نام کتاب : خیانت به چه قیمتی؟

نویسنده : Zahra.M کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد : YASAM!N کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : انجمن نودهشتیا

مثل همیشه ساعت 2 شب بود که صدای باز و بسته شدن در خانه آمد ... 

فائزه- این چه موقعِ خونه اومدنه؟! به خدا خسته شدم! تاکی این وضع ادامه داره؟! لاقل تکلیفمو مشخص کن بدونم! 

بی توجه به حرفهای همیشگی او ، به سمت اتاق خواب رفت. لباس کارش را با یک بلوز و شلوار راحتی عوض کرد و روی تخت دو نفره شان دراز کشید. طولی نکشید که خوابش برد ... 

فائزه هم ناچار به سمت تخت رفت و دراز کشید. دلش می خواست از این زندگی نکبتی خلاص شود. با خود می گفت ای کاش می شد بخوابد و دیگر بیدار نشود. خب بالاخره او هم آدم بود! دوست داشت شوهرش حداقل چند ساعت از روز را در کنارش باشد. نه این که از سر صبح تا نیمه شب بیرون از خانه کار کند ... 

صبح که از خواب بیدار شد محمد هنوز خواب بود. بلند شد و به ساعت نگاه کرد. 6:30 بود. بلند شد و به آشپزخانه رفت ، صبحانه را با سلیقه آماده کرد و چید ... 

به سمت اتاق خواب رفت و را صدایش زد: 

- محمد؟! 

- محمد؟!

- بیداری؟! پاشو باید بری سر کار ... 

این را که شنید سریع در جایش نیم خیز شد. انگار که تمام زندگیش فقط کار است! 

از تخت خواب بیرون اومد و به دستشویی رفت. بعد از چند دقیقه که بیرون آمد و در حالی که دستهایش را با شلوارش خشک می کرد به سمت آشپزخانه رفت. 

سر پا لقمه ای گرفت و خورد. بعد هم چایش را هورت کشید. 

فائزه چقد از این کارش بدش می آمد ، خدا می داند!  

به اتاق رفت تا لباس های کارش را بپوشد و طبق معمول به سر کار برود. سوییچش را برداشت و قبل از رفتن به سمت همسرش رفت و گونه اش را بوسید. 

محمد- خدافظ. مواظب خودت باش. 

فائزه کمی دلش گرم شد. ولی انگار اینها کفایت نمی کرد.

***

چشمانش را آرام از هم گشود ... تا نزدیکی های ظهر خوابیده بود. 

شب قبل از بس با محمد بحث کرده بود حوصله ی هیچ چیز و هیچ کس را نداشت. 

در جای خود نشست و به جای خالی شوهرش نگاه کرد. به دعوای دیشب فکر کرد ... چکار می توانست بکند؟ می خواست مهریه اش را اجرا بگذارد. 

محمد هم می گفت پول مفت ندارد که به عنوان مهریه به او بدهد و او را طلاق دهد. 

سرش را چند بار تکان داد و از جا برخاست و به دستشویی رفت. برای صبحانه هم تنها یک لیوان چای خورد. 

تلفن خانه به صدا در آمده بود ولی فائزه هنوز غرق در افکار بود. به خود آمد و گوشی را برداشت: 

- سلام

فائزه- سلام شما؟ 

- یه بنده خدا ... 

فائزه- اسمتون رو بفرمایید.

- چیکار به اسمم داری؟ مهم کاریه که دارم. می خوام باهات صحبت کنم. 

فائزه- آخه... 

- ببین خانم ... این پیشنهادی که داریم صد در صد به نفعته ... قبولش کنی تا آخر عمرت عشق و حال می کنی ... 

با خود فکر کرد من و عشق و حال؟ دو نقطه مقابل هم! عمرا اگر روزی بر وفق مرادم باشد ... 

فائزه- خب؟ 

- خب به جمالت ... یه آدرس می دم بیا اونجا باهم حرف بزنیم ... 

فائزه- چرا باید بیام؟ 

مرد پشت خط بی توجه آدرس را گفت و قرار را ساعت 3 بعد از ظهر تعیین کرد. 

تماس قطع شده بود. ولی گوشی هنوز در دستان فائزه بود. 

کنجکاوی مانند خوره ای به جانش افتاده بود. 

ساعت 12 بود ، هنوز سه ساعت وقت داشت. به آشپزخانه رفت و مشغول آماده کردن نهارش شد. 

بعد از صرف غذا. به حمام رفت تا دوشی بگیرد ... 

بعد از استحمام ، موهای لخت خرماییش را که تا سر شانه بود خشک کرد و با کلیپس بالای سرش بست. مانتوی زرشکی و شلوار جین مشکیش را از درون کمد لباس هایش برداشت و به تن کرد. شال مشکی ساده ای را هم بر سر گذاشت. 

موهایش را به صورت مورب روی صورتش ریخت و آرایش ملیح و مختصری کرد ، ادکلن ملایمی زد و از خانه بیرون رفت. 

برای اولین تاکسی دست تکان داد و سوار شد. 

بعد از یک ربع که به مقصد رسیدن ، گفت: 

فائزه- پیاده می شم ... ممنون. 

کرایه ماشین را حساب کرد و پیاده شد. 

محلی بیرون از شهر بود. ماشین بنزِ مشکی رنگی نظرش را جلب کرد. 

ماشین جلوی پای زن جوان توقف کرد. مردی شیک پوش در عقب را باز کرد و پیاده شد. 

مقابل زن قرار گرفت. و گفت: 

- فائزه خانوم؟ 

فائزه- شما اسم منو از کجا می دونین؟ 

- مهم نیست ... خوب گوش کنید ببینید چی می گم ، ما می دونیم که شما با شوهرتون که یک پلیس موفقه مشکل دارید...

فائزه- این چیزها رو از کجا می دونید؟! زندگی شخصی بنده با شوهرم به شما هیچ ربطی ... 

قبل از این که جمله اش را تمام کند مرد گفت: 

- قرار شد حرف نزنید و خوب گوش کنید. خب ، گفتم که ما می دونیم که شما با شوهرتون که یک پلیس خیلی موفقه مشکل دارید! ما می خوایم یه پیشنهاد بهتون بدیم تا هم خودتون راحت باشید هم ما کارامون راحت تر صورت بگیره. که این صد درصد به نفع شماست! 

فائزه- برید سر اصل مطلب ... 

- چطور بگم ... 

نفس عمیقی کشید و گفت:

- شما شوهرتون رو می کشید و. .

فائزه- یعنی چی آقا؟ شما به چه حقی چنین چیزی می گید؟ درباره من چی فکرکردید؟ هان؟ 

- آروم باشید خانوم! اینجوری هم خودتون راحت می شید هم ما. فقط کافیه کمی همکاری کنید! بعد از این که این موارد نتیجه گرفت ، ما شما رو از این شهر خارج می کنیم و محلی رو در خارج ازکشور برای زندگی براتون در نظر می گیریم. با تمام امکانات! حالا انتخاب با خودتونه! 

فائزه- برو آقا! خدا روزیتون رو جای دیگه حواله کنه! من اینکاره نیستم! بعدشم بچمون چند روز دیگه به دنیا می آد ، من نمی تونم این بچه رو بدون پدر بزرگ کنم! 

- مسئلله بچه رو بگذارید بر عهده ما ... 

فائزه با فریاد گفت:

- خفه شو! فکر کردین من بچمو می دم دستتون که بکشیدش؟! 

- نه منظورم چیز دیگه ای بود ... اصلا می تونین ... 

فائزه- حرفشم نزنید! 

به سرعت روی برگرداند و از آنجا دور شد. 

مرد بلند گفت: 

- در هر صورت ما سر پیشنهادمون هستیم! فکراتونو بکنید. نذارید با انتخاب غلط پشیمون شید! این فرصتو از دست ندید! 

فائزه بی توجه سوار تاکسی شد و مسیر خانه را درپیش گرفت. 

فائزه به این فکر می کرد که آنها چه کسانی می توانستند باشند. چقدر خبیث بودند که از یک زن جوان همچنین درخواستی می کردند. 

دستی بر شکم بر آمده اش کشید ... 

اگر این بچه هم نبود باز اینگونه رفتار می کرد؟ این سوالی بود که ذهنش را مشوش کرده بود. 

پوفی کشید و عرقی که ناشی از استرس بود را با دستمالی که از کیفش در آورده بود پاک کرد. سعی کرد که آن موضوع را از ذهنش پاک کند و به خود بقبولاند که می تواند برای همیشه در کنار همسرش زندگی کند. 

ناخوداگاه به یاد اولین روزی که محمد را دیده بود افتاد ... 

یک پسر سر به زیر و گوشه گیر که همیشه در دانشگاه روی نیمکت محوطه ، تنها می نشست. پسری که در عمق نگاهش مظلومیت خاصی نهفته بود ... قیافه اش بد نبود ولی تیپش همیشه عالی می نمود و لباسهای مارک دارش نشانگر این بود که وضعیت مالی خوبی دارد ... 

چشم ها و ابروانی مشکی ، موهای منظم و خوش حالت ، بینی استخوانی که در آخر گوشتی می شد و لبانی متناسب داشت. 

از آنجا که دختر زیبایی بود و اکثر پسرهای دانشگاه توجهشان به او بود برایش سنگین تمام می شد که این پسر حتی نیم نگاهی به او نمی اندازد. همان روزها بود که با خود عهد کرد که این پسر را شیفته خود کند ... 

در آخر موفق شد و پسر را به دام عشق خود انداخت. تا اینکه یک روز محمد لب به اعتراف عشق خود گشود و از فائزه خواستگاری کرد ... 

هنوز یادش بود ... 

محمد- ببخشید خانوم معلومی! می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟ 

فائزه لبخندی دلبرانه زد و گفت: 

- البته ... 

با هم به سمت نیمکتی رفتند و بر روی آن نشستند. 

فائزه- امرتونو بفرمایید! 

محمد- نمی دونم چجوری بگم ... راستش مقدمه چینی بلد نیستم ... 

نفس عمیقی کشید و ادامه داد: 

- خب من ... من ازتون خوشم میاد ... 

فائزه موهایش را با حالتی خاص به کناری زد و از گوشه چشم به محمد که منتظر به او چشم دوخته بود نگاهی کرد ... 

محمد- با من ازدواج می کنید فائزه خانوم؟ 

پول و اموال محمد بدجور چشم فائزه را گرفته بود! 

لبخندی به نشانه موافقت زد و سرش را پایین انداخت ... 

آن روز ها نیز گذشتند ... اوایل همه چیز عالی بود ، اما چند ماه بعد از ازدواجشان اختلاف ها کم کم نمایان شدند ... 

با صدای راننده به خود آمد ... 

راننده- خانوم با شما هستم! رسیدیم ... 

تشکری کرد و بعد از حساب کردن پیاده شد و به خانه بازگشت. 

لعنت به این زندگی نکبتی ... 

زیر لب این جمله را تکرار می کرد تا به اتاقشان رسید. لباسهایش را در آورد و هر کدام را به گوشه ای پرت کرد. 

خودش را روی تخت انداخت و زار زار گریست و از همه چیز گله کرد ، آنقدر که خسته شد و خوابش برد. 

با احساس نوازش دستی بر روی گونه اش چشمانش را گشود. محمد بود که بالای سر او نشسته بود و به او زل زده بود ... 

بی حوصله دست او را پس زد و از جای بلند شد. 

آبی به دست و صورتش زد و بعد از خشک کردن صورتش به سمت آشپزخانه رفت ... 

در همان حال نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت. 1 شب بود. چقدر خوابیده بود! 

محال بود امشب خوابش ببرد. 

یک لیوان قهوه برای خود درست کرد و همان جا در آشپزخانه روی صندلی نشست و مشغول شد. 

ماجرا های بعد از ظهر را به یاد آورد. 

شیطانه می گفت آن مرد بد حرفی هم نمی زد ها. خب او را می کشتم و خلاص. بچه را هم یه کاریش می کنم دیگر ... 

دلش می خواست خودش را از این زندگی نکبتی خلاص کند. 

پوفی کشید و با خود گفت منتظر می مانم تا بچه بدنیا بیاید ، شاید اوضاع تغییر کند. 

فکر این که در خارج از کشور خانه ای با تمام امکانات برای او فراهم می کردند و نیاز های مادی اش را برطرف می کردند او را وسوسه می کرد. ولی از طرفی شرط آسانی هم نداشت! 

سرش را چندین بار تکان داد و سعی کرد به این چیزها فکر نکند. 

از جای بلند شد و به سوی کتاب خانه ی بزرگِ اتاق مجاور اتاق خوابشان رفت. رمانی برداشت و بر روی صندلی نشست و شروع به خواندن کرد ... 

همیشه وقتی می خواست رمانی بخواند ، بدون وقفه می خواند و بین خواندن فاصله نمی انداخت. 

نزدیک های 9 صبح بود که رمان را تمام کرد ... 

به شخصیت های رمان فکر کرد ... 

با خود می گفت که ای کاش می شد من هم مثل شخصیت اصلی داستان ، یک دختر خوشبخت و شاد بودم. کاش بی دغدغه بودم ... کاش ... 

خمیازه ای کشید ، چشمانش گرم شده بودند و بر روی هم می افتادند. 

تقلا کرد با خواب مبارزه کند ، ولی بی فایده بود ... 

از جای خود بلند شد و به سوی اتاق خواب رفت ... 

محمد رفته بود ... 

بر روی تخت دراز کشید و نفس عمیقی کشید. می خواست عطر محمد را به ریه بکشد ... 

آیا او واقعا محمد را دوست داشت؟ 

پاسخش به این سوال که در ذهنش آمد منفی بود. 

شاید فقط به مرور به زندگی با او عادت کرده بود. 

خودش را به خاطر اینکه اموال محمد چشمش را گرفته بود و فقط و فقط بخاطر پول با وی ازدواج کرد سرزنش می کرد. 

آهی کشید و چشمانش را بست. 

کم کم خواب چشمانش را ربود و او را از غمهای پوچالی این دنیا رها کرد ... 

دمدمه های ظهر بود که با صدای زنگ در از خواب پرید ... 

آشفته حال چادری از چوب لباسی برداشت و بر سر کرد و در را گشود ... 

بسته ای کنار در توجه اش را جلب نمود. آن را برداشت ... 

کنجکاو شد که بداند درونش چیست. پس در را بست و به اتاق رفت. چادری را که بر روی شانه هایش افتاده بود را از سر برداشت و آویزان کرد. سپس بر روی تخت نشست و چسب های بسته را باز کرد ... 

پاکت نامه ای درون بسته بود ... 

به سرعت جعبه را کناری گذاشت و پاکت نامه را باز کرد و محتویات آن را بیرون آورد و پاکت را به گوشه ای پرت کرد ... 

با دیدن عکسهای درون پاکت دنیا پیش چشمش تیره و تار شد ... 

سرش به شدت تیر کشید و حالت تهوع به او دست داد ... 

جلوی دهانش را گرفت و خود را به دستشویی رساند. آنقدر عق زد که حس کرد الان است که تمام محتویات معده اش را هم بالا بیاورد. 

سرش را میان دستهایش گرفت و همانجا سر خورد و نشست. 

زار زار می گریست و عالم و آدم را نفرین می کرد و ناسزا می گفت. 

نفرت تمام وجودش را فرا گرفته بود. 

با به یاد آوردن عکس هایی که شوهرش با زنی دیگر نشان می داد باز حالش بهم خورد و خون در رگ هایش یخ بست ... 

به خود تشر زد: 

- فائزه تو که اونو دوست نداشتی ... چرا پس اینجوری می کنی؟ 

آره ... او دوستش نداشت ولی خب شوهرش بود ... یک حسی در ته دلش می گفت که محمد نمی تواند همچنین کاری کند ... 

ولی شواهد این حس را تکذیب می کردند ... 

سرش را تکان داد و بلند شد و به حمام رفت تا دوشی بگیرد ... 

از هواس پرتی حوله اش را جا گذاشته بود. 

با همان تن خیس از حمام بیرون آمد و به سوی اتاق خواب رفت. 

با فکری درگیر از کشوی لباسهایش بلوز مشکی رنگی که روی سینه اش با منجوق تزئین شده بود را به همراه دامن مشکی بلندی در آورد و به تن کرد … 

موهایش را با حوله بالای سرش جمع کرد و با سشوار مشغول خشک کردن موهایش شد. سپس شروع به شانه کردن موهایش کرد …

در همان حال زیر لب زمزمه می کرد: 

- به چه حقی به من خیانت کرد؟ 

پوفی کشید و موهایش را با کلیپس بالای سرش بست. 

صدای اعتراض شکمش در آمده بود. دستی بر روی شکم بر آمده اش کشید و از جای بلند شد. 

به آشپزخانه رفت تا فکری برای شکم گرسنه اش کند. 

در یخچال را باز کرد و درون آن را نگاه کرد …

به یاد کودکی اش افتاد که وقتی در یخچال را باز می کرد ، آنقدر به درون آن زل می زد که صدای مادرش در می آمد …

لبخندی تلخ بر لب هایش آمد …

حوصله ی غذا درست کردن نداشت. ناچار تخم مرغی برداشت و نیمرویی درست کرد و بر روی صندلی نشست و مشغول خوردن شد ... 

کل روز فکرش مشغول آن عکس ها بود. 

***

آن چند روز هم گذشت وبچه اش به دنیا آمد ... 

پسر بود ، پسری زیبا با چشمانی که برق خاصی داشت ... 

برق چشمان پسرک دل مادر را می لرزاند. با محمد مو نمی زد! 

بعد از به دنیا آمدن پسر بچه که اسمش را پویا گذاشتند ، اوضاع خانه بهتر شده بود و محمد برای یک هفته مرخصی گرفته بود تا بتواند کارهای خانه را انجام دهد و به فائزه که تازه وضع حمل کرده بود فشاری نیاید ... 

ولی به مرور باز هم شرایط مثل قبل شد و باز هم دعوا های گاه و بی گاه صورت گرفت ... 

آنقدر که شبی فائزه هنگامی که محمد در خواب به سر می برد بسته تیغ را از درون کابینت آشپزخانه برداشت و یکی از آنها را در دستش گرفت ... 

انگار دچار جنون شده بود! 

دستش ناخودآگاه می لرزید و از فکر این که محمد در این دنیا نفس نکشد دچار هراس می شد... 

آرام و بی سر و صدا به اتاق خواب رفت و در را بی صدا پشت سرش بست ... 

پاورچین پاورچین به سمت تخت رفت و بالای سر محمد ایستاد ... 

از آنجا که خواب محمد خیلی سنگین بود بعید می دانست که بیدار شود ... 

درست مثل دیوانه ها دست محمد را که از تخت بیرون آمده بود را در دست گرفت و جای رگش را بوسید و سپس آرام گفت: 

- منو ببخش محمد ... هیچوقت دوستت نداشتم ... متاسفم. 

باز به یاد آن عکس هایی که آن روز برایش فرستاده بودن افتاد و این باعث شد که در کشتن وی ممصمم شود ... 

تیغ را آرام بر روی رگ محمد گذاشت و چشمانش را بست ... 

اول فشار خفیفی داد و سپس تیغ را محکم بر روی رگ وی کشید به طوری که خون محمد به سرعت بیرون زد و بر فرش ریخت ... 

محمد که در حال جان دادن بود بر روی تخت تکان های شدیدی می خورد و چشمان نیمه بازش باز و بسته می شد و سفیدی چشمانش پدیدار می گشت ... 

تا این که از حرکت ایستاد و چشمانش برای همیشه بر روی هم رفت ... 

فائزه که انگار از خواب در آمده باشد ناگاه استرسی شدید بدنش را فرا گرفت و رنگش همانند گچ دیوار شد ... 

زیر پاهایش جوی خونی به وجود آمده بود ... 

تکه ای از خون محمد بر روی گوشه ای از پتو روی تخت توجه فائزه را جلب کرد. به نظرش شکل قرار گرفتن خون همانند کلمه ی خیانت بود. با این فکر رعشه بر اندام ظریفش افتاد و سرش به شدت گیج رفت ... 

از آن طرف هم در اتاقی دیگر بچه داشت گریه می کرد و صدای گریه اش داشت فائزه را کر می کرد ... 

تا به خود آمد دید که کف اتاق را خون فرا گرفته است. 

از جای بلند شد و سعی کرد بر خود مسلط شود. 

پتو را کنار زد و جسد محمد را در آغوش کشید و خواست که او را بلند کند ولی به علت جثه بزرگ محمد توان آن را نداشت به همین دلیل او را تا دم در کشید و رد خون او بر جای ماند ... 

فائزه در را باز کرد و او را به سمت باغچه کشید ... 

شب بود و هوا تاریک که این ترسش را بیشتر می کرد ... 

بیلی را برداشت و شروع به کندن خاک باغچه کرد ... 

وقتی به اندازه کافی کند ... دستانش دیگر از فرط سرما و درد قرمز شده بود و ذره ای از خون خشک شده محمد بر روی دستانش ریخته بود که دیدن آن تلنگری بود تا اشک هایش روان شود ... 

با خود گفت: 

خدای من ... چه غلطی کردم ... حالا چکار کنم؟ 

اشکهایش را با پشت دستهایش پاک کرد و جسد را به درون خاک کشید و به همراه آن حلقه اش را در آورد و بر روی آن گذاشت و بر روی محمد ، عاشق واقعیش خاک ریخت ... 

الحق که این زن لیاقت عشق وی را نداشت ... 

وقتی که کارش تمام شد به درون خانه رفت و هر جایی را که اثر خون محمد بود را پاک کرد و هنگامی که همه جا را تمیز کرده بود دیگر صبح شده بود ... 

به حمام رفت و دوشی گرفت و سپس حوله حمامش را پوشید و بیرون آمد ... 

به اتاق بچه رفت و او را که در خواب به سر می برد را در آغوش گرفت ... 

به قیافه آرام او چشم دوخت و دلش باز لرزید ... 

از این که حق داشتن پدر را از او گرفته بود بر خود لعنت می فرستاد ... 

آرام او را در جایش گذاشت و به اتاق خودشان رفت ... اتاقی که با پا گذاشتن به آن اشکهایش را روان می کرد ... 

با چشمانی گریان به سمت کمد رفت و مانتوی مشکی و شلوار جین مشکی اش را برداشت و پوشید ... 

مقنعه ای مشکی بر سر کرد و از درون کیف لوازم آرایشش مداد چشمش را برداشت و بر چشمانش کشید...

ناخودآگاه رنگ مشکی را انتخاب کرده بود ... شاید برای این که هنوز اندکی احترام برای محمدی که دیگر زنده نبود قائل بود ... 

کیف چرم مشکی اش را برداشت و از درون آن شماره تلفن آن مرد غریبه را پیدا کرد ... 

به سمت تلفن رفت و آن شماره را گرفت و منتظر ماند ... 

یک بوق ... 

دو بوق ... 

سه بوق...

چهار بوق ... 

- الو ... سلام 

فائزه نفسی را که درون سینه اش حبس کرده بود را به آرامی بیرون داد و گفت:

- سلام. 

- خوبید شما؟ چه عجب خانوم دیگه داشتیم نا امید می شدیما! خب امرتون رو بفرمایین!

- من ... م ... ن ... 

ادامه نداد و زد زیر گریه ... 

مرد پشت خط گفت:

- چی شده خانوم؟ اتفاقی که نیفتاده؟!

- اتفاق بدتر از این که من با دستای خودم شوهرمو کشتم؟!

مرد- وای خدای من! جدی می گید؟ معرکه اید به خدا! 

- خفه شو کثافت! نمی خواستم ... به خدا نمی خواستم ... نمی دونم چی شد که اینطور شد ... وای خدای من! 

مرد- خب حالا آروم باشید ... ما هنوز سر حرفمون هستیم. شما باید به سرعت از شهر خارج شید ... اگر بفهمن کار شما بوده و شما از عمد شوهرتون رو کشتید حکمتون اعدامه! 

فائزه با شنیدن کلمه اعدام لرزش خفیفی را در خود احساس کرد! 

- خ ... خخ ... ببب ... می گید من الان چیکار کنم؟ بچمو می تونم بیارمش دیگه؟ آره؟ 

مرد- متاسفانه بچه مانع انجام کارامون میشه و تو دست پامونه ... پس بهتره که نیاریدش وگرنه واسه خودتون بد میشه! 

- خیلی گستاخید یعنی می گید بچمم بکشم؟ نه آقا ... هر گز خودمو می کشم ولی بچمو هرگز! 

مرد- خیر من همچنین حرفی نزدم ... شما می تونید ... می تونید ... بچتون رو بدید به یک نفر تا بزرگش کنه! شاید بتونید اسمشو واسه قانع کردن خودتون بذارید دایه ... 

- باید فکر کنم!

مرد- هر کاری که می کنید سریع تر لطفاً تا آخر امشب باید از اینجا خارجتون کنیم!

- سعی خودمو می کنم ... 

مرد- خیلی ممنونم و خداحافظتون. 

- خداحافظ.

تماس قطع شد ولی گوشی هنوز در دستان فائزه بود ... اشکهایش روان بودند و نمی توانست جلویشان را بگیرد ... 

آرام گوشی را بر جای گذاشت و به اتاق پسرش پویا رفت ... 

وی را در آغوش گرفت و تنگ فشرد ... بوی محمد را می داد ... 

هر چیز این خانه و حتی این بچه در خاطرش در گوشش بانگ می زدند که تو یک قاتلی! قاتل شوهرت! 

می خواست هر چه زود تر از آن خانه برود و خلاص شود! 

خوب می دانست از هر چیز می تواند فرار کند ولی از سرنوشت نه! 

تصمیم خود را گرفته بود. 

عزمش را جزم کرد و هر چه را که مورد نیاز بچه می دید در ساکی ریخت و زیپ آن را به سختی بست ... 

ساک و دسته کلیدش را برداشت و از خانه بیرون زد ... 

قبل از دور شدن نگاهی گذرا به خانه کرد و آهی خفیف کشید ... 

به سر خیابان رفت و به اولین اتومبیل اشاره کرد که نگه دارد ... 

سوار شد ... نمی دانست بچه را کجا قرار است بگذارد ... 

ناگهان فکری به ذهنش رسید ... 

با صدای راننده به خودش آمد ... 

راننده- کجا میرید خانوم؟ 

- (...)، ممنون. 

تمام راه سرش را بر شیشه اتومبیل تکیه داد و به گذشته اش فکر کرد ... 

با از حرکت ایستادن ماشین کرایه را حساب کرد و بچه را بغل کرد و پیاده شد ... 

راه مستقیم را پیش گرفت ... 

خیلی وقت بود که به آنجا نرفته بود ... 

کمی تغییر کرده بود ... 

ولی آن خانه کوچک هنوز سر جایش بود ... 

جلو رفت و در زد ... 

منتظر ماند تا کسی در را باز کند ... 

دختر جوانی در را گشود و چادرش را که معلوم بود هول هولکی بر سر کرده را کمی جلو تر کشید ... 

دختر جوان با لهجه روستایی خود گفت: 

- سلام! شما؟ 

فائزه- ستاره جون هستن؟ 

دختر جوان- ستاره خانم رو می گید؟ ایشون که هفت ساله به رحمت خدا رفتن ، امری داشتین؟ 

فائزه- شما دخترشونید؟ 

دختر جوان- بله خانم، چیزی شده؟ 

فائزه- خب راستش چطور بگم. این بچه رو از سر راه پیداش کردم ... از اونجایی که می دونم ستاره جون خیلی دستش تو خیره ، گفتم که بیام اینجا وشاید بتونه این طفل معصوم رو بزرگش کنه ... 

دختر جوان کمی فکر کرد و گفت:

- شما ستاره خانم رو از کجا میشناسید؟ 

فائزه- داستانش خیلی مفصله و طولانی ... 

دختر- جوان پس بفرمایید داخل ... مشتاقم بشنوم ... 

فائزه- آخه ... 

دختر جوان- خواهش می کنم! 

فائزه ناچار به امید این که شاید کور سوی امیدی وجود داشته باشد دعوت را پذیرفت و داخل خانه شد. 

فضای خانه برایش خفه بود، دوست داشت هر چه زود تر از آنجا خلاص شود ... 

یاد خاطرات کودکیش با ستاره جون افتاد ... 

بچه که بود مادر و پدرش گه گاهی او را به اینجا می آوردن تا در دست و پایشان نباشد و کارهایشان را انجام دهند ... 

کمی فکر کرد تا قیافه مادرش را به یاد اورد ... 

چیزی جز یک تصویر مبهم در ذهنش نقش نبست ... 

حتی سعی کرد پدرش را به یاد آورد امٌا باز هم تصویر کاملی را تصور نمی کرد ... 

مادرش وقتی 15 سالش بود و درست وقتی که بیشترین نیاز را بهش داشت ترکش کرده بود ... 

شاید هم اگر زنده بود هم برایش فرقی نمی کرد در هر صورت هردو هر روز از سر صبح تا شب موقع خواب سر کار بودند ... 

بی خیال گذشته شد و سعی کرد افکارش را بر روی زمان حال متمرکز کند.

در فضای حیاط خانه حوض آبی که آبش تقریبا کثیف بود خودنمایی می کرد به یاد آورد که قبلا همیشه آب حوض تمیز بود و ماهی های قرمز کوچک درون آن شنا می کردند و این سو و آن سو می رفتن ... 

جلو تر سه تا پلکان بود و در کوچک چوبی که به نشیمن خانه می رسید ... 

داخل شد و سلامی کرد ولی انگار کسی جز خانم جوان داخل خانه نبود ... 

خانم جوان رو به فائزه گفت:

- بفرمایید بنشینید من الان خدمت می رسم ... 

به سمت آشپز خانه رفت و آنجا دور شد ... 

ناگهان صدایی در گوش فائزه زنگ زد که بچه را بگذارد و تا آن خانم پیدایش نشده برود ... 

آری ... به نظرش این درست ترین راه ممکن بود ... 

بچه را برای آخرین بار بغل کرد و به خود فشرد انگار محمد را بغل کرده بود ... 

بوی او را می داد ... یک حس عجیبی داشت ... شاید عذاب وجدان ... 

یعنی وجدان هم داشت؟ 

بچه را بوسید و ساک وسایلش را کنارش گذاشت و به سرعت از آن خانه خارج شد و به سمت خیابان اصلی رفت ... 

به اولین ماشینی که دید اشاره کرد و سریع سوار شد ... 

سعی کرد ذهنش را خالی از اتفاقات پیش آمده کند و فکر کند که چه کار باید بکند ... 

موبایلش را در آورد و بر روی شماره تلفن آن مرد که هنوز اسمش را هم نمی دانست توقف کرد...

دکمه تماس را زد و منتظر شد ... 

یک بوق ... 

دو بوق ... 

سه بوق ... 

چهار بوق ... 

و اشغال ... 

دوباره گرفت و بازهم اشغال بود...

دلش شور می زد که نکند اتفاقی افتاده باشد ... 

نمی خواست به چیز های بد فکر کند پس موبایلش را درون کیفش انداخت و سرش را به شیشه ماشین تکیه داد تا به مقصدش برسد. 

با صدای راننده که گفت:

- خانم رسیدیم. 

به خودش آمدو کرایه را حساب کرد و پیاده شد و با شانه هایی افتاده به سمت خانه رفتو در را باز کرد. 

هنگامی که داشت از حیاط عبور می کرد نگاهش به سمت باغچه ، محل دفن محمد ، کشیده شد ... 

پاهایش او را به آن سو راندند ... 

زانوانش کنار قبر شوهرش که دیگر تعلق جسمی به او نداشت خم شدند ... 

بدون اینکه بخواهد اشکهایش روان شدند و خاک باغچه را تر کردند ... 

قطره های اشک یکی پس از دیگری فرود می آمدند ... 

خود فائزه هم تعجب کرده بود که این همه اشک را از کجا آورده است ... 

کمی بعد متوجه لرزشی در جیب جلوی کیفش شد...

ویبره ی موبایلش بود ... به سرعت دست در کیفش برد و موبایل را در آورد و اشکهایش را پاک و صدایش را صاف کرد ... 

دوست نداشت جلوی آنها ضعیف جلوه کند ... 

هر چند که از کرده ی خود و اینکه به حرف آنها گوش داده بود پشیمان بود ... 

