نام کتاب : استاد 

نویسنده : ingenio  کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

مقدمه :

نه! وصل ممکن نیست...

همیشه فاصله ای هست

اگر چه منحنی آب، بالش خوبی ست 

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر،

همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود 

و گرنه،

زمزمه ی حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد

و عشق سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست

... و عشق صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه!!

صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ،

می شوند کدر...

همیشه عاشق تنهاست!...

مريم : به خدا ديگه خسته شدم شقايق، رسيدم به پوچي. هيچ هدفي تو زندگيم ندارم. 

شقايق : چي دارم مي شنوم ؟ تو همون مريمي ؟ مريمي كه تا 20 سال بعدش رو هم برنامه ريزي كرده بود ؟ دختر اگه تو برسي به پوچي بقيه چي كار بايد بكنن ؟ هيچ مي دوني اگه بچه ها بفهمن كه خرخون كلاسشون ديگه انگيزه نداره چي كار مي كنن ؟ كي بود كه بقيه رو تشويق مي كرد ؟ كي بود كه همه رو با انگيزه كرد ؟ مريم تو چت شده ؟

خانم معدني : خانم ها بلند تر بگين ما هم بفهميم.

شقايق : چيزي نبود خانم ، شما خيلي خودتون رو نگران نكنين، داشتم از مريم اشكال مي پرسيدم.

خانم معدني : آخه من چند دفعه بايد به شماها بگم از من بپرسين؟ اگه از دوستتون بپرسين، ممكنه اشتباه بهتون بگه و اون وقته كه ديگه مطلب اشتباه مي ره تو ذهنتون.

شقايق زير لب غرغري كرد و گفت : همچين خودش رو تحويل مي گيره فكر مي كنه آمريكاييه و همه چي رو بلده، به خدا من و تو بيشتر از اين حاليمون مي شه مريم. 

خانم معدني : باز كه دارين حرف مي زنين.

مريم : ببخشيد خانم ، ديگه چيزي نمي گيم.

مريم حوصله ي درس خواندن نداشت. ديگر زندگي روزمره هم برايش تكراري شده بود. دختري كه تا ديروز از لحظه به لحظه ي زندگي اش لذت مي برد، به انساني بي هدف تبديل شده بود. انساني كه هيچ چيز برايش اهميت نداشت . حتي ديگر درس خواندن هم به او آن لذت هميشگي را نمي بخشيد. او كه عاشق درس و مدرسه بود، امروز به آن همانند ديگر كارهاي روزمره اش نگاه مي كرد. شايد اين يكنواخت بودن زندگي اش بود كه او را سردرگم كرده بود. در اين روزها تنها دل خوشي اش كلاس زباني بود كه برايش مثل تفريح بود. كلاسي كه تك تك اعضاي آن را دوست داشت حتي معلمش را. شقايق، هر چه بيشتر سعي مي كرد علت درماندگي مريم را بداند، بيشتر ناكام مي ماند. او هم كلافه شده بود. هر چه بيشتر مي گذشت، مريم بيشتر از محيط اطرافش فاصله مي گرفت. شقايق كه واقعا نگران او بود. به راستي چه بر سر او آمده بود ؟ حتي خود مريم هم نمي دانست . بالاخره شقايق تصميم گرفت با مريم حرف بزند و دليل اين همه آشفتگي را از او بپرسد .

شقايق : آخه تو چت شده ؟ چرا اين جوري شدي ؟ مي دوني كه من هيچ وقت تو اين چند سال نخواستم تو كارت فوضلي كنم اما حالا واقعا دلم مي خواد بدونم چت شده ، چند روزيه خيلي تو خودتي... اگه مشكلي هست به منم بگو شايد بتونم كمكت كنم .

مريم : ممنون كه به فكر مني اما چيزيم نيست.

شقايق : چيزيت نيست ؟ يعني بايد باور كنم ؟ مريم تو كاملا فرق كردي . يه وقتايي حس مي كنم اون مريمي كه من مي شناختم با الان خيلي فرق داره. آخه چرا اين طوري شدي ؟ نمي خواي بگي، بهونه هاي الكي نيار.

مريم چند روزي بود كه منتظر چنين لحظه اي بود تا با كسي حرف بزند و چه كسي بهتر از شقايق؟ دوست هميشگي اش ؟ اما واقعا دليل اين همه ناراحتي چه بود ؟ خود مريم هم نمي دانست.

مريم : نمي دونم شقايق... شدم مثل ديوونه ها. حالم از خودم بهم مي خوره. احساس كمبود مي كنم، در صورتي كه تو زندگيم هيچي كم ندارم . شايد خانواده ي خيلي مرفهي نباشيم اما تا حالا هر چي خواستم واسم فراهم كردن. پدر و مادر و خواهر خوب هم كه دارم اما ...

شقايق : خيلي جدي نگير مريم. منو بگو كه فكر مي كردم چي شده. گفتم حتما كمبود شوهر پيدا كردي. مي خواستم بگم اگه خيلي واجبه شهاب رو بفرستم سراغت... 

مريم : شقایـــــــــق؟ تو باز شروع كردي ؟ آخه من با تو چي كار كنم ؟ بيچاره اين داداش تو... هر روز واسش يه زن جديد پيدا مي كني

شقايق : مي ترسم آخرش هم بمونه رو دستم. راستي من واقعا ازت معذرت مي خوام.

مريم با تعجب به شقايق نگاه كرد و گفت :

ـ بله ؟ گوش هام درست مي شنوه ؟

شقايق : معلومه كه درست مي شنوه، اصلا مگه مي شه گوش به اون درازي نشنوه ؟ چيه؟ چرا اين طوري نگام مي كني ؟ مگه دروغ مي گم ؟ 

مريم : كوفت، حالا واسه چي معذرت خواهي كردي ؟ برو سر اصل مطلب...

شقايق : ببين، تقصير خودته . مثل اينكه به اصل مطلب خيلي علاقه داري نه ؟ بيچاره داداش من ، بدبخت شد رفت. 

مريم : من آخرش يه بلايي سرت می يارم ، حالا مي بيني.

شقايق : هيچ غلطي نمي توني بكني عزيزم، از نيما جونت چه خبر ؟

مريم : حرف اون بي شعور رو نزن كه مي خوام خفه اش كنم. ديگه شورش رو در آورده. اين بار چهارمه كه دارم اين ترم رو مي خونم.

شقايق : جدي 4 ترم شد ؟ ببينم سر همون قضيه ؟

مريم : آره ديگه ، مگه ما قضيه ي ديگه اي هم داشتيم ؟

شقايق : خوب تقصير خودته ديگه دختر خوب . چه معني داره آدم با استادش سر كلاس شوخي كنه ؟

مريم : همچين مي گي استاد انگار 50 سالشه . بابا اون فقط 7 سال از ما بزرگتره . در ضمن هيچي هم حالیش نيست. فقط داره نون آمريكا بودنش رو مي خوره. كاش من رو هم يكي مي برد آمريكا...

شقايق در حالي كه چانه اش را با دستش مي خاراند، گفت( ژستي كه هميشه براي فكر كردن به كار مي برد ) :

ـ مي گم مريم چطوره بري واسش دلبري كني و بعد دو تايي با هم برين آمريكا. مي گم فقط يه خواهش، شهاب رو هم با خودتون ببرين بد نيست.

مريم : اگه مردي وايسا، به خدا زنده ات نمي ذارم. تو كه مي دوني من چقدر ازش متنفرم. اگه اين ترم رو هم بيوفتم بايد قيد زبان رو بزنم.

مريم همان طور در سالن به دنبال شقايق مي دويد. هنگامي كه وارد كلاس شدند، معلم هندسه با آن چهره ي جدي اش ايستاده بود و به آن دو نگاه مي كرد. از چهره اش مشخص بود كه خيلي سخت خودش را كنترل كرده كه نخندد . 

شقايق : ببخشيد آقاي سليماني، نمي دونستيم زنگ خورده. 

سليماني : شما خانم ها كي مي خوان بزرگ بشين ؟ الان ناسلامتي كلاس سوم دبيرستان هستين. 

يكي از بچه ها از عقب كلاس گفت :

ـ آقا خيالتون راحت اينا حسابي به فكر بزرگ شدن هستن. واسه همينه كه ورزش مي كنن و تو راهرو ها راهپيمايي سريع مي كنن.

همه بچه ها خنديدند و مريم و شقايق خوشحال از اينكه توانسته اند از دست معلم جان سالم به در ببرند، به طرف صندلي هاي خود رفتند .

مريم : يعني الان با من و تو چي كار مي كنه ؟ مي ترسم باهامون لج بشه ها...

شقايق : همه كه مثل نيما خان عقده اي نيستن، ايشالا كه كاري به كارمون نداره. 

مريم : حالت خوبه ؟ دفعه ي پنجمه كه سر كلاسش دير اومديم .

ساناز : شما دو تا خسته نمي شين اينقدر حرف مي زنين ؟

شقايق : برو بابا ، تو هم اگه فريبا الان بود اين طوري نمي نشستي مثل بچه مثبتا هر چي ميگه گوش بدي و يه ريز داشتي حرف مي زدي. 

سليماني : خانم توفيقي دير كه اومدين سر كلاس ، حرف هم مي زنين ؟

شقايق : معذرت مي خوام ، داشتم در مورد اين قضيه اي كه اثبات كردين از ساناز سوال مي پرسيدم.

سليماني : شما هم كه هميشه اشكال دارين خانم نه ؟

يكي از بچه ها گفت : چي كار كنه ديگه ؟ خنگه .

و دوباره شقايق سوژه ي خنده ي بچه ها شد . آن زنگ مريم اصلا آرام و قرار نداشت . مي خواست هر چه سريعتر به خانه برود تا به كارهاي زبانش بپردازد. كم كم انگيزه اش براي زبان را هم از دست داده بود. نيما حمیدي معلم زبانش بزرگترين مسبب از دست رفتن انگيزه اش بود. مريمي كه زبان را به شدت دوست داشت و حتي روياي ادامه ي تحصيل در رشته ي زبان را رد سر مي پروراند ، ديگر علاقه اي به ادامه دادن آن نيز نداشت. با خود عهد كرده بود كه اگر اين ترم نيز بيفتد ، ديگر سراغ زبان نرود . با بي حوصلگي لغت هاي كتابش را مطالعه كرد و آماده ي رفتن شد . 

نيما : مريم تو باز هم دير اومدي ؟

مريم : شرمنده ، نمي دونم چرا اين طوري مي شه. هر دفعه يه مشكلي واسم پيش مي یاد.

نيما : مثل اينكه خيلي خوشت مي یاد بازم بيفتي نه ؟

مريم كه شخصيتش جلوي بچه هاي كلاس خرد شده بود ، تصميم گرفت كه با نيما بحث نكند. زيرا بحث با او بي فايده بود . كم كم داشت از نيما متنفر مي شد . با اينكه معلم بسيار خوبي بود، اما از لحاظ اخلاقي غير قابل تحمل بود . بخصوص براي مريم . 

شهاب : سلام

مريم : سلام ، حالتون خوبه ؟ 

شهاب : ممنون ، اين رو شقايق داده كه بهتون بدم .

مريم : واقعا ممنون ، خيلي لطف كردين.

شهاب : خواهش مي كنم، راستي اين استاد خيلي باهاتون لج شده ها... نمي خواين كاري بكنين ؟

مريم : چي كار كنم ؟

شهاب : من اگه جاي شما بودم باهاش حرف مي زدم . از شقايق شنيدم كه اين بار چهارمه كه دارين اين ترم رو مي خونيد.

مريم : بله درست گفته . نمي دونم چرا بعضي هاي جنبه ي شوخي ندارن .

شهاب : بهتره حرف من رو جدي بگيرين و باهاش حرف بزنين.

مريم : حتما ، خيلي ممنون.

فهيمه ، دوست كلاس زبان مريم كه شاهد مكالمه ي شهاب و مريم بود بدون اينكه به محتوايش پي ببرد گفت :

ـ مي بينم كه يه پسر رو تور كرديا.

مريم : نه بابا ، بي خيال. اين داداش دوستمه ، كتابم رو داد. بنده خدا گناه كه نكرده همكلاسي ماست كه...

فهيمه : چه حسن تصادفي. مطمئني از روي عشق و علاقه نيومده همكلاسي ما شده ؟

مريم : برو بابا دلت خوشه. پسره اصلا تو اين فازها نيست.

فهيمه : ببينيم و تعريف كنيم .

***

شقايق : چيه ؟ باز چرا سگ شدي ؟

مريم : مگه شهاب بهت نگفت ؟

شقايق : نه نگفت. مثل اينكه تو شهاب رو نشناختي ها ؟ هيچي به جز نقشه هاش نمي شناسه.

مريم : والا من كه مثل شما تو فكر شناخت پسرها نيستم.

شقايق : ببخشيدا اما اين يه دفعه رو زدي جاده خاكي. اين پسره داداش منه .

مريم : واي خاك به سرم راست مي گي ها ، حواسم نبود. 

شقايق : گسسته رسيد دستت ؟

مريم : آره ممنون ، كلاس فرداست ديگه نه ؟

شقايق : آره ، دوباره بايد قيافه نحسش رو تحمل كنيم.

مريم : آخ نگو كه وقتي يادم مي یاد مي خوام گريه كنم.

شقايق : بي خيال ، داشتي مي گفتي چرا سگ شدي.

مريم : يه ذره ادب و تربيت نداشته باشي ها. در ضمن به تو هم هيچ ربطي نداره. 

شقايق : اذيت نكن ديگه مريم، باز نيما جوووون اذيتت كرد ؟

مريم : بله ، پس مي خواستي چي بشه ؟

مريم دست به سينه ايستاد و با حالت تاسف به صحبت هايش ادامه داد : 

ـ حالم ازش بهم مي خوره اِ اِ اِ پسره ي بي شعور جلوي اون همه آدم من رو سكه يه پول كرد .

شقايق : مي گي چي گفت يا برم از شهاب بپرسم ؟

مريم پوزخندي زد و با حالت طعنه گفت : 

ـ برو از شهاب بپرس .

شقايق : بميري، تو كه مي دوني اون چيزي بهم نمي گه. بگو ديگه ...

مريم : ديروز مثل هميشه دير رسيدم به كلاس، آقا هم لطف كردن و من رو جلوي همه ضايع فرمودن.

شقايق : چي كار كرد مگه ؟

مريم سعي كرد لحن نيما را تقليد كند و گفت : 

ـ مثل اينكه خوشت می ياد بازم بيوفتي نه ؟

شقايق با صداي بلند خنديد و مريم ، با آرنجش محكم به پهلويش كوبيد و با عصبانيت پرسيد : 

ـ چيه ؟ چرا مي خندي ؟

شقايق : خوب بابا ، خيلي جالب بهت گفته .

مريم : برو گمشو ، واي شقايق نمي دوني چقدر مي خوام سر به تنش نباشه.

شقايق : من نمي فهمم، تكليف خودت رو مشخص كن. دوسش داري يا نه ؟

مريم يك پشت گردني به شقايق زد و گفت : 

ـ دارم جدي حرف مي زنم . كاش مي تونستم يه روزي اين كارهاش رو تلافي كنم.

شقايق : چطوره بذاريمش سر كار؟

مريم : مثلا چطور ؟

شقايق مثل هميشه شروع به خاراندن چانه با دستش كرد : 

ـ آهان فهميدم... تو شماره اش رو داري ؟ 

مريم : نه ، اما شايد بتونم گير بيارم... چطور ؟

شقايق : خوب مي ذاريمش سر كار ديگه . تو شماره رو گير بيار بقيه اش با من.

مريم : نه اين طوري اصلا خوب نيست ، فاز نمي ده. بعدشم اگه لو بريم خيلي بد مي شه. واي اگه مامانم بفهمه چي مي شه؟ بايد يه كار ديگه بكنيم.

شقايق : چطوره اينترنتي بذاريمش سر كار؟

مريم : واي عاليه، اما اين نيمايي كه من مي شناسم بعيده سر كار بره.

شقايق : مثل اينكه تو منو نشناختي ها.

مريم : مي شناسم كم كم...

شقايق دستش را رو به روي مريم گرفت و به او نگاه كرد . مريم با تعجب به او زل زده بود و معني اين كار را نمي فهميد. شقايق كه خسته شده بود گفت : 

ـ بابا ايميلش رو بده ديگه. 

مريم : از كجا بيارم ؟

شقايق : ببخشيد مادمازل من بدون ايميل چطوري بذارمش سر كار ؟

مريم : راست مي گي ها... 

و اين بار مريم به تقليد از شقايق چانه اش را خاراند. شقايق با دست چانه ي مريم را گرفت و گفت : 

ـ بار آخرت باشه از ژست من استفاده مي كني. 

مريم : چشم مادمازل، راستي شقايق حواست باشه يه دفعه شهاب نفهمه ها.

شقايق : خيالت راحت آبجي، اين دااش ما اصلا اين كارا حاليش نيست.

مريم نفس عميقي كشيد و گفت : 

ـ جاي خوشحاليه...

مريم هر كار كه مي توانست انجام داد تا ايميل نيما را پيدا كند اما موفق نشد . به شقايق هم گفته بود كه نتوانسته ايميل را پيدا كند و شقايق هم به قول خودش بي خيال شده بود . 

مريم : اين وقت شب زنگ زدي اينجا كه چي ؟

شقايق : خاك تو سر بي لياقتت كنن، تقصير منه كه خواستم خوشحالت كنم.

مريم : خوب حالا بنال ببينم چي شده.

شقايق : ببينم فاميل اين نيما جون شما چيه ؟

مريم : حمیدی چطور ؟

شقايق : مژده بده كه پيداش كرديم .

مريم : چي رو ؟ 

شقايق : يوسف گمشده رو ، خوب ايميل رو ديگه...

مريم : جون شهاب راست ميگي ؟

شقايق : اِوا !! دروغم چيه خواهر ؟

مريم : از تو هيچي بعيد نيست. حالا جدي از كجا پيداش كردي ؟

شقايق : داشتم تو وسايل شهاب فوضولي مي كردم كه ... وانگهي دفترچه ي شماره تلفن هاش رو پيدا كردم . آخرش هم يه عالمه ايميل بود كه يكيش ايميل نيما جونت بود.

مريم : ببينم تو چرا هيچ وقت تو وسايل شهنام فوضولي نمي كني ؟

شقايق : دو دليل دارد. اول اينكه وسايل شهنام چيز باحال نداره ، دوما شهنام من رو درسته قورت مي ده اگه بفهمه رفتم سراغ وسايلش. 

مريم : حالا از اينا گذشته چه داداش خود شيريني داري ها. چه معني داره رفته ايميل معلم رو گرفته ؟

شقايق : اولا اگه همين داداش خودشيرين من نبود شما الان به دستت به هيچ جا بند نبود، دوما اگه تو هم از اين كارا مي كردي 3 ترم رو نمي افتادي.

مريم : حالا تو هم هي اون سه ترم رو بكوب تو سر من.

شقايق : همين قصد رو دارم .

مريم : خوب حالا بريم سر اصل مطلب.

شقايق : باز گفت اصل مطلب، بابا چند دفعه بگم داداش من تو رو نمي خواد چرا بي خيال نم يشي ؟

مريم : شقــــــايق ، من تو رو مي كشم.

شقايق : بايدم اين كار رو بكني. كي تا حالا از خواهر شوهر خوشش اومده كه تو دوميش باشي ؟

مريم : خوشم می ياد خودت سريع همه چي رو تنظيم و تدوين و تهيه مي كني.

شقايق : حالا عروس جان از كي مي خواي كارمون رو شروع كنيم ؟

مريم : از همين امشب چطوره ؟

شقايق: امشب ؟!

مريم : آره ، مشكليه ؟

شقايق : مشكلي كه نيست اما دعا كن اين شهاب باز نياد به من گير بده دارم چي كار مي كنم.

مريم : اصلا بهش نمي خوره از اون داداش هايي باشه كه گير مي دن.

شقايق : مگه به قيافه است ؟ خوش به حالت داداش نداري.

مريم : چي مي گي بابا؟ مهتاب از صد تا داداش بدتره.

شقايق : نه بابا ، مهتاب كه خيلي نازه ...

مريم : بله ، واسه تو نازه اما واسه من ...

***

شقايق اصلا آرام و قرار نداشت . اولين بار بود كه مي خواست كسي را سر كار بگذارد . چند بار خواسته بود كه به مريم بگويد نمي تواند اما نمي خواست جا بزند. مي خواست مثل هميشه كاري را كه انتخاب كرده تا آخر انجام دهد . به پيشنهاد مريم نام مستعار غزل را براي خودش انتخاب كرده بود. بالاخره كار ساختن ايميل تمام شد، وارد شد و براي نيما درخواست دوستي فرستاد . از شانس او همان لحظه On بود و از او پرسيد شما؟...

شقايق نمي دانست چه كار بايد بكند. براي اولين بار در زندگي اش هول شده بود. حسي كه هيچ وقت تجربه اش نكرده بود . همان وقت به مريم زنگ زد تا تمامي كارهايشان هماهنگ شده باشد .

شقايق : مريم مي گه شما چي بهش بگم ؟

مريم : نمي دونم.

شقايق داد زد : نمي دوني ؟ تو كه نمي دونستي واسه چي به من گفتي بيام بذارمش سر كار ؟

مريم : خوب حالا چرا داد مي زني ؟ بهش بگو دنبال يه هم صحبت مي گردي.

شقايق : به نظرت اون چي جواب مي ده وقتي من اين رو بگم ؟

مريم : من چيز ديگه اي به ذهنم نمي رسه.

شقايق : برو گمشو ، خودم يه كاريش مي كنم . چي كار كنيم ديگه رفاقته... خداحافظ

مريم : خداحافظ

شقايق خيلي فكر كرد . نمي دانست چه چيزي يك پسر مثل نيما را مجبور مي كند كه ادامه بدهد. نمي دانست چه چيزي مي تواند او را به ادامه دادن چت ترغيب كند . پيام بعدي نيما او را از افكارش بيرون آورد .

نيما : نمي خواي بگي كي هستي ؟

شقايق : من يه آشنام كه هيچ وقت نخواستي بشناسيش.

نيما بعد از اندكي تاخير پاسخ داد :

ـ اسم اين آشنا كيه ؟

شقايق : اسمش غزله . البته شايد اسم اصليش اين نباشه.

نيما : اگه آشناست از من چي مي دونه ؟

شقايق : مي دونه كه 24 سالته ، مي دونه كه دو سالي هست كه از آمريكا برگشتي و چيز هاي ديگه اي كه بعدا بهت مي گم.

نيما : اگه بعدا وجود نداشته باشه چي ؟

شقايق : اون ديگه به سليقه ي خودته.

نيما : پس من ترجيح مي دم وجود نداشته باشه.

شقايق : من مشكلي ندارم، اما يادت باشه كه حتي تو فضاي مجازي هم نخواستي من رو ببيني.

نيما آيكون متفكر را براي شقايق فرستاد .

شقايق : به چي فكر مي كني ؟

نيما : به اينكه تو كي مي توني باشي.

شقايق : يكي از يه عالمه دختر دور و برت.

نيما : خيلي دوست دارم بدونم كي هستي.

شقايق : اين به سليقه ي منه و ترجيح مي دم نگم.

نيما : تلافي مي كني ؟

شقايق : يه جورايي، تو كه از تلافي كردن خيلي خوشت می ياد مگه نه ؟

نيما : مثل اينكه خيلي خوب من رو مي شناسي.

شقايق : گفتم كه آشنام...

شهنام : تو باز پاي كامپيوتر چي كار مي كني ؟ چند بار بهت بگم درس بخون ؟

شقايق اصلا حوصله ي نصيحت هاي اطرافيانش را نداشت. خودش مي دانست كي بايد درس بخواند و كي بايد تفريح كند. درسش هم به اندازه ي كافي خوب بود، اما نه به اندازه ي دو برادر بزرگترش...

شهنام در حال گذراندن طرحش بود و هر دو را در رشته ي حقوق دانشگاه شهيد بهشتي گذرانده بود و شهاب هم سال سوم معماري همان دانشگاه بود . هر دو درس خوان بودند با اين تفاوت كه شهاب به جز كتاب ها ونقشه هايش چيز ديگري را نمي شناخت .

شقايق : الان بلند مي شم.

ـ من بايد برم كار دارم ، بعدا حرف مي زنيم. به حرف هام فكر كن. براي يه بار هم كه شده به دور و برت توجه كن.

و ديگر منتظر جواب نيما نماند، چون مي دانست كه اگر ادامه بدهد ممكن است شهنام خود براي خاموش كردن كامپيوتر اقدام كند. آن وقت بود كه ... شقايق خوب مي دانست كه كسي نبايد از اين قضيه سر در بياورد .

مريم كه نمي توانست تا فردا صبر كند با موبايل شقايق تماس گرفت .

مريم : چي شد ؟

شقايق : سلام مريم جون چطوري ؟

مريم : تو حالت خوبه ؟ ببينم نكنه در جمع گرم خانواده اي ؟

شقايق : آره ، فردا تا صفحه ي 50 رو بايد حل كنيم.

مريم : مي گم چرا شقايق مشنگ شده؟

شقايق : اشكال نداره، فردا تو مدرسه حلش مي كنيم.

مريم : باشه خداحافظ

شهاب : مريم بود ؟

شقايق : آره چطور ؟

شهاب : كاش ازش پرسيده بودي واسه فردا چي كار داريم؟

شقايق: دير كه نمي شه فردا ازش مي پرسم . مي خواي زنگ بزنم همين الان ازش بپرس.

شهاب : نه خير ، خودت فردا بپرسي بهتره.

شقايق : خوب از نيما بپرس.

شهاب : نيما ؟!!!

شقايق : منظورم آقاي حميدي بود.

شهنام : ببينم اين آقاي حميدي كي هست ؟

شهاب : معلم كلاس زبان من و دوست شقايق.

شهنام : مثل اينكه شقايق خيلي باهاش صميميه.

شقايق : اَه ، باز شما دو تا شروع كردين ؟

شهنام : ما كه چيزي نمي گيم خواهر من ، مي خوايم ببينيم اگه پسر خوبيه ردت كنيم بري. نمي شه كه تا آخر عمر خونه پدر مادر بموني ، تازه الان دير هم شده...

شقايق : شهنـــــــــــام...

***

مريم : مي گي يا نه ؟ از ديشب تا حالا دارم از فوضولي دق مي كنم.

شقايق : نه بابا ، مريم و فوضولي ؟ نمي دوني چقدر جاي تعجب داره.

مريم پس گردني اي به شقايق زد و گفت : 

ـ اذيت نكن بچه پررو ، سريع بگو چي شد.

شقايق : درست نمي دونم ، يه خورده حرف زديم.

مريم : خوب ؟ يعني الان بهت اعتماد كرده ؟ چي بهش گفتي ؟

شقايق : بين حرف هات نفس بكشي بد نيستا... بهش گفتم كسي هستم كه هيچ وقت نخواسته ببينتش. كسي كه اصلا بهش توجه نكرده. اون بيچاره هم خيلي كنجكاو شده بود ببينه من كي هستم.

مريم : بله بله ؟ اون بيچاره ؟! به همين زودي دلت به حالش سوخت ؟ به من فكر كن كه به خاطر يه شوخي مسخره بايد 4 بار يه ترم رو بخونم.

شقايق : باشه ، من كه چيزي نگفتم.

مريم : خوب حالا يعني چي مي شه ؟ چي كار مي خواي بكني ؟

شقايق : مي خوام آدمش كنم و طرز برخورد با خانم ها رو بهش ياد بدم، اما جدی ديشب شانس آورديم وگرنه نزديك بود شهنام بفهمه.

مريم : اُه اُه ... باز داره به من و تو نگاه مي كنه . اين معاون تا من و تو رو تيكه تيكه نكنه بي خيال نمي شه . سرت رو بنداز پايين و بهش نگاه نكن.

شقايق زير لبي گفت : 

ـ اگه تو هم نمي گفتي خودم همين قصد رو داشتم.

مريم از اينكه شقايق موفق شده بود خيلي خوشحال بود . بي صبرانه منتظر لحظه اي بود كه نيما مي فهميد كه تمام مدت سر كار بوده .... يعني شقايق مي توانست اخلاق و رفتار نيما را عوض كند ؟ اين چيزي بود كه شقايق به آن فكر مي كرد . شقايق بيشتر از نيما دوست داشت رفتار شهاب را عوض كند. رفتاری که برای پسري به سن و سال شهاب خيلي پاك مآبانه بود. اصلا به خواسته هاي خودش توجه نداشت و اين موضوع شقايق را كه عاشقانه برادرش را دوست داشت مي آزرد. يعني چه چيزي مي توانست شهاب را به خودش بياورد ؟ رفتار و عقاید شهاب اصلا به خانواده ی آن ها نمی خورد. حتی شقایق هم بعضی وقت ها شک می کرد که شهنام و شهاب برادر باشند . وقتی صف صبحگاه تمام شد مریم و شقایق با بی خیالی و فارغ از آینده ای که در انتظارشان بود به سمت کلاس راه افتادند. شقایق به شهاب فکر می کرد که ناگهان فکری در ذهنش جرقه زد .

شقایق : تو نمی خوای جبران کنی ؟

مریم : چی رو ؟

شقایق : همین قضیه نیما جونت رو دیگه؟

مریم : خوب چه جوری باید جبران کنم ؟

شقایق : چطوره در عوضش تو هم یکی رو بذاری سر کار؟

مریم با تعجب به شقایق نگاه کرد و پرسید : 

ـ کی رو ؟

شقایق : شهاب...

مریم : لوس نشو شقایق حوصله ی شوخی ندارم.

شقایق : من شوخی نکردم.

مریم : صبر کن ببینم ، تو داری جدی حرف می زنی ؟

شقایق : معلومه ، خیلی دوست دارم ببینم این مقدس بازی های شهاب فقط بازیه یا واقعا این طوریه؟

مریم با لحن پرسشگرانه ای گفت : 

ـ مقدس بازی ؟

شقایق : آره ، همین که تا یه دختر می بینه سرش رو می ندازه پایین و عروسی قاطی نمی یاد و ...

مریم نگذاشت صحبت شقایق ادامه پیدا کند : 

ـ اینکه عروسی قاطی نمی یاد مقدس بازیه ؟

شقایق : پس چیه ؟

مریم : پس از نظر تو کارهای منم مقدس بازیه ؟

شقایق : ببین مریم وضعیت تو و شهاب خیلی باهم فرق می کنه. اولا اون پسره و تو دختری ، ثانیا تو خانواده ی ما فقط شهاب از این رفتار ها داره. تو خانواده که نه بهتره بگم فامیل، اما تو خانواده تون این طوریه. قبول کن که اگه تو جای شهاب بودی هیچ وقت همچین اداهایی رو در نمی آوردی.

مریم : نمی دونم شاید حق با تو باشه اما می دونم که الان از بودن تو همچین خانواده ای ناراحت نیستم.

شقایق : نگفتی قبوله ؟

مریم : چی ؟

شقایق : خوب می دونی چی رو می گم.

مریم : نه ... ببین شقایق من خیلی ازت ممنونم که داری نیما رو می ذاری سر کار، اما واقعا نمی تونم همچین کاری بکنم.

شقایق دستی بر شانه ی مریم زد و گفت : 

ـ باشه بابا بی خیال.

آن روز مریم به حرف های شقایق فکر می کرد. با اینکه از پسرهای به قول خودش مثبت خوشش نمی آمد اما حرف های آن روز مریم درباره ی شهاب خیلی روی او تاثیر گذاشته بود. اصلا به شهاب نمی آمد که چنین آدمی باشد .

مهتاب : من دارم می رم اگه می خوای بری کلاس زبان زود باش.

مریم : باشه باشه اومدم.

قیافه ی متفکر مریم مهتاب را هم تعجب کرده بود. کم پیش آمده بود که خواهرش را اینگونه ببیند : 

ـ چیزی شده ؟ چرا کشتی هات غرق شده ؟

مریم : کشتی هام غرق نشده.

مهتاب : پس چیه ؟ حتما نمره ی کم آوردی.

مریم : نه خیر ، مگه همه ی زندگی من نمره است ؟ حوصله ی این معلم مزخرفمون رو ندارم.

مهتاب : بابا بی خیال ، این روزا هم می گذره و تموم می شه. یه معلم که ارزش ناراحت شدن رو نداره.

مریم : کاری نداری ؟

مهتاب : نه خداحافظ ، یادت نره چی گفتم.

وقتی مریم وارد کلاس شد، خوشبختانه هنوز نیما نیامده بود. پسرهای کلاس طبق معمول برای خود دوره گرفته بودند و شعر می خواندند. به قول فهیمه کلاسشان کلاس عشاق بود . هر کسی برای خودش جفتی داشت. به غیر از او و فهیمه. مریم از چنین دخترهایی متنفر بود، شاید هم دلش به حالشان می سوخت. با این وجود وقتی آن ها را می دید که کنار دوست پسرهایشان نشسته اند از ته دل احساس کمبود می کرد. احساسی که همیشه سعی در انکارش داشت ... 

شهاب که وارد کلاس شد مریم بی اختیار از جایش بلند شد و به او سلام گفت. شهاب هم با متانت و وقار همیشگی خودش جواب سلام او را داد . صدای نیشخند بعضی از دخترها را می شنید که فکر می کردند او هم مثل آن ها شهاب را دوست دارد. مطمئن بود که تقریبا تمام دخترهای کلاس از شهاب خوششان می آمد. شهاب آن روز با آن کت اسپرت مشکی و شلوار جین خاکستری اش که هارمونی زیبایی با رنگ چشم و موهایش داشت، فوق العاده شده بود. شهاب و مریم دو تازه وارد این کلاس بودند. تمام بچه های این کلاس چندین ترم را با هم پشت سر گذاشته بودند ولی مریم و شهاب ترم اولی بود که بودن در این کلاس را تجربه می کردند . دیدگاه های کاملا متفاوتی نسبت به این دو تازه وارد وجود داشت. شهاب را همه دوست داشتند اما مریم ... هیچ کس با او خوب نبود. هرچند مریم خوب می دانست که تلاش های بی حد و حصر پسر ها برای ضایع کردن او چیزی جز خودنمایی نبود. مریم خوب می دانست که این کارها نشان دهنده ی نفرت آن ها نیست . بدون شک این دو تازه وارد بهترین دانش آموزان کلاس هم بودند. مریم لهجه ی زیبایی داشت، لهجه ای که گاهی اوقات حتی نیما را هم به وجد آورده بود و شهاب هم با آن صدای زیبا و لحن خاصی که در کلامش داشت شنونده اش را سحر می کرد . بالاخره با کمی تاخیر نیما وارد کلاس شد. کمی آشفته به نظر می رسید. از بچه ها خواست که موضوع بحث کلاسی را مشخص کنند. هر کسی نظری می داد و در این میان فقط شهاب بود که بدون هیچ حرفی آرام به بقیه گوش می داد . موضوع را خود نیما انتخاب کرد:

(( تا کنون شده کسی را برنجانید بدون اینکه خودتان بفهمید ؟ ))

***

موضوعی که مریم را امیدوار کرد. مریم بهتر از هر کسی می دانست که شقایق روی نیما تاثیر گذاشته است. باورش نمی شد برای نیما مهم باشد که کسی را از خود برنجاند . اگر برایش مهم بود 3 ترم او را بدون هیچ دلیلی نمی انداخت . داوطلب اول برای صحبت کردن شهاب بود. نیما از شهاب خواست که نظرش را بگوید و شهاب شروع به صحبت کرد : 

ـ به نظر من این بدترین حالت رنجوندن یه نفره. به خاطر اینکه اگه می دونستی که کسی رو رنجوندی می تونستی با یه معذرت خواهی ساده حلش کنی . مشکل اینجاست که اکثر رنجوندن ها ریشه در سوء تفاهم ها داره ، بهترین راه اینه که اگه فکر کردی کسی ازت رنجیده پشت گوش نندازی و سریع در موردش باهاش حرف بزنی.

مریم بدون اینکه از نیما برای حرف زدن اجازه بخواهد در جواب حرف های شهاب گفت : 

ـ خودتون دارین می گین سوء تفاهم، اگه سوء تفاهم بوده باشه که شما نمی تونین حتی احتمال بدین که طرف از دستتون ناراحت شده ... و اون وقته که ناراحت می شه بدون اینکه حتی شما فهمیده باشین.

شهاب : من نمی تونم این رو قبول کنم، ناراحتی رو می شه خیلی راحت از چهره ی افراد فهمید.

مریم : اصلا این طور نیست. اگه این طوری بود که دیگه رنجش معنایی نداشت، خیلی وقت ها همین نفهمیدنه که باعث ناراحتی افراد می شه.

مریم و شهاب بدون توجه به حضور دانش آموزان دیگر بحث را ادامه می دادند و شاید تنها شنونده ی بحث آن ها نیما بود . حسین ، یکی از دانش آموزان کلاس ، که میانه ی خوبی هم با مریم نداشت گفت : 

ـ شما دو تا به بحثتون ادامه بدین و مطمئن باشین که ما گوش می دیم .

صدای بلند خنده ی بچه ها در کلاس پیچید و مریم و شهاب را که هر دو به طرف یکدیگر چرخیده بودند و بدون توجه به بقیه با هم حرف می زدند به خود آورد . شهاب رو به بچه ها کرد و گفت : 

ـ معذرت می خوام اصلا حواسمون نبود.

یکی از بچه ها از ته کلاس گفت : 

ـ معلوم نیست چقدر دلش رو برده که حواسش به بقیه نیست ... 

و مریم و شهاب هر دو از خجالت سرخ شدند . نیما هم با لبخند گفت : 

ـ شما خودتون می تونستید وارد بحث بشید، همون طوری که مریم وارد بحث من و شهاب شد...

و بعد با دست به مریم که سعی داشت از خود دفاع کند اشاره کرد و ادامه داد : 

ـ فکر کنم باید اعتراف کنم این اولین باریه که با مریم موافقم.

دهان همه از تعجب باز مانده بود و مریم در این میان از همه متعجب تر بود. یعنی باید باور می کرد که نیما بر خلاف همیشه با او مخالفت نکرده ؟

نیما که تعجب همه را می دید ادامه داد : 

ـ البته این موافقت من هم داستان داره.

شهاب : خوب ما منتظریم که داستان رو بشنویم.

نیما : اما من مطمئن نیستم که بتونم تعریف کنم.

حسین : ما مطمئنیم ، حتما باید داستان جالبی بوده باشه.

نیما : راستش مدت خیلی خیلی کوتاهیه که فهمیدم کسی رو از خودم رنجوندم بدون اینکه خودم فهمیده باشم. حالا هر چی سعی می کنم تا بفهمم اون کی می تونه باشه یادم نمی یاد. بدجوری فکرم رو مشغول کرده. می دونی شهاب به نظر من باید کوتاه بیای و با مریم هم عقیده بشی به خاطر اینکه من نتونستم ناراحتی طرفم رو بفهمم و مشکل اینجاست.

شهاب به مریم نگاه کرد و با لبخند دلنشینی گفت : 

ـ مثل اینکه این دفعه حق با شما بود ... 

مریم جز لبخند چیزی برای گفتن نداشت .

بعد از اتمام کلاس همه ی دختر ها به سمت مریم هجوم آوردند : 

ـ چه طوری با هم آشنا شدین ؟

ـ کوفتت بشه خیلی خوشگله.

ـ من موندم به چی این دختره دل خوش کرده؟

ـ می بینی تو رو خدا ، چی می شد ما هم یکم از این شانس ها داشتیم؟

ـ خوب تعریف کن ببینم چطوری دلش رو بردی ؟

مریم نمی توانست باور کند که بحث آن روز انقدر برای او دردسر درست کند . حتی باورش نمی شد که فقط به خاطر یک بحث کلاسی انقدر برایش حرف در بیاورند . برایش جالب بود که دخترانی که تا دیروز به چشم یک غریبه به او نگاه می کردند امروز انقدر خود را با او صمیمی می دیدند .

مریم : فکر کنم همتون اشتباه می کنین. بین من و آقای توفیقی هیچ چیزی وجود نداره.

یکی از بچه ها که قیافه ی زننده ای داشت ، گفت : 

ـ ببینم اگه راست می گی فامیلش رو از کجا می دونستی ؟

مریم خواست حرفی بزند که شهاب گفت : 

ـ ایشون دوست خواهر من هستند.

مریم سرش را بالا کرد و شهاب را که با چشمان با نفوذش به دسته ی دختر ها نگاه می کرد کنار خود دید . باورش نمی شد که شهاب از او دفاع کرده است. لحظه به لحظه از شهاب بیشتر خوشش می آمد . مریم به نشانه ی ادب از شهاب تشکری کرد و کلاس را ترک گفت . 

هوا کم کم سرد شده بود. مریم انتظار مهتاب را می کشید . شهاب از موسسه بیرون آمد و با دیدن او خداحافظی مختصری کرد و رفت . مریم دور شدن او را تماشا می کرد. شهاب از هر نظر عالی بود . قدی بلند و اندامی ورزیده ، که در کت مشکی و شلوار جین خاکستری اش به خوبی نمایان بود . اما قشنگ ترین جزء صورت شهاب چشم هایش بود ، چشم هایی که گیرایی بالایی داشت و می توانست دل هر بیننده ای را به لرزه در بیاورد. شاید اجزای دیگر صورتش آن چنان زیبا نبود اما وجود چشم های خاکستری و ابروان مشکی زیبایش همه چیز را تحت تاثیر قرار می داد . شهاب سوار بر 206 مشکی خود از آنجا دور شد .

صدای آهنگ معین فضای ماشین را پر کرده بود ، اما شهاب غرق در افکار خودش بود. مریم با تمام دخترهایی که تا به حال دیده بود تفاوت داشت . شهاب خوب می دانست که پیدا کردن دختری مانند مریم خیلی سخت است. دوست داشت بیشتر در مورد او بداند . دختری مرموز که شهاب درصدد کشفش بود .

شهنام : شقایق بیا...

شقایق : چیه ؟ به خدا خیلی کار دارم. به قول خودتون باید تست بزنم.

شهنام : نمی خواد ادای منو در بیاری بیا می خوام یه چیزی نشونت بدم.

شهاب : نکنه عکس دوست دختر جدیدته ؟

شهنام : باز می خوای شروع کنی آقای اخلاق ؟

شقایق : آخ جون ، کو؟ می خوام ببینم ... راستی آزیتا رو پیچوندی ؟

شهاب : اینکه دیگه پرسیدن نداره ... آقا کارش شده پیچوندن دختر های بدبخت.

شهنام : ببین شهاب ، هیچ کدوم از اون دخترهایی که من باهاشون بودم بدبخت نبودن. شک ندارم که هیچ کدومشون از اینکه من دیگه نمی خوام باهاشون باشم ککشون هم نمی گزه.

شقایق : بابا بی خیال این حرفا ... می خوام ببینمش.

شهنام : ایناهاش ، اسمش میناست.

شقایق : از قیافه اش معلومه از اون هفت خط هاست.

شهاب : شقایق تو خجالت بکش ، تو چرا شدی مثل این شهنام خان؟

شقایق : خوب چه اشکالی داره ؟ شهنام داره با دخترهای مختلف آشنا می شه.

شهاب : هیچ اشکالی نداره، فقط با دخترهای بیچاره ی مردم بازی می کنه.

شهنام : ببین مستر من دیگه نمی خوام این بحث رو ادامه بدم اما می خوام این رو بدونی که تمام دخترهایی که باهاشون بودم هیچ وابستگی ای به رابطه مون نداشتن. هیچ وقت با کسی نبودم که 2 ماه بعد از جدایی مون با کس دیگه ای نبینمش. حالا هم اگه قانع شدی برو بذار من و شقایق کارمون رو بکنیم.

شهاب : نه قانع نشدم ، می خوام بدونم بودن با کسی که هیچ وابستگی ای بهت نداره و هیچ فرقی با پسرهای دیگه براش نداری ، چه لذتی داره ؟

شقایق : اَه داداش تو هم چه فکر هایی می کنی ها ؟ خوب چند صباحی با هم خوشن و بعدش هم تموم می شه.

شهاب : من موندم مریم خانوم واسه چی با تو دوست شده؟

شقایق که با شنیدن اسم مریم جا خورده بود گفت : 

ـ جانم ؟!

شهنام : این مریم خانم کیه دیگه ؟ ببینم نکنه ...

شهاب : نه خیر، همه که مثل شما نیستن. ایشون فقط هم کلاسی منه ، همین...

شهاب بعد از گفتن این حرف ، به اتاق خودش رفت. شقایق که هنوز هم منظور شهاب را نفهمیده بود ، تصمیم گرفت به اتاق شهاب برود و منظورش را بپرسد . بعد از اینکه چند در زد وارد شد .

شهاب : چیه ؟ چرا این طوری نگام می کنی ؟

شقایق : می خوام بدونم منظورت از حرفی که زدی چی بوده؟

شهاب : منظور خاصی نداشتم.

شقایق : امکان نداره شهاب حرفی رو بدون منظور بگه ، درست می گم ؟

شهاب : خوب فقط برام جالب بود که تو و مریم با این همه تفاوت چند ساله که با هم دوستین.

شقایق : جوابت رو می دم به شرط اینکه بهم بگی چی شد که یه دفعه این سوال رو ازم پرسیدی. شاید تنها دلیل اینکه من و مریم تونستیم اینقدر با هم دوست بمونیم این بوده که هر دو تامون همدیگه رو قبول داشتیم و می دونستیم که باید همدیگه رو همون طوری که هستیم و با همون عقاید قبول داشته باشیم. نه من هیچ وقت مریم رو مسخره کردم و نه اون منو ... دلیل دیگه اش هم می تونه وجود سحر باشه. اعتقادات سحر یه چیزیه بین من و مریم و این دوستی ما سه تا رو محکم کرده .

شهاب : پس دوستی هاتون باید خیلی قشنگ باشه.

شقایق : قشنگ تر از اونی که بتونی فکرش رو بکنی. خوب حالا نوبت توه که بهم بگی چی شده.

شهاب : اتفاق خاصی نیافتاده. فقط اینکه می بینم تو انقدر راحت با شهنام در مورد دوست دخترهاش حرف می زنی و اون به خاطر یک لبخند از جنس مخالف قرمز می شه برام یکم عجیبه.

شقایق : مریم هیچ وقت خجالتی نبوده و ارتباطش با پسرها یا به قول تو جنس مخالف هم خیلی نرمال بوده. مطمئنا این یکی آدم خاصی بوده.

شهاب : این طور فکر می کنی ؟

شقایق : بالاخره بعد از سه سال مریم رو خوب می شناسم. حالا اسم پسره چی بود ؟ بد نیست یکم اذیتش کنم.

شهاب : نه دیگه ، من نمی تونم اسمش رو بگم.

شقایق : نامرد من خواهرتم. به جای اینکه طرف من رو بگیری طرف اون مریم رو می گیری ؟

شهاب : بالاخره اونم همکلاسیمه دیگه.

شقایق : باشه من قانع شدم. نمی خوام بگی.

شهاب : حالا برو بیرون بذار من نقشه هام رو بکشم.

شقایق : شب به خیر...

شهاب : امسال درست رو خوب بخونی ها.

شقایق : غیر از این نصیحت دیگه ای هم بلدی ؟

شهاب حالت متفکرانه ای به خود گرفت و گفت : 

ـ نه خیر خواهر کوچولو...

***

مريم با عصبانيت كتاب را بست و به ديوار مقابلش خيره شد. چيزي افكارش را برهم ريخته بود. نمي توانست درس بخواند. حوصله ي درس خواندن نداشت. آن روز خيلي براي او خوب بود . موافقت نيما با او و بعد از آن به دست آوردن حمايت شهاب . به حرف هاي شقايق در مورد شهاب فكر مي كرد. هميشه از پسرها و دخترهايي كه مخالف عقايد خانواده ي خود بودند متنفر بود اما در مورد شهاب فرق مي كرد. مريم اخلاق شهاب را قابل ستايش مي دانست. كمتر پسري با وضعيت شهاب انقدر خوب بود ، مطمئنا كارها و رفتار هاي شهاب دليلي داشت . چه چيزي باعث شده بود انقدر با خانواده اش فرق داشت باشد؟ خيلي دوست داشت از شقايق بپرسد اما حوصله ي طعنه هاي او را نداشت. با اينكه مي دانست شقايق هيچ منظوري ندارد اما خوشش نمي آمد .

مهتاب : باز كه داري مگس مي پروني.

مريم : الان وقت استراحتمه.

مهتاب : باشه ، فعلا بيا تو اين وقت استراحتت شام بخور.

مريم چراغ را خاموش كرد و به همراه مهتاب راه افتاد .

صبح كه مريم به مدرسه رفت با ديدن سحر از جا پريد. همديگر را در آغوش گرفتند و با هم حرف زندند .

مريم : هيچ معلومه كجايي ؟ بابا سحرِ خونمون افتاده بود.

سحر : خوب مسافرت بودم ديگه ، مجبوريم به خاطر كار بابام بريم اصفهان. دعا كن اصفهان قبول بشم.

مريم : قبول مي شي. تو پتانسيلت بيشتر از ايناست.

سحر : شقايق كجاست ؟

مريم : مي بيني كه هنوز نيومده. واي نمي دوني چقدر خوشحال شدم اومدي.

سحر: بگو ببينم من نبودم چي كار كردين ؟

مريم : كار خاصي كه نكرديم ، فقط خيلي بهمون خوش گذشت.

شقايق : به به مي بينم كه گل مجلستون كم بود كه وارد شد.

سحر : آخه من چند دفعه بايد بهت يادآوري كنم كه گل نيست خله ؟

شقايق پس گردني به سحر زد و گفت : 

ـ باز تو پررو شدي شامپانزه ؟

سحر : باز تو به من گفتي شامپانزه دراكولا ؟

مريم : با اين تفاسير بايد اسم منم بذارين گودزيلا.

سحر و شقايق هر دو گفتند : 

ـ عاليه...

مريم : لااقل از این موی سفید من خجالت بکشین.

آقای سلیمانی که تازه وارد کلاس شده بود گفت : 

ـ خانم ها ببخشید که صحبتتون رو قطع می کنم، اما اگه می شه یکم بلند تر حرف بزنین که همه ی کلاس گوش بدن.

سحر : باور کنین همین قصد رو هم داشتیم اما خوب دیدیم اینجا کلاسه.

صدای خنده ی دانش آموزان در فضای ساکت کلاس پیچید . حتی آقای سلیمانی هم خندید . به صدا در آمدن زنگ همیشه برای مریم و سحر و شقایق خوشایند بود. هر سه خوشحال از اینکه کلاس ادبیات را پشت سر گذاشته اند ، به سمت در کلاس راه افتادند .

مریم : چی می شد الان یکی میومد دنبالمون ؟

سحر : چی می شد من یه داداش بزرگتر داشتم ؟

شقایق پوزخندی زد و گفت : 

ـ از من بپرس ، هیچی نمی شد.

مریم : سحر اون پسره کیه زل زده به تو ؟

سحر : اَه ، باز این لولو سر خرمن پیدا شد.

شقایق با حالتی خاص گفت: 

ـ قیافه اش که به لولو سر خرمن نمی خوره.

مریم : صبرکن ببینم نکنه این همون فرهاد خان معروفه ؟

سحر : بله متاسفانه خودشه.

مریم : نمی دونی چقدر دوست داشتم ببینمش.

شقایق : نمی خوای جوابش رو بدی خودشو خفه کرد.

سحر : مثل اینکه خیلی طرفدار داره.

شقایق دست سحر را گرفت و زیر لبی با او گفت : 

ـ به خدا حوصله ی اینکه تا خونه پیاده برم رو ندارم ، ببین می تونی خرش کنی برسونتمون.

سحر : اوی یارو با پسرعموی من درست حرف بزن.

مریم با حالت دو خودش را به آن دو رساند و گفت : 

ـ چی چی پچ پچ می کنین با هم ؟

فرهاد با قیافه ی خجالت زده ای کنار ماشین ایستاده بود : 

ـ سلام

سحر : سلام ، اینجا چی کار می کنی ؟

فرهاد با حالتی محجوب به شقایق و مریم هم سلام کرد و آن ها نیز جواب او را دادند .

فرهاد : عمو گفتند بیام دنبالت.

سحر : باریکلا بابا ، خوب بچه ها حالا که فرهاد زحمت کشیده و اومده حیفه من ِ تنها رو برسونه ، سوار شید بریم

مریم : نه ممنون مزاحم نمی شیم.

فرهاد : چه مزاحمتی؟ بفرمایین.

شقایق در یک حرکت سریع بر روی صندلی عقب نشست و در را قفل کرد. سحر برایش خط و نشانی کشید و سوار شد .

فرهاد : ببخشید من یه لحظه اینجا کار دارم ، سریع بر می گردم.

سحر : فقط لطفا سریع . امروز یه عالمه کار دارم.

فرهاد لبخند شیرینی زد و گفت : 

ـ حتما

به محض پیاده شدن فرهاد متلک های شقایق شروع شد : 

ـ شما دو تا خجالت نمی کشین جلوی دو تا دختر مجرد لاو می ترکونین ؟

سحر : برو گمشو بی شعور ، می خوام سر به تنش نباشه.

مریم : بله کاملا مشخصه !!

سحر اخمی کرد و گفت : 

ـ مریم از تو دیگه انتظار نداشتم.

شقایق : حالا جدی خودمونیم سحر ، خیلی خاطرت رو می خواد.

سحر : برو گمشو ، بین من و فرهاد یه دنیا فرقه. بعدم می دونین که من می خوام درس بخونم.

شقایق : تا حالا شده چیزی در مورد دوست داشتنش بهت گفته ؟

سحر : مثل اینکه یادت رفته من تمامی سوژه ها رو با آب و تاب براتون تعریف می کنم.

شقایق : معلومه که یادم نرفته. به خاطر همین می گم خیلی خاطرت رو می خواد.

مریم : به نظرت اگه پیشنهاد بده مامان و بابات راضی می شن ؟

سحر : مامان و بابای من فرهاد رو عین سعید دوست دارن. آخه تا همین چند سال پیش تو خونه ی ما بود.

شقایق : بیچاره چقدر واسش سخت بوده اگه واقعا دوستت داشته.

مریم : چه حسی داره وقتی بدونی یکی دوستت داره ؟

سحر : خدا قسمتتون نکنه.

شقایق : زبونت رو گاز بگیر بچه.

سحر : منظورم اینه که من واقعا احساس خوبی ندارم وقتی یکی دوستم داره و من دوستش ندارم.

مریم : بیچاره فرهاد...

شقایق : حالا نمی خواد واسش دل بسوزونین، اومد.

بعد از اینکه فرهاد مریم و شقایق را رساند ، سحر و فرهاد تنها شدند. سحر اصلا احساس خوبی نداشت از اینکه کنار فرهاد نشسته بود. فرهاد دوستش داشت ؟ یا تمام این ها خیالات دخترانه ای بیش نبود ؟ اما سحر به احساس خود ایمان داشت . دوست داشت فرهاد هر چه زودتر ابراز علاقه کند و او قانعش کند که آن ها برای هم ساخته نشده اند. اما فرهاد حتی کلمه ای هم بر لب نمی آورد و این سحر را می آزرد .

