Peymane Ghalbha

پیمان قلب ها

دانلود رمان بیشتر

کوهی از غم روی دلش سنگینی می کرد .حرفها و نگاهای دو پسر مزاحم کمی آنطرفتر ایستاده بودند بیشتر آزارش می داد-نیگاش کن.لامصب چه چشایی داره.چشاش به بزرگی آهو-مژه هاشو بگو اگه سرو وضعش این جوری نبود می گفتم تازه از آرایشگاه دراومده.قیافش شبیه سیندرلاستولی سر وضعش بیشتر شبیه به اونهایی که پشت چراغ قرمز اسپند دود می کنند می خوره -اگه جنگ بود می گفتیم از جنگ برگشته اند .سرو وضعشون اصلا به قیافه شون نمی خوره-از کی اینجا نشسته اند-دو ساعتی می شه که اینجان.انگار منتظر کسی هستند ولی خداییش خدا وقتی حوصله داشته این دختره رو خلق کرده .چه هیکلی چه لب و دهنی . اگه مادره اونجا نبود می رفتم شماره تلفنم رو بهش می دادم .-مادره که انگار توی این دنیا نیست.اصلا متوجه ما نیست.از همین جا شماره رو براش پرت کنغزل کلافه شده بود.از جایش بلند شد.پشتش را به آنها کرد وشروع کرد به صحبت با مینا که با مورچه ها ور می رفت و سعی کرد خودش را با خواهرکوچکش سرگرم کند. رنگ مادر مثل گچ سفید شده بود.سرش را روی دیوار گذاشته و به نقطه ی نا معلومی خیره شده بودو هیچیک از حرفهای پسرها را نمی شنید.آنها دست بردار نبودند ومرتب برای غزاله سوت می زدند.غزاله درمانده شده بودو نمی دانست چه کند که از شر این دو ولگرد رها شوددر همین موقع قامت رشید پدر از سر کوچه نمایان شد.با دیدن پدر لبخندی حاکی از رضایت بر لبان غزاله نقش بست .تا جایی که یادش می آمد پدرش همیشه برایش مایه ی افتخار و سربلندی بود.غم سنگینی چهره ی پدر را پوشانده بود.سرش را پایین انداخته بود و آرام آرام و نا امید قدم بر می داشت.آنقدر در خودش بود که اصلا متوجه مزاحمت پسرها نشد.ولی آنها با دیدن هیبت او خودشان را جمع و جور کردند و رفتند و غزاله نفس راحتی کشید.پدر پیش بقیه آمد و با صدای غمگینی گفت:- هیچ خبری نیست انگار یادش رفته که با ما قرار داشتهدستهایش را در موهایش فرو برد و کنار دیوار نشست و به زمین خیره شد.- اگه خبری نشه چی؟کجا برم؟چه کار کنم؟خدایا نه پولی مونده نه چیزی برای خوردن .با این طفل معصوم ها چه کنم؟دقایقی گذشت و هر کس در سکوت خود با این افکار زهزآگین کلنجار می رفت که اتومبیل سفیدی از سر کوچه پیدا شد.مینا توانست مرد دیروزی را داخل آن بشناسد.با هیجان داد زد :- اومد بابا جون. پدر با خوشحالی از جا پرید و به سمت اتومبیل به راه افتاد.بعد از توقف اتومبیل مرد دیروزی که کنار راننده نشسته بود پیاده شد و بعد از کلی صحبت با پدر خداحافظی کرد و رفت و پدر با قیا فه ی بشاش برگشت و از همه خواست سوار اتومبیل شوند. اتومبیل به راه افتاد و از خیابانهای قشنگ و تمیز شمال شهر گذشت و بالاخره جلوی خانه ای در شمالی ترین نقطه ی تهران ایستاد.راننده پایین رفت را و در را باز کرد.طبق گفته اش راننده ی خانه بود.البته اگر می شد نامش را خانه گذاشت .یک قصر زیبا بود وتا چشم کار می کرد درخت بود و درخچه . ماشین در جاده ی وسط باغ به راه افتاد ودر جلوی ویلای قصر مانندی ایستاد.غزاله و مینا اززیبایی وشکوه ویلا به وجد آمده بودندو با دهان نیمه باز و چشمان گشاد شده به همه جا نگاه می کردند.همه پیاده شدند و با راهنمایی راننده به راه افتادند.پله ها را که بالا رفتند به یک تراس خیلی بزرگ و شیک رسیدند که با میز و صندلی مخصوص بالکن و سایه بانهای قشنگ تزیین کرده بودند .مینا که ذوق زده شده بود روی یکی از صندلی ها نشست که ناگهان با فریاد دختری که از پشت شیشه نظاره گر آنها بود ازجا پریددختری تقریبا هم سن وسال غزاله از اتاق فریاد زد :- اونجا نشین کثیف شد.مینا با ترس ولرز از جا پرید و رفت محکم به مادرش چسبید. رنگس مثل گچ سفید شده بود .وسط باغ یک آلاچیق بزرگ و زیبا ساخته شده بود .از وسط باغ جوی آبی می گذشت که با وجود کوچکی و باریکی صدای دلنشین و زیبا یی از آن بلند می شد .احتمالا به خاطر وجود همین آب بود که چنین درختان تنومند و سبزی بار آمده بود .یک استخر بزرگ که سایه های درختان نصف آن را می پوشاند وسط باغ بود .بعد از دقایقی راننده بیرون آمد- کفشهاتون رو دربیارین وداخل بیایید. وقتی از در وارد شدند همه از زیبایی آنجا هاج و واج مانده بودند .ته سالن روی مبلهای راحتی مرد چاقی با زیرپوش رکابی وپیپی در دست نشسته بود.کنار اوخانمی میان سال با موهایی بلوند وآرایشی غلیظ نشسته بود و جواهرات زیادی در دستها و گردنش به چشم می خورد .دختری که از پشت پنجره نگاهشان می کرد از اتاق بیرون آمد و خرامان از جلوی آنها گذشت.روی مبل نشست و با شگفتی و تحقیر چشمان آبی اش را به غزاله دوخت. ماه گرفتگی متوسطی زیر چانه اش بود که با پوست سفیدش مغایرت داشت ونگاهها را به خود خیره می ساخت .همه سلام کردند.مرد چاق سلان آنها را به گرمی پاسخ داد و از جایش بلند شد و جلو آمد .بین او و پدر حرفهایی رد و بدل شد .پدر از اینکه می توانست سقفی بالای سر داشته باشد راضی به نظر می رسید .در این لحظه خانم بلند شد .رو به مادر کرد و با لحن سرد و محکم گفت:- آخر باغ خونه کوچکی هس.پانزده سالی می شه که کسی از اون جا استفاده نکرده .کارگر قبلی شبا به خونه ی خودش می رفت.نمی خواد امروز سرکار بیایین .خونه رو تمیز کنید و از فردا صبح اینجا باشین .صبر کنید مقداری وسایل شوینده بهتون بدمبعد به آشپزخانه رفت و با مقداری وسایل برگشت .همه اجازه خواستند و از عمارت خارج شدند .غزاله از اینکه از آن جو سنگین آزاد شده بود احساس راحتی می کرد.راننده برای نشان دادن خانه جلو افتاد.از دور خانه را نشان داد و برگشت .خانه که نمی شد گفت مخروبه ای بیش نبود . تار های عنکبوت جلوی در وپنجره ها را گرفته بود .داخل ساختمان پر از وسایل شکسته و اثاثیه کهنه و پوسیده بود.هر چه داخل ساختمان به درد نمی خورد آنجا ریخته بودند.مینا به طرف مادر برگشت و گفت - مامان اینجا می خواهیم زندگی کنیم ؟مادر با لحن غم انگیزی گفت :- تمیزش می کنیم آستین ها را بالا زد ودست به کار شدند . پدر و بچه ها همه وسایل داخل اتاق را بیرون ریختند و مادر به جدا کردن آنها مشغول شد. از آن همه وسایل فقط مقدار کمی به دردشان می خورد بقیه پوسیده و از کار افتاده بودند.خوشبختانه جوی آب نزدیک بود وآنها زحمت آب آوردن نداشتند.بعد از ظهر پدر برای شستن پشت بام خانه بالا رفت وکلی هم آشغال و زباله از آنجا پایین آورد.خیلی سردشان شده بود با دست و پای یخ زده گوشه ی اتاق چمباتمه نشستند و چراغ خوراک پزی را به زحمت راه انداختند.خیلی خسته و گرسنه بودند واین باعث می شد بیشترسردشان شود .ناگهان مینا با خوشحالی فریاد زد :- آخ جون!غذا

وقتی همه بیرون را نگاه کردند راننده را دیدند که با یه قابلمه ی بزرگ و چندتا پتو نزدیک می شود .وقتی داخل آمد از تمیزی خانه شگفت زده شد.بعد از رفتن او مادر ظرفهایی را که از داخل وسایل جدا کرده و شسته بود جلو آورد و غذا را کشید .چند تکه گوشت مرغ وچندتا نان و کمی هم برنج .از سر و وضع غذا ها کاملا مشخص بود دست خورده بودند.در هر صورت همه با اشتهای فراوان شروع به خوردن غذا کردند.مینا مرتب می گفت :- چقدر خوشمزه است .خیلی وقت بود مرغ نخورده بودیم .پدر تکه مرغی را که جلویش بود در بشقاب او گذاشت و گفت:- من نون بیشتر دوست دارم .بعد از خوردن غذا کمی گرم شدند.بچه ها پتوها را به خود پیچیدندوپدر و مادر بقیه ی کارها را انجام دادند.هنگام شب خانه مثل گل شده بود واز همه جا بوی تمیزی می آمد.ساعت یازده همه خسته و بی حال افتادند و خوابشان برد.با صدای فریاد زنی همه از خواب پریدند. پرتوهای خرشید چشم ها را می آزرد.در باز شد و خانم دیروزی در آستانه ی در ظاهر شدوبا صدای بلند گفت:-بهتره که از همین روز اول تکلیفمون رو روشن کنیم.جنگ اول به از صلح آخر.اگه قرار باشه هر روز تا ساعت نه بخوابید پس بهتره تشریفتون رو ببرید تا ما هم به فکر کارگر دیگه ای باشیم.پدر به من و من افتاده بود.مادر گفت: -ببخشید خانم خیلی خسته بودیم اصلا متوجه نشدیم.خانم که چهره اش از عصبانیت برافروخته بود گفت:-در هر صورت فردا ساعت پنج و نیم باید خونه ی من باشین و صبحونه رو آماده کنین.فراموش نشه.الان هم سریع بیایید که کلی کار داریم.مادر گفت:-چشم چشم همین الان.خانم با عصبانیت در را کوبید و رفت.انگار خانه بر سرشان خراب شد .همه هاج و واج مانده بودند.تلخی این حقارت بیشتر از از دست دادن خانه و کاشانه شان آنها را آزرد.پدر و مادر سریع از خانه خارج شدند وغزاله و مینا متحیر مانده بودند که چه بر سرشان آمده وچه بدبختی بزرگی دامنگیرشان شده است.مینا بشدت گریه می کرد و غزاله که خودش هم آرام آرام اشک می ریخت او را دلداری می داد.اصلا باورشان نمی شد .یکشنبه ی پیش خانه ی خودشان بودند واین یکشنبه چنین روزگازی پیدا کرده بودند.درست یکشنبه ی پیش بود که آرام در خانه ی گرمشان به خواب فرو رفته بودند که ناگهان خشم طبیعت چهره ی نامهربان خود را نشان داد و زمین با تکانی وحشت زای خود به غرش درامد و با تکانهای مهیب و ترسناک غریو نامهربانی را سر داد.همه وحشت زده از خواب پریدند خانه مانند گهواره ای به این طرف و آن طرف می رفت.سنگ و خاک بود که از در و دیوار و سقف فرو می ریخت .بچه ها فریاد می زدند و پدر و مادر آنها را در آغوش گرفته بودند و نمی دانستند چه کنند .به دستور پدر همه خود را به زیر میز غذا خوری کشاندند و در همین زمان بود که سقف قسمتی که آنجا خوابیده بودند فرو ریخت و همه چیز را زیر خود مدفون ساخت .بعد از دقایقی زلزله تمام شده بود ومیز کاملا زیر آوار قرار گرفته بود.قسمتی از میز شکسته بود و از پیشانی غزاله خون فوران میکرد.بچه ها و مادر بشدت گریه می کردند و پدر در تلاش بود که آوار را کنار بزند تا بتوانند بیرون بروند.از نوک انگشتانش خون می چکید ولی تلاش بی فایده بود .همه جا ویران شده بود وهیچ کاری نمی شد کرد.دیگر صدای گریه ی بچه ها به گوش نمی رسید وبه حال اغما افتاده بودند.دستان مادر دیگر قوت نداشت که محل خونریزی را فشار بدهد .پدر بی رمق به گوشه ای تکیه داده بود و دیگرتوان تلاش کردن نداشت وهر تلاشی هم بی نتیجه بود.کم کم اکسیژن داشت تمام می شد و سرفه ها شروع شده بود ند.پدر و مادر مینا را روی دست گرفته بودند و بدن بیهوشش را تکان می دادند.مادر جیغ می زد.غزاله بی حال در گوشه ای افتاده بود ناگهان صدایی آمد و همه ساکت شدندو گوش فرا دادند .بعد نوری ضعیف از روزنه به درون تابید .پدر فریاد زد و کمک خواست.گروه امداد تلاششان را بیشتر کردند و همه را از زیر آوار بیرون کشیدند .امدادگران تنفس مصنوعی را برای مینا شروع کردندو بعد از چندبار ماساژ قلبی جواب داد و قلب مینا دوباره به کار افتاد.بعد محل خونریزی غزاله را پانسمان کردند.پدر و مادر هم از اینکه بچه ها نجات یافته بودند رمق از دست رفته شان را باز یافتند.

سپیده دم بود .هوا کم کم روشن می شد. چرا سپیده دم زیبا امروز تا این حد زشت و تلخ به نظر می رسید.خدایا چه مصیبتی !از خانه ی زیبا و نقلی شان که همه ی فامیل عاشقش بودند هیچ چیز باقی نمانده بود .حاصل زحمات چندین و چند ساله شان جز توده ای سنگ و خاک و آهن پاره چیز دیگری نبود.گوشه هایی از وسایلشان که با چه امید و علاقه ای خریداری شده بودند از زیر آوار پیدا بود.هیچ چیز نمانده بود .گریه ی مادر تبدیل به هق هق شده بود و پدر بی اختیار در گوشه ای افتاده سرش را به در تکیه داده بود و به پهنای صورت اشک می ریخت.هوا دیگر روشن شده بود و از سوز و سرما اندکی کاسته شده بود دست و پای همه از شدت سرما یخ زده بود.بید مجنون محبوبشان از بیخ کنده و به گوشه ای پرت شده بود.از حوض زیبا و شمعدانی های قشنگ و گل های رز چیزی به چشم نمی خورد.مادر از این سوی خانه به آن سو می دوید تا ببیند از ثمره ی زندگیش چه مانده ولی هیچ چیز نبود.هیچ چیز!هرقدر آوار را این طرف و آن طرف کرد تا پتویی یا بالاپوشی برای بچه ها پیدا کند چیزی نیافت.آتش بخاری همه چیز را خاکستر کرده بود .فقط آلبوم عکسان را پیدا کرد که گوشه هایش سوخته بود.دیگر چیزی به غروب نمانده بود وهمه ی اهل خانه همان طور بهت زده در گوشه ای چمباتمه زده و نشسته بودند .نمی دانستند چه کنند.همه گرسنه خسته سرمازده و بدتر از همه بی پناه و بی امید بودند.تمام شهر در هاله ای از دود و غبار فرو رفته بود و از همه جا صدای گریه و آه و ناله می آمد.کم کم داشت شب می شد .گروه امداد مردم را به چادر هایی که در میادین برپا کرده بودند فرا خواندند.آنها نمی توانستند با خانه ای که تمام خاطراتشان آنجا بود وداع کنند.گریه ی همه بلند شده بود .ناامیدانه از این سو به آن سو می رفتند.آه و ناله شان هر بیننده ای را متاثر می کرد.دیگر چاره ای نبود .خواه و نا خواه باید جدا می شدند.به هر صورت بود با خانه شان با محفل گرم و صمیمیشان با جایی که در هر گوشه گوشه اش کوله باری از خاطرات بود وداع کردند و این وداع وداعی بود با همه ی خوشی ها راحتی ها شیرینی ها ی زندگی و سلامی بود و به بی پناهی ها بی عدالتی وتلخی های زندگی. چند روزی بود که در چادر ها زندگی می کردند.هوا بسیار سرد و طاقت فرسا شده بود .سرمای هوا دیگر قدرت عزاداری برای عزیزان از دست رفته را هم از مردم گرفته بود.تکانهای پیاپی و مخرب زمین فضای هولناک و موحشی را برای اهالی وجود آورده بود.دیگر امیدی برای ماندن نبود.باید رفت ولی به کجا؟مردم در شهرهای مختلف پخش می شدند.هرکس در هرجا که فامیلی داشت می رفت ولی آنها به کجا می توانستند بروند؟تمام فامیلشان در این شهر بودند که اکثرا از بین رفته بودند .دیگر کم کم همه ی چادرها خالی می شدندو برف و یخبندان امان همه را بریده بود .در یکی از شب ها که پدر حال خیلی بدی داشت و در سوگ عزیزان از دست رفته بسیار گریسته بود ناگهان به یاد یکی از دوستانش در تهران افتاد که در گذشته خیلی با هم رفیق بودند. اوحتما کمکشان می کرد.نمی توانستند تصمیم بگیرند تا اینکه زلزله ی شدید دیگری که رخ داد آنها را در رفتن مصمم ساخت.زلزله ی آخربه قدری شدید بود که آثاری از خانه مغازه وکوچه ی آنها نمانده بود وتا چشم کار می کرد دره ی بزرگی به وجود آمده بود.صبح زود آماده ی رفتن شدند.خیلی سخت بود خیلی سخت .دیگر تحمل ویرانه های شهر را نداشتند .با اولین ماشینی که به سمت تهران می رفت آماده ی رفتن شدند .ساعت سه بعدازظهربه تهران رسیدند.با مقدار پولی که از کمکهای مردمی به دستشان رسیده بود توانستند خود را به مقصدی که داشتند برسانند.وقتی رسیدند و در زدند کسی در را باز نکرد .پدر گفت شاید بیرون رفته اندو بر می گردند.همه خسته و بی حال کنار دیوار نشستند و منتطر شدند.چند ساعتی گذشت ولی خبری نشد.در این حال یکی از همسایگان که رد می شد علت را جویا شدو پدر ماجرا را تعریف کرد.همسایه با اظهار تاسف گفت که این خانه چند سالی هست که خالی است و صاحب آن سالها پیش ازآنجا رفته است.با این خبر انگار کوهی بر سر همه خراب شد.حالا چه کنند؟کجا بروند؟مرد همسایه که حال آنها را دید خیلی ناراحت شد وگفت (نگران نباشید .عمویم کارمند کارخانه ای است که صاحبش دنبال کارگر و باغمان برای خانه اش است . من امشب به خانه ی عمویم می روم و فردا صبح برایتان خبر می آورم)هوا دیگر کاملا تاریک شده بود.به مسافر خانه ای رفتند وشب را در آنجا ماندند.صبح زود بعد از خوردن غذای کمی که از کمکهای مردمی داشتند به طرف محل قرار رفتند.خیلی منتطر شدند دیگر نا امید شده بودند که مرد همسایه آمد و خبر داد (ارباب هنوز کارگر نگرفته و این از شانس شما بوده .سوار شوید وبه آنجا بروید.)××××××××××××××××××××××××× ×گریه ی غزاله شدید شده بود و با خود می گفت:-آره آن هم چه شانسی!ساعتی گذشت هر دو خواهر هنوز با چشمان گریان مات و مبهوت مانده بودند و نمی توانستند حقایق را بپذیرند.حال مینا خیلی بد بود .از روز زلزله به این طرف خیلی ضعیف . نحیف وخیلی هم حساس و زود رنج شده بود.سرش را روی پای غزاله گذاشته بود و اشک می ریخت.غزاله با دیدن وضعیت مینا مثل کسی که از خواب غفلت بیدار شده باشد با خود تصمیم گرفت که قویتر از اینها با مصا یب پیش آمده مواجه شود.احساس کرد خواهر وپدر و مادرش به او نیاز دارند.او همیشه اعتماد به نفس بالایی داشت و زود خود را با مسایل مختلف وفق می داد.یادش آمد که سنگ صبور دوستانش بود و هر مشکلی توسط او به بهترین صورت حل می شد.با این افکار بود که اشکهایش را پاک کرد و شروع کرد به دلداری مینا.با صدای شیطنت بار و شیرین خود انگار که هیچ غمی ندارد مینا را قلقلک داد و گفت :- خوب خواهر کوچولوی خوشگل خودم بلند می شی یا نه؟اشکاتو پاک می کنی یا نه؟مینا که با دیدن خنده های غزاله انگار کمی ترسش از وضع موجود ریخته بود با تعجب به غزاله نگاه می کرد :-تو رو خدا آبجی ولم کن حوصله ندارم.وغزاله باز هم در حالی که به قلقلک دادنش ادامه می داد با صدای گرم و گیرایش گفت:-چرا حوصله نداری؟مینا خانم مگه چی شده ؟مگه غیر از اینکه خدا این جور خواسته ؟ما چه کاره ایم؟بعد با لحنی مهربان و جدی شروع به صحبت با خواهرش کرد.با اینکه مینا کلاس چهارم بود ولی خیلی بیشتر از سنش می فهمید و این را مدیون رفتار غزاله بود.-ببین مینا جون من و تو نباید درد و غم مامان و بابا رو از این که هست بیشتر کنیم .ما باید خدا رو به خاطر خیلی چیزها شکر کنیم.مینا با چشمان گرد شده و متعجب گفت :-شکر برای چی؟- برای اینکه اولا همه به تن سالم وبدون کوچکترین نقصی دور هم هستیم .ما الان در امتحان الهی قرار گرفته ایم ومن مطمینم که سربلند از آن بیرون می آییم و این مهمترین چیزی در زندگی هر انسانیه.دوما که امکان ادامه ی تحصل برامون هست .من وتو می توانیم با درس خواندنمون به زندگی از هم پاشیده شده مون سر و سامون بدیم.حرفهامو قبول داری یا نه؟درسته که راه سختی رو پیش رو داریم ولی حتما خدا کمکمون می کنه من مطمینم........مینا از حرفهای خواهرش جان دوباره ای گرفت صدای دلنشین خواهرش با هر کلمه دریایی از نیرو و اطمینان را به قلبش سرازیر می کرد.با لبخندی معصومانه ای گفت:-پس امروز سز نماز باید سجده ی شکر به جا بیاوریم.-البته الان هم بلند شو اینجا را جمع و جور کنیم.بعد بریم آبی به صورتمون بزنیم .موافقی ؟مینا با صدایی شاد و قلبی سرشار از امید گفت :-البته که موافقمدلارام شوخ و شیطان که برای کمک به دفتردار ساعتی بود به دفتر رفته بود با هیجان از دفتر دبیرستان خارج شد و خودش را سریع به دوستانش رساند و در حالی که سرش را به راست و چپ تکان می داد گفت:-حورا!محیا!نمی دونید توی دفتر چه خبر بود؟معلما همه داشتن ازغزاله و نظم و انضباط و درس خوندن بی نظیرش حرف می زدن .خانم غیاثی خیلی از دست ونوس و تبلیغاتش علیه غزاله ناراحت بود .به خانم مدیر می گفت که این اصلا درست نیست که زمردیان اونو پیش همه خرد کنه.الان دیگه همه می دونن که پدر غزاله کارگر خونه ی ونوسه و مادرش صبح تا شب در ودیوار اونها رو می سابه و غزاله در کلبه خرابه ای زندگی می کنه که آب و نانش رو هم محتاج خانواده ی ونوس هست می گفت به نظر من باید جلوی زمردیان گرفته بشه و خانم مدیر هم حرفهای اونو تایید می کردمحیا گفت:-من که خیلی از غزاله خوشم اومده.اصلا یک جور صفا و صمیمیتی توی حرفها و کارهاش هست که آدم رو نا خودآگاه به سمت خودش می کشه .به نظر من تبلیغات ونوس کار و برعکس می کنه و همه به طرف غزاله کشیده می شن.حورا گفت:-آره جون خودت .این دخترهای لوس و ننری که من می بینم اگه به خاطر مشکلات درسی شون نباشه یک کلمه هم با غزاله حرف نمی زنن.آخه دوستی با اون و کسر شان خودشون می دونن.دلارام گفت:-راستی کجاس؟ اصلا پیداش نیست.موافقید به جمع خودمون بکشیمش؟البته اگه محیا خانم شاگرد زرنگ کلاس اجازه بده.محیا در حالی که قیافه ی بامزه ای به خود گرفته بود گفت:-وای این حرفها چیه؟من که از خدامه دوست زرنگ و درس خونی مثل اون داشته باشم.دیگه از خنگ بازی شما دوتا خسته شده ام.و بعد از ته دل خندیددلارام شکلکی در آورد وگفت:-ا...!چه حرفها؟خوبه خودم همیشه توی درسها کمکت می کنم .ولی خوب نباید زیاد هم عجله کرد.فعلا بیایید ببینیم کجاست حورا گفت:-توی حیاط که نیست.حتما توی سالن داره مساله ریاضی یا فیزیک کسی رو حل می کنه.اون بیچاره که استراحت نداره.خاک بر سر ونوس.قدر چنین معلمی رو که همیشه پیشش هست نمی دونه .بیایید بریم سالن.داخل سالن کسی دیده نمی شد .همه در حیاط بودند.دخترها به سمت کلاس رفتند در کلاس نیمه باز بود و صدای دو نفر شنیده می شدوقتی گوش دادند صدای غزاله را شنیدند:-ببین ملیحه جون وقتی نمی خوای مشکلاتت رو به کسی بگی خوب نگو ولی اونها رو توی خودت هم نریز .هیچ وقت از قلم وکاغذ مضایقه نکن و اونها رو مثل دو یار دیرینه همراه داشته باش.وقتی مشکلات مختلف کلافه ات کرد تمام حرف دلت رو که نمی خوای به کسی بگی روی کاغذ بریز و چند بار برای خودت بخون این کار هم باعث تسکین روحیه ات می شه وهم خود به خود راه حلهایی به مغزت می رسه.بعدا اگه خواستی کاغذ رو پاره کن ودور بریز .سعی کن کمترین وقت رو به خود مشکل اختصاص بدی و بیشترین وقت رو به راه حل فکر کنی محیا با شنیدن حرفهای غزاله از خود بی خود شده بود.بی اختیار گفت:-وای بچه ها ای دختره بی نظیره فکر می کنید اون بخواد با ما دوست بشه؟دلارام با شیطنت ابروهایش را در هم کشید لب پایینش را آویزان کرد و گفت:-وا!چه حرفها !خیلی هم دلش بخوادهر سه خندیدند و به حیاط برگشتند و آنجا منتظر غزاله ماندند.بالاخره در مدت زمان کمی دوستی و روابط آن چهار نفر بسیار قوی و صمیمی شد.همیشه و در همه جا با هم دیده می شدند.بعضی وقتها هم برای تمرین تست زدن یا حل مسائل ریاضی و فیزیک که غزاله تبحر خاصی در حل کردنشان داشت در باغ خانه ی محیا جمع می شدند.محیا دختر سبزه و کوتاه قامتی بود که انگار تمتم نمک دنیا را در صورتش ریخته بودند.از وقتی عینکی شده بود با نمک تر هم شده بود.شاگرد ممتاز کلاس بود و در عین دوستی و صمیمیت زیاد با غزاله رقابت جالبی هم بینشان بر قرار شده بود .ته تغاری خانه بود برادر بزرگش دندانپزشک بود و تازه با یک دکتر روانشناس نامزد شده بود.برادر کوچکش هم داروسازی می خوند.زمانی که خدمتکار خانه ی محیا روی میز و صندلی های مدور سنگی داخل باغ ازآنها پذیرایی می کرد .غزاله به یاد مادرش می افتاد که الان در خانه ی ونوس مشغول کار بود.لحظه ای از خودش بدش می آمد که چرا همنشین اینهاست وآن طور شاد و سر خوش با آنها می گوید و می خندد.حتی المقدور سعی می کرد به خانه ی دوستانش نرود ولی وقتی اصرار و پا فشاری آنها را می دید نا چار قبول می کرد.پدر و مادر غزاله این احساس را نفی می کردند و چون از هر حیث به او اعتماد کامل داشتند .غزاله را در درس دادن به دوستانش آزاد گذاشته بودند .گاهی غزاله در این رفت و آمد ها مینا را هم همراه خود می برد تا در خانه تنها نباشد.مینا از طرز زندگی وشکوه و جلال آنها به وجد می آمد.یک روز به غزاله گفت:-من همیشه فکر می کردم همه ی آدمهای پولداروثروتمند مثل ونوس و خانواده اش خودخواه و بی رحم هستند.اما چرا این خانواده ها تا این حد مهربان و خونگرم هستند.و غزاله برای او توضیح می داد که همه ی انسانها به یک صورت نیستند و با هم فرق دارند .سه شنبه زنگ اول امتحان هندسه داشتند.روز دوشنبه که از مدرسه در آمدند یکراست به خانه ی دلارام رفتند تا درس بخوانند .پدر ومادر دلارام به اروپا رفته بودند و دلارام با خاله ی پیر مادرش تنها در خانه بود.دلارام دختر بسیار زیبا ی قدبلندی بود با چشمانی قشنگ و نافذ که دیدگان هر بینده ای را متوجه خود می ساخت.لبان غنچه ای و گرد که همیشه ی خدا انگار خون از آنها می چکید و برعکس محیا پوستی روشن و شفاف داشت .هر وقت کنار هم می ایستادند محیا می گفت:-ما شب و روز هستیم اگه دوتای ما را قاطی کنند حورا در میاد.دلارام در درس متوسط بود و نمراتش اغلب از سیزده و چهارده تجاوز نمی کرد.از وقتی غزاله به جمعشان پیوسته بود وضع درسی اش خیلی بهتر شده بود چون عقیده داشت که غزاله خیلی خوب مسائل را تفهیم می کند و او را چون معلمی باارزش پذیرفته بود و واقعا هم مثل یک معلم به او احترام می گذاشت.خانه یدلارام در کوچه محیا و نزدیک مدرسه بود.دو طبقه آپارتمان شیک و بزرگ که طبقه ی اول را اجاره داده بودند و خودشان در طبقه ی دوم زندگی می کردند.خانه ی سه خوابه ی بزرگی با یک پذیرایی وسیع که با قالیچه هاو فرش های ابریشمی و مبلمان بسیار شیک تزئین شده بود و آشپزخانه خیلی بزرگ که میز غذا خوری دوازده نفره ای در گوشه آن قرار داشت.حورا می گفت:-وقتی به خونه شما می آیم وبر می گردم از کوچکی خانه خودمان نفسم تنگ می شه .آن روز ظهر همه یکراست به آشپزخانه رفتند و شروع به پخت و پز کردند .صدای خنده شان همه ی خانه را پر کرده بود.غزاله چنان با نظم و سلیقه آشپزی می کرد که دختر ها همه به شوق آمده بودند.دلارام گفت:-دیشب واقعا از غذای بیرون خسته شده بودیم .عجیب هوس ماکارونی کرده بودم.بلند شدم و شروع به پختن ماکارونی کردم.آنقدر توی ظرفشویی ظرف جمع شده بود که با خاله پوران دوساعت ظرف شستیم .خاله پشت میز نشست و ظرفها رو شست ومن هم آب کشیدم .از غرولند خاله بیشتر خسته شدم تاشستن ظرفها .همه اش غر می زد و می گفت:((به به دختر بزرگ کرده اند))محیا گفت:-مرا ندیده ای.جز چند مدل تخم مرغ غذای دیگه ای بلد نیستم تازه برای آن هم تمام آشپزخانه رو به هم می ریزم.حورا گفت:بی سلیقه ها!افتخار هم می کنند.بیایید پیش خودم تا بهتون یاد بدم.همچین غذاهایی بپزم که از خوردنش حظ کنید.البته اگه غذایی سر سفره بیاد چون همه آنها سر اجاق تمام شد.وهمه با هم خندیدند .واقعا هم حورا خیلی شکمو بود وهمیشه مادرش سعی می کرد فرسخها راه را پیاده برود.بالاخره پختن وچیدن میز تمام شد.وخاله پوران را سر میز دعوت کردند.خاله پوران از دور که سفره را دید گفت:-فکر نمی کنم این میز کار دلارام باشه.دخترها کدامیک این قدر با سلیقه هستن؟همه یکصدا گفتند:-غزاله.وغزاله با تحسین خاله با شکسته نفسی ای که مخصوص خودش بود روبرو شد.دلارام در حالی که برای خاله غذا می کشید گفت:

-راستی غزاله تو کی فرصت یاد گیری این کارها رو پیدا می کنی؟واقعا تزئین سفره ات حرف نداره .غزاله گفت:-وقتی در شهرستان بودیم مادرم کلاس سفره آرایی می رفت وتوی خانه که تمرین می کرد من و مینا هم یاد می گرفتیم .البته مینا واردتر از من استخوردن غذا که تمام شد خاله پوران گفت-پیر بشی دخترم.دیگه از غذای بیرون و شفته های دلارام معده ام درد گرفته بود.خیلی چسبید .خودمم که نمی تونم سر پا بایستم و غذا درست کنم .این درد پا که نمی ذاره .دلارام با آن لحن شوخش گفت-وا خاله!کباب به اون خوشمزگی نپختم؟خاله گفت:-کدوم؟همون که دوتایی از هر دو طرف می کشیدیم جدا نمی شد؟وهمه خندیدند.خاله عصا زنان به اتاقش رفت و گفت:-انشاا...همیشه شاد و خوشحال باشید دخترها مشغول جمع آوری میز شدند.از سر و کول هم بالا می رفتند می گفتند و می خندیدند و واقعا شاد بودند و غزاله در این بین بازبه فکر پدر و مادرش افتاد که الان چه می کنند ؟اگر غزاله نبود دخترها تا شب وقتشان را به شیطنت می گذراندند و از درس خبری نبود.غزاله داد زد-دلارام خانم شب شد .باز می خوای تک بشی؟دلارام چون بره ای حرف گوش کن به سمت کتاب ها رفت.ساعت سه درس را از اول کتاب شروع کردند.بچه ها یکی یکی مسائل را حل می کردند و مسائل مشکل را به غزاله واگذار می کردند.سه ساعت تمام درس خواندند و از ترس غزاله جیکشان در نیامد.دیگر حسابی خسته شده بودند.دلارام گفت:-از خستگی مردیم .تو رو خدا بسه دیگه.و به سوی آشپزخانه رفت ومشغول آماده کردن میوه و چای شد.همه خسته شده بودند و چای حسابی چسبید ولی خوب راه افتاده بودند و دیگر به آخر درسشان چیزی نمانده بود.آن روز روز خوبی برای دخترها بود روزی پربار و دوست داشتنی.قرار شد شب هر کس به تنهایی یک بار دیگر درس را مرور کند تا امتحان فردا را خوب بدهند.صبح روز بعد هر چهار نفر بسیار خوشحال و راضی به نظر می رسیدند چون کاملا برای امتحان آماده بودند.اشکالات کوچک و ریزی هم که برایشان پیش آمده بود با هم حل و فصل کردند.در آن طرف حیاط ونوس و بهنوش و مژگان ایستاده بودند.بهنوش از دوست پسر که جدیدی که پیدا کرده بود صحبت می کرد .ونوس هم از سفر اروپایی که قرار بود بروند حرف می زد و تنها چیزی که صحبت از آن نبود هندسه و امتحان هندسه بود.در این لحظه چشم ونوس به غزاله و دوستانش افتاد که چطور با شور وشوق درس را با هم مرور می کردند و از حسد و غضب دندانهایش را به هم فشرد.غزاله چندین بار خواسته بود به ونوس نزدیک شود و بنای دوستی را با او بگذارد ولی با تحقیر و سرزنش ونوس مواجه و بشدت رانده شده بود.بهنوش دوست ونوس یکی از شاگردان تنبل کلاس و بی نهایت زیبا بود ولی از جذابیت چندانی برخوردار نبود .چشمان سبز درشتی داشت وقتی به چشمانش نگاه می کردی انگار دریا را می دیدی .ژرف و عمیق بینی متناسب و لبانی خوشرنگ و گوشتالود.بسیار متکبر و خود خواه بود.همیشه از خود تعریف می کرد و هیچکس مورد پسند او نبود.به کسی محبت نمی کرد و از کسی هم محبت دریافت نمی کرد.چون در روابط با دختران ناموفق بود به سمت پسران گرایش داشت و در مقابل کوچکترین ابراز محبتی خود را می باخت.عقده ی تعریف شنیدن داشت و هروقت پسری کوچکترین تعریفی می کرد فورا به سمت او کشیده می شد واغلب ملعمه ی دست پسرها بود.بیشتر وقتش را جلوی آینه می گذراند.زیبایی خدا دادیش را کافی نمی دانست و ساعتها مشغول آرایش کردن صورتش می شد.اگر کسی دنبال او می گشت یا او را جلوی آینه می دید یا جلوی یا گالریها وفروشگاههای شیک که دنبال لباسهای جدید می گشت.رنگ چشمان درشتش را دائما با لنزهای مختلف تغییر می داد.بعضی وقتها این لنزها اصلا به چهره اش نمی آمدند و او را زشت جلوه می دادند .اصلا وقت رسیدگی به دری و مشقش را نداشت واغلب مورد تحقیر معلمین قرار می گرفت.پدر دلارام و پدر بهنوش دوستان صمیمی و هر دو از کارخانه داران معروف و بزرگ بودند.بهنوش و دلارام با هم روابط خانوادگی داشتند ولی مادر دلارام از این ارتباط راضی نبود و از مادر بهنوش اصلا خوشش نمی آمد.مادر بهنوش درست مثل دخترش بسیار مغرور ومتکبر بود.برای یک مهمانی کوچک خانوادگی به آرایشگاه می رفت لباس می خرید لنز عوض می کرد.رنگ موها و رنگ لنز لاک ناخن لباس کیف کفش نگین جواهرات و حتی بند ساعت همه یکی بودند واینها باعث افتخار او بودند.از بس سرگرم خودش و کارهایش بود کاملا از تربیت تنها دخترش غافل مانده بود.او و شوهرش بهنوش را کاملا آزاد گذاشته بودند از هیچ کارش ایراد نمی گرفتند.چون توجهی نداشتند که ایرادی هم ببینند و او دختری کاملا افسار گسیخته و بی بند وباری بار آمده بود.یک خط تلفن جداگانه مخصوص اتاق بهنوش بود ووقتی بهنوش را کار داشتند زنگ تلفن او به صدا در می آمد .مادر دلارام دلش می خواست دلارام ساعتها با غزاله وقت صرف کند ولی یک ساعت با بهنوش نمانددلارام در محفلهای دوستانه گاهی کارهای بهنوش و مادرش را با آب و تاب فراوان و با شوخ طبعی خاص خودش تعریف می کرد ولی همیشه مواظب بود که مسائل را به طور واقعی بیان کند و از بدگویی نفرت داشت.

