نام کتاب :  تاوان دلتنگی

نویسنده : یاسمن ملکان کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Sepid  کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Sepid  کاربر انجمن نودهشتیا

خلاصه:

دختری مغرور که دست نیافتنی بودن را افتخار می داند،عشقی عمیق و بی نظیر را پس می زند تا بازنده نباشد غافل از اینکه خودش گرفتار این عشق است...دلتنگ می شود!! اما در این دنیا هیچ چیزی بی حساب و کتاب نیست...این پس زدن تاوانی دارد به نام پس زده شدن...تاوانی برای دلتنگی!

مقدمه:

دلتنگی یعنی همان مکث طولانی موقع گفتن نامش،

دلتنگی یعنی طعم تلخ ثانیه هایی ک آهسته آهسته از جلوی چشمانت می خزند ، 

دلتنگی یعنی خیابانی که می رود و می رود و آخرش هم به هیچ جایی نمی رسد جز نگاه تو... 

دلتنگی یعنی صبح هایی که در انتظار شب نشسته ای و شب هایی ک در انتظار صبح... 

دلتنگی حال یخ بسته ی این روزهای من است... 

دلتنگی آن تکه ابر سیاه است که توان باریدن ندارد... 

دلتنگی یعنی نیستی کنار روزهایم...

دلتنگی یعنی آسمان هم نمکدان زخم های قلبت

دلتنگی یعنی ثانیه های مات شده،لحظه های جادو شده

وهر تپش قلبت که به جای مرگ

به او نزدیکتر می شود.

یک فنجان قهوه ی تلخ برایم کافی است...

برای فهمیدن طعم تلخ دلتنگی...

و اینجا تلخی طعم تاوان توی ذوق می زند...و طعم دلتنگی اینجا از قهوه هم تلخ تر است

فصل اول

صدای ویبره گوشیم که چند دقیقه ای می شد روی میز خودکشی می کرد دوباره بلند شد بالاخره چشم از آینه برداشتم و بدون اینکه به شماره نگاه کنم جواب دادم:

بمیری پگاه چته یک ساعته من و بستی به زنگ؟

صدای جیغش باعث شد یکم گوشی رو از گوشم دور کنم

-نه که تو یه دونشو جواب دادی!بابا یه مهمونی ساده س چقدر لفتش میدی آخه!

یه مهمونی ساده!

 دوباره زل زدم به آینه...به موهای لخت و بلند مشکیم که شلاقی ریخته بودمشون دورم!

به چشمای کشیده و وحشی مشکیم با ابروهایی که کاملا به چشمام میومدن

بینی قلمی و گونه هایی برجسته ولب های کوچک اما قلوه ایم! 

به چهره خودم در آینه لبخند زدم،همیشه از این چهره شرقی به شدت راضی بودم

صدای پگاه که اسمم رو پشت هم صدا می کرد من و ازخودم بیرون کشید

-رونیا اگه تا یک ربع دیگه اینجا نباشی من تنها میرم

بی توجه به حرفش گوشی رو قطع کردم برای بررسی نهایی خودم رو در آینه نگاه کردم

 عطرم رو روی خودم خالی کردم،

پالتوی قهوه ایم رو پوشیدم و شال به دست حرکت کردم

پگاه که جلوی درشون منتظر ایستاده بود دوید سمت ماشین و هنوز وارد نشده شروع کرد به غر زدن:

آخه من از دست تو چیکار کنم با این...

اما با نگاه کردن به من حرفش نصفه موند

-بی شرف چقدر خوشگل شدی تو!!

با لبخندی محو به خودم در آینه ماشین نگاه کردم و حرکت کردم

-میگم خانوم تشریف نیاوردن خونه ما باهم حاضر شیم نگو میخواست تک خوری کنه

با صدای بلند به حرفش خندیدم و راهنمای راست رو زدم

-تک خوری چیه دختر!همه پسرای اونجا مال خودت،اصلا نوش جونت

-البته به جز آراد جونت!

با شنیدن اسمش دست و پام و گم کردم و کاملا بی ربط پرسیدم:

یعنی اونم میاد؟

پگاه با نگاهی مشکوک گفت:

یعنی تو نمیدونستی و این همه شیک و پیک کردی؟!

از تو کیفش آینه ش رو برداشت و مشغول بررسی چتری هاش شد و گفت:

تازه تو این یک سالی که نبودی پای ثابت همه مهمونی ها بود

بعد از این همه اشتیاق واسه دیدنش دوباره ترس افتاد تو دلم...ترس از دیدنش...ترس از برگشتنم...ترس از روبه رو شدن

اما دیگه دیر شده بود واسه پشیمونی! 

با رسیدن به مقصد پالتوهامون رو تحویل مستخدم دادیم

 پگاه جلوتر از من حرکت می کرد و حرف می زد یکم که رفت جلو متوجه شد من هنوز همونجا ایستادم برگشت سمتم و گفت:

-چرا نمیای پس؟؟

یکم اومد جلوتر و با صدای جیغ خفه ای گفت:

-یا باب الحوائج تو چرا عین میت شدی؟؟

با اخمی ساختگی سعی کردم حفظ ظاهر کنم...

در خودم دنبال اعتماد به نفس فوق العاده م گشتم اما جز ذره ای چیزی نصیبم نشد! 

پاهام قدرت حرکت نداشتن انگار! خواستم برگردم، خواستم فرار کنم که پگاه مانعم شد و هلم داد تو سالن

نفسم رو با صدا دادم بیرون، به محض ورودم چند نفری با نگاه خیره برگشتن سمتم

 یکم از اعتماد به نفسم برگشت

 اما بین اون همه نگاه دنبال یه نگاه آشنا گشتم دنبال دو تا چشم قهوه ای جذاب، با همون برق خاصش...با همون نگاه تبدار...

-رونیا خودتی؟!!!

به سمت صدا برگشتم...بردیا!

-باورم نمیشه! کی برگشتی دختر؟اصلا چرا بی خبر گذاشتی رفتی؟کجا رفتی؟کی برگشتی؟

از سوال های پشت سر همش خنده م گرفت

-یه نفس بکش بعد سوال بعدی رو بپرس!جوابشم که نمیخوای انگار!

-هنوز مثل اون موقع ها زبون درازی! پگاه خانوم یه لحظه دوستتون رو ازتون قرض می گیرم

منتظر جواب پگاه نشد و دستم و کشید برد یه گوشه دنج سالن

-خب بشین و بگو چه کارا کردی تو این مدت؟خیلی بی معرفتی رونیا

-بی معرفت نیستم مجبور بودم برم الانم برگشتم چون من مال اونجا نیستم...زندگی تو غربت اونم تک و تنها کار من نیست

-بعد رفتنت از آراد سراغت و گرفتم که مثل همیشه زد تو برجکم

می خواستم ازش بپرسم کجاس؟نیومده؟اما ترجیح دادم ساکت بمونم و غرورم و حفظ کنم...

چشمام داشت تو کل سالن می چرخید و حرفای بردیا رو که بدون مکث می زد و نمی شنیدم 

این بار دستم توسط پگاه کشیده شد که گفت:

-دیگه بسه بردیا،بذار نوبت به بقیه برسه رونیا هنوز هیچ کس و ندیده! و دم گوشم  آروم گفت:

مثلا تولده مهلائه! بدنیس جای چشم چرونی بری یه تبریک بهش بگی!

رفتیم پیش مهلا و کادوش رو دادم و اونم کلی ازم گله گی کرد، شیوا که وارد مهمونی شد با دیدنم یه جیغ بنفش کشید و گفت:

-ورپریده تو کی برگشتی؟؟

تو این یک هفته ای که اومده بودم ایران جز پگاه کسی رو ندیده بودم و حالا باید شنیدن این سوال تکراری رو به جون می خریدم! ماشالا دوستای منم که همه جیغ جیغو!

با شیوا و پگاه رفتیم تو مرکز پیست رقص اما چشمای من هنوزم در حال چرخش بود! 

نمیدونم چرا امشب نمیتونستم کنترلشون کنم...

بی اراده دنبال چشمای مهربون اون می گشتم و توجهی به چرت و پرتای پگاه و شیوا نداشتم!

 نمی یومد...انگار قرار نبود بیاد و من الکی به دلم صابون زده بودم،الکی امیدوار شده بودم به دیدنش...

با یه حسرت عمیق رفتم سمت نزدیک ترین کاناپه که دوتا چشم قهوه ای از دور توجهم رو جلب کرد!

 همون نگاه گیرا،همون لبخند!

 منم با لبخند چشمای امیدوارم رو دوختم بهش تا من و ببینه تا دوباره زل بزنه تو چشام اما بزرگ ترین شوک زندگیم بهم وارد شد!

 یکدفعه تمام امید از تو چشمام سر خورد بیرون و شد اشک...یکدفعه زانوهام سست شد...

قدرت از همه وجودم رفت دستم و گذاشتم به لبه کاناپه که از افتادنم جلوگیری کنم،که نیفتم و نشکنم...که داغون شدنم و کسی نبینه!

 دیگه دلم نمی خواست من و ببینه حالا که تنها نبود...

حالا که یه دختر شبیه عروسکای اروپایی آویزون بازوش بود...یه دختر مو بلوند لعنتی!

سرم گیج رفت چشمام و بستم

"چشام و بستم تا نبینم قلبت سهم کی داره میشه،چشاتو وا کن تا ببینی قلبم بی تو آواره میشه"

با حلقه شدن دستی دور بازوم چشمام و باز کردم

بردیا هم غمگین بود...غمگین نگاهم می کرد...غمگین بهم لبخند زد و غمگینانه دل می سوزوند...

من از این ترحم بیزارم...از این نگاه بردیا...از لحن دلخورش که گفت:

-خیلی چیزا عوض شده رونیا

و با یه حرکت سریع من و برد تو پیست رقص...دستم و گرفت و گذاشت رو شونش

-من عادت کردم رونیای قوی رو ببینم

دستش و گذاشت رو کمرم و وادارم کرد تو رقص همراهیش کنم

-داره نگاهت میکنه! سعی کن لبخند بزنی! آراد هم رونیای مغرور و دوست داشت

بی اراده و خیلی تابلو برگشتم نگاهش کردم،با لبخند و ابروهای بالا رفته زل زده بود بهم...

تو نگاهش یه رنگ خاص بود...رنگ نادیده گرفتن...رنگ بی تفاوتی...رنگ تمسخر!!

 از همین فاصله هم به راحتی تمسخری که تو چشماش موج می زد می دیدم! 

دستپاچه شده بودم و اون اینو به خوبی فهمید!

 با یه پوزخند روشو ازم برگردوند و رفت سمت میز نوشیدنی ها!

 با دوتا گیلاس پر شده رفت سمت عروسکش...

عروسکی که دلم میخواست با ناخنام چشماش و دربیارم...موهاشو بکنم...سرش و از بدنش جدا کنم!

 با لبخند نوشیدنی رو داد دست عروسکش!

 حس کردم الانه که قلبم بایسته! دستش و گذاشت دور کمرش...دستم و گذاشتم رو قلبم! سرش و برد نزدیک صورتش...سرم و انداختم پایین! آهنگ تموم شد

بردیا با گفتن:

-مرسی بابت رقص

تنهام گذاشت!دوباره حس غربت و داشتم...حس تنهایی،حس بی کسی!

آهنگ تموم شده بود و من مثل آواره ها هنوز وسط وایساده بودم! بی هیچ فکری...حسی...عکس العملی!

انگار قلبم که هیچ،مغزم هم از این شوک وارد شده در امان نبود...دنبال رویایی می گشتم که تعبیر نشد...رویای بی سرانجام من...تموم شدن یه رویا...دنیای بی رویا...!

"دنیا رو بی تو نمی خوام یه لحظه دنیا بی چشمات یه دروغ محضه"

پگاه اومد وایساد کنارم

-قربونت برم چرا مثل دیوونه ها بی حرکت وایسادی این وسط!!

فقط نگاهش میکنم

-نباید میذاشتم بیای...من و ببخش عزیزم،نتونستم بهت بگم این چند تا مهمونی آخر و هر دفعه با یه نفر اومده!

هر دفعه با یه نفر!!! یعنی آراد رسیده به هرز پریدن! 

خوبیش اینه که این هردفعه با یه نفر بودن یعنی عاشق کسی نیس...

یه لبخند مسخره دوباره جا خوش کرد رو لبام،راه افتادم برم که با صدای پگاه برگشتم سمتش

-کجا میری دوباره؟امشب یه چیزیت میشه ها،تک پر شدی!

با سر اشاره کردم به میز نوشیدنی ها...اونم دنبالم اومد

دنبال یه چیز خاص گشتم...گیلاسم و تا نیمه پر کردم که با چشمای گرد شده پگاه مواجه شدم

-واقعا میخوای مشروب بخوری؟تو که بدت می اومد!

خودمم نمیدونستم چه مرگمه...تو این یک سالی که تو غربت بودم هم نشده بود برم سراغ این چیزا...دنبال آراد گشتم،سرش با همون دختره گرم بود

گیلاسم و به لبم نزدیک کردم،یه آهنگ غمگین تو فضا پر شده بود...یه نفس سرکشیدم

"نگفته بودی بی تو فرق داره شبای من با یه آهنگ غمگین"

از تلخیش قیافم رفت تو هم،دوباره گیلاسم و پر کردم...آراد نبود،دختره هم نبود!

سرم و چرخوندم که ببینم کجا رفتن که یهو لیوان از دستم گرفته شد!!

 آراد و دیدم کنارم... چند بار پلک زدم که ببینم خوابم یا بیدارم اما انگار بیدار بودم!

 اخم آراد واقعی بود...مشروب رو خالی کرد تو گلدون! 

بی اختیار یه لبخند محو اومد رو لبم...اخماش بیشتر شد...

لیوان و گذاشت تو دستم که هنوز بلاتکلیف رو هوا مونده بود! رفت...

با عجز صداش کردم: آراد...

خودم از لرزش صدام دلم واسه خودم سوخت! سرجاش متوقف شد اما برنگشت

فقط آروم گفت: چرا برگشتی؟

پوزخند زدم...امروز همه با ذوق ازم پرسیدن کی برگشتی اما تنها انگیزه برگشتنم تنها دلیل اینجا بودنم بهم میگه چرا برگشتی!!

نتونستم بگم به خاطر تو...نتوستم بگم واسه دیدن تو،واسه داشتن تو...

میخواستم اما نمی تونستم،بغضی که چنگ زده بود تو گلوم نمی ذاشت...

بغضی که می گفت اگه حرف بزنم میشکنه...اگه سکوت نکنم اشکام جاری میشه، اومد وایساد روبه روم...درست تو یک قدمیم! 

بوی عطرش پر شد تو ریه هام، استرس مانع این شد که نفس عمیق بکشم تا عطرش و در خودم ذخیره کنم...تو نگاش هیچی نبود جز سردی! 

دلم گرفت از این نگاه بی تفاوتش...از مهم نبودنم! انگار فکرم و خوند که گفت:

-اشتباه کردی برگشتی! اینجا کسی منتظرت نبود...لااقل من نبودم!دلم نمی خواست دوباره ببینمت الانم سعی کن زیاد دو رو برم آفتابی نشی

مکثی کرد و به اون دختر نگاه کرد و با لبخندی بدجنس ادامه داد:

میدونی...روژان دوست نداره من و با دختری ببینه دلم نمیخواد عشقم اذیت شه

اشکای لعنتیم رو که سرازیر شده بودن پاک کردم و نگاه کردم تو چشماش، چقدر چشمای دوست داشتنیش غرق نفرت بود...

"امشب چقدر چشای تو بی رحمه"

خواستم چیزی بگم اما صدام تو گلوم خفه شد،خواست بره که دستش و کشیدم

با خشونت دستم و پس زد...زانوهام سست شد...نشستم،زانو زدم! منه مغرور...منه خودخواه!

دیگه نتونستم این خاری و تحمل کنم...پالتوم و برداشتم و رفتم...صدای هق هقم پر شد تو ماشین...شیشه رو کشیدم پایین و جیغ زدم...از ته دل،با تمام وجود! جیغ زدم که تمام دردام،تمام غصه هام با جیغام پرت شه بیرون...انقدر جیغ زدم که بی صدا شدم! بی صدا شکستم...بارون نم نم می بارید...آسمون هم دلش گرفته انگار...مثل دلم من...

ماشین و پارک کردم و پیاده شدم،بارون هر لحظه شدید تر می شود و من خیس تر...

خیس تر از عشقی که امشب نابود شده بود...از دست رفته بود! من این از دست رفتن رو با چشمای خودم دیدم...من این از دست رفتن رو مقصرم!

قدم میزدم و فکر می کردم،دیگه اشکامم خشک شده بود و با بی تفاوتی قدم میزدم... ذهنم پر از فکرای گذشته بود،احساس لرز کردم...مثل موش آب کشیده شده بودم

رسیدم خونه،تازه یادم افتاد ماشین و همونجا گذاشتم و اومدم! دست کردم تو جیبم که کلید در بیارم

اَه لعنتی! کیفم تو ماشین جا مونده بود...گوشی و کلید هم توش بود! 

به ساعتم نگاه کردم، حتما الان مامان اینا هم خوابن...دلم نیومد با زنگ زدنم بترسونمشون مخصوصا با این قیافه و حال زارم!

برگشتم برم که خوردم به یه جسم سخت! دستم و گذاشتم جلوی دهانم که جیغ نزنم

بردیا رو دیدم که حالا چسبیده بهش ایستاده بودم...نفس حبس شده م رو بیرون دادم

چشماش از عصبانیت به خون نشسته بود...با صدایی که سعی داشت بلندیش رو کنترل کنه گفت:

-کدوم گوری رفتی؟هان؟

تا حالا بردیا اینجوری باهام حرف نزده بود،بغض دوباره اومد سراغم... دستم و کشید و برد تو ماشینش...بعد چند دقیقه سکوت گفت:

-پگاه و شیوا هم تا الان اینجا بودن فرستادمشون برن...انقدر بی فکری که نمیگی نگرانت میشیم،نکردی اون گوشیت و جواب بدی صد بار بهت زنگ زدیم

خواستم بگم که گوشی تو ماشین موند و ماشین و کجا گذاشتم اما ادامه داد:

-بهت گفتم به خودت مسلط باش ... گفتم بخند ... آراد ارزششو نداره! این آراد ارزششو نداره،آرادی که دیگه اون آراد سابق نیس...دیدیش که؟ یا کور بودی و ندیدی اون دختر رو باهاش؟؟

رونیا تو حیفی،اگه برگشتی که اون و به دست بیاری باید بهت بگم اشتباه کردی...اشتباه اومدی دختر جون،اشتباه!

ظرفیتم واسه تحمل واقعیت ها،واسه حرف شنیدن، واسه سرزنش شدن پر شده بود،حداقل واسه امشب!

با صدایی که خودمم به زور شنیدم گفتم:

لطفا من و بذار دم ماشینم

***

صدای آهنگ بلند شد،یه آهنگ شاد و کر کننده! با چشمای بسته سعی کردم گوشی رو از رو عسلی کنار تخت بردارم با کلی تلاش گوشی اومد تو دستم... حالا سعی داشتم آلارم و قطع کنم و گوشی و گرفتم جلوی چشمای بسته م! وقتی دیدم صدا از گوشیم نیست تازه یادم اومد که من اصلا آلارمی تنظیم نکرده بودم! 

چشمام و به زور باز کردم که با نیش باز پگاه مواجه شدم،یکم ترسیدم اما به روم نیاوردم چشمام و دوباره بستم و گفتم:

-قطعش کن اون وامونده رو! نمیبینی خوابم؟

بی توجه به حرفم صدای آهنگ و زیادتر کرد و با لحن لوسی که ازش بعید بود گفت:

-سلام لیدی

-درد و لیدی! اول صبح اینجا چیکار میکنی تو؟

-کور شده ی عزیزم اولا که صبح نیست و لنگ ظهره ثانیا بنده بهتون افتخار دادم و تشریف آوردم منزلتون گفتم شاید بخوای واسه کار دیشبت عذرخواهی کنی،حالا ناهار چی دارید؟

-خواب دیدی خیر باشه! من عذرخواهی کنم؟اونم از تو؟!!!

-لیدی عزیزم میدونم خجالت زده ای اما نمیخواد قایمش کنی...از اخلاق خوش منم سواستفاده نکن پاشو دستم و ببوس که یهو دیدی جفت پا پریدم تو حلقت، اگه معذرت بخوای می بخشمت...نگفتی ناهار چی دارید؟

همزمان با گفتن این حرف دستشو گرفت جلوی صورتم که کنارش زدم و از تخت اومدم پایین،رفتم تو سرویس بهداشتی اتاقم دست و صورتم و شستم و رو به پگاه گفتم:

-شنیدم دیشب افتاده بودید دنبال من؟

-خدا از کسی که اینو گفته نگذره،من چشم و گوشم بسته س خواهر...ما دنبال ناموس مردم نمیفتیم اصلا تو مرام ما نیس،راستی ناهار چی دارید؟

-زهر مار داریم

و بهش چپ چپ نگاه کردم که برام شکلک درآورد...

رفت سراغ کتابخونه م و دیوان حافظ رو آورد چشماش و بست و زیر لب یه چیزایی گفت و یه صفحه رو باز کرد 

از دیدن حالت های صورتش که لحظه به لحظه تغییر می کرد خنده م گرفت! با چهره ای گرفته کتاب رو بست و گفت:

-قربون حافظ برم باز حرف بی ربط زد!بی خود نیس بهش میگن حافظ دیوانه!

با صدای بلند خندیدم اما اخمی ساختگی کردم و گفتم:

-این چه طرز حرف زدنه؟درضمن اونم دیوان حافظه نه حافظ دیوانه!

این بار اون بهم چپ چپ نگاه کرد و گفت:

-جون پگاه یه سوال بپرسم راستش و میگی؟

مردد نگاهش کردم که گفت:

-ناهار چی دارید؟

دنبالش کردم و اونم سریع از اتاق رفت بیرون و رفت تو آشپزخونه پشت مامانم پناه گرفت و بریده بریده گفت:

-خاله این میخواد من و بزنه

مامان خندید و روبه من گفت:

-علیک سلام،ساعت خواب؟

باخنده گفتم:

-ببخشید سلام،این دیوونه که واسه آدم حواس نمیذاره!

مامان آهی کشید و گفت:

تو این یک سال صدای خنده تو خونه نمی اومد،سخت بود

رفتم بوسیدمش و پگاه هم که دید کاریش ندارم با خیال راحت رفت سراغ گاز در قابلمه رو باز کرد،بو کشید و گفت:

-به به آش رشته،دستت درد نکنه خاله

مامان با لبخند نگاش کرد و گفت:

سفارش خودت بود دیگه که عالی هم بود خیلی وقته  آش نخوردیم

با حرص گفتم:

خاک تو گورت کنن پگاه،تو خودت سفارش دادی و هی از من می پرسی ناهار چی دارید؟

-آخه دیدم چشمات که از کار افتاده کر هم که شدی به حمدال... میخواستم ببینم بینیت هم خرابه یا نه،آخه بوی آش کل خونه رو برداشته بود که دیدم آره خرابه

چپ چپ نگاش کردم که قیافش و شبیه گربه تو شرک مظلوم کرد

بابا که اومد خونه با شوخی های پگاه ناهار و خوردیم و رفتیم تو اتاق من

بی مقدمه پرسیدم:

-دیشب که من رفتم آراد فهمید؟

با سوالم یاد دیشب افتادم و حالم گرفته شد، پگاه یه گاز به سیب تو دستش زد و گفت:

اونجوری که تو با گریه گذاشتی رفتی همه فهمیدن،من و بردیا اومدیم دنبالت هرچی صدات کردیم نشنیدی بعدم که هرچی زنگ زدیم جواب ندادی

-آراد هنوز اون آموزشگاه رو داره؟

سرش و به نشونه مثبت تکون داد

-پاشو حاضر شو بریم

-کجا؟؟؟

***

دیشب تا نزدیکای صبح نخوابیدم و اشک ریختم،بیدار موندم و فکر کردم...تصمیم گرفتم! بی محلی های آراد،بی تفاوتیش نمیتونه باعث بشه که ازش دست بکشم...

اومدم که جبران کنم و همه اینا رو هم پیش بینی می کردم پس نمیتونم کم بیارم،نمیتونم جا بزنم...

دیگه نمیخوام اون رونیای مغرور باشم دیگه رونیای سابق رو دوست ندارم...

رونیای جدید دیگه غرور نداره...عشق داره،احساس داره...یه احساس خاص،یه احساس قشنگ،یه احساس واقعی

"احساس من به تو دست خودم نبود"

پامو فشار دادم رو گاز و همه استرسم و روش خالی کردم...

پگاه کلافه کنارم نشسته بود،کم پیش می یومد پگاه ساکت بشینه اما وقتی ساکت بود یعنی فکرش مشغول بود

-رونی کجا داری میری؟نگو که داری میری سراغ آراد

یه نگاه به چهره ی پر از استرسش انداختم و گفتم:

باید تکلیفم معلوم شه...خسته شدم از این احساس یا قبولم میکنه یا اینکه ردم میکنه و منم احساسم و میکشم....اگه من و نخواد هم حداقل از این بلاتکلیفی درمیام...من معلقم پگاه،رو هوام باید خودمو پیدا کنم

جلوی در آموزشگاه نگه داشتم پگاه مردد نگام کرد و گفت:

-اگه به کاری که داری میکنی مطمئنی که من همین جا تو ماشین منتظرتم، اما اگه فکر میکنی ممکنه آسیب ببینی بیا همین الان برگردیم

بهش لبخند زدم...سوییچ و دادم دستش و رفتم داخل

جلوی در آسانسور یک لحظه ایستادم و خواستم برگردم...انگار خیلی هم به تصمیمم مطمئن نبودم...

رونیای مغرور رو چه به این کارا! به این غرور شکستن ها! اما عزمم و جزم کردم و رفتم بالا... رو به منشی گفتم:

-آقای یکتا تشریف دارن؟

سرش رو که تو دفتر بود بلند کرد و سرتا پام و برانداز کرد

-از آشناهاشون هستید؟

به تکان دادن سر اکتفا کردم

-سر کلاس هستن،چند دقیقه دیگه تموم میشه...میخواید صداشون کنم؟

-نه منتظرشون میمونم

نشستم رو صندلی و به در و دیوار که پر از پوسترهای موسیقی بود نگاه کردم

از نزدیک شدن بوی عطرش حدس زدم الانه که بیاد بیرون و اومد

تا در و باز کرد گفت: خانم سعیدی کلاس بعدی...

اما چشمش به من افتاد و حرفش نصفه موند

قبل از اینکه از شوک دربیاد سریع گفتم:

-باید باهاتون صحبت کنم آقای یکتا

یه لحظه فکر کردو رفت تو جلد تمسخرش،دوباره خنده پاشیده شد تو اون چشماش! 

جوری که انگار من و ندیده رفت سمت میز منشی

-امروز بازم کلاس دارم؟

منشی که چشماش از تعجب گرد شده بود با حالتی هول هولکی دفتر جلوش رو ورق زد و گفت:

-نه فردا همین موقع

آراد رفت تو کلاس و با یه پسر جوون اومد بیرون،بدون ذره ای توجه به من با منشی خداحافظی کرد و راه خروج را پیش گرفت

با حالتی عصبی داد زدم:

جناب یکتا برای یک مدرس موسیقی و آهنگساز اصلا خوب نیست که مشکل کم شنوایی یا ناشنوایی داشته باشه! شما که صداها رو تشخیص نمیدین چطور موزیک می سازین؟؟چشماتون چی؟نکنه چشماتون هم مشکل داره؟؟

به وضوح جا خورد! چشمای منشی گردترشد، پسر ایستاد و به من نگاه کرد و استادی از یه اتاق اومد بیرون و پرسید:

-چه خبره اینجا؟

آراد پوزخند زد و من در مقابل چهره بهت زده شون به آراد که درست در چارچوب در ایستاده بود تنه زدم و گفتم:

-پایین منتظرتم

به پگاه اس ام اس زدم که ماشین و برداره بره می خواستم برم پایین اما ترجیح دادم جلوی در آسانسور منتظرش بمونم که فکر فرار به سرش نزنه!

با نگاه غضبناکش اومد وایساد جلوم و گفت:

-گفته بودم جلوم آفتابی نشو،نگفته بودم؟

این بار خودم و نباختم دکمه آسانسور و زدم نگاه کردم تو چشماش و با لبخندی تمسخر آمیز گفتم:

گفته بودی جلوی روژان جونت جلوت آفتابی نشم فعلا که ایشون تشریف ندارن

عمدا روژان جونت رو یکم غلیظ تر گفتم که با غیض روشو ازم گرفت،خواست بره که داد زدم:

آراد چه جوری میتونی انقدر بی رحم باشی؟من با این بچه تو شکمم چیکار کنم؟

با خشم هلم داد تو آسانسور دستش و گذاشت دو طرف صورتم رو دیوار و از بین دندان های قفل شده ش گفت:

-خفه شوووو اومدی اینجا که با چرت و پرتات آبرومو ببری؟

پوزخند زدم

-من فقط میخوام باهات صحبت کنم،نکنه میترسی؟؟

و لبخندی تمسخرآمیز چاشنی حرفم کردم...از آسانسور پیاده شدم و رفتم، این بار آراد دنبالم اومد بدون هیچ حرفی رفتیم تو کافی شاپ کنار آموزشگاه

رفتم سمت اولین میز،آراد صندلی جلوییم رو کنار کشید ونشست

با لبخند گفتم:

-هنوزم بستنی دوست دارم،اونم تو سرما!

با اخم گارسون و صدا کرد و سفارش داد،دستام و قفل کردم تو هم و گذاشتم زیر چونم و به بیرون نگاه کردم...اولین برف زمستونی می بارید

کلافه گفت:

-اگه اومدی که منظره رو نگاه کنی باید بگم من وقت آزاد ندارم باید برم پیش روژان

ناخودآگاه دستم و کوبیدم رو میز و گفتم:

-اسم اون دختره ی جلف و پیش من نیار

نگاه پر از تنفرش و یک جا ریخت تو چشام! دلم لرزید...حقم بود! این نگاه، این تنفر حقمه...این بی تفاوتی سزامه!

به خودم مسلط شدم و گفتم:

-اگه گفتم بیای اینجا دلیل داشت...من برخلاف تو چیزی که زیاد دارم وقت آزاده! دقیقه ها و ثانیه های اضافی و بی ارزشه...از اول بی ارزش نبودن آراد،بی ارزش شدن...خودم باعثش شدم،ارزششون و گم کردم،دو دستی ثانیه های قشنگم و دادم به یکی دیگه و ثانیه های شیرینم شد ساعت های بدون گذر،بدون عبور! یه آدم تنها...یه آدم پشیمون،خوب قدر وقت و میدونه! خوب میفهمه من چی میگم! قدر وقتی که از دست دادم و میدونم و دیگه نمیخوام ثانیه هام تو دلواپسی گم شن،نمیخوام محکوم به نداشتن بشم! دنبال حقم اومدم،حقی که داشتنش نا حقه اما این ناحقی هم حقه...من از آرزوهام نمیگذرم، از هدفم دست نمیکشم

خواستم ببینمت که بگم عوض شدم،بزرگ شدم...معنی ارزش رو تازه فهمیدم! من...رونیا مشرقی برگشتم که خوب زندگی کنم،خوب و بدون غرور

بزرگ شدم و انگیزه هام،رویاهام عوض شدن،هدفم مشخص شده...آراد من در عرض یک سال چندین سال بزرگ شدم!!

-خب،اینا رو چرا به من میگی؟به من چه؟؟

با تردید نگاهش کردم...

"نگفتی درباره این که دوریت درد داره،نگفتی این حرفا جای بحث داره"

با وجود این بی طاقتیش،این نگاه تندش نمی تونستم حرف بزنم اما باید میگفتم،اصلا اومدم که بگم،این توهین هاش رو به جون خریدم که بگم...تحمل نکردنم رو تحمل کردم که بگم! به چشمای جذابش نگاه کردم،مصمم شدم! با وجود بی تفاوت بودنش بازم دلم پر میکشه براش

سرم و انداختم پایین اما زیرچشمی حواسم بهش بود،داشت بستنیش رو هم میزد و همه حواسش به اون بود

خیلی سریع برای اینکه پشیمون نشم گفتم:

-با من ازدواج کن!

به سرعت سرش و بلند کرد و زل زد تو چشام! انتظارش و نداشت و این غافلگیرشدن چهره ش رو جذاب تر کرد! یکدفعه با صدای بلند خندید! جوری که چند نفری برگشتن و نگاهمون کردن!

-تو چی گفتی دختره ی دیوونه؟!!!

و با عصبانیت بهم خیره شد،همزمان از جاش بلند شد که بره

ملتمسانه گفتم:

-لطفا بشین آراد

با مشت کوبید رو میز و با حالت فریاد گفت:

-بشینم که چی بشه؟که تو دختره ی احمق بهم دستور بدی که باهات ازدواج کنم؟!!!

به دوروبرم نگاه کردم دیگه همه با تعجب و برخی با تمسخر بهمون خیره شده بودن! دوباره به آراد نگاه کردم...خواستم چیزی بگم که دستش و به نشونه سکوت گرفت جلوی صورتم و گفت:

-حتی الان که ادعا میکنی اومدی جبران کنی با غرور حرف میزنی،با غرور دستور میدی!!فکر کردی کی هستی تو؟به چیت انقدر مینازی؟باهام ازدواج کن! چشم دیگه چی؟؟

و به دنبال این حرف خنده ای عصبی کرد و ادامه داد:

-نه خانم محترم من قصد ازدواج ندارم میخوام ادامه تحصیل بدم

صدای خنده چند تا پسر رفت رو اعصابم

نفس حبس شده م رو دادم بیرون و گفتم:

-با من...با من ازدواج میکنی؟

قاطع و محکم گفت:

-نه!

از نه بی چون و چراش قلبم به درد اومد...روش به سمت بیرون بود

-آقای آراد یکتا،برای بار دوم می پرسم...با من ازدواج میکنی؟

بدون اینکه نگام کنه این بار محکم تر از قبل گفت:

-نه!

همه نگاه ها به سمتمون بود و این مایه عذابم بود! صدای پچ پچ چند تا دختر از میز کناری اعصابم رو ضعیف تر کرد:

-عجب دخترایی پیدا میشن! دختره دیگه نمیدونه با چه روشی خودش و بندازه به پسره! خجالتم نمیکشه! یه ذره غرور خوب چیزیه!

غرور! هه! اگه روم میشد و تو این وضعیت نبودیم حتما یه جواب درست و حسابی بهش می دادم!

آراد با خنده گفت:

-لابد الانم میخوای جلوم زانو بزنی برای بار سوم خواستگاری کنی؟بعدشم حلقه بندازی دستم!!!

لحنش به شدن آزاردهنده بود و من این همه آزار رو طاقت نمیاوردم!

درمقابل چشمای ناباورش جلوش زانو زدم...خودمم باورم نشد اما این کار و کردم! زانو زدم و خرد شدن غرورم رو دیدم،از دست رفتن اعتماد به نفسم رو دیدم! سرم و گرفتم بالا...زل زدم تو چشماش که کاملا عصبی و کلافه به نظر می رسید با صدایی لرزان گفتم:

-بامن ازدواج کن عزیزم

کلافه دست کشید تو موهاش و عزم رفتن کرد

بلند شدم و داد زدم:

-من...رونیا مشرقی...پول دارم،خونه دارم،ماشین دارم،تحصیلات دارم...عشق و علاقه هم دارم،دیگه چی میخوای؟بگو که فراهم کنم؟قول میدم خوشبختت کنم

هرشرطی هم که بذاری قبول میکنم،با من ازدواج میکنی؟

صدای دختری که به دوستش گفت:

-قبولش نمیکنه،شک نکن! منم باشم این دختر آویزون رو نمی خوام

روحیه م رو به کل تضعیف کرد

آراد با تردید نگاهم کرد و با پوزخندی از کافی شاپ بیرون رفت

فصل دوم

گوشی رو برداشتم زنگ بزنم به پگاه که همون موقع گوشیم زنگ خورد،وقتی اسم پگاه و دیدم خنده ام گرفت

-چطوری تو؟چقدر حلال زاده ای تو دختر!

-از کجا میدونی؟

-چیو؟

-که حلال زاده م!

-زهرمار

-حالا چیکارم داشتی بهم زنگ زدی؟

-وا! من زنگ نزدم که تو زنگ زدی!

با صدای جیغ مانندی گفت:

-راست میگی؟؟

-اووووی چه خبرته کر شدم! با اجازتون! من گوشی و برداشتم که بهت زنگ بزنم تو زودتر زنگ زدی

-رونیا؟تو از کجا میفهمی من زنگ زدم یا تو؟

-حالت خوبه؟

-آره بگو دیگه! بعد زودتر و دیرترشم بگو

-بس کن پگاه چرت نگو

-آخه خیلی جالبه! من بعضی وقتا نمیدونم دارم میرم یا میام اون وقت تو اینجوری قاطع و محکم میگی من زنگ زدم؟

با خنده گفتم:

-خب حالا اینارو بیخیال! کارت و بگو

-انقدر حرف زدی که یادم رفت چیکارت داشتم

-خب یه ذره فکر کن

-آهان یادم اومد

-بگو عزیزم...

خندید و گفت:

-دوباره یادم رفت

با حرص گفتم:

-پس قطع کن هروقت یادت اومد زنگ بزن

-تو از کجا میفهمی من قطع میکنم یا تو؟

-واااای پگاه! قطع میکنما

-خب خب! قطع نکن یادم اومد

-بگو

-دوباره یادم رفت

گوشی و قطع کردم که دوباره زنگ زد:

-بیشعووور چرا قطع میکنی؟

خندیدم و گفتم:

-پگاه تو از کجا میدونی من قطع کردم یا تو؟

-خر!

-خیلی بی ادبی

-قربونت برم لطف داری چه خبر؟

-خبری نیس بگو چیکار داشتی

با هیجان گفت:

-آهان میدونی...

کمی مکث کرد و آروم گفت:

-بازم یادم رفت رونیا

بدون اینکه چیزی بگم با حرص منتظر موندم اگه الان پیشم بود جفت پا میرفتم تو شکمش!

-آهان یادم اومد

-برو بابا!

-به جون تو یادم اومد،فردا میخوایم با بچه ها بریم کوه میای؟

-باید فکر کنم

-لازم نکرده همین الان بگو

-نچ باید فکر کنم

-به درک اصلا نیا

-خب خب فکرامو کردم میام

-میدونستم،خب دیگه کاری نداری؟

- از اولم نداشتم

-پس برو بمیر

تا خواستم جوابش و بدم دیدم قطع کرده! دختره ی دیوونه!

نه سلام بلده نه خداحافظی! از فکر خودم خنده م گرفت! نه که خودم جفتشو بلد بودم!!

***

صدای آهنگ گوشیم بلند شد.دستم و از زیر پتو آوردم بیرون و روی عسلی کنار تخت کشیدم.

صدا لحظه به لحظه بیشتر می شد و من عصبی تر! 

دستم خورد به گوشی اما هلش دادم و از اون ور میز پرت شد پایین 

کلافه بلند شدم و گوشی و برداشتم و آلارم و قطع کردم به ساعت نگاه کردم تازه هفت صبح بود،اونم روز جمعه اواسط بهار و خواب حسابی می چسبید،چشمام و یکم مالیدم و با خودم گفتم:

-تف تو گورت پگاه

حسابی خوابم می یومد،دو سه روز در هفته که دانشگاهم و امیدم به این روز جمعه س اما نمیدونم این قرار کوفتی چی بود که با دوستام گذاشتم! انگار مجبور بودم!

با غرغر رفتم یه آبی به دست و صورتم بزنم که یکمی سرحال شم جلوی میز آرایشم ایستادم،رنگ و روم یکم پریده بود و از زور خواب رو به موت بودم

موهای بلند مشکیم رو با کلیپس جمع کردم بالای سرم

 یکم کرم پودر زدم که از حالت روح بودن دربیام،دستم رفت سمت ریملم اما حوصله م نگرفت و آرایش نکردم،

بدون آرایش هم به قدر کافی اعتماد به نفس داشتم بنابراین با یه تیپ ساده آماده رفتن شدم،بالای پله ها که رسیدم مامان و بابا رو دیدم که تو آشپزخانه نشسته بودن و صبحانه می خوردن از همونجا جیغ زدم:

-سلاااااام

مامان با چشمای گرد شده از تعجب و با دهانی پر سرش رو خم کرده بود و دنبال من می گشت با حالت دو از پله ها سرازیر شدم و رفتم لپای باد کرده ش رو بوسیدم که بابا گفت:

-سلام دخترم کجا صبح به این زودی؟

تا خواستم جوابش و بدم مامان گفت:

-همه چی برداشتی؟صبحانه؟ناهار چی می خوری؟کی بر میگردی؟

-مامان جونم میخوام برم کوه نه سفر قندهار! ناهار هم همونجا میخورم برگشتنم هم با خداست

لقمه ای که مامان به دستم داد و به زور چپوندم تو دهانم و دستی براشون تکون دادم و رفتم بیرون

هنوزم صدای سفارشات مامان که از رو نگرانی بود می اومد

ماشین شیوا جلوی درمون پارک بود و پگاه هم بیرون ایستاده بود،تکیه شو داده بود به ماشین و با پاش رو زمین ضرب گرفته بود...معلوم بود حسابی شاکیه

تا رفتم سمتش شروع کرد فحش دادن منم غش غش می خندیدم! 

بی توجه بهش در عقب و باز کردم و سوار شدم با شیوا سلام و احوال پرسی کردم پگاه هم نشست تو ماشین برگشت سمتم و همچنان به فحش دادنش ادامه داد:

-الهی داغتو نبینم دختر...یه بار شد زود بجنبی؟

با خنده گفتم:

-من فکر کردم تو الان خوابی باید بیام بیدارت کنم

با صدایی که بیشتر به جیغ شباهت داشت گفت:

-بیشعوووور تو گوشی خریدی واسه اون کیف خیر ندیده ت؟ نیم ساعته جلوی درتون وایسادم دارم به صدای بوق بوق گوش میدم گفتم نیام زنگ خونتون و بزنم اول صبح زشته!

تازه یادم افتاد گوشیم رو سایلنته نیشم بیشتر باز شد و پگاه کفری تر شد، شیوا هم داشت می خندید

-خب فحشات تموم شد یا هنوز ادامه داره؟

با خنده گفت:

ترو خدا بذار یه دوتا فحش دیگه بدم دلم بیشتر خنک شه در آخر هم یه تشکر ویژه از مسئولین بکنم که این موقعیت رو برام فراهم کردن که یکم عقده هام از دست تو خالی شه!

***

به مقصد که رسیدیم اکیپ پسرا هم رسیده بودن،این اکیپ 6 نفره ما یه جورایی شامل بهترین بچه های کلاس و دانشگاه میشه،هممون ترم آخر کارشناسی معماری و نیمچه مهندس هایی هستیم واسه خودمون

با خنده و شوخی حرکت کردیم هنوز راهی نرفته بودیم که طبق معمول پویا اولین نفری بود که خسته شد و پیشنهاد داد برای صرف صبحانه توقف کنیم

بردیا پرسید:

-پایان نامه ت رو به کجا رسوندی؟

شونه م رو بالا انداختم و گفتم:

-به هیچ جا

شیوا خندید و گفت:

-همیشه عاشق این خونسردیه رونیام! ما هممون داریم جون میکنیم و زحمت میکشیم اما دو ماه مونده به پایان ترم رونیا هنوز هیچ کاری نکرده هیچ کسم بهش هیچی نمیگه آخرم نمره ش از هممون بالاتر میشه

کیان با لودگی گفت:

-کی جرات داره به این یکی یه دونه خل و دیوونه حرف بزنه آخه؟

کوله ام رو به سمتش پرتاب کردم و گفتم:

-خب تقصیر من چیه مهره مار دارم استادا هم جذبم میشن بهم رحم میکنن

-بپا این همه جذابیت برمودات نکنه

خواستم جواب کیان و بدم که بردیا گفت:

-بلند شید جمع کنید بریم که هنوز اول راهیم. آقا پویا امروز تنبلی رو هم بذار کنار مهندس نباشی ناسلامتی ورزشکار که هستی! با این دو متر قد یه ذره زرنگی هم بد نیستا!

پویا والیبالیست تیم ملی بود و از شهرت بالایی هم برخوردار بود،

 از اون دسته آدما که خونسرد و ریلکس به همه کاراش می رسه و مثل من و همه ی این جور آدم ها موفق هم بود و از وجه اجتماعی خوبی برخوردار بود

دختر و پسر جوانی که از کوه بالا می رفتن با دیدن پویا سرجاشون ایستادن و پسر با انگشت اشاره پویا رو به دختر نشون می داد

-شما آقای پویا قیاسی کاپیتان تیم ملی نیستین؟یه امضا به من میدین؟

کیان به پشت پویا زد و آروم گفت:

-این کاپیتانی تو همه جا دردسرسازه! ما رفتیم امضاتو دادی بیا

با رفتن کیان ما هم دنبالش راه افتادیم پگاه که برخلاف همیشه ساکت بود کنارم حرکت کرد و گفت:

-بردیا هم پسر خوب و جذابیه ها

شونه هام و بالا انداختم و گفتم:

-دست مامانش درد نکنه،منظور؟

-بزن مخشو دیگه،امروز همه رو حسابی آنالیز کردم دقت کردی امروز بردیا یه جوری نگات میکنه؟

آروم به سرش ضربه زدم و گفتم:

-گمشو توهم زدی باز؟؟میگم تو ساکت نشستی نگو داری داستان میسازی

-خلاصه از ما گفتن بود،21 سالت شده فکری واسه خودت نکنی میمونی رو دست مامان و بابات

با حرص گفتم:

-تو که لالایی بلدی چرا خودت خوابت نمیبره؟

جوابم و نداد...حسابی بالا رفته بودیم که این بار بردیا فرمان توقف رو داد

پسرها رفتن چای خریدن و با لیوان های چای به سمت ما اومدن کیان با خنده گفت:

-بپا نسوزی رونیا،حوصله جیغ جیغات و ندارم

-اِ کیان؟مگه من بچه م؟تو اصلا میدونی من چند سالمه؟

-پس چی فکر کردی! میدونم! سیزده سالته

همه خندیدن جز بردیا که نمیدونم چرا به من خیره شده بود

با اعتراض گفتم:

-کیان!!

-اِ خب چرا میزنی حالا؟دیگه آخرش هفده، چونه نزن بخریم مشتری شیم! دیگه بیشتر از هفده که بهت نمی خوره! میخوره بردیا؟

همه برگشتیم بهش نگاه کردیم انگار اصلا تو این جمع نبود و در افکار خود غرق بود

دستپاچه پرسید:

-چی می خوره؟

کیان خندید:

-چای! پویا میگه بردیا چای می خوره گفتم بردیا رژیم داره اگه چاق نشه آره می خوره

پویا که بلند بلند می خندید گفت:

-بیخودی پای من و وسط نکش

-والا پاهای تو انقدر بلنده که بخوام نخوام وسط هست!