ولی پشیمانی چه فایده داشت؟ آیا زندگی از دست رفته را باز می گرداند ویا محمد را زنده می کرد؟

دکمه ی اتصال تماس را زد و منتظر ماند...

- سلام. ببخشید جواب ندادم مشکلی پیش اومده بود. شما باید به سرعت به این آدرسی که من می گم بیاید و حد اکثر تا یک ربع دیگه اونجا باشین ... لطفاً لوازمی رو هم که احتیاج دارید رو بیارید با خودتون و امید وارم که بچه رو یه کاریش کرده باشین چون وگرنه مجبوریم خودمون یه کاری واسش بکنیم. 

بعد خنده ای چندش آور کرد و ادامه داد:

- یاد داشت کنین ... 

فائزه آدرس را نوشت و وسایلش را جمع آوری کرد و به سرعت برای خود آژانسی گرفت و به آدرس مذکور رفت...

بعد از حساب کردن پیاده شد و اطراف را نگاه کرد ... 

جاده ای به طور کامل خاکی که هر چند دقیقه ماشینی رد می شد و خیلی خلوت بود ... 

بعد از مدتی یک ون مشکی با شیشه های دودی جلوی پایش توقف کرد ... 

فائزه با کنجکاوری ماشین را می نگریست ... 

مردی از در راننده پیاده شد و در عقب را باز کرد ... 

مرد ناشناس پیاده شد و روبه روی فائزه ایستاد و با نیشخند گفت:

- خب ، خوش ... 

قبل از اتمام حرفش فائزه سیلی محکمی به صورتش زد و گفت:

- خفه شو ... خفه شو ... فقط بگو چیکار کنم تا از این شهر لعنتی خلاص شم ... دارم دیوونه میشم. 

مرد گفت:

- خب این طبیعیه ... آدم کشی با روحیه لطیف شما زنها جور در نمیاد قاتل خانوم ... 

بعد قهقه ای زد و با دست در ماشین را نشانه گرفت و گفت:

- بفرمایید.

حرفهای آن مردک خبیث مثل پتک بر سرش کوبیده میشد ... 

" تو یه قاتلی ، قاتل " یک صدایی درون سرش این جمله را تکرار می کرد ... 

یک دفعه دنیا جلوی چشمان فائزه تار شد و بر زمین افتاد ، صدا ها تمامی نداشتند ، انگار هر کسی از هر طرفی می خواست انتقام محمد را از او بگیرد ... 

با احساس سرما و خسیسی روی صورتش چشمانش را باز کرد ، با وحشت به اطراف خود نگریست ... 

همان مرد را دید که با پارچی آب بالای سرش ایستاده و نیشخند به لب دارد ... 

با نفرت نگاهش را از او گرفت و در جای خود نیم خیز شد ... 

فائزه- چی شده؟ 

مرد- من باید از شما بپرسم که چرا یهو غش کردی ، فکر نمی کردم اینقد ضعیف باشی.

فائزه- همش تقصیر توئه ، همتون دارین منو با حرفاتون عذاب میدین.

مرد- آخه چرا اینجوری میکنی؟ من که چیزی نگفتم.

فائزه- تو با همون حرفی که زدی تمام حال منو بهم ریختی.

مرد پوزخندی زد و گفت:

- حالا اگه بگم ببخشید حلّه؟ قصد اذیت نداشتم بانو. 

فائزه نگاهش را بر صورت مرد دوخت ... 

چشمان زاغش بیشتر از همه جلب توجه می کرد ، بینی نوک عقابی و لب و دهانی متناسب و موهای مجعد مشکی که اندکی از آن بر روی پیشانی اش ریخته بود و قیافه اش را بانمک کرده بود ، روی هم رفته می شد صفت جذاب رو برایش در نظر گرفت ... 

با صدای مرد به خودش آمد:

- آنالیزت تموم شد؟ 

فائزه سرش را به زیر انداخت و سرخ شد ... 

با صدای خنده ی مرد با تعجب سرش را بالا گرفت و نگاهش کرد ... 

مرد- بهت نمیاد خجالتی باشی ، بلند شو بریم که دیر شد...

فائزه سری تکان داد و از جای برخاست. 

داخل ون مشکی که شدند به جز همان مرد ، راننده که تیپی سراسر مشکی به تن داشت به همراه عینک دودی ، کنار دست راننده هم یک نفر دیگر که همانگونه لباس پوشیده بود نشسته بود. 

به مرد که هنوز اسمش را هم نمی دانست خیره شد ... 

دهانش باز شد که چیزی بپرسد که با قرار گرفتن انگشت اشاره مرد بر روی نوک بینی اش و اشاره به اینکه حرفی نزند ، حرف درون دهانش ماسید و دهانش را دوباره بست ... 

متعجب از رفتار مرد نگاهش را از وی گرفت و سرش را بر پشت صندلی تکیه داد و اجازه داد تا افکارش کمی آرامش یابند.

با تکان های شدیدی چشمانش را گشود ... 

با احساس خیسی روی صورتش دستش را بر گونه هایش کشید ، با دیدن مایع قرمز رنگ و لزجی جیغی از سر ترس کشید و با وحشت چشم به روبرویش دوخت که آن دو مرد سیاه پوش با عینک های دودی غرق در خون بر روی صندلی کنار راننده افتاده بودند و مرد چشم زاغ که با خیالی نه چندان آسوده درحال رانندگی بود با جیغ زن به سمتش بر گشت و گفت: 

- هیش ، برات توضیح می دم ... فقط آروم باش ، باشه؟ 

فائزه با ترس سرش را تکان داد ... با دیدن آن صحنه ها باز یاد قتل محمد و جان دادنش افتاد و لرزی خفیف را در خود احساس کرد که منجر به بهم خوردن دندان هایش شد ... انگار از درون یخ زده بود...

پس از مدتی مرد ناشناس ماشین را کنار جادّه نگه داشت و آن اجساد را یکی یکی از ماشین خارج کرد و اندکی بعد با یک بطری آب به ماشین باز گشت.

مرد- بلند شو بیا دست و صورتت رو بشور خونیه ... 

فائزه سری تکان داد و از ماشین پیاده شد بعد از شستشوی دست وصورتش نگاه منتظرش را به مرد دوخت ... 

فائزه- من هنوز اسم شما رو نمی دونم ، اینجا کجاست؟ شما کی هستین؟ چرا اون دو نفر رو کشتین؟ 

مرد لبخندی زد و گفت:

- در جواب سؤالت که پرسیدی اسمم چیه ، اسمم شایانه ... بقیه بمونه وقتی رسیدیم یه جای امن. 

فائزه که از حرفای شایان کاملاً گیج شده بود ، با گنگی سرش را تکان داد. 

قدمهای شایان را دنبال کرد و به ماشین ماکسیمای سفید رنگی رسید ... 

قبل از اینکه فائزه سؤالی بپرسد گفت:

- با اون ماشین نمی تونستیم از اینجا بریم چون ممکن بود ردشو بگیرن. 

فائزه متعجب نگاهش کرد و سری تکان داد. 

شایان در جلو را گشود و به فائزه اشاره کرد که داخل شود ... 

خودش هم ماشین را دور زد و سوار شد ... 

بعد از روشن کردن ماشین با گازی که داد ماشین از جای خود کنده شد و صدای جیغ لاستیک ها بلند شد ... 

با سرعت و اضطراب می راند. 

مدام از آینه به پشت نگاه می کرد ... 

فائزه از آینه ی بغل به بیرون نگاه کرد تا علت را بیابد. با دیدن دو ون مشکی که به دنبالشان می آمدند چشمانش گرد شد و با تعجبی آمیخته با ترس به شایان چشم دوخت ... 

شایان –جلو تر یک جاده فرعیه ، که تهش میخوره به یه دره ، برای زنده موندن فقط یه راه داریم ، چون که اگه اینا بگیرنمون جفتمون رو درجا میفرستن اون دنیا ... 

فائزه- چه راهی؟ 

شایان- اینکه نزدیک دره که شدیم آماده باشیم که درا رو باز کنیم و بپریم بیرون و به سرعت به سمت جنگل بریم و اونجا یه جایی قایم بشیم تا آبا از آسیاب بیفته و وقتی مطمئن شدیم رفتن میریم به سمت یه آبادی که ته جنگله ، اونجا یه خونس ، شب رو اونجا می مونیم صبح با ماشینی که اونجا گذاشتم میریم سمت جنوب و از اونجا باید بریم دبی. 

فائزه- اما ... 

شایان- اما چی؟ 

فائزه- من نمی تونم.

شایان- راه دیگه ای نداریم. اگه می خوای بمیری مشکلی نیست ، راه باز جاده دراز ... 

فائزه با التماس نگاهش کرد ... 

شایان پوفی کشید و حواسش را به جاده داد ... 

به جاده فرعی که رسیدند شایان فرمان را چرخاند و و پیچ زد ، آنقدر پیچ شدید بود که فائزه به سمت در پرتاب شد ... 

شایان- حدود یه کیلومتر دیگه به دره میرسیم ، آماده باش. 

فائزه با ترس نگاهش کرد و گفت:

- من نمی تونم ، می ترسم ... 

سپس چشمانش اشکی شدند و هق هقش ماشین رو فرا گرفت ... 

شایان- گریه نکن ، باشه؟ من میدونم تو میتونی ... مطمئنم تو قوی تر از اون چیزی هستی که فکر می کنی ، پس امیدوار باش ... 

فائزه دستمالی برداشت و اشکهایش را پاک کرد ... 

با تردید به شایان نگاه کرد و سری تکان داد ، انگار حرفهای او کمی آرامش کرده بودند.

دیگر آخرهای جاده بود ... 

قلب فائزه از این همه هیجان با شدت می تپید ... 

شایان نیم نگاهی به او انداخت و سری تکان داد ، یعنی دیگر زمانش رسیده.

پایش را روی پدال گاز فشرد وبه حداکثر سرعت ممکن رسید 

به سرعت سمت فائزه خم شد و در را باز کرد و او را با شدت به بیرون پرت کرد...

خود نیز همان کار را تکرار کرد ... 

بر روی نا همواری های موجود غلت می خورد تا به جسم نرم و سختی بر خورد کرد ، با کرختی گردنش را کج کرد و با جسم نیمه جان فائزه بر خورد کرده بود که از بازویش خون می آمد.

دستش را دراز کرد و بر روی گردن برهنه ی فائزه که معلوم نبود شالش کجا افتاده بود گذاشت ، نبضش خیلی کند می زد.

احساس درد در ناحیه پا صورتش از درد جمع شد. 

تکه ای از زیر شلوارش را بالا زد و از دیدن خونی که از پایش می آمد صورتش جمع تر شد.

رویش را سمت فائزه کرد و فکر کرد که چکار کند ... 

با یادآوری بطری آبی که از ماشین با خود آورده بود دستش را به سمت جیب کتش که حالا دیگر هیچ جایش سالم نبود برد و بطری را در آورد و ابتدا چند قطره ای با دستش به صورت فائزه ریخت و سپس بطری را به سمت دهان او برد و سعی کرد مقداری آب به او بدهد.

فائزه با ناله چشمانش را تا نیمه گشود و با گنگی به او نگاه کرد ... 

از پرش آب به گلویش سرفه اش گرفته بود و با هر سرفه ای که می کرد درد در قفسه سینه اش می پیچید...

شایان نگران به او نگاه می کرد و از آنجایی که همیشه شکلات همراهش بود ، شکلاتی از جیبش در آورد و باز کرد و به سمت دهان فائزه برد ... 

فائزه سرش را عقب برد و با بغض سرش را به نشانه نمی خورم تکان داد ... 

شایان- باید بخوری وگرنه فشارت بیشتر از این افت می کنه و سالم نمی رسیم ... 

فائزه به ناچار شکلات را به دهان گرفت ... 

همیشه از شکلات بدش می آمد ... 

کلاً از شیرینی بدش می آمد ... 

با خود فکر کرد زندگیش نیز هیچ وقت شیرین نبوده ، هر چند خودش را مقصر سرنوشتش می دانست ... 

پوزخندی به لب آورد که باعث تعجب شایان شد...

فائزه با صدایی نه چندان نخراشیده گفت: 

- مرسی ... 

شایان- بابت؟ 

فائزه- همه چیز! 

شایان- امّا ... 

فائزه- تو خودت رو به خاطر من به خطر انداختی ، جونمو مدیونتم ... شاید اگه تو نبودی ... 

با صدای گلوله ای که به مکانی نزدیک به آنها شلیک شد حرف فائزه نیمه تمام ماند ... 

شایان- باید بجنبیم ، الانه که بفهمن زنده ایم...

فائزه با بغض نگاهش کرد و گفت:

- من نمی تونم راه بیام ... 

شایان که در حال پاره کردن تکه ای از کتش بود گفت: 

- کمکت می کنم...

سپس آن تکه پارچه را به دور قسمتی از پایش که خونریزی داشت بست و سعی کرد بایستد.

دستش را به سمت فائزه دراز کرد و گفت:

- بلند شو ، باید بریم. 

فائزه با تردید به کمک شایان بلند شد ... 

از شدت درد با چشمانی اشکی او را نگاه کرد...

شایان کلافه نگاهش کرد. 

فائزه سرش را به زیر انداخت و حرفی نزد ... از اینکه اینقدر ضعیف شده بود خجالت می کشید. 

شایان با صدای گلوله ی دومی که به نزدیک پای فائزه خورد بدون تردید فائزه را به دنبال خودش کشید ، تا جایی که می توانست سعی کرد تند راه برود ولی با آن پای زخمی درد شدیدی را متحمل می شد...

به پایین درّه که رسیدند طبق گفته ی شایان جنگلی وجود داشت ... 

فائزه با دیدن جنگل آه از نهادش بر آمد ... 

فائزه- کی میرسیم؟ 

شایان- فردا عصر،البته اگه عجله کنیم...

فائزه- فردا عصر؟ ؟ شب رو چیکار کنیم؟ جنگل پر از حیوونه!

شایان- حالا میریم ببینیم چی میشه،شاید تونستیم یه جای امنی رو پیدا کنیم...

نزدیک های غروب بود که از حرکت ایستادند و زیر درختی نشستند. 

فائزه چشمانش را بست و سرش را به درخت تکیه داد تا کمی بخوابد. 

مژه های بلندش بر روی گونه هایش سایه درست کرده بودند و پوست سفیدش را به رخ می کشیدند. 

بی اراده دست به سمت صورتش برد ... 

با خود فکر کرد که خواب فائزه چقدر سنگین است ولی نمی دانست که فائزه از آن تماس از خواب بیدار شده بود و چشمانش را بسته نگاه داشته و بود ... 

شایان لبخندی زد و زیر لب گفت: 

- حیف اینهمه خوشگلی که این مدت حروم شد. 

فائزه چشمانش ناخواسته از این حرف او باز شدند و به سمتش گردش کردند ... 

نیم خیز شد ... 

لبخند خجولی به لب آورد و گفت: 

- خیلی خوابیدم؟ 

شایان- نه زیاد. 

فائزه- خسته نشدی؟ 

شایان با اینکه خسته شده بود ولی اصلاً احساس خستگی نمی کرد به خاطر همین گفت: 

- نه ، اصلاً. 

در این هنگام صدایی که از شکم فائزه بلند شد نشان از گرسنگی او می داد.

فائزه به آرامی دستش را بر روی شکمش گذاشت و سرش را به زیر انداخت ... 

شایان دستش را به زیر چانه او برد و سرش را بلند کرد و در حالی که به چشمانِ جذاب و گیرایش زل زده بود گفت:

- گرسنه هستی؟ 

فائزه سری تکان داد ... 

شایان نیم لبخندی زد و از جای بلند شد و گفت: 

- فکر نکنم میوه های اینجا بدک باشه ولی هر چی باشه شکم رو پر می کنه. 

بعد ادامه داد: 

- همینجا بمون تا برگردم ... 

حدود یک ساعت بعد شایان با چند تا سیب در بغلش به پیش فائزه بازگشت ... 

شایان- شرمنده به جز سیب چیز دیگه ای پیدا نکردم. 

فائزه- همین هم غنیمته ، ممنون. 

شایان خواهش می کنمی گفت و سیب ها رو به فائزه داد. 

فائزه با دیدن سیب ها که گلی بودند چون آبی برای شستشو نداشتند اول سیب را با مانتویش پاک کرد و سپس شروع به خوردن کرد...

شایان با لبخندی به خوردن او خیره شده بود ... 

فائزه که در زیر نگاهش معذب بود گفت: 

- تو نمی خوری؟ 

شایان با حواس پرتی گفت: 

- چی؟ 

فائزه لبخندی زد و گفت: 

- سیب ، می خوری؟ 

شایان لبخند فائزه را با لبخندی جواب داد و سرش را به معنای بله تکان داد ... 

فائزه هم سیبی برداشت و آن را با مانتویش پاک کرد و به دستش داد ... 

شایان با فکر اینکه این سیب را فائزه به او داده با لذت مشغول خوردن آن شد و پس از آن گفت: 

- باید حرکت کنیم ، وگرنه دیر می رسیم. 

فائزه با التماس گفت: 

- یکم دیگه بمونیم ... 

شایان- نخیر نمیشه! 

فائزه- باشه بابا ، اه. 

بعد بلند شد و با هم به راه افتادند ... 

یکسره راه می رفتند و گاهی اوقات هم می دویدند ... 

فائزه در حالی که نفس نفس می زد گفت:

- خسته شدم ... تو رو خدا یکم بمون.

شایان قلبش از لحن فائزه فشرده شد ... 

- نمی شه ... راه بیا! 

فائزه بغض کرده گفت: 

- دیگه نمی تونم ... تو می خوای برو ، من می مونم! 

شایان- من اینهمه کار رو کردم که جونِ تو رو نجات بدم ، حالا اینجا وسط جنگل ولت کنم برم؟

فائزه اصلاً از این لفظ او خوشش نیامد...

فائزه- مشکل خودته! 

شایان- پس مجبورم می کنی به زور متوسل شم ... 

بعد بدون آنکه اجازه ی اعتراض به فائزه دهد ، گوشه ی آستینش را گرفت و او را به دنبال خود کشید. 

بدون توجه به حرفهای فائزه او را دنبال خود می کشید ... 

با آن که خیلی خسته شده بود ولی به خاطر اینکه پیش فائزه کم نیارد حرفی نمی زد ... 

***

هوا تاریک شده بود و راه به سختی قابل مشاهده بود ... 

فائزه وقتی دید که مقاومت هایش بی تأثیر است ، دست از لجبازی بر داشت ... 

دیگر راه رفتن برایشان واقعاً سخت شده بود ... 

شایان سعی کرد به دنبال جای امنی بگردد که شب را به صبح برسانند. 

حفره ای بزرگ نظرش را جلب کرد ، با کنجکاوی نزدیک شد ... 

حدسش درست در آمده بود ، یک غار بود. 

با عجله به درون غار تاریک رفت و کور کورانه جای مناسبی را برای نشستن پیدا کرد. 

تاریک بودن غار به نظرش خطرناک آمد ، به بیرون رفت و دنبال چند تکه چوب بزرگ برای آتش زدن گشت ... 

حدود یک ساعت بعد موفق شد و به غار باز گشت و با فندک خود چوبهای جمع آوری شده را آتش زد ... 

همزمان با آن سیگاری از جیب خود در آورد و آتش زد ... 

به بیرون رفت تا دود آن فائزه را اذیت نکند ... 

با خود فکر کرد که چرا این همه زحمت را متحمّل شد تا جانِ فائزه را نجات دهد؟ چرا این زنِ جوان برای او مهم بود؟ 

شایان زیر لب با خود گفت: 

- برام مهمه؟ نه اصلاً! یه زنی که شوهرش رو کشته صد در صد به هیچ کسی وفا نمی کنه! 

امّا چشمان فائزه که برایش معصوم جلوه کرده بودند پیش رویش مجسم شد و باعث تکذیب این حرفش شد ... 

- نه ، من نباید حسی بهش داشته باشم ... 

لگدی به سنگ رو به رویش زد و گفت: 

- اَهه ... لعنتی! 

سرش را بلند کرد و به آسمان صاف و ابری نگاه کرد ... 

کمی بعد ستاره ای توجه اش را جلب نمود ... 

- یعنی میشه منم یه ستاره ای تو آسمون داشته باشم؟ کاش می شد ... 

ولی عقلش مانع شاخ و برگ دادن به افکارش شد و ناچار از این حس مبهم به غار رفت و بعد از انداختن کتش بر روی فائزه ، به گوشه ای رفت و در حالی که از سرما مچاله شده بود دمر دراز کشید و طولی نکشید که خوابش برد ... 

***

با تابیدن مستقیم پرتو های خورشید چشمانش را گشود و با حس پیچیدن درد در ناحیه ی کمرش در جای خود تکان خود و سعی کرد بلند شود ... 

خوابیدن بر روی زمین سرد و سفت باعث شده بود تمام بدنش درد بگیرد ... 

با استشمام بویی آشنا با کنجکاوی به جستجوی بو گشت که متوجه کتی بر روی خود شد ... 

کت شایان بود! 

با دیدن شایان که در گوشه ای از سرما کبود شده بود با جستی به سمتش رفت و شروع به تکان دادنش کرد ... 

- شایان! شایانن! 

چشمانش یکم از هم باز شدند و با نگاهی سرد فائزه را برانداز کردند ... 

فائزه- چرا کتت رو روی من انداختی؟ من لباس به اندازه ی کافی تنم بود! یخ زدی که! 

شایان- مهم نیست ... 

بعد با پریشانی ادامه داد: 

- هی وای بر من ظهر شد و ما هنوز اینجائیم ، یکم دیگه کشش بدیم پیدامون می کنن و خلاص ... 

فائزه- کیا؟ 

شایان- بعداً می گم ، فعلاً فقط باید هر چه زودتر خودمونو به دهکده برسونیم. 

با این حرف با همان حال خرابش به سختی از جایش بلند شد ... 

شایان- عجله کن. 

با همدیگر حفره بیرون آمدند و شروع به دویدن کردند ... 

با خوابیدنشان انگار نیروی مضاعفی برای راه رفتن پیدا کرده بودند ... 

یکسره راه را دویدند ، آخرای راه که دیگر رمقی برایشان باقی نمانده بود کمی از سرعت خود کاستن ... 

شایان- یکم دیگه مونده. 

فائزه به نفس نفس زدن افتاده بود ... 

سری تکان داد و دوباره شروع به دویدن کردند ... 

عاقبت کم کم هوا درحال تاریک شدن بود که از دور خانه ای محقر که بیشتر شبیه کلبه می نمود نمایان شد ... 

شایان با خوشحالی گفت: 

- خودشه ، رسیدیم! 

راه باقی مانده را نیز طی کردند و به سمت کلبه سرازیر شدند ... 

فائزه در کلبه را با دست هل داد و سرش را به داخل برد و نگاهی به داخل انداخت ... 

سطح زمین را موکت های رنگ و رو رفته ی خاکستری پوشانده بودند و چراغ نفتی کوچکی در گوشه ای قرار داشت که کلبه را روشن می کرد ، یک تشک نه چندان بزرگ و دو بالش و یه پتوی مندرس و زهوار در رفته هم در گوشه ی دیگر اتاق قرار داشت ... 

فائزه با دیدن آن منظره چینی به بینی اش انداخت ... 

ولی با فکر کردن به اینکه ماندن در آنجا از هیچ چیز بهتر است خود را توجیه کرد که تحمل کند ... 

کفش هایش را در آورد و در گوشه ای گذاشت و داخل شد ، پس از او شایان نیز داخل خانه شد و در چوبی را که جای جایش را موریانه خورده بود پشت سرش بست. 

بدون توجه به شایان که نگاهش میخ او بود ، جورابهایش را در آورد و در گوشه ای نشست و شلوارش را بالا زد و نگاهی به خون خشک شده ی روی زانوهایش انداخت ... 

شایان- درد می کنه؟ 

به دروغ جواب داد: 

- نه. 

بعد برای تغییر موضوع ادامه داد: 

- راستی نگفتی این ماجرا ها دلیلش چیه؟ 

شایان در حالی که نگاهش را از او می دزدید و سعی می کرد به گوشه ای خیره شود گفت: 

- حدود چند سال پیش طی یک سری ماجراهایی مجبور به فعالیت تو یه گروه قاچاق مواد مخدر شدم ... خودم راضی نبودم ولی مجبور بودم ... حالا دلایلش بماند ... تا اینکه یه روزی برای خارج کردن یه مقدار مواد گفتن که ردمون رو زدن و چند نفر از اعضای گروهمون لو رفتن و گرفتنشون ، ولی هیچ کدومشون از ترس ، اعتراف به چیزی نمی کردن ... تو این وسط یکی از مأموراشون خیلی سمج بود ... تصمیم گرفتن اونو از میون بردارن تا کاراشون یکم راحت تر شه ... به خاطر همین خواستن از داخل خانوادش بهش ضربه بزنن ، می دونستن که با همسرش خیلی اختلاف داره و به خاطر همین تحریکش کردن که علیهش کاری بکنه و با ساختن اون عکسا زمینه ی نفرت از شوهرش رو براش درست کردن و عاقبت نقششون هم گرفت ، همون جور که می دونی اون خانوم تو بودی و قرار بود تو رو هم بکشن و از قضا مسئولیت کشتنت رو هم گذاشتن پای من ... منم بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم آخر وجدانم قبول نکرد بکشمت ، جلو اون افراد گروه اونجوری باهات رفتار کردم که شک نکنن ولی وقتی موقعیت پیش اومد همه شون رو کشتم و طی یه سری برنامه ریزی قبلی جونتو نجات دادم ، هر چند خودمم تو این ماجرا از دستشون خلاص شدم ... 

کمی مکث کرد ... 

فائزه از حرفهایش شوکه شده بود ... 

شایان- می تونم یه سوالی ازت بپرسم؟ 

فائزه همچنان در فکر بود و دهانش همچون ماهی بی اختیار باز و بسته می شد ... 

تکانش داد و گفت: 

- فائزه؟ ؟!

- چیزی نیس دختر ، من اینجام ... آروم باش! 

ولی فائزه انگار متوجه ی هیچ چیز نبود! 

به این فکر می کرد که واقعا سر چه مسئله ی بی خودی زندگی خود را بر باد داده. 

خشمی عمیق سراسر وجودش را فرا گرفت و پرخاشگرانه شایان را هل داد و فریاد زد: 

- همش تقصیر شماهاست! لعنت به همتون ... لعنت! 

سپس به اشکهایش اجازه ی فرود داد ... 

بر بدبختی خودش اشک می ریخت و زجه می زد ... 

زیر لب زمزمه کرد: 

- من یه احمقم! احمقم که بر حسب چیزای بی خود زندگیمو نابود کردم! 

آنقدر گریه و زاری کرد که در همان حال خوابش برد ... 

وقتی که شایان از صدای نفس های منظمش مطمئن شد که خوابیده به سمت تشک رفت و آن را پهن کرد و بالشی را بر روی آن گذاشت ، فائزه را روی آن خواباند و پتو را تا روی چانه اش بالا کشید. 

خود هم بالشی برداشت و بر روی زمین دراز کشید ، گرچه هوا سرد بود ولی آنقدر خسته بود که تا سه شماره خوابش برد. 

***

با صدای ناله های ظریفی چشم هایش را گشود. 

فائزه بود که پتو را در رخت خواب چنگ می زد و در دستانش می فشرد و زیر لب کلمات نامفهومی را ادا می کرد. 

با همان خواب آلودگی جستی زد و بر بالای سر فائزه قرار گرفت و درحالی که او را تکان می داد تکرار می کرد:

- فائزه ... فائزه!  

بی فایده بود ، دستش را بالا برد و با تردید سیلی محکمی بر صورت فائزه فرود آورد ... 

فائزه از شوک سیلی چشمانش را گشود و با ترس به شایان نگاه کرد. 

شایان- چیزی نیست عزیزم ، تموم شد ... همش خواب بود. 

این گفته ی او باعث شد اشکهای فائزه جرأت پیدا کنند و روان شوند. 

در همان حال به پیراهن شایان چنگ انداخت با هق هق گفت: 

- من می ترسم شایان! 

شایان- نترس گلم ، نترس! من اینجام ، کسی کاریت نداره! 

با همون لحن آرومش ادامه داد: 

- بخواب که صبح خسته نباشی ، باشه؟ 

فائزه- نمی تونم! 

- چشماتو ببند ، به چیزای خوب فکر کن ، بعد سعی کن بخوابی. 

فائزه سری تکان داد و چشمانش را بست ولی هر چه فکر کرد نتوانست خاطره ی خوشی را به یاد بیاورد. 

نا امید چشمانش را باز کرد و گفت:

- خسته ای؟ 

شایان- نه چی بود مگه؟ 

فائزه- نمیشه از همین حالا حرکت کنیم؟ 

شایان کمی فکر کرد و سرش را به نشانه ی تأیید تکان داد و گفت: 

- باشه ، فکر خوبیه ، اینطوری امکان اینکه پیدامون کنن هم کمتره ... پاشو آماده شو بریم. 

فائزه- خواب آلود نیستی؟ 

شایان- مهم نیست ، می تونم رانندگی کنم ، نگران نباش. 

از کلبه بیرون آمدند. فائزه قدمهای شایان را دنبال می کرد تا به ماشین پرشیای مشکی رنگی رسیدند. 

شایان در جلو را باز کرد و با دست به فائزه اشاره کرد که بنشیند ، خودش هم ماشین را دور زد و سوار شد. 

***

هوا کمی روشن شده بود که فائزه با تکان شدیدی بیدار شد. 

بدتر از این نمی شد! با یک پراید تصادف کرده بودند و تقریبا کل پشت ماشین جلویی بر فنا رفته بود. شایان پیاده شد تا با راننده ی ماشین حرف بزند. 

بعد از مدتی شایان با مرد دست داد و خداحافظی کرد و به داخل ماشین آمد.

فائزه با تعجب نگاهی به او انداخت و پرسید: 

- چی شد؟ 

شایان لبخندی زد و گفت: 

- زدم به ماشین جلویی ، خسارت هم پرداخت کردم و از اون آقا خواستم که دیگه بی خیال پلیس شه بخاطر اینکه عجله داریم ، اونم قبول کرد ، همین! 

فائزه- همین؟ چرا حواستو جمع نمی کنی آخه؟ گفتم خسته ای ، خوابت میاد قبول نکردی! اینم نتیجش! 

شایان- فعلاً که به خیر گذشت. 

همان طور که یه دستش روی فرمان بود در داشبورد را باز کرد و دو بسته آدامس بادکنکی را برداشت و به سمت فائزه گرفت. 

شایان- می خوری؟ 

فائزه- نه مرسی.

شایان- باشه.

بعد هر دو را خودش خورد و پس از مدتی شروع به بادکردن و ترکاندنشون کرد. 

فائزه که اینکار شایان روی اعصابش بود فریاد زد: 

- نترکون اون بی صاحابو! 

شایان- چیو؟! 

فائزه- آدامست رو اعصابمه ، درش بیار! 

شایان- باشه بابا ، حالا چرا عصبانی می شی؟ 

فائزه سرش رو پایین گرفت و گفت: 

- ببخشید.

شایان- اشکال نداره ، بی خیال. 

فائزه برای عوض کردن بحث گفت: 

- چند روز راهه؟ 

شایان- حدود سه روز.

فائزه- شب رو هم رانندگی می کنی؟ 

شایان- همش رو نه ، یکمیش رو هم می خوابم دیگه. 

فائزه- تو ماشین؟ 

شایان- اوهوم.

فائزه حوصله اش سر رفته بود ، به ناچار سرش را تکیه داد و سعی کرد بخوابد.

با صدای شایان که می گفت فائزه خانوم بلند شو ، فائزه چشمانش را باز کرد و بیرون را نگاه کرد. 

به شهر رسیده بودند.

شایان- لباس نمی خوای؟ 

فائزه- لباس چرا؟

شایان- با اینا می خوای بریم؟ 

فائزه- نه خب. 

شایان- پس پاشو بریم یه چیزی بخریم دیگه. 

فائزه در ماشینو باز کرد و پیاده شد. 

شایان هم در را قفل کرد و به دنبال او به سمت یک مانتو فروشی که آن سمت خیابان بود رفت.