روزها و سالها از پی هم می گذشتند و پدر ومادر غزاله شاهد موفقیت و پیشرفت دخترانشان بودند و این موفقیت ها خستگی را هز تن رنجور آنها در ما آورد.غزاله چهارم دبیرستان و مینا دوم راهنمایی بود.اواخر پاییز بود دیگر سرمای هوا غوغا کرده بود.در باغ بزرگ باد شدیدی می وزید و با صدای تکان خوردن شاخ و برگها همراه می شد و زوزکنان از لابلای درختان می گذشت.سرما از در و پنجره ی فرسوده خانه به داخل کشیده می شد و هوای اتاق را سرد می کرد.غزاله و مینا هر دو پتو را تا زیر گردن خود کشیده و تند تند درس می خواندند.غزاله می گفت.-در هوای سرد بهتر می شه درس رو فهمید ولی هوای گرم آدم و خسته و کرخت می کنه.او مثل یک معلم مهربان و دلسوز و سخت گیر به درسهای مینا می رسید و از اینکه مینا شاگرد ممتاز مدرسه شده بود خیلی خوشحال بود.تصمیم گرفتند برای خوشحال کردن پدر و مادرشان ممتاز شدن مینا را جشن بگیرند.بلند شدند و خانه را تر و تمیز و سماور را روشن کردند.غزاله موهای مینا را بافت و در و با روبان قرمزی درانتهای آن پاپیون قشنگی درست کرد.موهای خودش را هم مرتب کرد.در کاسه لعابی آبی رنگشان چند تا میوه گذاشتند.دو تا اناری را که داشتند دانه کردند و در پیاله ها ریختند و در وسط اتاق چیدند.سینی و استکان ها را که مثل برف می درخشیدند کنار میوه ها گذاشتند.غزاله گفت:-مینا جایزه ای رو هم که از مدرسه گرفتی بیار کنار اینها بذاریم .بابا خیلی خوشحال می شهمینا عکسی را از آلبوم که تنها یادگاری خانه قشنگشان بود در آورد.چهار نفری روی تخت کنار بید مجنون نشسته بودند و چای می خوردند و می خندیدند.غزاله با دیدن عکس اشک در چشمانش حلقه زد.مینا خواست عکس را کنار بساط چیده شده بگذارد غزاله گفت:-نه مینا جون.شاید بابا مامان با دیدن آن غمگین بشن همه چیز مرتب شده بود.غزاله چای را هم دم کرد و از پنجره به داخل باغ تاریک خیره شد.دیگر چیزی به آمدن پدر و مادر نمانده بود.یک سا عت گذشت و از آمدن آنها خبری نشد.دو ساعت سه ساعت باز خبری نشد.کم کم دلشوره وجود غزاله را پر کرد ولی رعایت حال مینا را می کرد و خود را خونسرد نشان می داد.مینا پتو را تا زیر گردن کشیده کنار بساط دراز کشیده وچشمش را به ساعت دوخته بود.کم کم گرمای پتو و خستگی روزانه باعث شد که بخوابد ولی دلشوره امان غزاله را بریده بود.وقتی مطمئن شد مینا به خواب سنگینی فرو رفته است بلند شد و آرام از اتاق بیرون رفت.جز صدای زوزه ی باد وصدای بهم خوردن شاخ و برگها چیزی شنیده نمی شد.لحظه ای خوف برش داشت و به اتاق برگشت ولی نتوانست آرام بگیرد.بالا پوشی پوشید و به طرف ویلا رفت.منظره قشنگ باغ شبها چقدر مخوف و وحشتناک به نظر می رسید.از دور که ویلا را دید ترس و وحشت تمام وجودش را گرفت.ویلا در سکوتی عمیق فرو رفته بود و تمام چراغهای آن خاموش بودند و هیچ صدایی از آن به گوش نمی رسید.انگار همه خوابیده بودند ولی پدر و مادرش کجا بودند؟چرا به خانه نیامده بودند؟چرا پدر عصر امروز اصلا به خانه سر نزد؟خدایا چه اتفاقی افتاده است؟مردد بود چه کار کند و بغض تلخی گلویش را می فشرد.چند بار تصمیم گرفت در بزند ولی هربار دستش را به سمت زنگ برد قیافه ی فرنگیس یادش افتاد که ممکن است چقدر عصبانی شودکه آنها را از خواب بیدار کرده است و بی اختبار دستش به پایین لغزیدنیم ساعت آنجا ایستاد.چقدر سردش بود.نگرانی از جانب پدر و مادر از یک طرف و نگذانی از اینکه مینا را تنها گذاشته از طرف دیگر کلافه اش کرده بود. مینا خیلی ترسو بود و هر لحظه ممکن بود بیدار شود و از نبود او دچار وحشت شود.بالاخره تصمیم خود را گرفت و به سمت زنگ رفت و آرام آن را فشار داد.هیچ خبری نشد .بعد از دقایقی دوباره زنگ را فشار داد.بعد از دقایقی صدای پایی را شنید.ارباب بود.در را باز کرد و گفت:-چه خبره ؟این وقت شب اینجا چه کار می کنی؟وپشت سر او فرنگیس و ونوس با لباس خوابهای زیبا در آستانه ی در ظاهر شدند.ونوس با لحن تلخی داد زد:-چه خبره؟هنوز بهت یاد ندادن اند نصف شب مزاحم مردم نشی؟خونه رو گذاشتی رو سرت که چی؟دختره بی ادب غزاله به من من افتاده بود:-ببخشید.از همه معذرت می خوام.ولی خیلی نگران پدر و مادرم شدم.آخه اونها هنوز به خونه برنگشتن.فرنگیس خیلی راحت و با بی قیدی گفت:-پدر و مادر عزیزتون در بیمارستان تشریف دارن.امروز حستبی ما رو توی دردسر انداختن.وا...خدمتکار این جور نازک نارنجی ندیده بودیم.وقتی باباجونت اونقدر نازش رو می کشه خوب خانم هم ناز می کنه دیگه.میمون هرچی زشت تره بازیش بیشتره.غزاله با شنیدن اسم بیمارستان از خود بیخود شد.دیگر حرفهای فرنگیس را نمی فهمید و تنها تکان خوردن لبهایش را می دید ومرتب می گفت-کجا؟چرا بیمارستان؟چی شده؟پدر ونوس در حالی که می رفت به فرنگیس گفت-یکی رو می فرستادی به این بچه ها خبر می داد دیگهفرنگیس در حالی که دور می شد گفت:-خبر می دادم که چی بشه؟تنها ونوس پشت در مانده بود که با بی حرمتی در حالی که پوزخندی بر روی لبهایش بود در را محکم بست و به خانه برگشت.غزاله به در چسبیده بود و می گفت:-تو رو خدا بگید چی شده؟کدوم بیمارستان ؟چرا؟کی؟ولی دیگر کسی نبود که به او جواب بدهد.بیچاره دیگر نمی دانست چه کند.اصلا به او نگفته بودند چه اتفاقی افتاده است و تنها نگرانیش را صد چندان کردند و رفتند.اصلا حال خود را نمی فهمید.انگار از سوز و سرما خبری بود.تمام بدنش داغ شده بود .سرش سنگینی می کرد.با تاریکی و ترس بیگانه شده واصلا همه چیز مفهوم خود را از دست داده بود.تنهایی مینا را فراموش کرده بودومانند مجسمه ای در تراس ویلا خشکش زده بود و نمی دانست چه کند و کجا برود.قدرت تفکر و حتی دعا کردن از او سلب شده بود.گذر زمان را نمی فهمید.معلوم نبود به چه فکر می کند.گیج و منگ ایستاده بود.ناگهان صدایی او را به خود آورد.به سمت صدا برگشت و نور چراغهای اتومبیلی را دید که وارد حیاط شد.باز از جای خود تکان نخورد.ناگهان صدای پدر را شنید که داشت از کسی تشکر می کرد.جان بی رمق خود را به سمت ات.مبیل کشاند.از دور که پدر و مادرش را دید بغضش ترکید.پدرش را بغل کرد و به شدت گریه کرد و با زبانی که به زحمت تکان می خورد.گفت:-باباجون کجا بودید؟چه بلایی سر مامان اومده؟به کمک غزاله و پدرش مادر آرام از اتومبیل پیاده شد و گفت که حالش خوب است.غزاله زیر بازوی مادرش را گرفت وپدر بازوی دیگرش را.مادر با همان حال بدش برگشت و با صدایی که انگار از ته چاه درمی آمد از ساسان تشکر کرد.پدر با ساسان دست داد و با یک لحن محترمانه و قدرشناسانه که از اعماق وجودش سر چشمه می گرفت گفت:-واقعا نمی دونم با چه زبونی از شما تشکر کنم.ما جون مرضیه رو مدیون شما هستیم.ساسان هم خیلی مؤدبانه و مهربان گفت:این حرفها چیه؟من فقط وظیفه مو انجام دادم.چه کسی باور می کرد این پسر فرزند همان خانواده ای است که ساعتی پیش غزاله را در بدترین وضع در تاریکی و وحشت و سوز و سرما تنها گذاشتند و با بی حرمتی تمام در را به رویش بستند؟پدر سریع رختخوابی آماده کرد و مرضیه را آرام خواباندند.غزاله هنوز گیج بود احساس می کرد تمام بدنش یخ زده است.اشک به کمکش آمد و او را از حالت رخوت بیرون کشید.-مامان جون چی شده ؟نمی دونید چی کشیدم؟از نگرانی داشتم تلف می شدم.پدر گفت:-چیزی نیست دخترم صبورباش.وپتو را روی غزاله کشید و گفت:-تو با خودت چی کردی؟تمام بدنت یخه صورتت مثل لبو سرخ شده.خدا کنه که سرما نخورده باشی.قضیه از این قرار بو د که ظهر مادر موقع خورد کردن گوشتها وقتی می خواست استخوان قلم را بشکند کارد تیز آشپزخانه انگشتش را عمیق برید و خون فوران کرد.بریدگی چنان شدید بود که انگشت مرضیه تقریبا با پوستی به دستش وصل بود.وقتی او جیغ می زند فرنگیس که در همان نزدیکی بوده به آشپز خانه می آید و وقتی خون پاشیده شده را روی وسایل آشپزخانه می بیند عصبانی می شود و می گوید که فورا همه جا را تمیز کند و مرضیه را مورد سرزنش و تحقیرقرار می دهد.طفلک مرضیه هم با همان حال زار خود شروع به تمیز کردن روی میز و شستن گوشتها می کند که یکدفعه از شدت خونریزی ضعف می کند و بیهوش می شود.ساعتی بعد ساسان که برای خوردن آب به آشپزخانه می آید مرضیه را در همان حال می بیند و علی آقا را به کمک می طلبد و با هم سریع مرضیه را به بیمارستان می رسانند.موقع سپیده دم بود که هر سه به خواب عمیقی فرو رفتند.با طلوع آفتاب مینا از خواب بیدار شد:-بابا مامان کی اومدید؟مینا با تعجب به دور و بر نگاه کرد و از اوضاع غیر عادی خانه سر درنیاورد.به سمت غزاله رفت تا او را بیدار کند وقتی دست غزاله را گرفت از شدت داغی آن دستش را رها کرد و غزاله را تکان داد:غزاله غزاله...غزاله چشمانش را به زحمت گشود و دوباره بست.در این لحظه پدر با شنیدن سر و صدای مینا دستپاچه از خواب پرید و بالای سر غزاله آمد.وقتی تب شدید غزاله را دید سریع از جا بلند شد و یک تب بر به غزاله داد.ظرف بزرگی از آب خنک آورد و با مینا سریع مشغول پاشویه کردن غزاله شدند.آب سرد فوری ولرم می شد.و آن را عوض می کردند.بعد از ساعتی با تلاش پدر و مینا تب غزاله کمی پایین آمد.مادر از شدت ضعف به خواب عمیقی فرو رفته بود و با وجود این همه سر و صدا از خواب بیدار نمی شد.پدر و مینا صبحانه ای آماده کردند و به زحمت به مریضها دادند که کمی جان بگیرند.خوشبختانه جمعه بود و دختر ها مدرسه نداشتند این فکر مرضیه را آرام می کردساعت ده ساسان برای احوالپرسی از مرضیه در آنها را زد.ساسان جوان بلند قامت و بسیار جذاب و در عین حال خیلی مؤدب و خوش قلبی بود و برای خانواده علی آقا توجه و احترام خاصی قائل بود و از هر فرصتی استفاده می کرد و از مصاحبت شیرین علی آقا بهره می برد.در این مدت طولانی که از آشناییشان می گذشت این اولین باری بود که به خانه آنها می آمد.پیراهن سرمه ای با یک شلوار پارچه ای سرمه ای رنگ پوشیده بود که قامت مردانه اش را برازنده تر کرده بود.سنگینی و متانت خاصی که همیشه از چهره اش موج می زد امروز بیشتر نمایان بود .همیشه طره ای از موهایش روی گوشه ای از پیشانی اش می ریخت و جذاب ترش می کرد.نگاه نافذ و گیرایی داشت که مهر و محبتی خاصی در آن موج می زد.سال آخر پزشکی را می گذراند و در رشته اش خیلی هم موفق بود.وقتی علی آقا ساسان را پشت در دید خیلی خوشحال شد چون می خواست غزاله را به دکتر ببرد ولی بدون وسیله برایش سخت بود.بعد از سلام و احوالپرسی ساسان داخل آمد و گفت:-حال مریض ما چطوره؟وبعد متوجه غزاله شد و پرسید:-اِ...غزاله خانم شما هم؟معلوم بود که سوز و سرمای شب گذشته حتما کار دستتون می ده.

غزاله با شنیدن صدای ساسان چشمانش را باز کرد و سعی کرد از جا بلند شود ولی ساسان خواهش کرد راحت باشد .غزاله دوباره سعی کرد ولی نتوانست .انگار تمام بدنش را کوبیده بودند.سرش گیج و چشمانش سیاهی می رفت.دوباره سرش را روی بالش گذاشت و چشمانش را بست.چهره ی برافروخته وگلگون غزاله در اثر تب وگرمای اتاق رنگ زیبایی یافته بود لبهایش از شدت تب سرخ شده بودند وپلک های بلند و مژه های برگشته اش بر روی چشمان بسته ملاحتش را بیشتر می کرد.ساسان گوشی طبابتش را برای معاینه مرضیه آورده بود غزاله را هم معاینه کرد و از مینا خواست که مرتب غزاله را پاشویه کند.خودش بلند شد و به خونه شان رفت و با یک قوطی کوچک دارو برگشت.مقداری از داروها را برای غزاله و مقداری را هم برای مرضیه جدا کرد و دستور تجویزش را به علی آقا داد و چون می دانست مادرش منتظر است به ویلا برگشت.وقتی ساسان جلوی ویلا رسید صدای خنده و هیاهوی زیادی را شنید.چند خانواده از دوستان صمیمی شان برای رفتن به دیزین آماده شده بودند .دخترها و پسرها با لباسهای مخصوص و گران قیمت مشغول بستن وسایل اسکی روی باربندها بودند .سر و صدا فضای باغ را پر کرده بود.فرنگیس وشوهرش مشغول صحبت با دوستانشان بودند و تنها چیزی که در خاطرشان نبود مرضیه و حال وخیمه شب گذشته اش بود.فرنگیس با اخم به طرف ساسان آمد و گفت:زود باش دیر شده پس کی می خوای حاضر باشی؟اصلا معلوم کجایی؟ساسان با بی حوصلگی گفت:-مامان.حرفش رو هم نزن .اصلا حوصله اسکی ندارم .کلی هم کارو درس عقب افتاده دارم که باید به اونها برسم.نمی تونم بیام.با این حرف خانواده صمصام که یکی از دوستان خانوادگیشان بودند و نظر خاصی به ساسان داشتند ناراحت شدند.صمصام گفت:-آقا ساسان!مگه می شه شما نیاید؟اون وقت اصلا به ما خوش نمی گذره.آیدا از دیروزبرای اسکی امروز برنامه ریزی کرده.اگه شما نیاید اون خیلی ناراحت می شه .ساسان جواب داد:-آقا صمصام از لطف شما خیلی ممنونم ولی متأسفانه نمی تونم بیام.در همین موقع آیدا آمد و دست ساسان را گرفت و با حرکت لوس و سبک بدون اینکه از کسی شرم داشته باشد ساسان را به طرف ماشین کشید و او را داخل ماشین حل داد و گفت:-من بی تو اسکی برو نیستم اگه نیای من هم با تو می مونم.ساسان خیلی عصبانی شده بود ولی سعی می کرد خود را خون سرد نشان بدهد-نه آیدا خانم گفتم که نمی تونم بیام .آیدا دختر یکی یکدانه صمصام بود.صمصام یکی از کارخانه دارهای معروف چوب در شمال بود و پولش از پارو بالا می رفت.آیدا دختری بلند بالا بود با چشمانی درشت و کشیده و ابروان کمانی که هر روز در آرایشگاه شکل جدیدی می یافت.به خاطر ثروت پدرش سخت مغرور بود و فکر می کرد در دنیا چیزی نیست که نتواند به آن دست یابد.فراوانی ثروت پدر باعث شده بود که انگیزه ای برای درس خواندن نداشته باشد ودر سطح دیپلم مردودی بماند.سخت دلباخته ساسان بود.او و خانواده اش آرزوی داماد کردن ساسان را داشتند .خانواده ساسان هم خیلی از این موضوع خوشحال بودند و می خواستند به هر نحوی شده این وصلت سر بگیرد.آیدا دست ساسان را محکم گرفته بود و اصرار می کرد او حتما بیاید.آرایش غلیضی کرده بود.کاپشن خارجی کوتاه و شیک وشلوار تنگ و پوتین های گران قیمتی پوشیده بود و عینک دودیش از گردنش آویزان بود.ساسان که دیگر کلافه شده بود به صورت شمرده و جدی گفت:-آیدا خانم!دفعه بعد حتما با شما به اسکی خواهم آمد ولی امروز اصلا نمی تونم.آیدا با حالت قهر دستهای ساسان را رها کرد و از ام جدا شد.مادر آیدا از آن طرف گفت:-خب آیداجون.دکتر کار دارند و قول دادند دفعه بعدکنارت باشنداین که ناراحتی ندارههمه ایستاده بودند و به آنها نگاه می کردند و بعضی ها هم زخند می زدند و متلک می گفتند.این چندمین بار بود که ساسان مورد تحقیر اطرافیان قرار گرفته بود و علت همه اینها رفتار آیدا بود.علی آقا وسایل را تند و تند پشت ماشینها جا می داد تا اینها هرچه سریعتراز خانه خارج شوند و او بتواند نزد همسر و دختر بیمارش برگردد.جوانها همه سوار یک پاترول شدند و بزرگ ترها سوار یک پاترول دیگر.علی آقا و ساسان وقتی در را پشت سرآنها می بستند چشم ساسان به آیدا افتاد که به سرو کوله پسری که جلو نشسته بود می زد و شوخی می کرد و در دل خدا را شکر کرد که از دستش خلاص شده است و مجبور نیست تمام روز او را تحمل کند.مستقیم به اتاقش رفت تا کمی به کارهایش برسد ولی حواسش جمع نبود و مرتب اشتباه می کرد.تمام فکرش پیش مرضیه و غزاله بود.از اینکه مانع رفتن غزاله به درمانگاه شده بود احساس مسؤولیت می کرد و نگران تب شدیدش بود.باید می رفت و سر می زد.به آشپزخانه رفت و با بی میلی کمی غدا خورد و سریع از خانه خارج شد.علی آقا با گشاده رویی خاص خودش ساسان را به داخل دعوت کرد.غزاله هنوز در خواب بود ولی بقیه مشغول خوردن سوپ بودند.علی آقا گفت:-آقای دکتر نمی خواین دست پخت منو بچشین.ساسان بدون اینکه تعارف کند سر سفره نشست وبا اشتهای فراوان مشغول خوردن سوپ شد ولی تمام حواسش به غزاله بود.-غزاله خانم هنوزبیدار نشده؟علی آقا گفت:در همون حالت خواب و بیداری کمی شوپ گرم خوراندمش ولی اصلا چشاش رو باز نکرد.انگار داروها آرومش کرده.ساسان وسایل پزشکی اش را باز کرد و فشارش را گرفت.فشار خونش پایین بود و درجه هم تب بالایی را نشان می داد.بدجوری سرما زده شده بود.زمانی که دماسنج را در دهان غزاله گذاشت غزاله چشمانش را باز کرد و به ساسان خیره شد.تصویر گنگی را مشاهده کرد و دوباره به خواب عمیقی فرو رفت.ساسان ساعتها آنجا ماند.علی آقا آنقدر شیرین صحبت می کرد و ساسان چنان تحت تأثیر صفا و صمیمیت حاکم بر آن خانه قرار گرفته بود که متوجه گذر زمان نبود.یکدفعه به ساعتش نگاه کرد و دید چقدر دیر شده است.چیری به آمدن خانواده اش نمانده بود.سریع خداحافظی کرد و به خانه برگشت.تازه چراغهای ساختمان را روشن کرده بود که بوق ماشین از پشت در باغ بلند شد

***********حال مرضیه بهبود یافته ولی حال غزاله وخیم تر شده بود.ده روز تمام نتوانست چشمانش را باز کند.تمام استخوانهای بدنش درد می کردند.تب و لرز می کرد و بازوانش تیر می کشیدند.چشمانش خیلی درد می کردند.تمام این ده روز را ساسان همچون پروانه به دورش می چرخید.هر روزبعد از برگشتن از بیمارستان یکراست پیش غزاله می رفت تب و فشارش را می گرفت داروهایش را می داد و اگر تعویض سرم لازم بود انجام می داد.اگر پدر و مادر غزاله از نخوردن غذایش شکایت می کردند بی هیچ ملاحظه ای سرش داد می زد و غزاله ناچار اطاعت می کرد.بعضی شبها که حالش خیلی بد بود ساسان نصف شب می آمد و سر می زد و خوشبختانه چون اتاقش طبقه پایین و دور از چشم مادر بود در این رفت آمدها راحت بود.از طرفی دوستان غزاله خیلی نگران حالش بودند.معلمین از غیبت غزاله متعجب بودند.اصلا سابقه نداشت که غزاله غیبت داشته باشد.بچه ها منزل غزاله را نمی شناختند وبه همین دلیل تصمیم گرفتند که از ونوس سؤال کنند:-ونوس چرا غزاله مدرسه نمیاد؟چه اتفاقی افتاده؟ونوس که دل خوشی از غزاله و دوستانش نداشت خواست آنها را ناراحت کند:-غزاله دختر نوکرمونو می گید انداختیمش بیرون.از خونمون دزدی کرده بودند.الان هم خبر ندارم کجا هستند.با این خبر انگار پتکی بر سر دوستان غزاله فروآمدواصلا باورشان نمی شد:-آخه چرا؟محال این کارا از اونها سر بزنه.حتما کار کس دیگه ای بوده تو رو خدا منوس بگو کجا رفتند.هیچ آدرسی از اونها نداری؟خواهش می کنم ونوس.ما غزاله رو خیلی دوست داریم . ما خیلی نگران اون هستیم.خواهش می کنیم ونوس بگو ....بگو...و ونوس از این التماسها لذت می برد و می گفت:-هیچ نشانه ای !حالا بدون اون چه کار می کنید؟شاگرد تنبلها.خیلی پز اون دختره از خود راضی رو می دادید.حالا اون رفته بدون اینکه هیچ خبری به شما بده .اون شماها رو خام کرده.این گدا گشنه ها ارزش هیچ محبتی را ندارند و جواب محبتهای ما رو با دزدی دادند.و ونوس واقعا هم طرح چنین نقشه ای را می پروراند تا آنها را بیرون بیندازد.با شنیدن این اخبار وضع دوستان غزاله بد تر شد.لحظه ای فکر غزاله رهایشان نمی کرد .آنها دوست خوب و با ارزشی را از دست داده بودند.همه سراغ غزاله را از آنها می گرفتند و آنها را پیش از پیش آزرده می ساختند.اصلا درس نمی خواندند و دائم نگران و افسرده بودند.خانواده دلارام سخت از وضعیت او نا راضی و ناراحت بودند.مادر دلارام با مادر محیا و حورا تماس گرفت و آنها نیز از وضعیت دخترانشان گلایه داشتند تا اینکه با هم تصمیم گرفتند کاری بکنند .بچه ها حسابی از درس عقب افتاده بودند.با معلم ریاضی بچه ها تماس گرفتند و از او خواستند که چند جلسه ای با دخترها کار کند. خانم حکمت عذرخواهی کرد و گفت به علت بارداری نمی تواند ولی قرار شد با برادرش که دبیر نمونه در سطح تهران شناخته شده بود صحبت کند که در صورت تمایل با بچه ها کار کند.بعد از ساعتی خانم حکمت تماس گرفت و موافقت برادرش را اعلام کرد و اولین جلسه را عصر روز دوشنبه در خانه دلارام تعیین کردند.روز دوشنبه ساعت پنج حورا و محیا و دلارام منتظر آقای حکمت نشسته بودند.جای خالی غزاله را با تمام وجود حس می کردند و از شور و حال گذشته در آنها اثری دیده نمی شد.آقای حکمت مرد تقریبا سی ساله لاغر اندامی بود با موها و ریش و سبیل مشکی.قیافه متین و سنگینی داشت و بر خلاف خانم حکمت خیلی جدی به نظر می رسید.بعد از سلام و علیک خشکی روی صندلی بالای میز نشست و عینک دور سیمی اش را روی بینی تیغ کشیده و استخوانی اش جا به جا کرد و کتاب را برداشت و گفت:-تا کجا خوانده اید؟بچه ها آن صحفه را مشخص کردند و حکمت بدون هیچ مقدمه و یا معارفه ای شروع به تدریس کرد.بچه ها فهمیدن با چه آدم سخت گیر و خشکی روبرو هستند و کمی خود را جمع و جور کردند.از اول کتاب شروع کرد تا چکیده ای از مطالبی را که از اول سال خوانده بودند مرور کند.در بین تدریس گاهگاهی از بچه ها سؤالاتی می کرد.بچه ها تا آنجا را که با غزاله خوانده بودند خوب جواب می دادند ولی بعد از آن را فقط محیا جواب می داد آن دو مثل چوب خشک نشسته بودند.از آن به بعد بود که آقای حکمت جدیت بیشتری به خرج داد.هیچ کس جرأت نداشت یک لحظه حواسش از کلاس پرت شود چون با برخورد شدید آقای حکمت روبه رو می شد .درس دو ساعت تمام طول کشید و بعد از اینکه کلی تکلیف داد خداحافظی کرد و رفت .بعد از رفتن او هر سه از خستگی خود را روی میز انداختند و سرشان را روی میز گذاشتند:-وای بیچاره شدیم-عجب غلطی کردیم معلم گرفتیم.-این دیگه کیه ؟ پدرمون دراومد.آخه غزاله جون کجایی؟