این بار همه خندیدیم

پویا با اخم گفت:

-تو امروز خیلی پرو و بی ادب شدیا

-مگه دیروز من و دیده بودی؟

پویا در میان خنده گفت:

-چی؟

-آخه میگی امروز بی ادب شدی من دیروزم همین جوری بودم

-نه خیر دیروز بدتر بودی

کیان انگشتش رو به سمت بردیا گرفت و گفت:

-شما مداخله نفرمایید آقا بردیا!

شیوا برای دفاع از بردیا گفت:

-هوی کیان انقدر معرکه نگیر باید یه چند وقتی از ایران بندازیمت بیرون بلکه آدم شی و از دستت راحت شیم

-من که عمرا از اینجا تکون نمی خورم

-تو انقدر ایران و دوست داشتی و ما خبر نداشتیم؟

نگاه مظلومی به من کرد و گفت:

-به جون رونیا اگه من بدونم این ایران خانم کیه! نمیشناسمش بی خودی تهمت ناروا نزن

-ایران نمیشناسی؟ساغر چطور؟بیتا،مریم،نازی...بازم بگم؟

کیان که در نگاهش خنده موج می زد برای پویا که این حرف رو زد شکلکی درآورد و ما همه خندیدیم

-چه خبرته کیان؟چه جوری به همه اینا میرسی؟

-من به اینا نمیرسم که پگاه! خودشون به من میرسن

-پس بدبخت اون کسی که با تو ازدواج کنه

-اتفاقا این جور پسرا میشن مرد زندگی چون دیگه چشم و دلشون سیره و بعد ازدواج سرشون گرم خونه زندگیشون میشه و دیگه تمایل ندارن به کارایی که تو مجردی میکردن ادامه بدن،یه جورایی خسته میشن دوست دارن وفادار بودن رو تجربه کنن اما پسرایی که تو مجردی زیاد به اصطلاح مجردی نکردن بعد ازدواج هم دوست دارن کارهای مجردها رو بکنن،البته همه اینا بستگی به ذات طرف داره که خوب باشه یا بد

-ایول رونیا...دقیقا همین طوره همیشه گفتن از آن نترس که های و هوی دارد از آن بترس که سر به تو دارد

اینا رو می گفت و با سر و چشم و ابرو به بردیا اشاره می کرد

بردیا هم یه سنگ ریزه از رو زمین برداشت و پرت کرد سمتش که جا خالی داد در عوض پویا که کنارش ایستاده بود یه پس گردنی به کیان زد و گفت:

-تو دیگه حرف نزن که کارت از های و هوی گذشته! آدم شو

کیان با حالت گریه گفت:

-چرا میزنی کاپیتان؟

عاشق این اکیپ همیشه شاد و سرحالمون بودم...جایی که خنده توش فراوون بود و همه دل خوش بودیم...

افکارم با صدای جیغ چند تا دختر بهم ریخت

-واااای آقای قیاسی میشه یه عکس باهاتون بگیرم؟من همیشه بازی های شما رو نگاه میکنم،عاشقتونم

با دیدن قیافه ی پر غرور پویا لبخند اومد رو لبام

***

با ذوق دستام و کوبیدم بهم و گفتم:

-وای چه بارونی میاد پگاه

از صندلی کناری من خودش و خم کرد و انداخت رو من که کنار پنجره نشسته بودم که بیرون و نگاه کنه،هلش دادم و گفتم:

-کوری مگه؟از همونجا ببین

با صدای استاد به خودمون اومدیم و صاف سرجامون نشستیم اما استاد رو من گفت:

-خانم مشرقی اگر می خواید صحبت کنید تشریف ببرید بیرون

از خداخواسته بلند شدم و دست پگاه و گرفتم و دنبال خودم کشوندمش بیرون با مشت کوبید تو بازوم و گفت:

-بیشعوووور ببین میتونی ترم آخری یه کاری دستمون بدی

بازوم گرفتم تو دستم و گفتم:

-هیچ غلطی نمیتونه بکنه اصلا از این استاد خوشم نمیاد با این درس دادن مزخرفش!!

با لبخند نگام کرد و گفت:

-حالا تو این بارون کدوم گوری بریم؟

دوباره ذوق کردم و گفتم:

-مزه ش به همین بارونشه،اونم بارون بهاری

با هم رفتیم بیرون و قبل از هرکاری دوتا بستی قیفی گرفتیم و بی هدف راه افتادیم پگاه همون طور که به بستنیش لیس می زد گفت:

-امروز پویا مسابقه داره

زود گفتم:

-به درک

با تعجب نگام کرد و گفت:

-خل شدی دوباره؟چیکارت کرده مگه؟

-هیچی اما امروز از اون روزاییه که حوصله هیچ کس و ندارم

با حالت گریه گفت:

-خدای خودت به من رحم کن

با صدای جیغ لاستیک ماشینی خودمون و کشیدیم کنار اما سرتا پامون خیس شد! راننده ماشین بی خیال نشسته بود تو ماشین و بیرون نمی یومد با حرص رفتم جلوی ماشین با کلاس و خوشگلش و محکم کوبیدم رو کاپوت و گفتم:

-پاشو بیا پایین ببین چه گندی زدی،کوری؟

با عصبانیت اومد بیرون،نگاهم خشک شد رو استایل و تیپ خفنش...رو چهره جذابش! پگاه اومد کنارم وایساد...از نگاه احمقانه م عصبانیت پسر از بین رفت و یه خنده عمیق جا خوش کرد تو چشماش! به خودم اومدم و با جیغ گفتم:

-کدوم احمقی بهت گواهینامه داده که وسط خیابون میزنی رو ترمز؟

خنده از تو چشمای براقش به لباش هم رسید، یه ابروشو داد بالا و گفت:

-داشتم با گوشی حرف می زدم که متاسفانه یه خبر بد بهم دادن و...

حرفش و قطع کردم و دست چپم وگذاشتم رو کمرم و گفتم:

-زود باش معذرت خواهی کن

این بار با صدای بلند به حالت طلب کارانه ام خندید و من عصبانی تر شدم! پگاه دستم و کشید که بریم میدونست از اون روزای بدمه که بی اعصابم و هر کاری ازم برمیاد

این بار بلند تر گفتم:

-نشنیدم...

یه قدم اومد جلو...یه قدم رفتم جلو...اخم کرد...اخمم غلیظ تر شد! زل زدم تو چشماش با آرامش بستنی تو دستم رو مالیدم به لباس مارکش...در مقابل چشمای بهت زده اش نان بستنی رو که خالی شده بود رو گذاشتم تو جیبش،دستام و بهم مالیدم و با لبخند گفتم:

-خداحافظ

دست پگاه و که مثل اون پسر خشکش زده بود رو کشیدم و رفتیم از کارم حسابی راضی بودم من عادت داشتم آدمای پر رو رو بشونم سرجاشون

گوشیم زنگ خوردو از صدای وحشتناکش خودم یک متر پریدم هوا، پگاه هم عصبی گفت:

-بمیــــری با این آهنگ زنگت

به حرفش خندیدم و جواب دادم:

-الو بردیا

-سلام دختر شجاع خوب کلاس و پیچوندیا

-خواهش میکنم دیگه بالاخره کاری بود که از دستم بر میومد

خندید و گفت:

-پــرو! با کیان داریم میریم رستوارن،میاید؟

گفتم میایم و قطع کردم اما تازه یادم افتاد که سر و وضعمون به خاطر آب پاشی اون دیوونه خیلی هم مناسب نیست! بی خیال با کلاس بودن شدیم و با پگاه به سمت رستوران که نزدیکش بودیم حرکت کردیم...کیان و بردیا هم چند دقیقه بعد از ما رسیدن و کیان با کلی سر و صدا وارد شد،چهارتامون جوجه سفارش دادیم و ناهار رو با شوخی ها و مسخره بازی های کیان خوردیم. بعد ناهار سوار ماشین بردیا شدیم که ما رو برسونه خونه...چشمام و بستم اما نمیدونم چرا یکدفعه تصویر اون پسر اومد جلوی چشمم!! سریع چشمام و باز کردم چرا باید یاد اون بیفتم! دوباره چشمام و بستم این بار تصویرش پر رنگ تر شد...رنگ چشماش،خنده ی تو چشماش و بعدش عصبانیت و نگاه متعجبش! چند باری پلک زدم تا تصویرش و از چشمام بریزم بیرون...افکارم تحت اختیار من هستن و من اجازه ورود افکار و تصاویر مزخرف و به ذهنم نمیدم

***

وقتی چشم باز کردم و به ساعت نگاه کردم باورم نمیشد این همه خوابیده باشم چند روزی بود که اصلا از خونه بیرون نرفته بودم و یا رو پایان نامه م کار می کردم یا خواب بودم،حسابی خسته شده بودم...دلم یه تفریح درست و حسابی می خواست اما حوصله کسی رو نداشتم حاضر شدم برم بیرون یه دوری بزنم بلکه حال و هوام عوض شه.تصمیم گرفتم با ماشین برم،دلم سرعت و هیجان می خواست.رفتم سوار ماشین شدم که دیدم روشن نمیشه،تازه یادم افتاد آخرین باری که سوار ماشین شدم بنزین تموم کرده بود به کل فراموش کرده بودم بابا هم که معمولا خیلی کم به ماشین نیاز پیدا می کرد و متوجه این موضوع نشده بود عصبی برگشتم خونه و در مقابل چشمای متعجب مامان که چی شده نرفته برگشتم رفتم تو اتاقم و دوباره خوابیدم

***

تو اتاقم نشسته بودم و آهنگ گوش میدادم که مامان اومد تو اتاق و گفت پگاه زنگ زده گفته بهش زنگ بزنم،گوشی و برداشتم زنگ بزنم که دیدم گوشیم خاموش شده،رفتم سراغ تلفن و شمارشو گرفتم با اولین بوق جواب داد

-بفرمایید

-علیک سلام

-شما؟

-کوفت

گفت نمیشناسم و قطع کرد!!! یه چند ثانیه ای با تعجب به گوشی تو دستم نگاه کردم و دوباره شماره رو گرفتم جواب که داد قبل اینکه حرف بزنه با جیغ گفتم:

-حالا دیگه منو نمیشناسی؟

-بنال

-چی شد شناختی؟خجالتم که نمی کشی! کی میخوای یاد بگیری درست صحبت کنی؟

-هر وقت تو یاد گرفتی به منم یاد میدی دیگه

-روت خیلی زیاده ها!

-بروبابا! چیکارم داشتی زنگ زده بودی؟

خندیدم و گفتم:

-جون پگاه حوصله شوخی ندارم سربه سرم نذار

-خدا شفات بده میگم واسه چی زنگ زده بودی؟

-من زنگ نزده بودم جناب عالی زنگ زدی منم الان زنگ زدم بگم چیکارم داشتی زنگ زدی؟

-مگه الان تو زنگ زدی به من؟

جیغ کشیدم:

-پـــگــاه!

-زهر مار! پرده گوشم پاره شد چرا جیغ میزنی؟

-آخه اذیت میکنی،حالت خوبه؟

-معمولا اول مکالمه حال طرف و می پرسن! میذاشتی فردا می پرسیدی!

-حال جسمیت و نمیگم حال روحیت خوبه؟آخه همش چرت و پرت میگی!

کاملا جدی گفت:

-حال روحمم خوبه،سلام میرسونه،حالا جدی الان تو زنگ زدی یا من؟

-ای تو اون روحـــت!

منتظر جوابش نشدم و قطع کردم میدونستم الان تو فاز مسخره بازیه به دو دقیقه نکشید که خودش زنگ زد تا خواستم حرف بزنم زود گفت:

-صبر کن صبر کن بذار اول تکلیفم و با تو معلوم کنم! الان من زنگ زدم نه تو...حرفی توش نیست دیگه؟

-نه مرده شور اون ریختت و ببرن

با ژستی که از پشت خط هم میتونستم تشخیصش بدم گفت:

-دخترم دخترای قدیم! یکم ادب داشته باش! با پایان نامه ت چیکار کردی؟

نفسم و فوت کردم بیرون و گفتم:

-چیزی نمونده دیگه...تا اینجاش و واسه استاد فرستادم تایید شد آخراشم بردیا قراره کمکم کنه

-ای تو گلوت گیر کنه اون بردیا

تا خواستم جوابش و بدم دیدم قطع کرده! عادت داشتم به این اخلاقش

***

هوای مطبوع بهاری کم کم داشت رو به گرما می رفت پنجره اتاقم و باز کردم و نفس عمیق کشیدم با صدای در برگشتم و به مامان که جلوی در اتاقم ایستاده بود لبخند زدم با لبخندی مهربان جواب لبخندم رو داد و نشست رو تخت و گفت:

-پدرت یه دوست قدیمی داشت به اسم علی،یادته؟

سرم رو به علامت مثبت تکان دادم و مامان ادامه داد:

-چند سالی بود که ایران نبودن و الان مدتی میشه که برگشتن واسه امشب شام دعوتشون کردیم،درس که نداری؟

گفتم نه و به حالت دو رفتم سمت حمام مامان با صدای بلند خندید و گفت

:

-همچین هول میکنی انگار دارن میان خواستگاری!!

سرم و از حمام بیرون اوردم و با اعتراض گفتم:

-مــامـــان!

مامان فقط لبخند زد و رفتم تو حمام در و بستم و داد زدم:

-یه دوش بگیرم میام کمکت

از حمام که اومدم تنها کمکم شد درست کردن سالاد و چیدن میوه ها! مامان طفلی خودش همه کارها رو کرده بود رفتم تو اتاقم و ایستادم جلوی کمد لباس هام دوست بابا و خانواده ش رو آخرین بار چند سال پیش دیده بودم و در حال حاضر هیچ تصوری ازشون نداشتم،یه سارافون سورمه ای جذب و شیک با زیرسارافونی سفید و جین مشکی و شال سورمه ای مشکی انتخاب کردم یه آرایش ملیح عروسکی هم کردم و موهام و کج ریختم تو صورتم،برای خودم در آینه یه ماچ فرستادم و رفتم پیش مامان و بابا...بابا که داشت تلویزیون نگاه می کرد با دیدنم کلی ازم تعریف کرد. رفتم تو آشپزخانه و به غذاهایی که مامان درست کرده بود ناخنک زدم که صدای فریادش از پذیرایی بلند شد:

-رونیـــا تو کی میخوای بزرگ شی؟

سریع در قابلمه رو گذاشتم که باعث شد انگشتم یه کم بسوزه این مامان یا تو آشپزخانه هم چشم داره یا دوربین کار گذاشته! یه خیار از ظرف میوه برداشتم نصف کردم تا یه گاز زدم صدای زنگ بلند شد و خیار پرید تو گلوم و به سرفه افتادم!

یه لیوان آب ریختم و خوردم که صدای مهمون ها اومد خودم و جمع و جور کردم و با لبخند رفتم به استقبالشون!

اول از همه با پسر خانواده روبه رو شدم،با دیدنش یاد خاطرات کودکی افتادم...آرش هم بازی من! چقدر با هم آتیش می سوزوندیم! آرش هم که انگار فکرش مثل من بود با خنده گفت:

-رونیا چقدر بزرگ شدی!

به زدن یه لبخند اکتفا کردم و رفتم سمت عمو علی و باهاش دست دادم و آذر جون و در آغوش گرفتم با صدای خوش آمد گویی مامان به سمت در ورودی نگاه کردم از دیدن نگاه متعجبش که روم خشک شده بود تو شوک بودم! چند باری پلک زدم تا مطمئن شم درست می بینم اما درست بود...واضح و واقعی! خود خودش بود،همون پسر پروی اون روزی که بهش بستنی مالیدم! اون زودتر از من به خودش اومد و با یه پوزخند سلام کرد خواستم جوابش و بدم اما زبونم بند اومده بود با صدای بابا به خودم اومدم:

-رونیا جان گل و از آقا آراد بگیر دستش خشک شد!

کاملا دستپاچه گل و از دستش قاپیدم،اسمش تو ذهنم تکرار شد

آراد...آراد! چه اسم قشنگی! رو مبل کناری سالن نشستم که زیاد تو چشم نباشم نمیدونم چرا ازش خجالت می کشیدم،از کار احمقانه ی اون روزم که بهش افتخار هم می کردم امروز پشیمون بودم...امروزی که آراد پسر دوست بابا از آب در اومده بود،برادر هم بازی بچگی هام! سیبی که پرت شد سمتم افکارم رو بهم ریخت! به آرش نگاه کردم که با لبخند شیطونش نگاهم می کرد

یه پرتقال به سمتش نشونه گرفتم که زود دستش و آورد بالا و گفت:

-صبر کن...صبرکن من خودی ام شلیک نکن

عمو علی خندید و گفت:

-آرش اون موقع که رونیا رو اذیت می کردی یه دختر کوچولو بود الان دیگه حریفش نمیشی،مگه نه عمو جان؟

تا خواستم جواب بدم آراد با همون پوزخند اعصاب خردکنش گفت:

-بله صد در صد! الان جنگ جویی شدن واسه خودشون

با خشم بهش نگاه کردم اما کافی نبود کاش می تونستم این پرتقال و درسته بکنم تو حلقش از تصور این کار لبخندی ملیح اما شیطون اومد روی لبم که دیدم آراد داره چپ چپ نگام میکنه،خدایا یه بار که چشاش و این جوری کرد همین جوری چپکی نگهش دار من دلم خنک شه...آرش مدام شوخی می کرد و سر به سر من میذاشت و همه می خندیدن منم خجالت زده و شرمگین بودم و سعی داشتم خانومانه رفتار کنم بلکه حرکت اون روزم از ذهن آراد پاک شه، زینت خانم که وقتایی که مهمون داشتیم می یومد کمک مامان برای صرف شام صدامون کرد

***

پگاه با آرنج زد تو پهلوم و گفت:

-بسه هرچقدر چرت زدی حواست به استاد باشه

با حرص نگاش کردم و گفتم:

-به تو چه فضول!خوابم میاد

-خوابت نیاد عجیبه!تو به جناب خرس گفتی زکی

پشت چشمی نازک کردم و گفتم:

-تا چشات درآد!

دیگه چیزی به پایان کلاس ها نمونده بود و سعی می کردم این هفته های آخر و غیبت نکنم اما امان از این هوای بهاری که باعث می شد همش تو چرت باشم، از طرفی پایان نامه هم وقتم و حسابی گرفته بود و خیلی فرصت تفریح نداشتیم واسه همین از همیشه کسل تر شده بودم...کارای پایان نامه هم خیلی نمونده بود و مونده بود پر کردن چند تا پرسش نامه که بین دوست و آشنا پخششون کرده بودم البته به جرات می تونم بگم اگه بردیا نبود من عمرا نمی تونستم با این همه دیر کرد در شروع تمومش کنم. کیان که پشت سرم نشسته بود با خودکار زد تو پشتم،کمی خودم و عقب کشیدم که ببینم چی میگه آروم گفت:

-شهاب اس ام اس زده امشب دور همیه، میای؟

نفسم و فوت کردم بیرون و روی کاعذ نوشتم:

- "پایان نامه"

-اوووه چه سربه راه شدی تو!!یه شبه همه هم هستن باید بیای حال و هوات عوض شه بسه هر چقدر خر زدی! به پگاه و شیوا هم بگو

روی کاغذ واسه پگاه نوشتم که با ذوق دستاش و به نشونه هورا بالا برد و کاغذ و هل داد سمت شیوا! این کاغذ بازی های ما برای جلوگیری از تذکر استادهای محترم بود، یه بار با پگاه روی کاغذ کلی غیبت استادا رو کرده بودیم اما از شانس بدمون کاغذ نمیدونم چه جوری رسید به دست یه استاد خوش اخلاق و جنجالی به پا شد البته بماند که ما گردن نگرفتیم و کلی هم طلبکار شدیم. کلاس تموم شد و با پگاه و شیوا رفتیم خونه ی ما که آماده شیم واسه مهمونی تا رسیدیم خودم و پرت کردم رو تخت و نفهمیدم کی خوابم برد! با تکان های دستی بیدار شدم چشمام و که باز کردم یه لحظه با دیدن پگاه و شیوا تعجب کردم اما زود یادم اومد که واسه چی اینجان، کش و قوسی به بدنم دادم و به ساعت نگاه کردم از تعجب چشمام گرد شد و سیخ نشستم سرجام

-من کی خوابم برد؟؟

پگاه که مثل آفتابه دست به کمر وایساده بود با جیغ گفت:

-کثافت مارو آوردی خونتون حاضر شیم خودت گرفتی خوابیدی خرس؟؟

از جام بلند شدم و گفتم:

-چرا بیدارم نکردین؟ساعت هشته! کی حاضر شم پس!

همین طور که غر می زدم به سمت دستشویی رفتم و تا خودم و تو آینه دیدم جیغ بلندی کشیدم که پگاه داد زد:

-چته؟سوسک دیدی؟

طلبکارانه اومدم بیرون و گفتم:

-نکبتا چرا من و این شکلی کردین؟

دوباره خودم و تو آینه اتاق نگاه کردم به اندازه یک عروس آرایشم کرده بودن و موهام و درست کرده بودن! معلوم نیس چه جوری این همه کار و کردن و من بیدار نشدم!! پگاه واقعا حق داره بهم بگه خرس!

شیوا با اخم گفت:

-بشکنه این دستام که نمک نداره! خوبی هم بهت نیومده!

از لحن بامزه اش غش غش خندیدم این بار خودم و با دقت نگاه کردم واقعا خوشگل شده بودم آرایشم با همیشه خیلی فرق داشت و انگار خودم نبودم فقط مشکلش این بود که بیش از اندازه غلیظ بود،با دستمال یه کم کمرنگش کردم و دنبال یه لباس مناسب گشتم

***

بردیا رانندگی می کرد و کیان نشسته بود کنارش من و پگاه و شیوا هم عقب نشسته بودیم بردیا پشت چراغ قرمز توقف کرد کیان فوتی کرد و گفت:

-کم تو ترافیکیم هر روز،هر چهار راه به چهار راه هم یه چراغ قرمز نصب کردن! من موندم این چراغا این همه چشمک میزنن مژه هاشون نمیریزه!

بعد به تقلید از چراغ راهنما شروع کرد به چشمک زدن! پگاه که وسط نشسته بود یه دونه آروم زد تو سرش و گفت:

-بسه نریز این مژه ها رو اینجا!!!

همه خندیدیم و بردیا با لحنی مشکوک گفت:

-شهاب گفت امشب زیاد به خودتون برسید،شلوغ پلوغه پویا هم ترجیح داد تو جاهای شلوغ دیده نشه نیومد،غلط نکنم یه خبرایی هست

شیوا با حرص گفت:

-الان باید بگی به خودمون برسیم؟

کیان سریع گوشیش رو درآورد و شماره ای گرفت و با خنده گفت:

-میگه مشترک مورد نظر مشکوک است

شهاب از بچه های سال بالایی ما بود و یک سالی می شد که فارغ التحصیل شده بود جرقه دوستیمون هم توسط کیان که از دوستای قدیمیش بود زده شد کلا آدمی بود که زیاد مهمونی می گرفت بالاخره رسیدیم و بردیا ماشین و جلوی در پارک کرد و رفتیم داخل از همون جلوی در ورودی با دیدن جمعیت زیاد فهمیدم که به قول بردیا امشب یه خبرایی هست

با لبخند و اعتماد به نفس وارد سالن شدم دخترها و پسرهای زیادی وسط سالن در حال رقص بودن، فضا تاریک و قشنگ بود شهاب و یه دختری که تا حالا ندیده بودمش وسط بودن و داشتن می رقصیدن آهنگ تموم شد و شهاب رفت کنار و همه باهم به سمتش هجوم بردیم که ببینیم این دختره کیه اما شهاب گفت فعلا صبر کنید صدای جیغ و آهنگ داشت کرم می کرد با شیوا و پگاه رفتیم وسط و با خنده و مسخره بازی شروع کردیم به رقصیدن یه آقایی که سینی حاوی نوشیدنی در دستش بود رو دیدم اشاره کردم که بیاد یه لیوان برداشتم و برای اطمینان پرسیدم:

-آب آلبالوئه دیگه؟؟

با لبخندی سری تکان داد و شیوا و پگاه هم برداشتن و رفت

سرم و چرخوندم و بردیا رو دیدم که کنار شهاب ایستاده بود و زل زده بود به من بهش لبخند زدم،جوابم و داد به پشت سرم نگاه کردم و دنبال کیان گشتم...با دیدنش کنار یه دختر خنده ام گرفت،این پسر آدم نمیشد! به پگاه گفتم:

-میرم یه کم سربه سرش بذارم

و ریز خندیدم،به سرعت روی پاشنه چرخیدم و برگشتم قبل از اینکه بتونم خودم و کنترل کنم به شدت با یه نفر برخورد کردم و لیوان آب آلبالو پیراهن سفید و تمیزش رو تزیین کرد! با ترس سرم و آوردم بالا که عذرخواهی کنم اما با دیدن آراد خشکم زد! یا خدا! این اینجا چیکار میکنه!! آب دهانم رو قورت دادم و دنبال زبانم گشتم که چیزی بگم اما انگار گمش کرده بودم،اخم غلیظ آراد داشت سکته م می داد دوباره آب دهانم و قورت دادم! اَه لعنتی نمیدونم چرا انقدر حلقم خشک شده بود! دنبال صدام گشتم که دربیاد و یه چیزی بگه واسه جبران،با همه توان تلاشم و کردم و صدایی شبیه جیغ از گلوم خارج شد که گفت:

-مگه کوری؟؟پشت سرمن چیکار میکنی؟؟

خودم از حرفی که زدم چشام گرد شد و آراد با خشم یه قدم اومد جلو حالا دیگه صدای نفس های عصبیش رو به راحتی می شنیدم زل زده بود تو چشمام یه دفعه نمیدونم چی تو چشام دید که با خنده ای بلند عقب گرد کرد و رفت سمت دستشویی! پگاه خودش و انداخت تو بغلم و با ترس گفت:

-جون رونیا گفتم الانه که فکتو بیاره پایین

شیوا که از ماجرای بستی بی خبر بود گفت:

-اتفاقه دیگه پیش میاد...خودت و ناراحت نکن

آهنگ قطع شد و صدای شهاب تو بلند گو پیچید و همه برگشتیم سمتش صداش و صاف کرد و گفت:

-اول از همه از تمام دوستانی که افتخار دادن و با حضور گرمشون مجلس ما رو مزین کردن کمال تشکر و دارم بعدم اینکه همون طور که همتون تا الان فهمیدین این مهمونی یه دلیل ویژه داره،یه مناسبت خاص!

با عشق به همون دختر نگاه کرد و ادامه داد:

امشب و شب های بعد از این قراره واسه من بشه بهترین شبای دنیا و من هم بشم خوشبخت ترین مرد دنیا،چرا که من و غزل عزیزم امشب رسمی میشیم و نامزد میکنیم

صدای جیغ و دست و هورا تو فضا پیچید و غزل با لبخند و عشق در آغوش شهاب جا گرفت

حالا این شهاب اگه می گفت امشب نامزدیشه می مرد انگار!

شهاب دوباره گفت:

-واما یه سورپرایزه دیگه اینکه دوست صمیمی و عزیزم که از بهترین آهنگسازهای کشور هستن بهم افتخار دادن و قراره با یه آهنگ امشب و برای همه به یاد موندنی کنن...آقای آراد یکتا

با شنیدن اسمش قلبم اومد تو دهنم! ای خدا این آراد آهنگسازه...مهمون افتخاریه شهابه...دوست صمیمیشه! زدم تیپ مهمون ویزه شهاب و داغون کردم معلومه با اون سرو وضع دیگه نمیاد اینجا! سرم و انداخته بودم پایین و زیر لب غر می زدم که با صدای دست ها سرم و بلند کردم،آراد با لباس تمیز، مغرور و مطمئن رفت سمت پیانو

با یه ژست قشنگ و مردونه با یه لبخند دختر کش! من چی دارم میگم؟؟ صدای گوش نواز پیانو پر شد تو فضا،رقص انگشت هاش روی کلاویه ها همه رو به وجد آورده بود بی اختیار محو تماشایش شده بودم بدون اینکه فرصت پلک زدن داشته باشم،بدون اینکه یادم باشه باید نفس بکشم! نگاه گیرا و جذابش رو به من دوخت و نگاه خیره م به خودش رو غافلگیر کرد حتی قدرت این که سرم و برگردونم رو نداشتم! صدای جیغ و دست دخترا که داشت می رفت رو اعصابم نشون میداد که آهنگ تموم شده اما من نگاهم قفل شده بود رو آراد! صدای دوباره دوباره گفتن ها آراد و نشوند سرجاش تا یه آهنگ دیگه بزنه این بار خودش هم خوند،چه صدایی داشت صدایی که نفس ها رو تو سینه ها حبس کرده بود آرامش داشت به تک تک سلول های بدنم تزریق می شد با عشق می زد و می خوند و به دل می نشست،کاملا حرفه ای و مسلط! دیدم که این بار اونم خیره نگاهم میکنه،نگاهم میکنه و با صدای دیوونه کنندش میخونه

بی اعتمادم کن به همه ی دنیا اینکه با من باش

کنار من تنها، کنار من تنها، کنار من تنها

از اولین جملت، فهمیده بودم زود

عشق های قبل از تو سوء تفاهم بود

اونقدر می خوامت همه باهات بد شن

با حسرت هر روز از کنار ما رد شن

حالم عوض میشه، حرف تو که باشه

اسم تو بارونه، عطر تو همراشه

اون گوشه از قلبم، که مال هیچکس نیست

کی با تو آروم شد، اصلا مشخص نیست

بی اعتمادم کن به همه ی دنیا اینکه با من باش

کنار من تنها، کنار من تنها، کنار من تنها

از اولین جملت، فهمیده بودم زود

عشق های قبل از تو سوء تفاهم بود

اونقدر می خوامت همه باهات بد شن

با حسرت هر روز از کنار ما رد شن

حالم عوض میشه، حرف تو که باشه

اسم تو بارونه، عطر تو همراشه

اون گوشه از قلبم، که مال هیچکس نیست

کی با تو آروم شد، اصلا مشخص نیست

تعظیم بلند بالایی کرد و دخترها به سمتش هجوم بردن اما من مثل مسخ شده ها ایستاده بودم سرجام!چرا نمی تونستم نگاهش نکنم؟

وقت بریدن کیک بود و این بار همه دور شهاب و غزل جمع شده بودیم با ایستادن کسی کنارم به سمتش برگشتم آراد بود که کنارم ایستاده بود؟

سرش و آورد نزدیک گوشم و گفت:

"تو نگات آدم و محکوم میکنه،تکلیف آدم و معلوم میکنه،تو نگات یکدفعه جادوم میکنه،وقتی که رو قلب من زوم میکنه"

با گیجی تمام نگاهش میکنم،میخنده

-خانوم کوچولو از مامان بابات اجازه گرفتی این وقت شب اومدی مهمونی؟

بی اختیار با حرص کوبیدم به بازوش که دست خودم بیشتر درد گرفت

از قیافه تو هم رفتم لبخندش عمیق تر شد...روم و ازش گرفتم و به شهاب نگاه کردم که باز داشت سخنرانی می کرد! این امشب تا مخ مارو نخوره ول نمیکنه! دوباره سرم و بی هدف چرخوندم که این بار با نگاه عجیب و غریب بردیا مواجه شدم از پیش آراد رفتم و با لبخند کنار بردیا ایستادم...آراد به این حرکتم پوزخندی زد و به پگاه یه چیزی گفت! داشتم از فضولی می مردم که بفهمم چی گفته اما الان وقت خوردن کیک بود...بعد از صرف کیک دوباره صدای آهنگ همه رو به وسط سالن کشوند بردیا با لبخند دستش و به سمتم دراز کرد و گفت:

-افتخار یه دور رقص و میدی؟

دستم و دراز کردم که بذارم تو دستش اما دستم توسط کس دیگه ای کشیده شد و صدای آراد به گوشم رسید که گفت:

-شرمنده من زودتر ازش قول رقص گرفتم

وا! من کی به این قول دادم خودم خبر ندارم! حقشه که الان نرم و ضایع ش کنم اما بی اراده بدون هیچ مخالفتی همراهیش کردم

زل زده بود تو چشام و با کمی فاصله باهام می رقصید دستام که تو دستش بود یخ زده بود و لپام داغ شده بود و فکر کنم خیلی تابلو گل انداخته بود که آراد با لبخند نگام می کرد. زمزمه کرد:

-امشب خیلی خوشگل شدی

تو اون صدای بلند آهنگ نباید می شنیدم اما شنیدم و قلبم به تپش افتاد اونقدری که حس می کردم الانه که سد پوست و لباسم و بشکنه و بپره بیرون! نگاهم افتاد به بردیا که یه گوشه کز کرده بود،پگاه و شیوا هم که همچنان در حال مسخره بازی و البته زیر نظر گرفتن ما بودن! پگاه که متوجه شد نگاش میکنم بهم چشمکی منظوردار زد و روش و برگردوند

آراد آروم پرسید:

-این پسره چه نسبتی باهات داره که انقدر باهاش راحتی؟

و با سر به بردیا اشاره کرد

طلبکارانه پرسیدم:

-به توچه مربوط؟مامور ثبت احوالی یا گشت ارشاد؟

اخمی کرد و گفت:

-چرا مثل گربه همش چنگ میندازی؟یه سوال پرسیدم

با حرص گفتم:

-به من میگی گــــربــه؟

خندید،خنده ای که باعث شد دلم بلرزه...

صورتش و بهم نزدیک تر کرد و تو گوشم گفت:

-چشات مثل گربه وحشیه،وحشی و جذاب و سرکش...

همزمان با این حرفش آهنگ تموم شد و ازم فاصله گرفت.از حرفش تو دلم غوغایی به پا شده بود...من اولین بارم نبود که این حرفا رو می شنیدم بارها و بارها همه این و بهم گفته بودن و حالا برای اولین بار کسی تونسته بود با این حرف دلم و بلرزونه

این حس یعنی چی؟من چه مرگم شده؟چرا قلبم اینجوری میزنه؟ از شدت ضربان قلبم سردرد گرفته بودم! رفتم پیش پگاه و شیوا

پگاه با جیغ گفت:

-چرا نگفتی این پسره رو میشناسی نکبت؟

شونه م رو بالا انداختم و گفتم:

-مهم نبود...تو از کجا فهمیدی حالا؟

پگاه بدجنس خندید و گفت:

وقتی رفتی پیش بردیا گفت این دوستت رونیا از همون بچگیشم همین جوری شیطون و سرکش بود!

چشام دیگه داشت از زور تعجب از حدقه میزد بیرون! این بچگی من و از کجا یادشه آخه! من آرش و به زور یادم بود! صدایی در درونم مسخره م کرد و گفت:

خب بایدم یادش باشه،کم کم چهار سالی ازت بزرگتره

نفسم و دام بیرون و گفتم:

-پسر دوست بابامه

پگاه با حرص داد زد:

-پس چرا اون دفعه که زدی طرف و شکل بستنی کردی نگفتی آشناتونه؟

کوتاه جواب دادم:

-چون نمیدونستم...

پگاه هم که دید زیاد تو حال خودم نیستم پا پیچ نشد! شیوا نگاهی به آراد انداخت و با حالت غش گفت:

-وای خدا مردم چقدر جذابه این بشر! چقدر خوش تیپ و تو دل بروئه...چقدر هنرمنده،الهی که از گلوت پایین نره رونیا

بلند خندیدم و گفتم:

-باز تو دلت قیلی ویلی رفت؟جمع کن خودتو خجالت بکش! بیخودم این بچه پرو رو به من نچسبون!

پگاه گفت:

-خیلی دلتم بخواد! ایششش نمیدونم تو در زندگی قبلیت چه کار خیری کردی که انقدر خر شانسی!ببین چه جوری نگات میکنه

گفتم:

-زندگی قبلی و کوفت

و سرم و برگردوندم سمت آراد...چند تا دختر دوره ش کرده بودن و سعی داشتن توجه ش رو جلب کنن اما آراد داشت من و نگاه می کرد!! فکر کردم مچش و گرفتم و پوزخندی زدم اما حتی سعی نکرد روش و برگردونه و پرو تر از قبل نگاهم کرد و لبخند زد.دوباره این دل وامونده من رفت رو ویبره

"من و با یه لبخند به ابرا کشوندی"

سر درد داشت امونم و می برید تا حالا اینجوری نشده بودم رفتم سمت کیفم..خدا کنه قرص داشته باشم

قرص و پیدا کردم و با یه لیوان شربت خوردم که گلوی خشکیده م هم بی نصیب نمونه برای یک لحظه چشمام و بستم دستم توسط یه نفر کشیده شد

-خوبی؟

به بردیا که با نگرانی این و می پرسه نگاه میکنم و لبخند میزنم

پگاه به سمتم اومد و با نگرانی به صورتم خیره شد:

-قرص خوردی؟بهتری؟

سرم و تکان دادم و گفتم:

-آره بابا فقط امشب زیادی تو سرو صدا بودیم

شیوا که تازه به جمعمون اضافه شده بود گفت:

-دختر تو که همیشه عاشق سر و صدا و شلوغی بودی

ابروهام و با شیطنت بالا دادم و گفتم:

-فکر کنم دیگه دارم پیر میشم

کسی چه می فهمید که تو قلبم چه آشوبی راه انداخته این آراد! از من بعیده این زود دل باختن ها!این ضعیف بودن ها اما کسی نمیدونه

شهاب دل از غزلش کند و تند تند پرسید:

-چه خبره؟جلسه تشکیل دادین بدون من؟

غش غش به سرعتش خندیدم و گفتم:

-آق دوماد شما که واسه پرسیدن یه سوال هم وقت نداری دیگه! شما رو چه به این جلسه ها! دعوت نیستی بدو برو دنبال بازیت

با سرخوشی نگاهم کرد و گفت:

-نشونت میدم بذار توام یه روز سرت شلوغ بشه،تازه من که دعوت نمی خوام صاحب مجلسم

ابروهام و بالا انداختم و گفتم:

-کدوم مجلس؟؟مگه توام اینجا بودی؟؟فکر میکنم بیشتر تو هپروت بودی

بچه ها خندیدن و ادامه دادم:

-در ضمن من هیچ وقت سرم شلوغ نمیشه من و چه به این عاشقیا!

بردیا غمگین نگاهم کرد و شهاب زد رو شونه م و گفت:

-انقدر به خودت مطمئن نباش!

کیان که ستاره سهیل شده بود شاد و شنگول پیداش شد شهاب با خنده گفت:

-وای وای این پسره اومد من برم تا غزل من و نکشته

کیان با لحنی با مزه گفت:

-داشتیم آقا شهاب؟مردم انقدر زن ذلیل!

شهاب ضربه ای به بازوش زد و گفت:

-تقصیره خودته،انقدر امشب هر دقیقه سرت با یکی گرم بوده غزل تهدیدم کرده نباید با تو بگردم

و به دنبال این حرف قهقهه ای سر داد که کیان رو عصبی تر کرد

دستام و فشار دادم  رو شقیقه هام اما فایده نداشت بردیا کیف و مانتوم و گرفت جلوم و گفت:

-بپوش بریم

کلافه دستش و پس زدم و گفتم:

-خوبم...

با خشم گفت:

-معلومه!تو کی میخوای...

صدای آراد مانع ادامه حرفش شد که روبه شهاب گفت:

-شهاب جان خوشبخت بشید من دیگه باید برم

شهاب دستش رو به گرمی فشرد و تشکر کرد و رو به من که حالا فهمیده بود با آراد آشنام گفت:

-رونیا اگه حالت خوب نیست آراد زحمت بکشه حالا که داره میره تو رو هم برسونه

قبل از من بردیا مصرانه گفت:

-من می رسونمش

آراد بدون توجه به بردیا خونسردانه نگاهم کرد و گفت:

-فکر نمی کنم مسیرمون یکی باشه با این حال بیرون منتظرتونم

نفسم و پر صدا بیرون دادم...لعنتی! جلوی دیگران مدل حرف زدنش عوض شد! کاش خودم ماشین آورده بودم!

به چشمای خونسرد قهوه ایش نگاه کردم،با یه خداحافظی کوتاه با بچه ها رفت بیرون

بردیا آروم ایستاده بود سرجاش به زحمت گفتم:

-بردیا لطف میکنی من و برسونی؟اگه سختته با آژانس میرما

چشماش میدرخشه و من و دنبال خودش میکشه

همراه با غر جیغ زدم:

-صبر کن با بچه ها خداحافظی کنم

آراد جلوی در منتظره،در مقابل چشمای بهت زده ش بردیا در ماشین و برام باز میکنه و می شینم تو ماشین بردیا بلند میخنده!

-خوب حالش و گرفتیا دمت گرم

زمزمه وار غر زدم:

-فکر کرده کیه!

و با صدای بلند تری اداشو درآوردم:

-فکر نمیکنم هم مسیر باشیم

بردیا قهقهه میزنه...سرم و تکیه میدم به صندلی ماشین و چشمام و می بندم این همه فشار واسه یه شب زیادی بود گوشیم زنگ میخوره و از ترس می چسبم به سقف ماشین! بردیا بازم میخنده! یادم باشه سر فرصت این آهنگ کوفتی و عوض کنم

هنوز الو نگفته صدای جیغ جیغوی پگاه میپیچه تو گوشی:

-چلغوز می مردی یه خداحافظی می کردی؟

حیف که حال نداشتم وگرنه حتما جیغ و داد راه مینداختم با یه صدای آروم گفتم:

-خفه پگاه حال ندارم

و قطع کردم...بردیا من و جلوی در پیاده کرد و رفت تا رفتم تو اتاقم بدون عوض کردن لباس خودم و پرت کردم رو تخت و یه یک دقیقه نکشیده چشام گرم شد

***

غلتی تو جام زدم و با برخورد نور تو صورتم دستم و جلوی چشام گرفتم اما بی فایده بود قید ادامه خوابم و زدم و کش و قوسی به بدنم دادم هنوز لباسای دیشب تنم بود! سریع لباسام و با یه تی شرت و شلوار راحتی عوض کردم و پریدم تو دستشویی زیر چشام حسابی سیاه شده بود و قیافه مو وحشتناک کرده بود

رفتم تو آشپزخانه و نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-به به ببین مامانم چه کرده

صورتش و بوسیدم که خندید و گفت:

-چه عجب بیدار شدی سلامت کو باز؟

در حالی که با یه دست داشتم واسه خودم چای می ریختم و با دست دیگه م تکه ای نان رو به زور می چپوندم تو دهانم گفتم:

-سلام سلام

صدای زنگ تلفن بلند شد و شیرجه زدم رو گوشی که رو میز بود

مامان اخم ظریفی کرد و گفت:

-دیوونه شدیا!!

سریع جواب دادم که دیدم خاله س! یکم باهاش احوال پرسی کردم و گوشی و دادم دست مامان. ناهار مامان رو گاز بود و بوش کل خونه رو برداشته بود و من تازه داشتم صبحانه می خوردم

بعد چند دقیقه ای صحبت مامان تموم شد و گفت:

-امشب خاله ت اینا میان اینجا

آه از نهادم بلند شد و نتونستم اخم تابلوم رو جمع و جور کنم کی حوصله دختر لوس خاله شهناز و داره!

مامان انگشتش رو به نشانه تهدید جلوم گرفت و گفت:

-رونیا اگه باز بخوای بری بچپی تو اتاقت من میدونم و تو!

دست خودم نبود همیشه با دیدن شبنم اعصابم بهم می ریخت زیادی لوس و از خودراضی بود و رفتارش اصلا در شان یه دختر 20 ساله نبود برخلاف شبنم برادرش شاهین خیلی مهربون و با شخصیت بود. بلند شدم برای حفظ آبرو هم که شده یکم اتاقم و جمع و جور کنم اگه کسی الان می یومد تو اتاقم بدون شک فکر می کرد اینجا زلزله اومده و اگه قیافه صبحم رو هم می دید فکر می کرد منم از بازماندگان زلزله ام! از فکر خودم خنده ام گرفت و قدمی به جلو برداشتم که یه چیزی گیر کرد زیر پام و صدام و درآورد! با غر پام و آوردم بالا و بند کیف و که پیچیده بود به پام درآوردم و پرت کردم رو تخت!

بالاخره بعد از کلی جون کندن اتاق تمیز و مرتب شد خودم و پرت کردم رو تخت و زل زدم به سقف که کم کم چشام گرم شد! با صدای مامان از جا پریدم و نشستم رو تخت

-من کی خوابم برد؟

مامان از حرکت جنیم ترسید و خودش و کمی عقب کشید

-وا چرا همچین میکنی دختر ترسیدم! دیشب کوه کندی که انقدر خسته ای؟

رفتم تو فکر دیشب! آراد...پیانو...نگاهش...

فورا سرم و به چپ و راست تکان دادم تا افکار مزاحم از سرم بیرون بریزه مامان با نگاهی متعجب به من بلند شد و گفت:

-پاشو یه چیز بخور هر چی واسه ناهار صدات کردم بیدار نشدی الان خاله ت اینا میرسن

دنبال مامان به آشپزخانه رفتم و برای خودم غذا کشیدم بابا وارد آشپزخانه شد و با دیدن طرز خوردن من با خنده گفت:

-مگه دنبالت کردن ؟

با دهان پر جواب دادم:

-خب گشنمه! عجله هم دارم

بابا زد رو شونه ام و گفت:

-میپره تو گلوت دختر !!

سرم و به نشونه نه تکان دادم و بشقابم و که دیگه خالی شده بود گذاشتم تو ظرف شویی و رفتم تو اتاقم که حاضر شم،صدای زنگ که بلند شد نفسم و فوت کردم و بیرون رفتم

***

دوباره داستان های باور نکردنی شبنم شروع شد!حسابی کلافه شده بودم دلم می خواست کنترل تلویزیون و که تو دستم بود تا ته بکنم تو حلقش بلکه خفه شه! شاهین که کلافگیم و فهمید با خنده گفت:

-بسه شبم مخمون و خوردی!نمیدونم این خواستگارایی که ازشون دم میزنی چرا هیچ وقت پاشون به خونه باز نمیشه!!

به زور خنده مو کنترل کردم که خاله به دفاع از دخترش گفت:

-وا شاهین!این چه حرفیه!تو که خواهرت و میشناسی چقدر خواستگار داره اما مشکل دختری که بی عیب و نقص باشه همینه که خواستگاراش اعتماد به نفسشو ندارن بیان جلو!

دیگه نتونستم خودم و کنترل کنم و بلند خندیدم اما صدای خنده هام تو قهقهه های بلند شاهین گم شد. سعی می کردم زیاد به شبنم توجه نکنم تا اعصابم خط خطی نشه شاهین هم انصافا خوب درک می کرد و با تعریف کردن خاطره و لطیفه های بامزه فرصت حرف زدن به شبنم نمی داد

***

انقدر درس خونده بودم و رو پایان نامه م کار کرده بودم که دیگه جون حرف زدن هم نداشتم زندگیم اسیر تکرار شده بود و من این وضع و اصلا دوست نداشتم گوشی و برداشتم و شماره پگاه و گرفتم صدای شادش که پیچید توی گوشی مثل همیشه برای شد انرژی،تازه داشتم می فهمیدم که چقدر پگاه و دوست دارم مثل یه خواهر...بهش پیشنهاد بیرون رفتن دادم و اونم از خدا خواسته قبول کرد...سریع حاضر شدم و سوییچ و از دست بابا که داشت می رفت بیرون قاپیدم و سریع بوسش کردم که هیچی بهم نگه با خنده گفت:

-دختر من یه روز با این ماشین کار دارما اینم نمیتونی ببینی؟

-من نوکر آق بابامم هستم بریم خودم میرسونمت

اخمی مصنوعی کرد و گفت:

-این چه طرز حرف زدنه؟!