شقایق بعد از مدت ها کامپیوتر را روشن کرده بود ؛ با دیدن پیغام های زیادی که از طرف نیما داشت تعجب کرد .

ـ چی شد ؟ چرا دیگه نیومدی ؟

ـ مگه قرار نبود بشناسمت ؟

ـ من خیلی کنجکاوم بدونم کی هستی ...

....

ـ چه عجب ما شما رو دیدیم غزل خانوم.

شقایق : سلام

نیما : قرار نبود من رو بذاری تو خماری و بری یه سال دیگه بیای.

شقایق : من تقریبا کاری رو کردم که خودت می کنی.

نیما : نه بابا ، من اینقدر هم آدم بدی نیستم.

شقایق : آدم بدی نیستی اما ...

نیما : اما چی ؟

شقایق : اما خیلی خوشت می یاد خودت رو بد نشون بدی.

مادر شقایق : شقایق رسیدی خونه ؟

شقایق : نه مامان هنوز مدرسه ام.

مادر شقایق : اصلا بامزه نبود.

شقایق : قرار نبود با مزه باشه ، شهاب کجاست ؟

مادر شقایق : امروز تا ساعت 5 کلاس داره.

شقایق : شهنام چی ؟

مادر شقایق : اونم گفت دیر می یاد خونه.

شقایق آخ جان آرامی گفت و ادامه داد : 

ـ می تونی خیلی مهربون تر از اینی که هستی باشی.

نیما : خیلی وقت ها سخته که احساس واقعیت رو نشون بدی.

شقایق : نه نیست ، خوب بودن کار سختی نیست.

نیما : می دونی چی عجیبه ؟ اینکه ذهن من رو انقدر درگیر خودت کردی. اینکه از حرف زدن باهات احساس ناراحتی نمی کنم.

شقایق : واسه منم خیلی عجیبه.

نیما : بهتر نیست تو دوست اینترنتی من باشی ؟ این طوری شاید یه وقتی بفهمم کی هستی.

شقایق : من وقتی واسه دوستی اینترنتی ندارم.

نیما : پس چرا شروع کردی ؟

شقایق : چون دوست داشتم بفهمی که با همه خوب تا نمی کنی.

نیما : فکر می کنم واقعا این رو بهم فهموندی.

شقایق : پس موفق شدم... خدانگهدار...

نیما : کجا ؟ صبر کن... چرا این طوری می کنی ؟ آخه این چه کاریه ؟ تو چرا مثل دختر های معمولی نیستی ؟ اَه غزل اذیت نکن.

اما شقایق تصمیم به ادامه نداشت. از سر کار گذاشتن دیگران لذت می برد اما سال سوم دیگر وقتی برای این کار ها نبود .

مریم باورش نمی شد دیدن یک پسر بعد از یک هفته چنان او را به وجد بیاورد. هیچ وقت همچین فکری نمی کرد. حس او نسبت به شهاب حس خاصی نبود اما با حس او نسبت به بقیه متفاوت بود. دیگر می توانست بگوید که از همه پسرها متنفر نیست. بعد از اتفاق آن روز تمام بچه های کلاس خیلی به رفتار شهاب و مریم با هم دقت می کردند به همین دلیل دیگر مریم مثل گذشته نمی توانست با شهاب راحت باشد .

نیما : بچه ها دقت کردین امروز چه اتفاق عجیبی افتاد ؟

بچه ها همه با هم گفتند : 

ـ چی ؟

نیما : مریم برای حل تمرین ها داوطلب نشد.

پریسا : خوب معلومه ، منم اگه بار چهارم بود یه ترم رو می خوندم خسته می شدم، مگه نه بچه ها ؟

شاگردان دیگر نیز با تصدیق حرف پریسا خندیدند . تنها شهاب و مریم بودند که نخندیدند .

حسین : مثل اینکه اینکه طرفدار هم داره مگه نه ؟

نگاه نافذ و گیرای شهاب دیگر اجازه حرف زدن را به حسین نداد . حسی ناشناخته تمام وجود مریم را فراگرفته بود. حسی که تمام کارهایش را تحت تاثیر قرار داده بود. حسی که پوچی را از وجودش زدوده بود . حسی که مریم در عین ناباوری دوستش داشت . 

***

شقایق : مریم نکنه عاشق شدی ؟

صدای شقایق مریم را که در افکار خود غرق بود به خود آورد .

مریم : عاشق ؟! کی من ؟

سحر : مگه غیر از تو کس دیگه ای هست که انقدر فرق کرده باشه ؟

شقایق : باورت نمی شه سحر وقتی تو نبودی ، می گفت تو زندگیش رسیده به پوچی و از این حرف ها اما مثل اینکه الان یکی رو پیدا کرده که از این پوچی درش بیاره.

سحر : به به ، ببینم مریم حالا بگو ببینم طرف آدم حسابی هست یا نه ؟ سرش به تنش می ارزه ؟

شقایق : اگه سرش به تنش می ارزید که مریم عاشقش نمی شد.

سحر : مریم جدا از شوخی مطمئنی اتفاقی نیافتاده ؟

مریم : شما اصلا تصمیم دارین که بذارین منم حرف بزنم ؟

سحر : بفرما...

مریم : این دفعه رو بدجوری زدین جاده خاکی. من رو چه به عاشقی ؟ من از عهده ی همین درس ها بر بیام کلی کار کردم.

شقایق : اما از من گفتن بود تو همون مریم چند هفته پیش نیستی.

مریم : برو بابا...

هیچ کس بهتر از خود مریم نمی دانست که شقایق درست فهمیده است اما چه می توانست بکند ؟ شنیدن نام شهاب مریم را از افکارش بیرون آورد .

مریم : چیزی گفتی شقایق ؟

شقایق با تعجب به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ بیا ، بعدم می گی من چیزیم نیست.

سحر : داشت می گفت شهاب یه چیزایی می گفته.

مریم متعجب به شقایق نگاه کرد و گفت : 

ـ چی ؟؟؟

شقایق : شنیدم تو کلاس زبان با پسر مردم لبخند رد و بدل می کنی.

مریم بی خبر از اینکه شقایق چیزی از ماجرای آن روز نمی داند مبهوت به شقایق نگاه کرد و گفت : 

ـ خود شهاب گفت ؟!!

سحر : به منم می گین قضیه چیه یا نه ؟

شقایق : بله دیگه ، هرچی نباشه من خواهرشم.

مریم اصلا نمی توانست باور کند. می خواست بیشتر از شقایق سوال کند و یا توضیح بدهد اما ... سکوت را بیشتر پسندید و بدون هیچ حرفی وارد کلاس شد و به سمت صندلی خود رفت .

سحر : یعنی این چش شده ؟

شقایق : به خدا منم نمی دونم. خواستم یکم سر به سرش بذارم اما مثل اینکه زدم تو خال.

سحر : درست می گی چی شده یا نه ؟

شقایق : نه ، به خاطر اینکه خودم هم نمی دونم.

سحر : من و گذاشتی سر کار ؟

شقایق : به خدا نمی دونم. خواستم بهش یه دستی زده باشم که انگار بدجوری گرفت...

با سر به مریم که غرق در افکار خود بود اشاره کرد.

ـ ... چند هفته پیش با شهاب دعوام شد اونم برگشت گفت « من موندم تو و مریم چه جوری با هم دوست شدین؟ » وقتی پرسیدم چرا این سوال رو می پرسه، گفت « اون به خاطر یه لبخندی که یه پسر بهش می زنه قرمز می شه و تو انقدر ریلکسی»... تو بگو سحر، آخه مریم آدمیه که به خاطر لبخند یه پسر تغییر رنگ بده ؟

سحر : والا چی بگم ، حالا پسره کی بوده ؟

شقایق : هر چی بهش اصرار کردم نگفت. وقتی هم بهش گفتم که مریم همچین آدمی نیست مطمئنا پسره یه آدم خاصی بوده خندید و گفت « اینطور فکر می کنی.»

ناگهان سحر و شقایق جیغ کشیدند . هر دو فهمیده بودند که آن شخص خاص شهاب بوده است اما هیچ کدام نمی توانستند باور کنند که مریم در مدت دو ماه این چنین شیفته ی شهاب شده باشد .

شقایق : یعنی تو واقعا این طوری فکر می کنی ؟

سحر سرش را به علامت مثبت تکان داد .

شقایق : اگه واقعا این طوری باشه دلم واسش می سوزه.

سحر : چرا ؟

شقایق : آخه گیر یکی افتاده عین خودش ، یه دنده و نفهم و سرتق.

سحر : شقایق به خدا از مریم بعیده. اصلا نمی تونم باور کنم ، آخه مریم ...

شقایق : مریم که شاخ و دم نداره. بالاخره هر کسی یه روز عاشق می شه.

سحر : یادت رفته چطوری منو نصیحت می کرد که به فرهاد دل نبندم ؟ یادت نیست هیچ کدوم از پسرا رو قبول نداشت ؟ ازم نخواسته باش که اینقدر راحت قبول کنم که مریم با دو روز عاشق یه پسر شده.

شقایق : اوی یارو این پسره داداش منه ها ... درست حرف بزن.

سحر : لوس نشو شقایق دارم در مورد مریم حرف می زنم ، بحث ، بحثِ اون پسر نیست.

شقایق : حالا به نظرت چی می شه ؟

سحر : نمی دونم...

شقایق : می دونی خوبیش چیه ؟

سحر : چی ؟

شقایق : اینکه طرف مقابلش شهابه؛ یعنی مطمئنم اگه بفهمه که مطمئنم می فهمه، هیچ کاری قرار نیست بکنه.

سحر : این کجاش خوبه ؟

شقایق : به نظرت اینکه پسره کسی نیست که بخواد سر کارش بذاره خوب نیست ؟ اینکه پسره قرار نیست واسش فرقی بکنه که کسی دوسش داره یا نه مهم نیست ؟

سحر : چرا مهمه ، اما امیدوارم این بی تفاوتی مریم رو بدتر نکنه.

مریم : چقدر حرف می زنین ؟

سحر : چی شد از این خلسه اومدی بیرون.

مریم : خلسه ؟!حالت خوبه ؟

شقایق : ولش کن بابا یه چیزی گفت.

مریم حس و حال خوبی برای رفتن به کلاس زبان داشت. دیگر با نیما مشکلی نداشت و شهاب هم بود ... با خود فکر می کرد که این حس او نسبت به شهاب چه می تواند باشد ؟ جوابی برایش پیدا نکرد. به نظر خودش او فقط از شهاب خوشش می آمد، زیرا با پسرهای دیگری که دیده بود خیلی فرق داشت و این فرق برای مریم علامت سوالی بزرگ بود. مریم بیشتر در مورد شهاب کنجکاو بود تا از او خوشش بیاید، با این وجود دوست نداشت که هیچ کدام از دوستانش به خصوص شقایق از این حس او خبردار شوند .

با بی خیالی وارد کلاس شد و سر جایش نشست . از جو کلاس اصلا خوشش نمی آمد. به نظرش اصلا صمیمانه نبود .

شهاب : سلام مریم خانم.

مریم : سلام، حالتون خوبه؟

شهاب : ممنون ، اینو شقایق داد بدم بهتون

مریم تعجب کرد اما پاکت را از دست شهاب گرفت و تشکر کرد . سریع و با کنجکاوی پاکت را باز کرد .

(( تو رو خدا حالت صورتت عوض نشه . می خواستم شهاب رو بذارم سر کار . می گفت امروز دیگه چیزی نداری بدی به کبوتر نامه بر ببره. منم گفتم یه خورده بذارمش سر کار بخندیم. حالا هم یه جوابی چیزی بنویس بده به شهاب ))

***

مریم خنده ای کرد و چیزی نوشت و نامه را در پاکت گذاشت. می خواست نامه را به شهاب بدهد که نیما وارد کلاس شد . مریم با خود گفت: « پس یادم باشه بعد از کلاس بهش بدم. »

مریم مثل همیشه انتظار مهتاب را می کشید که شهاب بیرون آمد و با گام هایی بلند به سمت ایستگاه مترو رفت. مریم با تعجب او را نگاه می کرد که یادش آمد قرار بود پاکت را به او بدهد . 

مریم در حالی که می دوید تا به او برسد گفت : 

ـ آقا شهاب یه لحظه صبر کنین. 

شهاب به سمت مریم برگشت و ایستاد تا مریم به او برسد .

شهاب : کاری داشتین ؟

مریم در حالی که نفس نفس می زد گفت : 

ـ ببخشید اما یادم نبود ، این رو بدین به شقایق. 

شهاب : همین رو ؟

مریم خنده ای کرد و گفت : 

ـ بله همین رو ...

شهاب شانه هایش را بالا انداخت و گفت : 

ـ چی بگم والا ؟

مریم : ببخشید فوضولی می کنم اما ماشینتون رو نیاوردین ؟

شهاب : راستشو بخواین حرف های اون روزتون خیلی روم تاثیر گذاشت ، تصمیم گرفتم رو پای خودم وایسم.

مریم : به خدا من منظور خاصی نداشتم ...

شهاب : حرف هاتون واقعا بجا بود. من قبولش کردم وگرنه من آدمی نیستم که به همین راحتی حرف کسی رو قبول کنم. خیالتون راحت...

چشم هایش را روی هم گذاشت کاری که برای مریم بسیار جالب بود.

مریم : بازم اگه باعث شدم ...

شهاب : خواهش می کنم دیگه نگید ، من که گفتم ...

صدای مهتاب که از پشت سر شهاب می آمد، حرف شهاب را قطع کرد .

مهتاب : ای خدا بگم چی کارت کنه مریم ، نیم ساعته دارم بوق می زنم. خدا اون دو تا گوش رو واسه چی به تو داده ؟

شهاب در حالی که تعجب کرده بود و نمی توانست خنده ی خودش را کنترل کند به سمت مهتاب برگشت . 

شهاب : سلام خانم شایق ، شرمنده تقصیر من بود وگرنه مریم خانم منتظر شما وایساده بودن.

مهتاب که انگار جا خورده بود خودش را جمع و جور کرد و گفت : 

ـ ِاِ ! آقای توفیقی شمایین ؟

شهاب خنده ای کرد و گفت : 

ـ با اجازه تون. 

مریم که از مکالمه ی مهتاب و شهاب تعجب کرده بود، منتظر ادامه ی بحث ماند . 

مهتاب : به نظر نمی یاد شما خیلی تعجب کرده باشین که منو اینجا دیدید.

شهاب : والا من از همون اول که مریم خانم رو دیدم فهمیدم یه نسبتی با شما دارن ، ماشاالله کپی برابر اصله. 

مهتاب : فکر نمی کنم اونقدر ها هم به هم شباهت داشته باشیم .

شهاب : منظور من بیشتر طرز رفتارتون بود که هیچ فرقی نداره.

مریم با تعجب به شهاب و مهتاب نگاهی کرد و گفت : 

ـ شما همدیگه رو می شناسید ؟

شهاب : یه جورایی ... خوب دیگه ببخشید خانم ها ، از حضورتون مرخص می شم .

مریم : خوب چرا با ما نمی یاین؟ می تونیم تو راه برسونیمتون .

شهاب : نه ممنون مزاحمتون نمی شم.

مهتاب : مریم راست می گه ، بفرمایین بریم.

بالاخره شهاب قبول کرد تا با آن ها برود . بعد از اینکه شهاب پیاده شد، مهتاب پرسید : 

ـ همکلاسیته ؟

مریم : آخه اینم شد سوال ؟ 

مهتاب : تو خجالت نمی کشی که نیم ساعت با یه همکلاسی حرف می زنی ؟

مریم : باز داری چرت می گی ها. بابا 10 دقیقه هم نشد .

مهتاب : خوب حالا ، چی می گفتین که اصلا نمی فهمیدی من چی می گم ؟

مریم : ببین از اون لبخندهای خبیثانه نزن. داشتم نامه شقایق رو می دادم بهش

مهتاب : ببینم این یارو چه نسبتی با شقایق داره ؟

مریم : خوب داداششه دیگه. 

مهتاب بهت زده گفت : 

ـ داداششه ؟!! پس چرا اصلا شبیه هم نیستن ؟

مریم : وا اینم شد سوال ؟ خوب به خاطر اینکه همه ی خواهر برادر ها شبیه هم نیستن.

مهتاب : باورت نمی شه چقدر تعجب کردم که این داداش شقایقه.

مریم : خوب حالا تو بگو از کجا می شناسیش؟ 

مهتاب : اگه یه ذره فکر کنی می بینی که هر دومون تو یه دانشگاه درس می خونیم.

مریم : خوب که چی ؟ تو هر کی تو دانشگاهتونه می شناسی ؟

مهتاب : خوب کلاس عمومی هامون با همه. چند بار هم بد باهاش دعوا کردم.

مریم : آفرین ، یادت باشه حتما واسم تعریف کنی.

مهتاب : حالا فعلا بپر پایین که من کار دارم.

مریم : باشه ، خداحافظ.

***

سحر : باز کجایی مریم ؟

مریم : ای بابا ... باید جای خاصی باشم ؟

سحر : خیلی وقته می خوام باهات حرف بزنم، اما تا حالا موقعیتش پیش نیومده بود.

مریم : گوش می دم.

سحر : شهاب رو دوست داری ؟

سرفه های پیاپی مریم نشان از تعجب او داشت .

سحر : چیه چرا سرفه می کنی ؟

مریم : از سوالت جا خوردم.

سحر : من هنوز منتظر جوابم.

مریم : چی باعث شده همچین فکری بکنی ؟

سحر : قرار نشد سوال من رو با سوال جواب بدی.

مریم : آره ، من از شهاب خوشم می یاد، اما فقط خوشم می یاد اونم به خاطر اینکه با همه ی پسرهایی که تا حالا دیدم فرق داره ، به خاطر اینکه خیلی اخلاقش شبیه منه ، اما این دلیل نمی شه که دوسش داشته باشم. 

سحر : پس چرا هر وقت شقایق از شهاب حرف می زنه استقبال می کنی ؟

مریم : آخه خیلی دوست دارم در موردش بدونم. شهاب از اون پسرهای مرموزه که دوست دارم بدونم چی تو سرشون می گذره .

سحر : مطمئنی فقط همینه ؟

مریم : آره مطمئنم ، تو نمی خواد نگران من باشی مامان بزرگ.

سحر : باور کن نیاز داشتم که باهات حرف بزنم ، دو هفته ای هست که از فکرت نمی یام بیرون.

مریم : ممنونم که به فکر منی اما بهت قول می دم که حواسم به خودم باشه. 

****

هر چه بیشتر از آشنایی شهاب و مریم می گذشت، مریم بیشتر ترغیب می شد تا راز زندگی شهاب را کشف کند. چه چیزی باعث شده بود شهاب اینقدر با خانواده اش متفاوت باشد ؟ شهاب برای مریم تبدیل به معمایی بزرگ شده بود که حل کردن آن اصلا ساده نبود . بارها خواسته بود تا از شقایق چیزی بپرسد اما سکوت را بیشتر پسندیده بود . 

مادر مریم : عید قراره بریم مسافرت. از الان بهت گفته باشم که بعدا نگی من درس دارم.

مریم : مامان ، باز شما برنامه ی سفر چیدی ؟ آخه من که نمی تونم بیام .

مادر مریم : من اینا حالیم نمی شه. قراره با مونس اینا بریم مشهد.

مریم : حالا من هی می گم نمی تونم بیام ، شما قبول نکن.

مهتاب آرام به مریم گفت : 

ـ نمی خواد از الان واسه عید دعوا کنی. هنوز سه ماه دیگه مونده. 

مریم هم مثل همیشه حرف مهتاب را پذیرفت . مریم همیشه به مهتاب حسادت می کرد. خوبی های مهتاب بسیار بیشتر از خوبی های مریم بود. زیباتر بود، عاقل تر بود، مهربان تر بود . مریم به خوبی می دانست که همه مهتاب را بیشتر از او دوست دارند، حتی پدر و مادرشان . با این وجود مریم مهتاب را فوق العاده دوست داشت و همیشه سعی می کرد به حرفش گوش کند . 

***

سحر دستی به موهای بلند زیبایش کشید و گفت : 

ـ چقدر خوبه که فرهاد دیگه اینجا نیست.

سعید : خجالت بکش سحر ، اون بیچاره به تو چی کار داشت ؟

سحر : اگه تو هم مجبور بودی تو خونه ی خودت روسری سر کنی ، مثل من می شدی. 

سعید : چقدر هم که تو اون روسری رو سرت می کردی .

سحر : کی گفته من روسری نمی پوشیدم ؟ ببین سعید خان بار آخرت باشه طرف اون پسرعمو جونت رو می گیری ها...

سعید : من نمی فهمم تو چرا اینقدر باهاش مشکل داری؟

سحر : چون هنوز بچه ای .

سعید : تو اگه این دو سال رو از من بزرگتر نبودی چی کار می کردی ؟

سحر : مهم الانه که بزرگترم .

با عصبانیت به اتاقش رفت. خوب می دانست که جای خالی فرهاد را حس می کند، اما قدرت اعتراف نداشت . اعترافی که تا اعماقش قلبش را می سوزاند . این دلتنگی نشان از چه بود ؟ صدای زنگ موبایل او را به خود آورد .

سحر : سلام 

فرهاد : سلام، خوبی؟

سحر : مرسی ...

فرهاد : بابت اون سواله زنگ زدم ، می خواستم جوابش رو بهت بدم .

سحر : وای ممنون ، دیگه داشتم نا امید می شدم. 

فرهاد : خواهش می کنم. یه دختر عمو که بیشتر نداریم .

سحر : خوب می شه جواب رو بگی ؟

فرهاد : .....

سحر : بازم ممنون .

فرهاد : گفتم که قابلی نداشت ، به عمو و زن عمو و سعید سلام برسون ، خداحافظ.

سحر : خداحافظ.

یعنی فرهاد هم دوستش داشت ؟ به یاد صحبت های مادرش افتاد ، زمانی که مادرش از علاقه ی فرهاد به او برای مادربزرگش گفته بود. صحبت هایی که سحر به سختی شنیده بود. حتی سعید هم می دانست که فرهاد سحر را دوست دارد اما ابراز نکردن آن ، سحر را می آزرد . بارها در خیال های دخترانه ی خودش مرد رویاهایش را تصور کرده بود ، مردی ایده آل . مدتی بود در تصورات سحر فرهاد جای آن مرد ایده آل را گرفته بود . خیلی دوست داشت او را از ذهنش دور کند اما سخت بود. خیلی سخت تر از آن چیزی که فکرش را می کرد .... گاه خودش را احمق می خواند و از خدا کمک می خواست ... مثل اینکه فرهاد در دلش جا خوش کرده بود !!!

*** 

مریم : آقای توفیقی ، آقا شهاب ، آقا شهاب ...

شهاب آنقدر عجله داشت که صدای مریم را نشنید . 

فهیمه : چی شد نتونستی پیداش کنی ؟

مریم : نه دیگه رفت. حالا اشکال نداره ، فردا می دم به خواهرش بهش بده. 

فهیمه : من رفتم ، خداحافظ.

مریم به طرف خانه به راه افتاد. دوست داشت کمی پیاده روی کند. با خودش کلنجار می رفت که دفتر را باز نکند اما نتوانتست جلوی حس کنجکاوی اش را بگیرد . درون دفتر چیزی جز فرمول هایی که مریم از آن ها سر در نمی آورد نبود. به یاد حرف شقایق افتاد : 

ـ شهاب همیشه سرش تو نقشه هاشه ... 

پشت دفترچه شماره تلفن های زیادی نوشته شده بود. مریم به هر کدام نگاهی می انداخت که ناگهان توجهش جلب شد ... شماره ی مهتاب در دفترچه ی تلفن شهاب !!! مریم خواهرش را خوب می شناخت. آشنایی شهاب و مهتاب به حدی نبود که مهتاب شماره ی تلفنش را به او بدهد ... اما شاید آشنایی آن ها بیشتر از چیزی بود که او فکر می کرد. این فکر همانند خوره به جانش افتاده بود. نمی دانست چه کاری کند؟ حتما باید این راز را می فهمید . 

...

چند بار خواسته بود با مهتاب حرف بزند اما می دانست که این راه مناسبی نیست. حتی اگر چیزی وجود داشت مهتاب به او نمی گفت. از اینکه در این مدت هیچ کس را نداشت تا حرف هایش را به او بگوید ناراحت بود. احساس کمبود سراسر وجودش را فراگرفته بود. احساساتش تعادل نداشت. روزی شهاب را دوست داشت و روزی از تمام پسرها متنفر بود. روزی بی خیال بود و روزی به فکر مشکلاتش .

***

چند بار گوشی مهتاب را چک کرد اما شماره ی نا آشنایی ندید. از اینکه راز بین مهتاب و شهاب را بفهمد ناامید شده بود که ناگهان پیامی برای مهتاب آمد که معما را برای مریم پیچیده تر کرد . مردد بود که آن را بخواند یا نه اما باز هم مثل همیشه حس کنجکاوی بر او غلبه کرد . 

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

چه کسی بود که باید مهتاب را فراموش می کرد؟ مریم نگاهی به شماره انداخت. خودش بود ، شماره ی شهاب بود...

مریم چند بار با پشت دست چشم هایش را مالید اما چیزی که می دید واقعیت بود. نمی دانست حالا با این پیام چه کار کند؟ اگر آن را پاک می کرد نمی توانست به تحقیقاتش ادامه بدهد و اگر پاک نمی کرد مهتاب می فهمید که کسی پیام را خوانده. فکری که به ذهنش خطور کرد ، باعث شد که بدون پاک کردن پیام ، از اتاق مهتاب خارج شود . 

نمی توانست جلوی کنجکاوی اش را بگیرد. هر لحظه به این فکر می کرد که چه ارتباطی بین شهاب و مهتاب است؟ ارتباطی که شاید حسی پشت آن نهفته بود . 

مریم : شقایق یه سوال بپرسم ؟

شقایق : از کی تا حالا وقتی می خوای سوال بپرسی از من اجازه می گیری ؟

مریم : یه بار خواستیم مودب باشیم ، تو نذار ، خوب ... شهاب همیشه این طوری با شماها فرق داشت ؟

شقایق متعجب به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ چی ؟؟؟ واسه چی یه دفعه یاد شهاب افتادی ؟

مریم : آخه خیلی واسم عجیبه. حتما باید یه چیزایی بوده باشه. 

شقایق : مثلا چی ؟ 

مریم : راستش ما یه فامیل داریم ، عاشق یه دختره شده بود ، از اون موقع تمام اعتقادات و باورهاش شده بود مثل اون.

شقایق : بگی ماست سیاهه باور می کنم اما اینکه شهاب عاشق بشه...

سری تکان داد و به مریم نگاه کرد.

مریم : قرار بود جواب یه سوال رو بهم بدی ها. 

شقایق : باشه بابا ، شهاب از وقتی رفت دانشگاه این طوری شد. باورت نمی شه از این رو به اون رو شد. درسته که قبلش هم سرش تو درس بود اما هیچ وقت این طوری نبود. 

مریم : پس حدسم درسته .

شقایق : چه حدسی ؟ 

مریم : یه چیزی می گم می خوام ببینم جنبه اش رو داری یا نه ...

سحر : بفرمایین اینم سه تا بستنی.

شقایق : باز تو رفتی تو این هوا بستنی گرفتی ؟

مریم : ایول سحر ، باور کن خیلی می چسبه.

سحر : بیا مریم جونم ، هر کی هم نمی خواد نخوره .

شقایق : حالا نمی خواد واسه من قیافه بگیری ، بده بخورم دیگه ... خداییش می چسبه ها... خوب مریم می گفتی... 

مریم : حالا می گم بهت .

سحر : دست شما درد نکنه دیگه مریم خانوم ، حالا دیگه ما نامحرم شدیم ؟

شقایق : سحر که غریبه نیست بگو دیگه.

مریم : ببین سحر اگه هی وسط حرفم بپرسی چی ، خودم خفه ات می کنما...

سحر : باشه ، نمی گم.

مریم : ....0912 این شماره ی شهاب نیست ؟

شقایق : چرا خودشه چطور ؟

مریم : چند وقت پیش که مهتاب اومده بود دنبالم ، داشتم با شهاب حرف می زدم. شاید باورت نشه اما همدیگه رو می شناختن. از مهتاب که پرسیدم از کجا می شناسیش گفت کلاس عمومی هاشون باهمه ، چندبار هم با همدیگه دعوا کردن. 

سحر : خوب که چی ؟ 

مریم : تو نمی تونی دو دقیقه جلو زبونت رو بگیری نه ؟ 

سحر : باور کن سخته اما سعی خودمو می کنم.

شقایق : بقیه حرفت رو بزن .

مریم : یادته اومدم دفترچه ی شهاب رو دادم بهت تا بهش بدی ؟ 

شقایق : همون که گفتی جا گذاشته بود ؟

مریم : آره همون ، شماره ی مهتاب رو توش دیدم خیلی تعجب کرده بودم ، اما بازم به خودم گفتم عادیه. آخه می دونی آشنایی شهاب و مهتاب در حدی نبود که مهتاب شماره اش رو بهش بده. من خواهرم رو می شناسم. تا دیشب که این شک های من به یقین تبدیل شد. داشتم تو گوشی مهتاب فوضولی می کردم که از همون شماره ای که بهت گفتم یه sms واسش اومد . 

شقایق که با حیرت به حرف های مریم گوش می کرد پرسید : 

ـ حالا چی بود ؟ یادته ؟

مریم : من پذیرفتم شکست خویش را / پندهای عقل دور اندیش را / من پذیرفتم که عشق افسانه است / این دل درد آشنا دیوانه است / می روم شاید فراموشت کنم / با فراموشی هم آغوشت کنم...

سحر : یعنی می خوای بگی شهاب و مهتاب ؟؟؟؟

شقایق : اصلا نمی تونم هضمش کنم. یعنی علت همه این رفتارهای شهاب مهتابه ؟

مریم : منم واسه همین اون سوال رو ازت پرسیدم.

سحر : با اون چیزایی که تو از شهاب تعریف می کردی ، اصلا بعید نبود با رفتن تو یه محیط که دختر توش زیاده ، عاشق بشه. 

مریم : منم همین فکر رو می کنم. همین که یه دختر جلوش وایساده فکر کرده این دختر با همه ی دخترها فرق داره و از این حرف ها.

شقایق : منو بگو دلم واسه تو می سوخت که شهاب رو دوست داری.

***

مریم : چـــــــی ؟ واقعا که... شما دو تا می شینین پشت سر من حرف ها و کار های من رو تفسیر می کنین ؟ ببین شقایق خانوم برای اطلاعتون باید بگم من هیچ علاقه ای به برادر شما ندارم.

سحر : مریم صبر کن. 

مریم : تو یکی دیگه حرف نزن که حسابی از دستت شاکی ام.

سحر : آخه این چه حرفی بود زدی ؟ 

شقایق : اصلا حواسم نبود ، هنوز تو شوک حرف های مریمم.

سحر : آره واقعا عجیب بود. حالا فعلا بیا بریم از دل این دیوونه در بیاریم. 

شقایق : سلام چطوری ؟

شهاب : چی شده مهربون شدی ؟ 

شقایق : مهربون بودم .

شهاب : راستش رو بگو چی می خوای؟

شقایق : مگه حتما باید چیزی بخوام ؟

شهاب : نمی دونم والا... 

شهنام : تو نمی خوای به من سلام کنی؟

شهاب : فعلا که امروز با من خوبه...

شهنام : ببینم واسه اینکه خانوم باهامون خوب باشن باید تو صف بشینیم ؟

شقایق : من همیشه با داداش هام خوبم.

شهنام : شما درست می گی ، مامان کجاست ؟

شقایق : یادداشت گذاشته بود که می ره خونه خاله .

شهاب : خوب ناهار چی بخوریم ؟ 

شقایق : داداش گلم ....

شهنام : چیه چرا این طوری بهم نگاه می کنی ؟

شهاب : دوست داره داداش گلش صدات کنه ، عین من...

شهنام : اگه فکر کردین من می رم غذا می گیرم کور خوندین.

شقایق : داداشی عزیزم

شهنام : ببینین طبق ماده ی ...

شهاب : نمی خواد ماده لایحه واسه من سرهم کنی ، خودم می رم یه چیزی می گیرم.

شهنام : وایسا ، نمی خواد قهر کنی ، غذا تو ماشینه.

شقایق : تو از کجا می دونستی غذا نداریم ؟

شهنام : مامان خانوم ، بپر برو غذا رو بیار که روده بزرگه روده کوچیکه رو خورد.

شقایق : بفرمایید اینم غذا...

شهاب : چیه شقایق تو فکری ؟

شقایق : چیزی نیست.

شهنام : چرا یه چیزی هست.

شقایق : هیچی دیگه از مدرسه خسته شدم ، می خوام برم دانشگاه.

شهاب : سه سال دیگه هم می گی از دانشگاه خسته شدم.

شهنام : نه دیگه ، دانشگاه که خستگی نداره. 

شهاب : بله یادم نبود ، واسه شما عالیه.

شقایق : باید محیط جالبی داشته باشه نه ؟

شهاب : از مدرسه جالب تره اما خیلی هم جالب نیست.

شقایق : من که اگه پام برسه به دانشگاه اول حساب بچه پررو های کلاسمون رو می رسم.

شهنام : اَه اَه اَه ، نکنه تو هم قراره از این دخترای مزخرف بشی که یه پسر بهشون چپ نگاه می کنه گیر می دن.

شقایق : مگه چشه ؟

شهنام : انقدر از این دخترا بدم می یاد که نگو .

شهاب : می گی چی کار کنن وایسن یه پسر اذیتشون کنه ؟

شهنام : ببخشید دخترخانوم قصد جسارت به شما رو نداشتم.

شهاب : دخترخانوم خودتی شهنام خان ، باز شروع نکن ها.

شقایق : ول کنین ، چطوره از خاطره های دانشگاهتون بگین. شهنام تو تا حالا با هیچ دختری دعوا کردی ؟

شهنام : نه من همیشه با خانم ها روابط خوبی دارم.

شقایق لبخندی زد و رو به شهاب پرسید : 

ـ تو چی ؟

شهاب : من چند بار دعوام شده ، هر چند بار هم سوء تفاهم بوده.

شهنام : به به قضیه حساس شد. تعریف کن ببینم چی بوده داستان.

شهاب : هفته ی دومی که رفته بودیم دانشگاه با امیر وایساده بودیم و حرف می زدیم، یه دختره رد شد و امیر بهش تیکه انداخت. همین طور چند نفر اومدن دورمون وایسادن و شروع کردیم به مسخره کردن دخترها. بماند که من هیچی نگفتم، که یه دفعه یه دختره اومد جلو و با عصبانیت گفت : « به چی می خندین ؟ از اینکه به کفش و کیف یه دختر بخندین چی گیرتون می یاد ؟ شما غیر از اینکه یه خورده دختر ببینین هدف دیگه ای واسه دانشگاه اومدن دارین ؟ » زبونم بند اومده بود. تا حالا یه دختری که به این محکمی حرف بزنه ندیده بودم. برگشتم پشت سرم رو نگاه کردم ، دیدم هیچ کدومشون نیستن که دختره گفت : « چرا پشت سرت رو نگاه می کنی؟ دارم با خود شما حرف می زنم. بهتره تو رفتارتون تجدید نظر کنین آقا...»

شهنام : ببین این از همون دسته دختر پررو هاست که من می گم ، اما دمش گرم مثل اینکه حسابی سوسکتون کرده.

شهاب : یه دفعه دیگه باهاش تصادف کردم ، برگشت بهم گفت : « به جای اینکه نگات به دور و بر باشه جلو پات رو نگاه کن .»

شقایق : حالا ببینم این دختره همکلاسیته ؟

شهاب : نه بابا ، البته تو باید بشناسیش اما خوب نگم بهتره.

شقایق که لحظه لحظه به حرف های مریم بیشتر پی می برد، دیگر مطمئن شده بود که شهاب ، از مهتاب خوشش آمده. پس علت تغییر رفتار شهاب ، مهتاب بود . نمی دانست باید خوشحال باشد یا نه؟ باورش نمی شد شهابی که همیشه فکر می کرد جز کتاب چیز دیگری را نمی شناسد به خاطر یک دختر اینگونه عوض شده باشد . 

****

نیما : خوب بچه ها این ترم هم تموم شد ، خیلی ترم خوبی بود. از اینکه باهاتون بودم لذت بردم .

پریسا : ترم بعد هم شما معلممون هستین ؟

نیما : حالا ببینیم تا ترم بعد چی می شه ... بگین ببینم فاینال چطور بود ؟

حسین : مثل همیشه به زور شاید پاس بشیم.

مریم در دلش خندید. نمی دانست ترم بعد پنجمین ترمی است که یک ترم تکراری را می خواند یا نه . 

شهاب : تبریک می گم.

مریم : ممنون اما می تونم بپرسم واسه چی ؟

شهاب : مگه نمره های کلاسی رو ندیدین ؟

مریم : نه ، بازم افتادم ؟

شهاب : نه اختیار دارین چه افتادنی؟ بالاترین نمره ی کلاسی رو گرفتین. 

مریم با دهانی باز به شهاب نگاه می کرد که خنده ی شهاب او را به خود آورد .

مریم : فکر کنم خیلی خنده دار شده بودم نه ؟

شهاب : چی بگم ...

***

شقايق : يعني جدي پاس شدي ؟

سحر : آره ديگه 20 بار گفت.

مريم : فكر كنم خيلي موثر بودي.

شقايق : بله ديگه ، ما هميني هستيم كه مي بيني.

مريم : راستشو بگو چي بهش گفتي كه انقدر مهربون شده؟

شقايق : بابا من كه 2 بار بيشتر باهاش حرف نزدم. يادت نيست پشيمون شديم ؟ فكر كنم خودش به اين نتيجه رسيده كه تو حسابي تنبيه شدي.

مريم : نمي دونم ، شايد...

سحر : شقايق قضيه رو بهش گفتي ؟

مريم : چه قضيه اي رو ؟

شقايق : بذار واست تعريف كنم. ديروز با كلي به خرج دادن سياست موفق شدم ، از زير زبون شهاب حرف بكشم.

مريم : واي زود بگو كه من مي ميرم از فضولي.

شقايق : بيا گوش كن.

مريم : شقايق تو صداشو ضبط كردي ؟

مريم باورش نمي شد كه شقايق اينقدر در رفتار با پسرها مهارت دارد. اول تاثير گذاشتن روي نيما و بعد هم حرف كشيدن از زبان شهاب كه اصلا كار آساني نبود . بعد از اينكه مريم به تمام حرف هاي شهاب گوش كرد ، شقايق با شيطنت به او نگاه كرد و پرسيد : 

ـ خوب ، نظرت چيه ؟

سحر : دلم واسش مي سوزه ، بيچاره نمي دونه سوژه ي خواهرش شده بوده.

شقايق : ببين من كسي رو سوژه نكردم دارم به حل معما كمك مي كنم. حالا نوبت تواه مريم خانوم ، بايد بفهمي نظر مهتاب در مورد شهاب چيه.

مريم : باور كن خيلي سخته. مهتاب عمرا با من حرف بزنه. مي دونی اون خيلي تو داره ، اصلا به من هيچي نمي گه. برعكس من كه اكثر مواقع باهاش حرف مي زنم.

شقايق : من اين چيزا حاليم نيست. از شهاب كه بدتر نيست ، بايد يه چيزايي بفهمي. هر چند داداش من تيكه اي نيست كه بشه به راحتي ازش گذشت.

مريم : واي مامانم اينا... اولا تو هنوز مهتاب رو نشناختي. از كسايي كه همه خوششون می ياد، بدش می ياد و از كسايي كه همه بدشون می ياد، خوشش می ياد.

سحر : نمي خواد دعوا كنين. مهم مهتاب و شهابن نه شما دو تا.

مريم خيلي خوب مي دانست كه مهتاب از شهاب خوشش نيامده، يا اگه خوشش آمده اصلا نشان نمي دهد. اين را مي توانست راحت از sms شهاب به مهتاب بفهمد ... شاید دوست نداشت كه مهتاب از شهاب خوشش بياید. نمي توانست با خودش درگير باشد. خودش خوب مي دانست كه حسي نسبت به شهاب دارد. حسي كه مي ترسيد از بيان كردنش... مي ترسيد از باور كردنش... اين حس چه مي توانست باشه ؟ خوب مي دانست كه با حسش نسبت به همه ي پسرهاي ديگر فرق دارد. شايد به خاطر اينكه شهاب با همه ي پسرها فرق داشت، اما نه خودش را نمي توانست بازي بدهد ... 

مريم در دلش گفت : 

ـ خدايا ازت مي خوام مهتاب شهاب رو دوست نداشته باشه ... 

خودش هم مي دانست كه دعایش نهايت خودخواهي است. به خودش فكر كرد؛ شهاب واقعا بايد مهتاب را دوست داشته باشد كه اينقدر عوض شده ، چرا ؟ مگر مهتاب چه داشت ؟ چه باعث شده بود شهاب از مهتاب خوشش بياید ؟ محكم بودنش يا پررو بودنش ... چقدر دوست داشت سريع اين ها را مي فهميد .

***

مريم : باورتون مي شه اين ترم هم پاس شدم ، اونم سرضرب.

سحر : مثل اينكه يارو سرش خورده به يه جاي

شقايق : اصلا به زحمات من ربطي نداره ها ، فقط يارو سرش خورده به يه جايي.

مريم : آخه مگه مي شه به دوبار حرف زدن تو آدم شده باشه؟

شقايق : نمي دونم به خدا...

سحر : خوب دوستان برنامه تون واسه عيد چيه ؟

مريم : من كه بايد همراه دخترخاله ي مامانم و خانواده شون برم مسافرت.

شقايق : بگو ببينم پسر داره يا نه ؟

مريم : بله پسر داره ، اما نمی ياد خيال تو راحت. يه دونه منم تو جمع بزرگترا. مهتاب جون هم با كمال خونسردي مامان و بابا رو پيچوند.

سحر : ما هم مي ريم مسافرت ، فرهاد جون هم می يان.

شقايق : به به چه عيدي بشه امسال... راستي مريم اين دخترخاله ي مامانت، همونه كه اسم پسرش عرفانِ و خيلي هم باحاله نه ؟

مريم : آره چطور ؟

شقايق : هيچي داشتم فكر مي كردم عيد امسال مي شه عيد عشاق.

سحر : باز مي خواي فكت رو بيارم پايين ؟

مريم خنديد وگفت : 

ـ نه حالا ديگه تو هم سحر كوتاه بيا.

سحر : آخه شما نمي دونين من چقدر حوصله اش رو ندارم.

شقايق : من نمي فهمم مشكل تو با اين بيچاره چيه؟

سحر : دِ همين ديگه ، اگه جاي من بودي مي فهميدي.

مريم : فرهاد كه خيلي پسر خوبيه.

سحر : خوب منم از اينكه پسر خوبيه حرصم مي گيره ، كاش عوضي بود.

شقايق : چرا ؟!

سحر : بابا آخه اين همه ظاهر سازي واسه چيه ؟ اگه واقعا منو دوست داره بياد بگه منم بهش جواب بدم و خلاص ، اگه هم دوست نداره كه اين اداها واسه چيه ؟

مريم : واقعا تو ازش انتظار داري بياد بهت بگه كه دوستت داره ؟ به نظرت تو الان مي توني تصميم بگيري ؟ عزيز من تو هنوز سوم دبيرستاني. هنوز خيلي مونده تا بفهمي تو دنياي دور و برت چه خبره. مطمئن باش تصميمي كه تو الان مي گيري با 5 سال ديگه خيلي فرق داره.

شقايق : آره ، هنوز داغي نمي فهمي كه شوهر گير نمی ياد. وقتي بزرگتر شدي و ديدي داري مي ترشي اون وقت مي فهمي همين فرهاد كر و كور و كچل هم زيادته.

سحر : نه مثل اينكه بايد فكت رو بيارم پايين.

مريم : خوب ، شقايق شما بگو ببينم برنامه ات واسه عيد چيه؟

شقايق : والا ما كه مثل شما نيستيم پسر دور و برمون ريخته باشه. با داداش هامون و مامان و بابامون تو خونه مي شينيم و به در و ديوار نگاه مي كنيم.

مريم : آخي ، چقدر هم كه تو بهت بد مي گذره با داداشات.

سحر : حالا هي شما بگين و بخندين. من بيچاره مي خوام گريه كنم.

شقايق : نگاش كن... جدي جدي اشك تو چشمات جمع شده ها ، ببينم نكنه دوسش داري و مي ترسي از اينكه نياد بهت بگه ؟ ببين سحر درست تو چشماي من نگاه كن و جواب بده.

سحر : نه بابا ، من واقعا نمي خوام اين مسافرت رو برم. آخه هر جايي اون هست من احساس راحتي نمي كنم. اون موقع ها كه خونه مون بود كلا بهم ريخته بودم.

شقايق : ببين سحر ، چيز آسوني نيست كه يكي پدر و مادرش رو با هم از دست بده. اون بيچاره بعد از اون حادثه دلش رو به خونواده ي شما خوش كرده ، حالا تو مي خواي همين رو هم ازش بگيري ؟ خود تو وقتي فهميدي عمو و زن عموت رو از دست دادي چه حسي داشتي ؟ حالا اون بيچاره كه ديگه مامان و باباش بودن.

مريم : چه عجب حرف جدي هم از دهن شما فهميديم مادمازل.

شقايق رویش را از سحر گرفت و به مریم نگاه کرد : 

ـ خوب راست مي گم ديگه ... سحر داره بي منطق بازي در مياره . ببين اون بيچاره كه اصلا تهران نيست كه بخواد پيش اينا باشه. يه وقتايي مياد بهشون سر مي زنه . حالا اين يه عيد رو هم مي خواد ازش بگيره ؟ خيلي خودخواهي سحر...

***

مونس : به به به ، چه خانومي شدي واسه خودت.

مريم : ممنون ، لطف دارين.

مادر مريم : بله يكي بايد بياد از من بپرسه.

مريم : اِ مامان...

مونس : به خدا بايد خدا رو شكر كني زهرا كه هنوز بچه هات تو خونه ان. وقتي برن مي فهمي چقدر جاشون خاليه.

مادر مريم : وا ... مونس چه حرفا مي زني ، تو هم كه هنوز عرفان رو داري.

مونس : دختر كجا؟ پسر كجا؟ اون كه همه اش پي كار خودشه.

عرفان : مامان اينا رو كجا بايد بذارم ؟

مريم : بدين به من مي برمشون.

مونس : مي بيني اينم تفاوت دختر و پسر.

عرفان : مامان جان باز شما نشستي اينجا ما رو ضايع كني ؟ آخه زهراخانوم شما يه چيزي بهش بگو. هي بهش مي گم مادر من فردا من موندم رو دستت نگي چرا هيچ كي بهش زن نداد ها؟ تقصير خودته... اما بازم گوشش بدهكار نيست.

مريم هميشه از شوخي هاي عرفان خوشش مي آمد ، وقتي كه فهميد عرفان هم قرار است همراهشان بياید خيلي خوشحال شد چون اگر نمي آمد مسافرت هيچ جذابيتي برای مريم نداشت .

پدر مريم : باز شما زن ها به هم ديگه رسيدين و دارين حرف مي زنين ؟ مي بيني آقا دانيال ، من واقعا نمي دونم اين همه حرف رو چه جوري سر هم مي كنن.

آقا دانيال : حالا م يگي بازم اونا زنن. چيزي جز حرف زدن با همديگه ندارن ، اين پسر ما رو نگاه كن هميشه قاطي مرغاست. اصلا اين از پسر بودن فقط يه چيزش رو داره.

مريم با خودش گفت : 

ـ اَه... چرا اينا اصلا مراعات منو نمي كنن ؟ باز خوبه تو آشپزخونه بودم وگرنه واقعا نمي دونستم بايد چه عكس العملي نشون بدم.

عرفان : دست شما درد نكنه ديگه . حالا كه اين طور شد منم ديگه دست به سياه و سفيد نمي زنم.

مونس : بميرم الهي مادر ، قبلش كه همه اش دستت تو كار بود الان مي شه زمان استراحتت.

عرفان : حالا شما فعلا از نجابت من سوء استفاده كنين تا بعد...

مريم سيني چاي را كه جلوي مونس گرفت گفت : 

ـ ايشالا چايي عروسيت.

مريم لبخندي زد و چيزي نگفت .

عرفان : مريم خانوم باور كنين قرار شده دست به سياه و سفيد نزنم وگرنه مي اومدم چايي رو ازت مي گرفتم و مي گردوندما

مريم مي خواست بپرسد : 

ـ يعني قبلا تو چايي رو مي گردوندي اما پشيمون شد .

اون روز در حرم، مريم خيلي چيزها از امام رضا خواست .

مريم : امام رضا تو كه مي دوني چقدر درس و مدرسه واسم مهمه ، تو رو خدا خودت از خدا بخواه كه اين يه سال و نيم ديگه هم به خير و خوبي بگذره. خودت زندگي من و دوستام رو سر وسامون ببخش . خودت كمكم كن راهم رو پيدا كنم.

چشمهایش باراني شده بود. در دلش غوغايي بود. اولين سالي بود كه همچين حسي بعد از سال تحويل داشت. يک حس ناب كه باعث شده بود اشك هایش سرازير شوند . از خودش بيخود شده بود. زن هايي را مي ديد كه از خدا شفاي مريضشان رو مي خواهند. هر كسي مشكلي داشت؛ مشكلات مريم پيش مشكلات آن ها هيچ بود. نمي توانست دركشان كند. نمي توانست بفهمد اين همه ضجه برای چيست ... نگاهي به ساعتش كرد هنوز 1 ساعت وقت داشت. از آن شلوغي فاصله گرفت. ازدحام جمعيت هميشه اذيتش مي كرد . از شلوغي متنفر بود. از صحن بيرون آمد و به سمت خيابان رفت. از آنجا گنبد طلا كاملا مشخص بود. چه منظره ي قشنگي بود. در خيابون هاي شلوغ مي رفت و به مردمي نگاه مي كرد كه واسه ي اينكه سال تحويل را كنار حرم آقا باشن در خيابون نشسته بودند. دليل اين كار ها را نمي فهميد. با اينكه كاملا معتقد بود اما خيلي چيزها برایش گنگ بود . نفهميد چطور يك ساعت تمام را در آن شلوغي قدم زده و در افكارش خودش غرق شده بود. موبايلش آنتن نداشت. تا آنجايي كه مي توانست قدم هایش را تند كرد تا زود برسد، اما ديگر خيلي دير شده بود. برگشتن در آن شلوغي كار آساني نبود .

آقا دانيال چند دفعه به ساعتش نگاه كرد و گفت : 

ـ حدود نيم ساعته كه اينجا وايساديم، معلوم نيست اين دختر كجا رفته.

مادر مريم : نكنه بچه ام زير دست و پاي مردم له شده.

عرفان : اينا چه حرفيه زهرا خانوم؟ بچه دو ساله كه نيست.

مادر مريم : من كه مي دونم حتما يه اتفاقي براش افتاده وگرنه بچه ام خيلي وقت شناسه.

مونس : زبونت رو گاز بگير زهرا ، آخه چه اتفاقي؟ بچه كه نيست.

عرفان : شما برين خونه من مي رم ببينم مي تونم پيداش كنم يا نه.

مادر مريم : نه من تا بچه ام نياد نمي رم.

عرفان : اي بابا ، زهرا خانوم اين جوري كه فايده نداره. مامان شما زهرا خانوم رو ببر خونه.

پدر مريم : نبود ، هر چي گشتم پيداش نكردم.

عرفان : احمد آقا شما اينجا وايسين اگه اومد به ما خبر بدين. من و بابا هم مي ريم دنبالش.

پدر مريم : نه آقا دانيال شما وايسا، من خودم هم برم دنبالش خيالم راحت تره.

پيدا كردن راه ميان آن جمعيت كار آساني نبود. جمعيتي كه هر لحظه بيشتر هم مي شدند. مريم مادرش را مي شناخت و مي دانست امكان اينكه الان حتی در سردخانه دنبالش بگردد هم كم نيست. اصلا باورش نمي شد اين طور زمان از دستش در رفته ... ديگر كم كم نزديك حرم رسيده بود. عرفان را ديد كه با گوشي حرف مي زد و اين طرف و آن طرف را نگاه مي كرد . مطمئنا دنبالش مي گشت، اما مريم ترجيح مي داد برود پيش بقيه تا اينكه عرفان اولين كسي باشد كه پيدایش مي كند . اما ديگر براي اين فكر ها دير شده بود. عرفان ديده بودش؛ مريم هم سعي داشت وانمود كند كه نمي بيندش. صداي عرفان را خيلي واضح مي شنيد اما دوست داشت اذيتش كند. نمي خواست او اولين كسي باشد كه پيدایش مي كند . بالاخره عرفان نفس زنان جلویش سبز شد .

***

عرفان : مگه شما رو صدا نمي كنم چرا جواب نمي دي ؟

صورت عرفان بدجور قرمز شده بود. مريمي كه از هيچ كس ابايي نداشت ترسيد .

مريم : نشنيدم.

عرفان : حالا گيريم گوش هات نشنيده ، ساعت هم همراهت نبود ؟ موبايل چي ؟

مريم : يهو حساب ساعت از دستم در رفت.

عرفان : واقعا متاسفم ، بيرون از حرم چي كار مي كردي شما ؟

مريم كه جرئت پيدا كرده بود گفت : 

ـ به جاي اين سوال هاي بيخود بهتره زود بريم پيش بقيه.

عرفان چادر مريم را گرفت و او را همراه خودش برد . مريم كه از اين كار عرفان خيلي تعجب كرده بود پرسيد : 

ـ واسه چي چادرم رو گرفتين ؟

عرفان : مي ترسم باز حساب ساعت از دستت در بره.

مريم مي خواست چيزي به عرفان بگوید. خيلي پررو شده بود، اما شاید حق را به او داد و سكوت كرد .

پدر مريم : هيچ معلومه كدوم گوري هستي ؟

مريم : ببخشين.

پدر مريم : آخه تو كي مي خواي آدم بشي ؟ مادر بيچاره ات رو بگو مي گفت بچه ام خوش قوله.

مريم : آخه ...

پدر مريم دستش را بالا آورد و گفت : 

ـ هيچي نمي خوام بشنوم.

مريم سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت. خيلي ناراحت بود ، شخصيتش جلوي همه خرد شده بود ، چيزي كه از آن متنفر بود .

صداي سيلي محكمي كه مادرش به او زد بدجور توي گوشش پيچيد. باورش نمي شد انقدر آن روز شخصيتش خرد شده باشد . بدون هيچ حرفي روي پله هاي بيرون حياط نشست. خيلي دوست داشت گريه نمي كرد اما اشك هایش کم کم سرازیر می شدند. با پشت دست پاكشان كرد اما آن ها سمج تر از او بودند . مريم از هيچ چيزي بيشتر از خرد شدن شخصيتش متنفر نبود و امروز اين اتفاق برایش افتاده بود. اول عرفان ، بعد پدرش و بعد هم مادرش ...

جاي با صفايي بود اما مريم لذت نمي برد. هنوز نتوانسته بود اتفاقات صبح را فراموش كند . به بهانه ي شستن ميوه ها بلند شد تا به كنار آبخوري برود . در پارك دنبال جايي مي گشت تا بتواند ميوه ها رو بشورد اما بيشتر دنبال جايي بود كه بتواند خودش را تخليه كند . همان طور كه ميوه ها را مي شست ، اشك هایش هم سرازير مي شدند .