داخل که شدند فروشنده با حالت خاصی به آنها نگاه می کرد.

فروشنده- می تونم کمکتون کنم؟ 

شایان- بله یه مانتوی ساده واسه این خانوم می خواستیم. 

بعد با دست فائزه را نشان داد. 

فروشنده سری تکان داد و مانتوی مشکی ساده ای تا سر زانو به دست فائزه داد. 

فائزه هم به سمت پرو رفت و بعد از پرو کردن ناراضی از مدل مانتو بیرون آمد.

شایان- خوبه همین رو می بریم. 

و بعد از حساب کردن با هم از مغازه بیرون آمدند. 

شایان- خب حالا مونده شال و کفش و شلوار. 

فائزه- پس خودت چی؟ 

شایان- حالا یه فکری هم واسه خودم می کنم. 

فائزه- باشه. 

بعد از خریدن لباس ها مرتب به سمت ماشین رفتند. 

فائزه- خیلی راه دیگه مونده؟ 

شایان- خسته شدی؟ 

فائزه- نه همینطوری پرسیدم.

شایان- آره هنوز خیلی مونده.

همانطور که شایان داشت رانندگی می کرد فائزه از روی بیکاری در داشبورد را باز کرد و مشغول گشتن درون آن شد. 

شایان- چی می خوای؟ 

فائزه- هیچی حوصلم سر رفته. یه سی دی نداری بذاری؟ 

شایان- نمی دونم ، اگه باشه همون تو هست. 

فائزه- آهان،پیداش کردم.

بعد سی دی را داخل پخش گذاشت و تکیه اش را به صندلی داد. 

دوس دارم بمونه پیشم 

اگه نمونه دیوونه میشم

آخه اون یه آدم دیوونست

منم عاشق دیوونگیشم

دوس دارم هی نگاش کنم و

از ته دل صداش کنم و

دوس دارم روزی هزار بار

دلمو فدای خنده هاش کنم و

دی...دی...دیوونه

دی...دی...دیوونه

دل من پای چشمات می مونه

دی...دی...دیوونه 

دی...دی...دیوونه 

دل من قدرتو می دونه

شایان کلافه دستشو دراز کرد و آهنگ بعدی رو زد. 

واست بی تابمو بی خوابمو می دونی دلتنگم

واست میمیرمو درگیرمو با دنیا در جنگم

منو تنها نذار از روزگار با اینکه دل خستم

واست دیوونمو و می مونمو تا آخرش هستم

شایان پوفی کشید و اینبار پخش را خاموش کرد. 

فائزه متعجب شایان را نگاه کرد و گفت: 

- چرا همچین می کنی؟ 

شایان- سرم درد می کنه ، بی خیال آهنگ شو لطفاً.

فائزه- می خوای استراحت کنی؟ شاید حالت بهتر شه. 

شایان- نه نمی خوام. 

فائزه- باشه،هر جور میلته. 

شایان بعد از چند دقیقه کلنجار رفتن با خود گفت: 

- یه چیزی بگم قول می دی عجولانه فکر نکنی؟ 

فائزه- بگو.

شایان- من...من... بهت علاقمند شدم.

فائزه- نمی دونم باید چی بگم...

شایان- نظرت درمورد من چیه؟ 

فائزه- من نمی تونم بهت فکر کنم شایان ، من یه مادرم که بچشو ول کرده به امون خدا ، یه زنی که شوهرشو کشته. با همه اینا...

شایان- ببین اصلاً مهم نیست ، می تونی از اوّل شروع کنی.

فائزه- من آدم کشتم شایان! اینو بفهم ، نمی خوام زندگیتو به پای منِ قاتل تباه کنی. 

شایان- این خواسته ی خودمه. 

فائزه- ولی خواسته ی من نیست.

شایان- این یعنی یک درصد هم دوسم نداری؟ 

فائزه با بغض سرشو تکان داد. 

شایان- ولی من بی خیالت نمی شم ، همیشه یه امیدی هست.

فائزه- نیست شایان ، نیست! 

بعد زد زیر گریه. 

شایان با هول ماشین را گوشه ای از جاده نگه داشت و برگشت سمت فائزه.

شایان- گریه نکن عزیزم ، اصلاً من غلط کردم حرفشو پیش کشیدم ، منو نگاه کن؟ 

فائزه- نمی خوام شایان ، نباید اینطوری باشه. 

شایان- چطوری باشه؟ 

فائزه- نباید دوست داشته باشم! 

شایان چند لحظه چیزی نگفت تا این جمله ی او را درون ذهن خود حلاجی کند.

شایان- یعنی...وای خدای من عاشقتم...

فائزه- امّا من هیچکسی رو ندارم شایان.

شایان- دست شما درد نکنه من اینجا برگ چغندرم پس؟ 

فائزه میان گریه نیم لبخندی زد و گفت:

- شما که سروری...

شایان- تا این سرورو داری دیگه حق نداری گریه کنیا! باشه؟ 

فائزه- سعی خودمو می کنم. 

شایان- سعی نکن قول بده گریه نمی کنی. 

فائزه- آخه نمیشه! 

شایان- چرا میشه ، اگه با من باشی دیگه نمیزارم هیچ کسی اشکتو در بیاره. 

فائزه که کمی معذب بود گفت: 

- حرکت نمی کنیم؟ 

شایان- ناراحت شدی؟ 

فائزه- نه فقط ... 

شایان- فقط؟ 

فائزه- هیچی ، یخورده معذبم. 

شایان- الهی! 

فائزه- حرف اضافی موقوف ، راه بیفت. 

شایان- به روی چشم ، شما امر بفرما بانو! 

***

بیست و چهار سال بعد ... 

همون طور که داشتم کفشامو دم در درمیاوردم اشرف جون روصدا زدم. 

- اشرف جون؟ 

اشرف جون- جانم عزیزکم؟ خوش اومدی پسرم ... بیا بشین سفره رو بذارم ، نهار آمادست.

- ممنون ، می خواستم بگم که جمعه بچه ها می خوان برن اصفهان واسه یه هفته بمونن. 

اشرف جون- تو نمی ری باهاشون؟ 

- شما رو اینجا تنها بذارم؟ 

اشرف جون- من تنهایی می تونم از پس خودم بر بیام ، اگه مشکلی بود همسایه ها هستن ، نگران نباش.

- آخه...

اشرف جون- آخه بی آخه ... همین که گفتم ، برو یه هوایی هم عوض کن ... 

خودم هم دلم می خواست واسه همین چشمی گفتم و بعد نشستم یه گوشه از سفره ای که پهن شده بود.

اشرف جون هم بعد از چیدن سفره اومد نشست کنارم.

اشرف جون- باز تو از راه اومدی دست و صورتتو نشستی؟ پاشو پسر ، پاشو برو یه آبی به دست و صورتت بزن بعد بیا.

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- یادم رفت خو ، ببخشید ... 

وقتی رفتم آشپزخونه دستامو بشورم صدای اشرف جون اومد که گفت: 

- سر راهت نمک رو هم بیار مادر ، دستت درد نکنه. 

داد زدم: 

- باشه ، الان میام میارم.

بعد کابینتو باز کردم جعبه نمکو برداشتم ، دیدم تموم شده.

باز داد زدم:

- نمک تموم شده عزیز. 

اشرف- عه ، خب باشه نمی خواد ، بیا. 

رفتم کنار سفره نشستم. 

- اومممم ، به به ، چه بویی ... 

اشرف جون- ولی نمک نداره که.

- اشکال نداره ،من فسنجون رو بی نمک هم دوست دارم، قربون دستت مادری ، فقط یادم بیار عصری برم نمک بگیرم برات.

اشرف جون - خوبه خوبه ، شیرین زبونی بسه ، غذاتو بخور ... باشه حتماً یادت میندازم. 

بعد از خوردن غذا به اشرف جون کمک کردم سفره رو جمع کنه بعد رفتم تو اتاقم رو تخت ولو شدم تا یکم استراحت کنم. 

به گوشیم که روی میز عسلی کنار تختم بود نگاه کردم. 

دو تا اس داشتم. 

اولیش از آذین بود ، بازش کردم و خوندمش. 

"سلام عجقم ، خوبی فدات شم؟ ساعت 5 میای بریم بیرون؟ "

ساعتو نگاه کردم ، 4:30 بود ، اصلاً حس و حالش نبود ولی با این حال براش پیام دادم که آماده میشم سر خیابون (...) میام دنبالش. 

دومی رو باز کردم از نسترن بود. 

"در هوای تو سخت خمارم

دوای دردم را می خواهم،

تو..."

جواب دادم خیلی می خوامت عزیزم ، دلم برات تنگ شده! 

چند دقیقه بعد آذین باز پیام داد: 

" باشه پس منتظرتم ، فعلاً "!

زودی بلند شدم رفتم یه دوشِ 10 مینی گرفتم و حولمو پیچیدم دورِ کمرم و رفتم تو اتاقم و در رو بستم ، همونجوری که از موهام آب می چکید در کمدمو باز کردم و یه تیشرت جذبِ خردلیِ تیره ی آستین کوتاه با یه شلوار جین مشکی برداشتم انداختم رو تخت. 

حولمو از دور کمرم باز کردم و باهاش یکم آب موهامو خشک کردم ، طوری که تقریبا نم ناک شده بود. 

بعد لباسا رو پوشیدم و سشوار رو برداشتم ، یه دور موهامو سشوار کشیدم بعدش یکمی ژل زدم تا حالت بگیره ، یه دوش ادکلن هم گرفتم و از اتاق زدم بیرون. 

بلند داد زدم: 

- اشرف جون من میرم بیرون کار دارم خداحافظ. 

اشرف جون- باشه پسرم فقط نمک یادت نره. 

لبخندی زدم و گفتم: 

- چشم ، خدانگهدار.

سوار ماشین شدم و تا یادم نرفته بود اول رفتم سوپر مارکت نزدیک خونمون یه بسته نمک خریدم بعد حرکت کردم سمت همونجایی که به آذین گفته بودم بیاد. 

از دور دیدمش که گوشه تکیه به دیوار داده و داره آدامسشو باد می کنه. 

ماشینو یه گوشه پارک کردم و رفتم سمتش. 

- خانوم خوشگله به چی فکر می کنه؟ 

آذین با لوندی روشو کرد سمتم و گفت: 

- چرا اینهمه دیر کردی؟ 

- شرمنده ترافیک بود عشقم ، ببخشید. 

آذین- اشکال نداره ، دلم برات لک زده بود. 

- منم همینطور خانومی ، کجا بریم؟ 

آذین- بریم پارک (... )؟ 

- باشه بریم ، هرچی آذین خانوم بگه. 

بعد با هم رفتیم سمت ماشینم و سوار شدیم. 

آذین یه سی دی از تو کیفش در آورد گذاشت پخش شه. 

درسته پول ندارم، ولی خوب دل که دارم

خط ثابت ندارم، ولی ایرانسل که دارم

از بین این همه من یه خانوم خوشگل که دارم

درسته بنز ندارم، ولی 206 که دارم

توی جردن نه، ولی خونه تو تجریش که دارم

یه خانوم که رفته برنزه کرده تو کیش که دارم

وای که چه حالیه، همه چیز عالیه 

خوش میگذره با اینکه جیب من خالیه

وای که چه حالیه، همه چیز عالیه 

خوش میگذره با اینکه جیب من خالیه

اه اه ، اینم سلیقست دوس دخترِ ما داره؟ ؟ خاک تو سرِ من که اینو انتخاب کردم. 

آذین- عجقم ، قراره فردا واسم خواستگار بیاد! 

- غلط کرده پسره ی ... ، تو فقط آذین خانومیِ خودمی. ببینم تو هم می خوایش؟ 

آذین- نه ازش متنفرم پسره ی لوچِ چهار چشم. پسرِ دوست دَدیه ، ددی هم هی اصرار می کنه قبول کنم. من فقط عاشقِ تو ام حسام جونم. 

- قربونت برم ، هر کاری کردن قبول نکنیا! 

آذین- نه خیالت راحت باشه ، من فقط مالِ تو ام عزیزم ... راستی کی میای خواستگاریم؟ 

- فعلا که زوده عزیزم ، تازه شش ماهه با هم آشنا شدیم. تازه اگه قراره برای همدگیه باشیم چه فرقی می کنه با هم ازدواج کنیم یا نه؟ 

آذین- آخه من دوست دارم همه جوره واسه تو باشم. 

- الانشم همه جوره واسه منی خانومَم. 

بعد نگاهش کردم و یه لبخندِ کوچولو بهش زدم. 

تو دلم به کارای خودم می خندیدم. با خودم گفتم که آخه پسر تو که با هیچکی نمی مونی چرا الکی امید می دی به این دخترای بی چاره؟ 

چیکار کنم آدم نمی شم که. 

وقتی رسیدیم پیاده شدیم و دست تو دست هم رفتیم داخل پارک. 

دنج ترین نقطه رو انتخاب کردیم و روی یه نیمکت نشستیم. 

آذین سرش رو چسبوند به شونم و چشماشو بست. 

- خیلی دوست دارم حسام ، تو بهترین پسرِ دنیایی. 

- منم دوست دارم عزیزم. 

با صدای آشنایِ یه دختر که گفت خیلی آشغالی با تعجب برگشتم سمتِ صدا. 

با دیدنِ سارگل که داشت گریه می کرد و ریملش پخش شده بود رو صورتش و عینِ هیولا ها شده بود ابروهام پرید بالا. 

در کمال خونسردی گفتم: 

- اِ تو اینجا چیکار می کنی ساری؟ 

ساری- واقعا از تو انتظار نداشتم حسام ، این بود جوابِ اون همه محبتام؟ 

- خب حالا چ شد مگه؟ چرا شلوغش می کنی؟ 

ساری- چی شد؟ این دختره ی ... کیه؟ 

آذین- خفه شو ، ... خودتی! حسام تو یه چیزی بهش بگو! اصلا این کیه؟ 

ساری- من؟ هه ، تو کی هستی که خودتو چسبوندی بهش؟ 

آذین- من عشقشم ، مشکلیه؟ 

ساری- خودش که می گفت من عشقشم! 

آذین با التماس نگام کرد و گفت: 

- راست می گه حسام؟ 

یه پوزخند زدم و به جفتشون که قرمز شده بودن نگاه کردم. 

ساری از گریه و آذین از عصبانیت. 

خداییش قیافه هاشون خیلی باحال شده بود نتونستم خودمو کنترل کنم و پقی زدم زیر خنده. 

آذین کیفشو برداشت محکم کوبید تو سرم و از جاش بلند شد و رو بهم گفت: 

- واسه خودم متأسفم! خیلی بدی حسام ، اصلا فکرشم نمی کردم. 

بعد با اون کفش های پاشنه یه وجبیش از اونجا دور شد. 

پوفی کشیدم و رو به ساری که زل زل داشت نگاهم می کرد گفتم: 

- دیگه چی می خوای از جونم؟ 

هیچی نگفت فقط با همون چشمای اشکیش سرش رو دو بار پشت سر هم به چپ و راست تکون داد و با سرعت به سمتِ ورودی پارک دوید.

یهو نیشم شل شد. آخیششش ، چه خوب شد راحت شدم از دست دو تا دخترِ خل وضع! حالا دو تا کمتر چیزی نمیشه ... دیگه چند تا دوس دختر به جز اینا داشتم؟ اومممم ، فتانه ، نسترن ، نیلو ، سمیرا! خو چهار تا از سرمم زیاده! ولی کاشکی میشد اینارم یه جوری دست به سرشون کنم راحت شم! 

یهو به سرم زد برم خطمو عوض کنم. 

از رو نیمکت بلند شدم و موبایلمو از تو جیب شلوارم در آوردم ، بازش کردم و سیم کارتو از توش برداشتم پرت کردم میون سبزه های پشت نیمکت. بعد یادم اومد شماره های دوستام تو همون سیم کارته ذخیره شده رفتم سمت سبزه ها اینقد بینشون گشتم تا سیم کارت رو پیدا کردم و باز گذاشتم تو گوشیم. 

از پارک زدم بیرون و سوار ماشینم شدم. اول رفتم یه خط جدید ایرانسل گرفتم بعد رفتم خونه. 

جلوی در خونه چند تا کفش زنونه بود. 

قبل از اینکه برم داخل یه یا الله و سلامی گفتم که اشرف جون گفت بیا تو. 

تاحالا این خانوما رو اینجا ندیده بودم. دو تا خانوم مسن هم سن و سال اشرف جون بودن ، یکی هم حدودا 17- 18 ساله می زد. همشون هم چادر گل گلی سرشون بود. 

یه لحظه دوس دخترای خودمو تصور کردم که چادر گل گلی بذارن مثلِ این دختر خانومه ، ناخودآگاه نیشم باز شد. 

اشرف جون یه چشم غره بهم رفت بعد روشو کرد سمت خانوما و گفت:

- حسام پسرمه ، اینقدر آقائه! اصلا هر چی بگم ازش کم گفتم ، نمی دونم اگه نبود باید چیکار می کردم. 

یکی از خانوما گفت: 

- خدا برات نگه داره. 

همون لحظه یادم افتاد نمک رو نیاوردم با خودم. 

دوباره برگشتم برم بیرون بیارمش که اشرف جون گفت: 

- کجا می خوای بری باز حسام؟ 

- نمک رو خریدم یادم رفت بیارم با خودم ، تو ماشین جا گذاشتمش. 

اشرف جون- آهان! باشه پسرم دستت درد نکنه. 

- خواهش می کنم. 

بعد رفتم نمک رو آوردم و برگشتم خونه و بدون توجهی به خانوما رفتم آشپز خونه ریختمش تو نمک دونا. 

اضافیشم تو پلاستیک گذاشتم و گره زدم و گذاشتم تو کابینت. 

برگشتم برم تو اتاقم که دیدم اون دختر چادریه از دستشویی در اومده و یه کاغذ تو دستشه. 

یه لبخند ملیح زد بهم بعد کاغذوگرفت سمتم. کاغذو از دستش گرفتم اسمش و شمارشو توش نوشته بود. اسمش پردیس بود. 

در معنای واقعی داشتم شاخ در میاوردم! شنیده بودم دخترا هم به پسرا شماره میدن جدیدا ولی این مدلیش رو ندیده بودم تا حالا. 

نمی دونستم چی بگم. 

پردیس- اگه زنگ بزنید خوشحال میشم. راستش من خیلی ازتون خوشم اومده. 

- شرمنده ولی من اهل این جور برنامه ها نیستم! 

اوهو ، عجب حرفی زدما ، خب راست گفتم دیگه ، تصمیم گرفتم دیگه سراغ اینجور برنامه ها نرم! 

دختره با خجالت سرش رو انداخت پایین و ببخشیدی گفت و رفت تو هال. 

خوشبختانه هال به اون قسمت از خونه دید نداشت. 

شونه هامو انداختم بالا رو رفتم تو اتاقم. 

یه کاغذ و قلم برداشتم و هر چی شماره ی سیو شده تو گوشیم داشتم رو کاغذ نوشتم. 

بعد سیم کارت جدیدمو گذاشتم تو گوشیم. 

با حوصله نشستم شماره ها رو دوباره سیو کردم تو گوشی بعدش بلند شدم سیم کارت قدیمی رو انداختم تو سطل آشغال. 

زنگ زدم به کیارش که بگم جمعه باهاشون میام بریم اصفهان. 

کیارش- الو؟ 

- سلام. خوبی کیارش؟ 

کیارش- ممنون. شما؟ 

- منم حسام ، خطمو عوض کردم. 

کیارش- آهان باشه. چیکار داشتی؟ 

- میگم منم میام باهاتون. 

کیارش- کجا؟ 

- اصفهان دیگه. 

کیارش- واقعا؟ 

- آره. 

کیارش- پس الان با تو شدیم چهار نفر ؛ علی نمیاد. منم و تویی و امیر و ممد. 

- عه ، چرا؟ 

کیارش- میگه قراره با فامیلاش برن شمال. 

- آهان ، خب باشه. کاری نداری؟ 

کیارش- نه، قربانت. خدا نگهدار.

- خداحافظ. 

گوشیمو گذاشتم رو میزم بعد دراز کشیدم تا بخوابم. 

***

"لوسی"

پای راستمو دو بار از حرص کوبیدم رو زمین. 

- دَدی من می خوام برم. 

- نمیشه دخترم! تنهایی بفرستمت بری ایران که چی بشه؟ 

لبامو جمع کردم و گفتم: 

- خب تنها که نیستم سیمین هم باهام هست. 

- اون پدر مادرش اونجا زندگی می کنن ، اما تو چی؟ ؟ کیو تو ایران داری؟ 

- نمی خوامممم ، من باید برم! 

- لوسی لج نکن! 

- نمیشه! من باید برم! اصلا مگه خودتون ایرانی نبودین؟ 

- درسته ایرانی بودیم. ولی این دلیل نمیشه تو رو تنها بفرستیم ایران! 

- خب تو و مامی هم بیاین. 

- ما همه ی زندگیمون اینجاست دخترم ، نمیشه. 

- اصلا یا می ذارین برم یا یه بلایی سرِ خودم میارم! 

- این چه حرفیه که می زنی دختر؟ یعنی چی؟ 

- همین که گفتم! 

- حالا برو ، درموردش فکر می کنم. 

از خوشحالی دو بار بالا و پائین پریدم بعد با ذوق گفتم: 

- این یعنی آره! آخ جــووون! 

بعد دویدم سمتِ اتاقم و شیرجه زدم رو گوشیم ، زودی شماره ی سیمین رو گرفتم. 

با اولین بوق گوشی رو برداشت. 

سیمین- الو؟ 

- کوفت ، تو همیشه گوشیت تو دستته؟ 

سیمین- گیرم که باشه ، به تو چه فوضول خانوم؟ 

- وایــــی سیم سیمی اینا رو بی خیال! اگه گفتی چی شد؟ 

سیمین- چی شد؟ 

- نه ، حدس بزن! 

سیمین- اون پسره آدرین که ازش خوشت میومد بهت پیشنهاد دوستی داد؟ 

- نه بابا! ددی اجازه داد باهات بیام ایران. 

سیمین پشت تلفن یه جیغی کشید که احساس کردم پرده ی گوشم پاره شد. 

با همون صدای جیغیش گفت: 

- واقعا؟ واییی اصلا باورم نمیشه! دیدی گفتم اگه اصرار کنی شاید قبول کنه؟ ؟

- منم باورم نمیشه! 

چند لحظه هر دو تامون سکوت کردیم. 

من گفتم: 

- میای بریم بیرون؟ 

سیمین- آره آماده میشم بیا دم در خونمون. 

- باشه. 

سیمین- پس فعلا بای. 

- بابای. 

بعد تماسو قطع کردم و گوشیو پرت کردم رو تختم. 

از ذوقی که داشتم نمی دونستم چیکار کنم. چند دور ، دورِ خودم چرخیدم بعد رفتم سمت کمد لباسام

یه تیشرت نارنجی رنگ که روش عکس یه سیب گاز زده بود با شلوار جین مشکی برداشتم پوشیدم. موهامم یه دور شونه کردم و دم اسبی بستم و از اتاق زدم بیرون. 

با ددی بای بای کردم بعد از خونه رفتم بیرون سر خیابون موندم تا یه تاکسی بیاد. 

دستمو تکون دادم براش که نگه داره ، سوار شدم و آدرس خونه ی سیمین اینا رو دادم. وقتی رسیدیم حساب کردم بعد پیاده شدم. 

دویدم سمت خونشون دستمو گذاشتم رو زنگ. 

سیمین- چته بابا؟ زنگو خراب کردی! بمون الان میام. 

چند دقیقه موندم تا سیمین اومد ، یه تیشرت قهوه ای با دامن مشکی پوشیده بود موهاشم باز گذاشته بود. 

سیمین- کجا بریم حالا؟ 

- نمی دونم. 

سیمین- من میگم بیا بریم خونه ی نادیا یه سری بهش بزنیم. 

- باشه. 

همونطوری که میرفتیم سمت خونه نادیا اینا گفتم: 

- راستی کی میریم؟ 

سیمین- امروز بلیط می گیریم برای پس فردا. 

- اوهوم ، میگم همه ی فامیلاتون اونجان؟ 

سمین- آره همه همونجان. 

- سیمین من اومدم ایران کجا برم؟ 

سیمین- با من میای خونمون دیگه. 

- آخه ... 

سیمین- وا! داری تعارف می کنی؟ لوسی و تعارف؟ 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- بی خیال. راستی این پسره رو چیکارش می کنی؟ 

سیمین- یعنی چی چیکارش می کنی؟ 

- منظورم اینه که می خوای بذاریش اینجا بعد بری؟ 

سیمین- برای همیشه نمی خوام برم ایران بمونم که! شاید یکی دو سال. تازه موضوع ما جدی نبود ، فقط با هم دوستیم. 

- یعنی دوستش نداری؟ 

سیمین- پسرِ خوبیه. دوستش دارم ، ولی عاشقش نیستم. 

- اما اون عاشقته! 

سیمین- بی خیال بابا ،یه مدت نباشم منو یادش میره. 

- فکر نکنم. 

سیمین- مگه تو فکر هم می کنی؟ 

- نه فقط تو فکر می کنی. 

بعد زبونمو واسش در آوردم. 

تا خونه ی نادیا اینا حرف زدیم. نادیا دم در خونه بود داشت تازه در رو باز می کرد بره داخل ، ما رو که دید برگشت سمتمون و گفت: 

- سلام. 

سیمین- سلام بدو زود درو باز کن بیایم بالا خسته شدیم. 

نادیا- رو نیست که. 

بعد روشو کرد سمت در و درو باز کرد. 

دستشو گرفت سمت خونه و گفت: 

- بفرمایین. 

رفتیم داخل. مادرِ نادیا خونه بود. سلام کردیم بعد رفتیم تو اتاق نادیا. 

من نشستم رو تختش ، سیمین هم اومد کنارم نشست. نادیا هم خودش رفت رو صندلی کامپیوترش نشست. 

نادیا اصالتا فرانسوی بود. سیمین هم اصالتا ایرانی بود. منم کالیفرنیا به دنیا اومدم ولی الان همه مون شیکاگو زندگی می کنیم. 

نادیا دوست سیمین بود. با سیمین تو یه کتابفروشی آشناشدم. یه مدتی تو کتابفروشی کار می کرد ، بعد یه بار که رفتم کتاب بخرم پیشش از چهره ی شرقی که داشت حدس زدم ایرانیه ، بعد از اونجایی که فارسی بلد بودم و پدر مادرم هر دو ایرانین ، باهاش فارسی صحبت کردم اونم جوابمو به فارسی داد بعد فهمیدم ایرانیه. از اونجا بود که با هم دوست شدیم. 

نادیا- چه عجب یه سری به ما زدین. 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- نظر سیمین بود.

نادیا- می دونم. تو که از این کارا نمی کنی. 

سیمین- به لوسی جونم چیز گفتی نگفتیا! 

نادیا- باشه حرص نخور جوش می زنی ، هر چند الان سه ، چهار تا جوش رو صورتت روئیت میشه. 

سیمین- صورتِ خودت جوش جوشیه. 

نادیا- اینا رو ولش کنین بچه ها! اگه گفتین چی شد؟ 

- چی شد؟ 

نادیا- فردا عروسیمه! 

سیمین- چرا اینقدر یهویی؟ چرا اینقدر زود؟ 

نادیا- آخه چند روز دیگه می خوایم بریم فرانسه ، گفتیم قبلش همینجا ازدواج کنیم به خاطر همین هول هولکی شد. 

سیمین- واییی خدا! حالا من چی بپوشم؟ 

نادیا- چه می دونم! با لوسی پاشین برین یه لباس مناسب بخرین ، تو عروسیم آبروی منو نبرین! 

سیمین- دستت درد نکنه حالا ما شدیم آبروبر؟ 

نادیا- بودین! 

اینو که گفت سیمین بالشتِ روی تخت رو برداشت پرت کرد سمت نادیا. بالشت به جای اینکه به نادیا بخوره خورد تو در. 

نادیا- ماشالا هدف گیری. 

بعد همه با هم زدیم زیر خنده. 

نادیا- خب دیگه پاشین جور و پلاستون رو جمع کنین برین یه چی بخرین. شوهرِ عزیزِ منم الاناست که بیاد خونمون! 

دو تایی پاشدیم قبل از رفتن سیمین سرشو برد لای در اتاق نادیا و گفت: 

- شیطونی نکنینا! 

نادیا- از جلو چشمام خفه شو تا بلا ملا سرت نیاوردم. 

سیمین با خنده برگشت سمتِ من و گفت: 

- بریم. 

سرمو تکون دادم و از مامی نادیا خداحافظی کردیم و رفتیم جاده اصلی سوار تاکسی شدیم تا بریم یه لباسی چیزی بخریم. 

داشتیم ویترینا رو نگاه می کردم که سیمین گفت: 

- اون خوبه؟ 

- کودوم؟ 

سیمین- همون نارنجیه؟ 

- آره خوشگله. 

سیمین- پس بیا بریم پرو کنم. 

رفتیم داخل مغازه سایز سیمین رو نداشتن ولی سایز منو داشتن. منم خوشم اومده بود ، همونو واسه خودم گرفتم. بعد از مغازه اومدیم بیرون. 

سیمین- کوفتت بشه. 

- تو هم یکم اون شکم عزیزتو لاغر کنی لباسا اندازت می شن. 

سیمین پشت چشم واسم نازک کرد و گفت:

- من خیلی هم اندامم مانکنیه. 

- بله مشاهده فرمودم. 

همون لحظه یه لباس صورتی دکلته تا سرزانو که کمربند مشکی می خورد نظرشو جلب کرد.خوشگل بود. رفتیم همونو واسش گرفتیم ، خدا رو شکر این یکی رو سایزشو داشتن. 

سیمین- حالا کجا بریم؟ 

- خونمون دیگه. 

سیمین- خسته شدی مگه؟ 

- نه خسته نشدم. مگه جایی مد نظرته؟ 

سیمین- نه نیست. 

- پس چی می گی؟ 

سیمین- هیچی بی خیال. 

- پس من دیگه برم خونه. 

سیمین- باشه گود بای. 

دستامو براش تکون دادم و به سمت خونه حرکت کردم. وقتی رسیدم خونه ساعت 11 شده بود. کسی تو هال نبود. رفتم تو اتاقم و در رو با پاهام پشت سرم بستم. 

پاکت لباسی که خریدمو پرت کردم یه گوشه و لباسامو با یه تاپ شلوارک عوض کردم. حال و حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم ، دراز کشیدم تو تخت خوابم و بعد از کلی فکر کردن در مورد چیزای مختلف خوابم برد. 

صبح با صدای موبایلم بیدار شدم. سیمین بود. 

- هان؟ 

سیمین- سلام بلد نیستی؟ 

بی حوصله گفتم: 

- سلام! 

سیمین- میگم حوصلم سر رفته. 

- همین؟ 

سمین- آره. 

- خب به من چه؟!

سیمین- خیلی بیشعوری پاشو لباساتو بپوش بریم بیرون امروز آخرین روزیه که اینجاییما! 

- گمجو سیمین ، خوابم میاد میخوام بخوابم. 

بعد تماسو قطع کردم و گوشیو پرت کردم اونور. 

دوباره سرمو گذاشتم رو بالشت و خوابیدم تا ادامه ی خوابمو ببینم. 

نمی دونم چقدر گذشته بود که با صدای جیغ جیغوی سیمین از خواب پریدم. 

سیمین- لــوسـی؟ ؟!

- کوفت ، مگه نمی بینی خوابم؟ 

سیمین- کور نیستم ، می بینم! چرا بدون خداحافظی قطع کردی؟ ؟

- اینهمه راه رو اومدی همینو بپرسی؟ 

سیمین- نه اومدم بلندت کنم با هم بریم یه چرخی بزنیم. 

- سیمین محض رضای خدا دست از سرِ کچلم بر دار! 

سیمین بدون توجه به حرفم رفت سمت کمد لباسام ، یه دامن کوتاه مشکی با بلوز آستین سه ربع از تو کمدم برداشت پرت کرد سمتم و گفت: 

- همین که گفتم! پاشو اینا رو بپوش کچل خانوم. 

- کچل خودتی! نمی خوام! 

سیمین- لج نکن دیگه لوسی. 

بی حوصله گفتم: 

- باشه برو بیرون تا من لباسامو بپوشم. 