به روم نیاوردم و با مامان خداحافظی کردم و رفتم تو ماشین اول بابا رو رسوندم و بعدم رفتم دنبال پگاه مثل همیشه دو تا بوق زدم که کله شو از پنجره بیرون و آورد و با نیش باز برام دست تکون داد

به دو دقیقه نکشید که حاضر و آماده تو ماشین نشسته بود موهاش و فر کرده بود و آرایش خیلی کاملی هم داشت سوتی زدم و گفتم:

-چی شدی تو،چقدر تیپ زدی نکبت

برام عشوه اومد و با خنده گفت:

-تروخدا؟خوشت میاد عزیزم؟خاک تو گورت کنم که یه داداش نداری منو بگیری براش

-این چه طرز حرف زدنه بی ادب؟

-خب حالا خاک تو قبرت،خوبه؟

کنار یه پارک نگه داشتم و پیاده شدیم از دکه تو پارک کلی خوراکی خریدیم و رفتیم نشستیم تو چمن ها پگاه یه پفک گذاشت تو دهانش و گفت:

-از آراد چه خبر؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

-چرا من باید خبر داشته باشم؟؟

خندید و گفت:

-خب بالاخره آشنا هستید با هم

-من با اون بچه پرو آشنایی ندارم

-چرا هی به اون بیچاره میگی بچه پرو؟!تا جایی که من یادمه تو رو اون بستنی مالیدی،تو با آب آلبالو تزیینش کردی،تو قالش گذاشتی و با بردیا رفتی

سریع گفتم:

حقش بود،زیادی سرش گیج رفته بود!فکر کرده بود باهاش رقصیدم حتما خبریه که واسه من کلاس میذاشت

پگاه طوری که انگار داره مچ می گیره تو چشام نگاه کرد و گفت:

-خبری نیس،هان؟

هول شدم!چشام و ازش گرفتم و زل زدم به درخت و توپیدم:

-پگاه این درخت و میکنم میکوبم تو سرتا

غش غش خندید و گفت:

-عاشق همین اخلاق سگتم دیگه

براش پشت چشمی نازک کردم و یه چیپس گذاشتم تو دهانم گوشیم زنگ خورد با خنده جواب دادم:

-سلام قربونت برم

-سلام کی میای خونه؟

-پارکم حالا،چه خبره؟

- آذر زنگ زد واسه امشب دعوتمون کرده

از جام پریدم و با جیغ گفتم:

-چـــــــی؟

همزمان با من پگاه هم با ترس بلند شد و زل زد بهم،با مامان خداحافظی کردم و نشستم سرجام با دیدن قیافه پگاه که هنوز با ترس وایساده بود و نگام می کرد غش غش خندیدم

-تو چرا عین برج میلاد سیخ وایسادی؟

وقتی فهمید اتفاقی نیفتاده نفس عمیقی کشید و نشست سرجاش و گفت:

-بمیری رونیا تو آخر من و سکته میدی

-مامان گفت امشب خونه آراد اینا دعوتیم

با لبخندی موذیانه نگام کرد و گفت:

-که گفتی خبری نیست؟؟

-زهرمار!چه خبری میتونه بین من و اون بچه...

حرفم و قطع کرد و انگشتش و به نشانه تهدید گرفت جلوم:

-به خدا بگی بچه پرو کورت میکنم رونی

مظلوم نگاش کردم و گفتم:

-می خواستم بگم بچه دوست بابام

-آره جون خودت

براش شکلکی درآوردم که دیدم یه پسر که از روبه رو می یومد زد زیر خنده! اخمام و کشیدم تو هم اما کاملا وقیحانه اومد نشست کنار ما رو چمن ها و گفت:

-سلام عرض شد خانوما

پگاه خواست بلند شه بره که دستش و کشیدم و گفتم:

-کجا؟کسی که جاش اینجا نیست و مزاحمه باید بره تو بشین

پسر دوباره خندید و پگاه مردد نگاهم کرد و نشست برخلاف شیطون بودنش اصلا مثل من روحیه جنگ جویی نداشت و ترجیح می داد از هرچیزی به سادگی بگذره تا اینکه بحث کنه یا خودش و بندازه تو دردسر کاملا برعکس من که نمیذاشتم کسی حقم و بخوره زل زدم تو چشمای پسره و با اخمی غلیظ گفتم:

-بزن به چاک

انتظار همچین برخوردی رو نداشت و نیش بازشده ش رو جمع و جور کرد و مات و متحیر زل زد بهم! پوزخندی زدم و گفتم:

-باید حدس میزدم علاوه بر مغزت گوشتم مشکل داره! پاشو از اینجا تا نفرستادمت قبرستون

با چشای گرد شده نگاهم کرد از این بچه خوشگل های سوسول بود که تا حالا از این تیپ دخترها ندیده بود دستم که اومد بالا تا بخوره تو صورتش سریع از جاش بلند شد و رفت پگاه هم با تعجبی آمیخته با ترس زل زده بود به من

خونسرد نگاش کردم و گفتم:

-چیه چشات و سایز نلعبکی کردی واسه من؟!!

-تو دیوونه ای رونیا! چرا با این آدمای بی شخصیت کل کل میکنی؟واقعا می خواستی بزنیش؟

-کل کل نبود باید می فهمید ما ضعیف نیستیم،آره

بعد هم از جا بلند شدم و گفتم:

-پاشو بریم که باید برم مهمونی مامان کله مو میکنه اگه دیر برم خونه

به تبعیت از من از جاش بلند شد و گفت:

-تو که می خواستی بری بالاخره! می مردی یه دو دقیقه زودتر می رفتی؟

در حالی که دستش و دنبال خودم می کشیدم گفتم:

اگه اون موقع می رفتیم فکر می کرد به خاطر اونه که داریم میریم،به خاطر ترس از اون! به خاطر ضعیف بودن! اگه وا می دادیم بازم دنبالمون می یومد و فکر می کرد نمی تونیم از حقمون دفاع کنیم ولی امروز یاد گرفت که دخترایی هم هستن که نمی ترسن و کم نمی یارن حقشون و می گیرن و اجازه نمیدن هرکسی پا به حریمشون بذاره، اون پسر باید یاد می گرفت تجاوز به حقوق و حریم دیگران شوخی بردار نیست دوست من

***

برای چندمین بار خودم و در آینه بررسی کردم نمی دونم چرا داشتم همه تلاشم و می کردم که از همیشه زیباتر به نظر برسم همین یه کم ریملی که زده بودم باعث شده بود مژه های بلند و سیاهم روی چشمام سنگینی کنه خط چشم نازک مشکیم جلوه خاصی به وجود آورده بود و سیاهی چشمام و بیش از اندازه نشون میداد به لباسام نگاه کردم همه چیز مرتب بود و حسابی از تیپ و قیافه م راضی بودم کیف دستیم و برداشتم و از نرده ها به پایین سرازیر شدم که با خنده بلند بابا و اخم مامان مواجه شدم مامان چپ چپی به بابا نگاه کرد و گفت:

-رضا بس که تو میخندی این لوس شده دیگه!عین دختر بچه ها میمونه کاراش!

بابا به دفاع از من دراومد و گفت:

-چیکارش داری دخترم و حتما دوست نداره از پله ها بیاد

غش غش خندیدم و گفتم:

-من آماده م بریم

خونشون خیلی هم با خونه ما فاصله نداشت یاد اون شب افتادم که گفت هم مسیر نیستیم و دوباره لجم دراومد با توقف بابا جلوی درشون پیاده شدیم و زل زدم به نمای ساختمان که حسابی تو چشم بود و نشون میداد وضعشون خیلی خوبه بعد از گذشت از یه حیاط بزرگ سنگ فرش شده که اگه با تاکسی میرفتیم زودتر می رسیدیم وارد ساختمان اصلی شدیم آرش قبل از همه برای استقبال پرید جلومون و دسته گل و از دستم قاپید:

-شما که خودت گل نیستی رونیا خانوم ولی خاله و عمو گل بودن چرا زحمت کشیدین؟

با کیفم یه دونه کوبوندم تو سرش و گفتم:

-این چه طرز استقباله؟

بعد دست دادن با عمو آذر جون من و تو بغلش کشید و حسابی آب لمبوم کرد و به سمت پذیرایی هدایتم کرد همه جلوی در سرگرم خوش و بش بودن و من یه کم جلوتر حرکت کردم و دنبال آراد گشتم که از انتهای سالن پیداش شد روم و برگردوندم و وانمود کردم که ندیدمش نزدیک شدن قدم هاش و بوی عطرش و حس کردم و اومد ایستاد پشت سر من سرش و آورد جلو کنار صورتم و آروم گفت:

-دنبال من می گشتی؟

تا برگشتم جوابش و بدم از کنارم رد شد و رفت استقبال مامان و بابا

-رونیا جان بشین عمو چرا وایسادی؟

لبخند زدم و روی اولین مبل جای گرفتم آراد آخرین نفری بود که قصد نشستن کرد و مبل کناری من و که خالی بود انتخاب کرد اما تا خواست بشینه آرش سریع از رو مبلی که نشسته بود بلند شد و نشست رو مبل کنار من و گفت:

-داداش بزرگه برو جای من بشین میخوام با دوستم حرف بزنم

با خنده گفتم:

-من دوست تو نیستم بازم میخوای مثل بچگیامون هی خرابکاری کنی بندازی گردن من؟

همه خندیدن جز آراد که کنف شده بود با پوزخندی حرص درآر زل زدم بهش که اخماش رفت توهم! آرش مثل بچه ها با ذوق گفت:

-رونیا هنوزم به کتاب علاقه داری؟

به جای من مامان جواب داد:

-اون قدری که کل خونمون شده کتابای این خانوم

آرش به دنبال این حرف بلند شد ایستاد و رو به من گفت:

-پاشو پاشو...باید حتما کتابخونه منو ببینی

بی اراده با شنیدن اسم کتاب با یه لبخند بزرگ رو لبم به دنبالش کشیده شدم جلوی کتابخونه بزرگش ایستاده بودم و آرش تند تند کتابای خوبش و بهم معرفی می کرد از این همه هیجان آرش به وجد اومده بودم و بلند بلند به حرفاش می خندیدم صدای آراد اومد که گفت:

-آرش نمی خوای از رونیا پذیرایی کنی؟

برگشتم و یه نگاه گذرا بهش انداختم تو چارچوب در ایستاده بود و به این همه اشتیاق ما لبخند میزد آرش که غرق کتاباش شده بود آروم گفت:

-خب تو که داشتی می یومدی زحمتشو می کشیدی دیگه

آراد با پوزخند گفت:

-رونیا دوست توئه نه من

از لحنش دلم گرفت...آرش رفت بیرون...دوباره بوی عطرش داشت نزدیک می شد و کلافه م می کرد کتاب و از تو دستم گرفت و نگاهی بهش انداخت و گفت:

-فکر نمی کردم دخترای شیطون و بازیگوش هم اهل کتاب باشن

با اخم گفتم:

-من شیطون و بازیگوش نیستم

از لحنم که لجبازی ازش می بارید به خنده افتاد و گفت:

-چرا تو یه دختر کوچولوی شیطون و اخمویی

با حرص پای راستم و زمین کوبیدم و گفتم:

-من کوچولو نیستم

صدای قهقهه ش دلم و لرزوند با یه نگاه خاص زل زد تو چشام و گفت:

-خودم بزرگت میکنم

انقدر غرق چشماش بودم که متوجه منظورش نشدم

دوباره گفت:

-قول میدم هروقت ازدواج کردی بزرگترین کتابخونه دنیا بشه مهمون خونت

با ترشرویی روم و ازش گرفتم و مشغول ورق زدن کتاب تو دستم شدم و گفتم:

-معلومه که میشه...نیازی به قول تو نیست

آرش با شربت و میوه به اتاق برگشت

دوباره با هیجان شروع کرد به نشون دادن کتاباش...آراد نشسته بود رو تخت و نگاهش سمت ما بود سنگینی نگاهش و رو خودم حس کردم برگشتم نگاهش کردم بهم لبخند زد دوباره با لبخندش دیوونه شدم "رگ خواب این دل تو دست تو بوده"

دلی که تا حالا هیچ کسی رو در خودش راه نداده بود داشت کم کم نرم می شد و من این و نمی خواستم من نباید عاشق می شدم نباید می باختم به هر قیمتی که شده من نباید به آراد می باختم...عاشق شدن دیوونگیه،اونم عاشق آدمی مثل آراد شدن! آراد پروی خودخواه...آراد لجباز! وجدانم سرم داد زد که تویی که مغروری،خودخواهی،پرو و لجبازی اما نمی خواستم باورش کنم آراد لیوان شربت و گرفت جلوم تو نگاهش یه چیز عجیبی بود یه حرف نگفته! دستش و پس زدم و گفتم:

-نمی خورم

دوباره غرور برگشت به چشماش،تمسخر برگشت به نگاهش...درست مثل روزای اولی که دیدمش و من چقدر می ترسیدم از این خنده ای که تو چشماش موج می زد اما تو مهمونی شهاب دیگه از اون نگاه خبری نبود نگاهش رنگ تازه ای به خودش گرفته بود،رنگ مهربونی! به آرش نگاه کردم یه جوری غرق مطالعه بود که به غریق نجات نیاز داشت بعد چند دقیقه متوجه نگاهم شد با لبخند کتاب و کنار گذاشت و به سمت کاناپه تو اتاقش هدایتم کرد

-بشین یه کم از خودت پذیرایی کن،انقدر سرگرم کتاب شدم که یادم رفت

و لیوان شربت و گرفت سمتم...با لبخند لیوان و ازش گرفتم و بدون اینکه به آراد نگاه کنم سرکشیدم آرش چند تا کتابی و که توجهم رو جلب کرده بود داد بهم و گفت:

-بیا اینا رو ببر بخون چون منم واسه کتابای تو نقشه دارم

با شیطنت خندیدم و گفتم:

-آرش تو خیلی خوبی

آراد پوزخند زد و زمزمه کرد:

-کوچولو!

شنیدم و خواستم زبونش و از حلقش بکشم بیرون که خاله برای شام صدامون کرد...آراد روی دورترین صندلی از من نشست و تا آخر شب که بریم خونه دیگه بهم نگاه نکرد

***

نفس حبس شده ام رو بیرون دادم و از اتاق استاد اومدم بیرون پگاه اولین نفر متوجه من شد و پرید جلوم و گفت:

-چی شد رونیا؟تایید؟

-آره بالاخره خانم مهندس شدم

پگاه محکم بغلم کرد و گفت:

-خدا رو شکر پس برنامه شمال و بچینیم دیگه؟

چشام و گرد کردم و گفتم:

-وای نه پگاه من که می خوام تا یه هفته فقط بخوابم که خستگی این امتحانا و پایان نامه کوفتی از تنم بره

نیشگون ریزی از بازوم گرفت و گفت:

-تو خیلی غلط کردی،همه ماها هم امتحان دادیم هم پایان نامه تحویل دادیم فقط تو نبودی که پس بیخودی ادای آدمای آویزون و درنیار فاز خستگی هم نگیر بدو بریم خونه آماده شیم باید کلی بارو بندیل ببندیم واسه یه هفته

از دانشگاه زدیم بیرون،هوای گرم تیر ماه داشت کلافه م می کرد سریع رفتم تو ماشین و پگاه و شیوا هم سوار شدن

-رونی برو پاتوق یه بستنی بزنیم هلاک شدیم از گرما

با این که خوابم می یومد اما پیشنهاد شیوا وسوسه م کرد و رفتیم کافی شاپ همیشگی...این کافه ی پاتوق رو اولین بار من و پگاه کشف کردیم و کم کم همه بچه ها به اینجا علاقه مند شدن و شد پاتوقمون،عاشق فضای تاریکش بودم که با شمع هایی که دور تا دور محوطه کنار دیوار چیده شده بود خیلی رویایی می شد میز و صندلی های چوبی که پایینش با یه شکاف کوچولو شده بود گذرگاه باریکی واسه رودی که به همه میزها وصل شده بود و با برخورد آب به چوب بوی خیلی خاص و مطبوعی تو فضا پر می شد بستنی مون رو با کلی خنده و مسخره بازی خوردیم و رفتیم خونه به محض رسیدن بعد یه دوش آب سرد خودم و پرت کردم رو تخت و خوابیدم نمیدونم چقدر خوابیده بودم که با صدای زنگ گوشیم از خواب پریدم بدون این که شماره رو نگاه کنم جواب دادم و به هوای اینکه پگاه پشت خطه با حرص گفتم:

-الهی داغتو ببینم پگاه،تو فرشته عذاب منی! به قول خودت نمی دونم تو زندگی قبلیم چه خطایی ازم سر زده که تو این دنیا با توی نکبت دوست شدم، چرا هروقت من خوابم زنگ میزنی آخه؟!

صدای خنده ی مردونه ای که پیچید تو گوشی باعث شد سیخ بشینم سرجام

-آخه دختر خوب تو الان باید چمدون ببندی گرفتی خوابیدی؟

جیغ زدم:

-بردیــــا توام؟این خواب من خار شده رفته تو چشم شماها

-پاشو پاشو تنبلی بسه،کل عمرت و خوابی تازه شاکی هم میشی؟! فردا صبح زود داریم میریم شمال خانوم به جای حاضر شدن سرمن جیغ جیغ میکنه

نالیدم:

چرا انقدر زود؟!خب میذاشتید چند روز استراحت کنیم

صداش جدی و شد و گفت:

-مگه می خوایم ببریمت اونجا ازت کار بکشیم؟!داریم میریم تفریح که خستگی امتحانا از بین بره در ضمن نمیخواد تو ماشین بیاری که هی غر بزنی رانندگی کردم خسته شدم من و پویا میاریم شهاب و غزل و یکی از دوستاشونم هستن

کنجکاوانه پرسیدم:

-کی؟

-همون پسره آشناتون که اون شب تو مهمونی پیانو می زد

آه از نهادم بلند شد! آخه آراد واسه چی می خواد بیاد!

من که میدونم این مسافرت کوفتم میشه! کاش می شد یه بهونه ای بیارم و نرم اما بعدش شک ندارم که پگاه سرم و از تن جدا میکنه! با بردیا بعد از هماهنگی های لازم خداحافظی کردم و رفتم سراغ مامان واسه اجازه فردا که اولش مخالفت کرد اما وقتی فهمید آراد هم میاد خیالش راحت شد و اجازه داد! بالاخره این آقا یه جا به درد ما خورد! خونه پویا به ما نزدیک تر بود و قرار شد اون بیاد دنبالم چمدون کوچیکم و دنبال خودم می کشیدم که بابا اومد ازم گرفت و بعد کلی سفارش گذاشت جلوی در مامان با وجود اینکه چهار سالی بود دوستام و می شناخت اما بازم نگرانی هاش تمومی نداشت و هنوز نرفته احساس دلتنگی می کرد با صدای بوق زود با هردوشون خداحافظی کردم و سوار ماشین پویا شدم که پیاده شد و چمدونم و گذاشت تو صندوق

-راضی به زحمت نبودیم کاپیتان

لبخند زد و گفت:

-برو بچه جون منو دست ننداز

خندیدم و افتادم به جون ضبط ماشینش وقتی از پیدا کردن یه آهنگ قشنگ نا امید شدم با لب و لوچه آویزون تکیه دادم به صندلی پویا با دیدن قیافه م زد زیر خنده و گفت:

-از تو داشبورد یه سی دی دیگه بردار

با ذوق سی دی و عوض کردم و چشمام و بستم یه کم که گذشت پویا نگه داشت چشام و بازکردم و با یه نگاه فهمیدم که اول جاده چالوسیم حتما با بچه ها این جا قرار گذاشته بود...با دیدن پگاه که از ماشین بردیا پیاده شد منم پیاده شدم و بعد از سلام و احوال پرسی با همه به پگاه گفتم بیاد تو ماشین پویا

به این ترتیب غزل و شهاب تو ماشین آراد، کیان و شیوا تو ماشین بردیا و من و پگاه هم تو ماشین پویا جای گرفتیم و آهنگ حرکت زده شد قرار شد یه کم جلوتر برای صرف صبحانه توقف کنیم پگاه ذوق زده از مسافرت دستاش و بهم کوبید و گفت:

-وای خدا چقدر خوش بگذره

خندیدم و گفتم:

-خانم مهندش این حرکات کودکانه از شما بعیده

پگاه با اخمی که نمیتونست مانع بروز خوشحالیش بشه به پویا که داشت بلند بلند می خندید گفت:

-کاپیتان مهندس مارو نگاه کن تروخدا!

پویا اخماش و کشید تو هم و گفت:

-هی وروجکا از الان بگم اگه باهم جفت شدید منو اذیت کنید منم نیستم

به پگاه نگاه کردم که از تو چشاش هیجان می زد بیرون اما من با تمام شیطنتم همیشه تو ماشین احساس خواب آلودگی می کردم حتی وقتی خودم رانندگی می کردم!!

یه لحظه چشام و بستم که جیغ پگاه گوشم و کر کرد:

-رونیا اگه خوابیدی مرگت حقه

خندیدم و گفتم:

-مگه مرگ دیگران ناحقه؟

با حرص زبونش و درآورد و گفت:

-حیف که پویا اینجا نشسته! حیـــف!

پویا با لودگی گفت:

-تروخدا به خاطر من خودتون و معذب نکنید بکشید موهای همو، انقدرم مراعات من و نکنید راحت باشید

خواستم جوابش و بدم که گوشیم زنگ خورد

-جانم شیوایی؟

-جانم و کوفت! خوب دوتایی رفتید منو با این دوتا اعجوبه تنها گذاشتیدا!

-عزیزم خب توام بیا اینجا درد و بلات بخوره تو سر پگاه

پگاه یه دونه آروم زد تو سرم که برگشتم چپ چپ نگاش کردم

-گمشو الان تازه یادت افتاده بگی؟منم اینجا بهم بد نمیگذره ولی بذار برسیم دارم براتون

صدای اعتراض بردیا از اون ور بلند شد که گفت:

-زنگ زدی این و بگی؟بگو بهش دیگه الان ردش میکنیم

شیوا سریع گفت:

-خب خب! رونی به پویا بگو یه کم جلوتر یه رودخونه س نگه داره واسه صبحونه

قطع کردم و به پویا گفتم و با رسیدن به رودخونه توقف کرد بردیا یه کم زودتر رسیده بود و ماشین آراد هم بعد ما توقف کرد هرکدوممون یه چیزی گرفتیم دستمون یکی زیر انداز یکی میوه یکی سبد وسیله ها و منم فلاسک چای رو برداشتم اما هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم که یکی فلاسک و ازم گرفت به آراد که حالا جلوتر از من با زیرانداز و فلاسک حرکت می کرد نگاه کردم و ناخودآگاه یه لبخند اومد رو لبم که از چشمای تیزبین پگاه دور نموند و گفت:

-ببند نیشتو!

سریع لبخندمو جمع و جور کردم و با اخم گفتم:

-پسره نخود هر آشه!!

پگاه نگاهی به معنای "خودتی" بهم انداخت و درحالی که نایلون خوراکی ها رو دنبال خودش می کشید گفت:

-خدا شانس بده!

برای صبحونه الویه و پنیر خریده بودیم پسرا زیرانداز و پهن کردن هوا آفتابی بود اما گرم نبود نشستم کنار بردیا که نگاه خشمگین آراد دلم و گرم کرد آب و هوا حسابی اشتهامون و تحریک کرده بود کیان و پگاه افتاده بودن به جون هم و هی کل کل می کردن

به کیان که داشت از دست پگاه حرص می خورد نگاه کردم و خنده ام گرفت

سنگینی نگاه آراد و رو خودم حس کردم...این بار داشت با لبخند نگام می کرد اما تا دید نگاش می کنم روش و برگردوند و مشغول خوش و بش با شهاب شد

غزل داشت واسه شهاب لقمه می گرفت و می ذاشت دهنش که صدای اعتراض کیان بلند شد:

-ای بابا غزل خانوم اینجا جوون مجرد نشسته،انقدر باز نکنید این چشم و گوش مارو

غزل غش غش خندید و شهاب با عشق نگاهش کرد...پویا با تمسخر رو به کیان گفت:

-بمیرم الهی واسه اون چشم و گوش بسته ی تو!!!!

کیان رو به پویا گفت:

-توام که فقط مارو ضایع کن!

بردیا سیبی به دستم داد و گفت:

-بریم لب رودخونه عکس بندازیم؟

یه گاز به سیب زدم و با ذوق دوربین و برداشتم و گفتم:

-اینجاهم لب رودخونه س دیگه

وچندتایی عکس دسته جمعی گرفتیم،نمیدونم چرا قیافه بردیا رفت تو هم! بالاخره دل از اونجا کندیم و راه افتادیم قرار شد دیگه بین راه توقف نکنیم که زودتر برسیم قبل از این که آراد به اکیپ اضافه شه قرار بر این بود که بریم ویلای عموی کیان اما با پیشنهاد آراد تصمیم بر این شد که بریم ویلای اونا...

این دفعه دیگه غرغرای پگاه نتونست مانع خوابیدنم بشه و به محض سوار شدن خوابیدم و وقتی چشام و باز کردم که مطمئن شدم رسیدیم! چشام و که باز کردم و دریا رو دیدم خواب از سرم پرید و هنوز پویا کامل توقف نکرده بود که در و باز کردم و پریدم بیرون صدای پویا اومد که گفت:

-اووی چته رونی؟باز جنی شدی؟

به حرفش اهمیت ندادم و با دو رفتم سمت دریا و در حال حرکت کفشام و درآوردم که وقت تلف نشه صدای داد پگاه از پشت اومد که گفت:

-منم الان با شیوا میام

کنار دریا ایستادم و تعظیم بلندبالایی کردم،دستام و بهم کوبیدم و با ذوق داد زدم:

-سلام دریا خانوم

و مثل دیوونه ها بلند خندیدم!

پاهام که آب و حس کرد یه کم از هیجانم کاسته شد،اصولا تا چیزی و حس نمی کردم آروم نمی شدم باید حتما حس آرامش آب و لمس می کردم،باید موجای با انگیزه ای رو که بارها خودشون و به ساحل می رسوندن و حتی بعد از پس زده شدن بازم کم نمی آوردن و ساحل و تنها نمیذاشتن رو از نزدیک حس می کردم،لمس می کردم...باید حس مقاومت و امیدشون رو درک می کردم! صدای قدم هایی از پشت سر اومد و گفتم:

-اومدی پگاه؟یادته پارسال که...

نزدیک تر شدنش مانع ادامه حرفم شد،این بو...بوی آراد بود

برگشتم و با بهت نگاهش کردم،نگاه گرمش داشت ذوبم می کرد!این لعنتی چرا به من اینجوری نگاه میکنه!

"نگاه کن فقط با نگاه کردنت،منو تو چه رویایی انداختی...! "

صدای بم و جذابش همه قشنگی صدای امواج دریا رو تو ذهنم خراب کرد

-انقدر دریا رو دوست داری؟

سرم و به نشانه مثبت تکان دادم

زمرمه کرد:

-خوش به حالش...

با ذوق گفتم:

-آراد بیا آب و لمس کن،به آدم حس زندگی میده

سرش که پایین بود اومد بالا و با بهت و گیجی زل زد بهم...نزدیک تر شد،ایستاد روبه روم

-یه بار دیگه بگو

گیجیش به منم سرایت کرد و گفتم:

-بیا...آب و لمس کن...

کلافه دست کشید تو موهای لخت خرماییش و یه قدم عقب گرد کرد چشمای منتظرش و دوخت به لبام با صدایی لرزان گفت:

-بگو

فقط نگاهش کردم...خم شد از روی زمین سنگی برداشت و پرتاب کرد تو دریا برگشت که بره بی هوا صداش زدم:

-آراد...

برگشت نگاهم کرد...با یه لبخند تلخ!

خم شدم و هر دو مشتم رو پر از سنگ کردم رفتم سمت آراد دست راستم و گرفتم جلوش دستای مردونه اش رو آورد بالا و جلوم باز کرد...سنگ ها رو خالی کردم تو دستش...با چوب بین سنگ های روی زمین خطی فرضی کشیدم و پریدم پشت خط ایستادم

-هرکی سنگش بیشتر بره برنده س

لبخندی موذیانه زد و گفت:

-جایزه ش چیه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

-نمیدونم...هرچی

اومد وایساد پشت خط، سرش و چرخوند سمتم و گفت:

-هرکی ببازه باید به کاری که برنده میگه عمل کنه و به حرفش گوش بده و نه نیاره،قبول؟

خندیدم و گفتم:

-قبول...

مرموزانه نگاهم کرد و گفت:

-اگه زدی زیر قولت چی؟

-رونیا سرش بره قولش نمیره ولی شک نکن که می بازی

اولین پرتاب و که انجام داد یه کم به حرفم شک کردم اما اعتماد به نفسم و از دست ندادم من استاد این پرتاب هام،تاحالا کسی نتونسته بود من و ببره

پرتاب دوم...اعتراف تلخیه که بگم آراد از من بهتره!

پرتاب سوم...چهار...پنج! پرتاب آخر...نمیدونم چرا باختن به آراد هم شیرینه!

دستاش و مالید بهم و گفت:

-خب...باختی! وقتشه جایزه مو بدی

ایستادم جلوش و گفتم:

-شانس آوردی امروز رو موود بازی نبودم وگرنه رونیا هیچ وقت نمی بازه

بلند خندید...چشماشو ریز کرد و کمی سرش و به پایین خم کرد و زل زد تو چشام

"بسه تو باچشمات به آتیش نکشون خونمو"

نمی دونم چرا گلوم خشک شده بود به زور آب دهانم و قورت دادم نفس هاش داشت م یخورد تو صورتم و من از این همه نزدیکی می ترسیدم! چشمای براق قهوه ایش داشت کلافه م می کرد و نگاهش قلب دست نخورده م رو به لرزش درآورده بود

-با من ازدواج کن!

چشام از زور تعجب داشت پرت می شد بیرون!چند بار پشت هم پلک زدم که تشخیص بدم خوابم یا بیدار! آراد چی گفت؟این پسر یه کم مقدمه چینی تو کارش نیست!! انقدر شوکه شده بودم که نمی دونستم باید چه عکس العملی نشون بدم،خنده بلندم شد تنها عکس العملم! خواستم برم که دستش قفل شد رو بازوم و من و چرخوند سمت خودش با خشم برگشتم سمتش و توپیدم:

-اصلا شوخی جالبی نبود

کلافه دستم و ول کرد و گفت:

-شوخی نبود...احساس من شوخی نیست،من تا حالا به هیچ دختری فکر هم نکرده بودم اما توی لعنتی اومدی و جا خوش کردی تو ذهن من...اول فقط ذهنم بود که درگیرت شده بود،درگیر چشمای مغرورت،خنده های شیرینت،شیطنت هات...رونیا منم خودمم نمیدونستم چرا دارم بهت فکر می کنم...نمیدونستم چرا ذهنم و پر کردی اما نمیتونستم فکر نکنم...لحظه ای نبود که بهت فکر نکنم، هرکس دیگه ای جز تو بهم بستنی می مالید بدون مراعات هیچ چیزی می زدم تو گوشش اما تو من و از پا درآوردی...با غروری که سرم داد زدی و محکومم کردی غرور همیشگیم و له کردی! وقتی اومدیم خونه تون و دیدم تو همون دختری باورم نمی شد...تو مهمونی شهاب،بازم روم شربت ریختی و بازم طلبکار شدی! تا اون روز فقط ذهنم بود رونیا فقط ذهنم اما تو مهمونی شهاب قلبم رو هم پر کردی،وقتی قالم گذاشتی و با اون پسره بردیا رفتی این و فهمیدم...بازم تو خونه ی خودمون دیدمت...حرکات شیرین و شیطونت واسه همه بود و اخمات واسه من...من کسی بودم که همیشه بی محلی می کردم و تو این بار قانون و عوض کردی،اون شب تا صبح نخوابیدم...تو دیگه علاوه بر ذهنم قلبم رو هم مال خودت کرده بودی....

نگاهم قفل شده بود تو نگاهش...چقدر بی اراده شده بودم که دلم نمی یومد چشم ازش بردارم دلم میخواست تا ابد زل بزنم به چشمای خمار قهوه ایش...به خودم اومدم و ازش فاصله گرفتم و رفتم...هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم که صدام زد:

-رونیا...یادت نره که تو بازی و باختی و باید به خواسته من عمل کنی

عاجزانه نگاهش کردم که تیر آخر و با خنده زد:

-رونیا سرش بره قولش نمیره

خوب میدونست چی بگه...دست گذاشت رو نقطه ضعفم،رو غرورم! نالیدم:

-آراد...

دوباره بهم نزدیک شد 

-جان آراد؟این همه خوشبختی رو باور ندارم...باورندارم که امروز برای اولین بار و اونم چندین بار اسمم و صدا کردی...تو که صدام میکنی عاشق اسمم میشم

قلبم لرزید از لحنش...از جانم گفتنش...چقدر این پسر دوست داشتنی بود و چقدر درمقابلش ضعیف بودم من این رونیای ضعیف و نمی خوام رونیا باید همیشه مغرور باشه

-چون باختم مجبورم که باهات ازدواج کنم؟این منطقی نیست

-باشه قبول...تو راست میگی،منطقی نیست!منم مجبورت نمی کنم، اما مجبوری که باهام بیشتر آشنا شی...مجبوری منو بشناسی

نفسم و فوت کردم بیرون و راه افتادم سمت ویلا...آراد هم اومد کنارم و باهام هم قدم شد با تعجب نگاش کردم و گفتم:

-کجا داری میای؟اصلا دوست ندارم بچه ها فکر کنن ما باهم بودیم

موذیانه خندید و گفت:

-همه فهمیدن من اومدم دنبال تو...اینم میدونن که تو الان پیش منی! پگاه و شیوا هم واسه همین نیومدن

چشام و تا آخرین حد ممکن گشاد کردم و زل زدم بهش! این پسر اصلا به موقعیت من تو جمع فکر نمی کرد! باهم وارد ویلا شدیم هرکی یه گوشه ای نشسته بود و با ورود ما همه نگاه ها برگشت سمتمون...اولین نفر شهاب زد زیر خنده و پشت سرش صدای خنده های حبس شده بقیه تو فضا پیچید در این بین بردیا با حالتی غمگین سرش پایین بود و نمی خندید و پگاه هم نگاهش دلگرم کننده بود و لبخندی تایید کننده می زد

کیان با لودگی پرسید:

-مبارکه داش آراد؟؟

تمام حرصم و ریختم تو چشام و پاشیدمش به چشمای خندون آراد که داشت با خنده اش به سوال کیان جواب مثبت می داد... شهاب با خنده گفت: 

-النکاح سنتی فمن...

آراد که خم شد و دمپایی رو به سمتش گرفت بقیه شو نگفت و آراد با خنده گفت:

-خفه شی شهاب!

پویا دست کشید رو شکمش و گفت:

-آقا مسخره بازی فعلا تعطیل،روده هام همدیگرو خوردن از گرسنگی!

تازه یادم افتاد هنوز ناهار نخوردیم دریک چشم به هم زدن میز با کالباس هایی که خریده بودیم چیده شد نشستم پیش پگاه و آراد هم صندلی کناری من و اشغال کرد شهاب هرلحظه آماده خندیدن بود و لقمه ای که آراد برام گرفت و گذاشت تو بشقابم باعث انفجارش شد از زور بغض چیزی از گلوم پایین نمی رفت و همون یه لقمه رو به زور نوشابه قورت دادم و از آشپزخانه بیرون رفتم

به محض بیرون رفتنم صدای آراد و شنیدم که گفت:

-لطفا بذارید یه کم تنها باشه پگاه خانوم

بردیا روی کاناپه نشسته بود و هنذفری تو گوشش بود رفتم نشستم کنارش یکی از گوشی ها رو از گوشش درآوردم و گذاشتم تو گوش خودم 

می خواستم بهت بگم چقدر پریشونم

دیدم خود خواهیه ، دیدم نمی تونم

تحمل می کنم بی تو به هر سختی

به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی

به شرطی بشنوم دنیات آرومه

که دوسش داری ، از چشمات معلومه

یکی اونجاست شبیه من ، یه دیوونه

که بیشتر از خودم ، قدر تو می دونه

چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم

تو می خندی ، چه شیرینه گذشتن

تازه می فهمم ، تازه می فهمم

تو رو می خوام ، تموم زندگیم اینه

دارم می رم ، ته دیوونگیم اینه

نمی رسه به تو حتی صدای من

تو خوشبختی ، همین بسه برای من

چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم

تو می خندی ، چه شیرینه گذشتن

تازه می فهمم ، تازه می فهمم...

(احسان خواجه امیری-خوشبختی)

گوشی و از گوشم درآوردم سرم و چرخوندم سمتش

-چرا نیومدی ناهار بخوری؟

لبخند تلخی زد

-اشتها نداشتم

آهی کشیدم و گفتم:

-منم...

بعد از جا پریدم و ایستادم جلوش

-پاشو ببینم نمی خوام این یه هفته عین آینه دق جلوم باشیا باید کاری کنی حسابی خوش بگذره یادت نرفته که اگه تو دعوام نمیکردی الان تو خونه خوابیده بودم؟ الانم نمی پرسم چرا اینجوری شدی چون خودمم وقتی ناراحتم ترجیح میدم اول یکم تو خودم باشم بعد اگه خواستم با کسی حرف بزنم

با صدایی لرزان گفت:

-رونیا...من باید باهات حرف بزنم،یعنی خیلی وقته که می خوام حرف بزنم اما جراتشو پیدا نمی کنم حالا هم که جراتشو پیدا کردم دیگه اعتماد به نفسشو ندارم اما یه روز باید باهات حرف بزنم،یه روزی که هنوز دیر نشده باشه،خب؟

سرم و به چپ و راست تکان دادم و گفتم:

-حالا پاشو تا خونه رو خراب نکردم رو سرت ناهارتو بخور

بچه ها هنوز تو آشپزخانه بودن و من و بردیا هم به جمعشون اضافه شدیم پویا داشت خاطره آخرین مسابقه شو تعریف می کرد و همه سراپا گوش بودن آراد حسابی اخماش توهم بود

شیوا رو به پگاه گفت:

-بریم دریا؟

زوداعتراض کردم:

-الان نه!بریم بخوابیم بعد همه باهم بریم

کیان برام چشم و ابرو اومد و به اخمای آراد اشاره کرد اما توجهی نکردم شیوا با حرص گفت:

-کوفت و الان نه،خودش رفته دریا رو دیده حالا نمیذاره ما بریم

پویا حرف من و تایید کرد و گفت:

-من که رانندگی کردم و حسابی خسته م،ترجیح میدم یه کم استراحت کنم بعد برم تا صبح کنار دریا باشم

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

شیوا با دیدن قیافه خسته ی همه نظرش عوض شد و دست من و پگاه و کشید و گفت:

پس ما میریم استراحت کنیم

ویلا دوتا اتاق داشت که یکیش و شهاب و غزل اشغال کرده بودن اون کی اتاق رو هم پگاه از قبل زنبیل گذاشته بود واسه خودمون پس بقیه پسرا مجبور بودن تو پذیرایی بخوابن

تا رفتیم تو اتاق پگاه و شیوا ریختن سرم و شیوا با حرص گفت:

-بیشعوررر چرا به ما نگفته بودی؟

پگاه گفت:

-دیدی گفتم یه خبرایی هست،تو که رفتی ما وسایلا رو گذاشتیم خواستیم بیایم پیشت آراد اومد خواهش کرد که ما نریم بعد جلو چشم همه گفت می خواد باهات حرف بزنه

قضیه بازی و حرفاش و براشون تعریف کردم

شیوا با جیغ خفه ای گفت:

-رونیای خرشانس به خدا اگه آراد و از دست بدی خیلی خری

خودم خوب میدونستم آراد تکه،همه چی تمومه،مردیه که هر دختری آرزوی داشتنش رو داره خوب میدونستم که خیلی از دخترا تو حسرت یه نیم نگاه از آرادن این لااقل تو مهمونی شهاب به خوبی بهم ثابت شد...اما منم چیزی کم نداشتم،منم دست نیافتنی بودم و دوست داشتم دست نیافتنی بمونم عاشق عشق بودم اما ترجیح می دادم یه دختری باشم که خیلی ها در حسرتشن تا دختری عاشق!!!! با این حال آراد در نظرم بهترین مردی بود که تا به حال دیدم چرا که اگر نبود من،منه مغرور کسی نبودم که به خاطر یه باخت زیر بار حرف زور برم...اونم حرفی که ممکن بود من و از دست نیافتنی موندن دور کنه این خاص بودن آراد بود که دهانم و بست،باعث شد کم بیارم و برم تو این بازی مسخره و در عین حال دوست داشتنی...

نگاهی متفکر و مغرور به خودم گرفتم و گفتم:

-آراد؟هه! شاخ تر از آراد هم کمه واسم!عشق چیه اصن!!

پگاه با خنده گفت:

-عاشق شدن تو رو هم خواهیم دید

-عمرا

پگاه و شیوا همچنان در حال نقد و بررسی آراد بودن که چشام گرم شد و خوابیدم

***

اهل منزل بیدار شوید که دریا منتظراست،اهل منزل برخیزید که باغ آباد است ،اهل منزل اینجا رامسر آی لاو یو بچه های دانشکده فنی مهندسی

حس می کردم دارم خواب می بینم که کسی اینا رو داد میزنه اما با شنیدن صدای پگاه که گفت:

-خدا از رو زمین بردارتت کیان

فهمیدم که بیدارم پشتم به پگاه و شیوا بود که سه نفری رویه تخت دونفره خوابیده بودیم برگشتم نگاش کردم که دیدم داره باچشمای بسته غر میزنه شیوا اما خواب خواب بود و یه ذره تکان هم نمی خورد...با دیدنش یه لبخند خبیثانه اومد رولبم و بالشم و برداشتم و از رو پگاه خم شدم و بالش و محکم کوبوندم تو صورت شیوا که یهو از خواب پرید و نشست سرجاش...وقتی به خودش اومد و دید ما داریم غش غش می خندیم با همون بالش افتاد به جونمون!داشتیم وسط خنده جیغ جیغ می کردیم که غزل اومد تو اتاق و با خنده گفت:

-چه خبره اینجا؟

شیوا وقتی از زدن ما خسته شد نشست روتخت

-بچه ها این کیان چقدر شیطونه!البته همتون شیطونید اما این کیان اعجوبه ایه واسه خودش چه جوری چهار ساله تحملش میکنید؟

به غزل که این و گفته بود نگاه کردم چهره ش خیلی شیرین بود و دختر اجتماعی بود با این که اولین بار بود که اومده بود تو اکیپ ما خیلی راحت با همه ارتباط برقرار می کرد خندیدم و گفتم:

-شوهر خودتم دست کمی از این کیان نداره ها!

همینجوری داشت از چشماش عشق می زد بیرون و با این حرف من یه لبخند گنده اومد رو لبش که نشون می داد قند تو دلش آب کردن

صدای در زدن اومد و بعدش کیان گفت:

-اهل این اتاق هنوز در خواب غفلت به سر می برن؟

جیغ زدم:

-کیان بیام بیرون زنده ات نمیذارم

با خنده گفت:

-اوه اوه بچه ها متفرق بشید غول چراغ جادو بیدار شد الان میاد درسته قورتمون میده

و صدای خنده پسرها اومد و ماهم باخنده از اتاق رفتیم بیرون،کیان حالا با پویا درگیر بود و داشت باهاش کشتی می گرفت رفتم وایسادم روبه روش و دست به کمر نگاش کردم...آروم وایساد سرجاش و آب دهانش و قورت داد و با لحنی مظلوم و بامزه گفت:

-چرا چشات و اینجوری میکنی میترسم

نتونستم جلوی خودم و بگیرم و غش غش خندیدم و این شد مجوزی برای شلوغ کاری و این بار پرید رو کله ی شهاب،با خنده زل زده بودم بهشون که دیدم آراد با لبخندی شیرین زل زده به من...بردیا هم سرحال بود و دیگه خبری از ناراحتی چند ساعت پیش نبود و موجی از شادی و خنده ویلا رو فرا گرفته بود

به پیشنهاد شیوا که دیگه طاقتش تموم شده بود همگی رفتیم لب دریا،حالا خوبه از ویلا تا دریا راهی نبود به طوری که از داخل ویلا به خوبی دریا مشخص بود...

غزل و شهاب که همون اول ما رو پیچوندن و دوتایی رفتن قدم بزنن و بعد یک ساعت پیداشون شد همه کنار دریا نشسته بودیم و حرف می زدیم که کیان رو به آراد گفت:

-گیتارتو نیاوردی؟

آراد نگاهی گذرا به من انداخت و کوتاه پاسخ داد:

-شب...

پگاه با ذوق دستاش و بهم کوبید و گفت:

-آخ جون امشب تا صبح کنسرت رایگان داریم

نمیدونم چرا حس افتخاری بی ربط بهم دست داد از این که آراد یکی از بهترین آهنگسازهای کشور و خواننده ای خوش صدا بود...

کیان سنگ ریزه ای به سمت پگاه پرتاب کرد و گفت:

-باز تو خر کیف شدی؟

 این درگیری بین پگاه و کیان کاملا عادی بود و پگاه هم با تلافی حرکت کیان اعلان جنگ کرد و در کمتر از چند ثانیه همه سنگ به دست همدیگرو نشانه گرفته بودن! کلا هرچی کار عجیب غریب بود واسه اکیپ ما بود آراد سریع خودش و به من رسوند و وایساد جلوم! مثل یک محافظ...مثل یه کوه...تکیه گاه! تکیه گاه محکمی که انقدر محکم بود که واسه منی که همیشه دوست داشتم محکم باشم حس ضعیف بودن هم حس قشنگی شده بود و من تازه می فهمیدم چقدر خوبه که گاهی ما دخترها عمدا ضعیف باشیم...

بالاخره بازی خطرناک سنگ بازی تموم شد و این بار همه به سمت دریا هجوم بردیم و آب بازی کردیم هر دو مشتم و پرآب کردم و ریختم رو آراد...آراد مشغول آب پاشی شهاب بود و با این حرکت من برگشت سمتم و میخ شد روم...انگار که باورش نشده باشه من این کار و کرده باشم! لبخندی ناخودآگاه رو لب هردومون نشست و شهاب از فرصت استفاده کرد و حسابی آراد و خیس کرد منم با شهاب همدست شدم و رو آراد آب ریختم که با لحنی بامزه نگام کرد و گفت:

-نامرد...