عرفان با خنده گفت : 

ـ شنيده بودم پياز پوست كندن چشم ها رو باروني مي كنه، اما الان مي بينم كه ميوه شستن هم همون كار رو مي كنه .

مريم با پشت دست اشك هایش را پاك كرد و گفت : 

ـ من گريه نمي كردم.

عرفان : مي دونم ، چشم هاتون به پوست پرتقال حساسيت داره ، اشك می ياد.

مريم لبخندي زد و گفت : 

ـ خواهش مي كنم آقا عرفان حوصله دردسر دوباره ندارم.

عرفان : منظورتون از دردسر چيه ؟

مريم : شايد اين حرف زدن من و شما واسه ما نسل جديد تعريف شده باشه، اما پدر و مادرهامون هنوز سخته واسشون تعريفش.

عرفان سری تکان داد : در اين حدي كه شما مي گين هم نيست.

مريم : باور كنين كه هست.

عرفان : شما به من بگو الان چه اشكالي داره كه ما با هم حرف مي زنيم؟ اون وقت من مي رم.

مريم : اشكالش اينه كه پدر و مادر من و شما هنوز فكر مي كنن دختر و پسر نبايد با هم حرف بزنن و از اين حرف ها...

عرفان لبخندي زد و گفت : 

ـ باشه ، من نمي خوام مشكلي پيش بياد. مي گم دستشويي بودم خوبه ؟

مريم با نگاه ازش تشكر كرد .

عرفان : من اين شعر رو خيلي دوست دارم...

گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود

از هرچه زندگیست دلت سیر می شود

گویی به خواب بود جوانیمان گذشت

گاهی چه زود فرصتمان دیر می شود

مريم : شعر قشنگيه.

عرفان : بقيه اش رو بلدي ؟

مريم : نه ، مال كي هست شعره ؟

عرفان : خودم هم نمي دونم اما فكر كنم شعر معروفي باشه ، خيلي زياد شنيدم.

مريم : حالا بقيه اش چي هست ؟

عرفان بدون اينكه جواب بدهد ، رفت . مريم با خودش فکر حتما نشنيده چي گفته است .

***

شقایق : چطوری خوش می گذره ؟

مریم : نمی دونی چقدر خوبه اینجا. اصلا هیچ سال عیدی به این خوبی نداشتم.

شقایق : جدی می گی ؟

مریم : نه بابا، خیلی اوضاع وحشتناکه. امیدوارم زودتر تموم بشه.

شقایق : عرفان نیست نه ؟

مریم : چرا اتفاقا هست.

شقایق : خوب برو باهاش حرف بزن کلی بخندین.

مریم : ببین عزیزم اینجا اوضاع قاراش میشه، اصلا یه جورایی قرنطینه ام. همه از دستم دلخورن.

شقایق : چرا ؟

مریم : حالا بعدا می گم واست. تو بگو چی شده که یادی از ما کردی؟

شقایق : وقتی دیگه زنگ نزدم عید رو بهت تبریک بگم می فهمی.

مریم : خوب عید تو هم مبارک ، حالا بعدش...

شقایق : یه چیزی می گم باورت نمی شه.

مریم : چی ؟؟؟

شقایق : شهاب و شهنام با هم کل انداختن می خوان مهمونی بگیرن دوستاشون رو بیارن.

مریم : خوب چی حالا ؟

شقایق : نیما جون شما هم قراره بیاد.

مریم : وای ... جدی می گی ؟

شقایق : آره به خدا ، وقتی خودم فهمیدم داشتم شاخ در می آوردم.

مریم : حالا تو هم هستی تو این مهمونی یا نه ؟

شقایق : نه خیر ، من باید برم پایین پیش مامان و بابا.

مریم : حالا یه سر و گوشی آب بده ببین اونجا چه شکلیه. .اصلا می دونی چیه ؟ من می گم دست به کار شو یکی رو تور کن.

شقایق : خودم هم تو همین فکر بودم ، آخه این دوستای شهنام خیلی پایه ان.

مریم : خوب پس کی بیایم عروسی ؟

شقایق : دلت رو خوش نکن. دوستای شهنام هم مثل خودش اهل عروسی نیستن.

مریم : پس باید بری سراغ دوستای شهاب.

شقایق : ببینم تو کار و زندگی نداری ؟

مریم : خوبه تو زنگ زدی ها...

عرفان : زهرا خانوم گفت بیام بهتون بگم بیرون سرده بیاین تو.

مریم : باشه ، الان می یام .... مرض تو چرا می خندی ؟

شقایق : چرا این مدلی حرف می زنه ؟

مریم : تکلیفش با خودش مشخص نیست. یه وقتایی تو تو حرف می زنه یه وقتایی هم این طوری می شه دیگه.

شقایق : گفتی چند سالشه ؟

مریم : 26...

شقایق : اوه ، می تونم بپرسم چه دلیلی داره به تو بگه شما ؟ این که خیلی از تو بزرگتره.

مریم : خودم هم نمی دونم. با بقیه ی دخترای فامیل خیلی خودمونیه ها اما .... ببین شقایق باز داره می یاد ، من رفتم ... راستی یادت نره از نیما سوژه جور کنی غزل جــــــون.

مریم منتظر جواب شقایق نماند و تلفن را قطع کرد . عرفان که دور تر ایستاده بود با لبخندی به مریم گفت : 

ـ من موندم خانوما از این گوشی تلفن چی می خوان؟

مریم : بعید می دونم بفهمین.

****

سحر : ببین آقا فرهاد اگه فکر کردی می تونی به من عیدی ندی کور خوندی.

مادر سحر : سحر خجالت بکش.

سحر : خجالت کشیدن که نداره مامان ، بزرگترا باید عیدی بدن.

سعید : پس تو چرا عیدی نمی دی ؟

سحر : کی فلشت رو بهت داده آقا ؟

فرهاد : آخه ، من که ...

سحر : حالا چون پسرعمومی می بخشمت اما حداکثر تا 2 روز دیگه وقت داری که بهم عیدی بدی.

سعید : ببین فرهاد اگه به سحر عیدی بدی ، باید به منم عیدی بدی ها.

پدر سحر : می خواین فرهاد رو سر کیسه کنین ؟

فرهاد : من فقط یه خورده گز و پولکی واستون آوردم.

سحر : نه خیر ، فکر کردی الکیه ؟ من و سعید که با اینا خر نمی شیم.

فرهاد : حالا خوبه 2 روز بهم مهلت دادین.

سعید : از الان 48 ساعت وقت داری ، دیگه هم چیزی نمی گیم.

فرهاد معنی رفتار سحر را نمی فهمید. در دلش غوغایی بود. سحر را خوب می شناخت . می دانست که به جز یک پسرعمو هیچ معنی دیگری برای او ندارد. خیلی دوست داشت با او حرف می زد، اما چنین جرئتی را در خودش نمی دید. از نه گفتن سحر وحشت داشت . هنوز برای حرف زدن با سحر خیلی زود بود . حداقل باید 2 سال دیگر صبر می کرد .

****

مریم : ببینم تو چرا گوشیت رو جواب نمی دی ؟ هر وقت هم زنگ زدم خونه تون خواب بودی.

سحر : راست می گه ، چرا جواب ما رو نمی دی ؟

شقایق : یعنی انقدر دلتون واسم تنگ شده بود ؟

مریم : من که می دونی واسه چی دلم تنگت شده بود.

شقایق : بله می دونم.

سحر : خوب زود تعریف کن ببینیم چه خبرا بوده.

شقایق : وای جاتون خالی بود. نمی دونین این شهنام چه دوستایی داشته ما خبر نداشتیم ... یکی از یکی خوشگل تر و خوشتیپ تر...

سحر : اینا رو بی خیال شو ، نیما رو بگو.

شقایق : هیچی دیگه. بالاخره چشممون به جمال آقا روشن شد. وای مریم اصلا اون طوری که من فکر می کردم نبود ، خیلی باحال بود قیافه اش.

مریم با تعجب گفت : 

ـ نیما قیافه اش باحاله ؟!

شقایق : نیست ؟

سحر : اَه ... شقایق می مردی یه عکس ازش بگیری ؟ منم می خواستم ببینمش.

مریم : حالا قضیه این مهمونی چی بود ؟

شقایق : لج و لجبازی. جفتشون می خواستم دوستاشون رو بیارن ، وقتی دیدن هر جفتشون قراره یه روز دوستاشون رو بیارن ، تا 3 روز با هم دعوا کردن و بعدش هم تصمیم گرفتن مهمونی رو با هم برگزار کنن. اَه ... چرا شما ها اصلا پایه نیستین ، اگه پایه بودین ما هم می رفتیم طبقه پایین و باهاشون کل می انداختیم.

مریم : مگه چی کار می کردن ؟

شقایق : خونه رو گذاشته بودن رو سرشون. کم مونده بود پلیس بیاد بگیرتشون ... اما خدایی کوفتشون بشه، منم از این مهمونی ها می خوام.

سحر : تو ما رو دعوت کن خونه تون ، ما هم می یایم می ترکونیم.

مریم : به شهاب نمی یاد همچین دوستایی داشته باشه ها.

شقایق : تو هنوز مونده تا شهاب رو بشناسی، اگه بیفته رو دنده لج هر کاری می کنه ... ببینم تو هنوز نتونستی از زیر زبون مهتاب حرف بکشی؟

مریم : برو بابا دلت خوشه. من چه جوری می تونم از زیر زبون مهتاب حرف بکشم؟ خیلی از من و تو زرنگتره.

شقایق : اینا رو بی خیال ، تعریف کنین ببینم عید خوش گذشته یا نه؟

سحر : آره خیلی بهتر از اونی بود که فکرش رو می کردم.

مریم : اما من دقیقا به همون گندی ای بود که فکر می کردم.

شقایق : سه تا زنگ تفریح داریم. اولیش رو سحر بگه ، دومیش رو هم تو بگو مریم ، سومی رو هم یه کاریش می کنیم.

سحر : ببخشیدا الان ورزش داریم.

شقایق : هــــــورا، پس تعریف کن شیرین جان.

سحر گردنبندش را که حرف s با نگین هایی زیبا بود ، به مریم و شقایق نشان داد : 

ـ قشنگه ؟

مریم : من که خیلی ازش خوشم اومده.

شقایق : ببین می تونی به من کادوش بدی ها ، آخه اول اسم منم s هستش.

سحر : خوب بذارین بقیه اش رو بگم ، این عیدی فرهاده.

مریم : کاش ما هم از این شانسا داشتیم.

شقایق : همین والا ، ما از داداشامون به زور عیدی می گیریم ، مردم پسرعموشون چه کادو هایی که بهشون نمی ده.

سحر : اون که اول چیزی واسم نگرفته بود. کلی اذیتش کردم و گفتم که باید عیدی بده پ، اونم رفت اینو واسم گرفت. خودمونیم سلیقه اش بد نیستا . بعدم که رفتیم شیراز ، جاتون خالی ، واقعا خوش گذشت . اصلا فکر نمی کردم انقدر خوش بگذره ... من و مامان تو یه ماشین بودیم. فرهاد و بابا و سعید تو یه ماشین دیگه. انقدر خندیدیم که خدا می دونه. بازم می گم جاتون خیلی خالی بود. از همه مهمتر فرهاد دیگه از لاک خودش اومده بود بیرون. خیلی وقت بود که این طوری خوشحال ندیده بودمش.

مریم با پوزخند گفت : 

ـ من می گم سحر بیخودی انقدر خوشحال نمی شه...

سحر موهای مریم را گرفت و گفت : 

ـ چی ؟

مریم : من که چیز بدی نگفتم عزیزم ، می گم یه کلمه بگو دوسش داری و خودت رو خلاص کن.

سحر : چی ؟ بلند تر بگو نشنیدم.

مریم : ای بمیری ، موهام داغون شد.

سحر: یه بار دیگه بگو چی گفتی تا ولت کنم.

مریم : بی شعور تو چرا اونجا وایسادی هیچی بهش نمی گی ؟

شقایق : دارم فکر می کنم که فرهاد هم اندازه ی سحر دوسش داره یا نه؟

سحر پایش را به زمین کوبید و گفت: 

ـ خیلی بی جنبه این به خدا. دیگه هیچی بهتون نمی گم.

مریم همان طور که با دست موهایش را که سحر به هم ریخته بود درست می کرد گفت : 

ـ دیگه دیگه...

سحر : حالا تو بگو ببینم تو چی کار کردی ؟

مریم : واقعا گند بود. فکر نکنم تا حالا سال تحویل به این بدی داشته باشم.

شقایق : می گی چی شده یا نه ؟

مریم : وقت سال تحویل ما تو حرم بودیم. خلاصه وقتی به خودم اومدم و برگشتم دیگه خیلی دیر شده بود . اون بیچاره ها همه جا رو دنبالم گشته بودن، آخرم عرفان پیدام کرد ... مامان و بابام هم کلی جلوی بقیه دعوام کردن.

سحر : حالا ما گفتیم چی شده...

شقایق : همچین گفتی انقدر بد بوده که من گفتم حتما یه اتفاقی افتاده.

مریم : اما من اصلا دوست نداشتم جلوی بقیه شخصیتم خرد بشه.

شقایق : برو بابا ، شخصیت کیلو چند؟

سحر : همین ، تو هم خیلی به خودت سخت می گیری. حالا بگو ببینم این آقا عرفان چند سالشه ؟

مریم : 26 سال...

شقایق : قصد ازدواج نداره ؟

مریم : اگه انقدر واجبه زنگ بزنم ازش بپرسم.

شقایق : آره بی زحمت ، آخه طرف بدجوری ترشیده اس.

سحر : حالا طرف کی هست ؟

شقایق نگاهی به مریم کرد و رو به سحر گفت : 

ـ نمی شناسیش ؟

مریم : حالا من دارم برات خانوم جان ...

***

درس های شقایق خیلی سنگین شده بود. امتحان های نهایی از 2 روز دیگر شروع می شد ، شقایق نگران بود. هر چند جایی برای نگرانی وجود نداشت . زنگ در باعث شد از جایش بلند شود و به سمت آیفون برود .

شقایق : شهنام ... شهاب ... چرا در رو جواب نمی دین ؟

هیچ کس در خانه نبود ، شقایق در را جواب داد .

شقایق : بفرمایین

...: ببخشین من دوست شهابم ، اومدم کتابم رو بگیرم.

شقایق : شرمنده شهاب خونه نیست.

...: نمی شه یه کاریش بکنین؟ یه کتاب با جلد سورمه ایه . کتاب زبانه.

شقایق : والا من بعید می دونم بتونم پیداش کنم ، خودتون می تونین بیاین پیداش کنین.

...: اشکالی نداره ؟

شقایق : نه چه اشکالی؟ بفرمایین بالا.

شقایق شالش را پوشید و منتظر ماند تا دوست شهاب بیاید. در را باز کرد و با دیدن نیما بهت زده شده بود. نمی دانست چه بگوید .

نیما : سلام غزل خانوم...

در آن لحظه مغز شقایق از کار افتاده بود .

***

نيما : چي كار مي كني ؟

شقايق دستمالي برداشت و منو را جلوي صورتش گرفت و گفت : 

ـ بدبخت شدم.

نيما نگاه شقايق را دنبال كرد و گفت : 

ـ آره فكر كنم.

شقايق : چيه خيالت راحت شد ؟ حالا من چه غلطي بكنم ؟

نيما : اوهو . صبر کن اين خانومه كيه با شهاب اومده ؟ به گروه خونش نمي خوره.

شقايق : خواهر مريمه.

و اين بار اين چشمان نيما بود كه از تعجب گرد شد .

نيما : پس بيخود نيست شهاب همش دور و بر مريم مي پلكه.

شقايق : حالا اگه ما رو با هم ببينه چي كار كنيم ؟

نيما : فعلا اين مهم نيست ، مهم اينه كه اين دو تا دارن بهم چي مي گن.

شقايق : واي نگو كه دارم از فضولي دق مي كنم.

نيما : خوب پس وارد عمليات مي شيم.

شقايق : چي كار كنيم ؟

نيما : ميز پشت سرشون رو نگاه كن خاليه ، مي ريم اونجا مي شينيم.

شقايق : دستي دستي خودم رو بندازم تو دهن شير ؟

نيما : تو دقيقا مي شيني پشت سر شهاب. اين طوري هيچ كس ، هيچ كس رو نمي شناسه.

شقايق باز هم مثل هميشه چانه اش را خاراند و گفت : 

ـ بد فكري هم نيست.

و بعد هر دو در يك حركت سريع جايشان را عوض كردند و گوش هايشان را به كار انداختند .

مهتاب : ببينين آقاي توفيقي ، تنها دليلي كه قبول كردم امروز باهاتون بيام اينجا ، اين بوده كه ديگه اين بحث ادامه پيدا نكنه. وقتي اون روز اتفاقي فهميدم كه اون شماره مال شماست واقعا تعجب كردم ، آخه شما ... من ، نمي دونم چي بايد بگم.

شهاب : خانم شايق ، باور كنين از اون روزي كه آخرين sms رو براتون فرستادم خيلي سعي كردم كه به خودم بقبولونم كه همه چي تموم شده اما نشد ، به خدا من قصد مزاحمت ندارم.

مهتاب : من نمي دونم الان شما از من انتظار دارين چي بگم ؟

شهاب : من فقط مي خوام بهم فرصت بدين بيشتر باهاتون آشنا بشم. چرا شما نمي خواين حتي به من فكر كنين ؟

نيما : اين طوري كه نمي شه من اصلا هيچي نمي شنوم.

شقايق دستش را به نشانه ي سكوت رو بيني اش گذاشت و گفت : 

ـ بذار ببينم چي مي گن؟ كار داره به جاهاي حساس مي رسه.

مهتاب : آقاي توفيقي شما خيلي پسر خوبي هستين ، خوشگل ، خوشتيپ ، درس خون ، با اخلاق؛ اما باور كنين ما به درد هم نمي خوريم. من مطمئنم خيلي دختر هاي همين دانشگاه حاضرن شما بهشون نگاه كنين.

شهاب : چه فايده وقتي كسي كه مي خوام حتي حاضر نيست بهم نگاه كنه.

صورت مهتاب از خجالت قرمز شده بود . شقايق نمي توانست جلوي خنده ي خودش را بگيرد. باورش نمي شد اين همان شهاب به ظاهر خجالتي است كه اين گونه حرف مي زند .

مهتاب : از همه ي اين ها گذشته آقاي توفيقي ما هنوز هر دو مون دانشوييم.

شهاب : منم كه نمي خوام الان اقدامي بكنم ، مي خوام از شما مطمئن بشم.

مهتاب : شما هيچ فكر تفاوت فرهنگي خانواده هامون رو كردين ؟

شهاب : باور كنين اين چيزي نيست. مهم ماييم كه مي تونيم خودمون رو تغيير بديم.

مهتاب : من به باورهام اعتقاد دارم و نمي تونم تغييرشون بدم.

شهاب : اما من مي تونم ، چون هيچ كدوم از باورهام رو خودم انتخاب نكرده بودم. همه اش رو به خاطر راحتي مي خواستم ، اما به هيچ كدومشون اعتقادي نداشتم.

مهتاب : ببخشين كه خيلي رك حرف مي زنم اما به نظر من هيچ كس نمي تونه تافته ي جدا بافته باشه . هر كسي به خانواده اش احتياج داره.

شهاب : شما خواهرهامون رو نگاه كنين ، چند ساله كه با هم دوستن بدون اينكه هيچ مشكلي با اعتقادات هم داشته باشن؟

مهتاب : چرا قياس مع الفارغ مي كنين ؟ چيزي كه ما داريم ازش حرف مي زنيم بحث يه عمر زندگيه. بحث زندگي كردن زير يه سقفه.

شهاب : حق با شماست ، اما هيچ كدوم از عقايد من با عقايد خانواده ام يكي نيست. با باور هاي شما هم مشكلي ندارم.

مهتاب : بحث مشكل نداشتن نيست. حرف باور داشتن همديگه است.

شهاب : واي چرا هر چيزي من مي گم شما يه چيز ديگه مي گين ؟

مهتاب : به خاطر اينكه مي خوام بهتون ثابت كنم پيشنهادتون اشتباهه.

شهاب : اشتباه شما همين جاست زندگي فيزيك و رياضي نيست كه بشه اثباتش كرد.

مهتاب : مي بينين ، نظرهاي ما خيلي با هم فاصله داره.

صداي بلند موبايل شقايق آن دو را كه غرق صحبت بودند متوجه محيط اطرافشان كرد و شقايق در حالي كه سعي مي كرد ديده نشود به سمت در خروجي دويد .

شقايق : سلام مريم چي مي گي ؟

مريم : مي خواستم ازت بپرسم ...

شقايق : فعلا هيچي نگو كه مي خوام خفه ات كنم. به خدا اگه فردا من حسابانم رو بد بدم زير سر تواه.

نيما كه پشت سر شقايق ايستاده بود لبخندي موذيانه زد و گفت : 

ـ سلام برسون...

مريم : شقايق اين كي بود به من سلام رسوند ؟

شقايق با لحني خاص گفت : 

ـ مي گم حالا برات...

***

شقايق : خوب ، حالا نوبت تواه بگي از كجا فهميدي؟ 

نيما : مگه من پسرخاله تم اين طوري باهام حرف مي زني؟ 

شقايق : اگه من دختر خاله تم تو هم هم پسرخاله ي مني! 

نيما : اينكه من با تو اين طوري حرف بزنم طبيعيه، آخه تو 7 سال از من كوچيكتري. 

شقايق : ول كن اينا رو رسيديم ، بگو از كجا فهميدي؟ 

نيما : اگه نگم چي ؟ 

شقايق انگشتش را گرفت و گفت : 

ـ يك اينكه زدي زير قولت...

انگشت ديگرش را با دست راستش گرفت و ادامه داد : دو

ـ اينكه من از فوضولي مي ميرم...

و بالاخره انگشت سومش را گرفت و گفت : و 

ـ سه هم اينكه من مجبور مي شم بازم مزاحم وقت با ارزشتون بشم و دوباره بيام سراغتون تا بهم بگين. 

نيما همون طور كه دستش را روي فرمان ماشين جا به جا مي كرد لبخندي زد و گفت : ـ و اگه منم بدم نياد كه كسي مزاحمم بشه ؟ 

و بعد با شيطنت به شقايق نگاه كرد . شقايق كه از اين رفتار نيما تعجب كرده بود بهت زده به او نگاه كرد و بعد از مكث چند ثانيه اي به خيابان خيره شد. 

نيما : بد نيست خدافظي كني ها؟ 

شقايق بدون آنكه برگردد زير لب گفت : 

ـ خداحافظ 

نيما : تو چرا اينقدر پاستوريزه اي دختر؟ من كه چيزي نگفتم... حالا سر فرصت برات مي گم از كجا فهميدم. 

شقايق : باشه ، خداحافظ هموژنيزه. 

*** 

مريم : دارم با تو حرف مي زنم ، اينقدر بيخيال راه نرو. درست و حسابي بگو از كجا فهميده؟ 

شقايق به سمت مريم برگشت و در چشمان براقش زل زد و گفت : 

ـ وقتي مي گم نمي دونم درك نمي كني ؟ 

مريم : حالا من چه غلطي بكنم دختره ي ديوونه ؟ 

شقايق : من اگه جاي تو بودم ديگه قيد كلاس زبان رو مي زدم. 

مريم : شقايق تو مطمئني تمام داستانت با نيما رو براي من گفتي ؟ 

شقايق : مثلا چي بايد مونده باشه ؟ 

مريم : دليلي نداره اون از 2 تا كلمه حرف اينقدر ناراحت باشه ، تو غير از اون دفعه هايي كه به من گفتي ديگه باهاش چت نكرده بودي ؟ 

شقايق نگاهي گذرا به مريم انداخت و گفت : 

ـ ديوونه شدي ؟ واسه چي بايد بيخودي باهاش حرف بزنم ؟ 

شقايق با خودش فكر مي كرد كه چه طور از شر اين بازرسي هاي مريم خلاص شود چون مي دانست كه اگر پرسش هايش ادامه پيدا كند ، همه چيز را خواهد فهميد . هر كسي براي خودش راز هايي شخصي دارد كه فقط به خودش مربوط است و دوست ندارد كه ديگران نيز آن ها را بدانند و شقايق هم از اين قاعده مستثني نبود . حرف ها و درددل هاي او با نيما رازي بود براي خودش و نيما، حرف هايي كه از دل برآمده بود و گويا به دل هم نشسته بود.

مادر شقايق : بيا ناهارت رو بخور بعد برو بالا. 

شقايق : نمي خوام مامان ، تو مدرسه خيلي خرت و پرت خوردم ديگه نمي تونم غذا بخورم. 

مادر شقايق : باشه هر جور راحتي... 

شقايق طاقت نياورد. بايد هر طور شده با نيما حرف مي زد، سر كلاس هيچ چيزی نفهميده بود . بايد كاري مي كرد. وارد اتاق شهاب شد. وقتي كه مطمئن شد خوابيده، موبايلش را برداشت و از اتاق بيرون آمد. شماره ي نيما را گرفت. 

نيما : چيه شهاب؟ انقدر دلت واسم تنگ شده كه نتونستي اين 2 ساعت رو دووم بياري ؟ 

شقايق : سلام 

نيما : صدات خيلي قشنگ تر از اونيه كه صداي شهاب باشه. 

شقايق : مي تونم خواهش كنم 10 دقيقه از وقتتون رو در اختيار من بذارين ؟ 

نيما : با اينكه خيلي سرم شلوغه ولي باشه. 

شقايق در حالي كه خودش به زور صداي خودش را مي شنيد گفت : 

ـ اگه ميشه بيا نت بهت مي گم. 

نيما : باشه ، خداحافظ... 

... 

نيما : خوب دوباره سلام خانوم خانوما. 

شقايق : خيلي زود و سريع بگو از كجا فهميدي؟ خواهش مي كنم اذيت نكن به خدا ديگه نمي تونم تحمل كنم . امروز اصلا نمي فهميدم معلم هام چي مي گن. 

نيما : قبلا مي فهميدي ؟ 

شقايق : اذيت نكن ، بگو ديگه. 

نيما : خودت هيچ حدسي نمي زني ؟ 

شقايق : هر چي سعي كردم حدس بزنم به هيچ جايي نرسيدم به جز اينكه تو خواب نما شدي. 

نيما : پس خرافاتي هم هستی. گوش كن تا بهت بگم ، مهموني شهاب و شهنام رو كه يادته؟ 

شقايق : خوب... 

نيما :اگه يادت باشه من از همه زودتر رسيدم ، با اينترنت كار داشتم. لپ تاپ شهاب هم خراب بود. اين بود كه مجبور شدم بيام تو اتاق تو ... وقتي ديدم نوشته hi ghazal كنجكاو شدم ... وقتي مكالمه هات رو چك كردم شَكَم به يقين تبديل شد و من چهره ي سيندرلا رو كشف كردم.

شقايق : باورم نمي شه انقدر احمق بودم كه در اتاقم رو قفل نكرده بودم. 

نيما : و احمق تر اينكه sign out نشده بودی. 

شقايق : حالا من يه چيزي مي گم تو پررو نشو. 

نيما : تا 2 دقيقه پيش خيلي مودب تر بودي ها... 

شقايق : مي دوني دارم به اين فكر مي كنم الان كه هر دو تامون همديگه رو مي شناسيم ديگه حرف زدنمون با هم دليلي نداره. 

نيما : واسه چي ؟ 

شقايق : به خاطر اينكه من با تو راحت بودم. تو منو نمي شناختي و من مي تونستم تمام دغدغه هام رو بهت بگم. تو يه پسر بودي كه مثل بقيه ي پسرا دنبال خيلي چيزا نبودي و راحت باهاش درددل مي كردم اما الان تو ديگه مي دوني من كي هستم. 

نيما : يادته مي گفتي خيلي وقت ها مي خواي با يه پسر غير از فاميل راحت بري بيرون ؟ 

شقايق : آره. 

نيما : نمي شه من اون پسر باشم ؟ 

شقايق : چي مي گي ؟ تو در مورد من چي فكر كردي؟ 

نيما : نگو كه از اين كار بدت می ياد. 

شقايق : نه بدم نمی ياد اما... 

نيما : اما ديگه بي اما... از كي شروع كنيم؟ 

شقايق : من بايد برم، خداحافظ. 

نيما : پس جواب من ؟ 

شقايق : باشه براي بعد ، خداحافظ. 

شقايق درمانده بود. نمي دانست چه جوابي بايد به نيما بدهد. حرف زدن در اين مدت خيلي آرامش كرد بود ... اصلا او چه فرقي به دوست هايش داشت كه با پسر ها بيرون مي رفتند؟ نيما پسر خوبي بود. ديروز اين را درك كرده بود و طعم با او بودن را چشيده بود. 

شقايق : تا كي كلاس داري ؟ 

نيما : چي شد برگشتي ؟ 

شقايق : جواب منو ندادي ؟ 

نيما : من ساعت 8 وقتم آزاده. 

شقايق : خوبه... 

نيما : پس جردن منتظرتم. 

شقايق خودش هم باورش نمي شد كه بالاخره اين جرئت را به خودش داده؛ اگر مريم و سحر مي فهميدند چه فكري در مورد او مي كردند؟ مهم نبود... او بايد براي خودش زندگي مي كرد. هر كسي حق داشت خودش انتخاب كند و شقايق هم تصميمش را گرفته بود ، روزي بايد اين كار را مي كرد و اولين انتخابش هم نيما بود. 

*** 

مريم : ببخشيد آقاي حميدي مي تونم چند لحظه حرف بزنم؟ 

نيما : تو اصلا روت مي شه با من حرف بزني ؟ 

مريم سرش را پايين انداخت و چيزي نگفت كه شهاب جلو آمد : 

ـ نيما من امروز به تو زنگ زدم ؟ 

مريم از نيما و شهاب خدافظ كرد كه برود.

نيما : آره فك كنم ، مريم وايسا كارت دارم. 

شهاب : نمي دونم چرا اصلا يادم نمی ياد؟ 

نيما : خوشم می ياد مثل خودمي. 

شهاب : چي كار داشتم ؟ 

نيما : نمي دونم فك كنم تك زدي. 

شهاب : من 3 دقيقه به تو تك زدم ؟ 

نيما : نمي دونم ، تو هم چه سوال هايي مي پرسي ... برو نقشه ات رو بكش پسرجون ، يكم هم بيشتر حواست رو جمع كن. 

شهاب : اما باور كن من به تو زنگ نزدم ، ok، بی خیال خداحافظ. 

نيما رو به مريم كرد و گفت : 

ـ غزل يا همون شقايق همه چيزو بهم گفته، اما مي خوام بدوني اينكه انداختمت واسه اين بود كه نمي خواستم دانش آموزي مثل تو از دستم بره. 

مريم چشم هاي گرد شده اش را به نيما انداخت و گفت : 

ـ جان؟!!!

نيما : اصلا ولش كن ... فقط اينكه من بهت حق مي دم كه اون كار رو بكني، اما اين دفعه بايد سعي كني يكي رو پيدا كني كه مثل شقايق ناشي نباشه. 

مريم خنديد و گفت : 

آ ممنون ، باور كنين خيلي شرمنده تونم. 

نيما سري تكان داد و گفت : 

ـ خداحافظ... 

*** 

سحر : بچه ها اين آخرين روزه امتحان ها بود، خوب امشب كجا بريم ؟ 

صدف : اول بريم سينما بعدم بريم يه چيزي بخوريم. 

هدي : چطوره بريم سوپراستار... 

صدف : ديوونه شدي ؟ امشب پنج شنبه است ، غوغا مي شه اونجا. 

هما : خوب بشه ، مردم به ما چي كار دارن ؟ 

صدف : شما دو تا خواهرا با كي قرار دارين اونجا كه اصرار دارين بريم سوپراستار ؟ 

هليا : اصلا چطوره بريم نارنجستان؟ 

همه با هم داد زدند : 

ـ عاليه... 

سحر : اين شقايق هنوز سر جلسه است ؟ 

مريم : مي شناسيش كه سرعتش در حد مورچه است. 

صدف : مريم اگه امروز هم بهونه بياري و بگي نمی يام ديگه نه من نه تو. 

مريم : بابا بايد بهم اجازه بدن. 

هليا : اجازه كيلو چنده؟ بگو مي رم كتابخونه. 

مريم : من عادت ندارم بپيچونمشون. 

هما : كسي كه نگفت بپيچوني، تو يه چرخش كوچيك هم بدي كافيه. 

هدي : مريم اذيت نكن ديگه. بي تو خوش نمي گذره. 

مريم : راستش رو بگين مي خواين چي كار كنين ؟ انقدر اصرار مي كنين ؟ 

سحر : برو گمشو لياقت هم نداري. 

مريم : حالا يه كاريش مي كنم. 

شقايق : سلام . چي شده همه جمعين ؟ 

صدف : داشتيم مي گفتيم چقدر اين شقايق بي شعوره. 

هما : قرار شد امشب شام هممون رو مهمون كني. 

شقايق : خواب ديدين خير باشه. حالا امشب قراره كجا بريم ؟ 

سحر : نارنجستان ، تازه مريم هم می ياد. 

شقايق : بدجور هستم... 

***

نيما : سلام خانومي ، تبريك. 

شقايق : مرسي... 

نيما : امشب كه كاري نداري ؟ 

شقايق : چطور ؟ 

نيما : بريم بيرون ، خودمون دو تا... 

شقايق : نه... می يام، كجا ؟ 

نيما : نارنجستان چطوره ؟ 

شقايق : نـــــــه...

نیما : چرا؟!!

شقايق : چيزه... اونجا غذاش اصلا خوب نيست. 

نيما : حالت خوبه ؟ 

شقايق : خوب مي دوني همه ي فاميل هاي ما پنج شنبه ها نارنجستانن. 

نيما : خوب از اول همين رو بگو ، حالا تو بيا يه جايي مي ريم. 

شقايق : باشه. 

*** 

نيما : خب آخرش مشخص شد بهترين هديه چي مي تونه باشه ؟ 

پريسا : هر كسي يه چيزي دوست داره، اين كه نمي شه گفت. 

مريم : راست مي گه. مثلا صميمي ترين دوست من عاشق رز زرده. 

صداي خنده ي همه ي كلاس بلند شد. 

نيما : نخندين بچه ها، هر كسي يه نظري داره ديگه. 

وحيد : آخه رز زرد كه نشانه ي تنفره. 

حسين : از قديم گفتن وقتي مي خواي به يه دختر بفهموني دوستش نداري واسش رز زرد بگير. 

شهاب : بالاخره هر كسي نظري داره ديگه. 

صدف : شقايق كجايي ؟ زير پاهامون به جاي علف درخت سبز شد. 

شقايق سرفه اي ساختگي كرد و گفت : 

ـ اصلا حالم خوب نيست. می يام بزم شما رو هم به هم مي ريزم. برين با هم خوش باشين. خيلي دوست داشتم بيام، ولي حيف كه بدجوري حالم خرابه. 

مريم : چي مي گه ؟ 

صدف : مي گه حالش خوش نيست. 

سحر : بيخود مي گه ، بگو پاشه بياد. 

شقايق : بهشون بگو حيف كه حالم خوب نيست وگرنه مي اومدم حاليشون مي كردم. 

صدف : باشه ، يه وقت فكر نكني جات خاليه ها؟ ما خوشيم ، باباي... 

شقايق : خداحافظ. 

شقايق سريع آماده ي رفتن شد.

شهنام : كجا مي ري ؟ 

شقايق : روز تمومي امتحاناست ديگه... 

شهنام : پياده مي ري ؟ 

شقايق : چه جوري برم ؟ 

شهنام : صبر كن واست آژانس بگيرم. 

شقايق : ممنون. 

.... 

نيما : به به خانوم خودم ، خوب تيپ زدي امروز. 

شقايق : ببين تو الان بايد بگي قربونت برم كه همه چي بهت می ياد. 

نيما : باشه هميني كه تو گفتي ... حالا چشمات رو ببند. 

شقايق : واسه چي ؟ 

نيما : تو ببند تا بهت بگم. 

شقايق چشم هايش را باز كرد و رزهاي زرد را ديد و گفت : 

ـ من مي گم تو ديوونه اي بگو نه، دِ آخه كي رز زرد واسه كسي كادو مي یاره؟ 

نيما : به من چه؟ مريم خودش گفت تو عاشق رز زردي... 

شقايق : نه بابا ، اون سحر روان پريشه كه از رز زرد خوشش می ياد. 

نيما : آخه تو چرا با همچين دوستايي مي گردي ؟ 

شقايق : بله بله ؟ تو كار من كه دخالتم مي كني... 

نيما دست هايش را بالا برد و گفت : 

ـ من تسليمم ، يه امشبمون رو خراب نكن. 

شقايق سلام نظامي داد و گفت : 

ـ چشم قربان. 

از بودن با نيما لذت مي برد . او بهتر از هر كسي دركش مي كرد و به حرف هايش گوش مي داد . هنوز روز اول بيرون رفتنشان با هم را به خاطر داشت، انگار نيما هم به همين موضوع فكر مي كرد كه پرسيد : 

ـ هنوز سر از كار هاي شهاب در نياوردي ؟ 

شقايق : نه 

نيما : قضيه ي اون روز رو هم به مريم نگفتي ؟ 

شقايق : مي دوني ، ترجيح دادم نگم. چون از دست مريم كاري بر نمي اومد. خواهرشم عين خودش يه دنده است هنوز بدتر. 

. 

. 

. 

مريم : بچه ها تو رو خدا آروم تر، همه فكر مي كنن ما كم داريم. 

هليا : به نظرت ما كم نداريم ؟ 

مريم : چي بگم والا... 

سحر : واي مريم جاي اون ديوانه خيلي خاليه. 

مريم : آره خيلي. 

سحر : ببين شقايقه ... معلوم نيست باز مي خواد چي بگه. 

مادر شقايق : سلام سحر جان خوبي ؟ 

سحر با تعجب جواب داد : 

ـ بله ممنون. 

مادر شقايق : ببخشيد مزاحمت شدم، شقايق گوشيش رو تو خونه جا گذاشته، با شماست ديگه نه ؟ 

سحر بين دو راهي گير افتاده بود. نمي دانست چه بايد جواب بدهد:

ـ بالاخره روز آخر امتحانا بود ديگه...

مادر شقايق : خوب خيالم راحت شد ، بهش بگو يه خورده حواسش رو جمع كنه ... خداحافظ 

سحر : خداحافظ 

مريم : كي بود ؟ 

سحر : بي خيال، بعدا در موردش حرف مي زنيم. چيز مهمي نبود. 

مريم : شقايق اين چند وقته چشه ؟ زير و رو شده... 

سحر : اميدوارم مشكلي پيش نيومده باشه. حتما بايد باهاش حرف بزنيم. 

مريم : خيلي ازمون فاصله گرفته، دلم واسش تنگ شده يه جورايي. 

سحر : فعلا بذار امشبه بگذره تا بعد. 

خيلي سعي كرد خودش را آرام نشان دهد، اما دروغي كه به مادر شقايق گفته بود آشفته اش كرده بود. يعني كار درست را انجام داده بود ؟

***

سحر : آخي بهتري ؟ 

شقايق : آره خوبم. 

سحر : تو از رو نميري نه ؟ تو چشماي من نگاه مي كني و دروغ مي گي ؟ ديشب كدوم گوري رفته بودي ؟ 

شقايق : جايي نبودم. 

سحر : تو چيز خوردي. شقايق من كه مي دونم خونه نبودي. بهتره زود بگي واسه خاطر كي ما رو پيچوندي. 

شقايق : خودت مي فهمي چي مي گي ؟ 

سحر: خيلي هم خوب مي فهمم. مي خواستم ديشب وقتي مامانت بهم زنگ زده بود بگم با ما نيستي و لو بري اون وقت ببينم بازم واسه من رجز خوني مي كني يا نه؟ 

شقايق : اوه اوه ، مامان به تو زنگ زد ؟ 

سحر : آخه يكي نيست بگه دختره ي احمق تو مي خواي بپيچوني و بري بيرون حداقل موبايلت رو با خودت ببر ... شايدم انقدر هول بودي يادت رفته. 

شقايق : باشه، تو چرا انقدر اعصابت خورده؟ خوب مي گم بهت. 

سحر : آخه خيلي واسم گرون تموم شده كه تو ما رو پيچوندي و با يه از خدا بي خبري رفتي بيرون. حالا خيلي سريع مي گي اوضاع از چه قراره. 

شقايق : والا راستش جديدا با يكي دوست شدم. 

سحر : اون رو كه خودم مي دونم خره، بعدش... 

شقايق : از كجا مي دوني ؟ 

سحر : از عوض شدن نظرت در مورد پسرا، از رمانتيك شدنت، از مهربون شدنت، از پريدنت با پريناز اينا... بيچاره مريم كه مي گفت حتما ما يه كاري كرديم كه شقايق از دستمون دلخور شده. 

شقايق : انقدر تابلو بودم ؟ 

سحر : اوف ... حالا بقيه اش رو بگو ، من مي شناسمش ؟ 

شقايق كه خيلي وقت بود مي خواست با كسي درباره ي نيما حرف بزند ؛ شروع كرد : ـ آره ، سحر قول بده نخواسته باشي نصيحتم كني تا برات بگم. 

سحر : باشه ، بگو... 

شقايق : يادته تعريف كردم كه نيما داستان رو فهميده كه ما گذاشته بوديمش سر كار ؟ 

سحر : خب... 

شقايق همه چيز را بدون نقص براي سحر تعريف كرد و سحر نيز در تمام مدت با اشتياق به حرف هاي شقايق گوش مي داد. برايش جالب بود كه در طي اين چند روز مريم و شقايق مسئله ي به اين مهمي را از او پنهان كرده بوده و جالب تر اينكه شقايق واقعا از بودن با نيما لذت مي برد و مي خواست اين رابطه ي دوستانه را ادامه دهد. 

سحر : حالا جدي مي خواي دوست دخترش بشي ؟ 

شقايق : ما با هم دوستيم فقط همين. 

سحر : بس كن شقي ، به نظرت واقعا مي شه ؟ يه خورده فكر كن. كدوم پسري تونسته با يه دختر فقط دوست باشه كه نيما بتونه ؟ چيزايي كه مريم مي گفت رو يادت رفته ؟ 

شقايق : نه خير يادم نرفته، مهم الانه. 

سحر : فكر نمي كردم اينقدر فرق كرده باشي شقايق، من نمي خوام نصيحتت كنم اما ... 

شقايق حرف سحر را قطع كرد و گفت : 

ـ اما داري نصيحتم مي كني. مي خوام خودم ادامه بدم. پاي همه چيزش هم وايسادم. 

سحر نفسش را پر صدا بيرون داد و گفت : 

ـ باشه ، پس من ديگه بايد خفه شم ... اما يادت باشه سحر بهت گفت و تو توجه نكردي. 

شقايق : باشه يادم مي مونه ، در ضمن دفعه ي آخرت باشه با اون لفظ زشت منو صدا مي كني. 

سحر : آخه اون طوري خيلي راحت تره. 

شقايق : اما من اصلا راحت نيستم. چطوري اسم مردم رو خراب مي كني اَه اَه... 

سحر : باشه تو هم ، ديگه نمي گم. 

شقايق : راستي سحر يه چيزي، مريم هم مي دونه ؟ 

سحر : نه بهش نگفتم. نخواستم بدونه. بعد اين همه مدت كه باهامون اومده بيرون شما به خاطر معلم زبانش پيچونديمون. 

شقايق : خيلي كار خوبي كردي كه بهش نگفتي. مريم رو كه مي شناسي تا منو بي خيال نكنه ول كن نيست، يه دفعه از زبونت در نره ها. 

سحر : هفته ديگه می ياي خونه ما ؟ 

شقايق : چه خبره ؟ 

سحر : حالا تو بيا بهت مي گم. 

شقايق : من فقط به اين شرط می يام كه فرهاد هم باشه. 

سحر : بميري شقايق ... من برم به مريم هم زنگ بزنم. 

شقايق : بيخود زحمت نكش مي دوني كه نمی ياد. 

سحر : اين يه دفعه فرق مي كنه ... می ياد. 

شقايق : ببينيم و تعريف كنيم. 

سحر با اصرار توانست مادر مريم را راضي كند تا مريم در خانه ي آن ها مهمان باشد . نمي دانست واكنش بهترين دوستانش در مقابل خبري كه مي خواست به آن ها بدهد چه بود ... هزار مدل فكر جورواجور به سرش زده بود اما به نتيجه نرسيده بود. بالاخره تصميم گرفت تا صبر كند و نتيجه را ببيند.

شقايق : امروز خونه قرق خودمون سه تاست ؟ مگه قرار نبود فرهاد كوهكن هم بياد ؟ 

سحر : فعلا كه مي بيني قرق خودمون سه تاست. مي گم راستي تو اگه خيلي دلت واسش تنگ شده زنگ بزنم از اصفهان بياد. 

مريم رو به سحر گفت : فكر كنم اين طوري به تو هم بد نگذره ها... 

سحر : يه امروز رو بي خيال اون فرهاد بشين. 

شقايق : حالا مي شه بپرسم چي شده انقدر مهربون شدي و ما رو دعوت كردي خونه تون ؟ 

سحر : راستش...

مريم : چيه نكنه خبر بديه ؟ 

شقايق : ببينم سحر نكنه داري ازدواج مي كني ؟ با ما رو راست باش. 

سحر : اَه شقايق ، تو رو خدا اينقدر چرت نگو. بذار حرفم رو بزنم ديگه. 

مريم : راست مي گه ديگه. 

شقايق : اصلا مي دوني چيه من ديگه هيچي نمي گم تا سحر بگه چي شده. 

سحر : فكر كنم امروز آخرين روزيه كه با هميم... 

شقايق : چــــــــــــي؟!!! 

مريم به پيشاني اش زد و سرش را بالا گرفت و گفت : 

ـ خدايا مي بيني گير چه جماعتي افتادم ؟ يكي رو كنترل مي كنم چرت نگه ، اون يكي شروع مي كنه. 

سحر : بچه ها من جدي حرف زدم. 

چهره ي شاداب مريم و شقايق تغيير حالت داد. هر دو بهم و بعد به سحر نگاه كردند. 

سحر : مريم يادته گفتم بابام قراره منتقل بشه ؟ 

مريم : يعني به اين زودي ؟ 

سحر : آره ، اينم از شانس منه ديگه. 

شقايق : سحري تو رو خدا راست مي گي ؟ 

سحر لبخندي زد و گفت : 

ـ جون تو افطاري... 

مدتي بدون حرف بينشان سپري شد. مدتي كه هيچ كدام فكر نمي كردند هيچ گاه در رابطه ي دوستي شان به وجود بيايد. 

مريم : به جاي اينكه اين قيافه هاي مزخرف رو به خودتون بگيرين، پاشين امروز رو خوش بگذرونيم. 

سحر : آره شقي پاشو... 

شقايق : اگه مي خواي روز آخري كتك نخوري درست صحبت كن. 

سحر : همچي مي گي روز آخري انگار دارم مي رم اون دنيا. 

شقايق : فكر كردي اگه تو داشتي مي رفتي اون دنيا من الان اين طوري اينجا وايساده بودم ؟ 

مريم : آخي فكر كنم شقايق مي خواسته رقص و پايكوبي راه بندازه. 

شقايق : دقيقا... 

روز آخر با هم بودنشان هرچند شيرين اما به سرعت سپري شد. وقت رفتن اشك در چشم هاي هر سه شان حلقه زده بود كه بالاخره شقايق طاقت نياورد و بغضش را شكست.

سحر : توي ديوونه گريه هم بلدي ؟ 

شقايق : بستگي به موقعيت داره ديگه... 

مريم اما مغرور تر از آن بود كه اشك هايش را كسي ببنيد. با وجود آنكه از رفتن سحر خيلي ناراحت بود، ولي چيزي به زبان نياورد . فقط هنگام رفتن تمام احساساتش را با يك جمله بيان كرد .

مريم : كاش نمي رفتي ، دلمون خيلي واست تنگ مي شه.

و بعد هم سحر را بغل كرد و رفت .

پدر مريم : خوش گذشت ؟ چرا اعصابت خورده ؟

مريم : بابا سحر داره مي ره.

پدر مريم : كجا ؟

مريم : باباش منتقل شده اصفهان ، مجبورن برن اصفهان.

پدر مريم : پس اين مهموني خداحافظي بوده ديگه نه ؟

مريم : آره يه جورايي...

***

كلاس هاي تابستاني بدون سحر سوت و كور تمام مي شدند و مريم و شقايق بدون اينكه خودشان بدانند و بخواهند به اندازه ي دنيا با هم فاصله گرفته بودند. هيچ چيز آن طور كه مي خواستند پيش نمي رفت. هيچ كس فكرش را نمي كرد روزي آنچنان گروه سه نفره ي آن ها از هم بپاشد . شقايق بيشتر با پريناز سردسته ي بچه هاي شر كلاس مي گشت و درس پس مي داد و مريم با وجود اينكه خيلي سعي كرده بود مثل گذشته با شقايق باشد، نتوانسته بود و كتاب ها را بهترين دوست هاي خودش ساخته بود . به تنهايي و انزوا عادت كرده بود. سخت درس مي خواند تا حداقل بتواند در رشته ي مورد علاقه اش پذيرفته شود . وقتي در كلاس زبان موبايلش به صدا در آمد، مي خواست تماس را رد كند كه وقتي اسم تماس گيرنده را ديد دلش نيامد جواب ندهد. با هزار التماس از نيما اجازه گرفت و بيرون رفت .

مريم : سلام چطوري ؟چي شده يادي از ما كردي ؟

سحر : تو بگو چي شده انقدر دير جواب دادي ؟

مريم : ببخشيد كه بايد از وسط كلاس آقاي حميدي مي اومدم بيرون.

سحر : واي ببخشيد اصلا يادم نبود . 

اسم نيما سحر را به ياد شقايق انداخت. خيلي دوست داشت بداند روابطشان به كجا كشيده .... 

ـ راستي از شقايق چه خبر ؟

مريم : هِي ! اونم بدك نيست.

سحر : خوب خدا رو شكر ، تابستون خوش مي گذره ؟

مريم : خوب يا بد ، يه هفته ي ديگه تموم مي شه. مهم گذشتنشه.

سحر : امتحانا رو چي كار كردي خرخون ؟

مريم : كي به كي مي گه ... من 18.40 شدم.

سحر : نه بابا ... بعدم به من مي گي خرخون ؟

مريم : حالا بگو ببينم خودت چي كار كردي ؟

سحر : منم 5 صدم از تو كمتر شدم. واي خاك به سرم ، تو الان كلاس داري من دارم اينقدر حرف مي زنم. برو سر كلاست دختر خوب. مي خواستم احوالت رو بپرسم. ايشالا سر فرصت با هم حرف مي زنيم.

مريم : باشه ، خيلي خوشحالم كردي كه زنگ زدي.

سحر : به شقايق هم سلام برسون ، هرچند الان به اونم زنگ مي زنم. خداحافظ.

مريم : خداحافظ.

....

سحر : سلام...

شقايق : به به ، خانوم ستاره ي سهيل.

سحر : جواب سلام واجبه ها.

شقايق : بيا اينم سلام.

سحر : حالا شد ، چه خبرا ؟

شقايق : تو هيچ معلومه كجا رفتي يهو ؟ موبايلت چه مرگش بود ؟

سحر : نمي دونم چش شده بود. منم كه مي شناسي حوصله درست كردن چيزي رو ندارم. شماره هاتون رو هم كه از حفظ نبودم.

شقايق : حالا چي شد يه دفعه تصميم گرفتي درستش كني ؟

سحر : من كه درستش نكردم فرهاد درستش كرد.

شقايق : تو اين فرهاد رو نداشتي چي كار مي كردي ؟

سحر : خوش مي گذروندم. بيچاره ام كرده از بس مي گه درس بخون.

شقايق : تازه حالا داري مي فهمي من چي مي گم. تازه من كه دو تا هستن...

سحر : آره بميرم ، تو بدتر از مني ...

با حالتی خاص ادامه داد : 

ـ راستي دوستت چطوره ؟

شقايق : اونم سلام مي رسونه ، بد نيست.

سحر : حالا كه من نيستم به مامانت مي گي با كي مي ري بيرون ؟

شقايق : دوستان زيادن سحر خانوم... تازه منت هم سرم نمي ذارن.

سحر : نكنه دوستان يعني پريناز و دار و دستش ؟

شقايق : حالــــا...

سحر : هنوزم با هم فقط دوستين ؟

شقايق با شیطنت گفت : 

ـ من كه نمي تونم همه چي رو به تو بگم، چشم و گوشِت باز مي شه.

سحر : پس فقط دوست نيستين ،اصلا ولش كن . قرار شد در موردش حرف نزنيم.

شقايق : خوشم می ياد كه فهميده شدي.

سحر : از شهاب و مهتاب چه خبر ؟

شقايق : تو كه خواهر مريم رو مي شناسي، عين خودش يه دنده است. تا داداش بيچاره ي منو دق مرگ نكنه ول كن نيست.

سحر : تو چه مي دوني شايد مهتاب يكي ديگه رو دوست داره.

شقايق : اِاِاِ راست مي گي ها، چرا به فكر خودم نرسيده بود ؟ حتما بايد برم تو فكر تحقيقات.

سحر : خوب ديگه ، مزاحمت نشم. برو بشين درست رو بخون.

شقايق : كي حوصله درس داره ؟

سحر با طعنه گفت : 

ـ پس برو با دوستت معاشرت كن ، خداحافظ.

شقايق : باباي...

***

دوران شیرین نوجوانی به سرعت در حال گذر بود ... کاش همان روزها فهمیده بودند که بی دغدغه ترین روزهای زندگیشان همین روزهای خوش است، اما انگار هیچ کس قصد لذت بردن از آن دوران طلایی را نداشت . حتی دیگر دوستی هایشان هم کمرنگ شده بود . درس بود و درس و درس ...

مریم ، شقایق را خیلی دوست داشت و نبودش را کاملا حس می کرد. دوست داشت باشد وسر به سرش بگذارد اما شقایق از مریم فراری بود. می ترسید دستش را بخواند و نصیحتش کند . می ترسید نظرش در مورد او عوض شود و هزاران ترس دیگر که باعث شده بود دو دوست همیشگی از هم فاصله بگیرند . باورش حتی برای بچه های کلاس و معلم ها هم سخت بود .

مریم بعد از یک روز خسته کننده بر روی تختش دراز کشیده بود و دستش را زیر سرش گذاشته بود. خوابش نمی برد. فکر و خیال امانش را بریده بود. فکر درباره ی آینده ای که قرار بود برسد... چه شیرین و چه تلخ به زودی می رسید و مریم انتظارش را می کشید. از زندگی تکراری اش خسته شده بود. دلش می خواست این 3 ماه هم تمام شود. می خواست آن کنکور لعنتی را بدهد و وارد دانشگاه شود. به عید نوروز فکر می کرد. جرقه ای در ذهنش زده شد ، به سمت دفترش رفت و شروع به نوشتن کرد .