یک ماه بود که غزاله به مدرسه نمی رفت.دیگر کم کم می توانست بلند شود و در اتاق راه برود.خیلی نگران درسهایش بود.درسهای جدید را نمی فهمید.این بار هم ساسان به دادش رسید.ساسان دور از چشم ونوس کتاب و دفترهایش را باز می کرد و از درسهای جدید مطلع می شد.بعد می آمد و به غزاله درس می داد.چقدر غزاله سریع مسائل را می فهمید.تمرینهایی را که ساسان می داد خیلی زود و درست حل می کرد.ساسان از این لحاظ خیلی خوشحال بود و لذت می برد.یک روز که از بیمارستان به خانه بر می گشت با عجله وسایلش را در اتاقش گذاشت تا پیش غزاله برود و از او امتحان بگیرد.می دانست که غزاله با تمام وجود خود را آماده امتحان کرده است.از در خارج می شد که مادرش در آستانه در ظاهر شد و با صدایی که از شدت عصبانیت می لرزید ساسان را بازخواست کرد:-هیچ معلومه کجاهایی؟کجا میری؟کجا میای؟ونوس می گفت دیروز که از بیرون اومدی یکراست رفتی خونه اونا.تو خجالت نمی کشی با اونها همنشین شده ای؟بدبخت تو جوانی و حالیت نیست.به کارگر جماعت نباید رو داد.اونجا واسه چی رفته بودی؟شرم آوره.اگه این جوری پیش بره دیگه فردا نمی تونیم به اونا بگیم بالا چشمتون ابروست.همین مونده بود با فقیر فقرا رفت و آمد کنیم.از امروز حق نداری پا تو توی خرابه اونا بذاری.پسره چشم سفید...علی آقا توی گلخانه بود که صدای فرنگیس را شنید .کلمات همچون پتکی بر سرش فرود می آمدند.با عجله خودش را به آشپزخانه رساند تا سر مرضیه را گرم کند و مانع شنیدن حرفهای فرنگیس شود چون می دانست خیلی به روحیه اش آسیب می رساند.وقتی داخل آشپز خانه شد دید چشمان مرضیه از شدت گریه باز نمی شود:-مرضیه، مرضیه، عزیزم چی شده ؟چرا گریه می کنی؟مرضیه با زحمت گفت:-هیچی، هیچی نشده.-مگه می شه خواهش می کنم بگو چی شده.تو فعلا کاملا خوب نشده ای گریه برات خوب نیست.-یک ساعت پیش فرنگیس خانم اینجا بود.از دست ما خیلی عصبانی بود.گفت اگه یک بار دیگه ساسان خان خونه ما بیاد،ما رو بیرون می کنه.-ای بابا!این زن چه فکرهایی می کنه.عجیبه ها.عیبی نداره من خودم با آقا ساسان صحبت می کنم که دور ما رو خط بکشه.حالا بلند شو آبی به صورتت بزن.ببین چه به سر خودت آورده ای.توکل به خدا کن،ما خدا رو داریم،نباید نا امید بشیم.هر چه اون تقدیر کنه همون می شه.صدای داد وفریاد فرنگیس خانه را می لرزاند:-میای،خوب هم میای،می خوای مهمونی مردم رو بهم بزنی؟ساسان خیلی بی چشم و رو شده ای.می مونی که چی بشه؟حتماً می خوای خونه اون بی سر و پا ها بری.لیاقت همنشینی تو رو همین ها دارن نه خانواده صمصام.ببین ساسان یا الان می ری حاظر می شی یا می رم جُل و پلاسشون رو بیرون می ریزم.همین که گفتم.ساسان درمانده شده بود و نمی دانست چه کند.از مادرش هیچ کاری بعید نبود و اگر چنین کاری انجام می شد،او آرزوی مرگ می کرد.خیلی نگران بود که علی و مرضیه حرفهای مادرش را بشنوند و برای اینکه مادرش را آرام کند ،قبول کرد که با آنها برود.کاملاً گیج شده بود،به جای حمام به دستشویی می رفت،به جای حوله و لباس،کفش به حمام می برد.فرنگیس از اینکه حرفش را به کرسی نشانده بود خوشحال بود و چون سایه دنبال ساسان بود و به سر و وضع او می رسید.-ساسان این کت و شلوارت رو بپوش،اون کراواتت و بزن،بیا موهات رو خودم سشوار کنم،تو بلد نیستی...و ساسان را حسابی کلافه کرده بود.-ساسان این هدیه رو از طرف تو برای آیدا خریده ام.ببین قشنگه؟-آخه مامان!این چه کاریه؟مگه هدیه ای که شما می دین کافی نیست؟من نمی خوام کادو بدم.-نخیر کافی نیست. تو به این کارها کار نداشته باش.-کاغذ کادوش که قشنگه.حالا چیه؟بازش کنم؟-نه،نه.دیگه وقت برای کادو کردن نیست.بالاخره همه یکی یکی آماده شدند و از اتاقشان درآمدند.ونوس هم از آرایشگاه برگشته بود.ساسان در کت و شلوار جدیدش خیلی زیبا شده بود.رنگ زیتونی کت و شلوار به چشمان عسلی و پوست گندمی اش می آمد.پیراهنی به رنگ کاهوئی پوشیده و کراواتی با خالهای سبز سیر زده بود.همیشه ته ریشی روی صورتش نمایان بود،ولی امروز به اصرار مادر صورتش را با تیغ زده بود و خیلی تمیزتر به نظر می آمد.بالاخره همه سوار ماشین و از ویلا خارج شدند.ساعتی بعد بنز سیاهرنگشان جلوی خانه آیدا ترمزکرد. صمصام و خانواده اش برای استقبال از آنها به تراس آمدند.ساسان با بی حوصلگی از پله ها بالا رفت.صمصام جلو آمد و ضمن روبوسی با ساسان گفت:-ساسان جون چرا این قدر دیر کردی؟ما زودتر از اینها منتظر تو بودیم...ساسان با نگاه خسته ای گفت:-کار داشتم نتونستم.-این کارهای تو هم که تمومی نداره.همه با هم وارد ساختمان شدند.داخل ساختمان را بسیار زیبا تزئین کرده بودند.آیدا وسط سالن با چند نفر مشغول گفتگو بود که یکدفعه چشمش به ساسان و خانواده اش افتاد.با سرعت از آنها جدا شد و خود را به خانواده ساسان رساند.فرنگیس،آیدا را در آغوش کشید و تولدش را تبریک گفت.بعد ونوس و پدرش تبریک گفتند.ساسان دور از همه ایستاده بودآیدا لباس سفیدی پوشیده بود و سینه ریز زیبایی برگردن داشت.موهایش را روی سرش جمع و دورش را با گل مریم تزئین کرده بود.-سلام ساسان جان،هیچ معلومه کجایید؟-سلام.تبریک عرض می کنم.-ممنون.بیا باید تو رو به دوستام معرفی کنم.و دست ساسان را گرفت و به طرف دوستانش برد.سالن پر از جمعیت بود،بوی عطر و ادوکلن و سیگار همه جا را گرفته بود.در یک گوشه سالن دود سیگار به قدری بود که چشم را می سوزاند.ارکستر موسیقی تندی می زد.چند نفر در وسط سالن مشغول رقص بودند.ونوس بعد از آماده شدن به گروه آنها پیوست.فرنگیس و شوهرش هم کنار دوستان قدیمیشان جای گرفتند.پیشخدمتها مرتب در حال پذیرایی بودند.قسمتی از سالن بیشتر به گلخانه شباهت داشت،انبوهی از گلهای زیبا و گران قیمت آن قسمت از سالن را خیلی قشنگ کرده بود.تنها قسمت سالن که از بوی مطبوع و تازه ای برخوردار بود،همین قسمت بود.گروهی از دوستان آیدا وارد شدند و آیدا به استقبال آنها رفت و ساسان توانست نفس راحتی بکشد.تنها جای مناسب برای خود را کنار گلها یافت.رفت و روی مبلی در آنجا نشست.پیشخدمتها بلافاصله مشغول پذیرایی شدند و ساسان تنها به خوردن شربتی اکتفا کرد و مشغول تماشای گلها شد.گل کنار ساسان بوی خوش یاس می داد و او را به یاد یاس کنار کلبه غزاله انداخت که چقدر خانه آنها را خوشیو می کرد.با خود گفت،((حالا طفلک غزاله چقدر منتظرم مونده.لعنت به من که نتونستم به این مهمانی مسخره نیام.))ساسان غرق این افکار بود که باز سر و کله آیدا پیدا شد:-ببخش ساسان جان که تنهات گذاشتم.چرا پیش بقیه ننشستی؟ساسان با نگاهی سرد کفت:-ممنون.اینجا راحت ترم.-پاشو بریم وسط با هم برقصیم.ساسان که دیگر فکر اینجا یش را نکرده بود،با حالت جدی گفت:-نه،نه خواهش می کنم.خودتون می دونین که من اصلاًً رقص بلد نیستم.وآیدا بدون توجه به ساسان دوباره ادامه داد:-راستی ساسان عکسهلی قبرس رو ظاهر کردم،نمی دونی چقدر قشنگ شده ان.باشه سر فرصت نشونت بدم.خوب پاشو بریم وسط ،بلند شو.-گفتم که نمی تونم،اصلاً حرفش رو هم نزنین.من بلد نیستم.-یعنی چه؟ پاشو ببینم.من یادت می دم،اصلاً دستاتو می گیرم،هر کاری که من می کنم تو هم بکن.بلند شو یالا ...و دستهای ساسان را گرفت.ساسان سرخ شده بود.چند نفر از دور و بر نگاهشان می کردندو لبخند می زدند و این ساسان را بیشتر می آزرد.-نه آیدا خانم.خواهش می کنم بس کنید.-انگار باید برم به فرنگیس خانم گلایه ات رو بکنم.پا می شی یا نه؟ساسان بیچاره درمانده شده بود و نمی دانست چه کار کند.-اصلا برین عکسهای قبرس رو بیارین ببینم.-الان؟توی این شلوغی؟بلند شو بریم توی اتاق ببین و بیا.-نه آخه...خوب نیست.-آخه نداره،ساسان چرا این جوری می کنی؟آیدا با عصبانیت صدایش را بلند کرده بود.ساسان ترسید.اگر آیدا قهر می کرد تمام مهمانی را به هم می زد و آن وقت ساسان با مادرش طرف بود.ناچار بلند شد و گفت:-خب بریم.خانه آیدا دوبلکس بود و اتاق خوابها در طبقه دوم قرار داشتند.وقتی طبقه بالا رسیدند از یکی از اتاقها بد جوری بوی تریاک و مشروب بیرون می زد.قهقهه های مستانه دو نفر از مهمانها که از اتاق بیرون می آمدند گوش را کر می کرد.در انتهای راهرو،اتاق آیدا قرار داشت.آیدا در را باز کرد و به ساسان تعارف کرد که داخل شود.ساسان گفت:-نه اول شما بفرمایید.آیدا قبول نکرد و ساسان اول وارد شد.اتاق در تاریکی فرو رفته بود.ساسان دنبال کلید گشت، ولی نتوانست آن را پیدا کند.آیدا پشت سر او وارد شد و یکدفعه صدای فریادش بلند شد:-آخ پام پیچ خورد.و خود را محکم روی ساسان انداخت.بیچاره ساسان از ترس هاج و واج مانده بود:-چی شده آیدا خانم؟چی شد.-هیچی پام پیچ خورد.منو روی کاناپه ببر.ساسان کمک کرد تا آیدا روی کاناپه بنشیند.دیگر چشمانش به تاریکی عادت کرده بود.نوری که از بیرون می تابید اتاق را قابل دید می کرد.-ساسان خواهش می کنم،مچ پامو ببین در نرفته باشه.اجازه بدید مادرمو صدا کنم،اون در این کارها خیلی وارده.آیدا دست ساسان را گرفت و با لحن لوسی گفت:-لازم نیست.خودت بمال.تو دکتری یا مامانت؟ساسان در حالی که پای او را می پیچاند،یاد غزاله می افتاد که با چه متانت و صبوری ای مریضی سخت خود را تحمل می کرد و الان آیدا با کوچکترین درد پا این رفتارهای لوس و سبکسرانه را از خودش نشان می داد.ساسان چند بار مچ پای آیدا را تکان داد،ولی چیزی متوجه نشد.از رفتارهای لوس و سر و صدای بیخود آیدا مشمئز شده بود و از جا بلند شد و به طرف در رفت تا اشرف خانم صدا کند.آیدا از جا بلند شد و گفت:-نه، مامانم کار داره،کمی راه می رم،شاید رگ به رگ شده باشه.کفش پاشنه بلندم دردسره ها!و به طرف کلید برق رفت و آن را روشن کرد.آیدا اتاق بسیار زیبایی داشت با وسایل خیلی لوکس و قشنگ.لنگ لنگان خود را کنار دراور کشاند و عکسها را از کشوی آن بیرمن آورد و به دست ساسان داد.ساسان روی مبل نشست و شروع به تماشای آنها کرد.عکسهای اول از مناظر زیبای قبرس بود که خیلی دیدنی بودند و آیدا که کنار ساسان نشسته بود مشغول توضیح دادن عکسها شد.بعد از چندین عکس،عکسهایی از خود آیدا بود که کنار دریا به شکلهای مختلف انداخته بود.ساسان آنقدر سریع عکسها را ورق زد که در عرض یک دقیقه همه را دید و بلافاصله عکسها را به دست آیدا داد و گفت:-پاشو بریم.خیلی دیر شده.مهمانهایت حتماً منتظرند.آیدا بلند شد و گفت:-ساسان کمک کن بریم.ولی ساسان خود را کنار کشید و با لحن تند و نیشداری گفت:-آیدا لوس نشو.چیزیت نیست.وآیدا بشدت رنجید.وقتی به طبقه پایین آمدند،خوشبختانه همه به سالن غذا خوری رفته و مشغول کشیدن غذا بودند و ساسان مجبور نبود سنگینی نگاهها و پوزخندها را تحمل کند.همه مثل قحطی زده ها به غذاها هجوم برده بودند. وقتی آیدا و ساسان وارد شدند،اشراف خانم با لبخند رضایت آمیزی به طرف آنها آمد:-بچه ها کجایید؟غذا سرد شد.بفرمایید.آیدا بدون کوچکترین اعتنایی به ساسان،خودش مشغول کشیدن غذا شد و ساسان هم از چند ین نوع غذا،فقط به برداشتن چند تکه جوجه کباب اکتفا کرد.بعد از شام دوباره رقص و پایکوبی شروع شد.آیدا دیگر هیچ توجهی به ساسان نداشت و کنار جوانان دیگر چنان می رقصید که عرق از سر و رویش می چکید.انگار همان دختری نبود که ساعتی قبل از درد پا شکوه می کرد.یک ساعت تمام وسط سالن بود و بعد خسته روی مبل افتاد.بعد از بریدن کیک و مراسم دیگر نوبت باز کردن هدایا شد.پدرش سند یک خانه و مادرش سوئیچ یک اپُل را به او هدیه دادندو بعد از آن عمه ها،عموها و خاله ها و دایی ها با هدایای گران قیمت،جشن تولدش را تبریک گفتند تا اینکه نوبت به دوستان رسید.فرنگیس خانم یک تابلوی نقاشی بسیار زیبا و نفیس هدیه کرد.و بعد از آن نوبت ساسان شد.ساسان خیلی اصرار داشت ونوس کادو او را بدهد،ولی فرنگیس قبول نکرد.ناچار جلو رفت و کادو را به دست آیدا داد،تولدش را تبریک گفت و داخل جمع برگشت.وقتی کادو را باز کردند،ساسان از تعجب چشمانش گرد شده بود.مادر چطور توانسته بود چنین کاری بکند؟یک زنجیر طلایی کلفت با مدال بزرگی که روی آن به انگلیسی نوشته شده((تو را دوست دارم))دختر عمه آیدا که مشغول باز کردن کادوها بود.با صدای بلند و کشیده ای گفت:-اووه...باریکلا آقا ساسان،آیدا جون تبریک می گم.همه هورا کشیدند و دست زدند.پدر و مادر آیدا با خوشحالی و محکم دست می زدند.همه به طرف ساسان برگشتند.ساسان سرخ شده بود از خشم داندانهایش را روی هم فشار می داد.همه فکر کردند که ساسان از خجالت و هیجان قرمز شده است،ولی خبر از دل او نداشتند.بعضی ها در گوش هم چیزهای می گفتند.ساسان دیگر چیزی نمی فهمید.سر و صدا و هیاهو برایش مبهم و گنگ بود.سرش سنگینی می کرد.معلوم نشد کی از داخل جمع بیرون رفت.زمانی به خود آمد که ساعتها رانندگی کرده بود و ناگهان با درخت بزرگی تصادف کرد.سرش به فرمان خورد و از هوش رفت.ساعت سه بعد از نیمه شب بود که مهمانها کم کم خداحافظی کردند و رفتند.فقط خانواده فرنگیس هنوز نرفته بودند.همه جا را دنبال ساسان گشتند ولی او را پیدا نکردند.همه به حیاط آمدند و دیدن از ماشین خبری نیست.فرنگیس از این بی احترامی خشمگین بود.عصبانیتش با حرفهای مادر آیدا تشدید می شد،ولی سعی می کرد خود را خونسرد نشان بدهد.مادر آیدا بدون هیچ رودربایستی هر چه به دهانش می آمد می گفت:-خانم دست شما درد نکنه با این بچه تربیت کردنتون.ببیند چطور به دختر من بی احترامی می کنه.خانم پسرتون فکر می کنه کیه؟خیلی به خودش امیدواره.پسر ها برای دختر من صف کشیده ان و دست و پا می شکنن،اون وقت این آقا اینجوری داره سرما بامبول در میاره؟دختر من برای این جور پسرهای بی ادب اصلاً تره هم خرد نمی کنه.صمصام که از این موضوع خیلی ناراحت بود و به قول خودش تمام خوشی جشن از سرش پریده بود گفت:-بس کن دیگه خانم.حالا خوبه که آیدا از شدت خستگی روی کاناپه خوابش برده و اصلاً چیزی را متوجه نشده.فرنگیس خانم فردا ساسان رو حتماً اینجا بفرستید،من باهاش کار دارم.-حتماً حتماً.بالاخره ماشین آژانس فرنگیس و دختر و شوهرش را به خانه شان رساند.فرنگیس از شدت عصبانیت گُر گرفته بود.-ببین پسره بی چشم و رو چطور آبروی منو پیش هر کس و ناکس می بره؟کاری کرد که این زنیکه احمق هر چی از دهنش دراومد بار من کرد.ساسان بلایی به سرت بیارم که مرغان هوا به حالت زار بزنند.پسره ی ابله!پدر ونوس که تا حالا ساکت بود و حرفی نمی زد گفت:-خوب خانم تقصیر خودته،هیچی برای خرید پیدا نکردی رفتی دوستت دارم خریدی؟وقتی هدیه رو باز کردن،من نگاهم به ساسان بود.رنگش مثل لبو قرمز شد.دیدم که بیرمن رفت،ولی نفهمیدم چرا.فرنگیس با صدای خشمناک و ندامت باری گفت:-من چه می دونستم؟گفتم در مقابل عمل انجام شده قرار می گیره و می افته توی دهنها و ناچار می شه قبول کنه.چه می دمنستم این پسره اینجوری ما رو تحقیر می کنه.اصلاً هر چی هست زیر سر این دختره اکبیری غزاله اس.از وقتی اونو دیده با آیدا سرسنگین شده.ونوس گفت:-من که می گم بیرونشون کنیم،برن گم شن.بابا قبول نمی کنه.پدر گفت:-این فضولیها به تو نیومده.نمی تونیم کارگر به این خوبی پیدا کنیم.اصلاً ساسان از اولش هم از خانواده صمصام خوشش نمی اومد.وقتی به خانه رسیدند،با کمال تعحب دیدند که از ماشین و ساسان هیچ خبری نیست.ساعت چهار صبح بود،الان چند ساعت بود که ساسان از خانه آیدا بیرون آمده بود.پس چرا به خانه نرسیده بود؟پدر مثل همیشه بی تفاوت،انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده،رفت و زود خوابش برد.فرنگیس از آشپزخانه برای خودش لیوان آب ریخت و گفت: -پسره بی ادب،حالا با من قهرمی کنی؟نشونت می دم.ونوس گفت:-مامان بیا کاری کنیم که پدر راضی بشه اینها رو بیرون کنه.-بی عرضه راضی نمی شه.تا حالا چند بار گفته ام.-مامان بسپر به من،خودم درستش می کنم.تا صبح هیچ خبری از ساسان نشد.افکار ونوس در اتاقش بسیار مغشوش و آشفته بود.درباره نقشه اش فکر می کرد.از روی اضطراب به مجسمه دلخواهش که روی میز بود خورد و آن را شکست.مثل مرغ پر کنده از این سو به آن سو می رفت.لای در باز بود و ونوس از آنجا مراقب آشپزخانه بود.مرضیه بی خبر هز همه جا در آشپزخانه،بر اساس برنامه غذایی روی دیوار مشغول پخت و پز بود.نیاز به کمی جعفری تازه پیدا کرد.از آشپزخانه بیرون رفت تا کمی جعفری بچیند.در یک گوشه باغ علی آقا سبزیهای مختلف کاشته بود.از ساختمان که خارج شد، ونوس سریع خود را به آشپزخانه رساند و سینه ریز قیمتی اش را در جیب ژاکت مرضیه که به رخت آویز آویزان بود گذاشت و سریع به اتاقش برگشت.قلبش تند تند می زد و احساس می کرد الان است که پس بیفتد.در را محکم بست و روی تختش دراز شد و پتو را روی سرش کشید.بالا و رفتن سینه اش بخوبی آشکار بود.مرضیه برگشت و در آشپزخانه به کارش مشغول شد.بعد از دقایقی که حال ونوس جا آمد،بلند شد و به طرف اتاق پدر و مادرش به راه افتاد.در باز بود و پدرش آماده رفتن به طبقه پایین بود.-مامان،مامان سینه ریزم نیست.اونو ندیدی؟مادر که تمام شب گذشته را بیدار بود،با حیرت و خواب آلودگی گفت:-نه خبر ندارم.دیشب که به گردنت بود .اونجا نیفتاده؟-نه دیشب که از مهمانی اومدیم باز کردم و توی هال روی میز گذاشتم،حالا نمی دونم چی شده؟پدر گفت:-برو ببین کجا گذاشتی یادت رفته.-نه پدر همه جا رو گشتم.خبری نیست.-آخه کسی که به خونه نیومده.حتماً یه جای دیگه ای گذاشته ای و یادت رفته.-چرا نیومده؟مرضیه و علی،یادمه مرضیه همیشه بطرز مشکوکی به گردنبند من نگاه می کرد و می خواست با چشماش اونو بقاپه.امروز هم جلوی اتاق منو دید می زد.پدرش با نا باوری و عصبانیت شانه را از روی مویش برداشت و به ونوس خیره ماند:-تا از چیزی مطمئن نیستی حرف بیخود نزن.از اونا بعیده.تهمت نزن خوب نیست.ونوس که خیلی از دست پدرش دلخور شده بود داد زد:-شما هیچ وقت حرفهای منو قبول نمی کنید.همیشه می گین که من اشتباه می کنم،اگه باور نمی کنید بریم و مرضیه رو غافلگیر کنیم.فرنگیس که با شنیدن این حرفها، چرت از سرش پریده بود،بلند شد و با عجله لباس پوشید و همه با هم به طبقه پایین آمدند.مرضیه از این که غزاله سلامتی خود را به دست آورده بود و می توانست از فردا به مدرسه برود خیلی خوشحال بود و زیر لب آهنگی را زمزمه می کرد که یکدفعه هر سه با هم وارد شدند.مرضیه جا خورد:-سلام،صبح بخیر.فرنگیس که با حوادث شب گذشته حسابی اعصابش ضعیف شده بود و همه اینها را زیر سر مرضیه و خانواده اش می دانست گفت:-دست شما درد نکنه مرضیه خانم،این بود جواب محبتهای ما؟فقط همین مونده بود که از خونه من دزدی کنی.بی چشم و رو.زود گردنبند رو پس بده.-بَ...بَ...بله؟چی؟کدوم گردنبند؟یعنی چی؟فرنگیس تمام عصبانیتش را در چهره اش جمع کرده بود و با حالت نفرت باری به مرضیه نگاه می کرد:-خوبه خوبه،خودت رو به موش مردگی نزن،حوصله ندارم.زود بگو گردنبند کجاست؟ونوس جلو رفت و گفت:-اصلاً خودم می گردمت.وبه طرف ژاکت رفت و در مقابل چشمان از حدقه در آمده مرضیه،گردنبند را از آن بیرون کشید.مرضیه از شدت ناباوری جیغی کشید و بلافاصله دستش را روی گونه هایش گذاشت و گفت:-نه نه این دروغه،این تهمته.شما حق ندارین با ما این جور رفتار کنین.بخدا حق ندارین.در این لحظه علی هم به آشپزخانه آمد:-خانم چرا بیخود تهمت می زنین؟آخه این چه کاریه؟فرنگیس مثل دیوانه ها شده بود:-یک ماه به شما فرصت می دم که جایی رو برای خودتون پیدا کنید و جُل و پلاستون رو جمع و گورتون رو گم کنید.هر کس جای من بود همین الان بیرونتون می کرد.روزی که از آلمان برگشتم،باید اینجا رو ترک کنید.ما نمی تونیم با دزدها توی یک خونه زندگی کنیم. بعد به سمت شوهرش برگشت و گفت:-تو هم زود به فکر یک کارگر تازه باش.شوهر فرنگیس که کاملاً گیج شده بود و خماری شب پیش هنوز از سرش نپریده بود گفت:-فرنگیس کوتاه بیا.-نه،همین که گفتم.تا از آلمان برگردم باید یک کارگر جدید گرفته باشی.وبا سرعت از آشپزخانه خارج شد.ونوس به آرزوی خود رسیده بود.هم پیش بچه های مدرسه دروغش آشکار نمی شد و هم غزاله که برایش آئینه دق بود از جلوی چشمانش دور می شد.

مرضیه بشدت می گریست و قطرات اشک همچون سیل از صورتش جاری بود.این همه توهین و حقارت را از همنوع خود نمی توانست باور کند.علی دلداریش می داد و از او خواهش می کرد که بچه ها چیزی نفهمند-مرضیه جان!خواهش می کنم تمومش کن.جان علی تمومش کن.همه چیز درست می شه.خدا بزرگه.امیدت به خدا باشه.حالا پاشو صورتت و بشور.ممکنه بچه ها بفهمن...تو رو خدا مرضیه می دونی که من طاقت دیدن اشکهاتو ندارم.خواهش می کنم عزیزم،خواهش می کنم.ولی چشمان مرضیه چون ابر بهار می بارید و قلبش چون غروب پائیز سرد و غمگین بود.

غزاله سلامتی از دست رفته اش را دوباره به دست آورد.از این که دوباره می توانست به مدرسه برود از شادی در پوست خود نمی گنجید.قیافه شاد و خوشحال دوستان و معلمان که از دیدنش گل از گلشان باز شده بود جلوی چشمش بود.لحظه ای لبخند از صورتش محو نمی شد.با علاقه وافری به مرور درسهایش مشغول بود.مطمئن بود خیلی از درسهایش عقب نیفتاده است و این را مدیون ساسان بود.لباسها و وسایل مدرسه اش همه تمیز و مرتب آماده شده بودند.غزاله بعید می دانست شب را از خوشحالی بتواند بخوابد.درفکر تهیه هدیه ای برای ساسان بود،ولی هر قدر فکر کرد چیزی به خاطرش نرسید که لیاقت زحمات ساسان را داشته باشد.یک دفعه چیزی به خاطرش رسید،دیوان حافظ را آورد،حمد و سوره ای به روح حافظ خواند و آن را باز کرد و یکی از اشعار دلنشین او را با خط زیبای خود نوشت. در این موقع مینا سراسیمه وارد شد:-آبجی،آبجی نمی دونی چی شده؟غزاله با وحشت گفت:-چی شده مینا؟چه اتفاقی افتاده؟چرا اینقدر آشفته ای؟-مامان داشت گریه می کرد.فرنگیس خانم بهش گفته که دزدی کرده و به بابا هم گفت که ما باید تا یک ماه دیگه از اینجا بریم...بابا به مامان گفت که بچه ها نباید چیزی بدونن.با این حرف انگار سقف بر سر غزاله خراب شد:-آخه چرا باید این جوری بشه؟چطور فرنگیس خانم جرأت چنین کاری پیدا کرده؟مگه اون انسان نیست؟مگه وجدان نداره؟مگه اون نمی بینه مادر من از گل هم پاکتره؟یعنی پول وثروت این قدرچشم عقلش رو کور کرده؟و در حالی که بغض تلخی گلویش را آزار می داد،پرسید:-تو از کجا می دونی؟-داشتم از طرف باغ به آشپزخانه می رفتم که این اتفاق رو دیدم.چ.ن می دونستم بابا و مامان از دیدنم ناراحت می شن،دیگه داخل نرفتم و برگشتم.غزاله که صورتش از اشک خیس شده بود گفت:-خوب کاری کردی که برگشتی.مامان و بابا نباید بفهمند که ما خبر داریم.هیچی بهشون نگو.و بعد از آن هر دو خواهر با غم و اندوه فراوان آرام اشک ریختند.چیزی به آمدن مامان و بابا نمانده بود که غزاله و مینا رختخوابها را پهن کردند و در آن دراز کشیدند. نمی خواستند پدر و مادر چشمان پف کرده آنها را ببینند.علی و مرضیه هم تصمیم گرفته بودند بمحض رسیدن به خانه فوراً بخوابند تا بچه ها چیزی نفهمند.ساعتی بعد هر چهار نفر در رختخوابهای خود دراز کشیده بودند و به ظاهر خواب بودند،در حالی که در دل هر یک آشوب و غوغایی بر پا بود.وضع پدر از همه بدت بود.او نمی توانست پرپر شدن خانواده اش را تماشا کند.خود را مسؤول سرنوشت آنها می دانست،ولی به هر دری که می زد با بن بست مواجه می شد.وقتی یاد مغازه لوازم و التحریر فروشی اش می افتاد که بهترین و کاملترین مغازه شهرستان بود و به غیر از خودش دو فروشنده دیگر هم آنجا کار می کردند،اصلاً باورش نمی شد که الان مجبور باشد این همه تحقیر و توهین را تحمل کند.هیچ پشتوانه ای برای کار جدید در این شهر درندشت نداشت.بالاخره تصمیم گرفت به شهر ویران شده شان سر بزند،شاید فرجی باشد.غزاله صبح زود از خواب بیدار شد.از شادی و نشاط روز گذاشته اثری در او نمانده بود و چون شب را نخوابیده بود،خیلی کسل بود.بعد از او،بقیه اهل خانه از خواب بیدار شدند.غزاله و مینا به مدرسه رفتند و علی و مرضیه هم به خانه فرنگیس رفتند.وقتی وارد شدند فرنگیس داشت از پله ها پایین می آمد.با دیدن آنها بدون اینکه جواب سلامشان را بدهد گفت:-چشمم روشن،می گذاشتید یکباره ظهر می اومدید دیگه.علی و مرضیه بدون این که پاسخی بدهند یا جرأت این کار را داشته باشند به طرف آشپزخانه رفتند.غیبت طولانی ساسان،فرنگیس را خیلی آشفته کرده بود.با تمام بیمارستانها و کلانتریهای تهران تماس گرفته بودند،ولی انگار ساسان آب شده بود و به زمین فرو رفته بود.نزدیکیهای ظهر بود که تلفن خانه به صدا درآمد.فرنگیس گوشی را برداشت و بعد از لحظاتی فریاد بلندش همه را به طرف او کشاند.ساسان در جاده هزار به دره ای سقوط کرده بود.درختی مانع از افتادن ماشین به دره شده بود.ماشین طوری از جاده خارج شده بود که قابل رؤیت نبوده و از جاده دیده نمی شده است،تا اینکه خانواده ای که برای گردش در آن حوالی پیاده شده بودند،ماشین درب و داغون ساسان را دیده و او را به یکی از بیمارستانهای تهران رسانده بودند.مرضیه و علی با شنیدن این خبر،سخت متأثر شدند.در مدت مریضی غزاله خیلی به ساسان عادت کرده بودند.حس جوانمردی و انسانیت ساسان این خانواده را سخت مجذوب او کرده بود.خبر به قدری تکان دهنده بود که مرضیه خشکش زده بود و حتی قدرت گریه کردن هم نداشت.مرضیه به فرنگیس کمک کرد تا سریع آماده شود.به آژانس زنگ زد و فوری یک ماشین خواست.فرنگیس و علی سریع از خانه خارج شدند.مرضیه از پشت سرشان گفت:-تو رو خدا منو بی خبر نذارین.بعد از رفتن آنها داخل آمد و بی اختیار و با صدای بلند شروع به گریه کرد.به طرف کتاب دعا رفت و شروع به خواندن دعا کرد.بعد از خواندن دعا و توسل به چهارده معصوم،آرامش از دست رفته اش را باز یافت و شروع به نظر و نیاز کرد.((خدایا!به جوانیش رحم کن.به شکرانه سلامتیش سه روزروزه می گیرم.خدایا اگه امروز یه خبر خوش به ما برسه هزارتا صلوات می فرستم.خدایا ما ساسان رو از خودت می خواهیم.به انسانیت و جوانمردیش رحم کن.نذر می کنم با هم به پابوس امام رضا بریم،خدایا نذر می کنم ...))زمان چقدر دیر می گذشت.خوف و وحشت سرا پای وجود مرضیه را فرا گرفته بود:((خدایا!پس چرا خبری نشد؟چرا زمان ایستاده و حرکت نمی کنه؟)) وقتی غزاله وارد مدرسه شد،سرایدار مدرسه که لهجه شیرین کاشانی داشت،گفت:-غزاله خانم،چشم ما روشن.مدرسه رو روشن کردی.اصلاً معلومه کجایی دخترم؟-سلام بابا.حال شما چطوره؟مریض شده بودم.حالم خیلی بد بود.-خدا بد نده.انشاءا...که بهتر شده ای؟-الحمدا...خیلی بهترم-خانم مدیر یک بار از من خواست که بیام خونتون و خبری از شما بگیرم،ولی خانم زمردیان رو اونجا دیدم،گفت که شما از آن خانه اثاث کشی کرده و رفته اید،خیلی ناراحت شدیم.شکر خدا کسالتت کاملاً رفع شده؟غزاله با شنیدن این حرف یکه خورد.یعنی چه؟این چه حرفی بوده که ونوس گفته؟او کی می خواست دست از این کارهایش بردارد؟غزاله در فکر فرو رفت و بدون این که جواب بابای مدرسه را بدهد،به راه افتاد.با گذاشتن از راهروی مدرسه وارد حیاط شد.آخرین صف هم با نظم به طرف کلاس رفت.اولین بار بود که غزاله در این موقع به مدرسه می رسید.ناظم دبیرستان با دیدن غزاله به طرفش آمد:-سلام خانم منظوری.-سلام دخترم.هیچ معلومه کجایی؟ما همه نگرانت بودیم.-بدجوری مریض بودم.-الان بهتر هستی؟-الحمدا...-بعد از زنگ بیا دفتر پیش خانم مدیر.-چشم.و به سمت کلاسشان به راه افتاد.کلاس در آخر راهرو قرار داشت.با ورود غزاله به کلاس،جیغ شدید بچه ها بلند شد و همه به طرفش دویدند و او را در آغوش گرفتند:-غزاله،غزاله جان هیچ معلومه کجایی؟دلمون هزار راه رفته.-مریض بودم.خیلی دلم براتون تنگ شده بود.-چرا هیچ خبری از خودت به ما ندادی؟-نتونستم.با سر و صدا و جیغ و داد دوستان بچه های کلاسهای دیگر هم به کلاس غزاله آمدند و با دیدن او شاد شدند.یکی از بچه های کلاس بغلی گفت:-پس اون شایعات همه دروغ بود؟غزاله گفت:-کدوم شایعات؟دلارام زود پیشدستی کرد و با دستپاچگی گفت:-هیچی.می گفتند شوهر کردی.و غزاله با صدای بلند خندید.دلارام بچه هایی را که از بیرون آمده بودند هل داد و گفت:-برید بچه ها،الان معلممون میاد.و خودش برگشت و یک بار دیگر غزاله را بغل کرد و گفت:-غزاله جون نمی دونی چقدر غصه خوردیم.خیلی خوشحالیم که برگشتی.غزاله نگاه تشکر آمیزش را که در عمق آن موج اشک دیده می شد،به دلارام دوخت و از ته دل گفت:-من هم خیلی خوشحالم.خوشبختانه زنگ اول ورزش داشتند و بهتر از آن،معلم ورزش هم نیامده بود و دخترها فرصت کافی داشتند تا وقایع این مدت را برای هم تعریف کنند.طبق معمول هر چهار دوست کنار هم جمع شده و زیر درخت نشسته بودند.غزاله از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید.حورا گفت:-غزاله نمی دونی چه معلمی گیرمون اومده.انگار عصا قورت داده.باید حتماً بیایی و ببینیش دلارام بلند شد و شروع به درآوردن ادای آقای حکمت کرد.مثل او حرف می زد و درس می داد و حرکاتش را هم مو به مو کاملاً مثل خودش در می آورد.به قدری جالب و بامزه این کارها را می کرد که دخترها از شدت خنده دل درد گرفته بودند.محیا گفت:-دلارام چقدر حرکات آقای حکمت رو خوب حفظ کردی.معلومه خیلی بهش دقت می کنی ها؟دلارام که متوجه حرف محیا شده بود با پوزخندی گفت:--به اون دقت کنم؟می خوام سر به تنش نباشه .انگار آدم قحطیه.باهام پدر کشتگی داره.غزاله گفت:-اِ...مگه می شه؟چه پدر کشتگی دختر؟به نظرت میاد.حورا گفت:-نه بابا،بیچاره راست می گه.خیلی دلارام رو اذیت می کنه.من فکر می کنم اون از این کارهاش لذت می بره.غزاله گفت:-محیا که بود چه نیازی به معلم بود.محیا گفت:-نه بابا من و معلمی؟خودت می دونی که من اصلاً بیان خوبی ندارم.از اون گذشته من خودم هم در درسهای جدید خیلی اشکال داشتم.راستی غزاله تو چه کار کردی؟درسها خیلی سخت شده ها.غزاله لبخند رضایت آمیزی زد و گفت:-بر عکس شما،من یک معلم ماه داشتم.بچه ها هر سه با تعجب گفتند:-چی؟کی بود؟و غزاله شروع کرد و از سیر تا پیاز ماجرا را برایشان تعریف کرد.از یخ زدگی در باغ تا پرستاری و معلمی ساسان.غزاله وقتی از ساسان حرف می زد،ناخودآگاه صورتش گل می انداخت و دوست داشت ساعتها از او و خوبیهایش بگوید.حورا گفت:-من که اصلاً باورم نمی شه برادر ونوس چنین شخصیتی داشته باشه.غزاله گفت:-راستی شما که این قدر نگران بودید چرا از ونوس حال منو نمی ژرسیدیددلارام گفت:-اوه اون هم چه کسی؟ونوس!مگه اون جواب درست وحسابی به ما می داد؟یک روز می گفت نمی دونم ،یک روز می گفت به شما چه،یک روز می گفت رفتند شهرستان...حورا و ومحیا فهمیدند که نباید از شایعه دزدی حرفی به غزاله بزنند،ولی غزاله یک چیزهایی متوجه شده بود و به روی خودش نمی آورد.ونوس و بهنوش و مژگان درآن طرف حیاط بغل بوفه نشسته بودند.ونوس از اینکه نقشه اش نگرفته و پیش همکلاسی ها آبرویش رفته بود خیلی ناراحت بود.کارهای ساسان اعصابش را حسابی در هم ریخته بود.بهنوش هم که دست بردار نبود و مرتب از دوست پسرش حرف می زد:-پدرش میلیاردره.نصف تهران مال اوناست.مادرش تازه جراحی پلاستیک کرده و مثل دخترهای چهارده ساله شده.چه هیکلی،چه اندامی،بیست و چهار ساعته توی سالن بدنسازیه.خانواده بیژن خیلی به اندام اهمیت می دن.بیژن می گه می خوام اندامت تک باشه.خیلی اصرار داره یک روز منو ببره خونه شون،من بهش رو نمی دم.می گه تو به من اعتماد نداری.هفته پیش با هم رفتیم تو چال.بیژن پرسید،انصافاً بگو ببینم من چندمین دوست پسرت هستم؟گفتم خوب معلومه که اولی هستی.مژگان پوزخند زد و گفت:-بهنوش حالا راستشو بگو بیژن چندمیه؟بهنوش دهانش را غنچه کرد و چشمش را به آسمان دوخت و گفت:-راستش نمی دونم.بیستی،بیست و پنجمی.-دختر خیلی دل و جرأت داری.بهت حسودی می کنم.پدر و مادر من همون اولی رو که فهمیدند پدرمو در آوردند.خوش به حالت.قیافه بهنوش یک دفعه در هم رفت و خنده از صورتش محو شد و در حالی که به نقطه ای خیره شده بود با حالت حزن آلودی گفت:-ای کاش پدر و مادر من هم مثل پدر و مادر تو بودند تا همون قدمهای اول از این کار بر می گشتم.یادمه سر دوست اول چقدر ترس و دلهره و حجب و حیا آزارم می داد .وقتی بعد از اولین بار در پارک دستمو گرفت،رعشه و لرزه عجیبی وجودم رو فرا گرفت.وحشت و نفرت با هم احساس دلهره را در قلبم ایجاد کرده بود.احساس گناه می کردم.احساس می کردم پاکی خودمو از دست داده ام،ولی الان برام یه امر عادی شده.یه سرگرمی کثیف.حجب و حیا و ترس و پروا مفهومش رو برام از دست داده.وقتی توی آئینه نگاه می کنم گناه رو توی چشمام می خونم.با هر پسری دوست می شم مدتی بازیچه دستشم و بعد هم مثل یک دستمال کثیف کنار گذاشته می شم.خود من هم زود خسته می شم و احساس می کنم این اون کسی نیست که من دنبالش هستم.می ترسم بعد از ازدواج هم نتونم زن خوشبختی بشم.ای کاش هیچ وقت قدم توی این راه نذاشته بودم.قطرات اشک چون مرواریدهای درشت از چشمان بهنوش جاری بود.مژگان و ونوس خیلی متأثر شده بودند.مژگان گفت:-حیف نیست چشمان به این زیبایی این طور تلخ گریه کنند؟بهنوش گفت:-ای کاش هرگز زیبا نبودم،زیبایی ای که صاحبش رو به منجلاب و کثافت بکشونه پشیزی ارزش نداره.ای کاش این زیبایی رو فقط برای شوهرم نگه می داشتم.هیچ مردی منو برای خودم،اخلاقم،کردارم و افکارم نمی خواد.همه می خوان کمی از این ظاهر زیبا لذت ببرن و آخرش بگن تو زن زندگی نیستی،تو فقط زیبایی،زیبایی هم برای زندگی مشترک کافی نیست.من دنبال دختر متین و باوقار هستم.سپس آه عمیقی کشید و ادامه داد:-ای کاش یه دختر معمولی بودم و یه زندگی درست و آبرومند رو پیشه خودم می کردم.ای کاش دختر خانواده ای بودم که شب کنار هم دور سفره ای می نشینن و غذا می خورن،از مسائل روز سپری شده حرف می زنن،به هم محبت می کنن و همدیگه رو دوست دارن.در حالی که سر میز ما حتماً یکی غایبه.اگر هم باشن جنگ و دعواست.دیشب پدر و مادرم ساعت سه نصفه شب اومدن خونه،انگار مست هم بودن.حسابی فحش های رکیک به هم می دادند و بعد هر کدام یه طرف بیهوش افتادن و خوابیدن.الان هم معلوم نیست بیدار شده اند یا نه.مژگان حرف بهنوش را قطع کرد و گفت:-خوب تو که اینقدر از کارهای خودت ناراحت هستی چرا تمومش نمی کنی تا بهتر زندگی کنی؟-این حرفها دیگه از من گذشته،گاهی فکر خودکشی به سرم می زنه.مژگان که کمی درسخوان بود گفت:-چرا به درسهایت نمی رسی؟خودت رو با درس مشغول کن.بهنوش با لاتی و بی حوصلگی گفت:-برو بابا درس کیلو چنده؟درس بخونم که چی بشه؟من هر چیز بخوام در یک چشم به هم زدن آماده اس به غیر از نمرات درسی که از پنج بالاتر نمی ره.ونوس غرق در افکار درهم و برهم خود بود.اعصابش خیلی خرد بود.وقتی به غزاله و دوستانش که از شدت خنده ریسه می رفتند نگاه می کرد دیوانه می شد.بالاخره صدای زنگ دخترها را به خود آورد.چند دقیقه بعد حیاط مدرسه پر بود از دختران یکرنگ و یک شکل که چون مور و ملخ در هم می لولیدند،می دویدند،شوخی می کردند و می خندیدند.بعد از ظهر بچه ها با آقای حکمت کلاس داشتند،اصرار داشتند غزاله هم با آنها بیاید.بالاخره غزاله تصمیم گرفت به مادرش زنگ بزند و اجازه بگیرد،رفت و از تلفن مدرسه شماره خانه را گرفت.مرضیه با شنیدن صدای تلفن خود را با عجله به تلفن رساند.-الو!الو بفرمایید.-سلام مامان جون،چی شده؟چرا نفس نفس می زنی؟مرضیه که منتظر تلفن از بیمارستان بود با بی حوصلگی گفت:-تویی غزاله؟چطوری؟ ضعف که نکردی؟-نه خوبم،زنگ زدم اجازه بگیرم برم خونه دلارام.قراره معلم ریاضی بیاد.اجازه می دهید برم؟مرضیه که می خواست هر چه زودتر تلفن را آزاد کند،زیاد سؤال و جواب نکرد و گفت:-خوب برو،مواضب خودت باش.و بدون اینکه منتظر حرف دیگری از غزاله باشد گوشی را گذاشت.غزاله با تعجب به گوشی نگاه کرد و بعد آن را سر جای خود گذاشت.مادر دلارام استقبال گرمی از غزاله کرد و از اینکه بار دیگر او را در جمع دخترها می دید اظهار خوشحالی کرد.ساعت سه آقای حکمت آمد و بعد از معرفی غزاله توسط دلارام درس شروع شد.روش تدریس آقای حکمت واقعاً بی نظیر بود.اگر تمرکز بچه ها خوب بود،بعد از توضیح کاملاً درس را می فهمیدند.حضور ذهن و دقت بی اندازه و حل صحیح و سریع مسائل توسط غزاله،ٱقای حکمت را سر ذوق آورده بود و بی آنکه متوجه شود با صدای خیلی بلند درس می داد.دو بار غزاله را تشویق کرد و چند بار هم به بچه ها لبخند زد.بچه ها تا آن روز لبخند آقای حکمت را ندیده بودند و از این موضوع خیلی خوشحال بودند. خنده های آقای حکمت به دلارام شوخ طبع،دل و جرأت بخشید تا یکی دوبار تکه ای بپراند و دخترها را بخنداند،ولی با برخورد شدید آقای حکمت مواجه شد:-خانم حسام زاده کافیه!اصلاً حواستون به درس نیست.اگه این طور باشه مجبورم با پدرتون صحبت کنم.در ضمن جریمه می شوید و برای جلسه بعد باید ده صفحه مسأله حل کنید.حال دلارام خیلی گرفت و با بغض گفت:-ولی آقای حکمت نمی تونم،امتحان دارم.-اگر حل نکردید،لطفاً جلسه بعد سر کلاس نیایید.دلارام حسابی عصبانی شده بود و بغض گلویش را می فشرد و خودش را به زور تا آخر کلاس نگه داشت.بعد از پایان درس حتی برای بدرقه معلم جوانش هم نرفت و خداحافظی هم نکرد.-این فکر می کنه کیه که این جوری داد می زنه؟خجالت نمی کشه؟من که دیگر حاظر نیستم سر کلاس این خودخواه از خود راضی بشینم.هر جلسه یه جوری منو اذیت می کنه.حورا گفت:-فکر می کنه چون خوب درس می ده می تونه هر بلایی سر ما بیاره.انگار مجانی به ما درس می ده.شهریه به این گرونی می دیم،اصلاً غزاله که اومده،دیگه چه نیازی به اون داریم؟دلارام گفت:-شما اگه خواستید می تونید بیایید همین جا و از کلاس اون استفاده کنید،ولی من دیگه حاظر نیستم حتی یک دقیقه هم توی کلاس اون بشینم.در همین موقع مادر با سینی چای وارد شد و دلارام حرفش را قطع کرد.مادرش نشست و کمی با دخترها صحبت کرد.ساعت شش دخترها خداحافظی کردند و هر یک به خانه خود رفتند.غزاله در راه فکر مدل قابی بود که می خواست به ساسان هدیه بدهد،((چه مدلی باشه و چه رنگی باشه؟چه جوری بدم؟چی بگم؟ ))تا اینکه به خانه رسید.مینا در باغ مشغول آزمایشی بود که در کتاب علومشان بود.با دیدن غزاله گفت:-آبجی می دونی چی شده؟آقا ساسان تصادف کرده و توی دره افتاده...قلب غزاله یکباره فرو ریخت و رنگش بشدت پرید.جلوی چشمانش را سیاهی گرفت.دستش را به درختی گرفت و آرام روی زمین نشست.مینا بعد از این که حرفهایش را به آن راحتی زد،بی توجه به حال غزاله به ادامه کارش مشغول شد.غزاله منقلب شده بود و مرتب می گفت:-چی؟چی شده؟ساسان تصادف کرده؟یعنی ساسان مرده؟نه،این غیر ممکنه.یعنی ساسان دیگه نیست؟خدایا نه،نه،خواهش می کنم.به زحمت مینا را صدا کرد:-مینا،مینا آقا ساسان چی شده؟اون مرده؟مینا برگشت و با بی خیالی گفت:-نه بابا.نمرده،فقط تصادف کرده.و دوباره به کارش ادامه داد.غزاله نفس راحتی کشید.-آه خدایا شکرت.صد هزار مرتبه شکر،آخه این چه فکری بود که من کردم؟خدایا شکرت.بعد از این که کمی حالش جا آمد،یکدفعه متوجه وضعیت خود شد،((یعنی چه؟این حالتها یعنی چه؟))از تپش شدید قلبش تعجب کرد،((چه اتفاقی افتاده؟من با خودم چه کرده ام؟من تا کجا پیش رفته ام؟))وبا وحشت با خود گفت،((نه نه دل من اجازه این کارها را ندارد.اون کجا و من کجا؟من با دلم مبارزه می کنم.نه من حق این کارها را ندارم.محبتهای شبانه روزی او از روی ترحم و دلسوزی بود.محبتهای اون نمی تونه معنای دیگه ای داشته باشه و نباید هم داشته باشه.من و اون از دو دنیای متفاوت هستیم.من احساسم رو،قلبم رو سرکوب می کنم.عقل من بر قلبم پیروز خواهد شد. ))در این موقع که به اتاق رسیده بود،چشمش به نوشته روی تاقچه افتاد.نوشته را تا کرد و زیر کتابهایش گذاشت و به خود گفت،((دادن این هدیه هیچ لوزمی نداره.ما که از اون تشکر کردیم،دیگه نیازی به این هدیه نیست.))