بالاخره بعد یک ساعت همه خسته از آب بازی ولو شدن تو ساحل،شهاب و آراد قبل همه به نوبت رفتن حمام تا زودتر برن خرید واسه شام...از فرصت استفاده کردم و رفتم داخل ویلا  گوشی بردارم تا به مامان زنگ بزنم که همون موقع آراد از حمام دراومد...بالاتنه ش لخت بود و فقط دور کمرش حوله پیچیده بود...موهای خیسش ریخته بود رو پیشونیش و جذابیتش رو چند برابر کرده بود تازه به خودم اومدم و دیدم وایسادم دارم نگاش میکنم هول شدم و با خجالت خواستم فرار کنم که پام گرفت به مبل و نزدیک بود بیفتم اما خودم و کنترل کردم صدای نگران آراد اومد که گفت:

-چی شد رونیا؟

انقدر خجالت زده بودم که فرصت جواب دادن به نگرانیش رو نداشتم و سریع از ویلا رفتم بیرون

***

پشت پنجره ایستاده بودم و به دریا نگاه می کردم به امواجی که از جوش و خروش افتاده بودن و حالا آرام بودن انقدر آرام که آرامشی عجیب رو به همه تزریق کنن محو بیکران آبی دریا که حالا در سیاهی فرو رفته بود شده بودم که دیدم آراد و شهاب از خرید برگشتن...سریع از کنار پنجره دور شدم و نشستم کنار بردیا و پویا که داشتن شطرنج بازی می کردن و حسابی تو تمرکز بودن شهاب با سر و صدا وارد شد و شروع کرد به آواز خوندن با وسایلای تو دستش می رقصید و ادا در میاورد خواستم به بچگی محکومش کنم که دیدم کیان سرخوش تر از اون با بشکن و قر اومد وسط و تو آواز همراهیش کرد پویا هم شطرنج و ول کرد و اومد وسط که صدای اعتراض بردیا بلند شد:

-باز تو داشتی می باختی فرار کردی؟

پویا به شدت در حال قردادن بود و فرصت جواب نداشت با دیدن حرکاتش خنده ام گرفته بود یه لحظه فکر کردم که اگه رسانه ها و مردم کاپیتان محبوب تیم ملی شون رو تو این حالت ببینن چه اتفاقی میفته...غزل با عشق به شهاب نگاه می کرد و دست می زد و پگاه کنار گوش من بلند سوت می زد که سقلمه ای زدم تو پهلوش و گفتم:

-بمیر دیگه گوشم کر شد

از لج من بلندتر سوت می زد و کل انگشتاشو کرده بود تو حلقش منم زیر لب فحشش می دادم...آراد با خنده رفت از آشپزخانه یه عالمه سیخ آورد بردیا هم رفت کمکش تا باهم جوجه های زعفرونی رو به سیخ بکشن پویا بالاخره دست از ادا برداشت و رفت بیرون تا باربیکیو رو راه بندازه به منم اشاره کرد که برم بیرون،از بچگی علاقه شدیدی به درست کردن ذغال داشتم و همه این و خوب میدونستن...با کمک پویا ذغال ها رو روشن کردیم و بردیا با یه سینی بزرگ که سیخ های جوجه در آن بود اومد بیرون و بقیه بچه ها هم پشت سرش اومدن کیان رو به بردیا گفت:

-کباب فقط کبابای آقا کیان

بعد به من و پویا و بردیا گفت:

-شما هم برید بشینید تا یه جوجه کبابی بهتون بدم که به عمرتون نخورده باشین

با خنده از این همه تبلیغات کیان رفتم داخل تا دستای ذغالیم رو بشورم ...آراد داشت می یومد بیرون،نگاه مهربونی بهم انداخت و لبخند زد نمی دونم چرا روم و با اخم ازش گرفتم،شاید دلیلش خجالت بود!!! بازوم و گرفت و متوفقم کرد 

-چرا باهام بدتا میکنی رونیا؟

از لرزش صداش دلم هری ریخت،اما برگشتم و با جذبه زل زدم تو چشماش

-رونیا نه! رونیا خانم

لجبازانه گفت:

-رونیا...رونیا...رونیا! تو واسه من رونیایی نه رونیا خانم! تو رونیای منی...فهمیدی؟ انقدر حسم بهت قویه،انقدر باهات راحتم و احساس نزدیکی می کنم که جز رونیا چیزی نمی تونم بگم...رونیای من...عزیزم...بهم فرصت بده،چرا من و پس میزنی؟چی کم دارم؟بگو تا بشم همونی که تو می خوای!

چشامو ریز کردم و گفتم:

-دنبال چی هستی آراد؟گول زدن من؟

با تاسف سری تکان داد و خواست بره که این بار من با چنگ زدن به بازوش مانع رفتنش شدم که اول جوابم و بده...چشمای غمگینش که سر خورد رو لباسش و خنده اومد جاش و گرفت به بازوش نگاه کردم...وای!دوباره خرابکاری! به آستین سفیدش که حالا به خاطر دست ذغالی من سیاه شده بود نگاه کردم و خواستم کارم و توجیه کنم،بریده بریده گفتم:

-م ن... می خو ا س تم...

ادامه جمله ای که داشتم واسه گفتنش تلاش می کردم از ترس از ذهنم پرید و سریع برگشتم برم که آراد قهقهه ی بلندی زد و گفت:

-کجا فرار میکنی کوچولو؟

خرابکاریم و یادم رفت و با خشم زل زدم بهش که زود گفت:

-باشه باشه...تو کوچولو نیستی! اما خیلی شیطونی! رونیا تا حالا هیچ دختری انقدر بلا سرم نیاورده بود!

نگاهش موجی از خنده و خوشحالی رو داشت و همین به شدت عصبیم می کرد فاصله مو باهاش کم کردم و نگاه بی تفاوتم و ریختم تو چشماش و گفتم:

-آقای آراد یکتا! این و تو گوشت فرو کن که رونیا هیچ وقت عاشق نمیشه،هیچ وقت!

نفسم و فوت کردم بیرون و بدون توجه به آراد که همونجا خشکش زده بود رفتم بیرون! صدای شاد کیان تو گوشم پیچید:

-بدو بیا جوجه...آی جوجه داریم،بدو که تموم شد،آی جوجه جوجه جوجه

خندیدم و گفتم:

-باز جوگیر شدی کیان؟

همون جوری که جوجه ها رو باد می زد گفت:

-چیکار کنیم دیگه!جو خیلی خطرناکه یهو آدمو میگیره ول نمیکنه

بردیا با یه سیخ جوجه اومد سمتم و گفت:

-بیا تا داغه بخور...جوجه رو باید پای منقل داغ داغ خورد

سیخ و ازش گرفتم و تشکر کردم...نشستم پیش دخترا که شهاب بلند داد زد:

-آراد...آراد کجایی پس؟

آراد که تازه اومده بود بیرون گفت:

-چرا هوار میکشی من اینجام!

و بدون اینکه نگاهی به من بندازه رفت تو جمع پسرا، به لباسش نگاه کردم یه تی شرت مشکی جذب پوشیده بود با شلوار آدیداس همرنگش پگاه سیخ و به دندان کشید و گفت:

-انقدر پسر مردم و دید نزن

انگار قرار بود همیشه این پگاه مچمو بگیره!چپ چپ نگاش کردم و گفتم:

-چقدرم دید زدن داره آخه!!!

شیوا چشماش و تا بیشترین حد ممکن گرد کرد و گفت:

-چه جوری میتونی انقدر قدرنشناس و بی سلیقه باشی؟؟

غزل با نگاهی مهربان به من گفت:

جدی چرا از عشق فرار میکنی؟باروکن عشق خیلی قشنگه رونیا

شونه هام و بالا انداختم و تکه ای جوجه در دهان گذاشتم و گفتم:

-فرار نمی کنم...من واقعا عاشق نمیشم!دست خودم نیست

-چرا قبلا کسی بهت خیانت کرده؟از عشق ضربه خوردی؟

این بار نوبت پگاه بود که چشماش از سایز عادی خارج بشه و رو به غزل گفت:

-ضربه عشقی؟این رونیا تا حالا یه دوست پسرم نداشته! من از بچگی باهاشم، فقط من میشناسمش و میدونم چقدر سگ اخلاق و بی احساسه!

سیخ خالی شده رو تهدید وار گرفتم جلوش و گفتم:

-این تعریف بود یا تیکه؟

غزل غش غش خندید و سیخ های بعدی جوجه از راه رسید...انقدر جوجه به خوردمون دادن که دل درد گرفته بودم!

آراد با همه می گفت و می خندید،حتی با شیوا و پگاه و غزل هم حرف می زد و شوخی می کرد اما حتی نیم نگاهی هم به من نمی انداخت! از این نادیده گرفتنش دلم گرفته بود نمی دونم چرا با این که فقط یک روز بود که این نگاه های عمیق و مهربون و دنبال خودم داشتم انقدر بهش عادت کرده بودم و الان از این که نگاهم نمی کرد کلافه شده بودم

"من و از این عذاب رها نمیکنی،کنارمی به من نگاه نمی کنی"

هوا یکم سرد شده بود به همین خاطر رفتیم داخل که لباس گرم بپوشیم و بریم لب دریا واسه کنسرت زنده...کنسرتی که یه مرد بی نظیر و محبوب مسئول برگزاریش بود! وسایل چای و قلیون و برداشتیم و رفتیم لب دریا...بردیا و پویا داشتن آتیش درست میکردن،دلم می خواست منم برم کمکشون اما حوصله نداشتم...بعد چند دقیقه آراد کیف گیتار به دوش به ما ملحق شد و همه براش دست زدن و پگاه دوباره سوت های کرکننده ش فعال شد! آراد روی تخته سنگی نشست و خواست آهنگ های درخواستی بچه ها رو بزنه که کیان گفت:

-بچه ها بیاید قبل اهنگ های درخواستی اول یه بازی کنیم که البته زحمت اجرای این بازی هم با آراده...کسی اینجا کاغذ همراهشه؟

آراد از تو کیف گیتارش یه دفتر نت درآورد و یا یه خودکار داد دست کیان...کیان دفتر و داد به من و گفت:

-رونیا 9 تا تیکه کاغذ با اندازه های مساوی ببر،به طوری که بشه توش چند بیت شعر نوشت،فقط دقت کن اندازه هاش مساوی باشه که کسی نتونه تقلب کنه!

کاغذها رو برش زدم و دادم به کیان که ادامه داد:

-خب بازی اینجوریه که هرکسی یکی دوبیت از آهنگی که دوست داره رو توی کاغذی که من الان میدم بهش مینویسه پایین برگه هم اسمش و مینویسه،بعد کاغذها رو تا میزنیم و میریزیم تو یه ظرف و هم میزنیم بعد هرکسی یه کاغذ و از بین کاغذهای تا زده شده بر حسب شانس برمیداره و میده به آراد...آراد باید زحمت بکشه قرعه ی هرکسی رو با گیتار براش بزنه و بخونه...بعدم اینکه قسمت هیجان انگیز و جذاب بازی اینه که متن آهنگ هرچی که باشه میشه حرف دل اون شخصی که این قرعه رو درآورده به کسی که دوسش داره

همه با هورا و ایول کیان و تشویق کردن که گفت:

-صبرکنید...هنوز یه کمش مونده! گفتم اسم هرکسی که شعر و مینویسه پایین برگه ش ثبت بشه به خاطر اینکه اولا بفهمیم شعر هرکسی به کی میفته و احساس اونو مشخص میکنه یعنی یه جورایی کی با شعرش از کی اعتراف میگیره دوما ببینیم شعر کسی به خودش برمی گرده یا نه...

همه مشغول نوشتن شدن،هیچ کس هم اهل تقلب نبود و همه با جدیت سرشون تو کار خودشون بود...زل زدم به آتیش...یاد حرفی که به آراد زدم افتادم و بعدم بی تفاوتی الانش! یه آهنگ اومد تو ذهنم...نوشتمش و کاغذ و تا زدم و انداختم تو ظرف!

وقتی همه کاغذشون  و انداختن کیان گفت:

-خب،اول کی می خواد برداره؟

غزل دستشو آورد بالا...کیان ظرف و برد سمتش...غزل انگار که داره فال میگیره یا یه آرزوی مهم میکنه یه چیزی زیر لب خوند و چشماش و بست و یه کاغذ برداشت و داد به آراد

دقیقا روبه روم نشسته بود و گیتارشو با ژست خاصی گرفته بود تو بغلش...از میون شعله های آتیش نگاهش کردم چقدر جذاب و خواستنی بود...

کاغذ و باز کرد اول اسم کسی که این شعر و نوشته بود خوند:

-پگاه

بعد با مهارت خاصی زد و خوند:

تو که خوابی همش نفساتو چک میکنم

شبا تا صبح به نفس کشیدنت فکر میکنم

میشمارم نکنه قلبت یکی کمتر بزنه

عشق تو ثروتمو و چشم تو دنیای منه

همه به شهاب نگاه کردیم که با لبخند غزل و نگاه می کرد

کیان این بار خودش اعلام آمادگی کرد و با خنده گفت:

-خدایا خودم و سپردم به خودت

بعد کاغذی رو که برداشته بود به آراد داد

آراد گفت:

-شهاب

بهش بگید اگه یه روز نبینمش دق می کنم

دل رو براش قربونی با دلیل و منطق می کنم

بهش بگید اگه بخواد همیشه عاشق می مونم

تمام شعرامو براش با اشک و هق هق می خونم

پسرها برای کیان دست گرفتن و شروع کردن به خندیدن

-وای وای کدومشون و نبینی دق میکنی؟

کیان با خنده ظرف و گرفت جلوی من...پگاه با شیطنت زیر گوشم گفت:

-آخ جون الان ازت اعتراف می گیریم

به آراد نگاه کردم...هنوزم سرش پایین بود و به من نگاه نمی کرد...دلم گرفت! یه کاغذ برداشتم و دادم بهش...با بازکردنش لبخند اومد رو لبش...پویا با لودگی گفت:

-توش جوک نوشته آراد؟

سریع به خودش اومد و گفت:

-غزل

سرش و آورد بالا...این بار زل زد بهم...بدون خجالت...نگاه گرمش قاطی شعله های آتش شده بود که من و از پا دربیاره...صدای جذابش به گوشم رسید

میترسم پشت اون نقاب زیبا تو نباشی

میترسم که دلم با این حقیقت رو به رو شه

برام نقش یه عاشق پیشه رو بازی کنی باز

می ترسم که یهو برای من دست تو رو شه  

باورم نمی شد...یه بازی...!! نفسم و فوت کردم بیرون! شیوا کاغذی که برداشته بود و به آراد داد...دیدم که آراد به زور نگاهش و ازم گرفت و با صدایی که تهش لرزش خاصی مشهود بود گفت:

-رونیا...

همین که قلب تو مردد شد، از دل من خاطره ای رد شد

از وقتی عاشقش شدم ترسیدم،از وقتی عاشقش شدم بد شد

دوباره نگاهش قفل شد تو نگاهم...ضربان قلبم داشت دیوونه م میکرد

با صدای شهاب که گفت:

-نوبت منه

به خودم اومدم...آراد دوباره اسم شخص نویسنده رو اعلام کرد:

-شیوا

و بعد لبخندی موذیانه به شهاب زد و خوند:

دو زار ازت نمي خرم

عشق با حقه بازيتو

برو در كوزه بذار

چشمهاي از خود راضيتو

غزل چشماش گرد شد و با خنده داد زد:

-شهـــاب!!

و دنبالش کرد و شهاب همونجوری که فرار می کرد با خنده داد زد:

-خدا ازت نگذره شیوا که زندگیم و خراب کردی

شیوا که دلش و گرفته بود می خندید با این حرف شهاب خنده ش بیشتر شد...بالاخره شهاب و غزل صلح کردن و نفر بعدی بردیا بود...آراد اسم و خوند:

-پویا

من از این که تو خوشبختی 

نه آرومم نه دلگیرم

یه جوری زخم خوردم که

نه میمونم نه میمیرم

یک عمره باخودم میگم

خدارو شکر خوشبخته

خداروشکر خوشبختی

چه قد این گفتنش سخته

نگاه غمگین بردیا برام خیلی عجیب بود...بردیای محکمی که همیشه تو این 4 سال پشتم بود... پگاه هم آهنگ بعدی رو با قرعه ش انتخاب کرد...آراد دوباره اسم و خوند:

-بردیا

تو حتی سر بر نگردوندی ببینی که روحم بی تو داره پرپر میشه

قبل تو دلم از این دنیا خون بود بعد تو ازونم بدتر میشه

خدا می دونه تنها کسم بودی و بعد تو چقد دلم باید تنها شه

دنیایی که توش کنارم نباشی نباشی می خوام دنیا نباشه

پویا با خنده گفت:

-خب! انگار فقط من و آراد موندیم

و از میان دو کاغذ یکیشون و برداشت...آراد کاغذ و که دید قهقهه ی بلندی زد و اعلام کرد:

کیان

کیان هم نیشش باز شد و به پویا نگاه کرد...آراد گیتار و برعکس گذاشت رو پاش و با انگشتاش روی پشت گیتار ضرب گرفت و شروع کرد به خوندن و همزمان با خوندنش می خندید

پري پريا آي حنا ، گل پريا آي حنا

تاج سريا آي حنا ، دلبريا آي حنا

تو رو ديدنا دل تپيدنا ناز كشيدنا آي حنا

روز روشنا روي چمنا بوسه زدنا آي حنا 

پگاه که از خنده رو زمین ولو شده بود رو بلند کردم...همه داشتن می خندیدن، پویا زد تو سر کیان و با خنده گفت:

-شعراتم مثل آدمیزاد نیست! ببین چه جوری احساس منو به مخاطب خاصم به بازی گرفتی، وسط همچین بازی مهمی جای این قر و فراس؟؟

کیان آخرین کاغذی که مونده بود رو به دست آراد داد و گفت:

-کاپیتان نوکرتم با این احساست به حنا!

خنده هامون و جمع و جور کردیم و به آراد که آخرین قرعه تو دستش بود نگاه کردیم...نمیدونم چرا استرس گرفتم...شاید از این که آراد احساسی بهم نداشته باشه میترسیدم... نگاه آراد مطمئن و با لبخند بود...کاغذ و باز کرد و گفت:

-آراد...

کیان ضربه ای به پیشونیش زد و گفت:

-ایول عجب شانسی! شعر خودت به خودت افتاد!

صدای گرم و دوست داشتنیش همراه با صدای گیتار بلند شد...نگاهش رو من بود...دلم می خواست فکر کنم به خاطر اینکه من مخاطبشم به من نگاه میکنه و میخونه...درست مثل وقتی که کاغذ من و خوند و به من نگاه کرد...اونم به این فکر کرده که مخاطب من بوده...آره! همینه...مخاطب من آراد بود پس مخاطب آراد هم حتما من بودم

به پاتم بسوزم تو شمعم نمیشی

تو حوای دنیای آدم نمیشی

غرورت گلومو به هق هق کشیده

آدم که قسم خوردشو دق نمی ده

نگاه پر تمنامون بهم همه رو وادار به سکوت کرده بود...سکوتی که در اون فقط صدای آرامش بخش دریا به گوش می رسید! غرور...غرور...غرور! حتی تو آهنگ هم باید این بهم گوشزد بشه...نگاهم و با تلاشی فراوون از نگاهش گرفتم! آراد هم به خودش اومد...صدای دست زدن بچه ها بلند شد...پگاه با منظور گفت:

-مرسی آراد...خیلی خوب بود،مخصوصا این آخری که دیگه عالـــی بود

خندید...یه خنده ی شیرین! بردیا نبود...معلوم نیست چقدر تو هپروت بودم که نفهمیدم کی رفته...به آتیش نگاه کردم،هوا یه کم سرد بود و دلم سیب زمینی آتیشی می خواست فکرم و که به زبان آوردم با استقبال شدید همه مواجه شدم...بلند شدم برم از ویلا سیب زمینی بیارم و به پگاه هم گفتم:

-پاشو باهم بریم

قبل از اینکه پگاه فرصت کنه بلند شه آراد گیتار و داد دست شهاب و گفت:

-من باهات میام...

برگشتم با ناباوری نگاهش کردم...این آرادم یه چیزیش میشه ها! نه به اون بی محلی هاش نه به این...! یکم جلوتر از من رفت و منم مثل بچه هایی که دنبال مامان باباشون میدوون پشت سرش حرکت کردم یه کم که رفتیم جلوتر وایساد و دستم و کشید که یعنی زودتر برم

حالا کنار هم بودیم...شونه به شونه! انقدر آروم قدم برمیداشتیم که یه تیکه راه تا ویلا چند دقیقه طول کشید رفتم داخل ویلا و آراد بیرون منتظرم موند...سیب زمینی ها و نمک و برداشتم و بردیا رو چندباری صدا زدم اما تو ویلا نبود! آراد کیسه سیب زمینی و از دستم گرفت...خواستم بگم خودم میتونستم که اخم ظریفی کرد و بهم اجازه اعتراض نداد...

-امروز که گفتی...عاشق نمیشی...خیلی ناراحت شدم...اما...با این بازی و آهنگ...شاید مسخره باشه که رو یه بازی اینجوری حساب کنم اما حس میکنم این بازی واقعی ترین بازی زندگیم بود...رونیا اگه امروز با اون غروری که تو چشمات بی داد می کرد میگفتی عاشق من نمیشی می رفتم و با دلم می جنگیدم تا دیگه سراغتم نگیرم اما گفتی عاشق نمیشی...یعنی با من مشکلی نداری و با عشق مشکل داری...با عشقی که نمیشناسیش مشکل داری! من عشق و تو این یکی دوماه شناختم...اصلا ترسناک نیست...کلک و بازی تو کارش نیست،من میخوام به تو عشق و نشون بدم،نشون بدم که عشق انقدر قشنگه که اگه بشناسیش خودت و سرزنش میکنی که چرا زودتر درگیرش نشدی،چرا زودتر نشناختیش! رونیای من با وجود احساس قشنگش میخواد به همه نشون بده که بی احساسه،می خواد نشون بده مغرور و سرده درحالی که گرم و با احساسه

سرم و آوردم بالا و با ناباوری نگاهش کردم...لبخند قشنگی جا خوش کرد رو لباش! این پسر من و از خودم بهتر میشناخت! 

-دهنت و ببند مگس میره توش

بی اراده دهانم که نیمه باز بود سریع بستم که صدای قهقهه آراد بلند شد

جلوی موهام و یکم بهم ریخت و گفت:

-عاشق همین سادگی و کوچولو بودنت شدم

دست خودم نبود که با شنیدن کلمه "کوچولو" اخمام دوباره کشیده شد تو هم...آراد اما این بار مقاومت کرد و از نظرش برنگشت...با اصرار تکرار کرد:

-تو رونیای کوچولوی منی...فقط مال من

سرم و انداختم پایین...

با صدای بم و جذابش آروم صدام زد:

-رونیا؟

سرم و بیشتر بردم پایین...چونمو گرفت تو دستش...سرم و آورد بالا،قهوه ایه جذاب چشماش و کوبوند تو چشمام...قلبم به شدت خودش و میکوبید به سینم...صورتش نزدیک صورتم بود...چونم هنوزم اسیر دستای مردونش بود و من از نفس کم آوردن کارم گذشته بود...

-دوستت دارم رونیای کوچولوی خودم...

این بار قلبم وحشینانه طلب خروج می کرد و نمی تونستم کنترلش کنم...این پسر چرا مقدمه چینی بلد نبود...چرا یکدفعه آدم و میبره تو شوک!

نزدیک تر شد بهم...این شوک دیگه واسه من زیادی بود...سرش و آورد کنار گوشم...نفساس داغش گوشم و سوزوند...آروم و با احساس تو گوشم گفت:

-آراد بدون تو میمیره...دوستت داره...رونیاشو دوست داره

" میترسم پشت اون نقاب زیبا تو نباشی

میترسم که دلم با این حقیقت رو به رو شه

برام نقش یه عاشق پیشه رو بازی کنی باز

می ترسم که یهو برای من دست تو رو شه "

***

سیب زمینی ها رو ریختیم تو آتیش و به ذغالی شدنشون نگاه کردیم...بردیا بالاخره پیداش شد و هیچ کس ازش نپرسید کجا رفته بود منم ترجیح دادم نپرسم! بچه ها با آهنگ های درخواستیشون حسابی آراد و مشغول کرده بودن،صدای گرمش تو وجودم نفوذ می کرد و نگرانم می کرد...شهاب سیب زمینی ها رو با چوب درآورد و به آراد هم چند دقیقه ای استراحت دادن که بیاد بخوره...آهنگ آخر...صدای گرمش پیچید تو گوشم

-این آهنگ هم آهنگ درخواستیه خودم،واسه مخاطب خاصم

صدای تیکه های بچه ها بلند شد اما من چیزی جز صدای آراد تو گوشم نبود،واسه مخاطب خاصم...مخاطب خاص...مخاطب خاص

 احساسی که به تو دارم یه حس فوق العادست

من عاشق کسی شدم که خیلی صاف و سادست

احساسی که به تو دارم به هیچکسی نداشتم

من اسم این حال دل و عاشق شدن گذاشتم

این اولین باره دلم داره می گه آره دوست داره گرفتاره

بگو آره به بیچاره دوست داره با یه قلب تیکه پاره

احساسی که به تو دارم یه حس عاشقانست

این حس دوست داشتن تو همیشه صادقانست

احساسی که به تو دارم خیلی واسم عجیبه

چه نازنینی من دارم ببین چقدر نجیبه

این اولین باره دلم داره می گه آره دوست داره گرفتاره

بگو آره به بیچاره دوست داره با یه قلب تیکه پاره

(اولین باره-محمد علیزاده)

***

صبح دوباره با سر و صدای کیان و پویا از خواب بیدار شدم...دیشب تا نیمه های شب که لب دریا بودیم بعدشم که فکرم مشغول بود و خوابم نمی برد! اما انگار تو مسافرتی که کیان باشه خبری از خواب نیست،بیخیال ادامه خوابم شدم و چشام و که حسابی می سوخت به زور باز کردم،خبری از پگاه و شیوا نبود...به ساعتم نگاه کرد تازه 9 بود! معلوم نیست کی بیدار شدن! سریع پریدم تو حمام و بعد یه دوش کوتاه حوله مو پیچیدم دور سرم و از اتاق رفتم بیرون...پگاه که تازه رسیده بود جلوی در گفت:

-اِ بیداری؟داشتم میومدم بیدارت کنم

پوفی کردم و گفتم:

-مگه این جونورا میذارن آدم بخوابه

-جونورا کین؟

نگاه متعجبی بهش انداختم که گفت:

-آهان کیان اینا رو میگی! بیا بریم صبحونه بخوریم که ضعف کردم

-کوفت بخوری اون همه سیب زمینی خوردی دیشب

با جیغ گفت:

-بیشعووور کدوم همه؟سه تا سیب زمینی رسید به من فقط! مگه شماها مهلت دادین

با خنده نیشگونی ازش گرفتم و گفتم:

-برو بچه پرو

-چیه؟دیگه به آراد نمیگی بچه پرو؟رسیده به من؟

بدون اینکه جوابش و بدم هلش دادم سمت آشپرخونه...بچه ها سر میز نشسته بودن و با ورود من صدای شاد کیان بلند شد:

-به به خوابالوی جمع پیداش شد

خواستم جوابش و بدم که نگام افتاد به آراد که میخ شده بود رو من...یه لحظه به خودم شک کردم اما وقتی نگاهش و رو حوله عروسکیم که به طرز عجیب غریبی دور سرم پیچیده شده بود دیدم خنده ام گرفت و رو به کیان گفتم:

-فضولیش به تو نیومده بچه پرو

با نگاه تند و تیز پگاه به خودم برگشتم سمتش! این دیوونه به "بچه پرو" آلرژی پیدا کرده بود

ظرفای صبحانه رو با غزل می شستیم که گفت:

-پاسور بلدی؟حکم؟

یه بار به نشانه مثبت پلک زدم که جیغ غزل بلند شد! هرکی به دوستای من اضافه میشه باید یه کم تب جیغ جیغویی داشته باشه اصلا!

-آخ جون پس بریم بازی مطمئنم حریف من و شهاب نمیشی

به اشتیاقی که وقت صحبت کردن از شهاب تو صورتش موج میزد لبخند زدم با ذوق رفت پاسورها رو آورد و کنار شهاب نشست دستش و دور بازوی شهاب حلقه کرد و تلگرافی رو به بچه ها گفت:

-حکم...من و شهاب...کی با رونیا؟

پگاه و شیوا رو که می دونستم بلد نیستن کیان و پویا هم رفته بودن بیرون بدمینتون بازی می کردن نگاهم به بردیا بود که اعلام آمادگی کنه اما صدای آراد اومد که گفت:

-من هستم...ولی شک نکنید که می بازید

و اومد رو مبل روبه رویی من نشست غزل هم جاش و عوض کرد و اومد کنار من...شهاب ورق ها رو بر زد که حاکم تعیین کنه...لبخندی ناخودآگاه اومد رو لبم...ورق آس به من افتاد و حاکم شدم شهاب ورق ها رو پخش کرد...به آراد نگاه کردم که با چشم و ابرو قصد داشت بهم تقلب برسونه بهش لبخند زدم و بدون توجه به اشاره هاش حکم همیشگی رو گفتم...حکمی که مخصوص خودم بود "دل"

آراد پوفی از روی حرص کرد و ابروش و داد بالا و با نارضایتی مشغول بررسی کارت هاش شد ورق اول و که انداختم چشماش برق زد...حکم لازم! صدای اعتراض شهاب بلند شد که گفت:

-ای بابا! چرا اول بازی حکم لازم میکنید آخه؟!!

آراد اخم قشنگی کرد و گفت:

-به تو چه مربوط؟زورمون زیاده حتما!

دست اول،کُت...

غزل با حرص دست دوم و پخش کرد و گفت:

-قبول نیست! تو زیادی خوش شانسی رونیا!

آراد نگاهی پر افتخار به من انداخت و چشمک زد،پگاه تشویق کنان نشست کنارمون که آراد نگاه مظلومی بهش انداخت و گفت:

-فقط دوستت و تشویق میکنی؟منم یارشما!!!

پگاه با خنده ادامه داد:

-آراد...رونیا...آراد...رونیا

صدای اعتراض شیوا که داشت با بردیا شطرنج بازی می کرد بلند شد:

-کوفت بگیری پگاه!سرم رفت!مگه اومدی استادیوم؟تمرکزم و ریختی بهم

شهاب قهقهه ای زد و گفت:

-باز داری می بازی شیوا؟

شیوا شکلکی براش درآورد و گفت:

-تو ساکت! کت شده حرفم میزنه

آراد با صدای بلند خندید و شهاب مثل خودش براش شکلک درآورد!

دست دوم،بازم حکم دل و کت! دست سوم ما می بریم...دست چهارم باز هم کت!

هفت امتیاز کامل شد و مقتدرانه بردیم پگاه بلند شد رفت و با خنده گفت:

-چه رقابت نزدیک و فشرده ای بود اصلا! هفت هیچ!!!!

با این حرفش من و آراد با صدای بلند خندیدیم و شهاب و غزل همزمان گفتند:

-شانس آوردید!

با خنده گفتم:

-شانس؟نه عزیزم من زیادی حرفه ای بازی میکنم 

آراد نگاه شیرین و مظلومی بهم انداخت و گفت:

-فقط تو؟فقط تو حرفه ای بازی کردی؟

سرم و تکان دادم و گفتم:

-خب معلومه! فکر کردی من نبودم میتونستی اینجوری با اقتدار ببری؟!!

نگاهش رنگ شیطنت گرفت و گفت:

-اتفاقا برعکس،من نبودم تو الان داشتی از باختت گریه می کردی

انگشت اشاره م رو به نشانه تهدید گرفتم جلوش که شهاب گفت:

-راست میگه رونیا...همه میدونن آراد چقدر حرفه ای بازی میکنه

پوزخندی زدم و گفتم:

-باشه مشکلی نیست...یه دست بزنیم؟

بعد تو چشمای آراد نگاه کردم و گفتم:

-دونفره...یه دست،روکم کنی؟

چشماش برق زد و گفت:

-باشه قبول...ورق ها رو برداشت...خودش حاکم شد

باختم رو قطعی دونستم!همیشه همین جوری بودم...وقتی خودم حاکم بودم می دونستم که صددرصد برنده ام اما وقت کس دیگه ای حاکم می شد به همون اندازه به باختم مطمئن بودم اما از اون جایی که بیشتر مواقع خودم حاکم می شدم و می بردم زیادی اعتماد به نفسم بالا رفته بود...صدای خنده اش بلند شد با نگاهی موذیانه گفت:

-پیک

پوفی کردم و نا امید از شنیدن "دل" کارت اول و بعد از آراد انداختم که آراد جمع کرد دوباره تک انداخت و با نگاهی که شیطنت ازش می بارید کارت های روی زمین رو مال خودش کرد! با این روند باختم قطعی بود...شهاب و غزل کنار ما نشسته بودن و با هیجان نگاه می کردن...من نباید می باختم! چیزی در ذهنم جرقه زد...زل زدم تو صورت آراد...سرش و از کارت ها آورد بالا و نگاه من و رو خودش دید...با لبخندی که خودم خوب میدونستم دلبری از سر و روش می باره زل زدم تو چشماش که به جای شیطنت رنگ تعجب به خودش گرفته بود...چند بار آروم پلک زدم که دیدم آب دهانش و قورت داد،پیروزی رو حس کردم،من ...رونیا بودم،رونیایی که هیچ وقت نمی باخت اما آراد این و فراموش کرده بود...حتی تو این بازی ساده هم شکست مال من نیست...سرم و با لوندی تکان دادم و گفتم:

-نوبت توئه،بنداز

شهاب گیج تر از این حرفا بود که بفهمه دارم چیکار میکنم و حواسش به کارت ها بود اما غزل با خنده ای که به زور سعی بر کنترلش داشت به ترفند کثیفی که اجرا می کردم نگاه می کرد! کارت و انداختم و جمع کردم...آراد هنوزم میخ بود تو صورتم و کاملا معلوم بود که نمیدونه داره چیکار میکنه،دوباره با ناز خندیدم و کارت بعدی رو انداختم و جمع کردم تا اینجا دو-دو مساوی...سعی کردم حالتم و حفظ کنم و کارت بعدی رو همون طور که به چشمای بهت زده ش نگاه می کردم انداختم...رونیا همیشه برنده اس! چشامو خمار کردم و نگاهی عمیق بهش انداختم که در حرکتی سریع بلند شد و کارت ها رو پخش زمین کرد و گفت:

-اصلا قبول نیست...وقتی نگام میکنی تمرکز ندارم

شهاب بلند خندید و مجوز خنده رو برای غزل که دیگه داشت میترکید صادر کرد...با یه پوزخند بلند شدم و گفتم:

-از اولشم معلوم بود این کاره نیستی

رفتم کنار پنجره ایستادم...پویا و کیان بیشتر داشتن کشتی می گرفتن جای بدمینتون! حضور آراد و کنار خودم حس کردم...بی اختیار عطرش و عمیق نفس کشیدم و دستم و قفل کردم زیر بغلم و بی تفاوت بهش به بیرون نگاه کردم سرش و آورد نزدیک گوشم و با صدای بم و جذابش آروم گفت:

-تو همیشه حاکمی...اما حاکم دلم

با ناباوری سرم و چرخوندم و زل زدم تو چشماش،بی دلبری...بی ناز و ادا...فقط نگاهش کردم و مات نگاهش شدم،این بار من به چشمای جذابش باختم

صداش و آروم تر کرد و با اخم ظریفی که دلم و لرزوند گفت:

-بازی رو در رو نداریم...مقابله و رو کم کنی نداریم...گروه مخالف نداریم...اصلا بازی و جدی نداریم! تو باید همیشه یار من باشی،فقط یار من...

***

دوباره بساطمون و جمع کردیم و رفتیم لب دریا بازم زحمت غذا با پسرها بود و منم داشتم کمکشون می کردم که آتیش درست کنن تا ماهی هایی که مزه دار کرده بودیم و کباب کنن آراد دست به سینه با اخم به من نگاه می کرد نمیدونم چرا این پسره یهو دیوونه میشد! بیخیال ابروهای درهم کشیده شده ش به خندیدنم با پسرها ادامه دادم این بار شیوا و پگاه هم داشتن تو جمع کردن چوب کمک می کردن که ببینن من چرا انقدر آتیش درست کردن و دوست دارم! قرار بود بعد ناهار بریم خرید واسه همین نمی خواستم خودم و زیادی خسته کنم رفتم کنار غزل و شهاب که داشتن با چشماشون همدیگرو درسته قورت می دادن! سرفه ای مصلحتی کردم و گفتم:

-یالا...بسه دیگه از سنتون خجالت بکشید اومدید کنار دریا جوگیر شدید؟ دِ آخه مگه آدم انقدر شوهر ذلیل و زن ذلیل میشه؟

شهاب خندید و غزل گفت:

-نوبت خودتم میشه ها اون وقته که من میام بهت تیکه میندازم

-پاشو جمع کن این اداهارو!من قرار نیست هیچ وقت عاشق و ذلیل بشم!

حضور آراد و از بوی عطرش پشت سرم حس کردم،دست به کمر برگشتم سمتش و یه ابرومو دادم بالا و نگاهش کردم...دستاشو کرده بود تو جیبش و سرش و یه کم کج کرده بود و نگام می کرد...از ژست جذابش دلم ضعف رفت! منتظر بودم یه چیزی بگه اما روش و ازم گرفت و رفت سمت بچه ها...بیخیال شانه بالا انداختم و خودم و بین غزل و شهاب که کنار هم نشسته بودن جا کردم ،شهاب با حرص گفت:

-خدا از این چشمای باغ وحش حسودت نگذره که اینجوری بین دوتا عاشق دیوار میشی!

از لحن حرصی و لفظ "چشمای باغ وحش حسود" با صدای بلند خندیدم که خود شهابم خنده اش گرفت و بلند شد رفت و گفت:

-روانی!

داد زدم:

-خودتی...

پویا قلیون درست کرده بود رفتم کنارش نشستم و گفتم:

-کاپیتان شما ناسلامتی ورزشکاری! این کارا ازت بعیده

و در حرکتی سریع شلنگ قلیون و از دستش قاپیدم و پک عمیقی زدم که آراد با چشمای گشاد شده اش اومد نشست روبه روم و بی توجه به جمع با صدایی که تقریبا به داد شبیه بود گفت:

-تو قلیون میکشی؟؟

براق شدم و گفتم:

-بله میکشم،اکیپ ما همه قلیونین،مشکلی هست؟

این بار اون شلنگ و از دستم قاپید و در مقابل اخمای من که بی اراده درهم رفته بود و با حرص از این غافلگیری زل زده بودم بهش لبخند معناداری زد و گفت:

-منم وارد اکیپ شما شده ام دیگه!

با غیض نگاهمو ازش گرفتم و به دریا نگاه کردم...پسرا مشروب هم آورده بودن،به آراد که داشت قلیون می کشید نگاه کردم و لبخندی موذیانه زدم...هیچ وقت اهل این چیزا نبودم اما برای لجبازی هم که شده رفتم از کیان یه نصف لیوان گرفتم و دوباره نشستم روبه روی آراد...با خشم نگاهم کرد اما وقتی دید به نگاهش اهمیت نمیدم در مقابل چشمای ناباورم لیوان و ازم گرفت و خالی کرد رو زمین...فقط تونستم با حرص نگاهش کنم...ناهار خوشمزه مون بالاخره آماده شد و بعد از خوردن غذا عزم رفتن به بازار کردیم...به گفته ی آراد مسیر خیلی دور نبود به همین خاطر تصمیم گرفتیم پیاده بریم یکم که رفتیم با دیدن یه فروشگاه بزرگ ذوق زده شدم و از بچه ها جدا شدم،به پگاه اشاره زدم که الان میام...از صبح عجیب هوس پاستیل کرده بودم و دیگه تحمل نداشتم...بدو بدو رفتم تو فروشگاه و مستقیم رفتم سمت قفسه ی پاستیل ها،یه بسته پاستیل برداشتم و برگشتم برم که دیدم آراد کمی دورتر ازم ایستاده...اومد نزدیکم و از هر نوع پاستیل یه بسته برداشت و پاستیل منم از دستم گرفت و رفت سمت صندوق،منم دنبالش راه افتادم...با نیش باز...دنبال پاستیل هام!! با لبخند گفت:

-تو چرا انقدر کوچولویی دختر؟

با حرص و طلبکارانه گفتم:

-کوچولو نیستم! اگه نمیدونی بدون،دختری که پاستیل دوست نداشته باشه دختر نیست کوچیک و بزرگم نداره

با نگاه مهربونی کیسه پاستیل ها رو داد دستم که دوباره نیشم باز شد...فروشنده با لبخند زل زده بود به ما...آراد تشکر کرد و رفت بیرون و منم مثل یه جوجه اردک دنبالش راه افتادم

بچه ها خیلی هم دور نشده بودن و خیلی زود بهشون رسیدیم،وارد بازار اصلی که شدیم هرکسی رفت سمت یه مغازه...من و شیوا و پگاهم پریدیم سمت نقره فروشی! داشتیم گوشواره هاشو نقد و بررسی می کردیم که آراد اومد کنارمون وایساد و گفت:

-فکر می کردم خانم ها بیشتر به طلا علاقه دارن

پگاه سریع جواب داد:

-اون مال بعد ازدواجه که جیب شوهراشون و خالی کنن

و رو به من لبخند دندان نمایی زد...آراد پرسید:

-پس اینکه الان اومدید نقره میبینید ربطی به کوچولو بودنتون نداره؟

پگاه و شیوا وارد مغازه شدن منم که متوجه منظور آراد شده بودم برگشتم با خشم نگاهش کردم که با خنده گفت:

-عاشق این حرص خوردنتم،اگه بدونی وقتی حرص میخوری چقدر خوشگل میشی

سعی کردم قیافه حرص خورده ام رو جمع وجور کنم که بیشتر از این دستم نندازه...بازوم و گرفت تو دستش و گفت:

-از کدوم خوشت اومده شیطون؟

چیز خاصی چشمم و نگرفته بود و داشتم بازم نگاه میکردم که گفت:

-اجازه هست من برات انتخاب کنم؟

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:

-مگه خودم سیب زمینی ام؟

دلخوریه تو نگاهش و حتی بدون اینکه نگاهش کنم فهمیدم... پگاه صدامون زد بریم داخل یه گوشواره عروسکی رو گرفته بود تو دستش و با ذوق به من و آراد نشون میداد آراد پقی زد زیر خنده و گفت:

-این گوشواره مخصوص دوساله هاس سلیقه ات حرف نداره پگاه

پگاه با لب های آویزون گوشواره رو به فروشنده پس داد...آراد نگاهی به گوشواره ها انداخت و به فروشنده گفت:

-لطفا این و بهم بدین

گوشواره رو جلوی چشمای پگاه گرفت و گفت:

-این چه طوره؟

پگاه چشماش برق زد و با خوشحالی دستاش و بهم کوبید و گفت:

-وای این کجا بود؟مرسی آراد تو خیلی خوش سلیقه ای

رفتم سمت دیگه ی مغازه و خودم و با نیم ست ها سرگرم کردم که نبینم داره واسه شیوا هم دستبند انتخاب میکنه...من اصلا حسود نبودم...اونم حسادت به چیزی که متعلق به من نیست...بذار سلیقه ی مسخره شو واسه هرکسی که دلش می خواد خرج کنه...من که حسود نیستم،من احتیاجی به انتخاب اون ندارم...من حتی به دوستامم حسودی نمیکنم! پس چرا صدای خنده هاشون داره آزارم میده؟صدای خنده های آراد با بهترین دوستای من؟ دوستایی که همیشه از من موقع خریدهاشون کمک می گرفتن...

انقدر سرشون گرم بود که متوجه نشدن از مغازه زدم بیرون...چندتا مغازه اون ورتر لواشک های محلی و صنایع دستی داشت،رفتم واسه مامان و بابا کلی سوغاتی خریدم،از اونجا که اومدم بیرون بردیا رو دیدم که از عینک فروشی اومد بیرون و با دیدن من صدام زد:

-رونیا؟

همین جوری که لواشکم و که شکل سیگار دراز بود گاز می زدم رفتم سمتش و گفتم:

-بچه ها کجان؟چیزی خریدی؟

پلاستیک تو دستش و نشونم داد و گفت:

-یه چیزایی...مگه با بچه ها نبودی؟

یه لواشک گرفتم سمتش و گفتم:

- دارن خرید می کنن

و با سر جهت مغازه رو بهش نشون دادم که دیدم آراد جلوی در نقره فروشی وایساده و به ما نگاه میکنه بردیا که دید بی حوصله ام گفت:

-خرید هات تموم شد؟من دارم میرم خونه اگه میای بیا باهم بریم

-مگه با بچه ها قرارنذاشتیم یک ساعت دیگه جلوی ورودی بازار باشیم؟

بی حوصله تر از من سرش و تکون داد و گفت:

-چرا...اما من یکم سردرد داشتم به بچه ها گفتم میرم خونه...اگه میای برو به پگاه بگو توام با من میای

با این که ذوق خریدم کور شده بود اما حوصله ی خونه رو هم نداشتم میخواستم بگم نه که چشمم به اخمای آراد افتاد که دستش و کرده بود تو جیب پلیورش و به ما نگاه می کرد...لبخند کجی زدم و روبه بردیا گفتم:

-میرم به پگاه بگم

با همون لبخند کج و لج درآر رو لبم راه افتادم و بردیا هم دنبالم اومد خواستم بدون توجه به آراد برم داخل که دستم و کشید و روبه روی خودش متوقفم کرد:

-این پسره چی میگفت؟

پگاه و شیوا خندون از مغازه اومدن بیرون،بدون توجه به سوال آراد گفتم:

-بچه ها من با بردیا میرم خونه

-بیخود...شما جایی نمیری

مات و مبهوت به آراد که این حرفو زده بود نگاه کردم و گفتم:

-تو کی هستی که به من امر و نهی میکنی؟

از بین دندان هاش غرید:

-من...من...شرطمون و که یادت نرفته؟شرطی که تو باختی؟

بازوم داشت بین انگشتاش خرد می شد نالیدم:

-ولم کن...

انگشت هاش دور بازوم سفت تر شد و با خشمی که سعی داشت کنترلش کنه گفت:

-بهت گفتم جایی نمیری...چه معنی میده با یه پسر غریبه تنها بری خونه؟

بردیا که نظاره گر ما بود سرش و انداخت پایین و گفت:

-حق با آراده رونیا...من خودم میرم بعدا با بچه ها بیا

بردیا رفت، دستش دور بازوم شل شد و محکم دستم و از دستش درآوردم و داد زدم:

-خوب گوشاتو وا کن آقای یکتا...بین من و تو هیچی نیست توام حق نداری به من دستور بدی

کاملا عصبی دستش و بین موهای خوش حالتش فرو برد و نفسی عمیق کشید...پگاه با نگرانی مداخله کرد و گفت:

-رونیا جان خودتو کنترل کن

انقدر دلگیر و عصبی بودم که بدون توجه به پگاه زل زدم تو چشمای به خون نشسته آراد و داد زدم:

-بردیا صبر کن اومدم...