خدایا چرا زندگیم این طوری شده ؟ دیگه حالم داره از خودم بهم می خوره. قرارمون این نبود . به خدا منم می خوام زندگیم قشنگ باشه ، منم می خوام دوست داشته باشم و کسی دوسم داشته باشه ، چرا کسی رو سر راهم قرار نمی دی ؟ یعنی عرفان منو دوست داره ؟ یا بازم من فکر های بیخود کردم ؟ 

نمی خوام خدایا ، چرا من این جوریم ؟ چرا با کوچکترین حرکتی از اطرافیانم فکر می کنم دوستم دارن. در صورتیکه این طوری نیست. خدایا چرا من این همه از مهتاب بدترم ؟ یعنی انقدر بد که شهاب فقط به خاطر اینکه خواهر مهتابم باهام خوب برخورد می کنه ؟ چقدر ساده بودم که رفتارش رو واسه خودم چیز دیگه برداشت می کردم. دلم نمی خواد همه ی دوست هام برن سر خونه و زندگیشون و من هنوزم منتظر نشسته باشم. آخه چرا یه دفعه از شهاب خوشم اومد ؟ چرا باید از کسی خوشم بیاد که خواهرم رو دوست داره ؟

به اینجا که رسید اشک های مریم سرازیر شد. بعد از اینکه دفترش از چند قطره اشکش خیس شد ادامه داد...

می دونم حسی که من دارم ، سریع از بین می ره اما می ترسم . می ترسم از اینکه هر دفعه تو چشمای مهتاب نگاه کنم ، خجالت بکشم که شوهرش رو دوست دارم. وای خدای من چی دارم می گم؟ معلوم نیست مهتاب درخواست شهاب رو قبول کنه . 

حسی دو گانه تمام وجودش را فرا گرفته بود . گاه از شهاب خوشش می آمد و گاه ...

بس کن دختره ی دیوونه ، تو رو چه به شهاب ؟ تو فقط از اون خوشت می یاد . چرا همه چی رو قاطی می کنی ؟ مگه مشاور نمی گفت که خیلی عادیه که یه دختر تو همچین سنی از کسی خوشش بیاد ؟ خوب حالا این قرعه به اسم شهاب بوده. خودتم می دونی این حس تو دوست داشتن نیست. تو فقط ازش خوشت می یاد ، همین ... اونم به خاطر اینکه خیلی شبیه تواه. هیچ دلیل دیگه ای نداره. دیگه نبینم از این فکر های الکی بکنی ها. اگه با دیدن یه پسر این طوری دست و پات رو گم کنی وقتی بری دانشگاه چی کار می خوای بکنی ؟

اصلا معلومه شقایق چش شده ؟ نکنه به خاطر جواب های نه مهتاب انقدر باهام بد شده ؟ کاش می فهمید که چقدر به بودنش و چرت و پرت گفتناش نیاز دارم. شاید هیچ وقت نشون ندادم اما خوب اینکه دلیل نمی شه دوستش نداشته باشم. من اصلا نمی دونم مشکلش چیه. خیلی با اون شقایقی که من می شناختم فرق داره. فردا حتما می رم باهاش حرف می زنم. خسته شدم از این همه تنهایی ، کاش حداقل سحر بود.

باز شدن در اتاق مریم را به خودش آورد . مهتاب بود : 

ـ من امروز باید زودتر برم ، سریع آماده شو برسونمت.

مریم : برو الان می یام.

همیشه عاشق این بی تفاوتی مهتاب بود. هیچ وقت سعی نمی کرد در کار مریم فوضولی کند. بیجا نبود اگر می گفت بهترین خواهر دنیا بود . اشک هایش را با دست پاک کرد. دفترش را جای امنی گذاشت. شال سبز فسفری اش را با مانتوی سبزپررنگش پوشید. شقایق همیشه می گفت که رنگ فسفری خیلی به او می آید. شاید به خاطر رنگ چشم هایش بود. هیچ وقت نفهمید چشم هایش چه رنگی ست... انگار ترکیبی از رنگ قهوه ای چشم های پدرش و رنگ سبز چشم های مادرش بود . در آینه به خودش نگاه کرد. نسبتا خوب شده بود. پوزخندی زد و رو به آینه گفت : 

ـ کی رو خر می کنی مریم ؟ یعنی الان مثلا قراره تو یه نگاه عاشقت بشه ؟ اصلا چه فایده اون چطوری از زیر چادر ست تو رو ببینه ؟

چادرش را از روی دسته ی صندلی برداشت و بیرون آمد .

مریم : خوب من آماده ام بریم.

وقتی مهتاب کنار خیابان پارک کرد ، مریم با تعجب به او نگاه کرد .

مهتاب : می دونی خیلی بزرگ شدی واسه همینه که دارم باهات حرف می زنم ، خواهش می کنم به مامان نگو.

مریم با لحنی کنجکاو گفت : 

ـ باشه حتما...

مهتاب : داداش شقایق رو که می شناسی.

مریم : شهنام یا شهاب ؟

مهتاب : شهاب...

مریم با آمدن اسم شهاب کنجکاو شد : 

ـ آره همکلاسی هستیم ناسلامتی.

مهتاب : به نظرت چه جور آدمیه ؟

مریم نگاهی به مهتاب انداخت و سعی کرد خنده اش را کنترل کند: 

ـ چطور ؟

مهتاب : تا حالا چند دفعه باهام حرف زده در مورد ِ ... در موردِ ...

مریم با لبخند به مهتاب نگاه کرد. باورش نمی شد خواهرش می خواهد راجع به این موضوع با او حرف بزند. چشم هایش از تعجب گرد شده بود. از شخصیت مهتاب بعید بود که با خواهر کوچکش در مورد این مسائل حرف بزند .

مریم : باورم نمی شه تو همون دختری هستی که شقایق می گفت.

مهتاب با لحنی که کنجکاوی از آن می بارید گفت : 

ـ کدوم دختر ؟

مریم : همونی که اخلاق شهاب به خاطرش انقدر فرق کرده.

مهتاب که انگار بحث برایش جالب شده باشد پرسید : 

ـ اخلاقش فرق کرده ؟

مریم : تو فکر می کنی چرا پسری به شرایط اون باید انقدر مثبت باشه ؟ خوب حتما دلش جایی گیره دیگه خواهر من. بنده خدا از همون روزای اول دانشگاه عاشق یه دختری شده بوده و ... فکر کنم بقیه اش رو هم تو بهتر از من بدونی. حالا تو چی بهش جواب دادی ؟

مهتاب نمی توانست خوشحالی اش را پنهان کند از اینکه پسری این چنین از او خوشش آمده، اما دغدغه های دیگری هم داشت که ذهنش را مشغول کرده بود. تصمیم گرفت حالا که شروع کرده همه ی مشکلاتش را بیان کند. گویا خواهر کوچکش خیلی بزرگ شده بود .

مهتاب : آخه درد من که یکی دو تا نیست. اول اینکه همون طور که می دونی ما اصلا بهم نمی خوریم. خیلی فرق داریم با هم ، همه چی ... مریم من دوست ندارم مردم پشت سرم بگن پسره واسه چی اومده اینو گرفته ... چیزی که خودم هم توش موندم.

مریم : دیوونه شدی مهتاب ؟ بهت میگم پسره دوستت داره ، اون وقت تو ... بابا حاضر شده به خاطر تو رو تمام عقایدش پا بذاره. خودت بهتر از من می دونی وقتی یه پسر این کار رو می کنه یعنی چی... یعنی پای همه چیز وایساده . بعدشم مگه تو چته ؟ قیافه نداری که داری ، خوشتیپ نیستی که هستی ، تحصیلات نداری که داری ، تا اونجایی که من می دونم وضعیت مالی دو تا خانواده هم مثل همه... اگه اون چشماش رنگیه ، تو هم چشمات رنگیه ، پس چیزی ازش کم نداری.

مهتاب سرش را تکان داد : یه چیز دیگه هم هست.

مریم نفسش را پر صدا بیرون داد و گفت : 

ـ دیگه چی ؟

مهتاب : حس می کنم یه نفر دیگه تو زندگیم هست.

مریم : کـــــــی ؟

مهتاب : یکی که خیلی احساس نزدیکی می کنم باهاش. اولش از یه مزاحمت شروع شد اما حالا ...

مریم با تعجب پرسید : 

ـ حالا چی ؟

مهتاب : به خدا فقط کارمون بهم دیگه sms می زنیم ، من حتی تا حالا ندیدمش اما ...

لبخندی مهمان لب های زیبای مریم شد. یعنی مهتاب نمی دانست که طرف مقابلش همان شهاب است ؟ از کار شهاب خنده اش گرفته بود. خواست بگوید اما بهتر دید مهتاب خودش از زبان شهاب بفهمد .

مریم : نمی دونم چی باید بگم ، خوب چرا هیچ وقت نخواستی ببینیش ؟

مهتاب : شاید چون نمی خوام این رابطه ی خوب تموم بشه.

مریم : حالا می خوای با شهاب چی کار کنی ؟

مهتاب مستاصل گفت : 

ـ نمی دونم ، بدجوری گیر داده آخه.

مریم دوباره لبخند زد : 

ـ خوب عاشق شده دیگه.

مهتاب : حالا منو مسخره کن ، نوبت منم می رسه.

مریم : خوب اگه زحمتی نیست منو برسون کلاس تا دیرم نشده.

مهتاب ماشین را روشن کرد و به سمت کلاس مریم به راه افتاد . تمام مدت مریم با خودش کلنجار می رفت ، نمی دانست باید به شهاب بگوید که خودش را معرفی کند یا نه ... باورش نمی شد. خودش داشت باعث ازدواج مهتاب و شهاب می شد . همان شهابی که چند دقیقه قبل تصمیم داشت لباس خوب بپوشد تا خوشش بیاید، بالاخره تصمیمش را گرفت. باید خودش را از این افکار راحت می کرد .

مریم : آقا شهاب ببخشید می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم ؟

شهاب : می تونم بپرسم در مورد چی ؟

مریم خیلی رک گفت : 

ـ در مورد مهتاب.

شهاب بهت زده به مریم نگاه می کرد ، یعنی مریم چه می خواست بگوید ...

شهاب با کنجکاوی هر چه تمام تر به مریم نگاه کرد : 

ـ خودتون می رین ؟

مریم : نه مهتاب می یاد دنبالم ، اما خوب یکم دیرتر می یاد.

شهاب : پس چطوره بریم تو ایستگاه اتوبوس بشینیم آخه اینجا یکم ... چطور بگم؟ واسه خودتون می گم.

مریم : بله می دونم ، درست نیست اینجا حرف بزنیم.

شانه به شانه ی هم رفتند تا به ایستگاه اتوبوس رسیدند. مریم در طول این مدت چندین بار چیزی را که می خواست بگوید مرور کرد .

شهاب با نگاهش به مریم فهماند که باید شروع کند . آن نگاه خاکستری جذاب باعث شد همه چیز از ذهن مریم برود . در دلش به خواهرش حسودی کرد اما ... باید می گفت .

مریم : چرا راستش رو به مهتاب نمی گین ؟

شهاب : ببخشید ؟!

مریم : خواهش می کنم جلوی من وانمود نکنین. من خیلی خوب می دونم چی بین شما هست. حتی از خود مهتاب هم بهتر...

شهاب سعی کرد بی تفاوت باشد : 

ـ مگه چیزی بین ما هست ؟

مریم : اینو دیگه شما باید بگین. هرچند من فکر می کنم وقتی یه پسر چند بار به یه دختر درخواست ازدواج می ده یعنی اینکه چیزی بینشون هست.

شهاب باورش نمی شد مریم که همیشه فکر می کرد دختری محجوب و ساکت است، این چنین جسارتی داشته باشد. مریم حتی خودش هم از جسارتش تعجب کرده بود .

مریم : من هنوز جوابم رو نگرفتم. چرا نمی گین ؟ الان می یاد ها...

شهاب که هول شده بود گفت : 

ـ آخه من چی باید بگم؟

مریم : پس مثل اینکه خودم باید بهش بگم اون شماره ی نا آشنا که بهش sms می زنه شمایین.

شهاب : نــه ... اون رو که خودش ... یعنی خودشون فهمیدن ... آهان اصلا شما کدوم شماره رو می گین ؟

مریم : مگه چند تا شماره وجود داره ؟ خواهر من که بازیچه ی شما نیست ؟

شهاب : آخه خیلی سخته گفتنش ، سر همون یه بار کلی باهام دعوا کرد... یعنی کردند.

مریم از این مدل صحبت کردن شهاب خنده اش گرفته بود.خیلی دوست داشت بداند قضیه چه بوده اما فعلا وقتش نبود .

مریم : امشب قراره براش خواستگار بیاد. نمی دونم جوابش چیه اما ... فکر کردم باید یه هشداری بهتون بدم. اینم بگم که مهتاب هیچی در مورد حرف زدن من و شما نمی دونه پس خواهش می کنم لو ندین.

شهاب بدجوری دست و پایش را گم کرده بود . صدای بوق ، هر دوی آن ها را به خودشان آورد. مریم سوار شد و به اصرار او ، شهاب هم سوار شد .

مریم : مهتاب اینجا کنار کتاب فروشی نگه دار ، کار دارم.

وقتی مریم از ماشین پیاده شد ، شهاب به دنبال فرصتی می گشت که حرف بزند. باید حرفش را می زد. نباید مهتابش را از دست می داد .

شهاب : خانم شایق ، من باید یه اعترافی بکنم.

مهتاب خیره به شهاب نگاه کرد : 

ـ چه اعترافی ؟

شهاب : من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

مهتاب از تصور آنچه که می شنید حیرت کرده بود ، به دنبال کلمه ای می گشت اما ...

شهاب : می دونم سخته اما من همونی هستم که ...

مهتاب : باورم نمی شه.

شهاب : می تونی الان به همون شماره زنگ بزنی.

مهتاب موبایلش را بیرون آورد ، شماره را گرفت. وقتی صدای زنگ موبایل شهاب بلند شد، مهتاب برگشت و به شهاب نگاه کرد .

شهاب هم با لبخند شانه هایش را بالا انداخت .

مهتاب : الان انتظار داری من بگم موافقم ؟

شهاب : از یه خانوم هیچ وقت نباید همچین انتظاری داشت ، الان منتظرم بگی باید فکر کنم.

مهتاب : اما این چیزی رو عوض نمی کنه ، دنیای ما خیلی فرق داره.

شهاب : دنیای ما نه، دنیای خانواده هامون. دنیای من و تو یکیه مهتاب.

مهتاب : به نظرت خانواده مهم نیست ؟

شهاب : هست اما نه به اندازه ی اینکه فرصت با هم بودن رو ازمون بگیره.

مهتاب تقریبا قانع شده بود اما حرفی نزد .

شهاب : خوب خانم شایق ، بنده رو به غلامی قبول می کنین ؟

مهتاب لبخندی زد و گفت : باید فکر کنم.

شهاب : پس خواستگارهای امشب رد صلاحیت می شن دیگه نه ؟

مهتاب متعجب پرسید : خواستگار ؟!

مریم در حالیکه سوار می شد خندید و شهاب و مهتاب هم متقابلا خندیدند .

باید به شقایق هم می گفت ، شاید این راهی بود برای دوباره با هم بودنشان.

مریم : شقایق یه لحظه بیا ، خبرهای دست اول برات دارم.

ترانه : اما ما داشتیم حرف می زدیم مگه نه شقایق ؟

شقایق به ترانه نگاه کرد و بعد به چشم های منتظر مریم نگاه کرد. هنوز هم او را بهترین دوست خودش می دانست اما ...

شقایق : فکر کنم حرف مریم واجب تر باشه . 

چشمکی به مریم زد و گفت : 

ـ مگه نه ؟

مریم نمی توانست خوشحالی اش را از اینکه شقایق او را به ترانه ترجیح داده پنهان کند .

شقایق : خوب بگو ببینم خبر دست اولت چیه؟

مریم : دمت گرم بد جوری ترانه رو ضایع کردی.

شقایق بادی به غبغب انداخت و گفت : 

ـ یه دوست که بیشتر نداریم که ... حالا می گی خبرت چیه یا نه ؟ نکنه سحر داره عروس می شه؟

مریم : فکر کنم یه عروسی تو راه باشه اما عروسی سحر نیست.

شقایق باز هم شروع به خاراندن چانه اش کرد که باعث خنده ی مریم شد : 

ـ خوب پس کی می تونه باشه ؟

یعنی .... ناگهان از جا پرید و گفت : 

ـ نکنه شهاب و مهتابن ؟

مریم : آفرین زدی تو خال...

شقایق : بالاخره موفق شدیم ، بزن قدش. حالا بگو ببینم چی شد؟ اصلا تو چطوری فهمیدی ؟

مریم : داستانش درازه.

شقایق : سرکلاس مختاری که درس تعطیله باید واسم تعریف کنی.

مریم : باشه ، حتما...

شادی فامیل شدنشان تمام وجودشان را گرفته بود ، اما چیزی که بیشتر هر دو را خوشحال کرده بود ، با هم بودنشان بود. دوباره شده بودند مریم و شقایق سابق و این لذت بخش بود. فقط جای سحر خالی بود .

شقایق : مطمئنی خودت اون حرف ها رو به شهاب زدی ؟

مریم خندید : 

ـ نه ، الان که فکر می کنم نمی دونم چی شد که اون همه جرئت پیدا کردم.

شقایق : وای فکر کن ، یه عروسی که من خواهرشوهرم و تو خواهرزن.

مریم : جدی خیلی باحاله ها. دیگه هیچ وقت همدیگه رو گم نمی کنیم. کاش یه جوری با اون سحر کله پوک هم فامیل می شدیم.

شقایق : نمی دونی چقدر دلم هواشو کرده. واقعا نبودش حس می شه.

مریم با طعنه گفت : 

ـ مخصوصا وقتی با هم نیستیم.

شقایق اخم کرد : 

ـ یعنی می خوای بگی فقط تقصیر منه ؟ تو وقتی دیدی داریم انقدر از هم فاصله می گیریم چرا پا پیش نذاشتی.

مریم : می دونی که نمی تونم.

شقایق با حالت مسخرگی گفت : 

ـ آهان یادم نبود شما از دماغ فیل افتادین.

مریم : خودتم می دونی ما با پریناز و ترانه و .... از زمین تا آسمون فرق داریم.

صدای زنگ خورد و مریم و شقایق بدون اینکه چیزی از درس دین و زندگی فهمیده باشند به صحبتشان ادامه دادند. شقایق از جایش بلند شد و رو به مریم ایستاد و گفت : 

ـ می تونم بپرسم چه فرقی داریم ؟

مریم : یعنی تو نمی دونی ؟

شقایق دست مریم را کشید و از کلاس خارج شدند .

ترانه با حرص گفت :

ـ باز که این دو تا جیک تو جیک شدن با هم.

پریناز : غصه نخور همین زنگ بعد برمی گرده پیش خودمون.

ترانه با بی تفاوتی شانه هایش را بالا انداخت .

مریم : وایسا دیگه ، اینجا که کسی نیست.

شقایق : می خوام یه اعترافی بکنم ، به یه شرط...

مریم : چه شرطی ؟

شقایق : تریپ نصیحت برنداری.

مریم : دستت درد نکنه دیگه ، یعنی من مامان بزرگم ؟

شقایق : بدت نیاد ها اما می شه گفت.

مریم دست هایش را به کمر زد و گفت : 

ـ خوب بازم بگو ، تا می تونی بارم کن.

شقایق : می ذاری من اعترافم رو بکنم یا نه ؟

مریم : بفرمایید مادمازل.

شقایق : من با نیما می رم بیرون ، می شه گفت با هم دوستیم.

مریم دستش را به مقنعه اش کشید. کمی جابجایش کرد . باور چیزی که شنیده بود خیلی سخت بود. نیما و شقایق هیچ اشتراکی با هم نداشتند .

شقایق : انقدر سخته باور کردنش ؟

مریم : خیلی سخت تر از اونی که فکرش رو بکنی ، آخه چرا ؟

شقایق : دیدی مادربزرگی ...

مریم : فقط به خاطر اینکه می خوام بدونم چی شد ؟

شقایق : الان به جای این حرف ها باید بپرسی چطوره؟ خوش می گذره ؟ دوسش داری؟ ولنتاین چی واسش خریدی؟ چی بهت کادو داد؟

مریم : یعنی واقعا انتظار همچین سوال هایی رو از من داشتی ؟

شقایق : نه انتظار اینا رو داشتم نه حوصله ی نصیحت دارم.

مریم : حالا می فهمم چرا با دار و دسته ی به قول خودت خفن کلاس می گردی مادمازل. چند وقته با هم دوستین ؟ نکنه از همون روزا بهم دروغ گفتی ؟

شقایق : آره دقیقا ، می دونی چرا ؟ چون مثل الان حوصله ی بازخواست نداشتم. رابطه ی من و نیما خیلی بیشتر از اونی بود که تو فکر می کردی ... اون شب که بعد از امتحانا با بچه ها رفتین بیرون یادته ؟

مریم کلافه گفت : 

ـ همون روز که سرما خورده بودی ؟

ناگهان مثل کسی که چیزی را کشف می کند فریاد زد : 

ـ وای ... خیلی ...

شقایق : خیلی چی ؟

مریم مثل همیشه که کلافه می شد سرش را میان بازوانش گرفته بود . نا امید به شقایق خیره شد .

شقایق ادامه داد : 

ـ حالا فهمیدی چرا تو این مدت ازت فاصله گرفتم ؟

مریم : تصورشم نمی تونستم بکنم دوستی هامون رو به یه پسری مثل نیما بفروشی.

این را گفت و با عصبانیت به سمت کلاس راه افتاد .

شقایق : باهاش درست صحبت کن.

مریم همان طور که پشتش به شقایق بود و به سمت کلاس می رفت ، دستش را به نشانه ی بی خیالی بالا آورد . تمام وجودش از عصبانیت می لرزید . فکر اینکه 4 ساعت دیگر باید در مدرسه بماند آزارش می داد . حالش از نیما و تمام پسرهای امثال او بهم می خورد. کاش شقایق دلیل مخالفت مریم را پرسیده ، کاش حتی برای چند دقیقه هم که شده به حرف هایش گوش داده بود .

***

شهاب با دیدن چهره ی شقایق پرسید : 

ـ چرا اخمات تو همه ؟

شقایق زیر لب گفت : 

ـ از دست خواهرزن پرروی جنابعالیه.

شهاب سری تکان داد و گفت : 

ـ حدس می زدم از همون اول تو هم با خبر باشی، حالا چرا با مریم دعوات شده ؟

شقایق : شرمنده اما موضوع کاملا بین خودمونه.

شهاب شانه اش را بالا انداخت : 

ـ من که چیزی نگفتم ، خواستم اگه کمکی از دستم بر می یاد کرده باشم ... راستی از این چند ماه آخر نهایت استفاده رو ببری ها.

شقایق : منتظر بودم تو بگی.

شهاب : من برم تا نیومدی منو بزنی.

شقایق : در رو هم ببند لطفا.

****

سحر هیجان زده گفت : 

ـ سلام مریم یادی از ما کردی !

مریم : سلام ، وقت داری با هم حرف بزنیم ؟

سحر : آره ، طوری شده ؟

مریم در حالیکه بغض گلویش را می فشرد گفت : 

ـ تو هم می دونستی نه ؟

سحر : چی ؟

مریم : دوستی شقایق با نیما.

سحر نفسش را بیرون داد و گفت : 

ـ تو الان فهمیدی درسته ؟

مریم : پس حدسم درست بود ، می دونستی. تو هم به من نگفتی چون فکر می کردی مادربزرگم و نصیحت می کنم ؟

سحر : کی همچین حرفی بهت زده ؟

مریم : به خدا دارم داغون می شم. باید بودی و می دیدی امروز چطوری باهام حرف می زد. تقریبا از وقتی تو رفتی شدیم عین دو تا غریبه. امروز رفته بودم در مورد شهاب ومهتاب باهاش حرف بزنم که اینا رو بهم گفت. یعنی کارمون به جایی رسیده که زندگی خواهر و برادرمون باید ما رو به هم وصل کنه ؟ سرم داره می ترکه. هیچ وقت فکر نمی کردم کار اون روز من باعث بشه زندگی دوستم رو خراب کنم.

سحر : آروم باش مریم ، الان یه چیزیت می شه. چرا اینقدر نفس نفس می زنی ؟

مریم با دست راستش تلفن را گرفته بود و با دست چپ در حالتی عصبی به موهایش ور می رفت .

مریم در حالیکه عرض اتاقش را طی می کرد گفت : 

ـ تو نمی تونی حال منو بفهمی ... هیچ وقت نخواستم بقیه فکر کنن می خوام عقایدم رو بهشون تحمیل کنم، اما امروز شقایق بهم ثابت کردم موفق نبودم ... به خدا وقتی بهم گفت نزدیک بود سکته کنم. حتی بهم اجازه نداد نظرم رو راجع بهش بگم. بعد از اینکه یه عالمه لیچار بارم کرد بهم گفت مادربزرگ.

سحر : وقتی خودش واسش مهم نیست چی کار می کنه تو چرا واست مهمه ؟

مریم : نمی خوام تا آخر عمرم با عذاب وجدان این زندگی کنم که من شقایق رو بدبخت کردم.

سحر : من نمی فهمم چه ربطی به تو داره.

مریم : من باعث آشنایی شون شدم، اگه یه ذره حتی یه ذره می تونستم رو نیما حساب کنم هیچی نمی گفتم و می ذاشتم هر کاری دلش می خواد بکنه. واسم عجیبه که 1 سال با کسی مونده. به دخترا به چشم یه وسیله نگاه می کرد؛ وسیله ای واسه خودش گذرونیش... تو نیستی تغییر رفتار شقایق رو ببینی. فکر می کنه واقعا دوسش داره . فکر می کنه مرد رویاهاش رو پیدا کرده.

سحر : تو اینا رو همین امروز فهمیدی ؟

مریم : نه ، الان که اتفاقات گذشته رو کنار هم می ذارم این چیزا رو می فهمم ... چقدر احمق بودم که نمی فهمیدم ... به خدا به خاطر خودش دارم می گم. می ترسم زندگیش و به لجن بکشه . اگه بلایی سرش بیاد من چه جوری تو روش نگاه کنم؟

سحر : نهایتش 3 ماه دیگه می بینیش.

مریم آهی کشید و گفت : 

ـ چه نقشه هایی که با هم نمی کشیدیم. مثلا می خواستیم تا دنیا دنیاست با هم باشیم ... از اون گذشته ما داریم با هم فامیل می شیم.

سحر جیغ خفیفی کشید و گفت : 

ـ راستی چی شد ؟

مریم : چی می خواستی بشه ؟ عین همه ی کلیشه ها ، پسره اونقدر به پای دختره نشست تا خرش کرد.

سحر : کلیشه اونیه که تو زندگی واقعی غیرواقعی باشه. پس اینم کلیشه نیست.

مریم : هست ، زندگی مهتاب و شهاب کلیشه است.

*****

شهاب کراوات مشکی اش را که رگه های خاکستری داشت انتخاب کرد. باید کامل به نظر می رسید و الحق که با آن کت و شلوار مشکی و پیراهن خاکستری کامل شده بود . خیلی منتظر چنین لحظه ای بود. کاش همه چیز به خوبی تمام می شد و او می توانست مهتابش را داشت باشد. جلوی آینه ایستاده بود و کراواتش را محکم می کرد. در آینه شقایق را دید که به در تکیه داده بود و با لبخند به او نگاه می کرد . چشمکی به او زد و برگشت : 

ـ چطوره ؟

شقایق : عالی ، دیوانه است اگه بله رو نگه. هر چند اگه مثت خواهرش باشه ...

شهاب : شقــــایق؟ تو رو خدا یه امروز رو از مریم بد نگو. نا سلامتی قراره بشه خواهر خانم داداشت.

شقایق دستش را روی چشمش گذاشت و گفت : 

ـ اینم به خاطر آقا داداش خودمون.

شهاب با دیدن شهنام که به کنترل ور می رفت غر زد : 

ـ تو که هنوز حاضر نشدی شهنام.

شهنام : من که مثل تو هول نیستم آقا . هنوز دهنش بوی شیر می ده می خواد بره خواستگاری ... مخت تاب برداشته بچه ؟

مادر شقایق : یه امروز رو می خوام ببینم می تونین دعوا راه بندازین یا نه. خوب تو هم زود باش دیگه شهنام ، اصلا خوبیت نداره جلسه اول دیر برسیم.

پدر شقایق : گل و شیرینی هم باید بگیریم ، من تو ماشین منتظرتونم.

شهنام : شما برین من خودم می یام.

شهاب : مگه آدرس رو بلدی ؟

شهنام : نه ... اما شقایق که بلده.

شقایق : دور منو خط بکش.

شهنام : تو خوشت می یاد این همه وقت منتظر باشی تا شادوماد بره گل انتخاب کنه ؟

شقایق : به شرط اینکه باز لایی نکشی. به خدا من هنوز می خوام کنکور بدم.

شهنام : باشه ، تو بمون یه کاریش می کنم.

شهاب : خوب پس ما بریم مامان، وقتی رسیدین اونجا صبر کنین تا ما هم بیایم.

شهنام با حالت مسخره گفت : 

ـ خوب شد گفتی وگرنه می رفتیم تو خونه شون و اونا هم منو به عنوان داماد انتخاب می کردن.

***

پدر شهاب : اگه اجازه بدین بچه ها برن با هم حرف هاشون رو بزنن ، ببینن اصلا به درد هم می خورن یا نه.

پدر مهتاب لبخندى زد و با خوش رويى در جواب گفت : 

ـ خواهش می کنم ، اجازه ی ما هم دست شماست. بالاخره باید سنگ هاشون رو با هم وابکنن.

مادر مهتاب با لبخند گفت:

ـ پاشو مهتاب جان ، آقا شهاب رو راهنمایی کن.

مهتاب زیرلبی چَشمی گفت ، چادر سفیدش را جمع کرد و بلند شد؛ اما شهاب همچنان نشسته بود. گویا در جایی دیگر به سر می برد. بالاخره پدرش او را به خودش آورد : 

ـ شهاب بابا کجایی ؟ از همین الان عروس خانم رو منتظر گذاشتی ؟

شهاب که تازه به خودش آمده بود زیر لب عذرخواهی کرد و بلند شد که همراه مهتاب به اتاق بروند . 

شهنام آهسته شقایق را صدا زد .

شقایق : چیه؟ چی می گی ؟

شهنام : دستشویی شون کجاست ؟

شقایق به سختی توانست خنده اش را کنترل کند : 

ـ آخه الان به دستشویی شون چی کار داری؟

شهنام : این چه سوالیه؟ خوب می خوام برم دستشویی دیگه.

شقايق در حالى كه هنوز ته مانده هاى خنده اش در صورتش پيدا بود گفت: 

ـ آخه الان چه وقتشه ؟

شهنام با عصبانيت گفت:

ـ تقصیر خودته. تو خونه انقدرم هولم کردی که نتونستم برم.

شقایق : وای شهنام حالا می خوای چی کار کنی ؟

شهنام : می خوام برم دست ... شویی...

شقایق لبخندی زد و گفت : 

ـ اون دره رو می بینی ؟ فکر کنم همون باشه ... باورم نمی شه. چه جوری می خوای بری؟

شهنام صورتش را کج کرد و گفت : 

ـ الان نگاه کن.

شهنام بلند شد و به سمت دری که شقایق گفته بود راه افتاد. همه با تعجب به او نگاه می کردند و شهنام سعی می کرد این فاصله را با سرعت هر چه بیشتر طی کند . وقتی به آن در رسید و بازش کرد ، متعجب مانده بود. یعنی اینجا اتاق چه کسی بود؟ چیزی که خیلی توجهش راجلب کرد پوستر بزرگ دکتر محمود حسابی بود، درست رو به تخت . از فضای آن اتاق خنده اش گرفته بود .

مریم درحالیکه قرمز شده بود با عجله خودش را به شهنام رساند : 

ـ ببخشید می تونم کمکتون کنم؟

شهنام با بیخیالی گفت : 

ـ من دنبال دستشویی می گردم.

مریم براى چند لحظه با دهان باز نگاهش كرد! متوجه شده بود كه شقايق درى را به او نشان داده! يعنى شقايق اتاق او را دست شويى معرفى كرده؟!

شهنام كه نگاه خيره ى او را ديد تك سرفه اى كرد و گفت: 

ـ مشكلى پيش اومده؟!

مريم: ها؟! ببخشيد... بفرمایین اینجاست.

شهنام لبخند موذيانه اى بر لب آورد و گفت:

ـ واقعا می تونی تو این اتاق درس بخونی ؟

پوست صورت مریم باز قرمز شد و فقط به لبخندی اکتفا کرد . شهنام هم با همان لبخند به سمت دستشویی رفت

****

پدر مهتاب درحالى كه روى مبل نشسته بود با همان لحن محكم هميشگى اش گفت : 

ـ خوب مهتاب چی کار می خوای بکنی ؟

مهتاب : هرچی شما بگین.

پدر : نمی خواد بیخودی تعارف تیکه پاره کنی. درست و حسابی بگو جوابت چیه؟

مادر مهتاب با نگرانى گفت: فرهنگ اونا با ما یه دنیا فرقشه.

پدر دستى به چانه اش كشيد: 

ـ اما پسره با همه شون فرق داشت.

مهتاب با خجالت گفت: 

ـ حق با شماست. با خانواده اش خیلی فرق داره. اونم همه ی عقاید منو قبول داره.

پدر : هر چی پسره خوب باشه بازم نمی تونه که بی خیال خانواده اش بشه ... من نظر مثبتی ندارم.

مهتاب حس کرد چیزی در قلبش فرو ریخت. بعد از این همه مدت حالا که جوانه های دوست داشتن درقلبش شکوفا شده بود ، پدرش را سر راهش می دید .

مادر : یعنی اگه زنگ زدن بگم نه ؟

مهتاب سعى كرد جسارت به خرج دهد : 

ـ امابابا ، شهاب خیلی پسر خوبیه.

پدر : می دونم. هم قیافه اش خوبه ، هم پسر خوبیه اما این تفاوت عقاید اصلا آسون نیست. منی ه چیزی می دونم که می گم باباجون...

مهتاب : یعنی شما می گین ...

پدر : این همه ما گفتیم خوبه و تو قبول نکردی یه بار هم تو بگو خوبه و ما قبول نکنیم.

مهتاب : آخه بابا ...

پدر : آخه بی آخه ، اگه زنگ زدن می گیم جوابمون منفیه و خلاص.

****

شهنام در حالى كه به سيب درون دستش گاز محكمى مي زد، گفت : 

ـ شقایق اینی که من رفتم تو اتاقش همون مریمه ؟

شقایق كه با گوشى اش مشغول بود گفت : 

ـ آره چطور ؟

شهنام : هیچی.

شقایق : واسه چی پرسیدی شهنام ؟ منو خر نکن. تو بیخودی سوال نمی پرسی. بعدشم داداش جون مگه من به تو اون در رو نشون دادم که سرت رو انداختی پایین و رفتی توش ؟

شهنام : دختری که به جای بازیگرا و خواننده ها و فوتبالیست ها، پوستر پروفسور حسابی رو بزنه به دیوار اتاقش باید خیلی مخش تاب داشته باشه.

شقایق : ببین شهنام بی خیال مریم شو، چون موفق نمی شی.

شهنام سوتی کشید و گفت : 

ـ خیالت تخت ، من جا پای اون داداش خرم نمی ذارم ... حالا راستی کجا رفته؟

شقایق : رفته با بابای مهتاب حرف بزنه. آخه مثل اینکه باباش مخالفت کرده.

شهنام : منم اگه یه دختر داشتم به این شهاب نمی دادمش.

***

شهاب : آخه آقای شایق ، چرا این طوری می کنین ؟ به خدا من از وقتی پام رو تو دانشگاه گذاشتم شیفته ی دخترتون شدم. بهتون قول می دم خوشبختش کنم.

پدر مریم : ببین پسرم در اینکه تو پسر خوبی هستی هیچ شکی نیست، اما تو نمی تونی دختر منو خوشبخت کنی. تفاوت تو عقاید بدترین چیزه.

شهاب با جسارت هميشگى اش در جواب پدر مهتاب گفت : 

ـ فکرکنم منظورمو نفهمیدین. من گفتم شیفته ی دخترتون شدم ، یعنی هر چی باشه باورش دارم و تا جایی که تونستم سعی کردم مثل خودش باشم.

پدر مریم : تمام حرفات قبول ، اما خانواده ات چی ؟ می تونی اونا رو هم تغییر بدی؟

شهاب : خانواده ی من که هیچ مشکلی با این مورد ندارن. قبلا براشون مسئله رو حل کردم. می مونه فامیل که مگه قراره چند بار در سال ببینیمشون؟

پدر مریم : می دونی چیه؟ اصلا همه چی رو می ذارم به عهده ی خود مهتاب. زندگی خودشه ... مهتاب؟

مهتاب كه گوش به زنگ بود و گوشش را به در چسبانيده بود و به مكالمه ى شهاب و پدرش گوش مي داد، سريع از اتاق آمد بيرون : 

ـ بله بابا...

پدر : یه لحظه بیا.

مهتاب با متانت خودش را به آنها رساند... انگار نه انگار كه اين مهتاب خونسرد همانى است كه تا چند لحظه پيش با اشتياق و هيجان به حرف هايشان گوش مي داد : 

ـ بله بابا با من کاری داشتین؟

پدرمریم : همین جا جلوی آقا شهاب بگو ، نظرت چیه . یه کلمه بگو و هم خودت رو خلاص کن و هم منو. یه هفته است منو کچل کرده.

مهتاب سرش را پایین انداخت. چشم های شهاب به دهان مهتاب دوخته شده بود. مهتاب با صدایی که شرم از آن می بارید گفت : 

ـ راستش من نظرم مثبته.

پدرمریم لحظه اى به مهتاب خيره شد... اما حرفى بود كه خودش زده بود... با لحنى ملايم روبه شهاب گفت: 

ـ خیالت راحت شد جوون؟ حالا هم دست زنت رو بگیر با هم برین یه چرخی بزنین.

****

مادرشقایق : بله بفرمایین؟

صداى پشت خط درحالى كه سعى مي كرد باعث نگرانى نشود گفت: 

ـ شما آقای حمید توفیقی رو می شناسین؟

مادرشقایق : بله چطور ؟

ـ لطفاتشریف بیارین بیمارستان.

مادرشقایق : بیمارستان ؟ کدوم بیمارستان ؟ برای چی ؟

ـ آروم باشيد خانوم... فقط به اين آدرس تشريف بيارين...

با وجود حرفى كه مادر شقايق شنيده بود باز هم گويى مي دانست اتفاق بدى افتاده است! دست خودش نبود! دلش گواه بد مي داد! جیغی کشید و از حال رفت .

شهنام : چی شدی مامان ؟ ... مامان؟

شهنام به آدرسی که در دست مادرش بود نگاهی انداخت و گفت : 

ـ این که مال بیمارستانه ، بابا چیزیش شده ؟

خودش هم نفهمید چطوری رانندگی می کرد. یک نگاهش به خیابان و نگاه دیگرش به مادر بود . باورش نمی شد پدرش که صبح از آن ها خداحافظی کرده بود تا به عسلویه برود تصادف کرده و در کماست . 

شهنام مضطرب پرسید: 

ـ سلام خانم. من پسر آقای توفیقی هستم، همون که صبح تصادف کردن.

پرستار بالحن سردی گفت : 

ـ تسلیت می گم...

***

شهاب اشک هایش را پاک کرد رو به شهنام گفت : 

ـ شقایق هفته دیگه کنکور داره ، اگه بهش بگیم ...

شهنام هم حالش بهتر از او نبود : 

ـ خودم هم می دونم اما تو فکر می کنی با این بی تابی های مامان چیزی نمی فهمه ؟ از اون گذشته شاید هیچ وقت نبخشتمون اگه الان بهش نگیم.

شهاب : آخه ...

و باز این سیل اشک هایش بود که فرصت به او نداد . دو برادر در آغوش یکدیگر همچون ابر بهار می گریستند . صدای در که آمد هر دو خودشان را جمع و جور کردند .

شقایق : سلام بر اهل خانه.

شهنام در حالیکه اشک هایش را با دست پاک می کرد رو به شهاب گفت : 

ـ پاشو صورتت رو بشور تا ندیدتت.

شهاب : باشه ... برو سرش رو گرم نکن نیاد تو اتاق من.

شهنام با لحنی ساختگی گفت : 

ـ سلام ، کتابخونه خوش گذشت ؟

شقایق : وا ... باید خوش می گذشت ؟

شهنام کلافه گقت : 

ـ نه . یه چیزی گفتم که سر حرف رو باز کنم.

شقایق با تردید به شهاب که از اتاقش بیرون آمد نگاهی کرد و پرسید : 

ـ چیزی شده ؟

شهنام : برو لباس هات رو عوض کن ، بیا با هم حرف بزنیم.

شقایق کوله اش را روی مبل انداخت و گفت : 

ـ شما دو تا دارین من رو می ترسونین . چیزی شده شهاب ؟ چرا چشمات قرمزه ؟ نکنه واسه مهتاب اتفاقی افتاده ؟ آره ؟

شهاب جلو آمد و با دست هایش شانه های شقایق را فشار داد تا بشیند و گفت : 

ـ تو بشین...

شهنام سرش را پایین انداخته بود و با دست هایش بازی می کرد. یعنی چه طور باید خبر مرگ پدرشان را به خواهرش می گفت؟

شقایق : تو رو خدا بهم بگین چی شده.

شهاب بالاخره تیر خلاص را زد : 

ـ لباس مشکی داری ؟

شقایق با تعجب گفت : 

ـ لباس مشکی ؟ آخه لباس مشکی واسه چی ؟ نکنه واسه مامان اتفاقی افتاده ؟ دیوونم کردین ، تو رو خدا بگین چی شده؟

شهنام سرش را که بالا آورد قطره اشکی گوشه ی چشمش بود : 

ـ شاید بابا دیگه هیچ وقت از عسلویه برنگرده

شقایق گیج و منگ به دو برادرش نگاه می کرد. با التماس چشم هایش را به شهاب دوخت. منتظر بود بگوید که یک شوخی ساده بوده اما چشم های شهاب چیز دیگری می گفت.حالا معنی چشم های قرمز شهاب را می فهمید. حالا معنی قطره های اشکی که از چشم های شهنام پایین می آمد را می فهمید. حالا معنی درد را می فهمید. حالا باید می فهمید یتیم یعنی چه؟...

چشم هایش را بست. می خواست نوار زندگی اش را برگرداند اما ... مادرش ... مادرش کجا بود ؟

شقایق فریاد زد : مامان ... مامان...

شهنام که سعی می کرد خودش را آرام نشان دهد گفت : 

ـ آرام بخش بهش دادم ، پایین خوابیده.

شقایق کف دست هایش را روی گوش هایش گذاشت و گفت : 

ـ مامان ... مامان ... کجایی ؟

شهاب دست هایش را قاب صورت شقایق کرد و گفت : 

ـ تو رو خدا آروم باش شقایق.

شقایق : آروم باشم ؟؟ خیلی قشنگه ، واقعا از من انتظار داری الان آروم باشم ؟ آهای مردم داداشم ازم می خواد راحت با غم یتیم شدنم کنار بیام. آخه شما بگین من باید آروم باشم ؟

چشم هایش کم کم نمناک شد . شهاب او را میان بازوان محکمش گرفته بود : 

ـ گریه کن گلم ، گریه کن ، داد بزن ...

****

مریم نگاهش به جای خالی شقایق بود. هرچه سعی کرد به او فکر نکند نتوانست. یعنی چه اتفاقی برای شقایق افتاده بود ؟ چه شده بود که شقایق سر جلسه ی کنکور حاضر نشده بود ؟

پدر مریم با کنجکاوی خاصی پرسید : 

ـ امتحان چطور بود بابا ؟

مریم شانه هایش را بالا انداخت : 

ـ بد نبود ، چرا مشکی پوشیدین ؟

پدر مریم : می خوایم بریم جایی.

مریم : کجا ؟

تلفیق پیراهن مشکی پدرش و جای خالی شقایق نگرانش کرد .

با نگرانی گفت : واسه شقایق اتفاقی افتاده ؟

پدر مریم : نه دخترم ، اما باباش فوت شده.

مریم در صندلی فرو رفت .

ـ کی ؟ چرا به من نگفتین ؟

پدرمریم : شهاب نذاشت ، گفت شاید امتحانت رو بد بدی.

مریم : نگفتین بابا کی این اتفاق افتاد ؟ اصلا چی شد یه دفعه ؟

پدرمریم همان طور که به جلو خیره بود گفت : 

ـ مثل اینکه با یه کامیون تصادف کرده ، کامیونه هم فرار کرده. الان داریم می ریم مراسم هفت.

مریم به شقایق فکر می کرد. یعنی الان چه حالی داشت ؟ حتی برای یک لحظه هم حاضر نبود خودش را به جای شقایق بگذارد .

با دیدن شهنام جلو رفت : 

ـ سلام ، تسلیت می گم ، شرمنده من اصلا نمی دونستم.

شهنام سری تکان داد و گفت : 

ـ سلام ، خیلی ممنون که اومدی. لطفا پیش شقایق باش ، خیلی بهت نیاز داره.

مریم : کجاست الان ؟

شهنام : نمی دونم باید پیش خواهرت باشه.

مریم : باشه ، حتما می رم پیشش.

مریم مطمئن نبود که شقایق هم همان نظر شهنام را داشته باشد .

وارد قسمت زنانه ی مسجد شد . صدای ناله های مادر شقایق از همان اول مشخص بود. خانم دیگری هم که گویا عمه ی شقایق بود وضعی بهتر از مادرش نداشت . شقایق اما آرام کنار مهتاب نشسته بود . سرش روی شانه ی مهتاب بود .

مریم ابتدا کنار مادر شقایق رفت و تسلیتی زیر لبی گفت سپس به سمت دوست قدیمی اش روانه شد. مطمئنا او حالا بیشتر از هر وقت دیگر به کسی نیاز داشت تا کنارش باشد .

جلوی شقایق زانو زد و گفت : 

ـ سلام ، به خدا ... به خدا من نمی دونستم. واقعا تسلیت می گم.

شقایق پلک هایش را لحظه ای روی هم گذاشت و دیگر چیزی نگفت .

مریم با نگاهش از مهتاب علت این حال شقایق را پرسید. آرام بودنش خیلی غیر طبیعی بود .

مهتاب آرام طوری که شقایق نشنود گفت : 

ـ شهاب گفت یه عالمه آرام بخش خورده.

مریم : می شه من پیشش بشینم ؟

مهتاب بلند شد و جایش را به خواهرش داد .

مریم : می دونم حوصله ام رو نداری ، اما تا همیشه کنارتم. من پیمان دوستی مون رو یادم نرفته.

شقایق سرش را بالا آورد و به چشم های مریم زل زد. لبخند کمرنگی روی صورتش نقش بست . حالا می فهمید که چقدر احمق بوده که از دستش داده : 

ـ امتحان خوب بود ؟

مریم : بهش فکر نکن ، سال دیگه همین موقع امتحان رو می دی.

شقایق با بی حوصلگی گفت : 

ـ نمی دونم شاید...

مریم : صدات گرفته ، من می رم واست آب بیارم.

وقتی از مسجد خارج شد ، دم در نیما را دید. زیر لب به او سلام کرد. خیلی وقت بود که ندیده بودش . لیوان آب را که پر کرد خواست برگردد که نیما صدایش زد .

مریم خیلی شوکه نشد : 

ـ سلام حالتون خوبه ؟

نیما: سلام ، شقایق حالش خوبه ؟

مریم : باید خوب باشه ؟

نیما آشفته گفت :

ـ نمی دونم ، تو رو خدا مواظبش باش.

مریم : باشه حتما ، من دیگه برم.

نیما : باشه ، خداحافظ...

باورش نمی شد نیما انقدر نگران حال کسی باشد. از فکر اینکه نیما واقعا شقایق را دوست دارد خوشحال شد اما ... فرصت فکر کردن به این چیزها را نداشت . خیلی به خودش فشار آورد تا با شقایق در مورد نیما حرف نزند. عذاب وجدان در مورد او لحظه ای راحتش نمی گذاشت. او خودش را مقصر آشنایی آن دو می دانست.

***

شهاب همین که وارد خانه شد از مهتاب پرسید : 

ـ خبر نداری مریم چی کار کرده ؟

مهتاب با تعجب گفت : 

ـ مگه نتیجه ها اومده ؟

شهاب : آره مثل اینکه از دیشب رو سایت بوده.

مهتاب : خوب از خودش می پرسیدی.

شهاب شانه هایش را بالا انداخت : 

ـ فکر کردم شاید دوست نداشته باشه به من بگه.

مهتاب نگاهی به شهاب کرد و گفت : 

ـ از دست تو ... مریم ... مریم؟

مریم : چیه چرا داد می زنی ؟

آرام با خود گفت : 

ـ فک کرده چون شهاب اینجاست نمی تونم چیزی بهش بگم.

مهتاب با حالت خاصی گفت: 

ـ خیلی خراب کردی ؟

مریم با قیافه ای نگران گفت : 

ـ آره ، خیلی معلومه ؟

مهتاب ناراحت گفت: 

ـ خوب چرا نگفتی ؟

مریم : خوب خجالت کشیدم ، گفتم می گین دختره چرا هیچی حالیش نیست.

مهتاب سری تکان داد : 

ـ حالا در چه حد خراب کردی ؟

مریم پوفی کشید : 

ـ خیلی ، دیگه حد نداره.

مهتاب دستانش را بهم کوبید و گفت : 

ـ تو رو خدا می بینی شهاب چه رویی داره؟ الان مثلا باید خجالت بکشه.

مریم : اوه ، حالا مگه چی شده ؟ این دفعه نشد یه بار دیگه.

شهاب با لبخندی که سعی داشت پنهانش کند گفت : 

ـ آخه این یه بار دیگه می شه یه سال دیگه.

مریم با دهان باز به مهتاب و شهاب نگاه می کرد . نمی فهمید برای چه انقدر شلوغش کرده اند .

مهتاب : مامان هم می دونه ؟

مریم با شیطنت گفت : 

ـ اگه شما بهش نگین نمی فهمه.

شهاب : خوب آخه آخرش که باید بگی.

مریم واقعا معنی رفتار آن ها را نمی فهمید : 

ـ شما معلومه چتونه ؟ یه قورمه سبزی ساده که این حرفا رو نداره. کم کم یاد می گیرم خوب.

مهتاب و شهاب هر دو با صدای بلند می خندیدند . مهتاب به شهاب نگاه کرد. خیلی وقت بود که خنده ی دلنشینش را ندیده بود. بعد از فوت پدرش افسرده شده بود . شهاب همیشگی نبود اما امروز ... باز هم باید مدیون خواهر کوچکش می بود که دوباره خنده را مهمان لب های شهاب کرده بود .

مهتاب هنوز آثار خنده روی صورتش پیدا بود که گفت : 

ـ تو مثل اینکه یادت رفته یه زمانی کنکور دادی.

مریم : وای ، نکنه نتایج اومده ؟

شهاب : از دیشب تا حالا رو سایته.

مریم به سمت اتاقش دوید. قلبش در سینه اش بند نبود. سایت خیلی دیر باز شد اما بالاخره باز شد . دست هایش می لرزید. می ترسید شماره اش را وارد کند . چشم هایش را بست و Enter را فشار داد . چشم هایش را که باز کرد ، اشک در چشم هایش حلقه زد. بالاخره مزد زحماتش را گرفته بود .

شهاب : تبریک می گم.

مریم برگشت و پشت سرش را نگاه کرد . مهتاب و شهاب ایستاده بودند : 

ـ ممنون...

مهتاب : حالا چی می خوای بخونی خانم مهندس ؟

مریم : نمی دونم.

شهاب با تعجب گفت : 

ـ نمی دونی ؟

مریم : انقدر عجیبه ؟

مهتاب : باید انتخاب رشته کنی که.

شهاب : خوب فکر کن که بعدش پشیمون نشی. می خوای فردا بریم پیش یکی از دوستای من ؟ مشاوره.

مهتاب : آره خیلی فکر خوبیه.

مریم فقط توانست بگوید:

ـ ممنون.

صدای زنگ موبایلش که آمد حدس زد سحر باشد . 

مریم : سلام ، چطوری ؟

سحر با هیجان گفت : 

ـ تو که معلومه خیلی خوبی ، ببینم نکنه سه رقمی شدی خرخون ؟

مریم خندید : 

ـ سه رقمی که نه ، اما خوب بد نشدم. تو چی کار کردی.

سحر : منم بد نشدم. فرهاد می گه اصفهان قبول می شم.

مریم انگار چیزی یادش آمده باشد گفت : 

ـ به به ، راستی از فرهاد کوه کن چه خبر؟

سحر با لحنی پر از اعتراض گفت : 

ـ این اگه فرهاد کوه کن بود من انقدر حرص نمی خوردم.

مریم خندید : 

ـ پس بالاخره تو هم بله.

سحر : چی کار کنیم دیگه ، ترسیدم اگه محلش نذارم بوی ترشی خونه مون رو برداره.

مریم : خوب فکر کنم هم دانشگاهی بشیم. من و تو و فرهاد خان کوه کن. حالا چی می خوای بخونی ؟

سحر : می دونی که من عاشق برق بودم اما خوب باید دورش رو خط بکشم. برق مال بچه خرخوناست. می خوام مهندسی شیمی بخونم.

مریم با ناراحتی گفت : 

ـ اما من هنوز نمی دونم چی بخونم.

سحر : مهم نیست. بالاخره می فهمی. از شقایق چه خبر ؟

مریم : فکر کنم اگه نیما نبود دق کرده بود.

سحر : چرا ؟

مریم : تقریبا هر روز باهاش حرف می زنه. الان دیگه خیلی از اینکه باعث آشنایی شون شدم پشیمون نیستم.

سحر با صدایی گرفته گفت : 

ـ کاش اونم باهامون بود. اون وقت گروهمون تو دانشگاه هم تکمیل بود.

مریم با ناراحتی جواب داد: 

ـ مثل اینکه قسمت نبود.

****

شهنام خسته بود. هنوز خیلی برایش زود بود که مسئولیت یک خانواده را گردن بگیرد. تمام سعیش را می کرد که فقدان پدر حس نشود اما ... شانه هایش سنگینی می کرد. طاقت آن همه بار را نداشت . شهنامِ امروز با شهنام دو ماه پیش خیلی فرق داشت. به اندازه تفاوت زمین و آسمان .

ساعت 6 با نیما قرار داشت. اما هنوز نیامده بود. منتظرش ایستاده بود. بالاخره آمد با پوشه ای که مطمئنا پرونده هایی بود که برای ترجمه به او داده بود . پوشه و موبایلش را بر روی میز گذاشت و به سمت دستشویی رفت تا دست هایش را که به خاطر پنچرگیری ماشینش سیاه شده بودند بشوید .