وقتی سیمین رفت بیرون زود بلند شدم لباسامو عوض کردم و موهامو یه دور شونه کردم بعد بالای سرم بستم ، یه مقداریشم ریختم تو صورتم ، کیفمو برداشتم و رفتم دستشویی ، یه آبی هم به صورتم زدم. 

از دستشویی که بیرون اومدم سیمین تو هال منتظرم رو مبل نشسته بود. مامان و بابا خونه نبودن ، من در عجب بودم که چجوری سیمین اومد داخل. 

پرسیدم:

- تو چجوری اومدی تو خونه؟ 

سیمین- کلید داشتم دیگه! 

تازه یادم اومده بود که سیمین کلید خونمون رو داره. 

- آهان ، حواسم نبود ، خب بریم؟ 

سیمین سرشو به نشونه ی موافقت تکون داد و با هم از خونه خارج شدیم. 

سیمین- میریم خونه ی آبراهام ، بچه ها اونجا جمعن. 

- باشه. من خسته ام ، میشه تاکسی بگیریم؟ 

سیمین- برو بابا دوقدم راه رو تاکسی بگیریم؟ یخورده راه بیای بد نیست تنبل خانوم! 

تسلیم سیمین شدم و پیاده تا خونه ی آبراهام رفتیم. 

تسلیم سیمین شدم و پیاده تا خونه ی آبراهام رفتیم. 

آبراهام یکی از بچه های دانشکده بود ، امروزم تولدش بود. 

دم در خونشون که رسیدیم سیمین زنگ در رو زد و منتظر موندیم. چند لحظه بعد در با صدای تیکی باز شد. رفتیم داخل ، صدای موزیک خیلی بلند بود. سرمو بردم دم گوش سیمین و گفتم: 

- سیمین من که کادو نیاوردم! 

سیمین- اشکال نداره من جاش دو تا آوردم. 

- خیلی گلی ، دستت درد نکنه. 

بعد از اونجایی که سیمین یه خورده قدش از من بلند تر بود خودمو کشیدم بالا و لپشو ماچ کردم. 

سیمین در حالی که دستشو رو گونه هاش می کشید گفت: 

- ایــــــشش ، تف تفیم کردی! 

- خیلیم دلت بخواد. 

با صدای ادوارد که به سمتمون میومد بحثمون رو خاتمه دادیم. 

ادوارد- سلام خانوم ها ، خوش اومدین. 

سیمین- ممنون. 

منم سری واسش تکون دادم. 

ادوارد- بفرمایید اونجا بشینین. 

رد انگشتش رو که سمتی از خونه رو نشون می داد رو دنبال کردم و رسیدم به یه جای تقریبا دنج. 

لبخندی زد و روش رو از ما بر گردوند ، من و سیمین هم رفتیم همونجا نشستیم ، چند دقیقه بعد ادوارد با یه سینی تو دستش به سمت ما نزدیک شد. اول سینی رو سمت من گرفت. 

پرسیدم:

- چیه؟ 

ادوارد- شربت آلبالو. 

لبامو برچیدم و گفتم: 

- ممنون دوس ندارم. 

سینی رو گرفت سمت سیمین. 

سیمین هم که دید من نمی خورم گفت: 

- ممنون نمی خورم. 

ادوارد سری تکون داد و رفت و چند لحظه بعد دوباره بدون سینی برگشت. 

رو کردم سمت ادوارد و پرسیدم: 

- آبراهام کوش پس؟ 

یه قسمتی از هال رو نشون داد ... کنار دوس دخترش نشسته بود ... 

آبراهام نگاه منو که رو خودش دید نیشش باز شد. 

این بشر آدم نمیشه! با عشوه چشم غره ای واسش رفتم و رومو کردم سمت ادوارد و گفتم: 

- بله ، مشاهده فرمودم. 

ادوارد با لحنی دلخور گفت: 

- شنیدم می خواین با سیمین خانوم برید ایران ، درسته؟ 

- درسته. 

ادوارد- مگه شما هم ایرانی هستید؟ 

- من نه ولی پدر و مادرم آره ... خیلی دوست دارم از نزدیک ایرانو ببینم. 

ادوارد- آهان! خب به هر حال امیدوارم هر جا که هستی موفق باشی خانومِ زیبا. 

لبخندی زدم و گفتم: 

- مرسی ، شما هم همینطور. 

همون لحظه سپنتا ، خواهرِ ادوارد،صداش کرد. ادوارد با اجازه ای گفت و بلند شد رفت. 

سیمین- ایــشش ، پسره ی کنه! چقد فک می زد ، خسته نشد؟ 

- بی چاره کجا فک زد؟ می خواست ما احساس غریبی نکنیم. 

سیمین- تو یکی که خیلی احساس غریبی می کنی! 

- بی خیال سیمین. می گم ساعت چنده؟ نباید بریم عروسی نادیا مگه؟ 

یکی زد رو پیشونیش و گفت: 

- اوخ ، پاک یادم رفته بود! خوب شد گفتی. 

بعد ساعتشو نگاه کرد و ادامه داد: 

- الان ساعت 2 ظهره. مراسم نادیا اینا یکی دو ساعت دیگه اس ... یکم می مونیم بعد می ریم. 

- باشه فقط دیر نشه. ممکنه نادیا ناراحت شه ... من می خوام ببینم این وقتِ روز موقع تولد گرفتنه؟ 

سیمین- چه می دونم لابد ذوق داشته بدبخت تا شب طاقت نداشته. 

- حالم ازش بهم می خوره! پسره ی نکبت! 

بعد رومو سمت آبراهام کردم که حواسش بهم نبود و زبونمو در آوردم واسش. همون لحظه بر گشت سمتم و منو دید! اول تعجب کرد ولی چند ثانیه بعد داشت بهم ریشخند می زد. 

سیمین یکی زد پس گردنم و گفت: 

- خاک برسرت آبرو نذاشتی واسمون. 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- حالا چی شده انگار. 

چند لحظه بعد ادامه دادم: 

- نمی ریم؟ 

سیمین- چرا پاشو الان می ریم. اول بمون کادوی آبراهام رو بدیم. 

بعد بلند شدیم با هم رفتیم سمت آبراهام. 

سیمین با یه لبخند ملیح سلامی کرد و گفت:

- ببخشید ، من و دوستم لوسی الان باید بریم یه جایی کار داریم. امیدوارم عذرخواهیمونو بپذیرین بابت اینکه نشد بیشتر بمونیم. 

بعد دو تا بسته ی کادو پیچ شده ی تو دستش رو گرفت سمت آبراهام و ادامه داد: 

- اینا هم از طرف من و لوسی ان. تولدتون مبارک. 

آبراهام کادو ها رو گرفت و گفت: 

- خیلی لطف کردین ، مرسی! اشکالی نداره حتما دلیلی دارین که نمی تونین بمونین. 

سیمین- پس به امیددیداری دوباره. 

منم گفتم: 

- تولدتون مبارک. خدانگهدار! 

آبراهام در حالی که پوزخندی رو لبش بود سرش رو برام تکون داد. دست سیمین رو گرفتم و زود از اون خونه خارج شدیم. 

سیمین- چته بابا؟! دستمو از جا در آوردی! 

- ندیدی پسره ی چپرچلاق عین این سکته ایا واسم لب و لوچه اشو کج و لوچ می کنه؟ 

سیمین- دیدم. این که دلیل نمیشه اینجوری وحشی بازی در بیاری! 

با حرص گفتم: 

- وحشی خودتـی!

سیمین بدون توجه به حرفم گفت: 

- بدو زود بریم خونتون آماده شیم. 

- چرا خونه ی ما؟ 

سیمین- من وقتی اومدم دنبالت لباسامو با خودم آوردم گذاشتم خونتون. 

- آهان. 

این دفعه سیمین یه تاکسی گرفت و با تاکسی تا خونه رفتیم. مثل اکثر مواقع کسی خونه نبود. زود رفتیم اتاقِ من لباسامونو پوشیدیم. 

مو هامو که تا سر شونه هام بود با اتو صاف کردم و ریختم دورم و آرایش مختصری کردم. 

سیمین هم تو اون مدت آماده شده بود. 

سیمین- آماده ای؟ بریم؟ 

- آره بریم. 

بعد کیف مشکیمو از تو کمد برداشتم و همراه سیمین از خونه خارج شدیم. 

تا به مکان مورد نظرمون برسیم یه نیم ساعتی طول کشید. اول از همه نادیا رو دیدم که به قول خودش کنار شوهر عزیزش نشسته و دارن گل می گن و گل میشنفن. 

سیمین با ذوق رفت سمت نادیا اینا و سلام گفت. بعد گونه ی نادیا رو بوسید و دم گوشش گفت: 

- بالاخره به آرزوت رسیدیا خوشگل خانوم! 

نادیا نیششو باز کرد و گفت: 

- دیگه از من که گذشت ، تو و لوسی باید به فکر خودتون باشید که بوی ترشیدگیتون همه عالمو فرا گرفته! 

زبونمو واسه نادیا در آوردم و گفتم: 

- من یکی که قصد ازدواج ندارم! 

سیمین- لوسی تو چرا امروز همش واسه همه زبونتو در میاری؟ 

نادیا- می خواد بگه منم زبون دارم! 

لبامو طبق عادت برچیدم و گفتم: 

- نخیرم! 

نادیا- پس چی؟ 

سیمین- بی خیال بجه ها ... واییی نادیا من یکی که خیلی دلم برات تنگ میشه! باورم نمیشه قراره دیگه همدیگه رو نبینیم. 

نادیا- نفوس بد نزن! خدا رو چی دیدی شاید بازم یه روزی همدیگه رو دیدیم. منم خیلی دلم براتون تنگ میشه! 

سیمین با بغض نادیا رو بغل کرد. 

- خب دیگه بسه الان گریتون می گیره همه آرایشتون پخش میشه بعد شبیه هیولا میشینا! حالا از ما گفتن بود. 

نادیا- حـسـود.

- به چی حسودی می کنم؟ به دوستِ خلت سیمین؟ یا شوهر ایکبیریت؟ 

همون لحظه میکائیل ، شوهر نادیا با خنده گفت: 

- دست شما درد نکنه دیگه. 

اصلا حواسم نبود که میکائیل هم اونجاست ، اون لحظه دلم می خواست برم تو افق محو شم از خجالت. 

سرمو انداختم پایین و چیزی نگفتم. 

سیمین- اه اه اه تیریپ خجالتی اصلا بهت نمیاد! 

سرمو بالا گرفتم و یه نگاه سر سری به همه کردم و بعد نیشمو تا بناگوشم بازکردم. 

سیمین- کوفت! تو آدم نمی شی اصلاً! 

چشم غره ای واسش رفتمو رومو برگردوندم. 

***

تاحدودای ساعت 9- 10 شب کلی خوش گذروندیم. دیگه از خستگی نای هیچی رو نداشتم به خاطر همین به سیمین گفتم بریم خونه و بعد با همه خداحافظی کردیم و یه تاکسی گرفتیم. 

تو تاکسی از سیمین پرسیدم: 

- سیمین بلیط گرفتی؟ 

سیمین- آره ، دیروز گرفتم. 

- کی پرواز داریم؟ 

سیمین- فردا صبح ساعت 7 ، خوب شد گفتی! لوسی به خدا اگه مثل امروز بیدار نشی من می دونم و تو ها! 

- نه بیدار میشم خیالت راحت. 

سیمین- امیدوارم! 

اول راننده من رو رسوند ، دم در توقف کرد و منتظر موند تا پیاده شم. 

تشکری کردم و بعد از خداحافظی کردن با سیمین به سمت در خونه رفتم و با کلید در رو باز کردم. 

مامی و دَدی خونه بودن و داشتن شام می خوردن. 

سلامی گفتم و داشتم به سمت اتاقم می رفتم که ددی گفت: 

- دخترم شام نمی خوری؟ 

- نه سیرم مرسی. شب بخیر. 

ددی- شب بخیر. 

مامی- شب بخیر لوسی. 

- شب بخیر مامی. 

بدون هیچ کاری مستقیم به تختم پناه بردم و چشمامو بستم تا یکم استراحت کنم. 

***

صبح با صدای زنگ گوشیم بیدار شدم. مثل همیشه سیمین بود: 

- الو؟ 

سیمین- سلام ، خواب بودی؟ 

- آره. 

سیمین- می دونستم ، پاشو دختر ساعت 6:30 شد که. بدو زود آماده شو من پایین در خونتون منتظرم. 

بی حوصله گفتم: 

- باشه. بای. 

سیمین- زودی بیایا! خداحافظ! 

گوشی رو خاموش کردم و گذاشتم رو میز کنار تختم. 

بلند شدم یه کش و قوسی به بدنم داد و تازه یادم اومد چمدونم رو نبستم. 

زود از تخت اومدم پایین چمدونمو آوردم گذاشتم رو زمین و از تو کمدم هر چی می دونستم بهش نیاز پیدا می کنم رو چپوندم توش. آخرش هم از بس پر شده بود به زور و زحمت زیپشو بستم. 

از اونجایی که سیمین بهم سفارش کرده بود لباس پوشیده بپوشم ، تونیک آستین بلند آبی و شلوار جینمو پوشیدم ، گوشیمم برداشتم گذاشتم تو جیبم و موهامو از پشت دم اسبی بستم و رفتم داخل هال ، طبق معمول کسی خونه نبود ... یه کاغذ برداشتم روش نوشتم: 

مامی ، ددی ، خیلی دلم براتون تنگ میشه امروز پرواز دارم و الان دارم با سیمین میرم فرودگاه ، مراقب خودتون باشین. 

دوستتون دارم ، بابای. لوسی 

چسبوندمش رو در یخچال بعد چمدونم رو از اتاقم برداشتم و از خونه زدم بیرون. 

سیمین رو دست به سینه جلوی در دیدم که طلبکارانه داشت نگام می کرد. یه ماشین هم اونطرف تر پارک شده بود منتظر ما. 

سیمین- خیر سرت چیکار داشتی می کردی یک ساعت؟ تو یه ربع چجوری خودمونو برسونیم؟ 

- به جای غر زدن بیا بریم سوارشیم. 

بعد دستشو کشیدم بردم سمت ماشین ، اول صندوق عقبو باز کردم چمدونمو گذاشتم توش و درشو بستم بعد در عقبو باز کردم و جفتمون نشستیم. 

سیمین- لطفاً سریع برونید آقا. 

راننده هم سری تکون داد. 

اینقدر تند می رفت که گفتم الانه قلبم از حلقم بزنه بیرون. همیشه از رانندگی با سرعت بالا می ترسیدم. 

در عرض ده دقیقه ما رو رسوند. پول کرایه ماشین رو حساب کردیم و چمدونامون رو برداشتیم و به سمت فرودگاه دویدیم. 

خدا رو شکر هواپیما هنوز پرواز نکرده بود ، سوار که شدیم تازه یادم اومد صبح که بیدار شدم دستشویی نرفتم. بدبختی اینجاست یه خصوصیت بدی که دارم اینه که هر بار می خوام برم دستشویی اگه شلوار پوشیده باشم باید درش بیارم بعد برم. 

رو به سیمین کردم و گفتم: 

- سیمین من دستشویی دارم. 

سیمین- خونتون مگه نرفتی؟ 

- نه از بس عجله داشتم یادم رفت. 

سیمین- حالا می خوای چیکار کنی؟ 

- هیچی میرم دستشویی ببینم چی میشه. 

سیمین یه نیشخند واسم زد و گفت: 

- فقط خودتو خیس نکنی! 

یه چشم غره واسش رفتم و از جام بلند شدم. 

به هر بدبختی بود کارم رو انجام دادم ، یکم از شلوارم خیس شده بود و یخورده تو ذوق می زد. 

سریع خودمو به صندلی کنار سیمین رسوندم و نشستم روش. فکر کنم کسی متوجه نشد. 

سیمین- چی شد؟ رفتی دستشویی؟ 

- آره ، شلوارم خیس شد یخورده. 

سیمین- واقعا خجالت نمی کشی؟ 22 سال سن داری ولی هنوز دستشویی رفتن بلد نیستی! 

- خیلیم بلدم! 

سیمین- آره ، از شلوار خیست معلومه. 

بدون توجه به این که چی میگه گفتم: 

- من گشنمه. 

کیفش رو که تو دستش بود باز کرد و یه آبنبات از توش در آورد داد دستم. 

سیمین- صبحونه نخوردی دیگه ، اینو بخور ضعف نکنی. 

آبنباتو با ذوق ازش گرفتم و گفتم: 

- مرسی. وای که من عاشق آبنباتم. 

سیمین زیر لب گفت: 

- شکمو. 

بعد از تموم شدن آبنباتم موبایلمو از داخل جیبم در آوردم و مشغول خوندن رمان اسکارلت برای بار هزارم شدم. 

تا وقتی برسیم فرودگاه ایران به هر نحوی خودمو مشغول کردم. نزدیکای مقصد بود که سیمین از تو کیفش یه تیکه پارچه سفید داد دستم و گفت: 

- بذار سرت دیگه داریم می رسیم. 

- این چی هست؟ چجوری می ذارن؟ 

سیمین- بهش می گن شال. 

بعد گذاشت رو سرم و درستش کرد. 

یکی دیگه هم عین همون برداشت گذاشت رو سرش. برای اون نیلی بود. 

سیمین هم یه تونیک ارغوانی و جین مشکی پوشیده بود. 

وقتی رسیدیم چمدونامون رو برداشتیم و از هواپیما پیاده شدیم. 

سیمین با ذوق دوید سمت یه خانوم مسن که احتمالا مادرش بود و بغلش کرد. 

با لبخند جلو رفتم یکم معذب بودم ، نمی دونم چرا. 

بالاخره سیمین از آغوش مامانش دل کند و رو به همه گفت: 

- این دوست صمیمیم لوسیه ، تو خارج باهاش آشنا شدم. پدر و مادرش ایرانین خودش هم خیلی دوست داشت ایرانو ببینه به خاطر همین با من هم سفر شد. 

یه آقای مسن که از قرار معلوم باباش بود رو به من گفت: 

- خوش اومدی دخترجان. 

بعد از یه طرف دیگه یه پسر جوون که بهش می خورد 24- 25 سالش باشه گفت: 

- سیمین دوست خوشگلت فارسی هم بلده؟ 

سیمین- بزار برسیم بعد هیز بازی در بیار. آره بلده. 

- پس زبونشو موش خورده عایا؟ 

تو جوابش گفتم: 

- نخیر نخورده ایناهاش. 

بعد زبونمو واسش در آوردم. 

با این کارم همون پسره هر هر زد زیر خنده و گفت: 

- چقدر تو بامزه ای هلو. 

بابای سیمین گفت: 

- سعید لوسی رو اذیت کردی با من طرفی ها! از این به بعد مثل دختر خودم می مونه. 

بعد اومد جلو دستشو گذاشت پشتم و آروم منو به سمت جلو هل داد و گفت: 

- بیا بریم دخترم ، محلش نذار. 

بقیه هم پشت سرمون اومدن. 

سیمین از پشت سر گفت: 

- ما هم اینجا کشک دیگه ، تازه اومد به بازار کهنه شده دل آزار! 

بابای سیمین خنده ای کرد و گفت: 

- حسود هرگز نیاسود. 

از فرودگاه که بیرون اومدیم چمدونا رو گذاشتیم صندوق عقب ماشین بابای سیمین و سوار شدیم و به سمت خونشون حرکت کردیم. 

من و سیمین و مادرش صندلی عقب نشستیم. همون پسره سعید هم جلو بغل دست بابای سیمین نشسته بود. 

در گوش سیمین گفتم: 

- داداشته؟ 

بعد به صندلی رو به روم که سعید روش نشسته بود اشاره کردم. 

سیمین- آره. چطور مگه؟ 

- هیچی خیلی پرروئه. 

سیمین- آهان. 

بعد حرفشو ادامه داد: 

- اینجا الان تهرانه ، ولی خونه ی ما اصفهانه. تا برسیم خونه خیلی راهه. 

- باشه پس من تا اون موقع بخوابم. 

بعد چشمامو گذاشتم رو هم بعد از چند دقیقه خوابم برد. 

کل راه رو تا خونه ی سیمین اینا خوابیدم ، وقتی رسیدیم سیمین بیدارم کرد با هم رفتیم داخل خونه. 

سیمین- بیا ببین کودوم اتاق رو دوس داری برو وسایلات رو توش بچین. 

باشه ای گفتم و تک تک اتاقا رو نگاه کردم از یه اتاق که دیوار های کرم رنگ و یه پنجره رو به حیاط با پرده ی یاسی رنگ داشت خوشم اومد. یه تخت فلزی هم یه گوشه به دیوار چسبیده بود یه دراور مشکی هم کنارش بود. 

رفتم پیش سیمین و گفتم: 

- من اون اتاقو می خوام. 

بعد با انگشت به همون اتاقه اشاره کردم. 

سیمین- باشه پس به سعید میگم چمدونت رو برات بیاره. 

اوهومی گفتم و باز برگشتم به همون اتاقه و نشستم روی تخت. 

چند دقیقه بعد سعید چمدون به دست اومد داخل. چمدون رو گذاشت زمین و گفت: 

- برای چیدنشون کمک نمی خوای؟ 

- نه مرسی.

سعید- می تونم یه سوال بپرسم؟ 

- بپرس. 

سعید- بی اف داری؟ 

- داشتم. 

سعید- منم با کسی دوست نیستم. میشه دوست شیم؟ 

- نمی دونم باید فکر کنم. 

سعید- باشه پس هر وقت فکراتو کردی و موافق بودی بهم اس بده ، اینم شمارم. 

بعد یه تیکه کاغذ رو گرفت سمتم. منم از دستش گرفتم. 

وقتی از اتاق داشت می رفت بیرون یه چشمک واسم زد و گفت: 

- روزت خوش خانوم خوشگله. 

از قیافش خوشم اومده بود. چشم و ابرو مشکی با موهای کوتاه و بینی معمولی و لب های خوش فرم. یه ته ریش مردونه هم رو صورتش داشت. 

بی خیال فکر کردن بهش شدم و وسایلای توی چمدونم رو داخل دراور چیدم. 

بعدش لباسامو هم عوض کردم. از بیکاری نمی دونستم چیکار کنم. دراز کشیدم رو تخت و چشمامو بستم. از اینکه اومده بودیم ایران حس خوبی داشتم ، یه جورایی ذوق زده شدم. اینقدر فکرای مختلف کردم که چشمام گرم شد و خوابم برد. 

وقتی بیدار شدم ساعت 8 شده بود. رفتم دستشویی و یه آبی هم به سر و صورتم زدم بعد اومدم اتاق موهامو شونه کردم و ریختم دورم و رفتم تو هال ببینم بقیه دارن چیکار می کنن. 

مامان سیمین تو آشپز خونه درحال شام درست کردن بودن و سیمین هم داشت سالاد درست می کرد. سعید و بابای سیمین هم داشتن فوتبال می دیدن. 

رفتم کنار بابای سیمین نشستم. 

بابای سیمین- چطوری دخترم؟ خوبی؟ خوش می گذره؟ 

- ممنون خوبم. آره اینجا خیلی خوبه. 

بابای سیمین- خب خدا رو شکر. 

یهو با صدای بلند سعید که داد زد گـــُــــل یه جیغ بنفش کشیدم و دستمو گذاشتم رو قلبم. 

- سکته کردم. 

نیششو باز کرد و گفت: 

- ببخشید حواسم نبود. 

از اون ور مامان سیمین بلند گفت: 

- بیاین شام حاضره. 

سعید- باشه مامان بمون آخرای بازیه. 

من بلند شدم رفتم تو آشپز خونه. سیمین که منو دید گفت: 

- به خانوم خانوما! ساعت خواب؟ 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- خب خسته بودم دیگه. 

سیمین- تو که همیشه ی خدا خسته ای. 

- اینا رو ولش کن ، شام چیه؟ 

سیمین- ماکارونی. 

- آخ جووون! دوس دارم. 

بعد رفتم رو یکی از صندلیای میز نشستم و منتظر شدم بقیه هم بیان. همه که نشستن شروع کردیم به خوردن. بر عکس اونچه تصور می کردم زیاد جا برای خوردن نداشتم ، غذامو که تموم کردم ، تشکری کردم و از پشت میز بلند شدم رفتم تو اتاقم. 

یکم با موبایلم بازی کردم. حدودا نیمه شب شده بود و منم خوابم نمی برد. خواستم به سعید اس بدم و بگم دوستیمون قبوله ولی یادم اومد سیم کارتم خارجیه. 

بلند شدم در اتاقمو باز کردم و بیرونو نگاه کردم. مثل اینکه همه خواب بودن. داخل راه رو هم یه چراغ کوچولو روشن بود. 

پاورچین پاورچین رفتم سمت اتاقی که موقع دیدن اتاقا احتمال دادم واسه سعید باشه. 

خیلی آروم در رو باز کردم و رفتم داخل. هنوز نخوابیده بود. یه چراغ خواب هم روشن بود که فضای تاریک اتاق رو یکم روشن می کرد. 

رو تخت نیم خیز شد و گفت: 

- تو اینجا چیکار می کنی؟ 

- خوابم نمی برد. می خواستم بهت اس بدم. 

سعید- چرا ندادی؟ 

از ایستادن جلوی در خسته شده بودم. رفتم جلو و یه گوشه از تختش نشستم. لبامو برچیدم و گفتم: 

- سیم کارت ندارم. 

سعید- می گفتی برات می خریدم عزیزم. اینکه غصه نداره. 

لبخندی براش زدم و گفتم: 

- مرسی خیلی مهربونی. 

سعید- درمورد پیشنهادم فکر کردی؟ 

دوست داشتم یخورده ناز کنم به خاطر همین گفتم: 

- آره ولی من هنوز علاقه ای بهت ندارم سعید. 

سعید- اما من ازت خوشم اومده ، قول میدم بهم علاقه مند شی. باشه گلم؟ 

- قول؟ 

سعید- قولِ قول. 

- پس باشه.

از اینکه سیمین بفهمه با داداشش دوست شدم می ترسیدم. 

با خودم گفتم شایدم اصلا سیمین براش مهم نباشه. ولی بازم دلهره داشتم. 

یه هفته به همین صورت گذشت و یه روز فهمیدم چهار تا از دوستای سعید قراره چند روز دیگه بیان چند وقتی بمونن. هر چند زیاد هم واسم فرقی نمی کرد. تو این مدت کوتاه خیلی به سعید وابسته شده بودم ، هر چند زیاد از آشناییمون نمی گذشت ولی من آدمی ام که خیلی زود دل می بندم. ولی کاشکی اینطوری نبود ... 

یه روز صبح که مامان و بابای سیمین رفته بودن مسافرت و سیمین هم رفته بود بیرون برای خودش کتاب بخره من تو آشپزخونه داشتم برای خودم صبحونه درست می کردم ، سعید رو دیدم که وارد آشپزخونه شد. فاصله اش بهم خیلی نزدیک بود ... هیچ کدوممون هم صدای چرخیدن کلید تو قفل در رو هم نشنیدیم. 

با دیدن سیمین و افتادن وسایلش از دستش با هول خودم رو عقب کشیدم که سرم محکم خورد به گوشه ی در کابینت و جیغم دراومد. 

سعید سریع اومد طرفم و گفت: 

- چیزیت که نشد؟ خیلی درد می کنه؟ 

یکم سرمو مالیدم و گفتم: 

- نه. 

بعد یه نگاه به سیمین که نگاهش به ما بود انداختم و سرم رو گرفتم پایین. 

سعید پوفی کشید و گفت: 

- واقعا بر خرمگس معرکه لعنت! 

سیمین- منظورت با منه؟ ؟ خیلی پرروئی سعید! تو به چه حقی با لوسی ... 

جملش رو ادامه نداد و گفت: 

- وای خدای من سعید تو با خودت چی فکر کردی؟ هان؟ اینکه لوسی مثل همون دوس دخترای قبلیته و هر کاری دلت خواست باهاش بکنی و بعد مثل یه تیکه آشغال ولش کنی؟ ؟ 

بعد نگاهشو به من دوخت و گفت: 

- واقعا باورم نمیشه! لوسی تو دیگه چرا؟ ؟!

سعید- این چرت و پرتا چیه تحویل من می دی؟ لوسی فرق می کنه من دوستش دارم. تازه می خواستم چند روز دیگه با مامان اینا در میون بذارم. 

سیمین بدون توجه داد زد: 

- با مامان اینا در میون بذاری؟ ؟! مگه من مردم بذارم دوست دست گلمو دستی دستی بدبخت کنی؟ 

بعد با عصبانیت بلند تر ادامه داد: 

- بهش گفتی معتاد به هروئینی؟ از یه دختره ی ... بچه داری؟ ؟ گفتی یا نگفتی؟ ؟ گفتی که عاشق یه هرجایی شدی که ازت 5 سال بزرگ تر بود و هنوزم دوسش داری؟ ؟ هر دختری رو که می بینی تو قیافش دنبال اون می گردیــی؟ ؟ هــان؟ گفتی 6 ماه تو بیمارستان روانی به خاطر همون کثافت بستری بودی؟ ؟

حرف های سیمین مثل پتک می خورد توی سرم. 

سعید بلند تر داد زد: 

- خفه شو! خفه شو! این مزخرفات چیه می گی؟ من خیلی وقته ترک کردم و معتاد نیستم. ماجرای شیدا هم برام تموم شدست. من لوسی رو دوست دارم اینو بفهم لعنتــــی! 

بعد برگشت سمتم و تند تند با بغض گفت: 

- تو رو خدا بگو که حرفاشو باور نمی کنی. بگو هنوزم دوسم داری ... لوسی من بدون تو میمیرم. به خدا دیگه طاقت طرد شدن ندارم ... ندارم لوسی نـــدارم ... طاقت نـــدارم ... 

واقعا نمی دونستم چی باید بگم ، از بس شوکه شده بودم زبونم بند اومده بود. 

خودمو کشیدم کنار و با صورتی بی حالت و سرد به سمت اتاقم رفتم. تا شب به اتفاقای امروز فکر می کردم و نهار و شام هم نخوردم. نمی دونم چرا اینطوری شده بودم ، حتی نمی تونستم به حال خودم گریه کنم. 

***

" حسام "

بالاخره اون چند روز هم گذشت و جمعه رسید. 

صبحش ساعت 5 صبح بیدار شدم رفتم تو هال دیدم اشرف جون سر سجاده نشسته داره قرآن می خونه. من رو که دید گفت: 

- پسرم چیه این موقع صبح بیدار شدی؟ خواب بد دیدی مادر؟ 

- نه عزیز امروز جمعه ست دیگه ، قراره با بچه ها بریم اصفهان. 

اشرف جون- اِوا پاک یادم رفته بود. تو برو یه آبی به دست و صورتت بزن ، وسایلات رو جمع و جور کن تا من برات صبحونه حاضر کنم. 

- چشم. 

اشرف جون- چشمت بی بلا پسرم. 

رفتم دستشویی و صورتمو شستم و با حوله خشک کردم. بعد کوله پشتیمو برداشتم یه سری خرت و پرت که نیازم می شد رو ریختم توش و زیپش رو بستم. 

از تو کمد لباسهام یه تیشرت بنفش پر رنگ با یه شلوار لی آبی رو برداشتم پوشیدم. موهامم یکم شونه کردم تا از بی نظمی در بیان. 

به آشپزخونه هم سری زدم و دیدم اشرف جون داره کار می کنه. 

اشرف جون- بیا بشین برات چای بریزم. 

صندلی رو کشیدم عقب و روش نشستم. 

اشرف جون فلاکس رو برداشت و برام چایی ریخت. منم مشغول خوردن شدم تا وقتی که احساس سیری کردم. 

تشکر کردم و از پشت میز بلند شدم. یه پلاستیک داد دستم و گفت: 

- بیا مادر اینو بگیر اگه تو راه گشنتون شد بخورین ضعف نکنین. 

تشکر کردم و رفتم تو اتاقم کوله پشتیمو برداشتم گذاشتم رو شونه ام و داشتم از در خونه می رفتم بیرون که اشرف جون چادر به سر با یه کاسه آب و قرآن تو دستش اومد تو حیاط و گفت:  

- یه چند لحظه بمون پسرم. 