بعد از ساعتی مادر تنها به خانه آمد.قیافه اش خسته بود.غزاله با قیافه خیلی عادی گفت:-سلام مامان.آقا ساسان تصادف کرده؟مادر با بغض گفت:-آره مادر تو از کجا فهمیدی؟-مینا به من گفت.الان حالش چطوره؟مادر بغضش ترکید و گفت:-هنوز بیهوشه، حالش زیاد خوب نیست.من خیلی نگرانش هستم.غزاله که حالت عصر دوباره گریبانگیرش شده بود گفت:-چی؟بیهوش؟کدوم بیمارستانه؟کی پیشش هست؟-فرنگیس خانم و بابات از صبح اونجا بودند.ظهر ونوس رفته بود دیده بود حال مادرش بد شده به خونه آوردش.من اومدم به شما سر بزنم و برم پیش فرنگیس خانم.خوب نیست در این وضعیت تنهاش بذاریم.-پدرش کجاست؟-رفته شمال.اصلاً خبر نداره.به بابات گفتم بمحض اینکه از ساسان خبری شد به ما خبر بده.-پس مامان تو رو خدا ما رو بی خبر نذارین.-باشه خداحافظ.-خداحافظ..((پس حال ساسان این قدر بده؟نه خدایا.خواهش می کنم خدایا،پروردگارا اون خیلی خوبه،به جوانیش رحم کن.خداوندا نجاتش بده.خدایا به این بنده شریفت رحم کن.))غزاله شب را تا صبح بیدار بود.تمام شب را دعا کرد و گریست.زحمات و محبتهای ساسان،خنده شیرین و سخنان زیبایش لحظه ای از فکرش دور نمی شدند.وقایع روزهای بیماریش مثل فیلم از جلوی چشمانش می گذشت و لحظه ای او را آرام نمی گذاشت.بعد از نماز صبح غزاله سجاده را دوباره گشود و به راز و نیاز مشغول شد.سر سجاده بود که مادرش آمد و با قیافه خندانی گفت:-مژده بده غزاله.آقا ساسان به هوش اومده.]غزاله خیلی خوشحال شد و اشک شوق به چشمانش نشست و گفت:-خدایا شکرت،خدایا شکرت.مادر ادامه داد:-فقط چشماش صدمه دیده و قراره صبح عمل کنند.مدرسه تون دیر نشه.من و فرنگیس خانم می خوایم بریم بیمارستان.غزاله،مینا را بیدار کرد و صبحانه اش را داد.خودش هیچ میلی به صبحانه نداشت.با بی میلی به مدرسه رفت.اصلاً حواسش به درس نبود.ونوس غایب بود.غزاله آن روز را به سختی به پایان رساند و سریع خود را به خانه رساند.هیچ کس در خانه نبود.مینا بعد از غزاله آمد.غزاله از شدت نگرانی نمی دانست چه کند.ساعت چهار بود که مادر در اتاق را باز کرد.غزاله وقتی مادرش را دید از جا پرید:-مامان،چی شد؟مادر در حالی که چادرش را از سر بر می داشت روی لبه پنجره نشست و گفت:-خدا رو شکر،به هوش اومد.حالش خوبه بابات پیشش موند.غزاله نفس راحتی کشید و خدا رو شکر کرد.ساعتی بعد پدر ساسان از شمال آمد.بعد از فهمیدن قضیه به بیمارستان رفت و چند ساعت بعد برگشت.علی آقا شب را پیش ساسان ماند و تا صبح بر بالینش نشست.فرنگیس و ونوس برای دو روز دیگر بلیت داشتند.قرار بود ماه گرفتگی زیر چانه ونوس را در آلمان عمل کنند.فرنگیس ناراحت بود که چطور ساسان را در این وضعیت بگذارد و برود .از طرفی به ونوس هم نمی توانست حرفی بزند چون زمین و زمان را به هم می دوخت.با رفتار چند روز پیشش رویش نمی شد که ازمرضیه و علی آقا بخواهد مراقبت از ساسان را بر عهده بگیرند.از طرفی هم دلش راضی نبود ساسان را به آنها بسپارد،ولی در هر صورت نمی توانست از سفر آلمان چشم بپوشد.وقتی فرنگیس پیشنهاد را به مرضیه و علی گفت،آنها با کمال میل پذیرفتند.چون ساسان را خیلی دوست داشتند و این فرصتی بود برای جبران زحمات ساسان.عصر آن روز فرنگیس و ونوس برای خداحافظی از ساسان آمدند..-ساسان جان!دیگه سفارش نمی کنم،مواظب خودت باش.اگه نمی تونی غذای بیمارستان را بخوری بگو مرضیه برات غذا درست کنه.حتماً تا باز شدن چشمات بر می گردم.و خم شد و ساسان را بوسید و خداحافظی کرد.ونوس هم خداحافظی کرد و رفتند و تنها علی آقا پیش ساسان ماند.ساسان با لحن مهربان و مؤدبانه ای گفت:-علی آقا من واقعاً شرمنده شما شدم.شما خیلی خسته شدید،ای کاش می رفتین خونه و کمی استراحت می کردین.علی آقا بالش پشت سر ساسان را درست کردو با لحن پدرانه گفت:-این حرفها چیه پسرم؟تو این قدر حق به گردن ما داری که این کارها که چیزی نیست،من هیچ وقت نمی تونم زحماتی که تو برای مرضیه و غزاله کشیدی جبران کنم.-خواهش می کنم.وظیفه ام بود.راستی حال غزاله خانم چطوره؟بهتر شده؟-بله به لطف خداوند وکمک شما حالش خوبه و می تونه به مدرسه بره.ساسان با حالت اخم آلود و گلایه آمیزی گفت:-جدی؟می تونه به مدرسه بره؟من فکر می کردم هنوز از خانه بیرون نرفته.علی آقا که متوجه ناراحتی ساسان شده بود ،در دل به او حق داد:-دو روزه که به مدرسه می ره.اتفاقاً هر روز حالتون رو می پرسه.امروز هم می خواست به ملاقاتتون بیاد،ولی نمی دونم چرا پیداش نشد.اون شما رو واقعاً جای برادرش می دونه و هیچ وقت زحماتتون رو فراموش نمی کنه.و ساسان دیگر حرفی نزد.صبح زود ونوس و مادرش ،ایران را به قصد آلمان ترک کردند.در حالی که ساسان با چشمان بسته روی تخت بیمارستان غمگین و ناامید افتاده بود و وضعیت چشمانش مشخص نبود.علی آقا و مرضیه با جان و دل از ساسان پرستاری می کردند و در این راه از هیچ کمکی دریغ نداشتند.پدر ساسان فقط روز اول به بیمارستان آمد و از آن روز به بعد هر روز یه سبد گل بسیار بزرگ که کارگر به زور بر می داشت برای پسرش می فرستاد.پدر و مادر ساسان در بدترین شرایط او را تنها گذاشته بودند و علی و مرضیه برای پر کردن جای خالی آنها با تمام وجود تلاش می کردند.محیا و دلارام در حیاط دبیرستان منتظر غزاله بودند تا به خانه بروند،ولی بر خلاف روزهای دیگر،غزاله خیلی دیر کرده بود.بالاخره از بالای پله ها پیدایش شد.دلارام گفت:-غزاله خانم. هیچ معلومه تو امروز چته؟دو ساعته ما رو اینجا کاشتی.بیا دیگه،هیچ کس جز ما توی مدرسه نمونده.غزاله که انگار یادش رفته بود آنها منتظرش هستند با دیدنشان یکه خورد.-اِ...شما هنوز نرفتین؟ببخشید.اصلاً حواسم نبود بهتون بگم.من امروز مسیرم فرق می کنه.می خوام برم بیمارستان بمونم،بابام بیاد خونه حموم کنه.کمی هم استراحت کنه.طفلک خیلی خسته شده.دلارام در حالی که تایی به گردنش می داد با صدای شیطنت باری گفت:-خوب پس بگو خانم چرا امروز این قدر دستپاچه هستین،پس می ری پیش ساسان خان.چشم ونوس . دور دیدی ؟غزاله سعی کرد خود را جدی نشان دهد و راه افتاد و دوستانش هم به دنبالش رفتند.-بس کن دلارام،این حرفها چیه؟تو چرا هر چیزی رو تعبیر و تفسیر می کنی؟آقا ساسان برای من واقعاً مثل یک برادر خوبه.اگه بدونید چقدر برام زحمت کشید.محیا گفت:-غزاله،چرا این قدر دیر به بیمارستان می ری؟می دونی اون چقدر از تو توقع داره؟غزاله گفت:-چه کار کنم؟ترسیدم ونوس و مادرش هم وقتی منو اونجا ببینن،مثل دلارام فکرهایی بکنند و ناراحتی به بار بیاد.دلارام که حاظر نبود شوخی را کنار بگذارد گفت:-یعنی تو می گی شاگرد درسخون ها دل ندارن؟غزاله بزحمت توانست جلوی خنده اش را بگیرد:-چرا ندارن؟ولی هر چیزی به وقت خودش.الان کوچکترین مسأله ای می تونه ذهن ما رو مشغول کنه و کلی به درسمون لطمه بزنه.دلارام با لحن به اجبار متقاعد شده ای گفت:-آره بابا تو راست می گی.خوب خانم خوشگله،سلام ما رو به ساسان خان برسون یا به قول خودت داداش ساسانت!خداحافظ.غزاله دیگر نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد.نیشگون محکمی از لپ دلارام گرفت و با عجله از او دور شد.در همین موقع اتوبوس رسید.غزاله سریع بالا رفت و از آنجا دست تکان داد.دلارام با انگشت تهدیدش کرد:-غزاله خانم،یکی طلبت.مدرسه که می خوای بیای.به حسابت می رسم.غزاله جلوی بیمارستان پیاده شد.چند شاخه گل خرید و داخل بیمارستان رفت.پدرش در راهرو منتظرش بود:-سلام بابا.-سلام دخترم.اومدی؟دیر کردی،نگران شدم.برو طبقه سوم،انتهای راهرو،اتاق34.من دیگه می رم.سعی می کنم زود برگردم.خداحافظ..با قدمهای شمرده ای به راه افتاد.جلوی آسانسور شلوغ بود،ترجیح داد از پله ها برود تا کمی بر خود مسلط شود.با قدمهای شمرده و آرام به راهروی طبقه سوم رسید.به اتاق 34که نزدیک شد،بوی گلهای خوشبوی اتاق در راهرو پخش شده بود.غزاله جلوی اتاق تیساد،اتاق پر از گلهای زیبا و خوشبو بود.وارد اتاق شد و از دیدن ساسان خیلی حیرت کرد.چقدر لاغر و نحیف شده بود.به صورت نیمه خوابیده به بالش بزرگی تکیه کرده و به درختی که شاخ و برگش نصف پنجره باز را گرفته بود،خیره شده بود.انگار از پشت چشمهای باند پیچی شده می توانست درخت را ببیند.ته ریشی صورتش را پوشانده بود و تارهای موهای سفیدی در سرش دیده می شدند.دستهایش را قلاب کرده بود و غمی آشکار در چهره اش حس می شد.غزاله از دیدن ساسان یکه خورد.پس آن ساسان قوی هیکل و شاد و بشاش هفته گذشته کجا بود؟ساسانی که با شور و شعف به او درس می داد و هنگام ضرورت ،چون کودکی از او بازخواست می کرد. غزاله آرام آرام به طرف ساسان رفت.ساسان متوجه حضور کسی دراتاق شد.سرش را برگرداند و منتظر شد.غزاله که از دیدن او در آن وضعیت خیلی غمگین شده بود،با صدای آرامی گفت:-سلام آقا ساسان.ساسان با شنیدن صدای غزاله خودش را روی تخت جمع و جور کرد،دوباره سرش را به طرف پنجره برگرداند و با لحن کنایه آمیزی گفت:-دیگه از اومدنتون ناامید شده بودم.فکر کردم هنوز توی خونه بستری هستید.غزاله با حرف ساسان سرخ شد و گفت:-حالتون چطوره؟بهتر شده اید؟-از احوالپرسی های شما بد نیستم.نفس می کشیم. -چرا یکدفعه این جور شد؟چرا احتیاط نکردید؟شما خیلی منظم و با احتیاط بودید. -نمی دونم.اصلاً نمی دونم که چطور شد.خیلی ناراحت بودم.با عصبانیت رانندگی می کردم و سرعتم خیلی بالا بود. اصلاً نمی دونم که چطور شد سر از جاده هزار در آوردم.غرق در افکار پریشان بودم که یه دفعه ماشین از جاده خارج شد و دیگه هیچی نفهمیدم.وقتی به هوش اومدم،احساس کردم در بیمارستان هستم و چشمام جایی رو نمی بینه.-پدر می گفت،شکر خدا وضع عمل چشماتون رضایت بخش بوده.-دکترم این طور گفت،ولی تشویش و نگرانی منو از پا درآورده.اگر چشمامو باز کنن و باز هم نبینم چی؟به دلم چیزهای بدی برات شده.-آقا ساسان،از شما بعیده.اضطراب و نگرانی برای وضعتون اصلاً خوب نیست.پیشرفت بهبودیتون رو مختل می کنه.شما الان باید به خودتون کمک کنین نه اینکه با این افکار مزاحم،سلامتیتون رو به تأخیر بندازین.وقتی دکتر گفته وضع عمل خوب پیش رفته،خوب حتماً رضایت بخش بوده.بر عکس شما دل من مثل آینه روشنه که چشمان شما از روز اول هم پر نورتر و بهتر خواهد دید.من مطمئنم.ساسان با لحن شوخی گفت:-ولی من فکر نمی کنم روشنی دل شما به چشمای من ربط داشته باشه،چون دل شما همیشه مثل آینه است و نمی شه نورهای مختلف رو توی اون تجزیه کرد.-ممنونم،ولی باید به عرضتون برسونم که آینه هر چیز رو همون طور که هست منعکس می کنه، روشنی ها رو روشن و تاریکیها رو تاریک.لحظاتی سکوت برقرار شد.ساسان به فکر فرو رفته بود.یکدفعه با لحنی ناباورانه و آرام گفت:-تو مطمئنی غزاله؟-تا حالا این قدر مطمئن نبوده ام.و شروع به مرتب کردن اتاق کرد:-می دونید آقا ساسان.انسان باید تمام شرایط رو همون طور که هست قبول کنه و زندگی هم چیزی جز انتظار،انتظار رسیدن به خوبی ها و خوشی ها،انتظار رسیدن به اهداف و زیباییها.حال اگر کسی این روزهای انتظار رو با ترس و دلهره بگذرونه،زندگی رو به هیچ باخته،چون انتظار کشیدن فی نفسه طاقت فرسا ست و اگه کسی بشینه و فقط به اون روز فکر کنه از پا در میاد و زمانی هم که به روز موعود می رسه دیگه اون انسان قبلی نیست و از نظر روحی آسیب ها ی فراوان دیده که با هیچ چیز قابل جبران نیست.حالا شما هم قسمتی از انتظار زندگیتون رو می گذرونین و چه بخواهید و چه نخواهید این روزها رو باید سپری کنید.حالا طرز سپری کردن این روزها به خود شما بستگی داره. ساسان حرفهای غزاله را با سر تأیید می کرد و از غم و اندوه ساعتی پیش در چهره اش اثری نمانده بود.در همین لحظه ضربه ای به در خورد و یک دختر جوان و بسیار شیک پوش و مردی میانسال در آستانه در ظاهر شد.غزاله با دیدن ٱنها از روی صندلی بلند شد و گفت:-بفرمایید.ساسان که در آن وضعیت خیلی خوب قابل تشخیص نبود و همچنین وجود غزاله،آنها را به شک انداخت.دختر جوان پرسید:-ببخشید،اتاق آقای ساسان زمردیان؟غزاله با صدای گیرایش که هر شنونده ای را مجذوب خود می کرد گفت:-بفرمایید،همین جا ست.مرد میانسال دست گل بزرگی را که در دستش بود،به دختر داد و گفت:-آیدا بیا تو ببر.آیدا گلها را گرفت و به طرف تخت ساسان رفت.گلها را کنار ساسان گذاشت و دستهای او را گرفت:-ساسان جان،عزیزم.چه بلایی سرت اومده؟چرا به این روز افتاده ای؟کجا تصادف کردی؟صمصام به طرف تخت ساسان آمد و با لحن خشکی با ساسان احوالپرسی کرد و دوباره کنار ایستاد.آیدا از لحن صحبت پدرش بخصوص در چنین وضعی تعجب کرد و کنار تخت نشست.-ساسان کی تصادف کردی؟-همون شب تولد شما در جاده تصادف کردم.-چی؟شب تولد من؟اون شب که تو خونه ما بودی،کی تصادف کردی؟معلوم بود که آیدا از هیچ چیز خبر ندارد.آن شب آیدا چنان غرق کارهای خود بود که متوجه رفتن ساسان نشد و بعد از تولد هم بلافاصله خوابش برد و از ماجرا بی خبر ماند.پدر و مادر آیدا هم صلاح دیدند که چیزی به آیدا نگویند.آقای صمصام پیشدستی کرد و گفت:-نه آیدا جان.منظور آقای دکتر بعد از تولد توست.آیدا به طرف ساسان برگشت و گفت:-عزیزم.مامانم با دوستاش قرار داشت،نتونست بیاد.خیلی سلام رسوند.-سلامت باشن.غزاله کنار ایستاده بود و با حیرت به رفتار آیدا نگاه می کرد.ساسان گفت:-غزاله خانم،علی آقا وسایل پذیرایی رو در یخچال گذاشته اند.شما زحمتش رو بکشید.آیدا به طرف غزاله برگشت و با نگاه خریدارانه ای به غزاله نگاه کرد و با خود گفت،((این دیگه کیه؟انصافاً چه دختر زیبا و قشنگیه.چه خوش هیکل و خوش صدا ست))آیدا از این که چنین دختر قشنگی را با ساسان که دیگر بعد از آن شب نامزد خودش می دانست،می دید،دچار حسادت شده بود.از طرز صحبت ساسان با او که چقدر با محبت و مؤدبانه ادا می شد عصبانی بود.خم شد و در گوش ساسان گفت:-خانم کی باشن؟ساسان گفت:-ای وای،ببخشید.غزاله خانم رو معرفی نکردم.ایشان همسایه ما هستن و مسلماً یکی از نفرات اول کنکور امسال.آقای صمصام!ایشان دختری با کمالات و فضائل اخلاقی بالا هستن و با جان و دل درس می خونن.من یقین دارم که عکسشون در روزنامه کنکور امسال چاپ خواهد شد.آیدا و پدرش از طرز صحبت ساسان بر افروخته شده بودند.آیدا با شنیدن نام غزاله فهمید که منظور ساسان کدام همسایه است.توصیف او را از ونوس شنیده بود و فهمید که غزاله همان دختر خدمتکار معروف خانواده زمردیان است.کمالات و سواد و مطالعه علی آقا باعث شده بود که خدمتکار معروفی باشد.آیدا که خیلی عصبانی شده بود به ساسان گفت:-منظورت از همسایه،نوکرتونه؟پس غزاله دختر نوکرتون که همش خودش رو به تو می چسبونه اینه؟از ونوس چیزهایی درباره اش شنیده ام.رنگ ساسان با شنیدن این حرفها عوض شد.خوشبختانه غزاله برای شستن میوه به دستشویی داخل اتاق رفته بود و هیچ یک از حرفهای رد و بدل شده را نشنید.غزاله شروع به پذیرایی کرده بود که آیدا از جایش بلند شد و گفت:-بریم بابا.من خیلی کار دارم.-حالا چیزی میل کنید،بعد تشریف ببرید.آیدا بدون این که جواب غزاله را بدهد یا تشکری از او بکند،به طرف ساسان برگشت:-خب عزیزم.ما دیگه می ریم.کی از بیمارستان مرخص می شی؟اون روز می آییم و تو رو به خونه خودمون می بریم.فرنگیس خانم که نیست کی می خواد پرستاریت روبکنه؟بهتره به خونه ما بیایی و کنار ما باشی.-متشکرم.فعلاً روز ترخیص مشخص نیست.احتمالاً تا باز کردن چشمام اینجا می مونم.-خوب ما تماس می گیریم.مواظب خودت باش.آیدا و پدرش بدون این که با غزاله خداحافظی کنند از اتاق خارج شدند.ساسان آرام گفت:-به سلامت.هر چی می کشم از دست شما ست.حالا می خوان منو به خونه خودشون ببرن.هر وقت قصد جانم رو داشتم به خونه شما میام. غزاله که برای بدرقه تا دم در رفته بود برگشت و حرفهای ساسان را شنید،ولی کنجکاوی نکرد و آنها را نشنیده گرفت و گفت:-چیزی نخوردند.ساسان گفت:-نخورند،خودمون می خوریم.غزاله مشغول پوست کندن میوه شد.اول یک موز را تا نصفه پوست کند و به دست ساسان داد.بعد مشغول پوست کندن میوه های دیگر شد.ساسان با چنان ولعی می خورد که غزاله خنده اش گرفته بود.وقتی پوست موزهایی را که خورده بود به غزاله می داد گفت:-از وقتی تصادف کرده بودم،اصلاً میوه نخورده بودم.چقدر چسبید.غزاله با خنده گفت:-نوش جان.ساسان در حالی که دور دهانش را با دستمال کاغذی پاک می کرد گفت:-راستی غزاله خانم.درسهاتون در چه وضعیه؟ببخشید اون شب منتظرتون گذاشتم.واقعاً نتونستم بیام.-از لطف شما خیلی خوبه.دوستام معلم ریاضی گرفته اند،پیش اونا هم می رم. -من که حسابی از درسهام عقب افتاده ام.الان مهمترین زمان برای درس خوندن منه.تحقیق مهمی داشتم که قبل از تصادف تموم کرده بودم،باید گزارشاتم رو تکمیل می کردم و به استاد تحویل می دادم،ولی نتونستم،فکر کنم تا بهبود چشمام تمام مطالب رو فراموش کنم.غزاله با خوشحالی گفت:-خوب من که هستم.می تونم کمکتون کنم.-نه،خیلی ممنون.شما به اندازه کافی درس عقب افتاده دارید.-خواهش می کنم آقا ساسان.شاید الان فرصت خوبی برای جبران زحمات شما باشه.-چه زحمتی؟من فقط وظیفه ام رو انجام دادم.بعد از کمی مکث و فکر کردن ادامه داد:-البته من که بدم نمیاد گزارشم با خط زیبای شما نوشته بشه.-شما لطف دارید.خوب حالا بگید اول چه کار باید انجام بدم؟-باز هم می گم، راضی به زحمت شما نیستم.-شما رو به خدا آقا ساسان،شما که این قدر تعارفی نبودید.-خوب خودتون خواستید.تقصیر من نیست.کاغذ سفید دارین؟-بله دارم.ساسان شروع به گفتن مقدمه گزارش کرد و غزاله با دقت و نظم خاصی نوشت.مطالب خیلی برایش جالب بودند و دوست داشت بیشتر بداند.او که از همان اول به پزشکی علاقه داشت و تصمیم داشت تحصیلاتش را در رشته پزشکی ادامه دهد،با نوشتن این مطالب در تصمیمش مصمم تر می شد.حدود یک ساعت ساسان گفت و غزاله نوشت.هر دو خسته شده بودند.ساسان گفت:-خسته نباشین.بقیه اش رو بعداً تکمیل می کنیم.غزاله حرکتی کششی به دستانش داد و گفت:-شما هم خسته نباشین.غزاله بلند شد و دو فنجان چای از فلاسک ریخت و یکی را به دست ساسان داد.ساسان فنجان را از او گرفت و گفت:-راستشو بخواهید بعد از تصادفم اصلاً تصمیم به نوشتن تحقیقم نداشتم و همه چیز رو تموم شده می دونستم.صحبتهای شما باعث شد که اقدام به این کار بکنم.شما بار دیگه بارقه های امید رو در دل من روشن کردید.غزاله از این که می دید وضع روحی ساسان از زمان ورود تا حالا این قدر تغییر کرده است،خوشحال بود.با صدای گیرایش گفت:-پس حالا هم به من قول بدهید که اصلاض به چشماتون و زمان برداشتن باندها فکر نکنید.انگار همچین روزی اصلاً وجود نداره.حسابی استراحت کنید.چون فکر آروم و استراحت کافی بهبودیتون رو سریعتر می کنه.انشاءا...فردا بیشتر می نویسیم.ساسان ذوق زده گفت:-جدی می گید؟فردا هم می آییاد؟ آخه زحمت می شه.شما وقتتون کمه.امسال می خواهید کنکور بدین.-نگران نباشین.از اینجا که رفتم تا ساعت دو و سه بیدارم.نمی گذارم زحمات شما به هدر بره و عقب بیفتم.-پس قول بدید اگه احساس کردید به درستون لطمه می خوره به من بگین.-چشم...قول می دم.در این موقع پدر در آستانه در ظاهر شد.حمام رفته و حسابی تمیز شده بود.معلوم بود استراحت خوبی هم کرده،چون خیلی سرحال و بشاش بود و از خستگی ظهر اثری نمانده بود:-سلام آقا ساسان.سلام دخترم.خیلی دیر شد،ببخشید.پسرم چطوری؟مرضیه برات غذایی رو که دوست داری درست کرده.-خیلی ممنون.حسابی توی دردسر انداختمتون.واقعا نمی دونم چطوری می تونم این همه محبت رو جبران کنم.امروز غزاله خانم رو حسابی خسته کردم.ایشان مجبور شدن قسمتی از تحقیق منو بنویسن.واقعاً از همه شما ممنونم.اصلاً نمی دونم چی بگم.غزاله و پدرش هم متقابلاً از او به خاطر زحمات گذشته اش تشکر و قدر دانی کردند.غزاله از ساسان و پدر خداحافظی کرد و به خانه رفت.وقتی به خانه رسید مادر شام را آماده کرده و منتظرش بودغزاله سریع شامش را خورد و سر درسهایش نشست.تا ساعت دو و نیم بیدار بود و تمام درسهای فردایش را خواند و کتابهایش را جمع کرد و خوابید.صبح زود از خواب بیدار شد.روزهایی که ریاضی داشتند زودتر از خانه خارج می شد تا مسائل بچه ها را حل کند.معلم ریاضی شان اول دفتر تمرینها را می دید و اگر دفتر کسی کامل نبود،تنبیه می شد.ساعت اول آن روز زمانی که سر همه به تمرینهایشام گرم بود،یکی از بچه ها با هیجان وارد کلاس شد:-بچه ها خبر جدید،خبر جدید.رفته بودم گچ بیارم دیدم خانم حکمت نیومده.به جاش دبیر مرد فرستادن.بچه های شیطان کلاس با تعجب گفتند:-دبیر مرد؟!خدا به دادش برسه.می دونیم باهاش چه کار کنیم.یکی گفت:-خانم حکمت حتماً برای فارغ شدن به بیمارستان رفته.وقتی جناب دبیر وارد شد،ازش می پرسیم و سر به سرش می ذاریم.در همین موقع ضربه ای به در خورد و آقای دبیر وارد کلاس شد و غزاله و دوستانش با تعجب دیدند که او کسی جز آقای حکمت نیست.غزاله و محیا به طرف دلارام برگشتند و با خنده براندازش کردند.دلارام که تصمیم گرفته بود دیگر سر کلاس آقای حکمت حاضر نشود،حالا مجبور بود در مدرسه هم او را تحمل کند.رنگش پریده بود و با کمال تعجب و با قیافه مأیوس،آقای حکمت را تماشا می کرد.آقای حکمت مثل همیشه خشک و جدی وارد کلاس شد و بعد از معرفی خود گفت:-تا اطلاع ثانوی من دبیر ریاضی شما هستم.بچه های شیطان کلاس شروع به لودگی کردند،ولی با برخورد شدید آقای حکمت مواجه شدند و چون اوضاع را ناجور دیدند دست از شیطنت برداشتند.سک.ت در کلاس حاکم بود.آقای حکمت بلافاصله شروع به تدریس کرد.در حین تدریس مرتب از بچه ها سؤال می کرد و بعد از این که درس را کاملاً توضیح می داد و مطمئن می شد که همه یاد گرفته اند،سؤال می کرد و وای به حال کسی بود که نمی توانست جواب بدهد.امروز هم در حین تدریس چند سؤال کرد.از غزاله و محیا و حورا هم که برایش شناخته شده بودند سؤالاتی کرد،ولی از اول زنگ حتی نیم نگاهی هم به دلارام نکرد و هیچ سؤالی هم از او نپرسید.انگار که اصلاً دلارام در کلاس حضور نداشت.و دلارام از این موضوع خیلی ناراحت بود،آرام خم شد و به حورا گفت:-مثلاً می خواد منو تنبیه کنه.آره جون خودش.حورا دستش را جلوی دهانش گرفت تا آقای حکمت متوجه خنده اش نشود،ولی آقای حکمت از پشت عینک چنان به حورا نگاه کرد که حورای بیچاره یخ زد.بیست دقیقه به زنگ مانده بود که تمرینی را پای تخته نوشت و از بچه ها خواست آن را حل کنند.همه مشغول حل کردن شدند و خودش هم وسط کلاس شروع به قدم زدن کرد.وقتی به نیمکت آخر رسید،بالا سر دلارام ایستاد و حل کردنش را نگاه کرد.دلارام دست و پایش را گم کرده بود و مرتب فرمولهای مختلف را برای حل روی کاغذ می نوشت،خط می زد و فرمول دیگری را می نوشت.آقای حکمت هم از جای خود تکان نمی خورد و به ورقه دلارام زل زده بود.انگار از دستپاچگی اون لذت می برد.نفس دلارام در سینه حبس شده بود.به خود گفت،((چرا نمی ره آخه؟مثل عزرائیل وایساده بالای سرم.))آقای حکمت خم شد و آرام به دلارام گفت:-هیچ معلومه حواس خانم کجا بوده؟الان مثل همین را حل کردیم.بعد فرمول مورد نظر را که دلارام روی کاغذ آورده بود نشان داد و گفت:-با این حل کن.دلارام فرمول را نوشت و شروع به حل کرد.تمام بدنش یخ زده بود.در هنگام حل نکات ریزی بود که آقای حکمت گفت و دلارام نوشت.وقتی حل مسأله تمام شد،خم شد و آرام و به طعنه و شوخی گفت:-خسته نباشی.خیلی زحمت کشیدی.دلارام برگشت و با عصبانیت و قهر به دبیر خود نگاه کرد.عصبانیتش آن قدر شدید بود که آقای حکمت به زور جلوی خنده اش را گرفت.لب پائینش را به دندان گرفت و از کنار دلارام دور شد و رفت و پشت میزش نشست و گفت:-خوب همه حل کردین؟یه نفر بیاد پای تخته حل کنه تا کسانی که اشکال داشته اند تصحیح کنن.چند نفر دستهایشان را بالا بردند،ولی آقای حکمت به دلارام چشم دوخته بود و منتظر بود که سرش را بلند کند،بالاخره با اشاره سر او را دعوت به حل مسأله کرد.دلارام با اکراه از جایش بلند شد و با خود غرو لند کرد ،((انگار من هم دستم بالا بود،باید بره شماره عینکش رو عوض کنه.))دلارام شروع به حل تمرین کرد.خیلی دستپاچه بود.یک قسمت را بالا و یک قسمت را پایین و این طرف و آن طرف می نوشت.آقای حکمت تخته پاکن را دستش گرفته بود و مرتب اشتباهات و بی نظمی های حاصل را پاک می کرد و می گفت:-اینجا بنویس،این را بنویسو...به هر حال دلارام با هر جان کندنی که بود مسأله را حل کرد و با کمال تعجب با تشکر آقای حکمت مواجه شد.آقای حکمت گفت:-متشکرم.بفرمایید بنشینید.بالاخره زنگ زده شد و دلارام توانست نفس راحتی بکشد.زنگ تفریح با شور و هیجان وصف ناپذیری وقایع اتفاق افتاده در آخر کلاس را برای دوستانش تعریف می کرد و آنها هر کدام چیزی می گفتند. برف سنگینی باریده بود.غزاله به زحمت توانست خودش را به بیمارستان برساند.با بارش برف،خیابانها شلوغ و پر ترافیک شده بودند.قرار بود غزاله جای خود را با پدرش عوض کند تا او برای حمام و استراحت به خانه برود.گزارشات ساسان رو به اتمام بود.غزاله هر روز یا یک روز در میان به بیمارستان می آمد و گزارش ساسان را می نوشت و با او حرف می زد.ساسان با حرفها و همدلی های غزاله آرامش می یافت و بهتر می توانست روزهای سخت و کسل کننده بیمارستان را تحمل کند.برف حیاط بیمارستان را سفید پوش کرده بود.درختان کاج با پوشیدن لباس سفید،زیبایی خاصی پیدا کرده بودند.غزاله که عاشق طبیعت بود به زمستان زیبا چشم دوخته بود و قدرت پروردگار را می ستود.ساسان با چشمان بسته تنها در اتاق نشسته بود و سکوت بیمارستان آزارش می داد.علی آقا ساعتی بود که به خانه رفته بود.با ورود غزاله،ساسان به سمت در برگشت و سلام کرد.غزاله هم سلام کرد و گفت:-چه برف سنگینی باریده.الحمدا... بر خلاف سال قبل،امسال بارش برف خوب بود.ساسان با لحن غمگین و حسرت باری گفت:-ای کاش الان بالای یک کوه بودم و می نشستم و بارش برف رو تماشا می کردم.آخه من خیلی برف رو دوست دارم.غزاله چترش را باز کرد و کنار شوفاژ گذاشت تا خشک شود و گفت:-من هم خیلی برف رو دوست دارم.با دیدن سفیدی و درخشندگی برف یاد پاکی و صداقت و صفا می افتم.یادمه شهرستان که بودیم،دشت همواری نزدیک خونه مون بود.وقتی برف می اومد،برف یکدست و صاف همه جا رو می پوشوند.ما روی برفها راه می رفتیم و وقتی به انتها می رسیدیم،برمی گشتیم و جای پاهامون رو می دیدیم.اگه خط راستی به وجود آورده بودیم از پدر جایزه می گفتیم.پدر می گفت اگه فقط سرتون رو بالا نگه دارین و به هدف نگاه کنین مسیر و درست و صاف می رید.می گفت زندگی هم مانند این جا پاها ست.چه خوبه که وقتی به انتهای عمرمون رسیدیم و بر گشتیم به عقب نگاه کردیم،ببینیم که راه زندگی رو صاف و درست اومده ایم و آثار خوب و درست از خود به جا گذاشته ایم تا از گذشته خود افسوس نخوریم و عمر سپری شده رو بر باد رفته نبینیم.غزاله سرش رو به مبل تکیه داد،آهی کشید و گفت:-آخ که چه روزهای قشنگ و خوبی داشتیم.هرگز فکرش رو هم نمی کردم که مسیر زندگیم این طور عوض بشه،ولی خوب خدا رو شکر می کنم که هرگز نا امید نشدم و نگذاشتم احساس بدبختی در وجودم راه پیدا کنه.ساسان که تا اینجا با دقت به حرفهای غزاله گوش می داد،پوزخندی زد و گفت:-ولی بعضی وقتها اصلاً نمی شه جلوی این احساس رو گرفت.من چطور می تونم احساس بدبختی نکنم وقتی عزیزترین کسانم منو در بدترین شرایط گذاشتند و رفتند؟پدرم فقط یکبار به دیدنم اومده،مرتب سبد گل برام می فرسته.فکر می کنه این سبدها می تونه جای خالی اونو برام پر کنه.راستشو بخواب بعضی وقتها به زندگی تو غبطه می خورم.وقتی مهر و محبت و عشق و صفا رو در خانواده شما می بینم، احساس می کنم زندگی رو به هیچ باخته ام.مادرم عقاید خاص خودش رو داره.از ابتدای کودکی از او مهر و محبت رو در قالب اسباب بازیهای گران قیمت و لباسهای شیک و سفرهای خارج دیده ام.هرگز مثل مادرهای دیگه برام قصه نگفت.صدای لالایی اش برام آرزو شد.هیچ گاه آغوش گرمش رو مأمن و پناهگاهی ندیدم.از اول همه کارهای من توسط خدمتکار و دایه انجام می شد.پدرم هم که اصلاً حضورش رو احساس نکردم تا لغت پدر برام معنا پیدا کنه.حالا غزاله،تو بگو من چطور احساس بدبختی نکنم؟ساسان دنبال غمخوار و سنگ صبور بود تا عقده های فروخورده اش را بیرون بریزد و غزاله هم شنونده و سنگ صبور خوبی بود.غزاله با لحن شوخ و مهربانی گفت:-خیلی ها آرزوی زندگی شما رو دارن.شما می دونین در این دنیای بزرگ چند نفر هستن که آرزوی اینو دارن که فقط یک بار در عمرشون پدر و مادرشون رو صدا می کردند،کسی رو مادر می نامیدند و یکی بود که عنوان پدر برای اونها داشت؟کسانی هستن که حاضرند تمام زندگیشونو بدن و برای لحظه ای چهره پدر و مادرشون رو ببیند که اونها چگونه بوده اند و در بین اونها هم هستن کسانی که هرگز نمی گذارند احساس بدبختی چهره کریه خود رو به اونها نشون بده،چون می دونن اونها هم خدایی دارن و اوست که صلاح بنده ها شو بهتر می دونه.یک ساعت تمام حرف زدند.بالاخره بعد از کلی درد و دل،غزاله بلند شد و دو فنجان چای ریخت و یکی را به ساسان داد و گفت:-انگار امروز قصد ندارین گزارشتون رو تمام کنید.یادتون باشه که چند روز بیشتر فرصت ندارین.ساسان که مثل همیشه بعد از صحبت کردن با غزاله،آرامش یافته بود،حرف او را پذیرفت و با هم شروع به کامل کردن گزارشات کردند.دیگر تمام کارهای گزارش تمام شده بود و ساسان خواهش کرد که غزاله قسمت آخر گزارش را در خانه تمام کند و از کتابخانه اش چند نمودار که قبل از تصادف آماده کرده بود بردارد و ضمیمه گزارش کند و غزاله هم پذیرفت.یا آمدن پدر،غزاله از ساسان خداحافظی کرد و به خانه رفت.مادر در خانه خودشان به درسهای مینا می رسید.غزاله می خواست کارهای ساسان را تمام کند،چون قرار بود دوست ساسان تحقیق او را ببرد و به استاد تحویل بدهد.کلید ویلا را از مادر گرفت و برای برداشتن نمودار به اتاق ساسان رفت.نمودارها جای آسانی بودند و غزاله راحت آنها را پیدا کرد.وقتی می خواست از اتاق بیرون بیاید،به کتاب روی میز تحریر که نصفش بیرون میز بود خورد،کتاب به زمین افتاد و محتویات داخل آن روی زمین پخش شد.غزاله نشست و مشغول جمع کردن کاغذها شد که یکدفعه چشمش به کاغذی که روی آن اسم خودش نوشته شده بود افتاد.نامه ای بود از ساسان به غزاله.خواست کاغذ را داخل کتاب بگذارد و آن را نادیده بگیرد،ولی حس کنجکاوی آزارش می داد.ناخود آگاه کاغذ را باز و شروع به خواندن کرد.(( غزاله خوبم سلام،می دانم که این نامه هرگز به دستت نخواهد رسید و نباید هم برسد،چون مطمئنم که از من آزرده دل خواهی شد،ولی غزاله جان،من حق این را دارم که برای دل خود بنویسم.غزاله ناز،عشق با تمام شکوه خود در خانه قلب مرا هم به صدا در آورد و با خود کوله باری از مهر و محبت را به ارمغان آورد.آمد و در قلبم طوفانی به پا کرد.طوفانی که همراه با رنج و ریاضت بود.طوفانی که از دریای چشمان تو برخاست و بر ساحل ناامیدی من لنگر انداخت.طوفانی که آرامش زندگیم را بر هم زد و افکار افسار گسیخته مرا چون کشتی سرگردان بر روی موجهای اقیانوس چشمانت متلاطم ساخت.نمی دانم ناخدای این کشتی سرگردان تو هستی یا نه؟آری می دانم که هرگز سکانداری افکار پریشانم را بر عهده نمی گیری و آن را به جزیره آرامش وآسایش نمی رسانی.می دانم هرگز جرأت نخواهم داشت که از تو بخواهم منجی این افکار پریشان باشی.غزاله جان احساس گناه و عذاب وجدام سراسر وجودم را فرا گرفته.با خود می اندیشم اگر پدر مهربانت لحظه ای پی به اسرار درونم ببرد چه خواهد شد؟من چگونه پاسخگوی اعتماد و اطمینان او به خود باشم؟او از من خواست که برایتبرادری کنم نه این که این اعتماد را نادیده گرفته و به ندای عشقم پاسخ مثبت دهم.ولی غزاله جان قسم به پاکی و صفا خودت و خانواده ات من نا خود آگاه در این دریای طوفانی گرفتار شدم و زمانی به خود آمدم که در تلاطم عشقت دست و پا می زدم.محبوب من،قسم به عشق پاک و مقدسی که در آن ذره ای ناخالصی آغشته به هوا و هوس وجود ندارد،من با قلب و نفس خود مبارزه خواهم کرد.چون می دانم تو هرگز حاظر و قادر نخواهی بود مرا که عضوی از خانواده ای بی رحم هستم که جز رنج و بدبختی نصیبت نکرده اند،بپذیری.خانواده ای که همواره احساس لطیف و غرور و جوانیت را زیر خودخواهی و تعصبهای بیجایشان لگد مال کرده اند.من چگونه جرأت بیان عشقم را داشته باشم زمانی که خود را در برابر گنجینه افکار و عظمت و شکوه افکارت این چنین فقیر و مستمند می یابم؟پس همان بهتر که این راز را برای همیشه در قلب خود نگه دارم و آن را با تمام خاطراتش مدفون بسازم.من درس اراده و پشتکار را در مکتب تو آموختم و هیچ گاه دست از تلاش بر نخواهم داشت،شاید که روزی بتوانم با خود کنار بیایم و عشق تو را فراموش کنم،ولی نمی دانم چرا هر قدر در کتمان و سر کوب این عشق تلاش می کنم،کمتر موفق می شوم.از خدای مهربان می خواهم که به من کمک کند تا این عشق را که ویرانگر وجودم است به دست فراموشی بسپارم،چون یقین دارم که من لیاقت این بنده پاک و زیبا را که هیچ گاه نقصی در او نیافتم ،را ندارم.ساسان غریب)) تاریخ نامه مربوط به روزهای قبل از تصادف بود.غزاله دهانش خشک شده بود.گیج و منگ در کنار میز تحریر روی زمین نشسته بود و هاج و واج به عکس ساسان که روی دیوار نسب شده بود نگاه می کرد،((ساسان،تو تا کجا پیش رفته ای ؟تو چطور جرأت کردی از اعتماد خانواده ما سوءاستفاده کنی؟زمانی که در خانه ما شبانه روز به روی تو باز بود تو چه افکاری در سر می پروراندی؟))عشق و محبت،خشم و نفرت،غصه و دلتنگی همه دست به دست هم داده و احساس خاصی را در وجود غزاله به وجود آورده بودند.احساسی که خیلی غریب و تازه بود.با عصبانیت به عکس ساسان خیره شده بود و زیر لب زمزمه می کرد،((نه ساسان،نه.تو حق نداشتی در قلبت و این طوری باز کنی و گستاخی اونو قبول کنی.به خدا حق نداشتی ساسان.من از تو این انتظار رو نداشتم.اگه می دونستم یک دقیقه هم توی بیمارستان پیشت نمی موندم،به درد دلهات گوش نمی کردم،حرفهای دلی که چه ها در آن نمی گذشت.نه ساسان.نه تو حق نداشتی.))احساس کرد عکس ساسان با او حرف می زند،((غزاله چرا یک طرفه به قاضی می ری؟تو اگه می تونستی جلوی قلب خودت رو می گرفتی.پس بیخودی منو سرزنش نکن.))غزاله به خود گفت،((من هم این عشقو مدفون می کنم.من می تونم چون می خوام.حالا ببینم کدوممون زودتر موفق می شیم آقا ساسان.))در این لحظه صدایی از ساختمان شنیده شد:-غزاله!غزاله!غزاله دستپاچه شد سریع بلند شد و نامه را لای کتاب گذاشت و روی میز را به صورت اولش مرتب کرد و بیرون آمد.-آبجی غزاله کجایی؟نگران شدیم.-ببخشید مینا جون.کتابهای آقا ساسان خیلی نظرم رو جلب کرده بودند،بریم.با هم در ویلا را قفل کردند و بیرون آمدند.غزاله ترسید مادر متوجه وضعیت او شود.از مینا خواست نزد مادر برگردد و بگوید که غزاله کمی در باغ قدم می زند و درس می خواند.خوشبختانه کتاب درسی اش دستش بود.رفت و روی نیمکتی نشست.یک ساعتی می شد که چشم به کتاب دوخته بود،ولی یک بار هم آن را ورق نزده بود و در افکار پریشانی دست و پا می زد.گیج شده بود،از گذر زمان چیزی نمی دانست که بار دیگر صدای مینا او را به خود آورد که دوان دوان آمده بود:-غزاله،غزاله!مامان می گه تو چت شده؟مگه قرار نبود به نمایشگاه حورا بری؟غزاله از جا پرید:-ای وای!الان دیگه تمام شد.حتماً حورا خیلی ناراحت می شه.ساعت چنده؟-شش.-خوب هنوز یک ساعت مونده.تو هم می آی؟-می تونم؟-پس سریع برو حاضر شو.غزاله و مینا وقتی به خانه حورا رسیدند،فقط یکربع از بازدید نمایشگاه حورا مانده بود.حورا دختر نمکی و جذابی بود.به صورت مادر زادی معلولیت جسمانی داشت.دست چپش اندازه دست یک کودک خردسال بود که فلج بود و کاری نمی توانست انجام دهد و انگشتانش هم خیلی لاغر و کوچک بودند.پای چپش هم چند سانت از پای راستش کوتاه تر بود.بسیار هنرمند بود و احساس بسیار لطیف و ظریفی داشت و آن را با نقاشی های زیبایش نشان می داد.هرگز از معلولیت جسمانیش شکوه نمی کرد و مانند بعضی از افراد ضعیف،گوشه گیری و عزلت را انتخاب نکرده بود.قیافه مهربان و بشاشی داشت و با همه زود دوست می شد.خانه حورا،خانه ای قدیمی بود که قبلاً در دهات نزدیک شمیران قرار داشت،ولی بعدها با گسترش شهر،به وسط شهر آمده بود.حیاط بسیار بزرگی داشتند،در گوشه حیاط دو اتاق و یک راهروی قدیمی ساز قرار داشت و در طرف دیگر آشپزخانه کوچک و حمام و توالت که در همه به حیاط باز می شد و در سرمای زمستان و گرمای تابستان مجبور بودند از حیاط رفت و آمد کنند.هر قدر مادر حورا اصرار می کرد که کمی سر و سامان به ساخت و ساز خانه بدهد،پدر قبول نمی کرد ومی گفت یادگار پدر و مادرم را به هم نمی زنم.خانه از پدرش به ارث رسیده بود،امروز حورا در گوشه حیاط چادر بزرگی زده بود و نمایشگاهی از نقاشیهایش بر پا کرده بود.وقتی غزاله به در خانه رسید عده ای در حالی که تابلوهایی در دستشان بود از در حیاط بیرون می آمدند.غزاله سریع خود را به نمایشگاه رساند.محیا و دلارام در قسمت ورودی به عنوان میزبان ایستاده بودند و مهمانها را بدرقه می کردند.دلارام با دیدن غزاله گفت:-به به خانم خوش آمدید.می گذاشتید یکباره فردا می اومدید.حورا خیلی از دستت عصبانیه.مثلاً قرار بود مسؤل فروش تابلوها باشی.غزاله با شرمندگی و با چین هایی که به ابروهایش انداخته و زیبا ترش کرده بود،گفت:-واقعاً متأسفم،اصلاً نمی دونم چطور شد. حورا کجا ست؟حورا مشغول توضیح یکی از نقاشیهایش به یکی از بازدیدکنندگان بود.غزاله خود را به حورا رساند و منتظر شد تا ازاو جدا شود.وقتی چشم حورا به غزاله افتاد اخم کرد.غزاله جلو رفت و محکم صورت حورا را بوسید.حورا گفت:-آفرین غزاله.الان می آی؟غزاله دستان حورا را گرفت و التماس کنان گفت:-حورا جون ببخشید.خیلی معذرت می خوام.نمی دونم چی بگم؟بعداً برات کامل توضیح می دم.حالا منو می بخشی؟می دونم تو اون قدر خوب هستی که از کسی ناراحت نمی شی.پس منو ببخش!حورا لبخند زد و گفت:-با این زبونی که تو داری مگه می شه کسی تو را نبخشه؟لبخند رضایت آمیزی بر صورت غزاله نقش بست.-خوب حالا بگو ببینم استقبال از نمایشگاه چطور بود؟-فکرش رو هم نمی کردیم به این خوبی استقبال کنند.بیشتر تابلوها با قیمت خوب فروخته شد.-خدا رو شکر.خیلی خوشحالم