صدای موبایل نیما ، شهنام را به خود آورد. اول به آن اعتنایی نکرد ، اما اگر آن را جواب نمی داد صدایش کل کافی شاپ را بر می داشت . خواست جواب بدهد ، که عکس روی موبایل ... باورش نمی شد یعنی خواهرش ... جواب داد . می خواست مطمئن شود ، باید مطمئن می شد . صدای شقایق که در گوشی پیچید شهنام با تمام وجود آتش گرفت . چیزی نگفت ، فقط به حرف های شقایق گوش کرد .

شقایق آرام حرف می زد : 

ـ می تونی بیای بریم بیرون ؟ شهنام تازه رفته ، خیلی می خوام باهات حرف بزنم . دلم بدجوری گرفته.

شهنام بدون هیچ حرفی قطع کرد و تماس شقایق را از لیست پاک کرد . خیلی سخت بود اما بر اعصابش مسلط شد. نیما بالاخره آمد ، اما شقایق دیگر زنگ نزد .

نیما : خوب چطوری شهنام جون ؟

شهنام : ای بد نیستم ، کارا درست شد ؟

نیما : آره همه اش اینجاست.

شهنام با حالتی خاص که فقط خودش معنیش را می فهمید : 

ـ خیلی ممنون ، نمی دونم چطوری تشکر کنم؟

نیما : رفاقت که این حرفا رو نداره.

شهنام پوزخندی زد و گفت : 

ـ آره راست می گی رفاقت که این حرفا رو نداره.

وقتی از کافی شاپ بیرون آمد ، دنبال نیما رفت. مطمئن بود که باز هم شقایق زنگ خواهد زد تا با چشم های خودش نمی دید مطمئن نمی شد. چیزی که نباید می دید را دید . شقایق بود... خودش بود. شهنام دیگر جلوتر نرفت. آنچه را که باید می دید دیده بود .

****

شهنام در خانه راه می رفت و به در و دیوار بد و بیراه می گفت. مادرش را فرستاده بود خانه ی خاله اش .

شقایق سلامی کرد و به سمت اتاقش رفت .

شهنام در خانه را قفل کرد. می خواست با شقایق تنها باشد. شقایق صدای در را که شنید برگشت و با تعجب به شهنام نگاه کرد . چشم های سرخ سرخ و موهای نامرتب ، اصلا علایم خوبی نبودند. یعنی شهنام فهمیده بود ؟ نه امکان نداشت . سعی کرد خودش را عادی نشان بدهد به سمت اتاقش رفت . شهنام جلو رفت و دست هایش را به چهارچوب در گرفت . در چشم های شقایق زل زد ، شقایق ترسیده بود .

شقایق لبخندی مصنوعی زد و گفت : 

ـ چی کار می کنی ؟

شهنام تقریبا فریاد زد : 

ـ کدوم گوری بودی ؟

شقایق با تعجب گفت : 

ـ مگه بهت نگفتم می خوام از الان واسه سال بعد بخونم ؟

شهنام خندید : 

ـ که می خوای واسه سال بعد بخونی آره ؟

شقایق : حالت خوبه شهنام ؟ نباید بخونم ؟

شهنام : چرا ... تو که راست می گی. کیفت رو بده به من ببینم.

شقایق : با کیف من چی کار داری ؟ شهنام هر چی هیچی بهت نمی گم ...

شهنام : چیه ؟ می خوای یه چیزی بگو . راستی امروز بعد از ظهر با نیما قرار داشتم. می شناسیش که؟ معلم زبان شهاب...

شقایق سعی کرد بی تفاوت باشد : 

ـ آره همون که معلم مریم هم بود ؟

شهنام : پس می شناسیش.

شقایق : وا ... نباید بشناسم ؟

شهنام : موبایلش رو داده بود دست من . یه عکس توش بود خیلی شبیه تو بود. یعنی این همه شباهت...

شقایق ترسیده بود. چهره ی شهنام هر لحظه برافروخته تر می شد : 

ـ می دونی شهنام ...

شهنام فریاد زد : 

ـ خفه شو بذار من حرف بزنم.

شقایق : آخه تو ...

شهنام : آخه من چي ؟ مي خواي بگي من اشتباه مي كنم ؟ مي خواي بگي عكس تو تو گوشي نيما چي كار مي كنه ؟ نه ؟

شقايق به شدت ترسيده بود. دهانش به سختي باز شد تا جوابي براي حرف هاي شهنام داشته باشد : 

ـ مــــن ... من اصلا ... نمي فهمم چي مي گي.

شهنام صورتش را كج كرد و گفت : 

ـ آخي ، چه دختر خوبي هستي تو.

داد مي زد و راه مي رفت. دلش بدجوري از دست شقايق شكسته بود .

شقايق : شهنام باور كن داري اشتباه مي كني.

شهنام : بهت مي گم خفه شو. منم خيلي دوست داشتم الان مي تونستم حرفت رو باور كنم ، اما ... كاش حداقل با هم نديده بودمتون.

شقايق : بس كن ديگه. هرچي خواستي بهم توهين كردي ، بست نبود ؟

دست شهنام بي اختيار بالا رفت. شقايق هيچ وقت چنين تصوري از شهنام نداشت . دستش را گذاشت روي صورتش . صورتي كه از اشك خيس بود و قرمز ... هم از ضرب سيلي شهنام و هم از اشك...

داد مي.زد و راه مي رفت. دلش بدجوري شكسته بود . اما اينبار صداي گريه هاي شقايق بلندتر از داد هاي شهنام بود .

شهاب : در رو باز كنين ، چه خبره ؟

نمي دانست چه شده كه شهنام و شقايق اين طوري دعوايشان شده. در هم قفل بود .

شهاب : مگه با شما دو تا نيستم در رو باز كنين ، به خدا در رو مي شكنم ها.

شهاب با يك حركت در را باز كرد و وارد شد . فضاي بهم ريخته ي خانه ، صورت قرمز شقايق و شهنام ...

شهاب : معلومه چه خبرتونه ؟

شقايق به سمت شهاب دويد و دست هايش را دور كمرش حلقه كرد و سرش را بر روي سينه اش گذاشت. شهاب هم متقابلا او را بغل كرد و به شهنام كه مي لرزيد نگاه كرد ... دست هايش را دو طرف سرش گرفته بود ... صداي نفس هايش تنها صدايي بود كه از او در مي آمد .

شهاب صورت شقايق را گرفت و بالا آورد ، در چشم هايش زل زد . شقايق چشم هايش را بست . جاي دست هاي شهنام را كه روي صورت شقايق دي،د فهميد كه قضيه خيلي جدي بوده است . پيشاني شقايق را بوسيد و آروم به او گفت : 

ـ تو برو تو اتاقت گلم.

شقايق چيزي نگفت و آرام آرام به سمت اتاقش رفت . شهاب با يك ليوان آب به سمت شهنام آمد : 

ـ بيا اينو بخور آروم بشي ، بعدشم بگو چي شده كه ...

شهنام ليوان را يكباره سر كشيد : 

ـ سرم داره مي تركه ، مسكن داري ؟

شهاب : نمي خواي بگي چي شده كه با شقايق اين طوري كردي ؟ اگه بگي خيلي آروم تر مي شي. مثلا الان تو بزرگتر اين خانواده اي، اين طوري بايد باهاش رفتار كني ؟ مگه چي كار كرده بود آخه ؟ فكر نمي كنم هيچ كاري مستحق همچين ...

شهنام : بس كن ديگه شهاب. آرامشت حالم رو بهم مي زنه.

شهاب : تو فكر مي كني من الان آرومم ؟

دستش را كه مي لرزيد به شهنام نشان داد و گفت : 

ـ مي بيني منم آروم نيستم. شقايق الان به من و تو به چشم يه تكيه گاه نگاه مي كنه. اون وقت تو ... مگه چي كارشي كه همچين كاري رو باهاش كردي ؟ به جاي اينكه همدمش باشي و سعي كني ...

دستش را لا به لاي موهايش فرو برد و ادامه داد : 

ـ تو كه بهتر از من مي دوني چقدر به بابا وابسته بود . شقايق الان به يكي اختياج داره كه بتونه بهش تكيه كنه نه يكي كه به باد كتك بگيرتش ، شقايق هنوز بچه است شهنام.

شهنام سرش را تکان داد : 

ـ تو فكر مي كني من اينا رو نمي دونم ؟ چرا هميشه خواستي وانمود كني كه خيلي حاليته ؟ فكر مي كني من بي دليل اين كار رو كردم ؟ فكر مي كني الان خودم راحتم كه اينجا نشستم ؟ نه .... به خدا نه ، دارم ديوونه مي شم اما .. دست خودم نبود.

شهاب : مي گي دليل اين دعوايي كه راه انداخته بودي چي بود ؟

شهنام بين دو راهي گير افتاده بود ، يعني بايد با شهاب در مورد نيما حرف مي زد ؟ اما اگر نمي گفت چطوري بايد اين قضيه را حل مي كرد : 

ـ ميشه من و شقايق رو تنها بذاري ؟

شهاب : كه بازم ...

شهنام ملتمسانه گفت : 

ـ به خدا فقط مي خوام باهاش حرف بزنم.

شهاب نگاهي مرموز به شهنام انداخت و گفت : 

ـ مي رم پايين.

شهنام : برو دنبال مامان ، بردمش خونه خاله.

شهاب : باشه ، خداحافظ ... تو رو خدا سعي كن حالش رو بفهمي.

شهنام با حركت پلك هايش چشمي گفت .

شهاب كه رفت شهنام به اتاق شقايق رفت . در را كه باز كرد ، شقايق از روي تخت بلند شد و به ديوار چسبيد . شهنام پوزخندي زد و گفت : 

ـ نكنه از من مي ترسي ؟ ببين آروم آرومم...

شقايق چيزي نگفت. شهنام بر روي تخت شقايق نشست : 

ـ يه خواهش ازت دارم. مي خوام از اولش واسم بگي. بگي كه چي شد كه ... چي شد كه رفتي سمت نيما. من همه چيز رو مي دونم شقايق پس سعي نكن انكارش كني.

شقايق بغضش را فرو داد و چيزي نگفت . شهنام از جايش بلند شد و شقايق را بر روي تخت نشاند . كنارش نشست و در چشم هايش زل زد : 

ـ به خدا فقط مي خوام كمكت كنم. من دوستت دارم ديوونه ، مي فهمي ؟ خيلي بيشتر از نيما... مي خوام بدونم چي شد كه فهميدي به يكي نياز داري كه ... يعني من و شهاب انقدر بد بوديم ؟

شقايق ناگهان سرش را روي پاهاي شهنام گذاشت : 

ـ تقريبا يه سالي هست كه ...

شهنام نفسش را پر صدا بيرون داد .

شقايق : به خدا اولش فقط با هم چت مي كرديم. مي خواستم يكي باشه كه بدون اينكه من رو بشناسه با هم حرف بزنيم. مي خواستم باهاش راحت باشم، مي خواستم جلوي اون خودم باشم، همه چيز خوب بود تا وقتي كه فهميد من همون شقايقم ... اولاش قرار بود فقط با هم دوست باشيم اما ... نشد. من ... من ... اگه يه روز ازش خبري نداشته باشم روزم شب نمي شه.

شهنام : چرا به من يا شهاب چيزي نگفتي؟

شقايق : آخه من مي تونستم در مورد ...

شهنام مو هاي شقايق را نوازش كرد و گفت : 

ـ حق داري ، نمي تونستي ... اما شقايق تو پسرا رو نمي شناسي. شايد اگه هر پسري غير از نيما بود، اصلا شايد خودم مي رفتم باهاش حرف مي زدم ... مي دوني كه من با اصل قضيه مشكلي ندارم، اما شقايق بد كسي رو انتخاب كردي. نيما به درد تو نمي خوره ، سعي كن فراموشش كني.

شقايق همان طور كه اشك مي ريخت گفت : 

ـ نمي تونم.

شهنام : مي دونم كه سخته اما بايد فراموشش كني. قول مي دم كمكت كنم، اصلا خودم مي شم اوني كه مي خواي باهاش حرف بزني ، چطوره ؟

شقايق : آخه من كه نمي تونم همه ي حرف هام رو به تو بزنم.

شهنام صورتش را مثل بچه ها گرفت و گفت : 

ـ يعني من از نيما بدترم ؟

شقايق لبخندي زد و گفت : 

ـ نه، اما ...

شهنام : اما بي اما...

موبايل شقايق را كه بر روي ميز تحريرش گذاشته بود به سمتش گرفت و گفت : 

ـ همين الان بهش بگو همه چي تمومه.

شقايق با التماس به شهنام چشم دوخت. برايش دل بريدن از نيما خيلي سخت بود ، آن هم انقدر زود، اما شايد حق با شهنام بود. بايد به حرفش گوش مي كرد . شهنام هيچ وقت با او بد برخورد نكرده بود مطمئنا اينبار فرق مي كرد كه ...

شهنام : اون طوري نيگام نكن آب مي شم . زودباش ديگه.

شقايق شماره ي نيما را گرفت : 

ـ سلام نيما خوبي ؟

نيما با تعجب گفت : 

ـ انقدر دلت واسم تنگ شده؟ ما كه تازه 1 ساعت نيست از هم جدا شديم.

شقايق : اين دفعه مي خوام يه چيز مهم بهت بگم.

نيما : من سراپا گوشم بانو.

شقايق : مي خواستم اگه مي شه همه چي رو تمومش كنيم.

نيما اصلا انتظار چنين حرفي را از شقايق نداشت ، باورش نمي شد ... اين تنها باري بود كه از يك رابطه ي پاك با يك دختر لذت برده بود . شقايق دقيقا همان چيزي بود كه به دنبالش بود . اين حق نبود .

نيما : چيزي شده ؟ كاري كردم كه ازم ناراحتي ؟

شقايق : نه ، باور كن مشكل از تو نيست. مشكل از منه ، يه جورايي ديگه نمي تونم ادامه بدم. ممنون كه تو اين مدت به حرف هاي بيخود من گوش كردي . خداحافظ.

نيما مضطرب گفت : 

ـ صبر كن شقايق. تو فكر مي كني اگه سختم بود بهت نمي گفتم ؟ فكر مي كني من اونقدر رك نيستم كه بهت بگم ؟ به خدا ...

شقايق مي دانست اگر نيما ادامه دهد شايد وابسته ترش كند : 

ـ خداحافظ ، خواهشا براي هميشه!

نيما : الو ... الو ... شقايق؟

شقايق گوشي اش را خاموش كرد و بر روي صندلي كنار تختش نشست .

شهنام : نمي خوام فكر كني خيلي خشكم اما ...

شقايق نگذاشت حرف شهنام تمام شود ، گوشي اش را به او داد : 

ـ تا هر وقت فكر كردي لازمه پيشت باشه.

شهنام بلند شد كه از اتاق خارج شود : 

ـ پاشو يه آبي به صورتت بزن، الان مامان می ياد .

شقايق از جا بلند شد. روي نوك پا ايستاد تا گونه ي شهنام را ببوسد ، اما شهنام زودتر موهايش را بوسيد . از اتاق كه بيرون رفت انگار چيزي يادش آمده باشد به سمت شقايق برگشت و گفت : 

ـ راستي من به شهاب چيزي نگفتم ... تو هم لازم نيست چيزي بگي.

شقايق لبخندي زد و گفت : 

ـ خيلي دوستت دارم شهنام.

***

فرهاد : سلام مريم خانم.

مريم : سلام حالتون خوبه ؟

فرهاد : ممنون ، شما چطورين ؟

سحر : بسه هر چي تعارف تيكه پاره كردين ، فرهاد مي دوني الان كلاس ما كجاست ؟

فرهاد خندید و سری تکان داد : 

ـ نه بابا ، من از كجا بدونم؟ فقط سريع برين كه اگه خداي نكرده با استاد حكيمي كلاس داشته باشين ... اِ مجتبي هم رسيد ، من ديگه برم تو جمع بچه ها.

سحر : باشه برو ، خداحافظ.

فرهاد كه رفت ، سحر سقلمه اي به مريم زد و گفت : 

ـ اين پسره رو مي بيني ؟ مخ دانشگاست به خدا.

مريم : هر چي مي خواد باشه اين چه قيافه ايه كه می ياد دانشگاه ؟ يه پسر بايد به قيافه اش برسه.

سحر دست به کمر ایستاد: 

ـ واي مامانم اينا . من كه نگفتم اومده خواستگاريت كه اين طوري حرف مي زني.

مريم : حالا هر چي ... واي سحر مي ترسم روز اولي دير برسيم ، بــــــــدو...

سحر : راست مي گي ها.

....

سحر پوفی کشید : اينم از روز اول دانشگاه ، بالاخره تموم شد.

مريم : برو دنبال فرهاد جونت در نره.

سحر با لبخند گفت : 

ـ خيالت راحت ، مثل كفتر جلد مي مونه . هر جا بره آخرش سر و كله اش پيدا مي شه.

مريم به فرهاد كه از دور مي آمد اشاره اي كرد و گفت : 

ـ مثل اينكه بيراهم نمي گي.

سحر چشمكي به مريم زد و گفت : 

ـ نيگا ، خواستگارت هم باهاشه.

مريم با حرص گفت : 

ـ خفه شو سحر ... اگه يه بار ديگه اين بچه مثبت رو به من بچسبوني من مي دونم و تو ها.

فرهاد : سلام عرض شد.

مريم و سحر با هم گفتند : 

ـ سلام.

فرهاد : اينم مجتبي. گفتم چون ممكنه زياد ببينينش معرفي كنم.

مجتبي هم زير لب و آرام سلام كرد؛ آنقدر آرام كه به زور مي شد شنيد .

مريم و سحر جواب سلام او را هم دادند .

فرهاد : اين سحره ، دخترعموي من و ايشونم مريم خانم دوست سحر.

مجتبي لبخندي زدو گفت : 

ـ اين سحر خانم همون ...

ضربه اي كه فرهاد به پهلوي مجتبي زد باعث شد بقيه ي حرفش را بخورد . مريم نتوانست خنده اش را مخفي كند. لبخندي زد و از آن ها خداحافظي كرد تا به خوابگاه برود .

موبايلش زنگ زد ، باز هم نيما بود. از وقتي شقايق همه چيز را تمام كرده بود ، نيما امان مريم را بريده بود .

مريم : سلام.

نيما : سلام ، بهش گفتي ؟

مريم : بله گفتم اما بازم مثل هميشه چيزي نگفت.

نيما : اي بابا ، من كه مي دونم تو همه چيزو مي دوني. واسه چي نمي گي چرا ديگه نمي خواد با من باشه ؟

مريم : ببخشيدا اما تا همين جاشم خيلي بهتون لطف كردم. شقايق ديروز مي خواست كله ي منو بكنه.

نيما درمانده گفت : 

ـ آخه چرا يه دفعه اين طوري شد ؟ يعني من نبايد بدونم دليلش چيه ؟

مريم : اگه بايد مي دونستين كه شقايق گفته بود.

نيما می دانست نمی تواند از زیر زبان مریم حرف بکشد : 

ـ مثل اينكه از تو آبي گرم نمي شه.

مريم : اين يعني ممنونم نه ؟

نيما : آره تقريبا ، خداحافظ.

مريم : خداحافظ.

فرشته کنار مریم روی تخت نشست : 

ـ بازم نيما بود ؟

مريم گوشي را بر رو ي تختش پرت كرد و گفت : 

ـ آره خودش بود.

فرشته با کنجکاوی به مریم نگاه کرد : 

ـ حالا تو واقعا نمي دوني دوستت چش شده ؟

مريم : چرا مي دونم اما خوب شقايق قسمم داده كه نگم.

فرشته : مريم حالا كه فقط خودمون دو تاييم يه چيزي بپرسم راستش رو مي گي ؟

مريم : تا چي باشه.

فرشته با کنجکاوی به مریم نگاه کرد : 

ـ شهاب كيه ؟

مريم از اینکه فرشته شهاب را می شناسد متعجب بود : 

ـ چطور ؟

فرشته : ديشب تو خواب چند بار اسمش رو صدا مي زدي.

مريم به پيشاني اش زد و گفت : 

ـ اَه ... بازم...

به سمت دستشويي رفت. آبي به صورتش ريخت و در آينه به خودش خيره شد : 

ـ تو كي مي خواي آدم بشي ؟ اون الان شوهر خواهرته ، مي فهمي ؟ دختره ي نفهم تو كه دوستش داشتي واسه چي خودت شدي واسطه ي بين اون دو تا ... بازي رو تمومش كن ديگه.

از دستشويي كه بيرون آمد يكراست به سمت تختش رفت و بر روي آن دراز كشيد .

فرشته : يادت باشه كه نگفتي.

مريم : تو رو خدا بي خيال شو ، شايد يه وقتي بهت گفتم.

فرشته از روي تخت پايين پريد و گفت : 

ـ من كه آخرش مي فهمم حالا هم پاشو موبايلت رو جواب بده.

مريم : مثل اينكه تو و نيما قرار نيست منو ول كنين نه ؟ از اون طرف اون مي گه شقايق چش شده؟ از اين طرف تو مي گي بهش نگم چي شده ، خــــدا من آخرش ديوونه نشم خوبه.

شهنام خندید : 

ـ وسط حرفات نفس بكشي بد نيست ها؟

مريم : واي خاك به سرم . شمايين ؟

شهنام : با اجازه ي شما.

مريم حالت طلبکارانه به خود گرفت : 

ـ خوب چرا اولش نگفتين ؟

شهنام : خوب نذاشتي من حرف بزنم.

مريم : خوب حالا با من كاري داشتين ؟

شهنام : مي خواستم بدونم كه نيما بهت چي گفته ؟

مريم : يه جورايي مي شه گفت ديوانه ام كرده.

شهنام : چي مي گه ؟ مهم اينه.

مريم : چپ مي ره مي گه چرا شقايق جواب منو نمي ده؟ راست مي ره مي گه چرا شقايق جواب منو نمي ده؟

شهنام : اين يعني چي ؟

مريم : يعني اينكه همه اش به من زنگ مي زنه مي گه شقايق چش شده؟ ... به خدا خسته شدم از بس گفتم نمي دونم.

شهنام : يه وقت دليلش رو بهش نگي ها.

مريم : باشه سعي مي كنم.

شهنام : يه خواهش ديگه هم دارم.

مريم : بفرمايين فقط خواهشا مثل اين يكي سخت نباشه.

شهنام : نه سخت نيست ، لطفا شقايق نفهمه كه من بهت زنگ زدم ، باشه ؟

مريم : باشه ، خدا رو شكر اين به سختي اون يكي نبود.

شهنام : راستي دانشگاه چطور بود ؟

مريم : اِي بد نبود.

شهنام : چون روز اوله ، كم كم خوب مي شه. بيشتر از اين وقتت رو نگيرم ، خداحافظ.

مريم : نه بابا اينا چه حرفيه ، خداحافظ.

فرشته اگه كسي زنگ زد جواب بده بگو مريم گفت دانشگاه خوبه.

فرشته لبخندي زد و گفت : 

ـ باشه تو بخواب

***

مريم : نمي دوني كه چقدر حوصله ي درس اختصاصي رو ندارم.

فرشته : باور كن منم همين طورم اما خوب خوبيش اينه كه با همه ي هم رشته اي هاي خودمون آشنا مي شيم.

مريم : آره تنها خوبيش همينه.

استاد سمري با آن عینک ته استکانی و کت شلوارش که نشان از قدمتش می داد وارد کلاس شد : 

ـ سلام بچه ها ، سمري هستم. حالا شما پاشين خودتون رو معرفي كنين تا بعد من در مورد درسمون يه توضيحي بدم.

پسرها به ترتيب بلند شدند و خودشان را معرفي كردن : 

ـ محمد زارعي ، آرش تدين ، پيمان شاهي ، عليرضا واحدي ، امير عابدي ، يوشيتا پرشان...

استاد : يوشيتا ؟

یوشیتا : بله استاد.

استاد سمري : كجايي هست ؟

یوشیتا : يكي از اسامي ايرانيه.

استاد سمري : اسم جالبيه.

يوشيتا : ممنون.

استاد سمري : حالا معنيش چي هست ؟

يوشيتا : اسم يكي از پهلوان هاي قديم ايرانه.

استاد سمري : خوب نفر بعدي.

بچه ها به ترتيب خودشان را معرفي كردند ، تقريبا 30 نفر بودند . كلاس خوبي بود. مريم برخلاف روز قبل از كلاس هايش خوشش آمد .

فرشته : راستي مريم ديروز يادم رفت بهت بگم، شقايق و مهتاب و صدف و هدي و شهاب زنگ زدن. راستي تو آخرش نگفتي اين شهاب كيه.

مريم خیلی عادی گفت : 

ـ شوهر خواهرمه.

فرشته با تعجب گفت : 

ـ شوهر خواهرت ؟

مريم : اينقدر تعجب داشت ؟

فرشته ابرویش را بالا انداخت : 

ـ من فكر مي كردم ...

مريم کنجکاو نگاهش کرد : 

ـ چه فكري مي كردي ؟

فرشته : هيچي ولش كن.

مجتبی به سمتشان می آمد ، مریم به او نگاه کرد. واقعا یک پسر چقدر می توانست شلخته باشد ؟ نزدیکشان شد و سلام کرد .

مريم با تعجب به مجتبي نگاه كرد و گفت : 

ـ سلام ، بفرمايين؟

مجتبي : فرهاد رو نديدين ؟

مريم با حالتی خاص گفت : 

ـ بايد ديده باشم ؟

معلوم بود خیلی از دست فرهاد عصبانی است : 

ـ فكر كردم دوباره با سحر جونش رفته بيرون. پسره ي بي فكر...

مريم نمي توانست خنده اش را كنترل كند : 

ـ بله ؟

مجتبي انگار به خودش آمده باشد گفت : هيچي ببخشيد

فرشته : اين پسره كي بود ؟

مريم : يه ديوانه ي ديگه ، دوست پسرعموي سحر.

فرشته : چقدر شما پيچيده اين.

مريم : هنوز كجاشو ديدي؟

***

شقایق سرگردان مانده بود. یعنی باید به نیما جواب می داد ؟ چند روزی بود که هنگامی که تنها بود به خانه شان زنگ می زد . غرق در فکر بود. دوست نداشت اعتمادی که شهنام به او کرده بود را خدشه دار کند اما ... دلتنگ نیما بود . دلش برای او شور می زد ... حق با مریم بود. شهنام از نیما خیلی خیلی مهم تر بود .

شهاب خواب آلود گفت : 

ـ چرا تلفن رو جواب نمی دی ؟

شقایق : حوصله ندارم ، خودت جواب بده.

شهاب : بلند شو دیگه سرم رفت انقدر زنگ زد.

شقایق با بی حوصلگی از روی کاناپه بلند شد و به سمت تلفن رفت : 

ـ سلام بفرمایین

نیما : سلام ، تو خوبی ؟معلوم هست چه مرگته ؟ چرا جوابم رو نمی دی ؟

شقایق : بله ممنون ، الان بیدارش می کنم گوشی.

نیما : چی می گی ؟ جواب من رو بده.

شقایق گوشی تلفن را با فاصله از خودش گرفت و گفت : 

ـ شهاب ، تلفن رو بردار.

نیما از رفتار شقایق سر در نمی آورد. چه دلیلی برای این همه بی تفاوتی داشت ؟ شاید حق با شقایق بود. آن ها قرار گذاشته بودند که دوستی شان یک دوستی ساده باشد . چرا این بار تمام شدن یک دوستی ساده انقدر نیما را آزرده بود ؟!

****

مهشید : شما ها نمی خواین با هم آشنا بشید ؟ بابا دلم پوسید انقدر نشستیم و به در و دیوار نگاه کردیم.

فرشته روی تختش دراز کشیده بود : 

ـ تو رو خدا ولمون کن ، حسش نیست.

مهدیه : پاشو دیگه ، نترس اگه داداش داشتی قول می دیم ازت ندزدیمش.

کوثر به سمت یخچال رفت تا چیزی برای خوردن پیدا کند : 

ـ یکی این مریم رو بیدار کنه.

فرشته : بابا اون بیچاره رو بی خیال بشین ، خوابیده گناه داره ... نمی خواد بیدارش کنین.

کوثر : تو خودت بپر پایین.

فرشته : خوب حالا چی باید بگیم ؟؟

مهشید : من شروع می کنم ... مهشید نیازی ، سال اول مهندسی صنایع ، 17 تیر چشم به جهان گشودم. تا حالا عاشق نشدم ، اما از یکی خوشم می یاد که اسمش حمیده ... آهان یادم رفت تک فرزندم و بچه آبادانم.

کوثر : بسم الله الرحمن الرحیم... اینجانب کوثر مؤتمن سال اول برق . یه نامزد دارم.

مهدیه انگشتش را بالا آورد و مظلومانه گفت : 

ـ فقط یه دونه ؟

کوثر : برو گمشو ، اگه گذاشتی من حرف بزنم؟ اسمش کسراست . خیلی هم دوستش دارم. ایشالا بعد از اینکه درسم تموم شد می ریم سر خونه زندگیمون ... دیگه چی ؟ آهان یه خواهر کوچیک تر از خودم دارم اسمش کیمیاست . اهل بوشهرم ، متولد 27 دی.

مریم با چشمان خواب آلود بالش را از روی سرش برداشت و گفت : 

ـ چی کار می کنین ؟

مهدیه دست مریم را کشید و گفت : 

ـ اینجا مراسم معارفه گرفتیم ، زود تند سریع خودت رو معرفی کن.

مریم دستی به موهایش کشید و گفت : 

ـ چی بگم ؟؟؟

مهدیه : خوب بذار من بگم بعد نوبت تواه بعدم فرشته ... مهدیه صابر ، سال اول IT ... حالم از هر چی پسره بهم می خوره. نه عاشق شدم نه قراره عاشق بشم ، اما خوب یکی بیاد خواستگاری روش فکر می کنم . تولدم هم 3 اسفنده ، کادو یادتون نره.

لبخندی زد و ادامه داد : 3 تا خواهر و برادر بزرگتر از خودم دارم که همه شون ازدواج کردن. یزدی ام ... همین دیگه ... حالا نوبت تواه مریم.

فرشته : تو چرا لهجه نداری پس ؟

مهدیه : دیگه دیگه ...

با لهجه گفت : همه جا خو نَمِشه لهجه بیگیرم.

همه برایش دست زدند و او هم تعظیمی کرد و با دست به مریم اشاره کرد که شروع کند .

مریم که هنوز خواب بود شروع کرد : 

ـ مریم شایق ، سال اول مکانیک ، تهرانی ، یه خواهر بزرگتر دارم ، 28 مرداد.

مهشید : نه دیگه نشد . تو واسه چی نمی گی کسی تو زندگیت هست یا نه ؟

مریم : مگه به حال شما فرقی هم می کنه ؟ نکنه واسم شوهر گیر آوردین ؟

مهشید : نه بابا کو شوهر ؟ بگو دیگه.

مریم لبخندی زد و گفت : 

ـ نه کسی تو زندگیم نیست.

فرشته با حالتی مرموز به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ فرشته چمنی ، سال اول مکانیک. یه داداش دو قلو دارم ، اسمش فرشاده ... کسی تو زندگیم نیست.

مریم با هیجان گفت : 

ـ خیلی جالبه که داداش دو قلو داری. من همیشه دوست داشتم یه قل داشتم.

فرشته : آره واقعا فرشاد خیلی ماهه.

مهدیه دستی به سر و صورتش کشید و گفت : 

ـ ببین فرشته جون حالا درسته من گفتم از پسرا خوشم نمی یاد، اما خوب داداش تو که قضیه اش فرق می کنه.

فرشته : نه بابا داداش من به درد تو نمی خوره ، اون از تو کوچیکتره.

مهشید : بی خیال اینا که مهم نیست.

کوثر : مهم تفاهمه.

فرشته : خوب داداش منو به حراج گذاشتین ها، فرشاد قصد ازدواج نداره.

****

مریم : چیه کبکت خروس می خونه ؟

سحر : به نظرت من چه تغییری کردم ؟

مریم : می دونی که نمی فهمم، پس زود بگو چی شده.

سحر با دست هایش ور می رفت و چیزی نمی گفت. مریم هم با چشمانی متعجب او را نگاه می کرد. هیچ وقت سحر را این گونه هیجان زده و خجالت زده ندیده بود .

فرشته : به سلام سحر جون. مبارک باشه ، فرهاد دیگه نه ؟

مریم : چی مبارک باشه ؟

سحر پس گردنی ای به مریم زد : 

ـ خاک تو سر احمقت کنن. این همه وقت با دستام واست عشوه اومدم حلقه رو ندیدی؟

مریم جیغ خفیفی کشید. سحر را در آغوش گرفت : 

ـ نمی دونی چقدر خوشحالم؟

ناگهان جدی شد و گفت : 

ـ می دونی فرشته من یه دوست داشتم دوران دبیرستان، از پسرعموش بدش می اومد. این پسرعموش بنده خدا هم انقدر بچه خوبی بود اما این دختره نمی دونی که هر روز واسه ما ادا در می آورد که من ازش بدم می یاد ... حالم ازش بهم می خوره...

فرشته : مگه نشنیدی می گن تنفر عشق می یاره ؟ همینه دیگه.

سحر : حالا شما هی منو اذیت کنین. ببینم حالا داستان ما هم کلیشه است مثل مهتاب و شهاب ؟

فرشته تا اسم شهاب را شنید ، حواسش را جمع کرد. خیلی دوست داشت بداند این شهاب کیست که مریم کابوسش را می بیند و چه اتفاقی بین آن ها افتاده...

مریم : اونا داستانشون کلیشه بود شما هم مثل این فیلم های ایرونی درپیت.

سحر: می بینی به خدا. زندگی آدما رو تحلیل می کنه. خیلی دوست دارم داستان عشقی خود تو رو ببینم خانوم.

مریم : من هیچ وقت قرار نیست داستان عشقی داشته باشم؛ خیالت راحت راحت.

فرشته لبخند تلخی زد و گفت : 

ـ خیلی هم مطمئن نباش ، خیلی ها از این ادعاها داشتن.

فصل دوم 

عطیه نگاه بی رمقش رو بهم انداخت و گفت : 

ـ اینو گذاشته بدمش به تو.

ـ من ؟

عطیه : نمی دونم واسه چیه ، اما بخونیش بد نیست.

ـ تو خودت خوندیش ؟

خیلی معمولی گفت : 

ـ نه ... اگه می خواست بخونمش که می دادش به من.

اما نمی دونم چرا من حس کردم طعنه تو حرفش بود. 

لبخندی زدم و گفتم : 

ـ خیلی امانت داری ، من بودم می خوندمش.

عطیه : ازش یاد گرفتم هیچ وقت از این کارا نکنم.

به نظرم هنوزم طعنه تو صداش بود : 

ـ چقدر حرف گوش کن !

(( می دونم که الان که دارم اینا رو می نویسم ، خیلی ازت فاصله دارم. واسه همینه که راحت می نویسم. آره حق با تو بود. من خیلی بی عرضه بودم. نهایت عرضه ی من همین بود. اینکه بعد از چند سال یه چند خطی بنویسم اونم وقتی مطمئنم که دیگه نمی بینمت ...

حق با تو بود ، من مثبت بودم، اونقدر مثبت که هیچ وقت نتونستم باهات اون طوری که می خوام حرف بزنم. اونقدر مثبت که هیچ وقت نتونستم چشمات رو از نزدیک ببینم. اون قدر مثبت که هیچ وقت نتونستم بفهمم چشمات چه رنگیه ...

حق با تو بود ، من بچه ننه بودم. اونقدر بچه ننه که نتونستم برای یه بارم که شده تو زندگیم تو روی مادرم وایسم ... حتی وقتی که می خواست برام شریک زندگیم رو انتخاب کنه.

تو رو خواستن اشتباه بود

تو رو دیدن یه گناه بود

دلم از گناه نترسید

که وجودت چون پناه بود

امیدوارم به بهترین ها که لایقش هستی برسی.

خوشبخت باشی... ))

حق با فرشته بود ، لبخند تلخ اون روزش خیلی معنی ها پشت خودش داشت ، اما من نفهمیدم . کاش همون موقع فهمیده بودم که همه ی زندگی ادعاهای پوچ و بیخود نیست. من گرفتار چیزایی شدم که خودم پسشون زدم ...

فرهاد رو دیدم که دوون دوون به سمتمون می اومد : 

ـ رفت ؟

عطیه : بعید می دونم دیگه برگرده.

فرشته که همراهم اومده بود تا تنها نباشم گفت : 

ـ بهتون قول میدم برمی گرده.

سرم رو انداختم پایین و به سمت در خروجی رفتم. حوصله هیچ کس رو نداشتم. سرم رو گذاشتم رو فرمون ماشین و گریه کردم. خودم رو خالی کردم. انقدر ... به اندازه ی تمام وقت هایی که با خودم لج کردم ... چشمام سیاهی می رفت ، دیگه هیچی نفهمیدم .

وقتي چشمام رو باز كردم ، فرهاد و سحر كنارم بودن .

سحر : بهتري ؟

لبخند تلخي زدم و گفتم : 

ـ نمي دونم.

با ديدن فضاي بيمارستان با اخم به سحر نگاه كردم و گفتم : 

ـ واسه چي من و آوردين اينجا ؟

عرفان : اگه فرهاد و سحر خانم شما رو بيارن اينجا خانـــــوم!

ـ مي شه برم ديگه ؟ من كه خوبم.

عرفان : نه خير ، بايد سرمت تموم بشه. بعدش هم شما اينجا مي موني ، من باهات كار دارم.

حوصله ی اونو الان نداشتم. شاید روی نگاه کردن بهش رو نداشتم : 

ـ بعدا همه چيز رو برات مي گم ، الان بذار برم خونه. اصلا حوصله اينجا رو ندارم.

خودم اصلا از حرفی که زدم مطمئن نبودم. یعنی من می تونستم همه چیز رو بهش بگم ؟

عرفان مثل همیشه سر حرف خودش بود : 

ـ بيخود اصرار نكن ، تا سرمت تموم نشه هيچ جا نمي ري.

سحر : پس ما ديگه مي ريم، كاري نداري ؟

ـ نه عزيزم خيلي ممنون ، آقا فرهاد شما هم ببخشيد زحمت شدم واسه تون .

فصل سوم

يوشيتا : سلام خانم چمني. مي تونم جزوه تون رو قرض بگيرم؟

فرشته لبخندي زد و گفت : 

ـ شرمنده من قول جزوه ي امروز رو به يكي ديگه دادم.

اين را گفت و با چشم به مريم اشاره كرد كه در حال صحبت بود .

يوشيتا با اخم گفت: 

ـ به هر حال ممنون خانم چمني.

فرشته خواست جوابش را بدهد اما فاميل يوشيتا را به خاطر نمي آورد : 

ـ اگه خواسته باشين فردا مي تونم جزوه رو بهتون بدم.

مکثی کرد و گفت : 

ـ آقاي يوشيتا...

يوشيتا به زور لبخندش را جمع كرد و گفت : 

ـ پرشان هستم.

فرشته قرمز شده بود. ديگر نتوانست جواب يوشيتا را بدهد، او هم به راحتي گفت : 

ـ خداحافظ خانم فرشته.

در خوابگاه نشسته بودند و می گفتند و می خندیدند ، خیلی زود با هم صمیمی شده بودند .

مهدیه جعبه ی باقلوا را باز کرد و گفت : 

ـ بفرمایین بخورین بگین ایشالا عروسیت.

مهشید : می بینی تو رو خدا... یه ماه شده که می ریم دانشگاه اما هنوز هیچ کی پیدا نشده بیاد ازمون جزوه بگیره.

فرشته لبخندی زد و گفت : 

ـ اما امروز یکی اومد از من جزوه بگیره.

مریم : تو کی از پیش من رفتی که یکی اومده ازت جزوه بگیره ؟

مهدیه دستانش را بهم کوبید : 

ـ به این اعتماد نکن مریم ، چشم به هم زدی می بینی از دست رفت.

فرشته در حالیکه با دستش قصد ساکت کردن دوستانش را داشت گفت : 

ـ می ذارید بقیه اش رو بگم یا نه ؟ یه سوتی دادم ... نگو و نپرس.

مریم : بگو ببینم چی کار کردی؟ اصلا کی اومده بود جزوه بگیره؟

فرشته : یوشیتا...

مهدیه گنگ گفت : 

ـ چی چی تا ؟

فرشته خندید : 

ـ یو ... شی .. تا...

مهدیه : حالا این یعنی چی ؟ می بینی به خدا مردم چه اسمایی رو بچه هاشون می ذارن ؟

مریم حالت تدافعی به خودش گرفت : 

ـ مگه چشه ؟ اسم به این قشنگی...

مهشید : پسره زرتشتیه ؟

فرشته با کنجکاوی پرسید : 

ـ چطور ؟

مهشید : آخه ما یه همسایه داریم اسمش پسرش یوشیتاس ، زرتشتین.

مریم : به ما چه ربطی داره ؟ تو به مردم چی کار داری بذار سوتیش و بگه.

فرشته انگار به خود آمده باشد ادامه داد : 

ـ اومد پیش من گفت ببخشید خانوم چمنی جزوه دارین منم گفتم قولش رو به یکی دیگه دادم اونم تشکر کرد. می خواستم بگم اگه خواسته باشه فردا می تونم بهش جزوه رو بدم بهش گفتم آقای یوشیتا آخه فامیلش رو یادم نمی اومد...

همه دلشان را گرفته بودند و می خندیدند که مریم گفت : 

ـ اون چیزی نگفت ؟

فرشته انگار چیزی یادش آمده باشد گفت : 

ـ چرا ... پسره ی پررو برگشت گفت خدافظ خانم فرشته.

مهدیه همانطور که می خندید گفت : 

ـ حقته با تو باید این جوری رفتار کنن.

مهشید چشمکی به فرشته زد و گفت : 

ـ حالا بگو ببینم قول جزوه رو به کی داده بودی کلک ؟

فرشته قیافه ی حق به جانبی گرفت و گفت : 

ـ به همین مریم خودمون...

مهدیه به مریم پس گردنی زد و گفت : 

ـ تو خجالت نمی کشی جلوی مزدوج شدن بچه مردم رو می گیری ؟ الان اگه پس فردا رو دست مامان و باباش موند من به شخصه می یام یقه تو رو می گیرم.

مریم دست هایش را بالا برد و گفت : 

ـ فرشته منو ببخش که باعث ترشیدگیت شدم.

فرشته : اگه قول بدی دفعه آخرت باشه ، قبوله.

مهشید : یادتون باشه این یوشیتا رو به من و مهدیه هم نشون بدین ببینم چه تیکه ای هست.

مریم با لبخند به فرشته نگاه کرد و گفت : 

ـ خیلی از فری سرتره...

مهدیه : پس دیگه حتما همین فردا باید ببینیمش.

***

مریم : سلام ، حالتون خوبه ؟

مریم با خوشرویی به مجتبی سلام کرد و او هم زیرلبی جوابش را داد .

سحر : شما اینجا چی کار می کنین ؟

فرهاد دست هایش را به کمر زد و گفت : 

ـ ببخشیدا من باید از خانم بپرسم واسه چی اومدین کافی شاپ...

سحر : بله بله ؟ چشم دلم روشن. همینم مونده بود واسه من شاخ بشی.

مریم با لبخند به دعوای آن دو نگاه می کرد. لحظه ای نگاهش روی مجتبی ثابت ماند مثل همیشه شلخته بود ، اما این لباس آبی خیلی به او می آ مد . با لبخند به او نگاه می کرد ، هر دو از تلاقی نگاه هایشان خجالت کشیدند و سرشان را پایین انداختند .

سحر دست مریم را کشید و گفت : 

ـ بیا بریم مریم.

مریم متعجب ایستاده بود .

سحر : چته ؟ می گم بیا بریم.

مریم : تو حالت خوبه ؟ بشینین همین جا با هم حرفاتون رو بزنین ، ما می ریم.

به مجتبی نگاه کرد که مشغول خواندن دفتری بود که در دستش بود : 

ـ مگه نه آقای ؟

یاد حرف فرشته افتاد ، او فقط اسم مجتبی را می دانست. یعنی باید چه کار می کرد ؟

محتبی که تازه منظور مریم را فهمیده بود گفت : 

ـ بله بله ، فرهاد من می رم خوابگاه. فردا در موردش حرف می زنیم، الان کار مهمتری داری.

مریم و مجتبی از سحر و فرهاد خداحافظی کردند و رفتند . وقتی از کافی شاپ بیرون آمدند مجتبی اول برای مریم تاکسی گرفت و بعد خودش به سمت خوابگاه راه افتاد. با خودش گفت : 

ـ یادم باشه این بار فامیلم رو بهش بگم.

****

فرشته طلبکارانه رو به سحر گفت : 

ـ حالا کی جشن می گیرین سحر جون ؟ به خدا دلم لک زده واسه یه جشن درست درمون.

سحر : بیخود دلتو صابون نزن ، ما آقامون دانشجو هستن پول ندارن که.

مریم : جدی جشن نامزدی نمی گیرین ؟

سحر : فرهادم گفت، اما بابام می گه شما دیگه جشن گرفتنون واسه چیه ؟ از بچگی کنار هم بودین.

فرشته دست بردار نبود : 

ـ من اینا سرم نمی شه ، باید واسه ما حداقل جشن بگیری.

فرهاد به همه سلام کرد : 

ـ من تو ماشین منتظرم سحر.

بعد از اینکه فرهاد رفت، فرشته گفت : 

ـ این پسره مجتبی اشانتیون فرهاده ؟ چرا همه اش باهاشه ؟

مریم : راست می گه ، من همه اش با هم دیدمشون.

سحر : من که نمی دونم فرهاد تو این پسره چی دیده که همیشه باهاشه. خیلی ازش تعریف می کنه.

مریم خندید : 

ـ مشخصه خیلی هم تعریفیه...

سحر : این جوری نگاه نکن ، نفر اول رشته شونه.

مریم و فرشته هر دو گفتند : 

ـ نه بابا؟

سحر خندید و گفت : 

ـ آره بابا ، در ضمن در مورد جشن هم خبرتون می کنم. امشب بی کارین ؟

فرشته : چطور ؟

سحر : که بریم بیرون دیگه ، بریم خوش باشیم.

فرشته : به شرطی که فرهادم دوستاش و بیاره.

مریم : یه ذره مراعات کنی بد نیست ها؟ سحر برو اون بیچاره خیلی وقته منتظرته.

فرشته نگاهی به کنار باغچه انداخت و گفت : 

ـ اون دفتر واسه کدوم بدبختیه ؟

مریم به دفتری که فرشته گفت نگاهی کرد و گفت : 

ـ من می دونم ، مال مجتبی است.

فرشته : بیا پیداش کنیم. اگه الان بهش ندیم می ره تا بعد از تعطیلی ها.

مریم دفتر را برداشت و گفت : 

ـ اون یارو که داره می ره مجتبی است ؟

این را گفت و به سرعت رفت تا دفتر را به او بدهد ، اما مجتبی انگار قصد ایستادن نداشت به سرعت دور می شد. مریم با صدای نسبتا بلندی گفت آقا مجتبی ... اما باز هم مجتبی نشنید. بالاخره انقدر او را صدا زد که برگشت و او را دید. مریم در حالیکه نفس نفس می زد گفت : 

ـ فکر کنم این دفتر شما باشه ، کنار باغچه انداخته بودینش. خواستم بعد از تعطیلی ها بهتون بدم اما فکر کردم شاید کارش داشته باشین.

مجتبی با عصبانیت به پسرهای اطراف که به او می خندیدند، نگاه کرد و با لحن سردی گفت : 

ـ خادم هستم خانم...

این را گفت و به سرعت ناپدید شد و مریم را در شوک به جا گذاشت. فرشته خودش را به او رساند و گفت : 

ـ چی شد ؟ چرا این شکلی شدی ؟

مریم با لحنی عصبی گفت : 

ـ پسره ی نفهم ، این به جای تشکرش بود...

و سعی کرد ادای مجتبی را در بیاورد : 

ـ خادم هستم.

فرشته در حالیکه بلند می خندید گفت : 

ـ من می گم از این پسره مثبت بدم می یاد، می گی چرا می گم؟ حالا بیا بریم کلاس شروع شد.

تمدن : استاد بسه دیگه. یه خورده هم بیاین در مورد امروز حرف بزنیم.

استاد با تعجب گفت : 

ـ در مورد امروز !

سالاری : بله استاد امروز دربیه دیگه ، حالا شما آبی هستین یا قرمز؟

استاد : استقلالی دو آتیشه.

یوشیتا : استاد من از آدم با کمالاتی مثل شما انتظار نداشتم استقلالی باشین.

صدای بچه های کلاس بلند شد .

یوشیتا با خنده به سمت دخترانه ی کلاس اشاره کرد : 

ـ استاد بهتر نیست بذارین خانما برن بعد تخصصی بحث کنیم؟

فرشته با عصبانیت در چشمان یوشیتا زل زد : 

ـ ببخشیدا آقای پرشان ، بهتر بود می گفتین پرسپولیسی ها برن بیرون تا بتونیم در مورد فوتبال بحث تخصصی بکنیم.

صدای دست دانشجوهای استقلالی به هوا بلند شد . یوشیتا هم که جواب دندان شکنی گرفته بود دست هایش را به علامت تسلیم بالا گرفت و گفت : 

ـ من شرمنده ام ... اما خوب قول بدین امروز که باز 6 تایی شدین گریه نکنین.

فرشته لبش را به دندان گرفت و خواست حرفی بزند که استاد گفت : 

ـ ببین پرشان تو که هیچ من که جای بابای تو هستم هم چیزی از اون بازی یادم نمی یاد ، حالا تو فخرش رو به امثال من استقلالی می فروشی ؟

یوشیتا با طعنه گفت : 

ـ استاد من که چیزی نمی گم.

با سر به سمت فرشته اشاره کرد : 

ـ روی سخنم با خانمای استقلالیه که چون از رنگ قرمز خون می ترسیدن استقلالی شدن.

با تمام شدن کلاس، فرشته نتوانست جواب یوشیتا را بدهد ، اما فرشته باید جواب او را می داد. اگر چیزی نمی گفت تا شب خودش را سرزنش می کرد . دست مریم را کشید و او را همراه خودش برد .

مریم : چی کار می کنی ؟

فرشته با عصبانیت گفت : 

ـ من باید جواب این بچه پررو رو بدم.

مریم : ول کن فرشته شر می شه برات.

فرشته : نترش شر نمی شه ... ببخشید آقای پرشان می خواستم بهتون بگم ما دخترا به جای نگاه کردن به دخترای مردم چشمامون رو باز کردیم و به آسمون بالای سرمون نگاه کردیم. اون موقع فهمیدیم رنگ آبی عجب عظمتی داره.

یوشیتا که از این همه جسارت فرشته متعجب بود گفت : 

ـ ببخشید خانم چمنی می تونم شماره تون رو داشته باشم ؟

فرشته گامی به عقب برداشت و با تعجب گفت : 

ـ بله ؟

یوشیتا بلند خندید و گفت : 

ـ می خوام وقتی باختین بهتون تسلیت بگم. در ضمن برای جواب دادن که نیازی به لشکر کشی نبود.

با چشم به مریم اشاره کرد که ساکت کنار فرشته ایستاده بود .

فرشته نمی خواست جلوی او کم بیاورد : 

ـ اتفاقا منم خوشحال می شم شماره تون رو داشته باشم ، فقط قول بدین اگه باختین زیرش نزنین و جواب بدین.

***

مریم : نه دیگه سحر جون اصرار نکن ، من نمی یام.

فرشته گوشی را از دست مریم قاپید و گفت : 

ـ من می یارمش خیالت راحت.

سحر : دستت درد نکنه ، پس من ساعت 8 منتظرتونم.

...

فرشته بیرون رستوران ایستاد ، به مریم نگاه کرد : 

ـ چطوره ؟ قیافه ام خوبه ؟

مریم خندید : 

ـ ببینم مگه اون تو خبریه ؟ از وقتی از خوابگاه اومدیم بیرون 1000 بار پرسیدی که قیافه ات خوبه یا نه.

فرشته اخم کرد : 

ـ همه که مثل تو نیستن اصلا واسه شون مهم نباشه. می خوام ببینم خوب شدم یا نه.

مریم برای بار هزارم به فرشته که حالا با فاصله از او ایستاده بود نگاه کرد. مانتوی سفید که تقریبا تا سر زانویش بود و قد بلندش را به خوبی نشان می داد ، شلوار لی تفنگی مشکی اش هم با شال مشکی اش ست شده بود ، آرایش ملیح صورتش هم جذاب ترش کرده بود .

فرهاد با خوشرویی از مریم و فرشته استقبال کرد. مریم فکر کرد چقدر کت و شلوار مشکی اش خیلی به رنگ چشم ها و پوست سفید صورتش می آید . با دیدن مجتبی نا خودآگاه ابروهای مریم در هم گره خوردند. سعی کرد عادی برخورد کند، اما رفتار صبحش باعث شده بود مریم بی اندازه از او متنفر باشد. به همه سلام کرد به جز او ... منتظر بود آن شب بگذرد و به خانه برگردد. دلش برای همه خیلی تنگ شده بود. دو ماهی بود که خانواده اش را ندیده بود .

مهمانی بالاخره تمام شد، اما به مریم اصلا خوش نگذشت. نمی دانست شاید به سحر حسودی اش می شد، شاید هم حضور مجتبی معذبش کرده بود .

فرشته : خوب دیگه سحر جون من و مریم بریم که بلیط داریم از فرهاد هم خودت خداحافظی کن. سرش به دوستاش گرمه.

سحر : قربونت برم ، زحمت کشیدین که اومدین.

مریم لبخند زد : 

ـ ایشالا به پای هم پیر بشین ، پسر خوبیه قدرش و بدون.

سحر : فقط منتظر بودم تو بگی.

فرشته در حالیکه به ساعتش نگاه می کرد گفت : 

ـ مریم به اتوبوس نمی رسیم ها...

مریم : راست می گه سحر. ایشالا چند روزه دیگه می بینمت ، خداحافظ.

مریم و فرشته به سمت در ورودی می رفتند که صدای مجتبی متوقفشان کرد : 

ـ مریم خانم ... مریم خانم لطفا یه لحظه.

مریم با عصبانیت به سمت مجتبی برگشت وگفت : 

ـ شایق هستم.

مجتبی لبخند زد و گفت : 

ـ راستش حق دارین ، من می خواستم بابت رفتار صبحم معذرت بخوام.

مریم نمی دانست چه بگوید. اصلا انتظار معذرت خواهی مجتبی را نداشت . چیزی نگفت که مجتبی ادامه داد : ـ ببخشید من باید برم.

دستش را به سینه گذاشت و کمی خم شد : 

ـ من بازم به خاطر رفتار صبحم معذرت می خوام.

مریم لبخندی به نشانه ی ادب زد و گفت : 

ـ خواهش می کنم.

بعد از رفتن مجتبی، فرشته با کنجکاوی به مریم نگاه کرد : 

ـ بعید می دونم تا حالا تو زندگیش با یه دختر حرف زده باشه.

مریم : چطور ؟

فرشته : از بس که مثل آفتاب پرست رنگ به رنگ شد .... ایــــــی متنفرم از اینجور پسرا ...

صدای موبایل مریم باعث شد که حرف های فرشته در مورد مجتبی ناتمام بماند .

مهتاب بود : 

ـ سلام خوبی ؟ چه ساعتی می رسی ؟

مریم : سلام ، خدا رو چه دیدی شاید اصلا نرسیدم.