دستام و مشت کردم که از رو عصبانیت موهای آراد و نکنم و دنبال بردیا راه افتادم ...من دوستای چهار ساله ام رو به یه پسر از خودراضی تازه از راه رسیده نمی فروختم...صدای پگاه از پشت سر متوقفم کرد:

-رونی وایسید منم بیام

پوفی کشیدم و برگشتم سمت پگاه و گفتم:

-تو کجا؟

با قیافه ای مظلوم نگاهم کرد و گفت:

-خریدای منم تموم شد خب!

نفسمو دادم بیرون و گفتم:

-شیوا نمی خواست بیاد؟

-نه بابا آراد طفلی و اسیر کرده...داره میچرخونتش تو بازار واسش کفش انتخاب کنه

ناخودآگاه اخمام رفت تو هم و پگاه با لبخند معناداری نگاهم کرد...دستشو انداخت دور بازوم و گفت:

-جدیدا خیلی اخلاقت بد شده ها، نه بردیا؟

بردیا که یه کم جلوتر از ما حرکت می کرد ایستاد و گفت:

-چی؟

پگاه مشتی به بازوش زد و با خنده گفت:

-توام که بدتر از رونیا شدی!چته همش تو هپروتی؟

بردیا پوزخندی زد و گفت:

-فکرم ناراحته...

پگاه شکلکی درآورد و گفت:

-فکر بردیا خوشحال شو ببین برات شکلک درآوردم

به ویلا که رسیدیم بردیا رفت کنار دریا...من و پگاه هم رفتیم تو تا بچه ها بیان همه باهم بریم دریا...حسابی بی حوصله شده بودم و چرت و پرت های پگاه هم نمی تونست خنده رو به لبم بیاره...ولو شدم رو کاناپه،پگاه هم رو کاناپه روبه روییم نشست و گفت:

-من اگه بعد این همه سال رفاقت ندونم تو چته که باید برم بمیرم

فقط نگاهش کردم که ادامه داد:

-تو که دوسش داری واسه چی لجبازی میکنی؟

بلند خندیدم تا دلواپسیم و پشت خنده هام قایم کنم اما پگاه زرنگ تر از این حرفا بود

-دختر خوب! این حرکات هیستریک از همون حسادتی ناشی میشه که نمیتونی از من قایمش کنی

مات نگاهش کردم،اومد کنارم خودش و جا داد و دستش و انداخت دور شونه هام  و گفت:

-آراد ارزشش و داره...ارزش شکستن غرورت و داره! چی کم داره؟تو از یه پسر چی میخوای رونیا؟پول،خونه،ماشین،تیپ،قیافه؟مگه آراد همه اینارو نداره؟مگه حتی خیلی بیشتر از این ها رو نداره؟مگه دوستت نداره؟مگه...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

-از کجا معلوم دوستم داشته باشه؟اون میخواد بازیم بده...میخواد منو بشکنه...میخواد عاشقم کنه و بذاره بره

با تعجب نگام کرد و گفت:

-اگه نمیشناختمت و نمیدونستم تا حالا با کسی نبودی حتما با این حرفت فکر میکردم تا حالا چندین بار عاشق شدی و ضربه خوردی!! آخه دختر خوب عشق اونقدرا هم که تو ازش فرار میکنی ترسناک نیست...آراد و ببین...با چشم باز ببین! اون که نیومده با کتک عاشقت کنه!خودت گفتی گفته اول منو بشناس...آراد واقعی رو بشناس بعد تصمیم بگیر، با عقلت عاشق شو نه مثل من...

بغضی مانع ادامه حرفش شد ...خوب یادمه،تازه دبیرستان و تموم کرده بودیم که پگاه با یه پسر خوش تیپ دوست شد،حامد! انقدر همدیگرو دوست داشتن که همیشه میگفتم یه لیلی و مجنون دیگه به تاریخ اضافه شد...اما تو یه روز بارونی پگاه اومد خونمون و با گریه خودش و انداخت تو بغلم و هق هق کنان گفت حامد و با یه نفر دیده...هیچ وقت هم نفهمید حامد واقعا دوسش داشت یا نداشت که اگه داشت خیانت نمی کرد،پگاه از همون لحظه اول از حامد خوشش اومده بود و بدون اینکه درست بشناستش بهش دل بست...دانشگاه که قبول شدیم یکم از حال و هواش اومد بیرون و کم کم شد همون پگاه شیطون قبل...فقط من که چندسال باهاش دوست بودم میدونستم که پشت این خنده هاش چه غمی وجود داره...دوستیمون با قبول شدن تو یه دانشگاه محکم تر شد و کم کم با بچه های دیگه آشنا شدیم و اکیپ شدیم

در که باز شد پای افکارم و قلم کردم...کیان با خنده اومد تو و با دیدن من و پگاه با عشوه گفت:

-وای خاک عالم! این کارا چیه خواهرا؟ زشته به خدا! گناهه!

یه خیار از تو سبد رو میز برداشتم و پرت کردم سمتش که رو هوا گرفتش و یه گاز بهش زد...شیوا با ذوق اومد خریداش و ریخت رو میز تا به من و پگاه نشون بده...همه بچه ها اومدن تو اما خبری از آراد نبود

رفتم لب پنجره ببینم کجاس اما پیداش نبود با خودم گفتم شاید لب دریا باشه دلم می خواست برم پیشش،نزدیکش...دلم می خواست بیشتر و بهتر بشناسمش بدون ترس و خودخواهی...دوباره دم غروب شده بود و هوا داشت رو به سردی میرفت شال بافتنی سفیدم و انداختم رو شونم و رفتم بیرون بچه ها خسته بودن و قرار شد یه کم استراحت کنن بعد بیان لب دریا...راه دریا رو درپیش گرفتم که دیدم آراد تو ماشینشه و صندلی رو خوابونده...یکم مکث کردم و خواستم برگردم تو ویلا اما در ماشین و زود باز کردم که پشیمون نشم...چشماشو بسته بود و با نشستن من تو ماشین سریع چشماشو باز کرد و نگاهی متعجب بهم انداخت...بدون اینکه چیزی بگم سرم و تکیه دادم به صندلی و به آهنگی که داشت پخش میشد گوش کردم 

تو با تمام قلب من نیومده یکی شدی

به قصد کشتن اومدی تموم زندگی شدی

بیا به قلب عاشقم بهونه جنون بده

اگه مثل من عاشقی توهم به من نشون بده

من که بریدم ازهمه به اعتماد بودنت

دیگه باید چی کار کنم واسه به دست آوردنت

ازلحظه ای که دیدمت بیرون نمیرم از خودم

دیگه قراره چی بشه بفهمی عاشقت شدم

درد منو کی میفهمی؟عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی،عاشقتم هرچی باشی

اگه به هم نمیرسیم تو با تمام من برو

همین برای من بسه که آرزو کنم تورو

به من که فکر میکنی پرمیشم از یکی شدن

همین برای من بسه که فکرمیکنی به من

درد منو کی میفهمی ؟عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی،عاشقتم هرچی باشی

نگاهش کردم...غمگین بود و خسته...آروم صداش زدم:

-آراد؟

-جانم؟

دلم لرزید...نگاهم سر خورد رو فرمون...دوباره جرات نگاه کردن به چشماش و به خودم دادم و نگاهش کردم، چشمای غمگینش حالا برق می زد و مهربون شده بود...یه لبخند بی جون اومد رو لبم دوباره با بغض گفتم:

-آراد؟

فهمید کاریش ندارم که جواب نداد...فهمید صدا کردن اسمش برام یه لذت قشنگه...بی اراده دوست داشتم اسمش و صدا کنم،فقط صدا کنم که از زبون خودم اسمش و بشنوم...ولی حالا که گفت جانم،حالا که بی تابم کرد،حالا که گفت جانم و قلبم و بدعادت کرد باید جواب صدا زدن های بی دلیلم و بده...نباید سکوت کنه...باید جانم گفتناش و بریزه تو دلم...آراد...آرادِ من....نه نه! آراد هنوز مال من نیست،منم مال اون نیستم...تردیده تو چشمام و خوند آروم زمزمه کرد:

-درد منو کی میفهمی؟عاشقتم چون بی رحمی...

با صداش رفتم تو خلسه...دلم می خواست با صداش بخوابم....با صدایی که خودم به زور شنیدمش گفتم:

-میشه برام بخونی؟

مثل خودم آروم گفت:

-آره عزیزم...ولی اینجا نه بریم لب دریا...یه دریای دور از ویلا...فقط من باشم و تو...بدون هیچ آشنایی،خب؟

سرم و به چپ و راست تکان دادم و آراد با خوشحالی حرکت کرد...رفت داخل یکی از کوچه های خلوت دور از ویلا...هردو پیاده شدیم،گیتار و از صندلی عقب برداشت و رفتیم لب دریا،رو یه تخته سنگ بزرگ نشستم و آراد اومد نشست کنارم،چندتا دختر جوون کمی دورتر از ما نشسته بودن و با نگاهشون داشتن آراد و می خوردن، حالا خوبه من و می دیدن کنارش اگه من نبودم چیکار می کردن! بی اختیار دستم و انداختم دور بازوش،نگام کرد...برق چشماش داشت کورم می کرد

"کنار تو درگیر آرامشم،همین از تمام جهان کافیه همین که کنارت نفس می کشم"

لبخند قشنگشو پاشید تو صورتم صداش زدم:

-آراد؟

-جون دلم؟

دوباره گفتم:

-آراد؟

انگار مثل من از این بازی خوشش اومد!دستش و انداخت دور شونم و کنار گوشم زمزمه کرد:

-جانم رونیای من؟

بازهم قرار نبود چیزی ازم بشنوه و منتظر هم نبود...نگاه مهربونی بهم انداخت و گفت:

-چی دوست داری بخونم؟

-هرچی خودت دوست داری

اخم ظریفی کرد و گفت:

-من فقط ترو دوست دارم

خندیدم...از ته دل!

ادامه داد:

-بی معرفت! میدونی وقتی با اون پسره رفتی چه حالی شدم؟ پگاه حالم و فهمید اما تو نه...پگاه فهمید باید دنبالت بیاد فهمید که اگه نیاد یا خودم و میکشم یا اون پسره رو!

سرم و انداختم پایین...جرات نگاه کردن به چشماشو نداشتم...انگشت هاشو کشید رو سیم های گیتار و شروع کرد به خوندن

چه خواب هایی برات دیدم

چه فکرایی برات داشتم

کسی رو حتی یه لحظه

به جای تو نمیذاشتم

تو این روزا نمیدونی

با عشقِ تو کجا میرم

چه آسون دل به تو بستم

منی که سخت میگیرم

به همه میخندی با همه دست میدی

دستتو میگیرم دستمو پس میدی

اما دوسِت دارم…اما دوسِت دارم

پشت من بد میگی حرف مردم میشم

دستشو میگیری عشق دوم میشم

اما دوسِت دارم…اما دوسِت دارم

چه خواب هایی برات دیدم

چه رنگی زده دنیامو

تو چشمای تو میدیدم تمومه آرزوهامو

نگاه غمگینشو دوخت به چشام و گفت:

-دوستت دارم...با همه بی تفاوتی ها و سردی هات

مثل برق گرفته ها سریع از جا پریدم و گفتم:

-بریم؟

پوفی کرد و گفت:

-بازم فرار؟

خنده ام گرفت...رفتیم تو ماشین؛بدون اینکه نگاهم کنه گفت:

-در داشبورد و باز کن...

نگاه مشکوکی بهش انداختم و داشبورد و باز کردم...یه جعبه مشکی مخمل با پاپیون طلایی اولین چیزی بود که به چشمم خورد،جعبه رو برداشتم و با دیدن نیم ست خوشگلی که تو جعبه بهم چشمک می زد لبخند گنده ای اومد رو لبم زمزمه کردم:

-آراد؟

مظلومانه گفت:

-سلیقه ام چطوره؟

با شیطنت به خودم اشاره کردم و گفتم:

-سلیقه ات که فوق العاده س

خنده ای شیرین کرد و گفت:

-اون که بله...برمنکرش لعنت اما فقط خواستم واسه دلخوشی خودمم که شده یه چیزی برات انتخاب کنم

شرمنده نگاهش کردم...جلوی موهام و بهم ریخت و گفت:

-قربون نگاه خجالت زده ات برم من!

سرم و انداختم پایین و با خنده استارت زد

***

بچه ها کنار دریا بودن و با رفتن ما کنارشون صدای جیغ و دستشون بلند شد این بار با لبخند نشستم کنار آراد و به نگاه متعجب بچه ها توجهی نکردم...پگاه بهم چشمکی زد و گفت:

-من میخوام برم تو آب کی میاد؟

کیان اولین نفر بلند شد و دنبال پگاه راه افتاد منم بلند شدم که آراد دستم و گرفت و گفت:

-داره شب میشه رونیا،آب سرده سرما میخوری دریا هم تو شب خطرناکه

بدون اینکه چیزی بگم  با لب و لوچه آویزون فقط نگاهش کردم که خندید و خودشم بلند شد و زمزمه وار گفت:

-ای بابا!دیگه دوران حکومتت به سر رسید آقا آراد

شنیدم و غش غش خندیدم...رفتیم تو آب و کلی آب بازی کردیم پویا هم با ادای گریه آواز میخوند و با دریا وداع می کرد...قرار بود امشب برگرده تهران چون پس فردا مسابقه داشتن و با اداهاش همه رو به خنده انداخته بود با احساس نفوذ سرما تو تنم سریع از آب رفتم بیرون و آراد هم نگران دنبالم اومد...همه سرگرم آب بازی بودن...نشست روبه روم با نگرانی پرسید:

-خوبی رونیا؟دختره ی لجباز گفتم الان نرو تو آب

از دیدن چشمای نگرانش سرما یادم رفت و خنده ام گرفت...وقتی دید میخندم موهای خیسم و بهم ریخت و گفت:

-بدو بریم تو سرما میخوری شیطون

و بدون اینکه منتظر جوابم بشه دستم و گرفت و دنبال خودش کشوند تو ویلا...با دیدن سشوار تو دستش چهره م تو هم رفت اما بازم بهم اجازه اعتراض نداد و من و نشوند جلوی آینه و موهام و خشک کرد از تو آینه با لبخند نگاهش می کردم که لبخند شیرینی زد و گفت:

-این جوری نخند میخورمتا، پاشو لباساتو عوض کن سرما میخوری

لبخند رو لبم گنده تر شد "نبودت مثل کبریت و دلم انبار باروته"

***

یک هفته مثل برق و باد گذشت و دیگه باید برمیگشتیم،چند روز آخر در کنار آراد زودتر از قبل گذشت و شد یه مسافرت حسابی...حالا که حمایت هاشو،نگرانی هاشو،دوست داشتن هاشو دیدم و داشتم دل کندن ازش واسم سخت شده بود پویا رفته بود و من و پگاه مجبور بودیم بریم تو ماشین آراد و بردیا...پگاه رفت تو ماشین بردیا و منم رفتم سمت ماشین آراد...تا خواستم در عقب و بازکنم شهاب از راه رسید و گفت:

-رونیا جان بی زحمت دوباره دیوار نشو بین من و خانومم،بدو برو جلو بشین

این و میگفت و همزمان من و هل میداد که یه مشت زدم تو بازوش...کنار آراد جای گرفتم و به ژستش موقع رانندگی زل زدم که کم کم خوابم برد...با صدای غزل که داشت با جیغ می گفت نگه دار بیدار شدم...یه لحظه ترسیدم اما با دیدن منظره ی روبه روم و نیش باز غزل خیالم راحت شد...آراد نگه داشت و یکم از ماشین پیاده شدیم و چای خوردیم و دوباره راه افتادیم

***

شهاب و غزل که دم خونشون پیاده شدن نگاه عمیقی بهم انداخت و گفت:

-بعد یک هفته چه جوری ولت کنم بری؟دلم برات تنگ میشه

لبخند زدم و با طعنه گفتم:

-آره خونتونم که خیلی دوره از ما نه که هم مسیر نیستیم

بلند خندید و گفت:

-دختره ی شیطون تو هنوز این حرف و یادته؟

اخمی تصنعی کردم و گفتم:

-تاحالا کسی باهام اینجوری حرف نزده بود

-واسه همینه که انقدر مغروری؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

-خودت گفتی من مغرور نیستم دوست دارم ادای آدمای مغرور و دربیارم

-چرا مغرور که هستی اما احساست از غرورت بیشتره ولی غرورت مانع بروزش میشه

-بله آقای روانشناس،دیگه چی؟

موذیانه نگاهم کرد و گفت:

-دیگه هیچی،یه قهوه تو این عصر دلپذیر

معترضانه گفتم:

-آراد من دلم واسه مامان اینا تنگ شده

مظلومانه نگام کرد و گفت:

-دلت واسه آرادت تنگ نمیشه؟

آرادت...آرادِ من؟یعنی الان آراد مال منه؟ صداش من و از افکارم بیرون کشید

-رونیا باور کن سخته...من یک هفته باهات زندگی کردم...حالا چه جوری بذارم بری؟اصلا همین امشب میایم خواستگاری

چشامو تا بیشترین حد ممکن گرد کردم و زل زدم بهش...خنده اش گرفت و گفت:

-پس لااقل الان نرو زوده...هنوز نرفتی دلم آشوبه

پوفی کردم و گفتم:

-نه خیر میخوام برم

با حرص گفت:

-لجباز!

تو ترافیک بودیم و با دستش رو فرمون ضرب گرفته بود...نگاهش کردم...یعنی دوستم داشت؟؟چرا قیافه اش انقدر درهم بود؟منم دلم براش تنگ میشه؟ قلبم از فکر نبودنش فشرده شد...."من هنوز نرفتم و دلم برات تنگ شده"

تو افکارم غرق بودم که سرش و از شیشه ماشین برد بیرون و موذیانه نگام کرد و گفت:

-نمیای نه؟

مات نگاهش کردم بدون اینکه جوابی بدم...خندید و سرش و بیشتر برد بیرون و داد زد:

-ای خدا من دلم براش تنگ میشه،نمیفهمه...زنمه،اختیارشو دارم میخوام بیشتر ببینمش جرمه؟

زنم...زنم...زنم! با من بود؟چی گفت؟

مردمی که تو ماشینای کناری مثل ما تو ترافیک مونده بودن با خنده نگامون می کردن...از نگاه خیره شون خجالت کشیدم و سرم و انداختم پایین و گفتم:

-باشه باشه میام...داد نزن آبرومون رفت

سرش و یه لحظه آورد داخل و قدرشناسانه نگام کرد و دوباره سرش و برد بیرون و این بار بلندتر داد زد:

-خدا دستت درد نکنه راضی شد

جلوی یه کافی شاپ نگه داشت و زود پیاده شد و در ماشین و برام باز کرد...خنده ام گرفت و گفتم:

-توام از این کارا بلدی؟

اخم کرد و گفت:

-پیاده شو ضعیفه خعلی حرف میزنی

با مشت کوبیدم تو بازوش و باهم وارد کافی شاپ شدیم که گفت:

-حالا کدوم مدل و دوست داری؟ مرد خشن دیروزی یا زن ذلیل امروزی؟

-هیچ کدوم

موهام و بهم ریخت و گفت:

-میدونم تو منو دوست داری

با جیغ گفتم:

-چی میخوای از جون موهای من؟

با خنده گفت:

داد نزن ضعیفه آبرومون رفت

و اخم ظریفی کرد و گفت:

-موهای تو...هه!

متوجه منظورش نشدم و رویه صندلی در دنج ترین نقطه کافه نشستم دلم هوای خونه رو کرده بود واسه همین سریع قهوه مو خوردم و گفتم:

-بریم؟

نگاهش آزرده شد...چند تا اسکناس گذاشت رو میز و با لحنی که دلخوری ازش می بارید گفت:

-کاش واسه دیدن منم این همه اشتیاق داشتی

دلم گرفت اما حرفی نزدم...خودم کنار آراد خوشحال بودم و وجودش بهم آرامش می داد اما نمیدونم چرا دوست داشتم ازش فرار کنم جلوی درمون پیاده شدم و ازش تشکر کردم...به سردی جوابم و داد و خداحافظی کرد و صدای جیغ لاستیک هاش تو کوچه پیچید...دسته چمدونم و باز کردم و دنبال خودم کشوندمش...گذاشتمش جلوی در و با دو رفتم سمت مامان و بابا...تا حالا این همه ازشون دور نشده بودم،با این که بیشتر وقتم و بیرون از خونه بودم اما به هرحال شب برمی گشتم خونه و فقط یک بار با دوستام رفته بودیم شمال که اونم سه روزه برگشتیم سوغاتی هاشون و دادم و بعد صرف شام رفتم تو اتاقم و خوابیدم

***

دو روز بود که از آراد بی خبر بودم و دلم داشت واسه دیدنش پر می کشید...تو این دو روزی که خونه بودم نه اون زنگ زده بود نه من...تو اتاق پگاه نشسته بودیم و داشتم عکسای شمال و از تو دوربین میریختم تو لپ تاپش...با دیدن عکس آراد نفس عمیقی کشیدم و پگاه پرسید:

-چرا بهش زنگ نمیزنی؟

-دیگه چی؟پسره ی پرو دو روزه رفته انگار نه انگار منم هستم! حالا من زنگ بزنم بهش؟عمرا!

قندی گذاشت تو دهانش و یه قلوپ از چایش خورد و گفت:

-باز شد پرو؟! ولی به نظر من تو پرویی! با اون ضدحالی که اون روز بهش زدی حق داره زنگ نزنه

طلبکارانه نگاش کردم و گفتم:

-تو دوست منی یا اون؟

پوفی کرد و گفت:

تو آدم نمیشی! حالا چون دوستتم باید به ناحق اون بیچاره رو متهم کنم؟آخرشم پسر به این ماهی و به خاطر غرورت می پرونی!

شکلکی درآوردم و گفتم:

-همچین مالیم نبود

با تعجب نگام کرد و چایش رو سر کشید

-ببین رونیا،آراد یه پسرمعمولی نیست که واسش ناز کنی و تا ابد دنبالت بیاد...یه روزی بالاخره خسته میشه و ترجیح میده با اونایی باشه که عاشقشن و از جون و دل واسش مایه میذارن تا تویی که هی واسش کلاس میذاری

مردد نگاهش کردم اما گفتم:

-به درک...بود و نبودش واسم فرقی نمیکنه

چه چیزی تو قلبم فشرده شد...اگه واقعا بره،اگه دیگه منو نخواد،اگه...اگه...اگه...

"تنها امیده من که ناامیده امیده من دوباره ته کشیده"

گوشی و برداشتم و رفتم رو اسمش...اسم قشنگش داشت رو عکس جذابش بهم دهان کجی می کرد:

-دیدی باختی...پس رونیا هم میبازه

گوشی و پرت کردم رو تخت تا این صدا از ذهنم دور شه...صدایی که داشت آزارم میداد اما لحظه به لحظه بلندتر می شد...

-رونیا مغرور بمون،غرورت قشنگه،رونیا تو همیشه دست نیافتنی بودی...آرزوی همه بودی...بذار بازم واسه همه آرزو بمونی

کلافه دستام و گذاشتم رو سرم...پگاه با نگرانی پرسید:

-حالت خوبه؟

سرم و به نشانه مثبت تکان دادم...گوشی و دوباره برداشتم و زل زدم به عکسش...به چشماش...صدای زنگ گوشی بلند شد و چون گوشی نزدیک صورتم بود حسابی ترسیدم و گوشی مثل یه چیز داغ که تو دستم باشه چند باری بالا پایین شد و بالاخره تو دستم نگهش داشتم...از دیدن عکسش رو صفحه یه لبخند گنده اومد رو لبم که پگاه فهمید کی زنگ زده و گفت:

-جواب بده فقط مرگ من خودتو چیز نکن

چپ چپ نگاش کردم و تماس و برقرار کردم...صدای غمگین و آرومش پیچید تو گوشم:

-سلام عرض شد

حس می کردم نفسم درنمیاد...نفس حبس شده مو فوت کردم بیرون و با صدای خفه ای گفتم:

-سلام...

سکوت اون ور خط داشت آزارم می داد...به خودم مسلط شدم و گفتم:

-کاری داشتی؟

دوباره چند ثانیه به سکوت گذشت و با تمسخر گفت:

-خب حداقل خوبیش اینه که نگفتی شما و منو شناختی

بی رحم جواب دادم:

-بله میشناسمتون آقای یکتا...

-خداروشکر خانم مشرقی! مزاحمتون شدم که بگم اگه از دیدار خانواده سیر شدین یه قرار بذاریم همدیگرو ببینیم باید باهاتون صحبت کنم...البته اگه نیازی نیست با منشیتون هماهنگ کنم

از کلماتش که با بدجنسی ادا میشد دلم گرفت

-کارتون خیلی مهمه آخه میدونید...

وسط حرفم پرید و گفت:

-بله مهمه اگه نبود زنگ نمی زدم...ساعت 7 میام دنبالتون

-خودم میام...آدرس و برای بفرستید خداحافظ

-باشه خداحافظ

قطع که کردم با قیافه ی ترسناک پگاه مواجه شدم...یعنی از اون مواقعی بود که خوب میدونستم اگه یه کلمه حرف بزنم منو میذاره لای لپ تاپ درش و محکم میبنده!!!

سعی بر کنترل کردن خودش کاملا بی فایده بود و جیغش گوشم و کر کرد:

-رونیــــــــا الهی که بری حموم آب قطع شه من چیکار کنم از دست تو؟

غش غش خندیدم...چهره ش وقتی عصبانی می شد خیلی بامزه می شد گفتم:

-باهاش قرار گذاشتم دیگه غز نزن،میتونستم بگم نمیام

با غضب نگام کرد و گفت:

-اگه این و گفته بودی که الان جای روبه روت سر قبرت نشسته بودم

با حرص کنترل دی وی دی و پرت کردم سمتش و گفتم:

-بیشعور یه دور از جون بگو

این بار نوبت پگاه بود که غش غش بخنده و گفت:

-ولی خودمونیما...وقتی گوشیت زنگ خورد قیافت دیدنی بود

خنده ام گرفت و بلند شدم که برم

-کجا به سلامتی؟

-ساعت 7 باهاش قرار دارم برم خونه حاضر شم

با خنده گفت:

-خوبه حالا نمیخواستی بری!!! خونتون همین بغله الانم ساعت پنجه، از الان میخوای بری حاضر شی؟

-نخیر میخوام زودتر برم که ریخت نحس ترو نبینم

-آره ارواح عمه ات!

-هووووی به عمه ام چیکار داری؟

-حالا نه که تو خیلی روش تعصب داری!

با خنده از خونشون زدم بیرون و تا رسیدم خونه پریدم تو حمام و بعد یه دوش کوتاه نشستم رو صندلی میز توالت...یه کم کرم پودر زدم با سایه مشکی...خط چشمم و که میخواستم بزنم از استرس دستام می لرزید...از این همه فشاری که روم بود خنده ام گرفت...

با یکم رژگونه و رژ کمرنگ صورتی و یکم ریمل برای جلب توجه مژه هام رضایتم جلب شد و از آینه دل کندم

سوئیچ و برداشتم و به مامان گفتم با آراد شام میرم بیرون که نگاه مشکوکی بهم انداخت خنده ام گرفت،بوسیدمش و گفتم:

-زود برمی گردم...

قبل از هرچیزی آهنگ موردعلاقه مو پلی کردم و راه افتادم...آدرس رستورانی که واسم فرستاده بود خیلی دور نبود،خداروشکر ترافیکم نبود و زود رسیدم...به ساعت نگاه کردم 3 دقیقه از 7 گذشته بود...ماشین و پارک کردم و همین که چند قدم رفتم صدایی از پشت سرم شنیدم

-اوه فرشاد خانومو ببین چه نازی داره

بی توجه به صداها رفتم سمت رستوارن که یه نفر از عقب اومد جلومو سد راهم شد...صدای همون پسرک دوباره تو گوشم پیچید

-کجا خانوم خانوما؟وایسا باهم بریم

به قیافه ی مسخره ای که واسه خودش درست کرده بود نگاه کردم و پوزخند زدم...نگاه تمسخرآمیزم باعث نشد ذره ای بهش بربخوره و دوباره سد راهم شد...خواستم به راهم ادامه بدم که این بار وقیحانه دستم و گرفت کشید به شدت برگشتم که یه سیلی بخوابونم تو صورتش که پسرک تقش زمین شد...به مشتی که حالا از جلوی صورتم اومد پایین نگاه کردم...آراد اومد کنارم و با خشمی توام با نگرانی گفت:

-این عوضی که اذیتت نکرد؟

از حمایتش دلم ضعف رفت و با لبخند نگاش کردم اما طبق عادت همیشگیم مثل گربه پنجول انداختم و گفتم:

-خودم بلد بودم از خودم دفاع کنم

پسره قبل از درگیر شدنه دوباره راهشو گرفت و رفت منم  راه افتادم سمت رستوران... آراد خودشو بهم رسوند و باهام هم قدم شد،بدون هیچ حرفی! وارد رستوران شدیم...سمت میزی که رزرو کرده بود رفتیم نمیتونستم از خیر دیدن این چهره عصبانیش بگذرم و با نیش باز نگاش می کردم اما به محض اینکه سرش و آورد بالا و نگام کرد با اخم خیره شدم بهش دستاش و تو هم قلاب کرد و گذاشت رو میز و خودشو کشید جلو

-از بودن با من ناراحتی؟

از سوالش جا خوردم و مات نگاهش کردم

-شرطی که واسه بازی گذاشتیم از همین الان کنسله...تو آزادی

این و گفت و تکیه شو داد به صندلی و از پنجره بیرون و نگاه کرد

هیچ وقت تا این اندازه غرورم و له شده ندیده بودم...اگه میخواست اینو بگه پای تلفنم میتونست...به سختی اعتماد به نفسم و پیدا کردم و ریختم تو پاهام که قدرت بلند شدن پیدا کنم...کیفم و برداشتم و بلند شدم که صدام زد:

-رونیا؟ کجا؟

چشمامو دوختم به چشمای متعجبش...

-آماده ای واسه رفتن؟؟کجا داری میری؟

سعی کردم بغضی که نمیدونستم واسه چی تو گلوم جا خوش کرده رو مهار کنم و گفتم:

-مگه نگفتی همه چی بین ما تموم شد؟گفتی آزادم...منم همین و میخوام

قهقهه ی بلندش نگاه چند نفری رو به سمت میزما کشید با ابهتی که به خاطر مهربونیش کمتر ازش دیده بودم گفت:

-بشین...

بدون و داد و قال...با یه کلمه که با تحکم ادا شد منو نشوند سرجام

نفسش و با حرص فوت کرد و گفت:

-من گفتم تموم کنیم؟گفتم آزادی...گفتم شرطمو پس میگیرم نگفتم ترو نمیخوام...از اولم اشتباه بود این کارم حالا میخوام درستش کنم، من نمیخوام از رو اجبار با من باشی و تحملم کنی...میخوام اگه ازم خوشت میاد با دلت باهام باشی نه از سر اجبار...الانم اگه پسم بزنی بازم پا پس نمیکشم چون درگیرت شدم،درگیر چشات...درگیر بدقلقیات رونیا از همین الان تو آزادی...اگه بهم حسی داری بمون اگه نه همین الان پاشو برو تا یه خاکی تو سرم کنم...یه راه حل پیدا کنم واسه به دست آوردنت

فقط نگاهش کردم که ادامه داد:

-میتونی بمونی؟اگه نه همین الان برو

یه حسی هجوم آورد تو تنم و باعث شد از جام بلند شم...غم چشماش داشت داد میزد نرو اما خودش و به بی تفاوتی زده بود... با نگاهی متاسف نگاهش کردم...پشتم و کردم بهش... قدمی محکم برداشتم...  برگشتم دوباره بهش نگاه کردم...مات رفتنم شده بود،این و از گیجی نگاهش به خوبی می شد فهمید...دستش و کلافه کشید تو موهاش....اون حس مهاجم و مهار کردم...شیطنت بس بود...با نگاهی جدی گفتم:

-میرم دستامو بشورم...جوجه سفارش بده تا بیام

رو پاشنه چرخیدم و رفتم سمت سرویس بهداشتی خیلی دلم میخواست برگردم و عکس العملش و ببینم اما خنده ای که به زور کنترلش کرده بودم اجازه نمی داد...وارد دستشویی که شدم وایسادم جلوی آینه و زدم زیر خنده...جلوی دهانم و گرفتم که مانع خندیدنم بشم اما چهره ی دستپاچه ی آراد که میومد جلوی چشمام جلوی موفقیتم و میگرفت چند دقیقه ای مثل دیوونه ها واسه خودم خندیدم و از دستشویی رفتم بیرون...

به سمت میز که رفتم و آراد نبود سست شدم...با بهت وایساده بودم جلوی میز و به جای خالیش نگاه می کردم...آراد رفته بود...من و بازی داده بود و رفته بود...صدای گرمش از پشت سر تو گوشم پیچید:

-اومدی؟

با ناباوری نگاهش کردم نشست رو صندلی و با دیدن من که هنوز با بهت وایساده بودم پقی زذ زیر خنده

-ماشین و بدجا پارک کرده بودم گفتن برم جاشو عوض کنم

و با صدای بلندتری خندید

دمغ شده بودم...صندلی و کشیدم عقب و نشستم...چشماش و لب هاش باهم جدی و شد و گفت:

-آخه شیطون من که مثل تو نیستم اذیتت کنم

صدای زنگ گوشیم از جواب دادن نجاتم داد

-الو بردیا؟

دیدم که قیافه ی آراد رفت تو هم و تکیه شو داد به صندلی...

-کجایی رونیا؟

گوشی و دادم اون یکی دستم و با دیدن چشمای آراد آب دهانم و قورت دادم...یا خدا این چرا مثل میرغضب بهم نگاه میکنه! صدای بردیا که دوباره تو گوشی پیچید نگاهم واز چشمای آراد گرفتم

-رونیا هرجا هستی زود خودتو برسون تصادف کردم

با گفتن یه "چی" بلند از جا پریدم که آراد هم از جاش بلند شد

-نگران نباش...چیزیم نشده زدم به یه یارویی مدارکم باهام نیست مقصر من بودم نمیخوام پلیس بیاد داستان میشه فقط زود برو خونه از مامانم کیف مدارکم و بگیر توش پول هست و بیا به این آدرس که خسارت این بابارو بدم رونیا ترو خدا ببخشید به بچه ها زنگ زدم پویا که تهران نبود کیان هم مهمونیه جواب نداد

آدرس و که داد قطع کردم و گفتم:

-من باید برم آراد...

و به سمت در خروجی رفتم...دنبالم اومد و گفت:

-کجا داری میری؟

-بردیا تصادف کرده

جلوم قد علم کرد و با حرص گفت:

-خب به توچه؟

با تعجب نگاهش کردم و همونطور که میرفتم سمت ماشین گفتم:

-یعنی چی؟؟دوستمه ها!!! فعلا...

با ریموت در ماشین و باز کردم و سوار شدم که آراد هم زود در بغل و باز کرد و کنارم نشست

-پس ماشینت چی؟

پوفی کرد و گفت:

-بعدا میام سراغش

به سمت خونه ی بردیا حرکت کردم...

-ببینم این بردیا جز تو دوستی نداره که به تو زنگ زد؟خانواده نداره؟

راهنمای چپ و زدم و پیچیدم تو کوچه و کلافه گفتم:

-آراد الان وقت گیردادنه؟به بچه ها زنگ زده جواب ندادن...خانواده ش هم تو یه مادر پیر خلاصه میشه اون که نمیتونه کاری کنه...خودشم نمیتونه صحنه تصادف و ترک کنه،مدارکشم باهاش نبود ازمن خواست براش ببرم که خسارت اونی که بهش زده رو بده

-بله دیگه همه با هم امشب جواب ندادن...اصلا جواب ندن باید زنگ بزنه به یه دختر؟ دختر جاش تو تصادفه؟میگفت مامانش یه آژانس بگیره هرکوفتی که میخواد و واسش بفرسته...اصلا مگه خسارت چقدر شده که همراهش نیست؟

-وای آراد چقدر غر میزنی...حالا مگه چی شده؟

-چی شده؟مثلا میخواستیم شام بریم بیرون واسه اولین بار!

رسیدیم جلوی در خونه بردیا...بدون اینکه جواب آراد و بدم رفتم کیفی و که میگفت و از مامانش گرفتم و برای اینکه نگران نشه گفتم من مسیرم این سمتی بوده بردیا گفته دیگه من تا اینجا نیام و به من گفته براش ببرم...بعد از گرفتن کیف سریع سوار ماشین شدم و رفتم سمت آدرسی که بردیا داده بود...آراد هم تا برسیم دیگه حرفی نزد و زل زد به جاده...بردیا کنار ماشینش وایساده بود و داشت با یه آقایی بحث می کرد...به ماشین طرف که زده بود بهش،نگاه کردم،از پشت زده بود بهش و حسابی ماشین بدبخت و داغون کرده بود...کیف و دادم بهش و خسارتشو که داد رفت رو کرد به من و گفت:

-شرمنده رونیا جان بهت زحمت دادم

به آراد که دستاش و مشت کرده و بود و معلوم بود حسابی عصبیه نگاه کردم و گفتم:

-خواهش میکنم...این چه حرفیه،باز تو هپروت بودی که تصادف کردی؟

لبخند تلخی زد و از آراد هم تشکر کرد...آراد اما به سردی باهاش دست داد و با یه خواهش میکنم سردتر ازش خداحافظی کرد و گفت:

-بریم رونیا؟

به بردیا نگاه کردم...سرش و انداخت پایین و آروم تشکر و خداحافظی کرد...قبل از این که من برم سمت ماشین آراد نشست پشت فرمون و منم نشستم کنارش...طلبکارانه زل زدم بهش و گفتم:

-این چه طرز برخورد بود؟چرا با بردیا دشمنی داری اون دوست منه

محکم کوبید رو فرمون و داد زد:

-انقدر دوست من دوست من نکن...چرا با کیان و پویا انقدر دوست نیستی؟اونا هم تو اکیپتونن...چرا بردیا با شیوا و پگاه انقدر راحت نیست...چرا به تو زنگ زد؟هان؟

عصبانیت خودم و فراموش کردم و مات نگاهش کردم...یعنی آراد حسود بود؟یعنی نفهمیده بود که من با کیان و پویا هم همین قدر راحتم؟؟!!

رفتم تو جلد غرورم و گفتم:

-حتما با من صمیمی تره دیگه...آخه منم با اون از همه راحت ترم

به شدت زد رو ترمز و با چشمای به خون نشسته چرخید سمتم،دل دل می کرد چیزی بگه اما نگفت و دوباره حرکت کرد این بار جلوی خونمون توقف کرد...نمیدونم چرا ولی اشکم دراومد...شاید نباید اون جوری باهاش حرف می زدم...اما من که کاری نکرده بودم،رفتار اونم خیلی بد بود...کاش حداقل می رفت دم ماشینش حالا می خواد پیاده تا اونجا بره؟ چشام و بستم که مانع ریزش اشکام بشم،صدای در ماشین اومد و بعد آراد پیاده شد،بی هیج حرفی!

"چشمام و بستم نبینی اشکامو چشمامو وا کردم و رفته بودی"

شدت اشکام بیشتر شد...چه اشکالی داشت؟حالا که کسی نبود...حالا که حتی آرادی هم نبود که اشکام و ببینه...که فکر کنه ضعیفم...که محکم بودنم بشکنه،له شه...نابود شه...الان کسی نیست که غرورم لگدمال شه فقط خودمم و خدا...غرورم حتی اگه بشکنه هم کسی نیست که ببینه...یه آهنگ پلی کردم و صندلی و یکم خوابوندم،در ماشین و قفل کردم و چشام و بستم و غرق آهنگ شدم...نمیدونم چقدر گذشته بود که صدای تقه ای که به شیشه ماشین خورد باعث شد چشام و باز کنم...چرخیدم و به شیشه نگاه کردم...آراد بود؟؟چند بار پلک زدم که ببینم خوابم یا بیدار که دوباره زد به شیشه...قفل مرکزی و زدم و در و باز کرد و نشست پشت فرمون...کاملا چرخید سمتم...دیگه عصبانی نبود...دیگه خشم تو چشماش فوران نمی زد...دوباره چشماش غمگین بود...چند دقیقه ای بهم نگاه کرد و بعد گفت:

-چرا نرفتی خونه؟

از لحن آروم و غمگینش دلم بیشتر گرفت جواب سوالش و ندادم و پرسیدم:

-اینجا چیکار میکنی؟

نفسشو فوت کرد بیرون و مثل من یکم صندلی و خوابوند و چرخید و دست به سینه سرش و تیکه داد به صندلی

-گریه کردی؟

انگار قرار نبود هیچ کدوممون جواب سوال اون یکی رو بدیم...دوباره گفت:

-دفعه آخرت باشه گریه میکنی...چشات و که از سر راه نیاوردم

با ناباوری نگاهش کردم که خندید...از خنده اش دلم گرم شد...حس آرامش داشت تو دلم موج می زد...من و آراد و شب...همه چی آروم بود و من چقدر خوشبخت بودم...اما نه،من باید دست نیافتنی...

صدای افکارم و خفه کردم...حداقل امشب و نمی خواستم دست نیافتنی باشم...فقط همین یه شب،فقط همین لحظه باید آراد و حس می کردم،آرامش وجودشو حس می کردم،بدون ترس...بدون دلهره...بذار فردا هرچی که دلم خواست غرور داشته باشم...وحشی و بداخلاق باشم...این یه شب و نه، این یه شب باید دل بدم به دلش...نگاهم و دوختم به نگاهش...از نگاهم جا خورد...شاید اونم خلوص نگاهم و دید،فهمید...چرخیدم سمتش...با لبخند شیرینی گفت:

-رونیا تو بالاخره عاشقم میشی...

لحن گرم و مشتاقش رو نادیده گرفتم و با خنده گفتم:

-پرو نشو...

با نگاه گیرایی زل زد تو چشام و گفت:

-بریم یه دور بزنیم؟

سرم و به چپ و راست تکون دادم و استارت زد...با سرخوشی حرف می زد و منو وادار به خنده می کرد...جلوی یه ساندویچی نگه داشت و گفت:

-از شام خوردن که افتادیم،رستورانا هم که بسته س الان،با ساندویچ موافقی؟

به ساعت نگاه کردم...11 شده بود...چطور مامان تا الان زنگ نزده؟آراد منتظر جوابم نشد و پیاده شد...زنگ زدم به مامان

-الو مامان یه وقت زنگ نزنی ببینی مرده ام یا زنده اماااا!!

با خنده گفت:

-امان از دست تو...زنگ میزنم میگی چرا میزنی نمیزنم میگی چرا نمیزنی! در ضمن چون با آراد بودی خیالم راحت بود

فکر کنم مامان از پشت گوشی چشای گشاد شده امو دید که بلندتر خندید...ار کی تا حالا انقدر به آراد مطمئن شده بود؟ با اومدن آراد تو ماشین با مامان خداحافظی کردم نگاه مشکوکی بهم انداخت و گفت:

-کی بود این وقت شب؟

اینجای داستان باید به اصطلاح پاچه می گرفتم و بهش میتوپیدم که به تو چه؟ اما نمیدونم چرا خندیدم و گفتم:

-هی آقاهه نبینم به من اعتماد نداشته باشیا

لبخند شیرینی زد و ساندویچ و داد دستم و گفت:

-من به خانومم اعتماد دارم

مثل آدمای خنگ زل زدم تو صورتش و با تعجب نگاش کردم...این الان چی گفت؟با من بود؟ یه گاز به ساندویچش زد و گفت:

-بخور شیطون با اون چشات کار دستم نده که جای ساندویچ ترو بخورما

کاملا دستپاچه و سریع ساندویچ و بردم سمت دهانم که آراد زد زیر خنده...چقدر خنده هاشو دوست داشتم...چقدر خنده بهش می اومد...چقدر خوب و باگذشت بود که حتی به روم نمیاورد که به خاطر دوستم باهاش بد حرف زدم...دلم می خواست یه بار با سر برم تو دیوار بلکه مغزم جابه جا شه و آدم شم...نه اصلا قفل فرمونشو بردارم و چندین بار محکم بزنم تو ملاجم که خونین و مالین بشم! از افکار احمقانه ام نیشم باز شد...آراد اومد جلوی صورتم و گفت:

-آی آی تک خوری نداریما واسه خودت جوک تعریف میکنی میخندی واسه منم تعریف کن خب

چند تا گاز به ساندویچ زدم و سیر شدم...آراد ساندویچش و تموم کرد و بی تعارف ساندویچ منو که تو دستم بود و ازم گرفت و یه گاز گنده بهش زد و گفت:

-به به این خوشمزه تره

-نترکی یه وقت!!

-نترس تا وقتی تو جلومی اشتهام بازه هرچی بخورم چیزیم نمیشه

موذیانه نگاهش کردم و گفتم:

-خب پس من میرم که اشتهات کور شه

-مگه دست خودته؟ ضعیفه کاری نکن طلاقت بدما

با حرص کوبیدم تو بازوش و گفتم:

-به من نگو ضعیفه

کاغذ ساندویچ و که تموم شده بود انداخت تو پلاستیکش و گفت:

-کوچولو نگم...ضعیفه نگم...چی بگم پس؟؟

نزدیک صورتم شد و گفت:

-بگم خانومم خوبه؟

یه لحظه احساس کردم قلبم از حرکت ایستاد و بعد به خودش اومد و با ضربان های بی امان جبران ایستشو کرد...چشمای جذابش میخ شده بود تو چشام و بهم قدرت نفس کشیدن نمی داد...آب دهانم و به سختی قورت دادم...نگاهش سر خورد رو لبام...بهم نزدیک تر شد...نزدیک تر از نفس...مغزم فرمان فرار میداد و قلبم بهش اجازه نمی داد...آماده ی تسلیم شدن بودم که کلافه دستش و برد تو موهاش و از ماشین پیاده شد...نفس عمیقی کشیدم و ولو شدم رو صندلی! آراد تکیه داده بود به  کاپوت ماشین و دستاش و قلاب کرده بود پشت سرش...بعد چند دقیقه برگشت تو ماشین...دوباره شد همون آراد خندون و گفت:

-کم غذایی تو آخر کار دستم میده...اگه بخوای همیشه غذاهات و نصقه ول کنی که دیگه از این هیکل دخترکشم دور میشم

غش غش خندیدم و گفتم:

-هیکل دختر کش؟کی این اعتماد به نفس کاذب و بهت داده؟

جذبه ی خاصی گرفت و چیزی نگفت و من تو دلم قربون صدقه ی تیپ و هیکلش رفتم

-بریم خونه؟یه وقت مامانت نگران میشه

با خنده بهش نگاه کردم چقدرم مامان من نگران بود!! در سکوت شب رانندگی می کرد و هیچ کدوممونم دلمون نمی اومد این سکوت قشنگ و خراب کنیم...جلوی در خونمون توقف کرد...چرخید سمت و همونجا سرجاش زل زد بهم...با این که ازم دور بود بازم احساس خفگی کردم  "وقتی بهم زل میزنی دیگه نفس نمیکشم" چشمای قهوه ای جذابش تو تاریکی درخشش خاصی داشت و داشت چشمام و می زد

-رونیا چشمات تو تاریکی میدرخشه...