ساعات بازدید از نمایشگاه تمام شده بود.در ٱخرحورا سه تابلو قشنگ هم به دوستانش هدیه کرد.دلارام مثل همیشه شروع به شیطنت و شوخی کرد و گفت:-حورا به غزاله تابلو نده،تنبیهش کن.سهم اونو هم بده به من.غزاله عاشق دلارام بود و وقتی او حرف می زد گل از کلش باز می شد و بی اختیار از ته دل می خندید.با خنده گفت:-چی؟ببخشید!من این تابلو رو با تمام دنیا عوض نمی کنم.من عاشق زمستون هستم.از اولش هم از این تابلو بیشتر از همه تابلوها خوشم می اومد.بعد به زمستان روی تابلو که انگار حقیقی بود خیره شد و نا خود آگاه یاد بحثش با ساسان افتاد و در فکر فرو رفت.محیا گفت:-غزاله!غزاله کجا رو گرفتی؟ولی غزاله انگاردر این دنیا نبود و غرق در افکار خودش بود.دلارام آمد و خم شد و به چشمهای غزاله که در حال خیره شدن بزرگتر و زیباتر می شد نگاه کرد.با دست خطوطی در هوا جلوی چشم غزاله کشید و یکدفعه داد زد:-غزاله...غزاله یکدفعه پرید و با تعجب به همه نگاه کرد:-چی شده؟چه خبر ته دلارام؟-کجایی اصلاً معلومه حواست کجاست؟تو را خدا غزاله بگو چی شده؟تو آدم همیشگی تیستی.غزاله لب پائینش را به دندان گرفت و گفت:-ولم کن تو رو خدا دلارام،اصلاً این طور نیست.من حواسم از همیشه جمع تره.بالاخره بچه ها بعد از کلی سر به سر گذاشتن با هم خداحافظی کردند و رفتند.غزاله سر سفره شام مثل مالیخولیائی ها به نقطه ای خیره شده بود.مینا گفت:-آب بده.وغزاله نمکدان را به مادر داد.بعد از شام مادر گفت:-غزاله جان اون کتاب رو بده به من بخونم.و غزاله رفت و پارچ آب را آورد.مادر با تعجب و خیره خیره به غزاله نگاه می کرد و کاملاض متوجه تغییرش شده بود.مینا گفت:-غزاله چرا مثل منگ ها به آدم خیره می شی؟غزاله هیچ نشنید و به صورت مینا خیره ماند.تنها کسی را که نمی دید مینا بود.تا نیمه های شب بیدار بود،افکار مختلفی احاطه اش کرده بودن و آزارش می دادند.صبح به سختی بیدار شد و با کسالت فراوان به مدرسه رفت.مادرش کارهایش را بر و بر نگاه می کرد و به روی خود نمی آورد.مرضیه خیلی آرام و صبور بود.وقتی موضوعی پیش می آمد خیلی تحمل می کرد،ولی ناگهان مثل کوه آتشفشان منفجر می شد و اغلب هم گدازه های آتشفشان کارساز بودند و مشک را حل می کردند.فعلاً داشت تحمل می کرد و معلوم نبود کی منفجر می شد.سر کلاس غزاله کاملاً گیج بود و اصلاً حواسش به درس نبود.به چهره معلم نگاه می کرد ولی چیزی از حرفهایش نمی فهمید.زنگ اول از دبیر ادبیات تذکر شنید،زنگ دوم با آقای حکمت درس داشتند.غزاله را برای حل تمرین صدا کرد،حل تمرینش افتضاح بود،طوری می نوشت که صدای خنده بچه ها درآمده بود.زنگ آخر بیکار بودند.تنها در گوشه حیاط نشسته به گوشه ای زل زده بود و اصلاً حاظر نبود تنهائیش را با کسی قسمت کند.چند روز گذشت و غزاله نمرات شانزده و هفده و بالاخره پانزده از درسهای مختلف گرفت.همه از تغییر رفتار غزاله تعجب می کردند.روزی که پانزده گرفت خیلی گرفته بود.وقتی به خانه رسید کسی در خانه نبود.مادر برای تمیز کردن ویلا به آنجا رفته بود.مینا هم در حیاط مشغول طناب بازی بود.رفت و مثل چند روز گذشته در گوشه ای نشست.باز میل به غذا نداشت و گیج و منگ بود.مرضیه وقتی فهمید غزاله آمده از ویلا بیرون آمد و به ظرف خانه به راه افتاد.مینا خواست با او بیاید،ولی مادر گفت:-مینا جون کمی بازی کن.من می خوام با خواهرت حرف بزنم.-چشم مامان.مرضیه وارد اتاق شد و باز غزاله را در عالم خلسه دید:-سلام غزاله.-سلام مامان.-خسته نباشی.-شما هم خسته نباشید.-ناهار خوردی؟-نه مامان.فعلاً میل به غذا ندارم.-میل به حرفهای من چطور؟میل داری کمی با هم صحبت کنیم؟غزاله با تعجب گفت:-البته که دارم.مادر روبه روی غزاله نشست و شروع به حرف زدن کرد:-غزاله جان،دخترم تا کی می خوای به این وضعیت ادامه بدی؟اصلاً معلومه حواست کجا ست؟من فکر می کنم این حرفیه که تو هر روز چند بار اون رو می شنوی.من گاهی احساس می کنم یک دختر دیگه وارد خانه ما شده،چون غزاله امروز با غزاله گذشته زمین تا آسمان فرق کرده.-نه مامان.اصلاً این طور نیست.من هیچ فرقی نکرده ام.-نه هیچ فرقی نکرده ای،فقط مثل مالیخولیائی ها می شینی و به در و دیوار خیره می شی.کتاب جلوت ساعتها باز می مونه بدون این که ورق بخوره.غذا درست و حسابی نمی خوری.نظم خوابت به هم خورده و از نظم و انضباط قبلی هیچ خبری نیست.خیلی منتظر شدم که به خودت بیای،ولی تو انگار همه چیز رو فراموش کرده ای.فراموش کرده ای که چشم امید من و پدرت به توست،فراموش کرده ای که چه وعده و وعیدهایی به ما دادی که زندگی از دست رفته مون رو سر و سامون بدی.حالا من هیچ،می دونی پدرت چه آرزوهایی برات داره؟شبی نیست که از آینده شما ها حرف نزنه.همیشه می گه این دختر فرشته اس.اون فرشته نجات ما از این وضعیت خواهد بود،اون لیاقت هر کاری رو داره.چند بار خواسته که ما رو از این وضعیت خلاص کنه،ولی منصرف شده،یک بار خواست به روستایی بره و کشاورزی کنه،ولی منصرف شد و گفت حیفه ،به درس غزاله لطمه می خوره،هیچ جا چنین مدرسه خوبی پیدا نمی کنیم تا غزاله رو برای کنکور آماده کنه.اون حاضره هر رنج و سختی،هر بی حرمتی و بی احترامی رو تحمل کنه،ولی به درس تو و مینا لطمه ای وارد نشه.تو هم خوب جواب محبتهای پدرت رو دادی. نمی دونم اگه از تغییر وضعیتت با خبر بشه چه بلایی سرش می آد؟از کودکیت هر وقت از سر کار بر می گشت حتماً کتابی برات می آورد.چگونه می تونم اون تلاطم شور و شوق و امیدی رو که در چشماش موج می زد ،فراموش کنم؟مادر اشک چشمش را با گوشه روسری اش پاک کرد و ادامه داد:-نه غزاله،هرگز نمی تونم شکست پدرت رو ببینم.اون تو رو بهترین ثمره عمرش می دونه.حالا چطور قبول کنه که میوه زندگیش نریسده در حال افتادنه؟آمال و امیدهاس که انسان رو سرپا نگه می داره و امید ما که تا حالا تونستیم این جهنم سوزان رو تحمل کنیم.حالا چطور این مسیر پر سنگلاخ رو بدون امید و هدف سپری کنیم؟ما همیشه سعی کرده بودیم به تو یاد بدیم که عقل و منطقت بر احساست غلبه کنه، نمی دونم کجای کار اشتباه کردیم که الان باید شاهد تسلط احساس نادرست احساس بر منطقت باشیم؟مادر سکوت کرد و سرش را پایین انداخت،بعد از لحظاتی در حالی که سعی می کرد به چشمان غزاله نگاه نکند ادامه داد:-بله عشق زیر بنای زندگی است،به شرطی که با عقل و منطق همراه باشه.عشقی که صاحب قلبش رو تا آخر عمر به انحطاط و زلالت بکشونه عشق نیست،بلکه جغد شومی یه که خواهی نخواهی روزی چهره کریه خودش رو نشون می ده و همه چیز رو به نیستی و نابودی می کشونه.عشقی که نابجا و بی موقع وارد قلب بشه هرگز قادر نخواهد بود صاحبش رو به سعادت و نیکبختی برسونه.دخترم،من از تو خواهش می کنم مثل همیشه با درایت و آگاهی که به مسائل مختلف داری این قضیه رو هم پیش خودت تجزیه و تحلیل و راه درست رو انتخاب کنی.کاری نکن که شاهد پر پر شدن پدرت بشی.روزهای سرنوشت سازت عمرت به سرعت در حال گذر هستن.بیا و سعی و تلاشت رو از نو شروع کن و همه چیز رو دوباره بساز.در این موقع صورت غزاله از اشک خیس شده بود.باز هم گدازه های آتشفشانی مادر،مفید واقع شده بود.مادر بلند شد و آرام اتاق را ترک کرد و غزاله را تنها گذاشت.قطرات اشک چون سیلی از صورت غزاله جاری بود.یک ساعت گریه کرد و بعد از این که دلش حسابی خالی شد،سؤالات فراوانی به مغزش رسید که تا ساعتی پیش اصلاً به آنها فکر نمی کرد.((خدایا من چه کرده ام؟چطور توانستم نیاز خانواده ام رو به خودم فراموش کنم؟چطور تونستم امید و آرزوهای پدر و مادرم رو نادیده بگیرم؟به فرض که من به ساسان برسم،خانواده اون چه نظری درباره من خواهند داشت؟تا آخر عمر باید سرکوفت طعنه ها و کنایه های اونها رو تحمل کنم و دم برنیارم.اونها هرگز با من مثل عروسشون رفتار نخواهند کرد،بلکه همیشه منو دختر خدمتکارشون خواهند دونست.آخر من چطور تونستم این همه اختلاف طبقاتی رئ نادیده بگیرم؟خدایا من چه گناه بزرگی رو مرتکب شده بودم؟همان طور که همه عشق یه دختر دبستانی رو نفی می کنند و برای اون ارزشی قائل نیستند،عشق من هم تا این حد بیجا و مسخره است.در این فرصتهای طلایی که برام ارزش حیانی دارن،ذهنم رو با چه افکاری مشغول کرده ام.اون با من سعادتمند نخواهد بود،چون خانواده اش را از دست خواهد داد،پس من باید به خاطر همین علاقه ای که به اون دارم.اونو فراموش کنم.من باید این عشق رو مدفون کنم،هر قدر هم که برام سخت باشه.خدایا دختر نمونه و ممتاز مدرسه به چه افکار پوچی دچار شده؟خدایا من داشتم چه اشتباه و گناه بزرگی رو مرتکب می شدم؟))و یکدفعه سیلی خیلی محکمی به صورت خودش زد،طوری که از سوزش و درد آن،اشک چشمانش دو برابر شد،ولی از خواب غفلت عمیقی بیدار شد.در حالی که همچنان اشک از چشمانش جاری بود به سوی کتابهایش دوید ومانند کسی که خیلی دیر کرده باشد با سرعت تمام،ورق و کاغذی در آورد و شروع به برنامه ریزی کرد.در عرض پنج دقیقه برنامه ریزی اش تمام شد و شروع به خواندن کرد.با تمام وجود درس می خواند و سعی می کرد اصلاً به ساسان فکر نکند.در دو ساعتی که درس می خواند دو سه بار به یاد ساسان افتاد،ولی زود مسیر فکرش را تغییر داد.وقتی مادر برگشت دید از غزاله گیج و منگ چند ساعت پیش خبری نیست و غزاله خودش است با همان شور و شوق و تلاش.خیلی خوشحال شد و سجده شکر به جای آورد.غزاله با دیدن مادر و شادی و سجده شکرش دانست که چقدر پدر و مادرش آرزوی موفقیت او را دارند و اشک در چشمانش حلقه زد.بار دیگر با خود پیمان بست که به خواسته پدر و مادرش جامه عمل بپوشاند و با تمام وجود و به طور بی سابقه تلاش و کوشش کند.غزاله خستگی ناپذیر،شبانه روز درس می خواند و خود را چنان غرق در درس خواندن کرده بود که لحظه ای فرصت نکند به ساسان بیندیشد.ولی با وجود این گاهی مرغ عشقش از قفس قلبش به سوی بیمارستان پرواز می کرد و غزاله ماهرانه و با هوشیاری کامل به مهار آن اقدام می کرد.غزاله برنامه اش را مو به مو اجرا می کرد.عشق به پدر و مادر و خانواده،نیروی او را چند برابر کرده بود.با تمام وجود و با شور و شوق وصف ناپذیری می خواند و می خواند.مادر مرتب از غزاله می خواست کمی استراحت کند و غزاله می گفت:-نه مامان جان،من برنامه ریزی کرده ام. زمان همه کارهایم،خواب و استراحتم هم کافیه.شما نگران نباشید.صبح روز بعد غزاله بسیار خوش و سرحال در مدرسه حاضر شد.معلمان و دوستانش تغیرات چند روز پیش او را ناشی از بیماری دانستند و همه از بهبود غزاله خوشحال بودند.غزاله ظهر به خانه آمد،مادر آماده رفتن به بیمارستان بود.غزاله گفت:-مامان اجازه بدین نمودارها و گزارش آقا ساسان رو بدم ببرین.مادر گفت:-مگه خودت نمی آی؟غزاله گفت:-نه کار تحقیقاتی آقا ساسان تموم شده.قرار بود چند روز بیمارستان نرم و درس بخونم.مادر برای اطمینان بیشتر از تصمیم غزاله پرسید:-آخه پدرت می گفت امروز قراره به بیمارستان بری.غزاله به نقطه ای خیره ماند و آرام گفت:-آره قرار بود،ولی همه چیز تموم شد.من دیگه بیمارستان نمی رم.مادر با صدایی که در عمق آن غمی مبهم حس می شد گفت:-خوب پس تو ناهارت رو بخور.من دیرم می شه.برم زود برگردم.غزاله سر سفره نشسته بود و از پنجره اتاق مادرش را نگاه و با نگاهش او را تا زمانی که از جلوی چشمانش ناپدید شد دنبال کرد.در این مدت چقدر مادرش پیر و شکسته شده بود و از پشت چقدر کوچک و نحیف به نظر می رسید.غزاله اشکی را که در حال چکیدن بود،با دستش پاک کرد و از اینکه به بیمارستان نرفته بود تا ساسان را فراموش کند،خوشحال بود.با خود گفت،((چه خوب کردم که نرفتم،من فقط باید درس بخوانم.خوب هم بخوانم.پدر و مادر به من نیاز دارند.))بعد با صدای بلند گفت،((مبارزه،تلاش،زحمت،پشت کار،عاشقتان هستم.))و شروع به خوردن ناهارش کرد و با میل و اشتیاق فراوان سراغ کتابهایش رفت و شروع کرد.لحظه ای احساس کرد دیگر چشمانش نمی توانند کلمات را تشخیص دهند.وقتی سرش را بلند کرد دید هوا تاریک شده.برای روشن کردن برق از جایش بلند شده بود که صدای در آمد.مینا هم از مدرسه برگشته بود. ساسان روی تخت بیمارستان دراز کشیده و دوستش محمد در کنار او نشسته بود.محمد یکی از دوستان بسیار صمیمی ساسان در دانشگاه بود و او هم سال آخر پزشکی را می گذراند.پسری بسیار مؤدب و با نزاکت و کمی خجالتی بود. وقتی با کسی حرف می زد چند بار عینکش را روی بینی جا به جا می کرد و اگر با طرف مقابل رودرباستی داشت دستانش را به هم فشار می داد.از شهرستان دوری آمده بود و شاگرد ممتاز دانشگاه به حساب می آمد.پدرش کشاورز ساده ای بود و خانواده ای با وضع متوسط رو به پایین داشت که زندگی آبرومندانه و ساده ای را سپری می کردند.محمد در خوابگاه دانشجویی زندگی می کرد و نزدیکترین و صمیمی ترین دوست ساسان بود.در اوقات بیکاری در داروخانه ای که از طرف دانشگاه پیشنهاد شده بود کار می کرد و خرج تحصیلش را در می آورد و با قناعت و صرفه جویی که از کودکی یاد گرفته بود دخلش پاسخگوی خرجش می شد.محمد با ساسان خیلی راحت بود و هر دو راحت سفره دلشان را پیش هم می گشودند و برای هم شنونده خوبی محسوب می شدند.در این مدت مرتب به ساسان سر می زد و او را از تنهایی در می آورد.چند بار به ملاقات ساسان آمده بود غزاله را هم کنار او دیده بود و یک دل نه صد دل دلباخته غزاله شده بود و او را از هر حیث مناسب و شایسته خود یافته بود.مادرش چند بار در نامه نوشته بود که می خواهد بمحض تمام شدن درسش برای او زن بگیرد و خیلی اصرار داشت که هر چه سریعتر عروس بیاورد و از این که ثروتمندان شهر حاضر بودند دخترشان را به پسر او بدهند خیلی خوشحال بود،ولی محمد گفته بود فعلاً خیال ازدواج ندارد و می خواهد بعد از درس کمی به وضع زندگیش سر و سامان بدهد و باری از دوش پدرش بردارد،ولی حالا خودش عاشق شده بود.هر وقت می خواست قضیه را به ساسان بگوید تا او خاستگاری غزاله را از پدرش بکند،شرم و حیا اجازه نمی داد.از طرفی هم ساسان چون کمر همت به فراموشی غزاله بسته بود و در این راه خیلی تلاش می کرد،قضیه عشق و عاشقی اش را به صمیمی ترین دوستش نگفته بود.ولی امروز محمد تصمیم گرفته بود که پرده از رازش بردارد و قضیه را به ساسان بگوید.ساسان متوجه شد که محمد حرفهایی برای گفتن دارد،ولی دست دست می کند.بالاخره گفت:-چیه محمد؟چی شده؟انگار می خوای چیزی به من بگی،درسته؟محمد دستپاچه شد و دستش را در موهای مجعدش فرو برد و گفت:-نه نه،یعنی آره می خوام،ولی راستش روم نمی شه.ساسان خندید و گفت:-به به!آقا محمد!شاگرد ممتاز دانشگاه!شوخی شوخی با ما هم شوخی؟خودت رو لوس نکن،بگو ببینم چی شده؟محمد گر گرفته بود،دستش را روی ریش مشکی اش کشید و بریده بریده گفت:-راستش ...راستش ...موضوع مربوط به غزاله اس.ساسان با شنیدن اسم غزاله سرش را از روی بالش بلند کرد و گفت:-چی؟غزاله؟چی شده؟محمد که هرگز به مخیله اش هم راه نمی داد که ساسان عاشق دختر خدمتکارشان شده باشد،اصلاً متوجه تغییر رنگ و روی ساسان نشد،بی رحمانه گفت:-می خواستم،می خواستم غزاله رو برام خواستگاری کنی.در این مدت که اونو دیده ام و با تعریف هایی که از تو شنیده ام،اونو از هر حیث برای خودم مناسب دیدم.مطمئنم که اون منو خوشبخت می کنه.ساسان تو این کار رو برام می کنی؟ساسان بیچاره انگار پتکی به سرش خورده باشد،بی حس روی تخت افتاد صمیمی ترین و نزدیکترین دوستش دلبسته کسی شده بود که مایه آرامش روح و روانش بود.خیلی گیج شده بود .نمی دانست جواب محمد را چه بدهد از یک طرف از دوستش خشمگین بود و از طرفی هم او را بیگناه می دانست.محمد بیچاره که از چیزی خبر نداشت.او آنقدر مهربان و ساده دل بود که ساسان دلش نمی آمد او را ناراحت کند.به سختی گفت:-غزاله؟غزاله...آخه داره درس می خونه.می خواد پزشکی بخونه.ممکنه با این ازدواج به درسش لطمه بخوره.محمد با سادگی خاص خود،بدون اینکه تغییرات ساسان را متوجه شود گفت:-خوی الان که نامزد نمی شیم،اگه نظرشون مثبت باشه بعد از تموم شدن درسش من و خانواده ام می آییم و اونو عقد می کنیم.هر کلمه ای که از دهان محمد بیرون می آمد،چون ضربه ای سخت بر وجود ساسان فرود می آمد.ساسان بار دیگر متوجه شد که تمام تلاشهایش بی نتیجه بوده و او غزاله را با تمام وجود می خواهد و حاضر نیست حتی برای لحظه ای فکر کند که او به دیگری تعلق دارد.او به سختی خودش را کنترل کرده است.هر کس جز محمد بود معلوم نبود چه بلایی سرش بیاورد.سکوتی بر قرار شد و بعد از دقایقی ساسان آرام گفت:-خوب من با پدر و مادرش صحبت می کنم.محمد خیلی خوشحال شد.خم شد و صورت ساسان را غرق بوسه کرد:-متشکرم.ساسان متشکرم.تو همیشه برام مثل یه برادر بودی،هرگز محبتها تو فراموش نمی کنم.در همین موقعه پدر و مادر غزاله در آستانه در ظاهر و سپس وارد اتاق شدند و با محمد از قبل می شناختن سلام علیک گرمی کردند.علی آقا صورت ساسان را بوسید و گفت:-پسرم چی شده؟چرا این قدر رنگت پریده؟-چیزی نیست.شاید سرما خورده باشم.شب پنجره باز مانده بود.محمد دستپاچه شده بود.از علی و مرضیه خداحافظی کرد و هنگام خداحافظی با ساسان،در گوشش نجوا کرد:-الان بهشون بگو،من فردا میام و قضیه رو از تو می پرسم.و سریع از اتاق بیرون رفت.ساسان خیلی گرفته بود و بر خلاف همیشه که با دیدن خانواده غزاله سر از پا نمی شناخت،خیلی آرام بود.علی آقا گفت:-ساسان چه دوست خوبی داری.خیلی پسر مؤدب و متینی است.مرضیه گفت:-آره،واقعاً پسر خوبیه خدا به پدر و مادرش ببخشه.با این تعریف ها ساسان گرفته تر می شد.مرضیه گفت:-آقا ساسان حالتون خوب نیست؟می خواهید پرستار رو صدا کنم؟-نه،نه خوبم.-راستی آإقا ساسان،غزاله ضمائم گزراشتون رو داد.کجا بذارم؟ساسان انگشتش را بین دو دندان گرفت و گفت:-ای وای.قرار بود محمد اونا رو ببره،فردا استاد تحویل بده.یادش رفت.و در دلش گفت،((یعنی این قدر عاشق شده که فراموشکار هم شده؟اون که هیچ وقت چیزی رو فراموش نمی کرد.))با خود فکر می کرد که چطور مسأله خواستگاری را مطرح کند.افکار مختلف احاطه اش کرده بود و خیلی نگران و خسته به نظر می آمد.علی و مرضیه با تعجب به هم نگاه می کردند و سر از موضوع در نمی آوردند.ساسان دستش را به شقیقه اش فشار داد و فکر کرد،((نکنه تشابه طبقاتی شون و خوب بودن محمد باعث بشه که به اون جواب مثبت بدن؟خدایا در اون صورت سر من چه بلایی میاد؟خدایا من چرا باید چوب تعصب خانواده ام رو بخورم و نتونم به عشقم اقرار کنم؟خدایا چه کنم؟چه قدر درمانده و بدبختم.به محمد هم قول دادم که بهشون بگم،چاره ای نیست.به خاطر محمد این کار رو می کنم،ولی من مطمئنم که غزاله تن به این ازدواج نخواهد داد،چون قلب اون در گرو عشق منه.من مطمئنم که غزاله منو دوست داره،اینو قلبم به من می گه.))ساسان دهان باز کرد که موضوع را بگوید،ولی هر کاری کرد نتوانست.با خود گفت،((لعنت به من!چرا از اولش قضیه رو به محمد نگفتم؟چرا سهل انگاری کردم؟حالا چطور محبوب خودم رو برای دیگری خواستگاری کنم؟نه،این کار از عهده من خارجه.من قادر به این کار نیستم.خود محمد بره و در خونه غزاله از اون خواستگاری کنه.))سکوتی داخل اتاق برقرار بود.ساسان غرق در افکار خود و علی و مرضیه هم نگران و متعجب بودن که محمد با عجله وارد اتاق شد و نفس نفس زنان گفت:-سلام،سلام.ساسان گزارشت رو فراموش کرده بودم،وسط راه یادم افتاد.ساسان با طعنه به محمد گفت:-جدیداً فراموشکار هم شده ای آقا محمد؟-نمی دانم.تا به حال سابقه نداشته که چیزی رو فراموش کنم.ساسان به محمد اشاره کرد که کاغذها را از کمد بردارد و در همین حال بی مقدمه گفت:-علی آقا،مرضیه خانم،محمد با شما کاری داشت.محمد بگو.محمد بیچاره یکه خورد و صورت سبزه اش از خجالت سرخ شد.با دستپاچگی گفت:-بله؟چی؟ساسان. ساسان دوباره در حالی که لبخند کمرنگی روی صورتش بود با طعنه گفت:-اون زمانها گذشته که پسرها و دخترها خجالت می کشیدن حرفشون رو بزنن.علی آقا و مرضیه خانم منتظرن بگو.محمد با دستپاچگی بریده بریده گفت:-راستش،راستش قرار بود آقا ساسان موضوع را به شما بگن،ولی نمی دونم چرا این کار رو نکردن.من،می خواستم ببینم شما اجازه می دین پدر و مادرم برای خواستگاری غزاله خانم به تهران بیان؟علی و مرضیه خشکشان زده بود و تازه فهمیدن که غزاله آن قدر بزرگ شده که برایش خواستگار می آید .به همدیگر نگاه کردن و لبخند زدند.ساسان با خود گفت،((ای کاش چشمام باز بود و می دیدم که چه حالی به اونها دست داده.))علی آقا گفت:-ولی پسرم،غزاله هنوز داره درس می خونه و ازدواج برایش خیلی زوده.محمد عینکش را عقب کشید،بندهای انگشتش را رگ به رگ کرد و گفت:-پس اجازه بدین بعد از کنکورشون مزاحم بشیم.مرضیه گفت:-درسته که در این مورد نظر غزاله مهمه،ولی ما الان در شرایطی نیستسیم که با ازدواج غزاله موافقت کنیم.محمد گفت:-شما با غزاله خانم در این مورد صحبت کنید.اگه ایشون نظر موافق داشتند من بعد از چند سال،یعنی هر وقت شما بگین خدمت می رسم.مرضیه خانم گفت:-ولی پسرم،من مطمئنم که نظر او مثبت نخواهد بود،چون اون اهداف دیگه ای در سر داره.محمد سرش را پائین انداخت و شانه های لاغرش فروافتاد:-یعنی موضوع منتفی؟مرضیه گفت:-اگه نظر جدیدی داشتیم حتماً به آقا ساسان خواهیم گفت.انشاءا... موفق باشی پسرم.محمد که مثل لبو سرخ و عرق از پیشانی اش سرازیز شده بود گفت:-حالا اگه ممکنه باز هم غزاله خانم فکر کنن.بعد تأملی کرد،زبان را روی لبهای خشکش کشید،چشم به زمین دوخت و آرام گفت:-خوب،اگه اجازه بدین من از حضورتون مرخص می شم.خداحافظ.ساسان نفس راحتی کشید و با خوشحالی از محمد خداحافظی کرد.محمد از اشتیاق ساسان تعجب کرد و نتوانست آن را با اخمهای ساعت پیش مقایسه و توجیه کند.بعد از رفتن محمد،علی،با خنده به مرضیه گفت:-خانم،انگار پیر شده ایم،دخترمان بزرگ شده و براش خواستگار میاد.مرضیه گفت:-انگار همین دیروز بود که تاتی تاتی راه می رفت.چقدر عمر زود می گذره.ساسان که نظر منفی آنها را شنید خوشحال شد و با صدایی که از آن شادی و هیجان می بارید گفت:-واقعاً هم ازدواج برای غزاله زوده.ممکنه مشکلات زندگی زنا شویی مانع بشه که خوب از استعدادهاش استفاده کنه.به نظر من غزاله فهمیده ترین پدر و مادر دنیا رو داره.علی و مرضیه از شور و نشاط او دچار حیرت شدند.علی با اشاره دست از مرضیه پرسید چطور شد؟و مرضیه در حالی که لبخند می زد با اشاره سر نشان داد که نمی دانم،ولی هر دو متوجه چیزهایی شده بودند که برایشان هم شاد کننده بود و هم غمناک. دخترها بعد از ظهر با آقای حکمت کلاس داشتند.خانه دلارام را نقاشی می کردند.حورا خواست که کلاس در خانه آنها برگزار شود.جدیداً پدرش به اصرار حورا و مادرش آلاچیق قشنگ و زیبایی ساخته بود.یک ساعت قبل از آمدن بچه ها،حورا زیر آلاچیق را به زیبا ترین صورت تزئین کرد و مثل همیشه در نظم و سلیقه خود،سنگ تمام گذاشت.گلیم محلی قشنگی را در وسط آلاچیق پهن کرد.دور تا دور پشتی ها را به صورت زیر و رو چید.در یک گوشه سماور زغالی طلایی رنگشان را روی میزکوچکی که با رومیزی قلمکار اصفهانی پوشیده شده بود، گذاشت. سماور قل قل می جوشید و بوی چای معطردر داخل قوری طلایی فضا را معطر کرده بود. بخاری که در هوای سرد دیده می شد منظره را زیباتر کرده بود. نقل و شیرینی وانجیر خشک و نخود وکشمش وقیسی خشک شده را در شش ظرف پایه دار آبی رنگ ریخت وبشقاب های لعابی آبی رنگشان را هم کنارشان گذاشت.روی تمام پشتی ها را رو پشتی ترمه که دورش را بانوارهای طلایی دوخته بودند انداخت. پارچ ولیوان لعابی را در وسط میز گزاشت. حورا همیشه از اینکه سنتهای خوب ایرانی، جای خود را به تجملات داده بود افسوس میخورد و همیشه سعی در زنده نگهداشتن آنها میکرد.بعد از اینکه این همه جارا مرتب کرد، دزی پشتی کنار سماور نشست و یک چایی برای خودش ریخت و جلویش گذاشت.در این موقع در زدند. حورا بلند شد و با عجله از آلاچیق خارج شد. وقتی در را باز کرد،دخترها با سر و صدا و شور وحال وارد شدند. وقتی آلاچیق را دیدند، سرو صدایشان اضافه شد. هر سه از سلیقه ی بی نظیری حورا تعریف می کردند. حورا برای ریختن چایی به طرفه سماوررفت و دختر ها هر سه روی یک پشتی کوچک نشستند.سه تایی روی آن پشتی جا نمی شدند. حورا گفت:ـ مجبورید اینجا بشینید مگه دیگه جا نیست؟دلارام گفت:-آخه اینجوری مزه اش بیشتره.صمیمیت بالا می ره.بعد با یک فشار تند محیا را از آن طرف به پایین انداخت.محیا که از خنده ریسه رفته بود بلند شد و دوباره به زور کنار غزاله نشست و او را فشار داد تا دلارام از آن طرف پایین بیفتد.غزاله وسط مانده بود و با هر فشاری که وارد می شد فریاد کوچکی می کشید.بالاخره سر هر دو تا را گرفت و جلوی خود صورتهایشان را به هم چسباند و گفت:-این جوری بنشینید بهتره نیست ؟بالاخره با پا در میانی حورا،دخترها آرام گرفتند و روی پشتی ها پخش شدند.حورا در وسط روی گلیم نشست و به تعارف کردن چای مشغول شد.غزاله در حالی که همه جای آلاچیق را با نگاه تحسین آمیزی نگاه می کرد،به حورا گفت:-حورا!واقعاً آفرین به این همه نظم و سلیقه.حورا ابروهایش را بالا کشید و گفت:-غزاله،چی می گی؟من که پیش تو چیزی بلد نیستم.غزاله با لبخند ملیحی گفت:-اختیار داری،من که واقعاً از کارهای تو حظ می کنم.محیا گفت:-راستی حورا تو از بچگی این قدر زرنگ و کاردان بودی؟حورا لبخند زد،سرش را به این طرف و آن طرف تکان داد،آهی کشید و گفت:-اگه گذشته منو قبل از دبیرستان دیده بودین،باورتون نمی شد که من این قدر تغییر کرده باشم.لحظاتی سکوت بر قرار شد،بالاخره دلارام رشته افکار او را پاره کرد و با اشتیاق پرسید:-حورا مگه تو گذشته چطوری بودی؟بگو تا بشنویم.فعلاً تا اومدن حکمت وقت زیاده.حورا به نقطه ای خیره شد و این طور شروع کرد:-دوران کودکی را در کمال خوشی و خرمی گذراندم،ولی وقتی به سن نوجوانی رسیدم و متوجه نقص عضوم شدم،گوشه گیر و پر خاشگر شدم.همیشه عصبانی بودم،با هیچ کس نمی جوشیدم،سر هر موضوع کوچکی وسایلم رو پرت می کردم و می شکستم.بسیار زود رنج و حساس شده بودم،زود از کوره در می رفتم،به طوری که مجبور می شدم قرص اعصاب مصرف می کنم.از همه چیز و همه کس بدم می اومد.بسیار کینه ای و بد اخلاق شده بودم،دوستان زیادی نداشتم،در عروسی ها و مجالس عمومی کمتر حاضر می شدم و وقتی هم می رفتم با اخم و نارضایتی که در چهره ام بود،اسباب آزار و اذیت پدر و مادرم می شدم.ساعتها در اتاق تنها می ماندم و از بخت بد خود شکایت و گله می کردم.درسم را نمی خواندم و چند بار هم تصمیم به ترک تحصیل گرفتم،ولی خانواده ام بشدت مخالفت کردند.بالاخره سالهای تلخ و طاقت فرسای نوجوانی به پایان رسید و من با هر جان کندنی که بود و با اصرار پدر و مادرم به دبیرستان رفتم.یک روز از آن روزهای پرملال در خانه تنها بودم.زنگ در به صدا در آمد،وقتی دم در رفتم،دیدم کارت عروسی یکی از فامیلها را آورده اند.وقتی روی کارت را دیدم که دعوت خانوادگی است،اخم هایم در هم رفت و مثل همیشه گفتم کی حوصله عروسی داره و فهمیدم که شب باید باز هم منتظر الم شنگه ای سر عروسی رفتن باشم.از جمع می گریختم و تنهایی را به هر چیزی ترجیح می دادم.همیشه بعد از این جور دعوت ها با جر و بحث های من،مادرم از حال می رفت.پدرم به خود و بخت بدش نفرین می کرد و من از خودم و زندگی متنفرمی شدم.آن روز وقتی کارت را گرفتم،ساعتی به روزها ی تلخ سپری شده فکر کردم و با خود گفتم آخه تا کی؟تا کی باید این بازی ادامه داشته باشد؟بالاخره که چی؟اگه این عروسی و مهمانیها به این یکی دوبار ختم می شه،باشه من بازهم نمی رم،باز هم پدر و مادرم رو می رنجونم.بگذار باز هم صدای داد و فریاد ،گریه و فغان از خونه ما بلند بشه،بگذار باز هم پدر و مادرم از دست من آرزوی مرگ بکنن.آن روز خیلی فکر کردم،بعد به این نتیجه رسیدم که این روزها تمومی نداره،این محفل ها و مهمانی ها همیشه هستن،پس من هستم و این افکار تلخ و منفی ،آن هم تا آخر عمر.رفتم قلم و کاغذ را که مونس تنهایی هایم بود آوردم و شروع به نوشتن کردم.شاید آن نوشته را دیده باشید،از همان موقع زدم روی دیوار اتاقم.غزاله گفت:-چه نوشتی حورا؟برو بیار برامون بخون.حورا تابی به خودش داد و گفت:-کلمه به کلمه اش رو حفظ هستم.الان وقتی به اون روز فکر می کنم می فهمم که چقدر این نوشته زندگی منو تغییر داد.آن روز بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم و کشمکش با درونم این طور نوشتم،((حورا دیگه بس است،فرار از حقایق کافی است.بلند شو،بیدار شو،از خواب غفلت بیدار شو،خودتو کمتر گول بزن،چرا نمی خوای هیچ تغییری در زندگیت بدی؟تا کی می خوای با خودت و زندگی قهر باشی؟چرا دستت رو به کاری نمی اندازی؟چرا وقتی مهمان دارین به جای کار کردن و کمک به مادر،خودتو تو اتاق حبس می کنی؟حورا دیگه بس است،سرت رو بالا بگیر،آن طرف رو نگاه کن،آن طرفتر را ببین که چطور زندگی به همه لبخند می زنه و همه رو به آغوش مهربان خود دعوت می کنه و فقط تو باید از قافله عقب بمونی.بلند شو،بگو،بخند،همین یک دقیقه رو غنیمت بدون و شاد باش.فقط به این دلیل که این طور می خوای.از دستت کار بکش،نیروی اون رو دو برابر کن،حتماً موفق خواهی شد،،شروع به درس خواندن کن،با تمام وجودت بخون،درهای ظلمت و تاریکی رو بشکن و خودتو به نور روشنایی برسون،با اراده قوی پیش برو و همه رو با خودت به خوشبختی برسون.تا کی می خوای بشینی و زانوی غم بغل کنی؟پاشو برو داخل جامعه،با همه معاشرت کن،از موانع نترس،حورا بس است دیگه فرار از حقایق بس است،اگه می خوای زندگی رو این طور بی ثمر بگذرونی و دقیقه ای به آخر و عاقبت کارت فکر نکنی،پس بهتره بمیری،پس بمیر و زنده نباش تا خانواده ات هم از دست کارهات خلاص بشن.))بعد لحظه ای به مرگ فکر کردم و متوجه شدم چقدر زندگی رو روست دارم.دانستم که زندگی بزرگترین موهبت الهی است که خداوند به بنده هایش هدیه کرده و بنده حقیرش چطور این نعمت رو به نقمت و بدبختی تبدیل کرده.برای اولین بار متوجه شدم که خداوند در مقابل چیزهایی که به من نداده،چه چیزهایی پربهای دیگری به من ارزانی داشته.دیگه خودم هم از ناراحت شدن و ناراحت کردن خسته شده بودم،از غم و غصه خوردن و بدبینی نسبت به همه کس و همه چیز آزرده بودم،تصمیم گرفتم،بله برای اولین بار در زندگیم تصمیم به تغییر یافتن گرفتم.حورا وقتی به این جا رسید،به دوستانش که سراپاگوش شده بودند،نگاه کرد و خنده اش گرفت:-داستان هزار و یک شب شد،حسابی سرتون رو درد آوردم.دلارام گفت:-من که اصلاً باورم نمی شه تو همان حورا که می گی باشی .حورا گفت:-خودمم هیچ وقت فکر نمی کردم تا این حد عوض بشم.واقعاً خدا رو شکر می کنم که از آن ظلمت رها شدم.اون موقع ها توجه زیاد به نقص عضوم باعث شده بود که هیچ یک از توانا ییهایم رو نبینم و...در این موقع زنگ در به صدا در آمد.بچه ها که با تعجب و اشتیاق به حورا نگاه می کردند،با صدای زنگ به خود آمدند.حورا برای باز کردن در رفت. وقتی آقای حکمت وارد شد و آلاچیق تزئین شده را دید،با تمام خویشتن داریش نتوانست جلوی خود را بگیرد و شروع به تعریف از سنت های اصیل ایرانی کرد و درس را شروع کردند.آقای حکمت جلسه قبل به بچه ها تمرین داده بود،حالا دفترها را گرفت و یکی یکی به آنها نگاه کرد.تا اینکه نوبت به دلارام رسید ،قبل از اینکه دفترش را باز کند گفت:-خوب مال خانم حسام زاده هم که مشخصه،همه رو غلط حل کرده اند.دلارام خیلی ناراحت شد و با صدایی که از شدن عصبانیت می لرزید گفت:-آقای حکمت!شما که هنوز ندیدین،از کجا می دونید همه رو غلط حل کرده ام؟آقای حکمت که از این کار دلارام خیلی تعجب کرده و کمی دستپاچه شده بود گفت:-خوب برای اینکه این چیز تازه ای نیست.