مهتاب با ناراحتی گفت : 

ـ جون به جونت کنن آدم بشو نیستی. هر وقت رسیدی زنگ بزن ، بگم شهاب بیاد دنبالت.

مریم : تو هم خیلی پررو هستی ها؟ مگه راننده است بند خدا ؟ نه خیر ، خودم می یام.

مهتاب : بابا من و شهاب بیرونیم. رودرواسی نکن. خوب نیست این وقت شب تاکسی بگیری بیای.

مریم تعارف کرد : 

ـ به خدا من روم نمی شه.

مهتاب : شهاب ، مریم میگه روش نمی شه ، مگه خودت نگفتی بریم دنبالش ؟

شهاب گوشی را از دست مهتاب گرفت و گفت : 

ـ سلام ، خوبی ؟ بی رودرواسی هر وقت رسیدی زنگ بزن. ما که بیرونیم ، بعدش هم می یایم دنبال تو.

مریم انتظار نداشت شهاب گوشی را بگیرد : 

ـ شرمنده به خدا آقا شهاب.

شهاب : این چه حرفیه ، خداحافظ.

مریم : خداحافظ...

با خودش فکر کرد : 

ـ بیخود نیست که دوسش دارم. از بس که آقاست ، چی می شد شوهر خواهرم نبود ؟

در دلش از اینکه شهاب به او توجه کرده بود خوشحال بود ، اما از اینکه این حس لعنتی همراهش است احساس بدی داشت؛ نوعی عذاب وجدان .

فرشته ابروهایش را بالا داد : 

ـ کی بود ؟

مریم : خواهرم بود ، گفت هر وقت رسیدم می یاد دنبالم.

فرشته چپ چپ به مریم نگاه می کرد : 

ـ از کی تا حالا اسم خواهرت شده آقا شهاب ؟

مریم : کر بودی مهتاب قبلش رو نشنیدی ؟

فرشته : باشه بابا ، من که چیزی نگفتم. نمی دونم چرا اسم این آقا شهاب که می یاد یه جوری می شی.

مریم با عصبانیت گفت : 

ـ تو چی می خوای بدونی فرشته ؟ شهاب شوهر خواهر من و برادر دوستمه.

فرشته که می ترسید اگر بیشتر کنجکاوی کند مریم را از خود برنجاند، چیزی نگفت .

***

اشک در چشمان شقایق حلقه زد و گفت : 

ـ به تو که نمی تونم دروغ بگم ، دلم خیلی واسش تنگ شده اما اون ... مطمئنم الان با چند نفر دیگه خوشه. واسه خودم متاسفم مریم.

مریم شانه های شقایق را گرفت و گفت: 

ـ معلومه چت شده ؟ از چی ناراحتی ؟

شقایق همانطور که اشک می ریخت گفت : 

ـ واقعا معلوم نیست از چی ناراحتم ؟ از همه چی. آخه این سرنوشته من دارم؟ چرا تو و سحر باید الان دانشگاه باشین و من مجبور باشم درس های تکراری مسخره رو بخونم ؟ چرا الان سحر باید نامزد کرده باشه و من به کسی دل بسته باشم که من و دخترای دیگه براش فرقی نداریم ؟

مریم سعی می کرد هر طور شده شقایق را آرام کند : 

ـ کی گفته که نیما الان با دخترای دیگه است ؟

شقایق : خودم دیدمش ، رفته بودم با شهنام بیرون ... به خدا خودش بود با یه دختره داشتن دست در دست هم می رفتن.

مریم : خوب الان به جای ماتم گرفتن خدا رو شکر کن که شهنام فهمید و ...

شقایق با عصبانیت در حالیکه هق هق می کرد گفت : 

ـ شهنام ... اونم مثل پسرای دیگه است. چطور خودش می تونه با هر دختری که خواست بره بیرون و هر وقت دلشو زد بره سراغه یکی دیگه ... اما من نمی تونم یکی رو دوست داشته باشم ؟

مریم سعی می کرد به شقایق دلداری بدهد اما مثل اینکه شقایق اصلا حال خوبی نداشت. انگار مشکلات روحی یکباره به او فشار آورده بودند . شقایق بدجوری در این مدت شکسته بود .

شهاب چند تقه به در زد و گفت : 

ـ نمی خواین بیاین ناهار بخورین ؟ بسه هر چی حرف های نگفته تون رو با هم زدین.

وقتی در را باز کرد با دیدن اشک های شقایق لبخند بر روی لب هایش خشک شد . با ناراحتی پرسید : 

ـ چیزی شده ؟

شقایق اشک هایش را با پشت دست پاک کرد و گفت : 

ـ نه بابا ، اشک شوقه. نمی دونی که من چقدر از دیدن مریم خوشحالم.

لحن خاص شقایق که بیشتر شبیه طنز بود ، خنده ی مریم و شهاب را به دنبال داشت . بعد از رفتن شهاب مریم و شقایق هم برای ناهار بیرون رفتند .

شهنام در حالیکه می نشست گفت : 

ـ آقای شایق اصرار نکنین ، پرسپولیس برنده بشو نیست.

پدرمریم : من که این موها رو تو آسیاب سفید نکردم. وقتی می گم پرسپولیس می بره یعنی می بره دیگه.

شقایق جستی زد و گفت : 

ـ وای ... امروز بازیه ؟ چرا من اصلا حواسم نبود ؟

مریم وقتی فهمید که امروز بازی است به یاد فرشته و یوشیتا افتاد. یعنی واقعا کدام تیم می برد ؟ در دلش دعا کرد که استقلال ببرد زیرا هم می خواست ضایع شدن یوشیتا را ببیند و هم تیمی بود که در نوجوانی طرفدارش بود .

بازی شروع شد و دو خانواده در کنار و هم در کنار همه ی کری هایی که برای هم می خواندند دو دسته شدند. دسته ای طرفدار رنگ آبی و دسته ای دیگر طرفدار رنگ قرمز .

شقایق : باز تو می خوای بری موقع بازی کتاب بخونی شهاب ؟ بیا و ببین چطوری تیم داداشت سوراخ می شه.

و رو به سمت شهنام کرد و ادامه داد : 

ـ شیش تایی ها ... شیش تایی ها...

شهنام خندید و گفت : 

ـ همین مونده بود که تو بگی شیش تایی ها ... باشه ما شیش تایی ، فعلا که همین شیش تایی ها بدجور اذیتتون کردن.

مهتاب چادرش را جمع کرد و کنار شهنام نشست : 

ـ خوب شهاب تو طرفدار تیم خاصی نیستی ؟

شهاب : نمی دونم والا ، فکر کنم رنگ آبی رو بیشتر دوست دارم.

شهنام از جا بلند و شد و شهاب را کنار خود نشاند و گفت : 

ـ می دونستم تو خیلی بیشتر از اینا سرت می شه که پرسپولیسی بشی.

شقایق : خیلی هم دلش بخواد ، لیاقت نداره.

بالاخره بازی شروع شد. مریم و مهتاب و شهاب و شهنام در یک طرف و شقایق و پدر و مادر مریم و مادر شقایق در طرف دیگر ... هر دو دسته بازی را با التهاب دنبال می کردند، اما کم کم این هیجان به سکوت تبدیل شد. هیچ کس حرفی نمی زد ، که صدای گــــــــل همه را به خود آورد. شهنام دور خانه دور افتخار می زد. انگار او گل زده است و شقایق نزدیک بود اشکش در بیاید . بازی بعد از گل خیلی دلچسب نبود. شهاب به شهنام نگاه کرد که به مریم زل زده بود . طوری که کسی نبیند چانه اش را چرخاند و آرام گفت : 

ـ تلویزیون این طرفه...

شهنام لبخندی زد و گفت : 

ـ خوب شد گفتی. فکر کنم گمش کرده بودم.

شهاب : شما فعلا فوتبالت رو ببین بعدا صحبت می کنیم.

شهنام دست هایش را بر روی چشمش گذاشت و گفت : 

ـ حتما ، هر چی داداش کوچیکه بگه...

بازی با همان نتیجه ی یک بر صفر به پایان رسید . آنجا بود که صحبت ها دوباره از سر گرفته شد ...

شقایق : خداییش حق ما نبود ببازیم. شما که همیشه با ناداوری برنده می شین.

مریم : نا داوری نبود که ... اذیت نکن شقی.

شهنام رو به مریم کرد و گفت : 

ـ اصلا بذار بگن ناداوری بوده ، داور رو هم خریدن هنره دیگه که بعضی تیما ندارن.

شقایق با حرص گفت : 

ـ شما هر چی هم ببرین که شیش تایی نمی تونین بکنین ما رو.

شهنام : ایشالا اونم به وقتش.

مریم در مدت دو روزی که تهران بود بیشتر وقتش را با شقایق می گذراند. حس می کرد همکلاسی اش به او احتیاج دارد . حق هم داشت ، شقایق واقعا به کسی مثل مریم نیاز داشت .

تعطیلات 4 روزه ی مریم به سرعت تمام شد و مریم باید بر می گشت. با فرشته هماهنگ کرده بود که با هم برگردند . در ترمینال این فرشته بود که او رو پیدا کرد و به سمتش آمد. سلام گرمی با مهتاب کرد و خودش را معرفی کرد. می خواستند سوار شوند که فرشته یادش آمد وسایلش را نیاورده است . فرشته به فرشاد زنگ زد که وسایلش را بیاورد بعد از چند دقیقه فرشاد آمد .

فرشاد کاملا شبیه فرشته بود، فقط در قالبی پسرانه و با موهایی کوتاه . با شلوار جین مشکی و تی شرت سفید . این لباس ها را دقیقا بر تن فرشته هم دیده بود . از این همه شباهت دهانش باز مانده بود. جالب تر اینکه برعکس فرشته خیلی هم خجالتی بود .

فرشته : رفت ، تو که خوردیش با این چشمات.

مریم خندید و گفت : 

ـ آخه تا حالا دو قلوی دختر و پسر ندیده بودم. خیلی شبیه همدیگه هستین.

فرشته : آره همه بهمون می گن. فقط اون یه خورده بیشتر از من قد کشیده.

مریم : آره ، موهاش هم کوتاه تره.

فرشته : بیا بریم ، می ترسم تا دو دقیقه دیگه تمام فرق هامون رو بالا بدی ... دیدی استقلال برد ؟ من این یوشیتا رو ببینم.

مریم : مگه بهش زنگ نزدی ؟

فرشته : نه بابا ، پسره ی بی شعور مگه بر می داشت گوشی رو ؟

روزها به تندی و بی توجه به انسان ها می گذشت. در چشم بر هم زدنی ترم اول هم تمام شد. تصور مریم از دانشگاه این نبود. هیچ وقت فکر نمی کرد فضای دانشگاه از مدرسه مسخره تر باشد. پسرهایی که فکر می کردند خیلی بامزه هستند، اما فرشته همیشه خوب جلویشان می ایستاد. مریم عاشق این اخلاق فرشته بود. خیلی خوب روی پسرها را کم می کرد .

دخترها در خوابگاه مشغول جمع کردن وسایلشان بودند، هر کدام چیزی می گفتند. بعد از یکی دو ماه به خانه بر می گشتند .

فرشته با مهدیه که از همه خداحافظی می کرد دست داد و گفت : 

ـ تو رو خدا دیگه از این قطاب باقلوا ها نیار ، ببین چقدر چاق شدم.

مهشید : خوب تو نخور ، گناه ما چیه ؟

فرشته : مگه می شه قطاب جلوت باشه و نخوری ؟

مریم : راست می گه دیگه مهدیه، به خدا هر دفعه که از اینا می یاری ، یه 5 کیلویی می ره رو وزن ما.

مهدیه : باشه ، اما فرشته مثل اینکه تو بدجوری تو خودتی ها... نکنه باز این یوشیتاهه اومده جزوه بگیره ؟

فرشته : اینو که ولش کن پسره ی پررو . هیچ وقت سر کلاس چیزی نمی نویسه، اون وقت من باید بهش جزوه بدم.

مریم : از بس که سر کلاس حرف می زنه. نمی دونین که فقط داره دخترها رو مسخره می کنه.

مهشید : همین آقا رو وقتی داره از دانشگاه می ره بیرون باید دید. مطمئنا عاشق و سینه چاک یه دختره، اون موقع برو یقه اش رو بگیر.

کوثر : چرا شما اینقدر با پسرا مشکل دارین ؟

فرشته خندید و گفت : 

ـ به خاطر اینکه ما مثل شما نامزد نداریم که هر روز زنگ بزنه دورمون یه دوری بزنه.

همه با هم خندیدند و از هم خداحافظی کردند .

فرشته : مریم بیا بریم نتایج رو که تو برد زدن رو ببینیم و بریم.

مریم : باشه ، بد فکری هم نیست.

مریم و فرشته متعجب به هم نگاه می کردند. هیچ کدام باورشان نمیشد که یوشیتا نفر اول کلاس شده باشد .

فرشته : من اصلا نمی فهمم چطوری این پسره نفر اول شده . به خدا اگه دیگه بهش جزوه دادم ، متنفرم ازش ... 

با کلافگی دستش را به مقنعه اش کشید و ادامه داد : 

ـ یک یوشیتایی بسازم که تو داستان ها بنویسن. من که می دونم الان اگه ما رو ببینه بر می گرده می گه دیدین خانم ها ، من که بهتون گفتته بودم نفر اول تا سوم مکانیک امکان نداره دختر باشن.

صدای یوشیتا که می گفت : 

ـ من که بهتون گفته بودم خانم ها ....

فرشته و مریم را از جا پراند. فرشته برگشت و یوشیتا را پشت سر خودش دید . خیلی بد شده بود .

یوشیتا با خنده ادامه داد : 

ـ نفر اول تا سوم مکانیک امکان نداره دختر باشه.

فرشته با حرص خندید و گفت : 

ـ آقای مثلا محترم اولا اینکه ترم اول اصلا مهم نیست. ثانیا به شما تو مدرسه تون یاد ندادن نباید استراق سمع کنین ؟

یوشیتا سعی کرد خنده اش را جمع کند و گفت : 

ـ خانم فرشته مطمئن باشین اسم این کار من استراق سمع نبود. انقدر صداتون بلند بود که فکر کنم تا دفتر رئیس دانشگاه هم رفته باشه.

فرشته : حالا تو مدرسه تون بهتون یاد ندادن دلیل نمی شه، مامانتون چی ؟ مامانتون هم بهتون یاد نداده ؟

یوشیتا با لحنی جدی گفت : 

ـ من هیچ وقت مادر نداشتم خانم. مطمئنا اگه بود بهم یاد داده بود.

فرشته به شدت از حرف خودش پشیمان بود. مشخص بود که او را خیلی ناراحت کرده است. به دنبال یوشیتا دوید و گفت : 

ـ به خدا معذرت می خوام ، من قصد بدی نداشتم.

یوشیتا سرش را بالا آورد. به وضوح می شد قطرات اشک را در چشمانش دید . فرشته با دیدن اشک های یوشیتا سعی کرد چیزی بگوید اما نتوانست . هیچ وقت انقدر از نزدیک او را ندیده بود. چشم هایش بی اندازه زلال بود، مثل آب روان... از پشت به او نگاه کرد. یعنی این پسر شوخ و بامزه ی کلاس هم برای خودش غم هایی داشت. شلوار جین آبی تیره پوشیده بود با سوئیشرت سورمه ای ... چقدر با متانت راه می رفت. حتما باید کاری می کرد. اصلا دوست نداشت ناراحتش کند .

مریم خودش را به فرشته رساند و گفت : 

ـ چی شد ؟

فرشته آرام گفت : 

ـ داشت گریه می کرد مریم ... چشماش خیلی زلال بود.

مریم دست فرشته را کشید و گفت : 

ـ بیا بریم ... تو هم از دست رفتی که...

مریم روی نیکمت منتظر فرشته نشسته بود. رفته بود یوشیتا را پیدا کند. مجتبی را دید که از دور به او نزدیک می شد ، حوصله اش را نداشت. به فرشته فکر می کرد. یعنی او از یوشیتا خوشش می آمد ؟

دیگر خیلی نزدیک شده بود. مریم از جایش بلند شد و مجتبی گفت : 

ـ سلام مر... خانم شایق...

مریم به زور خنده اش را جمع کرد و جواب سلام مجتبی را داد .

مجتبی : ببخشید می تونم یه سوال ازتون بپرسم ؟

مریم با کنجکاوی جواب داد : 

ـ بفرمایید...

مجتبی : می خواستم بدونم شما تو خوابگاهتون جای خالی دارین ؟

مریم با خود فکر می کرد : 

ـ برای چی می خواد ؟ نکنه خودش می خواد بیاد تو خوابگاهمون؟

به تفکراتش خودش لبخند زد و پرسید : 

ـ چطور ؟

مجتبی : راستش یکی از اقوام امسال سال اولشه ، ترم بهمن هم هست ، گفته حتما اگه خوابگاه هست براش بسپارم. از فرهاد شنیدم که شما خوابگاهی هستین گفتم یه سوالی ازتون بکنم.

مریم : بله ما تو اتاقمون یه جای خالی داریم.

مجتبی : پس من دیگه شما رو بهش معرفی می کنم خیلی لطف کردین.

مریم : خواهش می کنم.

مجتبی خداحافظی کرد و رفت، اما مریم همچنان او را نگاه می کرد. راه رفتنش او را به یاد شهاب می انداخت. با وقار و متین راه می رفت. در دل با خودش گفت : 

ـ آخه بنده ی خدا این چه قیافه ایه پا می شی می یای دانشگاه ؟ واسه چی یه پسر اصلا نباید واسش مهم باشه که چه جوری بره بیرون ؟

فرشته نفس نفس زنان به سمت مریم می آمد. مریم به سمتش رفت : 

ـ چی شد ؟

فرشته : هیچی ، اون بیچاره که چیزی نگفت اما معلوم بود خیلی ناراحت شده. حالا یعنی چی می شه ؟ به خدا من اصلا نمی خواستم ناراحت بشه.

مریم : حالا تو نمی خواد حرص بخوری ... ببینم دیگه چشماش زلال نبود ؟

فرشته مشتی به بازوی مریم زد و گفت : 

ـ اِه ، حالا منم یه چیزی گفتم می خوام همین الان بری بگذاری کف دست مهدیه که کل دانشگاه بفهمن.

مریم : وای ، مگه من و تو نمی خواستیم بریم ؟

فرشته چانه اش ر ا خاراند و گفت : 

ـ نمی دونم والا ، چرا اینجا وایسادیم ؟

مریم ناخودآگاه به یاد شقایق افتاد. تازه داشت می فهمید که چقدر فرشته و شقایق بهم شباهت داشتند . با ضربه ای که فرشته به پهلویش می زد به خودش آمد : 

ـ دوباره که این هووی سحر داره می یاد پیش ما. تو رو خدا قیافه اش رو نگاه کن شلوارش که اندازه ی 5 تاي خودش جا داره ، پیرهنش که یه آستینش بالاست یکیش پایینه ، عینکش هم که ... نه دیگه عینکش هیچ مشکلی نداره. جالبتر اینکه سرش رو می ندازه پایین و راه می ره.

مریم به حرف های فرشته می خندید و مجتبی بی توجه به آن ها همچنان جلو می آمد .

مجتبی بالاخره به آن ها رسید سرش را بالا آورد. فرشته را دید ، با تعجب گفت : 

ـ ببخشید ، نمی دونم چی شد که یه دفعه از این سمت اومدم.

به سمت در ورودی دانشگاه برگشت. در حین رفتن چنان سریع دستش را در موهایش فرو می برد که باعث خنده ی مریم و فرشته شده بود .

فرشته : تو م یگی این چش بود ؟

مریم : نمی دونم به خدا ، اصلا همین 2 دقیق پیش اومده بود باهام حرف بزنه.

مریم : راستی فرشته یه چیزی می گم نخندی ها.

فرشته : باشه بگو...

مریم : فکر کنم از تو خوشش اومده.

فرشته در حالیکه سعی می کرد با لحنی سرشار از تعجب گفت : 

ـ چـــــــی ؟ برو بابا

مریم : به جون خودم جدی می گم ، ندیدی همیشه به تو نگاه می کنه؟

فرشته : بیا بریم ، مشخصه که به مغزت فشار اومده. بیا بریم از اتوبوس نمونیم.

دیدن کویر هر دو را به فکر فرو برده بود. هر یک در دنیای خود سیر می کرد. فرشته حس خواسته شدن را دوست داشت اما نه از طرف پسری مثل مجتبی که هیچ سنخیتی با او نداشت. پسری که همیشه مسخره اش می کرد. اصلا چه دلیلی می تواند داشته باشد که مجتبی از او خوشش بیاید ؟ نه مطمئنا اینطور نبود، مریم اشتباه کرده بود . با خود فکر کرد حس خواسته شدن از طرف چه کسی برایش هیجان انگیز است؟ در ذهنش به دنبال اسمی می گشت. تنها اسمی که یادش آمد این بود : یــــو شــــیتــــــا؛

با یادآوری اسمش خاطراتی را به یاد آورد. اولین باری که دیده بودش، از کل کل هایی که با هم داشتند، از کری هایی که برای هم می خواندند، از یادآوری خاطراتش لبخند کمرنگی بر روی لبانش نشست، اما خاطره ی آخر اصلا قشنگ نبود. او بدون اینکه بخواهد یوشیتا را ناراحت کرده بود. بعید می دانست قطره های اشکی که در چشمان قهوه ای او دیده بود هیچ وقت فراموش شوند. هرچند او تمام سعی خودش را کرده بود که از دل او بیرون بیاورد اما ... باز لبخندی زد. یعنی چه شده بود که انقدر ناراحتی یک پسر برایش مهم شده بود ؟ مگر آن پسر که بود ؟ مگر همانی نبود که علنا چند بار اعتراف کرده بود می خواهد سر به تنش نباشد ؟ یعنی این چند ماه با او چه کار کرده بود ... عاشق که نشده بود ، نه از این مطمئن بود. اگر عاشق شده بود ... اصلا عاشق چه ویژگی هایی داشت ؟ به مریم نگاه کرد. او هم در افکار خودش غرق بود . صدایش کرد ، به طرف او چرخید : 

ـ جانم . چیزی شده ؟

فرشته : آدمی که عاشق می شه چه جوری می شه ؟

مریم : من چه می دونم . 

چشم هایش را باریک کرد و گفت : 

ـ بدجوری رفتی تو فکرها ، بابا من یه چیزی پروندم این پسره رو چه به عاشقی.

فرشته خندید و گفت : 

ـ زهر مار ، من دارم جدی می گم. به نظرت ... اصلا وایسا تا حالا عاشق شدی ؟

مریم : من خیلی از این واژه خوشم نمی یاد. به نظرم عشق فقط مال قصه هاست، اگرم باشه آخرش خوش نیست

فرشته ژست جالبی گرفت و گفت : 

ـ بله بله ، خوب دیگه خانم فیلسوف ؟ حالا جدی تا حالا کسی رو دوست داشتی ؟

مریم : کسی رو دیدم که یکی دیگه رو دوست داشته.

فرشته : خوب چه شکلی شده بود ؟

مریم : شکل گودزیلا، خوب یعنی چی چه شکلی شده بود ؟ بذار برات بگم. من یه خواهر دارم با کسی که دوستش داشت ازدواج کرد ، البته هنوز که ازدواج نکرده ، تابستون امسال.

فرشته : وای چه خوب ، حالا می گی داستان چی بود یا نه ؟

مریم : من یه دوست دارم اسمش شقایقه ، فکر می کنم می شناسیش نه ؟

فرشته : همون که دوستش همش به تو زنگ می زد ؟

مریم : آفرین خودشه. این شقایق یه داداش داشت یعنی داره ، نمی دونی که کاملا متفاوت بود با خانواده اش. شقایق هم همیشه می نالید و می گفت این خیلی مثبته. پسره معماری شهید بهشتی می خوند. خیلی هم پسر خوبی بود. من و اون تو کلاس زبان هم کلاسی بودیم. اصلا باورم نمی شد این داداش شقایق باشه ، آخه می دونی خانواده ی شقایق اصلا مقید نیستن، اما داداشش یه جوری رفتار می کرد که انگار ، نمی دونم به خدا... خلاصه یه روز مهتاب اومده بود دنبالم شهاب رو دید. فهمیدیم که همدیگه رو می شناسن. بعدش من و شقایق رفتیم تو کار تحقیق که این همون دختریه که شهاب ازش خوشش می یاد یا نه ... سرت رو درد نیارم. شهاب تقریبا از سال اول دانشگاهشون از مهتاب خوشش اومده بود . انقدر به پای مهتاب نشست تا قبول کرد. یه سری که بهش sms می داد يه سري كه نه دو سري، مهتاب هم یه جورایی از این آدم ناشناس خوشش اومده بود. من رفتم به شهاب گفتم خوب چرا بهش نمی گی ... اونم از هولش بهش گفت که من همونیم که sms می فرستم. خانواده ی ما که مخالف بودن می گفتن اصلا بهم نمی خوریم از لحاظ فرهنگی حق هم داشتن، اما بالاخره موافقت کردن .

فرشته : وای چه خوب ، حالا یه سوال می پرسم قول بده ناراحت نشی.

مریم : بگو ، سعی خودم رو می کنم.

فرشته : تو هم شهاب رو دوست داشتی نه ؟

مریم : چی باعث شده همچین فکری بکنی ؟

فرشته : بالاخره دیگه ، یه چیزایی که سرمون می شه. اگه دوستش داشتی واسه چی باعث ازدواج اون و خواهرت شدی ؟

مریم آهی کشید و گفت : 

ـ من نمی تونستم زندگی خواهرم رو فدای یه احساس الکی بکنم که مطمئن نبودم چیه . شهاب پسر خیلی خوبیه ، مهتاب رو هم خیلی دوست داره ، من مطمئنم با هم خوشبخت می شن.

فرشته : اما تو هنوزم اون حس رو داری.

مریم : فکر می کردم یه حس زود گذره، اما خوب هر وقت می بینمش دوباره همون حس رو دارم. باورت نمی شه ، از مهتاب خجالت می کشم. حس می کنم دارم بهش خیانت می کنم. آخه بدبختی هر چی سعی می کنم کمتر ببینمش ، بیشتر می بینمش.

فرشته : مطمئنی می تونی فراموشش کنی ؟ پشیمون نیستی از اینکه چرا اون کار رو کردی ؟

مریم : می دونم که می تونم. بالاخره یکی پیدا می شه که من دوسش داشته باشم ، یکی به غیر از شهاب ... امیدوارم اونم منو دوست داشته باشه.

چند ثانیه ای در فکر بود. وقتی به خودش آمد لبخندی زد و رو به فرشته گفت : 

ـ تو چی ؟ هیچ کس نیست که دوستش داشته باشی ؟

فرشته : نه ، اما یه عاشق سینه چاک دارم.

مریم راست نشست و با هیجان گفت : 

ـ کی ؟ من می شناسمش ؟

فرشته : آره ، انقدر پسر خوبیه ، انقدر هم منو دوست داره که نگو.

مریم : می گی کی هست یا نه دیوونه؟

فرشته : یعنی با تعریف هام نفهمیدی کیه ؟ یوشیتا جونه دیگه.

مریم بلند خندید و گفت : 

ـ بمیری ، فکر کردم راست می گی. هر چند بیراهم نمی گی.

فرشته : برو بابا تو هم جو گرفتت ، من یه چیزی گفتم.

مریم : جدی می گم فری ، من حس می کنم دوستت داره. اگه اینطور نبود فقط از بین دخترا با تو شوخی نمی کرد. ندیدی چطوری با بقیه رفتار می کنه ؟ یه وقتایی انقدر محکم حرف می زنه که من ازش می ترسم، اما تا حالا با تو بد حرف نزده . زده ؟

فرشته فکر کرد نه نزده .

مریم : خلاصه گفتم که اگه چند روز دیگه اومد خواستگاری نگی مریم نگفتی.

فرشته لبخندی زد و دیگر چیزی نگفت. با حرف مریم غرق لذت شده بود. اولین بار برای خودش اعتراف کرد " منم ازش بدم نمی یاد ، یعنی یه جورایی خوشم می یاد "

****

مریم خودش را برای عروسی آماده می کرد. امتحان های ترم دوم را هم به خوبی داده بود. جالب اینجا بود که فرشته و یوشیتا به صورت مشترک اول شده بودند . الان دیگر همه ی کسانی که آن دو را می شناختند می دانستند همدیگر را دوست دارند. کل کل هایشان هم به شدت کمتر شده بود. وقتی از هم تعریف می کردند چهره ی افراد دور و برشان دیدنی بود، اما آن ها اصلا حواسشان به اطراف نبود . هیچ کس نمی دانست در تعطیلات بین دو ترم به آن ها چه گذشته بود که انقدر با هم مهربان شده بودند .

مریم و سحر در محوطه ایستاده بودند و حرف می زدند. فرشته هم با دیدن یوشیتا به آن ها ملحق شد. می دانست که یوشیتا می خواهد صدایش بزند، اما دوست داشت در بین دوستانش باشد که او صدایش می زند. شاید نوعی فخر فروشی بود . شاید هم می خواست دوستانش بدانند که آن پسرک خوشتیپ به او توجه می کند .

سحر با دیدن فرشته گفت : 

ـ به به ، شنیدم که گل کاشتی. خوب روی این پسره رو کم کردی.

فرشته خندید : 

ـ روش کم نشد که بی شعور ، بازم اول شد.

مریم : مهم اینه که تنها اول نشد.

سحر : بدجوری اسیرش کردی ها؟ نگاه داره می یاد. الانه که صدات بزنه. چه خوشتیپ هم کرده امروز.

فرشته لبخند زد . احساس رضایت وجودش را فراگرفته بود . خیلی دوست داشت برگردد یوشیتا را نگاه کند اما ترجیح داد چند دقیقه ای صبر کند . آن چند دقیقه هم بالاخره تمام شد .

یوشیتا : سلام خانم ها. ببخشید من می تونم یه لحظه با خانوم فرشته صحبت کنم ؟

سحر لبخندی زد و گفت : 

ـ بله راحت باشید.

فرشته به سمت یوشیتا برگشت. حق با سحر بود. پیراهن مردانه ی سفید با شلوار جین مشکی، به شدت به او می آمد . از وقتی عینک می زد خیلی جذابتر شده بود . عینکی با فریم قهوه ای درست به رنگ چشم هایش، قهوه ای تیره بود و خوش فرم .

یوشیتا : بالاخره موفق شدی.

فرشته : نه ایشالا ترم بعد با اختلاف اول می شم.

یوشیتا پوزخندی زد و گفت : 

ـ ببینیم و تعریف کنیم. من به خاطر اینا این جا نیومدم ، یه عرضی داشتم.

فرشته با طعنه گفت : 

ـ عرضتون رو بفرمایید.

یوشیتا : هیچی ، اصلا ولش کن.

فرشته : وقتی می خوای یه حرفی رو بگی تا تهش برو.

یوشیتا : خوب ... راستش ... می دونی...

فرشته : بیخیال شو ، نمی خواد بگی.

یوشیتا : نه صبر کن می گم الان ....

فرشته : خوب بگو دیگه.

یوشیتا پشتش را به فرشته کرد و گفت : 

ـ امیدوارم وقتی ترم بعد می بینمت هنوز حلقه تو دستت نباشه.

این را گفت و به سرعت رفت. فرشته با کلاسور در دست همانطور مبهوت ایستاده بود . مریم و سحر به سمتش آمدند . سحر دستش را جلوی صورت فرشته تکان داد : 

ـ چی گفت که این شکلی شدی ؟

فرشته با لکنت گفت : 

ـ فکر کنم .... می شد اسمش رو گذاشت خواستگاری.

مریم و سحر هر دو جیغ خفیفی کشیدند .

مریم : می گی چی گفت یا نه ؟

فرشته : گفت امیدواره دفعه بعد که منو می بینه هنوز حلقه تو دستم نباشه.

سحر : آخـــــی ، فقط مونده مجتبی هم بیاد از مریم خواستگاری کنه ، اون وقت دیگه تمام پیش بینی های من به حقیقت پیوسته.

مریم طلبکارانه به سحر نگاه کرد : 

ـ برو گمشو ، یوشیتا رو با اون پسره ی چلغوز مقایسه می کنی ؟

سحر : چشه ؟ پسر به این ماهی؟

مریم : اَه اَه ، حالم بد می شه بهش نگاه می کنم. بچه مثبت، بی عرضه، آداب اجتماعی صفر، فقط سرش رو کرده تو کتاب و درس خونده.

صدای فرهاد آن ها را به خود آورد . مجتبی که کنارش بود آرام گفت : 

ـ فقط اومده بودم بگم اگه تو این یه سال بدی ، خوبی چیزی ازم دیدین حلالم کنین ، خداحافظ.

مریم از خجالت قرمز شده بود. نمی دانست باید چه کار کند . مقنعه و چادرش را مرتب کرد. خواست به دنبال مجتبی برود و معذرت خواهی کند اما هر چه با چشم دنبالش گشت نتوانست پیدایش کند .

فرهاد گفت : 

ـ حالا اشکال نداره مریم خانم ، شما اولین دختری نیستین که همچین حرفی گفته که ، فکر کنم مجتبی عادت کرده باشه.

مریم : وای ، حتما از طرف من معذرت خواهی کنین.

فرهاد خندید : 

ـ چشم ، اما خوب نیازی به معذرت خواهی نیست. منم همین رو بهش گفتم چند بار.

مریم : اما آخه من و شما فرق داریم.

سحر : فرهاد شما از کجای حرف های ما رو شنیدین ؟

فرهاد : از اونجایی که مریم خانم می گفت بچه مثبت بی عرضه...

فرشته : مریم من باید برم جایی کار دارم ، خداحافظ.

مریم : زود بیای از اتوبوس جا نمونیم.

فرشته : باشه ، خداحافظ...

سحر و فرهاد هم خداحافظی کردند و رفتند . مریم تنها به سمت خروجی راه افتاد. عطیه را دید که از دور می آمد . یادش آمد همین دیروز بود که مجتبی سفارشش را کرده بود، خیلی دوست داشت بداند چه نسبتی با هم دارند اما هیچ وقت نپرسید. دختر مهربان و خوش رویی بود .

عطیه : سلام مریم جون می ری خوابگاه ؟

مریم : آره چطور ؟

عطیه : بیا با هم بریم.

مریم : فکر خوبیه ، من تنها بودم.

کنار خیابان ایستاده بودند و منتظر اتوبوس بودند .

مریم : من برم آب بخورم می یام.

عطیه : زود بیا ، یه دفعه اتوبوس می یاد.

مجتبی که عطیه را در ایستگاه اتوبوس دید نگه داشت .

عطیه : سلام خوبی ؟

مجتبی : سلام ، ممنون ، خوابگاه می ری ؟

عطیه : آره چطور ؟

مجتبی : بیا برسونمت.

عطیه : آخه تنها نیستم ، دوستم هم هست. می خوای تو برو.

مجتبی : خوب به دوستت هم بگو بیاد.

عطیه سوار شد و منتظر ماند تا مریم برگردد . مریم وقتی عطیه را سوار بر ماشین مجتبی دید، خواست راهش را کج کند اما دیر شده بود. هر دو او را دیده بودند . عطیه اصرار می کرد که سوار شود .

مریم : نه عطیه جون ، مرسی .خودم می رم.

عطیه : تعارف می کنی چرا ؟

مجتبی بالاخره به حرف آمد و گفت : 

ـ خانم شایق چرا تعارف می کنین ؟ ما که داریم همین مسیر رو می ریم.

مریم هم رضایت داد و تشکر کرد . در راه با خود فکر می کرد که چقدر مجتبی بزرگوار است که اصلا به روی خودش نیاورده است . شاید اگر او بود تا چند وقت با مجتبی حرف نمی زد .

عطیه : خیلی ممنون زحمت کشیدی.

مریم : ببخشید مزاحمتون شدم ، خداحافظ.

مجتبی : خواهش می کنم ، خداحافظ

به مریم و عطیه نگاه می کرد که به سمت خوابگاه می رفتند. سرش را بر روی فرمان گذاشت ، به تنگ آمده بود. چطور می توانست با عطیه ازدواج کند ؟ عطیه همیشه مثل خواهرش بود ، با هم بزرگ شده بودند. کاش مادرش این را می فهمید . با دیدن مریم و عطیه که همچنان می رفتند لبخندی زد و با خود گفت : 

ـ خیلی جالبه که حس من نسبت به خانم شایق ... 

در افکارش هم دیگر جرئت نداشت به او بگوید مریم . یاد حرف های صبحش افتاد. خندید و سرش را تکان داد . بچه مثبت بی عرضه ، حق با مریم بود . نگاهی به خودش انداخت. شلوار پارچه ای بدون اتو ، پیراهنی که یکی از آستین هایش بالا بود و دیگری پایین . مریم اولین دختری نبود که همچین حرفی به او می زد اما تاثیرگذار ترین بود .

***

فرشاد : سلام ، فرشته نیومد ؟

مریم به پشت سرش نگاه کرد و فرشته را ندید. برگشت و او را دید که همچنان روی صندلی خوابیده بود .

مریم تکانش داد و گفت : 

ـ بلند شو دیگه خوش خواب ، داداشت پایین منتظرته.

فرشته به زور از جایش بلند شد. چشم هایش را مالید. هنوز هم به حرف یوشیتا فکر می کرد .

مریم : یادت نره عروسی رو ، بازم زنگ می زنم بهت می گم.

فرشته : باشه ، حتما می یام . می خوام شقایق رو ببینم.

مریم : پس دیگه یادت نره.

هفته ی بعد عروسی مهتاب و شهاب بود . چقدر مریم منتظر چنین روزی بود. انقدر در این مدت درگیر درس بود که نتوانسته بود به شهاب فکر کند. خیلی خوشحال بود . مهتاب به دنبالش آمد .

مریم : سلام عروس خانم.

مهتاب : سلام و زهر مار ، دیدی چطوری دارن منو می فرستن خونه شوهر؟

مریم : بمیرم ، نیست خودتم نمی خوای؟

مهتاب : به خدا اصلا باورم نمی شه.

مریم : خوبه یه ساله با هم هستین.

مهتاب : ببین من باید برم آشپزی کنم ، لباس بشورم...

مریم : یخ حوض بشکنی ، کهنه بچه بشوری...

مهتاب : ای بمیری... حالا هی منو اذیت کن. خوبه ، راحت می شی.

مریم : آره تقریبا ، گفته باشم یه کارت دعوت هم باید بدی به من.

مهتاب : واسه کی می خوای ؟

مریم : فرشته...

مهتاب : همون همکلاسیت که داداش دوقلو داره ؟

مریم : آفرین ، خودشه.

مهتاب : باشه ، يه کارت هم مال تو.

مریم : مهتاب من لباس ندارما ، چی کار کنم ؟

مهتاب : بقیه که لباس ندارن چی کار می کنن ؟

مریم لبخندی زد و چشم هایش را باریک کرد و گفت : 

ـ نمی دونم به خدا ، من در این زمینه ها وارد نیستم.

مهتاب پس گردنی ای به مریم زد و گفت : 

ـ از دست تو ، رفتی دانشگاه چشم و گوشت باز شده ها.

مریم : تو لباست رو گرفتی ؟

مهتاب : نه ، فردا قراره با شهاب بریم.

مریم : پس منم با فرشته می رم خرید لباس چطوره ؟

مهتاب : خوب شقایق رو فراموش کردی ها.

مریم : وای ، پس فردا کنکور داره نه ؟

مهتاب : آره ، دعاش کن.

مریم : حتما امروز باهاش حرف می زنم. خوب شد یادم آوردی، حسابی هوای خواهرشوهرتو داری ها.

مهتاب : جدی ، تو هیچ وقت فکر می کردی شقایق بشه خواهرشوهر خواهرت ؟

مریم : راستش رو بگم نه ، اما خوب حالا که شده.

****

مریم : به به سلام خانم خانما ، شریف قبولی دیگه نه ؟

شقایق : دلت خوشه ها؟ شریف بخوره تو سرم ، آزاد هم قبول بشم می رم.

مریم : کشته مرده اعتماد به نفستم. این طوری که تو می گی یکی ندونه فکر می کنه خیلی خنگی.

شقایق : نیستم ؟

مریم : ببین بهت اطمینان می دم یه جای خوب قبول می شی. تو زحمت خودت رو کشیدی.

شقایق : یعنی می شه ؟

مریم : معلومه که می شه ، می خوام بعد از کنکور بیای باهام بریم لباس بگیریم.

شقایق : وای آره ، منم لباس ندارم . پس شب کنکور می ریم.

مریم : ببین اگه امتحانت رو بد بدی زهرمون می شه ها؟ پس سعی خودت رو بکن تا جایی که می تونی عالی باشه.

شقایق : هر چی خواهرخانم داداشم بگه.

مریم : چه عروسی ای بشه این عروسی...

شقایق : حسابی خوش می گذره.

مریم : آره ، حتما...

***

شقايق به سرعت از دستشويي بيرون آمد . در هتل كسي نمانده بود. از پله ها پايين رفت. هيچ كدام از ماشين هايي كه مي شناخت نبودند . صداي بوق ماشيني او را به خود آورد. سرش را پايين آورد كه راننده ي ماشين را ببيند؛ نيما بود. يك دستش روي فرمان بود و به سمت جلو خم شده بود . خيلي وقت بود كه او را نديده بود .

نيما گفت : 

ـ فكر كنم همه رفتن ، بيا بالا برسونمت.

شقايق نمي خواست سوار شود : 

ـ نه ممنون تاكسي مي گيرم.

نيما با لبخند به شقايق نگاه كرد و گفت : 

ـ يه نگاه به سر و وضع خودت بنداز بعد بگو تاكسي مي گيرم.

شقايق بي اختيار به خودش نگاه كرد. حق با نيما بود. پیراهن کوتاه نوک مدادی اش، ساق فقط تا سر زانوهایش بود . نمي دانست اگر شهنام بفهمد كه او با نيما به خانه برگشته چه عكس العملي خواهد داشت اما ... 

" بيخود كرده ، منو گذاشته رفته حالا مي خواد گير هم بده با كي برگشتم؟ گور باباش " 

بدون هيچ حرفي سوار شد. نيما لبخندي زد و نگاهش را به خيابان انداخت . شقايق هنوز هم در فكر بود. چند وقت بود كه از اين لفظ استفاده نكرده بود؟

" بابا " 

چقدر جاي پدرش خالي بود ... كاش بود. كاش بود و عروسي پسرش را مي ديد. اشك در چشمانش حلقه زده بود اما اصلا خوش نداشت كه جلوي نيما گريه كند .

نيما به سمت او برگشت و با لبخندي كه شقايق عاشقش بود گفت : 

ـ راحت باش.

انگار اشك هاي شقايق هم منتظر اين حرف نيما بودند كه به سرعت راه خودشان را باز كردند . نيما جعبه ي دستمال كاغذي را به سمت شقايق گرفت و گفت : 

ـ هنوزم نمي خواي بگي واسه چي انقدر يهويي رفتي ؟

شقايق اصلا حوصله ي جواب دادن به اين سوال را نداشت : 

ـ مي شه خواهش كنم نگه داري ؟

نيما خيلي سريع و ناگهاني كنار خيابان نگه داشت. شقايق اصلا انتظار چنين حركتي را از نيما نداشت . دستش را به دستگيره گرفت تا در را باز كند كه نيما در هاي ماشين را قفل كرد .

شقايق با حيرت با سمت نيما برگشت : 

ـ واسه چي اين كار رو كردي ؟ حالت خوبه ؟ چيزي كه نخوردي ؟

نيما : حالم خيلي خوبه ، چيزي هم نخوردم. فقط مي خوام بدونم چرا به دفعه بي خيال من و هر چي بينمون بود شدي؟

شقايق لبخند تلخي زد و گفت : 

ـ مگه چيزي هم بينمون بود ؟

نيما : نبود ؟؟؟

دستش را كلافه به موهايش كشيد و گفت : 

ـ تو ... توي خيلي چيزا واسم اولين بودي. اولين دختري بودي كه تونست منو بذاره سركار ، اولين دختري بودي كه از يه دوستي ساده باهاش لذت بردم ، اولين دختري بود كه فكر مي كردم ... فكر مي كردم...

دستش را كلافه به موهايش كشيد و ادامه داد : 

ـ فكر مي كردم مي تونم باهاش يه آينده اي داشته باشم. حالا به نظرت من نبايد بدونم اين اولين دختر واسه چي منو پس زد ؟

شنيدن اين حرف ها از زبان نيما برايش خوشايند بود اما ، باورش خيلي سخت بود : 

ـ نيما خواهش مي كنم در رو باز كن بذار من برم.

نيما : مطمئن باش تا نگي اين در باز نمي شه.

شقايق بغض كرده بود : 

ـ چي مي خواي بدوني ؟ تو اگه مثلا به قول خودت اون اولين دختر برات مهم بود، بلافاصله بعدش نمي رفتي دنبال يه دختر ديگه.

نيما با سوال به شقايق نگاه كرد : 

ـ من ؟ ببين شقايق دخترهاي زيادي تو زندگي من بودن، اينو انكار نمي كنم اما به ارواح خاك مامانم تو آخريش بودي. بعد از تو ديگه نتونستم با هيچ كس باشم.

شقايق باز هم تلخ خنديد و چيزي نگفت .

نيما : باور نمي كني ؟ دارم مي گم به ارواح خاك مامانم.

شقايق : من با چشماي خودم با كس ديگه اي ديدمت.

نيما : امكان نداره ... مي تونم بپرسم كي ؟

شقايق شانه هایش را بالا انداخت : 

ـ نمي دونم ، 6 -7 ماه پيش.

نيما در ذهنش به دنبال خاطره اي از 6 ماه پيش بود كه ناگهان گفت : 

ـ فهميدم ، اون دختره كنه ي داداشت بود. شهنام هم مي خواست دست به سرش كنه ، به من گفت برم باهاش حرف بزنم.

نمي دانست چرا اما به راحتي اين توجيه را از نيما پذيرفت. پس شهنام اين نقشه را كشيده بود. الحق كه چه نقشه ي خوبي هم بود . ديگر نمي توانست فضاي خفه ي ماشين را تحمل كند. چيزي روي سينه اش سنگيني مي كرد . ناليد : 

ـ تو رو خدا در رو باز كن ، من دارم خفه مي شم نيما.

نيما : تو يه كلمه بگو واسه چي رفتي ، اون وقت هرجايي دلت خواست برو.

شقايق داد زد : 

ـ چي مي خواي بگم ؟ شهنام گفت بهت بگم همه چي تمومه ، خيالت راحت شد ؟ شهنام وقتي فهميد ديگه نذاشت باهات باشم ... حالا اين در لعنتي رو باز كن بذار برم بيرون نفس بكشم.

نيما در را باز كرد ، خوشحال بود. اين خود شقايق نبود كه او را پس زده بود. پس مي توانست به بودن با او اميدوار باشد ... شهنام ... حتما بايد تلافي مي كرد .

شقايق به سرعت مي رفت. جعبه ي كنار خيابان را نديد. همين براي سقوطش كافي بود ، كفش هاي پاشنه 10 سانتي اش هم كاملا از بين رفته بود. پايش وحشتناك درد مي كرد. چند بار سعي كرد بلند شود اما نتوانست. با درماندگي نيما را صدا زد .

نيما خودش را به شقايق رساند : 

ـ چي شد ؟ چي كار كردي ؟

خيلي آرام پاي شقايق را در دستش گرفت. به شدت ورم داشت. ناله هاي شقايق هم تمامي نداشت . به احتمال زياد پايش شكسته بود . در يك حركت او را روي دستانش بلند كرد و به سمت ماشين راه افتاد .

شقايق با حرص گفت : 

ـ منو بذار زمين نيما ، خودم مي تونم راه بيام.

نيما با اخم به شقایق نگاه کرد : 

ـ خواهش مي كنم ساكت باش ، و گرنه اتفاق هاي ديگه اي هم رخ مي ده. احمق پات شكسته خودت مي خواي بياي ؟

شقايق درد را فراموش كرده بود : 

ـ مثلا چه اتفاق ديگه اي مي خواد رخ بده ؟

نيما خيلي سريع گونه ي شقايق را بوسيد و به حركت خود ادامه داد. شقايق با بهت و حيرت به نيما نگاه مي كرد. خواست اعتراض كند كه نيما شانه هايش را بالا انداخت و با شيطنت گفت : 

ـ تو كه نمي خواي اتفاق هاي ديگه اي رخ بده ، مي خواي ؟

شقايق ديگر چيزي نگفت. نيما او را روي صندلي عقب گذاشت تا پايش خيلي ضربه نبيند. شقايق هم گاه و بيگاه ناله مي كرد. شايد اگر درد پايش نبود لحظه اي فكر بوسه ي نيما رهايش نمي كرد . حدس نيما درست بود. پاي شقايق شكسته بود. سريع پايش را گچ گرفتند و قرار شد كه آن شب را در بيمارستان سپري كند .

نيما با خنده گفت : 

ـ مي مردي يه ساپورت زير اون لباست بپوشي ؟ مردم از خجالت جلوي مردم. هي بايد جواب بدم كه عروسي بوديم و خانومم يه دفعه پاش شكسته.

چشم های شقایق گرد شدند : 

ـ خانومت ؟!

نيما : توقع نداشتي كه بگم من دوست داداششم، داشتي ؟

شقايق لبخند زد .

نيما : درد داري ؟

شقايق : درد كه آره ، اما بيشتر مي خاره.

نيما : خوب اين ديگه طبيعيه . راستي به شهنام هم خبر دادم ، گفت خودشو مي رسونه.

شقايق زيرلبي از نيما تشكر كرد و چشم هايش را بست. هرم نفس هاي نيما كه به پيشاني اش خورد چشم هايش را باز كرد و با عصبانيت گفت : 

ـ خيلي داري پررو مي شي نيما.

نيما باز هم با شیطنت لبخند زد : 

ـ بالاخره بايد يه كاري بكنم اين پرستارا باورشون بشه كه شما خانوم مني.

شقايق : مي خوام صد سال سياه باورشون نشه.

نيما : چرا انقدر خشن برخورد مي كني ؟ حالا راستي چرا انقدر دير اومدي از هتل بيرون ؟

شقايق : دستشويي بودم خوب.

نيما قاه قاه خنديد : 

ـ آخه كي اون وقت شب مي ره دستشويي ؟

شقايق : وا مگه دستشويي هم وقت سرش مي شه ؟ تو واسه چي مونده بودي ؟

نيما خنده اش را جمع و جور كرد وگفت : 

ـ منتظر تو بودم.

شقايق رويش را از نيما گرفت و ديگر چيزي نگفت .

صبح كه چشم هايش را باز كرد نيما نبود. شهنام را ديد كه روي صندلي كنارش خيلي آرام خوابيده بود . خواست بيدارش كند اما دلش نيامد. حتما خيلي خسته بود . صداي زنگ موبايل كافي بود تا شهنام از خواب بيدار شود. مادرش بود .

مادر : سلام ، كجايي ؟ چرا يه دفعه گذاشتي رفتي ؟ از شقایق چه خبر ؟

شهنام : هيچي چيزي خاصي نيست ، فقط پاي شقايق شكسته.

مادر : چـــــــــي ؟ چيشد مگه ؟ چرا همون ديشب بهم نگفتي ؟

شهنام : خوب شما سرت شلوغ بود گفتم نگرانت نكنم. الان هم فكر مي كنم ديگه مرخص باشه ، مي یارمش خونه.

مادر : باشه ، پس من منتظرتونم ، خداحافظ.

شهنام : خداحافظ.

شقايق زير لبي به شهنام سلام كرد. خيلي دوست داشت عكس العملش را درباره ي ديشب بداند .

شهنام : سلام ، بهتري ؟ درد كه نداري ؟

شقايق : چرا پام خيلي درد مي كنه.

شهنام : بمون من برم تسويه حساب كنم ، ببرمت خونه.

در لحنش اثري از دلخوري نبود. شايد قبل از اينكه شهنام بيايد نيما رفته بود . در فكر بود كه شهنام با يك ويلچر برگشت .

شهنام خنديد و گفت : 

ـ صبر كن بذارمت روي اين.

در يك حركت شقايق را بلند كرد و روي ويلچر گذاشت .

شهنام : بيا اين روسري بيمارستان رو بگير بنداز رو پاهات. حالا پامون رو از اتاق بذاريم بيرون همه زل مي زنن بهت.

شقايق به تبعيت از حرف شهنام روسري را بر روي پاهايش انداخت اما هنوز هم قسمتي از آن چشمك مي زد.

شهنام رانندگي مي كرد و شقايق به خيابان ها نگاه مي كرد، كاري كه هميشه عاشقش بود .

شهنام : من بايد يه اعترافي بكنم.

شقايق رويش را به طرف شهنام برگرداند و با تعجب گفت : 

ـ چه اعترافي ؟

شهنام : فكر مي كنم در مورد تو و نيما اشتباه كرده بودم.

پس نيما را ديده بود. شايد باهم حرف هم زده بودند كه شهنام به اين نتيجه رسيده بود .

شهنام ادامه داد : 

ـ من فكر می كردم نيما فقط به خاطر تفريح باهات دوست شده ، اين بود كه نمي تونستم ببينم اما ديشب فهميدم كه واقعا يه حس هايي در بينه.

شقايق مشتاقانه به حرف هاي شهنام گوش مي كرد : 

ـ من خيلي كارا كردم كه تو خودت ازش زده بشي. نمي دونم اما حس مي كنم موفق بودم. واسه همينه كه الان پشيمونم. ببين من نيما رو مي شناسم مي دونم كه سابقه نداشته تا حالا چند وقت بدون Gf بمونه ، اما الان تقريبا یه سالي هست كه با كسي نيست. نمي دونم شايد من اشتباه مي كنم ... اما مطمئنم يه پسر مثل من و نيما قرار نيست از تفريحش دست برداره تا زماني كه يكي پيدا بشه كه درگيرش كنه.

شقايق لبخند زد و به نيمرخ شهنام نگاه كرد : 

ـ يعني ...

شهنام ميان حرفش پريد : 

ـ يعني نيما دوستت داره. يعني ديگه من كاري به كارت ندارم، ايشالا دو ماه ديگه مي ري دانشگاه. شايد اصلا خودت نيما رو نخواي شايد از يكي ديگه خوشت اومد، نمي دونم شايد مثل شهاب ابله ترم اول عاشق شدي.

به شقايق نگاه كرد و هر دو خنديدند .

شقايق : حالا براي شهاب كه بد نشد. ياد بگير، نصفه تواه اما الان زن داره.

شهنام : همچين نصف من هم نيست ، فقط يه خورده باريك تره.

شقايق مثل كسي كه چيزي را كشف كرده ناگهان پرسيد : 

ـ راستي شهنام ، تو هم چند وقتي هست كه شدي مثل نيما به قول خودت نه ؟

چهره ي شهنام جدي شد : 

ـ آره خوب من به خاطر كارم الان بايد خيلي مراعات كنم. تازه سرم هم خيلي شلوغه.

شقايق باز هم پر از سوال به شهنام نگاه كرد و گفت : 

ـ اسمش چيه طرف ؟

شهنام : چي مي گي دلت خوشه ؟ فعلا بذار حواسم به رانندگيم باشه تصادف مي كنيم ها.

