاف وقت نداد. با شال سفیدم که هنوز به سرم بود در اتاق را باز کردم.

خجالت می کشیدم. چرا نمی فهمید!

جلوتر نرفتم و همان آستانه در ایستادم. بی خیالش را که دیدم دنبال کلمات ذهنم را خالی کردم:

ــ اندازه است.

چشمای بسته اش را باز کرد و قطعاً دختری را دید که سرخ و سفید شدن صورتش از همان فاصله به وضوح پیدا بود.

بلند شد و نزدیکتر آمد. 

ــ مثل اینکه حرفام رو جدی نمی گیری.

و بی هوا دست برد به شالم و از سرم پایین کشید. از این همه زورگویی اشک به چشمانم پرده کشید. گفته بود لباسهایی که خریده بود را بپوشم که پوشیدم. دیگر چکار داری به شال روی سرم داشت؟ به چشمانم اجازه ریزش ندادم. بیچارگی صدایم واضح بود.

ــ چی بهت می رسه از اینهمه زورگویی.

انگشتش را زیر چانه ام گذاشت و سرم را بالا آورد. نگاهش به صورتم که نشست، مکث کرد. شاید تازه متوجه زخم گوشه لبم شده بود. یا شاید کبودی های احتمالی که میلی به دیدنشان نداشتم. لحنش ملایم شده بود؟

ــ سینا کنجکاوی می کنه. وقتی میگم بازش کن حتماً یه دلیلی داره. من به سینا گفتم که زن و شوهریم.

دستش رفت برای بازی دادن موهایش.

چشمهایم را تا قهوه ای های براقش بالا کشیدم. قهوه ای چشمهای مرد مقابلم دو دو می زد. و برقی که نفهمیدم کِی و چرا به چشمانش نشسته بود.

یک ربعی بود که بهزاد رفته بود. گفته بود زن و شوهریم. گفت که دوست ندارد روسری سر کنم. چشمهایش دودو زده بود و تمام احساست بکر نوزده ساله ام را به بازی گرفته بود. یک ربعی بود رفته بود و من هنوز روی مبلی که بهزاد لم داده بود نشسته و به حرکت هیستریک پاهایم خیره شده بودم. از نظر بهزاد زن و شوهر یعنی چه؟ یعنی همسر؟ کاشکی بیشتر توضیح می داد. یعنی به خاطر سینا روسری سر نکنم ؟ یعنی هیچ ربطی به خودش و احساسش نداشت؟ شاید هم داشت که اگر نداشت، پس برق چشمهایش چه معنی داشت! لبخندی زدم. عمر لبخندم کوتاه شد وقتی گوشه لبم تیر کشید. تشر زدم. به خودم و به نوزده سالگیم. هنوز یک روز کامل از کتکتهایی که زده نگذشته بود مریم. آنوقت اینجا روی مبلی که نشسته بود نشسته ای و لبخند تحویل خودت میدهی؟ عاقل باش. به حماقتت لبخند نزن مریم.

تکان های پایم را متوقف کردم. باید اعتراف می کردم عقلم قد نمی داد. بهتر دیدم بیشتر از این خودم را متهم نکنم. روی مبل دراز کشیدم و تلویزیون را برای اولین بار روشن کردم. به کنترل که دقیق شدم کاربرد خیلی از دکمه هایش را نمی دانستم. تلویزیون چهارده اینچ و سیاه و سفید ما کجا و ... 

تفاوت از زمین تا آسمان است.

برنامه جالبی نداشت ولی بهتر از هیچی بود. تلفن زنگ خورد. باز هم مستأصل شدم. کاش می پرسیدم که باید جواب بدهم یا نه؟ زنگ چهارم که خورد گوشی را برداشتم.

ــ بله

ــ سلام عزیزم. کجایی تو.

چشمهایم را بستم و نفس صداداری کشیدم. همان مزاحم دیروزی بود از لحنش میشد فهمید. از کشیدنهای چندش آور عزیزمش.

ــ آقای محترم یه بار گفتم دیگه تماس نگیرید. ایندفعه ...

ــ ای بابا چقد بداخلاقی تو دختر. مگه می خوایم چکار کنیم. تو فقط گوش بده به حرفام نمی خواد جواب بدی. یکم حرف بزنم آروم میشم بعدشم قطع می کنم. اینکه دعوا نداره.

ــ من گوش اضافی برای شنیدن اراجیف شما رو ندارم. دیگه تماس نگیرید.

و گوشی را روی دستگاه کوبیدم.

این هم از شانس من. نکند بهزاد بود؟ می خواست امتحانم کند؟

دوباره زنگ خورد. به زنگ دوم نرسید که گوشی را برداشتم و داد زدم:

ــ روانی میگم زنگ نزن. یه بار دیگه زنگ بزنی...

ــ الو. مریم خانم. خودتونید؟ من محمدم شوهر بیتا.

حرف توی دهانم ماسید. پاهایم سست شدند و روی صندلی پرت شدم. بیتا را تجزیه و تحلیل کردم و وقتی به نسبتش پی بردم که محمد یعنی شوهر خواهر بهزاد آه از نهادم بلند شد. چه اولین برخورد افتضاحی!

با لکنت گفتم:

ــ سلام. ببخشید. من، من فکر کردم ...

ــ خوب هستید؟ مزاحم داشتید؟ نفهمیدید کی بود؟

ــ نه چیز مهمی نبود. فکر نکنم دیگه زنگ بزنه.

ــ خیلی خوب. بیتا رو که می شناسید، خواهر بهزاد. ببخشید که نشد من زودتر عرض ادب کنم. راستش مأموریت بودم و خارج از تهران. وقتی ماجرا رو از زبون بیتا شنیدم راستش خیلی شوکه شدم. من هیچ قضاوتی نمی کنم. از این هومن پدر سوخته ای که من می شناسم هر کاری بر می آد.

ــ الو مریم خانم هستین؟

ــ بله بله دارم گوش میدم.

ــ شما مشکلی ندارید؟

آرام جواب دادم:

ــ نه، ممنون.

انگار از لحنم فهمید که زیاد هم بی مشکل نیستم.

ــ بهزاد اذیتتون می کنه؟ آره؟

سریع وسط حرفش پریدم و گفتم:

ــ نه، نه اصلاً.

چه می گفتم. می گفتم توی همین این دو روزه صورتم زیر دستهایش کبود شده است؟ شاید هم می گفتم امروز برق عجیبی توی چشمهایش دیده ام. می توانی تحلیلش کنی؟ لزومی داشت شوهر بیتا از روابطمان بداند؟

ــ مطمئنید؟ اگه مشکلی دارید می تونید به من اعتماد کنید.

به تقلید از زن های شوهر دوست که تحت هیچ شرایطی حاضر نبودند خصوصی های زندگیشان بیرون درز کند، گفتم:

ــ نه. مشکلی ندارم.

پوفی کرد. یعنی انقدر دروغم واضح بود!

ــ ببینین مریم خانم شما تو شرایط خیلی بدی وارد زندگی بهزاد شدید. بهزاد برنامه داشت که از ایران بره. قرار بود با همکاری عموش تو کانادا شرکت راه اندازی کنند. تقریباً همه کارهاش هم انجام شده بود که شما تو زندگیش ظاهر شدین.

بغض کردم. مگر تقصیر من بود. فکرم را  بلند گفتم.

ــ نه اشتباه نکنید. من گفتم که قضاوت نمی کنم. اینارو نگفتم که ناراحتتون کنم. گفتم که شرایط بهزاد رو بیشتر درک کنید. اگه کج خلقی کرد بدونید که خیلی تحت فشاره. هم از طرف عموش و هم از طرف بیتا که نمی دونم بالاخره امدن شما براش خوش یمن بوده یا نه؟ می خواستم حضوری بیام ببینمتون. ولی گویا بهزاد خان فعلاً اجازه صادر نکردند. دیروز رفتم شرکتش. با یه من عسلم نمی شد خوردش. برا همین تماس گرفتم که جویای حالتون بشم.

ــ ممنون خیلی لطف کردید.

ــ در ضمن در مورد اون مزاحم اگه دوباره تماس گرفت حتماً بهزاد رو در جریان بذارید. اگه نه می تونید به منم بگید که پیگیری کنم. یه کاغذ و قلم بیارید و شماره ام رو یادداشت کنید.

سریع کاغذ و قلمی که کنار تلفن بود را برداشتم و گفتم:

ــ بفرمایید یادداشت می کنم.

تماس که قطع شد حس خوبی داشتم. شوهر بیتا تماس گرفته و هومن را متهم کرده بود. مستقیم نگفته بود که اصل ماجرا را قبول دارد ولی همینکه یکی بود که هومن را می شناخت برایم کافی بود. بهزاد برای کانادا برنامه داشت؟ شوهر بیتا گفت که به خاطر ورود من همه برنامه هایش بهم خورده است؟ به خاطر من؟

شوهر بیتا را سعی کردم تجسم کنم. صدایش که سرشار از مهربانی بود. پشت بندش چهره بیتا نقش بست و کشیده ای که به صورتم زده بود. این خواهر و برادر انگار به زورگویی عادت داشتند. ولی سینا، سینا انگار تافته جدا بافته بود.

پیاز تفت می دادم و برای چندمین بار به حرفهای محمد فکر کردم. چقدر ناخواسته زندگی بهزاد را بهم ریخته بودم. اگر هومن نبود، اگر بابا معتاد نبود، اصلاً من را چه به بهزاد!؟

ماکارونی را آبکش و چند قلم به کاغذی که روی اپن بود اضافه کردم. یعنی سینا هم قرار بود برود؟ پس تکلیف من چه بود؟ بر میگشتم به همان خانه دود گرفته و باز هم برای تکه ای نان سگ دو می زدم؟ دستم به لبه قابلمه گیر کرد. هول هولکی و بی توجهه دستهایم را سپر کردم و داغی قابلمه هر دو دستم رو سوزاند. انگشتام را فوت فوت کنان زیر آب سرد گرفتم و به قرمزیشان خیره شدم. می سوختند ولی ذهن درگیر و پر سوالم اهمیتی نمی داد.

اگر می گفت که از اینجا بروم، اگر دست از اذیت کردنم برنمی داشت، اگر... از اینجا میروم. بدبختی هایم به این خانه هم سرایت کرده بود. برنامه هایش، زندگی آرامش را بهم ریخته بودم. ولی اگر، اگر بهزاد خوب بود چه؟ اگه خوب شد؟ فکرم دوباره رفت پی محتویات کیسه های اهدایی بهزاد. از دیدن محتویات یکی از کیسه ها لبم را گاز گرفته بودم. به فکر همه چیز بود انگار. چیزی میان قلبم بازیگوشی می کرد. چرا برایم لباس ممنوعه گرفته بود؟ نرگس می گفت ممنوعه. وقتی کوچکتر بودیم و آرزوی داشتن یکی از همین لباس ها را داشتیم. وقتی مادر نرگس دعوایش کرده بود که چرا سر خود خرید رفته است، که این چیزها برایش زود است. ولی نرگس دوست داشت زودتر بزرگ شود. حالا بهزاد برایم خریده بود. فکر کرده بودم چقدر وقیح بود بهزاد! و من چقدر خجالت زده بودم.

اگر از این خانه می رفتم کجا بود که سر پناهم شود؟ سقف بهزاد تا کی می توانست مأمنم باشد؟ بهزادی که از من متنفر بود و منی که تکلیفم مشخص نبود و هیچ حاضر نبودم به احساساتم حتی فکر کنم.

سینا آمد. پر انرژی. چشمهایش وقتی دیگر شلوارکش را تنم ندید برق زد.  لبخند پت و پهنی زد و همه سی و دو دندان مرتبش را به نمایش گذاشت و پرسید:

ـ بابا بهزاد خریده؟ یعنی باهات آشتی شده؟

 و من ماندم که چه جوابی به ششیطنتش بدهم! در حالیکه برای خودم هم جوابی نداشتم. یعنی بهزاد آشتی شده بود؟ پس من چه؟ نیازی به آشتی بودنم نبود؟

مثل دیروز برایش سیب زمینی سرخ کرده بودم. با ذوق و اشتها خورد. و دوباره به صورتم زل زد و چشمهایش به نوشته خارجی روی تونیکم کشیده شد. 

دو دل بودم. برای پرسیدن در مورد برنامه های بابا بهزادش که نکند مثل دیروز سیب زمینی های محبوبش نصفه کاره رها شود.

سیب زمینی هایش تمام شد. دستت درد نکنه ای گفت و ظرف را داخل سینک سُر داد. قبل از اینکه سراغ درس و مشقش برود عزمم را جزم کردم.

ــ سینا یه سوال بپرسم مثل دیروز ناراحت نمی شی؟

مکث کرد. دوباره برگشت روی صندلیش نشست و انگار که مهمترین جلسه خانوادگی زندگیش باشد گفت:

ــ نه قول می دم ناراحت نشم.

از قیافه جدیش خنده ام گرفت. با احتیاط پرسیدم:

ــ تو و بابات قرار بود از ایران برید؟

غم نشست به سیاهی چشمهایش و باز هم پشیمانی گریبانم را گرفت.

ــ بله.

کمی جلو کشیدم و دوباره پرسیدم:

ــ الان چی؟ بازم باید برید؟

چشمانش خندید و به لبهایش هم سرایت کرد:

ــ الان نمی دونم. شما که اجازه ندارید برید. دارید؟

سرم را به نشانه نه که تکان دادم خنده اش عمیق تر شد و گفت:

ــ من دوست نداشتم برم. آخه اونجا اصلا دوستی ندارم. پارسال که رفتیم کانادا پیش عمو عباس، بابا بهزاد همش بهم زورکی می گفت که باید انگلیسی صحبت کنم. من خب سختم بود. تازه هیچ دوستی هم پیدا نکردم. تازه آبجی بیتا هم همش با بابا بهزاد دعوا می کرد و همش قهر بودند. هیچ کس دوست نداشت که بریم به غیر از بابا بهزاد.

لب و لوچه اش آویزان شد و توی فکر رفت.

خواستم جو را عوض کنم و گفتم:

ــ وای سینا تو انگلیسی بلدی؟

ــ بله که بلدم. ولی زیاد نه. تازه شش ترمه که دارم کلاس میرم.

ذوق زده و از ته دل گفتم:

ــ خوش به حالت. چقدر تو باهوشی سینا. به منم یاد میدی؟

خندید.

ــ شما که بزرگتر از منی. بابا بهزاد انقد خوب صحبت می کنه. همشم از انگلیسی من ایراد می گیره.

ــ من زیاد بلد نیستم. در حد چیزایی که تو مدرسه یاد دادند. اصلاً نمی تونم صحبت کنم.

ــ اصلاً به بابا بهزاد بگو که کنه کلاس ثبت نامت. مثل من. باشه؟

به سادگیش غبطه خوردم. کاش من هم مثل او کم سن و سال بودم و این قدر از مناسبات اجباری که پیش آمده بود اذیت نمی شدم.

ــ حالا به وقتش باشه.

از صندلیش بلند شد و گفت:

ــ من برم کیفم رو بیارم.

ــ می خوای تلوزیون رو روشن کنم برات؟

کیفش را برداشت و دوباره راه آشپزخانه را برگشت و گفت:

ــ نه ساعت پنج تلویزون می بینم اونم یک ساعت.

با تعجب گفتم:

ــ چرا فقط یک ساعت؟

لبخند زد.

ــ بابا بهزاد اجازه نمیده. الانم نزدیک امتحاناست می تونم روزی فقط یک ساعت ببینم. ولی هر ساعتی که دلم می خواد. ساعت پنج کارتون شروع میشه.

ساکت شدم. اینهمه قانون برای پسر بچه ده ساله!. روزی یک ساعت؟ پس برای همین بود که این بچه انقدر درس می خواند. موهایش را با شوخی بهم ریختم و گفتم:

ــ پس برای همینه همش درس می خونی؟ آفرین که انقدر حوف گوش کنی.

سرش را بلند کرد.

ــ پس چی. می خوام همیشه بیست بشم.

با خنده گفتم:

ــ حتماً حتماً بیست؟ مثلاً نوزده بشی خیلی بده؟

ــ بابا بهزاد فقط بیست رو قبول داره.

انگار چیزی یادش افتاد که اخم کوچکی جای لبخندش را گرفت.

ــ یه بار هفده شدم. بابا بهزاد...

بقیه اش را ادامه نداد. انگار یاد خاطره بدی افتاد، حرفی نزد و خودش را سرگرم نوشتن کرد. 

ساعت سه و نیم بود. نیم ساعتی بود که میز را چیده بودم. بهزاد نیامده بود و اصرار من برای غذا خوردن سینا فایده ای نداشت. توی آشپزخانه نشسته بودم و بی هدف گذشته ها را سیر می کردم. چیزی برای دلخوشی وجود نداشت. چیزی که با یادآوریش لبخند بزنی وجود نداشت. شکمم مالش می رفت. بوی ماکارونی اشتهایم را تقویت می کرد و من با حسرت به قابلمه روی سماور چشم دوخته بودم. اصلاً چرا باید منتظر بهزاد می ماندم؟ مگر من با او غذا می خورم! پوفی کشیدم و سرم را روی دستهای قلاب شده ام روی میز گذاشتم. تلفن زنگ خورد. ضعف داشتم و به همین خاطر دوست داشتم ساعتها در همین حالت باقی بمانم. به زنگ سوم رسید ولی خبری از سینا نبود. متعجب توی هال چشم گرداندم و وقتی سینا را پیدا نکردم خودم را به تلفن رساندم.

ــ بله.

ــ سینا کجاست که تو جواب دادی؟

بهزاد بود. اخم نشسته بر پیشانیش از پشت اینهمه مدار هم مشخص بود. به سلام ندادن عادت نداشتم.

ــ سلام. دستشوییه.

ــ بهش بگو برای نهار منتظرم نمونه. تکالیفی هم گفتم تا شب انجام بده.

همین. بدون خداحافظی گوشی را کوبید. 

به گوشی توی دستم خیره شدم و فکر کردم که اگر روزی خواستم این خانه را ترک کنم کجا را داشتم؟ کاش می گفت منتظرم نمونید. چرا گفت به سینا بگو؟ همین امروز برایم لباس خریده بود و برق به چشمهایش نشسته بود!

***

ده روز بعد

اوضاع زندگی جدیدم تغییری نکرده بود. روزها پشت سر هم تکرار می شد. امتحانات از راه رسیده بود. سینا بیشتر درس می خواند و شبها که بهزاد می آمد صدای درس پرسیدنهایش و هر از گاهی صدای بلند شده اش سر سینایی که این جور مواقع سکوت می کرد تا ساعتها تا پشت در اتاقم می آمد و من چه حریصانه به صحبتهایشان گوش می دادم که میادا کلمه ای را از دست ندهم. تنهایی و حس سربار بودن اذیتم می کرد. روزهایی بود که بهزاد آرام بود و کاری به کارم نداشت و روزهایی هم بود که از همان اول صبحش از دنده چپ بلند می شد و دلم را تا بی نهایت می سوزاند. ایراد می گرفت، سرکوفت می زد و بازخواست می کرد. و وقتی کاسه صبرم لبریز می شد و چشمهایم را بارانی می کرد، بیشتر به این نتیجه می رسیدم که ای کاش راهی بود که به زندگی آرام قبلشان برگردند.

دیروز که بهزاد و لباس های نامرتب و آستین پاره شده اش را دیده بودم، دلم ریخته بود. سینا برایش نگرانی کرده بود و تشر که شنیده بود بیخیال کنجکاویش شده بود. دعوا کرده بود. با که؟ و همان شب از شام ایراد گرفته بود و داد و بیداد کرده بود.

همین امروز صبح بود به طلاق فکر کرده بودم. ولی فکر کردن کجا و مطرح کردنش کجا!

چه تصمیمی برای آینده اش داشت؟ 

مزاحم تلفنی که دیگر جزئی از صبح هایم شده بود. بارها خدا را شکر کرده بودم که مواقع حضور بهزاد سر و کله تماسهای سر وقتش پیدا نمی شد. خبری از بیتا نبود البته تماس گرفته  و فقط با سینا صحبت کرده بود. ولی شوهرش برای بار دوم تماس گرفته  و اوضاع و احوالم را جویا شده بود.

برای سینا خاگینه درست کرده و منتظر توی آشپزخانه نشسته بودم. پنج دقیقه ای دیر کرده بود. کمی نگران شده بودم ولی خب پنج دقیقه چیزی نبود که نگرانی زیادی داشته باشد. بی حوصله به حیاط قدم گذاشتم. صبح که بیدار شده بودم موهایم را به سبک مامان از وسط جدا کرده و بافته بودمشان. بدون حجاب گشتن پیش بهزاد برایم عادی شده بود. خودم را توی آینه که دید زده بودم شبیه دختر بچه های تخس و شیطان دبستانی به نظر رسیده بودم. غم چشمهایم دست من نبود که پنهان نمی شد. حیاط را بالا و پایین و گوشهایم را برای چرخش کلید تیز کرده بودم. ولی مثل اینکه خبری از سینا نبود. نگرانتر شدم و برای چک کردن ساعت داخل هال رفتم و با دیدن عقربه های ساعت روی یک و نیم موج نگرانی و استرس به قلب و ذهنم چنگ زد. هال را گز کردم و فکر کردم که چه کاری می توانم بکنم؟ من حتی اسم مدرسه اش را هم نمی دانستم. شاید کلاس تقویتی برایشان گذاشته باشند. دوباره برگشتم به حیاط و روی پله ها نشستم. با استرس پوست لبم را می کندم و به احتمالات فکر می کردم.

برای بار هزارم چشمم روی عقربه های ساعت چرخید. ساعت دو شده بود و از سینا خبری نبود. نکند تصادف کرده باشد؟ نکند  بلایی سرش آمده باشد؟ سرم تیر کشید. سمت تلفن پریدم و شماره ها را زیر رو کردم. باید شماره ای از بهزاد می بود. باید خبرش کنم. اگر اتفاقی باشد چه؟ پسرک دوست داشتنی مهربانم اگر ...

دفتر تلفن را ورق زدم. به غیر از چند اسم آشنا بقیه را نمی شناختم. آخر برگه درشت و با خط کتابی سینا نوشته بود بابا بهزاد. سریع و بدون هیچ ذهنیتی شماره را گرفتم. دو بوق نخورده صدای ظریف خانم کم سنی توی گوشی پیچید:

ــ شرکت ... بفرمایید.

ــ سلام. می تونم با آقای فرجام صحبت کنم؟

ــ آقای فرجام الان جلسه هستند عزیزم. نمی تونند صحبت کنند. فامیلیتون رو بفرمایید بهشون بعد از جلسه اطلاع میدم.

ــ خانم من کارم ضروریه باید همین الان باهاشون صحبت کنم.

ــ گفتم که بعد از جلسه امکانش هست. دستور اکید آقای فرجامه.

درمانده شدم. چطور واردارش کنم؟ چشمهایم را بستم و بی هوا گفتم:

ــ بفرمایید همسرشون تماس گرفته.

بادش خالی شد انگار. مردد با صدای افتاده ای گفت:

ــ بله. چند لحظه گوشی.

پاهایم را عصبی تکان دادم. کاش نمی گفتم همسرش. می گفتم مددی. چه ایرادی داشت؟ اگر باز هم وصل نمی کرد چه؟

صدای عصبیش توی گوشی پیچید:

ــ برای چی اینجا زنگ زدی؟

زبان خشک شده ام را به حرکت در آوردم.

ــ سلام. من نمی خواستم...

نفسم را بیرون فرستادم و سریع گفتم:

ــ سینا هنوز نیومده. شما خبر دارید کجاست من نگران شدم.

صدایش با نگرانی بالا رفت:

ــ یعنی چی نیومده؟ ساعت دو رو هم گذشته. نیومده؟

ــ من گفتم شاید شما بدونید برای همین...

ــ الان میام.

گوشی قطع شد. پس واقعاً اتفاقی افتاده است. بهزاد هم بی خبر بود. چشمهای درشت و معصوم سینا جلوی چشمهایم رژه رفتند. لبخند های موج مثبتیش.

روی مبل نشستم. تکه ای از موهایم را به دست گرفتم و به تکان های پاندول خیره شدم. چقدر بی قرار بود! کجایی سینا؟

به یک ربع نرسیده بود که در حیاط باز شد. سمت پنجره پریدم. بهزاد بود که پله ها را دو تا یکی کرد و آشفته وارد هال شد. سراسیمه جلو رفتم و گفتم:

ــ پیداش نکردین؟

بی توجه چشمی چرخاند و با عجله سمت تلفن رفت.

شماره ای گرفت و خیره به بافت سرم منتظر شد. انگار کسی جوابگو نبود که قطع کرد و دکمه تکرار را زد.

باز هم چند بوق. نزدیکش شدم. با استرس نگاه خیره اش را جواب دادم.

نگاهش را گرفت و داد کشید:

ــ چرا کسی این تلفن رو جواب نمیده. می دونید چند بار تماس گرفتم. 

...

ــ من فرجام هستم. ولیِ سینا فرجام. سینا هنوز نیومده. از بابای مدرسه سوال کنید که امروز حواسش بوده که سوار سرویس شده یا نه؟

.....

ــ یعنی چی فکر نمی کنید یادش باشه. پس اینهمه شهریه می گیرید واسه ی چی؟ نباید بدونید شاگردتون سوار سرویسش شده یا نه؟

...

انگشتای دستش را فرو کرد لای موهایش و با خشونت حرکتشان داد.

ــ من پنج دقیقه دیگه تماس می گیرم.

گوشی را گذاشت و به دنبال شماره دفترچه را ورق زد. انگار تازه یاد چیزی افتاد که به سمتم براق شد:

ــ یک ساعت تأخیر کرده اونوقت تو الان بهم گفتی؟

عقب گرد کردم. آب دهنم را قورت دادم و با لکنت از صورت سرخ شده اش گفتم:

ــ من فکر کردم شاید شما بدونید برای همین ....

فریادش فشار افول کرده ام را پایین تر آورد:

ــ تو بی خود فکر کردی.

دوباره دفترچه تلفن را ورق زد. انگار حواسش زیادی پرت بود. چون نخوانده بی دقت به صفحه بعدی می رفت.

با صدای بسته شدن در حیاط هر دو نگاهی به هم انداختیم. چشم هایش را به نشانه آسودگی روی هم گذاشت و قبل از اینکه به خودم بجنبم خودش را تا جلوی در ورودی رساند.

از پشت پنجره صورت رنگ پریده سینا مشخص بود. قدمهای کوتاه و مرددش نشان از ترسش داشت. بهزاد دست به سینه منتظر ایستاده بود. سینه اش از نفس کشیدن های عصبی با قدرت بالا و پایین می شد.

بی حرف از جلوی در کنار رفت و وقتی سینا وارد شد در را پشت سرش بست. با آرامش بعیدی پرسید:

ــ کجا بودی تا حالا؟

سینا نگاه ترسیده اش را به منی که کمتر از او نترسیده بودم انداخت و سرش را پایین گرفت. صدای فریاد بهزاد بدنم را به رعشه در آورد:

ــ کری؟ میگم کجا بودی؟

قطره اشکی از چشمهایش راه باز کرد. دسته کیفش را توی مشتش فشار می داد و همچنان سکوت کرده بود. بهزاد قدم مطمئنی به سمتش برداشت و کشیده محکمی به صورتش کوباند. قلبم مچاله شد. چشمهایم را بستم.

ــ که حرف نمی زنی؟ الان معلوم میشه که کجا بودی. سر خود شدی واسه من؟

دستش را کشید و بدون هیچ مقاومتی از طرف سینا توی اتاقش برد.

در که بسته شد شنیدم که داشت کتکش می زد. صدای گریه سینا و ببخشید گفتنهایش توی سرم می پیچید و انگار که خودم درد می کشم گوشه هال مچاله شدم و پا به پای گریه هایش اشک ریختم. کاش می شد که گوش ها را بست. چرا نگفتی کجا بودی؟

تمام شد. چقدر طول کشید؟ کاش انقدر معصومانه گریه نمی کرد و قلبم را تکه تکه نمی کرد. چند دقیقه بیشتر طول نکشیده بود و من هزار بار آرزو کردم کاش من جای سینا بودم. منی که عادت داشتم به این درد کشیدنها. گریه پسرک بدجور قلبم را آتش زده بود.

صداها کمتر شده بود و گاهی فقط صدای هق هقش بلند می شد. صدایی از بهزاد شنیده نمی شد. در اتاق باز شد و بهزاد نزار و آشفته بیرون آمد.

ــ تا شب همین جا می مونی. وقتی اومدم همه چیز رو مو به مو تعریف می کنی.

و در را پشت سرش قفل کرد. خودم را جمع و جور کردم و با عصبانیت به بهزاد و صورت سرخ شده اش خیره شدم. شبیه آدمی بود که چند شبانه روز نخوابیده باشد. متوجه نگاه خیره ام شد که با تعجب نگاهم کرد.

ــ چیه؟

ترس را کنار گذاشتم. خودم را کنار گذاشتم.

ــ اون فقط یه بچه است. چرا ازش دلیلش رو نپرسیدی؟

نگاهش متعجب تر شد. تای ابروش بالا رفت و با پرخاش گفت:

ــ تو کاری که بهت مربوط نیست دخالت نکن. اصلاً اینجا چه غلطی می کنی مگه نگفتم جلوی چشمم نباش؟

چشمهای گرد شده و عصبیش را بی خیال شدم و با صدای آرامی که سینا نشنود گفتم:

ــ فقط همینو بلدی؟ که به ضعیفتر از خودت زور بگی؟

دو قدم بلندش کافی بود برای فاصله کممان.

می لرزیدم. نه از سر ترس. عصبی بودم. او فقط ده سالش بود. یک بچه بیشتر نبود. چطور دلش آمده بود با آن دست های سنگینش...

پشتم به دیوار کوبیده شد. سرش را جلوتر آورد.

ــ سر به سرم نزار. الان بد جوری قاطیم. از این به بعد هم خیلی غلط می کنی تو کار منو و سینا دخالت کنی. 

سفیدی چشمانش با رگه های قرمزی که اخطار می دادند با دم شیر بازی نکن، ترسناک شده بود.

تنه اش را به تنه ام چسباند.

ــ واسه چی گفتی که زنمی؟ هان؟ نکنه برای خودت خیال بافی کردی؟ می دونی کی هستی؟ می دونی بابات چکاره است و خودتو زن من معرفی می کنی؟

اشک دوید. چرا تحقیر می کرد؟ با نفرت چشمهایم را بستم:

ــ نگران بودم. اون زنه گفت که جلسه ای. گفت بعداً تماس بگیرم. مجبور شدم. نگران سینا بودم.

شعله های تنفر، اشکهایم را خشک کرد

ــ من هیچ خیال بافی در مورد "تو" نمی کنم.

تو را غلیظ ادا کردم. تمام حسهای بدی که از گریه های سینا، از زورگویی هایش، در گلویم تلنبار شده بود را مچاله کردم و به جمله آخرم پاشیدم.

فشار دستانش کمتر شد. چشمایش دیگر عمیق نبود. سنگ بود. بی هیچ حرف دیگری کتش را برداشت و در ورودی را پشت سرش کوبید.

با رفتنش تازه به خودم آمدم. پاهام سست شدند و همان جا پشت به دیوار سر خوردم. مریم، تو بودی که به چشمهایش زل زدی و گفتی که هیچ اهمیتی برایم نداری؟ این بهزاد بود حواست هست؟

حواسم رفت پی سینا. بهزاد و استرس چسبیده به اسمش را فراموش کردم و خودم را پشت در بسته اتاق سینا رساندم. تقه ای به در زدم و آرام صدایش کردم:

ــ سینا؟ خوبی؟

جوابی نداد. صدای بالا کشیدن بینیش را می شنیدم.

ــ جوابم رو نمیدی؟ فقط بگو خوبی یا نه. سینا؟

صدای بغض دارش گفت که:

ــ خوبم.

ــ آخه کجا رفته بودی عزیز دلم؟ می دونی چقدر نگرانت شدیم.

باز هم سکوت. چند بار دستم رفت که قفل در را باز کنم ولی پشیمان شدم. شاید درست نبود. بهتر بود مشکلشان را خودشان حل کنند. باز هم تلاش کردم.

ــ چیزی نمی گی؟ از منم ناراحتی؟

ــ من از هیچ کس ناراحت نیستم حتی بابا بهزاد.

جمله اش که تمام شد دوباره هق زد. کنار در نشستم. چرا تحمل گریه های این بچه را نداشتم؟

با صدای بغض داری گفتم:

ــ برات غذا بیارم؟ ماکارونی درست کردم.

با گریه جواب داد:

ــ بابا بهزاد گفته بیرون نیام. نمی خورم. می خوام بخوابم.

گریه اش شدیدتر شد.

ــ اونا بهم گفتند که بچه ننه ای. من نمی خوام بچه ننه باشم.

گوشهایم تیز شد.

ــ کیا؟ کی جرأت کرده بهت بگه بچه ننه؟

باز هم صدای گریه.

ــ سینا می تونی باهام حرف بزنی. مگه با هم دوست نبودیم؟

جوابی نداد. ناامید ادامه دادم:

ــ هر وقت خواستی حرف بزنی من به حرفات گوش میدم. باشه؟ کافیه صدام کنی من اینجا پشت در نشستم.

ــ باشه.

نیم ساعتی در همان وضعیت نشستم. انگار خوابیده بود چون هیچ صدایی از پشت در نمی آمد.

توی آینه که خودم را دیدم به دخترک تخس با چشمها و دماغ قرمز لبخند زدم. دخترک امروز حرفش را زده بود. امروز راضی تر بود. هر چند چشمهایش گریه کرده بود. هر چند قرمزی نوک دماغش زیاد هم راضی کننده نبود. اما امروز نترسیده بود. نه که اصلاً. ترسیده بود. لرز گرفته بود. ولی نه به خاطر عامل ترسهای اخیرش. امروز خواهری کرده بود. دلسوزی کرده بود و به خاطر همین دلسوزی تحقیر شده بود. امروز راضی بود. از دخترک تخس زل زده به موهای بافته شده اش راضی بود.

عصر شده بود و هنوز سینا از اتاقش جم نخورده بود. حتی به بهانه دستشویی هم از اتاق بیرون نیامده بود. غذا نخورده بود. گفته بود تا بابا بهزادش نگوید بیرون نمیاید. 

ساعت شش بود. سینا و خنده هایش نبود و من بی حوصله تر از هر روز کنج مبل کز کرده و از اینکه مبادا سینا دلش بخواهد، تلویزیون را روشن نکرده بودم. در حیاط باز شد. با صدای ماشین بهزاد که داخل پارک می شد برای بار دوم ساعت را چک کردم. هنوز شش بود. چقدر زود!

گفته بود خیال بافی می کنم. برای بهزادی که نقشش در زندگیم مشخص نبود، دلیلی برای خیال بافی بود؟ نبود. می خواست رویاهای کوچکم را از ذهنم بگیرد. همان ها که با خیالشان آرام می گرفتم و لبخند می زدم؟

به اتاقم پناه بردم. لحظه های یکی شدن این خانواده من تنها بودم. با در و دیوار این اتاق خو گرفته بودم و ساعتها از پشت پنجره به حیاط زل می زدم.

در ورودی باز و صدای قدم های بهزاد با سکوت نه چندان معمول خانه عجین شد. قدم ها نزدیکتر شدند و در اتاق طبق معمول با ضرب باز شد.

آرام و با اخم، بدون هیچ حرف اضافه ای گفت:

ــ غذا رو آماده کن.

چقدر کلافه! عصبی نبود. به روال هر روز چشمهایش دنبال بهانه نبود. به خاطر سینا؟ او که حتی اجازه توضیح نداده بود و پسرک را کوبیده بود.

روی مبل خم شده و صورتش را با دستانش پوشانده بود. زیر ماکارونی ظهر را که دست نخورده گوشه اجاق لم داده بود، روشن کردم و با حسرت به ماهیتابه خاگینه که دیگر قابل خوردن نبود، نگاهی انداختم. امروز صبح که بیدار شده بودم، تصمیم داشتم همه چیز متفاوت باشد. امروز متفاوت بود. عجیب هم متفاوت بود. یادم باشد هیچ وقت به تفاوت فکر نکنم! هیچ وقت تلخی این روز را فراموش نمی کنم. چقدر طول می کشد تا صورت ترسیده و معصوم سینا از ذهنم پاک شود؟

میز را چیدم و دیدم که بهزاد با قیاقه کلافه تر به سمت اطاق سینا رفت. پشت در چند لحظه ای مکث کرد. دستی به صورتش کشید. نفسش را بلند بیرون فرستاد و قفل در را باز کرد.

با لحنی که غریب بود گفت:

ــ بیا بیرون.

این صدای بهزاد بود!؟ غم نشسته به صدایش دلم را تکان داد.

کنار ایستاد و منتظر خروج سینا در را تا انتها باز نگه داشت. اخم صورتش امروز برای سینا بود. مختص سینا.

سینا سر به زیر بیرو نآمد. سنگرش را ترک کرد و نگاه منتظرم را که هلاک نیمچه نگاه دزدکیش بود، بی جواب گذاشت. بهزاد به سمت دستشویی هدایتش کرد. بی حرف. قانون نانوشته بود انگار. صورتش از گریه ای که کرده بود پر بود از لک های کمی تیره تر از پوست سفیدش. که بعضی ها ممتد بود و بعضی ها همان جا زیر چال چشمهایش خشک شده بود.

میز را چیدم و لیستی که امروز نوشته بودم را روی اپن گذاشتم. کاش این یک قلم مسواک را نمی نوشتم.

با ورودشان به آشپزخانه زیر گاز را خاموش کردم. دیس را برداشتم و مشغول کشیدن غذا شدم. دو انسان بالغ و یک نیمه بالغ توی آشپزخانه حضور داشتند و هر کدام به دلایلی متفاوتر از بقیه روزه سکوت اختیار کرده بودند. سینا انگار زیادی معذب بود. غذا می کشیدم ولی حواسم شش دنگ پی اش بود. خواست لب باز کند. شاید می خواست توضیح دهد. ولی بهزاد مانعش شد و با گفتن سه کلمه "بعد از شام" به ادامه سکوت آشپزخانه مهر تأیید زد.

آرزو کردم کاش یک امشب را می توانستم پیش سینا باشم. کاش می توانستم چشم توی چشمش به دلایلش گوش دهم. نه از پشت در بسته و با گوش های تیز کرده که شاید امروز سینا زیاد هم بلند صحبت نمی کرد.

چاره ای نبود. راهی اتاقم شدم و سکوت آشپزخانه را مسکوت تر کردم.

بیست دقیقه ای گذشت. بهزاد از هال صدایم کرد و دستور جمع کردن میز را داد. اینبار غر نزدم. گفتم که امروز متفاوت بود.

رو به روی هم نشسته بودند. سینا همچنان سر به زیر و بهزاد همچنان با اخم. 

ــ خب می شنوم.

بهزاد بود که توضیح می خواست.

سعی کردم با کمترین صدای ممکن کار بکنم.

ــ علیرضا گفت که بریم کافی نت گیم بازی کنیم.

ــ خب؟

کمی جا به جا شد و نیم نگاهی به آشپزخانه انداخت. نگاه منتظرم را ندید و دوباره سر به زیر شد.

ــ من گفتم نمیام. دیرم میشه. میلاد بهم خندید. گفت تو همیشه ترسویی. چیزی نمیشه که زود برمی گردیم. گفتم بابام نگرانم میشه. علیرضا هم بهم خندید. گفت که چقد بچه ننه ای. ما دوست نداریم با ترسو ها دوست باشیم. مجبور شدم. فکر نمی کردم انقدر طول بکشه.

مردد و آهسته تر ادامه داد:

ــ تو برام آتاری نخریدی.

بهزاد بلند شد و رو به رویش ایستاد.

سینا عقب کشید.

خم شد و قد بلندش را هم قدش کرد.

ــ نگفتی نگران می شم؟ بهت نگفتم که بی اجازه هیچ کاری نکن؟ هان؟ اصلاً فکر کردی؟

دوباره گریه کرد. اشک های درشتش آرام و بی صدا به پهنای صورتش قل خورند.

ــ نمی خواستم بهم بگند بچه ننه. اونا مسخره ام می کنند.

ــ مسخره کردن اونا برات مهمه یا حرف من؟ برای چی مسخره ات می کنند؟ چون حرف بزرگترت رو گوش میدی؟ چون می خوای مودب باشی؟ اینا مسخره کردن داره؟ یعنی هر کی هر چیزی گفت باید گوش بدی؟ چون نمی خوای مسخره شی؟ این بود اونهمه می گفتی می خوام مرد بزرگی بشم. فکر می کنی اگه به فکرهای دیگران در مورد خودت اهمیت بدی می تونی مرد بزرگی بشی؟ 

جلویش زانو زده بود. دستش را دراز کرد و اشکهای صورتش را گرفت.

ــ می دونی هزار بار مردم زنده شدم تا تو اومدی خونه؟

هر دو سکوت کردند. بهزاد ادامه داد:

ــ نمی خواستم بزنمت. ولی عصبی بودم. به نظرم برات لازم بود. ایندفعه چون بار اولت بود، چون مطمئنم که دیگه تکرارش نمی کنی می بخشمت. ازت می خوام قول بدی، قول بدی که دیگه به حرف دیگران اهمیت ندی. بی اجازه کاری نکنی. قول میدی؟

انگار منتظر همین حرف بود. خودش را به آغوش برادرش پرت کرد و صدای گریه اش بلند شد. اینبار آرام نبود. از ته دل بود. گریه می کرد و تکرار می کرد که قول میدهد. تکرار می کرد که بابا بهزادش ببخشدش. که نگرانش کرده بود. که حرف هم کلاسی هایش برایش مهم شده بود. چقدر آغوش بهزاد برایش امنیت داشت.

حسرت چنگ کشید. خنجر زد. حسرت نداشتن برادر. نداشتن پدر. نداشتن کسی که بتوانم برای یک بار هم که شده به آغوش امنش پناه ببرم. مگر آغوش مامان نبود؟ بود. آغوش مامان پر از محبت بود. تسلی بخش بود. اما امن نبود. آغوش امن از زن درد کشیده ناممکن بود. اشک ریختم. غبطه خوردم. خوش به حال سینا. خوش به حال بهزاد. خوش کسانی که تکیه گاه دارند و خود تکیه گاهند.

***

دو روز گذشت. فردای آن روز، سینا هنوز از لاک ناراحت و تا حدی خجالت زده اش بیرون نیامده بود. بهزاد کمی سر سنگین بود و به قول سینا طول می کشید تا کامل آشتی کند. ولی روز بعدش اوضاع به روال سابق برگشت. بهزاد مشغول شرکتش شد و سینا مشغول درسهایش. من هم مشغول روزمرگی هایم. روزها تکرار می شد بدون کوچکترین بهبودی، کوچکترین تغییری و من همچنان مشغول افکارم بود که بالاخره کی تلکیفم روشن میشود! احساس مهمانی را داشتم که همین روزها صاحب خانه از دستش عاصی می شود. بهزاد میزبان خوبی نبود. از بهزاد به جز اخم و دستور چیزی نصیبم نشده بود. ولی دل بسته بودم به این خانه. به سینا، به آرامشش و به حس امنیتش. شاید اگر تکیه گاهی داشتم...

صبح با عجله کردنهای بهزاد هر دو راهی شدند. کار زیادی برای انجام دادن نداشتم. دستی به خانه کشیدم و تصمیم گرفتم امروز بیشتر بخوابم. دیشب باز هم کابوس دیده و تا دم دم های صبح بیداری کشیده بودم. یعنی الان بابا چه کار می کرد؟ با یادآوری دروغ هایش داغ شدم. اگر بهزاد بیرونم کند؟ 

زیر ملحفه سفیدم خزیدم و بالشتم را به عادت همیشگی بغل کردم. چیزی نگذشت که چشمهایم بسته شد.

با صدای تلفن چشمهایم نصفه و نیمه باز شد. حرصی توی جایم نشستم. اگر گذاشتند. حدس می زدم ساعت ده صبح ساعت ده صبح باز هم مزاحم همیشگی بود. کار هر روزش شده بود. گوشی را برداشتم و با گفتن اولین جمله عزیزمش گوشی را روی دستگاه کوبیدم. همان جا روی صندلی نشستم. می دانستم که پنج دقیقه بعد دوباره تماس می گرفت. و دوباره گوشی تلفنی که بدون جواب از طرف من روی دستگاه کوبیده می شد. پوفی کشیدم و خمار از خواب زمزمه کردم: "مردک جلف".

شاید بهتر بود به بهزاد می گفتم. بهزاد؟ اصلاً مگر می شد با او صحبت کرد! اعتراف کردم که توان مقابله با گوشه و کنایه هایش را نداشتم. البته اگر فقط به گوشه و کنایه اکتفا می کرد. زنگ دوم طبق پیشبینیم خورد و طبق روال هر روز تماس از طرف من قطع شد.

چند مدت که زنگ می زد و محلش نمی کردم خودش خسته می شد.

خواب کامل از سرم پریده بود. فکر کردم قورمه سبزی برای نهار آماده کنم. زنگ حیاط زده شد. گوشهایم را تیزتر کردم که شاید اشتباهی شنیدم. ولی نه کسی پشت در بود. با عجله دنبال شالم تا اتاق دویدم. اولین بار بود که زنگ خانه آن هم این موقع صبح به صدا در می آمد. شالم را سرم کردم و پله ها را دو تا یکی پایین رفتم. در را که باز کردم با دیدن کسی که پشت در بود چند ثانیه ای بی حرکت به صورتش خیره شدم. به زبانم حرکتی دادم و با گفتن سلام از جلوی در کنار رفتم.

بیتا بود که با عینک آفتابی دست به سینه و با حالت خاصی از تعجب و بی خیالی زل زده و منتظر تعارفم بود.

با گفتن "بفرمایید" داخل شد و انتظارم را برای جواب سلام بیهوده گذاشت. این خواهر و برادر همیشه شمشیر را از رو می بندند و بعد آماده گفتمان می شوند. 

عینکش را برداشت. چه شخصیت نفوذ ناپذیری ساخته بود همین عینک! حالا که برداشته بود می شد لطافت زن بودن را توی چشمهایش دید و کمی آرامتر شد.

چشم گرداند به حیاط و پرسید:

ـ تنهایی؟

با گفتن "بله تنهام" سری تکان داد و دوباره گفت:

ــ می تونیم باهام صحبت کنیم؟

پشت سرش وارد خانه شدم و با استرس به گوشه گوشه هال چشم گرداندم. مرتب بود.

روی یکی از مبلها نشست و وقتی راهم را سمت آشپزخانه کج کردم که وسایل پذیرایی را آماده کنم گفت:

ــ برای پذیرایی شدن نیومدم. بیا بشین.

مطیع مبل رو به رویش را انتخاب و شالم را از سرم باز کردم. چرا زل زده بود؟.

ــ مثل اینکه زیاد هم بهت بد نمی گذره!

متعجب سرم را بلند کردم.

ــ فکر می کردم بهزاد خیلی بهت سخت می گیره. ولی مثل اینکه اشتباه می کردم.

چشمهایم را تنگ کردم و با لحن نه چندان دوستانه ای گفتم:

ــ منظورتون از سخت رو میشه واضح تر بگید. انتظار داشتید چه جوری ببینید؟ با سر و صورت کبود؟

پوزخند زد. مثل برادرش. از همان ها که خودشان را زیادی بالا می گیرند و ارزش زیادی برای طرف مقابلشان قائل نیستند.

ــ بهزاد چیزی از تصمیمش نمی گه؟ نمی گه بالاخره رابطه شما دو نفر به کجا قراره ختم بشه؟

حرف های دلم را چه خوب حدس زده بود و به زبان می آورد.

ــ برادرتون صحبتی نمی کنه. منم ازش نپرسیدم.

ــ چرا؟ برات مهم نیست که آینده ات چی میشه؟

به پشتی مبل تکیه دادم و گفتم:

ــ فعلاً که آینده ام را پسر خالته اتون رقم زده و تو دستهای برادرتون معلوم نیست به کجا بکشه.

کمی به جلو خم شد و ملایمتر گفت:

ــ ببین دختر، باید اعتراف کنم که اومدنت تو زندگی بهزاد برای ما یا حداقل من خیلی هم بد نشد.

چشمانش به موهای بافته ام ثابت شد و ادامه داد:

ــ بهزاد قرار کانادا پیش عموم بره. ولی مثل اینکه فعلاً صرف نظر کرده. چون عموم زنگ زده بود و کلی از بهزاد گله می کرد. البته مثل اینکه تصمیم قطعی نگرفته ولی خوب همینکه فعلاً منصرف شده خودش خیلی خوبه. من نمی دونم بین تو و هومن چی گذشته. بهزاد که خودش اصلاً حرفی نمی زنه. الانم نمی دونه که من اینجام. گفتم شاید تو بدونی که تصمیمش چیه.

سرم را پایین گرفتم و گفتم:

ــ برادرتون با من صحبت نمی کنه. منم نمی دونم تکلیفم چیه.

به چشمهایش خیره شدم و انگار که هم جنسی پیدا کرده باشم که دردهای این چند وقته ام را بگویم و کمی آرامتر شوم گفتم:

ــ بعضی روزها که اذیتم می کنه مصمم می شم ازش بخوام توافقی جدا بشیم. ولی هنوز چیزی به خودش نگفتم. یعنی راستش، راستش انقدر بد رفتاری می کنه که جرأت نزدیک شدن بهش رو ندارم. وقتی خونه میاد می رم تو اتاق. چطور انتظار دارید بتونم باهاش در مورد آینده ام صحبت کنم؟

نگاهش عوض شد. بلند شد و کنارم نشست. تعجب کردم. بی هوا دستهایم را در دستانش گرفت و به صورتم خیره ماند. انگار که می خواست به عمق چشمهایم نفوذ کرده و صحت و سقم حرف هایم در مورد برادرش را بفهمد. تعجب کردم. از خواهر بهزاد که ناعادلانه توی صورتم زده بود و حالا در فاصله کمتر از بیست سانتیم نشسته و دستهایم را گرفته بود. بی حرف. آرام.

معذب شدم. انگار فهمید که دستش را عقب کشید.

ــ تو می تونی زندگی برادرم رو سر و سامون بدی. تا قبل از اینکه تو زندگی بهزاد راه باز کنی، بی هیچ وجه حاضر نبود تن به ازدواج بده. همیشه نگرانشون بودم. تو این مدتی که اینجا بودی باید فهمیده باشی که سینا شدیداً وابسته بهزاده. باورت میشه تو این ده سال حتی یک روز هم از بهزاد دور نبوده! خونه منم که میاد فقط با بهزاد. پنج سالش بود که من ازدواج کردم ولی همون موقع هم به بهزاد وابسته بود که با رفتن من وابستگیش بیشتر شد.

دوباره دست عقب رفته اش را دراز کرد و دستم را گرفت.

ــ بهزاد زود عصبی میشه. زود جوش میاره. کمی باهاش مدارا کن. ما هر سه از مادرمون خیلی ضربه خوردیم. نمی دونم تا چه حد در جریانی، مادرمون نه سال پیش وقتی پدرم فوت شده بود، ما رو به امون خدا ول کرد و آلمان رفت. من می دونم که مقاومت بهزاد برای ازدواج، همین رفتار ده سال پیش مادرمه. اون با زنها نمی تونه خوب ارتباط برقرار کنه، هر چند به اصرار من چند وقت پیش داشت راضی می شد که اونم ... ولی چیزی که من می دونم اینکه اون قلب رئوفی داره، دلش پاکه. دلش رو بدست بیار. اگه دلش باهات باشه قید کانادا رو می زنه.

اینبار شانه هایم را گرفت. تمام احساسش پشت چشمهایش خانه کرده بود.

ــ من همین دو برادر رو دارم. نمی تونم دوریشون رو تحمل کنم.

همان بیتا بود؟ همان بیتای کلانتری. او هم درد داشت؟ دلسوز برادراش بود؟ دردهایمان یکی نبود ولی درد بود. دل می سوزاند. مرهم می خواست. بیتا می خواست کمکش کنم. منی که نیاز به کمک داشتم، نیاز به دستی از غیب بودم که دستم را بگیرد و از این آشفته بازار نجاتم دهد.

به حرف آمدم:

ــ من، من نمی دونم باید چکار کنم. تا جاییکه تونستم، می تونم حرفاش رو گوش میدم. اون از من متنفره، حرفام رو قبول نداره. فکر می کنه با هومن دست به یکی کردم. فکر می کنه...

وسط حرفم پرید:

ــ یعنی بهزاد اشتباه می کنه؟ چه جوری حرفات رو باور کنم؟

روی مبل جا به جا شدم و کمی فاصله گرفتم:

ــ من نمی دونم چه جوری باید ثابت کنم. ولی به روح مامانم قسم می خورم که من اصلاً هومن رو نمی شناسم. هر چی که تو کلانتری گفتم عین واقعیتند. ولی بهزاد باور نمی کنه. من، من...

ــ خیلی خوب، فهمیدم. هومن رو می شناسم. حدس می زنم چرا باید بخواد همچین کاری رو بکنه. محمد هم باور داره که هومن توطئه کرده. با چیزایی که سینا در موردت می گفت سعی می کنم باورت کنم. پس تو هم سعی کن اینو به بهزاد بقبولونی. می شه رو پدرت حساب کرد؟

سرم را به طرفین تکان دادم. پدرم؟

بیتا رفت. اینبار از در دوستی وارد شده بود. تکلیف داده بود. گفته بود دل بهزاد را به دست بیاورم. دل بهزاد؟ وقتی گفت چرا خندیدم و چشمهای گرد شده اش را ندید گرفتم؟ گفت محبت کن. محبت بر کسی که کمترین ارتباط ممکن را داری محال است. این منطق بود. یاد منطق و فلسفه سال سوم افتاده بودم. روابط نداشته مان را تجزیه کردم و به محالات رسیدم. دیگر چه گفت؟ گفت با او صحبت کنم. منکه می خواستم صحبت کنم. ولی اگر بهزاد می گفت خیال بافی کردی چه؟ یعنی باز هم از غرور کوبیده شده ام مایه بگذارم؟! بیتا چقدر سینا بود امروز! چقدر گرم شده بودم وقتی که لبهایش آرام گونه ام را بوسیده بود. همان گونه که سیلی زده بود! یعنی مرا، مریم را با همان پدر، قبول کرده بود؟ به عنوان برادر زنش؟ پس بهزاد چه؟ اصل کاری چه؟

غذا درست کردم. فکرم به هیچ چیز نبود. کلمات را کنار هم ردیف می کردم. برای برخورد های احتمالی بهزاد، جواب آماده می کردم. استرس می گرفتم. اصلاً کار درستی هست؟ برنج را آبکش کردم و سعی کردم چهره بهزاد را مجسم کنم. مصرانه اخم پیشانیش را کنار می زدم. لحن صحبتش را ندید می گرفتم. اگر باز تحقیر کرد؟

سینا که آمد کمی فاصله گرفتم از افکارم، از باید و نباید هام. از اگرهایم. فردا امتحانات خرداد شروع می شد. چقدر ذوق داشت برای تعطیلاتش. انگار فهمید زیاد رو به راه نیستم که به حرفم نگرفت. سیب زمینی هایش را خورد و بی حرف سراغ درسهایش رفت. هر چند چشمهایش زیادی حرف داشتند. مثل همیشه. مثل هر روز.

عقربه ها امروز بر خلاف دیروز و روزهای قبلتر سرعت گرفته بودند. ناهارش را که خورد به اتاقش می روم و در مورد تکلیف زندگی ام می پرسم. انقدر بی مقدمه؟ پس چه؟ بگویم دوست دارم اینجا زندگی کنم؟ و جواب های احتمالی بهزاد بود که مضطرب ترم می کرد.

بهزاد از راه رسید. طبق معمول. با سینا خوش و بش کرد. از درسهایش پرسید و چقدر توصیه کرد که کارنامه بیست را فقط قبول دارد. کاش قورمه سبزی باب میلش بود. زهرا خانم می گفت مردها را می توانی با شکمشان مطیع کنی. چه حرفها! اگر می دیدمش حتماً می گفتم که هر گردی که گردو نیست! پنج انگشت که یکی نیست!

نیم ساعتی گذشت. صدای ورق زدنهای سینا از هال می آمد. احتمال دادم بهزاد روی مبل لم داده  یا در اتاقش مشغول استراحت است. نفس عمیقی کشیدم و در را باز کردم. به شانس نداشته ام لعنتی ای گفتم و همان اعتماد به نفس کمی که به واسطه بیتا در وجودم غلیان کرده بود را از دست دادم. روی مبل با چشمهای بسته دراز کشیده بود. یعنی بیدارش کنم؟ شاکی نشود؟

پاهایم سرکشانه به سمت آشپزخانه کج شدند. بهتر بود اول چایی دم کنم. میز را جمع کردم و تا چایی دم بکشد ظرف ها را، کمی با صدا شستم. هنوز چشمهایش بسته بود و دستش را حائلشان گذاشته بود. یک فنجان چای ریختم و زیر لب چند صلوات فرستادم. هر چه بادا باد. سینی چایی به دست، مستأصل جلو اش ایستادم. پشت به سینا بودم. چه خوب که چشمم به چشمهای متعجب و پر سوال سینا نبود. حالاچه صدایش کنم؟ بهزاد خالی؟ آقا بهزاد؟ پوف...

همه توانم را جمع کردم و طپشهای قلبم را نشنیده گرفتم.