با بهت نگاهش کردم...چقدر ذهنمون نزدیک بود بهم...خنده ی شیرینش و پاشید تو صورتم

-مرسی به خاطر امشب خیلی خوش گذشت

-من از تو ممنونم عشق من...مرسی که اومدی

از چشماش دل کندم...اونم...از ماشین پیاده شد و رفت سمت ماشینش...منم پیاده شدم . با ریموت در قفل کردم و وایسادم نگاهش کردم که صدای اعتراضش بلند شد

-برو تو خانوم کوچولو

-اول تو

اخماش رفت تو هم

-نخیر اول تو برو که خیالم راحت شه

با لبخند براش دست تکان دادم...با کلید در و باز کردم و رفتم داخل...صدای لاستیک هاش روی آسفالت تو گوشم پیچید

"انقدر آرومم پیش تو میترسم از آرامشم"

***

نمیدونم چرا دلم می خواست از شلختگی همیشگیم فرار کنم اتاقم و ریختم بهم و یه فنگ شویی عظیم انجام دادم داشتم وسایلم و واسه آزاد کردن انرژی جابه جا می کردم که مامان با یه ظرف میوه اومد تو اتاق...هنوز بشقاب و زمین نذاشته یه پر پرتغال برداشتم خوردم و گفتم:

-مرسی مامان جونم

با خنده نگاهی به اتاق که بعد از مدت ها از تمیزی برق می زد انداخت و گفت:

-نه انگار واقعا بزرگ شدی

قیافه ی حق به جانبی به خودم گرفتم و گفتم:

-پس چی فکر کردی؟ناسلامتی خانم مهندسما!

گوشیم زنگ خورد و مامان دست از قربونه صدقه رفتن هاش کشید از وقتی آهنگ زنگم و عوض کرده بودم کلی از استرس هام کم شده بود چون دیگه لازم نبود هی نگران باشم الان گوشیم زنگ میخوره و می چسبم به سقف! شماره ی آراد و که رو صفحه دیدم ناخودآگاه لبخند اومد رو لبم مامان بلند شد از اتاق رفت بیرون

-بله؟

صدای شادش پیچید تو گوشی

-بله نه جانم

-اوهو زیادیت نکنه یه وقت

-نگران نباش کمم هست ولی باید از کم شروع کرد دیگه...فعلا جانم و یاد بگیر کم کم عزیزم و عشقم و یاد میگیری

-آراد؟

-جانم؟

-پس تو چرا عزیزم و عشقم و یاد نگرفتی؟

-کوچولو منو دست میندازی؟حاضر شو بیام دنبالت بریم بیرون

سریع گفتم:

-الان کار دارم

صداش و خشن کرد و گفت:

-چی گفتی ضعیفه؟

-کوفت

-حاضر شو تا 15 دقیقه دیگه اونجام

با جیغ گفتم:

-آراد؟؟

-خب خب نیم ساعت دیگه خوبه دیگه؟چونه نزن که طاقتم تموم شده

با خنده گفتم باشه و قطع کردم...یه آرایش ملیح دخترونه کردم و مانتوی طوسی رنگم و که اندامم و خیلی خوب نشون میداد پوشیدم مدل مانتوم و خیلی دوست داشتم...تا کمر تنگ بود و از کمر تا رو زانو چین می خورد و عروسکی گشاد می شد شلوار لی آبی تیره مو هم پوشیدم و کیف چپ و راستی سفید مشکیم و انداختم و رفتم پایین با اس ام اس آراد سریع با مامان خداحافظی کردم و کفش آل استار سفید مشکیم و پوشیدم و رفتم بیرون...با همون جذبه ی مخصوص به خودش پشت فرمون نشسته بود تا نشستم تو ماشین گفت:

-کوچولو چرا با من ست کردی؟

تازه فرصت کردم بهش نگاه کنم...یه پیراهن مردونه جذب طوسی پوشیده بود که آستین هاش و تا آرنج تا زده بود شلوارشم لی پر رنگ بود با خنده ای آمیخته با تعجب گفتم:

-این الان تله پاتیه یا اسمش این نیست؟؟

با خنده ماشین و روشن کرد و راه افتاد

-کجا دوست داری بریم شیطون؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

-فرقی نمیکنه

-پس میریم قهوه خونه

-نه بریم پارک

خبیثانه نگام کرد و گفت:

-توکه گفتی فرقی نمیکنه!

روم و ازش گرفتم و گفتم:

-اون جوری که تو شمال داد زدی قلیون می کشی گفتم مخالف سر سخت قلیونی!!

کاملا جدی گفت:

-مخالف که هستم اون روزم اصلا انتظارش و نداشتم بکشی و یکم جا خوردم ولی با کمش مشکل ندارم البته اونم فقط وقتایی که با منی نه تو جمع چندتا پسر غریبه!

بعد از گفتن این حرف برگشت نگام کرد تا تاثیر حرفش و ببینه منم با وجود این که دلم واسه غیرتش ضعف رفت چپ چپ نگاش کردم و طبق عادت همیشگیم شروع کردم به ور رفتن با ضبط ماشین...انقدر آهنگارو بالا پایین کردم که رسیدیم و آخرم نشد یه آهنگ و کامل گوش بدیم جلوی یه سفره خونه سنتی نگه داشت و پیاده شدیم از نمای بیرونش فهمیدم که باب میله منه...همیشه عاشق فضاهایی بودم که یا خیلی سنتی باشه یا خیلی مدرن

با دیدن حوض قشنگی که فواره های رنگی داشت با هیجان دستام و بهم کوبیدم...آراد با لبخند دستش و گذاشت پشتم و به سمت مسیر نگاهم هدایتم کرد...با ذوق کفشام و درآوردم و نشستم رو تخت...آراد هم کنارم نشست...سفارش قلیون داد...محو تماشای فضای فوق العاده زیبا و شنیدن صدای آب بودم که قلیون و آوردن...آراد سینی چای رو هل داد سمتم و گفت:

-چایی بریز ضعیفه

فقط با حرص نگاهش کردم که خودش چای ریخت و فنجون من و گذاشت جلوم و گفت:

-یه ذره هم به من نگاه کنی بد نیستا

چشمام و به زور از فواره های رنگی کندم و زل زدم تو صورت آراد که میون دودهای قلیون گم شده بود نبات و تو فنجونم چرخوندم و دوباره محو تماشاش شدم...چرا این پسر انقدر واسم خواستی شده بود؟مگه چی داشت؟چی داشت که تونست من و رام کنه تا الان اینجا کنارش باشم...منی که این روابط واسم خنده دار بود چطور انقدر ساده افتادم تو رابطه؟ رابطه ای که از الان تهش معلوم بود! پوچی...تباهی...شکست! کجای دنیا عشقی بوده که آخرش بشه رسیدن؟ کو پسری که این روزا بشه بهش اعتماد کرد،وفادار موند! کو عشقی که بشه بهش قسم خورد؟ اصلا مگه تو این دوره زمونه عشق معنا داره؟ عشق مال لیلی و مجنون بوده و شیرین و فرهاد که ته عشق اونا هم نرسیدن بوده...عشق که مال رسیدن نیست! اصلا از کجا معلوم آراد حسش عشق باشه؟از کجا معلوم قصدش بازی دادنم نباشه؟ با افکارم خودم حال خودم و گرفتم و دپرس لم دادم به پشتی...اصلا کاش دوسش داشتم...حتی اگه دوستم نداشته باشه...کاش منم واسه یه بارم که شده طعم عشق و بچشم...کاش دوسش داشتم که از این بودن کنارش به معنای واقعی لذت ببرم نه با ترس و دلهره...ترس از دست دادنش مانع دوست داشتنش شده...شلنگ قلیون و از دست آراد گرفتم و زل زدم به یه نقطه نامعلوم...نزدیکم شد...سرش و آورد جلوی صورتم...عطر گسش رفت تو عمق وجودم...آروم زمزمه کرد:

-نگام کن

با لجاجت سرم و بردم پایین...دستش و گذاشت رو چونم و سرم و آورد بالا...از تماس دستش با صورتم گر گرفتم...میخ شدم تو چشاش...صدای بم و جذابش حالا تو گوشم زنگ میزنه

-حس خوبیه که با خیال راحت داشته باشمت اما من صبرم زیاده 

دود قلیون و فوت کردم تو صورتش..فوت کردم که میون دود چشمای قشنگش گم شه...فوت کردم که عطر تلخ دیوونه کننده ش دور شه...فوت کردم که هرچیزی که قراره باعث ضعفم بشه بشکنه،له شه...بره!

نالیدم:

-هنوز مونده من و بشناسی

پوزخند تلخش به عمق وجودم نفوذ میکنه...

-میخوای بگم تو فکرت چی میگذره؟

سکوت میکنم و دود قلیون و فرو میدم

-الان داری به این فکر میکنی که کاش دوستم داشتی...

دود قلیون به شدت پرید تو گلوم و با چشمای از تعجب چهار تا شده زل زدم تو صورتش...با مشت های آروم تو پشتم سرفه مو متوقف کرد و گفت:

-میخوای یه چیزی بگم که بیشتر تعجب کنی؟

فقط با عجز نگاهش کردم...عجز از شناختی که اون به من داره و من به اون ندارم،شناختی که من حتی به خودمم ندارم! به خودی که این همه سال باهاش زندگی کردم...خو گرفتم!

-تو دوستم داری رونیا...روز به روزم این حس قوی تر میشه...تو داری عاشق میشی دختر، فقط انقدر لجباز و مغروری که مقاوت میکنی،نسبت به این حس قشنگ مقاومت میکنی!!حسی که هرکسی لیاقت داشتنش و پیدا نمیکنه، فرار میکنی و مصرانه عاشق نشدنت و داد میزنی...تو عاشق نشدن رو برای خودت یه افتخار میدونی...یه افتخار پوچ و بی ارزش واست مهم شده و نمیذاره اعتماد کنی،نه به من...به خودت رونیا...به خودت اعتماد کن...

بغضی بیجا تو گلوم جا خوش میکنه،بغضی که این بار ضعفم و به خودم نشون میده...من حتی یه چیز ناشناخته پیش آراد ندارم...آرادی که تازه دوماهه وارد زندگیم شده و به این خوبی منو میشناسه!

قلیون و از دستم میگیره و با اخمی جذاب میگه:

-بسه...گفتم فقط اجازه کم کشیدنش رو داری نه بیشتر

از این تحکم صداش دلم میلرزه...از این امری که خطاب به منه و متعلق به منه! مسخره اس! چرا داد نمیزنم سرش و نمیگم به تو چه؟من چه مرگم شده؟چطور میتونم انقدر بی اراده ازش تبعیت کنم؟چطور میتونم ساکت بشینم و بدون اعتراض لقمه های املت خوشمزه ایکه برام درست میکنه و به دستم میده بخورم؟چرا این عصرونه انقدر دلچسب و خوشمزه س؟ مگه چه فرقی با املت های دیگه داره؟ 

کنارش تو ماشین نشستم و به آسمان ابری نگاه کردم...تابستون مثل برق و باد گذشت و دوباره هوا داشت تو این روزای آخر شهریور رو به سردی می رفت...کنار پارکی توقف کرد و سکوت چند دقیقه ای رو شکست

-پیاده شو خانوم کوچولو که بعدا به خاطر اینکه نیاوردمت پارک توبیخم نکنی

با قدردانی نگاهش کردم و با لحنی که تخس بودن ازش می بارید گفتم:

-قبول نیست اول رفتیم اونجایی که خودت دوست داشتی

از تضاد نگاه و لحن گفتنم بلند خندید و دستم و گرفت تو دستش...مثل مسخ شده ها برگشتم زل زدم تو صورتش...ضربان قلبم دوباره مثل این چند وقت اخیر نامنظم شده بود و داشت روانیم می کرد...دستای گرمش داشت آرامش و بهم تزریق می کرد و من و می برد تو آسمون و قاطی ابرا می کرد...با فشار کوچیکی که به دستم آورد به خودم اومدم و از عمق چشماش اومدم بیرون سعی کردم حرارتم و خفه کنم و گفتم:

-بریم تاب بازی؟

با لبخند خاصی نگاهم کزد و گفت:

-هرچی خانومم بگه

دلم ضعف رفت...دستی که آزاد بود رو کشیدم رو گونه م که از سردی دستام گرمی گونه م کم شه...سفت شدن دستم تو دستای آراد تلاشم و بی نتیجه کرد و دوباره گونه هام داغ شد...برای فرار از دستش با دو رفتم سمت تاب...پارک خلوت بود و راحت تونستم یه تاب و تصاحب کنم...آراد پشتم وایساد و هلم داد جیغ زدم:

-محکم تر...

با حمایتی پدرانه به حرفم گوش نداد و چند باری آروم هلم داد...از تاب پریدم پایین و رفتم نشستم رو یه نیمکت و آراد و صدا زدم...نشست کنارم و با نگاهی خیره براندازم کرد

با خنده گفتم:

-چیه آدم ندیدی؟

رک گفت:

-یه خانوم خوشگل و با شخصیت و در عین حال شیطون ندیده بودم

خندیدم و به آسمون نگاه کردم...انگار دلش گریه می خواست...شاید آسمون هم از تردید من ناراحت بود... 

-آراد؟

-جانم؟

-آراد؟

دستم و گرفت تو دستش و از نیمکت بلندم کرد

-دختر انقدر سر به سر من نذار! پاشو یه کم قدم بزنیم

پا به پاش میرم و حرف میزنه...گاهی با اشتیاق از شنیدن حرفاش جلوش قرار میگیرم و عقب عقب میرم و میخندم صدای اعتراضش بلند میشه:

-شیطون میفتیا

از نگرانیش هم خوشحال میشم هم خنده ام میگیره...

-اونجارو

مسیر دستش و دنبال کردم...به عروس دامادی که برای فیلم برداری وارد پارک شدن نگاه کردم...دستم و تو دستش فشار داد...منظوش و فهمیدم و خودم و به نفهمیدن زدم...چشمام دنبال عروس می رفت که نمیدونم چه جوری نگاهش افتاد به من...با خنده اومد سمتم...دسته گلش و داد تو دستم و تور رو صورتش و داد بالا...خندید...داماد در کنارش قرار گرفت...نگاه عروس بین من و آراد چرخید و بهم نزدیک تر شد...تو گوشم گفت:

-خیلی دوستت داره ها از غم نگاهش این و حس میکنم

بهش لبخند زدم...دسته گل و دادم دستش و گفتم:

-خیلی به هم میاید...خوشبخت بشید

خندید...تور و انداخت رو صورتش و رفت...یه کم که رفت جلو برگشت و برام دست تکون داد و رفت...به آراد نگاه کردم...کی این غم دوباره تو این چشماش لونه کرد و من نفهمیدم؟ آراد که تا چند دقیقه پیش داشت از چشماش شیطنت می بارید

آهی کشید و زمزمه کرد:

-لجباز!

با تعجب نگاهش کردم

-با من بودی؟

-بله...اگه میذاشتی بیام خواستگاریت الان حسرت اینا رو نمیخوردم

سرجام میخکوب شدم رفت سمت نیمکت و نشست...کنارش نشستم...برای عوض کردن بحث گوشیم و از کیفم درمیارم و میگیرم جلوش

-ببین آراد این عکس بچگی هامه

انگار که این حرکت کار ساز بوده باشه با لبخند گوشی و از دستم میگیره و میخنده

-از همون بچگیت تخس بودی رونیا...حتی تو این عکس که نی نی هستی شرارت از چشمات می باره...چقدر با این داداش من آتیش سوزوندید دوتایی!

معترضانه گفتم:

-نخیرم همیشه تقصیر آرش بود

با خنده پرسید:

-همیشه؟

سرم و با تخسی تکان دادم...صدای زنگ اس ام اس گوشیم بلند شد...با دیدن چشمای شیطونش سریع از جا پریدم اما اون زودتر از من با یه خیز بلند ازم دور شد و دوید...منم دنبالش! عین دوتا بچه ی شیطون تو پارک دنبال هم میدویدیم...صدای رعد و برق بلند شد و بارون گرفت...دست از فرار کشید و وایساد زل زد به آسمون...از فرصت استفاده کردم و گوشی و از دستش قاپیدم...یه لبخند موذیانه کل صورتم و پر کرد...حالا نوبت من بود که فرار کنم...با دو ازش فاصله گرفتم...یه کم که دویدم دیدم دنبالم نمیاد و همونجا وایساده...با لب و لوچه ی آویزون از ضایع شدن برگشتم سمتش ببینم چی شده که دنبالم نمیاد...مثل یه دختر بچه که همبازیش و از دست داده کنارش ایستادم همون طور که نگاهش به آسمون بود گفت:

-اولین باره که تو بارون باهمیم،کنار همیم...

با ذوقی که حرفش تو دلم نشوند نگام و دوختم به آسمون...دستام و آوردم بالا که قطرات بارون و رو دستم حس کنم...در یک حرکت سریع و ناگهانی گوشی و از دستم گرفت و فرار کرد...با بهت به فرار کردنش نگاه کردم و از صدای خنده هاش خنده ام گرفت...آروم بهم نزدیک شد و وایساد رو به روم...بارون شدید شده بود و داشتیم حسابی خیس می شدیم اما هنوز همونجا محو همدیگه بودیم...آب از سر و روم می چکید...به خودش اومد و دستم و گرفت:

-بدو بریم تو ماشین خیس خالی شدی دختر

لجوجانه مقاومت کردم و سر جام ایستادم

-نه هنوز از بارون سیر نشدم

-سرما میخوری رونیا...بیا بریم

-کی تو تابستون از بارون سرما میخوره آخه؟وایسا!

به دنبال این حرف کنار خودم متوقفش کردم...

-آراد؟

-بله؟

-هیچی

خنده ی شیرینش و پاشید تو صورتم

-جونم رونیای من؟

با خنده از این شناختش شروع به قدم زدن کردم و گفتم:

-مرسی که هستی

-نبودن دیگه کار من نیست...نبودت کار میده دستم رونیا...نبینم روزی و که بخوای نباشی،خب؟

با لبخند دستش و گرفتم و دنبالم خودم کشوندم و با ذوق گفتم:

-خیلی بارون و دوست دارم

موذیانه پرسید:

-منو چی؟

مشتم و کوبوندم تو بازوش و گفتم:

-بدو بریم خونه که مامان کله مو میکنه

با خنده گفت:

-تا بامنی کسی بازخواستت نمیکنه

متوجه منظورش نشدم و سوار ماشین شدم...تا رسیدم خونه پریدم تو حموم تا سردی که تو بدنم ایجاد شده بود با داغی آب از بین بره...حولمو پیچیدم دور سرم و رفتم نشستم جلوی تلویزیون...مامان یه لیوان آب پرتقال داد دستم ازش تشکر کردم و کنارم نشست...بی مقدمه پرسید:

-با آراد خوش گذشت؟

آب میوه پرید تو گلوم و به سرفه افتادم...مامان زد تو پشتم و با خنده گفت:

-حالا چرا هول میکنی؟

با چشمای از تعجب گرد شده زل زدم بهش...لیوان تو دستم جلوی دهانم خشک شده بود و منتظر چشم دوخته بودم به لبای مامان

-درسته که تو این خونه همیشه آزادی داشتی و منو پدرت بهت اعتماد کامل داشتیم اما این خونه هم قوانین خودش و داشته و داره...یعنی از این که تا 11 شب بیرون بودی و کسی بازخواستت نکرد و حتی نپرسید کجایی تعجب نکردی؟ آزادی تو همیشه حد و حدودی داشته، نه اینکه از نظر ما تو جنبه ی این آزادی رو نداشته باشیا نه اعتماد کم ما به جامعه باعث این حد و حدود شده بود...وگرنه تو همیشه ثابت کردی که دختر متین و محکمی هستی...هر بار که لغزیدن دخترهای دیگه رو دیدم به این خصلت محکم بودن و نجابت تو افتخار کردم...حالا هم درسته که با مامانت غریبی کردی و چیزی بهش نگفتی اما قبل از تو آراد با پدرت صحبت کرده بود و ازت خواستگاری کرده بود...این بیرون رفتن هارو هم اجازشو گرفته بود واسه همین بود که خیالمون راحت بود و بیش از پیش آزادت گذاشتیم...

لیوان و که حالا تو دستای سست شده ام سنگینی می کرد رو میز گذاشتم...یعنی آراد واقعا منو از بابا خواستگاری کرده بود؟ صدای مامان باعث شد از افکارم بیرون بیام

-رونیا جان این که اینو گفتم دلیلش این نیست که ازت نارحت باشم نه اتفاقا از این که بازم مثل همیشه بهترین انتخاب و کردی خوشحالم...آراد بهترین انتخابیه که میتونستی بکنی...بهت تبریک میگم

مامان بهم نزدیک تر شد و در آغوشم گرفت اما من هنوز بهت زده بودم که صدای بابا که تازه از راه رسیده بود اومد که گفت:

-به به چه خبره مادر و دختر باهم خلوت کردن؟

مامان گونه امو بوسید و گفت:

-حسود نباش رضا... -یعنی دختر کوچولوی من میخواد عروس بشه؟

مامان چی می گفت؟؟من کی با آراد از ازدواج حرف زده بودم که حالا نقشه ازدواجمم کشیده بودن؟ درسته که وجودش آرامشم بود اما هیچ وقت به طور جدی درمورد ازدواج باهاش فکر نکرده بودم...اصلا من آمادگی ازدواج و نداشتم...من هنوز کلی آرزو داشتم که بهش نرسیده بودم...من هنوز دست نیافتنی بودم و واسم زود بود عاشقی...

بابا با خنده رفت لباساشو عوض کنه...خودم و از آغوش مامان کشیدم بیرون و رفتم تو اتاق گوشیم و برداشتم و شماره آراد و آوردم با حرص به عکسی که تازه رو شمارش گذاشته بودم نگاه کردم و تماس و برقرار کردم صدای گرمش پیچید تو گوشی:

-جانم عشقم؟

تمام حرص و نفرتم و تو صدام جمع کردم و داد زدم:

-من عشق تو نیستم فهمیدی؟دفعه ی آخرت باشه که اینجوری خطابم میکنی

-رونیا چی شده؟

-اسم من و نیار عوضی...ازت بدم میاد!فکر کردی کی هستی که به خودت اجازه دادی منو خواستگاری کنی؟ دو روز بهت خندیدم فکر کردی خبریه؟فکر کردی دوستت دارم؟نه خیر آقا رونیا هیچ وقت عاشق نمیشه...این و قبلا هم بهت گفته بودم اما جدی نگرفتی...حالا هم برو دیگه تو زندگیم نبینمت

منتظر جوابش نشدم و قطع کردم...به دقیقه نکشیده گوشی تو دستم زنگ خورد...به عکسش پوزخندی زدم و گوشی و خاموش کردم و پرت کردم رو تخت! سرم و فرو کردم تو بالش و به اشکام اجازه خروج از چشمام و دادم...تقه ای به در خورد و صدای مامان اومد

-رونیا جان؟مامان بیا در و باز کن

داد زدم:

-میخوام تنها باشم

مامان که میدونست این جور وقتا نباید دور و برم باشه رفت...ته دلم خالی شده بود...اگه آراد میرفت چی؟ صدایی در درونم فریاد زد خب بره به درک...مگه کیه؟ اشکام شدت گرفت و نالیدم:آراد...

صداش تو گوشم زنگ زد:

-تا با منی کسی بازخواستت نمیکنه

بی معرفت...واسه خودش همه چی و بریده بود و دوخته بود...حتی از من نظرم و نپرسید...ازش متنفرم،متنفر... دلم از افکارم گرفت...چی جوری میتونم از آراد متنفر بشم؟دوباره صدای درونم فریاد زد باید بشی...واسه تو از این موقعیت ها زیاده...یادت نره که رونیا به خاطر دست نیافتنی بودنشه که جذابه

پتو رو کشیدم رو سرم و سعی کردم افکاری که به مغرم هجوم آورده بودن و از خودم دور کنم...انقدر آروم و بی صدا اشک ریختم که خوابم برد...با یه کابوس وحشتناک از خواب پریدم...آراد واسه همیشه رفته بود و به من پوزخند می زد...ازم دور می شد و داد میزد:

تو هیچی نیستی...اون دست نیافتنی بودنی که بهش افتخار میکردی الان چی بهت داده جز تنهایی؟جز طرد شدن؟ دیدی دیگه اون جذابیتم نداری...تو دیگه حتی منم نداری!

سیخ نشستم سرجام و به گوشیم نگاه کردم که دیدم خاموشه...به ساعت تو اتاق نگاه کردم 2 نصفه شب بود...چقدر خوابیده بودم! از دل ضعفه ام یادم افتاد که شامم نخوردم یه استرسی افتاده بود تو وجودم که نمیدونستم واسه چیه گوشی و روشن کردم یه اس ام اس از آراد اومد...میخواستم نخونده پاکش کنم که اس ام اس های بعدی از راه رسید

-رونیا چرا خاموش کردی گوشیتو؟این بچه بازی ها چیه؟

-حقمه که بدونم واسه چی باهام اینجوری حرف میزنی...حقمه که بدونم چرا بهم میگی عوضی

-رونیا من جلوی در خونتون وایسادم تا وقتی که گوشیت روشن بشه

به ساعت آخرین اس ام اس نگاه کردم واسه 10 شب بود...حتما تا الان رفته بود...خواستم دوباره گوشی و خاموش کنم که باز زنگ زد...قلبم بهم فرمان جواب دادن می داد اما نادیده گرفتمش و دوباره گوشی و خاموش کردم

***

دو روزی بود که خودم و تو اتاق حبس کرده بودم و حوصله هیچ کس و نداشتم...مامان وقت ناهار و شام می اومد به زور دوسه تا قاشق غذا می ذاشت تو دهانم و بهم اجازه مخالفت نمی داد...نمی دونستم چه مرگمه فقط میدونستم به تنهایی احتیاج دارم...مامان اما این تنهایی رو بهم نمی داد و اصرار می کرد که از این رفتارم دست بردارم می گفت:

-این بچه بازی ها چیه؟مگه ما می خوایم به زور شوهرت بدیم؟من گفتم حتما به آراد علاقه داری که باهاش میری بیرون حالا اگه نداری خب بگو ندارم و نمی خوام باهاش ازدواج کنم! من و پدرت کی چیزی رو بهت تحمیل کردیم که این بار کنیم؟ اون آراده بیچاره هم که دو روزه پشت در نشسته و دل نمیکنه از چشم دوختن به در بسته! فقط نمیدونم این اداهای تو چیه؟ این زانوی غم بغل گرفتنت واسه چیه رونیا؟

خودمم نمیدونستم چرا اینجوری شدم از یه طرف قلبم تمنای بودن با آراد و می کرد و از طرفی دیگه دست نیافتنی بودن و می خواست...حالا دیگه خودمم به وضوح حس می کردم که دارم از عشق فرار می کنم...اما عشق مصرانه به دنبالم افتاده بود و نمیذاشت دور بشم...حق با مامان بود...این احساس ضعف به من نمی یومد...دلیلی نداشت که اینجوری کم بیاروم و فاز غم بگیرم...تو این دو روز پگاه چندین بار به خونمون زنگ زده بود و از حرف زدن باهاش امتناع کرده بودم...باید از دل پگاه هم درمیاوردم...دل از تخت کندم و بی حوصله حاضر شدم...برای شروع دوباره بد نبود،مهم بیرون رفتن از این اتاق و خونه بود بعدها میتونستم دوباره به خوشتیپ بودن فکر کنم...مامان با دیدنم لبخندی اطمینان بخش بهم زد شاید فکر می کرد دارم میرم پیش آراد...به تلخی گفتم:

-میرم پیش پگاه

رنگ نگاه و لبخندش عوض نشد انگار واسه مامان هم فعلا فقط همین شروع دوباره مهم بود،شاید هم...

در و که بستم ماشین آراد و دیدم...روبه روی درمون وایساده بود و تکیه داده بود به ماشین...دستاش و کرده بود تو جیبش و با نگاهی دلخور زل زده بود به در که با دیدن من سریع قدمی به جلو گذاشت...شاید از این می ترسید که فرار کنم و به داخل خونه برگردم...پوفی کردم و سعی کردم کاملا بی توجه بهش سمت چپ و پیش بگیرم...حوصله ی رانندگی هم نداشتم و ترجیح میدادم قدم بزنم تا بعد دو روز کمی هوای تازه بخورم...هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودم که صدام زد:

-رونیا

با صدای غم زده اش دلم لرزید اما به راهم ادامه دادم...با قدم هایی سریع خودش و بهم رسوند و جلوم ایستاد و متوقفم کرد تا خواست دهان باز کنه و چیزی بگه از کنارش رد شدم و به راهم ادامه دادم داد زد:

-تو چته دختر؟

برگشتم با اخم بهش نگاه کردم که یعنی راهتو بکش برو...اما بازم دنبالم اومد و این بار دستش محکم قفل شد دور بازوم...سعی کردم دستم و از دستش دربیارم اما زورم نرسید و با حرص نگاهش کردم و گفتم:

-دست کثیفت و به من نزن

به وضوح جاخورد و دستاش شل شد و از بازوم افتاد پایین...به سرعت حرکت کردم و این بار دیدم که دنبالم نمیاد...با خیال راحت داشتم وارد کوچه پگاه اینا می شدم که صدای قدم های تند و نفس نفس اومد و آراد دوباره جلوم سبز شد...از نفس نفس زدنش معلوم بود تمام راهو دویده...کمی صبر کرد که نفسش بیاد سرجاش و منم با تعجب داشتم نگاهش می کردم بریده بریده گفت:

-رونیا...فقط...5...دقیقه...بیا...بریم...کافی شاپ

بعد ازجمله ای که به سختی تمومش کرده بود نفسش و فوت کرد بیرون...بی اراده دنبالش کشیده شدم سمت کافی شاپ سر خیابون...باهم وارد کافه شدیم و روی صندلی اولین میز جای گرفتم...نشست روبه روم و گفت:

-چی میخوری سفارش بدم؟

بدون اینکه جوابش و بدم گوشیم و نگاه کردم و گذاشتم رو میز

-از همین الان 5 دقیقه ات شروع شد

مات نگاهم کرد...انگار باورش نمی شد که انقدر جدی باشم...نگاه سردم و دوختم به چشمای بهت زده اش...سه دقیقه اول و تو بهت زل زده بود بهم...کلافه از این همه خیره بودن بهم نفسم و فوت کردم بیرون که به خودش اومد و جعبه ای رو گذاشت جلوم روی میز...حلقه ی توش بهم چشمک می زد و وادارم می کرد که بردارمش و لمسش کنم...که تعهد به آراد و بپذیرم و بشم خانم خونش اما دست نیافتنی بودنم چی می شد؟غرورم چی می شد؟احساس استقلال مجردیم چی می شد؟ صدای پر از شکش پیچید تو گوشم:

-با من ازدواج میکنی رونیا؟

هرچی افکار و حس خوبه از خودم دور کردم و گوشیم و نگاه کردم و گفتم:

-نه پنج دقیقه ات تموم شد خداحافظ

این بار اجازه ندادم از شوک دربیاد و قبل از هر عکس العملی سریع از کافی شاپ زدم بیرون و رفتم در خونه پگاه...خودم و نگه داشتم که بغضم نشکنه و به زور با مامانش سلام و احوال پرسی کردم و سریع خودم و پرت کردم تو اتاق...با ورود پگاه به اتاق فرصت هیچ حرفی و ندادم و خودم و انداختم تو بغلش و بغضم و شکستم...بذار پگاه اشکم و ببینه...خودش هم قبلا تو بغل من گریه کرده پس مسخره ام نمیکنه...بهم نمیگه بچه...از شکستنم لذت نمیبره...پگاه فقط یه دوست نیست یه خواهره...

-قربونت برم چی شد که خرس خوابالوی ما از رخت خواب اومده بیرون و مثل تمساح اشک میریزه؟

لحنش که می خواست از این حال و هوا درم بیاره موثر نبود و اشکام بیشتر شدت گرفت

-پگاه...رفت...آراد...رفت

مهربون گفت:

-تو رو رسوند اینجا رفت؟خب میاد دوباره عزیزم این که گریه نداره 

با هق هق گفتم:

-واسه همیشه رفت...اون دیگه برنمی گرده

پقی زد زیر خنده و گفت:

-ای جان پس بالاخره این بچه عقلش کار کرد فکر کردم طلسمش کردی که این همه بلا سرش میاری و نمیره

با حرص از بغلش اومدم بیرون و خواستم برم که گفت:

-باشه باشه تسلیم قهر نکن...تو که انقدر لوس نبودی! حالا زود بگو ببینم چی شده که رونیای مغرور ما گریه میکنه؟

با گریه ماجرا رو براش تعریف کردم...قیافه ی متفکری به خودش گرفت و گفت:

-بذار برم آدرس بگیرم

با تعجب گفتم:

-آدرس کجارو؟

-دیوونه خونه...تو واقعا عقل تو کله ات نیست

کوسن رو مبل و پرت کردم سمتش و گفتم:

-واقعا که پگاه! اصلا موقعیت سرت نمیشه! الان وقت شوخیه؟

-گمشو من کی شوخی کردم؟رونی ناراحت نشو ولی واقعا عقل تو کله ات نیس! آخه آدم عاقل به خاطر یه طرز فکر مسخره و احمقانه کسی مثل آراد و می پرونه؟

تا خواستم چیزی بگم دستش و گرفت جلوی صورتم و تند تند گفت:

-اگه بگی مگه حالا آراد کی هست یه دونه با مشت میخوابونم تو مغرت که همین یه ذره عقلتم بپره...

-پگاه...

-کوفت و پگاه! به خودت بیا رونیا...پاشو یه زنگ بزن به آراد! میتونم بهت بگم آفرین کار خوبی کردی، دختره و غرورش! بگم ایول به تو که با همه دخترا فرق داری بگم کارت درسته خانوم چون تونستی به یه پسر همه چی تموم نه بگی بگم باعث افتخار جماعت دخترایی که آویزون و هول نیستی...آره عزیزم میتونم همه اینا رو بهت بگم اما بعدش غلط میکنی دپرس باشی و زانوی غم بغل بگیری آره میتونم بگم اما نمیگم چون دوستتم چون کارت غلطه و باید بفهمی...باید بفهمی که اگه تو همه چی تمومی آراد هم هست...باید بدونی که جذابیت دوره ای داره،یه روزی چشم باز میکنی و میبینی دیگ اون رونیای خواستنی سابق نیستی و اون موقع دنبال یه همدم و همزبون میگردی

-باشه با این حال بازم ترجیح میدم تا آخر عمر تنها زندگی کنم تا اینکه بازی بخورم

ناباورانه نگاهم کرد و نشست لبه مبل و گفت:

-رونیا آراد حامد نیست...هیچ کدوم از پسرایی که تو اطرافت دیدی و به دوستات نارو زدن هم نیست،آراد مرده...یه مرد واقعی یه حامی...من که دوستتم بهت میگم اگه آراد و از دست دادی تا آخر عمر تو حسرتش می مونی حالا دیگه خود دانی

این و گفت و از اتاق رفت بیرون...بعد چند دقیقه با یه ظرف میوه اومد و نشست کنارم،یه خیار از تو ظرف برداشتم و از وسط نصف کردم و گاز زدم و گفتم:

-من نمیتونم اعتماد کنم...آراد کار خوبی نکرد که قبل اینکه با من حرف بزنه با بابام حرف زد

-واقعا آدم می مونه چی بهت بگه رونیا...همه دخترا تو حسرت همچین آدمین...تو حسرت پسری که انقدر مصمم باشه که خودش بره رضایت خانواده دختر و جلب کنه...خوب بود اگه مثل بقیه پسرا بود و می گفت فقط دوست بمونیم؟ یا اینکه میگفت اول دوست باشیم بعد اگه خواستیم ازدواج کنیم؟ آراد از همون اول حسن نیتشو ثابت کرد نشون داد که قصدش بازی دادن نیست

-این کارشم واسه این بود که من و پیش خانواده ام ضایع کنه

این بار نگاه پگاه متعجب تر شد اما دیگه حرفی نزد...حرفاش منطقی بود و خودمم این و میدونستم اما بازم یه حس مبهمی بود که وادارم می کرد مقاومت کنم...دوست داشتن آراد و دیده بودم،یه دوست داشتن منطقی...اما من چی؟ من حتی نمیدونستم به آراد چه حسی دارم...تردید به جونم افتاده بود و نمیتونستم تصمیم بگیرم اما به هرحال آراد رفته بود و دیگه برگشتن نظر من سودی هم نداشت

دلم از همین الان براش تنگ شده بود...گوشیم و روشن کردم که شاید یه زنگ بزنه و دلم خوش بشه که همون موقع گوشیم زنگ خورد با دیدن اسم بردیا پوفی کردم و جواب دادم

-بردیا؟

-کجایی تو دختر؟چرا گوشیت و خاموش کردی آخه؟

بی حوصله گفتم:

-کاری داشتی؟

متوجه بی حوصلگیم شد و گفت:

-انگار بدموقع زنگ زدم...می خواستیم با بچه ها بریم بیرون گفتم ببینم میای یا نه،اگه میای به پگاه و شیوا هم زنگ بزنم

-میایم...من الان پیش پگاهم خودم بهش میگم،به شیوا هم زنگ میزنیم خودمون

-باشه پس ساعت 8 همون جای همیشگی

گوشیو قطع کردم و بلند شدم برم و به پگاه گفتم:

-ساعت 8 آماده باش میام دنبالت به شیوا هم زنگ بزن

-بمون دیگه کجا میخوای بری؟چند ساعت دیگه دوباره باید بیای

-نه حوصله ندارم برم خونه یکم بخوابم

-انقدر خرس نباش...بمون

خودمم بدم نمی یومد بمونم...حوصله ی لبخندای مرموز مامان و درعین حال چشمای نگرانش و نداشتم... ولو شدم رو تخت پگاه و گفتم:

-پس گمشو بیرون یکم بخوابم

بالش و از زیر سرم کشید و گفت:

-غلط کردی...میخوای بخوابی برو خونتون

نیم خیز شدم برم که پگاه هولم داد و گفت:

-اوه...چه آماده هم هست

با شوخی های پگاه و اداهاش یکم حال و هوام عوض شد شیوا اومد دنبالمون و به سمت رستوارن همیشگی حرکت کردیم...از تجمع مردم کنار یه میز حدس زدیم که بچه ها باید اونجا باشن و به سمت میز رفتیم...پویا بین جمعیت کلافه شده بود و تند تند امضا می داد که زودتر خلاص شه با خنده از میون جمعیت رد شدم و یه صندلی کشیدم عقب و نشستم شیوا و پگاه هم نشستن و پگاه آروم گفت:

-بمیری پویا با این شهرتت هیچ وقت آرامش برامون نذاشتی

بالاخره مردم با تذکر صاحب رستوران دل از میز ما کندن و رفتن...پویا پوفی کرد و گفت:

-صد دفعه بهتون گفتم میخواید بریم بیرون جاهای شلوغ و انتخاب نکنید

کیان پوزخندی زد و گفت:

-کاپیتان جان حرف مفت نزن کجا بریم که کسی نباشه؟

بردیا منو رو سر داد رو میز و گفت:

-غذاتون و انتخاب کنید جای دعوا

شیوا زود منو رو برداشت و من و پگاه که دو طرفش نشسته بودیم خم شدیم سمتش...سفارشامون و دادیم...پویا رو به من گفت:

-از آراد چه خبر؟

بردیا اخماش درهم رفت و من از سوالش جا خوردم...دستپاچه گفتم:

-من چرا باید خبر داشته باشم؟

پویا با تعجب نگام کرد و گفت:

-با اون همه اشتیاقش گفتم برسین تهران اومده خواستگاری

پگاه زود گفت:

-آره با بابای رونیا حرف زده از خود رونیا هم امروز خواستگاری کرد رونیا زد تو برجکش

با خشم به پگاه نگاه کردم که فهمید گند زده و نباید چیزی می گفت سرش و انداخت پایین و مشغول سس ریختن رو سالادش شد بچه ها دیگه چیزی ازم نپرسیدن و شام و با خنده و شوخی خوردیم...از رستوارن که اومدیم بیرون داشتم با پگاه حرف می زدم که کیان صدام زد تا برگشتم ببینم چی میگه یه ترقه انداخت جلوی پام...بردیا با یه خیز بلند پرید سمتم و منو کشید کنار...از ترس قلبم داشت از سینم می زد بیرون...اما ترسم به خاطر ترقه نبود و از عکس العمل یکدفعه ای بردیا ترسیدم...کیان باخنده گفت:

-عجب ترسویی هستی تو بردیا! فکر کردی نارنجک...

بقیه حرفش و نشنیدم...نگاهم افتاد به دوتا چشم قهوه ای عصبی که روبه رومون با خشم وایساده بود بردیا هم با دیدن آراد به خودش اومد و سریع از من که تقریبا بین دستاش اسیر بودم فاصله گرفت...آراد اومد جلو و با خشمی که نمی تونست پنهانش کنه با بچه ها دست داد و با پگاه و شیوا سلام و احوال پرسی کوتاهی کرد و رو به من گفت:

-برو سوار شو

هنوز ضربان قلبم آروم نشده بود و با دیدن آراد بالاتر هم رفت...با تخسی سرم و برگردوندم که این بار با صدای بلندتری حرفش و تکرار کرد...می خواستم بازم مخالفت کنم اما با نگاه عصبی پویا و کیانی که باعث این اتفاق شده بود و قیافه ی درهم و سربه زیر بردیا موندن رو جایز ندوستم...به پگاه نگاه کردم بازم مثل همیشه با نگاهش مطمئنم کرد...تو ماشین آراد نشستم و بی اراده اشکام سرازیر شد...قبل اومدنش تو ماشین سریع اشکام و پاک کردم و سرم و چرخوندم سمت خیابون که چشمم بهش نیفته...تا نشست تو ماشین خشمی رو که تاحالا کنترلش کرده بود رها کرد و گفت:

-اگه نمیرسیدم می خواستی تا یک ساعت دیگه تو بغلش بمونی؟بازم خدا خیر بده مامانت و که بهم گفت کجایی و اومدم سراغت...به خاطر اون به من نگفتی آره؟

از صدای دادش گوشم درد گرفت اما چشام و تا آخرین حد ممکن گرد گردم و زل زدم بهش و کفتم:

-گفته باشم...به تو چه ربطی داره؟جوابت و که امروز بهت دادم واسه چی دوباره اینجایی؟

-گفتی که گفتی،باید می رفتم؟تو این و میخواستی؟تو واقعا اون پسره رو میخواستی؟

با خشمی که تو اون لحظه ازم بعید بود نگاهش کردم و گفتم:

-اون پسره اسم داره،روابط منم به خودم ربط داره نه کس دیگه،بردیا...

نذاشت ادامه حرفم و بزنم و به شدت ترمز کرد و کنار خیابون نگه داشت...پیاده شد و در سمت من و باز کرد...از عکس العمل سریعش ترسیدم اما کم نیاوردم و با کشیده شدن دستم پیاده شدم...وایساد رو به روم...صدای نفس های عصبیش داشت کلافه ام می کرد مچم و که تو دستش بود و فشار دادو از بین دندان هاش غرید:

-فقط دلم می خواد یه بار دیگه اسم اون پسره رو جلوی من بیاری

دستم داشت تو دست قویش خرد میشد نالیدم:

-دستم شکست...

تازه به خودش اومد و دستم و ول کرد...روشو برگردوند و کلافه دست برد تو موهاش...با حالتی عصبی دستش و تکیه داد به سقف ماشین و گفت:

-چرا رونیا؟

منظورش و از چرا نفهمیدم

تمام بی رحمیم و ریختم تو چشمام و گفتم:

-من نمی خوامت آراد...خودت و علاف من نکن،به خاطر ب...اون پسره هم نیست من کلا قصد ازدواج ندارم

پوزخندی زد و دستش و کرد تو جیبش و زل زد بهم ادامه دادم:

-من نمیتونم و نمیخوام عاشق بشم...از همون اولم بهت گفتم رو من حساب باز نکن...خودت راه اشتباه و ادامه دادی

-چرا بهم فرصت نمیدی؟

-چه فرصتی آراد؟واسه من مهم اینه که عاشق نشم...انگ ترسو بودنم بهم چسبوندی خیالی نیست اما من عاشق نمیشم من اهل ازدواج و عاشقی نیستم

-حرف آخرت همینه؟

سرم و به نشانه مثبت تکان دادم

-باهام بد بازی کردی رونیا...دیدم مغروری،دیدم محکمی...دیدم مثل بقیه دخترا که واسه اولین بار من و میبینن و دست و پاشون و گم میکنن نیستی...دیدم نجابت داری و با عشوه و لوندی نمی خوای جلب توجه کنی...همه اینا رو دیدم و بهت باختم...اول دلم و حالا هم غرورم...هیچ کس مثل تو نمیتونست در عرض چند ماه منی که جز خودم کسی رو نمی دیدم داغون کنه...رونیا تو این چند ماه زندگیم شدی...همه چیزم شدی...من بی اراده نبودم و نیستم...اولش فقط یه محبت معمولی بود...یه حس...اما خودت باعث شدی این حس قوی شه...رونیا با عشقی که این اواخر تو چشمات دیدم چه جوری کنار اومدی که تونستی بی رحم شی؟خودت خوب میدونی به خاطر موقعیتم همیشه دور و برم پر بوده از دختر...ترو خواستم چون پاک بودی...باورت کردم،خودم عشق و تو چشمات دیدم...به دلم چی بگم؟به چشمام چی؟بگم خطای دید بوده؟بگم خاطرات این سه چهار ماه کشک بود؟تموم شد؟تو چشام نگاه کن و بگو دوستم نداری...بگو تا واسه همیشه دست از سرت بردارم...

بی اراده سرم و انداختم پایین...دلم پر می کشید واسش اما نباید! دلم ضعف می رفت واسه نگاهش اما نباید! این نبایدها من و خرد می کرد اما باید محکم می بودم...تمام غرورم و ریختم تو چشمام...سعی کردم سرد به نظر بیان...فقط یه لحظه بود...یه لحظه سختی و یه عمر آرامش...یه لحظه بود این دروغ پس باید شجاع می شدم...نگاه کردم تو چشماش...چقدر این چشم ها رو دوست داشتم اما نه الان وقت بازی بود...وقت دروغ بود...الان وقت عشق نبود اما چرا بوی عطرش نمی ذاشت؟ 

"عجب عطر خوبی زده لعنتی"

اراده مو پیدا کردم...آراد بدون من خوشبخت تر بود...آراد بدون تردیدهای من آروم تر بود...بغضم و قورت دادم و نگاه کردم تو چشماش...با صدایی که خودم میدونستم به وضوح می لرزه گفتم:

-دوستت ندارم...