شقايق پوزخندي زد : 

ـ ببين من كه خر نيستم. خيلي چيزا رو مي فهمم. بگو اسم طرف چيه؟ اصلا شايد خودم رفتم واست خواستگاري.

شهنام : شقي تو رو خدا بي خيال شو.

شقايق خنديد و گفت : 

ـ آخ جـــــون، يه عروسي ديگه هم افتاديم. ايشالا تو عروسي تو هم اون يكي پام مي شكنه ديگه داغون مي شم.

شهنام پس گردني اي به شقايق زد و گفت : 

ـ مثل اينكه خيلي خوش مي گذره وقتي پات مي شكنه آره ؟

شقايق لبخندي زد و گفت : 

ـ آره ... اما يادت باشه نگفتي؛ هرچند من كه بالاخره مي فهمم.

شهنام تلخ خنديد و گفت : 

ـ بعيد مي دونم.

****

باز هم مثل هميشه فرشته و مريم و سحر در محوطه ی دانشگاه ايستاده بودند و صحبت مي كردند .

سحر : هنوز كه نديديش نه ؟

فرشته : نه هنوز نيومده.

سحر : جون من بيا يه حلقه بنداز دستت ببينيم عكس العملش چيه.

مريم : چقدر خبيثي سحر. فرشته به حرف اين گوش نكن. بنده خدا مي ميره . به قول شاعر عاشق كشي خوب نيست ليلي جون.

فرشته اخم كرد و گفت : 

ـ الهي بميرين كه انقدر بي جنبه اين . تقصير منه كه بهتون گفتم.

سحر : به داداشتم گفتي ؟

فرشته دست به كمر ايستاد و گفت : 

ـ واسه چي بايد همچين كاري بكنم ؟

سحر ابروهایش را با بی خیالی بالا انداخت : 

ـ خوب من فكر مي كردم دوقلو ها خيلي با هم راحتن.

فرشته : از الان بدون در اين حد هم با هم راحت نيستن.

فرشته و سحر كه درگير بحث بودند به مريم كه به شدت به سرفه افتاده بود نگاه كردند : 

ـ چي شدي يه دفعه ؟

مريم در حاليكه سعي مي كرد سرفه اش را كنترل كند با دست به سمتي اشاره كرد . سحر و فرشته مسير دست مريم را دنبال مي كردند ، از چيزي كه مي ديدند نزديك بود آن ها هم مثل مريم به سرفه بيوفتند .

فرشته رو به سحر و مريم گفت : 

ـ من كه بيدارم نه ؟ اين همون مجتباي خودمونه نه ؟

سحر : خيلي فرق كرده. من كه اصلا باورم نمي شه ، فرهاد يه چيزايي مي گفت من بهش مي خنديدم.

مريم كه به شدت قرمز شده بود گفت : 

ـ اصلا به سختي مي شه شناختش.

فرشته : خوش تيپي شده واسه خودش الان.

مريم چشمک زد و گفت : 

ـ هيچ كس كه به پاي آقاي شما نمي رسه.

فرشته خنديد ، پشت چشمی نازک کرد و گفت : 

ـ بر منكرش لعنت.

سحر به پيشاني اش زد و گفت : 

ـ يادم رفت بهتون بگم ، مي بيني به خدا...

فرشته و مريم همزمان پرسيدند : 

ـ چي رو ؟

سحر در حاليكه به مريم نگاه مي كرد گفت : 

ـ همين بچه مثبت بي عرضه قراره بشه استادتون ، البته چند جلسه به جای استاد احمدی.

فرشته و مريم به هم نگاه كردند و بعد خنديدند .

فرشته : ما رو گرفتي يا جدي مي گي ؟

سحر : من با شما در اين موارد شوخي دارم ؟

مريم : واي خدا... اين اصلا بلد نيست حرف بزنه چه جوري مي خواد درس بده ؟

فرشته : حالا بسه هر چي غيبت پسر مردم رو كردين. بريم سر كلاس نكنه من يارم رو پيدا كنم.

سحر : يه خورده خجالت بكش دختر ، حيا هم حياي دختراي قديم.

وقتی مجتبی وارد کلاس شد ، بحث ها شروع شد. هر کسی چیزی می گفت :

ـ این که خیلی بچه است

ـ این قراره استادمون بشه ؟

ـ اما خوشتیپه ها

ـ خیلی آشناست ، فکر کنم قبلا یه جایی دیدمش.

مریم و فرشته به صحبت های اطرافیانشان می خندیدند. هیچ کدام فکرش را هم نمی کردند روزی سر کلاسی بنشینند که محتبی معلمش باشد .

مجتبی : سلام ، خادم هستم. یه چند روزی تا برگشتن استاد احمدی باید این درس رو با من بگذرونید. امیدوارم با هم به مشکل نخوریم. دیگه اینکه ...

مکث کرد و گفت : 

ـ سوالی هست ؟

فرشته ریز می خندید. مریم با آرنجش به او زد و گفت : 

ـ چته چرا می خندی ؟

فرشته : این یه الف بچه که اومده شده استاد ما خنده ام می گیره. همچین هم رفته تو حس انگار واقعا استاده.

مریم : حالا می خوام کاری کنی همین جلسه اولی جلو بچه ها ضایعمون کنه.

یکی از پسرها پرسید : 

ـ ببخشید ، می تونم بپرسم چند سالتونه ؟

مجتبی لبخند زد و گفت : 

ـ شما فرض کن 24 سال ، واسه چی پرسیدی ؟

یوشیتا دستانش را بهم کوبید و گفت : 

ـ ایول ، خسته شدیم از بس این پیر و پاتال ها رو تحمل کردیم. بچه ها به افتخار استاد خادم.

همه به افتخار مجتبی دست زدند و مریم با خودش فکر کرد ، استاد خادم!!! چقدر به او می آمد .

خادم : منم چند سال پیش جای شما رو همین صندلی ها نشستم . پس بهتره این یه ماه رو با هم بسازیم.

یکی دیگر از پسرها گفت : 

ـ حتما خیلی کارتون درست بوده که استاد احمدی با خیال راحت کارش رو سپرده بهتون.

مجتبی باز هم لبخند زد و سری تکان داد : 

ـ از دست شماها ، بهتره درس رو شروع کنیم.

کتش را درآورد و پای تخته رفت .

فرشته با چشمان باز به مریم نگاه کرد : 

ـ مریم این چرا اینقدر تیپ زده ؟ اصلا باورم نمی شه.

مریم : آره ، پیرهنش هم خیلی خوشگله. من عاشق این مدل پیرهن چهارخونه هام.

فرشته به یوشیتا اشاره کرد و گفت : 

ـ آره نگاه ، یوشیتا هم از اینا پوشیده.

مریم : خفه ام کردی با این یوشیتا جونت. اگه شما دو تا برین زیر یه سقف چی کار می خوای بکنی ؟

فرشته سوتی زد و گفت : 

ـ حالا کو تا اون موقع؟

با صدای سوت فرشته همه به عقب برگشتند. مجتبی با دیدن فرشته که سرش را پایین انداخته بود و مریم که قرمز شده بود ، فهمید که کار آن ها بوده ، اما چیزی نگفت و به سمت تخته برگشت و مشغول نوشتن شد. طبق عادت همیشگی عینکش را بر روی پیشانیش گذاشته بود و می نوشت .

بعد از اینکه تخته کامل پر شد نشست. همه ی بچه ها با تعجب نگاهش می کردند. خندید وگفت : 

ـ چیزی شده ؟

یکی از دختر ها گفت : 

ـ آخه استادای دیگه همین که بنویسن پاک می کنن.

مجتبی باز هم لبخندی زد وگفت : 

ـ گفتم که منم خودم جای شما بودم. الان سریع بنویسید ، من خیلی صبر و حوصله ندارم. تو این مدت هر کسی خودش رو معرفی کنه بد نیست.

بچه ها به ترتیب خودشان را معرفی می کردند آخرین نفرها مریم و فرشته بودند. مریم لبخندی زد و خودش را معرفی کرد. نمی دانست چرا باید خودش را به مجتبی دوباره معرفی می کرد .

فرشته : فرشته چمنی

مجتبی : خانم چمنی جالب سوت می زنین اما خوب کلاس جاش نیست.

کلاس از خنده منفجر شد. همه می خندیدند و فرشته قرمز شده بود از خجالت .

یوشیتا در حالیکه می خندید گفت : 

ـ استاد باید به کارهای خانم چمنی عادت کنین، ما که عادت کردیم. یه جورایی سردسته دخترهان.

مجتبی خیلی جدی گفت : 

ـ حتما تو هم سردسته پسرایی آره ؟

یوشیتا از جایش بلند شد و دستش را به سینه اش گذاشت و گفت : 

ـ ما چاکر شماییم.

مجتبی سری تکان داد و از جایش بلند شد و باز هم به سمت تخته رفت .

بعد از رفتن او همه در مورد استاد خادم صحبت می کردند. پسر 24 ساله ای که استادشان بود. همه دوستش داشتند و مریم نمی دانست چرا از اینکه دخترها از او تعریف می کردند زیاد خوشش نمی آمد . مریم و فرشته به سمت ایستگاه اتوبوس می رفتند تا به سمت خوابگاه بروند ، اما صدای یوشیتا که فرشته را صدا می زد مانعشان شد . فرشته برگشت و مریم خواست برود که یوشیتا گفت : 

ـ خانم شایق بمونین لطفا.

ادامه داد : 

ـ بچه ها دارن هماهنگ می کنن این چهارشنبه تا یک شنبه که دیگه کلاس نداریم با هم بریم ابیانه ، گفتم بگم شما هم بیاین.

فرشته نگاهی به مریم انداخت و گفت : 

ـ ما هم می یایم.

مریم : من فکر نکنم بیام.

یوشیتا با خواهش به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ آخه بی شما بهش خوش نمی گذره.

فرشته با حرص به یوشیتا نگاه کرد و گفت : 

ـ مریم اذیت نکن دیگه ، بیا بریم.

یوشیتا : حالا یه این بار رو روی ما رو زمین نندازین ، می خوایم بچه ها همگی دور هم باشیم.

مریم : اما آخه ...

فرشته : آخه بی آخه ، من و مریم هم می یایم.

یوشیتا دستانش را بهم کوبید و مثل بچه ها خوشحالی کرد : 

ـ خوب پس من برم به علیرضا بگم شما رو هم حساب کنه ، خداحافظ.

به سرعت خودش را به علیرضا رساند : 

ـ اسم خانم چمنی و خانم شایق رو هم بنویس.

پیمان و محمد و علیرضا همزمان خندیدند . یوشیتا با سوال به آن ها نگاه کرد و گفت : 

ـ کجای این چیزی که من گفتم خنده داشت ؟

پیمان با دستش به کمر یوشیتا زد و گفت : 

ـ تو هم که داری قاطی مرغا می شی ، ول کن پسرم . عاشقی عاقبت نداره.

محمد : راست می گه یوشیتا ، بیخیال شو ... تازه کاش عاشق یکی درست و حسابی می شدی ، بابا این دختره واست تره هم خورد نمی کنه.

علیرضا : اذیتش نکنین دیگه. بچه مون عاشق گل و بلبل و چمن و ایناست دیگه.

یوشیتا با حرص گفت : 

ـ خیلی هم دلتون بخواد. به شما که محل نمی ذاره به من حسودیتون می شه ؟

علیرضا : آره یوشیتا جون ما واقعا به تو حسودیمون می شه، مگه نه بچه ها ؟

پیمان و محمد همزمان گفتند:

ـ بله ...

و دوباره هر سه خندیدند .

یوشیتا سری برایشان تکان داد و گفت : 

ـ ایشالا عروسی دعوتتون می کنم.

محمد : زکی ... تو واقعا می خوای این دختره رو بگیریش ؟

یوشیتا : درست صحبت کن خانم چمنی ، بعدشم مگه چشه ؟

پیمان : چیزیش که نیست ، فقط یه خورده پرروهه.

یوشیتا : اصلا من دیگه با شما ها حرف نمی زنم ، همه اش تو دل منو خالی می کنین.

علیرضا : ما غلط بکنیم ، فقط داریم نصیحتت می کنیم. این پس فردا سوارت می شه ها، از ما گفتن بود.

یوشیتا : شما نمی خواد نگران من باشین. پس یادت نره اسمشون رو بنویسی.

علیرضا دستش را روی چشمش گذاشت و گفت : 

ـ به روی چشم.

سحر در به در دنبال فرشته و مریم می گشت. بالاخره در ایستگاه اتوبوس پیدایشان کرد .

سحر : چه خبر بود ؟ کلاس خوش گذشت ؟

مریم به فرشته نگاه کرد و با خنده گفت : 

ـ آره ، خیلی باحال بود. وای سحر نمی دونی چه جوری فری رو ضایع کرد.

سحر : جون من ؟ مجتبی از این کارها بلد بوده ؟ چی گفت حالا ؟

مریم : این خانم سر کلاس سوت م یزنه ، اینم بهش گفت اینجا جای سوت زدن نیست.

سحر خندید و گفت : 

ـ خوب راست می گه دیگه دختر.

فرشته : اما خداییش سحر اصلا تو باورت نمی شه این چقدر با خودش فرق داشت امروز. من و مریم که اصلا باورمون نمی شد.

سحر ابرویش را بالا انداخت : 

ـ از همین که انقدر به خودش رسیده بود مشخص بود که اومده دلبری.

فرشته سوتی زد و گفت : 

ـ اوف... نمی دونی چه دختر کش شده بود امروز.

مریم : جاش خالی الان بازم بهت بگه سوت نزنی.

فرشته : همه اش تقصیر فرشاده ، هی سوت می زنه منم شده عادتم.

مریم : نمی دونی که سحر همه ی بچه های کلاس داشتن ازش حرف می زدن. کلی خاطرخواه پیدا کرده بود.

فرشته پوزخندی زد و گفت : 

ـ بیچاره ها خبر ندارن این بنده خدا استثنا این طوری شده بود امروز.

سحر با شیطنت به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ ببینم پس الان دیگه پسندیدیش نه ؟

مریم با دست به اتوبوس که می آمد اشاره کرد و گفت : 

ـ حرف اضافه موقوف. بریم سوار شیم.

سحر : از یوشیتا چه خبر ؟

فرشته : هیچی ، قرار شده چهارشنبه با هم بریم مسافرت.

سحر : بابا یه ذره ناز می کردی ، خاک تو سر ذلیلت.

مریم : احمق جان ، بچه های کلاس همه با هم می ریم.

سحر : کوفتتون بشه . پسرای باحالی دارین. پسرای ما که مثل ماست می مونن. می یان سر کلاس می شینن و می رن.

فرشته با عشوه گفت : 

ـ بالاخره وقتی یوشیتا تو کلاس ما باشه همینه دیگه.

عطیه : کلاس خوب بود ؟ از استاد جدیدتون راضی هستین ؟

فرشته با تعجب گفت : 

ـ تو از کجا می دونی ؟

عطیه : کل دانشگاه می دونن ، حالا می خوای من ندونم ؟

فرشته و مریم تمام قضایا کلاس را برای بچه ها تعریف کردند .

مهدیه دستانش را به سمت آسمان گرفت و گفت : 

ـ خدایا چی می شد از این استاد خوشتیپ ، خوشگلا نصیب ما هم می کردی ؟ چی می شد اون استاده از من خوشش می اومد ؟ چی می شد ما از این حالت ترشیدگی در می اومدیم ؟

مهشید بالشتش را به سمت مهدیه پرتاب کرد و گفت : 

ـ یه دفعه دیگه تریپ ترشیدگی برداری ، آدمت می کنم.

مهدیه دستش را کنار شقیقه اش گذاشت و گفت : 

ـ چشم جناب سرهنگ.

عطیه خندید و گفت : 

ـ حالا همچین که شما می گین خوشتیپ و خوشگل نیست.

مریم : ما که نگفتیم خوشگله، اما خوب امروز اساسی تیپ زده بود . راستی من آخرش نفهمیدم تو با این استاد ما چه نسبتی داری.

عطیه لبخند زد و گفت : 

ـ پسر عمه مه.

مهدیه از روی تخت پایین پرید و کنار عطیه نشست و گفت : 

ـ ببینم تو چرا واسه پسرعمه ات آستین بالا نمی زنی ؟ این همه دختر خوب دور و برت ریخته.

مریم به سمت یخچال رفت و بطری آب را بیرون آورد .

مهشید رو به عطیه پرسید : 

ـ جدی یه سوال بپرسم راستش رو می گی ؟

عطیه : آره . سعی می کنم.

مهشید : اگه قرار بود یکی از ما رو انتخاب کنی واسه پسرعمه ات ، کی بود ؟

مریم در حالیکه لیوان آب را در دست داشت گفت : 

ـ بی خیال ، این چه سوالیه می پرسی ؟

فرشته : نه جدی عطی بگو. باحاله آدم بدون همسر آینده استادش کیه.

عطیه خندید و گفت : 

ـ بابا اون واسه تصمیم من تره هم خورد نمی کنه، اما خوب ... اول بگم هیچ کدومتون ناراحت نشین اما خوب من مریم رو انتخاب می کردم.

مریم آب به گلویش پرید و به سرفه افتاد .

مهدیه در حالیکه می خندید گفت : 

ـ مریم جون عزیزم انقدر که آدم نباید هول بشه.

فرشته بلند شد و کنار مریم که از سرفه قرمز شده بود رفت : 

ـ دیوانه این یه چیزی گفت ، خودکشی نداره که...

عطیه دست هایش را به کمر زد و گفت : 

ـ بله بله ، مگه پسر عمه ی من چشه ؟

فرشته : ما که نگفتیم چیزیشه.

مریم که بهتر شده بود گفت : 

ـ خدا بگم چی کارتون کنه؟ بی خیال پسر مردم بشین. اینم شد موضوع که شما سرش بحث می کنین ؟

عطیه : نترس مریم من یه چیزی گفتم . مجتبی از اون پسراییه که هر چی مامانشون بگه می گن چشم. عمه ی من هم که تا حالا تو رو ندیده پس حله دیگه .

مریم خندید و سری تکان داد و به سمت تختش رفت تا بخوابد . ساعدش را زیر سرش گذاشته بود. خواب نمی رفت. فقط چشم هایش را بسته بود. سرش پر بود از فکر و خیال. مجتبی از همه پررنگ تر بود . بچه مثبت بی عرضه یا استاد خادم ؟ از تصور لبخند به لبش آمد . منکر این نبود که شخصیت مجتبی را خیلی دوست دارد اما از آن هایی بود که حرصش را در می آورد. هنوز روزی که به دنبالش دوید تا دفترچه اش را به او بدهد فراموش نکرده بود . مجتبای آنروز با امروز خیلی فرق داشت .

صدای زنگ موبایلش باعث شد از جا بلند شود ، شقایق بود .

مریم : به به سلام چطوری ؟

شقایق : سلام ، منتظر بودم تو زنگ بزنی. دیدم تو پرت تر از این حرفایی.

مریم : امروز انقدر تو دانشگاه شوکه شدم که به کلی تو رو یادم رفت ، مجتبی رو یادته ؟

شقایق : همون بچه مثبته ؟

مریم : آره خودشه ، شده استادمون.

شقایق : چـــــــی ؟؟؟

مریم : همین که شنیدی . حالا تو بگو چه خبر بود ؟ راضی هستی روز اولی ؟

شقایق : ای بدک نبود ، بچه های باحالی داریم.

مریم : خوب خدا رو شکر ، پس راضی هستی؟

شقایق : آره خوبه.

مریم : از نیما چه خبر ؟

شقایق : اونم خوبه ، سلام می رسونه. چند روز پیش می گفت من باید از مریم تشکر کنم.

مریم : از مریم واسه چی ؟

شقایق : تو باعث شدی من و اون بهم برسیم دیگه.

مریم : بله من معرفتون بودم . حالا کی قراره برین خونه بخت ؟

شقایق : بی خیال ... من و چه به خونه بخت ؟ فعلا که درس می خونیم.

مریم : تو و سحر که رفتین پی زندگیتون من موندم.

شقایق : راستی از فرشته چه خبر ؟

مریم : هیچی اونم سلام می رسونه ، اونم که رفت پی زندگیش.

شقایق : با همون یوشیتا دیگه ؟ بهش سلام برسون.

مریم : فرشته ، شقایق سلام می رسونه.

فرشته : گوشی رو بده به من کارش دارم.

مریم : از من خدافظ شقایق ، گوشی رو دادم به فرشته.

فرشته : سلام ، چطوری ؟ تو یه خورده این مریم رو نصیحت کن. الان واسش خواستگار پیدا شده، پسره عین یه تیکه ماه ، خانم ناز می کنه.

شقایق در حالیکه جیغ می زد گفت : کــــــی ؟

فرشته : استاد جدیدمون دیگه.

شقایق : بمیری فرشته فکر کردم راست می گی.

فرشته : دروغم چیه ؟ همین الان دختر داییش از مریم خواستگاری کرد.

مریم در حالیکه جیغ و داد می کرد رو به عطیه گفت : 

ـ ببین چه گرفتاری واسه من درست کردی . آخه این چه حرفی بود زدی دختر ؟

عطیه با لبخند شانه هایش را بالا انداخت و چیزی نگفت .

فرشته گوشی را سمت مریم گرفت و گفت : 

ـ شقایق کارت داره.

مریم : حرف های این دیوونه رو باور نکن ، چرت و پرت زیاد می گه.

شقایق : اگه بفهمم خبرایی بوده و چیزی بهم نگفتی ، می کشمت.

مریم : باشه ، خوب بقیه خوبن ؟

شقایق : مامانم که خوبه ، حسابی با کلاس هاش خودش رو سرگردم کرده . شهنام هم که دیگه دفتر زده و تا دیر وقت خونه نمی یاد. حسابی چسبیده به کارش ، نگرانم براش. دیگه اون شهنام قبل نیست. شهاب و مهتاب هم که دارن زیر یه سقف زندگیشون رو می کنن. بعدشم تو مگه تا دیروز از همه خبر نداشتی ؟

مریم خندید و گفت : 

ـ آخه دیوانه من یه چیزی پرسیدم تو واسه چی جواب دادی ؟

شقایق : اما جدی مریم شهنام اصلا خوب نیست ، یعنی خوبه ها ، اما خب شهنام نیست.

مریم : یادته می گفتی عاشق شده ؟ نکنه ادامه ی همون ماجراست ؟

شقایق : آره فکر کنم ، اما هیچ جوری نمی تونم بفهمم دختره کیه. این مثل شهاب نیست که راحت بشه فهمید داستانش چیه؟ یادته صداش رو ضبط کرده بودم. شانس زد و اونی که شهاب می خواستش آشنا بود. شهنام رو چی کار کنم ؟

مریم : بی خیال شو. به وقتش خودش به حرف می یاد ، اما جدی چه کارآگاه بازی هایی که در نیاوردیم.

شقایق : چقدر زود گذشت ، چه زود داریم پیر می شیم.

مریم : آره واقعا ، باورم نمی شه خیلی زود تموم شد خوشی های دبیرستانمون.

شقایق : کاش بر می گشت. من و تو و سحر رو یادته؟ همه بهمون می گفتن سه کله پوک ، اما الان هر کدوممون یه جایی هستیم و دغدغه هر کدوممون یه چیزیه.

مریم : همینه دیگه ، اگه اینجوری نبود که زندگی نبود اسمش.

شقایق : برو دیگه مزاحمت نشم. من برم آماده بشم. شب خونه خالم اینا مهمونیم.

مریم : خوش بگذره.

شقایق :ممنون خداحافظ...

مریم بعد از خدافظی شقایق خوابید. حرف های شقایق او را به دو سال پیش برد. شهاب ... با خودش فکر کرد کاش شهاب زودتر ازدواج کرده بود. تقریبا دیگر شهاب مثل همیشه در افکار مریم جایی نداشت. اگر هم بود خاطره بود. برای شهاب و مهتاب آرزوی خوشبختی کرد . یاد گریه های مهتاب افتاد. وقتی که نصیحتش کرده بود که هیچ وقت حماقت او را نکند و با خانواده ای با این اختلاف فرهنگی ازدواج نکند. وقتی از مشکلاتش می گفت، مریم باورش نمی شد که این همان مهتاب است که هیچ وقت مریم را محرم نمی دانست و هیچ چیزی به او نمی گفت. مهتاب فرق کرده بود. دو ماه زندگی مشترک با شهاب کافی بود تا شکننده تر شود .

مریم : مهتاب شهاب که خیلی دوستت داره.

مهتاب : شهاب خیلی خوبه ، ماهه ، اما ... شهاب که نمی تونه به خاطر من قید خانواده اش رو بزنه ، می تونه ؟ مریم تو نمی فهمی البته امیدوارم هیچ وقت نفهمی ، وقتی وارد یه جمعی می شی و اونا فقط به این دید بهت نگاه می کنن که قاپ پسرشون رو دزدیدی ، اونا فکر می کنن من شهاب رو خر کردم.

مریم : شقایق و مادرش ؟

مهتاب : نه اونا نه ، اما بقیه ی فامیلشون دقیقا همچین حسی دارن. نمی تونم نگاه هاشون رو تحمل کنم. وقتی هم به شهاب می گم نریم خونه شون ناراحت می شه. فکر می کنه من از این مدل دخترهام که با فامیل شوهرشون مشکل دارن.

مریم : خوب بهش بگو.

مهتاب : چی بهش بگم ؟ بگم فامیلت از من بدشون می یاد ؟ بگم دخترخاله ات که به قول خودت هیچ وقت محلت نمی ذاشته ، الان واسه درآوردن لج من ، می یاد کنارت می شینه و واست عشوه می یاد ؟

مریم : مهتاب انقدر حساس نباش ، اینجوری سختی می کشی ها؟

مهتاب : وقتی دختره با کمال پررویی دست شهاب رو می گیره می گه بیا برقصیم چه جوری حساس نباشم ؟

حق با مهتاب بود. دلش برای خواهرش می سوخت و گاهی اوقات پشیمان می شد که چرا باعث ازدواج شهاب و مهتاب شده. حتما امروز هم یکی دیگر از روزهای عذاب آور مهتاب بود. آن طور که شقایق می گفت خانه ی خاله اش دعوت داشتند .

***

شقایق که از پرحرفی های سیما خسته شده بود گفت : 

ـ بهتر نیست بریم پیش بقیه بشینیم ؟

سیما : خوبه اما می دونی من حوصله عروستون رو ندارم. اصلا باهاش حال نمی کنم دختره ی امل.

شقایق خیلی جدی گفت : 

ـ خجالت بکش سیما ، خوب نیست آدم پشت سر بقیه این طوری حرف بزنه.

سیما با بی خیالی گفت : 

ـ باشه بابا ، خواهر شوهر مثل تو هم نوبره والا.

شقایق بر روی مبل کنار مهتاب نشست : 

ـ چطوری عروس خانوم ؟

مهتاب به شقایق لبخندی زد و گفت : 

ـ خوبم خواهرشوهر جون.

سیما با لحن مسخره ای گفت : 

ـ چه تحویل هم میگیرن همدیگه رو.

شقایق دستش را به گردن مهتاب انداخت و گفت : 

ـ معلومه ، عروس به این گلی کجای دنیا دیگه می خوایم پیدا کنیم؟

سیما با حرص و از روی طعنه گفت : 

ـ اگه تو بگی.

مهتاب دندان هایش را روی هم فشار داد اما چیزی نگفت . نمی خواست آن شب را بهم بریزد .

سیمین و ندا دختر خاله و دختردایی شهاب هم به جمع آن ها اضافه شدند .

سیمین برخلاف خواهرش همیشه با مهتاب مهربان بود . اما ندا هم مثل سیما بود . مهتاب هیچ وقت نفهمیده بود که چه بدی در حق آن ها کرده که این طور با او مشکل دارند .

ندا : بچه ها آهنگ جدید معین رو گوش دادین ؟

سیما و شقایق به علامت منفی سر تکان دادند.مهتاب خوشحال از اینکه چیزی برای گفتن دارد گفت : 

ـ مجنون رو میگی ؟

ندا با طعنه گفت : 

ـ نمی دونستم چادری ها هم آهنگ گوش می دن.

مهتاب لبخندی زد و سعی کرد خودش را کنترل کند : 

ـ خوب بالاخره ما هم دل داریم دیگه.

سیما : اگه دل داشتین که یه پارچه سیاه نمی پیچیدین دور خودتون.

هر چه مهتاب سعی می کرد خودش را آرام نشان دهد ، صورت شقایق بیشتر در هم می رفت .

مهتاب : خوب تعریف هرکسی از دل داشتن یه چیزه دیگه.

ندا : پس چقدر تعریف شما مسخره است.

سیما در حالیکه پوزخند بر لب داشت گفت : 

ـ ناراحت نشی ها مهتاب جون اما خوب هر کس یه نظری داره دیگه.

سیمین سعی کرد جو را عوض کند : 

ـ بی خیال ، سریال جدیده رو که نشون می ده می بینین ؟ خیلی باحاله. پسره که توش بازی می کنه خیلی شبیه شهابه.

ندا به مهتاب نگاه کرد و با شیطنت گفت : 

ـ الهی بمیرم ، شهاب خیلی خوشگلتره. تیپ شهاب رو با اون پسره کوتوله مقایسه می کنی ؟

مهتاب باز هم لبخند ساختگی زد و گفت : 

ـ به نظر من که یه خورده شبیه شهاب هست. اخلاقش هم تقریبا همین طور

سیما : کجای اخلاق این پسره شبیه شهابه ؟ مهتاب جون دارم شک می کنم که شما زن شهابی ها ، هرچند خیلی وقت ها شک می کنم که شهاب انتخابت کرده.

مهتاب در دلش گفت ، کاش این پسوند جون را به کار نمی برد و هر چه دلش می خواست بارم می کرد. کاش نمی خواست وانمود کند که دوستم دارد .

شهاب و شهنام و سامان پسرداییشان وارد شدند و به سمت آن ها آمدند .

سامان خندید و گفت : 

ـ خوب خلوت کردین خانم ها.

ندا : داشتیم در مورد شهاب حرف می زدیم.

شهاب خندید و گفت : 

ـ من ؟

سیمین : آره داشتیم می گفتیم خیلی شبیه یکی هستی.

شهنام : آخه این شهاب هم شد آدم که شما در موردش بحث می کنین؟ بیاین در مورد من نظر بدین.

این را گفت و دست هایش را به کمر زد و با ژست خاصی مقابلشان ایستاد . همه به این کار شهنام خندیدند .

مهتاب از جایش بلند شد و به سمت دستشویی رفت. حداقل خیالش راحت بود که در حضور شهاب آن ها در مورد او حرف نمی زنند . آبی به دست و صورتش زد و بیرون آمد.شقایق بازویش را کشید و گفت : 

ـ چرا می شینی نگاشون می کنی ؟ چرا می ذاری هرچی دلشون می خواد بارت کنن ؟

مهتاب لبخندی از سر قدردانی زد و گفت : 

ـ من ناراحت نمی شم. نمی خوام خوشیشون خراب بشه.

شقایق : به درک ، بذار خراب بشه. شورش رو درآوردن دیگه . به خدا اگه این دفعه هیچی نگی خودم یه چیزی بهشون می گم.

مهتاب : باشه ، تو خودت رو ناراحت نکن.

با آمدن مهتاب ، ندا و سیما ساکت شدند . مهتاب حس کرد در مورد او حرف می زدند اما چیزی نگفت و نشست .

سیما با حرکت چشم و ابرو گفت : 

ـ داشتم می گفتم دختره یک چیزیه که نگو.

شقایق : داستان چیه ؟

سیما خواست حرف بزند که سیمین با اشاره به او گفت که نگوید اما سیما گفت : 

ـ چیه ؟ چیزی نیست . مهتاب جون که ناراحت نمی شه ... داشتم می گفتم یه دختره بود تو دانشگاهمون مثل شما چادری بود، اما خوب اون اصلا شبیه شما نبودا ، با همه ی پسرهای دانشگاه رابطه داشت. واسه همینه که من دیدم نسبت به چادری ها خوب نیست.

مهتاب : خوب خیلی ها واسه اینکه رو کاراشون سرپوش بذارن ، چادر سرشون می کنن.

ندا ریز خندید و گفت : 

ـ شما که اینطوری نیستی ؟

مهتاب باز هم همان لبخند ساختگی را زد و گفت : 

ـ سعی کردم نباشم.

شقایق با حالت تدافعی گفت : 

ـ شماها حالتون خوبه ؟

مهتاب دست شقایق را فشرد و از او خواهش کرد که چیزی نگوید . شقایق هم به خاطر مهتاب ساکت شد وگرنه می خواست دعوای حسابی راه بیاندازد .

سیما : خوب به من حق بده از چادری ها متنفر باشم. همه تون یه عده آدم متظاهر دو دوزه بازین که هیچ حقی واسه من و امثال من قائل نیستین ... ببخشیدا اما من از اولش هم اصلا ازت خوشم نمی اومد... شما ها اصلا تو زندگیتون تفریح دارین ؟

مهتاب به آرامی گفت : 

ـ نمی دونم چی باید بگم. یه جورایی دارم واسه خودم متاسف می شم. من همیشه سعی کردم طوری رفتار کنم که واسه همه احترام قائل باشم. فکر نمی کردم کسی باشه که برای امثال من احترام قائل نباشه.

ندا : قبول کن که نسل امروز دیگه امثال تو رو نمی پسنده ؟

مهتاب : چرا ؟ چون یه خورده با هم فرق داریم ؟

ندا : نه ، چون پر از محدودیتین.

مهتاب : اگه واقعا قبولش داشته باشی دیگه محدودیت نیست.

سیما : تکلیف منی که نمی تونم قبولش داشته باشم چیه ؟

مهتاب : تو هیچ تکلیفی نداری به جز اینکه به یه آدم مثل خودت احترام بذاری.

ندا : مگه امثال شما واسه من احترام قائلن ؟ می دونی تا حالا از چند تا خانوم چادری فحش خوردم که چرا موهام بیرونه ؟ اگه باید بهم احترام بذاریم پس واسه چی گشت ارشاد رو درست کردن ؟ اونا نباید واسه من احترام قائل باشن ؟

مهتاب : من کاری با بقیه ندارم. می دونم که خیلی ها درست رفتار نمی کنن ، من دارم در مورد خودم حرف می زنم. در مورد اینکه وقتی من به عنوان یه دوست با شما ها حرف می زنم ، چرا شما صرفا به خاطر چادری بودنم باید از من بدتون بیاد ؟ چرا من هرچی سعی می کنم باهاتون خوب باشم ، این طوری باهام برخورد می کنین ؟

سیما : تو کی سعی کردی با ما خوب باشی ؟

مهتاب : قبول ، من هیچ خوبی ای در حق شما نکردم اما بدی چی ؟ شما بدی از من دیدین که اینطور رفتار می کنین ؟

سیما و ندا هر دو بهم نگاه کردند اما چیزی نگفتند .

مهتاب ادامه داد : 

ـ من اگه چیزی می گم دارم از طرف خودم حرف می زنم . من همیشه واسه ی همه ی آدم های دور و برم احترام قائلم و انتظار احترام متقابل دارم. اگه من عقایدی دارم برای خودم دارم ، بهتر نیست به جای دعوا یاد بگیریم و تحمیل کردن عقایدمون ، بتونیم همدیگه رو با عقایدمون بپذیریم ؟ چرا وقتی بحث سلیقه می شه همه قبول می کنیم که یکی قورمه سبزی دوست داره یکی دوست نداره اما وقتی بحث عقیده هامون مخصوصا حجاب می شه فکر می کنیم بقیه هم باید ما رو قبول داشته باشن وگرنه نمی تونیم با هم رفت و آمد کنیم . مشکل ما اینه که خودخواهیم. فکر می کنیم هرچی ما می گیم درسته. فکر می کنیم همه باید مثل ما فکر کنن. من دوستای زیادی دارم که عقیده هاشون مثل من نیست اما می تونیم با هم حرف بزنیم ، بگیم ، بخندیم و واسه هم احترام قائل باشیم چون قبول کردیم که احترام متقابل یه اصله واسه زندگی اجتماعی که همه مون بهش نیاز داریم .

ندا و سیما دیگر حرفی برای گفتن نداشتند .

شقایق مهتاب را بغل کرد و گفت : 

ـ حالا می فهمم چرا شهاب عاشقت شده ، تو سخنران خوبی می شی.

مهتاب خندید و چیزی نگفت .

سیما آروم گفت : 

ـ متاسفم.

ندا هم سرش را پایین انداخت : 

ـ کاش همه مثل تو بودن ، کاش همون دو ماه پیش این حرف ها رو بهمون زده بودی. منو ببخش.

مهتاب : من از شما هیچ کینه ای به دل ندارم. خیلی هم دوستتون دارم.

شهنام که به آن ها نزدیک می شد گفت : 

ـ زن داداش می بینم که حسابی مجلس رو دستت گرفتی ها.

شقایق : بله ، اشکالی داره از نظر شما ؟

شهنام : اشکال که نداره ، اما خوب می خواستم بگم من و شهاب سر شطرنج شرط بندی کردیم. بیاین مسابقه رو ببینین بد نیست.

در راه برگشت شهاب به مهتاب نگاه کرد که با آرامش جلو را نگاه می کرد : 

ـ چرا امروز خیلی مثل همیشه گرفته نیستی ؟

مهتاب : چون امروز دیگه بالاخره بعد از کلی سخنرانی مهربونشون کردم.

شهاب خندید و گفت : 

ـ از همون سخنرانی هایی که تو دانشگاه واسه من می کردی ؟

مهتاب : آره فقط یه خورده غرا تر...

شهاب به پیشانیش زد و گفت : 

ـ پس حتما عاشقت شدن ، پسر که اون دور و برا نبود ؟

مهتاب خندید و گفت : 

ـ خیلی لوسی ، جدی چی شد که که یه دفعه از من خوشت اومد ؟ اصلا از کجا فهمیدی ؟ هیچ وقت فکر نمی کردم تو بیای بهم بگی که منو دوست داری. تو خیلی مغرور بودی ، رنک 3 معماری بودن خیلیه.

شهاب : کی گفته من از تو خوشم می یاد ؟

مهتاب با ناراحتی گفت : 

ـ نمی یاد ؟

شهاب ضبطش را روشن کرد و گفت : 

ـ گوش کن...

وقتی کسی رو دوست داری

از همه دنیا می گذری

تولد دوباره اته

اسم اونو که می بری

وقتی کسی رو دوست داری

می خوای بهش تکیه کنی

بگی که محتاجشی و

به خاطرش گریه کنی

وقتی کسی رو دوست داری

حاضری دنیا بد باشه

فقط اونی که دوست داری

عاشقی رو بلد باشه

حاضری که بگذری از

مقررات و دین و درس

وقتی کسی رو دوست داری

معنی نداره دیگه ترس

وقتی کسی رو دوست داری

به خاطرش می ری به جنگ

به خاطرش دروغ می گی

قلبت می شه یه تیکه سنگ

وقتی کسی رو دوست داری

دنیا رو از یاد می بری

دار و ندارت رو می دی

تا اونو به دست بیاری

حاضری هر چی دوست نداشت

به خاطرش رها کنی

حسابت و حسابی از مردم شهر جدا کنی

حاضری هر روز سر اون

با آدما دعوا کنی

غرورت و بشکنی و

باز خودتو رسوا کنی

مهتاب لبخندی زد و به شهاب نگاه کرد .

شهاب گفت : 

ـ دیدی ؟ اینه ... 

و با سر به ضبط اشاره کرد

مهتاب خندید و گفت : 

ـ خیلی دیوونه ای شهاب.

شهاب : دیوونه شماییم دیگه...

***

فرشته : من تا حالا نیومده بودم اینجا .خیلی جای باحالیه.

مریم : منم نیومده بودم. چرا اینجا همه در و دیوارا قرمزه ؟

یوشیتا کنار آن ها آمد و گفت : 

ـ خانم ها چیزی نمی خوان ؟

فرشته خندید و گفت : 

ـ نه ممنون .

فاطمه : باز که تو از طرف ما جواب دادی .

فرشته برای فاطمه شکلک درآورد و گفت: 

ـ ببخشید ، بگین چی می خواین من برم واستون سفارش بدم .

فاطمه نگاهی به بچه ها کرد و گفت : 

ـ آب انار ؟

همه حرف او را تایید کردند . 

فرشته به سمت دسته ی پسرها راه افتاد. پیمان با خنده به یوشیتا که پشتش به فرشته بود اشاره کرد و گفت : ـ شوهرت داره می یاد .

یوشیتا زهرماری گفت و برگشت : 

ـ چیزی شده ؟

فرشته : بچه ها می گن بریم آب انار بخوریم .

محمد گفت : 

ـ بد فکری هم نیست ، یوشیتا برو آب انار بگیر بیار .

یوشیتا : باشه رفتم .

فرشته : پس لطفا واسه ما هم بیارین .

یوشیتا با پرروی گفت : 

ـ من چند تا دست دارم ؟

فرشته : بله ؟

یوشیتا : منظورم اینه که اگه شما هم تشریف بیارین ، دیگه من نباید دو بار برم و بیام. 

فرشته با سینی پر از لیوان های آب انار برگشت و به سمت دوستانش رفت : 

ـ بفرمایید ، فقط نفری یکی بیشتر بر ندارید ، که به همه برسه. غربتی بازی هم در نیارین.

پردیس : بمیری ، بذار بخوریم دیگه. یه آب انار گرفته ، 1000 تا شرط می ذاره .

همه دور هم نشسته بودند و حرف می زدند . هر کسی چیزی می گفت . 

پیمان : اما جدی علیرضا دمت گرم ، پیشنهاد خوبی بود. خیلی بیشتر با هم آشنا شدیم تو این سفر ، مثلا من آرش رو اصلا نمی شناختم نمی دونستم چه اسکلیه.

سارا : آره ، منم باهات موافقم .

صدای خنده ی جمع بلند شد. سارا که تازه متوجه شده بود چه گفته سعی کرد حرفش را اصلاح کند : 

ـ نه نه ، منظورم اون نبود می گم. خیلی ایده ی خوبی بود ، کلی بیشتر با هم آشنا می شیم. ناسلامتی باید 3 سال دیگه همدیگه رو تحمل کنیم .

آرش دست هایش را بهم زد و گفت : 

ـ بچه ها یه پیشنهاد خوب بیاین بطری بازی. 

علیرضا زیرلبی به آرش گفت : 

ـ احمق با خانم ها که نمی شه .

آرش خندید و گفت : 

ـ نه این مثل اونی که خودمون بازی می کردیم نیست، می چرخونیم طرف هر کسی که اومد، اون باید یه کار خاصی رو که ما می گیم انجام بده .

پردیس : اگه انجام نداد چی ؟

آرش : مجازات داره دیگه. بعدشم چون جمع مختلطه سعی می کنیم کارهای درست و حسابی بگیم. 

همه خندیدند و موافقت کردند . 

آرش شروع کرد و بطری آب معدنی را گرداند. اولین نفر خودش بود . دو دوستی به سرش کوبید و گفت : 

ـ بچه ها اصلا پیشنهاد جالبی نیست ، بیاین یه بازی دیگه بکنیم .

یوشیتا در حالیکه می خندید گفت :

ـ بیخود . خب خانم ها آقایون ، به نظرتون ایشون چی کار کنه ؟ آرش تو برو یه گوشه وایسا می خوایم مشورت کنیم. 

آرش رفت و پچ پچ ها شروع شد. هر کسی چیزی می گفت تا اینکه به توافق رسیدند .

میلاد : آرش اون جوی آب رو می بینی ؟ باید بری 5 دقیق توش بشینی .

آرش : چــــی ؟!

الهام : چی نداره دیگه، ما ساعت می گیریم. قشنگ باید چهار زانو بشینی ها...

5 دقیقه ی آرش که تمام شد ، مثل موش آب کشیده برگشت . 

یوشیتا سرش را با تاسف تکان داد : 

ـ آقا من یه سوال دارم ؟ شما چرا فقط شلوارتون خیسه ؟ وای وای وای وای خجالت نمی کشی با این سن و سال... 

همه از این حرف یوشیتا خندیدند .

آرش : نوبت شما هم می رسه آقای پرشان .

نفر بعدی فاطمه بود . 

فرشته : فاطمه اون سوسکه رو می بینی ؟ باید 10 دقیقه بگیریش تو دستت .

فاطمه : نــــــــــــــــــه ، تو رو خدا من می ترسم .

مریم : نمی شه دیگه ، اگه این کار رو نکنی مجازات های سنگین تری در انتظارته .

انقدر فاطمه جیغ زد که همه به همان 5 دقیقه هم راضی شدند . 

نفر بعد هدیه بود . 

علیرضا : می ری به اون آقا سبیلو می گی که عاشق سبیل هاشی. 

هدیه : تو رو خدا بی خیال بشین ، اینم شد پیشنهاد ؟ بنده خدا با خودش چه فکری می کنه ؟

آرش : وقتی قبول می کنین بازی کنین باید به همه جوانبش فکر کنین. 

وقتی هدیه با ترس و لرز به سمت آقای سبیلو می رفت همه داشتند می خندیدند . 

نفر بعد سینا بود .

پیمان : می ری کفش خانمه رو می زنی تو سرش . 

وقتی سینا با خونسردی تمام رفت و با کفش آن زن را زد همه تعجب کرده بودند ، اما فرارش باعث خنده ی همه شد . 

نفر بعد یوشیتا بود . آرش با دیدن سر بطری که به سمت یوشیتا بود دست هایش را بهم مالید و گفت : 

ـ خوب ... بالاخره نوبت منم رسید.

محمد بدون معطلی گفت : 

ـ می ری جلوی جمع به کسی که دوسش داری ابراز علاقه می کنی. 

چشم های یوشیتا از تعجب گرد شده بود ، اما باید این کار را می کرد. از جایش بلند شد ، همه منتظر بودند ببینند که به کدام سمت می رود. فرشته ناخودآگاه دست مریم را که کنارش نشسته بود در دست گرفت. یوشیتا هر لحظه به آن ها نزدیک تر می شد ، جلوی فرشته روی زمین نشست و چشم هایش را بست و گفت : 

ـ دوستت دارم .

صدای جیغ و هورای همه به هوا بلند شد. فرشته لبخندی زد و چیزی نگفت. یوشیتا آرام گفت : 

ـ بد نبود تو هم یه چیزی می گفتی .

فرشته باز هم خندید و چیزی نگفت . فقط می توانست خوشحال باشد از اینکه کسی که دوستش دارد ، برای او هم فوق العاده دوست داشتنی است .

همه برای ناهار بلند شدند. فرشته از اینکه یوشیتا در جمع هم به او ابراز علاقه کرده خوشحال بود. در دلش به محمد آفرین گفت و حدس زد که مطمئنا محمد همه چیز را می دانسته . 

روز آخر بود. انصافا در این سه روز خیلی به آن ها خوش گذشته بود . مریم و فرشته داشتند صحبت می کردند و فرشته دوباره داشت داد و بیداد می کرد و از اینکه فردا حوصله استادشان را ندارد می گفت. مریم یوشیتا را دید که با کیسه ی آب به سمتشان می آمد. خواست چیزی بگوید که یوشیتا دستش را به علامت سکوت روی بینی اش گذاشت. مریم لبخند زد و چیزی نگفت . فرشته محکم به شانه ی مریم زد و گفت : 

ـ هیچ معلومه چته ؟ واسه چی یهو می خندی؟ من دارم می گم اعصابم خرابه .

یوشیتا تمام آب کیسه را روی فرشته خالی کرد و گفت : 

ـ این حالت رو جا می یاره .

فرشته به عقب برگشت و درحالیکه قطره های آب از سرش می ریخت انگشت سبابه اش را در هوا تکان داد و گفت : ـ حالا حالیت می کنم چی حال کی رو جا می یاره .

شیشه ی آب معدنی را از آب رود پر کرد و دنبال یوشیتا دوید ، اما نمی توانست به او برسد. خیلی سریع بود. فکری به ذهنش زد. بطری را روی سر آرش خالی کرد و به او که با تعجب نگاهش می کرد گفت : 

ـ لطفا از طرف من یوشیتا رو خیس کن ، خیلی تند بود بهش نمی رسم . 

همین طور یکی یکی همدیگر را خیس کردند بدون اینکه اثری از یوشیتا باشد. فرشته او را دید که روی تخته سنگی کنار رود نشسته بود و آهنگ گوش می داد . 

کنارش نشست و گفت : 

ـ ببین چطور همه رو خیس کردی و خودت اینجا نشستی ، حالا چی گوش می دی ؟ 

یوشیتا هندزفری را درآورد . 

تو رو می بینم و حال می کنم 

همه چیو تحمل می کنم 

تو خیالم آخه مال منی 

تو که فقط تو خیال منی 

واسه دیدن تو 

دنیا رو بهم می ریزم ... دنیا رو بهم می ریزم

دیگه راهی نموند ... دیگه راهی نموند

بیا پیشم عزیزم 

اگه عاشقه مثل دل من دل تو 

اگه دوست داری حتی یه ذره منو

اگه حس منو تو هم حس می کنی

چی می شه یه دفعه بگی مال منی 

نذار تنها بمونم 

بیا آروم جونم 

دیگه بی تو نمی تونم 

ببین ابریه چشمام 

بذار دست توی دست هام 

قد دنیا تو رو می خوام 

فرشته به یوشیتا نگاه کرد ، چیزی نگفت ... هر دو لبخند زدند و یوشیتا چشمکی زد . 

اگه حواس تو پیش منه 

اگه چشات بهم زل می زنه 

اگه تو هم به من فکر می کنی

چرا می خوای بری دل بکنی

آخه چشمای تو ... چشمای تو 

به خدا دروغ نمی گه .... دروغ نمی گه 

منو دوست داری خوب .... منو دوست داری خوب

بگو یه بار دیگه 

یوشیتا به فرشته نگاه کرد و گفت : 

ـ خوب ؟

فرشته : خوب و زهر مار ... چرا آب ریختی رو من ؟

یوشیتا : منو بگو گفتم آهنگ روت تاثیر گذاشت .

فرشته : حالا یه تاثیری نشونت بدم که دیگه هوس نکنی منو خیس کنی.

***

مریم : داشتم می گفتم خیلی خوش تیپه فقط یه خورده قدش کوتاهه وگرنه عالی بود دیگه .

فرشته دست به کمر ایستاد و گفت : 

ـ مثلا چقدره ؟

مریم : یه 10 سانتی از مجتبی کوتاه تره .

فرشته : بله بله ؟ الان دیگه آقا مجتبی شدن معیار اندازه گیری قد ؟

مریم : خوب آخه به نظرم قدش اندازه است دیگه. 

گرم گفت و گو بودند که مجتبی رد شد . فرشته بلند گفت : 

ـ سلام استاد .

مجتبی لبخندی زد و سلام کرد . 

مریم : سلام .

مجتبی با خوشرویی به او هم سلام کرد و سریع رفت . 

فرشته : چی شده ؟ کبکش خروس می خوند ؟ 

مریم : نمی دونم حتما داره می ره خونه ی بخت .

فرشته : بگم خدا چی کارت کنه ، کی زن این می شه ؟

مریم : مگه چشه پسر مردم ؟

فرشته : تو خیلی مشکوکی ها ، تا دیدی دو جلسه شد استاد خودت رو گم کردی ؟ این همون بچه مثبت بی عرضه است ها ؟ 

مریم : خب که چی ؟

فرشته : هیچی فقط جهت یادآوری گفتم .

حق با فرشته بود ، مریم خیلی مشکوک بود. او واقعا از آن بچه مثبت خوشش آمده بود ؟ یعنی کدام شخصیت واقعی مجتبی بود ؟ قبل از استادی یا بعد از آن ؟ هر چه بود در تعطیلات بین دو ترم مجتبی خیلی تغییر کرده بود ، حتی وقتی همدیگر را بیرون از محیط دانشگاه می دیدند ، نحوه ی برخوردش با قبل خیلی فرق داشت . با فرشته بر روی صندلی نشستند ، چه تصادفی... با مجتبی کلاس داشتند .

مجتبی : سلام بچه ها . خوب امروز آخرین جلسه ایه که من می یام سر کلاس ، استاد احمدی از جلسه ی بعد تشریف می یارن. بدی ، خوبی دیدین تو این مدت حلال کنین .

میلاد : اختیار دارین استاد ، ما که جز خوبی از شما ندیدیم .

پردیس : حالا نمی شه شما به جای استاد احمدی بمونین ؟ یه ماه که بیشتر به آخر ترم نمونده .

هر کدام از بچه ها به نحوی مخالفت خود را با رفتن مجتبی بیان می کردند. همه چیزی می گفتند به غیر از مریم ، همه مخالفت کردند و او ساکت نشسته بود. شاید مجتبی بیشتر از همه دوست داشت او مخالفت کند، اما تنها کسی که مخالفت نکرد و همان طور ساکت نشسته بود او بود . 

مجتبی : ممنونم از این لطفی که دارین همه تون اما خوب ، استاد احمدی ، استاد خوب و با سابقه ی اینجان. نمی شه که به همین راحتی من جاشون رو بگیرم. ایشون استاد خود من بودن. خوب دیگه بریم درس آخرین جلسه رو هم شروع کنیم .

مجتبی بدون توجه به غرغر های بچه ها ، کتش را درآورد. آستین هایش را بالا زد ، عینکش را روی پیشانیش محکم کرد و به سمت تخته رفت . مریم تقریبا این حرکاتش را حفظ شده بود. عاشق وقتی بود که عینکش را روی پیشانیش می گذاشت . 

فرشته : مریم می گم یادت باشه بهش بگیم یه کلاس خط هم بره ، این چه خطیه ؟

مریم : آره واقعا افتضاحه خطش ، می دونی پسره دیگه !!!

وقتی تخته کامل شد ، مجتبی نشست و منتظر ماند که بچه ها بنویسند. عینکش همچنان روی پیشانیش بود که مشغول خواندن شد. مریم نوشته اش تمام شد. نشسته بود و سعی می کرد دزدکی به مجتبی نگاه کند. می دانست که از این فاصله نمی فهمد که نگاهش می کند . در دل به خودش خندید. این همان بچه مثبتی بود که ادعا می کرد حالش از او بهم می خورد. خودش بهتر از همه می دانست که آن موقع هم راست نمی گفت. یاد وقتی افتاد که دنبال کسی بود که جای شهاب را بگیرد. باز هم به خودش خندید که حس احمقانه اش به شهاب را دوست داشتن فرض می کرد. حداقل الان مطمئن بود دوست داشتن نبود. این حسش چه ؟ این حس دوست داشتن بود ؟ نبود ؟ هرچه بود دوست داشتنی بود. مریم از داشتنش معذب نبود هیچ ، دوستش هم داشت . چه شده بود ؟ یعنی انقدر ظاهر افراد برایش مهم بود ؟ هیچ وقت همچین تصوری از خودش نداشت . اگر اینطور نبود پس چرا برای مجتبای چند ماه پیش به قول خودش احترام قائل نبود ؟ نمی توانست خودش را گول بزند. این حس او احترام قائل بودن نبود ... شاید دوست داشتن هم نبود اما از این مطمئن بود که احترام قائل بودن نیست . با تکان دستی جلوی صورتش به خودش آمد ، مجتبی بود. به دور و برش نگاه کرد. کسی داخل کلاس نبود . وقتی مسیر نگاه خودش را دنبال کرد مطمئن شد که در تمام این مدت داشته به مجتبی نگاه می کرده و مطمئنا فهمیده ، لعنتی... فرشته کجا رفته بود ؟ چرا به او چیزی نگفته بود . 