ــ آقا بهزاد.

دستش را آرام پایین آورد و با اخم خیره شد. جوابی نداد. 

ــ چایی نمی خورین؟ 

نیم خیز شد. متعجب. چشمهایش را تنگ کرد و فکری گفت:

ــ بزارش روی میز.

مشکوک شد وقتی دید همچنان رو به رویش قد علم کرده ام. منتظر بود. چند ثانیه مکث کردم. چقدر جمله سازی سخت بود و رشته تحصیلیم چه بی ثمر بود.

ــ میشه با هم صحبت کنیم؟

لعنت به لکنت بی موقع.

چرا اخم کرد؟ قبل از اینکه تیر نگاهش عزمم نه چندان راسخم را هدف قرار بگیرد سرم را پایین گرفتم.

ــ چه حرفی؟

لحنش مشکوک شد.

ــ میشه بریم تو اتاق.

چقدر دو نفره صحبت می کردم. 

چقدر مکث می کرد. دو جمله که انقدر تجزیه و تحلیل نداشت.

ــ برو تو اتاقم منم میام.

اینبار دستوری شد. قبل از اینکه وارد اتاق شوم نیم نگاهی به سینا انداختم و لبهایی که کش می امد برای شروع یک لبخند. همین. برایم کافی بود.

در اتاق را پشت سرش بست و گوشه تختش نشست. انتظارم برای تعارف به نشستن بیهوده بود. حتی برای شروع مکالمه! چشمهایم به ساق پاهای برهنه و پرمویش ثابت شده بود. کمی بالاتر آمد و روی طرح نوشته های انگلیسی شلوارکش نشست. از این بیشتر نمی شد جلوتر رفت. اگر حالت چهره اش را نمی دیدم بهتر بود. جدی و کوتاه پرسید.

ــ خب؟

چرا دستهای افتاده کنار بدنم اضافی اند!

کمی پا به پا کردم. بالاخره که چه؟

ــ می خوام بدونم تکلیفم چیه؟

چه مقدمه چینی تیزهوشانه ای؟! اینهمه فکر کردی که مقدمه چینی کنی، موقع عمل صاف رفتی سر اصل مطلب؟

خودش را روی تخت بالا کشید و با بی تفاوتی گفت:

ــ تکلیفت؟ فکر کنم روز اول تکالیفت رو مشخص کردم.

اینبار نگاهم سر خورد تا زیر گردنش. نفس حبس شده ام انگار کم آورد که سرِ خود با صدا به بیرون پرت شد.

ــ منظورم، منظورم اینکه تا کی باید به این وضعیت ادامه بدم؟

جدی تر شد. از تخت پایین آمد و درست رو به رویم قرار گرفت. مردمک چشمهایم نزول کرد. کاش همان جا می ماند.

ــ کدوم وضعیت؟ درست حرف بزن.

یعنی واقعاً منظورم را نمی دانست؟ کاش کمی عقب تر می رفت.

کمی عقب تر رفتم و اینبار صاف زل زدم به لب های چفت شده اش و قطار وار جمله هایم را پشت سر هم ردیف کردم. چشم در چشم صحبت کردن کار من نبود.

ــ یعنی می خوام بدونم نقش من تو این زندگی چیه؟ منو آوردین اینجا که کارای خونتو انجام بدم؟ اگه اینجوریه چرا نرفتی دنبال خدمتکار؟

زل زده بود. با همان لبهای چفت شده.

ــ من خدمتکارت نیستم. من باید بدونم نقشم تو این خونه چیه؟ اینکه صبح تا شب برات بشورم و بسابم؟ برات غذا درست کنم؟ من می خوام برم بیرون؟ از بس به در و دیوار این خونه نگاه کردم داره حالم بد میشه. خسته شدم. بهم بگید تصمیمتون چیه؟ اگه قراره این روال باشه، اگه قراره اذیت بشم، من تصمیم رو گرفتم.

نفسم کم آورد. نفس نفس می زدم. دست به سینه ایستاده بود. یعنی کوه حرف هایم واکنشی نداشت؟ قدم عقب رفته ام را با قدمی به جلو پر کرد. مصمم بودم. باید امروز جوابم را می داد.

ــ میشه بفرمایید تصمیم خانم چیه؟ چه تصمیمی گرفتی مثلاً؟

پاهایم سفت و سخت به زمین چسبیده بودد. دست هایم را مشت کردم و از فشار عضلات سفت شده ام کم کردم. محکم گفتم:

ــ می خوام طلاق بگیرم.

خندید. خنده که نه، قهقهه زد.

ــ جداً. تنهایی به این نتیجه رسیدی؟ خب دیگه چی؟ دیگه به چیا فکر کردی؟

مسخره می کرد؟ جدی نگرفته بود؟ نفسهایم صدادار شد. جدی نگرفته بود. 

تکرار کردم:

ــ من می خوام از این خونه برم.

خنده اش قطع شد. جدی شد.

خم شد. صورتش درست مقابل صورتم قرار گرفت. رخ به رخ.

ــ و اگه من نذارم؟!

لحنش عصبی شده و تهدید چاشنیش کرده بود. ادامه داد:

ــ از زور بیکاری می شینی به این چیزا فکر می کنی؟ طلاق بگیری که چه غلطی بکنی؟ بری دوباره یکی دیگه رو بدبخت کنی؟ هان؟!

لب باز کردم که بگویم حرف های همیشگی را تکرار نکن، تو که باور نکردی من هم که قبول نکردم، پس چرا تکرار می کنی؟ انگشت اشاره اش را جلوی بینیش گرفت که یعنی هیس. دور دورِ من است. تن صدایش بلندتر شد.

ــ نگفتم، روز اول بهت نگفتم تو این خونه نقشت چیه؟ نشستی با خودت خیال بافی کردی که بگم طلاق می خوام، که بهزاد رو خر کنم و یه چیزی ازش بِکَنم و دوباره برم سراغ زندگی آشغالیم!

زندگی آشغالیم؟! پدرم خوب نبود. شاید، آشغال بود ولی من که پاک بودم. چرا نمی فهمید؟

ــ من نمی تونم تحمل کنم. میرم، میرم پیش بابام. دیگه طاقت تحقیر شدن رو ندارم. دیگه نمی تونم....

چشمهایم پر شد. سرریز نشد ولی هاله اشک پرده کشید. اسم بابا را که آوردم یادم افتاد که بلوف زده ام.

خیره بود. پرده اشک را دید؟

قاطع و جدی گفت:

ــ از الان تا هر وقت که من بخوام تو همین خونه می مونی. هر وقت به این نتیجه رسیدم که به اندازه کافی ادب شدی، اونوقت در مورد طلاق فکر می کنم.

میخ چشمهایش کنده شد. تمام قد شد و راه آمده را برگشت. حرفهایش را زده بود. ولی من هنوز حرف داشتم. بلوف بود ولی باید زده می شد.

ــ ولی من از این خونه می رم.

سریع برگشت. از خشم نشسته به قهواه ای هایش ترسیدم.

سمتم خیز برداشت. پای چپم ناخودآگاه عقب رفت. ولی این یکی تابع خواسته ذهنیم بود. همان جا بمان. عقب نشین.

دستم کشیده شد و با قدرت روی تخت پرت شدم. جیغ خفه ای کشیدم. تعادلم را از دست دادم و روی تختش نیم خیز شدم.

دستش تخت سینه ام را با فشار به عقب هل داد.

ــ بتمرگ سر جات.

رگ های گردنش باز هم عرض اندام کردند و استرس با مخلوطی از دل پیچه را منتقل کردند. "بهزاد زود عصبی میشه. زود جوش میاره. کمی باهاش مدارا کن" بیتا  اخطار داده بود. تند رفته بودم.

ــ می دونی، حالا که بیشتر فکر می کنم به این نتیجه می رسم که تو خیلی وظایف نسبت به من داری. می دونی که، من شوهرتم. شوهر قانونیت. 

دوباره خواستم بلند شوم که دستانش خیمه زدند و تن نحیفم را به اسارت گرفتند. سرش را جلوتر آورد و آروم و حرصی توی گوشم زمزمه کرد:

ــ مجبورم نکن کاری کنم که یه عمر از کرده خودت پشیمون بشی.

ترسیدم. نفسم به لرزه افتاد. تنم هم...

آرام با صدایی که از لرز نشسته به تنم بی نصیب نمانده بود گفتم:

ــ برو عقب، خواهش می کنم.

مکث کرد. اخمش غلیظ تر شد.

ــ تا وقتی من برم تو همین اتاق می مونی.

و تنی که از اسارت دستانش رها شد.

نگاهش به دختر جمع شده روی تختش بود و لباسهایش را می پوشید.

الان چه فکری با خودش می کرد؟ می گفت چه خوب دمش را چیدم! چه خوب زبانش را کوتاه کردم! حقش بود. تا او باشد از حق نداشته اش دفاع نکند! حقی نداشتم؟!

دکمه های پیرهنش را بست و وقتی سراغ کتش رفت، دست برد توی جیب کتش. شناسنامه هایمان بود که بیرون کشید. نگاهم چرخید به صورت عصبی ترش و خشک شد به دو جلد قرمزی که مطمئناً محتویاتش دیگر مثل قبل نبودند. بی شک حروفی با خودنویش یا روان نویس مشکی اضافه شده بود و باری که شخص صاحب شناسنامه را مسئول می کرد. شناسنامه ام اسم بهزاد را یدک می کشید. همان که ادعای شوهر بودنم را می کرد. شوهر قانونی ام. و چقدر دست نیافتنی بود اگه شوهر عاطفی ام هم بود. محال بود. همانطور که برای مامان محال شد. شناسنامه او هم خط خورده بود. اسم مردی حک شده بود. مردی که مرد نبود مثل خیلی از جنس های مذکری که فقط جنسیتشان را به رخ می کشیدند، نه مردانگیشان.

شناسنامه ها را روی تخت و کنار پاهای جمع شده ام پرت کرد.

ــ بهتره یه نگاهی بهشون بندازی. شاید یادت بیاد چطوری بدبختم کردی و حالا اینجا با وقاحت تو چشمام زل می زنی و میگی که طلاق می خوای!

شلوار پارچه ای طوسی رنگی را از کمد بیرون آورد و کمربند شلواری که صبح تنش بود را با حرص بیرون کشید. به کمربند قهوه ای که ضخیم بود میخ شدم. آب دهانم را قورت دادم. این بیرون کشیدن ها یاد آور درد بود. تن زخمی بود. بابا، عاطفه خانم و شوهرش و مامان بی هوا پشت چشمانم نقش بستند. صورت مامان واضح بود. کبود بود مثل همه کابوسهای شبانه ام. 

نفس راحتی کشیدم وقتی که شی چرمی و دردناک! به نرمی زیر هر پل شلوارِ دستش می خزید.

با حسرت به شناسنامه ها و جلد قرمزشان خیره شدم. غمباد بست نشست کنج دلم. منکه تقصیری نداشتم. منکه نمی خواستم کسی را بدبخت کنم. بلندتر گفتم. غم نشسته و رسوخ کرده به جسم و تنم به گلویم هجوم آورد. 

آرام و بی هدف گفتم:

ــ من که تقصیری نداشتم. من که نمی خواستم کسی رو بدبخت کنم. نمی خواستم...

بغض دوید تا انتهای گلویم و چانه ام رقصید. و پشت بندش بهزاد از پشت پرده اشکِ کشیده شده...

ــ یکی تو یکی هم هومن، هر دوتون راست میگین.

اشک سر خورد.

پوف بلندی کشید. شلورش را برداشت و در اتاق را پشت سرش بست.

به ساعت دیواری رو به روی تخت نگاه کردم. نزدیک چهار و نیم بود. اینجا می شستم که چه شود؟ به روتختی زرشکی مرتبش چنگ زدم. "بیشتر که فکر می کنم به این نتیجه می رسم که تو خیلی وظایف نسبت به من داری"

صدای بسته شدن در حیاط همزمان شد با باز شدن در اتاق بهزاد. سینا بود که سرک می کشید. حالا چرا می خندید؟ داخل شد و با چشمهایی که شیطان شده بود نزدیک شد.

ــ چیه؟ چرا می خندی؟

از تخت پایین پریدم و به سمت خودم کشیدمش. خنده اش بلند تر شد. غمباد چمدان بست.

ــ یعنی از این به بعد پیش بابا بهزادم می خوابی؟

به چه چیزها که فکر نمی کرد. توی بغلم چلاندمش.

ــ نه؛ کی گفته؟!

به زور از بین دستهایم عقب کشید و هر دو ابرویش را بالا برد . سر خوش گفت:

ــ آخه فکر کردم می خوای جای منو بگیری.

و به سمت در دوید.

جای من؟

ــ وایستا ببینم.

سمت حیاط دوید. پس دلش بازی می خواست. دنبالش کردم. جیغی کشید و چند پله را با هم پایین پرید.

ــ سینا خطرناکه.

ــ نخیرم من مردم. برای من که خطرناک نیست.

دنبالش کردم. حیاط را چند دور دویدم تا بگیرمش. ولی تیزتر از این حرف ها بود. به نفس نفس افتادم. قسمت چپ شکمم به درد افتاد که بی خیال گرفتنش شدم. کوتاه آمدم و گفتم:

ــ یه بار جستی ملخک، دوبار جستی ملخک، اخر به دستی ملخک.

الکی جدی شد.

ــ یعنی من ملخم!

خودم را تا اولین پله رساندم و گفتم:

ــ سینا خسته شدم.

تمام انرژیم را بابا بهزادش گرفته بود. مهم نبود. بهزاد و تهدیدهایش الان که با سینا بودم مهم نبود. 

به سینا که کنارم نشسته بود لبخند زدم.

ــ برای تعطیلات چکارا می خوای بکنی؟

سرش را گذاشت روی پاهایم. تعجب کردم. اولین بار بود. این پسر سرشار از عطوفت بود. انگشتانم را لا به لای موهایش فرو بردم. غمیگن شده بود. در عرض چند ثانیه چشمهایش رنگ غم گرفته بود.

ــ بابا بهزاد دعوات کرد؟

مکث کردم. پشت دستم را به صورت نرمش کشیدم.

ــ نه عزیزم. داشتیم با هم صحبت می کردیم.

سرش را برداشت و نافذ پرسید:

ــ اگه بابا بهزاد اذیتت کنه از اینجا میری؟

لبهایم کش آمد. غمگین. پر درد. اگر اذیتم می کرد...

دستش را گرفتم و بلندش کردم. شیطنت کردم و با هیجان دوییدم.

ــ اگه تونستی منو بگیری.

انتهای حیاط ایستادم و با چشم دنبالش گشتم. هنوز روی پله نشسته بود. این پسر با همه بچگیش عجیب بزرگ بود! عجیب می فهمید. فهمیده بود از زیر جواب دادن در رفته بودم. خنده مصنوعی لبهای کش آمده ام محو شد. دوباره داد زدم:

ــ تنبل خان دیدی گفتم نمی تونی بگیریم.

اینبار خندید. با یک جهش بلند از پله پایین پرید . برای گرفتم دوید. ذوق زده جیغی کشیدم و بدون نگاه کردن به جلو دویدم. چند قدم بلند برنداشته بودم که چیزی زیر پایم گیر کرد و با صورت نقش زمین شدم. صورتم، آخ دماغم...

سینا دوان دوان رسید و سعی کرد بلندم کند.

ــ آی سینا نمی تونم. پام.

گریه ام بلند شد. مثل همه وقت هایی که درد می کشیدم اولین عکس العملم بود. درد پایم بیشتر شد. دستم را به زمین زدم و با کمک سینا نیم خیز شدم. قرمزی خون روی کاشی ها به وحشتم انداخت. خدایا دماغم شکسته بود. عین بچه ها، با دیدن خون گریه ام شدیدتر شد. گریه سینا هم. از همان بچگی، دقیقاً از همان روزی صورت مامان خونی شده بود از خون وحشت داشتم. سینا دستپاچه شد. طفلک عین مرغ سر کنده دورم چرخ می زد و دقیقاً عین خودم نمی دانست که باید چکار کند. گریه می کرد و مدام می گفت:

ــ داره خون میاد. داره خون میاد.

دستم را جلوی بینیم گرفتم و پایم را که نمی دانستم چه بلایی سرش آمده بود را به زور جمع کردم. تا به خودم بیایم سینا سمت خانه دوید.

ــ الان زنگ می زنم بابا بهزاد بیاد.

آه از نهادم بلند شد. صدایم را نشنید که زار زدم:

ــ سینا الان خوب میشم. زنگ نزن.

درد خارج از توانم بود. گریه ام بند نمی آمد. بینیم را فشار می دادم تا خونش بند بیاید ولی به محض اینکه دستم را بر می داشتم خون با جهش بیرون می زد. حالا به بهزاد چه بگویم؟

به دقیقه نکشید که سینا خودش را رساند و گفت:

ــ الان بابا بهزاد می رسه. گریه نکن.

سر شیلنک را تا نزدیکیم کشید و آب را باز کرد. همین شیلنک لعنتی بود که ندیده بودمش. صورت و دستهای خونیم را با دست های که لرزشش خارج از کنترلم بود، شستم. بینیم سنگین شده بود. سینا کنارم نشست. ترسیده بود. نگاهم تا مچ پایم کشیده شد. به اندازه سیبی باد کرده بود. به بهزاد چه بگویم؟ بگویم بازی می کردیم؟ لعنت به شانس من. 

با صدای توقف ماشین پشت در حیاط، سینا دوید و قبل از اینکه بهزاد کلید را بچرخاند، در را باز کرد. چه زود رسید! با دیدن چشمهای گریان سینا نگران پرسید:

ــ چی شده؟

گریه اش شدت گرفت.

ــ مریم با صورت خورد زمین. دماغش خون میاد. اوناهاش.

با دست منی که تقریباً دراز کش بودم را نشون داد. خجالت آور بود. سرم را پایین گرفتم و دستمال روی بینیم را بیشتر فشار دادم.

بهزاد با قدمهای بلند بالای سرم رسید. روی نگاه کردن به چشمهایش را نداشتم. کاش عصبی نشود، کاش چیزی نگوید. مقابلم زانو زد و پرسید:

ــ چی شده؟ ببینمت.

دستش زیر چانه ام قرار گرفت و سرم را بالا کشید. نگاهش نگران تر شد وقتی خون پخش شده روی صورتم را دید.

ــ سینا بدو لباساش رو بیار.

ــ خوردی زمین؟ چه جوری خوردی که به این روز افتادی؟

نگرانم شده بود؟! گریه ام شدید تر شد. به خدا که از خجالت بود. کاش این درد تا ابد رهایم نمی کرد ولی بهزاد نمی فهمید که برای چه زمین خورده ام. 

سرم را پایین گرفتم و جوابی ندادم. گلوله گلوله اشک بود که موزایک های سیمانی را تر می کرد.

کلافه شد انگار که سرزنش بار گفت:

ــ گریه نکن. الان میریم بیمارستان ببینیم چی شده.

 سرم را بلند و بینیم را با دقت وارسی کرد.

ــ فکر نکنم شکسته باشه.

سینا پله ها را چند تا یکی پایین پرید که داد بهزاد متوقفش کرد.

ــ نگفتم پله ها رو نپر. یه حرفو چند باید تکرار کنم.

طفلک سینا. می خواست زود خودش را برساند. لب و لوچه اش آویزان شد و آرام ببخشیدی گفت و لباسها را دست بهزاد داد. با همان لحن عصبی اش اینبار از سینا پرسید:

ــ چی شد که خورد زمین؟

با التماس زل زدم به سینا که مبادا چیزی بگوید. نگاهم را ندید و چیزی را که نباید، گفت:

ــ داشتیم دنبال بازی می کردیم که شیلنگ رفت زیر پاش.

دنبال بازی؟! اصطلاح بهتری نبود سینا؟

سرم را پایین تر گرفتم. همان بهتر که نبینمش.

ــ دنبال بازی؟

مکث کرد. تن صدایش اینبار رنگ توبیخ گرفت.

ــ پاشو لباساتو بپوش.

دستم را بردم سمت پایم و خواستم کمی جا به جایش کنم که اشکم دوباره باریدن گرفت.

ــ نمی تونم. پام درد می کنه.

پوفی کرد. نزدیک تر شد و کلافه گفت:

ـ پات چی شده؟ ببینمش.

دستش که به پایم خورد جیغم به هوا بلند شد.

ــ آی درد داره. دست نزنین.

غرید:

ــ حقته، تا تو باشی نسبت به سنت رفتار کنی.

چند ثانیه طول کشید که معنی حرفش را حلاجی کردم. مسخره کرده بود یا توبیخ؟! حتماً باید به رویم می آورد؟ دیدی چه سرکوفتی زد!؟

دستمال را کناری پرت و سعی کردم پایم را جمع کنم. درد به ران پایم نشست. نسبت به سنم؟ مهم نبود. من از این دردها زیاد کشیده بودم.

 با لجبازی گفتم:

ــ الان بهتر میشم. به سینا گفتم که مزاحمتون نشه.

بی حرف و جدی نگاهم کرد و آستین مانتویم را از دستم رد کرد. خواست بلندم کند که دستم را کشیدم و گفتم:

ــ دکتر نمی خواد. خودش خوب می شه. میرم خونه.

به زور مانتو را تنم کرد.

ــ بپوش که حوصله ات رو ندارم. زود باش.

شالم را سرم کرد.

ــ گفتم که نمیام.

دستم رفت سمت شالم که بی هوا بین و زمین و هوا معلق شدم.

ــ گفتم میریم دکتر یعنی میریم. خودت رو خسته نکنی.

مور مورم شد. عرق سرد بی توجه به گرمای تنم و دردی که متحمل بودم از تیره پشتم راه گرفت.

ــ بزاریدم زمین. به خدا خودم می تونم.

خدای من شرم آور بود. 

کمی جا به جایم کرد و سوییچ را دست سینا داد. تقلا کردن هام نتیجه ای نداشت. تمام سعیم را کردم که صورتم با پیراهنش برخورد نکند. من قطعاً امروز از خجالت می مردم. دست آزادم را حائل صورتم کردم.

با صدای ضعیفی ناله کردم.

ــ تو رو خدا بزاریدم زمین.

ــ اون دستمالو بگیر جلوی بینیت. سینا در ماشینو باز کن.

ــ بابا بهزاد منم بیام؟

در را باز کرد و پشت صندلی های عقب دراز کشم کرد.

ــ نه بشین سر درسات. برگشتم می پرسم ازت. 

ماشین از جا کنده شد و من همان پشت، از درد مچاله شدم و لبم را به دندان گرفتم که آه و ناله ام بلند نشود. اینهمه آبروریزی برای امروز بس بود.

جلوی بیمارستان توقف کرد. به زحمت بلند شدم. در را باز کرد و ویلچر را تا درب ماشین جلو کشید.

ــ خودت رو بکش پایین و بشین رو ویلچر.

از خلق تنگش دلم گرفت. اتفاق بود دیگر. عمدی نبود. بود؟ خودم با این همه درد که برای جسم نحیفم زیادی زیاد بود، بیشتر اذیت می شدم. دیگر این اخم و تخمت برای چه بود؟ منکه که گفتم لازم نیست.

ــ مگه بچه شدی که دنبال بازی کردی؟

نگاه رنجیده ام را پایین گرفتم و بی حرف جلو کشیدم. قبل از دراز شدن دستش برای کمک، خودم را روی ویلچر پرت کردم. خیسی دستمال خونی ام به دستم سرایت کرد. بینی ام دوباره به خونریزی افتاده بود. اینهمه خون از کجا می آمد؟

پذیرش شدیم و دکتر اورژانس عکس رادیولوژی برای بینی و پایم تجویز کرد. همه مدت که اتاق به اتاق رفتیم و اورژانسی عکس گرفتیم و اورژانسی جواب، حرفی نزده و با اخم ویلچر را رانده بود. باز هم حس بی کسی به سراغم آمده بود. اینبار قوی تر. بی رحم تر. همان که از روز اول سکونتم در خانه اش روز به روز تقویت شده بود. با وجود دردی که متحمل بودم، بارها آرزو کردم کاش سینا زنگ نمی زد. چقدر وقتی که درد داری، وقتی که تحملت کم شده است، دوست داری کسی بود که نازت را می کشید. حداقل سرزنشت می کرد برای بی احتیاطی ات. دعوایت می کرد که چرا مواظب خودت نبوده ای؟ کاش مادرم بود. بلد بود جوری نازم را بکشد که درد را از یاد ببرم.

نگاهم به زیر پایه ویلچر بود و مچ پای باد کرده ام. اگر شکسته باشد چه؟ باید گچ بگیریم؟

این بار خجالت نکشیدم وقتی دکتر پرسید که چه طور این بلا سرت آمده؟ سر به زیر سکوت کردم و نگاه شماتت بار بهزاد را به جان خریدم.

قلبم فشرده می شد.

دکتر گفت که بینی و پایم هر دو ضرب دیده اند و نیاز به گچ ندارند. البته برای اطمینان بیشتر در مورد پایم، باید دکتر اورتوپد هم ویزیت می کرد. نسخه دکتر را گرفت و دوباره برای دکتر اورتوپد پذیرش شدیم. دلش به رحم آمد که کنار گوشم پرسید:

ــ چیزی نمی خوای؟ دردت زیاده؟ بینیت که طوریش نشده فقط باید تا چند روز دنبال بازی نکنی.

دنبال بازیش را با غلیظ و بلندتر گفت. خاموش نگاهی کردم و گفتم:

ــ سینا از درس خوندن خسته شده بود، گفتم کمی حال و هواش عوض بشه. همین.

به صورتم خیره شد. خواست چیزی بگوید ولی منصرف شد.

دکتر اورتوپد که عکس را دید حرف دکتر قبلی را تایید کرد:

ــ نشکسته ولی قوزکش در رفته. اگه گچ بگیری زودتر خوب میشه. یه کار دیگه هم می تونیم بکنیم که سه روزه سر پا بشی.

بهزاد بود که پرسید:

ــ چکاری آقای دکتر؟ هر کاری لازمه انجام بدید.

ــ می تونم قوزکش رو جا بندازم. روال اینجا اینه که گچ بگیریم ولی من پیشنهاد میدم جاش بندازم که زودتر بادش بخوابه.

ــ دکتر هر کاری که صلاحه انجام بدید.

بهزاد بود که جواب می داد. حقم داشت. خودش گفت که حوصله ام را ندارد. شنیده بودم که جا انداختن استخوان در رفته درد طاقت فراسایی دارد. آب دهانم را به سختی قورت دادم و به لبهای دکتر که می گفت" کمکش کنید روی تخت دراز بکشه" خیره شدم.

دست گذاشت زیر بغلم. خجالت زده لی لی کنان چند قدم به سمت تحت برداشتم و با یک جهش خودم را بالای تخت انداختم. نفس عمیقی کشیدم. درد داشت ولی کوتاه بود. شنیده ها تجربه نبود. ولی می دانستم که دردش نفس می برید.

دکتر دراز کشم کرد و گفت:

ــ پاچه ی شلوارتون رو بزنید بالا الان میام.

شلوارم را تا زانو بالا کشیدم. درد پایم انقدر زیاد بود که حواسم به بهزاد نبود.

دکتر که بیرون رفت بهزاد نزدیکم شد. با اخمهای درهمش شلوارم را پایین تر کشید. تشر زد:

ــ مگه گفت زانوتو می خوام جا بندازم. جمع کن پاهاتو.

بغض کردم. پاهایم را کمی کیپ کردم. الان که درد امانم رو بریده بود وقت این حرفها بود؟

خواست چیزی بگوید که دکتر وارد شد و بهزاد عقب تر ایستاد.

ــ خب آماده ای؟

نگاهی به بهزاد کردم و با ترس سرم را تکون دادم.

ــ شما هم بیاید پاش رو محکم نگه دارید.

وحشت زده به دکتر نگاه کردم و گفتم:

ــ نمی خواد. تکونش نمیدم.

ــ دخترم باید حتماً یکی محکم نگهت داره.  چه نسبتی با هم دارید؟

سکوت کردم و مصلحتی خودم را به نشنیدن زدم. واقعاً چه نسبتی با هم داشتیم؟

چشم های ریز شده بهزاد وسط چشم هایم نشست. همزمان با نفس پر صدایش گفت که:

ــ همسرمه.

چشمانم چرخید روی ته ریش صورتش و چشم های ماتش را کوتاه دید زد. گفت که همسرش بودم؟

چشمهایم را بستم.

تعجب را می توانستی در نگاه دکتر گیر بیندازی.

حق داشت. میان من و بهزاد تفاوت از زمین تا آسمان بود.

دست های بهزاد پایم را محکم نگه داشتند. خبری از اخم های غیرتش نبود!

دکتر آرام مچ پایم را گرفت. 

به چپ و راست که تکانش داد نفسم بند آمد. چنگ کشیدم به بازوی بهزاد. جیغم به هوا رفت و دست هایی که محکم گرفته بودند قفل شدند و توان حرکت را گرفتند.

میدانی، درد که به استخوان می رسد به ریسمان پوسیده هم چنگ می کشی. تو نمی دانی که بی کسی چه دردی دارد. نمی دانی، نازکش نداشتن چه دردی دارد.

ــ آروم دختر جون الان تموم میشه.

*******

روی صندلی های عقب دراز کشیده بودم. هنوز تتمه اشک هایی که ریخته بودم روی صورتم باقی مانده بود. جیغ کشیده بودم و گلویم خشک شده بود. الان که این پشت دراز کشیده و دردم از صدقه سری آمپولی که نوش جان کرده بودم، کمتر شده بود، از آن همه داد و هواری که برای یک مچ پای در رفته راه انداخته بودم، خجالت زده و خودم را به خواب زده بودم. ولی مگر می شد آن درد را متحمل شد و جیغ نکشید؟! وقتی سوار ماشین می شدم بهزاد گفته بود چقدر کولی بازی درآوردی! جوابی نداده بودم. ولی او که خبر نداشت چه دردی کشیده بودم.

تمام طول راه موزییک آرامی پخش می شد و بهزاد آرام و فکری رانندگی می کرد. سیاوش قمیشی بود که طنین صدای گرمش روح را نوازش می داد.

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی

عمرشونو بی همنفس کز میکنن کنج قفس

آرام بخش تزریقی چشمانم را وادار به بسته شدن کرد.

سینا بود که صدایم می کرد. چشمانم کامل باز نشده بود که سریع توی جایم نشستم. دو چشم سیاه موشکافانه براندازم می کرد. سینا بود و من هنوز روی صندلی های عقب جا مانده بودم.

ــ خوب شدی؟ بابا بهزاد گفت هیچ جاییت نشکسته.

و دستش را برای بلند کردنم دراز کرد. بهزاد سینا را پس زد و گفت:

ــ تو کیسه ها رو ببر تو. من میارمش.

سریع خودم را جمع و جور کردم و دستم را به نشانه نه جلو کشیدم. لازم نبود دوباره لقب کولی بدهد.

اخمهایش توی هم رفت و جدی گفت:

ــ اگه می تونستی به خودم زحمت نمی دادم. دستت رو بنداز دور کمرم و بیا پایین.

من که چیزی نگفتم. چرا سر جنگ داشت؟

کمی جلو کشیدم و وقتی مرددم دید خودش دست به کار شد. لبهایم را روی هم فشار دادم. کوچکترین برخوردی با بهزاد، بیشتر از آن چیزیکه فکرش را می کردم معذبم می کرد.

تا به خانه برسیم صد بار به خودم لعنت فرستادم. روی اولین مبل نشستم و آرام تشکر کردم و گفتم:

ــ ببخشید تو زحمت انداختمتون.

چیزی نگفت و به اتاقش رفت. سینا بلافاصله بعد از گذاشتن کیسه ها، که حالا فهمیده بودم غذاست با عجله به سمتم آمد و گفت:

ــ می خوای برات جا بندازم دراز بکشی؟

لبخند زدم و گفتم:

ــ نه عزیزم چیزیم نیست که. میرم اتاقم کمی دراز بکشم. دکتر گفت زودی خوب میشم.

خندید و به بینی دردناکم اشاره کرد.

ــ خیلی خنده دار شدی.

با احتیاط دستی به بینیم کشیدم و پرسیدم:

ــ جدی؟ مگه چه جوری شده؟

ــ باد کرده و قرمز شده.

خنده اش اوج گرفت.

یعنی انقدر خنده دار شده بودم!

ــ سینا کمکم می کنی برم صورتم رو بشورم؟

دستش را انداخت زیر بغلم و لی لی کنان به سمت دستشویی رفتم.

بینی ام واقعاً خنده دار شده بود. شبیه دلقک های سیرک با آن دماغ بزرگ و قرمزشان. روی پیشانی و بینیم خراش افتاده بود و اطراف بینی ام کمی به کبودی می زد. صورتم را شستم و درد حاصل از برخورد آب سرد با صورتم را به جان خریدم. خسته بودم. دوست داشتم یک دل سیر، بدون هیچ بهزادی! بدون هیچ ذهن پر شده از لفظ همسرش! می خوابیدم.

بسته های غذا را توی آشپزخانه مرتب می کرد. بوی کباب می امد و دلم را به تلاطم می انداخت. بی توجه به عجز و لابه شکمم راه اتاقم را در پیش گرفتم. سینا و مهربانی بی حد و حصرش دست انداخت زیر بغلم و تا اتاق همراهیم کرد.

لباس هایم را عوض کردم. به مانتوی زهوار در رفته ام که رسیدم باز هم حسرت خوردم که کاش لباس تن ملاک هیچ چیز نبود! کاش ذهن دکتر اورتوپد را  انقدر به تفاوت بین من و او مشغول نکرده بود.

امروز بهزاد خوب بود. مهربان نه، فقط خوب بود. مراعات حالم را کرده بود و غذا گرفته بود. همین برای من خیلی زیاد بود. به یاد آغوشش افتادم. چقدر امن بود اگر دوستم داشت. گرم بود و مستحکم، اگر فقط کمی در قلب سخت و سنگش جا داشتم. 

چه بود خوب اگر...

خیال بافی نکن مریم.

در اتاق باز شد و سینا و چشم های شیطانش سرک کشید. 

ــ بابا بهزاد میگه بیا شام بخور.

بابا بهزادش را چراکشید؟

شام بخورم؟ با بهزاد؟ سر یک میز؟

لبخند کم جانی زدم و گفتم:

ــ شما بخورید. من گرسنه ام نیست.

شاید سینا اصرار کرده بود. وگرنه بهزاد که چشم دیدنم را هم نداشت چه برسد به اینکه دقایق طولانی کنار هم بنشینم و مثل خانواده های خوشبخت غذا بخوریم و از لحظات زندگیمان لذت ببریم!

ــ بیا دیگه، خودش گفت.

تیزتر از این حرفها بود.

ــ خوابم میاد سینا. اگه گرسنه ام شد بعداً میرم بخورم.

کاش بیشتر اصرار کنی سینا. اصلاً چه می شد خود بهزاد به این ضیافت دعوتم می کرد.

آه کوچکی برای معده بغض کرده ام کشیده ام. بالشتم را مرتب کردم و در جواب لب و لوچه ی آویزان سینا گفتم:

ــ برو دیگه. می خوام بخوابم.

بی حرف در را بست. دستم را روی شکمم فشار دادم تا از سوزش معده ام کم کنم. وعده دادم که می خوریم دیگر. مگر هر روز این ساعت شام می خوردی که حالا اینطور به صدا افتادی؟

دراز کشیدم و آرام ران پایم را که درد قوزکش تا این بالاها هم سرایت کرده بود، ماساژ دادم.

در دوباره باز شد. این با ضرب باز شدن ها یعنی پشت بندش بهزاد با اخم پشت در بود. حالا درجه و عمق اخمش بسته به موقعیت بود. گاهی عمیق و گاهی شاید نمایشی.

درد و ضعفم مانع از این شد که بتوانم سریع بنشینم.

ــ مگه صدات نکردم؟ بیا شامتو بخور. حوصله مریض داری ندارم.

نوع اخمش قابل تشخیص نبود. نه عمیق بود نه نمایشی.

دلم گرفت از جمله بندیش. حالا چه می شد اگه جمله آخرش را حذف می کردی؟! احساس به خرج نمی دادی، ولی زخم زبان نمی زدی چه می شد؟ آسمان خدا که بر زمین نمی آمد!

آرام گفتم:

ــ گرسنه ام نیست. ممنون.

ــ تا دو دقیقه دیگه سر میز باش. میگم سینا بیاد کمکت.

قبل از شنیدن هر نوع بهانه اضافی، رفته بود. این یعنی اینکه حرف بیخود نزن! اینجا منم که حرف می زنم! شاید هم رنگ رخساره پریده ام از درون به تکاپو افتاده ام خبر داده بود.

سینا برایم قیافه گرفته بود. یعنی دیدی دروغ نگفتم؟ دیدی خودش گفته بود. چه بامزه قیافه می گرفت. قبل از اینکه از اتاق بیرون برویم گفتم:

ــ قهر نباش دیگه. گرسنه ام نبود. الانم زورِ باباته که دارم میام.

صورتش را تصنعنی به سمت مخالفم برگرداند. یعنی اینکه باز هم قهرم.

سرش را بوسیدم و گفتم:

ــ حالا آشتی؟

شانه بالا انداخت.

دوباره لوس شدم.

ــ سینا آشتی؟

برگشت و با قیافه صد و هشتاد درجه تغییر کرده از همان بوسه کوچک گفت:

ــ آشتی.

کنار سینا نشستم. و منتظر شدم تا اول بهزاد بعد هم سینا غذا بکشند. معذب بودم. به حضور بهزاد عادت نداشتم. همیشه در حد یک سر پا دیدن یا دید زدن از آشپزخانه نزدیکش بودم. اما حالا، سر یک میز...

خودش دست به کار شد و برای هر بشقاب سه سیخ کباب گذاشت و با گفتن بسم الله شروع کرد. می دانستم بی شک مزه کباب ها را نخواهم فهمید.

شام در سکوت بهزاد، خجالت کشیدن های بی مورد من، و هر از گاهی شیطنت های سینا تمام شد. بیشتر از یک سیخ نتوانستم بخورم. و به این فکر کردم آخرین باری که کباب خورده بودم کی بود؟

بشقاب ها را جمع کردم و سینا مردانه، پیشنهاد شستن ظرفها را داد. اطمینان دادم که تا فردا پایم بهتر میشود و می شورمشان. قبل از اینکه میز کامل جمع شود بهزاد آشپزخانه را ترک کرد. الکی چقدر خجالت کشیده بودم. از همان هال رو به من بود یا سینا!، گفت:

ــ جمعه مهمون داریم.

سینا ذوق زده بالا پرید.

ــ بیتا و آقا محمد می خوان بیان؟

بهزاد خلال دندانش را داخل سطل کناری مبل پرت کرد و گفت:

ــ عمه و شوهرش هم میاد.

قیافه سینا وا رفت و اخم کوچک ابروهای مشکیش شکل گرفت.

روی صندلی آشپزخانه با عصبانیت نشست و لبش را به نشانه نارضایتی جلو کشید.

متعجب به لب آویزان شده اش نگاهی کردم. متوجه نگاهم شد و سرش را پایین گرفت. بهزاد تا جلوی پیشخوان آمد و جدی رو به سینا گفت:

ــ سینا دوست دارم مودب باشی. از الان می گم که بعداً نگی نگفتی.

جوابی که نگرفت جدی تر پرسید:

ــ شنیدی چی گفتم؟

ــ بله شنیدم. چشم.

همین چشم گفتنش برای بهزاد کافی بود تا سری تکان بدهد و راه آمده را برگردد.

نگاهش را بالا کشید و جوری که فقط من بشنوم گفت:

ــ عمه رو دوست ندارم. کاش نمی اومد. کاش مریض می شد و نمی اومد.

ــ هیس. میشنوه ها. چرا دوسش نداری؟

نگاهی به هال انداخت و وقتی از دور بودن کافی بهزاد مطمئن شد گفت:

ــ همش میاد سوالهای عجیب و غریب می پرسه. دوست ندارم جوابش رو بدم. اون سری هم... اصلاً دوسش ندارم.

ــ باشه. بعداً برام تعریف کن. الان می ترسم بشنوه.

سری تکان داد و باشه ای گفت.

از سینا خواستم تا خربزه توی یخچال را بیرون بیاورد تا قاچش کنم.

تکه های قاچ شده را داخل ظرف چیدم و دست سینا دادم. با اینکه زود بود و هوا هنوز گرگ و میش، ترجیح دادم به اتاقم بروم. سینا انقدر گرفته بود که لی لی کردنم را ندید. از فردا امتحاناش شروع می شد و بعد تعطیلات تابستان. 

عینک به چشم، رو به روی تلوزیون خاموش نشسته بود و داشت چیزی را از کتاب جغرافیای سینا می نوشت. عینک زدنش را ندیده بودم. فرم صورتش جذابتر شده بود یا جدی تر!؟ داشت سوال طرح می کرد. چقدر از این بچه کار می کشید! 

از کنار مبلی که بهزاد نشسته بود رد می شدم که ایستادم و گفتم:

ــ ممنون بابت غذا.

عینکش را برداشت و به تکان دادن سرش اکتفا کرد.

ــ بیا بشین کارت دارم.

با من بود؟ پر سوال برگشتم و نگاهش کردم.

تاخیرم را که دید رو به سینا گفت:

ــ این سوالا رو جواب بده. اگه اشکالی داشتی ازم بپرس.

با فشار دست سینا به سمت مبل کناری بهزاد هدایت شدم. اینجا زیادی نزدیک بود. روی کاناپه کناریش نشستم و وقتی بهزاد را سرگرم سینا دیدم، همانطور نشسته خودم را تا انتهایی ترین فاصله از بهزاد کشاندم. کارم داشت؟ کاش از بابا نمی پرسید.

سینا بی اینکه بهزاد حتی اشاره ای کند به اتاقش رفت. اینجا خبری از چشم و ابرو آمدن نبود. هر چه بود درک بالای بچه ده ساله بود.

به فاصله ایجاد شده بین من و خودش نگاهی کرد و با چنگال قاچی از خربزه را داخل بشقابش گذاشت. بی مقدمه پرسید:

ــ چقدر درس خوندی؟

دلم بی اجازه ذوق کرد. کودکانه.

برایش مهم شده بودم؟!

کمی جمع تر شدم و با من و من بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:

ــ پارسال دیپلمم رو گرفتم.

و تمام سعیم را کردم که صدای نفسهای مضطربم را نشنود.

کامل به سمتم چرخید. با کمی مکث انگار که داشت جوابم را تجزیه و تحلیل می کرد پرسید:

ــ چه رشته ای؟ معدل دیپلمت چقدر شده.

نگاه میخ شده روی دمپایی های مشکی اش را بالا کشیدم و متعجب از اینکه چرا این سوال ها را می پرسد جواب دادم:

ــ انسانی. معدلم نوزده و نیم شد.

اینهمه خجالت کشیدنم برای چه بود! دانه های درشت عرق از تیره پشتم یکی یکی و با طمأنینه راه باز می کردند. این چند وقتی که اینجا بوده ام این اولین بار بود که بهزاد اینجور، بدون هیچ عدواتی، مثل دو آدم بالغ، مخاطبم قرار می داد.

پایش را روی پای دیگرش انداخت و اینبار نگاهم تا دست هایش کشیده شد. 

ــ کنکور شرکت نکردی؟

نگاه بالا رفته ام را زیر انداختم و گفتم:

ــ نه. نشد که دفترچه بگیرم.

ــ چرا؟

این بار نگاه رنجورم به گودی کتفش نشست.

بدیهیات که جوابی نداشت. می خواست اذیتم کند؟ می خواست دوباره یادآوری کند که از چه خانواده ای هستم؟

چه خیالها گذر کرد...

چشمانم را برای تمرکز و شاید کمی آرامش روی هم فشار دادم. برای کسی که بابا را دیده بود ترجیح می دادم صادق باشم. با یکبار دیدنش، هر کسی می توانست به یقین در موردش قضاوت کند. مگه نه اینکه رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون!

ــ بابام نذاشت.

بشقاب محتوی خربزه را از روی میز برداشت و درست مثل مفتش های زمان شاه پرسید:

ــ از مادرت بگو.

از مادرم؟ منظورش چه بود؟ از مادرم بداند که چی بشود؟

خدایا چقدر گرمم بود. تب خرداد بود یا تَفِ نزدیکی بهزاد!

پاهای تمام قدش مقابلم ظاهر شدند. بلند شده و درست جلویم ایستاده بود. دستپاچه شدم. سرم را بالاتر گرفتم. اینبار تا گودی گردنش.

ــ دوست دارم همه چی رو عین حقیقت بهم بگی. هر چیزی که می پرسم.

چرا کمی عقب نمی کشید!

کمی جا به جا شدم. انگار فهمید دختر رو به رویش زیاد هم به نزدیکی مردی که نمی شناسدش عادت ندارد.

عقب گرد کرد و روی مبل دو نفره ای که بارها توی رویاها و شاید خاله بازی هایم! نقش بازی کرده بود نشست.

دوست داشتم صادق باشم.

ــ مامانم پارسال فوت کرد.

مکث کردم. نگاه منتظرش را می فهمیدم.

ــ یعنی دق کرد. از دست بابام. از دست کاراش. نتونست طاقت بیاره. مهربون بود. بیشتر از بابام غیرت داشت. خیاطی می کرد و خونه های مردم کار می کرد تا من بتونم برم دانشگاه. ولی نشد. عمرش کفاف نداد. گفتند سکته قلبی کرده. گفتند قبلاً هم چند سکته خفیف داشته. ولی من خبر نداشتم. درداش رو بروز نمی داد. کار می کرد و کار. بعضی وقتها، یعنی بیشتر وقتا بابام با زور و کتک همه پس اندازش رو می گرفت. وقتی تنهام گذاشت، وقتی می شستنش، هنوز تنش کبود بود.

بغض پا تند کرد. چانه ام لرزید. قطره اشکی چکه کرد روی دستم که ماهرانه می رقصید. پوستم دانه دانه شد. سردم شد.

نفسش را بیرون فرستاد. کلافه شد یا باز هم خیال بافی کردم؟

ــ گریه نکن.

این بار بلند تر. توبیخی. از همان هایی که مختص سینا بود.

ــ انقدر گریه نکن. انقد اشکت دم مشکت نباشه. حرفت رو بزن.

ادمه دادم. باید می گفتم. باید می دانست که دروغ نگفته ام. باید تلاشم را می کردم. حالا که قدم گذاشته، حالا که شاید، برایش مهم شده ام، باید همه چیز را می گفتنم.

ــ مامان که رفت، بابا بدتر شد. خمار تر شد. صاحبخونه چند بار اومد بافور و منقلش رو انداخت تو کوچه. از وقتی مامان رفته بود، اجاره خونه نداده بودیم. می گفت دخترت رو بهم بده تا خونه رو به نامت بزنم. مردک شصت سالش بود و منو می خواست. از بابا هم بزرگتر بود.

صحبت کردن با وجود گلوله ای در گلو چقدر سخت بود.

ــ کاموا گرفتم که بافتنی ببافم. که بتونم اجاره خونه رو جور کنم. که مردک دست از سرم برداره. ولی بابا، تا یه پولی دستم می دید همون بلایی رو سرم می آورد که سر مامان آورده بود. همسایه ها کمکم کردند. شب و روز میل بافتنی دستم بود. پولامو هر چند کم بود، گذاشتم پیش یکی از همسایه هامون. قرار بود جمع کنم و بدم جای اجاره. ولی خیلی کم بود.

خم شدم. به خدا که دردهایم دردی نبود که گریه نکنی. تقصیر من نبود اگر قلبم را می سوزاند.

دستهایم را گرفت و از صورتم کنار زد. چشمانش، چشمانش یک جا بند نبود. چیزی شبیه همان روزی که سینا را بغل کرده و گریه هاش را به جان خریده بود. چشم ها که دروغ نمی گفتند.

ــ گریه نکن

کافی بود نگاهش کنی و درماندگی را در صورتش ببینی. به خاطر من بود!

چقدر خوب شده بود، شاید هم مهربان. چقدر مرد زندگی شده بود. مَرد دخترک نوزده ساله ای که به عمر روز های زنده بودنش مَرد! ندیده بود.

چشم هایش را گرفت و از روی میز جعبه دستمال کاغذی به سمتم دراز کرد. مردد نگاهی به صورتش انداختم. چشمهایش که از چند دقیقه پیش غریب شده بودند را فاکتور گرفتم و نگاهم نشست به ته ریش یک روزه اش. دل باکره و دل دست نخورده ام اعتراف کرد به جذابیت مردی که امروز برای چند دقیقه ای مردم شده بود.

بلند شد و چند قدم عقب تر رفت. این بار مبل رو به رویم را برای نشستن انتخاب کرد. به عادت همیشه پا روی پای انداخت. منتظر بود! من که همه چیز را گفته بودم. اصلاً چرا می خواست بداند؟

صورتم را با پشت دستم پاک کردم. نگاه خیره اش بیچاره ام می کرد. کاش می توانستم به اتاقم پناه ببرم. کاش انقدر قوی بودم که مرد چند دقیقه ایم را کنار بزنم و بیرحمانه! پا روی دلم بگذارم.

ــ فامیل چی؟ دایی، عمو، خاله، فامیل نزدیک کی رو داری؟

لحن جدی اش حواس رفته ام را هوشیارتر کرد. فامیل نزدیک؟! برای چه می پرسید؟ برای چه؟

ــ برای چی می خواید بدونید؟ اصلاً این سوالا بعد از دو هفته برای چیه؟

مشکوک تر و بی تفاوتر جواب داد:

ــ باید بدونم.

باید؟! باز هم می خواست قدرت نماییی کند؟

امروز خوب بود. سوای بلایی که سرم آمده بود، سوای دردی که کشیده و اشک هایی که ریخته بودم، امروز خوب بود، مثل بهزاد که خوب شده بود. ویلچرم را رانده بود و حالم را پرسیده بود. امروز دوست داشتم باب میل بهزاد باشم. حرف شنو.

ــ فامیل زیادی نداشتیم. مامان می گفت به خاطر بابا خیلی وقت بود که سراغی ازمون نگرفتند. مامانم خواهر و برداری نداشته ولی بابا یه خواهر و برادر داره که نمی دونم الان کجان.

فکری خوره وار به جانم افتاده بود. برای چه از فامیل نزدیکم پرسید؟ یعنی می خواست...

لبهایم را روی هم چفت کردم و به صورتش نگاه گذرایی انداختم. مردد و مستاصل گفتم:

ــ من که گفتم طلاقم بدید، چند روز پیش، یادتونه؟ وقتی طلاق گرفتیم شما تعهدی در قبالم ندارین. من، من نمی خوام سربار باشم. میرم پی زندگی خودم. از فامیل نداشته ام سوال می کنید که منو بسپرید به اونا؟

دیدم که اخم هایش، همینطور که بار جملاتم سنگین تر شد، در هم کشیده تر شدند. از همان اخم های وحشتناک روزهای اول. از همان ها که تا مغز استخوانت رسوخ می کنند. سریع بلند شد. ترسیدم. بالا تنه ام را تا انتهایی ترین گوشه  مبل بالا کشیدم. منکه چیزی نگفتم.

مچ دستهایم را گرفت. جیغ خفه ای کشیدم. چشمان سرخ شده اش را به چشمهای ترسیده ام دوخت و شمرده شمرده گفت:

ــ اگه بفهمم این چیزایی که گفتی، این که گفتی فامیلی نداری، اینکه سعی کردی اجاره خونتون رو پرداخت کنی، اینکه مادرت خوب بوده، همه و همه، حتی اگه یک کلمه اش دروغ بوده باشه، اونوقت دیگه؛ این همه باهات خوب تا نمی کنم.

تیر خلاص را زد. با شقاوت.

چشم هایش را بست.

ــ از دروغ متنفرم. از زنهای دروغگو متنفرم.

دست هایم را بالا برد، نگاهی به در بسته اتاق سینا انداخت و لبهایم بود که آتش گرفت.

فلج شدم. شنیدم که طپش قلبم برای چند ثانیه ای نه چندان کوتاه متوقف شد. خفقان، راه تنفسیم را مسدود کرد. با چشمهای بیش از حد گرد شده به بهزاد که تمام قد، در نزدیک ترین فاصله ممکن به دخترک بی پناهی که هزار حس مبهم را تجربه می کرد ایستاده بود، نگاه کردم. شوک زده و دستپاچه دست بردم سمت لبهایم. داغ بودند. سرم را چند بار تکان دادم. گنگ. پوزخند گوشه لبش، تمام آمال سفید و بکر از جنس حوا بودنم را به یغما برد.

ــ این برات درسی میشه که حرفهام رو جدی بگیری.

سیب کوچک گلویم بالا و پایین شد و جایی همان پایین میان بغضهای کلافه ام گیر کرد.

لحن ترسناکش وقتی که خم شد و انگشت کشید به لبهای آتش گرفته ام، آتش خاکستر شده همین دقایق پیش را، از بن خاموش کرد.

ــ بهت هشدار دادم. ندادم؟ گفتم وادارم نکن. نگفتم؟

همانطور خم شده منتظر نگاهم کرد.

سیب گیر کرده دوباره بی قراری کرد.

شاید ناامید شد که نگاهش را پشت نگاه خیسم جا گذاشت و عقب گرد کرد.

****

با دستی که جلوی چشمم تکان می خورد میخ نگاهم را از خربزه های آب انداخته روی میز گرفتم. دست های کوچک سینا بود که همه تلاششان را می کردند که دخترک را از عالمی که هپروت نبود و بیشتر به برزخ می نمود، بیرون کنند.

بهزاد نبود؟

ــ مریم خوبی؟ برات آب بیارم؟

متوجه حرفش نشدم و همینجور الکی سری تکان دادم. لیوان آبی جلوی دستم گرفته شد. به سینا نگاه کردم. نگران بود. چشمانش می گفت.

برای بار چندم بود؟ نمی دانم. دست کشیدم به لب هایی که هنوز داغ بودند. بهزاد داغشان کرده بود. گفت که برایم درسی خواهد شد.

هوا تاریک شده بود. به نظر یک ساعتی بود که گوشه مبل نشسته بودم. ذهنم پر شده بود از چراهایی که راه به جایی نداشتند. بهزاد چه کار کرده بود؟ چرا نقش پوزخند لعنتیش جلوی چشمانم رژه میرود.

آب را یک ضرب بالا کشیدم. 

ــ چرا رنگت پریده؟

لیوان را دستش دادم و گفتم:

ــ چیزی نیست الان خوب میشم. کمکم می کنی برم تو اتاق.

دستم را دراز کردم و با کمکش بلند شدم. از گوشه چشمم دیدم که در اتاقش باز شد. نقش پوزخندش، پررنگ تر جولان داد.

ــ سینا نوشتی تکالیفت رو؟

سمت پنجره سر چرخاندم. درست مخالف جایی که ایستاده بود. 

ــ بله نوشتم. الان میارمشون.

نگاه خیره بهزاد را پشت سر گذاشتم و در اتاق را بستم. این فقط یک درس بود.

آفتاب زده بود. با رخوت و سنگینی از جا بلند شدم. دیشب را ساعتها بیداری کشیده و از خدا شکایت کرده بودم. نگاهم را تا عقربه های ساعت کوچک رومیزی که دو روزی بود مهمان اتاقم شده بود، کشیدم. عقربه ها هشت و چهل و پنج دقیقه را نشان می داد. با یک پرش بدون توجه به درد پیچیده در قوزک پایم خودم را تا پشت در کشاندم. دیر شده بود. خواب مانده بودم. در را که باز کردم کسی نبود. رفته بودند. با دیدن بسته نان جا مانده روی میز ، فهمیدم که بی صبحانه نرفتند. چرا بیدارم نکرد؟!

درد آشنایی زیر دلم پیچید. بی حوصله با تپش قلب بالا رفته روی مبل نشستم. پلک هام را روی هم کشیدم. دیروز روی همین مبل، بهزاد ...

***

می لرزیدم با اینحال کشوی اول را باز کردم. قرآن بود و جانماز. باز هم همگی سبز. با تردید کشوی دوم را بیرون کشیدم. یک سری کاغد و مدارک. جلد قرمز رنگ شناسنامه هایمان بین انبوه کاغذ ها سفید توی چشم می زد صفحه ی اول شناسنامه بهزاد را ورق زدم. نام پدر بهروز. نام مادر فرانک. محل صدور تهران. تاریخ تولد ...13، سریع ذهنم حساب و کتاب کرد. سی و یک سالش بود. یعنی دوزاده سال از من بزرگتر. دوزاده سال! وقت از دست می رفت. الان چه وقتش بود؟ شناسنامه ها را سر جایشان قرار دادم و کشو را بستم. دست هام می لرزید. کشوی سوم شلوغ بود. یک سری لباس زیر و شلوار خانگی. کمی بلندشان کردم چیزی نبود. کشوی آخر. تقریباً خالی بود. یک سری چسب و میخکوب و ... ولی نه آن ته چند تا اسکناس بود. با خوشحالی جلو کشیدمشان. چند تا پانصدی و یک هزاری. یکی از پانصدی ها را برداشتم و بقیه را عقب، سر جایشان سُر دادم.