بعد اومد کنارم و قرآن رو گرفت سمتم. 

قرآن رو بوسیدم بعد گونه ی اشرف جون رو بوسیدم و گفتم: 

- دلم براتون تنگ میشه. خداحافظ. 

اشرف جون- منم همینطور. مراقب خودت باش. خدانگهدار. 

براش چشمکی زدم و از در خونه رفتم بیرون. آب رو پشت سرم ریخت. 

ماشینو باز کردم و روشنش کردم و موبایلمو برداشتم تا به کیارش زنگ بزنم. بعد از چند تا بوق برداشت. 

با صدای خواب آلود گفت: 

- سلام. 

- تو خوابی هنوز؟

کیارش- آره خواب موندم ، اول برو دنبال امیر و ممد تا من آماده شم بعد بیا دنبال من. 

- باشه پس فعلا. 

کیارش- فعلا. 

همونطور که گفته بود رفتم دنبال امیر و ممد بعدش رفتم دنبال کیارش. دم در خونشون منتظرم مونده بود. براش بوق زدم که متوجه ماشین شد و اومد سوار شد. 

تا نزدیک یک ساعت کسی حرفی نمی زد و فقط من رانندگی می کردم انگار همه خوابشون می اومد. من که از جو داخل ماشین خوشم نمی اومد دکمه پخش رو زدم تا لاقل با آهنگ گوش دادن حوصله ام سر نره. سی دی آذین تو ماشین جا مونده بود. با یاد آوری اون روز نیشخند اومد رو لبهام. 

مهربونه من همه جونه من فداي احساس قشنگ 

وقتي نگام مي كني و ميگي دوسم داري بگير دستامو تو دستت

حتي خاطرات تلخ بين ما واسه من خيلي قشنگه 

وقتي پيشمي ، نزديكمي ، دلامون با هم يه رنگه 

نازي نازي ناز گل من دل بي تو ميميره 

تن سردم تازه داره با تو جون ميگيره

Baby Baby نازگل من دل بی تو میمیره

دست سردم توي دستات تازه داره جون ميگيره

از این آهنگش خوشم اومده بود. صدا رو تا ته زیاد کردم. 

واسه من ... واسه من ... واسه من ... 

واسه من واژه ي جدايي شده خيلي بي معني 

من تو رو دوست دارم و تو Baby مني 

ديگران نيستن واسم مهم ديگه من تو دارم واسه من مهم اينه 

قول ميدم با كسي نرم گردش جايي

ديگه تنها تويي كه واسم ارزش داري 

اخلاقاي تو يكي با من هميشه خاصن 

شايد واسه اينه كه من تو رو هميشه خواستم 

سرمو هماهنگ با آهنگه تکون می دادم که یهو یکی محکم زد پس گردنم. 

امیر- خیلی نامردی تازه داشت چشمام گرم می شد.

- خونتون هم می تونستی بخوابی! الان اومدیم مسافرت نه لالا! برای خواب بعدا هم وقت هست. 

امیر زیر لب یه فحشی بهم داد منم برگشتم یه چشمک براش زدم و گفتم خودتی و دوباره حواسم رو دادم به جاده. 

کیارش- راستی چرا خطتو عوض کردی حسام؟ 

نیشم خود به خود باز شد. 

- هیچی باور کن! همینطوری. 

کیارش- آره جون شیکمت ، یالّا بگو! 

امیر هم از اون پشت گفت: 

- حسام این روزا خیلی مشکوک می زنیا! نکنه داری قاطی مرغا میشی؟ 

پقی زدم زیر خنده و گفتم: 

- گمشـو امیر لاقل یه چیزی می گفتی یه ذره بهم بیاد! 

ممد پاشو آورد کنار سرم و گفت: 

- زود بگو وگرنه با پا محکم می زنم تو سرتا! 

- ای بابا ، خب حالا چرا می زنی برادرِ من ... هیچی از دست این دخترا خسته شده بودم خطمو عوضیدم. 

ممد پاشو که کنار سرم بود زد تو سرم و گفت: 

- خاک دو عالم تو سر بی لیاقتت. 

امیر- لاقل قبلش شماره هاشونو به من می دادی خل وضع! 

کیارش- خوب کاری کردی حسام ولشون کن اینا رو. 

امیر- حسام از بس با این کیارش گشتی پاستوریزه شدی. 

کیارش- منکه چند وقت دیگه عیال وار میشم. دختر بازی از ما گذشته. 

ممد- تو که راست می گی. 

کیارش- عاشق نیستی بفهمی چی می گم. 

امیر- آخی چه رمانتیکی تو. 

ممد- من که اشکم در اومد. 

- ایول کیارش! یاد بگیرین. 

امیر- تو یکی حرف نزن که جفت پا میام تو شیکمتا! 

ممد- راست می گه. با امیر موافقم. 

و ابروهامو دادم بالا و از تو آینه نگاهی به صندلی عقب کردم و گفتم: 

- حیقیقت تلخه دیگه. 

همون موقع گوشی کیارش که گذاشته بودش رو داشبورد شروع کرد به ویبره رفتن. گوشی رو برداشت گرفت کنار گوشش: 

- سلام عزیزم. 

- ... 

- آره ، تو راهیم. 

- ... 

- قربونت برم من. 

- ... 

- چشم ، تو هم مراقب خودت باش گلم. 

- ... 

- نه عزیزدلم. 

- ... 

- خداحافظت.

بعد از اینکه تماسشون تموم شد امیر از اون پشت گفت: 

- ای زن ذلیل. 

کیارش نیشش باز شد. 

ممد- چه خوشش هم اومده. 

- نوبت شما هم میشه بعد اونوقته که قیافتون دیدنیه. 

امیر- عمرا! 

- می بینیم! 

ممد- کل کل بسه دیگه. حسام تو هم اون آهنگِ لامصبی رو کمش کن یکم بکپیم. 

پخشو خاموش کردم تا بچه ها یکم بخوابن. 

بعد از 4 ساعت رانندگی یه گوشه ای نگه داشتم تا یخورده استراحت کنم. بچه ها هم دیگه بیدار شده بودن. 

امیر در ماشینو باز کرد و اومد بیرون. همونطوری که پلاستیکی که اشرف جون بهم داده بود رو تو دستش گرفته بود گفت: 

- بچه ها پیاده شین یه جا بشینیم ببینیم چی داره تو این تو راهی شیکممون کنیم. 

ممد پیاده شد رو به من گفت: 

- یه چی بیار بذاریم زیرمون یه گوشه بشینیم. 

باشه ای گفتم و در صندوق عقبو باز کردم و زیر انداز رو کشیدم بیرون یه گوشه پهن کردم. کوله پشتیم رو هم از داخل ماشین برداشتم و گذاشتم رو پشتم. 

همه با هم نشستیم. چهار تا ساندویچ از داخل پلاستیک در آوردم به هر کی یه دونه دادم. ساندویچ مرغ بود. من نمی دونم چند دفعه باید به اشرف جون بگم من از مرغ بیزارم! بالاخره از هیچی بهتر بود. هر طوری بود خوردمش. 

امیر- پاشیم بریم دیگه. 

ممد- راس می گه. 

کیارش- تازه پیاده شدیم که. 

امیر- خب چیکار کنیم الان؟ بشینیم همدیگه رو نگاه کنیم؟ 

- نه بیاین یه بازی کنیم. 

ممد- بچه شدیا حسام! 

- اونجور بازی منظورم نبود پسر.

امیر- خب چه بازی؟ 

- نمی دونم یه چی باشه هیجان داشته باشه! 

کیارش- بیخیال بابا! 

- عه ضد حال نباشین دیگه! 

ممد- حقیقت جرأت خوبه بچه ها؟ 

کیارش- بطری نداریم که بچرخونیم. 

امیر- من دارم همرام. 

- کو؟ 

امیر- تو ماشینه. 

- برو بیارش. 

امیر بطریشو آورد گذاشت وسط. 

کیارش- چون بطری خودته ، خودت بچرخونش. 

بطری رو چرخوند و سر بطری موند سمت کیارش. ممد باید ازش می پرسید. 

کیارش- حقیقت.

ممد- با چند تا دختر به جز نارون بودی؟ 

کیارش- باید بگم؟ 

ممد ابروهاشو انداخت بالا و گفت: 

- می خوای جا بزنی؟ 

کیارش- نه بمون حساب کنم. 

ممد- باشه مشکلی نیس. 

بعد از چند لحظه کیارش گفت: 

- 6 نفر. 

ممد- قبوله. 

کیارش بطری رو چرخوند سر بطری طرفِ امیر ثابت موند. من باید ازش می پرسیدم. 

امیر- جرأت. 

- برو آسفالتِ اتوبانو بلیس. 

امیر- خیلی کثیفی حسام! خودت بودی میلیسیدی؟! 

شونه هامو انداختم بالا و گفتم: 

- اشکالی نداره اگه نمی خوای باید به جاش جریمه بدی. خود دانی! 

امیر پا شد رفت گوشه اتوبان واستاد سرشو برد سمت زمین یه دور آسفالت رو لیسید بعد بلند شد دوباره اومد کنارمون نشست. 

امیر- نوبت تو هم میرسه آقا! 

بعد زبونشو با دستاش پاک کرد. 

امیر بطری رو چرخوند و سر بطری موند سمت من. امیر باید ازم می پرسید. 

امیر- بفرما! حالا جرأت یا حقیقت. 

چند لحظه مکث کردم ، بعد گفتم: 

- جرأت. 

امیر- تا آخر همین هفته باید یه دخترو رو عاشق خودت کنی. 

- عه نداشتیما! من گفتم دیگه سمت دختر مختر نمی رم امیر! 

امیر- اشکالی نداره اگه نمی خوای باید به جاش جریمه بدی. خود دانی! 

- جمله ی منو واسه خودم تکرار نکن. 

امیر نیششو باز کرد و شونه هاشو انداخت بالا. 

- خب یه هفته خیلی کمه که. 

کیارش- راست می گه امیر. 

امیر- باشه دو هفته. قبول؟ یا نه؟ 

- پوف ، باشه! 

کیارش- بچرخونش. 

بطری رو چرخوندم سرش موند سمت کیارش ، تهش موند سمت من. 

کیارش- حقیقت. 

- اگه قرار باشه بین نارون و خانوادت یکی رو انتخاب کنی کدوم رو انتخاب می کنی؟ 

بدون مکث جواب داد: 

- مسلما نارون. 

امیر- زن ذلیلی دیگه. 

کیارش- باشه بابا اصلا من زن ذلیل! 

امیر- دیدی خودشم اعتراف کرد. 

کیارش لبهاشو جمع کرد و با حالتی متفکر بطری رو چرخوند و سرش سمت ممد ثابت موند و تهش سمت من. 

ممد- جرأت. 

- همین الان زنگ بزن به دوتا از دوس دخترات بهشون فحش و فلاکت بده بعد بگو دیگه حاضر نیستی باهاشون دوست باشی. 

ممد خیلی ریلکس گفت: 

- باشه. 

- گوشی رو میذاری رو بلندگو ها! 

ممد- باشه. 

بعد شماره ی یکی از دوس دختراش که اسمش ملینا بود رو گرفت و منتظر موند. 

بعد از چند لحظه صدای نازک و پر از عشوه ی یه دختر از گوشیش بلند شد. 

ملینا- سلام عزیزم کاری داشتی؟ 

ممد- خفه شو حالم ازت بهم می خوره دختره ی نکبت! 

ملینا- محمد حالت خوبه؟ با منی؟ 

ممد- آره بهتر از این نمیشم ، پ ن پ با عمتم. 

ملینا- آخه چرا؟ مگه من چیکار کردم؟ 

ممد- هیچی فقط از بس آویزونم شدی خسته شدم ، دیگه هم مزاحم نشو. 

ملینا با بغض گفت: 

- امّا محمد ... 

ممد- امّا بی امّا! دیگه دوس ندارم صدای نحستو بشنفم! فهمیدی دختره ی ... ؟! 

صدای هق هق گریه ی ملینا میومد. 

بریده بریده گفت: 

من ... نمی خوام ... من ... تو ... محمد ... من دوست ... دارم! 

ممد- به من ربطی نداره ، بای بای دماغوی خپل. 

بعد تماسو قطع کرد. 

دیگه بیشتر از این نتونستم خودمو کنترل کنم و هر هر زدم زیر خنده ، بقیه هم به جز کیارش همراه من خندیدن. 

کیارش- گناه داشت بچه ها. 

ممد- بی خیال بابا! 

امیر- حالا نوبت دومیه! 

ممد چشمکی زد و یه شماره ی دیگه رو گرفت. 

- دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد. 

ممد- ای بابا. 

امیر- یکی دیگه رو بگیر. 

ممد- واستا. 

امیر نیششو باز کرد و گفت: 

- نشسته راحتم. 

یه شماره دیگه رو گرفت و منتظر موند. 

یه بوق ... 

دو بوق ... 

سه بوق ... 

چهار بوق ... 

پنج بوق ... 

می خواست قطع کنه که یکی گوشی رو برداشت. 

ممد- الو؟ رومینا؟ 

یه صدای مردونه گفت: 

- رومینا کیه؟ شما کی هستی؟ 

ممد- شما خودت کی هستی؟ 

- به شما چه آقا؟ می گی کی هستی یا ... 

قبل از اینکه جمله شو تموم کنه ممد گفت: 

- خب باشه! من دوس پسر صاحب همین خطی که بهش زنگ زدم هستم. 

- دوست پسر؟ برو آقا خانوم من دوست پسری نداره! 

ممد- شما کیش میشی که اینطور مطمئن حرف می زنی؟ 

- من شوهرشم. 

ممد- خودش الان اونجاست؟ 

- گیرم که باشه به شما چه ربطی داره. 

ممد- گوشی رو بده بهش! 

- چرا باید ... 

ممد حرفشو قطع کرد و با عصبانیت داد زد: 

- دِ میگم گوشی رو بده بهش لعنتی! 

- صداتو بیار پایین مرتیکه! 

همون موقع صدای یه خانوم اومد که می گفت: 

- کیه پشت خط نیما؟ 

ممد- گوشی رو بده بهش میگم! 

صدای خانومه تو گوشی پیچید: 

- بله؟ 

ممد- خیلی ... هستی. تو شوهر داشتی بیشرف؟ ؟

- ببین بعدا با هم صحبت می کنیم. 

ممد- یعنی چی بعدا با هم صحبت می کنیم؟ دیگه نمی خوام چشمم بهت بیافته دختره ی .. ... 

- من برات توضیح می دم. 

ممد- توضیح؟ ؟! چه توضیحی داری بدی؟ ؟ وای خدا چقدر تو پررویی ... 

چند لحظه همه سکوت کردن بعدش ممد گفت: 

- دیگه اسممو نمی آری! 

- محمد من دوسش ندارم ... من ... 

قبل از اینکه جملشو تموم کنه ممد تماسو قطع کرد و موبایلشو پرت کرد یه گوشه. 

مشتشو جمع کرد و دو بار محکم کوبید رو زمین. 

ممد- لعـــنــــتـــی! 

امیر- بیخیال پسر. 

ممد- یعنی چی بیخیال؟! می فهمی چی می گی؟

- خب تو که نمی دونستی. 

کیارش- حسام راست می گه تو نمی دونستی ، مقصر اون بود. 

امیر برای عوض کردن جو گفت: 

- خب دیگه بچه ها جمع کنیم بریم؟ 

- بریم. 

با هم وسایلامونو جمع کردیم و دوباره سوار ماشین شدیم. 

سی دی آذین رو از تو پخش در آوردم و پرت کردم تو جاده ، جاش یه سی دی از داشبورد درآوردم گذاشتم بخونه. 

تو میری با یکی دیگه که قدرت رو نمی دونه

که رویات رو نمی فهمه ، نگاهت رو نمی خونه

به تو عادت کنه شاید، یا شاید عاشقت باشه 

ولی قلبش می تونه رو کسی غیر از تو هم واشه 

تو رو اصلا نمی شناسه 

براش فرقی نداری تو 

تو رو اصلا نمی شناسه 

براش فرقی نداری تو 

کیارش- وای این آهنگه چقدر قشنگه. 

امیر- کجاش قشنگه بابا ، بزن بعدی حسام! یاد چکای برگشتیم افتادم. 

- بالاخره به ساز کدومتون برقصم؟ 

کیارش- بی خیال بزن بعدی. 

باشه ای گفتم و زدم بعدی. 

چه بسازی چه نسازی دل من کوکه و سازت

همه ی اوج غرورم سهم قلب بی نیازت

حال من خوبه و عشقت گرچه دورم از وصالت

واسه من کافیه رویات واسه من بسه خیالت 

آرزوم بودن کنارت حتی یه لحظه تو خوابت 

چه بپرسی چه نپرسی چشم من پر از جوابه 

تا برسیم اصفهان فقط آهنگ گوش دادیم و دیگه حرفی نزدیم. 

با پرس و جو کردن از این و اون با هزار بدبختی آدرس خونه ی سعید اینا رو پیدا کردیم. 

وسایلامونو از تو ماشین جمع کردیم و رفتیم دم در خونشون. 

امیر زنگ در رو زد و منتظر موندیم. 

صدای دخترونه ای گفت: 

- بله؟ 

ممد- دوستای سعیدایم. 

- آهان ، بفرمایید. 

بعد در با صدای تیکی باز شد. 

***

"لوسی"

دو روز از اون ماجرا می گذشت و من همچنان روزه ی سکوت گرفته بودم. صبح که بیدار شدم حولمو برداشتم برم حموم. حموم رفتن همیشه بهم آرامش می داد. 

بعد از نیم ساعت بالاخره از حموم دل کندم و حوله رو پیچیدم دورم و اومدم بیرون. کسی تو راهرو نبود. زودی رفتم سمت اتاقم. 

یه تیشرت یاسی رنگ که روش با رنگ بنفش پررنگ نوشته بود beauty رو با یه دامن مشکی ساده تا سر زانو برداشتم پوشیدم و با حوله موهامو یکم خشک کردم بعد ایستادم جلوی آینه و شروع کردم به شونه کردنشون. 

بعد از شونه کردن می خواستم حوله رو یه جایی آویزون کنم که بدبختانه قدم نمی رسید. 

همون موقع تقه ای به در خورد و صدای سعید پیچید تو اتاق: 

- اجازه هست؟ 

جوابشو ندادم و بی خیال آویزون کردن حوله شدم و انداختمش رو میز و خودمو پرت کردم رو تخت. طاق باز دراز کشیدم. 

سعید- جوابمو نمی دی؟ 

بی توجه بهش با ناخنام بازی می کردم. 

سعید- لوسی چیکار کنم منو باور کنی؟ 

باز هم در جوابش سکوت کردم. 

سعید- دِ حرف بزن! 

لبهامو با زبونم تر کردم و گفتم: 

- برو بیرون! 

سعید- تا حرفامو نزنم هیچ جا نمی رم! 

با نفرت نگاهش کردم و گفتم: 

- نمی خوام چیزی بشنوم! 

سعید- آخه چرا؟! 

- چرا؟ هه ... تو هیچی از گذشتت بهم نگفتی! 

سعید- تو پرسیدی تا من بگم؟ 

- من از چیزی خبر نداشتم. خوب شد سیمین چشم و گوشمو باز کرد دیدم دارم تو چه منجلابی خودمو غرق می کنم! 

سعید- قول می دم ترک کنم! 

- برام مهم نیست. 

سعید- دِهـهه! پس من چه غلطی کنم تا همه چی درست شه؟ 

- هیچی دست از سرم بردار! 

سعید- این حرف آخرته؟ 

- آره! 

سعید- اینو بدون یه روز پشیمون میشی! 

بعد از اتاق رفت بیرون و در رو محکم پشت سرش بست. صدای بسته شدن دراونقدر بلند بود که تو جام تکون خوردم. 

زیر لب گفتم: 

- روانی! 

بلند شدم از رو بیکاری سوهان رو برداشتم افتادم به جون ناخن هام. وقتی قشنگ بهشون شکل دادم یه لاک سرخابی جیغ برداشتم زدم روشون ، خیلی خوشگل شده بود. 

لبخندی به ناخن های رنگ شده ام زدم و تو هوا گرفتمشون تا زود خشک شن. 

دو تا کش مو از وسایلام بیرون آوردم و فرق راست باز کردم. موهامو با کش ها دو گوشی بستم. 

شبیه بچه کوچولو های تخس شده بودم. 

یه رژ سرخابی هم کشیدم رو لبام که تقریبا همرنگ لاکم بود. 

یکم تو آینه رو چهره ام دقیق شدم. همیشه از دماغم بدم میومد. حس می کنم زیادی بزرگه ولی همه می گن الکی فکر بیخود می کنی. چند بار به سرم زده عملش کنم ولی دوس ندارم صدام کنن دماغ عملی. 

لبامو جمع کردم و از آینه دل کندم. یه لبخند ملیح چسبوندم رو لبهام و راهی هال شدم. 

بابای سیمین که رو مبل نشسته بود اول از همه چشمش بهم افتاد و گفت: 

- به به چه عجب خانوم خانوما از اون اتاق دل کندن! خوبی دختر بابا؟ 

لبخندمو پهن تر کردم و گفتم: 

- مرسی. 

بابای سیمین- بیا اینجا بشین ببینم دخترم. 

بعد با دست مبل کناریش رو نشون داد. 

تا نشستم رو مبل صدای زنگ در بلند شد. 

- من باز می کنم. 

آیفونو برداشتم و گفتم: 

- بله؟ 

- دوستای سعیدایم.

- آهان، بفرمایید. 

بعد در رو به روشون باز کردم. 

چندلحظه بعد وارد خونه شدن. قیافه ی تک تکشون رو زیر نظر گرفتم. به نظرم چهره های بامزه ای داشتن. 

اولی سبزه بود و چشمای عسلی و موهای مجعد مشکی با بینی عقابی و لبهای باریک داشت. یه ریش پروفسوری هم داشت که بامزه اش کرده بود. یخورده هم خجالتی به نظر می رسید. 

دومی سبزه و چشم و ابرو مشکی با بینی قلمی و لبهای قلوه ای و موهای خرمایی بود. هیکلش هم انصافا بدک نبود. 

سومیه عین ماست سفید بود ، چشمهای آبی و موهای بلوطی و بینی عملی داشت لب بالاییش هم یکم از لب پایینش جلو تر بود که قیافشو بانمک می کرد. هیکلش عالی بود. یخورده هم هیز به نظر می رسید. 

آخری هم پوستش گندمی بود و چشم و ابروی مشکی با موهای لخت مشکی و بینی و لب متناسب داشت. به نظرم خیلی مظلوم می زد. شایدم مظلوم نما بود! اللهُ اعلم! 

لوسی زدی تو فاز عربی ها! اصلا تو با چه حقی واستادی این وسط پسرای مردمو دید می زنی هان؟ 

تازه به خودم اومدم که مدتیه زل زدم بهشون. 

همون که عین ماست می موند یه نیشخند تحویلم داد که کلی خجالت کشیدم. 

سرمو انداختم پایین و رفتم تو آشپز خونه بلکه از تیررس نگاهشون بدور باشم. 

***

"حسام"

مسیر حیاط رو طی کردیم و رفتیم داخل خونه. یه دختر خانوم در رو برامون باز کرد. 

اولش زیاد به چهره اش دقیق نشدم ولی بعدش که دیدم زیاد نگاه می کنه متوجه شدم چهرش یه نمه اروپایی می زنه. چشمهای سبزِ روشن با موهای بلوند که دوموشی بسته بود و شبیه دختر بچه ها شده بود. رژ لبش هم توی ذوق می زد. 

بی خیال چهره دختره شدم و یکم اطرافو نگاه کردم. 

یه آقای مسنی پا شد اومد طرفمون و گفت: 

- سلام خوش اومدین. بفرمایین وسایلاتون رو بذارین تو اتاقا. سعید خوابه من برم بیدارش کنم. 

وسایلامونو بردیم گذاشتیم توی اتاقا. 

من و کیارش هم اتاقی بودیم. ممد و امیر هم تو یه اتاق بودن. 

اومدم تو هال از یه خانومی که ظاهرا باید خواهر سعید می بود پرسیدم: 

- ببخشید دستشویی کجاست؟ 

با دستش یه در رو نشون داد. 

تشکری کردم و رفتم دستشویی یه آبی به سر و صورتم بزنم. 

بعد از خشک کردن صورتم خواستم بیام بیرون که محکم خوردم به یه چیز. 

سرمو آوردم پایین دیدم همون دخترست که دم در بود. ببخشیدی گفتم و از کنارش رد شدم. 

رفتم داخل اتاق دیدم کیارش نشسته رو تخت داره با موبایلش اس ام اس بازی می کنه و نیشش تا بناگوشش بازه. اصلا انگار تو این دنیا سیر نمی کرد. آروم رفتم پشتش و یکی محکم زدم پس گردنش که از جاش پرید. 

بالشتو برداشت پرت کرد طرفم و گفت: 

- مریض ، دلم ریخت! 

- مگه دلی هم برات مونده. 

کیارش- نه والا همش دلم پیش نارونِ. دلم براش تنگ شده حسام! 

- خیر سرت بذار یه روز بگذره بعد ادای مجنونا رو در بیار. 

کیارش خم شد و بالشتو چنگ زد و تو بغلش گرفت و با هیجان پرسید: 

- اینا رو ولش. تو دو هفته چجوری می خوای یه نفرو عاشق خودت کنی؟ بعدشم ما سه هفته می خوایم اینجا بمونیم که. 

- بی خیالش بعدا یه فکری واسش می کنم. 

کیارش- میگم همین دختره بلونده هم بدک نیستا. 

نشستم رو تخت کنار کیارش و قیافه ای متفکر به خودم گرفتم. 

بعد از چند لحظه گفتم: 

- حالا از کجا معلوم شوهر نداشته باشه؟ 

کیارش- نداره بابا! تو دستش حلقه ملقه نبود! 

یکی زدم تو سرش و گفتم: 

- تو که اینهمه ادعای سر به زیریت می شد دست دختر مردمو دید می زنی که ببینی حلقه داره یا نه؟! 

کیارش پشتشو بهم کرد و گفت: 

- اصلا منو بگو دارم واسه تو دل می سوزونم! خوبی بهت نیومده! 

- خب حالا قهر نکن! مطمئنی شوهر موهر درکار نی؟ 

کیارش با ذوق برگشت سمتم و گفت: 

- آره به خدا خودم دیدم. 

- چته چرا یهویی عکس العمل نشون می دی خب؟ 

کیارش- از اثرات دوری از نارونه. 

- واا! 

کیارش- والّا!

چند لحظه چیزی نگفتیم که بعدش من گفتم: 

- میگم حالا شاید دوس پسری ، چیزی داشته باشه خب. 

کیارش- شاید! اینم حرفیه! 

- روش فکر می کنم. 

بعد یه بالشت برداشتم رو زمین دراز کشیدم و طبق عادتم بالشتو بغل کردم. 

- شب بخیر کیارش. 

کیارش- الان هنوز ظهره جناب! 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- خب حواسم نبود. ظهر بخیر. 

بعد چشمامو بستم و بعد از کلی فکر و ذکر خوابم برد. 

***

"لوسی"

مامان سیمین داشت میوه میشست. تشنه بودم ، یه لیوان آب برداشتم خوردم و برگشتم به اتاقم. 

رو تختم نشستم و یکم اطرافو نگاه کردم که یادم اومد لباسمو تو حموم جا گذاشتم. 

بلندشدم برم برش دارم که خوردم به همون پسر مظلوم نما. ببخشیدی گفت و از کنارم رد شد. 

شونه هامو انداختم بالا و رفتم لباسمو برداشتم و دوباره برگشتم به اتاقم. 

لباسمو گذاشتم سر جاش. از سر بیکاری دراز کشیدم روی تخت و سعی کردم یکم بخوابم و بعد از مدتی موفق شدم. 

بیدار که شدم موهام رو که بهم ریخته بود رو شونه کردم و بستم. رفتم دستشویی تا صورتمو بشورم. 

بعدش رفتم تو پذیرایی ببینم بقیه چیکار می کنن. سعید و دوستاش یه گوشه نشسته بودن با هم گپ می زدند. بابای سیمین که فهمیدم اسمش احمدِ خونه نبود. مامان سیمین هم مثل اینکه اسمش شهلا بود. سیمین هم تو پذیرایی نبود. 

رفتم اتاقش ببینم اونجاست یا نه. تو اتاقش نشسته بود با موبایل حرف می زد. 

منتظر شدم تا تماسشو تموم کنه و بعدش پرسیدم: 

- کی بود؟ 

سیمین- نادیا. 

- چی می گفت؟ 

سیمین- هیچی زنگ زدم حالشو بپرسم. 

یکم مکث کردم بعد گفتم: 

- سیمین من خط ندارم. 

سیمین- باشه یکی می گیرم برات. 

- دلم برای مامان و بابا تنگ شده. 

سیمین- می خوای زنگ بزنی بهشون؟ 

- آره. 

سیمین- خب بیا با موبایل من بزن. 

بعد موبایلشو گرفت سمت من. 

شماره رو گرفتم بعد از چند لحظه برداشتن. 

- سلام لوسی ام. 

بابا- سلام دخترم خوبی بابا؟ چرا شب قبلش نگفتی بهمون می خوای بری؟ اومدیم نامه ات رو روی یخچال دیدیم نگران شدیم. 

- آره بابا جون خوبم. ببخشید. 

بابا- دلم برات تنگ شده بود. بیا مامانت هم می خواد باهات حرف بزنه. 

بعد گوشیو داد به مامی. 

مامی- سلام لوسی. 

- سلام مامی. 

مامی- همه چی اونجا مرتبه؟ خوش میگذره ما رو نمی بینی؟ 

- آره همه چی خوبه. خیلی دلم براتون تنگ شده. 

مامی- منم همینطور عزیزم. این شمارته؟ 

- نه مامی این شماره ی سیمینه. بعدا که خط گرفتم براتون زنگ می زنم شماره امو داشته باشین. 

مامی- باشه پس منتظریم. 

- کاری نداری مامی جون؟ 

مامی- نه قربونت خدانگهدارت. 

- بابای. 

بعد تماسو قطع کردم و موبایلو دادم دست سیمین.

- مرسی سیمین خیلی دوست داشتم صداشونو بشنوم. 

سیمین- خواهش می کنم. 

- چیزی شده؟ احساس می کنم مثل قبل نیستی. 

سیمین- هنوزم به ماجرای تو و سعید فکر می کنم. 

- همین؟ 

سیمین- چیز کمیه؟ تو دوسش داری؟ 

- من فقط یکم بهش وابسته شده بودم. 

سیمین- ولی انگار اون دوستت داره. من نمی خوام به خاطر داداش من ... 

حرفشو قطع کردم و گفتم: 

- من دیگه سعید رو قبول نمی کنم عزیزم. 

سیمین- خیالم راحت باشه؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- آره خیالت راحت. 

سیمین- ممنون لوسی. 

لبخندی زدم و خواستم برم بیرون که گفت: 

- فردا میای بریم بیرون بگردیم؟ 

- بی خیال بابا. 

سیمین- بیا دیگه. 

- ببینم چی میشه. 

سیمین- باشه. 

رفتم آشپزخونه ببینم چه خبره که شهلا خانوم رو به من گفت: 

- سفره رو می چینی؟ چند دقیقه دیگه شام حاضره. 

چشمی گفتم و سفره رو چیدم. بعد رفتم پذیرایی به سعید و دوستاش گفتم بیان شام بخوریم. همون موقع احمد آقا هم رسید خونه و در رو براش باز کردم. 

سر میز شام من بغل دست سیمین نشستم. رو به روم هم همون پسر مظلومه نشسته بود. 

زیاد اشتها نداشتم یکم کتلت و نون خوردم بعدش تشکر کردم و از پشت میز بلند شدم. 

احمدآقا- کجا دخترم؟ تو که هنوز چیزی نخوردی! 

- مرسی ، سیر شدم. 

احمد آقا- چقدر کم غذایی دختر جون. نوش جونت. 

زیر چشمی یه نگاهی به سعید انداختم که داشت با غذاش بازی می کرد و حواسش یه جای دیگه بود. 

ببخشیدی گفتم و رفتم تو اتاقم. 