دلارام با لحنی که برای همه خیلی تازگی داشت گفت:-چرا شما سعی دارید اعتماد به نفس منو پایین بیارین؟سر کلاس هم مرتب نیش و کنایه می زنید و پیش بچه ها منو خرد می کنین.مگه من جه هیزم تری به شما فروخته ام؟چرا با دیگران این طور رفتار نمی کنین؟رنگ آقای حکمت قرمز شده و قطرات عرق بر پیشانی اش نشسته بود.اصلاً از دلارام انتظار این عکس العمل را نداشت،گرهی بر ابرویش انداخت و گفت:-چرا شما فکر می کنین من رفتارم با شما فرق می کنه؟دلارام که بغض گلویش را گرفته بود،با صدای گرفته ای گفت:-کاش می تونستم خودم جواب این سؤال را پیدا کنم...حکمت حرف دلارام را برید و گفت:-ولی شما کاملاً در اشتباهید،تنها فرق شما با دیگران در اینه که فکر می کنید هر وقت خواستید می تونید کلاس رو طبق خواسته خودتون در بیارین و با شوخی و بی نظمی،؟کلاس رو به هم بزنید.حورا از آن طرف گفت:-انگار خونه ما مکان مناسبی برای درس خواندن نبوده،چون نیم ساعت می گذره،ولی ما هنوز درس رو شروع نکردیم.و با این حرف باعث شد همه سر درس برگردند،ولی آتش خشم هنوز در وجود دلارام شعله ور بود و به این زودیها هم خاموش نمی شد.اصلاً حواسش به درس نبود و مخصوصاً هم کاری می کرد که آقای حکمت متوجه بی اعتناییش بشود.بالاخره درس تمام شد.دلارام بدون این که منتظر پذیرایی حورا شود،از جا بر خاست و خداحافظی سردی کرد و رفت.آقای حکمت هم بسیار بر افروخته بود،رنگ و رویش نشان می داد که خیلی عصبانی و ناراحت است.چای خود را نصفه خورد و در مقابل اصرار حورا برای پذیرایی گفت:-خیلی ممنون میل ندارم.وقتی کفشش را می پوشید حورا رفت و سریع ظرف قیسی را برداشت و مقابل آقای حکمت گرفت:-پس چند تا از اینها را بردارید،محصول باغ خودمان است.آقای حکمت دو تا قیسی برداشت،تشکر کرد و رفت.غزاله گفت:-عجب بساطی شده ها.محیا گفت:-به نظر من تقصیر آقای حکمته،خیلی دلارام رو اذیت می کنه.حورا سینی چای را روی زمین گذاشت و گفت:-دلارام چقدر زود از کوره در رفت،من تا حالا اونو این قدر عصبانی ندیده بودم.محیا دستهایش را پشت سرش قلاب کرد و به پشتی تکیه کرد و گفت:-خوب صبرش سر اومده دیگه.حکمت عصبانی و بر افروخته از خانه خارج شد.رنگش کاملاً سرخ شده بود.اگر کسی او را می دید فکر می کرد کهیر زده است.حال خود را نمی فهمید.در نزدیکی خانه حورا پارک کوچکی بود که ؟آن را خیلی تمیز و قشنگ درست کرده بودند.حکمت که حال راه رفتن نداشت ،وارد پارک شد تا کمی حالش جا بیاید و بعد برود.سرش گیج می رفت،روی اولین نیمکت نشست و سرش را پایین انداخت.چشمانش را به ماسه های زمین دوخته بود و با آنها ور می رفت.کمی که حالش جا آمد سرش را بلند کرد و نفس عمیقی کشید،یکدفعه متوجه شد دختری که در آن سز نیمکت نشسته،دلارام است.دلارام از بس غرق در افکار خود بود،متوجه آمدن آقای حکمت نشده بود.اتفاقاً در همین موقع که آقای حکمت متوجه دلارام شد،دلارام هم متوجه او شد.وقتی چشمانشان به هم افتاد،هر دو از خجالت سرخ شدند و سرشان را پایین انداختند.بعد از دقایقی سکوت،آقای حکمت به طرف دلارام برگشت و گفت:-واقعاً تو فکر می کنی من خیال خرد کردن تو رو دارم؟دلارام نگاهش را به زمین دوخت و حرفی نمی زد.-دلارام چرا جوابم رو نمی دی؟با من قهری؟دلارام باز هم جوابی نداد.-ولی به نظر من آدم هر قدر که از کسی ناراحت باشه،نباید قهر کنه،چون قهر کردن مال بچه هاست،نه مال دختر خوب و مؤدبی مثل تو.دلارام سرش را بلند و به شاخه های درخت روبه رویی نگاه کرد.با صدای گرفته و آرام گفت:-هنوز هم دارین کنایه می زنین؟آقای حکمت بر افروخت و گفت:-دلارام،تو چرا این قدر بدبین هستی؟کجای این حرف کنایه داشت؟-این که من خوب و مؤدبم.مگه شکی در این هست؟دلارام با بغض گفت:-ولی شما کجا دیده اید که دختر خوب و مؤدب،مرتب مورد کنایه و آزار قرار بگیره؟آقای حکمت با لحن آرام و مهربانی که ازاو بعید بود گفت:-این هم یکی از عیبهای بزرگ منه که نمی دونم محبتم رو چطور ابراز کنم و اونو این طور نسنجیده مطرح می کنم. دلارام شک کرد که آیا این همان معلم سخت گیر و خشک سر کلاس است و به آقای حکمت نگاه کرد.حکمت وقتی چشمهای دلارام که از شدت گریه باز نمی شد دید گفت:-ببین تو رو خدا چقدر گریه کرده.یعنی من این قدر بدم که تو اینقدر گریه کرده ای؟مگه چی شده که چشماتو به این روز انداختی؟-چیزی نیست فقط کمی دلم گرفته بود.حکمت لب پایینش را به دندان گرفت و سرش را تکان داد:-حالا پشو بریم یه آبی به صورتت بزن.دلارام چون بره ای حرف شنو بلند شد و با آقای حکمت به طرف شیر آب به راه افتاد.آقای حکمت شیر آب را باز کرد و دلارام چند مشت آب به صورتش زد و از پشت قطرات آب که به پلک هایش چسبیده بود ،نگاهش را به آقای حکمت دوخت.حکمت هم به او نگاه کرد.هر دو از کار بچگانه شان خنده شان گرفته بود.دلارام پلک ها را پایین انداخت و با پایش با سنگ ریزه ها بازی کرد و گفت:-خیلی بد شد،حورا خیلی ناراحت شد.-طفلک چه زحمتی کشیده بود،همش تقصیر من بود.-نه نه،تقصیر من بود که زود ناراحت شدم،اصلاً نمی دونم چطور شد.حکمت یکی از قیسی ها را به دلارام داد و خندید و گفت:-حالا خوبه که دوتا قیسی آوردم،والا این هم از دستمون می رفت.دلارام هسته این قیسی را یادگاری نگه می داریم.مطمئنم هر وقت یاد امروز ییفتیم،خیلی می خندیم.دلارام قیسی را در دست گرفته بود و با انگشت شست آن را می مالید و گفت:-همه اینها رو حورا با سلیقه خودش خشک کرده.آقای حکمت به قیسی دستش نگاه کرد و گفت:-من که واقعاً به خاطر داشتن شاگردی مثل حورا که این قدر تلاش می کنه افتخار می کنم.و بعد از کمی مکث گفت:-البته به داشتن شاگرد نازک نارنجی ام هم خیلی افتخار می کنم و برای رفتن به کلاس اون روز شماری می کنم.دلارام سرخ شد و چیزی نگفت.بعد از لحظاتی سکوت،بدون اینکه هیچ دلگیری ای از او داشته باشد،خداحافظی کرد و با سرعت از آقای حکمت دور شد.آقای حکمت از پشت صدایش کرد و با خنده گفت:-دلارام!تمرینها رو غلط حل نکنی.خوب دقت کن.دلارام خندید و رفت و دانست تمام حرفهای آقای حکمت معنای دیگری داشته است .با خود فکر کرد که حتماً باور چنین رفتاری از حکمت برای دوستانش سخت خواهد بود و این بود که اصلاً چیزی به آنها نگفت.روز بعد زنگ اول با آقای حکمت کلاس داشتند.دلارام بر خلاف انتظار دوستانش برای رفتن به کلاس او اصلاً غر نزد و بر عکس خیلی آرام و راضی به نظر می رسید.بچه ها هم صلاح دیدند که دیگر هیچ حرفی از اتفاقات روز گذشته نزدند.در کلاس هم هیچ برخوردی میان آقای حکمت و دلارام پیش نیامد،آقای حکمت بعد از توضیح درس،جزوه کاملی می گفت،طوری که بچه ها کمتر سر وکار با کتاب نداشتند و اگر کسی جزوه او را گم می کرد با اشکال مواجه می شد.امروز هم طبق معمول هنگام گفتن جزوه،کلاس در سکوت سنگینی فرو رفته بود.تمام سرها پایین بود و همه مشغول نوشتن بودند و تنها صدای حکمت به گوش می رسید،یکدفعه بر حسب اتفاق دلارام سر بلند کرد و به آقای حکمت نگاه کرد که به حالت نشسته به میز خودش تکیه داده،دو تا چشم هم قرض کرده بود و دلارام را نگاه می کرد.وقتی چشم دلارام به او افتاد،دستپاچه شد و باعث شد در گفتن جزوه،اختلال ایجاد شود و مجبور به تصحیح گفته هایش شود.دلارام از این نگاه که حالت خاصی در آن موج می زد ،خجالت کشید و سرش را پایین انداخت،ولی دیگر قادر به ادامه نوشتن نبود.برای اینکه کسی به آشوب درونش خبر دار نشود نوک قلم را روی دفتر گذاشته بود،ولی دیگر قلبش سرجایش نبود.مرخصیپ خانم حکمت تمام شده بود و قرار بود از فردا خودش سر کلاس بیاید و دلارام و آقای حکمت از این نظر خدا را شکر می کردند.غزاله با تمام وجود درس می خواند.گویا عشق به پدر و مادر نیرو و توانش را چند برابر ساخته بود.خستگی برایش بی مفهوم شده بود.شب و روز درس می خواند و می خواند،تمام عقب ماندگیهایش را جبران کرده بود.برای تست زدن زمان می گرفت و زود تر از اتمام وقتش حل تستها تمام می شدند،انقدر خودش را مشغول درس کرده بود که فرصتی برای فکر کردن به ساسان نداشت.خیلی وقت بود که بیمارستان نمی رفت و با این کار کمی آرامش از دست رفته اش را باز یافته بود.با خود می گقت،((راسته که محبت در چشم هست.))آن شب موقع شام خوردن،پدر که به علت سرماخوردگی در خانه بود گفت: --فردا صبح زود باید برم بیمارستان،قرار چشم ساسان رو باز کنن،خدا خودش بخیر بگذرونه. غزاله با شنیدن این خبر،یکدفعه قلبش فرو ریخت و رنگش عوض شد.پدر و مادرش متوجه حال او شدند ولی به روی خودشان نیاوردند.غزاله با خود گفت،((خدایا خودت کمکش کن،خدایا خودت به بنده خوبت رحم کن.))بعد از شام دیگر نتوانست درس بخواند،اضطراب تمام وجودش را گرفته بود با خود فکر می کرد،((وقتی من این حال رو دارم،حالا ببین ساسان در چه وضعیه؟ای کاش الان پیشش بودم و کمکش می کردم،طفلک در بدترین شرایط تنها مونده.))با خود فکر کرد که ساسان چه فکری درباره اش می کند. از اینکه یکدفعه و بی خبر او را تنها گذاشته بود شرمنده شد و با خود گفت،((ساسان،ساسان خوبم،به خدا قسم به هیچ چاره ای جز فراموشی تو نداشتم.خانواده ام به من نیاز دارن،من باید سعی و تلاش خودم رو برای فراموش کردن تو می کردم.با این بی احترامی که به تو کردم،حتماً قلب قشنگت از من شکسته و منو فراموش کردی،و این منتهای آرزوی من است.)) آن شب هیچ کس نخوابید. هر کسی در سکوت و تاریکی شب به فردا،فردایی نامعلوم فکر می کرد.هر یک در سکوت خود،با خدای خود راز و نیاز می کرد و با قلبی آکنده از مهر،از پروردگار نجات ساسان را می طلبید .ساسان هم تمام شب را بیدار بود،چقدر احساس تنهایی و بی کسی می کرد.در سخت ترین شرایط زندگی که دست نوازشگر پدر و آغوش گرم مادر می توانست از بار غمهایش بکاهد،تنهای تنها شده بود.تمام شب افکار مختلفی احاطه اش کرده و حال پریشانش را پریشان تر می کردند. ((خدایا،اگر چشمام نبینن،اگه باز هم همه جا تاریک بمونه،اگر آرزوی یکبار دیگه دیدن خورشید به قلبم بمونه،اگر سایه شوم این ظلمت و سیاهی از زندگیم محو نشه؟من با این همه تنهایی و بی کسی،به چه کسی تکیه کنم؟اگر در این تاریکی ظلمانی غوطه ور بشم چه کسی دست یاری به سویم دراز می کنه؟خدایا من چقدر بدبختم،چقدر بی کس و غریبم،خدایا چه کنم؟)) ساسان با تمام وجود احساس عجز و غربت می کرد.بی توجهی اخیر غزاله به او،قلبش را بیشتر بدرد آورده بود و در روحیه اش اثر بدی گذاشته بود. با خود می گفت،(( خدایا پس همه اینها دروغه که می گن دل به دل راه داره؟وقتی دل من این طور در فغان و غوغاست،دل اون بی خبر از همه جاست؟چرا یکدفعه منو به دست فراموشی سپرد؟او که مهربان بود،او که آزارش به یک مورچه هم نمی رسید،پس چرا این طور قلب منو زیر پاش لگد مال کرد؟چرا منو تا آسمون هفتم بالا برد و این طور به زمین کوبید؟چرا منتظر نشد که حداقل از بیمارستان مرخص بشم بعد با من این طور رفتار کنه؟چرا احساسم جریحه دار کرد؟من که به کسی بدی نکرده بودم که این طور مستحق سختی و ذلت باشم،خدایا من تقاص چی رو پس می دم؟)) چرا های فراوانی یکی پس از دیگری روح و روان رنجیده اش را خسته و آزرده می کرد.او بدترین ساعات زندگیش را می گذراند.صبح با صدای پای پرستار از جا پرید.خدایا لحظه لحظه به زمان وصالی که غزاله از آن حرف می زد،نزدیک می شد.اضطراب تمام وجودش را فرا گرفته بود .دیگر تحملش به پایان رسیده بود.در جواب سلام پرستار فریاد زد: -پس چرا نمی گذره؟چرا زمان نمی گذره؟پس چرا این باندهای لعنتی رو از روی چشمام بر نمی دارید؟ پرستار که حال مریضش را درک می کرد،با ملایمت و مهربانی گفت: -لطفاً خونسردیتان را حفظ کنید،الان آقای دکتر میان. در همین لحظه علی و مرضیه در حالی که در چشمانشان دریایی از تشویش و نگرانی موج می زد آمدند.دقایقی بعد دکتر و چند پرستار وارد شدند.لحظات به سختی می گذشتند،گویا زمان از حرکت باز ایستاده بود.ساسان احساس غریبی داشت.احساس می کرد دقایق پایانی زندگی اش است.تکانهای شید ضربان قلبش بیشتر آزارش می داد.پرستارها مقدمات را آماده و شروع به برداشتن پانسمانها کردند.دکتر گفت: -ساسان جان تا من نگفتم،چشماتو باز نکن.سعی کن خونسردیت رو حفظ کنی،آروم آروم باش.انگار نه انگار. ولی مگر می شد ؟قلب ساسان داشت از قفسه سینه بیرون می زد.بالاخره باز کردن پانسمانها تمام شد و دکتر گفت: -تا پنج می شمارم بعد چشماتو آروم باز کن... شماره ها چون سنگینی گذر زمان بر وجود ساسان ضربه های هولناکی وارد می کردند. -یک،دو،سه،چهار،پنج...حالا آروم چشماتو باز کن. و ساسان آروم چشمانش را باز کرد.خداوندا!همه جا تاریک و سیاه بود.سیاه سیاه،،هیچ پرتوی نوری به داخل چشمانش نمی رسید.انگار همه جا در تاریکی مطلق فرو رفته بود.فکر کرد اشتباه می کند،یک بار دیگر چشمانش را بست و باز کرد،ولی باز هم همه جا تاریک و تیره بود.فریاد زد: -خدایا،خدایا من نمی بینم.من هیچ چیز نمی بینم.همه جا سیاهه،همه جا تاریکه. دکتر با دستپاچگی گفت: -آروم باش ساسان.آروم باش.یکبار دیگه چشماتو ببند و باز کن.سعی کن آرامش خودتو حفظ کنی.خونسرد باش.شاید از اضطرابه که نمی بینی. ساسان یک بار دیگر سعی خود را کرد،ولی باز ندید.بله ،ساسان هیچ جا را نمی دید.همه چیز و همه کس در برابرش در سیاهی مطلق فرو رفته بود.دکتر نا امید و مأیوس سرش را پایین انداخت.او نمی دانست چه بگوید.علی گیج و منگ ایستاده بود و باورش نمی شد.مرضیه به زور دستش را روی دیوار گذاشت تا از سقوط خود جلو گیری کند.آرام خود را به بیرون رساند و نتوانست جلوی خود را بگیرد،با صدای بلند بنای گریستن را گذاشت.ساسان چنان فریادهای دلخراشی می زد که قلب هر بیننده ای را متأثر می کرد.چقدر سخت و چقدر تلخ بود.دکتر گفت: -چشمات یک بار دیگه باید عمل بشه،اگر تا سه روز دیگه ندیدی باید دوباره جراحی کنیم... ساسان فریاد زد: -بسه،بسه دیگه،دروغ و نیرنگ کافیه.چرا می خواهید هم منو و هم خودتونو گول بزنید.آقای دکتر،من کور شده ام،دیگه هیچ جراحی نمی تونه چشمامو به من برگردونه. بی تابی های ساسان باعث شد که دکتر دستور تزریق آرام بخش بدهد.بعد از تزریق ،ساسان آرام گرفت و روی تخت بی حال افتاد.چقدر مظلوم روی تخت افتاده بود و همین باعث می شد که دل مرضیه بیشتر به درد بیاید و نتواند خود را کنترل کند.علی گفت: -بسه مرضیه.تو دیگه باید به خونه بری.اگه اینجا بمونی حالت بدتر می شه. مرضیه که نمی خواست از ساسان جدا شود گفت: -تو رو خدا،علی بگذار بمونم.اون که جز ما کسی رو نداره.اون بدترین لحظات عمرش رو می گذرونه.اگه ما هم اونو تنها بذاریم،این جوان مظلوم و بدبخت چه بکنه؟ علی که حال خودش هم از مرضیه دست کمی نداشت گفت: -مرضیه جان این چه حرفیه؟خدا با اونه.اون هیچ نیازی به ما نداره.من مطمئنم که در این عمل،حتماً چشمان ساسان خوب خواهد شد.ولی او می دانست که دکتر گفته تمام امیدش به جراحی اول بوده.زمانی که این عمل موفقیت آمیز نبوده،احتمال موفقیت جراحی دوم خیلی کمتر خواهد بود،ولی گفته بود که تمام سعی خودش را می کند.بالاخره به هر صورت که بود،مرضیه قانع شد که به خانه برود.علی گفت: -مرضیه جان،مواظب خودت باش.از خیابان آرام رد شو.حالت خوب نیست.می خوای باهات بیام و برسونمت؟ مرضیه با چشمان ملتمس و گریان گفت: -نه نه .تو رو خدا ساسان رو تنها نذار.خداحافظ. -به امید خدا. مرضیه بسختی خودش را به خانه رساند.غزاله تازه از مدرسه آمده بود.او هم روز سختی را گذرانده بود.وقتی صدای در را شنید،پا برهنه بیرون دوید: -مادر،مادر،چی شده؟چشم آقا ساسان چطور شد؟ مرضیه نتوانست خود را کنترل کند و با صدای بلند گریه کرد.دیگ ر اینجا راحت می توانست گریه کند.بدون اینکه چیزی به غزاله بگوید از کنارش رد شد.حال غزاله منقلب شد.به درخت تکیه کرد و اشک چون سیلی از دیدگانش جاری شد((آخه خداجون چرا؟چرا او که اینقدر شریف و پاکه باید به این بدبختی گرفتار بشه؟خدایا چرا بنده خودت را فراموش کرده ای؟من می دونم که اون نمی تونه تحمل کنه،شانه های ضعیف اون نمی تونن سنگینی این درد و غم را تحمل کنن.من می ترسم که زیر فشار این مشکلات بشکنه و از پا در بیاد. خدایا خودت کمکش کن.خودت صبر و آرامش رو به اون عطا کن.خدایا چشمان ساسان رو به اون برگردون.خداوندا!اون که خوب از عهده امتحانت بر اومد ،پس چرا دستش رو نگرفتی.)) غزاله در حالی که آرام آرام اشک می ریخت،به طرف اتاق رفت.حال مادر خیلی بد بود،فشارش پایین آمده بود.غزاله یک شربت قند درست کرد و به او داد.مادر سرش را روی زمین گذاشت و غزاله پاهایش را بالا گرفت تا خون بیشتری به سمت مغز جریان پیدا کند و در همان حال همه چیز را برای غزاله تعریف کرد .غزاله از اینکه باز هم امیدی برای بهبود ساسان بود خوشحال شد و مثل همیشه به درگاه خداوند متوسل شد.ظهر فردا پدر برای بردن وسایل به خانه آمد.چقدر خسته و درمانده به نظر می رسید.غزاله از دیدن پدر یکه خورد. -بابا چرا این قدر رنگتون پریده؟ فک پایین پدر می لرزید.به ترکهای سقف چوبی چشم دوخت و با بغض گفت: -کارهای ساسان دلمو کباب می کنه.دیشب تا صبح نخوابید.تا صبح دو تا آرام بخش با زحمت بهش تزریق کردن.نمی گذاره هیچ پرستار یا دکتری بهش نزدیک بشه.اعصابش به کلی در هم ریخته.از زمین و زمان و بخت برگشته اش شکایت می کنه.حتی من هم جرأت نمی کنم کلمه ای با اون حرف بزنم یا دلداریش بدم.می ترسم نتونه تاب بیاره و از پا در بیاد. مادر با ناله گفت: -الهی براش بمیرم.طفلک در سخت ترین شرایط تنها ست.در این جور مواقع پدر و مادر می تونن آرامش بدن.من نمی دونم این چه جور کاریه که پدرش اصلاً وقت نداره به تهرون بیاد؟مادرش هم تازه امروز زنگ زده که کار درمان ونوس طول کشیده و یک ماه دیگه باید بمونن.تلفن بیمارستان مشغول بوده و نتونسته بود با اونجا تماس بگیره.گفت به آقا بگین پول بفرسته برای ونوس معلم گرفته که از درسهاش عقب نمونه.حال ساسان رو هم پرسید. پدر با عجله گفت: -بهش گفتی که چشماشو باز کردن؟ -نه نگفتم.فکر کردم در کشور غریب ناراحت می شه.خدا رو خوش نمیاد. -خوب کاری کردی. غزاله از این همه خوبی پدر و مادرش حیرت کرد و با خود گفت،((هر کس دیگه بود الان حسابی حال فرنگیس رو می گرفت،ولی اینها چه فکرهایی می کنن؟))و در دلش به پدر و مادر خود افتخار کرد. غزاله گفت: -بابا می خواهید شما در خونه بمونین و کمی استراحت کنین،من پیش ساسان می رم و عصر برمی گردم که شما برین. پدر و مادر موافقت کردند و غزاله به طرف بیمارستان به راه افتاد.وقتی به آنجا رسید هراسان و لرزان بود.رویش نمی شد بهد از این همه مدت پیش ساسان برود.با خود کلنجار می رفت،((چطور می تونم این غیبت طولانی رو توجیه کنم؟خدایا چه کنم؟برم بگم چون عاشقت شدم به دیدنت نیومدم؟چون عشق تو رو خانمان برانداز دانستم نخواستم ببینمت؟خدایا چگونه با اون روبه رو بشم؟)) چند بار خواست برگردد.خجالت می کشید با او روبه رو شود.مثل روز اولی که به دیدن ساسان می رفت،لحظات سختی را می گذراند.وقتی به آستانه در رسید،دید ساسان روی تخت نشسته و چشم به در دوخته است.روی چشمانش را نبسته بودند،غزاله با خود گفت،((آخه چطور می شه باور کرد که چشمان به این زیبایی و بزرگی قادر به دیدن نباشن؟)) ساسان طوری به غزاله چشم دوخته بود که انگار او را می دید.غزاله وقتی ساسان را دید،دستپاچه شد و فهمید هنوزم او را به اندازهدنیا دوست دارد و این ندیدنها فقط فراموشی ظاهری برای او بوده و در کاسته شدن عشقش هیچ نفشی نداشته است.احساس کرد با دیدن ساسان،عشقش چون آتش زیر خاکستر خود را نشان می دهد و می رود که بار دیگر شعله ور شود.با قدم های شمرده وارد اتاق شد،با سری فرو افتاده در کنج اتاق ایستاد و با لحنی شرمسار گفت: -سلام. ساسان با شنیدن صدای غزاله،یکه خورد و دلش هری ریخت.سرش گیج رفت و لرزشی در وجودش احساس کرد.همه این حالات اعصاب به هم ریخته اش را سخت متشنج کرد و با خشم و غضب فراوان که ارمغان چند روز اخیرش بود،با عصبانیت و بدون هیچ ملاحظه ای گفت: -به به!غزاله خانم خوش آمدید.خوبه که یادتون افتاده که این طرفها هم سری بزنید. بعد با لحن تند و جدی بدون اینکه خودش هم بداند که چه می گوید،شروع به صحبت کرد و هر چه در دلش بود بیرون ریخت. -برای چه اینجا اومدی؟اومدی نابینائیم رو تبریک بگی یا برای ابراز ترحم تشریف آوردی؟نه غزاله خانم،من نیاز به ترحم دارم،ولی نه برای الان بلکه برای روزهایی که چشمان نابینام رو به در دوخته بودم تا تو بیایی،روزی اومدی و زندگیم رو لبریز از شور و نشاط و امید کردی،بعد چون شیئی بی ارزش منو در سیاهی ها رها کردی تا در تاریکی و ظلمت غوطه ور بشم و کسی را نیابم تا دست یاری به سویم دراز کنه،آن روز واقعاً هم نیاز به ترحم و دلسوزی داشتم.زمانی فکر می کردم کسی رو پیدا کرده ام که شکوفه های زندگی رو در قلبم برویانه،ولی ناگهان خودم رو در سکوت غمگینم غرق شده یافتم و زندگیم سکوت شد و سکوت.بله اون زمان که کلبه آمال و آرزوهایم تبدیل به ویرانه غریبانه ای شد،خیلی نیاز به ترحم داشتم.خیال می کردم اگه بری خاطرت هم از یادم می ره.تو رفتی،ولی خاطراتت از یادم نرفت.تو که رفتی تازه عاشق تر شدم.عاشق تر شدم تا بیشتر زجر بکشم و بیشتر سزاوار ترحم و دلسوزی باشم .من این مدت رو فقط با خاطراتم زنده بودم و با چراهایی که هرگز پاسخش رو پیدا نکردم که چرا منو شایسته این همه بی مهری و ستم دونستی،چرا اومدی و منو از تنهایی نجات دادی و چرا رفتی و تنهاترم ساختی؟من با خاطرات با تو شکفتن،تو رو خواستم و هرگز نگفتن زندگی کردم و چقدر هم به این احساسم بالیدم،ولی غزاله، دیگه همه چیز به پایان رسیده.من در آهنینی روی قلبم گذاشتم.می گن نابینایان روشندلند،ولی نمی دونم چرا قلب من سیاه سیاه شده؟غزاله تو گفتی بشکن،شکستم،گفتی نابود شو نابود شدم،هزار بار مردم و زنده شدم،ولی دیگه نمی خوام بازیچه تو باشم.برو بگذار زندگی در ظلمت تنهاییم غرق بشم.برو و لغت نامهربان ترحم رو برام معنا نکن.بگذار زندگی تاریکم با همون خاطرات خودش باشه. غزاله با دهان نیمه باز با حیرت به ساسان نگاه می کرد.حرفهای ساسان خیلی غیره منتظره بودند.اصلاً انتظار نداشت که ساسان با او این طور حرف بزند.آنقدر غافلگیر شده بود که نمی دانست چه کند.در قلبش طوفانی به پا شده بود،طوفانی که به این راحتی آرام نمی شد و تا آتش کینه ساسان را خاموش نمی کرد،از پا نمی نشست.احساس کرد دیگر راز داری و پرده پوشی مفهومی ندارد و در پاسخ سخنان ساسان،او هم باید از خود دفاع کند.اصلاً حال خود را نمی فهمید و کلمات بی اختیار از دهانش خارج می شدند:-خوب آقا ساسان،حرفاتون تموم شد یا باز هم مونده؟اگه باز هم چیزی هست بگید.من شنونده خوبی هستم.ساسان تو از ترحم چه می دونی که می خوای اونو برای من معنی کنی؟تو از ترحم چه می دونی وقتی چشمان اشکبار و ملتمس پدر و مادری رو ندیده ای که تمام چشم امیدشان به دختر بزرگشونه که اونها رو از ورطه نیستی به ساحل زندگی بکشونه؟ساسان تو از ترحم چی می دونی وقتی پدر و مادری در سوز و سرمای زمستون پاهای یخ زده و سرد دختر کوچک وعزیزشون در مشت های خود گرم می کنند و به اون امید می دن که فردا آفتابیه و خونه مون گرم خواهد شد.تو ترحم رو چطور معنا می کنی؟وقتی ندیدی پدر و مادری در مقابل بی حرمتی ها و فریادهای خشمگین همنوعشان سکوت تلخی اختیار کنند و بدون کوچکترین گناهی قادر به گشودن لب از لب نباشند.ساسان اگه در این دنیا کسی سزاوار ترحم هست من هستم نه تو.منی که همه اینا رو دیدم و سوختم.منی که شب تا صبح نخوابیدم و گریه کردم و با خود مبارزه کردم که عشق مقدسم رو فدای عشق به پدر و مادر کنم.من هم در این مدت طعم آرامش را نچشیدم.نقشه ها کشیدم،کلبه ها ساختم و همه آن ها را با دست خود به آتش کشیدم.چون آتش عشق به خانواده ام پر سوز و گداز تر بود و قصه تنهائیشان آن را شعله ور تر می کرد.زمانی خودم و تو رو بر قلل رفیع سعادت و خوشبختی می دیدم،ولی وقتی مقام خودم را در برابر خانواده ات می سنجیدم،سقوط خودمو از قله نیکبختی تماشا می کردم.وقتی به درک عظمت عشقت نائل شدم،تصمیم گرفتم خودم رو فدای تو بکنم تا تو خوشبخت بشی .گریه ها کردم،ناله ها کردم تا با خودم کنار بیام که تو رو فراموش کنم.فکر کردم تو با من خوشبخت نخواهی شد.من در مقابل جاه و مقام اطرافیانت رنج و ریاضت رو برات به ارمغان میارم.بله ساسان کسی که بی گناه باید این افکار تلخ و این مبارزه سخت رو تحمل کنه و نیاز به ترحم داشته باشه،من هستم نه تو من هم در این مدت،کم عذاب نکشیدم و کم به خودم نهیب نزدم که نه غزاله،تو حق نداری به ساسان فکر کنی.اون کجا تو کجا؟و از این که چرا به خودم این اجازه رو دادم که با قلبم همنوایی کنم،کم خودمو سرزنش نکردم.بله ساسان منم در این مدت در آرامش زندگی نکردم.چشمان امیدوار و مظلوم پدر و مادرم از یک سو،تلاش فراموش کردن چشمان منتظر تو از سوی دیگر و سرکوب قلب عاشقم از طرف دیگرکم عذابم ندادند و از این سه قلب بیگناه من بیش از همه رنج کشیده و نیاز به ترحم و دلسوزی داشته،ولی کدامیک پیروز بوده اند،نمی دونم.ساسان هاج و واج به حرفهای غزاله گوش می داد.با این که می دانست غزاله هم به او بی علاقه نیست،ولی فکر نمی کرد میزان عشق و علاقه اش تا این حد باشد.با شنیدن این حرفها از شادی در پوست خود نمی گنجید،ولی این شادی زیاد طول نکشید وقتی به یاد نابینایی خود افتاد،با لحن سرد و نیش داری که به سختی ادا می شد گفت:-چرا،من می دونم کدامیک پیروز بوده اند،در این میان من پیروز شدم که تونستم تو رو وعشق تو رو فراموش کنم.دیگه ذره ای مهر و محبت و عشق در دلم نیست و جای عشق تو با سیاهی ها و تاریکی ها پر شده.دیگه از دست این عشق بی معنا زجر و عذاب نمی کشم و به مأمن آسایش و آرامش رسیده ام.از اینکه امروز به دیدنم اومدی ممنونم،ولی خواهش می کنم دیگه اینجا نیا.نمی خوام کسی رو در تنهایی خودم سهیم کنم.غزاله که تصمیم خود را گرفته بود،بدون اینکه هیچ ناراحتی ای از ساسان داشته باشد با لبخنی گفت:-نه ساسان.تو دروغ می گی.تو به من،به خودت و به قلبت دروغ می گی،ولی اینو بدون اگه تو در مبارزه با قلبت پیروز شده ای و منو فراموش کرده ای،ولی من متأسفانه برای اولین بار در زندگیم معنی شکست رو تجربه کرده ام ونه تنها در فراموش کردن تو پیروز نشده ام،بلکه بقا و دوام این عشق رو چند برابر می بینم.ساسان اینو بدون که من با تو خواهم بود،با تو خواهم ماند و به هر کجای دنیا که بری با تو خواهم آمد.غزاله از اینکه این قدر بی پرده و گستاخ حرف می زد،از خود تعجب می کرد و عرق شرم بر پیشانیش نشسته بود.هیجانات تلخ و احیای حقش باعث شده بود که ناخودآگاه برای اولین بار ساسان را تو خطاب و کلمه آقا را فراموش کند و ساسان هم باور نمی کرد که او همان غزاله است.با صورتی بر افروخته گفت: -ولی من در این راه تاریکم نیاز به همسفر ندارم و خودم بهتر می تونم مسیر زندگیم رو طی کنم.یک بار دیگه از تو خواهش می کنم دیگه پیش من نیا،چون با عرض شرمندگی باید بگم حوصله ات رو ندارم و حاضرم با هر کسی جز تو همنشین و هم سخن باشم.لطفاً از اینجا برو. غزاله با اینکه می دید این کلمات چقدر سخت و برای چه از دهان ساسان خارج می شوند و مطمئن بود که حرفهای دلش نیست،باز بغض گلویش را می فشرد و اشک در چشمانش حلقه زده بود.از جایش بلند شد و گفت: -خوب آقا ساسان.من می رم،فقط به این خاطر که شما می خواهید،ولی همیشه اینو بدونین که زیر این گنبد کبود دختری هست که فقط یاد شما ست و حاضره به خاطر شما هر سختی و مشقتی رو تحمل کنه و اون سختی ها رو شیرین ترین آسایش ها بدونه. و بعد در حالی که اشکش جاری بود.به راه افتاد.وقتی کنار در رسید برگشت و نگاه مهربانی به او انداخت و گفت: -آقا ساسان مواظب خودتون باشین.به امید دیدار. و سریع از اتاق خارج شد.اشک امانش را بریده بود.بسرعت از بیمارستان خارج شد و زمانی به خود آمد که کیلومترها رفته بود.افکار مختلفی احاطه اش کرده بودند.غزاله مطمئن بود که اگر ساسان سلامتی اش را به دست آورد،او هرگز به خود اجازه نمی داد که پرده از روی اسرارش بردارد و این طور حرف بزند.ولی حس عشق و محبت به همراه حس ایثار و فداکاریش باعث شده بود که او خجالت و شرم و حیا را فراموش کند و راحت راز درونش را برای ساسان فاش کند. بعد از رفتن غزاله،ساسان خیلی پریشان بود و از اینکه غزاله را ناراحت کرده بود از دست خود خیلی عصبانی بود.ولی به خود حق می داد که این حرفها را بزند.او غزاله را بیشتر از جانش دوست داشت و این دختر برایش خیلی عزیز بود.ساسان وقتی می دید حدسش درست بوده و غزاله او را دوست دارد،ته قلبش خیلی راضی و خشنود بود ،ولی هرگز فکر نمی کرد که علاقه غزاله به این عظمت باشد که بخواهد انسان نابینایی را تا آخر عمر همراهی کند.با خود می گفت،((نه من حق ندارم اونو در گرفتاری های خودم سهیم کنم.اون به اندازه کافی در این دنیا زجر کشیده.دیگه نمی تونه سختیهای من رو هم به دوش بکشه .هر قدر هم که برام سخت باشه باید باهاش این طور رفتار کنم،والا اون با حس ایثار و فداکاری که داره از من دست نمی کشه و مجبور می شه تا آخر عمر زندگی سیاه منم تحمل کنه.دیگه وقتش رسیده که اون به خوشبختی برسه.زندگی تیره و تار من اونو از پا در میاره.)) ×××××××××××××××××××× غزاله خیلی غمگین به خانه رسید. احساس می کرد روی قلبش وزنه ای دارد.پدرش آماده بود که به بیمارستان برود.پرسید: -دخترم.حال ساسان چطور بود؟تونستی باهاش صحبت کنی؟تونستی امیدواری بهش بدی؟ -اعصابش خیلی داغونه .حرف زدن باهاش خیلی مشکله. مادر در حالی که با نگرانی چشم به غزاله دوخته بود،آهی کشید و گفت: -خدایا،آخه چرا باید این طور بشه؟پدر هم آهی کشید،خداحافظی کرد و رفت.غزاله خیلی پریشان حال و ناراحت بود.می دانست که تمام حرفهای ساسان دروغ است و به خاطر غزاله این حرفها را زده است،ولی بیشتر از حرفهای ساسان،از حرفهای خودش و آشکار شدن رازش شرمنده بود.با خود گفت،((الان ساسان چه فکری درباره ام می کنه؟حتماً منو یک دختر پرو و گستاخ قلمداد می کنه،ولی خوب من مجبور بودم اون حرفها رو بزنم،من می دونم اون چرا با من اون طور رفتار کرد،من باید تلاش و کوششم رو زیاد کنم.حالا ساسان هم به من احتیاج داره،من شب و روز درس می خونم تا موفق بشم.آره این طوری بهتره.من حتماً موفق می شم.))فردا هم از مدرسه،مستقیم به بیمارستان رفت.ساسان با او برخورد سردی کرد و هر حرفی که غزاله می زد،مخالفش را می گفت و سعی می کرد توی ذوق او بزند.غزاله برایش میوه پوست کند،ولی هر کاری کرد ساسان لب به آنها نزد و بالاخره هم کاری کرد که غزاله برنجد و به خانه برگردد.قرار بود فردا عمل دوم ساسان را انجام دهند.علی شب را پیشش ماند تا به او دلگرمی بدهد.عمل جراحی خیلی طول کشید.در مدرسه حواس غزاله اصلاً به درس نبود و بمحض تعطیل شدن مدرسه،خود را سریع به بیمارستان رساند.موقع به هوش آمدن ساسان ،غزاله و پدر و مادرش بالای سر او بودند.ساسان موقع به هوش آمدن مرتب نام غزاله را صدا می کرد:((غزاله،غزاله کمکم کن،غزاله درام می افتم،دستم رو بگیر.))غزاله و مرضیه گریه می کردند و از خدا سلامتی ساسان را می خواستند.مرضیه وقتی اشکهای سیل آسای غزاله را دید،نگرانش شد،از طرفی هم دلش برای ساسان می سوخت و خیلی هم دوستش داشت و نمی تونست هیچ کاری بکند و با دلهره فراوان به آن دو نگاه می کرد و اشک می ریخت.روزها از پی هم می گذشتند و بر خلاف رفتارهای تلخ ساسان ،غزاله هر روز به بیمارستان می رفت.کنارش می نشست و با او حرف می زد.حرفهای غزاله خیلی به دل ساسان می نشست و در تغییر روحیه اش بسیار مؤثر بود،ولی به روی خودش نمی آورد و سعی می کرد به غزاله روی خوش نشان ندهد.