چشمم خورد به پای ورم کرده ام. ورمش کمتر شده بود ولی درد داشت. با این پا کجا می خواستم بروم؟

توی ذهنم دنبال سوپری بودم که این نزدیکی ها دیده باشم. مانتویم را پوشیدم و یادم آمد سوپری بزرگی سر کوچه ای که پیچیدیم دیده بودم. شالم را سر کردم به اسکناس مچاله شده در دستم نگاه کردم. دزدی بود؟ پس چکار می کردم؟ بین دو جنس مذکر که دردم را نمی دانستند چه کاری میتوانستم بکنم؟ بی توجه به درد پا و شکمم که لحظه لحظه بیشتر می شد، از خانه بیرون رفتم. کلید نداشتم، سنگ کوچکی را از باغچه پیدا کردم و لای زوار درِ حیاط گذاشتم.

همزمان با بیرون رفتنم درب خانه رو به رو هم باز شد. زن میانسالی با ظاهری شیک با تعجب به سر تا پایم نگاهی انداخت. چشمانش را تنگ کرد و بعد از چند ثانیه مکث در ماشین پارک شده جلوی خانه را باز کرد. سر و وضعم از دور داد میزد که از جنسشان نیستم. با این صورت داغان شده ام شبیه کارگرهای خانه بودم. گوشه مانتویم را توی دستم فشار دادم و به دور شدن ماشین نگاه کردم.

ماتم زده نگاهی به سر کوچه انداختم. زیاد هم دور نبود. لنگ لنگان به راه افتادم.

سوپری تقریباً شلوغ بود. آدمهایی که سر و وضعشان، یا بهتر بگویم سر و وضعم با آنها جور که نبود هیچ، بلکه تضاد فاحشی داشت. من هم شرعاً زن یکی از همین مردها بودم. شوهرم دیروز اخطار داده بود که پایم را از فراتر از حدم نگذارم. وگرنه...

از بین قفسه های پُرِ سوپرمارکت چیزی را که می خواستم برداشتم و با خجالت قیمتش را از فروشنده جوانی که از همان اول ورودم با نگاه هیزش زل زده بود، پرسیدم. با لرزش صدایم توجه چند نفری جلب شد. لباس خوب نپوشیدن که اینهمه تعجب نداشت. نگاه چندش فروشنده جوان را ندید گرفتم و اینبار با صدای بلندتری پرسیدم:

ــ میشه بفرمایید چقدر میشه؟

ــ لبخند پهنی زد و تمام سی و دندان سفیدش را به نمایش گذاشت. 

جوری که خودم بشنوم گفت:

ــ مثل اینکه مال این طرف ها نیستی خانم خوشگله. آی بشکنه دستی که به این روز درت آورده.

با عصبانیت گفتم:

ــ اصلاً میرم از جای دیگه خرید کنم.

عقب گرد کردم که بالأخره بی خیال هیز بازیش شد و گفت:

ــ میشه دویست و پنجاه تومن.

پول را حساب کردم و با نفس حبس شده از مغازه خارج شدم. با قیمانده پول را توی کشو می گذاشتم. چاره ای نداشتم. اصلاً همین امروز ظهر می گفتم که که از کشویت دویست و پنجاه تومان پول برداشته ام. 

به انتهای کوچه درست همان جایی که خانه بهزاد بود نگاه کردم و با دیدن چیزی که جلوی خانه بود، نفسم رفت. ماشین بهزاد بود. و دری که پشت سرش بسته شد.

زانوهام لرزیدند. از این مرد، از برخورد احتمالیش تا حد مرگ می ترسیدم.

تک پله مغازه را پایین آمدم. این وقت روز خانه چه کار می کرد؟ خدایا حالا چه بگویم؟ گفته بود حق خارج شدن از خانه را ندارم. پس چکار می کردم؟ با این مشکل زنانه ام چکار می کردم؟

دست خودم نبود پاهایم نافرمانی می کردند. باید سریعتر می رسیدم ولی پاهایم جانی نداشتند. تمام حس های بدنم خلاصه شده بود در حس بینایی و همه وجودم چشم شده بود و در سفید رنگ خانه رو می دید و دلم پیچ و تاب می خورد. از تصور برخورد وحشتناکی که قریب الوقوع بود بدنم به رعشه افتاد. به خاطر چند قدم راهی که تا سوپری اومده بودم خودم را باخته بودم!

تا جلوی در خانه رسیدم. در بسته بود. تا می توانستم صلوات فرستاده بودم. دستم چند بار رفت سمت زنگ ولی هر بار بیشتر ترسیدم. مگر کجا رفته بودم! برایش توضیح می دادم. 

این بار مصمم تر دستم را برای زنگ زدن بلند کردم، بین راه بود که صدای پرش پایی از پله های داخل حیاط مضطرب ترم کرد و همزمان دری که با شتاب باز شد. بهزاد بود. با همان چشمهای وحشی روزهای اول. صورتش از فرط عصبانیت بود یا گرما، کبود بود. آشفته بود و همین ترس نشسته بر تنم را به لرز تبدیل می کرد. دروغ چرا، رنگ چهره اش زبانم را بند آورد. از ترس بود انگار از در و بهزاد و خشم نشسته بر صورتش، یک قدم عقب رفتم. چشم های ترسیده ام دیدند که انگار زیر لب چیزی گفت. چیزی شبیه آشغال!

به ثانیه ای دستم کشیده شد و با قدرت داخل حیاط پرت شدم. سوز شدیدی کف دستانم را سوزاند.

ــ رفته بودی خوش گذرونی؟ 

چرخیدم. درد پایم تا مغز استخوانم رسوخ کرد.

خدای من چرا انقدر وحشتناک شده بود. می لرزید. از خشم. باید از اشتباه درش می آوردم. هر چه سریعتر. 

ـ رفته بودم سوپری.

پرید سمتم. دستانم ناخودآگاه حائل صورتم شدند. با لگدی که حواله پهلویم کرد جیغ کشیدم. فریاد کشید:

ــ آشغال دروغگو. هومن درست می گفت. می گفت هرزه ای. مگه نه؟

خم شد. دستهایم را کنار کشید و با چشم های به خون نشسته دوباره فریاد زد:

ــ مگه نه؟

اشک های ترسیده ام یکی یکی جاری شد.

ــ به خدا رفتم سوپری. باید یه چیزی می گرفتم. به خدا راست می گم. به روح مامانم. اصلاً برو از فروشنده بپرس.

می لرزیدم. توقع اینهمه عصبانیت نداشتم. صدای سینا را شنیدم که از بالای پله ها التماس کرد:

ــ بابا بهزاد تو رو خدا. تو رو خدا اذیتش نکن.

ــ برو تو اتاقت. زود.

جوری کنار گوشم فریاد کشید که رعشه بر اندامم افتاد.

صدای دویدن های سینا توی گوشم اکو شد. و گریه بلندی که پشت بندش به گوشم خورد.

تکانم دادم. با قدرت.

ــ کدوم سوپری بودی؟ فکر کردی احمقم؟ احمق فرضم کردی.

تلاشم برای آزادی دستانم را بی ثمر رها کردم و دردی که توی پهلوم پیچیده بود گریه ام را شدیدتر کرد:

ــ همینی که سر کوچه است. به خدا راست می گم. برو بپرس.

ــ چی خریدی؟ پول از کجا آوردی؟ به خداوندی خدا دروغ بگی همین جا چالت می کنم.

با چشم دنبال کیفم گشت. کمی آن طرفتر نزدیک در حیاط ولو شده بود.

کیفم را برداشت. به این همه بیچارگیم هق هق زدم. با حرص زیپش را باز کرد. انگار مطمئن بود چیزی درش نیست. دست های سوزناکم را حائل صورتم کردم. خش خش مشمبای مشکی به گوشم خورد.

دستهایم را بیشتر فشار دادم و پاهایم را جمعتر کردم.

خیالت راحت شد. حالا که آبرویم رفت، خیالت راحت شد؟

صدای تالاپ افتادن وزن سنگینش روی کنده کنار باغچه را شنیدم. صدای گنجشکهایی که معلوم نبود اول صبحی سر چه اینهمه قیل و قال راه انداخته بودند با صدای فین فین کردن هایم تنها صدایی بود که شنیده می شد. چه خوب بود اگه رویش را داشتم و صاف به چشمهایش زل می زدم و می گفتم "دیدی باز هم اشتباه کردی، دیدی؟ دیدی باز هم دلم را سوزاندی، دیدی؟"

صدای لخ لخ کشیدن کفشهایش روی موزایک ها را شنیدم. داشت نزدیک می شد. جمع تر شدم. درد پهلویم هدیه جدیدش بود. بی هیچ گناهی.

دست انداخت زیر بازوهایم و بلندم کرد.

حجم آشنایی درست پشت قفسه ی سینه ام، غریبانه سنگینی می کرد. دستهایم هنوز حائل بودند. او بد کرده بود و من شرمگین...

ــ بریم بالا.

خواستم دستش را پس بزنم. خواستم بگویم که حق نداشتی. ولی لحنش...

لحنش هزار لحن بود. هزار رنگ داشت. شاید رنگ پشیمانی اش بیشتر به چشم می زد.

بی حرف پا به پایش کشیده شدم. سینا پشت پنجره بود انگار. این را از تکان خوردن پرده فهمیدم. پله ها را یکی یکی بالا رفتیم. درد پهلویم بیشتر ازآنی بود که فکر می کردم. با هر قدم گذاشتنی نفسم می گرفت. کفشهایش را دراورد و من به طبَعِش. 

بالشت کنج اتاق را برداشت و وسط گذاشت.

ــ دراز بکش.

نشستم. دراز نکشیدم.

صورت خیسم هنوز بارانی بود.

کیف را وسط اتاق گذاشت و بیرون رفت.

به کیف سیاه و زهوار در رفته ام نگاه کردم و عکسی که سالها بود لای دفترچه ام به امانت گذاشته بودم. می بینی مامان. می بینی دخترت به چه روز افتاده؟

دلم سوخته بود. 

بهزاد برگشت. با کیسه پلاستیکی مشکی.

از سرخی دقایق پیش خبری نبود. صورتش به سفیدی می زد. پاهای شلوار جین را کمی بالاتر کشید و کنارم نشست. بی حرف.

جمع تر شدم. به نیم رخش که اخم داشت نگاه می کردم که گفت:

ــ دراز بکش.

امتناع کردم. دماغم را بالا کشیدم و گفتم:

ــ برو بیرون.

بی توجه دستم را گرفت و دراز کشم کرد. این مرد اصلاً نمی شنید!

معذب شدم. کیسه پلاستیکی را کنارش گذاشت و سمت دکمه های مانتویم دست برد. دستپاچه نیم خیز شدم.

ــ خودم بازشون می کنم. برو بیرون.

اخم کرد. غلیظ.

ــ می خوام پهلوت رو ببینم. لجبازی نکن.

دوباره با فشاری به قفسه سینه ام سرم را روی بالشت گذاشت.

ــ نمی خواد. چیزی نشده.

کنایه چاشنی کلامم شد و گفتم:

ــ من دیگه عادت کردم.

چشمهایش مکث کرد. چه اشکالی داشت، یک بار هم او دلگیر شود! دکمه ها را بدون توجه به ممانعتم باز کرد. آرام انگار که با خودش حرف بزند گفت:

ــ باید بهم می گفتی. گفته بودم نباید جایی بری. باید می گفتی خودم برات می گرفتم.

رو برگرداندم. تونیکم تا نیمه بالا رفت.

گر گرفتم.

با صدای بلند شده گفتم:

ــ ولم کن. داری چکار می کنی؟

ــ آروم بگیر. گفتم می خوام پهلوت رو ببینم.

ــ گفتم نمی خواد. بهم دست نزن.

گوشه پایین کشیده شده را دوباره با حرص بالا کشید و حرصی تر گفت:

ــ همینیکه گفتم. می خواستی سر خود کاری نکنی.

عصبانی شده بود. دست پیش گرفته بود.

تمام قسمت چپ بدنم را وارسی کرد. چشم هایم را نصفه های کارش بستم. همینطور بی عار جلویش دراز کشیده بودم.

سردی چیزی آخم را بلند کرد. چشمانم را سریع باز کردم. همان کیسه پلاستیکی بود که تکان خوردن هایم تکانش می داد و صدای شالاپ شالاپ آب را به گوش می رسوند.

تونیکم را پایین کشید و نگاهش رفت سمت قوزک پایم. کجای بدنم سالم بود؟

ــ بزار یه ربعی همین جا باشه. نیام ببینم که برش داشتی.

بلند شد. همین. با حرص رو برگرداندم. عذر خواهی بلد نبود. شاید هم نیازی نمی دید!

قبل از برگشتنش پول باقی مانده را با عجله از کیفم بیرون کشیدم و دستم را به سمتش دراز کردم. 

ــ مجبور شدم از کشوی اتاقتون پول بردارم. اینم باقی موندش.

به صورتم دقیق شد و پول را با طمناینه گرفت. بی هیچ حرف دیگری اتاق را ترک کرد.

چشمهایم را روی هم فشار دادم. تصویر صورت ملتهب چند دقیقه پیش و پشت بندش لحن پشیمان و گرفته اش در ذهنم تداعی شد. چقدر عجول بود در قضاوت کردن و حکم دادن.

پهلوم تیر کشید. می دانم این درد تا ابد با من خواهد ماند.

از این درد ها زیاد کشیده بودم ولی این یکی، این یکی جور دیگری بود.

دل شکسته هیچ مرهمی نداشت. ترک که بر می داشت بند می شد ولی، تا ابد نشتی داشت. 

ده دقیقه ای دراز کشیدم و کمپرس آب سرد را همان جا نگه داشتم. صدایی نبود. نه از سینا نه از بهزاد.

حوصله ام سر رفت. کیسه را کنار گذاشتم و دستی از زیر تونیکم به پهلویم کشیدم. دردش کمتر شده بود. آهی کشیدم و ساعت رومیزی  را نگاهی کردم. ده بود و هنوز کلی وقت برای نهار درست کردن. ده بود! ده صبح یادوآور دلهره بود. یادآور همان دو تماس مرد مشکوک. گوشهایم را تیز تر کردم. خنده دار بود. صدای تلفن بلندتر از اینها بود. دلم شور می زد. برای سوء تفاهمی که این بار جدی تر بود.

زنگ اول که در سکوت خانه پیچید ضربان قلبم بالا رفت. غده های بزاقی دهانم از کار افتادند. زنگ دوم و صدای در اتاقی که باز شد. زنگ سوم و صدای بله گفتن بهزاد..چشمهایم روی هم افتادند. خم شدم تا بهتر بشنوم. اینبار با صدای بلندتری بله گفت. و صدای تیکی که نفسم را آزاد کرد.

ــ سینا کتابت رو بیار ببینم.

صدای بهزاد بود. عاری از هر شک و شبهه. مشکوک نشده بود. سانس بعدی تا پنج دقیقه دیگر در راه بود. سانس بعدی شاید اینهمه آرامش در پی اش نبود.

دوباره دراز کشیدم. به سقف سپید خیره شدم و در دل صلوات فرستادم. چندمین صلوات بود؟ سینا چقدر کم حرف بود امروز و من چقدر بی حواس که یادم نبود امروز شروع امتحانات بود و مدرسه ای ها بعد از تمام شدن امتحان برمی گردند. انگار سالها از درس و مدرسه دور بودم. این یک سالِ نبود مامان، انگار سالها زندگی نکرده بودم!

این یک سال تلخ و کشنده.

دوباره زنگ تلفن عرض اندام کرد. راه تنفسی ام کیپ شد.

نشستم. پهلو و قوزک پایم تیر کشیدند. و صدای الو الو گفتن های اینبار عصبی بهزاد و پشت بندش صدای تق بلندی که بواسطه کوبیده شدن گوشی روی دستگاه ایجاد شد. مثل تمام ده صبح های من.

پنج دقیقه ای گذشت و دری با صدا باز نشد!

تا ساعت یازده این پهلو به آن پهلو شدم. دلم گرفته ام امروز می دانستم که سر جنگ خواهد داشت. بی حوصله و با تصمیم درست کردن غذا سر پا ایستادم. کاش می رفت تا راحتر باشم.

امروز سوای روزهای دیگرم حضور بهزاد را نمی خواستم. امروز با آن شروع مزخزفش.

بسته دردسر ساز را زیر توونیکم جاسازی کردم. و از اتاق بیرون رفتم. همزمان سنگینی چهار چشم روی تنم نشست. درد پهلویم وادارم می کردم که کمی خمیده راه بروم ولی غرورم، همان که پیش خودم بها داشت و ارج و قرب کمرم را صاف نگه می داشت.

بی توجه به نگاه های سنگینش به سمت دستشویی رفتم.

بی سر وصدا مشغول درست کردن مایع ماکارونی شدم. امروز دلگیر بودم. امروز حوصله نگاه های زیر چشمی را هم نداشتم. حوصله درد کشیدن هم همینطور. سایه بهزاد را از پشت سرم وقتی که پیاز ها را خورد می کردم تشخیص دادم.

لباس راحتی پوشیده بود. خیال رفتن نداشت؟

ــ نمی خواد غذا درست کنی. میگم از بیرون بیارن.

چه دستوری! اگر کمی احساس چاشنی اش بود آنوقت شاید روزم بهتر می شد.

بی توجه به حرفش به کارم ادامه دادم.

گفته بود هرزه آشغال!

برگشتم و روی صندلی پشت میز نشستم. منتظر ایستاده بود. حوصله معنی کردن نگاهش را نداشتم. دلم شکسته بود و تمام حواس پنج گانه ام پی ترمیمش.

نزدیکتر شد و دوباره گفت.

کلافه تر.

ــ برو استراحت کن. لازم نیست غذا درست کنی.

از همان بی تفاوتی های مختص خودش توی کلامم ریختم و گفتم:

ــ دارم به وظایفم عمل می کنم. نمی خواد نگرانم باشید.

مچ دستم را که داشت می رفت پیاز دیگری را جلو بکشد با خشونت توی دستش گرفت. خم شد و غرید:

ــ از متلک خوشم نمیاد. دلم برات سوخت. واسه من ادای آدمای متعهد رو در نیار.

انگار غم چشمانم به صورتش نشست که دستش جدا شد.

عقب کشید.

تمام قد شد و با قدمهای محکم آشپزخانه را ترک کرد.

فردا جمعه بود. روزی که قرار بود بیتا و شوهرش و بدتر عمه بهزاد برای نهار و شاید مراسم مرافعه! مهمان خانه بهزاد باشند. کاش می شد! کاش می توانستم حتی شده در ذهن بیچاره ام بگویم خانه مان.

از صبح که بیدار شده بودم به تمام سوراخ سنبه های خانه سرک می کشیدم و با دستمالی که دستم بود وسیله هایی که حتی دور از چشم بودند را گردگیری می کردم. نه یک بار بلکه چند بار. سینا متعجب به کارهایم خیره می شد و هر از گاهی تمریناتش را با صدای بلند حل می کرد که حواس رفته ام را به خودش جلب کند. غذا چه باید درست می کردم؟ برای بار چهارم تلویزیون را گرد گیری کردم و خسته از اینهمه بدو بدویی که از شش صبح شروع شده بود روی مبل کناریش ولو شدم. درد اندک پایم قابل تحمل شده بود. ولی اینهمه کار کردن به ذق ذقش انداخته بود.

سینا کش و قوسی به بدنش داد و چیزی را با صدای بلند خواند و منتظر نگاهم کرد. سرم را به معنای متوجه نشدم تکان دادم که گفت:

ــ پرسیدم جواب این مسئله رو می دونی چه جوری باید حلش کنم؟

پوفی کردم و با احساس شرمندگی گفتم:

ــ من اصلاً متوجه نشدم چی گفتی. میشه دوباره بخونیش؟

مدادش را لای دفترش گذاشت و با لبخند گفت:

ــ اصلاً نمی خواد. تو اصلاً حواست به من نیست. حوصله ام سر رفت.

بلند شدم و چند قدمی جلو رفتم. کنارش نشستم و زانوهایم را بغل کردم. دست بردم لای موهای کمی بلند شده اش و گفتم:

ــ کی میشه این امتحاناتت تموم شه. منم خسته شدم. همش درس می خونی. مگه می خوای المپیاد شرکت کنی؟

کتابش را بست و انتهای خودکارش را توی دهانش گذاشت. متفکر گفت:

ــ آخه می خوام بیست بشم. اگه بیست بشم هر کاری که من بگم بابا بهزاد برام می کنه. 

متعجب پرسیدم:

ــ چقدر بامزه. مثلاً چی؟ 

با هیجان خاص ده سالگیش گفت:

ــ مثلاً پارسال برام دوچرخه گرفت. امسالم نمی دونم هنوز تصمیم نگرفتم.

ریز خندیدم.

ــ همونکه گوشه حیاط داره خاک می خوره رو می گی؟

دلخور شد و لب و لوچه اش آویزان.

ــ نمی ذاره که برم بیرون دوچرخه سواری. همش می گه تو حیاط. حوصلم سر میره. دوست دارم مثل پویا و پیمان برم کوچه بازی کنم.

به یاد کوچه های تنگ خانه استجاریمان افتادم که چطور بچه هایی هم سن سینا، تابستانها با پاهایی حتی بدون دمپایی! از صبح تا شبشان را توی کوچه ولو بودند و هر از گاهی صرفاً برای پر کردن شکمشان راهی خانه می شدند و تعجب می کردی اگر صدای داد و هوار مادرشان و هر از گاهی جیغ های از سر درد و کتک خوردشان را به گوش نشنوی. یاد آمنه خانم و کتک هایی که با دمپایی به تنها پسر هشت ساله عقب افتاده اش می زد. چقدر ذله اش می کرد این پسر بچه. و چقدر دلم می سوخت برای آبی که از بینی و دهانش جاری می شد. یاد خودم و مامان که هیچ وقت هم پای همسایه ها نشدیم و پای بساط تخمه و غیبتشان ننشستیم. سینا چه می گویی! از کدام درد حرف می زنی! دوست داشتی مثل پویا و پیمان باشی؟ بین خروار آرزو هایت گیر کرده ای که امسال بابا بهزادت چه برایت می خرد؟ چقدر فرق داشت محدوده آرزوهایمان و حتی آرزوهای همان دختر و پسرهای ریز و کوچک کوچه تنگ ما که به تازگی اسم یک شهید را سر پیچش به یدک می کشید. بن بست شهید خادم پور...

ولی مردانگیت را نمی شد انکار کرد سینا. از چشم های سیاه مردانه ات نمی شد بی توجه عبور کرد.

به مرد کوچکی که این روزها جور ناجوری وابسته اش شده بودم دقیق تر نگاه کردم. جز به جز صورت سفیدش را از نظر گذراندم. سینا که بود روحیه داشتم. سینا که بود امید داشتم. 

ــ سینا چرا از عمه ات خوشت نمیاد؟ مگه چطور آدمیه؟

جدی شد. اخم سایز کوچک بهزاد روی پیشانی اش نقش بست.

ــ بابا بهزاد گفته پشت سر کسی حرف زدن کار درستی نیست.

از اینهمه بزرگی شرمزده شدم. خواستم بحث را عوض کنم که گفتم:

ــ بیار ببینم چی بود مسئله ات.

و قبل از اینکه سینا فرصتی پیدا کند صدای تلفن بلند شد. کی بود این موقع روز؟ مزاحم همیشگی که یک ساعت پیش زنگ هایش را زده و هر بار سینا با بی حوصلگی تماس را قطع کرده بود.

باید به بهزاد بگویم. بعد از مهمانی فردا قول می دهم که بگویم. هر چه بادا باد. 

قبل از اینکه به زنگ سوم برسد سینا جواب داد.

ــ بله.

...

ــ سلام آبجی بیتا.

...

ــ مرسی خوبم.

...

ــ بابا بهزادم خوبه. خونه نیست شرکته.

...

ــ اونم خوبه داریم با هم ریاضی کار می کنیم.

و چرخش سری که با لبخند همراه بود.

ــ قراره فردا بیاین اینجا؟

...

ــ باشه زود بیاین. از من خداحافظ.

گوشی را به طرفم دراز کرد که یعنی با تو کار دارد.

با من؟ یاد برخورد آخرش افتادم و حس آرامشی که بواسطه حمایتهایش بهم تزریق شده بود. لبخندی زدم و گوشی را گرفتم.

ــ سلام.

ــ سلام. خوبی؟

ــ ممنون. احوال شما. آقا محمدخوبند؟

ــ ممنون ما هم خوبیم. چه خبرا؟ اوضاع خوبه؟

ــ بله ممنون.

ــ می دونی که فردا قراره بیایم اونجا؟

ــ بله آقا بهزاد گفتند.

ــ بهزاد چه طوره؟ چکارا کردی؟

من و من کردم. چه می گفتم؟

سکوتم را که دید عاقلانه بحث را عوض کرد.

ــ راستی عمه خانم هم قراره بیاد. خواستم بگم...

کمی مکث کرد. انگار تردید داشت.

ــ راستش عمه خانم کمی بهونه گیره. فکر نکنم بتونه تو رو به عنوان همسر بهزاد قبول کنه. سعی کن اگه چیزی گفت جوابش رو ندی. اگه لازم بود من جوابش رو میدم.

ــ چشم.

ــ در ضمن سعی کن لباس مرتبی بپوشی. عمه خانم زیادی رو این چیزا حساسه.

نگاهی به سر و وضعم کردم. منکه غیر از دو دست لباس خانگی چیز دیگری نداشتم. لبم را به دندان گرفتم. استرس چنگ زد. وای بیتا که صورتم را ندیده بود. هاله ی کبود اطراف بینیم را ندیده بود.

یاد غذای فردا افتادم و با عجله پرسیدم:

ــ برای فردا چی درست کنم بهتره؟

ــ چیا بلدی؟

کمی فکر کردم. غذاهای معمول را بلد بودم.

ــ تقریباً همه چی.

ــ خوب می تونی زرشک پلو درست کنی با مثلاً خورشت قیمه. خوبه؟ کنارش هم یه سالاد درست کن اگه هم وقت کردی دسر هم کنارش بزار.

دسر؟ این یکی را بلد نبودم.

با استرس پرسیدم. دسرِ چی؟ زیاد بلد نیستم.

ــ مقلاً کاستر. یا ژله. فکر کنم بهزاد یه کتاب آشپزی داشته باشه از رو اون درست کن.

یاد کتاب آشپزی که همیشه روی اپن بود افتادم.

ــ باشه حتماً.

ــ منم سعی می کنم زودتر بیام. خب دیگه کاری نداری؟

ــ ممنون از کمکتون. منتظرتون هستم.

ــ خواهش می کنم. تا فردا خداحافظ.

تماس را قطع کردم. قطعاً فردا روز خوبی برایم نبود. شاید بهتر می شد اگر عمه خانمشان نبود.

همون جا جلوی تلفن خشکم زده بود و لب پایینم را می جویدم. چشمم خورد به کتاب آشپزی. سریع قسمت دسرها را پیدا کردم. چه گفت؟ گفت کاستر؟ از پیدا کردن عنوانش لبخند به لبم نشست.

نهار را درست کردم. بی حوصله از مشغول بودن سینا با ماشین کنترلیش راهی اتاقم شدم.

وسط اتاق و زیر گرمای خورشید اردیبهشتی دراز کشیدم و بالشت سفید و نرمم را به آغوش گرفتم. چه تلخ بود وقتی کسی برای شنیدن حرفایت نبود و تو مجبور بودی از زور تنهایی بالشتت را بغل کنی و برایش از دردهای تمام ناشدنی ات بگویی. خیلی درد داشت وقتی جوابی نمی گرفتی.

مثل تمام روزهای پیش زمزمه کردم. با خدایی که این روزها عجیب جای پایش کم رنگ شده بود. با شرم خواستم خودش دل بهزاد را نرم کند که فقط خودش قادر بود. خدایا با تو که می توانم راحت باشم؟ می توانم درد و دل کنم؟ من، من بهزاد را ... عرق کردم حتی از به زبان آوردنش هم ترسیدم. منِ گدای پایین شهری را چه به بهزاد! ولی خدایا اگر تو بخواهی، اگر تو ...

و در آخر نفسی گرفتم و گفتم خدایا مرا آن ده که آن به.

صدای باز شدن در اتاقم را شنیدم. سینا بود انگار.

دوست نداشتم از خلسه گرم شده تنم بیرون بیایم. چشمهایم را باز نکردم و گفتم:

ــ چی می خوای مرد کوچک؟

جوابی که نداد سرم را چرخاندم و با دیدن قامت بهزاد با آن نگاه عجیبش هینی کشیدم. 

دستپاچه بلند شدم.

ترسیدم از اینکه نکند دعاهایم را بلند گفته باشم. نکند زمزمه هایم را شنیده باشد؟ سریع سلام کردم و به کیسه های رنگی دستش خیره شدم.

جواب سلامی که نگرفتم سر پا شدم. می خواستم سری به غذا بزنم. جلوتر رفتم و گفتم:

ــ میشه برید کنار.

بازویم را گرفت و کمی عقب کشید. کیسه های رنگی را به سمتم دراز کرد.

ــ فردا تمیز و مرتب لباس بپوش.

تمیز و مرتب!

بهزاد اگر می دانستی که این عطر لعنتیت چه به سر من و نوزده سالگیم می اورد انقدر نزدیک نمی شدی.

کیسه ها را گرفتم و زیر لب تشکر کردم.

ــ در ضمن دوست ندارم فردا هیچ حرف و حدیثی پیش بیاد. اگه چیزی گفتند، یا چیزی در مورد خودمون پرسیدند جواب نمیدی.

چرا اخم داشت! دسته کیسه ها را توی دستم فشار دادم. قرار بود چه اتفاقی بیفتد؟ باز هم باید از غرورم مایه می گذاشتم؟! مگر چقدر می توانستم بنشینم و خورد شدنش را نظاره کنم؟

لبهایم را روی هم فشار دادم. مثل همیشه تسلیم بودم. مثل همه این روزهایی که مادرم نبود.

ــ شنیدی چی گفتم؟

می خواست مطمئن شود. بله ای گفتم و مطمئنش کردم.

چشمش به سجاده کوچک کنار پنجره ام بود که عقب گرد کرد.

سینا را پشت سرش دیدم که با اخم روی مبل نشسته و عصبی به تکان های پایش نگاه می کرد .

***

چند قلمی که برای فردا نیاز داشتم را روی کاغذ نوشتم. بعد از ظهر پنج شنبه ها بهزاد خانه بود. دروغ چرا، وقتی بود، سوای همه اضطراب هایم آرام بودم. دل گرم بودم. با لحظه ای توجهش، ساعتها اخمش را فراموش می کردم.

قلبم برای شنیدن اعتراف تازه شکل گرفته ام له له می زد و من مصرانه به سکوت قلب و ذهنم پافشاری می کردم. اصلاً چه جای دوست داشتن و دوست داشته شدن بود؟ و ندای قلبم که مدام می گفت تو نمی دانی که چه دردی دارد...

رو به رویش ایستادم و کاغذ را به سمتش گرفتم. چشم از تلویزیون که مستند حیوانات آفریقا را پخش می کرد گرفت.

ــ بی زحمت اینارو بخرید.

کاغذ را گرفت و نگاهی به لیست چند قلمی ام انداخت. تکیه اش را از مبل گرفت.

ــ لباسارو پوشیدی؟ اندازه ات بود؟

یادم رفته بود. استرس مهمانی فردا حواسم را پرت کرده بود. سر به زیر انداختم و گفتم:

ــ هنوز وقت نکردم بپوشمشون.

مکث کرد. دوباره پرسید:

ــ چی برای فردا درست می کنی؟

به سینا که روی مبل کناری بهزاد خوابش برده بود خیره شدم و طوطی وار لیستی که در واقع بیتا بهم پیشنهاد داده بود را گفتم و منتظر به چشمانش نگاه کردم.

لبخندی زد و با شیطنت بعیدی گفت:

ــ می تونی از پس اینهمه بر بیای؟

با ذوق گفتم:

ــ بله فکر کنم بتونم.

چه کودکانه ذوق کردم. شرم آور بود.

ــ برو تا من آماده میشم برم بیرون لباسات رو بپوش. می خوام ببینم اندازه ات هستند یا نه؟

انگار زیادی به صورتش زل زده بودم که کلافه گفت:

ــ برو دیگه.

در را پشت سرم بستم. کیسه ها با رنگهای جیغ و شادشان گوشه اتاق بی قراری می کردند. تا بحال اینهمه خریدِ یک جا نداشتم. طپش قلبم، کودکانه و از سر شوق اوج گرفت. کیسه ها را جدا کردم. هشت کیسه با رنگهای مختلف. تصمیم گرفتم اول محتویات کیسه قرمز را باز کنم. چشمهایم را بستم و دستم را داخلش بردم. پارچه ای بود. طاقت نیاوردم و به پارچه سورمه ای که دستم بود چشم دوختم. بازش کردم. مانتو بود. طپش قلبم اوج گرفت. مانتوی کتان سورمه ای را روی زمین پهن کردم. تند و با عجله همه محتویات کیسه ها را بیرون ریختم. برق چه بود که چشمانم را نورانی کرد؟

برای بار چندم بود که خودم را از بالا به پایین تا آن حدی که محدوده دیدم اجازه می داد چک کردم. دامن شیری با حاشیه زیتونی. ساده بود و بلندیش کمی پایین تر از زیر زانو. به کتش نگاه کردم و حاشیه های انتهایی زیتونیش. پارچه نه چندان ضخیم و خنکی داشت. لبم آویزان شد وقتی چشمم به آستین های کمی بلندش خورد. کاش توی اتاقم یک آینه قدی داشتم. چرخی زدم. تا رو به روی پنجره رفتم. تصویر مریم با کت و دامنی که شبیه خانمهای شیک پوش همین محله هایش کرده بود، توی شیشه لبخند زد. قند توی دلم آب شد. کش سرم را باز کردم و طره موهای مشکیم را دو طرف صورتم ریختم. توی دلم به یکی از افکار ممنوعه ام اجازه حضور دادم. با همه بداخلاقیت، خیلی خوش سلیقه ای بهزاد. و لبخند زدم.

به پشت سرم نگاه کردم و نگاهم تا در بسته اتاق پیش رفت. بین رفتن و نرفتن معلق بودم. دوباره سر برگرداندم و تصمیم گرفتم فردا توی تنم ببیند. با این تصمیم خم شدم و خواستم جوراب های مشکی و ضخیم را در بیاورم. فکر همه جایش را کرده بود. حتی به پاهای نیمه لختم هم فکر کرده بود و جوراب ضخیم گرفته بود.

تقه ای به در خورد و پشت بندش صدای بهزاد که گفت:

ــ تموم نشد؟

دستپاچه نگاهی به در بسته کردم که مبادا باز شود. خجالت می کشیدم. اصلاً من و بهزاد که از این مناسبتها نداشتیم. کاش بی خیال میشد. پوفی کردم و دوباره نیم چرخ زدم و همزمان درد قوزک پایم پیچید و صورتم جمع شد.

پشت لباس را برانداز کردم. سریع کش سر را دور موهایم پیچیدم و جمعشان کردم. با قدم های لنگ و مضطرب در اتاق را باز کردم. بهزاد پشت در بود. یک قدم به عقب رفت. این را از نگاه میخ شده به زمین فهمیدم. چرا چیزی نمی گفت؟ توی دلم شروع کردم به شمردن. یک، دو، سه، ...پنج. کلافه سرم را بالا کشیدم. چشمهایش می رقصید.

معذب نگاهم را از رنگ نامفهوم نگاهش گرفتم.

دست دراز کرد و دستم را کشید. تا وسط حال کشیده شدم. ایستاد و گفت:

ــ حالا بچرخ.

چرا نمی فهمید خجالت می کشم. صورت رنگ به رنگ شده ام را نمی دید؟

وقتی حرکتی ندید، دست دراز کرد و تا سرشانه هایم پیش رفت. قبل از اینکه عقب بکشم دستانش کش سرم را آزاد کرد و جعد موهایم را روی شانه هایم ریخت.

ــ حالا شد.

سر به زیر دست هایم را بهم گره کردم. چقدر گرم بود و در عین حال احساس سرما می کردم.

ــ منو نگاه کن.

چرا اینطور می کرد! چرا مراعاتم را نمی کرد!

دستی زیر چانه ام قرار گرفت و سرِ به زیر افتاده ام را بلند کرد. اینبار عمیقِ چشمهای همیشه دلخورش می خندید. جلو آمد و مثل بزرگتری که در لباس پوشیدن به بچه کمک می کند سرشانه هایم را کمی به عقب داد بوی ادکلن زیر بینیم بازی می کرد. و دوباره عقب گرد کرد.

ــ حالا شدی مثل خانما.  فقط یه کم آستیناش بلنده. درش بیار بدم کوتاهش کنم.

سریع و انگار که مزیتی برای خودم قائل شده ام گفتم:

ــ بلدم. خودم کوتاهشون می کنم.

با لبخند حرف می زد!

ــ واقعاً؟ خیاطی هم بلدی؟ باشه ببینم چکارش می کنی.

بهزاد بود؟! اشتباه نمی کردم خود بهزاد بود. چشمها که دروغ نمی گویند.

قطره عرق یخ زده ای از پشتم راه گرفت و تا انتهای ستون مهره هام پیش رفت.

باز که ساکت بود. سرم را بالاتر گرفتم و متعجب به صورتش خیره شدم. لبخند لحظه ای از کنج لبش دور نمی شد. انگار آن گوشه سالهاست از وجود همین لبخند گود انداخته و دودستی به جزء جدایی ناپذیرش چنگ انداخته است.

پا را فراتر گذاشت. دسته ای از موهایم را به دستش گرفت و مرتبش کرد.

وای بهزاد نکن. لبخند لبت را پس بزن. به خدا که کم تحملم. به خدا که مَرد ندیده ام.

در گلویم چیزی مثل گلوله گیر کرد.

با همان لبخند نابش در حالیکه چشمهایش جایی میان چشمهای شرمزده ام در گردش بود، گفت:

ــ حالا چرا جورابارو پوشیدی؟ اونارو گرفتم واسه فردا.

شتاب زده از خلسه ای که میان گرما و سرما در گردش بود به بیرون پرت شدم و تند و سریع کلمات را بر زبانم جاری کردم.

ــ اندازه است. دستتون درد نکنه.

چرخیدم و خواستم به اتاقم پناه ببرم. قبل از اینکه تا جلوی در پناهگاهم برسم گفت:

ــ صبر کن.

برنگشتم. منکه طاقت این همه تغییر را نداشتم. من و نوزده سالگیم که باور لبخند مرد زندگیم را نداشتیم. ما غریبه بودیم با تمام تغییرات، با تمام لبخند ها، با تمام خوب بودنها.

بازویم را گرفت و برم گرداند. قبل از اینکه دهان باز کنم، بوسه ای آرام روی پیشانیم نقش بست.

خوب پمپاژ شد و تمام اعترافات مدفون داشته ام به پوچی گرایید.

*****

روسری سبز ابریشمی با گلهای کرم را لمس کردم و به این فکر کردم که چه خوب شد که سینا خواب بود.

اصلاً چرا بوسید؟ این بار دوم بود. چرا این یکی فرق داشت؟ لبخند گوشه لبش مهربان بود. وای از ستاره های دویده در چشمانش، وای از لبخند و مهربانی که سقوط شیرین و دوست داشتنی باورهایم شد. این سقوط بر خلاف تمام سقوط ها شیرین بود و دوست داشتنی.

بهزاد رفته بود و من هنوز در خورد فرو رفته و در اتاقم مأوا گرفته بودم. رفته بود و قلبم هنوز بی قرار بود. 

روسری را کناز گذاشتم و به دیوار تکیه دادم. لباسهای پهن شده روی زمین را دوباره نگاه کردم و هیجانم اوج گرفت. دو روسری، دو مانتو، یک جفت کفش با پاشنه های نه چندان بلند و مشکی، یک شال کرم و در آخر کت و دامن محبوبم. حتم داشتم تا آخر عمرم هر طور که سپری شده باشد، هر اتفاق خوب یا بدی که بیفتد، خاطره این کت و دامن از ذهنم بیرون نخواهد رفت. هیچ وقت تصویر لبخند بهزاد را از یادم نخواهم برد حتی اگه مجبور به ترکش شوم. 

قلبم گوشه ای مچاله شد.

تقه ای به در خورد و چشمهای خمار از خواب سینا در قاب چوبی در نمایان شد.

ــ سلام.

هنوز جواب سلامش را نگرفته بود که چشم های درشتش درشتر شد و لبخند شیطنت باری به لباس های پخش شده روی زمین زد.

ــ وای اینا رو بابا بهزاد برات خریده؟

نیم تنه اش را کامل داخل آورد و دوباره خندید.

ــ آخ جون یعنی آشتیِ آشتی؟

چه ذوقی داشت پسرکی که زیادی می فهمید. آشتی را در چه معنی می کنی سینا؟ راستی بهزاد آشتی بود؟

سینا نبودی که ببینی چطور پیشانیم هزار نقش و رنگ گرفت. ندیدی که ببینی چطور قلبم هزار تکه شد و چطور هر تکه اش همان بوسه کوتاه را  حریصانه لمس کرد و برایش لالایی خواند.

به سبک من پیشم نشست و زانوهایش را بغل کرد.

چیزی شبیه یک خواهر و برادر، یا نه، یک مادر و  پسر سرش را روی شانه ام گذاشت و باز هم ورای کودکانه های سنش پرسید:

ــ تو بابا بهزادمو دوست داری؟

جوری سمت شانه پربارم چرخیدم که صدای ترق ترق کردن رگ های گردنم را به گوش شنیدم. از ممنوعه هایم پرسیده بود. از مگوهای مدفون شده ام. 

لبش پایینش کشیده شد وقتی جوابی نگرفت.

سینا، من هنوز بین احساساتم دست و پا می زنم. من چیزی به غیر از یک خیابانی برای برادرت نیستم. چه فکر کردی با خودت مرد کوچک! تو که پایکوبی چشمانش را ندیدی، اگر می دیدی چه می گفتی؟

برای عوض کردن بحث گفتم.

ــ سینا به نظرت شام چی درست کنیم؟

سرش را برداشت. 

انگشتش را به دندان گرفت و فکر کرد.

ــ خب معلومه ماکارونی.

لپش را گرفتم و چلاندمش.

ــ تو چرا سیر نمیشی از ماکارونی آخه. تازه خوردیم که.

چشمهایش را فکری به صورتم دوخته بود و انگار خیال کنده شدن نداشت.

صدایش کردم جوابی نداد و همچنان میخ چشمانم باقی ماند.

دستم را جلوی صورتش تکان دادم و گفتم:

ــ یوهوو کجایی پسر ...

به آنی نکشید که چشمهایش بارانی شد.

خودش را توی بغلم انداخت. سینای من گریه می کرد.

ــ سینا، سینا چی شد عزیزم.

هق هق می کرد و با هر قطره اشکش قلبم را به آتش می کشید.

تکانش دادم. محکم. گریه دردناکش به گریه ام انداخت.

ــ چی شده سینا؟ فقط بگو چی شده! گریه نکن عزیزم.

میان هق هق هایش بود که سرش را بیشتر توی سینه ام فشرد و بریده بریده گفت:

ــ باید، باید قول بدی، قول بدی که از پیشم نری. نباید تنهامون بزاری. نباید تنهام بزاری. از وقتی اومدی، از وقتی اومدی بابا بهزاد زودتر میاد خونه. مثل همیشه خسته نیست. من حوصلم سر نمیره. دوست دارم زودی بیام خونه. تو نباید بری. اگه بری یعنی دوسم نداشتی، یعنی بابا بهزادمو دوست نداشتی. بابا بهزادم خیلی غصه داره. خودم دیدم یه بار سر نماز گریه کرد. تو نباید تنهاش بزاری. باید قول بدی...

طاقتم طاق شد. از آغوشم جدایش کردم. صورتش را با دست هایم گرفتم و مطمئن به چشمهایش نگاه کردم.

ــ چی می گی سینا. معلومه که تنهاتون نمی ذارم.

سرش را بالاتر آوردم.

صورت خیس شده از اشک را پاک کردم و گفتم:

ــ منم خیلی دوست دارم. از صبح تا وقتی که برگردی چشمام به ساعته. می فهمی؟ نباید به این چیزا فکر کنی. نباید غصه چیزی که امکان نداره رو بخوری. باشه؟ باشه سینا؟

سرش را تکان داد و به چشم هایم خیره شد. بغض داشت و قبل از اینکه چیز دیگری بگویم بلند شد و مرا با لباس های پهن شده ام تنها گذاشت.

چشم به در بسته شده دوختم و زیر لب گفتم "سینا چت شده"؟

شب شده بود و سینا خیال نداشت از اتاقش بیرون بیاید. صدا زدن های من هم تاثیری نداشت. بی حوصله بین آشپزخونه و هال در گردش بودم و سعی می کردم به فردا فکر نکنم. بهزاد که برگشت ذوق زده بودم. سریع خودم را جلوی در رساندم و کتش را از دستش گرفتم. آرام و اخمو جواب سلامم را داد و وکیسه های خرید را روی کانتر گذاشت. برای حصول اطمینان که چشم به چشم هایش دوختم و اخم کم رنگ نشسته بر پیشانیش را دیدم، سرخورده از خیال بافی های ممنوعه ام باز هم به پستویم پناه بردم.

شام بین سکوت سینا و سر به سر گذاشتن های بهزاد تمام شد. بهزادی که باز هم اخمش، به اقامتگاه همیشگیش برگشته بود. انگار همان تک بوسه با آنهمه داغیش که تا ساعتها پیشانیم را ذوب می کرد، رویایی بیش نبود. انگار آنهمه رقص و پایکوبی خیالی بیش نبود. من همان مریم بودم و بهزاد همان. من همان بودم و غذا خوردنم بعد از غذا خوردنشان نشان از هیچ تغییری داشت.

انگار هیچ چیزی از بُن وجود نداشت.

هزار بار به خودم و به ذهن رویا بافم لعنت فرستادم. راستی بهزاد کاش توضیحی برای اینهمه تغییر داشتی. کاش می شنیدی هق هق های سینا را. کاش می شنیدی قول گرفتن هایش را.

راستی می دانستی سینا گریه هات را دیده؟ تو چه غصه ای داری بهزاد؟ کاش کسی بود که برای گریه های من هم گریه می کرد. 

***

ساعت ده بود و هنوز نصف کارهایم باقی مانده بود. سینا هر از گاهی سرکی به آشپزخانه می کشید. بهزاد فقط گفته بود اگه کاری داشتم صدایش کنم. فقط همین. گفته بود و خودش را سرگرم گلهای توی حیاط کرده بود. اخم نداشت و من به شدت از نگاه کردن به چشم هایش دوری کرده بودم. 

با دستپاچگی کاهوها را خرد کردم و سالاد را از روی عکس کتاب آشپزی تزئین کردم. چیزی به دوازده نمانده بود. دست هایم را خشک کردم و برای تعویض لباس که شش صبح با نخ و سوزن آستین هایش را تا کرده بودم، به سمت اتاقم رفتم. در اتاق را کامل نبسته بودم که با فشار کوچکی به در چند قدم عقب رفتم. بهزاد بود که داخل شد و در را پشت سرش بست و چشم های قاب شده سینا ناپدید شد.

چند ثانیه ای که ایستاد و حرفی نزد، معذب خودم را مشغول درآوردن لباس ها از گوشه کمد دیواری کردم.

زیر چشمی دیدم که به دیوار تکیه داد. چرا چیزی نمی گویی مرد من! تو که هم می بُری و هم می دوزی. تو که احساساتم را آبیاری می کنی و هر وقت دلت کشید با اخم کوچکی تمام طراوت و سبز بودنها را به یغما می بری.

ــ امروز هر چیزی که گفتم، هر کاری که کردم چیزی نمی گی.

بهزاد بود. به حرف آمده بود. کت و دامن محبوبم را روی میز گذاشتم و منتظر شدم.

تکیه اش را از دیوار گرفت و من حواسم رفت پی شلوار جین تیره اش. آخ که چقدر قند توی دلم آب می شد وقتی اسپرت می پوشید.

ــ اون روز هم گفتم، دوست ندارم اگه عمه چیزی گفت جوابش رو بدی.

بهزاد نگو که مریم این چند وقت را نمی شناسی!

باز هم که کلافه ای. باز هم که دل آشوبم می کنی.

نزدیک تر شد.

ــ حواست به سینا هم باشه. زیاد باهاشون جور نیست.

ادکلن لعنتیت بدجور زیر دماغم پیچیده است. کاش کمی فاصله می گرفتی. چشم هایت چقدر بی فروغند بهزاد. بوسه ات پیشکش خودت. پسش می دهم. وصله ناجوری ایست روی پیشانیم. انقدر اخم نکن. انقدر دلم را زیر و رو نکن.

با چشم های ریز شده به صورتم دقیق شد. سیبک گلوم رو با زور همان پایین ثابت کردم. منتظر تأیید نشد و کلافه تر، من و نفس حبس شده بی قرارم را پشت در بسته جا گذاشت.

کاش می شد که بپرسم منظورت از هر چیزی و هر کاری چه بود!

لباسها را پوشیدم و باز هم لبخند همیشگی سینا را مهمان شدم. اینبار عمیق تر.

به انعکاس تصویرم توی آینه دستشویی نگاه کردم و آه کشیدم. کبودی ها زیادی توی چشم بود. دستی به اطراف بینی ام کشیدم و استرس گرفتم که چه فکری در موردم می کنند! با صدای زنگ در، قلبم ضربان گرفت. از دستشویی بیرون پریدم و بهزاد را در حال پوشیدن پیراهنش برای لحضه ای دید زدم. چقدر بی حیا شده بودم. وای از نوزده سالگیم...

بهزاد به استقبال رفت. سینا کنارم اخم کرد و منتظر ایستاد.

صدای بیتا بود و خوش و بش احتمالاً شوهرش. پله ها را که بالا آمدند دستی به دامنم کشیدم. چقدر لرز داشتند. سینا دستش را از دست مشت شده ام کشید و با اشتیاق به سمت در پرواز کرد.

ــ آخ جون بیتا و آقا محمد.

کاش کسی کنارم بود.

در که باز شد و تعارفات شروع، چند قدم جلوتر رفتم. لعنت به تمام لرزش ها.

صورت بیتا مهربان بود. دست که دادم، به آغوشم کشید. آرام.

پشت سرش مرد قد بلند و شیک پوشی وارد شد. آقا محمد بود. سینا توی بغلش پرید و چشم های بهزاد بین خوش و بش های گرم بیتا با من در گردش بود.

ــ صورتت چی شده؟

بیتا بود. مشکوک و حرصی پرسید. میان پرسشش به بهزاد نگاه کرد. و حواس آقا محمد را هم از احوال پرسی اش با سینا پرت کرد.

دستپاچه گفتم:

ــ چیزی نیست خوردم زمین.

قانع نشد و اینبار از بهزاد پرسید:

ــ چی شده بهزاد؟

قبل از اینکه بهزاد جوابی بدهد آقا محمد چشم غره ای به بیتا رفت. مودب جلو آمد و فضا را عوض کرد:

ــ به به مریم خانم، مشتاق دیدار.

چه فهمیده بود که دستش را برای احوال پرسی جلو نکشید.

ــ کسی نمی خواد ما رو معرفی کنه؟

به بیتا و اخم هایش نگاه کرد و خودش دست بکار شد.

ــ من محمد هستم. همسر گرامی بیتا خانم.

ــ خوشوقتم. خوش اومدین.

این لرز لعنتی تا حنجره ام پیش رفته بود.

بهزاد دستی به پشت محمد گذاشت و گفت:

ــ بریم بشینیم. وقت برای معارفه زیاده.

به سمت مبل ها که رفتند، راهم را به سمت آشپزخانه کج کردم. با همان پای دردناکم. غرورم بر ترک برداشته پایم پیروز می شد و اجازه لنگ زدن نمی داد.

فنجان ها را توی سینی گذاشتم. حواسم شش دنگ به صحبت هایشان بود. قوری را که برداشتم بیتا وارد آشپزخانه شد. چشم هایش روی تک تک اجزای صورتم در گردش بود. هنوز لباس عوض نکرده بود.

نزدیکتر شد.

ــ راستشو بگو، کار بهزاده؟ 

فوری جواب دادم:

ــ نه به خدا. تو حیاط خوردم زمین. استخون پامم ترک برداشته.

مشکوک تر جواب داد:

ــ اگه کار بهزاده باید بهم بگی. من برادرمو می شناسم وقتی عصبی میشه کسی جلو دارش نیست.

حق داشت. من هم جای او بودم همین فکر را می کردم. ولی این بار کار بهزاد نبود. کاش صورتم هم مثل کبودی پهلویم جلوی دید نبود. راستی بیتا دوست ندارم از کبودی پهلویم بدانی. از قضاوت عجولانه اش بدانی. تو فکر کن تمام دردهای من مربوط به زمین خوردن و بازی بچه گانه ام بوده. فکر کن آنقدر حالم خوب بوده که با سینا دنبال بازی کردم و و این شده حال و روزم. من و نوزده سالگیم دل بسته تر از این حرفهایم. می ترسیم، از بد جلوه دادن مرد زندگیم. راستی بهزاد که بد نیست...

ــ اجازه هست ببینم.

دستش سمت ماهیتابه مرغ دراز بود.

ــ خواهش می کنم.

با استرس منتظر اظهار نظرش شدم.

ــ امممم، چه کردی دختر!

لبخند زدم و خیال قلبم را راحت کردم.

گفتم:

ــ چایی ریختم. بفرمایید.

زیر نگاه سنگین بهزاد چای تعارف کردم. شک کردم به خودم که نکند روسریم مرتب نیست و جوراب های ضخیم و مشکیم را با چشم دوباره چک کردم. سینا از کنار محمد جُم نمی خورد و هر از گاهی در گوشی پچ پچ می کردند.

روی مبل تکی کنار بیتا نشستم. باز هم الکی استرس داشتم. باز هم الکی قلبم بی تابی می کرد. این الکی ها سال ها بود که با من رشد کرده بود. عجین شده بودیم که استرس بگیریم و گریه کنیم. خجالت بکشیم و سکوت کنیم. سال ها بود که الکی، زندگی کرده بودیم.

آقا محمد بود که سکوت را شکست:

ــ خب مریم خانم چه می کنی با آقا بهزاد ما؟ البته همه در جریانیم که این مرد جنتلمن رو با یه من عسلم نمیشه خورد.

و پشت بندش خنده بلندی سر داد و سینا همراهیش کرد.

سرم پایین بود و از حالت صورت ها غافل.

ــ در ضمن از همین حالا ابراز همدردی منو بابت عمه خانم پذیرا باشید.

و دوباره خندید. کوتاه تر و مودبانه تر.

زیر چشمی بهزاد را دید زدم. لبخند به لب داشت. کوچک بود اما لبخند بود. دلم گرم شد و سرم را کمی بالاتر آوردم.

بیتا چشم غره ای به شوهرش رفت.

ــ محمد نیومده شروع کردی باز. داداشم چشه مگه!

دست روی شانه بهزاد گذاشت و گفت:

ــ داداشتون یه پارچه آقاست. خیلی هم خوش اخلاقه. می تونی از سینا بپرسی.

و چشمکی نثار چشم های خندان سینا کرد.

بهزاد ساکت بود. به روال همیشه. هر از گاهی لبخندی می زد و فکری، به من و روسری کرم رنگم که تمام موهایم را پوشش داده بود چشم می دوخت.

بهزاد معذبم نکن. بیشتر از این دستپاچه ام نکن. نمی بینی دست های برفیم را!

ــ راستی مریم خانم سینا می گفت خوردین زمین.

قبل از اینکه فرصتی برای جواب دادن داشته باشم، حتی فرصتی کوتاه برای اشاره و چشم و ابرو، سینا وسط حرفش پرید.

ــ داشتیم تو حیاط دنبال بازی می کردیم که شیلنک رفت زیر پاش.

نفسم گیر کرد. صورتم یقین داشتم که از سرخی کوره آتش شد. وای سینا. وای سینا چه می گویی. تو که عاقل تر از اینها بودی. 

قهقه محمد به هوا رفت. بیتا هم خندید. لبخند بهزاد کش آمد.

ــ بهزاد خدا به دادت برسه بچه داریات مثل اینکه زیاد شده.

روی مبل جا به جا شدم. عرق سرد پیشانیم را پاک کردم. سوژه ای بهتر از من نبود؟!

بهزاد خندید. با خنده گفت:

ــ شما ها نمی خواین لباس عوض کنید؟

بالاخره به حرف آمده بود. چه به موقع بود. 

بیتا بلند شد و صدای زنگ در هم...

هیستریک از روی مبل پریدم. از چشم های تیز بین بهزاد دور نبود دست های لرزانم که رفت سمت دامنم و بهم ریختگی احتمالیش.

بهزاد به پیشواز رفت و باز هم سینا کنارم ایستاد. بیتا و شوهرش در گوشی چیزی بهم گفتند.

در باز شد و قامت زن مسن و شیک پوشی توی قاب شکل گرفت. عمه خانم و شوهرش، درست چیزی مثل تمام تصورات این چند روزه ام، قد علم کردند.

بیتا جلو رفت و در آغوشش کشید. محمد به دست دادنی با شوهر عمه زنش اکتفا کرد و آقا جمشید خطابش کرد. مرد مسن و کروات زده ای که ریزتر از عمه خانم به نظر می رسید. بهزاد از پشت به منِ خشک شده اشاره کرد. به خودم آمدم و جلو رفتم.

ــ سلام عمه جان خوش اومدین.

چشمم رفت پی انگشتر درشت و مزین به سنگ قرمزش.

بدون جوابی خشک و جدی از سر تا به پایم برانداز کرد. به صورتم که رسید، پوزخند زد.