دراز کشیدم رو تختم و یکم با موبایلم ور رفتم. حوصله ام حسابی سر رفته بود ناچاراً موبایلو گذاشتم کنار و بلندشدم چراغا رو خاموش کردم و باز برگشتم سر جام. یکم که گذشت پلکام کم کم سنگین شدن و خوابم برد. 

***

"حسام"

امیر- پاشو دیگه! عین جنازه این وسط دراز کشیده. 

یکی از چشمامو باز کردم و برگشتم یه دور نگاش کردم بعد دوباره گرفتم خوابیدم. 

با احساس اینکه گوشم داره از جا کنده میشه گفتم: 

- آی آی ... ولش کن! 

ممد- پاشو تا ولش کنم. 

نشستم تو جام تا گوشمو ول کنه. 

یکم گوشمو با دست مالیدم و زیر لب گفتم: 

- وحشی آمازونی! 

ممد- شنیدم چی گفتیا! 

- به درک! گوشمو از جا در آوردی! 

بعد از جام بلند شدم و بالشت رو پرت کردم تو بغل ممد. 

رفتم دستشویی صورتمو بشورم بلکه خواب از سرم بپره. صورتمو با آستینم پاک کردم و اومدم بیرون. 

سعید یه گوشه تو هال نشسته بود. رفتم نشستم کنارش و یه دونه زدم رو پشتش. 

- چطوری پسر؟ چه خبر؟ 

سعید- حال و حوصله ی هیچی رو ندارم! 

- چرا؟ 

سعید- از دست اون دختره! 

- شیدا؟ 

سعید- نه بابا! 

- همین بلونده؟ 

سعید- آره لوسی. 

- پس اسمش لوسیه. چیکار کرده مگه؟ 

سعید- همش پسم می زنه. 

- دوسش داری؟! 

سعید- نه بابا! 

- پس چه مرگته؟ 

سعید- وقتی می بینمش یاد شیدا می افتم. می خوام عاشقم باشه بعد مثل یه تیکه آشغال ولش کنم! درست مثل همون کاری که شیدا باهام کرد. 

- آخه به اون بیچاره چه ربطی داره! دوست داری یکی همین بلا رو سر خواهرت بیاره؟ 

سعید- آره! اصلا هر چی می کشم از دستِ سیمینه! اگه دهن لق بازی در نمیاورد و اون چرت و پرتا رو نمی گفت الان اینطوری نمی شد. 

- نکن سعید گناه داره دختره. 

امیر- چی در گوش هم دیگه پچ پچ می کنین شما دو تا کفتار عاشق؟! 

- به تو چه؟ 

امیر ابروهاشو با شیطنت بالا داد و گفت: 

- آهان پس از اون حرفا بود! آره؟! 

سعید- اصلا آره! مفتشی؟ 

امیر- حسام من بهت گفتم تا دو هفته دیگه یه دختر رو عاشق خودت کنی ها! نه یه پسر رو! 

خندیدم و گفتم: 

- گمشو! خودم یادمه! 

ممد و کیارش هم اومدن همه دور هم نشستیم و یکم دیگه حرف زدیم و یه مدت بعدش لوسی اومد صدامون زد واسه شام. 

اومدم تو آشپزخونه و درست روبه روی لوسی نشستم تا رفتاراش رو بیشتر زیر کنترل بگیرم. 

به نظرم دختر آروم و بی سر و صدایی اومد. خیلی زود از پشت میز بلند شد و رفت تو اتاقش. ممد که متوجه ی نگاه های من شده بود خیلی آروم به طوری که فقط خودمون بشنویم گفت: 

- خوردیش! 

نیشمو باز کردم و به خوردن غذام مشغول شدم. غذاش خیلی خوشمزه بود. شایدم من اینطوری فکر می کردم. 

تا مرز ترکیدن خوردم بعد از پشت میز بلند شدم و تشکر کردم. 

رفتم تو هال نشستم رو یکی از مبلا و کنترل تلوزیون رو گرفتم تو دستم. بی جهت کانال ها رو بالا و پایین می کردم. 

فکرم مشغول لوسی بود. نمی دونم چرا دلم براش می سوخت. یه صدایی تو مخم بهم گفت:  

« حسام تو که خودت دخترا رو می ذاشتی سر کار! حالا چی شده واسه این دختره دل می سوزونی؟ »

یه حسی بهم می گفت برم به دختره بگم که به سعید اعتماد نکنه. 

دوباره اون صدای تو مخم بهم گفت: 

« اگه حرفاتو باور نکنه چی؟ »

با خودم گفتم اون دیگه مشکل خودشه. اون موقع من وظیفمو انجام دادم و آگاهش کردم. 

کنترل رو انداختم رو مبلِ کناری و از جام بلند شدم. کسی تو هال نبود منم از فرصت استفاده کردم و رفتم سمت اتاق لوسی که صدای ممد رو از پشت سرم شنیدم: 

ممد- کجا؟ 

پوفی کشیدم و برگشتم سمتش. 

- یه لحظه کار دارم باهاش. 

ابروهاشو دو بار بالا داد و با نیش باز گفت: 

- چیکار؟ 

- هیچی زیاد مهم نیست. فقط خواهشا به سعید نگو. 

ممد- دوس دختر سعیدِ؟ 

نمی دونستم چی بگم. چند ثانیه لبهامو رو هم فشار دادم و بعد گفتم: 

- آره! 

ممد نیشخندی زد و گفت: 

- منو بگو فکر کردم آدم شدی! 

جوابشو ندادم و دو تا تقه به در زدم. 

صداش از داخل اتاق اومد: 

- گمشو سعید حوصله اتو ندارم. 

آروم گفتم: 

- منم! 

لوسی- منم کیه؟ 

- میشه بیام داخل؟ 

لوسی- بفرمایین. 

آروم در رو باز کردم و رفتم داخل اتاقش. 

لوسی- شما؟ 

- من حسامم. 

لوسی- می دونم. منظورم این بود که با من کار دارین؟ 

- اسم منو می دونستین؟ آره یه کار کوچیک دارم بعد رفع زحمت می کنم. 

لوسی- نه نمی دونستم. چیکار؟ 

- میشه بشینم؟ 

لوسی- بفرمایید. 

نشستم یه گوشه ی تخت و بهش اشاره کردم که اونم بشینه. 

لبهامو با زبونم تر کردم و گفتم: 

- من اهل مقدمه چینی نیستم. ببین فقط خواستم بهت بگم که به هیچ وجهه به سعید اعتماد نکن. سعید دوست من هست ولی گاهی اوقات نمی دونه چیکار داره می کنه. 

لوسی- چرا؟ 

- چی چرا؟ 

لوسی- اینکه بهش اعتماد نکنم؟ 

- سعید یکیو به اسم شیدا دوست داشت که دختر خوبی نبود. خلاصه بگم که دختره ولش کرد و سعید هم کارش به اعتیاد و بیمارستان روانی و اینا کشید. هر چند الان وضعیت روحیش بهتر از قبلِ. اونم واسه خنک شدن دلش به نوعی دخترایی که به نظرش شبیه شیدا هستن ، حالا چه از نظر رفتاری چه از نظر ظاهری رو به خودش وابسته می کنه و بعد ولشون می کنه. سعید بهم گفت که به نظرش تو خیلی شبیه شیدا هستی. البته فکر کنم منظورش از نظر ظاهری بوده چون اصلا قابل قیاس با اون دختره نیستی. 

لوسی لبخندی زد و گفت: 

- ممنون لطف داری. من همه ی اینها رو می دونستم. در هر حال ممنون که گفتی.

- واقعا؟ 

لوسی- واقعا! 

می خواستم یه چیزی رو باهاش در میون بذارم. نمی دونستم عکس العملش چی می تونه باشه ولی بعد از چند لحظه درگیری با خودم گفتم: 

- میشه یه موضوعی رو بهت بگم؟ 

لوسی- البته! 

- آخه می ترسم ناراحت بشی. 

لوسی- نه ناراحت نمی شم بگو. 

- چیزه ... اوممم ... چجوری بگم ... 

لوسی- راحت باش. 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

- تو راهی که می خواستیم بیایم اینجا با دوستا حقیقت جرأت بازی کردم و شرطش این بود که تا دو هفته دیگه یه دختر رو عاشق خودم کنم. نمی خوام جلوشون ضایع بشم. میشه کمکم کنی؟ 

لوسی- حالا چه کمکی از دست من بر میاد؟ 

- میشه نقش دوست دخترمو بازی کنی؟ 

لوسی- مگه خودت دوس دختر نداری؟ 

- چرا خیلی داشتم ولی چند وقت پیش با همشون بهم زدم. دیگه دوس نداشتم دنبال دختر بازی برم. بچه ها هم خواستن اذیت کنن این شرطو گذاشتن. 

لوسی- حالا این همه دختر چرا من؟ 

یکم مکث کردم و گفتم: 

- نمی دونم. 

لوسی- از این رفتارت خوشم میاد! 

- کدوم؟ 

لوسی- اینکه راستشو می گی. 

- اتفاقا من آدم راستگویی نیستم. این بار هم واقعا نمی دونم چرا اینقدر راستگو شدم! 

لوسی- من قبول می کنم نقش دوس دخترتو بازی کنم. بلکه این سعید یکم حالش گرفته بشه! 

- نمی دونم چجوری ازت تشکر کنم! 

لوسی- نیازی به تشکر نیست! 

سرمو کج کردم و بهش نگاه کردم: 

- پس دوستیم؟ 

لوسی لبخند زد و گفت: 

- دوستیم! 

لبخندی به روش زدم و گفتم: 

- تو هم اگه به مشکل برخوردی رو کمکم حساب کن! 

لوسی- باشه. مرسی! 

از جام بلند شدم و از اتاقش رفتم بیرون. 

کسی تو راهرو نبود. زودی از اتاقش دور شدم. 

رفتم تو هال کنار ممد رو مبل نشستم. 

زد رو شونم و گفت: 

- شیری یا شکار؟ 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- تموم شد! مخشو زدم! 

ممد- بابا تو دیگه کی هستی؟! 

- ما اینیم دیگه! 

ممد- باز تو رو جو گرفتا! سعید چی؟ 

- سعید دوسش نداره بابا! 

ممد- دختره دوسش داره؟ 

- فکر نکنم! 

ممد- خودت چی؟ 

- من چی؟ 

ممد- دوسش داری دختره رو؟ 

- ازش خوشم میاد. 

ممد- ایول! پس کشکی کشکی شرطو بردی ها! 

- همچین هم کشکی کشکی نبودا. 

ممد- حالا هر چی! 

همون موقع سعید اومد کنارم نشست. 

سعید- رفتی بهش چی گفتی؟ 

- لوسی از این به بعد دوس دختر منه! 

سعید- یعنی چی؟ تو چیکار کردی؟! 

شونه هامو انداختم بالا و گفتم: 

- بهش پیشنهاد دادم اونم قبول کرد! 

سعید- غلط کردی! لوسی دوس دختر منه! 

- خودش که چیز دیگه ای می گفت! 

سعید- پاشو بیا. 

- کجا؟ 

گوشه ی لباسمو گرفت تو دستش و بدون حرف منو همراه خودش کشید سمت اتاق لوسی. 

بدون در زدن در رو باز کرد. 

لوسی با عصبانیت گفت: 

- هنوز نمی دونین که هر کی می خواد وارد اتاق یه دختر خانوم بشه باید در بزنه آقا سعید؟ 

سعید- حالا شدم آقا سعید؟ ؟! تازه اومد به بازار کهنه شده دل آزار؟ هان؟! 

لوسی با حرص گفت: 

- اصلا من از اولش هم دوستت نداشتم! تو واسم یه سرگرمی بودی و بس! حالا هم برو بیرون تا من لباسمو عوض کنم! 

سعید- خیلی آشغالی لوسی! فقط همینو می تونم بگم! 

بعد دست منو کشید با خودش ببره بیرون که لوسی گفت: 

- من گفتم فقط خودت بری بیرون! نه حسام! 

سعید که معلوم بود داره خون خونشو می خوره انگشت اشاره اشو بین من و لوسی چرخوند و گفت: 

- اصلا جفتتون برین به درک! 

بعد از اتاق رفت بیرون در رو پشت سرش بهم کوبید. 

از صدای در تو جام تکونی خوردم. لوسی با نیش باز اومد سمتم. 

لوسی- وویـــــی! ایول دمت گرم خوب حالشو گرفتیم جیگرم حال اومد! 

- دوستا تو همین موقع به درد همدیگه می خوردن دیگه! 

یه نگاه شیطون بهم انداخت. 

ابروهامو دادم بالا و گفتم: 

- شیطون شدیا! 

دست راستشو برد سمت موهاش و یه تیکشو دور انگشت اشارش پیچید و با لحن کشیده ای گفت: 

- بــــــودم! 

همون لحظه یکی تقه ای به در زد و گفت: 

- اجازه هست؟ 

در باز شد و سیمین داخل شد. 

نگاه سیمین به من کشیده شد و با حرص گفت: 

- مثل اینکه باز بد موقع مزاحم شدم! 

لوسی- برات توضیح می دم سیمین. 

سیمین- چه توضیحی داری بدی؟! اینجا ایرانه ها! اگه می خوای از این کارا بکنی شرمنده این خونه حرمت داره! 

لوسی- چی می گی؟ داری منو بیرون می کنی؟ 

سیمین- دوستیمون به جای خود ولی ... 

لوسی حرفشو با عصبانیت قطع کرد: 

- من محتاج خونه ات نیستم! اصلا همین الان وسایلامو جمع می کنم میرم. 

سیمین پوزخندی زد و گفت: 

- هه! کجا اونوقت؟! 

لوسی –اونش دیگه به تو ربطی نداره! 

سیمین- که اینطور! باشه خود دانی! 

بعد در رو بست و رفت. 

برگشتم سمتش و گفتم: 

- خل شدی؟ کجا می خوای بری این وقت شبی؟ 

لوسی- نشنیدی چی گفت؟ 

- که چی؟ 

لوسی- من نمی تونم تحمل کنم! 

- کوتاه بیا لوسی. 

چمدونش رو در آورد و همونطوری که داشت وسایلشو داخلش می ریخت گفت: 

- میای باهام؟ 

- کجا؟ 

لوسی- نمی دونم هر جایی غیر از اینجا. 

دستی تو موهام کشیدم. 

- تا تو آماده شی من میرم وسایلامو جمع کنم. 

بعد رفتم تو اتاقم و لباسامو عوض کردم بعد وسایلامو جمع کردم. کیارش که کارای منو زیر نظر گرفته بود وقتی داشتم از اتاق خارج می شدم گفت: 

- کجا؟ 

نشستم براش تموم ماجرا رو تعریف کردم بعد گفتم: 

هر وقت خواستین بر گردین بهم زنگ بزن بیام دنبالتون. 

یکی رو پشتش زدم و برگشتم برم اتاق لوسی. دم در اتاقش چمدون به دست ایستاده بود. 

با اضطراب گفت: 

- بریم؟ 

سری واسش تکون دادم و چمدونشو از دستش گرفتم. 

مسیر هال رو طی کردیم. وقتی داشتم در ورودی رو باز میکردم سعید گفت: 

- کجا؟ 

- می خوایم بریم. 

سعید- دارم می بینم! پرسیدم کجا؟ 

- به تو ربطی نداره! 

بعد رو به لوسی ادامه دادم: 

- بیا بریم. 

خلاصه از خونه زدیم بیرون و سوار ماشینم شدیم. 

لوسی- کجا داریم میریم؟ 

- خونه ی من. 

لوسی- تنها زندگی می کنی؟ 

- نه با مادر خونده ام. 

لوسی- مادر خونده؟! 

- آره مامانم وقتی من بچه بودم منو آورد خونه ی اشرف جون بعد از اون دیگه خبری ازش نشد. 

لوسی- چه بی احساس! 

- شاید دلیلی داشته! 

لوسی- نمی دونم. شاید. 

کل راه رو تا خونه رانندگی کردم. دیگه کم کم داشت صبح می شد. 

دم در پیاده شدیم ... 

رو به لوسی گفتم: 

- اشرف جون یکم رو دوستی دخترا و پسرا حساسه. ناراحت نمی شی اگه به عنوان نامزدم معرفی کنمت؟ 

یکم فکر کرد و گفت: 

- حالا حتما لازمه؟ 

نمی دونم چرا از این حرفش ناراحت شدم. گفتم: 

- هر جور دوست داری. 

لوسی- اشکالی نداره. 

زنگ خونه رو زدم و منتظر موندم. جواب نداد. یه بار دیگه زنگ رو فشار دادم. 

اشرف جون با صدای خواب آلودی گفت: 

- کیه؟ 

- حسامم! 

اشرف جون- باشه بمون اومدم. 

چند لحظه بعد در باز شد. 

اشرف جون- چرا اینقدر زود اومدی پسرم؟ ؟ این دختر خانوم کیه همرات؟ 

- یه سری مسائل پیش اومد مجبور شدیم برگردیم. قراره نامزدم باشه. 

اشرف جون- نامزد؟! ماشالا سلیقه ات حرف نداره مادر. 

لوسی سرشو انداخته بود پایین و با ناخناش بازی می کرد.

- میشه بیایم داخل؟ 

اشرف جون- بفرماین. 

به سمت اتاقم رفتم و وسایلا رو گذاشتم یه گوشه بعد برگشتم تو هال دیدم لوسی ایستاده یه گوشه. 

به یه اتاق اشاره کردم و گفتم: 

- این اتاق خالیه. می تونی بری اینجا استراحت کنی. اگه چیزی خواستی بیا بهم بگو. 

لوسی- باشه مرسی. 

بعد چمدونشو با خودش کشید و رفت داخل همون اتاقه. 

اشرف جون اومد تو هال و رو به من گفت: 

- اسمش چیه مادر؟ 

- لوسی.

اشرف جون- چه اسم خارجکیی داره. 

- خودشم خارجیه. 

اشرف جون- واقعا؟ مسلمونه؟ پدرمادرش چی؟ اونا کجان؟ 

- آره عزیزم. مسلمونن. پدر و مادرش هم ایرانی بودن ولی خارج زندگی می کنن. 

اشرف جون- الهی! بعد دخترشون رو تک و تنها فرستادن اینجا؟ 

- نه با دوستش اومده. 

اشرف جون- پس دوستش کو؟ 

- دوستش خواهر همون دوستمه که قرار بود اصفهان بریم خونشون. 

اشرف جون- خب بعدش؟ 

- هیچی بعدش با دوستش دعواش شد و دوستش غیر مستقیم از خونه بیرونش کرد. منم چون ازش خوشم اومده بود گفتم بیارمش خونه ی ما. 

اشرف جون- نمیشه که پسرم! دختر مردمو آوردی خونمون که چی؟ 

- اصلا نامزدمه. 

اشرف جون- نامزدت باشه. زنت نیست که! اصلا پدر و مادرش می دونن؟ 

- خب به اونا هم می گیم. 

اشرف جون- من که تو کارای تو موندم پسرم! خودت بهتر می دونی چیکار داری می کنی! 

لبخندی زدم و گفتم:

- من برم بخوابم خیلی خسته ام. 

اشرف جون- خوب بخوابی. 

- ممنون. 

بعد رفتم سمت اتاقم و خودمو رو تختم ولو کردم. اینقدر خسته بودم که نفهمیدم چجوری خوابم برد. 

چشمامو که باز کردم دیدم لوسی اخمهاشو کرده تو هم و دست به سینه رو به تختم ایستاده. 

کشو قوسی به خودم دادم و با صدای خوابالود پرسیدم: 

- چیزی شده؟ 

بعد پشت این حرفم خمیازه ای کشیدم. 

لوسی- مامانت می گه می خواد از عاقد وقت بگیره برای عقد محضری. یعنی چی؟ مگه ما قرارمون این بود؟ 

خیلی ریلکس گفتم:

- مگه چیه؟ 

لوسی- زده به سرت؟ من هنوز واسه ازدواج بچه ام. 

- زیادم بچه نیستیا! 

لوسی- دارم جدی حرف می زنم! 

- منم جدی گفتم. 

لوسی- یعنی تو با ازدواج با من مشکلی نداری؟ 

- نه ، چه مشکلی؟ 

لوسی- حسام خل شدی؟ ما قرار بود فقط دوست باشیم نه ... 

- از من خوشت نمیاد؟ 

لوسی- نه اصلا بحث این حرفا نیست. آخه یهویی ... 

- اگه ناراحتی بگو یه فکری می کنم. 

لوسی- واقعا دوس داری باهام ازدواج کنی؟ 

- چرا که نه؟ ازت خوشم اومده. 

لوسی- تو همین چند وقت؟ 

- مگه چیه؟ 

پوفی کشید و گفت: 

- هیچی. پس مامانم اینا چی؟ 

- به اونا هم می گیم بیان. 

لوسی- تو خودت می دونی داری چی می گی؟ اصلا از کجا معلوم پدرم راضی بشه؟ اون خیلی سخت گیره. 

- راضیش می کنم. 

لوسی- اصلا چرا اینهمه به خودت سختی می دی؟ 

- چون ... 

لوسی- چون چی؟ 

- نمی دونم! 

لوسی- دیگه به خل بودنت شک ندارم! 

- بی خیال. مگه همه واسه ازدواج دلیل دارن؟ 

لوسی- ندارن؟ 

- مثلا چه دلیلی؟ 

لوسی- مثلا اینکه همدیگرو دوس دارن. 

- مگه تو منو دوس نداری؟ 

لوسی- آره ولی نه اونطوری. 

- پس چطوری؟ 

لوسی- چجوری بگم ... مثل یه دوست! 

- خب به مرور عادت می کنی بهم. 

لوسی- خودت مگه دوسم داری که اینقدر اصرار می کنی؟ 

- من ازت خوشم اومده. تاحالا دختری واسم به اندازه تو جالب نبوده. 

لوسی- فقط همین؟! 

- کمه؟ 

لوسی- حسام! 

- جونم؟ 

لوسی- نمی خوام! 

- چیو؟ 

لوسی- من زوده واسم. 

- چرا فکر می کنی زوده؟ زندگی مشترک همچینم بد نیستا. 

لوسی- باید فکر کنم. 

- باشه تا تو فکراتو بکنی من مامان باباتو راضی می کنم. 

لوسی- نه خودم باهاشون حرف می زنم. 

- باشه هر جور دوس داری. 

لبهاشو برچید و به سمت در اتاق رفت که صداش کردم: 

- لوسی! 

برگشت سمتم. چشمکی واسش زدم و گفتم: 

- به خودت سخت نگیر. 

لبخندی زد و از اتاق رفت بیرون. 

سرم رو گذاشتم رو بالشت تا ادامه ی خوابم رو ببینم. نمی دونم چقدر خوابیده بودم که با صدای جیغ بلند شدم. 

سراسیمه دویدم تو هال اشرف جون رو دیدم که افتاده وسط هال و لوسی نشسته کنارش داره گریه می کنه. 

- چی شد؟ 

لوسی- نمی دونم فقط صدای افتادن یه چیزو شنیدم بعد اومدم دیدم ... 

حرفشو ادامه نداد و گریه اش شدید تر شد. 

نمی دونم چرا حس بدی داشتم. انگار داشتن تو دلم رخت میشستن. 

رفتم جلو و خم شدم رو اشرف جون. نبض رو گرفتم. خیلی آروم می زد. 

دویدم سمت اتاقش و چادرش رو برداشتم آوردم گذاشتم دورش و بغلش کردم. خواستم از خونه برم بیرون که لوسی دنبالم اومد و گفت: 

- صبر کن آماده شم بیام. 

- نمی خواد دیر میشه. خونه بمون. 

بعد بدون اینکه بهش مجال حرف زدن بدم به سمت ماشینم رفتم و اشرف جون رو گذاشتم رو صندلی عقب. 

بدون اینکه به سر و وضعم فکر کنم پشت فرمون نشستم و با سرعت ماشینو به بیمارستان رسوندم. 

گیج گیجم! من اینجا چیکار می کنم؟ اشرف جون رو چرا دارن با برانکارد می برن؟ 

چنگی تو موهام انداختم و مستاصل کشیدمشون. رو یکی از صندلی ها نشستم و سرم رو به دیوار تکیه دادم. 

نمی دونم چند ساعت گذشته بود که از همون اتاقی که اشرف جون رو بردن داخلش یه دکتر اومد بیرون. بی حال از جام بلند شدم و صداش کردم. 

- آقای دکترحالش چطوره؟ 

دکتر- وضعیتش تعریفی نداره ولی خوب میشه. چند روزی باید بستری باشه. 

تشکری کردم و بعد از اینکه دکتر از اونجا دور شد به سمت خروجی بیمارستان رفتم. 

پشت ماشین نشستم و بی هدف خیابونا رو دور می زدم. 

اَه لعنتی از چراغ قرمز متنفرم! 

57 ثانیه ... 

چشم چرخوندم و نگاهمو به راننده ی ماشین x6کناری دوختم. یه دختر با موهای قرمز و آرایش شدید که شالشم داشت از سرش می افتاد. 

43ثانیه ... 

برگشت سمتم و یه نگاهی به من انداخت. 

36ثانیه...

قیافش چقدر آشنا بود. کجا دیدمش؟! 

28ثانیه ... 

بهم گفت حالم ازت بهم می خوره نکبت! چشم پشتی واسم نازک کرد و روشو برگردوند سمت جاده. 

20 ثانیه ... 

منو میشناخت؟ 

15ثانیه ... 

چرا برام مهم نیست و جوابشو نمی دم؟ 

13ثانیه ... 

داشبورد ماشینو باز می کنم و سیگاری در میارم. 

9ثانیه ... 

بکشم؟ نکشم؟ 

5ثانیه ... 

چشمهامو می بندم و سیگار رو میون لبهام می ذارم و روشنش می کنم. 

چراغ سبز میشه و من با همون چشمهای بسته دنده رو عوض می کنم و راه می افتم. 

پکی به سیگارم می زنم ... 

گلوم میسوزه! چرا سرفه نمی کنم؟! 

سیگارو از بین لبهام بیرون میارم و با شدت پرت می کنم تو خیابون. 

هوا تاریک شده بود و یاد لوسی افتادم که تو خونه تنهاست. 

فرمون رو پیچوندم و میدون رو دور زدم و راه خونه رو درپیش گرفتم. 

دم در خونه ماشینو پارک کردم و بعد از اینکه قفلش کردم زنگ در رو زدم که در رو باز کنن. 

زنگو که زدم از داخل خونه صدای جیغ اومد. 

معطل نکردم و پامو گذاشتم رو دستگیره ی در و با یه دستم لوله ی گاز کنارخونه رو گرفتم و خودمو کشیدم بالا. دستمو رسوندم به دیوار و سفت گرفتمش. با احساس درد شدید تو دستام لبهامو گاز گرفتم ولی الان درد واسم مهم نبود. به سختی خودمو به لبه ی دیوار رسوندم و پریدم تو حیاط. شیشه های روی دیوار رفته بودن تو دستم ... با کوفتکی از جام بلند شدمو به سمت در ورودی خونه دویدم. همه جا تاریک تاریک بود. 

داد زدم: 

- لوسی؟ ؟!

صدای هق هق ظریفی از سمت راستم شنیدم. به سختی راه اتاقمو پیدا کردم و موبایلمو از رو میزم برداشتم. چراغ قوه اش رو روشن کردم و رفتم سمت صدا. 

لوسی رو دیدم که یه گوشه از هال خودشو جمع کرده و سرش رو رو زانو هاش گذاشته. 

با صدای قدم های من سرش رو بلند کرد و از دیدنم جیغ بلندی کشید. 

- هیــــس! آروم! منم. 

بریده بریده گفت: 

- چرا منو ... تنها ... ول کردی ... رفتی! 

آروم آروم رفتم جلو. کنارش نشستم و گفتم: 

- ببخش عزیزدلم! حسام غلط کرد تو رو تنها گذاشت! 

همون لحظه برق ها اومد. نگاهش کشیده شد سمت دستام.

لوسی- وای! چیکار کردی با خودت؟! دستات چرا داره خون میاد؟! چقدر خون از دست دادی. 

بی حال گفتم:

- وقتی رسیدم دم در از داخل خونه صدای جیغ که شنیدم منتظر نموندم در رو واسم باز کنی از دیوار خونه بالا رفتم دستام زخمی شدن. 

شرمنده سرش رو پایین گرفت و گفت: 

- من ... من از تاریکی خیلی می ترسم ... تو که زنگ در رو زدی بلافاصله بعدش برقا رفتن ... ترسیدم. 

- اشکالی نداره. حالا که من اینجام چیزی نیست که ازش بترسی! 

لوسی- میشه یه خواهشی ازت بکنم؟ 

- شما امر بفرما بانو! 

لوسی- قول بده که دیگه هیچوقت اینطوری تنهام نذاری! 

چشمهام رفت رو هم و گفتم: 

- قول می دم ... 

بعد همه جا سیاه شد و دیگه هیچی نفهمیدم. 

***

" لوسی "

از بسته شدن چشمای حسام حسابی هول و دستپاچه شدم. 

بلند داد زدم: 

- حسام؟! حسام خوبی؟! 

دو تا سیلی به صورتش زدم ولی تاثیری نداشت. 

بلند تر داد زدم: 

- حسام؟! من می ترسم چرا اینطوری شدی تو؟! 

از جام بلند شدم و برای اینکه ببرمش به اتاقم و رو تخت بخوابونمش یه گوشه از لباسشو گرفتم و کشیدمش دنبال خودم. وسط راه لباسش پاره شد. 

- اه لعنتی! 

یکم از زمین بلندش کردم و زیر بغلش رو گرفتم و ادامه ی راه رو تا اتاق کشیدمش. 

- هوف! بالاخره تموم شد! 

با هزار تا بدبختی بلندش کردم انداختمش رو تخت. لباساش همه خونی شده بودن. 

دویدم سمت آشپز خونه به امید اینکه وسایلی برای پانسمان کردن تو خونه داشته باشن همه ی کابینت ها رو گشتم تا بالاخره یکم بانداژ و بتادین پیدا کردم. 

زود خودمو به اتاق رسوندم و موچینمو از داخل کیفم در آوردم تا اول شیشه ها رو در بیارم. 

با کلی مشقت بالاخره موفق شدم همشون رو در بیارم. 

بعد دوباره رفتم آشپز خونه یه ظرف رو پر آب کردم و یه تیکه پارچه پیدا کردم و برگشتم به اتاق. 

پارچه رو با آب مرطوب کردم و مشغول پاک کردن رد خون از رو بدنش شدم. 

کارم که تموم شد ظرف رو برداشتم بردم آشپزخونه آبش رو داخل سینک خالی کردم و همونجا گذاشتمش. 

برگشتم و کنارش رو تخت نشستم و زخمهاشو بستم. 

بعد از چند ساعت که بهش خیره شدم پلک هاش تکون خورد. 

دستم رو گذاشتم روی پیشونیش و موهاش رو کنار زدم. یکم تب داشت. 

بلند شدم یه مسکن بیارم که احساس کردم مچ دستمو گرفت. 

با صدای ضعیفی گفت: 

- نرو! 

- می خوام برم برات آب و مسکن بیارم. تب داری. 

حسام- باشه ولی زود بیا. 

وقتی با مسکن و آب برگشتم پیشش چشمهاشو بسته بود. 

کنار تخت رو زانو هام نشستم و سعی کردم یکم از رو تخت بلندش کنم. 

قرص رو داخل دهنش گذاشتم و آب رو نزدیک لبش کردم. 

- بخورش. 

یه قلپ بیشتر نخورد. 

- بیشتر بخور بذار بره پایین. 

لیوان رو تا ته سر کشید و تشکر کرد. 

بلند شدم برم بیرون تا استراحت کنه که گفت: 

- میشه نری؟ 

- میرم تا بخوابی. 

حسام- خوابم نمیاد. 

برگشتم پیشش و لیوان رو گذاشتم رو میز کنار تختش. 

کنارش نشستم و نگاهمو بهش دوختم. 

حسام- امروز اصلا روز خوبی نبود. 

سکوت کردم. 

حسام- خیلی دلم گرفته لوسی. دلم می خواد ... 

آهی کشید و ادامه داد: 

- بی خیال! 

دستهای باند پیچی شده اش رو دراز کرد سمتم که متوجه بانداژ های رو دستش شد و دستهاش تو هوا معلق موند. 