آیدا و خانواده اش بعد از باز کردن چشمان ساسان و احتمال نابینائیش دیگر به عیادت او نیامدند،تلفن هم نکردند.گویا او را فراموش کرده بودند.ساسان با تمام وجود به غزاله وابسته شده بود و هر روز صدای قدمهای او برایش آرامش به ارمغان می آورد و گونه هایش گل می انداخت،ولی سعی می کرد تبسم را در کنج لبانش مهار کند.غزاله هم این وابستگی را به رغم میل ساسان احساس می کرد و هر روز با صدای قشنگ و مهربانش برای ساسان نغمه زندگی سر می داد.تلاشش را در درس خواندن بیشتر کرده بود.از بس خواب و استراحتش کم شده بود،لاغر تر شده بود و این به زیبائیش می افزود.یک هفته به باز کردن چشمهای ساسان مانده بود.غزاله در کنار ساسان نشسته بود و برایش کتاب می خواند که ناگهان محمد در آستانه در ظاهر شد.او با دیدن غزاله یکه خورد.موهای آشفته اش را با سر انگشتان سلمان داد.عرق را از روی پیشانی کوتاه خود پاک کرد و با هیجان و دستپاچگی همیشگی گفت:-سلام ساسان.سلام غزاله خانم.ببخشید مزاحم شدم.حالتون چطوره؟ساسان خبر خوبی برات آورده ام.باید مژدگانی بدی.ساسان که دیگر هیچ چیز شادش نمی کرد،با خونسردی پرسید:-چه خبر خوشی؟فکر نمی کنم دیگه برای من خبر خوشی وجود داشته باشه.محمد گرهی به ابروهای پرپشت و سیاهش انداخت و گفت:-خواهش می کنم ساسان از این حرفها نزن.بعد شقیقه اش را مالید و ادامه داد:-یادته برای تحقیق و پژوهش در خارج امتحان داده بودیم؟ساسان دستی به ریش چند روزه اش کشید و گفت:-آره یادمه.مگه جوابش رو دادن؟-آره،امروز وقتی رفتم دانشگاه دیدم روی برد اسامی را زده اند.سه نفر قبول شده اند.من و تو و خجسته.ساسان از خوشحالی نیم خیز شد و با اشتیاق گفت:-جدی می گی؟من هم قبول شده ام؟جای امیدواریه که من هم کنار نابغه هایی مثل تو خجسته قبول شده ام.بعد ناگهان لبخند از صورتش محو شد و هاله ای از غم جای آن را گرفت:-ولی چه فایده؟من که نمی تونم بیام.غزاله که تا حالا ساکت بود خطاب به هر دو گفت:-تبریک می گم.خیلی خوشحال شدم.آقا محمد سفر کی هست؟محمد از اینکه با غزاله حرف می زد دستپاچه شده بود و گفت:-بله؟نه!دوازده روز دیگه.-پس خیلی خوب شد.تا اون موقع چشمهای آقا ساسان رو باز می کنن و ایشون هم می تونند به این سفر بیان.ساسان با صدای غمگینی گفت:-چه دوازده روز،چه بیست روز دیگه،من که نمی تونم با این چشمهای نابینا را بیفتم و برم.تازه اگر هم من بخوام اونا اجازه نمی دن.و رو به محمد گفت:-انشاءالله تو و خجسته سفر خوبی داشته باشین.محمد با ناراحتی گفت:-ولی متأسفانه این منم که نمی تونم به این سفر برم.ساسان و غزاله یکصدا گفتند:-چرا؟-طبق برآوردی که کردم هزینه این سفر از استطاعت مالی من خارجه و من نمی تونم برم.ساسان و غزاله هر دو ناراحت شدند و ساسان گفت:-مگه دانشگاه هیچ کمکی نمی کنه؟-نه میزان خیلی کمی رو می پذیره و این اصلاً کافی نیست.ساسان که خیلی ناراحت شده بود،با خود گفت،((ای کاش پدر و مادر دلسوزی داشتم تا با وجود این همه ثروت کمکی به عنوان قرض به محمد می کردند و او می توانست به این سفر برود.))ولی وقتی قیافه خشک و متعصب پدر و مادرش را به یاد آورد،از فکر خود خنده اش گرفت.-پس با این حساب خجسته تنها خواهد رفت.غزاله و محمد گفتند:-تو و خجسته.ساسان خندید و گفت:-به به!چه تفاهمی،هر دو با هم.و با این حرف باعث شد محمد خجالت بکشد و مجبور به خداحافظی شود.-خوب ساسان جان،من دیگه باید برم،کار دارم.خداحافظ.بعد به طرف غزاله برگشت و در حالی که سرش را پائین انداخته بود گفت:-غزاله خانم به بابا و مامان سلام برسونین.با اجازه.-به سلامت.انشاء...موفق باشین.بعد از رفتن محمد ساسان با کنایه و با صورتی برافروخته به غزاله گفت:-شما دو تا چقدر به هم میائین.محمد هم مثل تو آدم واراسته و ساده ایه و می تونه خوشبختت کنه.بهتره کمی در این باره فکر کنی.غزاله که تا این موقع آرام بود ناگهان برآشفت و گفت:-خوب شما اگه از من متنفرین،باشین،ولی لطفاً برای من تعیین تکلیف نکنین،چون قلب من متعلق به خودم نیست که اون به هر طرف که خواستم هدایت کنم.اصلاً آقا ساسان کی گفته که من قصد ازدواج دارم که شما برای من از این فکرها می کنید؟ساسان از اینکه باز حرص غزاله را درآورده بود لذت برد و با خنده گفت:-من فقط به فکر خوشبختی تو هستم،چون فکر نمی کنم انسان نابینایی مثل من بتونه تو رو خوشبخت کنه و جز درد و بدبختی چیزی برات داشته باشم.پس بهتره در مورد ازدواج با محمد فکر کنی.اون از هر نظر برای تو مناسبه و تو رو واقعاً می خواد.بهتره که عاقل باشی.این بار غزاله بیشتر ناراحت شد:-خوب هست که هست.خدا برای پدر و مادرش حفظش کنه.انگار شما خیلی دلتون می خواد که منو از سرتون باز کنین.فکرش رو می کردم که چقدر براتون خسته کننده و ملال آور شده ام.خوب من ساکت در این گوشه می شینم و هیچ حرفی نمی زنم.غزاله وقتی عذاب کشیدن ساسان را می دید مثل مادری که از روی عشق و محبت برای فرزندش دل می سوزاند،دلش برای ساسان می سوخت،ولی اجازه نمی داد این حس دلسوزی حاصل از عشق و علاقه به ترحم تبدیل شود.غزاله به هیچ وجه حاضر نبود ساسان را در چنین شرایطی تنها بگذارد.او سعی می کرد با ساسان خودمانی تر باشد تا ساسان احساس راحتی بکند و کمتر عذاب بکشد،ولی ساسان به هیچ وجه حاضر نبود دست از لجاجت بر دارد.ساسان با زحمت زیاد گفت:-ولی من اصلاً نمی خوام تو اینجا بیایی و وقتی نیستی راحت ترم.تو چرا نمی خوای قبول کنی؟غزاله که دیگر کلافه شده بود،از جایش بلند شد و گفت:-خوب پس می رم تا شما راحت باشین،ولی اینو بدونین وقتی هم که در خونه هستم تمام فکر دهنم توی بیمارستانه.ساسان که از حرفها و ابراز علاقه غزاله خیلی لذت می برد،بدون اینکه شادیش را نشان دهد و گفت:-لطفاً فکرتون را بیهوده مشغول نکنین و به درستون برسین.غزاله کلاسور و وسایلش را برداشت ،خداحافظی کرد و از در خارج شد.ساسان صدایش کرد:-غزاله خانم لطفاً دیگه نیا.ساسان از اینکه باز او را آزرده بود خود را نفرین می کرد،ولی آنقدر غزاله را دوست داشت که خوشبختی او برایش از همه چیز مهم تر بود.با خود می گفت،((دلبندم،من نمی تونم تو رو فدای خودخواهی خودم بکنم.تو دیگه باید آسوده باشی و راحت زندگی کنی،چرخ تقدیر به اندازه کافی برات غم و غصه رقم زده که دیگه تحمل چون منی برات طاقت فرسا خواهد بود.))