وای الان وقت لرزیدن نیست. کمی آبروداری کنید.

دست دراز کردم برای احوالپرسی و دستم نیمه راه معلق ماند.

به بهزاد که از پشت عمه خانم قد بلند به وضوح قابل رویت بود نگاه کردم. دست یخ زده ام بین راه مانده و این پیرزن عبوس هیچ به روی خودش نیاورده بود. تأسف بود که در چشم های بهزاد موج می زد. بیتا و محمد خودشان را به ندیدن زدند. سینا لب پایینش را گزید. وای کاش چشمانم بارانی نشوند و کار دستم ندهند. این گوی بزرگ وا مانده در راه گلویم چه از جانم می خواهد.

دیدی بهزاد! دیدی چطور غرور زخم خورده ام سر باز کرد. کاش روزی نرسد که عفونتش تمام جان و تنم را به باد بسپارد. دیدی بهزاد چطور سرخورده دست جلو رفته ام را عقب کشیدم! دیدم که کاری نکردی. دیدم که این پیرزن مسن و خویشاوندت چطور نادیده ام گرفت و من مثل همیشه، مثل تمام مریم کوچه خادمی پور بودنهایم، دم نزدم. تو هم دیدی و دم نزدی بهزاد! پس چه فرقی است بین من و تو!

کنار رفتم. دلم شکست. حتی بدتر از روزی که بیتا به صورتم سیلی زده بود.

راستی پیرزن شیک پوش، می توانی بهای دل شکسته را پرداخت کنی!

بهزاد تعارف کرد. عمه خانم با فخر مبل سه نفره را اشغال کرد و شوهرش جوجه وار پشت سرش.

بازدم تلنبار شده در انتهایی ترین قسمت گلویم را حبس و به محض ورود به آشپزخانه آزادش کردم.

بیتا پشت سرم وارد شد.

شنیدم که بهزاد گفت:

ــ خوش اومدین عمه خانم.

چقدر خوش آمد گوییش سرد بود.

ــ ناراحت نشی ها عمه خانم با همه اینجوریه. کسی هم کاری به کارش نداره. همه اخلاقش رو می دونند.

سری به نشانه تایید تکان دادم.

آخ بیتا اگر می دانستی چه غوغای پیل افکنی، جایی درست وسط سینه ام طوفان به پر کرده.

فنجان ها را پر از چای کردم. با احتیاط و نهایت سلیقه.

کسی توی هال لب از لب باز نمی کرد.

ــ بده من ببرم. دختر تو چرا خودتو باختی.

سینی را از دستم گرفت. پشت سرش روانه شدم.

بیتا چای تعارف کرد و من مردد جلوی کانتر ایستاده بودم و فکر می کردم که مناسبترین جا برای نشستن کجا می تواند باشد. سینا کنار محمد بود. بهزاد روی کاناپه دونفره. فکر کردم که باز هم روی مبل تک نفره کنار عمه خانم بشینم که میخ نگاه بهزاد حواسم را به خودش داد. اشاره کرد به جای خالی کناریش. با من بود!؟ گیج و منگ سرم را به معنی نفهمیدم تکان دادم. دستش را آرام گذاشت روی جای خالی مبل دو نفره. یعنی کنارش بشینم؟! گیجیم را که دید اخم کرد و با چشمانش تشر زد. سریع مثل مرغ از قفس آزاد شده به جای خالی کناریش قدم تند کردم.

کنارش که نشستم آرام سرم را بالا بردم. چشم های سینا درست روبه رویم شیطنت کرد. ابروهایش سینا وار بالا پرید.

دستی از پشت به شانه ام چسیبد. سریع صاف نشستم و به دست کنار شانه ام نیم نگاهی انداختم. بهزاد بود که عاشقانه! دستش را دور شانه ام حلقه کرده بود.

ــ خب آقا جمشید چه خبرا از کار و بار؟

شانه ام را به سمت خودش کشید. آرام و نامحسوس.

ــ خبری نیست جوون اوضاع مثل قبله. اوضاع اقتصاد هم که ...

عمه خانم بی حوصله پرید وسط حرفش:

ــ مثل اینکه خبرا پیش شماست.

با ابرو اشاره ای به من کرد.

ــ نه بزرگتری نه عمه ای نه عمویی، برای خودتون بریدید و دوختید.

بهزاد جدی بود. از تُن صدایش می فهمیدی که اخم داشت.

ــ یهویی شد عمه خانم. وگرنه که شما همیشه بزرگ ما بودید و هستید.

محمد میانه را گرفت و بهزاد دستش را از شانه ام برداشت.

ــ والا ما هم خبر نداشتیم عمه خانم. پیش میاد. شما دلخور نباشید.

کاش همان جا باقی بود. تا ابد. چقدر گرم بود بهزاد. چقدر حس حمایت داشت. انقدر تشنه به حمایتت نکن. من مرد ندیده ام بهزاد. هر چه بوده نامرد بوده در گذر زندگیم.

عمه خانم تند شد.

ــ برادرم رو انور دنیا الاف خودت کردی که چی؟ تو که نمی خواستی بری برای چی بهش گفتی اونهمه سرمایه رو بخوابونه تو اون شرکت کوفتی؟

دستم را مشت کردم. نفس کلافه و عصبی بهزاد گوشم را داغ کرد.

ــ عمه خانم اجازه بدید مشکلات بین من و عمو رو خودمون حل کنیم.

اینبار دستش روی پایم قرار گرفت. عضله پایم ناخودآگاه پرید وچشم های بیتا ریز شد.

ــ خوبه والا، اونهمه امکانات و ثروت رو ول کردی چسبیدی به این غربتی که چی بشه؟

همه سکوت کردند. غربتی!؟ با من بود؟

کف دستم از فشار انگشتانم سوخت. قلبم هم...

کسی سعی در شکستن سکوت نمی کرد. حتی با نفس کشیدن!

غرتبی؟ منظورش چه بود. دست مشت شده بهزاد روی پایم را پس زدم و به تندی بلند شدم.

چشم ها به قامت ایستاده ام سر خوردند. تمسخر نگاه پیرزن با سری افکنده هم قابل لمس بود.

گفته بود چیزی نگو، مثل همیشه حرف شنویی کردم و چیزی نگفتم. مثل همیشه زیر آوار توهین ها له شدم و دم نزدم. ولی حق اینکه توی جمعشان نباشم را که داشتم. نداشتم!

به نگاه های منتظر کسی بها ندادم. چرخیدم تا به مأمن همیشگیم پناه ببرم.

بهزاد داد زد.

ــ بشین مریم.

از دادش، قلب ضربان گرفته ام، گوشه ای جمع و پای رفتنم سست شد.

مثل همیشه محکوم اصلی بودم.

بغض لعنتی تا پشت دندان های چفت شده ام دوید.

بغض همیشه همراهم، راهی تا انسداد کامل نیست. بگیر، نفسم را. کاش حداقل، توان راحت کردن داشتی. نه به روال هر بار، گلوله بشوی و سخت و سنگی دردم را بیشتر کنی.

دستم کشیده شد و با قدرت به جای قبلیم برگردانده شدم.

اینبار بهزاد بلند شد. مچ دستم با بلند شدنش کشیده شد.

صدایش بالا رفت. چه تلاشی می کرد برای کنترلش.

ــ این دختر زن منه، تو خونه ی من زندگی می کنه، پس نسبت بهش مسئولم. چطور می تونید به کسی که زن برادرزادتونه و از هر کسی بیشتر به من نزدیک، توهین کنید؟

پاهایم از تُن صدای بالایش و از نزدیکی بیش از حدم به مردی که از مسئولیتش دم می زد، لرزیدن گرفت.

مچ دستم هنوز اسیر دستش بود. هر از گاهی بین کلماتش مچ ظریف و نازکم، خورد می شد.

بین کلماتش انگشت اشاره اش را بالا آورد. به نشانه ی تهدید.

بیتا جمع را ترک کرد. کجا رفت؟ محمد سر به زیر انداخت و سینا در چشم بهم زدنی، غیبش زد.

ــ مهمونید درست. بزرگترید و احترامتون واجب اونم درست و به دیده منت، ولی اجازه نمیدم به دختری که شرعاً و قانوناً همسرمه توهین کنید. به هیچ احدالناسی حق بی حرمت کردن حریم خانواده ام رو نمیدم.

اینبار عمه خانم و به تبعش شوهرش بلند شدند.

ــ خوبه، کارشو خوب بلده. مثل اینکه حرفهایی که تو فامیل پیچیده زیادم بیراه نبودند. باور نکردم. گفتم بیام از نزدیک ببینم. گفتم برادرزادم انقدر هام خام و بچه نیست.

پیکان حرف های از آوار سنگین ترش، به سمت من بود.

نه، کار من نبود. قطره اول سَرخود، سُرخود و تا زیر چانه ام کشیده شد "انقدر اشکت دم مشکت نباشه". تو نمی دانی که غصه هایم کمر شکن است بهزاد. این آورا های سنگین، من که هیچ، کمر مادرم را هم شکسته اند.

محمد دید قطره دم مشکیم را و سر تکون داد.

طوفان به پا شد.

ــ شما نگران زندگی منید یا پولی که پیش عمو دارید؟ به عمو هم گفتم، یا میرم اونجا و خودم سر و سامونش میدم، یا سهم یک سوم عمو رو پرداخت می کنم. دیگه این دایه ی مهربونتر از مادر شدن ها چیه؟ اصلاً تا حالا کجا بودید که الان نگران زندگی برادرزادتون شدید؟

پیرزن نزدیک تر شد. برق گردنبندش چشمهای خیسم را زد.

دستش را توی هوا تکان داد و او هم صدایش بالا رفت.

ــ بعید نیست. از زنی که معلوم نیست به خاطر عیشش کدوم کشور خارجی داره ول می چرخه، همچین پسری بعید نیست. تو هم پسر همون مادری. تو هم فامیلتو، خانوادتو میدی پای یه دختر پاپتی. باشه، خوش باش. تن برادرمو تو گور بلرزون. ولی من پولمو رو می خوام. اونم زود.

نفس های تندش شدت گرفت. چه کبود شده بود. رگ پیشانی متورم شده اش نزدیک انفجار بود. قلبم لرزید. تمام بدنم لرزید. دستم را با قدرت آزاد کرد و با قدم های محکم به سمت درب خروجی روانه شد.

محمد دستپاچه بلند شد و میانه را گرفت.

ــ عمه خانم زشته این چه حرفیاییه، نا سلامتی شما بزرگتر مایید. بفرمایید بشینید.

جمشید نقشی نداشت. انگار جز بادیگارد بودن، کار دیگری از دستش بر نمی آمد.

قبل از خروج کاملش با صدای از عصبانیت لرزانش گفت:

ــ پولتون رو جور می کنم. تا یک ماه آینده به دستتون می رسه.

و در را محکم به هم کوبید.

پیرزن چشم های دریده اش را نثار چشم هایم کرد. بیتا سر رسید و دایه مهربانتر از مادرشان به سمت درب ورودی قدم برداشت.

بیتا جلویش را سد کرد.

ــ عمه جان کجا! زشته به خدا. بهزاد رو که می شناسید، زود جوش میاره.

بیتا را کنار زد و کیفش را از شوهرش گرفت.

ــ نه مثل اینکه زیاد هم نمی شناختم. حداقل حرمت مهمون رو نگه می داشت.

محمد پشت سر بیتا ایستاد و به تبعش از سر دلجویی وارد شد.

ــ آخه عمه خانم شما که بهتر می شناسید بهزاد رو، می دونید وقتی ماردش رو علم می کنید چطور آتیشی می شه. نباید کار مادرش رو به اون نسبت می دادید. مگه دو سال پیش یادتون نیست تو باغ چه وضعی درست شد؟ به خدا ما هیچ کدوم تا حالا جرأت نکردیم در مورد مادرش بگیم. اونوقت شما همه ی مشکلاتی که خودش هم زیاد توشون دخیل نبود به مادرش نسبت میدین!

به من اشاره کرد. مشکلات بهزاد من بودم. مشکلاتی که خودش هم زیادی دخیل نبود. من همه جا، اضافی بودم.

به شوهرش اشاره کرد که برویم. آقا جمشید ساکت و مطیع، بریم خانمی به زبان آورد و منتظر تصمیمش شد . چقدر فرق بود بین مرد های این فامیل!

همان پشت شاهد رفتنشان بودم و پاهایم یارای هم پای بیتا و شوهرش شدن را نداشت. این زن گفته بود غربتی و من سر به زیر انداخته بودم. بهزاد اگر نبودی، اگه مصرانه تأکید نکرده بودی، با تمام ضعف هایم، با تمام دم نزدنهایم، شاید چیزی برای گفتن داشتم. شاید این دل چاک شده ام راهی برای تسکین پیدا می کرد.

بیتا با چشم اشاره کرد. به منی که خشک شده جلوی مبل ایستاده بودم. چه توقعی داشت! چند قدم جلو رفتم ولی مغزم برای لب زدن و چیزی از سر ناچار گفتن یاری نکرد. به گمانم اخم داشتم که روی پیشانیم احساس سنگینی می کردم.

عمه خانم برگشت. دوباره از سر تا به پا براندازم کرد. نزدیکتر شد و تیر آخر را درست وسط پیشونیم کاشت.

ــ آمارتو دارم. تو همه فامیل پیچیده که چطور آبروی فرجام ها رو با اون پدر مفنگیت زیر پات گذاشتی. مثل اون زنیکه، که برادر جوونم انگار خوب می شناختش که زنده نموند تا بیشتر از این خورد بشه.

جمشید دست گذاشت روی شانه اش.

ــ خانم انقدر حرص نخور، برای فشار خونت خوب نیست.

دستش را پس زد و چرخید. پشت به من.

محمد سری از افسوس تکان داد. بیتا به من و چشم هام زل زد.

دوباره برگشت و اینبار نه بیتا و نه شوهرش نتوانستند جلوی رفتنش را بگیرند.

پا بیرون گذاشت و دوباره سرد و قاطع گفت:

ــ بهش بگو فقط یک ماه فرصت داره. بعدش من پولمو از عباس طلب می کنم. بگو دیگه هیچ نسبتی بینمون نیست.

قبل از اینکه دیر بشود، قبل از اینکه تا آخر عمر افسوس بخورم، بلند و رسا، کلمات بی قرار و آتش گرفته پشت ردیف دندون هایم را، با قدرت بیرون فرستادم.

ــ من با آبروی کسی بازی نکردم.

صدای لرزانم، دست رو می کرد.

ایستاد. میان آستانه ی در برگشت و تیرِ تیز چشم هایش، نشانه ام گرفت.

جمشید، بیتا و شوهرش راه باز کردند.

از چشم های ریز شده و براقش، پشیمان شدم. لب گزیدم.

از جسارت پوشالیم، از پشت خالیم، لرزیدم.

ــ تو یه لکه ی ننگی که باید هر چه زودتر از بین فرجام ها پاک بشی. اگه با اون دختر خاله ی هر جاییش ازدواج می کرد انقدر نمی سوختم که حالا دختر بی آبرویی مثل تو، تونسته یکی از فرجام ها رو به بازی بگیره.

با سر به صورتم اشاره کرد.

ــ هر چند صورت آش و لاشت نشون میده که زیاد هم نمی تونی بین فرجام ها دووم بیاری.

نیشخند زد و چرخید. قبل از اینکه حرف های تلخ تر از هلاهلش را حلاجی کنم.

ــ بریم خانم، جای ما اینجا نیست.

به خدا که کمرم تا شد.

رفت و حجم سنگین کلماتش پشتم را خم کرد.

وسط سالن به رفتنش و بدرقه بیتا و محمد خیره شدم. لب های خشک شده ام را به خیال خام کم کردن سنگینی کلماتش روی هم فشار دادم. 

زود قضاوت نکن پیرزن.

صورت آش و لاشم! به خدا که کار دست های بهزاد نیست.

لکه ی ننگ نیستم، من فقط مریمم. نه بیشتر.

من فقط بی پناهم. باور کن که مرد زندگیم نسبت به من فقط! مسئولیت دارد. نه بیشتر، هیچ احساسی، من و تمام پاکی نوزده سالگیم را به او مربوط نمی کند. خودش گفت. مگر نشنیدی؟

در که بسته شد محمد پوف بلندی کشید. چشم های بیتا جدی بود. نزدیک شد. به منِ وسط هال گمشده. وای بر من که دیگر حتی به چشم های محمد هم نمی توانستم نگاه کنم.

ــ نباید چیزی می گفتی.

چراهای بغض کرده ام به گردی چشمهایش ریختم.

چه خوب که اینبار اشک هایم، موقعیت شناسی کرده بودند.

آرام و دور از چشم محمد گفت:

ــ به خاطر خودت گفتم. عمه خانم زبونش تلخه. دیدی که چه جوابی بهت داد.

محمد نزدیک شد.

ــ مریم خانم اصلاً ناراحت نشید ها. این عمه خانم همیشه اینطوریه. لاکردار به افعی گفته زکی.

به سمت بیتا رو کرد.

ــ بهزاد کجا گذاشت رفت؟

بلند صدا زد:

ــ سینا، کجا رفتی پسر؟

بهزاد وسط متهم شدن هایم رفته بود. کاش دور از ادب نبود و می توانستم با خودم و آوراهای کمر شکنم تازه از راه رسیده ام خلوت کنم.

سینا از اتاقش سرک کشید. دلخور و اخمو.

سینا تو چرا؟ تو که لکه ننگ نیستی چرا؟ این اخمها برای چیست؟

***

به آشپزخانه رفتم و چشم دوختم به قابلمه هایی که روی اجاق چیده بودم. چقدر خسته شده بودم. چقدر استرس کشیده بودم.

ساعت نزدیک دو بود و از بهزاد خبری نبود. بیتا به تنهاییم سرک کشید.

ــ می خوای سفره رو آماده کنیم. بهزادم فکر کنم دیگه پیداش بشه.

کامل داخل شد.

ــ همیشه اینجوریه. زود از کوره در میره. عمه خانمم که قربونش برم می دونست چی بگه که بهزادو اینجور کفری کنه.

پوفی کشید و زیر قابلمه سوپ را روشن کرد.

چشمم خورد به آستین های تا شده کار دستم.

چه هیجانی موقع پوشیدنش داشتم.

روی صندلی نشستم و سرم را بین دست هایم گرفتم.

بیتا کنارم نشست.

ــ به بهزاد نگو که با عمه بحتون شد.

من که چیزی نگفته بودم.

فکرم را تا لبهام کشیدم.

ــ آره چیزی نگفتی. ولی بالاخره عمه حرفاشو بهت زد.

آه کشیدم.

ــ دو سال پیش هم همین شد. عمه خودش سیزده بدر دعوتمون کرده بود بریم باغشون. بعد از ناهار دخترش شبنم، قضیه نازنین رو پیش کشید. عمه مخالف بود و از مخالفت بهزاد خبر نداشت. بهزاد از اینکه کسی تو زندگیش دخالت کنه به شدت بدش میاد. بحثشون بالا گرفت. عمه خانمم نقطه ضعف اینو می دونه و راه به راه موش میدوونه تو زندگی بهزاد. درگیری لفظیشون بالا گرفت و عمه دوباره سرکوفت مادرمون رو زد. بهزادم دست سینا رو گرفت و از باغ رفتند. من و محمدم طرف بهزاد رو گرفتیم و ده دقیقه بعد از باغ اومدیم بیرون.

خندید و ادامه داد:

ــ وای نمی دونی سینا تو فرصتی که اینا داشتند بحث می کردند چکار کرده بود.

کنجکاو پرسیدم:

ــ چکار کرده بود مگه؟

ــ اون موقع سینا بچه سالتر بود. من که رفتم تو ویلا تا لباس عوض کنم، دیدم روی دیوارا از نوشته های ماژیک پر شده.

چشمانم گشاد شد.

ــ کار سینا بود؟ آخه چرا؟

سری تکان داد و گفت:

ــ آره. همه جای دیوارا، تا جایی که قدش می رسید نوشته بود دیگه باغتون نمیایم. همتون بد هستید.

خندیدم. به کار سینا و علاقه زیادیش به بهزاد. فکرم حول یک اسم می چرخید. نازنین.

" اگه با اون دختر خاله ی هر جاییش ازدواج می کرد"

پیرزن هم گفت. نازنین دختر خاله اش بود. یعنی هنوز هم مجرد بود؟! هومن هم پسر خاله اش بود. خدای من ...

چیزی میان دلم فرو ریخت.

ــ اومدش، پاشو میزو بچینیم.

بهزاد داخل شد و سلام داد. آشفتگیش از همین فاصله هم معلوم بود. محمد بلند شد و برادرانه دست روی شانه اش گذاشت.

ــ کجا گذاشتی رفتی ما رو با عمه جانت تنها گذاشتی؟

پوفی کشید و بی توجه گفت:

ــ برم دستامو بشورم.

چقدر غم داشت. لعنت به من و سایه سیاهم. لعنت به من که چقدر خانمان سوز بودم.

با پیشانی چین افتاده، بدون هیچ توجهی به آشپزخانه راهی دستشویی شد.

مرغ ها را توی دیس گذاشتم. پیرزن گفت اگه با دختر خاله اش ازدواج می کرد انقدر نمی سوخت.

کاش خجالت نمی کشیدم و از بیتا می پرسیدم. کاش در مورد این غم تازه از راه رسیده ام چیزی می دانستم.

نهار بین جک گفتن های محمد و خنده های ریز سینا، بین غم بزرگ لانه کرده در چشمان بهزاد، صرف شد. انگار همه، حتی خود محمد می دانستیم که جک هایش و لبخند های بی جانمان همه سوری است. برای فراموشی تلخی های دقایق پیش.

ــ مریم خانم واقعاً لذت بردم از دست پختتون.

به تعریفش لبخند زدم و نوش جانی گفتم.

ــ عجیب نیست این آقا سینای ما همچین پروار شده.

سینا پرسید:

ــ پروار یعنی چاق؟

ــ آره دیگه همچین تپل مپل. البته در مورد حیوانات اهلی بیشتر کاربرد داره.

خنده سینا بلند شد.

ــ خیلی بدجنسی. مریم جون هر روز برام کلی سیب زمینی سرخ کرده که من عاشقشم درست می کنه.

سینا هم غم داشت. اگر می شناختیش، به یقین می گفتی که صدایش غم دارد. حتی خنده هایش.

بهزاد بی هیچ حرفی جمع را ترک کرد.

بیتا ظرفها را شست و اصرار من برای کمک کردنش فایده ای نداشت.

کارها که تمام شد سینی پر از چای را دست بیتا دادم. از اینکه بین جمعشون باشم، از اینکه مقصر همه دردسر های این خانواده من باشم و بی خیال بینشان چای صرف کنم، خجالت می کشیدم. از اینکه بین جمعشان وصله ناجور بودم دلم فشرده می شد.

ــ مریم جان خودتم بیا.

بیتا بود که صدا کرد و چشم های خالی بهزاد به سمتم کشیده شد. کاش اخم داشتی، کاش عصبانی بودی، ولی اینجور، عمیق و خالی نگاهم نمی کردی.

معذب بین جمعشان جا گرفتم. سینا از کنار محمد بلند شد و کنارم نشست. سینا تنهاییم را می فهمید. تمام مدت صحبت هایشان حول مشکل مالی بهزاد، به گل های قالی چشم دوختم. دروغ چرا جرأت نگاه کردن به چشم هایش را نداشتم.

ــ داداش مگه دو سوم اون شرکت سهم تو نیست؟

بهزاد سر تکان داد.

ــ آره سهم منه. ولی تا بخوایم شرکت رو منحل کنیم و پولش دستم برسه بیشتر از دو ماه زمان می بره.

نفسش را بیرون داد.

ــ تا ما رو داری غم نداشته باش. ماشین و خونه منم هست.

و بیتا حرفش را تأیید کرد.

محمد نگاهی به منِ معذب و صاف نشسته انداخت و مردد پرسید:

ــ یعنی نرفتنت قطعی شده؟

نگاه بهزاد روی صورتم ثابت شد و نگاه سینا به لبهای بهزاد.

ــ هنوز تصمیم نگرفتم.

آب جمع شده دهانم را پایین کشیدم. هنوز تصمیم نگرفته بود. دیدی مریم، شنیدی! هنوز تصمیم نگرفته بود.

بلند شد و گفت:

ــ یه کم تو حیاط قدم می زنم.

لعنت به من و تقدیرم که سیاهیش تا سپیدی این خانه هم کشیده شده بود. همه مشکلات جدید این خانواده مربوط به من بود. من خودِ بحران بود.

خورشید هوز غروب نکرده بود که بیتا و محمد رفتند. بیتا از بعد از رفتن عمه خانم، سرد برخورد می کرد. حق داشت. بهزاد گفته بود اگر نشد که وام جور کنم، خانه را می فروشم. و از همین حرف به بعد بیتا سنگین صحبت می کرد.

بعید نبود اگر سینا هم از من متنفر می شد. سینایی که با تمام بچگیش، دیوار عمه خانمشان را سیاه کرده بود.

کاش هومنی نبود. کاش خیلی قبلتر ها زن اکبر شصت ساله شده بودم و و قلم سیاه سرنوشتم، زندگی آرام این خانواده را کج و معوج، خط خطی نمی کرد.

کاش هیچ وقت نبودم.

یک هفته گذشت. بهزاد بد خلق شده بود. سینا از بدخلقیش غمگین. من هم میان فکرهای جدید دلهره آورم، دست و پا می زدم. به این فکر کردم که چه خوب بود اگر نبودم، اگر بهزاد احساس مسئولیت نمی کرد.

شبها تا دیر وقت روی پله ها می نشست و کلافه فکر می کرد. حواسش به هیچ چیز نبود. ولی درس پرسیدنهای هر چند حواس پرتش، سر جای قبلی بود.

در تمام این مدتی که پیرزن تلخ، تمام رویا های این چند ماهه ام را به دست باد سپرده بود، ساکت گوشه ای می نشستم و تا حد امکان از چشم های بهزاد دوری می کردم. چه چاره ای داشتم! چه کاری از دستم بر می آمد؟ جز دست به دعا شدن و باز هم دست به دامن همانی که فکر می کردم خیلی وقت پیش اسمم را از دفترش پاک کرده و مرا گوشه ای به حال خودم رها کرده است.

فردا امتحان آخر سینا بود. بهزاد امروز کلافه تر بود. با سینا دعوا می کرد و کلمه ای با من، حتی دستوری! صحبت نمی کرد.

ــ سینا بیار ببینم چه جوری نوشتی.

از پشت کانتر نا محسوس حواسم بود. سینا برگه را به دستش داد. فردا امتحان املا داشت. اخم های بهزاد حین تصحیحش، عمیق تر شد. بی هوا خودکار را سمتش پرت کرد. ترسیدم و سینا هم از ترس عقب کشید. 

صدایش بلند شد.

ــ چند باز گفتم این تنظیمات کوفتی رو با ظاد بنویس؟ حرف تو سرت نمیره چرا؟

سینا بغض کرد.

ــ به جای بازیگوشی یه ساعت درس می خوندی.

با همان صدای بغض دارش جواب داد:

ــ به خدا خوندم. یادم رفت. میرم بازم تمرین می کنم.

بازویش را گرفت. نگران تا آستانه جلو رفتم.

داد زد.

ــ الان؟ ساعت دهه، الان می خوای تازه تمرین کنی؟

چه الم شنگه ای راه انداخته بود برای یک کلمه.

سینا با ضرب دستش را آزاد کرد. اعصاب نداشته بهزاد به مرد کوچک من هم سرایت کرده بود. عقب تر کشید. برای اولین بار صدایش بالا رفت. با بغض.

ــ گفتم که ببخشید، میرم تمرین می کنم. همش ایراد می گیری. همش سرم داد می زنی.

چشم های وحشت زده ام را به سینایی که یک شبه بزرگ شده بود دوختم.

بهزاد از جا پرید و سینا با گریه دوید و پشتم پناه گرفت.

لعنت به من و تمام مصیبتهایم. عزیز دلکم به که پناه آوردی؟

چشم های قرمز بهزاد ترساندم. قدم به عقب گذاشتم و سینا را پشت سرم سفت و محکم نگه داشتم.

دستش را برای گرفتن بازویش دراز کرد. 

ــ بیا اینور ببینم، نگفتم از زبون درازی بدم میاد.

دست هایم را باز کردم. برای دفاع از پسرکی که جانم به جانش بند بود.

ــ آقا بهزاد تو رو خدا.

از گریه معصومانه همانی که به دختر ضعیفتر از خودش پناه آورده بود، اشک در گودی چشمهایم جمع شد.

جلوتر رفتم. جایی نزدیک بغلش متوقف شدم. از بدبختی جدیدم که دامن خوشی های این دو برادر را گرفته بود، گریه ام گرفت.

ــ شما از یه جای دیگه عصبی هستین. تلافیش رو سر این بچه در نیارین. اصلاً منو بزنید. این بچه به خدا که حقش نیست.

از تقلایش برای به گیر انداختن سینا دست برداشت. مکث کرد. به چشم های اشکیم خیره شد و چشم هایش را همراه نفس بلندی که به بیرون فرستاد، بست.

آرام گفت:

ــ بیا برو یه ساعت دیگه هم تمرین کن.

به خدا که صدایش شکسته بود. من می شناسم. صداهای شکسته را. صدای های غمباد گرفته را سالها با خون دل شنیده و در پستوی نوزده ساله زندگیم انبار کرده ام.

کوتاه آمده بود. خودش هم می دانست که الکی زیاده روی کرده بود. باز هم به حیاط پناه برد. سینا سر به زیر و ساکت خودکار را از گوشه مبل پیدا کرد و راهی اتاقش شد.

صبح که راهی می شدند، به غیر از سلام و صبح بخیر سینا چیزی نشنیده بودم. دیشب بعد از با جیغ بیدار شدن از کابوس های وهم آورتر از قبلم، خواب به چشمم نیامده بود. بابا باز هم سهم کابوسم بود. مثل تمام کابوس های این چند ساله ام. و از همان کابوس به بعد، استرس غریبی وجودم را گرفته بود.

صبح که در سکوت سینا و بی حوصلگی بهزاد راهی شده بودند، تمام خونه را گرد گیری کرده بودم و بی خواب تر روی مبل، الکی چشم به تلویزیون دوخته بودم. ساعت نزدیک نه و نیم بود و سینا امروز قرار بود دیرتر از روال همیشگی این چند روز امتحانتش به خانه بیاید. کابوس دیشب، لحظه ای از پرده چشمهایم کنار نمی رفت و دل مضطربم را آشوب می کرد.

در قصری که بابا پادشاهی می کرد و همه جای قصر از در و دیوار گرفته تا تابلو های نفیس، خونی بود.

در حیاط باز و بسته شد. نگاهم روی ساعت چرخید. هنوز برای برگشتن سینا زود بود. در هال که باز شد و قامت بهزاد پیدا، دستپاچه بلند شدم و سلام دادم.

جواب سلامم آرام بود. با عجله به سمت اتاقش رفت. شنیدم که کشو های دراورش را بیرون می کشید. تلفن زنگ خورد. چشم هام با سرعت روی ساعت نشست و نفسی که از سر آسودگی بیرون فرستادم. هنوز ده نشده بود. پس زود بود. به یاد قولی که به خودم داده بودم افتادم و اینکه قرار بود به بهزاد در مورد مزاحم تلفنی بگویم. ولی اوضاع جوری نبود که بشود مطرح کرد. بهزاد که برای جواب دادن بیرون آمد، راهی اتاقم شدم.

ــ سلام عمو جان

...

ــ ممنون خوبیم. شما چه خبر؟ تونستید کاری کنید؟

...

صدایش رنگ عصبی گرفت.

ــ بله، بله می دونم. ولی منم فرصت می خوام. شرایطمو که می دونید.

...

ــ همه ی اینا رو می دونم. عمه خانمم که از صد تا غریبه، غریبه ترند. چشم. گفتم که سر یک ماه پول رو بهتون می رسونم.

...

ــ چشم حتماًً. منتظر خبرتون هستم.

صدای بلند تق گوشی خبر از عصبی بودنش داشت.

کاش زودتر میرفت. این استرس داشت مرا می کشت. نگاهم به عقربه ها چرخید. ده بود. خدای من کاش زودتر می رفت.

صدای زنگ تلفن روی اعصابم ویراژ رفت.

خودش بود. ایستادم و لب پایینم را به دندان گرفتم.

ــ بله.

...

ــ تو که نمی خوای حرف بزنی غلط می کنی زنگ می زنی؟

و صدای کوبش گوشی تلفن.

سانس بعدی در راه بود. پس چرا نمی رفت. دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. دفعه اولی نبود که بهزاد جواب می داد. همین دیروز بود که باز هم زنگ زده و بهزاد گوشی را روی دستگاه کوبیده بود. امروز اما فرق می کرد. امروز قلبم یک جا بند نبود.

با زنگ بعدی روی زمین نشستم.

صدای بلند بهزاد توی اتاق پیچید.

ــ مریم بیا اینجا.

صدایش انقدر طلبکار بود که جرأت تأخیر نداشتم.

کنار تلفن در حال زنگ خوردن ایستاده بود و با چشم های ریز شده و مشکوک گفت:

ــ بیا جواب بده.

با چشم هایی که می دانستم بیش از حد گشاد شده به دستگاه تلفن خیره شدم. از همه جا بداقبالی بود که می بارید.

توپید:

ــ منتظر چی هستی؟ زود باش.

آب سنگ شده ام دهانم را قورت دادم. وای که چه ناتوان بود پاهای لرزانم. به زور تشرش جلو کشیدم. از اینکه کنارش بایستم، می ترسیدم. نباید دم دستش باشم. نباید.

خدایا چه بازیی با من به راه انداختی؟

زنگ ششم گوشی برداشته شد. نه با دست های خودم. انگشتش دکمه بلند گو را فشرد و گوشی را به دست یخ زده ام سپرد. اشاره کرد که جواب بدهم.

تارهای صوتیم، فرمان نمی گرفتند.

ــ بله...

بله ام را مطمئن نبودم که شنیده باشد.

ــ الو عزیزم خودتی؟

خودش بود، صدای نامرد خودش بود. خدای من می بینی؟

زیر گوشم گفت که بگویم بله.

لبهای خشک شده ام به زور از هم فاصله گرفتند.

کاش کمی دورتر بود.

گفتم بله و قسم می خورم که مرگ با تمام هیبتش توی هال قدم میزد.

ــ رفت اون شوهر لندهورت.

زیر پلکم تیک زد.

چشمم تند و سریع به چشم های جهنمی اش کشیده شد.

گوشی از دستم سر خورد و قبل از افتادنش بهزاد به دستش گرفت. آرام بود. سوای چشم های آتش به پا کرده اش.

ــ عشقم دلم برات تنگ شده بود. سَر خر نداری مثل اینکه!

صورتش آناً کبود شد. چند قدم عقب رفتم. به عقب رفتنم چشم دوخت.

ــ گلم چرا چیزی نمی گی؟ تو که هر بار کلی بلبل زبونی می کردی شیطون.

لبم ترک برداشت و خط باریک خون تا زیر چانه ام کشیده شد.

ــ مریم هستی یا باز رفتی تو هپروت؟ میگم دوست داری یه بار دیگه بریم جای قبلی؟ هان دوست داری؟

مقاومت زانوهایم شکست. و دو زانو روی زمین افتادم.

ــ اَه چت شده تو؟ چرا حرف نمی زنی دختر؟

ــ ببین من برم فردا مفصل با هم صحبت می کنیم. بای گل مریمم.

و صدای تق آرام گوشی.

چه سرد بود.

تمام توان تحلیل رفته ام را جمع کردم و نالیدم:

ــ به خدا دروغه.

فشار یکباره ای سرم را به سورش انداخت و همراه با موهای بافته شده ام به بالا کشیده شدم.

از گیس بافته شده ام بلندم کرد. تا رخ به رخ صورتش.

آخ که امروز می مردم.

لب های خشک شده و خون مرده اش، دلم را زیر و رو کرد.

آرام توی گوشم نجوا کرد:

ــ با اون آشغال کجا رفته بودی؟

جیغ کشیدم:

ــ به خدا دروغه، به روح مادرم دروغه.

ــ که دروغه هان؟

از همان فاصله وسط هال پرتم کرد. از برخورد استخوان ترقوه ام با زمین صورتم جمع شد.

دستش رفت سمت کمربندش.چشم های وق زده ام تار شد.با یک حرکت بیرون کشیدش.از وحشت چیزی که در انتظارم بود جیغ کشیدم.

روزها تکرار می شد.

چشم های سرخ شده اش را به چشم های رمیده ام دوخت و ترسناک گفت:

ــ خودم همین جا چالت می کنم.

مغزم از کار افتاده بود. توانایی فکر کردن نداشتم. چشمم به آن چرم دردناک خشک شده بود.

کمربند لعنتی را دور دستش پیچید و یک قدم نزدیک تر شد.

وحشت زده روی زمین عقب کشیدم. خدای من کجایی؟

پیچ که می زد دل من هم پیچ می خورد. فقط کافیست تا یک بار طعمش را بچشی.

بالای سرم ایستاد. چاک لب پایینم بیشتر سوخت.

ــ خب کجاها رفتید.

مغزم به کار افتاد. جیغ کشیدم. تند و تیز بلند شدم و به سمت اتاقم دویدم.

فریادش توی گوشم اکو شد.

ــ کجا می خوای فرار کنی.

خواستم در را ببندم که به جلو پرت شدم.

داخل شد. با سرعت برگشتم و چشمم به قهوه ای پهن، خشک شد.

عقب عقب رفتم و گوشه اتاق خزیدم. صورتم را با دست هایم پوشاندم. نمی خواستم ببینم. نمی خواستم. این چرم لعنتی زبانم را بند می آورد.

با همان زبان الکنم دوباره داد زدم:

ــ به روح مادرم نمی شناس...

نعره کشید.

ــ کجا رفته بودی آشغال.

از بازویم گرفت و وسط اتاق کشیدم.

دوباره جیغ کشیدم و تارهای صوتیم از بلندیش زخم شدند.

دستش بالا رفت و چشم هایم بسته شد.

ــ حرف نمی زنی؟

ضربه ی اول روی کتفم کشیده شد و نفسم را برید.

ــ چی می گفت؟ هان؟ چی می گفت؟

ضربه ی بعدیش روی ران پایم نشست و تا مغز استخوانم سوخت.

جیغ کشیدم.

دوباره فریاد کشید.

ــ لعنت به من.

ضربه ای دیگر. پشتم سوخت.

ــ تو خونه ی من چه غلطی کردی؟

نفسم رفت.

جیغ هایم بین نعره هایش گم شد.

ــ توی آشغال رو چه به نماز خوندن.

خدایا مُردم.

ــ می کشمت.

.......

حساب ضربه هایش از دستم در رفت. دیگر توان جیغ کشیدن نداشتم.

فریاد کشید:

ــ لعنت به من احمق.

و دست کشید. نفس نفس می زد. بالای سرم ایستاد. صدای نفس هایش گوشم را کر می کرد. مثل مار به خودم می پیچیدم.

روبه رویم زانو زد.

مثل بید می لرزیدم. مثل گنجشک زیر باران، بی پناه بودم و های های گریه می کردم. مچاله شده وسط اتاق، با نفس های نصفه و نیمه، با تارهای صوتی متورم شده ام، زار زدم:

ــ به خدا، به خدا می خواستم بگم که مزاحمم شده.

لب هایم می لرزید. تمام تنم می لرزید. از یقه ام گرفت و به جلو کشاندم. حرارت صورت به تب نشسته اش، داغم کرد. صدایش می لرزید. نه از ترس، نه مثل لرزش های من، از زور عصبانیت.

ــ بابام راست می گفت. راست می گفت که بعضی زنا رو انقدر باید بکوبی که فکر خیانت هم به مغزشون خطور نکنه. اون زنیکه، بابام رو تو گور کرد. ولی من نمی ذارم. شده همین جا چالت کنم ولی نمی ذارم منو دور بزنی.

صورتش نزدیک تر شد و دلم زیر و رو.

ــ می دونی حکم زن خیانتکار چیه؟

تکانم داد. با هر تکانش تلو تلو خوردم. چشمانم سیاهی می رفت.

ــ هان می دونی؟

به صورت خیسم زل زد و چشم هایش روی لرزش لب هایم متوقف شد. گلوله های اشک سیل به راه انداختند. بریده بریده کلمات را بیرون فرستادم.

ــ به روح مادرم، به حرمت همون قرآن سبزی که خودت می خونی، نمی شناسمش. خواستم بهت بگم. می خواستم بگم، ولی ترسیدم.

سیب آدمش آرام، بالا و پایین شد. از پشت چشم های تار شده ام، دیدم که پرده نازکی از اشک توی چشمش کشیده شد.

بلند شد. کمربند توی دستش تاب می خورد. هق زدم و دست گذاشتم روی کتف دردناکم.

کاش دست های مادرم بود برای تسکین دردهایم.

هنوز بالای سرم بود و به هق هق هایم گوش می داد. صدای ذوق زده سینا توی هال پیچید.

ــ بابا بهزاد خونه ای؟ مریمی بلاخره تموم شد. یوهو کجایین؟

پوف بلندی کشید و باز همان جا درست بالای سرم ایستاد.

تقه ای به در خورد و قامت سینا ظاهر شد.

ــ آخ جون بالاخره تموم ...

ادامه حرفش را برید.

چقدر سرد بود. چه سوز استخوان سوزی وسط خرداد، اتاق را پر کرده بود.

بهزاد چرخید و من خجالت کشیدم. سینا آرام و بریده بریده پرسید:

ــ چی شده؟

هق هقم شدیدتر شد. تنها دل خوشی این چند ماهه ام اینجور زار و حقیر دیده ام بود.

صدایش بالا رفت و نگران تر شد:

ــ چی شده بابا بهزاد؟

توی خودم مچاله شدم. از سینای کوچک بدتر از بهزاد خجالت می کشیدم. خواستم صدای گریه ام را قطع کنم. نشد که هیچ، شدید تر هم شد.

با صدای افتاده گفت:

ــ برو بیرون.

قدم های تند سینا تا بالای سرم را شنیدم و چانه ام را بیشتر روی سینه ام فشردم. کیفش کنار پایم روی زمین افتاد.

بغض کرد و داد زد:

ــ چی شده آخه؟ مریم چرا گریه می کنه؟ مریم جون چی شده؟

و انگار تازه به عمق فاجعه پی برد. درست وقتی که چشمش به کمربند پیچیده ی دور دست بهزاد خورد.

دست های کوچکش را دور سرم گرفت و سرم را بلند کرد. چشم هایش مواج شد. شاید از رد کمربندی که گردنم را می سوزاند.

چشم دزدیدم و تن رنجورم را تا کنار دیوار کشیدم.

گریه لعنتی بند نمی آمد.

بهزاد هنوز، همان جا بود. ساکت و صامت.

دوید سمتش. مشت های کوچک و گره شده اش را به شکمش کوبید. کمربند از دست هایش شل شد و کف اتاق افتاد.

جیغ کشید و گریه کرد.

ــ تو زدیش؟ آره؟ تو زدیش؟

نگاه بهزاد به رد روی دستم بود.

صدای گریه اش بلندتر شد. دوباره جیغ کشید.

ــ چرا زدی؟ تو به من قول دادی. قول مردونه. گفتی دیگه اذیتش نمی کنی. گفتی تو هم دوسش داری. مگه نگفتی؟ دروغ گفتی. چرا دروغ گفتی؟

به من اشاره کرد.

ــ ببین. ببینش، لبش خون میاد. گردنش سیاه شده. تو کردی. تو زدیش.

کمی خم شد و بازو های کوچکش را گرفت. غمزده گفت:

ــ برو اتاقت. همین الان.

با تمام قدرت کودکانه اش دستش را پس زد. دوباره مشت زد. با تمام قدرت. دوباره گریه کرد و جیغ کشید.

ــ نمیرم. دیگه حرفتو گوش نمیدم. دروغگو. تو دروغگویی. خودت گفتی، خودت گفتی نباید زور بگم. خودت گفتی علیرضا از من کوچکتره نباید بزنمش. مگه نگفتی؟ مگه نگفتی خدا زورگوها رو دوست نداره؟

مشت های کوچکش را گرفت و اینبار عصبی گفت:

ــ بسه سینا. بس کن. داری حوصله ام رو سر می بری.

با همان مشتهای اسیر شده، با همان صدای گرفته از جیغ کشیدن هایش، گفت:

ــ دیگه دوست ندارم. دیگه بهت نمی گم بابا بهزاد. هیچ وقت دوست ندارم. دیگه هیچ وقت حرفاتو گوش نمیدم.

قلبم به درد آمد. از غمی که توی صدایش بود. از انکاری که در جملاتش بود.

دست هایش را پس زد و از اتاق بیرون رفت. بهزاد به دیوار تکیه زد و به تن و بدن له شده ام، خیره شد. آرام کنار دیوار سر خورد.

قدرت حرکت نداشتم. ولی چشم های لعنتی به خوبی از پس اشک ریختن بر می آمدند. تن کوبیده شده ام ذق ذق می کرد. چندمین باری بود که کمربند تنم را زخمی می کرد؟

سرم را روی دست های تکیه زده به زانوهایم گذاشتم. زمزمه کردم.

ــ از همون روز اول زنگ می زد.

چیزی شبیه به آه از گلویش خارج شد.

ــ من، می ترسیدم. برای همین نگفتم.

دوباره سینا داخل شد. بی توجه به بهزاد دست های کوچکش را جلو آورد و لیوان آب را دستم داد. گریه می کرد.

دلم از گریه اش ریش شد. از اینکه اینجور توی ذوقش خورده بود، دلم کباب شد. دلم برای خودم هم کباب بود. برای بهزاد و حال خرابش که قدرت بلند شدن و بیرون رفتن از اتاق را نداشت. لعنت به من و تمام بدبختیهام. لعنت به من و سایه شومم.

لیوان از لرزش دست هایم یک جا ثابت نمی شد. لیوان را گرفت و نزدیک لبهایم کرد. قطره اشکی درشت از کنار لبم راه گرفت به لبه لیوان رسید. به زور یک قلپ راهی معده ام کردم. آب هم شور بود و لب شکاف برداشته ام می سوخت.

بهزاد نگاهمان می کرد. نفسش را پله پله بیرون فرستاد. دست گرفت به دیوار و بلند شد.

***

همه جای بدنم تیر می کشید. همه جای بدنم کوفته شده بود. نگاهشان نکرده بودم. با خودم، با تنم، با دردهایم قهر بودم. حتی با خودم صحبت نمی کردم. با این حال با اولین صدای دینگ دینگ ساعت بیدار شدم. پشتم بدجور می سوخت. بی توجه نشستم و چشم دوختم به در سفید اتاقم. آرام بلند شدم و همزمان دردی توی استخوان رانم پیچید. آخ گلویم را خفه کردم و مستقیم راهی آشپزخانه شدم. به روال هر روز چای دم کردم. مجبور شدم خمیده میز بچینم. کمرم راست نمی شد و ذهنم همچنان سکوت اختیار کرده بود!

میز را عادت وار چیدم. با ذهن خالی و پر شده از دود غلیظ راهی اتاقم شدم. بین راه چشم دوختم به در اتاق بهزاد. دیشب که آخر وقت برگشته بود و تا نزدیکیهای صبح توی حیاط سیگار دود کرده بود. دو سه باری که طی شب دستشویی رفته بودم، بهزاد رو سیگار به دست توی حیاط دیده بودم. دیده بودم که تا خود صبح به نقطه ای خیره شده و فکر کرده بود.

با چشم های خالی، بی توجه به سمت اتاقم راه کج کردم و نگاه آخرم را با حسرت به در اتاق سینا دوختم.

صدای بیدار شدنش توی اتاقم بود. دستشویی رفته و بدون هیچ سر و صدایی از خانه بیرون زده بود. تشر زدم به دل غمباد گرفته ام. رفته بود و حتی در اتاقم را باز نکرده بود. نگران نشده بود که اصلاً این دختر که دیروز تا سر حد مرگ کوفته بودمش، مرده است یا زنده.

ولی دلم نسوخت. قهر نکردم. بهزاد مرد من نبود. بهزاد از همان اول هم مرد من نبود.

دلم از خودم بیشتر سوخته بود. از حماقت هایم. از خیال بافی هایی الکیم.

به محض رفتنش با همان قدم های سنگین سمت حمام رفتم. به لباس های چرک انباشته توی سبد نگاه کردم و آستین هایم را بالا زدم. گفته بود کلفتی بیشتر نیستم. همان روزهای اول.

چشمم خورد به خط های نسبتاً پهن بنفش روی دستم و دلم غریبانه زمزمه کرد که کمربند های بابا اینجور رد نمی کاشتند.

تمام لباس های چرکشان را شستم و روی بند آویزان کردم. با خودم فکر کردم که تا مدتی لباس تمیز دارند. با همان قد تا شده ام، باز هم بی توجه به درد های عرض اندام کرده راهی آشپزخونه شدم. به خودش و به حماقت هاش لعنت فرستاده بود. پس من چکار باید می کردم؟ چطور بار این همه حماقت را به دوش می کشیدم؟

من با خودم قهر بودم. با سرنوشتم قهر بودم. حتی با خدا هم قهر بودم.

فکر اشباع شده ام گفت که چند جور خورشت درست کنم. دست به کار شدم. باید برای چند روزی هم که شده غذا داشتند. پیاز ها را خورد کردم و فکر کردم که سینا چقدر ماکارونی دوست داشت. از محبت سرشاری که دیروز به پایم ریخته بود لبخندی گنگی کنار لبم نشست و ترک خشک شده لبم را سوزاند. به تخم مرغ هایی که با سلیقه آبپز کرده بود و با غم ریخته شده در چشمانش به خوردم داده بود، دلم تکان خورد. گفته بود برای همیشه با داداش بهزادش! قهر است. گفته بود و برایش تخم مرغ کنار گذاشته بود. شب که دزدکی چشمش روی عقربه های ساعت چرخیده بود، نگرانی چشمانش را با دیدن فیلم آخر شب پنهان کرده بود. و من می فهمیدم که چقدر در گفتن داداش بهزاد تردید داشت. من صدای آرام باز شدن در اتاقش، وقتی که بهزاد ساعت دو شب ماشین توی حیاط پارک کرده بود را شنیده بودم.

دلم لجوجانه هوای گرفته شدن داشت. دلم را، فکر های اراده سست کنم را پس زدم. من به چیزی فکر می کردم که مو را به تن خودم هم سیخ می کرد. شوخی نبود، تمام شب تا خود صبح فکر کرده بودم و با این فکر که با رفتنم چه آرامشی به این خانه ی سفید باز خواهد گشت، لبخند زده بودم و خیال ترسیده ام را به بعد موکول کرده بودم.

سرم گرم تفت دادن گوشت و دور کردن فکرهای مزاحم بود که در اتاق سینا باز شد.

برای چند لحظه ای به صورت مهربان و نگرانش دقیق شدم. این آخرین بار بود.

چشم های پف کرده از بی خوابی دیشبش را پایین گرفت. عزیزکم تو چرا شرمنده ای؟

سلام داد و داخل آشپزخانه شد. چشمش به روی گاز و قابلمه های در حال آماده شدن که افتاد  تند و تیز و شاید ترسیده پرسید:

ــ مهمون داریم؟

لبخندی به چشم های درشتش زدم.

ــ نه گلم. خوابم نبرد گفتم نهارو آماده کنم.

مردد نزدیکم شد. چشم پایین گرفت و پرسید:

ــ حالت، حالت خوب شده؟ دیگه درد نداری؟

و منتظر نگاهم کرد.

کمرم را صاف کردم. برای حفظ ظاهر بود وگرنه که این کمر تا آخر عمر، اگر عمری باقی بود همان جور خمیده باقی می ماند. می دانستم کمرم  هیچ وقت از غم ریشه دوانده در رگ و پی ام راست نمی شد.

روی صندلی نشست و با بسته ی ماکارونی بازی کرد.

ــ بابا، داداش بهزاد...

دست از کار کشیدم و منتظر به چشم هایش خیره شدم.

کودکانه با کلمات بازی می کرد.

ــ صبح چیزی نگفت؟

سرم را به نشانه ی نه تکون دادم.

آه کشید و آهش جگرم را سوزاند.

ــ من باهاش قهرم. من اول گفتم که قهرم، اون چرا قهر کرده؟

لبش به پایین کشیده شد.

ــ دیشب اتاقم نیومد. یه بار که من قهر کرده بودم اومد منت کشی، دیشب هر چی منتظرش شدم نیومد. نکنه نخواد آشتی کنه؟

چشمهایش دو دو می زد و همه تلاشش را می کرد که چشم های خیسش مردانگی کوچکش را زیر سوال نبرد.

سرش را با دو دست گرفتم و بوسیدمش.

ــ میاد آشتی می کنه. تو نباید بی احترامی می کردی. مطمئنم امشبم نیومد دیگه فردا شب حتماً میاد آشتی.

بالاخره طاقت نیاورد و اشکش دستم را خیس کرد. بیشتر به سینه ام فشارش دادم. بگذار این کوه محبت را کمی ذخیره کنم.

ــ بابا، داداش بهزاد انقد بد نبود. من می دونم به خاطر عمه اعصابش خورد بود. تو باید ببخشیش. به خاطر من. من می دونم الان داره غصه می خوره. از اینکه تو رو زده داره غصه می خوره. تو می بخشیش؟

سرش را بالا گرفت و به گردنم خیره شد.

ــ اگه تو نبخشیش منم باهاش آشتی نمی کنم. قول میدم.

دوباره سرش را بوسیدم و بویش کردم.

ــ آره عزیزم می بخشمش.

***

قابلمه های غذا را توی یخچال جا دادم. سینا کارتون میدید. چقدر ذوق داشت برای تمام شدن امتحاناتش. دو روز پیش گفته بود برای جایزه اش چیز خاصی می خواهد که موقع گرفتن کارنامه عنوانش می کرد.

دست بردم سمت کمرم و آرام ماساژش دادم. از برخورد دستم به جای احتمالاً کبود شده صورتم جمع شد.

زیر غذا را خاموش کردم و برای وضو سمت دستشویی رفتم. "تو رو چه به نماز خوندن" لبهام را روی هم فشار دادم.

از صبح به هیچ بغضی، به هیچ اشکی اجازه عرض اندام نداده بودم. بغض هایم وسط گلویم انباشته شده بودند. می دانستم که اگه راه باز کنند، سستم می کنند. به هراسم دامن می زنند.

باز کردن در دستشویی با ورود بهزاد همزمان شد. سینا بلند شد و آرام سلام داد. آرام جواب داد و چشمانش از صورتم گذر کرد. سلام نکردم. حتی آرام. و از کنارش گذشتم. وسط هال ایستاده بود و بدون حرفی به راه رفتن کمی نامتعادلم نگاه می کرد. قبل از داخل شدنم، سینا هم قدم تند کرد به سمت اتاقش که صدای عصبی بهزاد متوقفش کرد.

ــ کجا؟ برو سر میز.

و دیدم که سینا وسط هال راه کج کرد.

اوضاع همان بود. پشیمان نبود که هیچ، عصبی هم بود. باید کاری می کردم.

کاش آستین های بالا زده ام را نمی دید. نماز خواندنم را به تمسخر گرفته بود، کاش نمی دید.

ظرف ها را شستم. دستم لرز داشت. زانو هایم بد جور می لرزید.

روی صندلی نشستم و به سینایی که درست مقابلم نشسته بود و با اخم و بی حوصله گل های رومیزی را می شمرد خیره شدم. از همین الان دلم براش تنگ بود. برای چشم هایش، برای خوب بودن هاش، و برای مردانگی ماورای سنش.

بهزاد توی هال صم و بکم نشسته بود و با اخم های درهمش دفترچه تلفن را زیر و رو می کرد. آه کشیدم. و چشم دوختم به قرمزی روی دستم. چه فایده داشت بهزاد؟ تو که قبل از محاکمه حکم صادر و اجرا کرده بودی؟

تلاشش بی نتیجه ماند که دفترچه را با حرص روی میز پرت کرد و سرش ا بین دست هایش گرفت.

تو که کوبیدی و سوزاندی، کلافه نباش. عذاب وجدان نگیر. من ماندنی نیستم. همین فردا عامل تمام آشفتگی های این چند وقته ات برای همیشه سایه شومش رو از زندگی آرامت کنار خواهد زد. نگران نباش.

دلم دیوانه وار هوای گریه داشت. از سرنوشت نامعلومی که پیش رویم بود و من حتی جرأت فکر کردن بهش را هم نداشتم. مهم نبود. زندگی من مهم نبود.

به سینا زل زدم و حواسش که پرت شد به بهزادی که داخل آشپزخانه شد. خودم را جمع و جور کردم. دیدم که اخم های سینا باز شد. بی توجه به حضورمان، لیوانی برداشت و برای خوردن آب به سمت یخچال رفت. حتی نگاهم نکرده بود.

ــ اینهمه قابلمه برای چیه؟

استفهامی و با اخم چشم دوخت به دستپاچگیم. آرام گفتم:

ــ بیکار بودم گفتم، گفتم چند نوع غذا درست کنم.

در یکی از قابلمه ها را برداشت و اشاره کرد به چهار قابلمه ای که فضای یخچال را پر کرده بودند.

ــ اینهمه؟

ــ حوصلم سر رفته بود.

چشم هایش ریز شد و به فکر رفت.

در را بست و لیوان آب را لاجرعه بالا کشید.