با تعجب گفت: 

- دستام؟! 

- خیلی داشت ازت خون میرفت ، بعد بیهوش شدی منم آوردم تو اتاق شیشه ها رو از دستت در آوردم و دستت رو باند پیچی کردم. 

نگاهش کشیده شد سمت لباس هاش و ابروهاش پرید بالا. 

حسام- لباسامو تو عوض کردی؟ 

سرم رو انداختم پایین و نفسمو تو سینه حبس کردم. نمی دونستم چی بگم. 

زیر لب گفت: 

- شیطون کوچولوی من! 

آروم گفتم:

- من فقط دیدم لباسهات کثیفن گفتم عوضشون کنم. 

حسام- اشکالی نداره خانومی. 

***

"حسام"

با تکون های لوسی از خواب بیدار شدم. 

لوسی- پا شو دیگه می دونی ساعت چنده؟ 

خمیازه ای کشیدم و گفتم: 

- چنده؟ 

لوسی- 12 ظهره! 

یاد اشرف جون افتادم که تو بیمارستان تنهاست. 

- وای! اشرف جون! 

لوسی- چی شد؟ 

- دکترا گفته بودن چند روز باید بستری باشه. من به امون خدا ولش کردم. 

همونطوری که موهاش رو با دستاش مرتب می کرد گفت: 

- منم میرم آماده بشم همراهت بیام. 

- باشه. 

رفت داخل اتاق و حدود یه ربع بعد برگشت: 

- خوبه؟ 

نگاهی به تونیکی که تا یه وجب بالای زانوش بود انداختم و گفتم: 

- مانتو نداری؟ 

لوسی- نوچ! 

- باشه فعلا همینطوری خوبه ، بعدا یادم بیار بریم برات مانتو بخریم. 

لوسی- باشه. 

بعد سوییچ ماشین رو برداشتم و با هم از خونه رفتیم بیرون. 

تا اونجا راه زیادی نمونده بود که باز طبق معمول به چراغ قرمز برخوردیم. 

نگاه لوسی به جعبه ی سیگاری که یه گوشه افتاده بود کشیده شد. 

لوسی- سیگار می کشی؟ 

- نه! 

زیر لب گفت معلومه بعد برداشتش و یکی گذاشت لای لبهاش. 

لوسی- فندک داری؟ 

نمی دونم چرا از اینکارش عصبی شدم. 

- بندازش بیرون! 

لوسی- چرا داد می زنی؟ چیو؟ 

- همون لعنتی رو! 

لوسی- نمی خوام! 

- می گم بندازش بیرون! 

مثل بچه ها لج کرده بود. با خودم گفتم الانه که گریه اش در بیاد. بی توجه به حالت قیافه اش خیلی سریع سیگار رو از دهنش بیرون کشیدم و پرت کردم تو خیابون. 

بعدش برای اطمینان بسته ی سیگار رو هم برداشتم پرتش کردم بیرون. 

چراغ سبز شده بود و می خواستم حرکت کنم که صدای یه پلیس رو شنیدم که می گفت بزن کنار! 

کم گرفتاری داشتم اینم روش! 

اومد کنار پنجره و گفت: 

خیابون جای آشغال ریختنه آقا؟ 

- شرمنده دیگه تکرار نمیشه. 

بعد از کلی سرزنش ، پلیس جریمه ای واسم نوشت و بعد گذاشت بریم. 

نزدیک بیمارستان نگه داشتم و خواستم پیاده بشم که لوسی دستمو گرفت و گفت: 

- ببخشید. 

- اشکالی نداره. 

لوسی- نمی دونستم از سیگار خوشت نمیاد! 

نگاهمو بهش دوختم و گفتم: 

- میشه دیگه نکشی؟ 

لبخندی زد و گفت: 

- باشه. 

- مرسی! 

از ماشین پیاده شدم و بعد از اینکه لوسی هم پیاده شد با هم به سمت بیمارستان رفتیم. 

از پذیرش اتاقش رو پرسیدم و بعد با لوسی رفتیم ملاقاتش. 

ماسک اکسیژنی روی دهنش بود و چشمهاشو بسته بود. 

آروم گفتم: 

- اشرف جون؟ 

چشمهاشو باز کرد و نگاهش کشیده شد سمت من. 

با صدای ضعیفی گفت: 

- اومدی پسرم؟ 

با بغض گفتم: 

- آخه چی شد یهو؟ شما که حالت خوب بود. 

لبخندی زد و گفت: 

- پیریه و هزار درد سر! ببخشید شما ها رو هم تو زحمت انداختم. 

- این چه حرفیه! 

اشرف جون- من دیگه کم کم رفتنی ام. واقعیتیه که باید قبولش کنیم. حالا امروز نه فردا! بالاخره هممون یه روزی باید بریم. 

رفتم جلو و دستای پرچین و چروکش رو داخل دستهام گرفتم: 

- دیگه این حرفو نزنیدا! خدا هزار سال سایتونو بالا سرمون نگه داره. 

اشرف جون- میشه یه خواهشی ازت بکنم؟ 

- شما فقط لب تر کن! 

اشرف جون- دلم می خواد قبل از اینکه دستم از دنیا کوتاه بشه تو لباس دامادی ببینمت. میشه؟ 

- چشم عزیزدلم. اصلا همین امروز میرم با پدر و مادر لوسی هماهنگ می کنم. 

اشرف جون- ممنونم. 

- دیگه مزاحم نمی شیم. خوب استراحت کن. 

اشرف جون- مراحمین. 

با اجازه ای گفتم و با لوسی از بیمارستان رفتیم بیرون. 

سوار ماشین شدیم و قبل از اینکه حرکت کنم رو به لوسی گفتم: 

- نظرت چیه؟ 

لوسی- درموردِ؟ 

- ازدواجمون! 

لوسی- نمی دونم. شک دارم. 

- اگه قبول کنی ، قول نمی دم ولی سعی می کنم خوشبختت کنم. 

لوسی- یعنی اینقدر تو تصمیمت جدی و مصممی؟ 

- ندیدی اشرف جون ازم خواهش کرد؟ 

لوسی- فقط به خاطر اون؟ 

- خل شدی؟ اگه دوستت نداشتم که بهت پیشنهاد ازدواج نمی دادم. 

لوسی- آخه...

- تو قبول کن ؛ بقیش با من. باشه؟! 

لوسی- باشه. خودم با ددی حرف می زنم راضیش می کنم. 

- خانومیِ مهربونِ خودمی دیگه! 

سرش رو انداخت پایین و چیزی نگفت. 

ماشینو راه انداختم و واسه خالی نبودن عریضه پخش رو روشن کردم تا یه چی بخونه. 

چشماتو وقتی نمی بینم

تنها می شینم و غمگینم

دوس دارم عطر نفس هاتو

آروم می گیره دلم با تو

هر شب به عشقت بیدارم

قده یه دنیا دوست دارم

هیچ موقع نذار که تنهاشم

می میرم از تو جدا باشم

تو که باشی کنار من دیگه هیچ چیزی کم نیست

نگو کمتر نگات کنم آخه دست خودم نیست

پرسیدم: 

- بریم یه مانتو بخری؟ 

سرشو به نشونه ی موافقت تکون داد. منم راهو به سمت بازار ادامه دادم. 

بعد از خریدن دو تا مانتوی ساده ی مشکی و آبی نفتی برگشتیم به خونه. 

دم در خونه نگه داشتم و پیاده شدیم. 

لوسی- گشنمه! 

- بمون بریم داخل! بعد یه چیزی درست می کنیم با هم می خوریم شکمو! حالا هم بیا این کلیدو بگیر درو باز کن من سختمه با این دستا بازش کنم. 

لوسی- الهی بمیرم ، باشه. 

در رو که باز کرد با هم رفتیم داخل. 

بعد از عوض کردنِ لباسا خواستم برم دستشویی که دیدم لوسی داره میره دستشویی. 

- صبر کن من اول برم. 

لوسی- نه من زود میام! 

بعد زود رفت تو دستشویی و در رو پشت سرش قفل کرد. 

پوفی کشیدم و منتظر موندم تا بیاد بیرون. 

پنج دقیقه گذشت ولی باز خبری نشد. 

دو تا تقه به در زدم و گفتم: 

- لوسی حالت خوبه؟ 

لوسی- آره الان میام بیرون!

- زود باش دیگه! ترکیدم. 

همینطوری که این پا و اون پا می کردم خواستم دوباره در بزنم که خودش در رو باز کرد. 

- چقدر زود اومدی واقعا! 

نیششو باز کرد و دستای خیسشو با لباسم خشک کرد و از کنارم گذشت. 

زیر لب گفتم: 

- آخرش از دستت کچل میشم! 

بعد سریع رفتم داخل دستشویی. 

آب هم فشارش خیلی ضعیف بود. 

- والا من اگه شانس داشتم اسممو می ذاشتن شانس الله! پس بگو لوسی چرا اینقدر طول داد. 

بعد از یه ربع بالاخره از دستشویی دل کندم و اومدم بیرون. از آشپزخونه بوی غذا میومد. 

- به به لوسی خانوم چی داره درست می کنه؟ 

لوسی- ماکارونی. 

- خوبه ماکارونی دوس دارم. 

لبهاشو جمع کرد و گفت: 

- فقط ماکارونی دوس داری؟ 

- نه بعضیا رو هم خیلی دوس دارم! 

با حرص چشمهاشو چرخوند: 

- دیگه چی؟! 

- فوضولی موقوف! 

لوسی- دارم برات! 

- اوه خانومی خشن می شود! 

بعد هر هر خندیدم. 

زیر لب گفت: 

- کوفت! 

نمی دونم چرا از اینکه حرصش می دادم لذت می بردم. 

نیشخندی زدم و تموم مدت کارهاشو زیر نظر گرفتم. 

لوسی- چیه خوشگل ندیدی؟! 

ابروهامو انداختم بالا: 

- خوشگل که زیاد دیدم! 

لوسی- هیز! 

- دوس دارم خانوممو دید بزنم! مشکلیه؟! 

برگشت سمتم و دستهاشو زد به کمرش: 

- کاری نکن پشیمون شم ها! 

- شوما ناز کن! کیه که بخره؟! 

چشم غره ای واسم رفت و گفت: 

- بچه پررو! به جای اینکه اونجا واستی از چشمهات کار بکشی بیا آبِ ماکارونی رو خالی کن. 

دستامو بردم بالا و گفتم: 

- با اینا؟! 

آهی کشید و نگاهی به دستهام انداخت. 

بعد خودش با سختی دیگ رو بلند کرد و محتویاتشو داخل آبکش خالی کرد. 

- کی درست می شه؟ 

لوسی- باید بذارم دم بکشه. خیلی طول نمی کشه تا سفره رو بچینم آماده است. 

نشستم رو صندلی و نظاره گر چیدن میز شدم. 

صندلیشو گذاشت کنارم و تو یه بشقاب برام ماکارونی کشید. 

چنگال رو پیچید تو ماکارونی و گرفت جلوی لبام. 

لوسی- بخور! 

دهنمو باز کردم و چنگال رو گذاشت تو دهنم. 

بعد دوباره چنگال رو پیچید تو ماکارونی و اینبار گذاشتش تو دهن خودش. 

خدا میدونه که چقدر از غذاهای دهنی بدم میاد! ولی چیزی نگفتم تا ناراحت نشه. همچین هم بدک نبود. 

بعد از خوردن غذا تشکری کردم و همونطوری که پا میشدم گفتم: 

- می گم می خوای بذار بعدا ظرفا رو بشور. الان خسته ای. 

لوسی- نه بابا دو تا دونه ظرفه دیگه. 

اصراری نکردم و گفتم: 

- باشه هر جور میلته! 

بعد رفتم سمت اتاقم و رو تختم دراز کشیدم تا یه چرتی بزنم. 

***

"لوسی"

بعد از شستن ظرفا حسابی خسته شده بودم. خودمو پرت کردم رو مبل و همینطوری که کوسن رو بغل کرده بودم به سرم زد که زنگ بزنم به مامان اینا. 

گوشی رو برداشتم و شماره رو گرفتم. هر چی منتظر موندم کسی گوشی رو برنداشت. 

دوباره شماره رو گرفتم. با اولین بوق گوشی رو برداشت. 

- الو؟ 

مامی- شما؟ 

- منم مامی. 

مامی- خوبی لوسی؟

- مرسی. مامی؟ 

مامی- چیزی شده؟ 

- نه راستش ... 

مامی- بگو دیگه جون به لبم کردی. 

- می خوام ازدواج کنم.

مامی- هان؟ 

- چیزه ... 

مامی- چی گفتی؟ 

- هیچی. میشه بیاین ایران؟ 

مامی- واسه چی؟ 

- گفتم که ... 

مامی- مثل آدم حرف بزن ببینم چی داری می گی؟ 

- می خوام ازدواج کنم. 

مامی- آخه با کی؟ 

- پسر خوبیه. 

مامی- بذار با بابات حرف بزنم ببینم چی میشه. 

- مرسی مامی. 

مامی- فعلا خداحافظ.

- بابای! 

گوشی رو با ذوق گذاشتم رو میز و نفس عمیقی کشیدم. 

- آخیــش! اینم از این! 

بعد همونجا رو مبل دراز کشیدم و تا ساعت 6 خوابیدم. 

حسام هنوز خواب بود. حوصله هیچ کاریو نداشتم. 

دستامو زدم زیر چونه ام و به دیوارای اتاق خیره شدم. 

یعنی آخرش چی میشد؟ به همین زودی می خواستم ازدواج کنم؟ 

بی خیالِ فکر کردن شدم و بلند شدم برم حسامو بیدارش کنم. 

آروم گفتم: 

- حسام؟! 

حسام با چشمای بستش گفت: 

- هوم؟ 

- بس نیست هر چی خوابیدی؟ 

حسام- بلند شم چیکار کنم؟ 

- چه می دونم. لاقل پاشو بیا بریم بیمارستان اشرف جون تنهاست اونجا. 

حسام- بمون یکم دیگه بخوابم. 

با حرص گفتم: 

- حسام! 

حسام- چیه؟ 

- حوصلم سر رفت! 

حسام- به من چه؟ 

لبامو جمع کردم و گفتم: 

- خیلی بدی! 

تو جاش نیم خیز شد و همونطوری که چشمهاشو می مالید گفت: 

- چرا لج می کنی؟ 

- من؟ 

حسام- پ ن پ عمه ام. بذار اول برم دست و صورتمو بشورم بعد بریم پیش اشرف جون. 

- باشه. حســام؟ ؟

حسام- دیگه چیه؟ 

- زنگ زدم خونمون. 

حسام- خونتون؟ 

- آره دیگه. با مامی صحبت کردم. 

حسام- خب چیا گفتی؟ 

- درموردت بهش گفتم. اونم گفت که با ددی حرف می زنه. 

حسام- فکر می کنی قبول می کنه؟ 

- نمی دونم شاید. 

حسام- ایشالا که قبول می کنه. 

- حسام؟ ؟

حسام- پووف! حالا چرا کلید کردی رو اسمم؟ 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- اسمت قشنگه خو. 

حسام- به قشنگیِ تو؟! 

- نوچ به قشنگیِ تو! 

حسام- ای شیطون! 

بعد همونطور که از کنارم میگذشت لپمو میون انگشت شصت و اشاره اش گرفت و محکم فشار داد. 

- آی دردم اومد! 

حسام- همینه که هست. بعدشم برو یکم به خودت برس دوس ندارم خانومم شلخته پلخته بیاد بیرون! 

زبونمو در آوردم و مثل خودش گفتم: 

- همینه که هست! خیلیم دلت بخواد! 

حسام- از دستشویی اومدم بیرون باید اون لباس قهوه ایم اتو شده باشه ها! 

- زورگو! 

حسام- حرف نباشه ضعیفه! 

بعد در دستشویی رو باز کرد و دو تا انگشتاشو کنار شقیقه اش گذاشت و گفت: 

- چاکریم! 

زیر لب گفتم: 

- دیوونه! 

بعد از داخل کمدش همون لباسی که گفته بود رو در آوردم. از بس چروک بود انگار از دهن گاو درش آوردن. 

- بعد به من میگه شلخته! 

بعد از اینکه اتوش کردم رفتم تو اتاقم موهامو شونه کردم و بالای سرم بستم. یه شال سرخآبی هم گذاشتم سرم. مانتوی جدیدمو با شلوار جینِ مشکی پوشیدم. یه دستی هم به سر و روم کشیدم و از اتاق اومدم بیرون. 

حسام- چه عجب تشریف آوردی! 

- همش ده دقیقه هم نشد ها! 

حسام- این چه وضعشه؟ 

- چی؟

حسام- برو رژ لبتو پاک کن! زود! 

- نمی خوام! 

حسام ابروهاشو داد بالا و با شیطنت گفت: 

- خودم پاک می کنما! 

شونه هامو دادم انداختم بالا و چیزی نگفتم. 

حسام- خودت خواستیا! 

بعد اومد جلو و با یه حرکت سریع دستاشو کشید رو لبام. 

جیغ زدم: 

- روانی! همشو پخش کردی که! 

نیششو باز کرد و گفت: 

- چقدر شبیه دلقکا شدی. 

چشم پشتی واسش نازک کردم و یه دستمال کاغذی برداشتم رژمو کاملا پاک کردم. هلش دادم سمت در و گفتم: 

- بریم! 

بیمارستان امروز شلوغ تر به نظر می رسید. اول رفتیم ملاقاتِ اشرف جون ، بعد که سراغ دکترِ معالجش رفتیم بهمون گفت که می تونیم ببریمش خونه و مرخصه. 

خلاصه برگه ی ترخیص رو گرفتیم و اشرف جون رو بردیم خونه. 

بعد از عوض کردن لباسام مشغولِ درست کردن سوپ واسه شام شدم. چون اشرف جون حالش زیاد خوب نبود فکر کردم سوپ بخوره براش بهتره. 

باز هم حسام سر و کلش پیدا شد و گفت: 

- شوم چی داریم ضعیفه؟! 

- سوپ. 

حسام لبهاشو آویزون کرد و گفت: 

- دوس ندارم! 

- می خوای بخواه نمی خوای نخواه فدا سرم! 

حسام- حالا چرا اینقدر بد اخلاق میشی. شوما هر چی درست کنی بالای سره خانوم خانوما! 

خندیدم و گفتم: 

- تعادل نداریا! 

بعد تو یه کاسه سوپ ریختم و دادم دست حسام. 

- اینو ببر واسه اشرف جون. 

حسام- پس من چی؟ 

- اول اشرف جون! 

حسام- باشه.

بعد از آشپزخونه رفت بیرون و بعد از نیم ساعت برگشت به آشپزخونه. 

کاسه رو داد دستم و گفت: 

- من میرم بخوابم. 

- پس غذا چی؟ 

حسام- میل ندارم. 

- چیزی شده؟ اشرف جون چیزی گفت؟ 

حسام- نه فقط یهو اشتهام کور شد. 

- چرا آخه؟! 

حسام- نمی دونم. باقیشو بذار یخچال فردا ناهار بخوریم. 

- باشه. 

حسام- خودت شام خوردی؟ 

- نه گشنم نیست. 

حسام- باشه. 

شب بخیری گفت و به سمت اتاقش رفت. 

منم یکم آشپزخونه رو مرتب کردم و بعدش رفتم که بخوابم. 

***

دم در آرایشگاه حسام منتظرمه که با هم بریم تالار. 

با رضایت به قیافه ی خوشگلم تو آینه نگاه می کنم. با اشاره ی فیلم بردار خیلی عادی از آرایشگاه می زنم بیرون و حسام در ماشین رو واسم باز می کنه که بشینم. 

حسام- به به چه خوشگل شدی امشب. 

نیشمو باز می کنم و می گم: 

- آقامون خوشگل تره که! 

حسام- بر منکرش لعنت! 

بعد چشمکی زد و ماشینو راه انداخت. 

پنجره رو کشیدم پایین تا یکم باد به صورتم بخوره. 

یه ماه و خورده ای از اون ماجرا ها می گذشت و بعد از کلی اصرار مامان اینا راضی شدن بیان ایران و من و حسام با هم ازدواج کنیم. 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

یه حس متفاوتی داشتم. یه جورایی ذوق زده بودم یکم استرس هم داشتم. 

دستمو گذاشتم رو دنده زیر دست حسام. لبخندی به روم زد و گفت: 

- می دونی هیچ وقت فکرشم نمی کردم یه روزی ازدواج کنم! 

- منم! 

حسام- واقعا؟ 

- اوهوم. خیلی خوشحالم! 

حسام- پدر و مادرت کی بر می گردن خارج؟ 

- نمی دونم. می خوام رو مخشون کار کنم که همینجا بمونن. 

حسام- فکر خوبیه. 

- حسام؟ 

حسام- هوم؟ 

- اگه یه روز دوسم نداشتی بهم بگو باشه؟ 

حسام- این حرفا چیه می زنی؟! مگه دوست داشتن کشکه یه روز دوستت داشته باشم یه روز نداشته باشم؟! 

- نمی دونم ، می ترسم. 

حسام- نترس خانومم! 

اون شب بر عکس اون چیزی که فکر می کردم خیلی بهم خوش گذشت. سیمین رو هم دعوت کرده بودم. هر چند مثل قبل دوست نیستیم ولی آشتی کردیم. 

بعد از اینکه با ماشینِ حسام رفتیم خونه ی خودمون از بس خسته بودم حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم. 

خونمون یه خونه ی جمع و جورِ دوخوابه ست. واسه خرید که رفته بودیم اولش خوشم نیومد ولی الان که می بینم خیلی دوسش دارم. 

با همون لباس عروس خودمو پرت کردم رو کاناپه و دراز کشیدم. 

حسام بعد از عوض کردن لباس هاش با یه تیشرت و شلوار اومد تو هال و با دیدن من گفت: 

- این چه وضعشه؟ 

- چی؟ 

حسام- همینکه رو کاناپه ولو شدی. 

- حوصله ی هیچی روندارم. 

حسام- چرا؟ می خوای سرحالت بیارم؟ 

بعد نیششو باز کرد و ادامه داد: 

- پاشو من عروسِ تنبل نمی خواما! 

- پووف بیا این زیپِ لباسمو باز کن دارم خفه میشم بابا. 

حسام- ای به چشم! 

زیپِ لباسمو که باز کرد گفت: 

- امر دیگه ای نیست قربان؟ 

- چرا هست. 

حسام- چی؟ 

- برو یه لباس واسم بیار اینو باهاش عوض کنم. 

داشت می رفت سمت اتاق که بلند شدم و همونطوری که با دست لباسم رو نگه داشته بودم گفتم: 

- نمی خواد خودم میرم الان. 

بعد رفتم یه پیراهن راحتی رو با لباس عروسم عوض کردم و دراز کشیدم رو تخت. 

حسام هم چند دقیقه بعد اومد داخل اتاق. 

- کجا بودی؟ 

حسام- با اجازه ی شما دستشویی. 

- آهان. چراغو خاموش کن. 

چراغ رو خاموش کرد و اومد کنارم دراز کشید. 

بعد از چند دقیقه بالاخره خوابم برد ... 

***

مرد سیاه پوشی داخل هاله ای از تاریکی بهم نزدیک میشد. زیاد به قیافه اش مسلط نبودم. از طرز نگاه کردنش سردم شد. حرفی نمی زد ولی از اطراف همش صدای پچ پچ میومد. به طرفش رفتم و خواستم لمسش کنم که یهو ناپدید شد. صدایی نزدیک گوشم تکرار کرد: 

- همش تاوانه! همش تاوانه! 

از ناگهانی بودنِ صدا جیغی کشیدم و ناخودآگاه از خواب بیدار شدم. 

دستِ حسام رو روی گونه ام حس کردم. 

حسام- هیچی نیست عزیزم ، همش خواب بود. 

آروم گفتم: 

- می ترسم. 

حسام- از چی گلم؟ من اینجام نترس. 

- می ترسم باز بخوابم و خواب بد ببینم. 

حسام- چ ... 

وسط حرفش با احساس اینکه چیزی روی پاهام وول می خوره از ته دل جیغ کشیدم. 

- مـــامــان! 

حسام سریع چراغ خوابو روشن کرد و از جاش بلند شد.

حسام- چی شد؟ 

بعد نگاهش کشیده شد رو سمت پاهام. 

حسام- تکون نخور! 

جعبه ی دستمال کاغذی رو برداشت و محکم کوبید رو پام. 

- آی! 

حسام- اه چسبید که. 

با ترس گفتم: 

- چی؟ 

حسام- هیچی بابا سوسک بود. 

با تته پته گفتم: 

- چ ... چی؟ سو...س...وســــــک؟ 

حسام- آره بمون جمعش کنم. 

همونطوری که من جیغ جیغ می کردم خیلی ریلکس با دستمال کاغذی سوسکه رو از رو پاهام برداشت. 

حسام- پاشو برو پاتو بشور. 

چینی به بینیم انداختم و به دستمال کاغذی داخل دست حسام نگاه کردم. از احساس اینکه اون سوسکه رو پاهام بوده موهای تنم سیخ سیخ شد. 

آروم بلند شدم و رفتم دستشویی بعد از اینکه ده بار پاهامو با مایع دستشویی شستم رضایت دادم اومدم بیرون. 

حسام رو تخت نشسته بود. چراغ اتاق هم روشن بود. 

آروم رفتم داخل و گفتم: 

- چرا نمی خوابی؟ 

حسام- خوابم پرید! 

سرمو انداختم پایین و واسه اینکه خودمو لوس کنم با صدای بچگونه گفتم: 

- بفخجید! 

حسام سرشو داد بالا و گفت: 

- نوچ! کافی نیس! 

لبامو جمع کردم و همونطوری که با موهام ور می رفتم ، رفتم جلو و خیلی آروم گونشو بوسیدم. 

- بخواب دیگه صبح باید بری سر کار! 

حسام- باشه خانوم کوچولو. 

چراغ اتاق و چراغ خوابو خاموش کردم وکنارش دراز کشیدم و چشمهامو بستم. خوابی رو که دیده بودم یادم رفته بود به خاطر همین خیلی زود خواب رفتم. 

***

" حسام "

به لطف صدای زنگ موبایلم از خواب بیدار شدم و یه صبحونه ی مختصری خوردم. مختصر که می گم منظورم یه بیسکوییت و یه لیوان شیره. بعد از آماده شدن با ماشین خودمو به محل کار رسوندم. 

به کمک یکی از دوستا به عنوان ستوان تو نیروی انتظامی مشغول به کار شدم. هر چند قبلاهم سابقه ی کار داشتم. 

با همکارا سلام و علیک کردم بعد رفتم سمت اتاقی که احمد داخلش بود. 

پشت میز نشسته بود و داشت یه سری برگه ها رو مرتب می کرد. 

سلامی کردم و گفتم: 

- به نتیجه ای رسیدی؟ 

احمد- با همون آدرسی که بهمون دادی کلی چیز دستگیرمون شد ولی باز باید روش کار کنیم. 

- چی؟ 

احمد- چند تا تیکه استخونه تو باغچه پیدا کردیم. همکارا تو پزشکی قانونی بررسی کردن. به نظرت چه دلیلی داره که تو حیاط اون خونه یه آدم دفن باشه؟ 

- یعنی پدر و مادرم قاتل بودن؟ 

احمد- آدرس اون خونه رو از کجا آوردی؟ 

- مادرخونده ام حدس زده بود که پدر و مادرم اونجا زندگی می کردن. 

احمد- بر چه اساسی؟ 

- تو دفترچه ی مادرش خونده بود. 

احمد- مطمئنی همون جاست؟! 

- آره مطمئنم! 

احمد- با همکار های دیگه هم درمیون گذاشتم. مثل اینکه اونجا خونه ی یه مامور نیروی انتظامی بوده. 

- چه معنی داره که پدرم یه جسد رو تو خونه دفن کنه؟ 

احمد- من حدس می زنم اون جسد خودِ پدرت بوده! 

- پس مادرم؟ 

با دست به روی پیشونی ام زدم و گفتم: 

- مادر خوانده ام گفت که مادرم منو آورد پیشش گذاشت و خودش ناپدید شد و دیگه خبری ازش نشد. 

احمد- با همه ی اینا میشه یه نتیجه گرفت. 

پشت هم تکرار کردم: 

- نه ... نه!  

احمد- مادرت ، پدرت رو کشته و فلنگو بسته و در رفته. 

- آخه چرا؟! 

احمد- معلوم نیست ... ولی دلیلش رو پیدا می کنیم! هیچ کدوم از همسایه ها هم خبری ازش ندارند. 

- باورم نمیشه! 

احمد- اینا همش حدس بود شاید ماجرا طور دیگه ای باشه ... 

- امیدوارم! 

احمد- همین چند دقیقه پیش گزارش یه سرقت رو دادن تو بخش شمالیِ شهر. 

بعد یکی زد به پشتم و گفت: 

- بیا بریم ببینیم چه خبر شده. 

سرمو واسش تکون دادم و با هم سوار ماشین شدیم و به آدرسی که داده شده بود رفتیم. 

آدرسِ یه طلافروشی بود و از قرار معلوم سرقتِ مسلحانه هم بوده. 

جلوی در طلافروشی ماشینو پارک کرد و با هم پیاده شدیم. 

ویترینش خالیه خالی بود! درِ شیشه ای شکسته شده بود. از کنار شیشه ها با احتیاط عبور کردیم و داخل شدیم. 

مرد مسنی رو صندلی نشسته بود و سرش رو میون دستاش گرفته بود. 

- سلام! 

کارت شناساییمونو در آوردیم و نشون دادیم. 

- یه چند تا سوال می پرسیم جواب بدید. بعد با ما بیاین بریم برای شناسایی چهره ی سارقین. 

نگاهی بهمون انداخت و سرش رو تکون داد. 

- باشه. 

- چند نفر بودند؟ 

- دو نفر. 

- چه ساعتی؟ 

- حدودای 5 صبح. 

- اون موقع شما داخل مغازه بودید یا نه؟ 

- نه من خونه ام طبقه ی بالای همینجاست. از سر و صدا هایی که شنیدم بیدار شدم اومدم پایین. یکی از اون دو نفر اسلحه رو گرفت سمتم و گفت که اگه تکون بخورم بهم شلیک می کنه. اون یکی هم کل طلا ها رو ریخت تو کیسه اش و بعد با هم رفتن. البته اینجا دوربین هم داره. اگر می خواید فیلمش رو می دم ببینید. 

- باشه پس فیلمش رو هم بده تا ببینیم. تنها زندگی می کنید؟ 

- بله. 

- صورتشون رو پوشونده بودند یا نه؟ 

- پوشونده بودند ولی از زیر همون ماسک من کمی تشخیص دادم چه شکلی هستند. 

- خوبه! به نظرت از آشنا هاتون نبودند؟ 

- نه ، نبودند. 

- مطمئنید؟ 

- آره! 

احمد اطلاعات لازم رو تو یه برگه یادداشت کرد. 

رو بهش گفتم: 

- احمد این آقا رو ببرواسه چهره شناسی من یه سر برم خونه. بعد میام با هم رسیدگی می کنیم. 

احمد- باشه. 

بعد از طلا فروشی بیرون اومدم و پیاده تا خونه رفتم. 

با دیدن لوسی که رو مبل نشسته و داره گریه می کنه هول شدم و سریع رفتم طرفش. 

- چی شده؟ 

لوسی- مامیم! 

- مامانت چیزیش شده؟ 

سرش رو با بغض تکون داد و گفت: 

- داره ... داره می میره! 

بعد هق هقش بلند تر شد. 

روی مبل کنارش نشستم و گفتم: 

- چی؟! 

لوسی- الان ددی بهم زنگ زد و گفت که حالش بد شده و بردنش بیمارستان. 

- آخه چرا؟ 

لوسی- سرطان داره. 

- خودت رو ناراحت نکن ایشالا با شیمی درمانی خوب میشه! 

لوسی- نه وضعش خیلی وخیمه ، دکترا گفتن دیگه کاری نمیشه براش کرد. مثل اینکه خیلی وقته خودش می دونسته سرطان داره. 

- پس چرا چیزی نگفت؟ 

لوسی- نمی دونم ... نمی دونم! 

- پاشو آماده شو بریم بیمارستان. 

لوسی- باشه. منتظر بودم بیای با هم بریم. 