تو چشماش نگاه کردم و گفتم...بی رحم شدم و گفتم...دیدم که پاهاش سست شد و دستش و تکیه داد به ماشین...یعنی انقدر دوستم داشت؟نه محاله...قدرت و جمع کردم تو پاهام و دویدم...دویدم برای فرار از آراد دوست داشتنیم...برای فرار از اون چشمای قشنگش...برای فرار از صدای بم وجذابش...برای فرار از عشقش...می دویدم و گریه می کردم تا از خطر دور بشم...که به خودم برسم...اما هرچی تند تر می دویدم به خودم نمی رسیدم شاید به خاطر ترس بود... چرا از خودم هم میترسیدم؟ از خود بی رحم و سنگدلم...حالا دوست داشتم از خودم هم فرار کنم از خودم  دور بشم...اما خودم دنبالم می دوید و تنهام نمی ذاشت...من از این خود لعنتیم متنفرم....

***

بی اختیار صدام و بالاتر بردم و گفتم:

-من می خوام برم بابا...شماهم اگه دوستم دارین نباید جلوم و بگیرین

مامان با عصبانیت گفت:

-جلوت و نگیریم که بری تو کشور غریب چیکار کنی؟

-مامان تو اون کشور غریب من یه عمو دارم...عمومم تا حالا چندین بار گفته که برم پیشش اونجا یه کار خوب مرتبط با رشته ام هم برام سراغ داره...خودشم هوامو داره...بابا شما یه چیز بگو آخه!

بابا با نگاهش سعی کرد مامان و آروم کنه و گفت:

-دخترم میدونی که هیچ وقت محدودت نکردیم اما باید واسه رفتنت دلیل داشته باشی...مگه اینجا چی کم داری

کلافه گفتم:

-هیچی...هیچی...فقط میخوام یه مدت از این مملکت دور باشم

چی می گفتم؟می گفتم می خوام دور بشم چون در و دیوار اینجا هم من و یاد آراد میندازه؟می گفتم می رم که فراموش کنم؟که از خاطراتش دور بشم و یادم بره؟

از دیروز که بردیا زنگ زده بود و گفته بود حرفی و که از مدت ها پیش تو دلش مونده بود و می خواست بزنه رو می خواد بهم بگه و بعدم ازم خواستگاری کرده بود کلافه تر شده بودم...همون پای تلفن بهش جواب منفی داده بودم...دو هفته بود که از آراد بی خبر بودم و از خونه هم بیرون نرفته بودم...یه بار رفتم بیرون و از همون جلوی در کلی خاطره برام زنده شد...فقط گاهی پگاه می یومد بهم سر می زد...دیگه به سیم آخر زده بودم و می خواستم برم

***

دوماهی می شد که خودم و تو اتاق حبس کرده بودم...دل و دماغ هیچ کاری رو نداشتم...افسردگی هرلحظه بهم نزدیک تر می شد و از رونیای همیشگی دورتر می شدم...تقه ای به در خورد و بابا وارد اتاقم شد...با چشمای خسته اش نگاهم کرد و نشست رو تخت و یه پاکت گذاشت جلوم...

-اگه تصمیمت و گرفتی من و مادرت حرفی نداریم...زندگی خودته ما راه درست و بهت نشون دادیم اما بقیه ش دیگه با خودته...

قدم های سستش و که از اتاق بیرون رفت و دنبال کردم و به بلیط تو پاکت نگاه کردم...اشکام ناخودآگاه سرازیر شد...تازه فهمیدم که طاقت دوری مامان و بابا رو ندارم...اشکام به هق هق تبدیل شد،سرم و کردم تو بالش که صدای هق هقم و خفه کنم...کاری بود که شده بود و باید می رفتم...فقط سه روز وقت داشتم...سه روز در کنار خانواده و پگاه...سه روزی که قرار بود مثل برق و باد بگذره و من و یک سال از اینجا دور کنه

فصل سوم

با صدای دست و همهمه رفتیم وسط سالن...آراد سعی می کرد طبیعی جلوه کنه و لااقل امشب که عروسیمون بود تنفر تو چشماش و نمایش نده...دستش روی کمرم گرمای دلپذیری رو ایجاد کرد با آهنگ مخصوص تانگو می رقصیدیم...همین که کنارم بود خوشحال بودم و دیگه به هیچی فکر نمی کردم...تو فضای تاریک و قشنک سالن سرم و آروم گذاشتم رو سینش...صداش بی رحم شد و گفت:

-انقدر خودت و به من نچسبون

با حرص نگاهش کردم...فکر کنم من اولین عروسی بودم که داماد شب عروسی همچین حرفی بهش میزنه...از خنده ی توی چشماش حرصم بیشتر شد...با لبخند قدمی به جلو گذاشتم و با پاشنه ی کفش چند سانتیم رفتم رو پاش...از درد قیافه اش جمع شد و دستش دور کمرم سفت تر شد...یاد روزی افتادم که از کافی شاپ زد بیرون، سرم و تو دستام گرفته بودم و بی توجه به نگاه های اطرافیان اشک می ریختم،حتی انقدر بی رمق بودم که نمیتونستم از اون فضایی که توش توسط آراد تحقیر شده بودم دور بشم...با احساس نشستن یکی روی صندلی سرم و از رو میز بلند کردم...ناباورانه آراد و دیدم که با اخمی غلیظ نشسته صداش پیچید تو گوشم:

-باشه قبول...ولی من دیگه آراد سابق نیستم،عاشقتم نیستم...بعد ازدواج هم فقط با تو نیستم درخواست ازدواجتم فقط واسه این قبول میکنم که وقت ازدواجمه توام که خواستگارم باشی شرایط ازدواج و داری

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

به چهره ی جذابش تو کت و شلوار دامادی نگاه کردم، آراد من نمیتونست به بی رحمی اون روزش باشه...اون فقط یه نقاب از آراد واقعی بود....مطمئنم اگه حسی نبود باهام ازدواج نمی کرد...یه لبخند گنده بی اراده از این فکر نشست رو لبم...آراد هم لبخند زد...از همون لبخندها که اسیرم کرد

 "چقدر حیفه این عشق همینجور هدر شه"

با تموم شدن آهنگ دوباره برگشتیم سرجامون نشستیم...شب عروسیم با تمام تلخی های آراد به سر رسید...سیل ماشین ها به دنبالمون راه افتاده بود و صدای بوق بوق کل خیابون و برداشته بود...با هیجان دسته گل تو دستم و تکون می دادم...ماشین پسرها گاهی از ما سبقت می گرفتن و جلومون توقف می کردن و پویا و شهاب و کیان وسط خیابون می رقصیدن و همه دورشون جمع می شدن و دست میزدن...دوباره یکم مسیر و میرفتیم و بازهم این اتفاق تکرار می شد...از دیوونه بازی های بچه ها خنده ام گرفته بود...

-چیه انگار خیلی خوشحالی؟

به طعنه کلامش توجهی نکردم که حالم گرفته نشه و جواب دادم

-بله که هستم چرا نباشم وقتایی دوستای به این خوبی دارم؟ 

با حرص پاش و فشار داد رو گاز و من ریز خندیدم...سرعت زیادش باعث شد که مهمون ها جا بمونن...به سمت خونمون می رفت...خونه ای که تک تک وسایلش و با عشق انتخاب کردم و چیدم...از بین مهمون های قال گذاشته شده خانواده من و آراد و ماشین پسرها که مسیر و بلد بودن خودشون و بهمون رسوندن واسه بدرقه...مامان گریه می کرد و بابا بغ کرده واساده بود...دلم لرزید و بغض کردم....بابا دست آراد و گرفت و گفت:

-میدونم که خودت مواظبشی اما میگم که خیالم راحت باشه مواظب دخترم باش و خوشبختش کن

بغضم ترکید و اشکام سرازیر شد...همه یکی یکی جلو اومدن و بغلم کردن و با اراد دست دادن و آرزوی خوشبختی کردن مامان و بابا که بغلم کردن هق هق کردم...دست خودم نبود اما غمی عجیب تو دلم لونه کرده بود...پگاه اشک ریزان من و از مامان بابا جدا کرد و همه سوار ماشین هاشون شدن و رفتن

آراد دستش و گذاشت پشتم و به سمت آسانسور هدایتم کرد...سعی می کردم اشکام و کنترل کنم اما با هربار تلاش شدت اشکام بیشترهم می شد...با وارد شدن به داخل خونه و دیدن وسایل خونه یهو نیشم بازم شد و گریه یادم رفت...آراد با خنده به خاطر این حرکتم رفت لباساش و عوض کرد اما من هنوز با لباس عروس وسط پذیرایی وایساده بودم و به همه جای خونه نگاه می کردم...خونه ای که حالا واسه من و عشقم بود...قهوه ساز و روشن کردم و رفتم تو اتاق...جلوی آینه بزرگ میز توالت ایستادم...چقدر بی ذوق بود آراد که منی و که این همه تو این لباس می درخشیدم ندید و حتی یه تعریف خشک و خالی ازم نکرد...لباس عروس واسم بی ارزش شد...با حرص لباسام و عوض کردم و آرایشم و پاک کردم...رفتم تو آشپزخونه...آراد رو مبل نشسته بود و به تلویزیون خاموش نگاه می کرد....خنده ام گرفت گفتم:

-فیلمش قشنگه؟

کاملا معلوم بود که داره گیج می زنه سریع گفت:

-آره

غش غش خندیدم و تازه فهمید سوتی داده و اخماش و درهم کشید و دوباره شد همون آراد بداخلاق! قهوه رو آماده کردم و صداش زدم:

آراد بیا قهوه بخوریم

اومد تو آشپرخونه و از کابینت یه لیوان برداشت و بی توجه به من و قهوه ای که روی میز ازش بخار بلند می شد رفت سراغ یخچال و یه لیوان شیر واسه خودش ریخت با حرص گفتم:

-پاستوریزه!

اما حتی به این حرصمم توجه نکرد و از آشپرخونه رفت بیرون...دستم و دور فنجونم حلقه کردم و به بخاری که دیگه کم کم داشت محو می شد نگاه کردم...قهوه ی دست نخورده ی آراد جلوی چشمم بود و بهم دهان کجی می کرد و اجازه نمی داد قهوه ی خودمم بخورم...هر دو فنجون و تو سینک ظرف شویی خالی کردم و رفتم ولو شدم رو کاناپه...آراد تو پذیرایی نبود...چشم چرخوندم که ببینم کجاست...به نتیجه ای نرسیدم و بلند شدم رفتم سمت اتاق خواب اما نبود، چند ضربه به در دستشویی زدم و وقتی جوابی نیومد در و باز کردم...این بار به سمت اتاق مهمان رفتم و در و به شدت باز کردم...رو تخت خوابیده بود و با باز شدن در عصبی گفت:

-این چه طرز داخل شدنه؟

دست به کمرم وایسادم نگاش کردم و صداش زدم:

-آراد؟

منتظر بودم مثل همیشه که حرصم و درمیاورد و صداش می کردم بگه جانم اما حتی بله هم نگفت! دوباره صداش زدم و بازم جواب نداد...پتو رو که کشیده بود رو سرش کنار زدم و به چشمای باز خندونش نگاه کردم و بیشتر حرصم دراومد

-مگه کری؟

چشماش عصبی شد و گفت:

-درست صحبت کن

بی توجه به اخمش گفتم:

-چرا اینجا خوابیدی؟

جوابش فقط یه پوزخند بود که قلبم و زیر و رو کرد....کم نیاوردم و پتو رو از روش برداشتم

-بیا بریم تو اتاق بخواب

انگار باورش نمی شد انقدر پر رو باشم،با چشمای گرد شده از تعجبش زل زد از سکوتش پر رو تر شدم و دستش و کشیدم اما کوچکترین تکونی نخورد و خودم یه کم پرت شدم عقب که پقی زد زیر خنده

-چه عجب خنده شما رو دیدیم امشب! پاشو

-کجا پاشم؟نکنه واقعا فکر کردی دوستت دارم که بیام کنارت بخوابم؟

بغضم و به سختی فرو دادم  و گفتم:

-دوستم نداشته باش، پشتتم بهم کن و با کلی فاصله بخواب فقط بیا

انگار فهمید که آماده گریه کردنم و اگه بخواد مخالفت کنه می زنم زیر گریه...

پوفی کرد و بلند شد رفت بیرون...منم با نیش باز دنبالش راه افتادم...با فاصله ازش خوابیدم...گوشیش تو دستش بود و نمیدونم با کی اس ام اس بازی می کرد...از فکر اینکه روژان باشه احساس خفگی بهم دست داد...شاید اگه میدونستم روژانی درکاره هیچ وقت برنمی گشتم...یک سال جون کندم و خودم و کشتم که بتونم آراد و فراموش کنم اما نتونستم...میدونستم باهاش بدتا کردم و عشقش و نادیده گرفتم اما اومده بودم که جبران کنم و باید بی محلیاش و طاقت می آوردم...

هرچی که بود من الان زنش بودم...شرعی و قانونی، مسلما هیچ روژانی رو تو زندگیم راه نمیدادم و آرادم و حفظ میکردم...آرادی که آرامشم بود...زندگیم بود....

حالا داشت به گوشیش لبخند می زد

"سزامه،این تنهایی سزامه"

انقدر به گوشی تو دستش نگاه کردم که خوابم برد

***

با صدای زنگ از جا پریدم و به دور و برم نگاه کردم،تازه متوجه موقعیتم شدم و فهمیدم کجام...صدای آراد می اومد که داشت به یکی تعارف می کرد بیاد تو بعدشم داد زد:

-رونیا جان بیدار نشدی هنوز؟

سریع از جا پریدم و رفتم جلوی آینه،یه دستی به سر و صورتم کشیدم و رفتم بیرون...

مامان و آذر جون اومده بودن...با هردوشون روبوسی کردم و نشستم...

آراد به میز چیده شده اشاره کرد تازه فهمیدم مامان اینا واسه چی اومدن و از خجالت آب شدم...تا تموم نشدن صبحونه مون همونجا موندن و وقتی خیالشون راحت شد رفتن...

نفس راحتی کشیدم و پریدم تو حموم دوش گرفتم...حوله بندیم و تنم کردم و با یه بطری آب ولو شدم رو مبل که دیدم آراد داره چپ چپ نگام میکنه با پرویی زل زدم تو چشماش و گفتم:

-هان چیه؟نگاه داره؟

پوزخند حرص درآری زد و گفت:

-حتما داره که اینجوری لم دادی اینجا

نیشم باز شد و رفتم رو لبه مبل یک نفره ای که نشسته بود نشستم و با عشوه گفتم:

-عزیزم تو که انقدر عنق نبودی

سریع از جا پرید و رفت تو اتاق...پسره ی دیوونه! 

یه آهنگ گذاشتم و رفتم تو آشپرخونه کابینت ها رو بررسی کردم...

یه فنجون قهوه واسه خوردم ریختم و خواستم آراد و صدا کنم اما یاد دیشب افتادم و پشیمون شدم...

همون طور که تو کابینت ها سرک می کشیدم قهوه مو می خوردم که صدای پاش اومد و با پوزخند بهم نگاه کرد!

 خب چیه دلم می خواد وسایلامو نگاه کنم! ذوقم کور شد و نشستم رو اپن...

واسه خودش یه فنجون قهوه ریخت و به من که رو اپن نشسته بودم لبخند لجی زد و رفت...ای بابا! 

این چرا انقدر به من ضد حال میزنه! گوشیم و برداشتم برام اس ام اس اومده بود...پگاه!

ساعتش ارسالش واسه دیشب بود که نوشته بود خــوش بگــذره به خوش خیالیش خندیدم و زنگ زدم بهش با اولین بوق جواب داد

-خانوم محترم ترو خدا به من زنگ نزن...من نمیتونم با آدمای متاهل بگردم خدای نکرده زبونم لال چشم و گوشم باز میشه 

-زهرمار

-چی هست؟؟نداریم تموم کردیم...چه خبــر عروس خانوم؟

برای تلافی حرفش با خنده گفتم:

-فضولیش به تو نیومده خانوم مجرد

-آی آی نداشتیما...آراد کجاس؟

آهی کشیدم و گفتم:

-تو اتاقشه

-از این آهی که کشیدی معلومه اوضاع مساعد نیست،آره؟

-اوهوم...ولی من مساعدش میکنم

-اون که بله حالا کاری نداری بری بمیری داری مزاحمم میشی

بازم طبق معمول تا خواستم حرفی بزنم دیدم قطع کرده با حرص دوباره شماره شو گرفتم و تا جواب داد گفتم برو بمیر و قطع کردم...

بعدش غش غش خندیدم...آراد اومد فنجونش و بذاره و با تعجب به من که رو اپن نشسته بودم و می خندیدم نگاه تاسف باری کرد و رفت...

ایش بزنم فکش و بیارم پایینا حیف که دوسش دارم دلم نمیاد! 

حسابی حوصله م سر رفته بود و نمیدونستم چیکار کنم...

با اون صبحونه مفصلی هم که خورده بود بازم احساس گرسنگی می کردم و تصمیم گرفتم پاشم غذا درست کنم...ج

لوی فریزر وایساده بودم و دست به کمر نگاهش می کردم که باز آراد اومد تو آشپرخونه و گفت:

-ویترین نیستا...

ای بابا چرا تا من میخوام یه کاری کنم این سر میرسه! هی! با حرص نگاش کردم و گفتم:

-خودم میدونم 

و دوباره تا کمر خم شدم رو کشوها...

بعد چند دقیقه دید زدن تصمیم گرفتم شنیتسل مرغ درست کنم...مرغ و از فریزر گذاشتم بیرون تا آب بشه...تخم مرغ و آرد سوخاری و آرد معمولی هم گذاشتم بیرون...مرغا رو کوبیدم و با دقت مزه دار کردم و یکی یکی زدم تو مواد و سرخ کردم...قیافش که خیلی خوب شده بود میز و چیدم و بشقاب های مرغ و با دورچین تزیین کردم و یه سس تند هم گذاشتم کنارش...

خودم از این تزیین قشنگ به وجد اومدم و با ذوق دستام و بهم کوبیدم و بدو بدو رفتم تو اتاق کار آراد و در و یهو باز کردم که سرش و با اخم برگردوند سمتم و گفت:

-بلد نیستی در بزنی؟

به حرفش اهمیت ندادم و گفتم:

-پاشو بریم ناهار بخوریم سرد میشه

پوزخندی زد و جوابم و نداد این بار با حرص گفتم:

-پاشو دیگه هرحرف و چند بار باید بهت گفت؟

با تعجب نگام کرد و گفت:

-اشتها ندارم...با اون همه صبحونه ای که خوردی بازم جا داری؟

دیگه بهش اصرار نکردم و با گردن کج از اتاقش اومدم بیرون و رفتم تو اتاق خواب و در و محکم کوبیدم

اشکام و که آماده فرو ریختن بودن کنترل کردم و با خودم گفتم:

-کم نیار رونیا..حق داره

با این فکر دوباره انرژی گرفتم و با خنده دوباره رفتم تو اتاقش...این بار در و عین آدم آروم باز کردم...متوجه حضورم نشد...سرش و گذاشته بود رو میز...آخی حتما خسته بود آروم وایسادم بالا سرش...نتونستم از خیر دیدن ترسیدنش بگذرم ...نیشم بی اختیار باز شد و افکار شیطانی زد به سرم...کمی خم شدم و دستام و محکم به هم کوبیدم و با صدای بلند گفتم:

-پخخخخ

سرش و به شدت از میز بلند کرد و ناباورانه و با چشمای گرد شده زل زد بهم...

غش غش خندیدم و خودم و پرت کردم رو کاناپه و از ته دل خندیدم...

آراد کم کم از شوک دراومد و اخماش رفت تو هم...یکم خودم و جمع و جور کردم و ادامه ی خنده امو قورت دادم و با پرویی گفتم:

-پاشو بریم غذا سرد شد

سرش و بی اهمیت به من چرخوند سمت لپ تاپش و مشغول کار شد...

خم شدم رو لپ تاپ که ببینم چیکار میکنه...

داشت با یه نرم افزاری یه آهنگی و نمیدونم چیکار میکرد!!!

 چقدر من اطلاعاتم زیاد بود واقعا! 

به دستگاه های موسیقی تو اتاق نگاه کردم...حتی نمیدونستم اسماشون چیه...

فقط تو این وسایل پیانو و گیتار و میشناختم! 

شوهرم آهنگساز بود و من از این چیزا سر درنمیاوردم! 

رو صندلی پیانو نشستم و انگشتامو کشبدم رو دکمه ها...

این پیانو جاش اینجا نبود باید به آراد میگفتم ببرتش تو پذیرایی...

با احساس دل ضعفه یاد غذا افتادم از جا پریدم که به آراد بگم پاشه چشمم به یه دستگاه زیر میز افتاد تو یه حرکت ناگهانی خم شدم  رو آراد که دستگاهی که زیر میزش بود و ببینم اما یکدفعه افتادم تو بغلش...

اول از فکر عصبانی شدن آراد نیشم باز شد اما یه گرمای عجیبی افتاد تو بدنم و لپام داغ شد...

می خواستم بلندشم برم اما یه آرامش عجیبی مانعم می شد...

دلم می خواست دل بکنم اما نمیتونستم...آراد با چشمای بهت زده ش نگام می کرد و هیچی نمی گفت...

اخمی تو صورتش دیده نمی شد پس اوضاع خیلی هم نامساعد نبود...

گرمی نفساش طاقت و ازم گرفت...خودم و به زور از بغلش کندم و با خجالت گفتم:

-بیا ناهار

و سریع از اتاق رفتم بیرون..

.نشستم رو صندلی و دستام و گذاشتم رو گونه هام...

به میز دست نخورده نگاه کردم...حیف این غذاهای خوش رنگ...

خواستم میز و جمع کنم که آراد اومد تو آشپرخونه و یه صندلی عقب کشید و نشست...

خجالت و یادم رفت و بی اراده نیشم باز شد...

خودشم از این نیش باز من خنده اش گرفت...بی هیچ حرفی دوباره نشستم و در سکوت غذا رو خوردیم...

بعد غذا بازم به اتاقش پناه برد و منم سریع ظرفارو شستم و نشستم رو مبل جلوی تلویزیون...

انقدر شبکه ها رو بالا پایین کردم که خسته شدم و خوابم گرفت...

با شنیدن یه صدای آرامش بخش چشام و باز کردم...

کش و قوسی به بدنم که خشک شده بود دادم و به صدا دقیق تر شدم...

صدا از اتاق آراد می یومد...بی اراده دنبال صدا به اتاقش کشیده شدم و در و باز کردم و همون طور که خمیازه می کشیدم رفتم تو...دست از زدن پیانو کشید و گفت:

-بیدارت کردم؟

انقدر خوابم می یومد که به خاطر توجهش ذوق زده نشم...خودم و انداختم رو تختش و گفتم:

-بزن

با صدای آرامش بخش پیانو دوباره خوابم برد...نمیدونم چقدر گذشته بود که بیدار شدم پتویی که روم بود سنگینی می کرد من کی پتو انداختم رو خودم؟؟

پتو بوی آراد و می داد بی اختیار پتو رو تو بغلم فشار دادم و بو کشیدم...آراد تو اتاق نبود و نمیتونست بهم پوزخند بزنه...پس با خیال راحت نیشم و تا آخر باز کردم

***

چند روزی از عروسیمون گذشته بود و آراد بیشتر وقتش و تو آموزشگاه میگذروند و منم حسابی تو خونه حوصله ام سر می رفت 

تقریبا هر روز به مامان سر میزدم اما زود برمی گشتم خونه...

پگاه هم داشت درس میخوند واسه کنکور ارشد و زیاد نمیدیدمش...

منی که آشپزی رو دوست نداشتم برای فرار از بیکاری به آشپزی رو آورده بودم و حالا بزرگترین سرگرمیم پختن غذا بود...

هنوز چند ساعتی به برگشتن آراد مونده بود،هرچند که بودنش عذاب آور تر از نبودنش بود اما من به همون بودن همراه با بی محلیش راضی بودم...

هر وقت به بی خیالی می زدم و از سر و کولش بالا می رفتم و شیطونی می کردم با اخماش منعم می کرد...

دلم یه تنوع می خواست...یه چیز جدید...غذای مورد علاقه ی جفتمون قورمه سبزی رو گاز در حال پختن بود...

تصمیم گرفتم یه دسر خوشمزه هم درست کنم پس مشغول کار شدم...

خونه رو یکم مرتب کردم و یکدفعه فکری به سرم زد...

یه میز پایه کوتاه تو اتاق داشتیم با بدبختی کشیدمش و آوردم گذاشتم وسط پذیرایی...

دو تا بالش هم گذاشتم این ور و اون ورش...

دو تا شمع هم گذاشتم رو میز...لیوان های کوچیکم رو هم با بقیه وسایل چیدم رو میز...

درست سبک رستوران های سنتی کره ای...

سریع سنبوسه هم درست کردم و آماده گذاشتم تا آراد وقتی آراد اومد سرخش کنم...

دیگه کم کم باید پیداش می شد... 

خوبیش این بود که ساعت اومدنش هیچ وقت تغییر نمی کرد و سر ساعت مقرر خونه بود...

سنبوسه ها رو سرخ کردم و گذاشتم رو میز...

دسر رو هم تزیین کردم و گذاشتم یه طرف دیگه میز...

فقط مونده بود غذا که وقتی رسید بکشمش... چراغ های خونه رو خاموش کردم و شمع ها رو روشن کردم...

همه چیز رویایی و قشنگ مثل رستوران شده بود...

صدای چرخیدن کلید تو قفل اومد و سریع از جا پریدم و رفتم استقبالش...

تو تاریکی من و نمی دید...اما از حالت اومدنش معلوم بود متعجب شده...

تو این چند روز خونه رو تاریک ندیده بود و حتما حالا فکر می کرد خونه نیستم مردد صدام زد:

-رونیا؟

قلبم لرزید...چقدر بی جنبه شده بودم که دلم واسه صدا زدنش هم پر می کشید...

تو این چند روز اولین باری بود که اسمم و صدا می کرد...

خواست چراغ و روشن کنه مهلت ندادم و سریع خودم و انداختم تو بغلش و گفتم:

-جانم عشقم؟خسته نباشی

خودم از حرارت بدنش دیوونه شدم...آخه منه بی جنبه رو چه به این کارا!!! 

چراغ و روشن کرد و زل زد تو چشام...تردید و تو چشماش دیدم که نمیدونست پسم بزنه یا تو آغوشش نگهم داره

"تردیدت غرورم و شکست"

بهش اجازه ی تصمیم گیری دادم...از بغلش اومدم بیرون و گفتم:

-تا دستات و بشوری و لباس عوض کنی منم شام و میکشم

و دوباره چراغ و خاموش کردم و هلش دادم تو اتاق...

غذاها رو گذاشتم رو میز و نشستم رو بالش و منتظرش شدم...

به میز که نزدیک شد نور شمع همه چی رو به خوبی نمایان کرد...لبخند شیرینی زد و نشست رو بالش و گفت:

-چه خبره؟چه کردی؟؟

براش برنج کشیدم و گفتم:

-خواستم تنوعی بشه...

سریع گفت:

-خب میگفتی بریم رستوران...

با تعجب نگاهش کردم...خودش فهمید چی گفته و سرش و با کشیدن خورش گرم کرد...

شام و تو سکوت خوردیم و همونجا نشستیم...هر دومون زل زده بودیم به شمع و فکرمون مشغول بود...من به این فکر میکردم که کاش آراد مثل سابق دوستم داشت اما اون...نمیدونم!

 بالاخره با یه تشکر سرد بلند شد رفت...آهی کشیدم و وسایل و بردم گذاشتم تو آشپرخونه...

داشتم ظرفا رو میذاشتم تو سینک که آراد صدام زد:

-رونیا؟

برگشتم بهش نگاه کردم...مثل پسربچه های شیطون با نیش باز زل زده بود بهم...با هیجان گفت:

-بیا...

وقتی نگاه متعجبم و دید خودش اومد دستم و کشید و دنبال خودش برد سمت تراس...

با دیدن تراس دستم و گذاشتم جلوی دهانم که از هیجان جیغ نزنم...

دور تا دور تراس و با پتو پوشونده بود و رو زمین هم یه زیر انداز انداخته بود و روش یه پتو...

دوتا بالش هم گذاشته بود کنار هم و یه پتو دیگه کنارش که تو سرما یخ نزنیم...

من و که مثل خنگا وایساده بودم سرجام نشوند و گفت:

-بشین تا برم هله هوله بیارم

با کلی خوراکی و میوه برگشت تو تراس و نشست کنارم زیر پتو...بدون هیچ فاصله ای! قلبم طاقت این همه هیجان و بعد این همه بی محلی نداشت...با همون لبخند خاصش میوه پوست کند و داد دستم

نگاه پر از عشقم و پاشیدم تو چشماش...پتو رو یکم کشید بالاتر و گفت:

-سردت نشه یه وقت خانوم کوچولو

لحنش مثل این چند وقت آزاد دهنده نبود...مگه میشد سردم بشه تو اوج گرمای کنارش؟خودم و یکم یه وری کردم و سرم و گذاشتم رو سینش...دستاش اومد لای موهام...زمزمه کردم:

-آراد؟

تردید افتاد تو وجودم...جواب یک کلمه ایش خیلی برام مهم بود

-جانم؟

نفسی از سر آسودگی کشیدم و بیشتر فرو رفتم تو بغلش...این بار قدرت بیشتری پیدا کردم و با صدای بلندتری گفتم:

-آراد؟

-جونم شیطون؟

خیالم راحت شد...آراد هنوز همون آراد خودم بود...همون مرد دوست داشتنی من...

پفک ها و چیپس ها رو تا آخرش خوردیم...خواب به بدنم هجوم آورده بود و دوست داشتم در برابرش مقاومت کنم اما بی اراده خمیازه ای کشیدم...

آراد لبخند زد و لبخندش دلم و لرزوند...

من و گرفت بین دستای قدرتمندش و بلندم کرد...

با پاش درنیمه باز اتاق و بست و من و خوابوند رو تخت...دوباره لبخند زد و عین بی جنبه ها آب دهانم و قورت دادم...

چراغ و خاموش کرد و خوابید گوشه ی تخت...با همون فاصله ی همیشگی...دلم گرفت...هنوزم نمی خواست من و ببخشه! من که هرکاری کرده بودم تاوانش و دادم  دیگه این اداها واسه چی بود؟ 

خودم و کشیدم کنارش و صداش زدم : آراد؟

جوابم و نداد...روش سمت من بود و چشماش و بسته بود...با پرویی دستاش و بازکردم و خودم و جا کردم تو بغلش...

لبخند نشست رو لبم...اگه آراد پرو بود من از اون پروتر بودم...

نمیتونستم قید آغوش امنش و بزنم...آغوشی که مال من بود...سهم من بود...حقم بود!

 از گرمای مطبوع و آرامش بخشش کم کم چشام گرم شد و خوابیدم 

فصل چهارم

با احساس دلشوره ای عجیب از خواب پریدم....ساعت 10 بود و آراد رفته بود آموزشگاه...گوشی و برداشتم و شماره شو گرفتم صدای سردش پیچید تو گوشی:

-بله؟

پوفی کردم و گفتم:

-سلام عشقم خوبی؟کی رفتی؟

کلافه گفت:

-کاری داری رونیا؟سرم شلوغه

"یه روز اگه لج نکنیم دنیا مثه بهشته"

-نه کاری نداشتم خدافظ

گوشی و قطع کردم و رفتم جلوی آینه...کی اشکام دراومده بود و خودم نفهمیدم؟

به زور چند تا لقمه صبحانه خوردم و حاضر شدم برم آموزشگاه..

.باید می رفتم با آراد صحبت کنم و طاقت نداشتم صبر کنم شب بیاد خونه...

باید می فهمیدم تاوان چی رو دارم میدم...

اگه من آراد و تحقیر کردم...اگه غرور داشتم اونم همه اینا رو تلافی کرد...اونم تک تک اون کارها رو باهام کرد...

با تاکسی رفتم آموزشگاه...

خانم سعیدی منشیش بازم سرش تو اون دفتر بود...نمیدونم اون تو چی پیدا کرده بود که اینجوری میخ میشد توش!

 با سرفه ای متوجه حضورم شد...با بی حوصلگی گفتم:

-آقای یکتا تشریف دارن؟

بدون اینکه سرش و بیاره بالا گفت:

-مهمون دارن باید منتظر باشید

پوفی کردم و گفتم:

-بهشون بگید من اومدم لطفا

بازم به خودش زحمت نگاه کردنم و نداد و گفت:

-گفتم مهمون دارن

عصبی رفتم سمت میز و دستم و کوبیدم رو دفتر و گفتم:

-به نظرت اگه رییست بفهمه همسرش و تو اتاقش راه ندادی و بیخایل نشستی اینجا چیکار میکنه؟

سرش و یهو آورد بالا و با ترس زل زد تو چشام و گفت:

-ببخشید من...

قبل از اینکه حرفش و تموم کنه رفتم سمت اتاق آراد و تقه ای به در زدم و سریع در و باز کردم...

آراد پشت میزش نشسته بود و دختری پشت به من و رو به آراد رو مبل نشسته بود...

آراد لبخند رو لبش با دیدن من از بین رفت و مات و مبهوت زل زد بهم...

دختر سرش و چرخوند سمتم و نگام کرد...دلم هری ریخت پایین...

احساس ضعف اومد تو وجودم و پاهام سست شد...دستم و گرفتم به دستگیره در که نیفتم...

همه ی اون خاطرات تلخ اومد جلوی چشمام...

"اما تو کوه درد باش،طاقت بیار و مرد باش"

یا صدای آراد به خودم اومدم:

-رونیا؟

دستگیره رو کشیدم پایین و به سرعت از اتاق رفتم بیرون...آراد دنبالم اومد...

آسانسور تو همون طبقه بود و سریع پریدم توش...دستام و فشار دادم رو شقیقه هام...

سرم داشت منفجر می شد...بی هدف تو خیابون قدم برمی داشتم...

حتی گریه هم نمی کردم...فقط راه میرفتم و فکر می کردم...به اون دختر...به اون دختر مو بلوند لعنتی،روژان! 

همون عروسکش...چقدر احمق بودم که فکر می کردم سایه نحسش تو زندگیم نیست...

چقدر خنگ بودم که دلیل فاصله گرفتن های آراد و نمی فهمیدم...صدای آراد پیچید تو گوشم:

" من دیگه آراد سابق نیستم،عاشقتم نیستم...بعد ازدواج هم فقط با تو نیستم درخواست ازدواجتم فقط واسه این قبول میکنم که وقت ازدواجمه توام که خواستگارم باشی شرایط ازدواج و داری"

چقدر بچه بودم که فکر می کردم این حرفا رو الکی زده...

به گوشیم که داشت زنگ میخورد و اسم آراد افتاده بود روش نگاه کردم...به عکسش پوزخندی زدم و گفتم:

-بی معرفت...

من هرچی که بودم خیانتکار نبودم...گوشی و انداختم تو کیفم...انقدر رفتم که یکدفعه دیدم رسیدم همون جایی که اولین بار دیدمش...

"تموم شهر همدستن منو یاد تو بندازن"

نمیدونم چند ساعت داشتم قدم میزدم که حالا هوا داشت رو به تاریکی می رفت...

با کلید در و باز کردم... این خونه هم واسم دلگیر شده بود اما اصلا دلم نمی خواست اول زندگی با قهر پاشم برم خونه بابام! همه جا تاریک بود...حتی به خودش زحمت نداده بود بیاد خونه...هه!

 چراغ و روشن کردم...یه لحظه از دیدنش ترسیدم...رو کاناپه نشسته بود و سرش بین دستاش بود...وقتی متوجه حضورم شد از جاش بلند شد و اومد سمتم...با غمی که تو صداش موج می زد گفت:

-اومدی خانومم...میترسیدم دیگه نیای

هه! خانومم! بی توجه بهش که داشت می یومد سمتم راه اتاق خواب و در پیش گرفتم...صدام زد:

-رونیا؟صبر کن بهت توضیح بدم

توضیح بده؟چیو؟دیگه حتی برام مهم نبود که بدونم اون دختره اون جا چه غلطی می کرد...رفتم تو اتاق و در و پشت سرم بستم...با صدایی که بیشتر به ناله شبیه بود گفت:

-رونیا جان به خدا اونجوری که تو فکرمیکنی نیست

در و به شدت باز کردم...نشسته بود رو زمین و تکیه داده بود به در...آروم گفت:

-بیام تو؟

با خشمی که اون لحظه ازم بعید نبود داد زدم:

-من ازت توضیح نخواستم...لطف کن توضیح هم نده...یادمه که گفتی بعد ازدواج هم آزادی...پس ازت انتظاری ندارم و ناراحت نیستم یادمه که شب عروسیمون تو تخت من،کنار من با اون اس ام اس بازی می کردی یادمه...

حرفم و قطع کرد و گفت:

-بی انصاف داری اشتباه میکنی...بذار حرف بزنم بهت احتیاج دارم رونیا

نگاه تلخی بهش انداختم...نگاهی که میدونم براش از صدتا فحش بدتر بود

تو به من احتیاج داری و

من خسته م از تو بفهم درکم کن

فکر نکن دست و پاتو می بندم 

تو خودت مرد باش ترکم کن

انگشت اشاره مو به نشانه تهدید جلوش گرفتم و گفتم:

-بهت گفتم توضیح نمیخوام...توضیح اضافه ای هم بشنوم میذارم از این خونه لعنتی میرم خوب میشناسی من و که بخوام کاری کنم میکنم

بی توجه به نگاه غم زده اش رفتم تو اتاق و در و بستم...منم مثل اون نشستم پشت در...به اشکام اجازه سرازیر شدن دادم...آراد از همون اولم منو نمی خواست...حماقت خودم بود...حالا هم دارم تاوان میدم...تاوان دلتنگیمو...تاوان دلی که آراد و پس زد و بعد خودش دلتنگش شد...اگه دلتنگش نمی شدم و برنمی گشتم نمی شکستم...اگه دلتنگش نمیشدم و برنمیگشتم غرورم لگدمال نمی شد...

"دارم تاوان دلتنگیمو میدم کنار تو به آرامش رسیدم" 

آرادی که از اولم فقط بهم عادت کرده بود و حسش عشق نبود که اگه بود انقدر عذابم نمی داد

دیگه این عشق نیست دیوونه 

وقتی قلبت برام نمی لرزه

چشمتو رو به هر دومون وا کن 

این یه عادت چقدر می ارزه

سرم و چسبوندم به در...از پشت در هم بوی گس عطرش و حس می کردم...چقدر دوست داشتم آراد واسه همیشه مال من باشه...از تکون خوردن در و نزدیک شدن بوی عطرش فهمیدم اونم سرش و چسبونده به در...انگار که داشت این پا و اون پا می کرد چیزی بگه...

-رونیا من اشتباه کردم...قضیه امروز و نمیگم..این مدت و میگم...تو دیگه غرور نداشتی اما من می ترسیدم...می ترسیدم خوب بشم و بشی همون رونیای مغرور قبل اما اشتباه کردم...حالا میخوام بشم همون آراد خودت

هی نگو با تو من عوض میشم 

نگو میشه به عشق برگردم

جلوی کی دروغ می بافی 

بچه من با تو زندگی کردم

در و باز کردم و زل زدم بهش...دوباره تو چشماش غم بود...همون چشمای قهوه ای که دنیام بود...چشمایی که منی که زنش بودم رو نمی دید...چی کم داشتم؟اون دختره چی داره که من و به خاطر اون ندید؟

هر دو تامون مثل یه کوه یخیم

همه چی بین ما دوتا سرده

به دلت شک نکن عزیز دلم

دیگه اون عشق بر نمی گرده

مثل جن زده ها از جا پرید و کتش و برداشت و رفت بیرون...با صدای کوبیده شدن در به هم، هق هق سر دادم

خودتم باورت نمیشه ولی

بی منم میشه قصه رو سر کرد

وقتی عادت کنی به تنهایی

خیلی چیزا رو میشه باور کرد

***

یک هفته ای می شد که وقتایی که آراد خونه بود همه وقتم و تو اتاق می گذروندم...

آراد هم با این اوضاع ترجیح می داد شبا دیر بیاد خونه و بره تو اتاق مهمان و صبح روز بعدم زود بره بیرون...

چند روز دیگه عروسی غزل و شهاب بود و با این اوضاع و احوال اصلا حوصله شو نداشتم...

حالا که تصمیم داشتم ازش فاصله بگیرم جای اینکه نذاره خودش بیشتر فاصله می گرفت...

غزل زنگ زده بود که امروز باشهاب یه سر میان خونمون...منم به آراد خبر دادم و بعد زود قطع کردم...

زودتر از این چند وقت اومد خونه و مستقیم رفت تو اتاق کارش...

صدای پیانوش پیچید تو خونه و دلم بیشتر گرفت...

صدای زنگ که اومد با فکر این که شهاب اینان رفتم در و باز کنم که تصویر یه مردی که نمیشناختمش رو ال سی دی افتاد...

رفتم نشستم رو مبل تا آراد خودش بیاد در و باز کنه...

با شنیدن دوباره صدای زنگ اومد بیرون و در و باز کرد و به من خیلی خشک گفت:

-برو تو اتاق

بدون مخالفت رفتم تو اتاق و از لای در یواشکی نگاه کردم ببینم چه خبره...

چند تا کارگر داشتن یه کتابخونه ی بزرگ و میبردن گوشه ی پذیرایی...

از چیزی که میدیدم چشام چهار تا شده بود و البته ذوق زده هم شده بودم...

کارگرا کتابخونه رو سرجاش نصب کردن و رفتن...

این که با آراد قهرم و فراموش کردم و با ذوق پریدم بیرون و گفتم:

-این چیه آراد؟

با همون اخمش که دوباره برگشته بود گفت:

-من سر قولم هستم...یه روزی بهت گفتم که قول میدم  وقتی ازدواج کردی یه کتاب خونه بزرگ داشته باشی

فکرم پر کشید تو خونه ی آراد...اتاق آرش و کتابخونش...لبخندی بی اراده از سر قدردانی نشست رو لبم...صدای زنگ اومد..آهی کشید و گفت:

-اما لعنت به این کتابخونه

مات و متحیر نگاهش کردم و اون رفت در و باز کنه...

غزل و شهاب با سر و صدا وارد شدن و من مثل گیجا هنوز همون جا وایساده بودم...

غزل که خودشو انداخت تو بغلم به خودم اومدم و با شهاب هم سلام و احوال پرسی کردم...غزل با حرص و جیغ گفت:

-خیلی نامردی حالا چون خودتون هول بودین و بدون نامزدی سریع عروسی گرفتین و من نیومدم کمکت نباید بیای کمکم؟نا سلامتی چند روز دیگه عروسیمه ها به توام میگن دوست؟

و بعد کارت عروسی و داد دستم و شهاب گفت:

-البته شما دوتا که کارت لازم نداشتید اما از اون جایی که اخلاق جفتتون گنده گفتم یه وقت کارت ندیم کلاس میذارید نمیاید

خنده ام گرفت...هردوتاشون با توپ پر اومده بودن...

به سمت مبل ها هدایتشون کردم و رفتم قهوه آوردم و نشستم پیش غزل...نه آراد نه من دل و دماغ سربه سرگذاشتن این دوتا رو نداشیم و شهاب نگاه مشکوکی به من کرد و گفت:

-رونیا؟قهرین؟

و بعد به آراد نگاه کرد و گفت:

-اصلا مهم نیست که شما هر روز دعوا می کنید و یه روز در میون قهرید مهم تفاهمه که اونم ندارید

و بعد قهقهه ای بلند سر داد...آراد یه دونه زد تو سرش و منم کارت عروسیشون و سمتش نشونه گرفتم که صاف خورد تو صورتش و گفتم:

-داماد که انقدر پرو نمیشه

غزل با خنده گفت:

-شوهرم و تنها گیر آوردین؟خوب کاری کردین خدا خیرتون بده

شهاب مظلومانه نگاهش کرد و من و آراد خندیدیم...بالاخره اون دو تا دیوونه رفتن و هرچی اصرار کردیم واسه شام بمونن گفتن که کار دارن...آراد دوباره رفت تو اتاقش و منم زل زدم به کتابخونه ای که آراد لعنتش می کرد

***

فصل پنجم

 جلوی آینه وایساده بودم و به موهای عسلیم نگاه می کردم...

آرایش غلیظم به رنگ موهام حسابی می اومد...

نمیدونم چرا دوست داشتم خودم و شبیه اون دختر لعنتی کنم...

دختری که باعث شد بی اعتماد بشم به آراد...بی اعتماد بشم به خودم...

به خودی که همیشه شرقی بودن چهره مو دوست داشتم،مشکی بودن موهام و دوست داشتم...

حالا رونیای جدید با موهای عسلی وایساده بود جلوی آینه به خودش نگاه می کرد...

از این خود جدید هم راضی بودم اما ناراضی از اینکه به خاطر اون این تغییر به وجود اومد...

شاید اگه اون نبود به این فکر نمی کردم که آراد چهره ی اون سبکی رو می پسنده...

امروز که با غزل رفته بودم آرایشگاه یهو زده بود به سرم چهره مو عوض کنم...

آرایشگر و غزل کلی ازم تعریف کردن و گفتن خیلی از قبل خوشگلتر شدم اما بازم خیلی به این خود جدید مطمئن نبودم...

آراد جلوی آینه قدی هال داشت واسه رفتن به عروسی حاضر می شد و من تو اتاق خواب...

از ظهر که از آرایشگاه اومده بودم من و ندیده بود...

دلم پر می کشید واسه نگاهش...خیلی دوست داشتم عکس العملش و بعد دیدن این تغییر ببینم...

میخوام ببینه منم چیزی از اون دختر کم ندارم... میخوام من و ببینه...زنش و ببینه...

نه واسه این که دلش و به دست بیارم...الان فقط دیدن حسرت تو چشماش برام مهمه...

من هنوز همون رونیای مغرورم...یعنی میخوام باشم...

اگه خیانت نمی کرد دیگه غروری نداشتم اما آراد به منی که غرورم و به خاطرش شکوندم خیانت کرد...

منی و نادیده گرفت که عاشقش شده بود...

حالا این بار با من جدید به استقبالش میرم...

به لباسم نگاه کردم...یکم از همیشه بازتر بود اما نه اونقدری که به چشم بیاد...

بیشتر از بازبودنش زیبایی بیش از اندازه لباس بود که تو چشم بود و من این و خوب میدونستم که خیلی بهم میاد...

نفسم و بیرون دادم و مانتو و شال به دست با قدم هایی محکم از اتاق رفتم بیرون...

به محض بیرون رفتنم نگاهش به سمتم برگشت...

با این کت و شلوار مشکیش چقدر خواستنی شده بود...

دل بی جنبه ام ضعف رفت براش...

نگاه خیرش و رو خودم حس کردم...مثل من تو شوک بود...من در شوک این همه جذابیت آراد و اون در شوک موهای من حتما!!! 

جلوتر رفتم...پس چرا تو چشماش حسرت نیست!! 

پس چرا جای لبخند اخماش داره میره تو هم؟

با اعتماد به نفس رفتم وایسادم جلوش...

بعد دو هفته دلم میخواست دوباره من و ببینه،با دقت ببینه...

کراوات خاکستریش و برداشتم و در مقابل چشم های نمیدونم چرا عصبی و ابروهای درهم گره کرده اش کراواتش و بستم...

انقدر به صورتش نزدیک بودم که گرمای نفس هاش داشت دیوونه ام می کرد...

تاب نمی آوردم...نه من طاقتش و نداشتم...