صندلی سینا را عقب کشید و خیلی جدی گفت:

ــ از وقت خوابت گذشته. حتماً باید بهت بگم؟

چه توپ پری داشت.

سینا بغض کرد و من الکی چانه ام لرزید.

با لجاجت شانه بالا انداخت و جواب داد:

ــ خوابم نمیاد. می خوام پیش مریم بشینم تنهایی غصه نخوره.

آب دهانم ابتدای گلویم جمع شد و پایین نرفت. باز هم معرکه در راه بود!

صندلی را عقب تر کشید و چشمانش را چند ثانیه ای روی هم گذاشت. 

ــ تا ده می شمارم باید مسواکتو زده باشی.

قبل از دهان باز کردن سینا، انگشتم را به نشانه ی هیس روی لبهای گذاشتم. بلند شدم. اگر من می خوابیدم سینا هم می رفت.

در اتاق را که پشت سرم بستم، سینا هم به اتاقش رفت. درست فکر کرده بودم، با رفتنم تمام غائله ها می خوابید.

پشت به در نشستم و زانو هایم را بغل کردم. دوست نداشتم فکر کنم. به هیچ چیز. حتی به هیچ کس. صدای زنگ تلفن، سکوت شبانه خانه را شکست.

ــ سلام

...

ــ ممنون خوبم. شما چطورین؟ بیتا چطوره؟

...

ــ نه هنوز، صبح رفتم دوباره به بنگاه سر زدم. فعلاً که برا خونه مشتری پیدا نکردم. ماشین رو یکی می خواد ولی خیلی پایین تر از قیمت اصلیش.

نفس بلندی کشید که گرمایش تا پشت در اتاقم کشیده شد.

ــ آره می دونم. فعلاً که موفق نشده.

...

ــ نمی شه. حرف زدم. گفتم سر یک ماه. نمی خوام آتو دستشون بدم.

...

بقیه حرفهایش را نشنیدم. چه بار سنگینی روی دوشش گذاشته بودم. غم خانه کرد کنج قلبم. چقدر تحت فشار بود. به خاطر من. به خاطر حضور من چقدر رنج می کشید.

قطره اشکی چکید و تصمیمم برای چیزی که در فکرم جولان میداد جدی تر شد.

من باید می رفتم.

***

توی رختخوابم نشسته و منتظر بسته شدن در حیاط بودم. حالت تهوع ناشی از استرسم، معده ام را پیچ و تاپ می داد.

در که بسته شده بلند شدم و پا تند کردم برای اطمینان از رفتنش. ماشین نبود پس رفته بود. آرام و بدون سر و صدا در اتاقش را باز کردم. باید شناسنامه ام را با خودم می بردم. بدون شناسنامه پیدا کردن کار خیلی سخت تر می شد. کشو ها را بیرون کشیدم و شناسنامه ها را توی کاور پلاستیکی پیدا کردم. شناسنامه جلد شده اش را باز کردم و با حسرت روی عکس ته ریش دارش دست کشیدم. چقدر جوان تر بود اینجا. بغض کردم و آرام بوسه ای روی عکسش کاشتم.

باید عجله می کردم. تا قبل از بیدار شدن سینا.

کیفم را دیشب آماده کرده بودم. چند بلیط اتوبوس و سه اسکناس صد تومانی تمام دارییم بود. لباس های مریم خانه پدری را پوشیدم و حسرت پوشیدن مانتوی سورمه ای را برای همیشه توی دلم خاک کردم.

در اتاق سینا را باز کردم. آرام و معصوم روی تخت خوابیده بود. کاش می شد نزدیکتر بروم و صورتش را ببوسم. کاش می شد ماندنی بودم. برای همیشه. کاش جایگاهی پیش بهزاد داشتم.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

عقلم نهیب زد. در اتاق را بستم و سینا را با تمام سینا بودنهاش تنها گذاشتم. چه قصی القلب بودم برای این طفل معصوم. پله ها را پایین رفتم و زمزمه کردم: سینای خوبم مجبور شدم نامردانه زیر قولم بزنم.

"باید قول بدی که از پیشم نری"

اشک تا زیر چانه ام.راه باز کرد 

"تو نباید بری. اگه بری یعنی دوسم نداشتی"

به چشمهای سیاه و غم زده ات قسم که دوستت دارم سینا.

"بابا بهزادم خیلی غصه داره."

به خدا میروم که غصه هایش را کم کنم عزیزکم.

در حیاط را باز کردم و برای آخرین بار سفیدی خانه رویاهام را پشت چشمهای تار شده ام توشه کردم.

با عجله سوار اولین اتوبوسی که توی ایستگاه توقف کرد شدم. باید هر چی می توانستم دور تر می شدم. اگر دست بهزاد بهم می رسید، هیچ تضمینی برای هیچ چیز وجود نداشت. از تصورش هم قلبم ضربان می گرفت.

سرم را به شیشه تکیه دادم. دختری با اکراه کنارم نشست و دیدم که زیر چشمی می پاییدم. باز هم لباسهای پایین شهری هویتم شده بودند. بوی عطر احتمالاً گران قیمتش زیر بینیم پیچید و معده خالیم را زیرو رو کرد. دستم را جلوی دهانم گذاشتم و چشم هایم را بستم.

ــ ایستگاه آخره خانم، نمی خوای پیاده بشی؟

صدای زمخت و طلبکار راننده بود. کی خوابیده بودم! با عجله بلند شدم و از ته کیفم بلیط کدر شده ای که معلوم نبود از کی آنجا مانده بود را بیرون کشیدم. پرسیدم:

ــ کجاییم؟

ــ میدون انقلاب دیگه آبجی، مگه نخوندی مبدا و مقصد رو!

وسط میدان پیاده شدم. تا حدودی می شناختم. چند باری با مامان برای خرید کاموا آمده بودیم. باید سریع دست به کار می شدم. فکر شب و جای خواب را از ذهنم دور کردم و به اطرافم چشم چرخاندم. بند کیفم را توی دستم فشار دادم و بی هدف راه افتادم. روی دیوارها از تبلیغات پر بود. مردم با عجله از کنارم رد می شدند و گاهی تنه ای میزدند و طلبکار می شدند. کی فکر می کرد این دختر پایین شهری که تنه ام بی توجه به تنه اش خورده بود، چه سرنوشتی داشته؟ اصلاً برای کسی مهم بود؟ اصلاً این همه عجله برای چه بود؟

روی برگه ای نوشته بود به چند کارگر ساده نیازمندیم. ذوق زده خودکارم را بیرون کشیدم و شماره تماس را کف دستم یادداشت کردم.

به دور و برم نگاه کردم و آگهی را از روی دیوار کندم. خودخواهانه فکر کردم که هیچ کس به اندازه من به این کار نیاز نداشت. با چشم دنبال کیوسک تلفن گشتم.

سکه را جا دادم و شماره را گرفتم. دهنم خشک شده بود و مزه گس می داد. چند بوق خورد و صدای بی حوصله مردی توی گوشم پیچید.

ــ بفرمایید.

دستپاچه و تند گفتم:

ــ سلام. برای آگهیتون زنگ زدم.

توپید:

ــ خانم مگه نخوندیش، کارگر مرد می خوایم. نکنه مردی؟

وا رفتم.

ــ برو یه چشم پزشک خوابمونو پروندی اَه.

و گوشی را کوبید.

گوشی رو آرام سر جایش گذاشتم و کاغذ مچاله شده را صاف کردم.

لبم آویزان شد. راست می گفت نوشته بود به چند کارگر ساده مرد نیازمندیم. چرا مردش را ندیده بودم؟!

از کیوسک که بیرون آمدم دوباره روی دیوار ها و آگهی ها چشم چرخاندم. خبری نبود. چشمم خورد به ساعت دیواری میوه فروشی که جعبه های میوه را به بیرون انتقال می داد. هشت و نیم بود. نفس گرفته ام را پر صدا به بیرون فرستادم. هنوز سینا بیدار نشده. وقتی بیدار شد و دید که نیستم...

مرد کوچک ببخشم.

ابتدای کوچه نسبتاً باریکی روی تابلوی رنگی کوچکی نوشته بود آرایشگاه گل بانو. فکری به ذهنم رسید. مصمم به داخل کوچه پا تند کردم. اگر می شد که توی همیچین جایی استخدام شوم، اآنوقت شاید جای خواب هم پیدا می کردم. شبها همین جا می خوابیدم. چه اشکالی داشت. اصلاً می گفتم که درش را از بیرون قفل کنه که خیالشان راحت باشد.

به در پارکینگی بزرگش که رسیدم روی کاغذ نوشته بود" بسته است".

مأیوس و ناامید روی تک پله اش نشستم. آرایشگاه کجا هشت و نیم صبح باز بود که اینجا باشد!

دست گذاشتم روی معده دردناکم و فشارش دادم. این روزها بد جور اسیدش بالا می رفت و مثل میخ قطور معده ام را سوراخ می کرد. بلند شدم و از کوچه برای پیدا کردن نانوایی بیرون رفتم. آن طرف خیابان یکی بود. داخل مغازه شدم. به یاد سیصد تومانم افتادم. باید یک جوری با همین پول سر می کردم. حداقل تا پیدا کردن کار. مغازه دار نان باگت های داغ را روی سینی چید. یکی خریدم و فکر کردم که این جیره امروزم شد.

یک ساعتی خیابان ها را بالا و پایین کردم. آگهی استخدام منشی خانم را باز هم کنده بودم. آدرسش میدان فاطمی بود. کمی بالاتر از جایی که بودم. دوباره راهم را سمت آرایشگاه کج کردم.

تا الان حتماً سینا بیدار شده بود. بیدار شده و نمی دانستم وقتی پیدایم نکرده بود چه حالی شده بود. تا الان حتماً به بهزاد زنگ زده بود. یعنی بهزاد چه حالی شده بود؟ خوشحال شده بود؟ از نبودنم خیالش راحت شده بود؟ اگر پیدایم می کرد، خدایا نکند پیدایم کند.

آرایشگاه باز شده بود. خوشحال شدم. خدایا ممنون که تنهام نمی گذاری. دستی به شالم کشیدم و چند ضربه به در نیمه بازش زدم.

ــ بله، بفرمایید.

پرده ضخیم را کنار زدم و داخل شدم. سلام کردم. خانم میان سالی که مشغول تعویض لباس های کارش بود با تعجب به سر و وضعم نگاهی کرد و گفت:

ــ بفرمایید. کارتون چیه؟

من و من کردم.

ــ راستش، می خواستم، می خواستم اگه امکانش باشه اینجا استخدام بشم.

متعجب تر پرسید:

ــ استخدام بشی؟ اینجا آگهی استخدام می بینی؟

دستپاچه شدم.

ــ نه، ولی گفتم شاید لازم داشتید.

ــ کار بلدی؟ چقدر کار کردی؟

خجالت زده سرم را پایین گرفتم.

ــ کار بلد نیستم. ولی قول میدم سر یک ماه همه چیز رو یاد بگیرم.

بی حوصله موهایش را جمع کرد و گفت:

ــ ما کارگر لازم نداریم. من خودمم اینجا اضافیم.

التماس کردم:

ــ تو رو خدا خانم. من جای خواب ندارم. اگه استخدامم کنید شبا همین جا می خوابم و مواظب همه چیز هستم.

چشمانش گشاد شد.

از مچ دستم گرفت و به بیرون هدایتم کرد.

ــ برو بیرون ببینم. مگه اینجا بهزیستیه! از خونه فرار کردی حالا دنبال جای خواب می گردی؟

میان حرفش پریدم.

ــ می تونید شبا درو قفل کنید. تا وقتی هم کار یاد نگیرم بهم حقوق ندید. تو رو خدا خانم.

به بیرون هلم داد.

ــ برو بچه. برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه. ببین اول صبحی گیر چه کنه ای افتادیم.

تلو تلو خوردم و عقب گرد کردم. فایده نداشت. زیر لب غر غر کرد و در را پشت سرش بست.

چقدر امید داشتم.

روی نیمکت پارک لاله نشستم و تکه ای از باگت نصف شده را کندم. اگر تا شب جای خواب پیدا نمی کردم چه؟ لب پایینم را به دندان گرفتم. کجا را داشتم که بروم؟ شاید، شاید اینجایی که منشی می خواست بتوانم شب را بمونم. باگت را روی نیمکت گذاشتم و مفاصل انگشتام را دانه به دانه شکستم. وای مریم چرا فکر نکردی؟ چقدر حماقت کردی مریم!

وارد مجتمع چند واحدی کوچکی شدم. زنگ که زده بودم گفته بود طبقه دوم واحد سه. زنگ واحد را زدم و منتظر ایستادم. صدای تق تق کفش پاشنه بلندی تا پشت در هم می رسید. استرس گرفتم. من با این وضعم اینجا چکار می کردم! کاش حداقل مانتوی سورمه ای را می پوشیدم. در باز شد و دختر شیک پوشی پشت در ظاهر شد.

ــ امرتون؟

به چشم های آرایش کرده اش نگاه کردم و اعتماد به نفس نداشته ام را از دست دادم. چفت لبهایم را باز کردم و آرام گفتم:

ــ برای آگهی استخدام اومدم.

نگاهی به سر و وضعم کرد و کنار رفت.

داخل شدم و همان ورودی ایستادم.

برگه ای از روی میز کارش برداشت و به سمتم گرفت.

ــ بشینو این فرمو پر کن.

و خودش خیلی متین و باوقار پشت میزش جا گرفت.

زیر نگاه کنجکاوش دستپاچه شده بودم.

با روی گزینه ها استرس چشم چرخاندم.

سابقه کار نداشتم. جلویش خط ممتد کشیدم.

ضامن نداشتم جلویش خط ممتد کشیدم.

آشنایی با امور دفتری و حسابداری نداشتم و باز هم...

به غیر از نام و نام خانوادگی و مشخصات خودم، خط های ممتد برگه فرم را پر کرده بود.

با خجالت روی میز منشی گذاشتم. چشم های درشتش، گشاد شد. احتمالاً از خط ممتد های زندگیم.

به اطرافم نگاه کردم و فکر کردم که اصلاً من کجا و اینجا کجا! من که تا به حال انگشتم هم به آن دستگاه رو به روی دخترک نخورده بود. اصلاً من کجا و روابط عمومی بالا کجا!

روبه رویم ایستاد.

ــ چند لحظه بشین. اول باید آقای مدیر فرمت رو ببینه. اگه اکی دادند میری برای مصاحبه.

بین گفتن یا نگفتن چیزی مردد شد.

ــ ببین فکر نکنم آقای بخشی با فرمت موافقت کنند.

نگاهی دوباره به سر و وضعم انداخت و گفت:

ــ من خودمم با پارتی اینجا استخدام شدم. چون بعضی روزا کار زیاد می شه آقای بخشی تصمیم گرفتند یکی رو استخدام کنند. تو، چه جوری بگم، تو حتی سابقه ی کاری هم نداری.

بی حرف به تکان خوردن لب هایش خیره شده بودم. با زبان بی زبانی می گفت که تو در شأن اینجا نیستی. راست می گفت. حقیقت همیشه تلخ و کشنده بود.

چرخید که به دفتر مدیر برود. قبل از اینکه در بزند، بلند شدم.

ــ خانم

به سمتم چرخید.

ــ نمی خواد فرمم رو نشون بدید. منصرف شدم.

***

عصر شده بود. تمام کوچه پس کوچه های انقلاب را زیر پا گذاشته بودم. به طبخ غذا ها سر زده بودم. به تولیدی پوشاک ها، انتشاراتی ها ،و هر بار تحقیر شده و سرخورده بیرون آمده بودم. یکی از آشپز ها با آن شکم ورقلمبیده اش گفته بود استخدامی، گفته بود جای خواب هم داری و بعد نیشخند زده بود. چشم هایش خندیده بود. ترسیده بودم و در مقابل قهقه های همکارش فرار کرده بودم.

خورشید داشت غروب می کرد. خدای من چه کار کنم؟ چرا فکر کردم برای دختری مثل من، کار ریخته است؟ فکر کرده بودم مگر میشد توی تهران به این درندشتی برای یک نفر کار پیدا نشود! فکر کرده بودم تا غروب نشده تکلیف کارم را مشخص می کنم. خدای من چقدر احمق بودم. حالا کجا را دارم که بروم؟ خانه چه کسی شبم را صبح کنم؟

صدای مردی از پشت توی گوشم نجوا کرد:

ــ خانم کوچولو همراه نمی خوای؟

آب دهانم را قورت دادم و وحشت زده به سمت ورودی پارک پا تند کردم.

دوباره تکرار کرد.

ــ تنهایی که پارک نمیرن خانم خوشگله.

سریع برگشتم و قبل از اینکه هیکل بزرگش ترس به جانم بیندازد، با کیف به کتفش زده و با تمام توانم فرار کردم.

انقدر دویده بودم که نفسم بند آمده بود. پشت درختچه ای رفتم و اطرافم را دید زدم. نه، خبری نبود. انگار اصلاً دنبالم نکرده بود.

خسته روی یکی از نیمکتها نشستم. دلهره امانم را بریده بود. خدایا کمکم کن. فکر کردم که شب را به خانه بابا بروم. گفته بود حق نداری پا در خانه ام بگذاری. گفته بود با این مرد بساز، به حرفش باش، گفته بود در خونه من جایی برای تو نیست.

صورتم را با دست هایم پوشاندم. از استیصال گریه ام گرفت. کاش می شد برگردم. خدایا غلط کردم. غلط کردم که فرار کردم. کاش حداقل برای بهزاد نامه می نوشتم. خدایا آه سینا بدجور دامنم را گرفت. و گریه ام شدت گرفت.

نگاه عابرها سمتم می چرخید و زیر لب نچ نچی می کردند. دختر و پسری دست توی دست هم نزدیکم شدند.

دختر با اصرار گفت:

ــ شاهین بزار ببینیم چشه. تو رو خدا گناه داره

پسر دستش را کشید و دورش کرد.

ــ ولش کن. باز تو شروع کردی. اینا انگل جامعه اند.

مرا می گفت. خدایا مرا می گفت...

***

از دور دیدم که دو مأمور پلیس با پسر جوانی درگیر شدند. ترسیدم. خدایا اگر گیرشون بیفتم کارم ساخته است. اگه دست بهزاد بیفتم...

پشت درختچه کنار نرده ها قایم شدم. طپش قلبم بالا رفت. اگر توی دیدشان نباشم، بی شک این صدای گوش کر کن مخفی گاهم را لو می داد.

***

همه جا تاریک بود و فضای پارک با نور چراغها اندکی روشن. شاید نه یا ده شب بود. کیفم را بغل کردم و با استرس پایم را تکون دادم. اگر فردا کار پیدا نکردم پیش بابا بر می گردم. 

ولی فردا کار پیدا می کنم. هر طور که شده. پیش بابا بودن مساوی بود با خبردار شدن بهزاد. تکه ای از باگت سفت شده را کندم و توی دهانم گذاشتم.

دختری آرام آرام نزدیکم شد. روی نیمکت نشست و با چشم های مشکوکش به باگت توی دستم نگاه کرد.

ــ فرار کردی؟

خشکم زد. خودم را جمع کردم و جوابی ندادم.

بی تفاوت نگاهم کرد.

ــ گیر بازاره. اگه بگیرنت صاف میدنت دست ننه بابات.

با ترس محتوی دهانم را قورت دادم و گفتم:

ــ چند ساعت پیش پلیسا اینجا بودند. پشت همین درختچه ها قایم شدم.

و با دست به درختچه های پشت سرم اشاره کردم. و فکر کردم که چقدر لاغریش به چشم می زد.

پوزخند زد.

ــ آخرش که چی.

به باگت توی دستم اشاره کرد و گفت:

ــ پول مولم که یوخدی. چند روزه فرار کردی؟

احساس کردم میشد بهش اعتماد کرد. سریع گفتم:

ــ امروز صبح.

نوک کفش کتانیش را روی زمین کوبید.

ــ پس اوضات بدم نیست. ببینم دختری؟

چشمانم گشاد شد.

ــ برای چی می پرسی؟

خندید و دلم را آشوب کرد. خنده اش شبیه مرد سرآشپز بود.

ــ آخه دختر باشی بیشتر به کار میای.

با چشم های گشاد شده ام به صورت نمکینش خیره شدم.

ــ یعنی چی؟ کار چی؟

ــ دختر تو چقدر شوتی. نمی شه که همه چی رو برات باز کنم. من یکی رو سراغ دارم که می تونی شب پیشش بمونی.

مردد پرسیدم:

ــ کی؟ زنه؟

بلند شد و دایره دیدم را محدود کرد.

ــ آره زنه. اگه باهاش راه بیای پول خوبی بهت میده.

خوشحال شدم. برای جای خوابی که برایم جور شده بود.

ــ چکار؟ چکار باید براش بکنم؟

قبل از اینکه جواب بدهد صدای چند پسر از پشت سرش حواسش را پرت کرد.

ــ بَــه، سوگل خانم. پارسال دوست و امسال آشنا.

اخم کرد و توپید:

ــ برید رد کارتون. مگه نمی بینید گیر بازاره.

یکیشان به من اشاره کرد.

ــ می بینم که صیاد ماهری شدی. نه دست شهین خانم درد نکنه. خوب آدمت کرده.

مرا می گفت؟ صیدش بودم؟

ــ دِ برید گمشید دیگه.

با حرص بلند شدم. دخترک مشکوک بود. من صیدش بودم. قبل از اینکه قدمی بردارم دست دخترک دور مچم گره خورد. دستم را کشیدم و گفتم:

ــ دستمو ول کن. من با تو هیچ جا نمیام.

دست دیگرم سفت شد دور دست پسرکی که نزدیکم بود.

ــ خانم خوشگله خودم در خدمتت هستم، دربست.

بی اختیار جیغ کشیدم.

ـ دستت رو به من نزن عوضی.

خواستم هلش دهم که یکی از پسر ها از جلویم دوید و داد زد:

ــ جواد بدو مأمورا. بدو.

یکی از پسر ها فرار کرد و ما تا به خودمان بیاییم سه مأمور احاطه مان کردند.

ــ سرباز به همشون دستبند بزن. بألاخره گیرشون انداختیم.

دخترک تقلا کرد تا فرار کند و من همان وسط، مُردم.

صدای بلندی از پشت سرم، پاهای کم جانم را به زمین میخ کرد.

ــ ایشون با من هستند جناب.

من این صدا را می شناختم. به خدا که این صدا را می شناختم.

صدای قدم های محکمش را هم می شناختم.

نزدیک شد و قلبم به تمام معنا ایستاد. خدایا شوخی می کنی؟ فرصت بهتری نبود؟

ــ خانم می شناسیدش؟

با من بود؟ خدایا فرشته ات کو؟ عزرائیلت کاش همین حوالی پرسه می زد.

برای مردن هم باید التماست کنم؟

ــ خانم با شمام.

تمام رگ و پی ام قندیل بست.

ــ چه نسبتی با هم دارید؟

صدای پر غیضش خط کشید بر امید های واهی ام.

ــ همسرم هستند.

لرز پیچید در استخوان های پایم.

هنوز پشتم بود. من اینهمه توان نداشتم. به خدا که نداشتم.

مچ دستم کشیده شد. مچ دستم تیر کشید.

ــ نمیشه، باید بیاید کلانتری. سرباز انتقالشون بده تو ماشین.

رو به رویم مردی ایستاد که از دیدنش زیر چشمم تیک زد. به سکه سکه افتادم.

چشم های سرخش که به صورتم نشست، همان جا مرگم را امضا کرد.

کیفم با خشونت از شانه ام کشیده شد.

زیپش را کشید و پشت کرد. ولی رد چشم هایش روی صورتم جا ماند.

صدایش را کنترل می کرد. غیض بود که بی تاب پشتش خوابیده بود.

ــ کلانتری چرا؟ این شناسنامه هامون.

مأمور صفحات را ورق زد و زیر نور چراغ بالای سرمان، به صورتم دقیق شد.

برگشت سمتم. با سرعت.

پسرک بغل دستیم چه دید که عقب کشید!

دست خودم نبود که زانو هایم تا شد.

دستش که بالا رفت، چشمان ترسیده ام بسته شد. خدایا بس نمی کنی؟

آخ بلند پسرک توی گوشم اکو شد و پشت بندش فریاد بهزاد.

ــ این برای اینکه دست زن منو گرفتی بی ناموس.

داد"سرباز جلوش رو بگیرِ" مأمور ادغام شد توی آخ دلخراش دومش.

ــ اینم برای اینکه دیگه چشمات رو ناموس کسی نچرخه بی شرف.

داد بلند مأمور عقبش کشید. نفس های تندش گوشم را کر می کرد.

ــ چکار می کنی آقا؟ مملکت قانون داره.

کف دستهایم روی زمین نشست.

ــ بفرما شناسنامه هاتون. سرباز واسه چی وایستادی. ببرشون دیگه.

پوتین هایش مقابل کفش های جیرش متوقف شد.

ــ شما هم بهتره زن جوونتو تو پارک به امان خدا ول نکنی تا نگران چشم هیز مردا هم نباشی.

نفس کم آوردم. خدایا کاش نفسم را می گرفتی.

چه رنگ تمسخری داشت صدایش.

صدا ها کم شد. اصلاً هیچ صدایی نبود جز صدای بلند کفش هایی که روی زمین گذاشته می شد.

من مرده ای بیشتر نبودم.

خدایا تمامش می کنی؟

از بازویم گرفت و بلندم کرد.

چشم هایم بالا کشید شد.

باید می دیم. شاید که چشم های جهنمی اش، قلبم را برای همیشه از کار می انداخت.

چشم هایش روی صورتم ریز شده بود.

ترک لبم سر باز کرد.

با همان دست پیچیده دور بازویم، هلم داد.

ــ راه بیفت.

من که از چند دقیقه پیش نفس نمی کشیدم، پس چطور هنوز زنده بودم!

قدم از قدم برنداشتم. زبانم به زور چرخید.

ــ من نمیام.

قدم بلندی به جلو گذاشت و رو به رویم ایستاد. چشمهایش روی هم کشیده شد و نفسش را بلند وکشیده بیرون فرستاد.

ــ برو بتمرگ تو ماشین مریم.

دست داغش دوباره دور بازویم حلقه شد. پای چپم جلو کشید، پای راستم اما، همان جا باقی ماند.

چرا نمی فهمید که می ترسم.

سعی کردم دستش را پس بزنم. اینبار التماس کردم.

ــ ولم کن. تو رو خدا. بزار برم پی زندگیم.

با قدرت به جلو کشیدم. مقاومت پاهایم شکست.

با خشم کنترل شده از لا به لای دندان های نیمه چفتش، زیر گوشم غرید:

ــ زندگی توکجاست؟ هان؟ تو این پارک؟ یا تو اون آشپزخونه؟

تکانم داد.

ــ کدومش؟

چرا ولم نمی کرد. چرا نمی فهمید که برای من هولناک تر از مرگ است. چشم های خونیش را نمی دید!

لرزش زانوهام شدت گرفت. پارچه شلوارم می لرزید.

هولم داد. سکندری خوردم. بازوی اسیر شده ام مانع از افتادنم شد.

ــ راه بیفت. بیشتر از این دیوونم نکن مریم.

***

در ماشین محکم بهم کوبیده شد و خودش پشت فرمان نشست. خدایا می ترسم. خدایا دنیایت ارزانی خودت.

سرم را روی داشبورد گذاشتم. دست خودم نبود. رعشه به اندامم افتاده بود. از فشار استرس، سینه ام سنگین شده بود و نفس کشیدنم سخت.

استارت زد و قلبم دیوانه وار به سینه ام کوبید.

شوخی نبود. هنوز رد کمربندش به قدرت دو روز پیش باقی بود.

رعشه ام شوخی نبود.

دور زد و زیر لب چیزی گفت و دوباره محکم روی فرمان کوبید.

فریاد کشید:

ــ درست بشین.

با استیصال به پنجره چسبیدم. دست هایم را به هم چفت کردم. بد جور می لرزیدند.

***

تمام طول راه من لرزیدم و او دست مشت شده اش روی فرمان بود و به رو به رو خیره. رگ و پی ام یخ زد و اون روی فرمان کوبید.

صلوات فرستادن یادم رفته بود. اَللّهمََ اش را می گفتم و بقیه اش یادم نبود.

با سرعت که می پیچید، نمی ترسیدم. اصلاً ترس از چه! از مردن؟ همان که آرزویم بود.

***

ماشین را توی حیاط پارک کرد. پیاده نشدم. توانش را نداشتم.

چشمم روی کبودی دستم خشک شده بود. اشک در چشمانم قندیل بسته بود. وسط زمستان بودیم!؟

پیاده شد و ماشین را دور زد.

دهنم خشک شده بود و مزه گس می داد. توی دلم بلوا شده بود.

از پشت شیشه به صورت رنگِ مرده ام! نگاه کرد.

بین راه ایستاد.

آرنجش را روی کاپوت ماشین گذاشت و دست دیگرش لا به لای موهاش رفت. نفس گرفتن های عمیقش توی گوشم پیچید.

چقدر گذشت که در باز شد.

ــ پیاده شو.

سینه ام سنگین شد. خون در رگهایم یخ بست و بدنم خشک شد.

خدایا اگر همین الان می مردم چیزی از بزرگیت کم نمی شد.

پاهای افلیج شده ام، تکان نخوردند.

منتظر نماند. مچ دستم را کشید و پیاده ام کرد. به دنبالش سمت پله ها کشیده شدم.

دستم آزادم را گذاشتم روی لبهای خشکیده ام. طعم خون می داد.

بین راه ایستاد.

مکث کرد و برگشت. به صورت رنگ پریده ام نگاه کرد.

به جلو هولم داد.

ــ برو بالا.

پله ها را با پاهای سنگ شده ام بالا رفتم. دستم که سمت دستگیره در رفت ، بهزاد چرخید و به سمت باغچه راه کج کرد.

وسط هال ایستادم. پشت سرم نیامده بود. نگاهم چرخید سمت پنجره. روی کنده نشسته و آرنج دو دستش، روی زانوهایش بود. انگشت های دستش لای به لای مو های آشفته اش عقب می رفت و دوباره از نو.

گلویم کیپ شده بود. چرا خبری از سینا نبود؟ با چشم همه جا را چرخیدم. نبود. چشم دوختم به پارچه شلوارم که می لرزید. مغزم از کار افتاده بود.

صدای شرشر آب بود که از حیاط می آمد. سرش را زیر آّب گرفته بود. خدایا چه دردی می کشید.

شیر آب را بست و سمت پنجره ی هال چرخید. مزه دهانم تلخ شد.

پله ها را دو تا یکی کرد و در هال باز شد. آب از موهای بهم ریخته اش چکه چکه می کرد.

هنوز وسط هال بودم. خدایا خودت شاهد باش. شاهد باش که چطور همراهم نبودی. چطور صدایت کردم، اما جوابم ندادی.

به سمتم قدم برداشت. رو به رویم ایستاد و من حتی از جایم تکان نخوردم.

قطره آبی از روی رگ برجسته گردنش راه گرفت و روی زمین نشست.

به یکباره دستش بالا رفت و با قدرت روی صورتم نشست.

از شدتش چرخیدم و روی مبل پرت شدم.

ــ این برای اینکه دیگه از این غلطا نکنی.

بلندم کرد.

خدایا تحملم تمام شده. به بزرگیت قسم که تنم دیگر تاب ندارد.

نگاهم نشست به چشم های رگه دارش، به رگ برجسته پیشانیش.

دستش بالا رفت. نگاهم من هم. چشم هایم بسته نشد. باید یادم بماند.

مکث کرد.

دستش همان بالا مشت شد و پایین امد.

ــ حقته انقدر بزنمت که صدای ...

حرفش را خورد.

چانه ام لرزید. اشکم چکید روی دستش که به یقه ام چنگ شده بود. تارهای صوتیم لرزید و صدایی که انگار از ته چاه بلند شده باشد، از پشت لبهایم بیرون خزید.

ــ که صدای سگ بدم؟

صورتم را چرخاندم. بغض راه باز کرد.

ــ بزن.

چشم هایش گشاد شد. وحشتناک تر از قبل.

تارهای صوتیم اینبار قوی تر عمل کردند.

ــ بابام هم همیشه می گفت. می گفت انقدر می زنمت که صدای سگ بدی. بزن دیگه، معطل چی هستی؟

یقه ام را ول کرد.

داد زدم:

ــ کمربندت هم هست. اون دردش زیاده. تا مغز استخون رو می سوزونه. چرا بازش نمی کنی؟

نعره کشید:

ــ خفه شو.

و این سمت صورتم، سوخت. تمام وجودم سوخت.

قامت راست کردم.

اشک های مزاحم را با آستین پاک کردم و همزمان فریاد کشیدم:

ــ چقدر باید خفه بشم. تا کی باید خفه بشم؟

به سمت سگک کمربندش دستم دراز کردم.

زجه زدم.

ــ تو که راهشو بلدی. بازش کن و خفه ام کن. چرا معطلی؟ خونم گردنت نمی افته. فقط خفه می شم. انقدر درد داره که خفه ام کنه.

دستهای لرزانم یک جا بند نمی شد. نتوانستم بازش کنم. چقدر بی عرضه بودم.

از شانه هایم گرفت و محکم به دیوار کوبیدم.

فریادش توی حلزونی گوشم، آشوب به پا کرد.

ــ می خواستی چه غلطی کنی احمق؟ اصلاً فکر کرده بودی؟ هان؟ چی توی مغزت بود؟ اگه دنبالت نبودم می دونی چه بلایی سرت می اومد؟

محکم تکانم داد. تن نحیفم تلو تلو خورد.

ــ می دونستی اگه گیر اون آشپز می افتادی چه بلایی سرت می اومد؟ هان؟ آخه تو چه فکری کردی نفهم؟ فکر کردی چند جور غذا درست می کنی و همه چیز تموم؟ به مغز کوچیکت همین خطور کرد؟ فکر کردی همه جا برات کاره؟ همه جا بهت جای خواب میدن؟

با توان تحلیل رفته ام دست هایش را پس زدم.

تمام عقده های این چند سال، تمام دم نزدن های این چند ماهه خانه اش را فریاد کشیدم.

ــ چیه؟ فکر کردی هر چقدر تو سرم بزنی هیچی نمی گم؟ هیچ کاری نمی کنم؟ تو این دو ماه چند بار کتکتم زدی؟ چند بار؟ حسابش از دستم در رفته. فقط رو بدنم یادگاری گذاشتن.

از دو طرف مانتوی زهوار در رفته ام گرفتم و محکم به طرفین کشیدم. دیوانه شده بودم. هر دکمه اش به سمتی پرت شد. بلوزم را بالا زدم. گریه ام گرفت اما باز هم، جیغ کشیدم.

ــ ببین. کار خودته. هیچ جای بدنم سالم نیست.

با مشت به پهلویم کوبیدم.

ــ ببینش. پهلوم هنوزم کبوده. از دردش شبا خوابم نمی بره.

کبود شده بود و نفس نفس می زد.

به تخت سینه اش زدم.

ــ فکر کردی خیلی مردی؟ دیدی بی کسم، دیدی یتیمم، گفتی هر بلایی سرش بیارم؟

بین گریه های هیستریکم فریاد کشیدم.

ــ خدا رو اون بالا ندیدی؟ نگفتی این دختر بی کسه؟ نگفتی مادر نداره که زخماشو مرهم بزاره؟ نگفتی پدرش یه آشغاله که حاضره شب رو تو پارک سر کنه ولی خونه اون عوضی نره؟ قبل از اینکه کمربند باز کنی، فکر نکردی شاید کسی خواسته اذیتم کنه؟ اذیتت کنه؟ افتادی به جونم و تا تونستی زدی که چی رو ثابت کنی؟ که خیلی مردی؟ که خیلی غیرت داری؟

تونیکم را بالاتر زدم و از ته دلم فریاد کشیدم.

ــ غیرت اینه؟ غیرت یعنی رد کمربند رو تن دختر بی کس؟ آره همینه؟ اون بابای آشغالم خیلی غیرت داره؟

مشت های بی جانم را به تخت سینه اش کوبیدم.

ــ تو چه فرقی با اون داری؟ تویی که ادعا داری، تویی که نماز می خونی و نماز خوندن منو مسخره می کنی، چه فرقی با اون عوضی داری؟ هان؟

مشت های کم جانم قوت گرفت و بهزاد تار شده، بی حرکت ایستاده بود.

ــ چرا فکر نکردی اون مردک کیه؟ چرا به پاکی من شک کردی؟ چرا نگفتی اول پرس و جو کنم، بعد اگه دست از پا خطا کرده بود آش و لاشش کنم؟

توانم تحلیل رفت و در آستانه سقوط همچنان مشت زدم.

ــ ازت بدم میاد. از قضاوت های عجولانت متنفرم. چرا نذاشتی به درد خودم بمیرم. من که رفته بودم. من که داشتم می مردم. چرا نذاشتی؟

از بهزاد دست کشیدم و اینبار مشت هایم روی سینه ام نشستند. دیوانه وار جیغ کشیدم.

ــ چرا نذاشتی؟ بزار به درد خودم بمیرم. بزار با بی کسی خودم بمیرم. چرا...

تن لرزانم میان دستهایش گرفتار شد.

صدایش زیر گوشم نجوا کرد.

ــ هیس. آروم. آروم باش داری می لرزی.

تقلا کردم و باز هم جیغ کشیدم.

حلقه دست هایی که همیشه کوبیده بودند، سفت تر شدند.

جیغ هایم به هق هق تبدیل شد. در اوج بی پناهی، مثل تشنه ی دور افتاده از آب در آغوشش جا گرفتم. از خودش به خودش پناه برده بودم. من که کسی را نداشتم. به که پناه می بردم؟ هیچ آغوشی پذیرایم نبود. من، تنهای تنها بودم.

دستش موهایم را نوازش کرد و لبهایش آرام روی سرم جا گرفت.

روی مبل نشاندم. می لرزیدم و هق هق می کردم. از شانه هایم گرفت و آرام به پشتی تکیه داد. زخم های چند روز پیشم سر باز کرده بود. بدنم درد می کرد. تمام تنم تیر می کشید. این چند روز کرخت بودم و دردی حس نمی کردم. ولی امروز با تمام وجود درد کشیده بودم.

زانو هایم را بغل کردم و سر نامتعادلم را گوشه ی مبل جا دادم.

راهش را به سمت آشپرخانه کج کرد.

دیگر بریده بودم. بیشتر از دو ماه طاقت نیاورده بودم. نوزده سال بود که تحقیر می شدم. نوزده سال تمام حسرت کشیده بودم. حسرت داشتن پدر، حسرت داشتن دوست صمیمی، حسرت اینکه کسی دوستم داشته باشد. دیگر نمی کشیدم. مگر من که بودم؟ من به جز دختری نحیف و مردنی، بیشتر نبودم. به خدا که من نوزده سال بیشتر نداشتم.

گریه ام جگرم را می سوزاند. شانه هایم زیر این همه آوار می لرزید. اشک هایم هیچ وقت بند نمی شد. بدبختی هایم تمام نمی شد. مامان گفته بود کسایی که خوشبخت نیستند بألاخره یک روزی طعم خوشبختی را می کشند. مامان پس کی قراره رنگ خوشبختی را ببینم؟ مگر قول ندادی؟ مگر امید ندادی؟ تو که همیشه راست می گفتی.

صدای هم زدن قاشق با گریه جگر سوزم ادغام شد.

از گریه کردن بیزار بودم. از اینهمه ضعف نفرت داشتم. از خودم، از سماجتم در زنده بودن و نفس کشیدن، متنفر بودم.

بی حرف کنارم نشست. لیوان را به لبهام نزدیک کرد. رو برگرداندم. نمی خواستم. دیگر هیچ چیز نمی خواستم. دیگر رویا نمی خواستم. خانه سفید نمی خواستم. دیگر خوشخبتی نمی خواستم. من فقط چند روزی مردن می خواستم.

نزدیکتر شد.

ــ بخورش.

باز هم امنتاع کردم. دست خودم نبود، لرزش لبهایم اجازه تمرکز روی لبه لیوان را نمی داد.

از چانه ام گرفت و برم گرداند.

ــ میگم بخورش.

لیوان به لبهام چسبیده شد. طعم شیرینش کام تلخم را شیرین نکرد.

تا آخرین قطره اش را به زور وارد معده ام کرد. به صورتش نگاه نمی کردم. می ترسیدم. خجالت می کشیدم. ترس های لعنتی همیشه با من بودند. بینیم را بالا کشیدم و دوباره صورتم را به کنجی مبل راهی کردم.

به طرز عجیبی خوابم می آمد. چشمهام روی هم افتاد. شاید خواب آخرم بود. دعا می کردم که باشد. هنوز کنارم نشسته بود. نگاهش سنگین بود. از شیرینی آب قندش، گرمای ملایمی به خلسه ام می برد. خسته بودم. از جیغ هایی که کشیده بودم. از گریه هایی که کرده بودم و لرزش تارهایی صوتی که تا به حال اینگونه با قدرت نلرزیده بودند.

سعی کرد بلندم کند. بازوم را کشید.

ــ برو دستشویی دست و صورتت رو بشور. 

خسته بودم. پاهایم جانی نداشت. خیسی صورتم را به مبل کشیدم. بدون نگاه کردن به صورتش، آرام و خش دار گفتم:

ــ بعداً میرم. الان نمی تونم.

بازوم را بیشتر کشید و مجبور به بلند شدنم کرد. باز هم تحکم کرد.

ــ بلند شو.

چرا آرام بود؟ چرا چیزی نمی گفت؟ آنهمه بارش کرده بودم، چرا چیزی نمی گفت؟

پشت سرش کشیده شدم. به دستشویی هدایتم کرد. خودش هم وارد شد. بینیم را بالا کشیدم. پوست صورتم از شوری اشک کشیده می شد. شیر آب را باز کرد. 

ــ بشور بیا بیرون.

و خودش بیرون رفت.

به آینه و تصویر رنگ پریده ام نگاه کردم. امروز صبح که بیدار شده بودم، حتی تصور هم نمی کردم که یک روز هم کامل نشده، برمی گردم. دست هایم را کاسه کردم و خنکای آب را به صورتم پاشیدم. چقدر ساده بودم که چهار جور غذا درست کرده بودم و فکر کرده بودم کسی از نقشه ام بو نمی برد. آب پاشیدم و باز هم سردم شد. چقدر ساده بودم که فکر نکرده بودم بهزاد ساده نیست. بهزاد مثل من فکر نمی کند. چکار کرده بودم؟ بی فکر و به بی پشتوانه خیابان ها را به امید واهی پیدا کردن سر پناه گز کرده بودم! چقدر احمقانه فکر کرده بودم!

سردی آب به تنم نشست. دست خیسم را روی دهنم گذاشتم و دوباره به چشم های خسته ام خیره شدم. تابه حال این قدر جیغ نکشیده بودم. تا به حال اینجور با فریاد حرف نزده بودم. اصلاً تا به حال بهزاد را اینطور ندیده بودم.

با سری به پایین افتاده در دستشویی را بستم. صدای جلز و ولز چیزی از آشپزخانه می آمد. بی توجه، با تنی نزار راهی اتاقم شدم. صدای جدی بهزاد قدم هایم را سست کرد.

ــ لباساتو عوض کن بیا شامتو بخور.

چشم هایم را روی هم گذاشتم. انقدر خسته بودم، انقدر درد داشتم که اگر بهزاد نبود روی همین مبل کنار دستم می خوابیدم.

در اتاق را بستم و یادم آمد که لباسها را تا کرده و توی کمد گذاشته بودم. با فکر اینکه دیگر کسی نیست که تنشان کند. چقدر سادگی کرده بودم!

لباسهایم را عوض کردم. دوست نداشتم شام بخورم. دوست نداشتم کنار بهزاد بشینم. اصلاً با این زهر پیچیده در دهانم، دوست نداشتم چیزی بخورم.

مغزم را به انفجار بود. شقیقه هام را با دستم فشار دادم. نمی خواستم شام بخورم. نمی خواستم خوبی ببینم.

همان طور مچاله شده دراز کشیدم. زخم های بدنم امرزوز چرا سر باز کرده بودند؟! چشم هایم گرم شد و روی هم افتاد. چرا سینا نبود؟ نمی فهمید سینا که نباشد امید ندارم؟ کجا رفته بود؟

سرد بود. داشتم از سرما می مُردم. پهلویم تیر کشید. اگر بابا خوب بود پیشش می رفتم. اگر مادرم بود بهزاد اذیتم نمی کرد. درد توی تنم پیچید. چرا بابا دست از سرم بر نمی داشت؟ من که پول دادم. به روح مادرم قسم خوردم که دیگر پول ندارم. چرا باز هم می زد؟

بهزاد کنار ایستاده بود، چرا کاری نمی کرد؟ به سینا گفته بود دوستم دارد؟ سینا گفت. داد کشید و گفت که خودت گفته بودی دوستش دارم. پس چرا کاری نمی کرد؟ خدایا چرا نمی میرم؟ صورت چروک بسته اکبر آقا جلو کشید. داشت نزدیکم می شد. جیغ کشیدم و بهزاد را صدا کردم.

به جای بهزاد، هومن دستم را گرفت و سوار ماشین سیاهش کرد. خدایا می ترسم. من زن بهزاد بودم، پس چرا از دست هومن نجاتم نمی داد؟ بلند تر جیغ کشیدم. دست های هومن دور گردنم حلقه شد. می خواست خفه ام کند. نفسم را بگیرد. تقلا کردم برای نفس کشیدن. صدای باز شدن دری به گوشم خورد. حتماً بابا بود. خدایا حتماً بابا بود. چرا دست از سرم بر نمی داشت.

سردی لیوان به لبم خورد. سردم بود. با قدرت پسش زدم.

کسی اسمم را صدا می کرد. نمی شناختم. صدایش آشنا بود. چیزی توی دهانم گذاشته شد. چشم هایم باز نمی شد. دستانش شبیه دست های زبر بابا نبود. دست های بابا بو می داد. بوی سیگار و دود. کسی گفت:

ــ این قرصو بخور.

نمی فهمید دهانم طعم زهر داشت. زور می گفت. این صدا همیشه زور می گفت. مامان بالای سرم بود. لبخند می زد. لبخندش فراموشم شده بود. چشم هایش را روی هم گذاشت. یعنی بخور. به حرفش گوش بده. شی گرد کوچکی از گلویم پایین رفت. تصویر مامان تار شد. نباید می رفت. نباید تنهایم می گذاشت. کسی بلندم کرد. به بازوهایش چنگ کشیدم. از بلندی می ترسیدم.

چشم هایم گرمتر شد. مامان پیشم دراز کشیده بود و موهایم را نوازش می کرد. دست گذاشتم روی صورتش و آرام چشم هایم را بستم.

***

چشم هایم را باز کردم. دیگر سردم نبود. پتوی ضخیم را کمی کنار زدم. همه جا تاریک بود. سر درد داشتم ولی نه زیاد. تکانی به خودم دادم. تشک زیرم تکان خورد. روی زمین نبودم انگار. سعی کردم بهتر ببینم. نیم خیز شدم. باز هم تشک تکان خورد. روی تخت بودم. چشم هایم را بازتر کردم. کنارم، خالی نبود. به هیکل درشت بهزاد که کنارم، با فاصله کمی دراز کشیده بود، مات و مبهوت خیره شدم. روی تختش بودم . نفسم گرفت. کامل نشستم. دستش روی پیشانیش بود و آرام نفس می کشید.

یادم افتاد کسی بلندم کرده بود. چرا آورده بود اینجا؟ لبم را به دندان گرفتم. از چشم های بسته اش هم خجالت کشیدم. پتو را آرام کنار زدم. جای من اینجا نبود.

ــ چی می خوای؟

خدایا بیدار بود. دستپاچه شدم. پاهایم را از تخت آویزان کردم. دستش را از صورتش کنار کشید.

خجالت زده گفتم:

ــ میرم تو اتاقم.

با دست دیگرش مچ دستم را گرفت. باز هم جدی بود. حتی وسط خواب هم جدی بود.

ــ بخواب سر جات.

مکث کردم.

نیم خیز شد و دستم را کشید.

از اینکه پیشش بخوابم خجالت می کشیدم. سعی کردم آرام دستم را آزاد کنم.

ــ نه، میرم تو جای خودم بخوابم.

کلافه شد.

ــ گفتم بخواب همین جا.

و دستم محکمتر کشیده شد.

بلاجبار کنارش نشستم. دستش به سمت صورتم دراز شد. ناخوداگاه عقب کشیدم و به تاج تخت تکیه دادم.

دستش میانه راه متوقف شد.

مکث کرد.

نفسش را بیرون فرستاد و پشت دستش روی پیشانیم قرار گرفت. یعنی مهم بودم؟!

پتوی سمتم را بلند کرد.

ــ بگیر بخواب.

حالا چرا پتوی دو نفره؟

خجالت زده دراز کشیدم و برای بیشتر معذب نشدنم، پتو را تا زیر گردنم بالا کشیدم.

ساعد دستش را دوباره روی پیشانیش گذاشت.

چشمم به ساعت روی دیوار خورد. سه صبح بود. صدای خسته اش توی گوشم پیچید.

ــ بگیر بخواب. 

لبم را گزیدم. پتو را بالاتر کشیدم و سعی کردم که بخوابم.

به زور بستن چشم هایم فایده ای نداشت. خوابم پریده بود. از صاف و مستقیم خوابیدن خسته شده بودم. دوست داشتم به پهلو بچرخم. از اینکه سمت بهزاد بچرخم خجالت می کشیدم. نمی شد پشت به او بخوابم. کاش توی اتاق خودم بودم.

پتو را کمی کنار زدم. از گرمای پتو عرق کرده بودم. راه گلویم خشک شده بود. نیم نگاهی به چشم های بسته اش انداختم. یعنی خواب بود؟

سعی کردم بدون بالا و پایین شدن تشک بلند شوم. بدجور تشنه ام بود. قبل از اینکه پتو را کامل کنار بزنم، با چشم های باز و خسته از بی خوابیش، سمتم چرخید.

تند و سریع قبل از تشرش گفتم:

ــ میرم آب بخورم.

توی جایش نشست. دستی به صورتش کشید.

ــ نمی خواد، بشین میارم برات.

خواب آلود از تخت پایین رفت.

چرا اینطور می کرد؟

پتو را کنار زدم  و به تاج بلند تخت تکیه دادم.

به پتوی کنار رفته نگاهی کرد. لیوان آب را دستم داد و دوباره روی تخت دراز کشید.

زیر لب تشکر کردم. انگار او هم خوابش پریده بود که مستقیم به سقف خیره شده بود.

آرام گفتم:

ــ میشه پنجره رو باز کنیم؟ گرمه. کولرم که خاموشه.

چرخید سمتم.

ــ نه. آبتو بخور و بگیر بخواب بزار منم بخوابم. سر درد گرفتم.

خودم را جمع و جور کردم. زیر نگاه خیره اش، چند قلب آب را پایین فرستادم.

بالشت کج شده ام را بالا کشید.

ــ بخواب.

ملحفه سفید پایین تخت را برداشتم و رویم کشیدم.

صاف و مستقیم دراز کشیدم. از نزدیکیش، از نفس هایش که به صورتم می خورد معذب بودم. چشم هایم را بستم. کاش زودتر صبح می شد.

میان درگیریم برای کمی خواب بی مقدمه پرسید:

ــ از کی اون یارو مزاحمت شده؟

چشم های فراری از خوابم باز شد. کدام یارو را می گفت؟

گیجیم را که دید، گفت:

ــ همون مزاحم تلفنیه.

ملحفه را تا زیر گلویم بالا کشیدم. آرام جواب دادم:

ــ از فردای روزی که اومدم اینجا.

نیم خیز شد. به نیم رخم خیره شد و توبیخ کرد.

ــ چرا روز اول نگفتی؟ چرا همه چیزو مخفی می کنی؟ فکر نمی کنی بالاخره یه روز می فهمم؟

چند درجه به سمتش چرخیدم.

ــ من ...

زبانم نچرخید به ادامه دادنش.

ــ تو چی؟ ترسیدی؟ از چی؟ یعنی اگه روز اول می گفتی عواقبش از اون روز بدتر می شد؟ چرا با بچه بازیات باعث می شی کاری کنم که بعدش عذاب وجدان بیخ گلومو بگیره؟

بیشتر چرخیدم. چشمانم را پایین کشیدم و به دست تکیه شده اش روی تخت خیره شدم.

آرامتر شد.

ــ دیروز رفتم مخابرات پرینت گرفتم.

نفسی کشید. برایش سخت بود انگار. سیبک گلویش با صدا بالا و پایین شد.

ــ فردا میرم ازش شکایت می کنم.

دوباره دراز کشید و نیم رخش مقابل چشمهایم قرار گرفت.

ــ هر روز زنگ زده. هر روز. درسته مکالمه ات پنج ثانیه بیشتر نشده، ولی با پنهون کاریت...

سرش را چرخاند و مستقیم و نافذ به چشم های تبدارم نفوذ کرد.

ــ دیگه هیچ وقت، هیچ چیزی رو ازم پنهون نمی کنی.

آرام سرم را تکون دادم. انقدر آرام که متوجهش نشد.

چرخید و از کتفم را هم چرخاند. جدی تر شد.

ــ شنیدی چی گفتم؟

شنیده هایم را که تأیید کردم، چشم هایش چند ثانیه ای روی صورتم چرخید و قبل از اینکه کامل به پشت بخوابد حرف آخر را تمام کرد.

ــ در ضمن از فردا همین جا می خوابی.

بین خواب و بیداری صدای شر شر آب حس خوب آرامش می داد. از بی خوابی دیشب خسته بودم. چشمهایم لجولجانه برای باز شدن مقاومت می کرد.

صدای آب قطع شد. چشمانم هنوز مقاوم بودند. باز شدن دری هوشیارم کرد. بوی بخار آب توی دماغم پیچید و همزمان چشم هایم به سختی باز شدند. بهزاد بود. با حوله تن پوشی که به تن داشت و موهای سرش را می چلاند.

سریع خودم را جمع و جور کردم. به وضعیت خوابیدنم نگاه کردم. زیاد هم بد نبود.

چشمم به ساعت افتاد. هشت صبح بود. سریع ملحفه را کنار زدم. ساعت هشت بود و من هنوز زیر سماور را هم روشن نکرده بودم. بهزاد که چرخید بلافاصله سلام دادم.

به سر و وضع آشفته ام نگاه کرد و جواب داد.

از تخت پایین رفتم و با عجله گفتم:

ــ ببخشید. خواب موندم. الان چایی رو آماده می کنم.

از کنارش که رد می شدم دستش روی سینه ام نشست.

ــ نمی خواد، خودم چایی گذاشتم. بشین کارت دارم.

سشوار را به برق زد. دستش برای روشن کردنش بالا رفت ولی میانه راه متوقف شد.

بیخیال خشک کردن موهایش شد. چند قدم به سمتم برداشت و درست رو به رویم قرار گرفت.

چشم هایم هنوز خواب داشتند. سرم را بالا گرفتم و چشمم خورد به سینه اش. با شرم سر به زیر گرفتم.

صدای خسته اش خواب را گرفت.

ــ امروز من نیستم.

عسلی کنار تخت را جلو کشید و با فاصله یک وجب دست رو به رویم نشست.

ــ نهار نمیام. سینا هم که نیست.

ناخواسته میان حرفش پریدم.

ــ سینا کجاست؟

اخم کرد و تشر زد.

ــ بین حرفم نپر.

کمی عقب کشیدم.

ــ امروز تا شب تنهایی. می خوام بشینی و فکر کنی. به همه چیز. به زندگی جدیدت. به خانواده جدیدت. به کارایی که کردی.

کمی مکث کرد. با انگشتهای دستم بازی می کردم.

ــ و فرار دیروزت.

پوست ناخنم را کندم.

تصویر سوگل و لاغری بیش از حدش نفش بست.

خون به گوشه ناخنم سرایت کرد. انگشتم را سریع بین دستم پنهانش کردم.

ــ می خوام که بزرگ شی. کار دیروزت رو فراموش می کنم. از این به بعد باید بدونی که تو دیگه مجرد نیستی. ازدواج کردی. درسته ازدواجت معمولی نبود، ولی به هر حال تو الان متأهلی. تا دیروز از یه چیزهایی مطمئن نبودم. از همون اولش دنبالت بودم. میخواستم ببینم پیش کی میری؟ با کی قرار می ذاری؟ ولی تو بلا تلکیف بودی. تنها بودی. تا آخر شب. همون دیروز حرفهات رو باور کردم. وقتی اون جوری از دست اون مرد توی پارک فرار کردی، می خواستم بیام سراغت. ولی بازم صبر کردم. گفتم بزار ببینم شب که شد می خوای چکار کنی. چطور تونستی همین جور بدون هیچ پشتوانه ای از خونه بیرون بزنی؟ 

دهان باز کردم که چیزی بگویم. اجازه نداد.

ــ شروع این جریان خیلی بد بود. آزارم داد و باعث شد تو رو هم آزار بدم. ولی می خوام شرایط رو تغییر بدم. دیشبم گفتم. از این به بعد همین اتاق می خوابی. چند روزی بهت فرصت میدم.

دستش رفت زیر چانه ام و سرم را بلند کرد. چقدر نافذ صحبت می کرد.

ــ دو ماهه که بهت فرصت دادم. امشبم بهت فرصت میدم. ولی از فردا شب ...

حرفش را نیمه تمام رها کرد.

گونه هایم سرخ شده بود.

چشمش کشیده شد به ناخن دستم که باز هم کنده می شد.