بعد رفت لباساشو عوض کنه منم تا اون موقع رفتم آشپزخونه و یه لیوان شربت واسه خودم درست کردم و خوردم تا حالم بیاد سرجاش. 

اومد پیشم و گفت: 

- بریم؟ 

- اوهوم! 

تا به بیمارستان برسیم 20 دقیقه ای طول کشید. حالِ مادر لوسی وخیم تر از اونی بود که فکر می کردم. 

داخل اتاقی که مادر لوسی اونجا بستری بود هوا خیلی خفه بود. بوی بیمارستان رفته بود رو اعصابم. 

مادر لوسی گفت که لوسی بیرون بمونه و می خواد با من تنها حرف بزنه. 

وقتی لوسی رفت بیرون ، شروع کرد به حرف زدن. 

- اهل مقدمه چینی نیستم. الان که اینجا هستم و به این حال و روز افتادم ، اصلا ناراضی نیستم چون هر چی سرم بیاد حقمه! امیدوارم منو ببخشی. 

متعجب گفتم:

- متوجه ی منظورتون نمی شم. 

مادرلوسی- داخل کیفم یه دفترچه هست ، اون رو بردار. وقتی خوندیش متوجه ی همه چیز میشی! 

دفترچه ای که گفته بود رو از داخل کیفش برداشتم و ظاهرش رو نگاه کردم. از قرار معلوم قدیمی بود. 

مادرلوسی- مراقب لوسی باش. خوشبختش کن. 

سرم رو به نشونه ی باشه تکون دادم و بعد از اینکه لوسی هم مادرش رو دید و باهاش حرف زد برگشتیم به خونه. 

به خونه که رسیدم خیلی خسته شده بودم از یه طرفی هم خیلی کنجکاو بودم که چی تو اون دفترچه نوشته شده. 

نگاهی به ساعت انداختم وبا گوشی به احمد زنگ زدم. 

احمد- سلام کاری داشتی؟ 

- سلام آره. می خواستم بگم فعلا نمی تونم بیام اونجا ، مادر زنم مریضه درگیرِ کارهای اون بودم. 

احمد- باشه اشکالی نداره. 

- ممنون. 

احمد- کاری نداری؟ 

- نه خداحافظ. 

احمد- خداحافظ. 

گوشی رو کناری گذاشتم و با اینکه خیلی خسته بودم ولی دفترچه رو برداشتم و شروع کردم به خوندن. 

و با هر صفحه ای که می خوندم هر لحظه تعجبم بیشتر و بیشتر می شد. 

وسطای دفترچه بودم که خوابم برد. 

نمی دونم ساعت چند بود که از خواب بیدار شدم و بادیدن دفترچه ای که جلو روم باز بود همه چیزو یادم اومد. 

اصلا باورم نمی شد که مادر لوسی همون مادر خودمه و همه ی اون حدس ها که درباره ی اینکه مادرم پدرم رو کشته بود درست باشه. 

با فکر اینکه لوسی خواهرمه دوست داشتم خودمو بکشم! 

دیگه حوصله نداشتم بقیه ی دفتر رو بخونم. در معنای واقعی از زندگی زده شده بودم. 

ولی با این همه باز کنجکاوبودم ادامشو بخونم ... 

بلند شدم و رفتم یه لیوان آب خوردم و برگشتم برای خوندن ادامش: 

" یک سالی میشه که داخل خونه ی جدیدمون مستقر شدیم. با اینکه عذاب وجدان داره خفه ام می کنه ولی کمی احساس خوشبختی می کنم. از اینکه شایان رو کنارم دارم ته دلم قرصه. 

شایان یکمی برای اینکه نمی تونستیم بچه دار بشیم ناراحتی می کنه. با اینکه مشکل از شایانه ولی من اصلا برام مهم نیست چون اینقدر دوسش دارم که این مسئله به چشمم نیاد. 

الان ساعت 3 شبه و هنوز شایان نیومده خونه. دلم خیلی شور می زنه که نکنه بلایی سرش اومده باشه. خیلی خوابم میاد ولی از دلشوره خوابم نمی بره. با اینکه یه لیوان نسکافه خوردم ولی انگار تاثیری نداشت. فکر کنم بهتر باشه برم بخوابم! "

صفحه رو ورق زدم تا ببینم بعدش چی شد:  

"صبح با صدای گریه ی یه بچه بیدار شدم و به هال رفتم تا ببینم چه خبره. با دیدنِ شایان که سعی داشت بچه رو ساکت کنه با تعجب پرسیدم: 

- این بچه کیه؟ 

شایان- نازه ، نه؟ 

- یعنی چی شایان؟ بچه ی مردم رو آوردی خونمون که چی بشه؟ نمی گی پدر و مادرش نگران میشن؟ 

شایان- پدر و مادرش نمی خوانش! 

- چرا؟ از کجا می دونی؟ 

شایان- بچه ی یکی از دوستامه. گفتش که این بچه ناخواسته است و می خوان بسپرنش به بهزیستی ، منم گفتم چون ما بچه نداریم شاید این بچه بتونه جاشو پر کنه و بزرگش کنیم. 

- چقدر بی رحم! 

یادِ بچه ی خودم افتادم که به امان خدا ولش کرده بودم. 

شایان چپ چپ نگام کرد و گفت: 

- شیرخشک رو تو آشپزخونه گذاشتم. به جای این حرفا برو واسه بچه آماده کن بخوره. 

همیشه از بچه داری خوشم نمیومد ولی بالاجبار کم کم به این اوضاع عادت کردم. 

اسمش رو گذاشتیم لوسی ، از این اسم خوشم میومد و وقتی به شایان گفتم قبول کرد اسمش رو بذاریم لوسی. "

چند صفحه ای رو سرسری ورق زدم و خوندم ، همش درباره ی زندگی روزمره اشون بود. 

تقریبا آخرای دفترچه بودم که یه قسمتاییش توجهمو جلب کرد: 

"لوسی دیگه بزرگ شده. واسه خودش خانومی شده و ازدواج کرده. وقتی فهمیدم لوسی از یه پسری خوشش اومده و می خواد ازدواج کنه خیلی خوشحال شدم ولی بعدا که پسرِ مورد علاقه اش رو دیدم و فهمیدم همون پویای خودمه می خواستم مخالفت کنم ولی عذاب وجدانی که داشتم اجازه نداد. پیش خودم فکر کردم چون این دو نفر همدیگه رو دوس دارن و من اگه بذارم اینا ازدواج کنن و خوشبخت بشند از بارِ گناهم کم میشه و اینطوری خودمو قانع می کردم. 

اسمش رو گذاشته بودن حسام ، خیلی بهش میومد. ماشاالله پسرم واسه خودش مردی شده بود. 

این اواخر شایان خیلی باهام سرد شده. چند بار دلم رو با پنهون کاریاش شکست ولی باز بخشیدمش. می دونم دوباره به همون شغل قبلیش روی اورده ولی نمی خواد کسی بفهمه تا لو نره. هر چی هم که بهش گوشزد می کنم دست از این کارا برداره فایده ای نداره انگار دارم میخ رو توی سنگ می کوبم. 

از وقتی فهمیدم که سرطان دارم به خودم امید دادم که خدا می خواد تقاص گناهامو تو همین دنیا سرم تلافی کنه. 

می دونم خیلی بد کردم ولی پشیمونم ، هر چند فایده ای نداره. الان هم هر چی سرم بیاد حقمه و قبول دارم. "

صفحه رو ورق زدم ولی دیگه چیزی نوشته نبود. تند تند همه ی صفحه های خالی رو ورق زدم. به صفحه ی آخر که رسیدم یه تیکه کاغذِ تا شده رو دیدم. کاغذ رو باز کردم و سعی کردم نوشته هایی که با خط ریز داخلش نوشته شده بود رو بخونم: 

" پسرم! می دونم که الان ممکنه با خوندن این دفترچه از دستم دلخور شده باشی. ولی ازت خواهش می کنم که جلوی پدر زنت رو بگیری و نذاری بیشتر از این توی این منجلابی که توش فرو رفته غرق بشه. 

و قبل از مرگم می خواستم ازت خواهش کنم که من رو ببخشی تا شاید این عذاب وجدانی که دارم کمتر بشه. 

اگه منو بخشیدی دوباره بیا بیمارستان تا برای بارآخرببینمت. 

مراقب لوسی باش. 

( مادرِ بی لیاقتت فائزه ) "

دفترچه رو کاملا بستم و گذاشتمش زیر تخت. اونقدر گیج شده بودم که اصلا نمی دونستم باید چیکار کنم. 

اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که مادر زنم که همون مادرِ خودمه الان یه مجرم به حساب میاد ولی با یاد آوری شرایطش سعی کردم این موضوع رو کلا فاکتور بگیرم چون اون بنده ی خدا خودش واسه خودش داره عذاب می کشه. 

تصمیممو گرفتم و لباسامو پوشیدم تا دوباره به بیمارستان برم. 

لوسی داشت داخل آشپزخونه کار می کرد. 

وقتی من رو دید که دارم میرم بیرون پرسید: 

- صبحونه نمی خوری؟ 

- نه ممنون ، جایی کار دارم زود برمی گردم. 

- باشه. خداحافظت. 

جوابِ خداحافظی اش رو دادم و از خونه زدم بیرون. 

خواستم سوار ماشین بشم که دیدم چرخش رو پنچر کردن. 

- پوففف ، نامردا! 

ناچاراً پیاده تا سر خیابون رفتم و یه تاکسی گرفتم و با تاکسی خودمو به بیمارستان رسوندم. 

وقتی به همون بخشی که اون بار برای ملاقاتش رفته بودیم رفتم دیدم اونجا نبود. از قسمت پذیرش راجع بهش پرسیدم و وقتی گفتن بیمارتون فوت کرده یک لحظه از درون یخ زدم. پرسیدم: 

- مطمئنید؟ شاید اشتباهی شده باشه. 

- خیر اشتباهی نشده. فوت کردند. 

دستی لای موهام کشیدم و تشکر کردم. 

فکری که ذهنم رو مشغول کرده بود این بود که چجوری به لوسی خبر بدم. خواستم بهش زنگ بزنم و بگم ولی با خودم گفتم شاید حضوری بهش بگم بهتر باشه. 

با تاکسی به خونه برگشتم و وقتی داخل خونه شدم ، لوسی رو صدا کردم: 

- لوسی؟ 

ولی جوابی نشنیدم ، دوباره بلند ترصداش کردم ، فکر کردم شاید نشنیده باشه: 

- لــــوســــی؟

ولی انگار خونه نبود. با خودم گفتم لابد رفته بیرون کاری داره یا رفته پیش باباش یا اینکه رفته سری به اشرف جون بزنه. 

سردرد کلافه ام کرده بود. بعد از خوردن یه مسکن با همون لباس ها روی مبل دراز کشیدم و سعی کردم افکارم رو روی چیزی متمرکز نکنم و بخوابم. 

وقتی بیدار شدم دیدم شب شده ، خیلی خوابیده بودم ولی در عوضش سردردم خوب شده بود. 

به آشپزخونه رفتم و با فکرِ اینکه لوسی اومده خونه و شام درست کرده نگاهی به اطراف انداختم ولی خبری از شام نبود. 

به اتاق ها سرک کشیدم و فهمیدم اصلا خونه نیومده. 

موبایلمو چک کردم که شاید اس ام اسی واسم فرستاده باشه ولی دیدم نه. هر چی به گوشیش هم زنگ می زدم خاموش بود. 

به اشرف جون زنگی زدم تا ببینم اونجاست یا نه: 

اشرف جون- سلام. 

- سلام اشرف جون. خوبی؟ 

اشرف جون- ممنون مادر ، تو خوبی؟ اوضاع و احوال خوبه؟ لوسی چطوره؟ 

- ممنون. مگه لوسی اونجا نیست؟ 

اشرف جون- نه ، مگه قرار بود اینجا باشه؟ 

- فکر کردم شاید اومده باشه پیش شما. پس احتمالا رفته پیش پدرش. 

اشرف جون- تو چرا باهاش نرفتی پسرم؟ 

- آخه خونه نبودم به خاطر همین تنهایی رفته. 

اشرف جون- باشه. پس نگران نباش برمی گرده. 

- کاری نداری اشرف جون؟ 

اشرف جون- نه مادر ، وقت کردین یه سری هم به من بزنید.

- چشم حتما خدمت می رسیم. خداحافظ.

اشرف جون- قربانت ، خدانگهدار. 

بلافاصله بعدش با پدر لوسی تماس گرفتم. 

- سلام پدر جان. 

- سلام. کاری داشتی؟ 

- بله می خواستم بپرسم که لوسی پیش شماست؟ 

- نه نیست. مشکلی پیش اومده؟ 

- نه مشکلی نیست آخه مدتی میشه رفته بیرون و هنوز نیومده خونه گفتم شاید اونجا باشه. 

- آهان. امر دیگه ای نیست؟ 

- نه عرضی نیست ، خداحافظ. 

- خداحافظ. 

دیگه عقلم به جایی قد نمی داد. هر جایی رفته بود باید تا الان بر می گشت. 

بعد از رفتن به دستشویی دوباره از خونه بیرون رفتم تا دنبالش بگردم. به بیمارستان ها و هر جای دیگه هم سر زدم ولی فایده ای نداشت. 

به کلانتری هم سر زدم و خواستم که رسیدگی کنن و اگه خبری شد بهم اطلاع بدند. 

***

" لوسی " 

بعد از رفتنِ حسام از خونه ، به سرم زد که برم بیرون تا یه هوایی بخورم. 

حدودا نیم ساعت داشتم تو خیابون ها می گشتم و قصدِ برگشت به خونه رو داشتم که یه خانومِ پیر ازم خواهش کرد که بهش کمک کنم تا پلاستیک هاشو تا خونه اشون براش ببرم. دم در خونه اشون ، من رو دعوت کرد برم داخل و یه چایی منو مهمون کنه. 

من هم دیدم زیاد اصرار می کنه تو رودرباستی باهاش رفتم داخلِ خونه. بعد از این که در حیاط رو بست. یه مرد قوی هیکل از پشتِ حیاط اومد طرفم و دست هامو از دو طرف گرفت. خواستم جیغ بزنم ولی اون زودتر یه دستمال رو گذاشت رو بینیم ، علی رغم همه ی تلاش هام برای آزاد شدن از دستِ اون مرد بیهوش شدم و دیگه چیزی نفهمیدم. 

با احساس درد شدید رو ناحیه ی فکم ابروهام رفت تو هم ... 

- خانوم کوچولو؟! 

چشمهامو باز کردم و به شخص رو به روم نگاه کردم. 

با یاد آوری موقعیتم با تمام توانم جیغ زدم و خواستم بلند شم و فرار کنم که منو هل داد سر جام و یه سیلی محکم زد دم گوشم. 

- خوب گوش کن ببین چی می گم! بخوای کولی بازی در بیاری و داد و هوار کنی کلامون میره تو هم ها! مثل بچه آدم میشینی سر جات و حرف هم نمی زنی. شیرفهم شدی؟ 

با ترس سرم رو تکون دادم و دیگه حرفی نزدم. 

یه صندلی از گوشه ی اتاقکی که توش بودیم برداشت و روبه روی من گذاشت و روش نشست. 

- خب ، فکر می کنی چقدر واسه بابات مهمی؟! 

با تعجب نگاش کردم. 

نیشخندی بهم زد و گفت: 

- الان معلوم میشه. 

موبایلش رو برداشت و شماره تلفنی رو از رو کاغذی که از تو جیبش در آورده بود وارد موبایلش کرد و بعد بهش زنگ زد. 

تماس رو روی بلند گو گذاشت: 

- بله؟ 

با شنیدن صدای ددی داد زدم: 

- ددی کم ... 

هنوز حرفم رو تموم نکرده بودم که دستش رو گذاشت رو دهنم و گفت:  

- می دونی دختر خوشگلت الان کجاست شایان جون؟ 

دستش رو از روی دهنم هل دادم و پرسیدم: 

- شایان؟ 

- اوه! پس حتما نمی دونی که بابای مهربونت یه خلافکار درجه یکه که اسم اصلیش شایانه ، هوم؟ 

هرچی دهنم رو باز و بسته کردم تا حرفی بزنم نمی شد ، انگار لال شده بودم. 

- آره دختر جون! اینطوریاست! 

ددی- لوسی ، بابا اونجایی؟ به حرف هاش گوش ندی ها! چرت و پرت می گه! 

- عه؟ من چرت و پرت می گم؟ کجای کاری آقا. هر کی ندونه من یکی می دونم چه مارمولکی هستی. 

ددی عصبانی داد زد: 

- چی از جونم می خوای لعنتی؟ 

- چیز زیادی نیست ، فقط اگه قول بدی همکاری کنی همه چی خوب پیش میره! 

ددی- چـی؟ 

- همون مدارکی که علیه گروهمون جمع کردی رو بیارش بده بهم. فقط وای به حالت اگه بفهمم که نسخه ی دیگه ای ازش داری یا اینکه کلکی تو کارته. 

چند لحظه سکوت برقرار شد. 

- چی شد؟ جا زدی؟ 

ددی- کی بیارمش؟ کجا؟ 

- آهان این شد! فردا صبح ساعت 8 ، خیابون (...)

ددی- وای به حالت اگه یه مو از سرش کم شه! 

خنده ی بلندی کرد و گفت: 

- باشه قول می دم باهاش با ملایمت رفتار کنم. ولی گاهی کنترلم از دست میره. خودت خوب می دونی که ... 

ددی- خفه شو. به خدا اگه بفهمم کاری کردی مادرتو به عزات مینشونم! 

خندید و گفت: 

- مال این حرفا نیستی جوجو. فعلا بای! 

موبایلش رو انداخت یه گوشه ای و مشغول دید زدن من شد. 

من هم کم نیاوردم و مشغول آنالیز کردن قیافه اش شدم. پسر حدودا 30- 32 ساله چشم و ابرو مشکی با موهای قهوه ای تیره که به شرابی می زد. بینی شکسته اش تو صورتش خیلی تو ذوق می زد. یه جای بخیه هم روی سمت چپ پیشونیش بود. ولی کلا بهش نمیومد آدم بدی باشه. 

پرسید:

- خیلی خوشگلم. نه؟ بسه بابا تموم شدم به خدا! 

چشم غره ای براش رفتم و پرسیدم: 

- اسمت چیه؟ 

- مگه فرقی هم می کنه. 

- نه. 

- پس چرا می خوای بدونی؟ 

- همینطوری ، محض کنجکاوی! 

- آهان! حسن ، البته بهم میگن حسن ساطوری. 

بعد حرفش رو ادامه داد: 

- نگفتیا! خوشگلم یا نه؟ 

- خوشگل نه ولی تا دلت بخواد خودشیفته ای! 

حسن- می دونستم! ولی تو خیلی خوشگلی. 

پوزخندی براش زدم و مثل خودش گفتم: 

- می دونستم! 

صندلیش رو کشید جلو تر ، جوری که تقریبا میشه گفت تو حلقم بود. 

حسن- از دخترایی مثل تو خوشم میاد. 

لبخندی با حرص زدم و گفتم:  

- من شوهر دارم پسرجون! 

ابروهاش رو بالا داد و گفت: 

- چه بهتر! 

زیر لب فحش آبداری نثار جد و آبادش کردم و چپ چپ نگاش کردم. 

حسن- در ضمن می دونستم شوهر داری! 

چشمکی زد و گفت:  

- شوهریت رو می شناسم کوچول! 

بلند شد و همون طوری که داشت از اتاق خارج می شد گفت: 

- شانس آوردی ازت خوشم اومده! چیزی نیاز داشتی صدام کن. 

شونه هامو بالا انداختم و گردنمو کمی کج کردم و باشه ای گفتم. 

وقتی رفت بیرون در اتاقک رو از پشت کلید کرد و بعد از اونجا دور شد. 

نگاهی به اطراف انداختم. پنجره ای رو به بیرون نداشت و فضای اتاقک با یه لامپ کم مصرف کوچیک روشن شده بود. 

خیلی خوابم میومد ولی نه تخت خوابی برای دراز کشیدن بود و نه حتی موکتی که بشه روش دراز کشید. 

ناچاراً مانتوم رو از تنم در آوردم و رو زمین پهن کردم و روش دراز کشیدم. شالم رو هم برداشتم گلوله کردم و گذاشتمش زیر سرم. علی رغم اینکه هوا کمی سرد بود طولی نکشید که خوابم برد. 

با صدای باز شدن در از خواب بیدار شدم. نگاهی به حسن انداختم که یه سینی تو دستش بود. 

حسن- بلند شو برات شام آوردم. 

از اونجایی که حسابی گشنم شده بود سریع نیم خیز شدم و سینی رو از دستش گرفتم. بدون اینکه تشکر کنم شروع به خوردن کردم. 

حسن- دستم درد نکنه. 

- یادم رفت! 

حسن- اشکال نداره. آلزایمر فراگیر شده. 

بعد از اینکه غذام تموم شد پرسید: 

- با شوهرت کجا آشنا شدی؟ 

- چرا باید جواب بدم؟ 

حسن- چون من می گم باید جواب بدی. 

- و اگه ندم؟ 

حسن- می خوای بدونی چی میشه؟ 

از حالت نگاهش خوشم نیومد به خاطر همین گفتم: 

- نه ... باهاش تو خونه ی یکی از دوستام آشنا شدم. در واقع دوستِ برادرِ دوستم بود. 

حسن- آهان! جالبه. دوسش داری؟ 

- آره. 

حسن- خوبه! 

- چرا همچین سوالایی رو می پرسی؟ 

بدون توجه به سوالم گفت: 

- می دونی که وقتی وارد اینجا شدی دیگه نمی تونی بری بیرون؟ 

با تعجب پرسیدم: 

- یعنی چی؟ 

آروم تر گفت: 

- یعنی می کشنت. 

- چرا؟ من که کاری نکردم! 

حسن- اونا دیگه با اینش کاری ندارن. ولی یه راهی هست. 

- چی؟ 

حسن- اینکه تو هم بیای تو گروه. در این صورت باز هم دیگه نمی تونی با بیرون ارتباط داشته باشی ، جز اینکه بهت اعتمادِ لازم رو پیدا کنن که اینم خیلی زمان می بره. برای همین درمورد شوهرت ازت پرسیدم چون دیگه نمی تونی ببینیش. 

با استرس گفتم:

- حسام پلیسه ، بالاخره پیدام می کنه. 

حسن- بهتره بهش بگی که دنبالت نگرده چون واسه خودش بد تموم میشه. 

- چرا؟ 

حسن- پدرش هم به خاطر اینکه می خواست به گروه نفوذ کنه با یه توطئه کشته شد. 

- تو از کجا می دونی؟ 

حسن- می دونم دیگه! 

- من الان باید چیکار کنم؟ 

حسن- نمی دونم ، اگه خیلی دوستش داری و می خوای زنده بمونه بهش زنگ بزن و یه چیزی بگو که ازت بدش بیاد و دیگه نخواد دنبالت بگرده! 

- آخه ... نمی تونم! 

حسن- حالا خود دانی ، من چیزای لازم رو بهت گفتم. اگه می خوای منتظر می مونم بهش زنگ بزنی. 

ناچاراً باشه ای گفتم و اونم موبایلش رو داد به من. 

با دستای لرزون شماره اش رو گرفتم و منتظر موندم. 

با اولین بوق برداشت: 

- سلام. الو حسام؟ 

حسام- لوسی تویی؟ جون به لبم کردی که دختر ، کجایی تو؟ 

- ببین می خوام یه چیزی رو بهت بگم ... 

حسام- چی؟ چرا صدات می لرزه؟ 

- چیزه ... ببین ، من مدتیه دلبسته ی یه نفر دیگه شدم. بی خیالم شو و دیگه دنبالم نگرد. 

حسام- یعنی چی دیگه دنبالم نگرد؟ لوسی حالت خوبه؟ 

- آره ... خی ... 

هنوز حرفم رو تموم نکرده بودم که حسن گوشی رو از دستم کشید و گفت: 

- مگه نشنیدی چی گفت؟ دیگه دنبالش نگرد! 

حسام- و اونوقت شما کی باشی؟ 

- بنده عشق اول و آخرشم! 

حسام- هه ، لوسی زنِ منه! اختیارش دستِ منه. تو هیچ غلطی نمی تونی بکنی. 

بلند گفتم: 

- حسام تو رو خدا بی خیالم شو! 

حسن تماس رو قطع کرد و موبایلش رو خاموش کرد و گذاشت تو جیبش. 

- حالا چی میشه؟ 

حسن- نمی دونم ، دعا کن عاقل باشه و بی خیالت شده باشه. من دیگه برم. چیزی خواستی بگو. باشه؟ 

سری براش تکون دادم و روی مانتوم که هنوز پهنِ زمین بود دراز کشیدم. 

خیلی سعی کردم جلوی اشکام رو بگیرم ولی موفق نشدم و رو گونه هام جاری شدن. 

حتی فکر اینکه دیگه نتونم ببینمش عذابم می داد. 

یه چیزی حسی می گفت که از این وضعیت خلاص می شم ولی باورم نمی شد. 

دوست نداشتم با یه سری آدم خلافکار در ارتباط باشم و باهاشون کار کنم ولی چاره ی دیگه ای نداشتم ، باز این برام قابل هضم تر بود نسبت به اینکه دیگه حق ندارم حسامو ببینم. 

اگه تو نبود من حسام با یکی دیگه باشه چی؟ اگه فراموشم کنه ... اگه حرفامو باور کرده باشه؟ ...

موهامو از عصبانیت کشیدم و سرم رو فرو کردم تو گلوله ی شالم تا دیگه بیشتر از این فکرای چرت و پرت نکنم. 

صبح زود حسن اومد تو اتاقک و یه دست مانتو شلوار جدید بهم داد بپوشم و با هم بریم سر قراری که با ددی گذاشتیم. 

یکی دو نفر دیگه هم باهامون اومدن که تاحالا ندیده بودمشون. 

وقتی ماشین رو نگه داشتن ماشین ددی رو دیدم که یه گوشه ای پارک شده. محوطه ی خیلی خلوتی بود ، یا بهتره بگم اصلا پرنده هم اونطرفا پر نمی زد. 

ددی کیفی رو که تو دستش بود رو پرت کرد طرف حسن و گفت: 

- دخترمو بده! 

حسن خندید و گفت: 

- خودت که بهتر با قوانین آشنایی داری ، نه؟ 

در کیف رو باز کرد و بعد از اینکه از درست بودنشون مطمئن شد واسه مردی که بغل دستیش بود سری تکون داد و بعد من رو کشید داخل ماشین. 

آخرین صحنه ای رو که دیدم این بود که ددی داشت میومد سمتمون و با صدای شلیک گلوله ای متوقف شد. 

صدای شلیک توی گوشم زنگ می زد و با دیدن ددی که افتاد رو زمین تقلا کردم که ماشین پیاده شم ولی نمی تونستم بازوم رو که تو دست حسن بود رو آزاد کنم. 

با گریه گفتم: 

- ولم کن کثافت! 

حسن- هیشش! آروم ، اون دو تا رفیقی رو که بیرون کار بابات رو ساختن می بینی؟ اونا مثل من مهربون نیستنا؟ بری رو مخشون یه گلوله خالی می کنن تو مخت! 

با این حرفش لال شدم و دیگه حرفی نزدم ولی نمی تونستم جلوی گریه امو بگیرم. 

از داخل جیبش یه دستمال در آورد و گرفت سمتم. ولی من با شدت دستش رو پس زدم و رومو برگردونم. 

شنیدم که زیر لب گفت: 

- دختره ی لج باز! 

با صدای شنیدن گلوله باز هوشیار شدم و نگاهمو به بیرون دوختم که همکار های حسن داشتن به مسیر نامعلومی شلیک می کردن. 

حسن زود پیاده شد و در سمت راننده رو باز کرد که دیدم یه نفر که لباس پلیس تنش بود به پاش شلیک کرد و داد زد: 

- تکون نخور! 

حسن بی توجه بهش می خواست پشت فرمون بشینه که به اون یکی پاش هم شلیک کرد و باعث شد که بیافته زمین. 

تو دلم داشتم خدا خدا می کردم که از اون وضعیت خلاص شم. 

همون پلیسه اومد سمتمون و با حسن درگیر شد. وقتی حسن حواسش نبود قفل فرمون رو برداشتم و از ماشین پیاده شدم. 

از اون زاویه ای که من پشتش بودم دیدی به من نداشت ، از موقعیتم استفاده کردم و با قفل فرمون زدم تو سرش و بیهوش شد. 

دیدم که پلیسه در حالی که پخش زمین بود پهلوش رو گرفته. 

قبلا از اینکه حرکتی بکنم دستبندی از جیبش در آورد و پرت کرد سمتم و اشاره کرد که باهاش دست حسن رو ببندم و منم همین کار رو کردم. 

بعد به اون پلیسه کمک کردم تا سر پا شه. چشمم خورد به دو تا ماشین پلیس که تو یکیشون اون دو نفر دیگه که با حسن بودن نشسته بودن و تو یکی دیگه اش ددی نشسته بود. 

با دیدن ددی که تو ماشین نشسته بود نزدیک بود شاخ در بیارم ، از یه طرفی هم وقتی دیدم ددی هنوز زنده است از خوشحالی داشتم بال در میاوردم. 

به پلیسه کمک کردم تا ماشینی که توش ددی نشسته بود راه بره و در ماشین رو باز کردم و نشوندمش تو ماشین. 

نگاهم کشیده شد به دستای ددی که دستبند خورده بود. 

ددی- بهت توضیح می دم بابا! 

لبخندی زورکی زدم و گفتم: 

- نیازی نیست! همین که زنده این خدا رو صد هزار بار شکر! 

در ماشین رو بستم و برگشتم نگاهی به سمتی که حسن افتاده بود انداختم. 

با دیدم حسام که بلندش کرده بود و داشت میذاشتش تو ماشین دویدم سمتش. 

با دیدنم گفت: 

- خدا رو شکر که سالمی! 

بعد گفت که برم تو ماشین بشینم و خودش هم نشست پشت فرمون. 

***

یک ماه بعد ... 

پلیسا بلاخره تونستن با حرف کشیدن از زیر زبونِ حسن و دار دسته اش که دستگیرشون کرده بودن گروهشون رو پیدا کنن و بقیه ی اعضاشون رو بگیرن. 

اون روز شانس آوردم که حسام حرف های منو باور نکرده بود و ددی هم رفته بود پیش حسام همه چیز رو باهاش در میون گذاشته بود. و از اونجایی که ضدگلوله تنش بود ، اونجا چیزیش نشد. درسته براش حبس و زندان بریدن ولی همکاریش با پلیس ها باعث شده بود برای جرمش تخفیفی قائل بشن. 

9 روز دیگه هم چهلم مامی بود. وقتی حسام ماجرای اون دفتر رو باهام درمیون گذاشت اولش از مامی بدم اومد ولی کم کم باهاش کنار اومدم. 

با صدای حسام دست از فکر کردن برداشتم و نگاهش کردم: 

- خانومی داره به چی فکر می کنه؟ 

لبخندی زدم و گفتم: 

- هیچی. 

از جاش بلند شد و اومد کنارم نشست. 

حسام- کوچولومون هم باید مثل تو ناز لبخند بزنه ها! 

لبامو جمع کردم و دستمو رو شکمم کشیدم و گفتم: 

- نخیرم کوچولومون باید پسر باشه و لبخنداش شبیه باباش باشه. 

حسام- ایشالا که دختره! 

- نخیرم ایشالا که پسره! 

حسام- اگه دختر بود چی؟ 

منم مثل خودش گفتم: 

- اگه پسر بود چی؟ 

خندید و گفت: 

- ای شیطون! اصلا فرقی نمی کنه ، چه دختر باشه چه پسر باشه وقتی مامانش تو باشی بالای سره! 

چند لحظه سکوت کرد. بعد ادامه داد: 

- خیلی دوستت دارم لوسی! 

منم سرم رو کج کردم و گونه اش رو بوسیدم و گفتم: 

- من بیشتر حسامم! 

پایان 

21:30

92/9/7

پایان نهایی :  آذر 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

 نویسنده: http://www.forum.98ia.com/member167457.html

 طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member121122.html

  ناظر :    http://www.forum.98ia.com/ 

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com