به سرعت رو پاشنه پا چرخیدم که برم اما بازوم و گرفت و چرخوندم سمت خودش...

دلیل این همه خشمش و نمی فهمیدم...شاید دوست نداشته منم شبیه روژانش بشم...

از بین دندان های قفل شده اش غرید:

-به چه حقی موهات و این رنگی کردی؟

پوزخندی ناخودآگاه رو لبم نشست...تو ذهنم اومد:

-چیه دوست داشتنی روژانت خاص بمونه و کسی شبیه اش نشه؟

فکر کنم فکرم و بلند گفتم که دستم و بیشتر فشار داد و داد زد:

-این افکار مسموم و کی ریخته تو این مغز فندقیت هان؟روژان کدوم خریه؟بهت میگم چرا بدون اجازه من موهات و رنگ کردی؟

دستم داشت تو دستش خرد میشد از درد نالیدم:

-ولم کن...توکی هستی که ازت اجازه بگیرم؟موهای خودمه دلم خواست

دستم و ول کرد و کلافه دستش و برد تو موهاش و با صدایی آروم اما محکم گفت:

-من شوهرتم لعنتی...باید یادت بیارم؟دو هفته اس زندگی و برامون زهر کردی...انقدر بچه و مغروری که حتی نمیپرسی چرا روژان اونجا بود منم که میخوام توضیح بدم نمیذاری...واسه لجبازی با من میری موهات و این رنگی میکنی...هه! خیلی بچه ای رونیا...تو میدونستی من عاشق رنگ موهاتم و به خاطر اون غرور مسخره ات این کار و کردی!

چشام از تعجب گرد شد! واقعا آراد عاشق رنگ موهای من بود؟پس روژان؟!!

باز هم بی اراده "پس روژان؟ " رو بلند گفتم...نگاهی عصبی بهم کرد و دستم و کشید برد سمت کتابخونه...از پشت بازوهام و محکم گرفت و گفت:

-ببین...این کتابخونه لعنتی رو ببین...روژان اون روز واسه این اونجا بود...صبحش که زنگ زدی از تلفن آموزشگاه داشتم با روژان حرف می زدم و بهش این و سفارش میدادم واسه همین باهات اونجوری حرف زدم ...چون اگه خوب حرف میزدم نمیتونستم جلوی خودم و بگیرم و لو میدادم و نمیتونستم غافلگیرت کنم...روژان گفت ژورنال محصولات شرکتشون و میاره آموزشگاه که انتخاب کنم...روژان اون روز واسه این اونجا بود چون تو شرکت صنایع چوبی کار میکنه...

مات و متحیر نگاهش کردم که ادامه داد:

-از اون روز مهمونی مهلا که با من دیدیش دیگه ندیده بودمش تا اون روز توی آموزشگاه...روژان دختر دوست مامانمه...به خاطر شرکتش چند ماه یک بار میره سوئد...واسه عروسی ما هم نیومد چون سوئد بود اما پدر و مادرش تو عروسی بودن...آره قبول دارم بعد اینکه تو رفتی پای ثابت مهمونی ها بودم و هردفعه هم با یه نفر...اما تو همون مهمونی رابطه تموم میشد می رفت پی کارش...میخواستم با این کارم درد بی وفایی ترو کمتر کنم...اما بی فایده بود چون حوصله هیچ دختری و بیشتر از یکی دوساعت نداشتم روژان هم اون روز با مامانش خونمون بود و وقتی فهمید میرم مهمونی اصرار کرد که ببرمش...تو رو که دیدم داغ دلم تازه شد و سعی کردم خودم و بهش نزدیک نشون بدم...که فکر نکنی من و شکستی...فکر نکنی آراد و داغون کردی میخواستم نشون بدم که بدون توام خوشم...حق داشتم نه؟تو بی معرفت بودی رونیا...تو مغرور بودی...وقتی برگشتی و زیر یه سقف باهام بودی بی محلیام و تحمل کردی گفتم عوض شدی...گفتم خوب شدی...میخواستم مطمئن بشم که دیگه غرور نداری...داشتم دوباره می شدم آراد قبل که من و با روژان دیدی و ناعادلانه قضاوت کردی...حتی توضیح ام نخواستی چون مغرور بودی

این و گفت رفت سوئیچ و از رو میز برداشت و چند قدم رفت جلوتر و برگشت گفت:

-درضمن...اون شب عروسی شهاب بود که اس ام اس میداد و چرت و پرت می گفت...

آهی کشید و گفت:

-پاییین منتظرتم

خودم و انداختم رو کاناپه...وا رفتم!

 کاش میذاشتم زودتر توضیح بده و این دو هفته رو عین آدم زندگی می کردیم...

با حسرت مانتوم و پوشیدم و شال و انداختم رو سرم و رفتم پایین...

تو ماشین نشسته بود و سرش و گذاشته بود رو فرمون...بی هیچ حرفی نشستم تو ماشین...

آراد تو سکوت رانندگی می کرد و مثل من انگار حرفی واسه گفتن نداشت...بالاخره به مقصد رسیدیم...

کم کم داشتیم به عید نزدیک می شدیم و هوا خوب بود واسه همین عروسی و تو باغ گرفته بودن...

 با دیدن شهاب و غزل در جایگاه عروس و داماد به سمتشون رفتیم و تبریک گفتیم...

بعد به سمت میزی که بچه ها نشسته بودن رفتیم...

کیان و بردیا و پویا و شیوا و پگاه میز بزرگی رو اشغال کرده بودن...

پگاه و شیوا همزمان با دیدنم جیغ کشیدن و خنده ام گرفت...

کنار پگاه جای گرفتم و آراد هم بعد از احوال پرسی با بچه ها کنارم نشست...شیوا به موهام اشاره کرد و گفت:

-چه جیگری شدی رونیا

پگاه محبتش و با نیشگون ریزی از پام نشون داد و گفت:

-انقدر خوشگل شدی که آدم دلش میخواد لهت کنه

از ابراز محبت عجیبش خنده ام گرفت...

ارکستر آهنگ های شادش و شروع کرد و کیان اول از همه رفت وسط...

پگاه و شیوا هم بلند شدن و پگاه در گوشم گفت:

-آخی طفلکی دیگه نمیتونی با ما برقصی باید با همسر عزیزت برقصی

با حرص نگاهش کردم و لبخندی موذیانه زد و رفت...

آراد مشغول حرف زدن با پویا بود..اما انگار از یه چیزی کلافه بود...

به بردیا نگاه کردم...با نگاهی خیره زل زده بود به من...تازه فهمیدم آراد چشه...

سرم و انداختم پایین و رو میز با انگشتم خط های فرضی کشیدم

 انقدر محو میز شده بودم که متوجه اطراف نبودم...

با شنیدن صدای آراد از بلند گو سریع سرم و بلند کردم! این کی پاشد رفت؟

صدای جذابش از تو میکروفن پیچید تو فضا:

-با اجازه دی جی و صاحب مجلس میخوام یه آهنگی رو بخونم که حرفای دلمه و تقدیمش می کنم به همسرم

صدای دست و سوت و جیغ تو کل باغ پر شد...

به وسط پیست رقص نگاه کردم...پگاه و شیوا و کیان هرکدومشون با خنده واسم چشم و ابرو میومدن!

 نگاهم و دوختم به آراد که زل زده بود بهم...به ارکستر اشاره کرد بزنه و شروع کرد به خوندن

روزای سخته نبودن با تو

خلا امید و تجربه کردم

داغ دلم که بی تو تازه می شد

هم نفسم شد سایه ی سردم

تورو می دیدم از اون ور ابرا

که می خوای سر سری از من رد شی

آسمون و بی تو خط خطی کردم

چه جوری می تونی اینقده بد شی

سکوت قلبت و بشکن و برگرد

نذار این فاصله بیشتر از این شه

نمی خوام مثل گذشته که رفتی

دوباره آخر قصه همین شه

صداش تو سرم پیچید...حرفای دلمه...تقدیمش میکنم به همسرم...نگاهش خیره اش بهم داشت کلافه ام می کرد...دوستش داشتم و خودمم از این غرور خسته بودم...دلم پر می کشید واسه نگاهش...

روزای سخته نبودن با تو

دور نبودنت و خط کشیدم

تازه میفهمم اشتباهم این بود

چهره ی عشقم و غلط کشیدم

عشق تو دار و نداره دلم بود

اومدی دار و ندارم و بردی

بیا سکوتت و بشکن و برگرد

که هنوزم تو دل من نمردی

نتونستم نگاه پر عشقم و ندوزم بهش...

بی اختیار از جام بلند شدم و دست زدم...به تبعیت از من همه بلند شدن و تشویقش کردن..

.پگاه و شیوا هم که کلا اون وسط جیغ میزدن! 

آراد یه چیزی تو گوش دی جی گفت و بعد متین و سرسنگین برگشت سرجاش...

فکر کردم میخواد بشینه اما دستم و گرفت و برد وسط...

همزمان با رفتن ما یه آهنگ عاشقانه زده شد و شهاب و غزل هم بلند شدن برقصن برقا خاموش شد...

همه زوجا اومده بودن وسط و تانگو می رقصیدن...

آراد دستش انداخت دور کمرم و سرش و فرو کرد تو گودی گردنم...دم گوشم آروم گفت:

-این بار اگه پام و له کنی نمی بخشمتا

یاد شب عروسی افتادم و خنده ام گرفت...مثل خودش آروم کنار گوشش گفتم:

اون موقع تو پسر بدی بودی حالا که نیستی

بوسه ای آروم به موهام زد و گفت:

-امشب خیلی خوشگل شدی...این رنگ مو خیلی بهت میاد...اما من موهای مشکی خانومم و بیشتر دوست داشتم

از لحن حرف زدنش دلم ضعف رفت مظلومانه گفتم:

-خب میرم دوباره مشکیش میکنم

لبخندی زد و گفت:

-نمیخواد عشق من...با این رنگ مو هم دلم میخواد درسته قورتت بدم...تو هرجوری که باشی به چشم من خوشگلترین دختر دنیایی...

با محبت نگاهش کردم و کاملا بی اراده گفتم:

-دوستت دارم آراد

جا خوردنش و به وضوح دیدم...

خودمم باورم نمی شد که این جمله از دهان من بیرون اومده باشه...

اولین بار بود که این جمله رو به کسی می گفتم...

آراد محکم تر بغلم کرد و گفت:

-منم دوستت دارم خانومم،زندگیم،نفسم...

بوسه ای آروم رو لبام گذاشت که ضربان قلبم و برد رو هزار...

آهنگ تموم شد و با روشن شدن چراغ ها کمی ازم فاصله گرفت...

با لبخندی که نمیتونستم کنترلش کنم دست آراد و گرفتم و برگشتم نشستم سرجام...

پگاه که تازه نشسته بود با دیدن ما بدون مراعات حضور آراد گفت:

-نیشت و ببند چه خوششم اومده ندید بدید

با حرص نگاهش کردم و آراد دستش و گذاشت جلوی دهانش که نبینم می خنده اما دیدم و بهش چپ چپ نگاه کردم و گفتم:

-باشه آقا آراد بخند ما که بالاخره باهم تنها میشیم

دستش و انداخت دور شونم و سرش و آورد نزدیک گوشم و گفت:

-منم که عاشق اون لحظه ایم که با تو تنها شم...

خودم حس کردم که از خجالت قرمز شدم...لبخند مهربونی زد و من و بیشتر به خودش چسبوند و گفت:

-قربون این سربه زیریت برم خانوم خوشگل من...ولی دیگه نمیتونی فرار کنی بسه هرچی استراحت کردی از امشب باید بشی زن زندگی

بی اختیار هول هولکی گفتم:

-من کی فرار کردم تو همیشه فرار میکردی

نیش آراد که تا بناگوش باز شد تازه فهمیدم چی گفتم و سرم و انداختم پایین...بوسه ای آروم به موهام زد و گفت:

-با همین خنگ بازیات عاشقم کردی دیگه

خجالت و فراموش کردم و سرم و آوردم بالا و زل زدم تو چشمای خندونش و چپ چپ نگاش کردم...

جلوی موهام و کمی بهم ریخت و گفت:

-اینجوری نگام نکن میخورمتا

مثل بی جنبه ها اخمام باز شد و لبخند زدم...

سرم و چرخوندم سمت پگاه که با شیوا مشغول حرف زدن بود...

با سنگینی نگاهی روبه روی پگاه سرم و بالاتر آوردم 

بردیا با نگاهی خشمگین زل زده بود بهم...وا این چه مرگش بود امشب!

 پویا و کیان با خنده اومدن و نشستن کیان گفت:

-این شهاب هم از دست رفت مثل رونیا که از دست رفت

تا خواستم چیزی بگم پویا ضربه آرومی به شونه ی آراد زد و گفت:

-البته مثل آراد که از دست رفته بود

آراد با خنده گفت:

-شما دوتا کی از دست میرید؟کاپیتانمون دیگه داره پیر میشه ها

کیان زودتر گفت:

-پویا که دیگه ازش گذشته آراد بگرد واسه من یکی و پیدا کن

آراد با خنده پگاه و نشون داد و گفت:

-بیا یه دختر خوب پیدا کردم...جفتتونم دیوونه اید

پگاه با حرص به من نگاه کرد و گفت:

-رونیا به شوهرت یه چیزی میگما

من و شیوا غش غش می خندیدیم و پگاه حرص می خورد...

از اینکه آراد انقدر با دوستام راحت بود احساس خوبی داشتم...

فقط بردیا بود که ساکت نشسته بود و گاهی که کیان یا پویا سربه سرش میذاشتن لبخند کمرنگی می زد...

شام سلف سرویس سرو شد و با خنده و شوخی خوردیم

فصل ششم

با کشیده شدن دستام توسط پگاه و شیوا از جا بلند شدم...آراد با خنده گفت:

-کندید دستای زنمو! چه خبرتونه؟

شیوا لبخندی معنادار زد و گفت:

-انقدر حسود نباش آراد بذار یه کم برقصیم تحویل خودت میدیمش 

با لبخند به خاطر توجه آراد با بچه ها رفتیم وسط...

انقدر خوشحال بودم که دوست داشتم تا صبح برقصم...

گاهی به آراد نگاه می کردم که با لبخند زل زده بود به من...مات نگاهش از رقصیدن دست کشیدم...

یکدفعه برقا رفت و آراد از جلوی چشمام رفت...

فضای باغ و که کلا به خاطر رمانتیک بودن تاریک کرده بودن اما ریسه هایی که زده بودن باعث یه کم روشنایی می شد اما حالا اون روشنایی هم نبود...

انقدر تاریک بود که جلوی پام و نمی دیدم...

پگاه وشیوا رو صدا زدم اما انقدر تو جمعیت اون وسط که حالا به خاطر تاریکی همهمه افتاده بود ندیدمشون...

درکمتر از چند ثانیه دستم توسط یکی کشیده شد...

اول فکر کردم دختران اما یه دست مردونه بود...با لبخند گفتم:

-اومدی آراد؟من از تاریکی میترسم

صدای آراد از اون وسط می اومد که داد می زد:

-رونیا؟

وا! چرا صدا انقدر می پیچید! آراد که کنار من بود...پرسیدم:

-آراد کجا داری می بری من و تو تاریکی؟

اما جوابی نیومد...دستم که محکم تر کشیده شد ترس برم داشت...مردد صدا زدم:

-آراد؟

با احساس پرت شدن رو صندلی عقب ماشین جیغ کشیدم...

اینجا دیگه خیلی تاریک نبود و چراغ های کوچه سیاهی شب رو قابل تحمل تر کرده بود...

اما باز هم انگار شب داشت من و میخورد...

با دیدن صورت بردیا نزدیک صورتم دستم و گذاشتم جلوی دهانم و جیغ خفیفی کشیدم...

ماشین سریع به حرکت دراومد...بردیا نزدیک صورتم غرید:

-آراد نه...بردیا...من بردیام...بردیا

صداش زنگ زد تو گوشم...بردیا...بردیا! به زن سیاه پوشی که پشت فرمون بود نگاه کردم نالیدم:

-آراد

دست و پام و با طنابی بست و داد زد:

-بردیا...بردیا

چشم بندی رو به چشمم زد و دم گوشم گفت:

-بردیا!

از زور ترس اشکام سرازیر شده بود...

صدام تو گلوم خفه شده بود و مغزم خالی از هرفکری...

حتی نمیدونستم این بازی واسه چیه...حتی نمی تونستم باور کنم که از آرادم دور شدم...آراد چرا مواظبم نبود؟

چی شد یکدفعه؟چه جوری تو چند ثانیه این همه اتفاق افتاد؟

 صدای خفه شده ی گلوم قدری جون گرفت و بی اختیار دوباره نالیدم:

-آراد

صدای عربده ی گوش خراشی تو ماشین پر شد:

-اسم منو صدا کن نه اون...من بردیام

قبل از این که مغزم فرصت تجزیه و تحلیل صدایی که به گوشم رسید و پیدا کنه ضربه ای محکم به سرم خورد

***

-ببرش تو...چشم بندش و باز کن...

سرم به شدت درد می کرد ...

دست و پاهام به خاطر سفتی طناب تیر می کشید...

چشم بند و با خشونت از چشمم باز کرد...به خاطر فشاری که به چشمام وازد شده بود چیزی نمی دیدم...

کم کم چشمام آروم شد...

بردیا داشت من و می بست به صندلی...چرا داشت این کار و می کرد؟

 ناخودآگاه چرا رو بلند گفتم...

نگاه تلخی بهم انداخت و پوزخند زد و چیزی نگفت...سر درد امونم و بریده بود...نالیدم:

-سرم...

نگاهش اومد تو صورتم...واقعا تو چشماش نگرانی بود یا من چشمام خوب نمی دید؟ عصبی شده بودم...داد زدم:

-من و واسه چی آوردی اینجا لعنتی؟آراد کجاست؟

سیلی محکمی به صورتم زد....داغی خون و رو لبم حس کردم...مثل آدمی که جنون داشته باشه قهقهه بلندی زد و دورم چرخید از پشت سرش و نزدیک گوشم آورد و گفت:

-لعنتی اسم اون و جلوی من نیار...بگو بردیا...بگو

اشک به چشمام هجوم آورده بود اما کنترلش می کردم...نمیخواستم جلوی این آدم پست اشک بریزم...مگه من چه بدی بهش کرده بودم؟مگه همیشه بهترین دوست هم نبودیم؟مگه همیشه حامی من نبود؟ کم نیاوردم و جیغ زدم:

-چی می خوای از جونم؟اینجا کجاس؟من میخوام برم خونمون

جوابم و نداد...

در چوبی که روبه روم بود باز کرد...در با صدای بدی باز شد و بیرون رفت...

تازه فرصت کردم دور و برم و نگاه کنم...

من اینجا تو این زیرزمین نمور و تاریک چیکار می کردم؟

 لامپی که بالای سرم بود فضای تاریک زیرزمین و مثل اتاق شکنجه کرده بود...

اشکام که سرازیر شده بود با خون رو لبم قاطی شد...

داشتم دیوونه می شدم...مغزم پر از هیاهو بود...ت

و این زیر زمین تاریک و ساکت صداهایی که تو سرم بود داشت مغزم و منفجر می کرد...

یعنی آراد نگرانم شده بود؟یعنی دنبالم می گرده؟یعنی پیدام میکنه؟ 

اگه پیدام نکنه چی...یعنی بردیا می خواد باهام چیکار کنه؟

در با لگدی که بهش زده شده بود باز شد...

بردیا داخل شد و روبه روم ایستاد...زمزمه کرد:

-چرا رونیا؟

داد زدم:

تو از من می پرسی چرا؟به چه حقی من و از شوهرم دور کردی؟به چه حقی این بلا رو سرم آوردی؟

بلندتر از من داد زد:

-خفه شو سر من داد نزن...هیچ وقت من و ندیدی...حالا هم که تو دست من اسیری بازم نمی خوای من و ببینی

این بار به کنترل کردن اشکام فکر نمی کردم و گریه می کردم و داد می زدم:

-مگه من باهات چیکار کردم؟لعنتی...ازت بدم میاد

دوباره جنونش گل کرد و بلند خندید و گفت:

-از من بدت میاد؟از من که عاشقتم؟خوب نیست آذم با کسی که قراره باهاش یه عمر زندگی کنه اینجوری حرف بزنه

با ترس زل زدم بهش...چی داشت می گفت؟یه عمر زندگی؟سرش و آورد جلوی صورتم...

-با من ازدواج میکنی رونیا؟

جیغ زدم:

-خفه شو...من شوهر دارم...می کشتت...آراد دستش بهت برسه زنده ات نمیذاره

صدای عربده اش گوشم و به سوت زدن انداخت:

-نمی فهمی؟بهت گفتم اسمش و نیار...بگو بردیا...

قهقهه ای زد و ادامه داد:

-تو مجبوری با من ازدواج کنی...مجبوری! خواستم بهت احترام بذارم و ازت خواستگاری کنم اما مثل اون بار که بهم جواب رد دادی لیاقتش و نداشتی...حالا وقتی زنم شدی و هیچ کس دستش بهمون نرسید می فهمی

با گریه گفتم:

-ازت متنفرم...ازت بیزارم

همونجا نشست رو زمین...اشکاش سر خورد رو گونش...یه لحظه به چشمام شک کردم اما واقعا داشت گریه می کرد...زمزمه کرد:

-ازم متنفری...ازم بیزاری...

فکر کردم الان میشه رو احساسش تاثیر گذاشت...صداش زدم:

-بردیا؟

سریع سرش و آورد بالا و نگام کرد...نالیدم:

-بذار برم

مثل ببر زخمی از جا بلند شد و وایساد رو به روم

-بری؟کجا بری؟تازه پیدات کردم...تو حق من بودی رونیا،حقم هستی...چهار سال عاشقت بودم نفهمیدی،ندیدی...گفتم کلا با همه سردی خیالم راحت بود گفتم بذار درسمون تموم شه میرم جلو...یادته گفتم یه روزی که دیرنشده باشه باید باهات حرف بزنم؟اما دیر شد...اما اون پسره ی لعنتی...اون لعنتی اومد و ترو ازم گرفت...کاش زبونم لال می شد و پیشنهاد شمال و نمیدادم...اون کثافت تو یه هفته ترو ازم گرفت

با هق هق گفت:

-تو...حق نداری...بهش فحش بدی...حق نداری

سرش و گرفت بین دستاش و فریاد زد:

-بهش فکر نکن...مغزت و از یاد اون خالی میکنم، خالی میکنم رونیا...

از ترس بدنم به لرزه افتاده بود...اشک می ریختم و می لرزیدم...یکدفعه متوجه من شد...کنارم زانو زد و صدام زد:

-رونیا...رونیا جان؟خوبی؟چرا می لرزی؟رونیا حرف بزن

زبونم قفل شده بود و دست خودم نبود...چهره ی آراد یه لحظه هم از جلوی چشمم کنار نمی رفت...

صدای فریاد بردیا تو گوشم پر شد:

-حرف بزن رونیا

در به شدت باز شد و زن سیاه پوش اومد تو...داد زد:

-چه خبرته بردیا؟پاشو خودتو جمع و جور کن

بهم نزدیک شد...سرش و بالا آورد و با پوزخند زل زد تو چشام...

از شوک وارد شده ناخودآگاه لرزش و اشکم باهم قطع شد...

باورم نمی شد...با بهت زل زده بودم بهش...مگه می شد؟

نه...مگه می شد آدما انقدر پست باشن...مگه می شد نارو زدن انقدر راحت باشه؟

مگه می شد قلبش از سنگ باشه؟

 دورم چرخید...

با پوزخند پر از کینه ای می چرخید و نگام می کرد

 دستش و گذاشت زیر چونم و سرم و بالاتر آورد و جلوی صورت خودش متوقف کرد و گفت:

-آخی...رونیای مغرور ما به چه روزی افتاده

با نفرت سرم و تکون دادم که دستش از رو چونه م بیفته...بلند خندید...

انگار هردوشون جنون داشتن...دوباره دورم چرخید...سرم داشت گیج می رفت...

گردنم و خم کردم و سرم و انداختم پایین...

صدای باز شدن در یعنی اینکه یکیشون رفته بود بیرون...بردیا نبود...

سرم و بالا آورذم و ناخودآگاه پوزخندی غلیظ نشست رولبم و این عصبیش کرد و داد زد:

-حالا که تو دست من اسیری اون غرور تو چشمات و کم کن...حالا که اسیری اون پوزخند مسخره رو جمع کن

بیشتر از اون چیزی که فکرش و کنه تو بهت بودم ...

فقط نگاش می کردم و اون این سکوت و نشانه ضعفم میدونست 

خم شد روم و دست طناب پیچ شده ام رو گرفت بالا و رهاش کرد...دستم دوباره افتاد رو پام...با لحنی تمسخر آمیز گفت:

-حالا چی داری که بهش بنازی؟

فقط سکوت کردم...ادامه داد:

-از همون بچگی پر از ادعا بودی...پر از غرور...فقط یک سال ازم بزرگتر بودی اما همه تفاوت اخلاقی چند ساله من و با تو به روم میاوردن...مگه تو چی داشتی؟

نگاه کردم تو چشماش...چشماش قشنگ بود اما کینه ی توی چشماش باعث می شد زشت جلو کنه

-بگو چی داشتی رونیا؟چیت از من بهتر بود که این همه سال ترو کوبیدن تو سرم؟

دنبال صدام گشتم...بالاخره یه چیزی شبیه ناله از تو گلوم خارج شد:

-شبنم...

صدام برگشت...داد زدم:

-لعنتی تو دختر خاله ی منی...چطور تونستی انقدر پست باشی؟تو بردیا رو از کجا میشناسی؟

انگار که صدام و نشنیده باشه گفت:

-تو لیاقت این همه خوشبختی رو نداشتی...با اون غرورت،با اون سردیت چرا باید شوهری مثل آراد گیرت بیاد؟خواستگاری مثل بردیا؟اما من بردیا رو ترجیح میدم چون دوسش نداری...با این که لایق بردیا هم نیستی اما چون دوسش نداری باهاش خوشبخت نمیشی...آراد واسه تو خیلی زیادیه...

-به چی میخوای برسی شبنم؟اگه آراد و از من بگیری به نظرت خوشبخت میشی؟

داد زد:

-برام مهم نیست که خوشبخت بشم...مهم اینه که تو بدبخت بشی...همین برام خوشبختیه...همین برام بسه

با تعجب نگاهش کردم...میدونستم بچه و خودخواهه اما فکر نمی کردم یه روزی گرگ شدنش رو ببینم

-از وقتی یادمه همه گفتن مثل رونیا باش...ببین رونیا چه خانومه...ببین رونیا درساش خوبه...ببین رونیا چه جوری لباس می پوشه...ببین رونیا دانشگاه تهران قبول شده...رونیا...رونیا...رونیا! ازت متنفرم...ازهمون بچگی بودم...متنفر می شدم وقتی حتی شاهین برادرم هم از تو دفاع می کرد...تو رو واسم مثال می زد...هیچ کس من و تو فامیل نمی دید چون تو همیشه مانعم بودی...

-اینا تقصیر من بوده؟شبنم تموم کن این بچه بازی رو...گناه من چیه آخه؟

با پاش ضربه محکمی به صندلی زد...

با صندلی پرت شدم زمین...

دستم بر اثر اصابت به زمین درد گرفت و آی بلندی گفتم...

در زیرزمین با صدا باز شد...بردیا اومد داخل...با دیدن من رو زمین داد زد:

-چه غلطی کردی شبنم؟

بلندم کرد و صندلی رو صاف کرد...دیگه حتی گریه نمی کردم...بردیا بلندتر داد زد:

-این و تو مغزت فروکن که رونیا همه زندگی منه حق نداری اینجوری باهاش رفتار کنی

درد حرف بردیا از درد پرت شدن صندلی هم بدتر بود...دوباره بغض چنگ زد تو گلوم...شبنم با عصبانیت بیرون و رفت و چند لحظه بعد با یه لیوان شربت برگشت

-بیا آقای عاشق پیشه بده بهش نوش جان کنه

بردیا لیوان و با خشم ازش گرفت و آورد جلوی دهانم...لبام و روهم فشردم و سرم و برگردوندم...

لجوجانه لیوان و دوباره به لبم نزدیک کرد...زمزمه کرد:

-بخور رونیا جان...بخور که بخوابی

انقدر لبام و روهم فشار دادم که اشکم دراومد...

کم نیاورد و مجبورم کرد شربت و بخورم...

همه چیز داشت جلوی چشمم تار می شد...شبنم رفت بیرون...بردیا عقب عقب رفت و گفت:

-فردا که بیدار شی خیلی چیزا عوش میشه

قبل از اینکه فرصت فکر کردن به حرفش و پیدا کنم خوابم برد

***

سعی کردم چشمام و باز کنم اما انگار که وسط پلکام چسب ریخته باشن چشمام باز نمی شد...

به سختی پلک هامو از هم جدا کردم و چشمام کمی باز شد...

زیر زمین تاریک همه اتفاقات رو یادم آورد...همه قدرتم و جمع کردم تو صدام و داد زدم:

-یکی من و از اینجا ببره بیرون...یکی نجاتم بده

در چوبی باز شد و شبنم و بردیا با هم اومدن داخل...بردیا گفت:

-بیدار شدی؟دیگه داشتم نگرانت می شدم 12 ساعته که خوابی...

یعنی من این همه خوابیده بودم؟

سعی کردم بدن کوفته شدم و رو صندلی جابه جا کنم اما ذره ای تکون نخوردم...

بعد یه تلاش بی فایده وا رفتم سرجام...

بردیا نزدیکم شد...یه چیزی مثل شناسنامه رو باز کرد و گرفت جلوم و خندون گفت:

-این هویت جدیدته عزیزم...رها شایگان

به عکس خودم تو صفحه اول شناسنامه نگاه کردم...بردیا ورق زد و صفحه دوم رو نشونم داد شناسنامه رو کمی جلوتر گرفت و گفت:

-و البته همسر بردیا سهیلی

وا رفتم...با بهت نگاهم بین بردیا و شناسنامه می چرخید...نه بردیا نمی تونست انقدر پست باشه

شناشنامه رو بست و تو هوا تکون داد و گفت:

-وقتی از ایران خارج شدیم بهت قول میدم که حتما عقد کنیم پس نگران نباش عزیزم

داد زدم:

-من عزیز تو نیستم...آراد...آراد شوهر منه

دوباره جنونش گل کرد و موهام و گرفت تو دستش و کشید...از درد صورتم جمع شد اما صدام در نیومد...

بالاخره ولم کرد و رفت...شبنم نزدیکم شد و خندید...با دیدنش پوزخند زدم...این بار توجهی نکرد و گفت:

-خیلی خوش شانس بودم که شب عروسیت متوجه بردیای غمگین شدم...بردیا پسر خوبیه نگران نباش باهاش خوشبخت میشی آراد هم میره پیش کسی که لیاقتش و داشته باشه...بالاخره بعد تو یکی مثل من با ادعای کمک و پرکردن تنهاییش و دلسوزی واسه دختر خاله ی عزیزی که یکدفعه غیب شد بهش نزدیک میشه و دلش و میبره...آراد هم...

کنترلم و از دست دادم و داد زدم:

-خفه شو اسم شوهر من و به دهان کثیفت نیار...

قهقهه ای زد و گفت:

-عزیزم...تو الان رهایی...همسر بردیا...قول میدم واسه آراد زن خوبی باشم

داشتم از درون می لرزیدم...پوزخندی زدم و گفتم:

-آراد من امثال تو رو اصلا نمیبینه که بخواد بهت توجه هم کنه

خنده ی بلند و مستانه ش لرزش درونیم رو به بیرون منتقل کرد...

شبنم رفت بیرون...به دور و برم این بار با دقت بیشتری نگاه کردم تا شاید راه فراری باشه...نا امید از چشم چرخوندن سرم و انداختم پایین...

گرمم شده بود اما هنوز می لرزیدم...داشتم از درون می سوختم...نالیدم:

-آب...

اما کسی نبود که به دادم برسه...

همه خاطرات آراد مثل فیلم سینمایی از جلوی چشمام رد می شد...

نکنه دارم میمیرم؟شنیده بودم آدما موقع مرگشون کل خاطرات زندگیشون میاد جلوی چشمشون...

پس چرا انقدر گرمم بود؟کاش آراد بود و بهم آب می داد...آراد...چقدر دلم براش تنگ شده بود...

یاد سنگ بازیمون افتادم...یاد شرط قشنگش...منی که باخت تو کارم نبود اون روز باختم...باختم و اون باخت شد شیرین ترین باخت زندگیم...

کاش همیشه به آراد می باختم...

یاد حکم بازی کردنمون افتادم...اون نگاه بهت زده اش وقتی داشتم باز ناز و ادا حرف میزدم بی اختیار لبخند آورد رو لبم...

دهانم خشک شده بود...آب دهانم و به سختی قورت دادم...گرما داشت کلافه ام می کرد

فصل آخر

صداهای اطرافم به سختی به گوشم می رسید اما انگار دو نفر داشتن داد می زدن...

سعی کردم حواسم و جمع کنم اما بدنم سست و کرخت شده بود...

مغزم انگار از فرمان دادن ایستاده بود...بعد اون همه گرما حالا لرزشی عجیب به تنم افتاده بود که باعث می شد بلرزم...

با حس گذاشته شدن پارچه خیسی رو صورتم چشمام و باز کردم بردیا نگران پارچه رو روی پیشوینم جا به جا می کرد و داد می زد:

-تبش بالاست...اگه بلایی سرش بیاد زنده ات نمیذارم شبنم

-چرا نمیفهمی بردیا؟فردا صبح باید از ایران برید دیگه بیشتر از این نمیشه این جا موند میترسم یه وقت خونه لو بره

-تو مگه نگفتی ایجا امنه؟

به شبنم نگاه کرد و جوابی نگرفت...یه دستش و گذاشت زیر کمرم و یه دستش و زیر زانوهام و بلندم کرد و رو به شبنم گفت:

-اصلا به درک...نریم...از جون رونیا که مهم تر نیست باید ببرمش بیمارستان داره تو تب می سوزه

شبنم مانعش شد و گفت:

-تبش و میاریم پایین نترس چیزیش نمیشه

بردیا پوفی کرد و من و گذاشت سرجام...

تازه فهمیدم دست و پاهام بازه و جای صندلی رو تخت دراز کشیدم اما هنوز تو همون زیر زمین بودم...

لرزشم قطع شده بود و دوباره گرمم شده بود...

داشتم از تشنگی هلاک می شدم 

بردیا کنار تخت زانو زده بود و نگام می کرد...زمزمه وار گفتم:

-آب...

سریع از جا پرید و با یه لیوان آب پرتقال اومد و گفت:

-بخور واسه تبتم خوبه

سرم و کمی بالا آورد و دست چپش و گذاشت زیر سرم و با دست راستش لیوان و گرفت جلوی دهانم...

به سختی چند قلوپ قورت دادم...

با وجود تشنگی انگار که تو گلوم سنگ بود و حتی آب هم ازش پایین نمی رفت...

شبنم یه قرص گرفت جلوی بردیا و گفت:

-بده بهش بخوره

بردیا اول نگاهی به قرص کرد و شبنم پوزخند زد دوباره بلندم کرد و قرص و گذاشت تو دهانم و بقیه آب پرتقال و به خوردم داد

-لعنت به من...لعنت به من که به حرف تو گوش دادم شبنم

شبنم تو صورتش براق شد و گفت:

-می خواستی گوش نکنی...انقدر شب عروسیش داغون بودی که با یه پیشنهاد ساده ی من قبول کردی حالا که قبول کردی مرد باش و تا تهش بمون

بردیا پوزخندی زد و پارچه رو از پیشونیم برداشت و تو ظرف آب گذاشت و دوباره گذاشت رو پیشونیم و گفت:

-هه...مرد! اگه مردونگی اینه که عشقت و اینجوری عذاب بدی من میخوام نامرد بمونم

دوباره من و بلندم کرد و خواست بره که شبنم سد راهش شد و داد زد:

-دیوونه بازی درنیار...چیزی نمونده که به هدفمون برسیم بردیا...فردا تو با رونیات واسه همیشه از ایران میری و کسی نمیتونه پیدات کنه...خر نشو بردیا این فرصت و از دست نده تو میتونی از فردا رونیا رو واسه همیشه داشته باشی

من و گذاشت رو تخت و سرش و گرفت بین دستاش و نشست رو زمین و گفت:

-خیلی پستی شبنم...خیلی پست! رونیا دختر خالته چه جوری دلت میاد؟من نمیتونم...من مرد نیستم...من غلط زیادی کردم...بذار ببریمش بیمارستان...اگه چیزیش بشه اول تو رو میکشم بعد خودمو...

سرش و آورد بالا...داشت گریه می کرد...گیج و منگ بودم اما به خوبی متوجه همه اتفاقای اطرافم بودم...دلم می خواست بخوابم اما خودم و به زور کنترل می کردم...هر لحظه چشمام در حال بسته شدن بود

-بردیا داری گریه میکنی؟خجالت بکش

با این سوال شبنم ،دستش و به صورتش کشید...انقدر حالش خراب بود که حتی متوجه نبود داره گریه میکنه اشکاش و پاک کرد و گفت:

-من آرزوم خوشبختیشه...می خواستم خودم خوشبختش کنم اما اون با آراد خوشبخت تره...نمیتونم با کسی زندگی کنم که چشمش تا ابد دنبال یکی دیگه س...اگه خودم دوسش نداشتم میزدم تو سرش و مجبورش می کردم آراد و فراموش کنه اما نمیتونم...نمیتونم شبنم...التماست میکنم بذار ببریمش

شبنم عصبی راه می رفت و چاقوی تو دستش و به در و دیوار می کشید...

پر از خشم بود و کینه...کینه ای که بی دلیل تو روحش ریخته بود و داشت قلبش و به سیاهی می کشید

بردیا سرش و رو زانوش گذاشته بود و شبنم حالا از حرکت ایستاده بود و زل زده بود به من...

در با صدای بدی باز شد و یه نفر اومد تو...ب

ا تمام بی جونیم چندبار پلک زدم که بفهمم درست میبینم یا نه...آراد بود...خودش بود...

لبخند کمرنگ و بی جونی اومد رو لبم...آراد خیز برداشت سمتم و داد زد :

-رونیا

بردیا از جا پرید و شبنم با چاقوش به سمت آراد حمله کرد...خواستم داد بزنم بگم "مواظب باش" اما صدام در نیومد...

فقط دیدم بردیا لگد انداخت و چاقوی تو دست شبنم و با پاش انداخت زمین...

سریع خم شد و چاقو رو برداشت...آراد که انتظارش و نداشت با تعجب به بردیا نگاه کرد...بردیا نالید:

-ببرش آراد...حالش خوب نیست

آراد به سمتم پر کشید و بغلم کرد...فریاد زد:

-میکشمتون کثافتا داره تو تب می سوزه

صدای آژیر پلیس تو فضا پر شد...شبنم خواست فرار کنه اما دو تا پلیس اومدن تو زیر زمین و دستگیرشون کردن...بردیا هنوز نگاه نگرانش رو من بود...آراد از کنارش رد شد و گفت:

-حیف که رونیا حالش خوب نیست وگرنه قبل پلیس ها خودم باید باهات تسویه حساب می کردم...منه بی غیرت خودم باید آدمت می کردم...میدونی جرم آدم ربایی چیه؟میدونی جرم دزدیدن زن شوهردار چیه؟

داد میزد و اینا رو می گفت...چشام دیگه کم کم داشت بسته می شد...محکم تر بغلم کرد و تو گوشم گفت:

-دووم بیار خانومم...دووم بیار زندگیم الان میرسونمت بیمارستان

حالا که آراد بود خیالم راحت بود...حالا میتونستم با آرامش بخوابم...حالا دیگه از چیزی نمی ترسیدم...چشمام و آروم بستم

***

با احساس نوازش موهام چشمام و باز کردم...آراد نشسته بود کنارم و آروم با موهام بازی می کرد با ذوق گفت:

-بیدار شدی عزیزم؟

و بوسه ای آروم رو گونه ام گذاشت...سعی کردم لبخند بزنم و با صدایی که از ته چاه بیرون اومد گفتم:

-آراد؟

-جان آراد؟میدونی چی کشیدم تو این دو روز؟دیگه نمیذارم ازم دور بشی...دیگه نمیذارم کسی ترو ازم بگیره

لحن حمایت گرش دلم و گرم کرد...

به دستم تو دستش فشار خفیفی وارد کرد و گفت برم بقیه رو صدا کنم طفلی مامانت دیوونه شد از نگرانی...

رفت بیرون و درکمتر از چند ثانیه اتاق پر شد...

مامان بغلم کرده بود و گریه می کرد منم جونی برام نمونده بود و آروم اشک می ریختم...

بابا به زور مامان و ازم جدا کرد و پیشونیم و بوسید و گفت:

-خوبی دختر گلم؟

با لبخند به نشانه مثبت پلک زدم...عمو علی و آذر جون هم بغلم کردن و از پیدا شدنم ابراز خوشحالی کردن آرش با لحن شادش گفت:

-ای زن داداش بد،تو که داداشم و کشتی 

بهش لبخند زدم و گفت:

-نه خیر...حریف قدر من حال نداره کل کل کنه پاشو خودت و لوس نکن

آراد دستم و گرفت و گفت:

-ولش کن آرش اذیتش نکن

آرش با خنده گفت:

-ای زن ذلیل

همه به این حرف آرش خندیدن...

در اتاق باز شد و همه برگشتیم سمت درشهاب و غزل و کیان و پویا اومدن تو و بعدش پگاه و شیوا هجوم آوردن سمتم و بغلم کردن...

پگاه اشک هاش مثل مروارید پایین می ریخت و وسط گریه بریده بریده گفت:

-دوباره...خرس...شدی...پاشو...

خنده ام گرفت...شیوا با گریه گفت:

-اصلا فکر نمی کردم بردیا همچین آدمی باشه...

کیان قیافه ای متفکر به خودش گرفت و گفت:

-بردیا بدذات نیست...تو شرایط سخت آدما عکس العمل های متفاوتی میدن

پویا ادامه داد:

-و بردیا بدترین عکس العمل ممکن و نشون داد

غزل با حرص گفت:

-هرچی که بود مهم اینه که الان رونیا پیشمونه...خسته ش کردید رونیا رو با حرفاتون

شهاب با خنده گفت:

-تو حرص نخور عزیزم زشت میشی طلاقت میدم

همه به این حرفش خندیدیم

آروم پرسیدم:

-چه جوری پیدام کردین؟

آراد با لبخند گفت:

-پیدا کردنت و مدیون کسی هستیم که بیرون وایساده و روش نمیشه بیاد تو

با حالت استفهام نگاهش کردم و گفت:

-شاهین،از بعد عروسی به رفتارای خواهرش مشکوک میشه...یکی دوبار شبنم و تعقیب میکنه و با بردیا میبینتش... یه دفعه هم شبنم تنها هول هولکی از خونه میره بیرون و میره تو یه ویلای قدیمی تو شهریار...بعد از اون دیگه از خونه بیرون و نمیره و شاهین هم به روش نمیاره چیزی دیده تا سر فرصت باهاش حرف بزنه...تا اینکه شب عروسی شهاب شبنم وسایلش و جمع میکنه به بهونه این که با دوستاش بره شمال از خونه میزنه بیرون...از اونجایی که قبلا هم با دوستاش شمال رفته بود بهش مشکوک نمیشن...تا اینکه شاهین فهمید تو دزدیده شدی...ما همه میدونستیم که با غیب شدن ناگهانی بردیا و تو باهم این اتفاق کار بردیاست اما شاهین که فکر می کرد خواهرش شماله سکوت کرد و واسه کمک اومد پیش ما...وقتی وسط صحبت هامون فهمید که بردیا ترو دزدیده یه دفعه با استرش از جاش بلند شد و یاد ویلای شهریار افتاد...سریع خودم و رسوندم اونجا...به پلیس هم خبر دادم بیاد...هرجایی که فکرش و کنی سرزده بودم و دیگه داشتم دیوونه میشدم اگه کمک شاهین نبود نمیدونم چه اتفاقی می افتاد...

یاد بردیا افتادم که لحظات آخر پشیمون بود رو به آراد گفتم:

-آراد...مامان بردیا جز اون کسی رو نداره و...

حرفم و قطع کرد و گفت:

-میدونم...بچه ها گفتن بهم...شبنمم اعتراف کرده که بردیا پشیمون شده بود و میخواست ترو برسونه بیمارستان اما اون نذاشته...اما یه کم تنبیه واسش لازمه...به خاطر مادرش ازش میگذرم و رضایت میدیم بیاد بیرون...با شبنم هم خودت میدونی چیکار کنی من دخالت نمیکنم...اگه میتونی به خاطر برادر و مادرش ببخشش اگر نه هم کسی بهت خرده نمیگیره حالا اجازه میدی شاهین بیاد تو؟

سرم و تکان دادم و آراد با لبخند رفت بیرون و شاهین و آورد داخل...

طفلکی سرش پایین بود و خجالت می کشید با لبخند گفتم:

-آی آی پسر خاله اینجوری سربه زیر نشو که بهت نمیاد

با قدردانی نگاهم کرد و گفت:

-شرمنده تم به خدا رونیا...مامان هم میخواست بیاد اما روش نشد

با صدای پرستار همه به سمت در نگاه کردن

-لطف کنید بخش و خالی کنید بیمار باید استراحت کنه

همه یکی یکی بیرون رفتن و آراد نشست رو تخت کنارم و با خنده گفت:

-آخیش با خانومم تنها شدم بالاخره...دیدی پرستاره زورش نرسید من و بندازه بیرون

-آراد چرا بستریم کردین؟من که چیزیم نیست میخوام برم خونه

اخم ظریفی کرد و چشمای قهوه ای جذابش و دوخت تو چشام و گفت:

-تو این دو روز خیلی ضعیف شدی خودم خواستم بستری بشی که یکم تقویت شی

خنده ای شیطون کرد و ادامه داد:

-بالاخره تو هم یه وظایفی داری که با ضعف نمیتونی انجامشون بدی یادت که نرفته؟

دستم و مشت کردم و با بی حالی کوبیدم تو سینش...

دستش و انداخت زیر کمرم و بلندم کرد و سرم و گذاشت رو سینش...

داشتم تو آرامشش گم می شدم...سرم و آوردم بالا و تو چشمای قشنگش که داشت برق می زد نگاه کردم و گفتم:

-شبنم بچگی کرد من ازش به دل نمیگیرم

موهام و بوسید و گفت:

-میدونستم خانوم من قلب بزرگی داره

دوباره سرم و گذاشتم رو سینش و به این فکر کردم که من کی به آراد دچار شدم؟کی درگیرش شدم؟دستش و کشید لای موهام و گفت:

-دیدی با این موها کار دست خودت دادی...زود دزدیدنت...باید کچلت کنم تا موهای مشکی خودت دوباره در بیاد با موهای مشکی فقط خودم میدزدمت

لبخند زدم...به پهنای صورت...آروم دستش و پیچید دور کمرم و سرش و فرو کرد تو موهام...

پایان

18/12/92

پایان نهایی :  اسفند 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member261385.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member107173.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com