بین دو دستم فاصله انداخت. توپید:

ــ داره خون میاد. بازم دست نمی کشی.

دستم را بالا آورد و دقیق تر انگشت هایم را برانداز کرد.

ــ چکار می کنی با این انگشتا! حتی یکیشون هم سالم نیست.

اینها توجه بود؟

ــ دیگه نبینم داری می کنیشون. مگه تو این خونه ناخن گیر نیست!

راست می گفت. همه انگشتانم زخم بودند. هیچ وقت برای انگشت های دستم ناخن گیر به دست نگرفته بودم. همیشه با دندان می کندمشان.

ــ در ضمن از امشب درست می خوابی.

سرم را بالا گرفتم و متعجب به چشم های عجیب شده اش! نگاه کردم.

ــ دیشب داشت تازه خوابم می گرفت که با پا زدی درست وسط سینه ام.

چشمهایم گشاد شد. من همیشه آرام می خوابیدم.

با دستپاچگی خواستم معذرت خواهی کنم که لبهایش کش آمد.

لبخند زد؟ یعنی شوخی کرده بود؟ با من شوخی کرده بود؟

بهزاد رفته بود و من میان احساس های عجیب تر از قبلم، درست وسط هال نشسته بودم و خودم را تاب می دادم.

خودم را تاب می دادم و به چند شبی که مهلت داده بود فکر می کردم. من هنوز به بهزاد شما! می گفتم. حالا چطور...

دلم برای سینا تنگ شده بود. بهزاد گفته بود چند روزی مهمان خانه بیتاست. سینا که طاقت دوری بهزاد را نداشت!

اگر می دید که من اتاق بهزاد را اشغال کرده ام چه فکری می کرد؟! خوشحال می شد یا حسودی می کرد!

به ساعت نگاه کردم. ساعت ده و نیم بود. خبری از مزاحم همیشگی نشده بود. انگار فقط هدفش همین بود که بهزاد آنچه را که نباید، بشنود.

کمرم تیر کشید. دیشب چقدر جا به جا شده بودم. چقدر غافلگیر شده بودم!

بهزاد گفته بود به هیچ تلفنی جواب ندهم. گفته بود بألاخره می فهمم که چه کسی توی زندگیش موش دوانده است؟ بعد با خودش حرف زده بود و گفته بود که حدس می زند کار چه کسی است.

وسط هال دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.

دیروز همین موقع خیابانهای انقلاب را به امید پیدا کردن سر پناه بالا و پایین می کردم. اگه بهزاد نبود چه بلایی سرم می آمد؟ چه عاقبتی پیدا می کردم؟ شکم برآمده سرآشپز، با آن پیش بند کثیف و چرکیش، بدنم را لرزاند.

بهزاد هر چه بود امنیت داشت. دست بزن داشت، بد اخلاق بود، زورگو هم بود ولی من عجیب با بودنش احساس امنیت داشتم.

اگر روزی شد که احساس راحتی کردم، من هم شرط می کردم. که دست بزن نداشته باشد. که سیگار نکشد. من دیگر طاقت نداشتم. طاقت تکرار مکررات را نداشتم.

تصویر لبخندش، نقش بست و همزمان لبخند روی لب هایم کش آمد. با من شوخی کرده بود. برای بار اول برایم لبخند زده بود و من هنوز با لبخندش سر ذوق می آمدم.

***

هوا تاریک شده بود. حمام رفته بودم و موهایم را دم اسبی بسته بودم. حس خوبی داشتم. حس اینکه زن این خانه شده ام. قیمه درست کرده بودم. سوپ هم همینطور. بهزاد گفته بود فکر کنم. به زندگی جدیدم. به خانواده جدیدم.

فکرم ناخواسته سمت بابا کشیده شد. او هم جز انکار ناپذیر خانواده ام بود. یعنی در چه وضعیتی بود؟ پولش تمام شده بود تا حالا؟ یعنی باز هم ...

صدای ماشین بهزاد از فکر بیرونم آورد. دستپاچه به همه جای خانه نگاه کردم. همه چیز مرتب بود. زیر سماور را زیاد کردم. و مردد شدم بین اینکه در آشپزخانه بمانم یا به استقبال بروم.

در هال باز شد. گفته بود یادم بماند که متأهلم.

جلو رفتم و سلام و خسته نباشید گفتم. خستگی از سر و صورتش می بارید. آرام جواب سلامم را داد. ذوقم کور شد.

کیف و کتش را گرفتم و روی مبل گذاشتم.

به سمت دستشویی که رفت، راهم را به سمت آشپزخانه کج کردم.

سینا نبود. میز یک نفره چیدم. به روال همیشه.

بهزاد حوله به دست وارد شد. نگاهی به میز چیده شد انداخت. نهایت سلیقه ام را به کار برده بودم. انتظار داشتم تعریف کند. ولی چیزی نگفت. صندلی را بیرون کشید.

ــ پس بشقابت کو؟

هول شدم. می خواست با هم شام بخوریم!

دست به سینه منتظرم ماند.

ــ من فکر کردم، فکر کردم که بعداً بخورم.

چرا باز هم طلبکار بود.

ــ اصلاً به چیزایی که گفتم فکر کردی؟

تمام هیجانم فروکش کرد.

اخم کرده بود. بشقابش را برداشت و گفت:

ــ برای خودت بشقاب بیار.

بشقاب برداشتم و مقابلش نشستم. سوپ کشید.

ــ بکش غذاتو. امروز چکارا کردی؟

باز هم هول شدم. چقدر بی عرضه بودم. از پس یک مکالمه ساده هم بر نمی آمدم!

کفگیر برنج را برداشتم و آرام گفتم:

ــ کار خاصی نکردم. به حرفاتون فکر کردم. و شام درست کردم.

منتظر به چشم های خسته اش خیره شدم.

لیوانی آب پر کرد.

ــ کسی تماس نگرفت.

ــ یه بار تلفن زنگ زد. ساعت پنج. جواب ندادم.

سرش را تکان داد و کفگیر برنج را برداشت.

به صورتم نگاه کرد و بی مقدمه پرسید:

ــ می خوای کنکور شرکت کنی؟

غذا به گلویم پرید. به سرفه افتادم. بهزاد بود! خودِ خودش! لیوان آبش را دستم داد. چند قلپ خوردم و سرفه ام آرام گرفت. باز هم خندید. مثل صبح لبخند زد.

ــ چه خبرته. نگفتم که قبول شدی. گفتم می خوای شرکت کنی؟

سریع جواب دادم.

ــ یعنی اجازه میدین؟

دست از غذا خوردنش کشید. باز هم جدی شد.

ــ آره. فقط به شرطی که همین تهران قبول بشی. می تونی؟

با ذوقی شبیه ذوق زدگی های سینا، دو بار پشت سر هم تکرار کردم:

ــ می تونم، می تونم. قول میدم تهران قبول شم. قول میدم.

بدون هیچ حسی گفت:

ــ خیلی خب. غذاتو بخور.

توی ذوقم خورد. ولی مهم نبود. هیچ کدام مهم نبود. قرار بود کنکور شرکت کنم. بهزاد گفت. خودش گفت. دانشگاه می رفتم. خدایا دانشجو می شدم.

***

بعد از سالها شاد بودم. خیلی وقت بود که مزه شادی از یادم رفته بود. آخرین بشقاب را آب کشیدم و در حالیکه دست هایم را خشک می کردم، زیر چشمی به هال و بهزاد لمیده روی مبل نگاه کردم. حالا چه کار می کردم؟ پیشش می رفتم ؟ کنارش می نشستم و با هم سریال تماشا می کردیم؟ 

صندلی آشپزخانه را عقب کشیدم و نشستم.کاش سینا بود. ترسیدم به اتاقم بروم و بازهم بداخلاقی کند. دیدم که بلند شد و با چشم دنبال چیزی گشت.

نگاهش به آشپزخانه کشیده شد و اخم هاش توی هم رفت.

ــ کتمو کجا گذاشتی؟

چرا وقت صحبت کردن با بهزاد دستپاچه می شدم! چرا اخم می کرد!

به اتاق یک روز مشترکمان رفتم و کتش را آوردم. توی جیبش دست برد و پاکت سیگار را بیرون کشید. شادی یک ربعیم دود شد. چشم های ریز شده اش را از صورتم کَند و راهی حیاط شد.

سیگار که می دیدم یاد بابا و هال همیشه دود گرفته مان می افتادم. خواستم چیزی بگویم. اعتراض کنم. دروغ چرا، جرأت نکردم.

روی مبل نشستم و بُغ کردم. چرا سیگار می کشید! سیگار می کشید و از سینا قایم می کرد! او که سیگاری نبود. خودم دیده بودم بعد هر پک، به سرفه می افتاد.

نیم ساعت گذشت. بهزاد توی حیاط بود. از پشت پنجره دیدم که عمیق توی فکر بود.

بلاتکلیف دوباره سر جای قبلیم نشستم. تا کی باید منتظر بشوم که بیاید و روی تخت دراز بکشد. من روی اینکه به اتاق خواب بروم را نداشتم.

روی مبل دراز کشیدم و چشم هایم را بستم. یعنی این خانه را می فروخت؟ ماشین را هم؟ پس کجا زندگی می کردیم؟ کاش هیچ وقت عمه خانم به این خانه نمی آمد. کاش با بهزاد لج نمی کرد.

در هال باز شد و من مثل فشفشه از جام پریدم. به حالت احتمالاً آشفته ام نگاه کرد. باز هم جدی بود.

ــ اینجا چرا خوابیدی؟

پاکت را روی کانتر پرت کرد. بلند شدم.

ــ خواب نبودم.

تشنه ام نبود. ولی برای آب خوردن به سمت آشپزخانه رفتم. باید کمی وقت تلف می کردم.

بریم بخوابیمی گفت و راهی دستشویی شد.

***

با طمأنینه وارد اتاق شدم. چراغ روشن بود و بهزاد روی تخت و به پشت دراز کشیده بود. آب دهانم ناخوداگاه پشت گلویم جمع شد.

ــ چراغو خاموش کن.

چراغ را خاموش کردم و آرام تخت را دور زدم. لبه تخت نشستم و ملحفه را باز کردم. با فاصله به پشت دراز کشیدم ، به سبک خودش.

نفس بلندی کشید. آرام شب بخیر گفتم و چشم هایم را بستم.

بیشتر از آنچکه تصور می کردم معذب بودم. عضلاتم خشک شده بود. باز هم بین راست یا چپ چرخیدن گیر کرده بودم. تا کی باید صاف و مستقیم دراز می کشیدم؟

سمتم چرخید. از نفس های بلندش زیر گوشم فهمیدم.

ــ مریم.

چشم هایم باز شد. از گوشه چشم دیدیم که دست هایش باز بود. به نشانه آغوش. به نیم رخ خجالت زده ام زل زده بود.

نفسم رفت. عضلاتم درگیر شدند.

نتوانستم به خودم حرکت بدهم. تعللم را که دید، دست دراز کرد و آرام به آغوشش کشیده شدم.

صدای قلبم، بلند و قاطع عرض اندام می کرد. خشک و مسخ شده بین آغوشش بودم. بدنم می لرزید. از دست های مردی که از دیروز، زیر پوستی محبت می کرد.

سعی کرد سر فرو رفته ام را بالا بیاورد.

ــ هی مریم. بدنت چرا می لرزه؟

جواب ندادم. جوابی نداشتم. برای تن و جان محبت ندیده ام جوابی نداشتم. پشتم را آرام ماساژ داد.

لحنش شوخ شد. بهزاد باز هم شوخ شده بود.

ــ خجالت می کشی؟ آره؟ سرتو بیار بالا ببینمت.

سرم را پایین تر گرفتم. تا برخورد چانه با سینه ام.

محکمتر به خودش فشارم داد. 

چند دقیقه ای در همان حالت باقی بودیم. هیچ کدام حرفی نمی زدیم.

نفس های آرام و منظمش به قلب کوبنده و بدن لرزانم، دهن کجی می کرد. باز هم سکوت شکسته شد. باز هم جدی شد.

ــ اون روز صبح عمه خانم زنگ زده بود شرکت. از پشت خط با هم درگیر شدیم. اعصابم خورد بود.

نفس بلندی کشید. سختش بود.

ــ با عجله اومدم خونه که سند ماشینو بردارم. حالم خوب نبود.

دست های گره کرده اش کیپ تر شدند.

ــ اون مردک زنگ زد. فکرم درست کار نمی کرد. حرفهاش دیونه ام کرد. میخواستم زندگی جدیدم رو رو به راه کنم که یکی گفت زنت داره خیانت می کنه. منطقی نبود ولی اون لحظه دیوونه شدم. نمی خواستم اون طوری برخورد کنم، دست خودم نبود. روزایی که بابا سکته کرده بود یادم افتاد. روزهایی که هی دم گوشم خوند نزار افسار زندگیت از دستت خارج بشه. نزار به حال و روز من بیفتی. پشت پایی که اون زن بهمون زد...

چانه اش را به سرم تکیه داد.

ــ من انقدرا هم بد نیستم مریم. دست و پای کبودت رو که میبینم، عذاب می کشم. به خودم لعنت می فرستم. برای سینا جوابی ندارم که بدم.

سرم را بالا آورد. مقاومت نکردم. چشم هایم خیس شده بود. به چشم هام زل زد.

ــ اگه بدونی چه گریه ای می کرد اون روز که از بیرون باهاش تماس گرفتم.

چانه ام لرزید. سرم را زیر گرفتم و با بغض گفتم:

ــ دلم براش تنگ شده. میشه فردا بیارینش؟

دماغم را بین دو انگشتش گرفت و کشید.

ــ تو کی می خوای این رسمی حرف زدن رو بیخیال بشی دختر! نا سلامتی زن و شوهریم.

آرام شده بودم. میان بغض لبخند کم جانی زدم. راست می گفت. همیشه از سوم شخص استفاده می کردم. انگار که با دبیر مرد عربیمان صحبت می کنم.

بالاتر کشیدم. درست مقابل صورتش. از نگاه کردن به چشم هایش فرار می کردم. شوخی نبود، بهزاد بود. و نفسهایش آرام کرده بود.

خبری از اخم های همیشگی نبود. صورتش زیبا بود. مردانه بود و لبخند که میزد، دلم برایش ضعف می رفت.

ــ فردا نهار مهمون من. میریم دربند. خوبه؟

لبخند زدم. به خوبی هایی که نوازشم می کرد. به مردی که این روزها، مردانگیش نمود پیدا می کرد.

کنجکاو بودم. پرسیدم:

ــ مادرتون، چرا رفت؟

اخم هایش در هم شد. پشیمان شدم.

ــ نمی خوام در موردش صحبت کنم. تو هم دیگه نپرس.

لب و لوچه ام آویزان شد.

ــ چشم. نمی پرسم.

دوباره به آغوشم کشید.

ــ آفرین دختر خوب.

فرصت خوبی بود. با تردید گفتم.

ــ میشه، میشه یه خواهشی بکنم؟

ــ تا چی باشه. ولی فکر نکنم ردش کنم.

دوباره خوب شده بود.

ــ میشه دیگه سیگار نکشید.

بلافاصله اضافه کردم.

ــ بابام وقتی یک پاکت سیگارش شد دو پاکت، اعتیادش شروع شد.

ــ یعنی منم معتاد می شم؟

سرم را تکون دادم.

ــ احساس می کنم من باعثش شدم. شما که بلد نیستین.

خندید.

ــ از کجا می دونی بلد نیستم.

دستی به موهای بافته شده ام کشید.

ــ در ضمن بازم گفتی شما که. از این به بعد برای هر شما جریمه میشی. جریمشم خودم تعیین می کنم.

شوخ بود. و باز هم شوخی می کرد.

***

چرخیدم. چشم های خواب آلوده ام میلی به باز شدن نداشتند. صدایی نبود. پس هنوز برای بیدار شدن زود بود.

جسم نرمی روی بینیم کشیده شد. سریع چشم باز کردم. تصویر لبخندش جلوی چشم هام بود. نوک انگشتش روی بینیم سرسره بازی می کرد.

خجالت زده لبخند زدم.

ــ صبح بخیر. خیلی وقته بیدار شدین؟

باز هم خراب کرده بودم. بیدار شدین خیلی رسمی بود.

انگشت های دستم را به بازی گرفت.

ــ یک ساعتی میشه. بخواب زوده هنوز.

ملحفه را کنار زدم.

ــ ببخشید خواب موندم.

دوست داشتم هر چه زودتر از زیر نگاههای کنجکاو و دقیقش فرار کنم.

مچ دستم را گرفت و به سمت خودش کشاند.

ــ بخواب میگم. ساعت هفت و نیمه.

دوباره قصه دیشب تکرار می شد. وقتی خوب بود دیگر از خدا هیچ نمی خواستم. آغوشش امنترینِ دنیایم بود. چشم هایم را بستم. کاش خواب نبودم.

نیم ساعتی دراز کشیدیم. چقدر طول می کشید که مثل زن و شوهر های معمولی باشیم! یعنی تا ابد با هر برخورد دستش، عضلاتم منقبض می شد؟ اصلاً از عهده زن شرعی شدنش بر می امدم؟

***

صبحانه را بین نگاههای تازه رنگ گرفته بهزاد خوردیم. برایم لقمه گرفته بود. برایم چای ریخته بود. گفته بود کمی که اوضاع خوب بشود میهمانی می گیریم. گفته بود و من کیلو کیلو قند آب کرده بودم. برق چشمهای ذوق زده ام را توی فنجان چایی دیده بودم. چقدر خوب بود، وقتی که خوب بود.

میز را جمع کردم. بهزاد رفت که به عمویش زنگ بزند. جای سینا خیلی خالی بود. چقدر خوشحال می شد اگر بابا بهزاد مهربان شده اش را می دید.

با سلام گفتن بهزاد گوش هایم را تیز کردم.

ــ ممنون. چه خبر؟

...

ــ جوابی نشد از اون خریدار؟

...

ــ جداً؟ تا چند درصد احتمالش میره؟

...

ــ امید به خدا. تا پس فردا همه چیز مشخص میشه؟

...

ــ نگران نباشید. این دو روزم صبر می کنیم. اگه که جور نشد من مشتری دست به نقد دارم.

...

ــ بله می دونم. شما هم مشکلات خودتون رو دارید.

...

ــ چشم حتماً. به زنعمو و بچه ها سلام منو برسونید. خداحافظتون.

در یخچال را بستم و پشت کانتر ایستادم. کلافه چیزی یادداشت و خودکار را روی میز پرت کرد.

از دیروز کمی جرأت گرفته بودم.

ــ آقا بهزاد.

نگاهش روی صورتم نشست.

ــ می خواین این خونه رو بفروشین؟

عذاب وجدان بیخ گلویم را چسبیده بود.

بلند شد.

ــ نمی دونم. یه مشتری برای شرکت پیدا شده. تا دو روز دیگه جواب قطعی رو میده.

دستی به صورتش کشید و ادامه داد:

ــ اگه با مبلغ پیشنهادی ما موافقت نکنه، مجبورم خونه رو بفروشم.

اینها همه اش تقصیر من بود. سرم را پایین گرفتم. خجالت زده بودم.

ــ من مقصرم. اگه من نبودم، شما به شرکتتون می رسیدید، عمه خانم هم باهاتون لج نمی کرد.

بلند شد. خودش را به پشت کانتر کشاند. اخم هاش درهم شده بود. تن صداش رنگ سرزنش گرفت.

ــ بار آخریه که از این حرف ها می شنوم. 

ار تغییر ناگهانی اش عقب کشیدم. از توپ و تشرش مثل همیشه، بغض کردم.

پفی کشید و دست هایش را به پشت گردنش برد.

چند قدمی توی هال زد. من که چیزی نگفتم. به سمت آشپزخانه چرخید و تا پشت کانتر امد.

از پشت بغلم کرد. خم شد و لبهایش، کنار گوشم قرار گرفت.

ــ ببین مریم، باید یاد بگیری قوی باشی. یاد بگیری برای هر چیزی خودت رو مقصر ندونی. برای هر چیز الکی مثل بچه ها گریه نکنی. اگه حقی داری باید بگیریش، حتی شده با زور. دیگه نباید ضعیف باشی.

تکه ای از موهای بازم را به پشت گوشم کشید.

ــ باید انقدر قوی باشی تا بتونی بچه های آیندمونو خوب و محکم بار بیاری. من مریم ضعیف نمی خوام. باشه مریم؟

با سر حرفش را تأیید کردم. نفس آسوده ای کشید و جدا شد.

قوی بودن تا چه حد سخت بود؟

ــ برو آماده شو که بریم.

برگشتم. استفهامی به چشم های خسته اش نگاه کردم.

ابروهایش بالارفت.

ــ به همین زودی یادت رفت! چیزی در مورد دربند یادت نمیاد؟

با حواس پرتی سریع گفتم:

ــ ببخشید حواسم نبود.

باز هم اخم کرد. با انگشتش روی بینیم زد و باز هم جدی شد.

ــ انقدر برای هر چیز بی خودی معذرت خواهی نکن. خوشم نمیاد از این کارات.

گفت و به اتاقش رفت.

لب و لوچه ام پایین کشید. خرابکاری بود که پشت هم ردیف می شد.

اسپرت پوشیده وسط هال ایستاده بود. دل توی دلم نبود. به نظرم شیک پوش ترین زن دنیا شده بودم. کاش تأییدم می کرد. صدای به لرزش افتاده ام را صاف کردم.

ــ من آماده شدم.

خدایا کاش تعریفم می کرد.

برگشت. چند ثانیه ای براندازم کرد. چیزی نگفت. جلو کشید و دستش را بالا آورد. گره روسری کیپ شده زیر چانه ام را، کمی شل و بعد روی سرم مرتبش کرد.

خواست چیزی بگوید که تلفن زنگ خورد.

ــ سلام گل پسر خودم.

...

ــ منم دلم برات کلی تنگ شده.

...

ــ باشه، چه خبره! فردا میام دنبالت.

ــ مریمم خوبه.

نگاهی به من انداخت و دستش را به نشانه ی هیس روی بینیش گذاشت.

ــ مریم خونه نیست. فردا میاد.

...

لحنش کمی تند شد.

ــ خونه باباشه سینا. گفتم فردا میام دنبالت.

***

توی ماشین نشسته بودیم. درست مثل زن و شوهرهای واقعی. مانتوی سورمه ای کتان تنم بود و کفش های شیک و نو هم، آن پایین چشمک می زد. گره روسریم را برای بار هزارم مرتب کردم. بهزاد نگاه های زیر چشمی می کرد. یعنی حرکاتم را کنترل می کرد؟ کیفم را مرتب کردم و صاف نشستم. دوست نداشتم باز هم خرابکاری کنم. باید یادم بماند برای هر چیز بی خودی معذرت خواهی نکنم. برای هر چیز بی خودی آبغوره نگیرم. نامحسوس به نیم رخ فکریش نگاهی انداختم. حالا که خوب شده بود، باید تمام سعیم رو می کردم.

تا به حال در بند نیامده بودم. اینطور که معلوم بود باید کلی سربالایی بالا می رفتیم. چقدر شلوغ بود. دختر و پسر دست توی دست هم، می گفتند و می خندیدند. به شادیشان لبخند زدم. بهزاد ماشین را پارک کرد و پیاده شدیم. جلوی ماشین منتظر ایستادم. ذوق داشتم. اصلاً از ذوق را به مرگ بودم. ذوق مرگ که می گفتند همین بود! سوییچ ها را توی دستش جا به جا کرد و هم قدم به راه افتادیم.

چند جوان پشت سرمان بودند و بلند بلند می خندیدند. به دو زوج خوشبخت که دست در دست هم راه می رفتند و هر از گاهی زیر گوش هم چیز هایی می گفتند حسادت کردم. پسر چیزی در گوش دختر گفت و دختر مشت آرامی به بازویش زد و همزمان گفت " بی حیا" بهزاد هم شنید. یعنی چه گفته بود؟

نگاه هر دویمان به خوشبختی شان بود. چرا بهزاد چیزی نمی گفت؟ صدای جوان های پشت سرمان بلند تر شد. بهزاد دستم را در دستش گرفت و کمی به قدم هایمان سرعت داد.

ــ باید برات کفش اسپرت بگیریم. این کفشا مناسب اینجور جاها نیستند. زیاد که اذیت نمی شی؟

کفش ها نو بود. پاشنه ام را اذیت می کرد. با اینحال گفتم که اذیت نمی کنند. چه حس خوبی بود که کنار مردی راه بروی که به فکرت بود. از دست آرام گرفته توی دستش احساس غرور می کردم.

***

کنار رودخانه ایستادیم.

ــ تا حالا اومدی اینجا؟

ــ نه، هیچ وقت.

به نیم رخم نگاه کرد.

ــ من هم تابستون قبل اومدم، با سینا.

روی سنگ بزرگی کنار رودخانه نشستیم.

ــ سری بعد سینا رو هم با خودمون بیاریم؟

ــ حتماً.

توی ماشین نشسته بودیم. بهزاد رانندگی می کرد و ذهن آشفته من حول بابا می چرخید.

ــ به چی فکر می کنی؟

به سمتش چرخیدم. چشم هایش رو به رو را می پایید.

گوشه ی مانتویم را به بازی گرفتم. از اینکه در مورد بابا حرف بزنم، حس خوبی نداشتم. اما این دلشوره لعنتی چیز عجیبی بود. ناخواسته ذهنت به هر کجا که نباید، کشیده می شد.

ــ سر نهارم فکرت مشغول بود.

گوشه ای پارک کرد و ترمز دستی را کشید. کامل به سمتم چرخید.

ــ مریم چی گفتم بهت؟

باز هم ملامت می کرد. چه می گفتم! حرف های کلانتریش هنوز توی گوشم بود.

ــ چیزی مهمی نیست. راستش، ...

من و من کردم. کلمه ی بابا توی دهانم نمی چرخید. ولی با هر لقمه کبابی که امروز ظهر خورده بودم، صورت تکیده اش جلوی چشم هایم امده بود و اولین غذای زن و شوهریمان! زهرم شده بود.

چشم هایش را طولانی روی هم گذاشت.

ــ اون روز بهت گفتم یه بار دیگه هم تکرار می کنم. چون نباید فراموش کنی. گفتم هر چیزی، حتی کوچکترین مسایل رو هم نباید مخفی کنی. از پنهون کاری خوشم نمیاد. اگه چیزی هست بهم بگو. هر چیزی که باعث اون حلقه اشکی که سر نهار قایمش کردی، شد.

فهمیده بود؟ دیده بود؟ باز هم خجالت می کشیدم. باز هم برای باز کردن قفل زبانم، گوشه ی مانتویم چروک می شد.

دید که حرفی نمی زنم نفسی گرفت و دوباره استارت زد. راهنما که زد، زبانم باز شد هر چند تُنش آرام بود.

ــ فکرم پیش بابامه. می خواستم بپرسم، می تونم یه سر بهش بزنم؟

و مضطرب به حالت صورتش چشم دوختم.

قاطع و محکم گفت:

ــ نه.

دسته ی کیف توی مشتم مچاله شد. صاف نشستم و به صندلی تکیه دادم. نیم نگاهی به صورت پکرم انداخت.

ــ اون مهلتی که بهت داده بودم امروز تموم شد.

عرق شرم به پیشانیم نشست. چرا اینجور رک!

ــ ببین مریم، اگه می بینی روی این مسئله اصرار دارم، دلیلش شاید اون چیزی نباشه که بهش فکر می کنی.

به نیم رخ احتمالاً گلگون شده ام نگاه کرد و باز هم راهنما زد.

ــ تو باید جایگاهت تو زندگی و خانوادمون مشخص بشه، که یکی از راه هاش همین مسئله است. تو باید بفهمی که به معنای کلمه متأهلی، این تأهل جلوی خیلی از افکار و تصمیم های شاید خامت رو می گیره. دیگه نمی خوام تا تقی به توقی می خوره نگران این باشم که نکنه امشب که برگشتم خونه، مریم رفته باشه، نکنه مریم یه حرکت نپخته انجام داده باشه.

پارک کرد و خم شد به سمت پنجره من و چیزی را چک کرد. صاف نشست و با دو دستش به فرمان چسبید.

ــ رابطه که امشب شکل می گیره، شاید از روی عشق نباشه...

شکستم و صدای شکستن دلم دست های مشت شده ام را شل کرد. رابطه اش از روی عشق نبود.

فشار دستش روی فرمان بیشتر شد. باز هم چیزی قرار بود بشنوم که برایش سخت بود. چند ثانیه ای فکر کرد. انگار تصمیمش را گرفت که فرمان را رها کرد و اینبار کامل به سمتم چرخید. پشت به پنجره اش.

ــ ولی این وسط من نسبت بهت احساستی دارم که روز به روز دارند قوی تر می شند. دارم بهشون ایمان میارم. دیگه نمی تونم تحمل کنم که اذیت بشی. گریه کردن هات اذیتم می کنه. من اینا رو به فال نیک می گیرم. نمی دونم با این همه اتفاقاتی که بینمون افتاده و همیشه تو ضربه جسمیش رو دیدی الان چه احساسی به من داری! ولی ازت می خوام که فراموششون کنی. منم کم اذیت نشدم، شاید درد جسمی نداشتم، ولی فکر اینکه از آدمی بی عرضه ای مثل هومن رودست بخورم، داشت دیوونم می کرد. بعدش هم که مسایل شرکت و ...

آه بلندی کشید.

ــ زندگی من بالا و بلندی زیاد داشته، مرگ بابا، رفتن اون زن، ازدواج بیتا، از آب و گل در آوردن سینا، توی هیچ کدوم از اینها به اندازه ی این دو ماه اذیت نشدم. از اینهمه تنش خسته شدم. دوست دارم حالا که سرنوشتمون اینطور رقم خورده، یه جوری سر و سامونش بدم. از تو هم توقع دارم. تو هم باید همه تلاشت رو بکنی. نمی خوام مضحکه فامیل بشیم. سویچ رو در آورد و گفت:

ــ بشین من الان میام.

قبل از بسته شدن در، سرش را داخل آورد و گفت:

ــ چند روز بگذره و فکر من کمی آزادتر بشه، در مورد بابات هم صحبت می کنیم. 

پیاده شد و گام بلندش جوب کناریمان را رد کرد و قدمهایش به سمت داروخانه تند شد.

روی تخت نشسته بودم، با لباسهایی که هنوز جرات عوض کردنشان را نداشتم. گفته بود از روی عشق نیست. این یک کلمه دل و جانم را به آتش کشیده بود. من می ترسیدم. از همه چیز می ترسیدم. از اطلاعات ناچیزم. از نوزده سالگیم، از بهزاد و قاطعیتش. من هیچ وقت به این مسایل فکر نکرده بودم. چیزاهایی از پچ پچ های در گوشی بچه های کلاس شنیده بودم، چیزهایی که خیلی وحشتناک بودند و ...

در اتاق باز شد. چشم های مواخذه گرش روی لباس های بیرونم چرخید. من می ترسیدم. 

آرام به سمتم قدم برداشت.

ــ مریم اونجوری که نگام می کنی احساس می کنم یه آدم عوضیم.

همین جمله اش چنگ کشید به گلویم و اشکم سرازیر شد.

قدمهایش تند شد. صورتم را بین دستهایش گرفت. به چشمهای اشکیم خیره شد و قاطع و محکم گفت:

ــ قرار نیست اذیت بشی. 

و سرم را به سینه اش چسباند.

***

شب شده بود. ملحفه سفید را دورم پیچیده بودم. بهزاد کنارم بود و آرام نوازشم می کرد. مصرانه چشم هایم را بسته بودم. خجالت می کشیدم. به تمام قول هایش عمل کرده بود. تمام پچ پچ های نسرین و شیدا از یادم رفته بود. بهزاد قول داده بود که اذیت نمی شوم، و به قولش عمل کرده بود. زمزمه هایش توی گوشم بود. گفته بود عاشقم نیست ولی زمزمه هایش...

انگشتش روی پوست صورتم کشیده شد.

ــ نمی خوای چشماتو باز کنی خوشگل خانم.

چانه ام را به سینه ام چسباندم. خندید و موهایم را بهم زد.

ــ چقدر تو خجالتی هستی دختر.

بین دستهایش کشیده شدم.

ــ قربون خانم آفتاب و مهتاب ندیده ام بشم.

***

موهای خیسم را دورم ریخته و روی مبل دراز کشیده بودم. از القاب جدیدی که می داد لبخند روی لبم نشست. خوشگل خانم! کبودی های تنم را دیده بود و برای هر رد کمربند آه نفس گرفته بود. براي هر كدامشان طلب بخشش کرده بود. از رنگ چشم هایم تعریف کرده بود. گفته بود چشم رنگی ها آدم های خاصی هستند. مهربانند و مثل گربه ملوس. یعنی من ملوس بودم! از نجابتم تعریف کرده بود و چشم هایم را بوسه باران کرده بود و ...

صدای آب قطع شد و فکر من دوباره چرخید سمت کوچه خادمی پور. تا می خواستم لبخند بزنم، آن کوچه ی لعنتی و پشت بندش بابا، لبخندم را به ماتم تبدیل می کرد. گذشته را هیچ جوری نمی شد پاک کرد. گذشته من تا ابد با من بود. تا ابد دنبالم بود.

چشم هایم را روی هم گذاشتم. خسته بودم. کمرم تیر می کشید.

ــ اینجا چرا خوابیدی؟

سریع هوشیار شدم. بهزاد بود که حوله به دست رو به رویم ایستاده بود. سعی کردم که بلند شوم. کمرم تیر کشید و آخ کم جانی از لبهایم خارج شد. دست برد زیر بازویم و دوباره دراز کشم کرد.

ــ بگیر بخواب. برای چی بلند میشی.

از نگاه کردن به صورتش شرم داشتم. خودم را بالا کشیدم.

ــ همین جا دراز بکش من برم جیگرا رو سیخ بکشم.

سر به زیر افتاده ام را تکان دادم.

نوک دماغم را فشار داد و در حالکیه به سمت آشپرخانه می رفت گفت:

ــ انقدرم سرتو پایین نگیر. آرتروز گردن می گیری.

***

سینی جگرها را روی میز وسط گذاشت و خودش کنارم نشست. بوی خوب شامپو می داد. لقمه بزرگی درست کرد و به سمتم گرفت. فکر کردم اینهمه را باید می خوردم! 

لقمه را نصف کردم. نفس عمیقی کشیدم و با تردید نصف لقمه ام را به سمتش گرفتم.

ــ خیلی بزرگه نصفشو شما بخورین.

ابروهایش بالا رفت و لبخند روی صورتش کشیده شد. دستش را دورم حلقه کرد.

به لقمه ی توی دستش نگاه کرد.

ــ فکر نمی کردم یه روز ازدواج کنم.

با تعجب به صورت تازه اصلاح کرده اش نگاه کردم. با چشم به دستم اشاره کرد.

ــ بخورش.

گاز کوچکی زدم. طعم جگر زیر دندانم دوید. آخرین بار کی خورده بودم؟ 

به سمتش چرخیدم.

ــ یعنی، هیچ وقت تصمیم نداشتین ازدواج کنید؟

چند قلپ دوغ خورد و به پشتی مبل تکیه داد.

ــ اولاً ازدواج کنید نه و ازدواج کنی، این ده بار. دوماً چرا یه زمانی تصمیم داشتم.

حسی زیر دلم پیچید. خوب نبود. چیزی شبیه حسادت. منتظر شدم که ادمه دهد. دستش رفت سمت جگرها و باز هم لقمه درست کرد. چشم های پر سوالم را به نیم رخش دوختم. لقمه توی دهانم ماسیده بود. با احتیاط پرسیدم:

ــ خب؟ چی شد؟

لبخند زد. دست دراز کرد و لپم را کشید. لقمه اش را باز کرد و انگار که نمک می پاشد، انگشتان خالی اش را توی لقمه اش ریخت.

ــ نمکش کمه.

چشمهایم از شیطنتش گشاد شد. بهزاد بود! خودِ خودش.

***

با عجله لباس می پوشید. باز هم خواب مانده بودم. با عجله نیم خیز شدم و نگاه بهزاد به سمتم چرخید.

ــ کاش بیدارم می کردین.

محتویات کیفش را بیرون ریخت و دنبال چیزی گشت.

ــ دیرم شده. باید هفت و نیم سر قرار می بودم.

با کلافگی کاغذ ها را جا به جا کرد.

ــ اصلاً سابقه نداشت که خواب بمونم.

از تخت پایین کشیدم. زیر دلم تیر کشید.

ــ زود یه چیزی آماده می کنم.

در کیفش را بست و بلند شد.

ــ نمی خواد دیره.

به سمتم قدم گذاشت. و گونه ام باز هم ملتهب شد.

ــ تلفن رو جواب نده. درو هم باز نکن. 

بوی ادکلنش زیر بینیم کشیده شد.

سریع پرسیدم:

ــ نهار میاین؟

اخم کرد. نفس گرفتم. زبانم نمی چرخید. آرامتر تکرار کردم:

ــ نهار میای؟

دوباره گونه ام گرم شد.

ــ آره میام.

باز هم شیطان شد.

ــ چی می خوای مهمونم کنی؟

بلند شدم. با ذوق نامحسوسی جواب دادم:

ــ قورمه سبزی خوبه؟

موهایم را بهم ریخت.

ــ آره خیلی خوبه.

با عجله خداحافظی کرد. در که بسته شد، دست گذاشتم روی گونه ام. مامان گفته بود. مامان قول داده بود. قول داده بود که یک روز خوشبخت می شوم. این ها خوشبختی بود. این ها معجزه بود.

زير قابلمه قورمه سبزي را خاموش كردم. صندلي را كنار كشيدم و نشستم. ذوق زده بودم. براي آمدنش دل توي دلم نبود. كه بيايد و باز هم شيطنت كند. لپم را بكشد. روي گونه ام یادگاری بكارد. براي سوم شخص هايم اخم كند. اصرار كند به دانشگاه رفتنم.

دوست داشتم بيايد و من باز هم بهزاد اين روزها را تجربه كنم.

موهایم را بين انگشتانم بازي دادم. حمام رفته بودم و تكه اي از موهایم را با سليقه جمع كرده و تكه اي آزاد، روي شانه هايم رها كرده بودم. چشمم با هيجان روي ساعت چرخيد. هنوز يك بود. بي حوصله پاهایم را تكون دادم. گفته بود دانشگاه مي روم. بايد از كجا شروع مي كردم؟ كاش كتابهایم پيشم بود. نگاهم روي اجاق گاز ثابت شد. با حسرت به قابلمه برنج و خورشت نگاه كردم. يعني بابا گرسنه بود؟ نهار داشت؟ با اكبر آقا چه كرده بود بود؟ با اجاره چند ماه عقب افتاده چه كرده بود؟ بهزاد گفت در موردش صحبت مي كنيم. ولي هنوز چيزي نگفته بود. منتظر اشاره اش بودم. مي ترسيدم مطرحش كنم، و باز هم بد شود. دلم بهزاد خوب مي خواست. دلم مي خواست هميشه، مثل همين چند روز اخير خوب باشد و خوب بماند. دست خودم نبود. فكر بابا، خوره چند روز خوشي هايم شده بود. دست خودم نبود كه غذا مي خوردم و به لقمه ي دوم نرسيده، غذا زهرم مي شد.

از آشپزخانه بيرون آمدم. حوصله ام سر رفته بود. جاي سينا و شيرين زباني هايش حسابي خالي بود.

پشت پنجره ايستادم. نگاهم گره خورد به كنده درختي كه هر وقت درد داشتيم، صبورانه همراهي مي كرد. بهزاد كه خوب نبود، روي كنده خلوت مي كرد. من كه خوب نبودم ...

صداي موتور ماشين توي گوشم پيچيد. ذوق زده به سمت آينه اتاق مشتركمان دويدم. با عجله و دستپاچه موهایم را براي بار صدم مرتب كردم. در حياط باز شد. حسي شيرين زير دلم دوييد. سعي كردم متين و با وقار باشم. اما صداي قلبم خط مي كشيد به تمام وقار ها و متانت ها.

منتظر جلوي در هال ايستادم. زود آمده بود. در هال باز شد و قامت كوچك سينا با آن چشم هاي درشت و هميشه مهربانش توي قاب در، جا خوش كرد. خوشي زير پوستم دويد. كامل كه داخل شد بهزاد با چند دسته کیسه بزرگ پشت سرش وارد شد. بي توجه به حالت عجيب سينا، ذوق زده بغلش كردم. دلم تنگ شده بود. براي سيناي كوچك، دلم حسابي بي قرار شده بود.

سينا اما تكان نخورد. آرام سلام داد و آرامتر از آغوشم بيرون كشيد. متعجب به بهزاد نگاه كردم. نفسش را پر صدا بيرون فرستاد و چيزي نگفت.

سلام دادم و خسته نباشيد گفتم. با صداي بسته شدن در اتاق سينا، با نگراني به صورت بهزاد دقيق شدم تا چيزي بفهمم. آرام روي گونه ام بوسه كاشت و من باز هم داغ شدم.

ــ برو از دلش در بيار.

و راهش را به سمت دستشويي كج كرد.

بغ كرده وسط هال ايستاده بودم. سينا از من ناراحت بود!

در اتاق را باز كردم و سرك كشيدم. روي تختش نشسته بود و به تكان خوردن پاهایش نگاه مي كرد. داخل شدم. چه مي گفتم؟ چرا ناراحت بود؟

روي تخت كنارش نشستم. بلد نبودم چطور شروع كنم. ديدم كه زير چشمي مي پايدم.

ــ خوابم مياد. مي خوام بخوابم.

تخس شده بود. به من نگاه نمي كرد. دلم گرفت. دلم مي خواست بغض كند. ولي بهزاد گفته بود...

روي تخت جا به جا شدم و نزديكش نشستم. رو برگرداند.

ــ با من قهري سينا؟ من، من خيلي دلم برات تنگ شده بود.

صدايش اوج گرفت. و خشم نشسته در صدايش دلم را لرزاند.

ــ دروغ مي گي.

جا خوردم. دست دراز كردم كه دستش را در دستم بگيرم. دستش را به شدت عقب كشيد. نفس گرفتم.

ــ سينا! چي شده؟ من دلم تنگ شده برات. چرا اينطوري مي كني؟

بلند شد و مقابلم ايستاد. از زور چه بود كه قرمز شده بود.

ــ تو گفتي منو دوست داري. گفتي كه تنهام نمي زاري. گفتي بابا بهزادمو دوست داري. دروغ گفتي. مثل نازنين.

اشكش روي گونه اش چكيد. صدايش به فرياد تبديل شد. قلبم فشرده شد.

ــ اونم دروغ مي گفت. منو دوست نداشت. مي گفت نمي خواد كه من باشم.

با پشت دستش خيسي صورتش را گرفت. با تمام قوايم سعي كردم كه گريه نكنم.

ــ چرا گذاشتي رفتي؟ تو هم مي خواستي تنهام بزاري. مي خواستي بابا بهزادمو تنها بزاري.

سر كوچكش را بين آغوشم گرفتم. تقلا كرد. قلب كوچكش را شكسته بودم.

ــ چرا بهم زنگ نزدي، چرا از بابا بهزاد نخواستي منو بياره خونه، من دلم تنگ شده بود. دلم مي خواست اينجا باشم. فكر كردم براي هميشه رفتي.

ميان آغوشم گريه مي كرد. مثل همان روزي كه مشت هاي كوچكش را به سينه ي بهزاد زده بود. سرش را بوسيدم. چه مي گفتم؟ چطور آرامش مي كردم؟ قلبش را شكسته بودم...

تقه ای به در خورد. از پشت در بهزاد صدا کرد.

ــ پس کی خلوتتون تموم میشه. سینا بوی قورمه سبزی تو خونه پیچیده. دیر بجنبی همرو تنهایی خوردم.

سرش را بلند کردم. روی پیشانی سرخ شده اش بوسه زدم.

ــ عزیزم من که نرفتم. 

دروغ بهزاد را تکرار کردم.

ــ رفتم به بابام سر بزنم. میبینی که اینجام. مگه می تونم تو رو ول کنم و برم.

بینیم را بالا کشیدم. آخر هم طاقت نیاورده و گریه کرده بودم. به رسم بهزاد، نوک دماغش را کشیدم.

ــ بریم نهار بخوریم؟ بابا بهزادت همرو می خوره ما دوتا گشنه می مونیم ها.

با چشم های اشکیش سری تکان داد. قانع نشده بود. ولی کوتاه آمده بود. دست دور شانه اش انداختم و با هم از اتاق بیرون آمدیم.

بهزاد کیسه های خرید را جا به جا می کرد. سینا گرفته به سمت دستشویی رفت. دسته ای از کتابها را روی کانتر گذاشت. چشم هایم از چیزی که میدید برق زدند. ادبیات معاصر ایران رشته ی انسانی. با هیجان دسته ای از کتاب ها را از دست بهزاد گرفتم. ادبیات فارسی علوم انسانی. اینها برای من بودند.

همه ی کتاب ها روی کانتر قرار گرفتند.

لبخند کوچک گوشه ی لبش حس خوبی به رگهایم تزریق کرد. دستش را روی دسته کتابها گذاشت و گفت:

ــ اینم کتابایی که لازم داری. ببینم چند مرده حلاجی.

میل بغل کردنش پیروز شد. با تردید و خجالت جلو رفتم. وقت این بود که بزرگ شوم. قدم به بوسیدن صورتش نرسید. سرم را روی سینه اش گذاشتم و همان جا بوسه کاشتم.

دستانش دور کمرم حلقه شد. سرم را بوسید و آرام از آغوشش بیرون امدم. می دانستم که لپ هایم سرخ سرخ است. چند کتاب برداشتم و انگار که کالای ارزشمندی پیدا کرده ام، رویشان دست کشیدم. هیجانم کنترل نمی شد.

ــ نمی دونم چه جوری تشکر کنم.

چشمهایم را بستم. لذت و خوشی زیر پوستم در گردش بود.

دست به کمر ایستاده بود و احتملاً به رویا پردازی هایم نگاه می کرد. کتاب ها را از دستم گرفت و دوباره روی کانتر گذاشت.

سرزنش کرد:

ــ باز هم که گریه کردی.

هیجانم فروکش کرد.

ــ فعلاًً بریم نهار بخوریم. باید برای درسات برنامه بریزیم.

دیس برنج را روی میز گذاشتم. روی ابرها بودم. فکر می کردم آرزوی دانشگاه رفتن تا ابد با من باقی می ماند. رویاهای خاکستریم، تک به تک و نوبت به نوبت، سفید می شدند. در دستشویی باز شد و سینا با چشم های متعجب به من و بعد بهزاد نگاه کرد. با قدم های نامطمئن وارد آشپزخانه شد. اخم داشت. از همان ها که کپی برابر اصل بهزاد بود.

با دیدن لبخندم، چشمانش خندید. به قدم هایش سرعت داد و روی صندلی نشست. ظرف خورشت را روی میز گذاشتم و کنار صندلی بهزاد نشستم. از چشم های متعجب سینا خنده ام می گرفت.

بهزاد برای من و سینا غذا کشید. چشم های ریز شده سینا به حرکات بهزاد زوم شده بود.

ــ آقای سینای ما کی می خواد کارنامه بگیره؟

بهزاد بود. خواسته بود کمی جو را عوض کند. سینا نگاهی به من کرد و لبخند زد. چه زود اخم هایش کنار رفته بود.

ــ چند روز دیگه بهمون میدن.

با ذوق دوباره گذرا نگاهی به من انداخت و گفت:

ــ هر چی بخوام برام می خری بابا بهزاد؟

بهزاد قاشقش را برداشت و مشغول شد. با بدجنسی گفت:

ــ تا چی بخوای.

سینا کمی جا به جا شد. در حالیکه نگاهش به من بود گفت:

ــ گفتی بیست بشم هر چی بخوام برام می خری.

***

پیش بند بستم و مشغول شستن ظرف ها شدم. سینا از آاشپزخانه جم نمی خورد. منتظر بودم هر آن سوال بارانم کند.

ــ مریم بابا بهزاد اجازه داد پیش ما غذا بخوری؟

برگشتم و لبخند زدم.

ــ آره خودش گفت.

ــ اون کتابا رو هم برای تو خریده.

دست هایم را زیر شیر آب گرفتم.

ــ آره برا من گرفته که کنکور شرکت کنم.

چشم هایش درشتر شد.

ــ می خوای کنکور بدی؟ مهندس شی مثل بابا بهزاد؟

صندلی را کنار کشیدم و کنارش نشستم. بهزاد هنوز توی اتاق خواب بود. لپش را کشیدم.

ــ مگه هر کی کنکور بده مهندس میشه؟

به فکر رفت. بهزاد توی اتاق بود. باید پیشش می رفتم شاید چیزی احتیاج داشت. صندلی را عقب کشیدم.

ــ من برم ببینم بابا بهزادت چیزی لازم نداره.

چشم های ریز شده اش پشت سرم بود. پشت در ایستادم. باید در می زدم؟ شاید لخت بود و لباس عوض می کرد. خب ما که... یعنی در بزنم؟

بألاخره نامطمئن در زدم. وارد شدم و در را باز رها کردم. روی تخت دراز کشیده و ساعدش روی چشم هایش بود. پس خواب بود. عقب گرد کردم که مزاحم خوابش نباشم.

ــ بیا تو مریم. بیدارم.

ذوق کردم. با هر بار که اسمم را صدا می کرد، حسی خوبی پیدا می کردم.

لبه تخت نشستم. لبهایم را روی هم فشار دادم. کی می شد که احساس راحتی کامل با مردَم می کردم؟

ــ بیدارت کردم؟

دستش را برداشت و به سمتم چرخید.

ــ خواب نبودم.

باز هم فکرش درگیر بود.

ــ سینا کجاست؟

دستم را بین دو دستش گرفت.

ــ تو آشپزخونه نشسته.

برای چیزی که می خواستم بپرسم مردد بودم. این روزها برای هر کاری تردید داشتم. تردید اینکه نکند بهزاد ایراد بگیرد. نکند باز هم ...

ــ می تونم یه سوال بپرسم؟

چشم هایش را کامل باز کرد. برای بازی با موهای پرپشتش میل عجیبی داشتم.

ــ اون خونه باغ...

نفس گرفتم.

ــ همون جا که...

نتوانستم ادامه بدم.

ــ اگه کارای شرکت درست نشد چرا اونجا رو نمی فروشید؟

نیم خیز شد. روی تخت کمی عقب رفتم. از عکس العملش، از یادآوری آن روز ترسیدم. دستم توی دستش بود. اما او آرام بود.

ــ اونجا تنها مال من نیست. بیتا و سینا هم سهم دارند. نمی تونم به همین راحتی بفروشمش. اگه اینجا رو بفروشم می تونیم اونجا زندگی کنیم. ولی فروش نه. حداقل تا وقتی که سهم بیتا و سینا رو تمام و کمال بدم.

مسیر چشمهایش به پشت سرم کشیده شد.

ــ سینا برو یه کم استراحت کن.

سریع دستم را بیرون کشیدم و به پشت سرم نگاه کردم. سینا بود. نگاهش به دستهای گره خورده مان میخ شده بود.

ــ خوابم نمیاد.

بهزاد اخم کرد و دوباره دستم را توی دستش گرفت. اخمش متوجه من بود. موج خوشحالی توی صدای سینا قابل تشخیص بود.

ــ میرم توی حیاط بازی کنم.

چقدر این بچه می فهمید. بهزاد دوباره دراز کشید.

ــ سعی کن یاد بگیری پیش سینا راحت باشی. اونجوری زیاد حساس نمیشه.

دوست داشتم پیشش دراز بکشم. ولی این خجالت کشیدن های لعنتی آرزوی همه چیز را به دلم می گذاشت.

ــ پیشش خجالت می کشم. فکرم همش درگیره اینکه شب چه جوری بیام تو این اتاق بخوابم.

دست هایش را باز کرد. ذهنم را خوانده بود؟ آرزوهای کوچکم را می دانست؟

آرام توی آغوشش قرار گرفتم. لبهایش بین موهای سرم چرخید.

ــ بیتا و محمد فردا برای نهار دعوتمون کردن.

توی آغوشش آرام بودم. احساس امنیت می کردم. توی آغوشش که بودم بدبختی های چند ساله ام محو می شد. توی آغوشش که بودم هر از گاهی، حسی سریع و زودگذر قلبم را ناآرام می کرد. اینکه نکند همه ی اینها تمام شود! نکند باز هم برگردم به همان خانه دود گرفته و باز هم روز از نو و روزی از نو.

سعی می کردم فکر نکنم. سعی می کردم تلخی ها، خوشی های چند روزه ام را خراب نکند.

ولی سعی کردن کجا و توانستن کجا...

پشت گردنم داغ شد.

ــ من برم دیگه.

بلند شد و روی تخت نشست. نفس عمیقی کشید. به تَبعش بلند شدم و گوشه تخت نشستم.

ــ کاری نداری خانم خانما.

گونه ام گل انداخت.

ــ نه مواظب خودت باش.

با مهربانی به چشم های سیر نشده ام نگاه کرد.

ــ بیتا گفت زنگ می زنه و باهات صحبت می کنه.

لبخند زد.

ــ گفت می خواد رسمی دعوتت کنه.

احساس بزرگی دست داد. دیگر بزرگ شده بودم. رسماً خانم این خانه شده بودم.

در هال با شتاب باز شد و با صدای قدم های سینا بهزاد از تخت پایین امد.

ــ مریم بدو بیا یه حلزون خوشگل پیدا کردم.

بهزاد خندید و سری برایم تکان داد.

ــ من تا این دو تا بچه رو بزرگ کنم پیر می شم.

خنده ام را خوردم. همین چند لحظه پیش حس خانم بودن بهم دست داده بود.

***

سینا شیشه کوچکی روی اپن گذاشت.

ــ بابا بهزاد نباید بفهمه که آوردمش خونه.

با تعجب پرسیدم:

ــ مگه می خوای پیش خودت نگهش داری سینا؟

شیشه اش را قاپ زد.

ــ بهش نمیگی که؟

***

در آشپزخانه نشسته بودم و کتاب های تست را با ذوق ورق می زدم. سینا توی اتاقش با حلزون ریزش مشغول بود.

صفحات را ورق می زدم و با هر سوال که جواب می دادم به دانشگاه رفتنم امیدوار می شدم.

تلفن زنگ خورد. دلم به تلاطم افتاد. با هر زنگی که می خورد تمام تنم تیر می کشید. سینا حواسش نبود. مجبور شدم صدا بزنمش.

بیتا بود انگار. سینا بعد از احوال پرسی صدا کرد که با من کار دارند. 

***

تماس که قطع شد، به در و دیوار خانه نگاه کردم. حس خوبی زیر پوستم دوید. خانم این خانه شده بودم. بیتا هم به رسمیت شناخته بود. گفته بود فردا من و سینا زودتر برویم. دلم از اینهمه خوشی ناآرام بود. فقط اگر، اگر از اوضاع بابا خبردار می شدم...

***

شب شده بود. غذا را آماده کرده بودم و باز هم کتاب های تست را ورق می زدم. انگار باید همین امروز تمامشان می کردم. سینا رو به رویم ایستاد. سرم را از کتاب برداشتم و سوالی نگاهش کردم.

ــ حوصله ام سر رفت. همش داری کتاب می خونی.

کتاب را بستم و روی دسته کتاب ها گذاشتم.

ــ تو که همش با حلزونت مشغولی. منم حوصله ام سر رفت اومدم درس خوندم.

دستم را کشید و بلندم کرد.

ــ دیگه نخون بیا بریم یه چیزی بازی کنیم.

***

سینا با هیجان داد زد:

ــ آخ جون من بردم. من بردم.

به شادی اش لبخند زدم و موهایش را بهم ریختم.

ــ دفعه بعد خودم می برم. تازه تو نقطه هاتو کج و کوله کشیدی.

ــ نخیر. من بردم. جر زنی نکن.

به ساعت نگاه کردم و کاغذ و خودکار را جمع کردم. نقطه نقطه بازی کرده بودیم. سعی کرده بودم بازنده شوم تا سینا ببرد. بهزاد دیر کرده بود. دوباره زیر سماور را کم کردم. به هال برگشتم و با حواس پرتی روی مبل نشستم.

در حیاط باز شد و پشت بندش صدای موتور ماشین توی خانه پیچید. چشم های کنجکاو سینا نشست به لبخند کنار لبم. سریع جمعش کردم و به آشپزخانه پناه بردم.

بهزاد داخل شد. چشمم بین جعبه شیرینی و لبخندش به گردش در امد. لبخندم عمیق شد. خبرهای خوب در راه بود. سینا پرید به آغوشش. میدانست جعبه شیرینی خبرهای خوب در پی دارد.

ــ چی شده بابا بهزاد. زود باش بگو.

بهزاد خندید.

ــ خیلی خوب. چه خبرته الان میگم.

با خنده اش تمام وجودم غرق شادی شد و نتوانستم بر هیجانم غلبه کنم.

ــ چی شده آقا بهزاد؟

جعبه شیرینی را دستم داد و در حالیکه چشمهایش روی صورتم در گردش بود، دست انداخت دور گردن سینا.

ــ شرکت رو فروختیم.

چشمانم برق زد. شرکت را فروخته بود.

سینا بالا پرید.

ــ آخ جون یعنی ماشینمون رو نمی فرشیم.

حلقه ی دستش را تنگتر کرد.

ــ نه دیگه نیازی نیست.

و نفس بلندی از سر آسودگی کشید. خم شد رو به روی سینا.