مریم سریع خودش را جمع و جور کرد. وسایلش را داخل کیفش ریخت و کیفش را روی شانه اش انداخت و چادرش را مرتب کرد و به سمت در راه افتاد. خیلی هول شده بود . پله ی دم در را ندید و زمین خورد . لعنتی... همه چیز دست به دست هم داده بود تا جلوی مجتبی ضایع شود . 

مجتبی کنار مریم آمد و کیفش را که افتاده بود به دستش داد و گفت : 

ـ حالتون خوبه خانم شایق ؟ 

مریم تند جواب داد : 

ـ بله ممنون ، ببخشید نمی دونید دوستم کجا رفت ؟

مجتبی : نه ، فقط یه چیزی بهتون گفت و رفت ، اما مثل اینکه نشنیدید . اصلا امروز سر کلاس حواستون نبود. مطمئنید حالتون خوبه ؟ 

مریم : بله بله ، ممنون... خداحافظ .

مجتبی شانه هایش را بالا انداخت و گفت : 

ـ خوشحال می شم اگه مشکلی هست بتونم کمکتون کنم ؟

مریم : نه نه ، ممنون. 

سریع از کلاس بیرون آمد و بدون اینکه نگاهش را بالا بیاورد مسیری را که حفظ بود پیش گرفت. یک راست به سمت ایستگاه اتوبوس رفت . به این فکر می کرد که الان او بچه مثبت بی عرضه است. چه شد که انقدر هول شد؟ خیلی بچه گانه عمل کرده بود. همیشه وقتی فکر می کرد نمی فهمید کجا را نگاه می کند . چند بار عرفان به او گفته بود که حواسش به نگاهش باشد اما ... خیلی وقت بود از عرفان خبری نداشت. او هم کم کم داشت برای خودش متخصص می شد . به خودش می گفت : 

ـ ای مریم احمق ، حالا پسره چه فکرایی که با خودش نمی کنه. کاش بهش گفته بودم که تو فکر بودم. آخه مگه تو فکر خودش نبودی ؟ اصلا بذار فکر بد کنه ، مگه اشتباه فکر می کنه ؟ مگه تو به اون فکر نمی کردی ؟ فکر کرده باشم. این دلیل نمی شه که اونم بفهمه . دلیل نمی شه که فکر کنه دوسش دارم ، بازم مثل همیشه مغرور و احمقی.

از گفت و گو با خودش خسته شده بود. اگر الان کس دیگری کنارش بود ، مطمئنا با او حرف می زد .

فصل چهارم 

روی تخت بیمارستان دراز کشیده بودم. خیلی دوست داشتم تختم کنار پنجره بود که بیرون رو نگاه کنم اما نبود. واسه همین ترجیح دادم سرم رو بکنم زیر ملحفه و با چشمای باز فکر کنم. نمی دونم شاید هم چشمام رو می بستم. کلا این کار رو خیلی دوست داشتم، فرقی نمی کرد چشمام باز باشه یا بسته. فکر کردن در هر صورت واسم لذت بخش بود. نمی دونستم باید به چی یا شاید به کی فکر کنم... به اون کسی که لباس سفید تنشه و بیرون از این اتاق کلی واسش ارزش و احترام قائلند یا به اون کسی که اولش بچه مثبت بی عرضه بود و بعد شد استاد ... اصلا چی شد که یه دفعه از بچه مثبت بی عرضه رسید به استاد ؟ چند وقت بود که دیگه اصلا فکر نمی کردم که بچه مثبت بی عرضه باشه ، یعنی راستش فکرش رو که می کردم اما استاد بودنش ، خیلی پررنگ تر بود . یعنی مهم خودش نبود ؟ مهم استاد بودنش بود. همین بود که باعث شد که به قول فرشته بشه معیارم ، کاش هیچ وقت استاد نمی شد. هیچ وقت استاد نمی شد و منم هیچ وقت مریم خانم نمی شدم. انگار اونم فهمیده بود که من همون خانم شایق محکم همیشه نیستم که براش شدم مریم خانم . نمی دونم اون بود که بعد از استاد شدنش فرق کرد یا من ... هیچ وقت تصورم از خودم این نبود. هیچ وقت فکر نمی کردم تیپ و قیافه ی یه پسر واسم اینقدر مهم باشه. خیلی دوست دارم بدونم که چی باعث شد اونطوری بشه؟ اینا مهم نیست ، مهم اینه که هر چی بود تموم شد... مهم اینه که الان تو حق نداری بهش فکر کنی. الان داری بدترین نوع خیانت رو می کنی می فهمی ؟ 

یکی آروم ملحفه ی روی سرم رو برداشت ، عرفان بود .

عرفان با لبخند گفت : 

ـ پاشو بریم خونه .

ـ مگه تو اینجا کار و زندگی نداری ؟

با همون لبخند رو لبش ادامه داد : 

ـ خوب تو هم قسمتی از کار و زندگیمی دیگه .

می دونستم خیلی دلش می خواد بدونه چی شده. شاید واسه همین انقدر مهربون شده بود. هرچند همیشه خوب بود . 

عرفان : باز رفتی تو فکر چی ؟ مریم تو چند روزه چت شده ؟ داری دیوونه ام می کنی ها .

مریم : ببین من چند روزه اصلا حالم خوب نیست ، همه اش تو حال و هوای گذشته ام .

با پوزخند گفت : 

ـ گذشته ای که پره از اون پسره ؟

فهمیدم داره طعنه می زنه. خودم رو جمع و جور کردم و گفتم : 

ـ الان آماده می شم که بریم .

بدون هیچ حرفی رفت بیرون. دوست داشتم بازم یه لبخند بزنه اما نزد ، یعنی حق داشت ؟ آره داشت. این من بودم که حق نداشتم چیزی رو ازش پنهون کنم. خدا لعنتت نکنه استاد !

در اوج ناراحتی خندیدم. هنوز هم واسم استاد بود ... آخه تو بچه مثبت بی عرضه با من چی کار کردی ؟ از احمق بودن خودم گریه ام گرفته بود . نه ، من اونی نبودم که می خواستم بشم .

عرفان منو رسوند خونه و خودش برگشت بیمارستان. هیچ کاری نداشتم که بکنم. تلویزیون رو روشن کردم. فقط به خاطر اینکه بگم دارم تلویزیون می بینم اما فکرم اصلا اینجا نبود. داشتم دیوونه می شدم. روی کاناپه خوابم برد. وقتی چشمام رو باز کردم هوا رو به تاریکی بود. یعنی اینقدر خوابیده بودم ؟! صدای در رو که شنیدم بازم چشمام رو بستم. اصلا حوصله ی حرف زدن نداشتم. بدون اینکه بهم نگاه کنه رفت سمت اتاق تا لباس هاش رو عوض کنه. خیلی دوست داشتم حداقل می اومد یه پتو می کشید روم اما نیومد. حالا می فهمیدم که بعضی وقت ها کلیشه هم دوست داشتنی می شه. از جام بلند شدم. رفتم سمت اتاق. با همون لباس های بیرون روی تخت خوابیده بود. همین که من و دید از جاش بلند شد . 

عرفان : هنوزم نمی خوای حرف بزنیم ؟

کاش همونجا روی کاناپه خوابیده بودم و بلند نمی شدم : 

ـ چی می خوای بدونی ؟

پشتش رو کرد بهم و همون طور که دکمه های لباسش رو باز می کرد گفت : 

ـ چیزی که خودت باید می گفتی و نگفتی.

ـ باشه ، بشین تا همه چیز و بهت بگم.

فصل پنجم

فرشته : مگه بهت نگفتم منتظر من بمون ؟ 

مریم : برو بابا ، آبروم رفت. همه اش تقصیر تواه.

فرشته با تعجب گفت : 

ـ بیخود کردی ، خانوم منو جا گذاشته رفته حالا طلبکارم هست .

مریم : یعنی تو واقعا نفهمیدی که من یه کلمه از حرفات رو هم نفهمیدم در اون حالت ؟ 

فرشته : من از کجا باید بدونم شما غرق رویاهاتون بودین ؟ حالا مگه چی شده ؟

مریم : هیچی ، کل مدت داشتم به مجتبی نگاه می کردم. اونم کاملا فهمیده بود. بیچاره خودش اومد بهم گفت نمی خوای بری همه رفتن؟ بعدش من احمق انقدر هول شده بودم که نمی فهمیدم دارم چی کار می کنم. جلوش بد افتادم زمین .

فرشته که قاه قاه می خندید گفت : 

ـ حقته ، تا به من نخندی که سر کلاسش سوت می زدم. باور کن چقدر بهت خندیده ، آخه تو که نمی دونی وقتی قاطی می کنی چه شکلی می شی.

مریم پس گردنی محکمی به فرشته زد و گفت : 

ـ ای خدا ذلیلت نکنه که آبروم رو بردی . حالا فکر می کنه من شیفته و شیداشم.

فرشته با شک به مریم نگاه کرد و گفت : 

ـ مگه اشتباه فکر می کنه ؟

مریم با حرص گفت : 

ـ این جای معذرت خواهی کردنته ؟

فرشته : خوب وقتی داشتی به عشقت نگاه می کردی واسه چی باید صدات می کردم ؟ تقصیر منه که گذاشتم لذت ببری ؟

فرشته ریز ریز می خندید و مریم غر می زد . 

فرشته : بس کن دیگه ، بیراه که نمی گم. هر کی ندونه من می دونم که دوسش داری.

مریم دست هایش را به کمرش زد و گفت : 

ـ احمق آروم الان عطیه می یاد می فهمه.

فرشته لبخندی زد و چپ چپ به مریم نگاه کرد : 

ـ پس دوسش داری ؟

مریم دیگر چیزی نگفت و به سمت تختش رفت. فرشته زودتر از او روی تختش نشست و گفت : 

ـ باید برم تو کار کل کشیدن ، تو که زودتر از من از دست رفتی که... به جون خودم اونم می خوادت .

مریم با لبخند مشتی به بازوی فرشته زد و گفت : 

ـ پاشو برو می خوام بخوابم .

فرشته با خنده از جایش بلند شد و گفت : 

ـ ایشالا که خوابای خوب ببینی. می دونی که چی می گم؟

مریم به فرشته لبخندی زد و چیزی نگفت . شاید اولین بار بود که از اعترافش خوشحال بود .

هیچ کدام از بچه های کلاس فکرش را هم نمی کردند که جلسه ی بعد هم استاد خادم به جای استاد احمدی بیاید. هیچ کس از این اتفاق ناراحت نبود اما همه کنجکاو بودند . مجتبی باز هم از آن لبخند های به قول فاطمه دخترکشش را تحویلشان داد و گفت : 

ـ اگه ناراحتین برگردم ؟

مریم با خودش فکر کرد که فاطمه زیاد بیراه نمی گفت. وقتی می خندید گونه اش سوراخ می شد. خیلی قشنگ بود. چشم های مشکیش هم براق تر می شد .

کل بچه ها خندیدند و آرش گفت : 

ـ آخه ما فکر می کردیم این جلسه باید استاد احمدی رو تحمل کنیم .

مجتبی خندید : 

ـ نه خیر استثنا این بار منو باید تا آخر ترم تحمل کنین .

بچه ها باز هم خندیدند و هر کدام چیزی گفتند. این بار هم مریم تنها کسی بود که ساکت ماند و چیزی نگفت . باز هم همان ریتم همیشگی... کتش را بر روی دسته ی صندلی گذاشت ، آستین هایش را بالا زد و عینکش را روی پیشانیش گذاشت و به سمت تخته رفت . مریم با افتضاحی که دفعه ی پیش به بار آورده بود خیلی سعی می کرد که به مجتبی نگاه نکند اما اتفاقا دقایقی به او نگاه می کرد که مجتبی داشت نگاهش می کرد . در دلش خندید. وقتی اون می تونه به این راحتی منو نگاه کنه ، منم می تونم همچین کاری رو بکنم . کلاس تمام شد و مجتبی این بار برعکس همیشه زودتر از همه از کلاس خارج شد. فرشته کلاسورش را بست و به سمت مریم چرخید آرام گفت : 

ـ شما دو تا خجالت نمی کشین وسط کلاس نگاه های عاشقانه رد و بدل می کنین ؟

مریم نتوانست خنده اش را کنترل کند : 

ـ چی می گی واسه خودت ؟ حالا منو بگی یه چیزی ... اون ...

و باز هم خندید . فرشته دست مریم را گرفت و به سمت در کلاس راه افتاد . 

مریم داد زد : 

ـ اوی چی کار می کنی روانی؟ دستم رو شکستی.

اصلا حواسش نبود که هنوز در کلاس هستند . همه با تعجب او را نگاه می کردند. تعجبی که کم کم به خنده تبدیل شد ، پیمان گفت : 

ـ خانم شایق شما هم ؟

مریم هم از دست خودش عصبانی بود هم خنده اش گرفته بود. لبخندی زد اما سریع خودش را جمع کرد . دست فرشته را رها کرد و سریع به سمت در کلاس رفت که محکم با کسی برخورد کرد . همه سعی داشتند خنده شان را کنترل کنند. ببخشیدی گفت و خود را عقب کشید. مجتبی آرام گفت : 

ـ بچه ها یادم رفت بگم جلسه ی بعد میانترم دارین و سریع رفت .

همین که از کلاس بیرون رفت کل کلاس داشتند می خندیدند. مریم از خودش عصبانی شده بود ، مثل اینکه حسابی سوتی داده بود. بیچاره مجتبی ، تا شانه اش بیشتر نمی رسید. هیچ وقت نتوانسته بود انقدر راحت تفاوت قدیشان را بفهمد. اما واقعا افتضاح بود . فرشته که همراه بچه ها می خندید آرام گفت : 

ـ به به ، کارت از نگاه های عاشقانه رسید به اینجا ؟ مریم خجالت بکش. خوبه جفتتون هم بچه مثبتین ها... تازه اونکه به نظر جنابعالی بی عرضه هم هست.

مریم از کلاس بیرون آمد. در راهرو مجتبی را دید که با کسی حرف می زد. از خجالت قرمز شد و قدم هایش را سریع تر کرد. فرشته هم با خنده دنبالش دوید : 

ـ چی کار می کنی دیوانه؟ چیزی نشده که. یه برخورد ساده بود. داشت نگات می کرد که اینطوری دویدی... خاک بر سر احمقت کنن .

مریم بدون توجه به حرف های فرشته با گام هایی سریع حرکت می کرد که صدایی آشنا وادارش کرد بایستد، یا حداقل سرعتش را کم کند . 

مجتبی با چهره ای سراسیمه خودش را به مریم و فرشته رساند و در حالیکه نفس نفس می زد گفت : 

ـ مریم خانم ، عطیه رو ندیدین شما ؟ صبح با شما نیومد ؟

مریم با خودش فکر کرد که الان وقت اینکه بگوید شایق هستم نیست. حتی اگر وقتش بود هم نمی گفت. اصلا شاید بهتر بود از این به بعد دوباره مریم خانم باشد. دوباره به چهره ی مضطرب او نگاه کرد و گفت : 

ـ چرا صبح با ما بود فقط حالش یه ذره ناخوش بود ، چیزی شده ؟

مجتبی کلافه به اطراف نگاه کرد و گفت : 

ـ راستش قرار بود بیرون کلاس منتظر من بمونه ، اما نیست. هر چی هم گوشیش رو می گیرم جواب نمی ده .

مجتبی با دیدن اسم عطیه بر روی گوشیش نفسش را با حرص بیرون داد : 

ـ من از دست تو چی کار کنم ؟ چرا گوشیت رو جواب نمی دادی ؟

صدایی پشت خط گفت : 

ـ ببخشید آقا من از بیمارستان (...) مزاحمتون می شم ، اگه می شه لطف کنید بیاین.

مجتبی محکم به پیشانیش کوبید. خواست بپرسد حالش چطور است اما صدای پشت خط مهلت نداد وقطع کرد . 

مریم و فرشته با تعجب به مجتبی نگاه می کردند . 

مریم : چیزی شده ؟ کمکی از دست ما برمی یاد ؟

مجتبی آروم گفت : 

ـ نه چیزی نیست ، بردنش بیمارستان. می رم ببینم چی شده ... ببخشید. 

فرشته به مریم نگاه کرد ، با نگاه به او فهماند که باید دنبالش برود . 

مریم قدم هایش را سریع تر کرد تا به او برسد : 

ـ شما اصلا حالتون خوب نیست ، منم باهاتون می یام .

مجتبی اصلا حوصله ی تعارف نداشت . فقط سرش را تکان داد . اگر برای عطیه اتفاقی افتاده بود جواب داییش را چه باید می داد ؟

یوشیتا و دوستانش با خنده از کلاس بیرون آمدند. با دیدن مریم و مجتبی که دوشادوش هم می رفتند با تعجب به هم نگاه کردند .

یوشیتا با خنده به مریم و مجتبی اشاره کرد و از فرشته پرسید : 

ـ چی شد یه دفعه ؟ خودمونیم خیلی بهم می یان.

فرشته اخم هایش را در هم کشید و گفت : 

ـ داستانش طولانیه .

یوشیتا با دیدن اخم های درهم فرشته کنجکاو شد. از دوستانش خداحافظی کرد : 

ـ چیزی شده ؟ 

فرشته : نه ، مجتبی پسرعمه ی یکی از بچه های خوابگاهه. حالا هم بردنش بیمارستان. مریم گفت باهاش می ره .

یوشیتا با حالتی بامزه به فرشته خیره شد و گفت : 

ـ مجتبی ؟!

فرشته لبخند زد و گفت : 

ـ همون استاد خادم .

مریم به مجتبی نگاه کرد. دستش را تکیه گاه سرش کرده بود و با دست دیگرش رانندگی می کرد. اصلا در این دنیا نبود. با اینکه می دانست خودخواهیست اما از اینکه برای عطیه اینقدر ناراحت بود دلخور بود . هنوز هیچی نشده بود به او حس مالکیت داشت . یعنی مجتبی هم دوستش داشت ؟ نه ، او اصلا در این فکر ها نبود . 

وقتی به بیمارستان رسیدند ، مجتبی به سرعت پیاده شد و به سمت ساختمان بیمارستان رفت. مریم هم پشت سرش راه افتاد . به سمت اتاق عطیه راه افتادند. یکی از همکلاسی هایش همراهش بود. عطیه آنفولانزا گرفته بود .

مجتبی با لبخند گفت : 

ـ خیلی ممنون ، واقعا زحمت کشیدید .

دوست عطیه : خواهش می کنم ، فردا مرخص می شه. الان هم خوابه بیدارش نکنین بهتره. من دیگه مرخص می شم .

مریم کنار تخت عطیه نشسته بود. مجتبی هم داخل اتاق آمد و روی صندلی روبروی تخت نشست : 

ـ داشتم نصفه جون می شدم .

مریم به مجتبی اشاره کرد آرام باشد تا عطیه راحت بخوابد. مجتبی هم چشم هایش را روی هم گذاشت و چیزی نگفت . مریم حالا راحت می توانست به او نگاه کند. نمی دانست او زیباتر شده یا دیدش عوض شده. از جایش بلند شد. یک شیشه آب معدنی گرفت و برگشت. لیوان پیدا نکرد. لیوانش را از کیفش بیرون آورد و پر از آب کرد. مطمئن بود خواب نیست. مژه هایش تکان می خورد. نمی دانست چطور صدایش کند... استاد ، مجتبی ، آقا مجتبی، آقای خادم ... بالاخره صدایش زد :

ـ استاد ... استاد ؟

مجتبی سراسیمه چشم هایش را باز کرد. با دیدن مریم نفس عمیقی کشید : 

ـ یه لحظه حس کردم تو دانشگاهم .

مریم لبخند زد و لیوان آب را به سمتش گرفت : 

ـ فکر کردم تشنه تون باشه ، آب خنک واسه من بهترین نوشیدنیه ، شما رو نمی دونم .

مجتبی لیوان را از دست مریم گرفت : 

ـ ممنون ، واسه منم همین طور .

آب را تا ته سرکشید و لیوان را به سمت مریم گرفت : 

ـ واقعا ممنون .

مریم : خواهش می کنم ، یه لیوان آب که این حرف ها رو نداره .

مجتبی خندید و سرش را تکان داد : 

ـ بابت همه چیز گفتم .

مریم نمی توانست مستقیم در چشم هایش نگاه کند، برای همین سرش را پایین انداخت و به سمت تخت عطیه رفت . 

مجتبی با خودش گفت : 

ـ آخرشم نمی ذاری بفهمم چشمات چه رنگیه دختر ...

مجتبی : راستی یه چیز دیگه ... اگه ممکنه دیگه منو استاد صدا نکنین .

مریم خواست جواب بدهد که مجتبی ادامه داد : 

ـ هر طور دیگه راحتین اما استاد نگین خواهشا ، فکر می کنم خیلی پیرم .

مریم بازهم لبخند زد و چیزی نگفت . حق با فرشته بود ، او هم دوستش داشت. نگاه های او هم فرق کرده بود. الان از او خواسته بود هر جور راحت است صدایش بزند. مجتبای قبلی، خادم بود ... اما این یکی حتی استاد را هم دوست نداشت. به عطیه نگاه کرد که حالا حالا ها قصد بیدار شدن نداشت. سرش را روی تخت عطیه گذاشت و کم کم به خواب رفت . 

مجتبی از جایش بلند شد . کمرش درد گرفته بود. صندلی های بیمارستان اصلا راحت نبودند. چشمش به مریم افتاد. هنوز هم خواب بود . نگاهی به سر و وضع خودش انداخت. چقدر به خاطر اینکه بچه مثبت بی عرضه نباشد فرق کرده بود . همچنان به مریم نگاه می کرد. وقتی می خوابید چقدر نازتر می شد. الان با خیال راحت می توانست نگاهش کند. نگاهی به ساعتش انداخت ، باید بیدارش می کرد. نباید دیر به خوابگاه می رسید . آرام صدایش زد : 

ـ مریم خانوم ... مریم خانوم ...

مریم غر زد : 

ـ ها ...

مجتبی خندید و ادامه داد : 

ـ مریم خانوم ... مریم خانوم دیرتون نشه .

مریم همانطور که چشم هایش بسته بود زمزمه کرد : 

ـ فرشته اذیت نکن می خوام بخوابم .

مجتبی ریز ریز می خندید : 

ـ من فرشته نیستم مریم خانم ، مجتبام .

مریم دوباره زیر لب غر زد : 

ـ مجتبی کدوم خریه ؟

مجتبی این بار با صدای بلند خندید. به ساعتش نگاه کرد. نمی دانست چطور باید مریم را بیدار کند. ساعت 7 و نیم بود . به لیوان آب کنار تخت نگاه کرد چاره ای نبود ، باید بیدارش می کرد. با خودش کلنجار نرفت. لیوان آب را برداشت و در یک حرکت تمام آب لیوان پخش صورت مریم شد . 

مریم وحشت زده از جا بلند شد. با دیدن فضای بیمارستان و بعد مجتبی که دست به سینه جلویش ایستاده بود آرام تر شد ... قلبش به شدت می زد ، با حرص به مجتبی که سعی می کرد خنده اش را کنترل کند نگاه کرد : 

ـ چیزی شده ؟ شما منو خیس کردین ؟

مجتبی مظلومانه گفت : 

ـ ببخشید تو رو خدا هر چی صداتون زدم بیدار نشدین ، مجبور شدم .

مریم نفسش را بیرون داد و گفت : 

ـ مجبور شدین ؟

مجتبی لبخند به لب : 

ـ ترسیدم به خوابگاه نرسین. 

عطیه چشم هایش را چند بار باز و بسته کرد . مریم رو به او کرد و با لبخند گفت : 

ـ دختر تو چرا انقدر ضعیفی ؟ می دونی چقدر خوابیدی ؟

عطیه آرام گفت : 

ـ من اینجا چی کار می کنم ؟ شما چرا اینجایین ؟

مریم همچنان لبخند به لب داشت : 

ـ چیزی نیست ، حالت بد شده بود ، دوستات آوردنت بیمارستان. ما هم اومدیم که تنها نباشی .

عطیه : وا ببخشید تو رو خدا ، نمی دونم یه دفعه چی شد. 

مجتبی انگار می خواست اظهار وجود کند که صدایش را صاف کرد. مریم و عطیه به سمتش برگشتند که گفت : 

ـ آخه اگه تو یه چیزیت می شد من جواب دایی رو چی می دادم ؟ چرا مواظب خودت نیستی ؟

عطیه سعی کرد بنشیند : 

ـ ای بابا چیزی نیست که ، یه سرماخوردگی معمولی بود .

مجتبی با دهن کجی گفت : 

ـ معمولی بود که تا فردا صبح باید بیمارستان باشی ؟

مریم نگاهی به ساعتش انداخت : 

ـ ببخشید من دیگه باید برم. می ترسم نرسم به خوابگاه ، خداحافظ .

مجتبی با اعتراض گفت : 

ـ مریم خانم صبر کنین می رسونمتون .

مریم سرش را پایین انداخت : 

ـ نه ممنون ، مزاحم شما نمی شم .

مجتبی : اختیار دارین ، شما مراحمین .

مریم دوباره بدون فکر کردن در جلو را باز کرد و نشست. همیشه از اینکه فکر کند صندلی جلو و عقب با هم فرق دارد متنفر بود ، اما مثل اینکه فرق داشت . هنگامی که به خوابگاه رسیدند از مجتبی تشکر کرد و به سرعت پیاده شد . 

مجتبی به مریم که از ماشین پیاده می شد گفت : 

ـ واقعا ممنون ، نمی دونم چه جوری باید جبران کنم ؟

مریم دوباره سرش را پایین انداخت : 

ـ این چه حرفیه ؟ وظیفه بود. عطیه دوست منم هست .

مجتبی : به هر حال لطف کردین .

مریم : خواهش می کنم ، با اجازه تون .

مجتبی سری تکان داد و منتظر ماند تا مریم داخل خوابگاه برود و راه افتاد . هر دو خوشحال بودند ، روز خوبی را با هم گذرانده بودند. حداقل هردو فهمیده بودند که دیگری دوستش دارد .

فصل ششم 

به چشمای مشکیش که مثل همیشه برق می زد خیره شدم. نمی دونستم تا چه حد کارم درسته اما می خواستم اینا رو بگم. می خواستم خالی بشم. دیگه خسته شده بودم از عذاب وجدان اینکه بهش نگفتم . بالاخره دلم رو به دریا زدم و شروع کردم :

ـ دوست فرهاد بود، استاد خودم و پسرعمه ی دوستم . تقریبا همه چیز از اون روزی شروع شد که به جای یکی از استادامون اومد. اول قرار بود چند جلسه باشه اما بعدش شد یه ترم . خیلی می دیدمش ، همین دیدن ها یه جورایی باعث شد وابسته اش بشم . همیشه فکر می کردم این وابستگی دو طرفه است یعنی رفتارش اینطوری نشون می داد تا همون روزی که ... 

آخرین ترممون بود. وسط ترم چند روزی برگشته بودیم شهر خودمون. عطیه هم رفته بود اهواز اما وقتی برگشت یه حلقه دستش بود . انقدر اذیتش کردیم و گفتیم و خندیدیم تا بالاخره گفت طرف مجتباست. یه جورایی شوکه شدم. نمی خواستم جلوی اونا از خودم عکس العملی نشون بدم. بی دلیل از خوابگاه زدم بیرون. فرشته همه چیز و می دونست . فهمید حالم خوش نیست ، دنبالم اومد . رو نیمکت پارک نشسته بودم و گریه می کردم. واقعا برام سخت بود . 

به اینجا که رسید دیگه نتونستم بگم ، یاد اون روز افتادم . با خودم فکر کردم من دارم چی کار می کنم. تو چشمای عرفان نگاه می کنم و می گم که ازدواج یه مرد دیگه چقدر واسم سخت بود . از حالت چشمای عرفان می فهمیدم که اشتباه کردم اما دیگه دیر شده بود. یا باید همه چیزو می گفتم یا خودم قید زندگیم رو می زدم. واسه همین ادامه دادم : 

ـ از اون روز به بعد سعی کردم تو این چند وقت باقی مونده به تموم شدن درسم نبینمش. نمی خواستم به دوستم خیانت کرده باشم . وقتی درسم تموم شد برگشتم . می خواستم هر چی پشت سرم بوده فراموش کنم ، حتی با دوست های دوران دانشگاهم ارتباطی نداشتم به غیر از فرشته که بهترین دوستم بود . می خواستم یه زندگی نو رو شروع کنم . می خواستم بشم مریم دوران دبیرستان ، مریمی که هیچ پسری واسش مهم نبود . می دونستم تو هم دوستم داری ، اینو چندین بار با حرف هات بهم فهمونده بودی اما بعد از قضیه ی مجتبی به رفتار هیچ پسری اعتماد نداشتم واسه همین از تو هم دوری می کردم. سعی می کردم هر جا هستی نباشم ، تا اینکه اون روز اومدی کارخونه . نمی دونم چرا اما وقتی گفتی که همیشه منو می خواستی باورم شد. یه جورایی نیاز داشتم به حس مهم بودن و دوست داشته شدن. وقتی می دیدم هر کدوم از دوستام یکی رو دارن که دوستشون داره دلم می خواست منم یکی رو داشته باشم . یادته وقتی ازت پرسیدم واسه چی به خانواده ام نگفتی چی جوابمو دادی ؟ 

پوزخند زد و گفت : 

ـ چون نمی خواستم خانواده هامون یا روابط خانوادگیمون رو تصمیمت تاثیر بذاره .

با یادآوری اون روز لبخند رو لبام نشست : 

ـ اون جا به خودم گفتم چقدر این پسر منطقیه ، آشنا هم که بودی... منم بالاخره یه روز باید ازدواج می کردم ...

پرید وسط حرفم : 

ـ واسه خودت گفتی کی بهتر از عرفان واسه فراموش کردن اون پسره نه ؟ گفتی کی احمق تر از عرفان ؟

پتو رو از روی تخت برداشت. وقتی از کنارم رد می شد سرشو از روی تاسف تکون داد . نباید می ذاشتم اشتباه فکر کنه . دستش رو کشیدم که برگشت : 

ـ به خدا وقتی باهم ازدواج کردیم هیچ مجتبایی تو زندگیم نبود عرفان. فقط خودت بودی ، به فاطمه ی زهرا قسم راست می گم .

عرفان دستش رو که تو دستم فشار می دادم کشید بیرون و برد لای موهاش : 

ـ هیچ وقت قسم نخور، من چیزی رو که قرار باشه باور کنم بدون قسم هم باور می کنم. 

زل زده بودم تو چشماش و منتظر بقیه ی حرفش بودم . بهم نگاه کرد و گفت : 

ـ چی شد که دوباره تو زندگیت پیداش شد ؟ چند وقته ؟

چند ماه پیش رفته بودم خونه ی مامان اینا ، وقتی بیرون اومدم دیدمش. با یه دسته گل رو به روی خونه وایساده بود. اولش تعجب کردم ، اما بعدش مطمئن شدم که خودشه. اومد جلو . احوالپرسی کرد. ازش حال عطیه رو پرسیدم وقتی گفت جدا شدن یه لحظه باورم نشد . اونا هنوز 2 سال نبود که نامزد کرده بودن خواستم دلیلش رو بپرسم اما با خودم فکر کردم بهتره دلیل اینکه اینجاس رو بپرسم . دستم رو آوردم بالا که مقنعه ام رو درست کنم که نگاهش روی حلقه ام ثابت موند . پرسیدم با من کاری داشته که اینجاس . فقط گفت : 

ـ فکر کنم دیر اومدم . 

سوار ماشینش شد و رفت . اون وقت بود که فهمیدم اشتباه نمی کردم . اما به خدا عرفان همون یه روز بود ... همون یه روز . 

بازم پوزخند زد : 

ـ همون یه روز و روزی که آوردنت بیمارستان و چند روز دیگه ... نه ؟ 

باورم نمی شد این عرفانه .همیشه خیلی فهمیده تر از اینا بود : 

ـ خودت گفتی قسم نخورم باور می کنی. فرودگاه رو هم رفتم چون عطیه ازم خواست ، وگرنه نمی رفتم . مجتبی یکی بود تو گذشته ی من ، واسم تموم شده. همون روز که حلقه رو دست عطیه دیدم واسم تموم شد ، حتی اگه تو هم توی زندگیم نبودی قرار نبود بهش جواب مثبت بدم . 

هیچی نگفت و از اتاق رفت بیرون . نفس راحت کشیدم. دیگه تموم شد. دیگه چیزی نیست که نگفته باشم . فقط می تونستم امیدوار باشم من و ببخشه. یعنی می تونست ؟ اگه من جای اون بودم می بخشیدمش ؟ 

****

دو روز از اون شب لعنتی می گذشت. مثلا تولدم بود. از صبح چند بار شقایق و سحر و فرشته و مهتاب زنگ زده بودن اما به هیچ کدومشون جواب ندادم. اصلا حوصله ی حرف زدن باهاشون رو نداشتم . وقتی عرفان مثل یه غریبه باهام برخورد می کرد واسه منی که به محبت هاش عادت کرده بودم خیلی سخت بود . اگه من جای عرفان بودم مطمئنا همچین برخوردی باهاش نمی کردم . هنوز نیومده بود خونه. دیر کرده بود، اما می دونستم دیرتر می یاد خونه که من خواب باشم. یه جورایی دلم خواست لج ببرم . می دونستم عاشق رنگ قهوه ایه . خودش همیشه می گفت رنگ قهوه ایه چشمام رو بیشتر دوست داره . رفتم سراغ کمد لباس هام. تاپ سنگدوزی شده ی قهوه ایم رو برداشتم و با دامن کوتاه قهوه ایم پوشیدمش . یه نگاه تو آینه به خودم انداختم. می شد گفت خوب شده بودم. جلوی میز توالت نشستم و یه نگاه به وسایلم کردم. هیچ وقت از آرایش کردن خوشم نمی اومد ، اما امشب فرق داشت . همین که رژم رو کشیدم صدای در رو شنیدم. چراغا خاموش بود اونم به خیال اینکه خوابم اومد پتو رو برداره و بره. همین که اومد تو چراغ رو روشن کردم. نور چشماش رو زد و سرش رو برگردوند. خنده اش گرفته بود اما سعی کرد کنترلش کنه. پتو رو برداشت و بدون هیچ حرفی رفت بیرون . دلم شکست ، جوری که صداش رو فهمیدم . حداقل دلم می خواست یه تبریک خشک و خالی بهم می گفت . انقدر که دلم خوش باشه روابطمون قراره عادی بشه . 

چراغ رو خاموش کردم و رو تخت دراز کشیدم. سعی کردم اشک هام نریزه اما ریخت. تو دلم مجتبی رو لعنت کردم ، یه بار خودش دلم رو شکست ، یه بارم باعث شد یکی دیگه دلم رو بشکنه . اگه ... اگه ... اگه ... ذهنم شده بود پر از یه مشت شرط واهی ...دیگه دلم نمی خواست به چیزی فکر کنم.

صبح با صدای موبایلم بلند شدم. بازم به خودم فحش دادم که چرا خاموشش نکردم. شقایق بود. از دیروز چندین بار زنگ زده بود . جواب دادم . 

با داد گفت : 

ـ احمق کثافت چرا جواب نمی دی ؟ 

دلم واسه دیوونه بازی هاش تنگ شده بود. با صدای خواب آلود جوابشو دادم : 

ـ حوصله نداشتم ، داغونم شقی .

شقایق با بی خیالی همیشگی خودش گفت : 

ـ به جهنم بلند شو بیا اینجا ببینم ، سحرم اومده .

با تعجب گفتم : 

ـ سحر ؟؟ اومده تهران ؟ 

گفت : آره ، به فرشته هم زنگ بزن بگو بیاد دور هم باشیم . 

توی جام نشستم و ملحفه رو با پاهام پس زدم : 

ـ تو رو خدا بی خیال شو ، واقعا نمی تونم .

ادای منو درآورد : 

ـ واقعا نمی تونم ... بیخود ، تا نیم ساعت دیگه منتظرتونم . خداحافظ .

اصلا نذاشت جوابشو بدم ، یه نگاه به ساعت کردم . بازم نماز صبحم قضا شده بود. از وقتی باهام حرف نمی زد یه روزم نماز صبحم و نخونده بودم ، همیشه خودش صدام می زد .

به فرشته زنگ زدم. قرار شد بیاد دنبالم با هم بریم . صورتم رو شستم ، تاپم رو عوض نکردم و یه مانتو روش پوشیدم . شلوار جین مشکیم رو هم پوشیدم ، روسری ساتن قهوه ایم رو هم سر کردم و چادرم رو برداشتم و منتظر فرشته شدم. همین که صدای زنگ اومد چادرم رو انداختم رو سرم و زدم بیرون . ماشین 206 سفید فرشته رو دیدم ، سوار شدم . 

فرشته بدون معطلی راه افتاد . انگار اونم فهمیده بود حالم خوش نیست : 

ـ خوبی ؟ چرا دیروز هرچی زنگ زدم جواب ندادی ؟ اصلا راستی دیروزت مبارک.

به حرفش خندیدم : 

ـ با عرفان بحثم شده .

چپ چپ بهم نگاه کرد : 

ـ نکنه در مورد مجتبی چیزی بهش گفتی ؟

نمی خواستم روزمون رو خراب کنم : 

ـ بی خیال بابا ، از این دعواها پیش می یاد. یوشیتا خوبه ؟

فرشته دنده رو عوض کرد :

ـ آره اونم بدک نیست ، اتفاقا ما هم دیشب دعوامون شد .

با تعجب نگاش کردم : 

ـ شما دیگه واسه چی ؟ 

لبخند زد : من و اون دیگه چی داریم سرش دعوا کنیم ؟ داشتیم فوتبال می دیدیم بحثمون شد .

زدم تو پیشونیم : 

ـ شما دو تا دیوانه این به خدا .

اینبار بلند خندید : 

ـ کمی تا قسمتی...

از ماشین پیاده شدیم و زنگ طبقه ی دوم رو فشار دادم. وارد حیاط که شدیم شهنام رو دیدم که داشت بند کفشش رو می بست . تا چشمش به ما افتاد از جاش بلند شد و سریع سلام کرد و رفت بیرون .

شقایق دم در منتظرمون بود .

فرشته : دختر واجب بود کله سحری بیایم اینجا ؟ 

چشمای شقایق برق می زد ، می دونستم یه چیزی شده . 

شقایق : آره کلی خبرای باحال دارم ، سحر هم بالاست .

با شقایق از پله ها رفتیم بالا . شقایق در رو باز کرد و رفتیم تو . سحر روی مبل نشسته بود و با کنترل ور می رفت . چادرم رو برداشتم و کنار سحر نشستم . 

شقایق رفت تو آشپزخونه که واسمون چایی بیاره . فرشته رو به سحر گفت : 

ـ تو نمی دونی چی می خواد بگه ؟ 

سحر ریز خندید : 

ـ نصفشو می دونم اما نصفشو هم نمی دونم .

فرشته دستاشو بهم مالید : 

ـ خب سریع نصفش و بگو ببینم چیه .

سحر پشت چشم نازک کرد و با کلی عشوه گفت : 

ـ دارم مامان می شم .

اصلا باورم نمی شد . من و فرشته جیغ کشیدیم و بغلش کردیم ، انگار غم های خودم یادم رفته بود . شقایق سریع از آشپزخونه پرید بیرون و گفت : 

ـ گندت بزنن سحر که انقدر دهن لقی. 

سحر واسش زبون درآورد و گفت : 

ـ من دارم مامان می شم اون وقت تو می خواستی خبرش رو بدی ؟ 

شقایق سرش رو تکون داد : 

ـ نیگا ، خرس گنده داره مامان می شه واسه من زبون در می یاره .

همه خندیدیم . کنجکاو بودم خبر دیگه چیه که شقایق می خواد بگه : 

ـ شقی نمی خوای بگی اون یکی خبرت چیه ؟ 

شقایق سینی رو گذاشت رو میز و کنار فرشته نشست . لباشو جمع کرد : 

ـ نچ ... دو تا خبر رو که با هم نمی دن. 

فرشته دستاشو کوبید بهم : 

ـ فهمیدم ، نیما بالاخره خواستگاری کرد ازت .

شقایق چپ چپ به فرشته نگاه کرد : 

ـ تو از کجا فهمیدی ؟

فرشته خودشو گرفت : 

ـ کم چیزی نیستم که ...

به شقایق نگاه کردم و با خوشحالی گفتم : 

ـ تو چی جواب دادی ؟

شقایق خیلی راحت گفت : 

ـ گفتم نه .

من و فرشته و سحر با چشمای گرد شده بهش نگاه می کردیم . 

سحر به بازوی شقایق مشت زد :

ـ تو چه غلطی کردی ؟

شقایق شونه هاشو بالا انداخت : 

ـ گفتم نه ، انقدر عجیبه ؟

اصلا نمی فهمیدمش : 

ـ چرا گفتی نه ؟ باز چیزی شده ؟

شقایق : خیلی فکر کردم ، من واقعا نمی تونم با نیما زندگی کنم .

فرشته : فکر شهنام رو کردی ؟ چی می خوای بهش بگی ؟

شقایق اخم هاش رفت تو هم : 

ـ واسه همین گفتم شما بیاین اینجا .

سحر : تو اول بگو واسه چی نمی تونی با نیما زندگی کنی ؟

شقایق چایی رو برداشت : 

ـ هر دختري رو كه مي بينه و باهاش حرف مي زنه پيش خودم فكر مي كنم حتما قبلا دوستش بوده. اين آخريا كه رسما داشتم ديوونه مي شدم .

حق داشت همچين فكري بكنه. شايد منم اگه جاي اون بودم همچين فكري مي كردم . خم شد جلو و سرش رو بين دستاش گرفت : 

ـ كاش از همون اولش به حرفت گوش كرده بودم مريم. كاش هيچ وقت وابسته اش نمي شدم.

فرشته دستاش رو دور كمر شقايق حلقه كرد : 

ـ مطمئني نظرت عوض نمي شه ؟

شقايق با صدايي گرفته گفت : 

ـ مطمئنم ، تصميمم رو گرفتم ، سامان پسر خوبيه .

شك داشتم : 

ـ سامان همون پسرداييت نيست ؟

شقايق آروم گفت : 

ـ چرا خودشه .

سحر زير لب گفت : 

ـ اما هنوز مسئله ي شهنام رفع نشده .

از حرفی که می زدم خودم هم مطمئن نبودم اما شقایق بهش نیاز داشت : 

ـ شهنام منطقیه. حرف شقایق و می فهمه .

شقایق انگار فهمید واسه چی اینطوری گفتم، فقط با سر سعی کرد تایید کنه . یهو از جاش پرید و دستاش رو محکم کوبید بهم : 

ـ بی خیال بلند شد بترکونیم. تا چند وقت دیگه منم می رم سر خونه زندگیم اون وقت حسرت این مجردی رو می خورما ، شما که نمی خواین رو دلم بمونه ؟ 

همیشه عاشق بی خیالیش بودم. دوست داشتم می تونستم مثل اون باشم اما سخت بود. یعنی چی می شد ؟ با فکر کردن دوباره به عرفان سرم تیر کشید. شاید باید با بچه ها در موردش حرف می زدم اما نه نمی خواستم ناراحتشون کنم . آب دهنم رو قورت دادم ، عادت همیشگیم بود . 

سحر خندید و بهم نگاه کرد : 

ـ باز چی می خوای بگی که این شکلی شدی ؟ 

لبخند تلخی زدم و گفتم : 

ـ چیزی نیست بی خیال .

شقایق اخم کرد : 

ـ نداشتیما مریم خانم ، سریع بگو ببینم چی شده .

نفسم و بیرون دادم : 

ـ با عرفان دعوام شد .

سحر دستشو کشید به پیشونیش : 

ـ راستشو بگو در مورد مجتبی چیزی بهش گفتی ؟

جالب بود که همه می تونستن حدس بزنن قضیه چیه : 

ـ چیزی نه ، همه چیو بهش گفتم .

شقایق داد زد : 

ـ احمقی مریم ، احمق ...

با حرص بهش نگاه کردم : 

ـ من احمق نیستم .

شقایق خم شد جلو : 

ـ هستی... اگه نبودی در مورد احساساتت به یه پسر دیگه با شوهرت حرف نمی زدی .

شونه هام رو دادم بالا و چایی رو برداشتم : 

ـ من دلیل ناراحتیش رو نمی فهمم .

همه شون داشتن خیره بهم نگاه می کردن . 

سحر خندید : 

ـ مریم تو واقعا خری یا خودتو زدی به خری ؟

شقایق عصبی از جاش بلند شد : 

ـ ولش کن ، الان واست صد تا دلیل می یاره که دیوونه نیست .

این بار حرفشون رو قبول داشتم. من نباید همه چیزو به عرفان می گفتم ، حداقل الان نباید می گفتم . 

فرشته زل زد تو چشمام ، یه چیزی تو چشماش بود : 

ـ حالا عکس العملش چی بود ؟

تکیه مو دادم به مبل : 

ـ چند روزیه اصلا باهام حرف نمی زنه .

اینبار به جای آب دهنم ،بغضم رو قورت دادم. وقتی یاد دیشب می افتادم گریه ام می گرفت . هیچ اعتنایی بهم نکرد نامرد . تقصیر اون نبود ، تقصیر من بود. نه تقصیر منم نبود ، تقصیر یه نامرد دیگه بود که دیر تصمیم گرفت . خیلی دیر ... 

خیلی سعی کردم اشک هام نریزه اما قطره قطره داشت می ریخت. سحر دستش رو گذاشت روی شونه امو و گفت : 

ـ باید بهش زمان بدی .

فرشته هم حرفش و تایید کرد : 

ـ اون فقط یه خورده زمان می خواد تا اتفاق هایی که افتاده و چیزایی که شنیده رو هضم کنه ، فقط همین .

با دستم اشک هام رو پاک کردم و به شقایق که عرض هال رو طی می کرد نگاه کردم : 

ـ چقدر ؟ چقدر باید بهش زمان بدم ؟ یعنی به نظرتون درست می شه ؟

شقایق زیر لب یه چیزایی گفت که نفهمیدم. فرشته نگاهشو از شقایق گرفت و گفت : 

ـ عرفان پسر خوبیه ، خیلی هم دوستت داره. مطمئن باشه بالاخره همه چی می شه مثل اولش .

امیدوار بودم همین طوری بشه که فرشته می گه. از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی. یاد روز خواستگاری مهتاب افتادم. اون روز هر چی مامان گفت اتاقت رو تمیز کن قبول نکردم و هر دفعه یه جوری دست به سرش کردم. وقتی شهنام اشتباهی در اتاق منو باز کرد می خواستم از خجالت آب بشم. اون بنده خدا هم فکر کنم هنگ کرده بود از دیدن اتاق من . سرم رو تکون دادم ، شاید فکر می کردم اینطوری افکارم از سرم میاد بیرون . صورتم رو شستم و اومدم بیرون. با اومدن من پچ پچ هاشون تموم شد. مطمئن بودم دارن در مورد من حرف می زنن اما الان دیگه برام مهم نبود چی می گن . 

فکر کنم تمام سعی خودشون رو کردن که اون روز به من خوش بگذره اما نگذشت . نمی تونستم بی خیال بشینم و باهاشون بگم و بخندم ، فرق من و شقایق همین بود . 

از ماشین پیاده شدم و از فرشته تشکر کردم. اونم واسم یه بوق زد و رفت . 

لباس هام رو درآوردم و یه دوش گرفتم . هنوز برنگشته بود. هرچند خیلی هم فرق نداشت . دیگه نمی تونستم بی تفاوتی هاش رو تحمل کنم ، عذاب بود. حداقل کاش نبود. صدای زنگ تلفن می اومد. حوصله ی جواب دادن نداشتم .

مهتاب : سلام مریم نیستی ؟ می خواستم یه احوالی بپرسم ازت ... کسری هم دلش واسه خاله اش تنگ شده ، راستی مامان زنگ زد. هنوز مدینه بودن ، هشت روز دیگه فکر کنم می یان به عرفان سلام برسون ، خداحافظ .

خودشه ، باید می رفتم چند روزی خونه ی خودمون. یا همه چی تموم می شد یا دوباره از نو شروع . یه نگاه به ساعت انداختم هنوز شش بود. تا ساعت هشت و نیم وقت داشتم ، هرچند این روزا دیرتر هم می اومد . هرچی می خواستم اونجا بود. فقط چند دست لباس برداشتم . اولش نمی خواستم چیزی بنویسم براش اما بعدش پشیمون شدم. مطمئنا اونطوری همه رو خبردار می کرد . یه یادداشت واسش نوشتم و چسبوندم به در یخچال : 

ـ این روزا حس می کنم خونه تحمل من و تو رو باهم نداره ، می رم خونه ی مامان اینا .

یه بار دیگه به ساعت نگاه کردم ، هفت و چهل دقیقه بود. در رو قفل کردم و اومدم بیرون. خیلی امیدوار بودم که بازم برگردم تو این خونه ، خیلی ...

هفت روز بود که تو خونه ی خودمون بودم و هیچ خبری از عرفان نبود. نمی دونستم با اومدن مامان اینا از مکه چی کار باید بکنم. سخت بود بهشون بگم که زندگیم از هم پاشیده ، هنوز هیچ کس نمی دونست. مهتاب هم حدسایی زده بود اما من یه جوری پیچونده بودمش. خوبیش این بود که نمی دونست من چند روزه این جام. هرچند اونم فکر نمی کرد مشکل انقدر حاد باشه. با مهتاب داشتیم خونه رو تمیز می کردیم. مهتاب کسری رو پیش شهاب گذاشته بود تا اذیت نکنه. تازه وارد چهار سالگی شده بود و فوق العاده شیطون بود. بیشتر شبیه مهتاب بود تا شهاب . 

خودم رو روی مبل انداختم : 

ـ مهتاب به خدا بسه دیگه ، خسته شدم .

از توی آشپزخونه صدا زد :

ـ تو که کاری نکردی تنبل خانوم ، همه شو من بدبخت کردم. اون روزا هم همین طور بود ، همه اش از زیر کار در می رفتی .

صدای زنگ در که اومد از جام بلند شدم :

ـ بیا این درو باز کن شوهر جونت اومد. 

داد زد : 

ـ خوب باز کن در رو دیگه ، می بینی که دستم بنده .

دکمه ی آیفون رو زدم و رفتم تو اتاق تا چادر سرم کنم . 

توی اتاق بودم که صدای کسری رو شنیدم : 

ـ مامان ، خاله کجاس ؟

چادرم رو انداختم رو سرم و از اتاق زدم بیرون : 

ـ سلام خاله جون .

دست های کوچولوش رو زد به کمرش و گفت : 

ـ خاله بدو بیا شام بخوریم تا مامانم همه شو نخورده .

مهتاب با دهن پر گفت : 

ـ ورپریده من همه شو می خورم ؟

شهاب از توی آشپزخونه اومد بیرون و رو به من گفت : 

ـ بعدم به بچه می گه با دهن پر حرف نزن .

خندیدم و بهش سلام کردم . سر میز شام نشسته بودیم که یه دفعه شهاب گفت : 

ـ راستی عرفان نمی یاد ؟

نمی دونم چرا غذا پرید تو گلوم. مهتاب سریع یه لیوان آب ریخت و داد بهم . یه نفس عمیق کشیدم و گفتم : 

ـ فکر نکنم امشب بیاد اما خوب فردا رو می یاد دیگه .

بعد از اینکه میز رو با مهتاب جمع کردیم ، رفتم سمت اتاق خودم .

چادرم رو آویزون کردم و روی تختم دراز کشیدم. مثل همیشه چون خسته بودم خوابم نمی برد. صدای مهتاب و شهاب که توی پذیرایی بودن می اومد . صدای زنگ در اومد. یه لحظه حس کردم یه چیزی ته قلبم ریخت. مهتاب در اتاق رو باز کرد اما فکر کرد من خوابم . 

خودش بود ، صدای خودش بود . واضح می شنیدم که چی می گفتن . 

شهاب : گل و شیرینی واسه چی آوردی ؟

خدا خدا می کردم که چیزی نگه که لو برم . 

عرفان : خوب واسه مادرزن و پدرزن عزیزمه دیگه .

صدای شهاب بود : 

ـ باجناق خودشیرین یه روز زودتر آوردی. خرج انداختی رو دست خودت .

لبخند زدم ، یعنی این گل و شیرینی برای من بود ؟ 

ـ مریم کجاست حالا ؟

صدای مهتاب بود : 

ـ می خواستی کجا باشه؟ توی اتاق خودش خوابیده دیگه .

ـ ببین چقدر خسته اش کردی که انقدر زود رفته خوابیده .

مهتاب بود که با حالت اعتراض می گفت : 

ـ خودتم می دونی چه زن تنبلی گیرت اومده .

خندیدم. رابطه ی مهتاب و عرفان خیلی صمیمی بود ، از بچگی با هم صمیمی بودن . 

حس کردم صدای پا می یاد. یک وری خوابیدم و چشمام رو محکم روی هم فشار دادم. صدای در اتاق رو شنیدم . خودش بود ، مطمئن بودم خودشه. کنار تختم نشست ، سرش رو لای موهام که بازشون گذاشته بودم فرو برد. حس خوبی بهم می داد. نمی خواستم برگردم و این حس و تمومش کنم. آروم سرشو کشید بیرون . 

ـ بیداری مریم نه ؟

چیزی نگفتم ، حس حرف زدن نداشتم. هرچند بعد از این همه وقت بدجوری بی تابش بودم . منو گردوند سمت خودش ، همچنان چشمام رو بسته بودم. اما قلبم داشت تندتر می زد .

ـ اومدم برگردیم خونه .

نمی دونم چرا ، اما دلم نمی خواست چشم هام رو باز کنم . خودش دستشو کشید رو چشمام و گفت : 

ـ خوب اینا رو باز کن دیگه ، الان مثلا یعنی چی که چشماتو بستی ؟

از لحنش یه لبخند اومد گوشه ی لبم. عین پسربچه ها حرف می زد . از لبخند من اون بلند خندید : 

ـ واقعا چرا باز نمی کنی چشماتو ؟ 

خندیدم و از جام بلند شدم. روی تخت نشستم . کنارم نشست و زل زد تو چشمام : 

ـ ببخش خیلی زودتر از اینا باید می اومدم .

چیزی نگفتم که ادامه داد : 

ـ جات فوق العاده تو خونه خالی بود .

از جیب پیرهنش یه جعبه بیرون آورد ، یه گردنبند بود. اسم خودم و خودش دو طرفش بود . 

با یه لبخند نگاش کردم : 

ـ ممنون .

خودش به گردنم بستش. خواستم بلند بشم که خودم رو توی آینه ببینم که بازوهامو گرفت و نذاشت : 

ـ خودم آینه ات می شم ، عالی شدی. مثل همیشه . راستی این کادوی تولدته ها ...

بازم خندیدم و زل زدم تو چشماش. خوشبختی رو با تمام وجودم حس کردم .

پایان

شهریور 1391

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com