ــ خب حالا شیرینی من چی میشه؟

سینا پرید و گونه اش را محکم و آبدار بوسید.

جعبه ی شیرینی دستم بود و با حسرت به سینا که در آغوشش جا گرفته بود نگاه می کردم. بهزاد سر پا شد. با یک دستش سینا را گرفته بود. دست دیگرش به نشانه آغوش باز شد. از همان ها که دل و دینم را می برد. با چشم به من اشاره و بعد آرام چشم هایش را باز و بسته کرد. سینا با چشم های گشاد شده به من نگاه کرد. معذب شدم. بهزاد حواسش نبود؟ پیش سینا؟

دست هایش را تکان داد. جعبه شیرینی را روی کانتر گذاشتم و با قدم های نامطمئن نزدیک شدم. به چند ثانیه نکشید که دست آزادش دورم حلقه شد و بوسه ای روی پیشانیم کاشت. چشم های سینا خندید. لبهایش خندید. سرخ و سفید شدم. مهم نبود. گفته بود پیشش راحت باشم. بهزاد حواسش بود. وقتی بهزاد بود نگران چیزی نبودم.

***

شام بین خنده های از ته دل سینا تمام شده بود.

وقت خواب بود. برای هر سه مان شیر ریختم و توی سینی گذاشتم. بهزاد و سینا آرام صحبت می کردند. چیزی از حرف هایشان نمی شنیدم. بهزاد چیزی برایش توضیح می داد و نگاه های مشتاق سینا هر از گاهی به آشپزخانه کشیده می شد. بین رفتن و نرفتن توی خصوصی شان مردد بودم. صدایم را صاف کردم و پرسیدم:

ــ شیر بیارم؟

از هم فاصله گرفتند. بهزاد کش و قوسی به خودش داد و گفت:

ــ آره بیار که بریم بخوابیم. دیر وقته.

به سینا لبخند زدم و کنار بهزاد نشستم.

***

روی مبل نشسته بودم. سینا دستشویی بود و بهزاد مشغول نوشتن چیزی، روی مبل کناریم نشسته بود. یک سری اعداد و حساب و کتاب.

پرسیدم:

ــ یعنی دیگه عمه خانم هیچ طلبی نداره؟

خودکار را کنار گذاشت و گفت:

ــ نه خدا رو شکر. دیگه تموم شد. عمو عباسم از دستش راحت شد.

فکرم رفت پی بابا و بدهکاری هایش.

دفترش را بست و توی کیفش گذاشت.

ــ قبل از اینکه سینا بره تو اتاقش تو برو تو اتاق خواب.

حواسم پی امشب و سینا بود. با بی حواسی پرسیدم:

ــ چرا؟

ــ برای اینکه فکر نکنه داریم ازش مخفی می کنیم. من باهاش صحبت کردم. فکر نکنم دیگه کنجکاوی کنه.

متعجب پرسیدم:

ــ چی گفتین؟

خم شد و کوسن توی بلغم را بیرون کشید.

ــ مردونه بود.

اخم مصنوعی کرد.

ــ این چیه بغل کردی؟

خنده ام گرفت. با باز شدن در دستشویی خنده ام را خوردم و با دستپاچگی بلند شدم. قبل از اینکه سینا برای شب بخیر جلو بیاید کاملاً مصنوعی! شب بخیر گفتم و در مقابل چشم های متعجبش وارد اتاق خواب شدم.

***

کش و قوسی به بدنم دادم. صبحانه بهزاد را داده و دوباره خوابیده بودم. ساعت نه بود. با عجله روی تخت نشستم. باید حمام می کردم. بهزاد گفته بود آماده باشیم که من و سینا را زودتر خانه بیتا ببرد.

در اتاق سینا را باز کردم. خواب خواب بود. بالای سرش ایستادم و آرام بیدارش کردم. بیدار نشد. دوباره صدایش کردم. غلتی خورد.

ــ فقط یه کم دیگه.

پس زیاد هم خواب نبود. شکمش را غلغلک دادم. صدای خنده اش توی اتاق پیچید.

ــ حالا دیگه خودت رو به خواب می زنی. زود باش بیدار شو. زود باش.

تلفن زنگ خورد. نفسم گرفت. با استرس به سینا که هنوز هم می خندید نگاه کردم.

ــ سینا برو ببین کیه.

***

بهزاد بود. گفته بود تا نیم ساعت دیگر میرسد و من اصرار کرده بودم برای بعد از یک ساعت.

با عجله دوش گرفتم و صبحانه سینا را دادم.

خودم اشتها نداشتم. برای خانه ی بیتا استرس داشتم. برای مهمانی امروز که پنج نفر بیشتر نبودیم، ولی من باز هم استرس داشتم. هر دو مرتب و لباس پوشیده روی مبل نشسته بودیم. خانه بیتا را توی ذهنم تصور می کردم. وضع مالیشان خوب بود. ماشین داشتند. بیتا کلی النگو داشت. حسرت چنگ کشید به قلبم. به دست های بی زینتم نگاه کردم. حسرت النگو به دلم مانده بود. به انگشت بی زینتم نگاه کردم. کاش حداقل حلقه ای زینتش می داد. لب و لوچه ام آویزان شد. روی اینکه به بهزاد بگویم برایم حلقه بخرد را نداشتم.

زنگ خانه زده شد. بهزاد بود. برای اولین میهمانی زندگی زناشوییم بدجور استرس داشتم.

توی ماشین نشسته بودیم. بهزاد آهنگ گذاشته بود. آهنگ داریوش که خیلی وقت ها از پنجره ی اتاق علی به گوشم می خورد.

بوی گندم مال من هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال، هر چی می کارم مال تو

...

سینا عقب ماشین خواب آلود بود.

ــ انقد پاهاتو تکون نده.

بی حواس به سمتش چرخیدم.

این استرس دیگر از کجا پیدایش شده بود. به نیم رخ مردانه اش چشم دوختم و گوشه ی لبم را جویدم.

ــ دیر نمی کنید که؟

لعنت به تمام سوم شخص های دستور زبان.

گوشه چشمش چین خورد.

ــ مگه قراره کجا بری! تکون دادنای پاهاتم به خاطر خونه بیتاست؟

به سمتم چرخید. قبل از اینکه چیزی بگویم سینا از پشت، جلو کشید.

ــ بابا بهزاد زود برگردیم از اونجا بریم پارک. باشه؟ من تازه اونجا بودم. تا شما و محمد نباشین من حوصله ام سر میره.

اخم های بهزاد در هم رفت و به سینا توپید.

ــ محمد چیه؟ چند بار بگم بهت سینا؟

سینا با لب و لوچه آویزان عقب کشید.

ــ خب به خودش میگم آقا محمد.

ــ لازم نکرده. عادت می کنی به محمد خالی.

با چشم آرام سینا چشم گرفت و میدان را دور زد.

توی کوچه پیچیدیم و جلوی اولین در، ماشین از حرکت ایستاد. سینا با اوقات تلخ پایین پرید. عصبی بود.

ــ پیاده شو ببینم این بیتا خانم برای چی اول صبحی ما رو کشیده اینجا.

خانه شان ویلایی بود. مثل همه خانه های این کوچه. انگار همه ی مردم این شهر ویلا نشین بودند به جز مردم درمانده کوچه ی پدریم. مطمئن بودم صاحبان این خانه ها حتی برای یک بار هم گذرشان به کوچه های خادمی پورها نیفتاده بود.

سینا زنگ زد. بهزاد نزدیکم شد و کنارم قرار گرفت. دلم گرم شد.

ــ زود بر می گردم. حواست به سینا باشه که یه وقت هوس کوچه نکنه.

چشم آرامی گفتم و در با صدای تیکی باز شد.

***

بهزاد از همان حیاط خداحافظی کرد. بیتا با چشم هایی که برقشان، به وجدت می آورد براندازم می کرد. زیر نگاه کنجکاوش معذب شدم. جعبه شیرینی را دستش دادم و گفتم:

ــ بیتا جون خونتون خیلی قشنگه.

واقعاً هم که زیبا بود.

ــ قربون عروس خوشگلمون بشم. چشمات قشنگ می بینه عروس خانم.

توی چشمهایم چه می دید که مدام عروس خانم صدایم می کرد!

ــ تا شما لباس عوض می کنید من برم شربت بیارم براتون.

و لپ سینای بداخلاق را کشید. بیتا به اتاقی که گوشه هال قرار داشت راهنمایم کرد. سینا بی حوصله روی مبل نشست. عجیب بود که سینای خوش اخلاق همیشگی اخم داشت.

این اتاق هم مثل هال رنگ قهوه ای کار شده بود. فکر نمی کردم خانه بیتا تا این حد با سلیقه باشد. لباس هایم را عوض کردم. همان کت و دامنی که عاشقان بودم. تکراری بود، ولی من با تمام وجود دوستش داشتم. به جاي لباس عروس نداشته ام،  تعلق خاطر داشتم.

موهایم را مرتب بالای سرم جمع کردم و نگاهی به سر و وضعم انداختم. خوب بودم.

***

کنار سینا نشستم. دستش را توی دستم گرفتم. عکس العملی نشان نداد و همچنان به تلوزیون زل زده بود. ذهنم را زیر رو رو کردم که چرا اخم داشت!

بیتا با گیلاس های شربت آلبالو برگشت. لبخندی تحولیم داد. به احترامش بلند شدم.

ــ بشین عزیزم. راحت باش. باز این دو تا برادر زدن به تیپ و تاپ هم؟

و به سینا اشاره کرد. سینا صاف نشست. پیراهن چهار خانه بدجور خوش تیپش کرده بود. دستی لای موهاش بردم و گفتم:

ــ این آقا سینا از صبح بداخلاقه. به منم نمی گه چی شده.

شانه ی بالا انداخت و آرام گفت:

ــ هیچی نشده.

به بیتا نگاه کردم که با لبخند نگاهمان می کرد.

***

بیتا زیر غذا را خاموش کرد.

ــ خوب من غذام آماده است.

ساعت یازده بود و چند قابلمه روی اجاق حاضر و آماده. روی میز دو نفره آشپزخانه نشسته بودیم و بیتا از اخلاقهای سینا می گفت که حالا روی مبل خوابش برده بود.

ــ نمی دونم شاید واقعاً خوابش می اومده که اینطور بداخلاق شده.

در حالیکه روی صندلی می نشست آرام گفت:

ــ اون موقع هم که نازنین قرار بود بیاد سینا اینجوری بداخلاقی می کرد.

گوشهایم تیز شد. سعی کردم عادی باشم.

ــ بیتا خانم چرا با هم ازدواج نکردند.

چشم هایش مشکوک شد.

ــ بهزاد بهت در موردش نگفته؟

به چشم های سیاهش نگاه کردم.

ــ راستش یه چیزایی گفته، ولی آخرش نفهمیدم چرا ازدواج نکردند.

با اميد كسب اطلاعات بيشتر پرسيدم:

ــ من حتي نمي دونم اين نازنين دقيقاً كيه و چه نسبتي با شما داره!

دست هایش را بهم گره كرد و گفت:

ــ نازنين خواهر هومنه و دختر خاله ما ميشه.

هومن! توي كلانتري شنيده بودم كه هومن ادعا داشت براي جور كردن انتقالي خواهرش، يك هفته اصفهان بوده. كه توي همين يك هفته من دزديده شده بودم.

با كنجكاوي جلو كشيدم.

ــ خوب؟

لبخند زد.

ــ از زبون خود بهزاد بشنوي بهتره. خوب بهزاد چطوره؟ رابطه اش باهات خوب شده؟

از هيجان افتادم و همزمان به تته پته افتادم. ترسیدم زن و شوهریمان لو برود.

ــ بله خیلی خوب شدند.

با چشم های ریز شده لبخند زد. انگار لپ های داغ شده ام همه ی مگوها را فاش کرد. دست دراز کرد سمت صورتم. سعی کرد بحث عوض کند.

ــ دختر تو نمی خوای این ابرو ها رو سر و سامون بدی؟ فکر کنم این خان داداش ما حواسش به این چیزا نیست.

بهزاد حواسش نبود. من هم روی این چیزها را نداشتم. با خجالت گفتم:

ــ هنوز فرصت نکردم.

بلند شد.

ــ پاشو لباس بپوش بریم پیش آرایشگاه خودم.

دستپاچه شدم.

ــ نه، لازم نیست. خودم سر فرصت می رم.

از زیر بغلم گرفت و بلندم کرد.

ــ پاشو دختر خوب. تو اگه می خواستی بری که تا الان رفته بودی.

مقاومت کردم. خواشتم دلیل بیاورم.

ــ بیتا جون. آخه من الان آمادگیش رو ندارم.

به دنبالش کشیده شدم. خندید.

ــ آمادگی نمی خواد که. چهار تا مو می خواد کم کنه. بریم که بهزادم سوپرایزش کنیم.

توی ماشین بینا نشستیم. ماشین داشت. رانندگی بلد بود. چقدر تفاوت بود. بین همین زن بودن ها. بین همین روزمره هایی که می گذشت و تفاوت کیفیتش، خدا می دانست که منصفانه نبود. استارت زد و آرام آرام کوچه سنگ فرش، زیر لاستیک های ماشین تر و تمیزش خش خش کردند.

دلهره داشتم. از عکس العمل بهزاد. کاش قبول نمی کردم. اگر نیازی بود بهزاد خودش می گفت.

ــ این خانمه کارش خیلی خوبه. همیشه سالنش شلوغه. ولی برای مشتریای دایمش وقت جدایی می ذاره.

نفسم را بیرون فرستادم و دست بردم سمت روسریم.

ــ می ترسم تا ما برگردیم سینا بیدار بشه.

نگاهی بهم اندخت و دنده را عوض کرد.

ــ مریم اون روز کجا رفته بودی؟

خشکم زد. چند ثانیه گذشت و روی صندلی جا به جا شدم. خواستم چیزی بگویم دوباره پرسید:

ــ سر خود رفته بودی خونه ی بابات؟ بدون اینکه به بهزاد بگی؟

نگفته بود! به بیتا نگفته که فرار کرده بودم! حتی به خواهرش!

من و من کردم. حالا که بهزاد نگفته نبود، نیاز نبود کار احمقانه ام فاش بیتا شود. آرام گفتم:

ــ دلم شور می زد. گفتم تا آقا بهزاد برگرده منم...

با چشم به دستم اشاره کرد.

ــ آرایشگاه سعی کن مچ دستتو با آستینت بپوشونی.

حرف توی دهانم ماسید. به مچ دستم نگا کردم. رد کمربند بود که محو شده بود. زرد کمرنگ بود ولی بیتا فهمیده بود. دیده بود. چرا حواسم نبود!

به رو به رو خیره شدم که اشک دویده در چشهایم، راه باز نکند.

رو به روی مجتمعی که سردرش بزرگ زده بود سالن گلها، ترمز کرد.. کامل به سمتم چرخید.

ــ ببین مریم نمی خوام دخالت کنم، ولی کارت درست نبوده.

دوباره به مچ دستم اشاره کرد.

ــ نمی دونم چه اتفاقی بینتون افتاده، ولی کار بهزاد هم درست نبوده.

نفسی تازه کرد. انگار برای او هم سخت بود.

ــ بهزاد خیلی حساسه. تو اگه دو ماهه که اومدی توی زندگیش، من بیست سال باهاش زندگی کردم. از وقتی پدرمون فوت شد و مامان گذاشت رفت، من موندم و بهزاد که روز به روز بداخلاقتر و حساس تر می شد با سینایی که یک سال بیشتر نداشت. اگه بدونی چه گیرایی به من میداد. سر رفت و آمدم، سر تلفن صحبت کردنم، سر دانشگاه رفتنم، برای دوستامو ... اون موقع منم تا جایی که زورم بهش می رسید لج بازی می کردم. دعوامون می شد. از من شش سال بزرگتر بود و من خیلی وقتا زورم بهش نمی رسید. الان که می بینم ... زیاد تعجب نمی کنم. چون من می دونم بهزاد وقتی عصبی بشه هیچی جلودارش نیست.

فرمان را بین دو دستش گرفت و ادامه داد:

ــ راستش الان که خودم صاحب خونه و زندگی شدم و سنم هم بالا تر رفته ، به این نتیجه رسیدم که بهزاد حق داشت. مسئولیت دو تا بچه با سنی که باید جوونی می کرد و نکرد، یهویی افتاد رو دوشش. بهزاد اینجوری بار اومده. همیشه مسئول بوده. با کوچکترین خطایی زود از کوره در میره. تو باید حواست بیشتر جمع باشه. محمد با اینکه آدم خیلی راحتیه، ولی اگه منم تو شرایط تو بودم و سر خود پا می شدم می رفتم از این سر تهران تا اون سرش، فکر نمی کنم محمد کوتاه می اومد.

دست سردم را به دستش گرفت.

ــ بهزاد قلب بزرگی داره. به محض اینکه حس کنه اوضاع تحت کنترلشه به قدری خوب و مهربون میشه که نمی تونی باور کنی.

به صورتم لبخند زد.

ــ بریم تا دیرمون نشده.

***

به آینه دستشویی خیره شده بودم و با لذت به ابروهای باریک شده ام نگاه می کردم. اینهمه نغییر باورم نمی شد. چشم های درشتم، درشتر شده بود. صورتم شفاف شده بود و بین موهای سیاهم می درخشید. انگشت سبابه ام را روی ابرویم کشیدم. با لذت چشم هایم را بستم. برای آمدن بهزاد دل توی دلم نبود. برای خانم خوشگله گفتن هایش، قند توی دلم آب می کردند.

از آینه دل کندم و از دستشویی بیرون رفتم. سینا روی مبل نشسته بود و با بیرون آمدنم چشم هایش درخشید. لبهایم دست خودم نبود که کش می امدند.

به ساعت نگاه کردم. نزدیک یک و نیم بود. قلبم ضربان گرفت. بیتا بطری دوغ را توی پارچ خالی کرد.

ــ الانه که برسن.

شوق دوید زیر دلم. خواستم کمک بیتا بروم که زنگ خانه زده شد. هل و دستپاچه دست کشیدم به لب هایم که بیتا با رژ لب صورتیش، خوش رنگش کرده بود.

نفسم توی سینه ام حبس شد. بیتا دکمه آیفون را زد و به استقبال رفت.

در باز شد و قامت بهزاد و پشت سرش محمد توی چهارچوب قد کشید.

احوال پرسی بیتا که تمام شد، جلو کشیدم و سلام دادم.

چشم های بهزاد با تعجب روی صورتم چرخید و دقیق جایی میان ابروهایم میخکوب شد.

چند لحظه ای مکث کرد و با اخم نشسته بین ابروهایش دلم پایین ریخت.

محمد بهزاد را كنار زد.

ــ برو تو ديگه برادر من. پشت سرت يه لنگه پا وايستادم.

كنار كشيد و چشمش همچنان روي صورتم در گردش بود. با همان اخم كه دلم را آشوب مي كرد.

بيتا متوجه شد انگار. محمد با سينا دست داد و چشم هاي خندانش روي صورتم نشست.

ــ خيلي خوش اومدين مريم خانم. بازم تبريك مي گم بهتون.

رو به بيتا كرد و دوباره گفت:

ــ ما نمرديم و بألاخره خانم اين داداش شما رو هم ديدم.

و دستي به پشت بهزاد زد. يعني محمد هم فهميده بود؟

جواب تبريك محمد را دادم. با نگراني به بيتا نگاه كردم. محمد براي جا به جا كردن كفش ها خم شد.

بهزاد جلويم قد كشيد و دستش را براي احوال پرسي دراز كرد با لحني عاري و خالي، به صورتم اشاره زد و گفت:

ــ مبارك باشه.

خوشش نيامده بود؟ دلهره ام الكي نبود. خوشش نيامده بود. اخم لعنتي اش باز هم برگشته بود.  سينا كنارش ايستاد. با ذوق اما آرام گفت:

ــ بابا بهزاد ديدي مريمو چقدر عوض...

ــ سينا

سينا حرفش را خورد. يعني جوري تشر خورد كه ادامه حرفش ناتمام ماند.

بيتا با دست سمت پذيرايي هدايتمان كرد. از دستپاچگيش نگران تر شدم. مدل ابروهايم يادم رفت. ذوقم كور شد و باز هم استرس گرفتم. چرا هيچ چيز انطور كه فكر مي كردم پيش نمي رفت!

كنار بهزاد با كمي فاصله نشستم. توجهي نكرد. از بي توجهيش دلم گرفت. دلم براي مهربانيش تنگ شده بود. دلم خوب بودن مي خواست. اخم هاي درهمش لرزه به اندامم مي انداخت. دلم آغوش امنش را مي خواست. نوازش هاي مطمئنش را.

محمد از دستشويي بيرون امد.

ــ بيتا خانم چه كردي. بوي غذات تا سر كوچه هم مي اومد.

بيتا سيني چاي را جلوي بهزاد گرفت.

خواست جو را عوض كند.

ــ بايد به داشتن همچين خانمي افتخار كني. مگه نه آقا داداش.

بهزاد اما با اخم نگاهش كرد. محمد ابرويي بالا انداخت و كنار سينا نشست. توي گوشش چيزي گفت و چشم هاي سينا روي صورتم نشست و توي گوش محمد چيزي گفت.

ــ محمد به سينا در گوشي حرف زدن ياد نده.

محمد دست انداخت دور گردن سينا و اخم بهزاد را با شوخي جواب داد.

ــ من و اين بزرگ مرد از اين حرف ها نداريم كه. سينا فقط با من در گوشي حرف مي زنه. نه با كسي ديگه.

چشمكي حواله سينا كرد و ادامه داد:

ــ مگه نه سينا؟

بهزاد پوفي كرد.

ــ باز شما دو تا يه جا افتادين هي قانون و تبصره مي خواين از خودتون در بيارين.

پا روي پايش انداخت و دوباره رو كرد به محمد.

ــ چكار كردي با اون يارو؟ پاس كرد چكش رو؟

نديدم مي گرفت. علناً. يك كلمه هم مخاطبش قرار نمي داد. با انگشت هاي دستم بازي مي كردم. چه ذوقي داشتم. براي چند تار موي كوتاه كم شده نديدم مي گرفت. باز هم احساس بي كسي به دردم آورد. آرام جوري كه خودش بشنود گفتم:

ــ ميرم به بيتا جون كمك كنم.

نگفت نرو، نگفت همين جا كنارم بشين. حتي نگفت برو. فقط به تكان دادن سرش كه يعني شنيدم اكتفا كرد.

***

ميز نهار آماده بود. بوي غذا دلم را پيچ و تاب مي داد. از دلهره بوي غذا حالم را بد كرده بود. بيتا با مهرباني دستم را توي دستش گرفت.

ــ انقد نگران نباش. خودم باهاش صحبت مي كنم ميگم كه من اصرار كردم.

با دست آزادش ظرف سالاد را روي ميز جا به جا كرد و دوباره گفت:

ــ منو باش گفتم خوشحالش مي كنم. نگاه تو رو خدا چه اخمي كرده. ميگم نكنه از چيز ديگه اي دلخوره؟ هان مريم؟

دلم گرفته بود. باز هم شده بودم مريمي كه بهزاد دوست نداشت. دوست داشتم همان جا زير گريه بزنم.

ــ نمي دونم بيتا جون. با من كه حرفي نزد.

بوسه اي سريع روي گونه ام كاشت.

ــ غصه نخور عزيزم. گفتم كه باهاش صحبت مي كنم. و بين بحث ساختمانيشان رفت و گفت:

ــ ميز آماده است. بفرماييد.

***

كنار بهزاد نشسته بودم و اشتهايي نداشتم. محمد تعارف كرد كه شروع كنيم. رو به رويمان نشسته بود و با زيركي همه رفتار هايمان را زير نظر داشت. بهزاد بي هيچ حرفي بشقابم را برداشت و برايم سوپ ريخت. دلم گرم شد. از توجهش زير نگاه دقيق محمد. بيتا لبخند اطمينان بخشي زد. جلوتر كشيدم و مشغول شدم. اشتهايم تحريك شده بود.

***

توي ماشين نشسته بوديم. سينا پشت سر هم تكرار مي كرد كه پارك برويم و بهزاد هر بار مي گفت كه امروز نه. هنوز با من صحبت نكرده بود. چشم دوخته بودم به النگوي اهدايي بيتا كه دستم كرده بود. امروز صبح حسرت يكي از همين ها را كشيده بودم. با دست بازيش مي دادم و با خودم فكر مي كردم كه اولين باري است كه طلا دستم كرده ام. النگو را دور دستم مي چرخاندم كه با داد بهزاد توي جايم سيخ نشستم.

ــ گفتم بعداً ميريم. حتماً بايد داد بزنم.

و با عصبانيت روي فرمان كوبيد.

آب دهانم را قورت دادم و با نگراني به پشت چرخيدم. سينا گوشه ماشين كز كرده بود و بي صدا گريه مي كرد.

دستم را عقب بردم كه دلجويي كنم. بهزاد توپيد:

ــ كاريش نداشته باش.

دستم را عقب كشيدم و صاف نشستم. چرا اينطور مي كرد؟ بيتا كه صحبت كرده بود. توي اتاق كشيده بودش و توضيح داده بود. قانع نشده بود؟

***

عصر شده بود. سينا با اشك خشك شده روي صورتش به اتاقش رفت. بهزاد ماشين را توي حياط جا به جا مي كرد. حتي سعي نكرده بود از دل سينا در بياورد. كاش نرفته بودم. كاش بيتا اصرار نكرده بود. با استرس لباسهایم را عوض كردم. حالا چه مي گفتم؟ وقتي كه اينطور اخم مي كرد تمركز نداشتم. روي تخت نشستم. بايد توضيح مي دادم. بلند شدم كه پنجره اتاق را باز كنم. احساس خفگي مي كردم. فكرم رفت سمت سينا و قلبم براي اشك هايي كه باعثش من بودم طپيد.

در اتاق كه باز شد مثل خطا كارها سريع بلند شدم. در پشت سرش بسته شد. با بداخلاقي سوييچ را روي ميز پاتختي انداخت. چرا چيزي نمي گفت؟ حتي نگاهم نمي كرد. براي چند تار مو؟ مي خواستم توضيح دهم. زبانم نمي چرخيد. بهزاد لباس عوض مي كرد. عصبي بود. مگر چه كار كرده بودم؟ با خواهرش آرايشگاه رفته بودم. فكر كردم شايد الان وقت مناسبي نيست. شلواركش را تن كرد و نفس عميقي كشيد. با استيصال روي تخت نشستم. كارش كه تمام شد بالاي سرم ايستاد.

ــ خب؟

سرم را تا چشم هاي خشم گرفته اش بالا كشيدم.

نفسي گرفتم. زبانم به سختي چرخيد:

ــ من، يعني ما مي خواستيم خوشحالتون، خوشحالت كنيم.

بالاي سرم بود. ناخن هايم كف دستم را سوراخ مي كرد.

ــ فكر نمي كردم ناراحت بشين. بيتا جون گفت كه ...

داد زد:

ــ بيتا غلط كرد. بيتا شايد دوست داشت موهاتم از ته كوتاه كني. اونوقت دنبالش را مي افتادي، چون بيتا گفته بود؟ آره؟

انگشتان دستم را با قدرت فشار دادم. دوباره داد زد:

ــ با تو ام، بيتا شايد مي گفت بريم موهاتم كوتاه كن، مي رفتي؟

ــ من، من نمي خواستم برم. گفتم اگه نرم بيتا ناراحت ميشه.

ــ نمي تونستي يه زنگ كوفتي به من بزني؟ نمي توستي شماره اون خراب شده رو از بيتا بگيري؟ سر خود پاشدي رفتي كه من جلوي محمد چشمام چهار تا بشه. اونم فهميد من بي غيرت از هيچي خبر نداشتم.

صدايش اوج گرفته بود. ترسيده بودم. بغض لعنتي باز هم كمين كرده بود.

چرا هيچ وقت جوابي برايش نداشتم!

فاصله گرفت و نفسم آزاد شد. توي اتاق راه مي رفت و نفس هاي عميق مي كشيد. چانه ام لرزيد. چه فكر مي كردم. فكر كرده بودم مهرباني هاي كميابش را براي خودم خريده ام.

دوباره به سمتم قدم گذاشت. شانه هايم را با قدرت گرفت.

ــ به من نگاه كن.

چشمهاي عصبيش باز هم به سرخي مي زد.

ــ هر كي هر چي بگه تو بايد بگي چشم؟ هان؟ نه گفتن بلد نيستي؟

چانه ي لرزانم كار خودش را كرد و قطره اشك درشتي از كاسه چشمم راه باز كرد و مستقيم تا زير چانه ام كشيده شد.

ــ نمي خواستم ناراحتت كنم.

لبهایم را روي هم فشار دادم كه زار نزنم. دستانش شل شد و چشم هاي خشم گرفته اش، فروكش كرد.

***

سيب زميني ها را توي روغن داغ ريختم و به جلز و ولزشان خيره شدم. بهزاد توي حياط بود. از يك ساعت پيش كه از اتاق بيرون زده بود روي كنده هميشگي نشسته بود. سينا روي مبل نشسته و زانوهایش را بغل كرده بود و بي حوصله كانال هاي تلوزيون را بالا و پايين مي كرد. دلم هواي گريه داشت. اشك تا دم چشم هاي خشك شده ام مي امد و همان جا خشك مي شد. بهزاد گفته بود براي هر چيزي گريه نكنم. گفته بود حرفم را بزنم. حرف ها را بهزاد زده بود، داد كشيده بود، از خوب بودن هاي ديروز و چند روز پيشش خبري نبود. يعني براي همان چند روز بود؟ چرا به عقلم نرسيده بود كه به شركت زنگ بزنم! كاش بيتا اصرار نمي كرد.

***

كنار سينا نشستم و كنترل را از دستش گرفتم. چشمانش غم داشت. تقصير من بود؟ بداخلاقي بهزاد تقصير من بود.

ــ سينا حوصله ات سر رفته؟

سرش را تكون داد و پاهایش را بيشتر جمع كرد. چشم هاي سياهش از برق اشك مي درخشيد.

سرش را توي آغوشم گرفتم.

ــ تو كه پسر با حوصله اي بودي. امروز نشد تا چند روز حتماً ميرين پارك اينكه غصه نداره.

شانه اش را بالا انداخت و دماغش را بالا كشيد.

ــ ديگه نمي خوام. ديگه باهاش آشتي نمي كنم.

غلغلكش دادم.

ــ من كه مي دونم يه ساعت ديگه آشتي هستين.

از بغلم بيرون كشيد.

ــ نخيرم. همش بداخلاقه. تو رو هم دعوا كرد. خودم شنيدم.

با شيطنت به صورتم نگاه كرد.

ــ به خاطر اينكه رفتي خوشگل شدي دعوات كرد؟

غم توي دلم نشست. خوشگل كرده بودم و بهزاد دلم را شكسته بود. به چشم هاي كنجكاو و گرفته اش لبخند زدم و گفتم:

ــ ميري بابات رو صدا كني كه شام بخوريم؟

خيلي محكم گفت:

ــ نه. من باهاش قهرم. خودت برو.

روي پله اول ايستادم و با صداي ضعيفي صدايش كردم:

ــ آقا بهزاد.

نشنيد. حواسش نبود. با چشم هاي بسته دستانش را پشت سرش قفل كرده بود.

دوباره صدا كردم. اينبار شنيد. تيز نگاهم كرد.

ــ شام آماده است. ميزو بچينم؟

باز هم رو گرفت. قلبم فشرده شد.

ــ اشتها ندارم. شما بخورين.

با لب و لوچه آويزان عقب كرد كردم. جوري نگاهم كرده بود كه جرأت حرف ديگري نكرده بودم.

***

سينا با بي حوصلگي غذا مي خورد. خودم هم اشتهايي نداشتم. حاضر بودم التماسش كنم كه اين يك بار را نديد بگيرد. وقتي مرا نمي ديد، وقتي برايم اخم مي كرد، قلبم گوشه اي مچاله مي شد.

الكي شام درست كرده بودم. همه غذا به غير از سهم كوچك سينا باقي مانده بود. ظرف ها را توي كابينت جا به جا كردم. سينا با انگشت روي ميز تصوير مي كشيد. چاي دم كردم. به عادت هميشه. تا كي مي خواست توي حياط روي كنده بنشيند؟

ــ مريم تو و بابا بهزاد الان زن و شوهريد؟

ماتم برد. از سوال يكباره اش. منظورش چه بود؟ نگاه متعجبم را نديد. همچنان مشغول كشيدن تصاوير فرضي روي ميز بود.

سكوتم را كه ديد سرش را بالا اورد. لبخند مصنوعي زدم. بهزاد گفته بود طبيعي رفتار كنم. خودم را مشفول سماور و كم كردن شعله اش كردم و گفتم:

ــ خب آره. چرا مي پرسي؟

چشمهاي درشتش را ريز كرد و دوباره پرسيد:

ــ يعني مثل بيتا و محمد؟ مثل اونا مي خواين بچه بيارين؟

نفسم حبس شد. چه مي گفت سينا؟ چه مي گفتم؟

به من و من افتادم. چشم هاي ريز شده اش با كنجكاوي براندازم مي كرد.

با خودم درگير بودم چه جوابي مي تواند مناسب باشد كه در هال باز شد و بهزاد و چهره درهمش از اين موقعيت نجاتم داد.

به محض وارد شدنش سينا بلند شد.

ــ من ميرم اتاقم. شب بخير.

به بهزاد نگاه نمي كرد. روي سخنش به من بود. از مقابل بهزاد كه رد مي شد بهزاد مچ دستش را گرفت.

ــ صبر كن ببينم. پس شب بخيرت كو؟

قلبم ضربان گرفت. اثري از شوخي در لحنش نبود. سينا برنگشت ولي آرام شب بخير گفت و تلاش كرد كه دستش را آزاد كند.

در كمال ناباوريم، اخم هاي بهزاد باز شد.

ــ قهر مال بچه هاست. بيا اينجا ببينم.

و سينا روي دو دست بهزاد بلند شد. تقلا كرد و بهزاد محكم تر به خودش فشار داد.

ــ نمي خوام. ولم كن. آشتي نمي كنم تو هم منت كشي نكن.

بهزاد شكمش را غلغلك داد.

ــ مگه دست خودته. كه آشتي نمي كني. الان معلوم ميشه.

و دوباره غلغكش داد. صداي خنده هاي از ته دل سينا به هيجانم آورد. لبخند به لبم كشيده شد. دلم آرام گرفت. انفدر غلغكش داد و انقدر خنداندش كه سينا گفت:

ــ آشتي آشتي. به خدا آشتي. آي شكمم درد گرفت.

بالاخره كوتاه امد و سينا را روي زمين گذاشت.

ــ حالا هم بدو برو مسواك. فكر نكن نفهميدم مي خواستي مسواك نزده بخوابي. بدو بينم. 

سينا رفت و بهزاد بدون نيم نگاهي به من راهي اتاق خواب شد.

***

در اتاق را آرام باز كردم. چراغ خواب روشن بود. به عادت روزهايي كه عصبي بود ساعدش را روي پيشانيش گذاشته و روي تخت دراز كشيده بود. آرام و بي سر و صدا روي تخت نشستم. سرم درد مي كرد. دراز كشيدم و با فاصله به سمتش چرخيدم. تمام اراده ام را جمع كردم. بايد تمام تلاشم را مي كردم.

ــ آقا بهزاد.

جواب نداد. حتي دستش را از روي صورتش برنداشت.

صدایم لرزید:

ــ معذرت مي خوام. سعي مي كنم از اين به بعد عاقلانه تر رفتار كنم.

نفس حبس شده ام را بيرون فرستادم كه بي شباهت به آه نبود.

چند ثانيه گذشت. دستش را كنار زد و باز بعد از چند ثانيه، به سمتم چرخيد. اشك توي چشمانم جمع شد. نمي دانست كه چقدر به محبت هاي حتي كوچكش وابسته ام. كه اگر مي دانست اينطور آشفته ام نمي كرد.

با اخمهای عمیقش که توی تاریکی عمیق تر نشان می داد گفت:

ــ تو به بيتا چيزي در مورد اون روز گفتي؟

گيج شده نگاهش كردم.

ــ همون روز كه اون مزاحم تلفني زنگ زده بود و اعصابم بهم ريخت.

سريع جواب دادم:

ــ نه به خدا. من هيچي نگفتم.

ــ پس از كجا مي دونست كه ...

سختش بود. شمرده تر گفت:

ــ از كجا مي دونست كه من زدمت؟

با چانه اي لرزان مچ دستم را بالا گرفتم. در آن تاريكي چيزي نمي ديد ولي من بالا گرفتم براي اثبات بي گناهيم.

ــ حواسم نبود. مچ دستم رو ديد. من چيزي نگفتم.

اشكم روي بالش ريخت. همان دستم را گرفت و به سمت خودش كشيدم.

صاف و مستقيم به چشمهاي رقصانم نگاه كرد. از پشت پرده تاريكي هم چرخش ني ني چشمانش را روي صورتم مي ديدم.

ــ نبايد به هيچ كس اجازه بدي برات تصميم بگيره. حتي به بيتا كه خواهر منه. من و تو زن و شوهريم. فرق مي كنيم. من امروز پيش محمد خجالت كشيدم. زنم بدون اطلاع براي اولين بار آرايشگاه رفته بود و كلي تغيير كرده بود و اونوقت من همزمان با محمد جريان رو مي فهميدم. مي دوني چقدر برام سخت بود؟ مگه نگفتي دوست نداشتي بري؟

سرم را به نشانه ي تأييد تكان دادم. به آغوشش نزديك تر شدم.

ــ اگه واقعاً دوست نداشتي بايد به بيتا مي گفتي نه. يا حداقل يه زنگ به من مي زدي. اينكه دنبال خواسته هاي يكي بري ضعفت رو نشون ميده. ياد بگير كه هميشه طبق خواسته هاي خودت جلو بري. كاري رو انجام بدي كه عقلت صلاح مي دونه. اونوقته كه مي توني تو جامعه سربلند باشي. اگرم يه روزي من چيزي بهت گفتم كه فكر كردي درست نيست بايد بهم بگي. براي درست نبودنش دليل بياري. نه اينكه چشم بسته بله و چشم بگي. بايد قدرت استدلالت رو بالا ببري مريم. درسته كه هنوز جووني و سنت كم، ولي نه به اندازه اينكه قدرت تشخيصت رو دست اين و اون بسپاري. امروز بهت سخت گرفتم چون برات لازم بود. بايد بفهمي كه زندگي زناشويي بچه بازي نيست. اصول داره. قاعده و قانون داره. كه اگه بلد نباشي تنها مي موني. مثل امروز كه بهت بي توجهي كردم. اگه از كارت پشيمون نبودي و معذرت نمي خواستي مطمئن باش اين تنهايي حالا حالا ها برات لازم بود. ولي همينكه درك معذرت خواهي داشتي خودش يه نقطه مثبته.

بالاتر كشيدم. درست رخ به رخ صورتش.

ــ مي فهمي چي مي گم مريم؟ منظورم رو مي فهمي؟

هنوز اخم داشت. از آن كم رنگ ها كه در پيَش خوشي موج مي زد. از آنها كه منتظر راحتي خيالش بود تا باز هم كنار بروند. من همه پیچیدگی های پیشانیش را مي شناختم.

ــ بله مي فهمم.

اخم ها كنار رفت. كاش به آغوشم مي كشيد. شانه نحيفم را كشيد. گونه ام گرم شد و من جايي ميان آغوش امنش گم شدم.

صبحانه را با سليقه روي ميز چيدم. بهزاد حوله بدست وارد آشپزخانه شد. همه چيز آماده كرده بودم. تخم مرغ عسلي، كره و عسل، مرباي آماده اي كه رويش زده بود مارمالات و من معنيش را نفهميده بودم.

سلام و صبح بخير گفتم و بهزاد جواب داد. هنوز كمي سرسنگين بود. اما قهر نبود. ابروهايش بهم پيوند نخورده بود. چند روز پيش گفته بود صبحانه تنهايي مزه نمي دهد. همين امروز صبح تصميم گرفته بودم با هم صبحانه بخوريم. هر چند اشتهايي نداشتم ولي به نظرم اين كارهاي كوچك لازم بود.

فنجان چاي را مقابلش گذاشتم و خودم هم پشت ميز نشستم. لقمه اي كره و عسل درست كردم. لعنت به من كه براي لقمه دادن به شوهرم هم خجالت مي كشيدم. بهزاد چيزي نمي گفت و با چاييش مشغول بود. لقمه را به سمتش گرفتم. چرا داغ شده بودم! كمي مكث كرد و پشت بند مكثش لبهايش هر چند نامحسوس به طرفين كشيده شد.

ــ دستت درد نكنه. خودتم بخور.

نوش جان خجالت زده اي گفتم و سريع مشغول شدم.

ــ ديگه كسي زنگ نمي زنه؟

هر دو آرنجش را روي ميز گذاشته بود و منتظر جوابم بود.

ــ من كه جواب نميدم. ولي از اون روز...

نفس گرفتم.

ــ كسي زنگ نزده.

لقمه اش را نصف كرد.

ــ خوبه. فكر نكنم ديگه زنگ بزنه. ازش شكايت كردم. از تلفن عمومي زنگ مي زده. نتونستند شناسايي كنند.

دوست نداشتم به آن روز فكر كنم. بدنم مور مور مي شد.

ــ ولي شك ندارم كار هومنه، يا يكي از دوستاش.

جرأت پيدا كردم و سوالي كه برايش جواب نگرفته بودم پرسيدم.

ــ هومن با شما چه مشكلي داره؟ چرا همش دردسر درست مي كنه؟

دردسر؟ من دردسر بودم؟ چرا حرف زدن بلد نبودم!انتهاي چايش را خورد و بلند شد.

ــ به خاطر نازنين.

كتش را از روي كانتر برداشت.

ــ من قرار ازداوج رو بهم زدم.

گيج شدم. ذهنم رفت پي بلند شدنش. چرا چيزي نخورد! سريع بلند شدم.

لقمه دستم را به سمتش گرفتم.

ــ چيزي نخوردين كه. ديشبم شام ...

ايستاد. چشم هايش با مهرباني بين ابروهاي دردسر سازم چرخيد.

ــ ميرم شركت يه چيزي مي خورم الان اشتها ندارم.

خم شد. تا كنار گوشم. و زمزمه كرد:

ــ خيلي خوشگل شدي.

دلم لرزيد. نرم و آرام كنار گوشم داغ شد.

***

با سينا توي حياط بوديم. نهار آماده بود و تا آمدن بهزاد يك ساعتي باقی بود. امروز بايد نماز شكر مي خواندم. گوشه اي از قلبم خط خطي بود. قرار ازدواج! با نازنين! چرا كامل نگفته بود! همان گوشه قلبم كه صاف نمي شد، سياه تر شد. كاش خبري از بابا داشتم. بهزاد گفت در موردش حرف مي زنيم. پس چرا چيزي نمي گفت؟ يادش رفته بود؟ فقط مي خواستم بدانم چه مي كند؟ اصلاً زنده است يا مرده؟

ــ مريم بدو بيا كرم خاكي پيدا كردم.

با داد پر هيجان سينا بالا پريدم. با انزجار صورتم را جمع كردم.

ــ سينا دست نزنيا. واي حالم بد شد. دست نزن بهش.

كرم خاكي درازي توي دستهاش وول مي خورد.

حالم از ديدنش بهم خورد. سريع به سمت شير آب دوويدم. جيغ كشيدم.

ــ سينا بندازش دور. واي تو رو خدا سينا.

كرم خاكي به دست نزديكم شد.

ــ مريم ببين چه جيگيليه. خيلي خوشگله ميخوام نگهش دارم.

دوباره جيغ كشيدم:

ــ واي سينا نزديكم نيا. چندشم ميشه.

و ناخواسته شلنگ آّب را به سمتش گرفتم. به خودم كه آمدم سينا سر تا به پا خيس آب بود و مات شده نگاهم مي كرد. به دست هاي خاليش نگاه كردم. خبري از كرم خاكي نبود. خيالم راحت شد. اما سينا آب از لباسهايش چكه مي كرد. با شيطنت خنديدم.

ــ من كه گفتم نزديكم نشو.

با ديدن قيافه آويزانش دوباره خنده ام گرفت. تا به خودم بيايم شلنگ آب از دستم قاپيده شد. جيغ كشيدم و فرار كردم. كار از كار گذشته بود. تمام پشتم يخ كرد. شلنگ بلند بود و سينا پشت سرم مي دويد و آب پاشيم مي كرد. خنده هاي سينا پشت سرم بلند شده بود. پشت باغچه پناه گرفتم و در كمال نااميدي ديدم كه طول اين شلنگ تمامي ندارد. سينا به سمتم دويد. خيس آب بودم ولي باز هم جيغ كشيدم و فرار كردم. برگشتم پشت سرم كه موقعيت سينا را بسنجم كه با صورت به چيزي برخورد كردم. جيغ هايم همان جا خفه شد. دردم نيامده بود. عقب گرد كردم و هيكل خيس شده بهزاد درست مقابل صورتم قد علم كرد. با داداش عقب پريدم.

ــ چه خبره اينجا؟

هر دويمان مثل موش آب كشيده مات بهزاد كه دست به كمرش زده بود و با حرص براندازمان مي كرد، زل زده بوديم. دوباره توپيد:

ــ صداتون تا سر كوچه هم مياد. فكر كردم چي شده كه جيغ مي كشين.

خجالت زده سرم را پايين انداختم. چه آبروريزي شده بود.

ــ نگاشون كن تو رو خدا.

لحنش تغيير كرده بود. سرم را بالا بردم. با حرص خنديد.

ــ آخه من كدومتونو بزرگ كنم. عين موش آب كشيده شدن.

و خنده اش شدت گرفت. به لباسهاي خيس شده اش نگاه كرد.

ــ مريم خانم آخه من به تو چي بگم!

حالا حتماً بايد خجالتم مي داد. دوباره جدي شد.

ــ برين تو تا سرما نخوردين.

نفس راحتي كشيدم و از خدا خواسته دست سينا را گرفتم.

ــ بريم سينا الان سرما مي خوريم.

بهزاد از پشت نگاهمان مي كرد و من ديدم سري از افسوس برايمان تكان داد.

***

لباسهاي خيسم را توي حمام انداختم. همه اش تقصير سينا و كرم خاكي چندش آورش بود و با يادآوري كرم خاكي قهوه اي صورتم جمع شد.

سرم را كه بالا گرفتم بهزاد توي چهار چوب در ايستاده بود. اثري از بدخلقي نبود. خواستم رفع و رجوع كنم.

ــ سينا يه كرم خاكي گرفته بود من چندشم شد آب رو گرقتم سمتش...

چيزي نگفت. گوشه لبش لبخند بود كه دلم را گرم مي كرد.

ــ موهاتو خشك كن.

و باز همان نگاه خيره. معذب حوله را دور موهايم پيچيدم. بهزاد چرخيد و با صداي بلندي گفت:

ــ زود آماده شيد مي خوايم بريم بيرون.

همزمان در اتاق سينا با صدا باز شد و صداي پر هيجانش توي گوشم پيچيد.

ــ آخ جون. كجا ميريم بابا بهزاد؟ كجا؟ زود باش بگو.

ــ چه خبرته سينا. يواش تر. ميريم رستوران نهار بخوريم.

تمام شور و ذوقش فروكش كرد.

ــ همين؟ فقط نهار بخوريم؟ پس پارك چي؟

از در باز ميديدم كه لپش را كشيد.

ــ سر ظهر كه پارك نميرن. ميريم نهار از اونجا هم پارك. خوبه؟

سينا پريد بغلش. چقدر خوشحال كردنش آسان بود.

***

سينا آن پشت ورجه ورجه مي كرد و من براي اولين بار آهنگ هاي ضبط را بالا و پايين مي كردم. چرا آهنگ شاد پيدا نمي شد! رو به بهزاد كردم:

ــ اينا كه همشون غمگينند.

لبخند زد.

ــ عوضش كلي حرف براي گفتن دارن.

سينا جلو كشيد.

ــ بابا بهزاد پس كي ميرسيم؟ من گشنمه.

دستش را عقب برد و موهاي سينا را بهم ريخت.

ــ اي شكمو. چيزي نمونده. برو صاف بشين. يه دفعه ترمز ميگيرم خطرناكه.

***

سينا با دقت منوي غذا را نگاه مي كرد. بهزاد با حوصله منتظر انتخابش بود. به سمتم چرخید.

ــ تو چي ميخوري؟ منو رو ديدي؟

منو را كنار زدم و گفتم:

ــ هر چي شما بخوري منم همونو مي خورم.

چشمانش درخشيد و لبخند نابش شكل گرفت.

ــ باشه. پس تا آقا سينا غذا انتخاب مي كنه من برم يه سري به ماشين بزنم و برگردم.

بلند شد و سينا هنوز درگير بود.

چشم گرداندم به رستوران شيكي كه حتي توي خواب هم تصورش برايم سخت بود. دفعه پيش هم، دربند كه رفته بوديم بيرون غذا خورده بوديم. ولي آنجا فرق داشت. سفره خانه بود و سنتي. اينجا با اين همه تزيناتش، با خدمه مرتب و اتو كشيده اش، وراي تصوراتم بود.

سينا بألاخره رضايت داد و منو را كنار گذاشت.

ــ من انتخاب كردم. سلطاني مي خورم.

تازه متوجه اطرافش شد.

ــ پس كو بابا بهزاد؟

دستم را زير چانه ام زدم و گفتم:

ــ رفت به ماشين سر بزنه.

سينا غر زد.

ــ من گشنمه.

و در همين حين بهزاد با جعبه كادو پيچي به دست وارد رستوران شد.

با تعجب به جعبه نسبتاً بزرگ توي دستش خيره شدم. چشمان سينا خنديد. انگار خبر داشت.

بهزاد با لبخند نزديك شد. چشمم دنبال جعبه بود كه روي صندلي كناري گذاشته شد.

سينا با ذوق كنترل نشده اي پرسيد:

ــ اون براي كيه بابا بهزاد؟

ابرو هاي بهزاد بالا پريد.

ــ نمي دونم دقيقاً. ولي يه گل پسري معدلش بيست شده براي اونه فكر كنم.

سينا بالا پريد.

ــ كارناممو گرفتي؟ بيست شدم؟

بهزاد دستش را گرفت و پايين كشيدش.

ــ بشين سينا. همه دارن نگات مي كنند.

از شادي سينا دلم شاد شد.

جعبه ي كادو شده را دست سينا داد و چشمكي حواله چشم هاي خندان من كرد.

سينا با ذوق و بي سليقگي تمام كاغذ كادو را پاره كرد. روي جعبه به انگليسي زده بود آتاري. حدسم درست بود. آتاري بود كه سينا قولش را گرفته بود.

سينا دوباره بالا پريد و اينبار صورت بهزاد را پر صدا بوسيد.

نگاه همه به سمتمان جلب شد و لبخند هايي كه از شادي پسر بچه شيريني روي صورتشان نقش بست. مردم این حوالی چه راحت لبخند می زدند.

دستش را توي دستم گرفتم:

ــ مباركت باشه. حالا ديدي بيست ميشي؟

گارسون امد و سفارش ها را گرفت. بهزاد براي خودمان باقلي پلو با ماهيچه سفارش داد. سينا اما روي سلطانيش اصرار مي كرد. و من حتي نمي دانستم سلطاني مثلاً چه فرقي با برگ يا كوبيده دارد!

گارسون رفت. سينا مشغول وارسي دستگاهش بود. بهزاد به سمتم چرخيد. با مهرباني پرسيد:

ــ احوال خانم خودم.

به خانم خطاب کردنش لبخند زدم.

قبل از اينكه چيزي بگويم بهزاد را به سينا گفت:

ــ بررسي هاي كارشناسانه ات تموم شد آقا سينا؟

سينا صاف نشست. به بهزاد چشمك زد و گفت:

ــ بله تموم شد.

دست برد توي جيب كتش كه پشت صندلي آويزان كرده بود. سينا ذوق زده بود. قلبم به ضربان افتاد. خبر هايي بود! از داخل جيبش جعبه مخملي قرمزي را بيرون كشيد. سينا به صورتم دقيق شد. ضربان قلبم اوج گرفت. در كمال ناباوري جعبه مخملي قرمز و مكعبي به سمت سينا گرفته شد. چشم هايم تار شد. سينا سرش را تكان داد. به معناي نه. و آرام گفت:

ــ خودت.

جعبه دوباره نزديكم شد. بهزاد لبخند زد و در جعبه باز شد.

ــ اين هم كادوي سينا به مريم خانم گل.

چشمانم از شادي گشاد شد. بهزاد دست برد و زنجير و پلاك زيبايي كه وسطش آويزان بود، بيرون كشيد. پلاك درشت الله در مقابل چشم هاي ستاره بارانم تلو تلو مي خورد. با ناباوري به بهزاد نگاه كردم و نگاهم سمت سينا كشيده شد.

دست لرزانم را دراز كردم و چند بار پلك زدم. زنجيري كه احساس مي كردم برقش چشمانم را مي زد را بين انگشتانم گرفتم. بهزاد و سينا با لبخند نگاهم مي كردند.

ــ اين چيزي بود كه سينا براي كادوي بيستش از من خواسته بود. يه پلاك الله براي مريم خانم.

زبانم بند آمده بود. نمي دانستم چه بگويم؟ اصلاً مگر مي شد بزرگي اين مرد كوچك را توصيف كرد! اشك در چشمانم جمع شد. با زبان بي زباني گفتم:

ــ نمي دونم چي بگم. خيلي غافلگير شدم.

بهزاد با مهرباني به واكنش هايم دقيق شده بود.

به يكباره دست هاي گرم سينا را در دستانم گرفتم و مستقيم به چشمان براقش خيره شدم.

ــ سينا خيلي قشنگه. واقعاً نمي دونم چي بايد بگم.

ــ سليقه ي بابا بهزادمه.

بهزاد خريده بود! سليقه ي بهزاد بود!

اينبار به سمت بهزاد چرخيدم.

ــ دستتون درد نكنه. خيلي خوشگله.

و در جوابم دو جعبه مخملي كوچكتر روي ميز قرار گرفت.

نفسم حبس شد. با ابروهاي بالا رفته و احتمالاً چشمهاي گشاد شده! به بهزاد خيره شدم.

دست برد و در هر دو جعبه را باز كرد.

ــ اينم از طرف خودم و خودت.

خداي من انگشتر بود. خداي من مريمت را دوست داشتي! مرا فراموش نكرده بودي! مگر نه؟

بهزاد دست شل شده ام را جلو كشيد. انگشتر ظريف با تك نگين وسطش روي انگشت حلقه ام جا خوش كرد. چشمانم را روي هم گذاشتم. امروز چه خبر بود؟

***

سينا آويزان بهزاد شد.

ــ ترن هوايي، بريم بليط بخريم؟

دست حمايتگر بهزاد پشتم قرار گرفت و به سمت باجه بليط فروشي قدم برداشتيم.

مثل قبل بهزاد دو بليط بيشتر نگرفت. خودش سوار نمي شد و من سينا را راهي مي كرد و از همان پايين تا آخر پايين آمدنمان سرش بالا بود و با لبخند هر از گاهي برايمان دست تكان مي داد.

از اين يكي مي ترسيدم. كاش بهزاد هم همراهمان بود. مأمور تحويل بليط سن سينا را پرسيد و سينا بلافاصله جواب داد كه دوازده ساله است! دو سال بزرگتر! چشم غره بهزاد را نديد گرفته بود.

در مورد ترن هوايي شنيده بودم، مثل تمام شنیده های قبلیم، فقط شنیده بودم. ولي جيغ هايي كه مي كشيدند ته دلم را خالي مي كرد. مستأصل به بهزاد نگاه كردم و آرام جوري كه سينا نشنود گفتم:

ــ من مي ترسم. ميشه با هم بريم؟

به سینا اشاره کرد.

ــ می خوای به سینا بگم یه چیز دیگه سوار شید؟ برید کشتی سوار شید. از اون که نمی ترسی؟

به سینا و پا به پا کردنش برای سوار شدن نگاه کردم. بهزاد چرا سوار نمی شد!

زیر گوشم آرام گفت:

ــ من از همین پایین مواظبتون هستم.

***

در ماشين را باز كرد و سيناي خسته و بخواب رفته پشت صندلي عقب را توي آغوشش گرفت. حسابي خسته بوديم. انقدر جيغ كشيده و خنديده بوديم كه گلويم به سوزش افتاده بود. به خاطر سينا مجبور شده بودم ترسم را فراموش كنم و پي هيجان و ترس ترن هوايي را به تن بمالم. شام هم ساندويچ خورده بوديم. با خستگي پله ها را پشت سر بهزاد بالا رفتم. دلم يك خواب طولاني مي خواست. از آنها كه بخوابم، بي هيچ فكر و كابوسي.

***

شيطنت كرده بودم و زودتر از بهزاد داخل دستشويي خودم را انداخته و مسواك زده و سبك روي تخت دراز كشيده بودم. دو انگشت دست راستم با لذت دور حلقه تك نگين محبوبم گره خورد. چه حس خوبي بود. شام كه مي خورديم چشم هاي خندانم روي حلقه ساده بهزاد چرخيده بود. خودم دستش كرده بودم. از طرف خودم!

امروز بهترين روز زندگي نوزده ساله ام بود. تا به حال انقدر نخنديده بودم، انقدر شاد نبودم، انقدر جواني و شايد نوجواني نكرده بودم. بهزاد ايرادي به جيغ كشيدن هایمان نگرفته بود. اصلاً تا به حال از سر لذت جيغ كشيده بودم!

روي تخت دراز كشيد. خودم را به خواب زده بودم اما لبخند روي لبهايم چيز ديگري مي گفت.

ــ الان يعني خوابي؟

لبخندم عميق تر شد. دست ظريف شده با انگشترم را جلو كشيدم و روي سينه اش گذاشتم. نكند اين خوشي ها تمام شود؟

نيم خيز شدم و با حرارتي كه قلبم را به كوبش رسانده بود، گونه اش را بوسيدم.

ــ امروز بهترين روز زندگيم بود. ممنون. به خاطر همه چيز.

مهربان نگاهم كرد. سرم را كشيد روي سينه اش.

ــ مي خواستم غافلگيرت كنم اينكه تنهايي رفتم براي خريد حلقه. چند روز ديگه ميريم يه سرويس كه خودت دوست داري برات ميگيريم.

دستم دور سينه اش حلقه شد.

ــ خيلي خوشگله. عاشق نگينش شدم.

از روي سينه اش بلندم كرد. چشمهایش دو دو می زد.

ــ فردا سينا رو ميبرم كلاس زبان و شنا ثبت نام كنم. كمي وقتم خلوت تر شد بايد بريم برات لباس هم بگيريم.

و بينيم را كشيد.

ــ مخصوصاً از نوع خوابش.

آرام و با انگشت روي پيشانيم كوبيد.

ــ در ضمن حواست به درسات نيستا. فردا شب بايد بشينيم برات برنامه ريزي كنيم. كلي كار داري خوشگل خانم.

گونه هايم گل انداخت. مامان گفته بود. خودش قول داده بود...

با من و من زبانم را چرخاندم:

ــ گفتي در مورد بابام حرف مي زنيم. ميشه من يه سر برم بهش سر بزنم؟

با التماس به قهوه های رقصانش خیره شدم.

ــ به خدا زود برمي گردم. فقط برم يه سر بهش بزنم.

دوباره سرم را روي سينه اش گذاشت و پرصدا نفس كشيد.

ــ فردا يا نهايتاً پس فردا خودم مي برمت.

***

در خانه مان باز بود. كسي جرأت نزديك شدن نداشت. از خانه صداي ناله بلند شده بود. پس بهزاد چه شد؟ سينا؟ به دستم نگاه كردم حلقه ام نبود! به يكباره زانوانم سست شد. روي زمين نشستم و زار زدم، همه اش خواب بود؟ همه اش رويا بود؟

يكي از زن هاي همسايه جيغ كشيد.

بلند شدم و به سمت در زهوار در رفته مان دوييدم. پرنده بزرگي كه سرش تاس بود از در خانه بيرون پريد. از ترس جيغ كشيدم. كركس بود؟ يكي از زنها جلو كشيد و فريادش بر سرم اوار شد:

ــ الان چرا اومدي؟ كشتنش. الان چه وقت اومدنه؟ به تو هم ميگن اولاد؟

دستم را از بين بازوهاي لاغر و بيرون افتاده اش كشيدم و قبل از اينكه داخل خانه شوم چند كركس هیکل شل و وارفته بابا را تا ورودي خانه بيرون كشيدند.

با تمام توانم توي سرم كوبيدم و جيغ كشيدم.

ــ ولش كنيد.

به سمتشان دوييدم و سعي كردم جسم بي جانش را از زير منقارهاي تيزشان بيرون بكشم. زورم نمي رسيد. با تمام قوا جيغ كشيدم:

ــ يكي بياد كمك. تو رو خدا يكي بياد كمك.

بابا مرده بود. همه چيز خواب بود. بهزاد خواب بود. حلقه و پلاك الله خواب بود. ضجه زدم و دوباره دست خونیش را به سمتم كشيدم. يكي از كركسها بزرگ شد. سرش سر هومن شد و بدنش شكل كركس. با چنگال هاي قويش به لباسم چنگ كشيد. چنگالش لباسم را تكه تكه كرد و بدنم مقابل همه لخت و عور شد.

جيغ كشيدم و روي زمين چمباتمه زدم. دستم را حائل تن لختم كردم و از ته دل ضجه زدم.

دستي با قدرت تكانم مي داد. همه چيز خواب بود. خدا تنهايم گذاشته بود. بهزادم خواب بود. لبخند هايش خواب بود. سيناي دوست داشتنيم خواب بود. مامان بد قولي كرده بود. هق هقم قلبم را به درد مي آورد.

صورتم كه سوخت چشمانم بالا پريدند.

كسي به آغوشش كشيدم.

ــ هيس خواب ديدي.

زار زدم.

ــ كشتنش. انقدر دير رفتم كه كشتنش. همه چيز خواب بود. حلقه و پلاك الله خواب بود. مامان دروغ گفته بود.

بوی آشنایی می شنیدم. شبيه بهزاد خواب هايم بود.

ــ مريم باز كن چشماتو. منم بهزاد. خواب ديدي عزيزم.

صدايش همان بود. بهزاد بود. خواب نبود؟ خواب بودم يا بيدار؟ كدام واقعيت بود؟

روی تخت خواباندم. صورتم خیس اشک بود. رو به سینا گفت:

ــ برو بخواب. خواب دیده.

اما سینا با چشم های ترسیده اش توی درگاهی ایستاده بود.

نفسی گرفتم. نمی دانم از سر آسودگی بود یا نه؟ آسودگی داشتن بهزاد یا نفس گرفتن برای جنازه خونین بابا!

کابوس های لعنتی شبهایم را گرفته بود. بلند شد. هیستریک بازویش را گرفتم.

ــ کجا میری؟

با چشم های خسته از بی خواب شدنش آرام گفت:

ــ یرم برات آب بیارم. الان میام.

دست روی شانه سینا گذاشت و گفت:

ــ بریم بخواب.

***

روی مبل کز کرده بودم و به دیوار خالی رو به رویم نگاه می کردم. از وقتی که بهزاد رفته بود همینجا نشسته بودم. از گریه های دیشبم بیحال بودم. کی می شد که خواب راحت داشته باشم؟ اصلاً خوشبختی کامل وجود داشت؟ رقیه خانم می گفت خوشبخت خوشبخت هم که باشی، بالاخره یک جای کار می لنگد. مثل خواهرش که خوشبخت بود ولی خوشبختی اش با نداشتن بچه لنگ می زد. راست می گفت! همین دیروز ذرات خوشبختی را با تمام وجود بلعیده بودم و امروز صبح به این نتیجه رسیده بودم که با وجود بابا چطور می شد که خوشبخت بود؟

سرم را به گوشه ی مبل تکیه دادم و توی خودم جمع شدم. سینا هنوز خواب بود. خستگی دیشب روی تنم مانده بود. صحنه های کرکس ها توی سرم رژه می رفتند. این خواب چه تعبیری داشت؟ منکه تمام عمرم کابوس دیده بودم، یعنی همه شان تعبیر داشتند؟

در اتاق سینا باز شد و چشم های پف کرده اش توی هال چرخید. به صورتم که رسید همان جا ثابت شد و سلام کرد.

طفلک سینا هم بی خواب شده بود. دست بردم سمت گردنبند الله و انگار که آرام تر شدم.

ــ خوبی؟

با چشم های کنجکاوش به دستم که دور پلاک حلقه شده بود نگاه می کرد.

بلند شدم و چند قدم به سمتش برداشتم. بوسه ای روی سرش زدم.

ــ آره خوبم. ببخش تو رو هم بدخواب کردم. ترسیدی؟

به سمت آشپزخانه قدم گذاشتیم.

ــ خیلی. فکر کردم بابا بهزاد...

ادامه حرفش را خورد.

زیر سماور را زیاد کردم و دوباره پلاک را توی دستم گرفتم.

ــ سینا این پلاک خیلی بهم آرامش میده. تو خیلی مهربونی سینا.

و اینبار گونه اش را بوسیدم.

در جوابم فقط لبخند زده بود. برایش لقمه گرفتم.

ــ دیگه سیر شدم.

لقمه را به دستش دادم.

ــ تو باید قوی باشی. مگه نمی خوای بری کلاس شنا؟

با هیجان شروع کرد به تعریف کردن از استخر رفتن هایش با بهزاد که چطور از عمیق می ترسد و تصمیم گرفته همین امسال شنا یاد بگیرد.

سینا تعریف می کرد و من دلم شور می زد. کابوس که چیز جدیدی نبود پس چرا دلم زیر و رو می شد؟

بین تعریف کردن های سینا تلفن زنگ خورد.

ناخواسته سر جایم ایستادم. دلم پر و خالی شد. چند بار.

ــ سینا ببین کیه.

سینا جواب داد. فقط گفت سلام و بلافاصله گفت:

ــ مریم بابا بهزاد کارت داره.

حال سینا را نپرسیده بود! فقط سلام!

دست هایم چرا می لرزید. خبری بود؟

ــ سلام.

ــ سلام. زود لباس بپوش باید بریم جایی. تا ده دقیقه دیگه می رسم.

صدایم لرزید.

ِِ ــ چی شده؟

آرامتر شد.

ــ چیزی نشده. باید بریم تا یه جایی و برگردیم.

لباس پوشيده و آماده توي هال راه مي رفتم. چند قدمي ميرفتم و مي ايستادم و چشمم روي عقربه هاي كند ساعت خشك مي شد. نكند باز هم هومن كاري كرده باشد؟ دلم بالا و پایين شد. ديگر طاقت نداشتم. طاقت هيچ چيز. ديگر ظرفيتم پر بود. بهزاد چرا هول كرده بود؟

به سينا نگاه كردم كه درگير فيش هاي دستگاه بازيش بود و دوباره شروع كردم به راه رفتن. دوباره به ساعت نگاه كردم. يك ربع گذشته بود. دير كرده بود. با بي حالي روي مبل نشستم كه با بوق هاي ماشين از جا پريدم. كيفم را چنگ زدم و نفهميدم كه به سينا خداحافظ گفتم يا نه!

بهزاد بود. پشت فرمان نشسته بود و روي صورتم كه نزديكتر مي شد، خيره مانده بود. پاهايم سست شد. چيزي كه شب به گريه ام انداخته بود كابوس نبود. قسم مي خورم كه چيزهاي براي گفتن داشت. بهزاد انگار تازه به خودش آمد و قبل از پياده شدنش خودم را به ماشين رساندم.

ــ چي شده؟

دور زد.

ــ يه خورده صبر كن الان ميرسيم.

به بازويش چنگ زدم.

ــ آقا بهزاد تو رو خدا. چي شده. براي بابام، بابام طوريش شده؟

آرام بود. سعي مي كرد آرامم كند.

ــ آروم باش مريم. يه درگيري بين هومن و بابات پيش اومده. بريم ببينيم چي شده.

دلم پايين ريخت. جسم بي جان بابا زير چنگال هاي هومن روي شيشه ماشين شكل گرفت. كابوس نبود. فقط يك خواب نبود.

پشت چراغ بوديم. به سمتم چرخيد. با چشم هايي كه دروغ مي گفت!

ــ آروم باش خانمم. من پيشتم.

و دست نوازشي كه روي پايم قرار گرفت.

صدايم مي لرزيد.

ــ بهم بگو چي شده.

چشمم پي دستش رفت كه از روي پايم برداشت و دنده را عوض كرد.

ــ منم نمي دونم. بهم زنگ زدند كه بريم كلانتري. حتماً با هم درگير شدند.

***

پله هاي كلانتري را پشت سر بهزاد كشيده شدم. پاهايم تواني نداشت. درگير شده بودند! پدر پير و فرتوت من كجا و هيكل تنومند هومن كجا!

باز هم كلانتري. باز هم تكرار تلخي ها.

هومن بود. خودش بود. روي صندلي نشسته و سرش را بين دست هايش گرفته بود. درست مثل چند ماه پيش. فقط كلانتريش همان نبود. چند ماه پيش كه من و بهزاد هم روي صندلي نشسته بوديم.

بهزاد خواست سمتش برود. دستش را كشيدم و با التماس به چشم هاي برزخيش نگاه كردم. از نزديك شدن به هومن مي ترسيدم. دستم را محكمتر توي دستش گرفت و تا بالاي سر هومن پيش رفت.

تكرار بود. تكرار چند ماهي كه گذشته بود. بهزاد به صندلي دستبند بود و هومن بالاي سرش ادعاي بي گناهي مي كرد.

بالاي سرش ايستاد. با فاصله پشت سر بهزاد پناه گرفته بودم. به ياد دو روز كه توي اتاق حبس شده بودم. دو روزي كه به اندازه دو سال به مرگ نزديكم كرده بود.

ــ چي شده؟

هومن تازه متوجهش شد. لحنش به قدري خشك و سرد بود كه سرمايش به دستهايم سرايت كرد.

بابا كجا بود؟ اگه درگير شده بودند چرا هومن بود و بابا نبود؟

هومن اما هيچ نگفت. فقط سري تكان داد. و دوباره سرش ميان حصار دستها اسير شد.

بهزاد چرخيد. ميلي به هم كلام شدن نداشت. برگشت و به سربازي كه پشت ميز نشسته بود خودش را معرفي كرد. به گوشه گوشه كلانتري چشم چرخاندم. بابا نبود. به سمت هومن كه با چشم هاي سرخ شده نگاهم مي كرد، چرخيدم. سري از افسوس برايم تكان داد. چيزي درون قلبم جا به جا شد. بهزاد برگشت و حواسش رفت به نگاه هومن. دست يخ شده ام را گرفت و بي توجه به هومن گفت:

ــ بريم تو.

سرهنگ شباهتي به سرهنگ ايزدي نداشت. بي حوصله و عبوس برگه اي را مطالعه و چيزي را برگه يادداشت كرد. بهزاد خم شد روي ميزش و چيزي گفت.

سرهنگ سري تكان داد و برگه را به سمتش گرفت.

ــ اين آدرس پزشكي قانوني. دو ساعت پيش بردنش.

به من اشاره كرد.

ــ دخترشه؟

چانه ام لرزيد.

نگاه بهزاد روي چانه ي لرزانم بود و جواب داد.

ــ بله. پس من برم و برگردم.

كلمات فراري شده بودند. پزشكي قانوني يعني جسد و جنازه؟ بابا مرده بود؟

بازويم را گرفت.

ــ بريم.

پاهايم اما تكان نخوردند. سرهنگ پوفي كرد و گفت:

ــ زودتر برگردين كه تكليف اين آقايي كه بيرون نشسته هم مشخص بشه.

بهزاد اما كمي خم شد و زير گوشم گفت:

ــ بريم عزيزم. شايد اصلاً اشتباه شده باشه.

سرم را به شيشه ماشين تكيه داده بودم. تصاوير مات بودند. اشكم خشك شده بود و بغض لعنتي داشت خفه ام مي كرد.

ــ مريم؟

بدنم شل و وارفته قدرت حركت نداشت.

ــ هنوز هيچي مشخص نيست. شايد اصلاً بابات نباشه.

پس اشك هاي دم مشقم كجا بود؟

ـ تو بايد قوي باشي. بايد ببينيم اصلاً چه اتفاقي افتاده؟ هنوز كه چيزي مشخص نيست.

چرا سرم به اندازه ي سنگيني زمين شده بود؟ چرا نمي توانستم تكانش دهم؟

روبه روي ساختماني كه زده بود پزشكي قانوني ترمز كرد. اينجا آمده بودم. با همان مأموري كه زن بود و نبود! براي اثبات پاكيم. حالا باز هم گذرم افتاده بود. براي جسد بي جان پيرمردي كه پدرم بود.

ــ همين جا بشين تا من بيام.

تمام توانم را به كار انداختم و گفتم:

ــ منم ميام.

ــ تو كجا مي خواي بياي با اين حالت. همين جا بشين تا بيام.

بي توجه به حرفش دستم رفت سمت دستگيره. بهزاد بود. حرفش را نشنيده گرفته بودم. جسد پدرم داخل ساختمان سفيد بود. پدرم بود. اسمش توي شناسنامه ام بود. اسمش پرنگ با خودنويس مشكي رديف مقابل نام پدر را پر كرده بود.

بهزاد كلافه شد. ماشين را دور زد و زير بغل لرزانم را گرفت.

ــ چرا حرف گوش نميدي تو؟

با التماس نگاهش كردم.

ــ بزار بيام.

چشمهايم كارساز شد. خيابان خلوت را رد كرديم و وارد شديم. بازويم توي دستش بود. چشمهاي قحطي زده ام لج كرده بودند.

ــ اينجا بشين برم از اطلاعات بپرسم.

و روي صندلي هاي سبز رنگ ساختمان سفيد آرام گرفتم.

با زني كه پشت باجه اطلاعات نشسته بود داشت صحبت مي كرد. برگه ای دستش داد و اشاره كرد به من و دوباره چيزي گفت.

صحبتش تمام شد. برگشت و من به اين فكر كردم كه جسد بي جان بابا جايي توي اين ساختمان خوابيده است.

دست هاي سفيد شده ام را در دست هاي بزرگش گرفت. دستهايش سرد بود. برخلاف هميشه.

ــ من برم و زود بيام.

لبهايش خشك شده بود.

بلند شدم.

ــ بزار منم بيام.

ملايمتش را از دست داد.

ــ نه. من ميرم و زود ميام مريم. لجبازي نكن.

ناخواسته سر جايم نشستم. چشم هاي بغض دارم چرا نمي شكستند؟

به رفتنش نگاه كردم. از چه مي ترساند؟ من ديده بودم. جسدش بين خواب هايم غوطه ور بود. تن بي جان مادرم را خودم به آغوش كشيده بودم. از چه مي ترساندم؟

***

چشمم به مسير رفته اش بود. قامتش بين راهروي سفيد پيدا شد.آهسته قدم برميداشت. قدمهايش محكم و باصلابت نبود. گلويم سوخت. بهزاد نزديك شد و راه گلويم بسته شد.

با قدمهاي نزديكش بلند شدم. به چشمهايم نگاه نمي كرد. به يك قدمي ام كه رسيد آرام پرسيدم:

ــ خودش بود. مگه نه؟

دستهايش به دو سو باز شد و تن به لرز نشسته ام را به آغوش كشيد.

زانوهای شل و افتاده ام، بی اراده خم شدند. مانع از افتادنم شد. بغض که بالا امد نفسم گرفت. با هق هقی بلند هوای جریان یافته بین آغوشش را به کام کشیدم.

ــ عزیز دلم آروم باش.

به پیراهنش چنگ کشیدم. دستش پشت سرم قرار گرفت و پیشانیم را به سینه اش چسباند.

ــ اون فقط یه پیرمرد بود. هیچی از دنیا نداشت. شاید خوب می شد.

هق هقم شدت گرفت.

ــ همه جاش خونی بود. دیشب دیدم. دستاش خونی بود.

دستم بالا رفت. قدرت هیچ چیز نداشت ولی انگشتانم جمع شد و شبیه به مشت روی سینه اش ضربه زد.

ــ بزار ببینمش. تو رو خدا. قول دادی. تو قول دادی که میبری ببینمش. نبردی. دیشب گفتن که چه اولادی هستم. تو نبردی. نذاشتی که برم.

دستش را دور شانه های افتاده ام حلقه کرد.

ــ بریم تو ماشین. داره حالت بد میشه.

چه اهمیتی داشت وقتی اولاد خوبی نبودم.

مجبور به راه رفتنم کرد.

ــ عزیز دلم اینجوری نکن. بریم تو ماشین. اونجا هر چقدر خواستی منو بزن.

خم شدم و دست روی قلبم گذاشتم. ورم کرده بود. پشت استخوان قفسه سینه ام نزدیک به انفجار بود.

قدم تا شد. بازهم مجبورم کرد راه بروم.

چشمهایم پر و خالی میشد. برای پدری که هیچ چیز نداشت. در تنهایی مرده بود. و من حتی یکبار هم به دیدنش نرفته بودم.

***

سرعت زیادش نمی ترساندم. سر سنگین شده ام را روی داشبورد گذاشته بودم و هق هقم فضای ماشین را پر کرده بود. بالا و پایین شدن ماشین قلبم را بالا و پایین می کرد و آماسش تا راه گلویم بالا امده بود.

بهزاد صدایم می کرد. سعی می کرد آرامم کند و من با هر عزیز دلمش زار می زدم.

دستش روی کمرم لغزید. ماشین از حرکت ایستاده بود.

ــ مریم؟ پاشو اینو بخور. فشارت افتاده. ببین دستات یخه.

بلندم کرد. چشم هایم تار می دید. و اشک ها مثل همیشه تمامی نداشت.

نی آبمیوه را به دهانم نزدیک کرد. و با زور بین لبهایم گذاشت.

دست کشید روی صورتم و خیسیش را گرفت.

ــ بخور. رنگت پریده.

غم نشسته به صدایش دلم را لرزاند. قول داده بود...

چند قلپ خوردم و دوباره سر بی اراده ام را به شیشه تکیه دادم.

هنوز به سمتم نیم خیز بود.

ــ مریم؟ باید بریم کلانتری. می تونی؟ باید طرح شکایت کنی.

پیرمرد را کشته بود. ضعیف کشی کرده بود.

پشتی صندلی آرام آرام عقب کشید.

ــ یکم دراز بکش تا برسیم.

وارد کلانتری شدیم. دستش را دور شانه ام حلقه کرده بود. پاهایم به زور روی زمین کشیده می شد. به محض ورودمان زنی به سمتمان دوید. صورتش خیس اشک بود. دست بهزاد دور شانه ام سفت تر شد. از همان فاصله شیون کرد:

ــ بهزاد بیا ببین چه بلایی سرمون آوردی.

و گریه اش فضای کلانتری را پر کرد.

صندلی هومن خالی بود. صدای زن دوباره توی سالن اکو شد.

ــ بهزاد من همین یه پسرو دارم.

چشم های تار شده ام زنی میدید که به بازوی بهزاد چسبیده بود و دختری که سعی داشت آرامش کند.

چرا واضح نمی دیدم! مادر هومن بود!

ــ بهزاد جان قربونت برم هومنو که می شناسی دل اینکارا رو نداره. به خدا تصادفی بوده. بهزاد گوش میدی.

بهزاد دستش را آرام به پایین هل داد.

ــ خانمم حالش بده. باید ببرمش خونه. الان وقت این حرفها رو ندارم خاله جان.

خاله جانش را با حرص گفت. اینبار دختر پشت سرش جلو کشید. با صورتی خیس.

ــ بهزاد فقط یه اتفاق بوده. دعواشون ...

و قبل از اینکه جمله اش کامل شود دست بهزاد پسش زد.

زن و دختر پشت در اتاق بسته مانده بودند و بهزاد با اخمهای درهم فرمی را پر می کرد.

مادرش بود. دخترک هم حتماً نازنین. پدرم کشته شده بود و برای بهزاد دلیل و منطق می آوردند. دستم را روی صورت سردم کشیدم و روی مبل به سمت پایین خم شدم. سرم سنگین شده بود و بدنم تحمل حملش را نداشت. بهزاد کنارم نشست و دست برد سمت شانه هایم.

ــ اینو امضا کن تا بریم.

خودکار بین دست هایم می لرزید. بالای برگه نوشته بودند فرم شکایت نامه. پدرم توی ساختمان سفید خوابیده بود. با صورتی خونین. قطره اشک درشت روی برگه چکید و هق هق دوباره ام بلند شد.

فرم را تحویل داد.

ــ بقیه مراحل رو فردا خدمت میرسیم. خانمم حالش خوب نیست.

به سمتم امد و زیر بغلم را گرفت.

ــ بریم عزیزم.

قبل از باز کردن در اتاق بوسه آرامی روی گیجگاهم نشاند.

ــ مریم اینجوری گریه نکن.

و نمی دانست که قلبم با محبت هایش تکه تکه می شد.

بیرون که امدیم، خاله اش اینبار به بازوی من چسبید.

ــ دخترم قربونت بشم، پسر من جوونی کرده. درگیر شدن با هم تو رو خدا ...

بهزاد با اعصابی متشنج بین حرفش پرید:

ــ الان وقت این حرفاست؟ نمی بینید حالش بده؟

نازنین کمی دورتر، با نفرت و انزجار نگاهمان می کرد. بهزاد به سمتش براق شد.

ــ بیا دست مادرت رو بگیر و ببر. واسه چی اونجا وایستادی.

دوباره اشک های زن جاری شد.

برای پسر زنده اش گریه می کرد و من برای پدری که پدری نکرده بود و من هم اولاد خوبی نبوده ام.

بهزاد دستم را گرفت و از در کلانتری خارج شدیم.

روی مبل نشسته بودم. نگاههای زیر چشمی و غم گرفته سینا به اشک هایم بود. بهزاد کنار کشیده بودش و ارام برایش توضیح داده بود.

می خواستم بخوابم. بهزاد نگذاشته بود. غذا گرفته و توی آشپزخانه مشغول کشیدن غذا بود.

سینا را تار می دیدم. به نیم رخش زل زده بودم و چشم هایم بی ارداه پر و خالی می شدند. هر از گاهی صدای گریه هایم بلند میشد و چند دقیقه بعد آرام می شدم و بعد از چند دقیقه دوباره تکرار.

زیر بازویم را گرفت و بلندم کرد. صدایش چرا غم داشت؟ برای پدرم که دوبار بیشتر ندیده بود؟

ــ بریم یه چیزی بخور.

با سستی بلند شدم.

ــ سینا پاشو بیا سر میز.

کباب ها را توی بشقابم گذاشت. اشتها نداشتم و بوی کباب حالم را بد می کرد. با صدای گرفته و خش دارم گفتم:

ــ الان بخوابم. بعداً گرسنه ام شد میام می خورم.

با مهربانی تکه ای به چنگال زد.

ــ بخور عزیزم. ضعف می کنی. خالی بخور اگه گرسنه ات نیست.

و لقمه ای کباب برای سینا درست کرد.

چشمانم پر شد. خبر نداشتم که پدرم این دوماه چیزی برای خوردن داشته یا نه؟ اشک از گونه ام سر خورد. مزه کباب تلخ شد. بهزاد با پست دست اشکم را گرفت.

او که از شبهای بی شاممان خبر نداشت.

***

بیتا به آغوشش کشید.

ــ تسلیت میگم عزیزم. خدا رحمتش کنه.

دست های بیتا دور گردنم حلقه شده بود و من با چشم هایی که خیال می کردم تا ابد خشک نمی شوند به چشم های غم زده سینا نگاه می کردم.

ــ این پسر قاتل نبود که اونم شد. من نمی دونم واقعاً پسرخاله است یا دشمن خونی؟

صدای محمد بود که از هال می آمد. صدایش را پایین آورد. ولی من شنیدم.

ــ حالا فردا تشییع جنازه می کنید؟

ــ اگه تحویلش بدن آره میفته برای فردا

دوباره چشم هایم پر شد.

ــ چیزی می خوای برات بیارم؟ حالت خوب نیست؟

چشمهای بیتا هم نگران بود.

سرم را تکان دادم و دوباره دراز کشیدم.

ــ قربونت برم عزیزم. بهزاد خیلی نگرانته. می دونم چی میکشی. خیلی سخته.

او نمی دانست. هیچ کس نمی دانست که چه زخمی روی قلبم آماس کرده.

بهزاد با لیوانی آب و قرصی کنارم نشست.

ــ این قرص رو بخور یه کم بتونی بخوابی.

بیتا از اتاق بیرون رفت. و بهزاد موهای آشفته ام را با دست شانه کرد.

***

چشم هایم با رخوت باز شد. همه جا تاریک بود. نفسهای منظم بهزاد کنار گوشم لالایی می خواند. چشمهایم می سوخت. از چه؟ سرم چرا درد می کرد؟ چشمهایم که دوباره باز و بسته شد قلبم تیر کشید و یادم افتاد که چه اتفاقی افتاده. یادم افتاد روی پای بهزاد خوابم برده بود. قلبم سنگینی کرد و بغض چنگ کشید به گلویم.

بی صدا از روی تخت پایین کشیدم. هوای اتاق کم بود. احساس خفگی می کردم. وارد حیاط که شدم بغضم سر باز کرد.

روی کنده نشسته بودم. برای پدرم که با بیرحمی کشته شده بود اشک می ریختم. برای روزهایی که سیاه سیاه نبود. برای دفتر نقاشی که اولین روز مدرسه ام خریده بود.

گریه ام به هق هق تبدیل شد. میان آغوشی اشنا کشیده شدم. روی سرم بوسه زد.

ــ بسه دیگه. اینجوری گریه نکن مریم.

ــ منو فروخت بهزاد. بهم تهمت زد. مادرم رو اذیت کرد. پس چرا دلم طاقت نداره.

سرم را به سینه اش کشید.

ــ هیس آروم باش عزیزم.

ــ اون پدرم بود. مریض بود. تنها بود. غیر از من کسی رو نداشت. وقتی براش غذا درست می کردم بهم لبخند می زد. فقط، فقط وقتی خمار بود بد می شد. خمار که می شد میزد. دق و دلیش رو سر من خالی میکرد.

زار زدم:

ــ ولی من هومن رو نمی بخشم. نمی بخشمش. اون فقط یه پیرمرد مریض بود بهزاد. من دلم خوش بود به همون پیرمرد. که یتیم نبودم. منو فروخته بود ولی من یتیم نبودم بهزاد.

جلوی پاهایم دو زانو نشست.

صورتم را بین دست های بزرگش گرفت.

ــ تو منو داری مریم. ببین؛ اینجا نشستم. رو به روت. تو بی کس نیستی. من برات جای خالیشون رو پر می کنم. دیگه نمی زارم غصه بخوری. دیگه نمی زارم آب تو دلت تکون بخوره.

صورتش تار بود ولی ستاره های دویده در چشمانش پر وضوح.

***

پشت ماشین روی زانوی بیتا دراز کشیده بودم. پدرم زیر خروارها خاک خوابیده بود. بی کس ترین تششیع جنازه ای که ممکن می شد. چهار نفری برایش نماز خوانده بودیم. چه مظلومانه خوابیده بود. التماس کرده بودم به بهزاد که برای بار آخر ببینمش. مخالفت کرده بود مشت زده بودم و او دست هایم را بوسیده بود و لحظه های آخر با پچ پچ های محمد نرم شده بود.

صورتش رنگ پریده بود. کنار گیجگاهش شکسته بود. 

***

قاضی پرونده را دوباره بررسی کرد. عینکش را روی صورتش جا به جا کرد و رو به هومن گفت:

ــ همه ی چیزایی رو که تو برگه نوشتی رو دوباره بگو. چطور شد که درگیر شدید؟

بهزاد دستش را روی دستم گذاشت. نمی خواستم بشنوم. کاش هومن نمی گفت.

با صدای نامطمئنی شروع کرد:

ــ اون روز من رفته بودم قهوه خونه مراد. پاتوق همیشگیم بود.

قاضی با دستش اشاره کرد که ادامه ندهد.

ــ اونجا، قهوه خونه تو پایین شهر چرا باید پاتوقت باشه؟ اونجا چکار داشتی؟

دستهای دستبند خورده اش را مشت کرد و جواب داد.

ــ با مراد از خیلی وقت پیش آشنایی دارم. یکی از بچه ها معرفی کرده بود. باهامون راه می اومد. بعضی وقتا که با بچه ها دور هم جمع میشدیم، جنسمون رو از مراد می گرفتیم.

قاضی چیزی یادداشت کرد. نگاه سنگین نازنین به دست های گره خورده من و بهزاد بود.

ــ خب ادامه بده.

ــ من داشتم با دو تا از رفیقام چایی می خوردم که اومد تو. از دور مشخص بود که حالش خرابه. منو که دید انگار تازه جون گرفت. خودش رو رسوند سر میز ما. پولش رو تمام و کمال داده بودم ولی بازم دست بردار نبود. گفت پول می خوام. عصبی شدم و گفتم بابت چی باید هر سری می بینمت بهت پول بدم؟ گفت پولام تموم شده. گفت پشیمون شدم آدرس دخترم رو بده برم برش گردونم.

سرش را بالا آورد و به بهزاد نگاه کرد. بهزاد سرد و خشک به او زل زده بود.

ــ از بهزاد کینه داشتم. بدم نیومد پدر خانمش بر در خونه اش. آدرس رو روی کاغذ نوشتم و دادم دستش. چشماش برق زد. بهش گفتم که دیگه بره رد کارش. ولی دست بردار نبود. گفت پول بده برای امروز خودمو بسازم. خیلی طماع بود. بهش گفتم یه شاهی هم کف دستت نمی ذارم. با اون هیکل آب رفته اش یقه ی منو گرفت و گفت پول می خوام. دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم. با هم درگیر شدیم. داد و بیداد کرد که این دخترِ منو دزدیده. به سمتش حمله کردم و زدم تخت سینه اش. تلو تلو خورد و از پشت زمین افتاد. من، من نمی خواستم بکشمش. اون اول شروع کرد. کنه شده بود و دست از سرم برنمی داشت.

دستهایش به لرزش افتادند.

ــ من، من نمی خواستم بکشمش. من فقط هولش دادم. عقب عقب رفت و سرش خورد به گوشه میز. من آدم کش نیستم آقای قاضی. همه شاهد بودند.

صدای گریه مادرش فضای اتاق را پر کرد.

سر به زیر افتاده ام بلند نمی شد. دوست داشتم زار زار گریه کنم. دست بهزاد دور کمرم حلقه شد. از بهزاد خجالت می کشیدم. از داشتن پدری که دیگر نبود ولی تا آخر عمر نگاههای خفت بار را برایم خریده بود، دوست داشتم بمیرم.

قاضی پرسید:

ــ با آقای فرجام چه خصومتی داشتی؟ قضیه دزدی که مقتول ادعا می کرد چی بود؟

بهزاد زیر گوشم گفت:

ــ حالت خوبه؟ می خوای بری بیرون؟

سرم را به نشونه ی نه تکون دادم. نفرت توی کلمات هومن موج می زد.

ــ این مرد با آبروی خواهر من بازی کرد.

حلقه دست بهزاد محکم تر شد.

ــ با خواهرم قرار ازدواج گذاشت و چند ماه بعد زیرش زد. می خواستم بهش ثابت کنم که چه کسی رو از دست داده. تو قهوه خونه با پدر این دختر آشنا شدم. به مراد می گفت که میخواد دخترش رو بده به یه پیرمرد که از خودشم بزرگتر بود. همون جا این نقشه به ذهنم رسید. پیشنهاد دویست هزار تومن پول رو که شنید، قبول کرد. آدرس خونشون رو گرفتم و قرار شد دخترش رو بدزدم. می خواستم انتقام خواهرم رو که به خاطر این آقا یک هفته مریض شد رو بگیرم. پول رو دادم و با کمک دوستام دخترش رو تو راه خونه به زور سوار ماشین کردم.

ــ چکار کردی که این دوتا مجبور به ازدواج شدند؟

هومن برگشت و نگاهی به چشم های خیس مادر و خواهرش کرد. مردی که به عنوان وکیل کنارش نشسته بود تند تند چیزهایی را یادداشت می کرد.

ــ می دونستم که چند روز بعد تولد بهزاده. تولد نمی گرفت ولی هر سال بچه های شرکت که کارمنداش می شدند تو خود شرکت دور هم جمع می شدند. منم چند ماهی بود که تو شرکتش مشغول شده بودم. با کارمندا قرار گذاشتیم که امسال غافلگیرش کنیم. کلید خونه باغ که از پدرش بهشون ارث رسیده بود، دست مامانم بود. دو روز بود که دختره هم تو خونه باغ زندانی بود. یک روز قبل از تولدش رفتم اصفهان پیش خواهرم که از دانشگاهش توی تهران انتقالی گرفته بود. برای روز تولدش از دو روز قبل سی نفر هم از دوستهای خودم دختر و پسر، با هم جمع کردم تو خونه. به همشون تلفنی اطلاع داده بودم که یه مهمونی داریم. روز تولد به بهزاد زنگ زدم که دیروز یه دختر بردم خونه اش. عصبی شد و کلی داد و بیداد راه انداخت. گفتم که به هر حال توی خونته بهتره بری زود بفرستیش رد کارش. بدون اینکه جواب بده گوشی رو قطع کرد. ولی می دونستم که میره. خونه مال خودش بود نمی تونست بزاره یه دختر که گفته بودم خیابونیه اونجا بمونه. به پا گذاشته بودم. به محض قطع شدن تماس به دوستم اطلاع دادم که به پلیس زنگ بزنه. می خواستم این دختر وبال گردنش بشه تا برای همیشه برای نازنین افسوس بخوره.

پوزخند صدا دار بهزاد به گوشم رسید.

دادگاه تمام شد. جلسه بعدی حکم می دادند. وکیل هومن با نازنین صحبت می کرد. بهزاد دستم را گرفت و بلندم کرد.

ــ بریم.

مرا فروخته بود. و باز هم دنبال پول بود.

ــ مریم؟ بریم کارمون اینجا تموم شد.

سرم را بالا نبردم. حرف های هومن قلبم را به آتش کشیده بود. نگاه کردن به چشم های بهزاد برایم سخت بود. با سستی بلند شدم. بهزاد کیفش را برداشت و با هم به سمت درب خروجی رفتیم. حتی نیم نگاهی به نگاههای نگران نازنین و مادرش نینداخت.

ــ بهزاد؟

صدای ظریف نازنین بود. چشم هایم بسته شد. بهزاد نایستاد و من هم به تبعش. دوباره صدایش کرد.

ــ یه چند لحظه کارت دارم.

ایستاد. نازنین با قدمهای بلند رو به رویمان ایستاد. صدای تق تق پاشنه هایش روی مغزم رژه می رفت.

سرم را بالا گرفتم. بهزاد با پیشانی گره خورده منتظر ایستاده بود.

نازنین این پا و آن پا کرد. بهزاد کلافه شد.

ــ اگه حرفی نداری ما کلی کار داریم.

نازنین دستپاچه شد. صدایش می لرزید یا من خیال می کردم؟

ــ من از هیچی خبر نداشتم.

با همان سردی کلامش گفت:

ــ خب؟ که چی؟

هوش و حواسم انگار تازه سر جایش امد که کمی جلو کشیدم.

نگاه نازنین اینبار به صورت من نشست.

ــ من همین یه برادر رو دارم. هومن به خاطر من اینکارو کرده.

اشکش سرازیر شد و صدایش بالا رفت.

ــ به خاطر تو که همه چیز رو بهم زدی. اومدی خواستگاری و بعد زدی زیرش.

چشمهایش آنهمه نفرت داشت و من نمی ترسیدم!

بهزاد دست دور شانه ام انداخت. مقابل چشم های گشاد شده نازنین.

ــ من چیزی رو بهم نزدم. حرفامونو قبلاً زدیم. فکر کردم کار مهمتری داری. رو به من کرد.

ــ بریم عزیزم.

چند قدم جلو رفتیم که بهزاد مکث کرد. برگشت سمت نازنینی که پشت قدمهایمان جا مانده بود.

ــ در ضمن از هومن تشکر کن.

نازنین مردد قدمی جلو گذاشت.

ــ به خاطر این گوهری که به زندگیم آورد.

چشم های به نفرت نشسته نازنین لحظه ای مات و چند ثانیه بعد با حرص روی هم کشیده شد.

***

بهزاد با آرامش رانندگی می کرد. ده روز از فوت بابا می گذشت و چشمه اشک من درست دو روز بعد که فهمیده بودم برای چه درگیر شده، خشک شده بود. دیگر عزادار نبودم. برای پدری که تنها دخترش را فروخته بود و برای جنازه اش هم نقشه می کشید دیگر عزادار نبودم. از خدا شرمم می شد، ولی امروز که سرم بین نگاههای مادر و دختر پایین دوخته شده بود دیگر افسوس نمی خوردم.

پشت دستم گرم شد. سرم را از شیشه گرفتم. بهزاد بوسیده بود. گرمای بوسه او بود که تنم را داغ می کرد.

ــ خانمم چرا تو فکره؟

جا به جا شدم. از حرف های هومن، از واقعیت تلخ زندگیم شرم داشتم.

ــ چیزی نیست.

دنده را عوض کرد. دوباره سکوت بینمان حرف می زد. گفته بود گوهر زندگی اش شده ام! راست گفته بود؟ یا خواسته بود دل نازنین را بیشتر بسوزاند؟

به نیم رخ همیشه جدیش خیره شده بودم. چرخید و نگاهم را غافلگیر کرد.

ــ عید بود که با اصرار بیتا از نازنین خواستگاری کردم.

دلم زیر و رو شد.

ــ موافقت کردند و قرار شد چند وقتی رفت و آمدمون بیشتر بشه. جلسه اول شرایط زندگیم که خودشون هم می دونستن رو دوباره گفتم. گفتم که سینا تا وقتیکه ازواج کنه با من زندگی می کنه. قبول کرد. اونم شرط گذاشت که درسش رو ادامه بده. وقتی بیتا پیشنهاد داد راضی نبودم. حسی به نازنین نداشتم ولی چند روزی که با خودم فکر کردم دیدم بدم نیست. حضور یه زن تنهایی من و سینا رو پر می کرد. یک ماهی گذشت. نازنین کم کم حرفهای جدید می زد. اینکه بریم آمریکا و بدتر از اون در مورد سینا نظر می داد. وقتی گفت که سینا چند وقتی هم پیش بیتا زندگی کنه خونم به جوش اومد. بحثمون بالا گرفت و نازنین چند روزی قهر کرد. کوتاه نیومدم. بهش گفتم زندگی با من یعنی حضور همیشگی سینا. اگه می تونی ادامه بدیم اگه نه بهمش میزنیم. یه شب که رسیدم خونه دیدم سینا روی پله حیاط نشسته. چشماش از شدت گریه پف کرده بود. نگران شدم ولی هر چی اصرار کردم چیزی نگفت. گفت حوصله ام سر رفته و این حرفها. شب پیش خودم خوابوندمش. نصف شب بود که تب کرده بود و هذیان می گفت. پاشویه اش کردم و بهش دارو دادم. صبح زودتر از من بیدار شده بود. باز هم گریه کرده بود. این دفعه جدی شدم. گفتم یا میگی چی شده یا دیگه نه من نه تو. پرید بغلم و شروع کرد گریه کردن. نازنین احمق سراغش طفل معصوم رفته بود. بهش گفته بود که دوست داره چند وقتی با بیتا زندگی کنه یا نه؟ بچه تا چند روز از کنارم جم نمی خورد. رفتم خونه خاله ام و هر چی از دهنم در میاومد بار نازنین کردم و همه قرار مدارا رو بهم زدم. از همون روز قطع رابطه کردیم. ولی هومن قضیه اش فرق داشت. از خیلی وقت پیش قول کارو گرفته بود. نخواستم روابط فامیلی تو روابط کاری دخیل بشه. هومن از بچگی کینه ای بود. ولی فکر نمی کردم تا این حد بتونه پیش بره.

دستش را روی پایم گذاشت.

ــ اینا رو باید بهت می گفتم.

با انگشتان دستش بازی کردم.

ــ سینا باهوشترین و مهربونترین پسر بچه ای که به عمرم دیدم. نمی تونم نازنین رو درک کنم.

به در خانه رسیدیم. کامل به سمتم چرخید.

ــ اینا رو گفتم که بدونی به خاطر پدرت نباید سرت رو پایین بندازی. نازنین خونواده خوبی داره ولی ذاتش با داشتن خونواده خوب عوض نمیشه. مهم خود تویی. ارزش هر انسان با قلب و فکر خودش محک زده میشه. پدرت هر چی که بوده، خوب یا بد، ربطی به تو نداره. تو باید همیشه به خاطر قلب پاکت سرت رو بالا بگیری.

بعد از ده روز لبخند روی لبهایم نشست. دلم خواست مطمئن شوم. با خجالت پرسیدم:

ــ اون حرفی که به نازنین گفتی، راست بود؟

لبخند زد.

ــ خودت چی فکر می کنی؟

ــ نمی دونم. دوست دارم واقعاً اینجوری باشه.

چشم های مهربانش روی صورتم نشست.

ــ من هیچ وقت دروغ نمی گم.

***

ــ باید ماشینو بزاریم همین جا. بیشتر از این جلوتر نمیره.

راست می گفت. کوچه باریک خادمی پورها را همه یا پیاده طی مسیر می کردند یا با اتوبوس کسی ماشین نداشت.

بهزاد ماشین را با فاصله کمی از دیوار پارک کرد. رو به من کرد و چیزی گفت.

قلبم به طپش افتاده بود. این کوچه تمام کابوس های من بود. این کوچه تنگ و باریک که انگار سالها پیش متروکه شده بود.

ــ مریم با توآم. پیاده شو حواست کجاست؟

با سستی پیاده شدم. دوست نداشتم بهزاد ببیند. کاش بهزاد همراهم نبود. چرا به اصرارهایم اهمیت نداده بود! قلبم درد می کرد. تمام عضلاتم درد می کرد. این کوچه خاکی یادآور زجرهای من بود.

بهزاد کنارم ایستاد.

ــ خونتون کدوم یکیه؟

کاش نمی آمدم. برای برداشتن تکه ای خاطره از مادرم کاش زخم های بخیه خورده را باز نمی کردم.

بهزاد آرامتر پرسید.

ــ چی شده؟ می خوای برگردیم؟

می خواستم و نمی خواستم. آرام به داخل کوچه قدم گذاشتم.

در رنگ و رو رفته مان از همین فاصله مشخص بود. دری که حتی رنگ نخورده بود. کوچکترین در این کوچه متعلق به مددی ها بود. مددی هایی که همان بهتر نسلشان سوخته بود.

با دست های لرزان کلید را از کیفم بیرون کشیدم. چه خوب که سر ظهر بود. نگاه تیزبین بهزاد به دست های بی قرارم بود. در لعنتی باز شد. نفسم گرفت. از دیدن حیاطی که خیلی وقت ها مأمنم بود. وقتی هایی که می خواستم بوی دود نگیرم. تابستانهایی که لباسهایم را همین بیرون، روی میخ بزرگ چنگ زده به دیوار می آویختم که دودی نشوند.

باید زودتر می رفتیم. چه خوب که خبری از اکبر آقا نبود. رو به بهزاد کردم.

ــ می خوام تنها برم داخل.

هنوز هم اندکی غرور برایم باقی مانده بود.

بهزاد انگار درد بی درمانم را فهمید که سری تکان داد.

ــ باشه همین جا منتظرم.

تک پله را بالا رفتم. در خانه قفل نبود. معلوم بود آخرین بار که این خانه را ترک کرده، حال خوشی نداشت.

داخل رفتم. اشک پشت چشمانم جمع شد. به یاد مادرم و آشپرخانه کوچکش که گوشه اتاق بود. نمی خواستم ببینم. بهزاد گفته بود که گذشته ها را خاک می کنیم. خاکشان می کردم.

اشک روی صورتم راه باز کرد و بی توجه به وضع نابسمان هال به سمت اتاق مشترکم با مامان قدم تند کردم. نرسیده به اتاق در حیاط به صدا در آمد. راه رفته را برگشتم و نگران توی حیاط سرک کشیدم.

مردک پیر بود. اکبر آقایی که قرار بود شوهرم شود. بو کشیده بود. به همین زودی سر و کله اش پیدا شده بود. روی تک پله ایستادم. نگاه چندش آورش روی صورتم نشست.

ــ مثل که متوجه نشدید. امرتون رو بفرمایید.

نگاه حرصی پیرمرد به من بود.

ــ پس بالاخره سر و کله ات پیدا شد دختر غلام.

بهزاد به سمتم چرخید.

ــ برو تو. زود وسایلت رو جمع کن.

عقب گرد کردم.

ــ اومدم دنبال هشت ماه کرایه خونه عقب افتاده ام.

بهزاد چهره در هم کشید.

ــ کرایه خونه ات پیش زن من نیست. بهتره بری بیرون.

پیرمرد فریاد کشید:

ــ همین الان کرایه خونه منو میدید یا همه محل رو میریزم اینجا.

بعید نبود. از این پیرمرد هیچ چیز بعید نبود.

بهزاد به بازویش چسبید و حرصی گفت:

ــ کرایه خونه ات چقد میشه مردک؟

دوباره به من اشاره کرد.

ــ برو تو من الان میام.

و دستش را کشید و از حیاط خارج شدند.

روسری سفید مامان را تا کردم. هیچ وقت سر نکرده بود. گذاشته بود برای عروسی من. بو کشیدمش و با عجله سمت کتابهایم رفتم. همه کتابهایی که برای کنکورم به درد بخور بودند جدا کردم. نگران شدم. بهزاد چرا دیر کرد؟

کتابها و چند قلم از وسیله های مامان را روی پله گذاشتم.

یادم آمد که همین دیروز حکم هومن را داده بودند. قتل غیر عمد. همان که بهزاد پیش بینی کرده بود. بهزاد گذشته بود. از مزاحم تلفنی اش. از پاپوشی که برایش درست کرده بود. و در مورد تصمیم من چیزی نگفته بود. هیچ حرفی نزده بود برای دیه ای که تعیین شده بود. فقط گفته بود تصمیم به عهده خودم است.

خواستم سری به کوچه بزنم. نگران بهزاد بودم. پیرمرد آبرویی نداشت و به راحتی با آبروی هر کسی بازی می کرد.

به سمت در قدم گذاشتم که در حیاط به آرامی باز شد.

ــ مریم خانم؟

با شنیدن صدای مردانه آشنایی با کنجکاوی به در حیاط نگاه کردم. خدای من علی بود با ته ریش زیادی که سنش را بالا نشان می داد.

ــ مریم خانم برگشتید؟

تنه اش را داخل تر کشید. چشمهایش روی کتابهای روی پله افتاد.

جدی تر پرسید:

ــ کجا بودید اینهمه وقت؟ سراغتون رو از پدرت گرفتیم جواب درست و حسابی بهمون نداد. هر کسی یه چیزی میگه.

و دوباره نگاهش به سمت وسایل روی پله افتاد. با تردید پرسید:

ــ جایی میرید؟

و یکباره نگاهش به صورتم کنجکاو شد.

کیفم رو با دستپاچگی از روی پله برداشتم.

ــ من ازدواج کردم.

ــ چی؟ ازدواج؟ با کی؟ شوخی می کنید؟

ــ امری بود جناب؟

بهزاد بود. با اخم به علی خیره شده بود.

علی با تعجب براندازش کرد. بی توجه به بهزاد دوباره نگاهش صورتم را کاوید.

ــ مریم تو ازدواج کردی؟

خانمش را که برداشت، بهزاد به یکباره یقه اش را چسبید.

ــ یکبار دیگه اسم زن منو بیاری دندوناتو خورد می کنم بچه.

به سمتش دویدم.

ــ بهزاد ولش کن. یکی از همسایه هامونه.

سرش را به تندی سمتم چرخاند.

ــ برو تو ماشین.

از فریادش عقب پریدم.

پاهایم به زمین میخ شد.

یقه علی را رها کرد و دوباره داد زد:

ــ نشنیدی چی گفتم؟

علی هنوز ماتش برده بود.

از کنارشان گذشتم و خودم را توی کوچه پرت کردم.

از پشت شیشه ماشین دیدم که علی با شانه هایی افتاده بیرون آمد. نگاهش به سمت ماشین کشیده شد و سری از سر افسوس بود یا چه! برایم تکان داد. سرم را پایین گرفتم. خجالت کشیده بودم. از دادی که بهزاد سرم کشیده بود.

بهزاد برگشت. با کتابهایی که همه را بغل گرفته بود. نگاهش نکردم. سرم داد زده بود و دل نازک شده ام شکسته بود. به مهربانی که عادت کنی، دلت نازک می شود و با تلنگری شکسته می شود.

کتابها را با حرص روی صندلی عقب گذاشت. کیفم را باز کردم و دست کشیدم به روسری مامان و نفس گرفتم.

پشت فرمان نشست و در ماشین را محکم کوبید.

ــ چی می گفت این یارو؟

ــ هیچی نمی گفت. همسایه رو به روییمون بود. نگران شده بود.

ــ غلط کرده سرشو همینطور انداخته پایین اومده تو.

چیزی که نگفتم دنده عقب گرفت و از کوچه خارج شد.

می خواستم بپرسم با اکبر چه کرد اما دوست نداشتم حرفی بزنم.

تا خود خانه حرفی نزدیم. دیگر عصبانی نبود اما من هم لج کرده بودم. هر از گاهی نیم نگاهی به نیم رخم می کرد و دوباره به رو به رو خیره می شد.

بی هیچ حرفی پیاده شدم و در عقب را برای برداشتن کتابهایم باز کردم.

ــ برو زنگو بزن. خودم میارمشون.

زنگ که زدم سینا پشت در بود و بلافاصله در باز شد. با دیدن قیافه پکرم لبخندش جمع شد.

***

تقویم رو به رویش بود و با دقت روی کاغذ چیزهایی می نوشت. بی حوصله کنار سینا نشسته بودم. به غیر از چند کلام بله و خیر چیزی میانمان رد و بدل نشده بود.

ــ مریم بیا اینجا. برنامه رو برای خودم که نمی نویسم.

قهر کرده بودم. کنارش نشستم و به جدولی که روی برگه بزرگی کشیده بود نگاه کردم.

به صورتم که خیره شد سرم را پایین گرفتم.

ــ نظری نداری؟

ملایم برخورد می کرد ولی من دلم گرفته بود.

آرام گفتم:

ــ نه خوبه. ممنون.

***

روی تخت دراز کشیده بودم. بهزاد بالای سر سینا ایستاده بود تا مسواک کند. لباس خواب حریری که چند روز پیش خریده بودیم را تنم کرده و پشت به سمت بالشش دراز کشیده بودم. اصلاً دلم می خواست کمی بدجنس باشم.

با بسته شدن در اتاق خودم را به خواب زدم. قدمهایش بعد از کمی مکث دوباره نزدیک شدند.

روی تخت دراز کشید. و من بیشتر نقش خواب زدگی را بازی کردم. چند دقیقه که گذشت به این فکر کردم که انتظارم بی ثمر بود. بهزاد اهل ناز خریدن نبود. آه کشیدم. چه خوش خیال بودم.

دستش از پشت بغلم کرد.

ــ من که می دونم خواب نیستی.

به سمتش کشیده شدم.

ــ نبینم خانمم قهر کرده باشه.

باید باز هم می گفت. کافی نبود.

پشت گردنم داغ شد.

ــ دلت میاد بغلم نخوابی؟

لبخند زدم. او که نمی دید.

ــ خیلی خب معذرت می خوام که سرت داد کشیدم. اون پیرمرده اعصابم رو خورد کرده بود.

کمرم را قلقلک داد. ناخودآگاه خنده ام گرفت.

ــ ولم کن. خوابم میاد. تو هر وقت اعصابت خورده دادش رو سر من می کشی.

به یکباره دستش را کشید.

ــ دستم خشک شد تو هوا.

می دانستم منظورش چیست. ندیده می دانستم که دستانش را به دو سمت باز کرده بود. نفسی گرفتم و به سمتش چرخیدم.

ابروهایش با شیطنت بالا پریدند.

ــ میدونی نمی تونم بدون تو بخوابم هی ناز بکن. از کی تا حالا بدجنس شدی؟

***

دو سال بعد

کلید را که چرخاندم ماشین و سرنشینانش یک متر به جلو پریدیم. شلیک خنده سینا بلند شد. با حرص به سمتش برگشتم و گفتم:

ــ نخند سینا. حواسمو پرت می کنی.

بهزاد در ماشین را باز کرد.

ــ اینجوری نمیشه. سینا بیا پایین.

دلم ریخت.

ــ بهزاد نرو. تو پیشم نباشی استرس می گیرم.

از پنجره به سمتم خم شد و با دست به انتهای کوچه اشاره کرد.

ــ من و سینا میریم سر کوچه منتظر می مونیم. تو هم با تمرکز و بدون هیچ استرسی استارت بزن و بیا ما رو سوار کن.

ابروهای سینا با شیطنت بالا پریدند.

قبل از اینکه اعتراضی کنم به سمت سر کوچه حرکت کردند.

با حرص روی دنده کوبیدم.

ــ چرا حواسم به این نبود.

به سر کوچه و به مرد و پسری که تمام زندگیم شده بودند خیره شدند. مَردم به تک تک قول هایش، مردانه عمل کرده بود. کمکم کرده بود که دانشگاه قبول شوم. حقوق انتخاب نکرده بودم و روانشناسی انتخاب اولم بود. ترم سوم بودم و با بالاترین معدل دانشجوی برتر شده بودم. فرمان را بین دستهایم فشردم. ماشین اهدایی بهزاد بود. خوشی های خانه بهزاد قلبم را صیقل داده بود. دیگر کینه ای نداشتم. نه از پدرم. نه از هومن که همان دو سال پیش به گرفتن دیه هم راضی نشده بودم. هومن به سه سال حبس محکوم شده بود. دیگر از مریم خجالتی خبری نبود. دیگر از مریم خادمی پورها خبری نبود. همه چیز در من تغییر کرده بود. بهزاد با خوبی هایش با مهربانی های بی دریغش، با تشرهای گاه گاهش از من چیزی ساخته بود که همیشه آرزو داشتم. به دست های گره کرده دور سینه اش نگاه کردم. نباید ناامیدش می کردم. دنده را خلاص کردم و با اطمینان سوییچ را چرخاندم. به سر کوچه که نزدیک شدم بهزاد و سینا برایم دست می زدند.

بازو به دور گردنم از مهر حلقه کن

بر آسمان بپاش شراب نگاه را

بگذار از دریچه چشم تو بنگرم

لبخند ماه را

م. هوشنگی

پایان نهایی :  بهمن 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member131761.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member53156.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member219990.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com