صبح روز یکشنبه هواپیمای فرنگیس و ونوس به زمین نشست.علی و راننده برای استقبال از آنها به فرودگاه رفتند.تشریفات گمرکی زیاد طول نکشید و آنها زود بیرون آمدند.علی به راننده سپرده بود تا چیزی از چشمهای ساسان نگوید.ونوس و مادرش هر دو چاق و خوش آب و رنگ شده بودند.آب و هوای فرنگ به آنها ساخته بود.از ماه گرفتگی زیر چانه ونوس لکه خیلی کوچکی مانده بود.فرنگیس بعد از سوار شدن گفت:-مستقیم به بیمارستان می ریم.وقتی به بیمارستان رسیدند علی سمت راهنما را بر عهده گرفت،چون اتاق ساسان عوض شده بود.وقتی به اتاق رسیدند،در نیمه باز بود و مرضیه کنار ساسان نشسته بود و برایش کتاب می خواند.همین که فرنگیس وارد شد از جا بلند شد و با خوشحالی به طرفش آمد،ولی فرنگیس با برخورد خیلی سرد جواب سلامش را داد و به طرف ساسان رفت و او را در آغوش گرفت و بعد از او ونوس آمد و با برادرش روبوسی کرد.فرنگیس گفت:-بمیرم،نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود.حالت چطوره؟پس کی چشماتو باز می کنن تا خلاص بشی؟ساسان که برخورد سردی با مادرش داشت با لحن بی تفاوتی گفت:-فکر نکنم خلاصی در کار باشه.چشمهای من دیگه نمی بینن.-یعنی چه؟ مگه چشما تو باز کردن؟-بله باز کردن،ولی من چیزی ندیدم و برای بار دوم عمل کردن.فرنگیس برآشفت و به طرف مرضیه برگشت و با عصبانیت گفت:- تو می دونستی چشمای ساسان رو باز کرده اند و به من نگفتی؟فکر کردی اونجا میمیرم و بر نمی گردم که پی به کلک تو ببرم؟چرا وقتی پرسیدم چیزی به من نگفتی؟فکر کردی میام و مانع خوشی هاتون با ساسان می شم؟رنگ مرضیه قرمز شده و با کمال ناباوری به من و من افتاده بود:-فکر کردم در کشور غریب ناراحت می شین و چون کاری از دستتتون بر نمیاد،بیشتر عذاب می کشین.من ملاحظه حال شما رو کردم.-تو خیلی بی خود کردی ملاحظه کار منو کردی.مگه چلاق بودم یا مثل بعضی ها نداشتم.فوری سوار هواپیما می شدم و خودمو می رسوندم.تو از قصد نگفتی تا خودت رو پیش ساسان عزیز کنی.خجالت نمی کشه خونه رو ول کرده نشسته اینجا داره کتاب می خونه.ساسان خیلی عصبانی شد و با چهره ای برافروخته گفت:-مادر بسه دیگه.این هم تشکر و قدردانی از اینهاست؟وقتی شما در آلمان در گشت و گذار بودید،اینها شب رو تا صبح بالای سرم بیدار بودن و به من امیدواری می دادن.اونها در بدترین لحظات عمرم مونس و غمخوارم شدند.همدم و همراهم شدند.اگر اونها نبودند،من الان در بدترین وضعیت روحی بودم.من زندگیم رو مدیون اونا هستم.شما نباید این طور رفتار کنین.-به به دستتون درد نکنه.خیلی خوب پرت کردن.خوب مثل موم تو دستشون نرمت کرده ان،حالا به خاطر این آسمان جل ها سر من داد می کشی؟آفرین به تو،انگار یادت رفته همین ها باعث شدن به این روز بیفتی.چشمان علی و مرضیه از تعجب گرد شد :--یعنی چه؟تقصیر ما چیه؟ساسان گفت:-بسه مادر.تو رو خدا بس کنید.آخه اینها چه تقصیری دارن؟-پس تقصیر کیه؟از وقتی دختر بی چشم و روی اینها رو دیدی از آیدا روبرگردوندی.اون شب هم به خاطر اون بود که ماشین رو برداشتی و بردی و منو به روز سیاه نشوندی.صدای ساسان بالا رفته بود:-نه مادر.تقصیر هیچ کس نیست.تقصیر خود شماست.خود شما اون شب با اون کار مسخره منو پیش همه خرد کردین.همونهایی که سنگشون رو به سینه می زنین از وقتی فهمیدن نابینا شده ام رفتند و پشت سرشون رو هم نگاه نکردن.-می خواستی چه کار کنن؟بمونند و عصای سفیدت رو برات حمل کنن؟ساسان سر درد شدیدی گرفته بود،سرش را بین دو دست گرفته بود و فشار می داد.از شدت اندوه و خشم دندانهایش را روی هم می فشرد و به غزاله که سعی کرده بود او را فراموش کند حق می داد.فرنگیس به طرف علی و مرضیه که از تعجب خشکشان زده بود برگشت و گفت:-چرا ایستادین و منو نگاه می کنین؟توی خونه هیچ کاری ندارین؟این همه مدت خوردید و خوابیدید کافی نیست؟زود به خونه برین و خونه رو آماده کنین.دیگه هم لازم نیست پیش ساسان بیائین.خودم هستم.علی خیلی از اهانت های فرنگیس ناراحت شد.چندبار خواست جواب بدهد ولی ملاحظه حال ساسان را کرد.ساسان نمی دانست چه کار کند.مغزش درست کار نمی کرد.از این همه بی رحمی و ناسپاسی در حیرت بود.علی و مرضیه از ساسان خداحافظی کردند.ساسان روی این که سرش را بلند کند نداشت.همان طور که سرش پایین بود آرام خداحافظی کرد.علی و مرضیه هر دو غمگین و ناراحت از در بیمارستان بیرون آمدند.رفتار فرنگیس خستگیشان را چند برابر کرده بود.هر دو در سکوت اندوهبار خود در فکر فرو رفته بودند.چقدر این زن نمک نشناس و ناسپاس بود.این همه محبت برای فرزندش را چطور جواب داد.وقتی به خانه رسیدند هر دو مستقیم به آشپز خانه رفتند و مشغول آماده کردن خانه برای فرنگیس شدند.با ورود فرنگیس،روزهای تلخ و غمگین هم از راه رسیدند.فرنگیس شب را برای استراحت به خانه آمد و به علی هم اجازه نداد پیش ساسان برود.چهار روز بعد قرار بود چشمان ساسان را باز کنند.در این مدت فرنگیس هر روز ساعتی می رفت و پیش ساسان می نشست و به خانواده غزاله هم اجازه نمی داد به بیمارستان بروند.ساسان در این چهار روز بیش از تمام روزهای بستری شدنش تنها مانده بود و روزهای سخت انتظار را به تنهایی سپری می کرد.در این تنهایی بود که متوجه شد چقدر به غزاله و حرفهای او نیاز دارد و جای خالیش را باتمام وجود احساس می کرد.در این روزها دانست که چقدر خانواده غزاله در حق او خوبی کرده اند و برایش زحمت کشیده اند و خود را با تمام وجود مدیون زحمات آنها می دانست.بالاخره روز موعود فرا رسید.صبح فرنگیس با راننده و ونوس به بیمارستان رفت و اجازه نداد کسی به بیمارستان بیاید.ساسان خیلی کلافه تر از دفعه قبل بود و عصبی و پرخاشگر شده بود.بالاخره دکتر و پرستار آمدند و شروع به باز کردن چشمان ساسان کردند.دکتر گفت:-خونسردی خودت رو کاملاً حفظ کن و بعد از شمردن من چشماتو باز کن.یک،دو،سه،چهار،پنج...حالا چشماتو آروم آروم باز کن.ساسان می ترسید با حقیقت مواجه شود و نمی توانست چشمانش را باز کند.اگر این بار هم نمی دید دیگر نابینای ابدی می شد و جراحی دیگری در کار نبود.دکتر بار دیگر گفت:-چشمانت را آروم باز کن.و ساسان آرام چشمانش را گشود.باز همه جا در تاریکی مطلق فرو رفته،ساسان هیچ ندید.فرنگیس گونه اش را خراشید و لب زیرین خود را چنان گاز گرفت که از آن خون جاری شد.رنگ از رخسار همه پریده بود.دکتر برافروخته و دستپاچه گفت:-چشمت را ببند و دوباره خیلی آروم و خونسرد باز کن.ساسان خیلی می ترسید و نمی توانست چشمانش را باز کند.رنگ به چهره نداشت،لبهایش کبود شده و عرق سردی به بدنش نشسته بود و سر تا پایش آشکارا می لرزید.دسته ای از موهای تازه سفید شده اش بر پیشانی رنگ پریده و قوسی اش افشان شده بود.دستهایش را محکم مشت کرده و نفسش به شماره افتاده بود و حاضر نبود چشمانش را باز کند.بالاخره با اصرار دکتر آرام چشمانش را گشود...این بار نوری در چشمان ساسان روشن شد و بعد تصویرهای گنگی را مشاهده کرد.چهره دکتر را دید و فریاد زد:-آقای دکتر!آقای دکتر!من می بینم.خداوندا من می بینم.خدایا شکرت،خدایا شکرت.همه از شادی در پوست خود نمی گنجیدند0فرنگیس از خوشحالی گریه می کرد0 ساسان نمی توانست باور کند0معجزه شده بودوساسان نمی دانست چه کند0از خوشحالی فک پائینش می لرزید0خواست گریه کند،ولی با ممانعت دکتر مواجه شد0باریکه ای از نورچراغ دربرابرش می لرزید،وقتی چشمانش را کامل باز کردو حالش کمی جا آمد ،سایه روشن همه چیز دز برابرش آشکار شد0زبان راروی لبهای خشکش کشید و نتوانست طاقت بیاورد و قطرات اشک را از چشمانش به بیرون جاری ساخت0از پس چشمهای مه گرفته دنبال غزاله گشت،ولی اورانیافت0دوباره از شکاف پلک های نیمه باز دنبال علی آقا و مرضیه گشت،ولی وقتی آن ها را ندید،فهمید مادرش کار خود را کرده است.سرش را پائین انداخت،احساس ملال می کرد.چقدر دلش می خواست آنها هم بودند و در شادی اش سهیم می شدند.دکتر با صدای شاد و هیجان باری گفت:-خوب برای امروز کافیه .چشمات رو می بندیم و فردا دوباره باز می کنیم.فرنگیس با صورتی خیس از اشک و چشمانی قرمز به طرف پسرش آمد و او را در آغوش گرفت:-تبریک می گم پسرم.خیلی خوشحالم.-متشکرم مادر.مادر ای کاش به علی آقا و خانواده اش هم خبر می دادی.حتماً الان خیلی نگرانند.سگرمه های فرنگیس در هم رفت و با اخم گفت:-دیر نمی شه وقتی به خونه برگشتیم می فهمند.برق خشمی در عمق چشمان ساسان درخشید،ولی جر و بحث را بی فایده دید.پرستار جلو آمد و به بستن چشمان ساسان مشغول شد.قرار شد فردا ساسان مرخص شود.فرنگیس و ونوس برای انجام بعضی کارهای اداری بیمارستان بیرون رفتند.ساسان در اتاق تنها مانده بود و به غزاله و کارهایش فکر می کرد،((غزاله،غزاله خوبم.تمام هستی ام،من خوب شدم.چشمان من خوب شدند.حالا چشمانم قادرند زیبایی و شکوه تو رو ببینند و قدرت خدا را بستایند.همدم و مونس روزهای تیره و تارم،حالا راحت می تونم به عشقم اقرار کنم و از عظمت اون حرف بزنم.می دونم خیلی رنجوندمت،خیلی آزارت دادم،ولی همه اونها به خاطر خودت بود.خود خوبت،خود بزرگوارت،خود وابسته ات،غزاله من،به خاطر همه اون زخم زبانها از تو معذرت می خوام.من زندگیم رو مدیون تو هستم،حالا دیگه عشقم رو پنهان نمی کنم،فریاد می زنم و به اون اقرار می کنم.در مقابل عظمت عشق ما فاصله طبقاتی پیشیزی ارزش نداره.من همه این فاصله ها و اختلافات رو خرد می کنم و از میان بر می دارم تا با تو زندگیم رو به کمال و سعادت برسونم.))در همین موقع فرنگیس وارد اتاق شد و گفت:-چیه؟باز که تو فکری،دیگه توی چه فکری هستی؟دکتر گفت فردا مرخص هستی.می خوام مهمانی بزرگی برات بگیرم.من امروز به خونه می رم و تدارک می بینم.ساسان با شنیدن این حرف اخمهایش درهم فرو رفت،((ای وای!باز از همان مهمانی های ملال آور.حتماً تموم کارها هم به عهده علی آقا و مرضیه خانمه.))ساسان که تحمل دیدن سختی های آنها را نداشت،تصمیم گرفت به شدت با مهمانی مخالفت کند:-نه مادر خواهش می کنم،من نیاز به استراحت دارم،سر و صدا و شلوغی برام خوب نیست.تازه پنج روز دیگه هم عازم خارج هستم.کارهای زیادی دارم.-نه پسرم.مگه می شه مهمونی نداد؟می دونی از چه خطر بزرگی رد شده ای؟مردم چی می گن؟ساسان مصمم تر گفت:-هر چی می خوان بگن.مادر خواهش می کنم باز همه چیز رو خراب نکن.من مهمونی نمی خوام.والسلام.فرنگیس که اصرار را بی فایده دید دیگر چیزی نگفت.ترسید باز ساسان همه چیز را خراب کند و باعث آبرو ریزی شود.این بود که از فکر مهمانی منصرف شد و علی و مرضیه از کارهای بسیار دشواری رهایی یافتند.چون روزترخیص،جمعه بود،فرنگیس دنبال کارهای اداری و حسابداری بیمارستان رفت.هزینه بیمارستان سه میلیون تومان شده بود.موقع حسابرسی،حسابدار گفت:-چقدر هزینه اش بالا شده.چرا بعد از عمل تا باز کردن چشمش به خونه نبردید؟فرنگیس گفت:-آخه خودم سفر خارج رفته بودم،کسی نبود که خوب مواظبش باشه.ترجیح دادم توی بیمارستان بمونه.پرستاری که در آنجا بود و ساسان را شناخت گفت:-پس اون خانم و آقایی که مثل پروانه دورش می چرخیدند کی بودند؟-اونا خدمتکارهای ما هستند.-اون دختر خانم زیبا و قشنگ که هر روز پیش آقا ساسان می اومدند دخترتون بودند؟فرنگیس از خشم لبش را به دندان گرفت:-نه اون هم دختر اونهاست.فرنگیس از خشم فکها را بر هم فشرد.((پس اون مار خوش خط و خال هر روز پیش ساسان بوده.چه اشتباهی کردم ساسان رو با اونها تنها گذاشتم.))از طرفی علی و مرضیه در خانه سخت بی تاب بودند.فرنگیس مانع رفتن آنها به بیمارستان شده بود.هر یک در سکوت اندوهبار خود افکار تلخی را می پروراندند،ولی سعی می کردند خود را خونسرد نشان بدهند.لبهای مرضیه بی صدا می جنبید،زیر لب ذکر می گفت و دعا می کرد.علی پیچ های شل شده در را سفت می کرد و گاهی سؤالهای بی سر و تهی از مرضیه می پرسید،ولی به جواب او گوش نمی داد.کلافه شده بود.پیچ گوشتی را به طرفی پرت کرد،بلند شد و از شکاف پرده،آسمان را نگاه کرد.ظهر شده بود،ولی هیچ خبری از بیمارستان نبود،زمان چقدر کند می گذشت.پنجه های پا را بر زمین فشرد،موهای سفید بر پیشانی اش را عقب زد و آهی کشید.مرضیه نگاه خسته اش را به علی دوخت.دستهایش را به هم کوفت و سرش را روی میز آشپز خانه گذاشت.علی سرش را به دیوار تکیه داد و گفت:-خیلی ناراحتی،بلند شم برم بیمارستان.مرضیه آهی از سینه کشید:-نه ممکنه باز فرنگیس خانم ناراحتی به بار بیاره و ساسان ناراحت بشه.همین جا منتظر می شیم.همه از شادی در پوست خود نمی گنجیدند0فرنگیس از خوشحالی گریه می کرد0 ساسان نمی توانست باور کند0معجزه شده بودوساسان نمی دانست چه کند0از خوشحالی فک پائینش می لرزید0خواست گریه کند،ولی با ممانعت دکتر مواجه شد0باریکه ای از نورچراغ دربرابرش می لرزید،وقتی چشمانش را کامل باز کردو حالش کمی جا آمد ،سایه روشن همه چیز دز برابرش آشکار شد0زبان راروی لبهای خشکش کشید و نتوانست طاقت بیاورد و قطرات اشک را از چشمانش به بیرون جاری ساخت0از پس چشمهای مه گرفته دنبال غزاله گشت،ولی اورانیافت0دوباره از شکاف پلک های نیمه باز دنبال علی آقا و مرضیه گشت،ولی وقتی آن ها را ندید،فهمید مادرش کار خود را کرده است.سرش را پائین انداخت،احساس ملال می کرد.چقدر دلش می خواست آنها هم بودند و در شادی اش سهیم می شدند.دکتر با صدای شاد و هیجان باری گفت:-خوب برای امروز کافیه .چشمات رو می بندیم و فردا دوباره باز می کنیم.فرنگیس با صورتی خیس از اشک و چشمانی قرمز به طرف پسرش آمد و او را در آغوش گرفت:-تبریک می گم پسرم.خیلی خوشحالم.-متشکرم مادر.مادر ای کاش به علی آقا و خانواده اش هم خبر می دادی.حتماً الان خیلی نگرانند.سگرمه های فرنگیس در هم رفت و با اخم گفت:-دیر نمی شه وقتی به خونه برگشتیم می فهمند.برق خشمی در عمق چشمان ساسان درخشید،ولی جر و بحث را بی فایده دید.پرستار جلو آمد و به بستن چشمان ساسان مشغول شد.قرار شد فردا ساسان مرخص شود.فرنگیس و ونوس برای انجام بعضی کارهای اداری بیمارستان بیرون رفتند.ساسان در اتاق تنها مانده بود و به غزاله و کارهایش فکر می کرد،((غزاله،غزاله خوبم.تمام هستی ام،من خوب شدم.چشمان من خوب شدند.حالا چشمانم قادرند زیبایی و شکوه تو رو ببینند و قدرت خدا را بستایند.همدم و مونس روزهای تیره و تارم،حالا راحت می تونم به عشقم اقرار کنم و از عظمت اون حرف بزنم.می دونم خیلی رنجوندمت،خیلی آزارت دادم،ولی همه اونها به خاطر خودت بود.خود خوبت،خود بزرگوارت،خود وابسته ات،غزاله من،به خاطر همه اون زخم زبانها از تو معذرت می خوام.من زندگیم رو مدیون تو هستم،حالا دیگه عشقم رو پنهان نمی کنم،فریاد می زنم و به اون اقرار می کنم.در مقابل عظمت عشق ما فاصله طبقاتی پیشیزی ارزش نداره.من همه این فاصله ها و اختلافات رو خرد می کنم و از میان بر می دارم تا با تو زندگیم رو به کمال و سعادت برسونم.))در همین موقع فرنگیس وارد اتاق شد و گفت:-چیه؟باز که تو فکری،دیگه توی چه فکری هستی؟دکتر گفت فردا مرخص هستی.می خوام مهمانی بزرگی برات بگیرم.من امروز به خونه می رم و تدارک می بینم.ساسان با شنیدن این حرف اخمهایش درهم فرو رفت،((ای وای!باز از همان مهمانی های ملال آور.حتماً تموم کارها هم به عهده علی آقا و مرضیه خانمه.))ساسان که تحمل دیدن سختی های آنها را نداشت،تصمیم گرفت به شدت با مهمانی مخالفت کند:-نه مادر خواهش می کنم،من نیاز به استراحت دارم،سر و صدا و شلوغی برام خوب نیست.تازه پنج روز دیگه هم عازم خارج هستم.کارهای زیادی دارم.-نه پسرم.مگه می شه مهمونی نداد؟می دونی از چه خطر بزرگی رد شده ای؟مردم چی می گن؟ساسان مصمم تر گفت:-هر چی می خوان بگن.مادر خواهش می کنم باز همه چیز رو خراب نکن.من مهمونی نمی خوام.والسلام.فرنگیس که اصرار را بی فایده دید دیگر چیزی نگفت.ترسید باز ساسان همه چیز را خراب کند و باعث آبرو ریزی شود.این بود که از فکر مهمانی منصرف شد و علی و مرضیه از کارهای بسیار دشواری رهایی یافتند.چون روزترخیص،جمعه بود،فرنگیس دنبال کارهای اداری و حسابداری بیمارستان رفت.هزینه بیمارستان سه میلیون تومان شده بود.موقع حسابرسی،حسابدار گفت:-چقدر هزینه اش بالا شده.چرا بعد از عمل تا باز کردن چشمش به خونه نبردید؟فرنگیس گفت:-آخه خودم سفر خارج رفته بودم،کسی نبود که خوب مواظبش باشه.ترجیح دادم توی بیمارستان بمونه.پرستاری که در آنجا بود و ساسان را شناخت گفت:-پس اون خانم و آقایی که مثل پروانه دورش می چرخیدند کی بودند؟-اونا خدمتکارهای ما هستند.-اون دختر خانم زیبا و قشنگ که هر روز پیش آقا ساسان می اومدند دخترتون بودند؟فرنگیس از خشم لبش را به دندان گرفت:-نه اون هم دختر اونهاست.فرنگیس از خشم فکها را بر هم فشرد.((پس اون مار خوش خط و خال هر روز پیش ساسان بوده.چه اشتباهی کردم ساسان رو با اونها تنها گذاشتم.))از طرفی علی و مرضیه در خانه سخت بی تاب بودند.فرنگیس مانع رفتن آنها به بیمارستان شده بود.هر یک در سکوت اندوهبار خود افکار تلخی را می پروراندند،ولی سعی می کردند خود را خونسرد نشان بدهند.لبهای مرضیه بی صدا می جنبید،زیر لب ذکر می گفت و دعا می کرد.علی پیچ های شل شده در را سفت می کرد و گاهی سؤالهای بی سر و تهی از مرضیه می پرسید،ولی به جواب او گوش نمی داد.کلافه شده بود.پیچ گوشتی را به طرفی پرت کرد،بلند شد و از شکاف پرده،آسمان را نگاه کرد.ظهر شده بود،ولی هیچ خبری از بیمارستان نبود،زمان چقدر کند می گذشت.پنجه های پا را بر زمین فشرد،موهای سفید بر پیشانی اش را عقب زد و آهی کشید.مرضیه نگاه خسته اش را به علی دوخت.دستهایش را به هم کوفت و سرش را روی میز آشپز خانه گذاشت.علی سرش را به دیوار تکیه داد و گفت:-خیلی ناراحتی،بلند شم برم بیمارستان.مرضیه آهی از سینه کشید:-نه ممکنه باز فرنگیس خانم ناراحتی به بار بیاره و ساسان ناراحت بشه.همین جا منتظر می شیم.چند ساعت دیگر گذشت،ولی باز خبری نشد.دیگر تحملشان تمام شده بود.بالاخره تصمیم گرفتند با بیمارستان تماس بگیرند.تلفن اتاق ساسان به صدا درآمد.فرنگیس تازه وارد اتاق شده بود،در حالی که خیلی از دست غزاله و خانواده اش عصبانی بود،به طرف تلفن رفت و گوشی را برداشت.مرضیه بود.با شنیدن صدای فرنگیس دستپاچه گفت:-الو...سلام خانم...نگران شد یم زنگ نزدید.از آقا ساسان چه خبر؟چشمشون رو باز کردن؟فرنگیس بدون اینکه جواب سلامش را بدهد با تمسخر گفت:-بله باز کردن.به کی باید زنگ می زدیم؟آخه خانم مگه شما چه کاره ساسان هستین که اینقدر انتظار دارین؟عرق سردی بر تن مرضیه نشست،ولی سعی کرد علی متوجه ناراحتیش نشود:-چطور شد؟انشاءالله که چشمشون خوب شده؟فرنگیس با اکراه گفت:-بله خوب شده.بعد با طعنه ادامه داد:-فرمایش دیگه ای ندارین؟مرضیه با بغضی که آزارش می داد با زحمت گفت:-خیلی ممنون.با اینکه قلب مرضیه از سخنان فرنگیس خیلی غمگین و شکسته شده بود،ولی با شنیدن بهبودی ساسان اشک شوق به چشمانش نشست.چشمهای اشک آلودش را به آسمان دوخت و دستانش را بلند کرد و از ته دل خدا را شکر کرد.علی و مرضیه از شدت خوشحالی گریه می کردند و می خندیدند.ملالی فروخرده در ته خنده هایشان طنین داشت.غزاله هنوز از مدرسه نیامده بود.او آن روز را سخت ترین روز عمرش نامید.صبح زود فرنگیس با شوهرش که شب از شمال آمده بود و راننده به بیمارستان رفتند و ساسان را مرخص کردند.علی و مرضیه سر از پا نمی شناختند.دستپاچه بودند.همه چیز اماده بود که اتومبیل وارد شد.مرضیه اسپند روی آتش ریخت و در تراس ایستاد.فرنگیس وقتی از اتومبیل پیاده شد و این صحنه را دید فوری به تراس آمد و با تمسخر و تحقیر به مرضیه گفت:-خوبه خوبه،چه دود و بویی راه انداختی.زود خاموشش کن.بوش برای ساسان خوب نیست.زود برین ناهار رو آماده کنین.زمردیان می خواد برگرده شمال.مرضیه نگاه خسته و بیزارش را به فرنگیس دوخت،بغض تلخی گلویش را فشرد و به داخل ساختمان برگشت.فرنگیس اجازه نداد علی و مرضیه حتی با ساسان احوالپرسی کنند.ساسان به کمک پدرش و راننده بالا آمد و به اتاقش رفت.علی و مرضیه غمگین و ناراحت وسایل ناهار را آماده می کردند و دلشان از دست فرنگیس خون بود.آن روز گذشت و علی و مرضیه موفق نشدند ساسان را ببینند.علی با هر بهانه ای می خواست به اتاق ساسان برود با ممانعت فرنگیس مواجه شد.روز بعد خانه پر از عیادت کننده بود.افرادی بودند که در مدت بستری شدن ساسان یک بار هم به ملاقات او نیامده بودند و حالا برای خود شیرینی پیش فرنگیس و شوهرش پیدا شده بودند.علی و مرضیه از صبح فرصت سرخاراندن نداشتند و مرتب وسایل پذیرایی را آماده می کردند و ونوس می برد و پذیرایی می کرد.ونوس که اصلاً اهل این کارها نبود،به خاطر این که مرضیه و علی،ساسان را نبینند مسؤولیت پذیرایی را بر عهده گرفته بود.دوشنبه شب قرار بود ساسان به کانادا پرواز کند.همه کارهایش را محمد راست و ریست کرده بود.محمد به علت نداشتن استطاعت مالی نمی توانست به این سفر برود.ساسان وقتی از پدر و مادرش تقاضای مقداری پول برای محمد کرد،با مخالفت شدید آنها مواجه و از گفته خود پشیمان شد.آیدا و خانواده اش وقتی ترخیص و معالجه ساسان را شنیدند،با دسته گل بزرگی خود را به خانه آنها رساندند.پدر و مادر آیدا بعد از ساعتی به بهانه ای از اتاق بیرون آمدند و آیدا تمام روز را در اتاق ساسان ماند.شب غزاله خیلی ساکت و غمگین بود و سعی می کرد با درس خواندن سر خود را گرم کند تا پدر و مادرش متوجه اندوه او نشوند.پدر و مادر هم بدون توجه به آشوب درونی غزاله یا شاید هم مخصوصاً همه وقایع اتفاق افتاده را تعریف می کردند و قلب غزاله با شنیدن این اخبار ریش می شد.با شنیدن بعضی حرفها تا بنا گوش سرخ می شد و با کف دستها گونه های مهتابی اش را می فشرد و از اینکه ناخودآگاه پیش ساسان پرده از اسرارش برداشته بود،خود را نفرین می کرد.سعی می کرد خودش را آرام نشان دهد،ولی در درونش غوغایی برپا بود و با خود کلنجار می رفت،((آخه چرا همه چیز رو به ساسان گفتم؟من همیشه سنجیده عمل می کردم،چرا این دفعه بدون فکر حرف زدم؟آخه چرا حس ایثار و فداکاریم گل کرد؟چرا فکر کردم ساسان به من احتیاج داره؟چرا بی عقلی کردم؟ببین الان چه طور دور و برش پر از آدم های هم شأن و هم طراز خودشه،اون دیگه منو می خواد چه کار؟ای خدا چرا ارزش خودمو این جور پا یین آوردم؟لعنت به من،ای کاش اصلاً هیچ وقت به بیمارستان نرفته بودم.ای کاش هیچ وقت ساسان را ندیده بودم،خوب الان باید چه کنم؟گذشته ها گذشته.من باید اونو فراموش کنم،آره این درسته.من باید اونو فراموش کنم.پس تکلیف این قلب صاحب مرده ام چی می شه؟این همه عشق و محبت و چه کنم؟آخه چرا من باید اونو این قدر دوست داشته باشم؟مگه اون کیه؟نه،من باید اونو فراموش کنم.من می خوام پس می تونم.من باید اشتباهات گذشته ام رو جبران کنم.))غزاله با این افکار گر می گرفت.نمی خواست پد رو مادرش متوجه حال بدش شوند.بلند شد و آرام بیرون رفت.نم اشک را از کنج چشم پاک کرد.غرق اندیشه بود.روی پله خانه نشست.مهتاب انگشتهای بلندش را روشن می کرد.باغ هنوز خیس از باران عصر بود.سردش شد.دستهایش را روی شانه هایش گذاشت و خود را بغل کرد.چشمهای درشت ،خسته و شفافش را به ماه کامل دوخت و آرام اشک ها را رها ساخت.روز حرکت از صبح زود،ساسان وسایل سفرش را آماده می کرد و دکتر اجازه پرواز داده بود.خیلی دلش برای غزاله و خانواده اش تنگ شده بود.دورادور شاهد همه صحنه ها بود و از کارهای مادرش بی خبر نبود.ساعت سه و نیم بود که از اتاقش بیرون آمد،می خواست از در خارج شود که مادر پرسید:-کجا می ری ساسان؟-می رم ازعلی آقا و خانواده اش به خاطر زحماتی که کشیدن تشکر کنم.-نیازی به تشکر نیست.وظیفه شونو انجام داده اند.برگرد اتاقت و استراحت کن.ساسان با لحن تند و جدی گفت:-مادر،تو نمی دونی اونا چقدر در حق من خوبی کرده ان.من نباید یک تشکر از آنها بکنم؟تازه برای خداحافظی که باید برم.-خوبی کرده اند که کرده اند.پسره ساده.سلام گرگ بی طمع نیست.تو کی می خوای این چیزها رو بفهمی؟-مادر شما چرا اینقدر به این بیچاره ها بدبین هستین؟بخدا قسم شریفترین انسانهایی که در عمرم دیده ام همین ها هستن. فرنگیس با شماتت و عصبانیت به او نگاه کرد:-من اجازه نمی دم تو بری،اصلاً تو حق نداری اونا رو ببینی.فهمیدی یا نه؟-نه مادر نفهمیدم .اون زمان که روی تخت بیمارستان تنها و غریب افتاده بودم و اونا دستم را گرفتند و نجاتم دادند،می آمدی و این حق رو از من می گرفتی،من زندگیم راو مدیون اونا هستم و بس.-پس تصمیم گرفته ای که بری.خوب برو،ولی مطمئن باش از این کارت پشیمون خواهی شد.برق خشمی در عمق چشمهای ساسان درخشید.نگاه درمانده اش را به مادر دوخت.خواست چیزی بگوید،ولی لبهایش را روی هم فشورد و با شانه های آویخته از در خارج شد.کمی در باغ راه رفت تا حالش کمی جا بیاید.به طرف گلهای سرخ نیمه باز رفت و چند شاخه از آنها چید و بوئید.سرش را به طرف آسمان بلند کرد.آسمان را ابر سیاه می پوشاند.مه در هوا می چرخید.احساس عجیبی داشت.باد موهای خوش حالتش را می آشفت.پنجه در موهایش فرو برد و نفس عمیقی کشید و به طرف خانه غزاله به راه افتاد.پولیور سفید گشاد با یک شلوار لی پوشیده بود.ته ریش مرتبی بر روی صورتش دیده می شد .ساسان باقامت بلند ومتناسبش خیلی خوش تیپ بود و همیشه و هر جا نظرها را به خود جلب می کرد.علی آقا و مرضیه به طرف ویلا می آمدند.ساسان تا آنها را دید سر و گردنش را بر افراشت،چشمهایش درخشیدند،لبهایش به تبسمی باز شدند و تازه فهمید که چقدرآنها را دوست دارد و برای آنها احترام قائل است.وقتی به هم رسیدند،اشک شوقی بر چشمان ساسان نشست و خواست دست علی را ببوسد،ولی او مانع شد و با مهربانی صورت و پیشانی ساسان را بوسید.مرضیه با لحن مهربان و هیجان زده ای گفت:-پسرم خیلی خوشحالم که سلامتیت رو به دست آورده ای.انشاءا... دیگه هیچ وقت رنگ غم رو نبینی.ساسان چشمهای تابناک و در اشک غوطه ورش را به مرضیه دوخت و گفت:-خیلی ممنون.من سلامتی مو فقط مدیون شما و علی آقا و غزاله خانم هستم.اگه شما نبودید من حتماً از نظر روحی آسیب فراوانی می دیدم.شما در حق من مادری کردین.من واقعاً نمی دونم این همه زحمت رو چطور باید جبران کنم.مرضیه گفت:-این چه حرفیه پسرم؟شما مثل پسر خودمون هستید.ما بین شما و بچه های خودمون هیچ فرقی نمی بینیم.علی آقا تأملی کرد و گفت:-به سلامتی امروز تشریف می برین؟ساسان گفت:-با اجازه تون.زیاد طول نمی کشه.-در پناه خدا.ساسان سرش را پایین انداخته بود و با علفهای زیر پایش بازی می کرد،تا بنا گوش سرخ شده بود،لب زیرین را گاز گرفت،سرش را به طرف آسمان گرفت،نفس عمیقی کشید و به سختی گفت:-علی آقا،مرضیه خانم،یه عرضی خدمتتون داشتم.البته تین رسمش نیست.حمل بر گستاخی نباشه ،ولی خوب شما بهتر از هرکس وضع منو می دونین.چاره ای ندارم جز این که خودم این موضوع رو مطرح کنم.من خیلی با خودم جنگیدم که این موضوع رو فراموش کنم.چون خودمو لایق خانواده شما نمی دونستم،ولی متأسفانه در این جنگ پیروز نشدم و مجبورم حرف دلمو بگم.علی و مرضیه با تعجب به هم نگاه کردند.ساسان از خجالت سرخ شده بود.علی آقا به دادش رسید:-بگو پسرم،ما گوش می کنیم.ساسان با صدای آرامی شروع کرد:-راستش می خواستم،می خواستم غزاله خانم رو از شما خواستگاری کنم.علی و مرضیه که از قبل تا حدودی از موضوع خبر داشتند،ولی باز هم با شنیدن این حرف یکه خوردند،چون هرگز فکر نمی کردند که ساسان به خود اجازه این کار را بدهد و بر خلاف میل مادرش عمل کند.علی آقا با تعجب گفت:-ولی پسرم،تو خوب فکر کردی؟همه جوانب رو در نظر گرفتی؟وضع خودت و غزاله رو مقایسه کردی که چنین پیشنهادی می دی؟ساسان گفت:-ماههاست که شب و روزم رو این افکار پر کرده.بالاخره به این نتیجه رسیدم که این مقایسه ها و سنجش ها،این دوری ها و فاصله ها هیچ کدوم نمی تونه سد راه خوشبختی من و غزاله بشه.مرضیه گفت:-ساسان جان،خودت خوب می دونی که من و علی چقدر تو رو دوست داریم،ولی متأسفانه سر راه این ازدواج موانعی است که به این راحتی برداشته نمی شه و آسان نمی شه از اونها گذشت.ساسان گفت:-ولی عشق و علاقه هس که حرف اول رو می زنه،همه این سدها رو می شکنه و از بین می بره.مرضیه سعی می کرد خنده حاصل از خوشحالیش را مهار کند،ولی موفق نمی شد،بالاخره خنده نرمی کرد و گفت:-البته اصل خود غزاله اس.خود اون باید تصمیم بگیره.جواب اون از هر نظر برای ما قابل قبوله.ما بعد از اومدن شما از خارج جواب می دیم.ساسان گفت:-غزاله بی خبر نیست.من تا جواب از شما نگیرم ،به خارج نمی رم.علی آقا گفت:-بهتره این مسائل در حضور غزاله گفته بشه.مرضیه گفت:-غزاله توی خونه داره درس می خونه.پس شما بفرمایید خونه با خودش صحبت کنید.ما هم اینجا کمی حرف می زنیم و مشورت می کنیم و می آئیم.ساسان گفت:-پس با اجازه.غزاله مشغول درس خواندن بود و با چشمان خسته در را به روی ساسان کرد.چشمان درشت غزاله وقتی خمار می شدند،قلب هر بیننده ای را تکان می دادند.ساسان وقتی غزاله را دید احساس کرد در این مدت که غزاله را ندیده چقدر زیباتر و کشیده تر شده است.وقتی نگاه غزاله و ساسان به هم افتاد،لحظاتی سکوت بین آندو برقرار شد.ساسان ابروها را بالا کشید و با خنده ای گفت:-دعوتم نمی کنی بیام تو؟هنوز از من دلخوری؟غزاله کنار کشید و گفت:--بفرمائین.ساسان رفت و لب پنجره که مثل سکو بود نشست و سکوت همه جا را فراگرفت.این بار غزاله سرش را بلند کرد و به ساسان که غرق تماشای او بود،نگاه کرد و با صدای ؟آرامی گفت:-خیلی خوشحالم که خوب شدید.ساسان گفت:-ممنونم غزاله،به خاطر همه چیز ممنونم.خیلی زحمت کشیدی.خیلی خسته شدی تا تونستی منو تحمل کنی.اگه تو نبودی معلوم نبود سر من چه بلایی می اومد؟حرفهای تو بار دیگه زندگی رو به من بخشید.من زندگیم رو مدیون تو هستم.باز لحظاتی سکوت برقرار شد،سپس ساسان به زحمت ادامه داد:-آمدم ببینم سر قولی که به من داده بودی هستی یا نه؟غزاله سرش را پایین انداخت و آرام گفت:-کدوم قول؟ساسان گفت:-این که تا آخر عمر همسفر و همپای من خواهی بود.غزاله سکوت کرد و حرفی نزد.ساسان گفت:-غزاله،من و تو رو از پدر و مادرت خواستگاری کردم.اونها هم مثل تو موانع موجود رو می دیدن و از بزرگی این موانع ترس داشتند،ولی من گفتم عظمت عشق میان من و غزاله همه این موانع رو خرد می کنه و شعله سوزان این عشق،فاصله ها رو به خاکستر تبدیل می کنه.غزاله خجالت کشید.اولین بار بود که ساسان این طور بی پرده از عشق و علاقه اش حرف می زد.لب پائینش را به دندان گرفت و آرام گفت:-راست می گین،به مامان و بابا این طور گفتین؟-ساسان خندید و با چشمان خندان گفت:-چیزی تو این مایه ها.غزاله در حالی که به نقطه ای خیره شده بود آرام گفت:-شما که گفتین عشقی نمونده،پس این شعله سوزان از کجا مشتعل می شه؟کنج لبهای ساسان لرزید:-خودت خوب می دونی چرا این حرفها رو می زدم.آن هم شعاعی از این عشق سوزان بود.غزاله با نگاه نگرانی گفت:-ولی من می ترسم،نمی دونم چرا هر وقت به این موضوعات فکرمی کنم ترس مثل خوره بر جانم می افته.ساسان گفت:-به نظر من این هم شراره های این شعله سوزانه.غزاله گفت:-من واقعاً نمی تونم این ترس رو نادیده بگیرم.آقا ساسان من فکر می کنم ما در این مورد عاقلانه تصمیم نگرفته ایم.مشکلات مهیب تر از آنچه که ما فکر کرده ایم هستند.ما شاید اگه تلاش بیشتری بکنیم،بتونیم راه صحیح رو انتخاب کنیم.ساسان وقتی جدیت غزاله را در گفته هایش دید،دلش هری ریخت،ولی سعی کرد مسأله را شوخی بگیرد:-خوب دیگه،دل پسر مردم رو اسیر خودت کرده ای و الان می ترسی؟بهتر نبود تا منو گرفتار خودت نکرده بودی،این ترس رو تجربه می کردی؟غزاله خانم خواهش می کنم دوباره شروع نکن.غزاله با حالت درماندگی گفت:-آقا ساسان شوخی رو کنار بگذارین و فکری به حال این ترس بکنین.من واقعاً نمی دونم چه کنم.ساسان گفت:-مثل دختر خانم های خوب جواب بلی رو می دی،بعد ما رو به خیر و شما رو به سلامت .هر دو می چسبیم به درس تا انشاءا...به تمام اهداف عالی مون جامه عمل بپوشونیم.غزاله یادت باشه که تو قول دادی.غزاله با نگرانی گفت:-ولی اون قول مربوط به اون زمان بود.ساسان گفت:-اون زمان این ترس کجا رفته بود؟غزاله با کلافگی دستهایش را به هم می فشرد:نمی دونم،واقعاً نمی دونم.آقا ساسان شما پاک منو گیج کردین.ساسان با صدای بلند خندید و گفت:-این هم از زرنگی منه.گیجت می کنم تا متوجه نباشی که جواب بله رو دادی.غزاله سرش را پایین انداخت .آثار نگرانی به خوبی در صورتش آشکار بود.ساسان گفت:-از اونجا برات نامه می فرستم.غزاله گفت:-فقط برای پدرم بنویسید کافیه.در همین موقع پدر و مادر غزاله بعد از کلی صحبت کردن با هم وارد خانه شدند.آنها موانعی را می دیدند که خیلی خطرناک و موحش بودند،ولی به راحتی هم نمی توانستند از جوان خوب و نمونه ای چون ساسان بگذرند.آنها آرزو داشتند دامادی چون ساسان داشته باشند.ساسان و غزاله به احترام از جا بلند شدند و بعد هر چهار نفر دور هم نشستند.مینا بعدازظهری بود در خانه نبود.علی گفت:-خوب ما چهار نفر عاقل و بالغ دور هم نشسته ایم که تصمیم درست بگیریم.ساسان جان مادرت از این موضوع باخبره؟می دونی وقتی بفهمه ممکنه سکته بکنه؟ساسان گفت:-مادرم نمی تونه سد راه خوشبختی من باشه.مرضیه گفت:-ولی اون مادرته و نظرش در ازدواج شما خیلی مهمه.ساسان گفت:-یعنی نظر شما اینه که مادرم هر تصمیمی گرفتند من بی چون و چرا اجرا کنم؟مادرم دختری رو برام در نظر گرفته که از هیچ نظر با غزاله قابل مقایسه نیست.دختری بی بند و بار،لوس و نادان.من چطور می تونم خوشبختی ام رو فدای نظر مادرم کنم؟اون فقط ثرئت و مقام طرف مقابل رو می بینه و نسبت به عقل و منطق و بینش فرد در زندگی کاملاً بی تفاوته.به نظر شما من می تونم خودمو به خاطر مادرم در ورطه هلاکت بندازم؟اون اگه منو می خواد مجبوره کسی رو که من دوست دارم دوست داشته باشه.مادرم بر خلاف ظاهرش،قلب مهربونی داره،ولی من نمی دونم چرا می خواد به زور خودشو بد نشون بده.شما اصلاً نگران این موضوع نباشین.علی گفت:-حرف آخر و غزاله باید بزنه ،زندگیه اونه و خودش باید تصمیم بگیره.همه به غزاله نگاه می کردند.غزاله سرش را پائین انداخته بود و حرفی نمی زد.علی گفت:-دخترم،خوب فکرهاتو بکن.مسأله یک عمر زندگیه .فراز و نشیبهای زیادی پیش روته.ببین می تونی همه اونها رو طی کنی یا نه؟غزاله باز هم حرفی نزد.مرضیه با خنده گفت:-انگار عروس رفته گل بچینه.دخترم بگو دیگه.ما خیلی دیرمون شده ها ،آره یا نه؟غزاله کلافه شده بود.نمی دانست چه کند،چه بگوید،چگونه این فاصله ها را نادیده بگیرد؟پدر و مادرش از ترس مادر ساسان نمی توانستند راحت در مراسم خواستگاری دخترشان بنشینند و برای جان کندن در خانه آنها عجله داشتند.او چطور می توانست جواب بله بدهد؟ناگهان زد زیر گریه.گریه غزاله قلب ساسان را به درد آورد.غزاله احساس دلتنگی داشت.از یک طرف رفتن ساسان ،از طرفی تردید در جواب دادن به او ،از سویی ترس و دلهره مادرش که دیرش شده بود دست به دست هم داده و بیشتر آزارش می دادند.مرضیه گفت:-ای وای ساعت چهار و نیم شد،الانه که فرنگیس خانم عصبلنی بشه،من که رفتم.بعد از رفتن مادر،علی آقا هم که کار واجبی داشت بلند شد و رفت و غزاله ماند و گریه های بی بهانه اش.ساسان با چهره غمگین و ناراحتی گفت:-تو رو خدا غزاله منو بیشتر از این ناراحت نکن.مگه با مسافر این طور رفتار می کنن؟می خوای برم نتونم اونجا دوام بیارم؟بس کن تو رو خدا. ساسان نگاه شوریده اش را از غزاله کند و بلند شد و از طاقچه جعبه دستمال کاغذی را برداشت و جلوی غزاله گرفت.غزاله در حالی که لبخند کم رنگی و غمگینی روی لبانش بود و اشک تمام صورتش را خیس کرده بود،دستمالی برداشت.ساسان وقتی جعبه دستمال را در طاقچه می گذاشت ،چشمش به نوشته غزاله که روزی برای او نوشته بود افتاد:-به به!چه شعر قشنگی!چه خط زیبایی!حتماً کار خودته درسته؟غزاله در حالی که شال روی سرش را مرتب می کرد گفت:-بله برای شما نوشته بودم.ساسان گفت:-خیلی قشنگه،اگه مال منه پس اینجا چی می کنه؟من اینو بر می دارم.در همین موقع،چشمش به عکس غزاله افتاد و گفت:-این رو هم بر می دارم.و بدون این که منتظر جواب غزاله باشد هر دو را در کیفش گذاشت.بعد بازوی راستش را روی طاقچه گذاشت،و پایش را به حالت ضربدر روی پنجه نگه داشت و به غزاله خیره شد:-خوب غزاله خانم،من ساعت پنج باید راه بیفتم.یادت باشه که به من جواب ندادی.گریه غزاله بیشتر شده بود و قطرات درشت اشک چون درهایی فرو می ریخت و دامن سفیدش را خیس می کرد.ساسان سر به سرش گذاشت:-من می دونم که به خاطر من گریه می کنی.باباجون من که نمی رم اونجا بمیرم.فقط چند ماه اونجا هستم.بعد از اینکه یک دکتر درست و حسابی شدم،شاید بتونم دارویی برای این گریه های بی بهانه تو پیدا کنم.حالا بلند شو مثل دختر خانم های خوب اشکهاتو پاک کن تا من بتونم راحت از ایران برم.غزاله بلند شد و اشکهایش را پاک کرد،ولی گریه های پیاپی دوباره صورتش را خیس کرد.ساسان در حالی که در را باز می کرد گفت:-خوب غزاله خانم منتظرم می مونی؟غزاله برای این که جواب او را بدهد فقط اشک می ریخت.بغض گلوی ساسان را هم می فشرد.برای اینکه غزاله متوجه اشکش نشود بر گشت و بدون خداحافظی به راه افتاد.غزاله از پشت صدایش زد:-ساسان!ساسان برگشت و در حالی که سعی می کرد اشک چشمانش را پنهان کند،گفت:-بله؟گونه های غزاله از شرم گل انداخته بود.با پایش زمین را نوازش می کرد.چشمهای درشتش به چشمان بره می مانست.بالاخره مژه های بلندش را بلند کرد و گفت:--مواظب خودت باش.ساسان نگاه گداخته اش را به او دوخت و گفت:-تو هم همین طور.و اشک چشمانش سرازیر شد.تأملی کرد و ادامه داد:-غزاله قول می دی منتظرم بمونی؟غزاله به شدت گریه می کرد و نمی توانست جواب بدهد.با سرش جواب مثبت داد و آرام گفت:-قول می دم.هر دو در حالی که بشدت اشک می ریختند،چنان به هم نگاه می کردند که انگار آخرین دیدارشان بود.ساسان دیگر نتوانست تحمل کند برگشت و بسرعت از غزاله جدا شد.ساعت هشت شب هواپیمای ساسان از ایران پرواز کرد و غزاله ماند و کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین.آن شب آن قدر گریه کرد که نای درس خواندن نداشت.پدر و مادرش هم خیلی غمگین بودند.بین هیچ کس صحبتی رد و بدل نمی شد.خانه در هاله ای از سکوت فرو رفته بود.مینا وقتی همه را آرام و کسل یافت،کسالت دیگران به او سرایت کرد و آرام در گوشه ای نشست.فردای آن روز غزاله حال خود را پیدا کرد و بار دیگر تلاش بی وقفه ای را برای درس خواندن آغاز کرد.دیگر چیزی به کنکور نمانده بود.غزاله از پیشرفت خود راضی به نظر می رسید.ماهها از رفتن ساسان می گذشت ولی غزاله و خانواده اش کاملاً از او بی خبر بودند.جرأت پرسیدن از فرنگیس را هم نداشتند.یکی دوبار وقتی ساسان با فرنگیس صحبت می کرد،از سلامتی اش مطلع شده بودند.یک شب علی موقع بیرون گذاشتن زباله ها نامه های پاره شده ای را در میان آشغالها پیدا کرد و وقتی دقت کرد دید که ساسان آن نامه ها را برای آنها نوشته،ولی هرچه تلاش کرد نتوانست آدرسی را روی آنها پیدا کند.کاغذها خیلی ریز شده بودند.×××××××××××××××××بالاخره روزها و ماها سپری شد و روز کنکور فرارسید.علی از اضطراب شب را تا صبح بیدار بود.مرتب بیرون می رفت و داخل می آمد.بی قرار بود.در شکسته دستشویی مرتب صدا می کرد.علی از اضطراب مرتب به آنجا می رفت و مرضیه با هر صدا از خواب می پرید.بالاخره بلند شد و آرام گفت:-علی جان،تو که این جوری بدتر غزاله را مضطرب می کنی.کمی به خودت مسلط باش.-نمی تونم مرضیه جان.دست خودم که نیست.می دونی چقدر انتظار این روز را کشیده ام؟-در هر صورت بهتره غزاله متوجه این همه اضطراب نشه.براش خوب نیست.علی در رخت خواب دراز کشید و لی از بس این طرف و آن طرف غلتید خسته شد.طنین سکسکه ای که از سا عتی قبل شروع شده بود،بلندتر شده بود.ناچار بلند شد و به حیاط رفت و کمی قدم زد.چه نقشه هایی که نکشید.بالاخره خسته شد و در کنار درختی نشست و همان جا هم خوابش برد.نزدیکهای سپیده دم بود یکدفعه از خواب پرید.نمی دانست کجاست.صدای جاروی رفتگر از کوچه می آمد.بوی یاس همه جا را معطر کرده بود.از دور صدای پارس سگی به گوش می رسید.گنجشکان در لابلای شاخه ها ی جیک جیک می کردند.به این طرف و آن طرف نگاه کرد.رویش پتوی کوچکی بود.یکدفعه امتحان غزاله به یادش آمد،((ای وای دیر شد.غزاله دیگر به جلسه نمی رسه .))با اضطراب از جایش بلند شد.سرش گیج می رفت،درختان دور سرش می چرخیدند،دوباره به زمین نشست.یکدفعه متوجه شد غزاله جلوی پنجره نشسته و درس می خواند.غزاله بلند شد و نزدیک پدر آمد.دستش را روی پیشانی او گذاشت و گفت:-بابا،چرا اینجا خوابیدید؟دلم نیومد بیدارتون کنم،رویتان را کشیدم.گفتم خدای نکرده سرما می خورین.پدر نگاه دریایی و شعله ور خود را به دخترش دوخت:-فدای دختر گلم بشم.دخترم دیرت نشه؟-نه بابا جون،خیلی مونده.خوشبختانه حوزه امتحانی نزدیکه.باباجون اگه عجله نکنین نمازتون قضا می شه.-آه راست می گی.چشم همین الان.و سریع بلند شد و به سمت جوی آب رفت و با آب سرد و گوارای آن ،جسم و روحش را تسلی بخشید و از صمیم قلب برای دخترش دعا کرد.آزمون سراسری ساعت هشت صبح شروع شد.غزاله با تمام وجود از خدا بزرگ یاری طلبید.بعد از اعلام((شروع کنید))از بلندگو،واوطلبان دفترچه ها را برداشتند و شروع به پاسخ دادن کردند.غزاله خیلی سریع و راحت به سؤالات پاسخ می داد و اصلاً وقت کم نمی آورد.تمام سؤالات از کتاب بود و غزاله راحت می توانست پاسخ آنها را بدهد.تست زیست شناسی را آن قدر سریع جواب داد که وقت اضافه آورد.پیش خودش حدس زد که حتماً زیست شناسی را صد در صد زده است.بالاخره آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشت.وقتی از در حوزه امتحانی خارج شد.پدرش را دید که نگران ایستاده است.با دیدن غزاله به سرعت به طرفش آمد و گفت:-دخترم چطور بود؟امتحان را چطور دادی؟-بابا جون،عالی بود.عالی عالی!-پزشکی؟-بله پزشکی،انشاءا...صد در صد تهران.-انشاءا...انشاءا....توکل به خدا،به امید خدا...پدر بعد از ظهر پاسخ تست ها را از روزنامه فروشی خرید و به خانه آورد.-غزاله بشین ببینم چند در صد زده ای.غزاله نشست و جوابهایی را که زده بود،مقایسه کرد.همه درسها را هشتاد و پنج تا صد در صد زده بود و این شادی خیلی بزرگی بود.پدر از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید و مرتب خدا را شکر می کرد. اواخر تابستان غزاله به جشن نامزدی دلارام و آقای حکمت دعوت شد.یک روز قبل از مراسم،حوریا و مهیا و غزاله در خانه دلارام جمع شده و خیلی خوشحال بودند و مرتب سربه سرهم می گذاشتند.دلارام در برابر متلک هایی که دوستانش به آقای حکمت می گفتند،از خنده ریسه می رفت،چالهای گونه های صورتی رنگش عمیق می شد،سر و گردن را می افراشت و می گفت:-نه بچه ها،شما نمی دونین که اون چقدر مهربون و دل نازکه.من به این نتیجه رسیدم کسانی که قیافه اخمو و خشن دارند،قلب صادف و ساده ای هم دارن.ولی بچه ها دست بردار نبودند و باز اذیتش می کردند و خوش می گذراندند.بعد از کلی حرف از این طرف و آن طرف،صحبت به بهنوش رسید.حورا به دلارام که مشغول جمع کردن فنجانها بود نگاه کرد و گفت:-راستی دلارام بهنوش چرا مدرسه رو ول کرد؟من حرفهایی درباره اش شنیده ام.دلارام با تأسف سرش را تکان داد و گفت:-اون بدبخت هم بلاخره سرش را به باد داد.دوست پسر تازه اش که از آن هفت خط های روزگار بود،اونو با دوز و کلک به خونه اش می بره و بدبختش می کنه.بعد از آن با اینکه به بهنوش قول ازدواج داده بود،زیرش می زنه و فرار می کنه.بعد از مدتها پسره توی نیروی انتظامی به دام می افته و مجبور به ازدواج با بهنوش می شه.پسره اول قبول نمی کرد که با اون ازدواج کنه،ولی بعد از کلی آبروریزی و پزشکی قانونی و این حرفها مجبور به این کار می شه.بهنوش الان بارداره و اون طور که مادرش می گفت زندگی تلخی داره.شوهرش هر روز کتکش می زنه و می گه اون بچه رو نمی خواد.خیلی به بهنوش مشکوکه.تا تلفن مشکوکی به خونه شون می شه،همسرش رو به باد کتک می گیره که اون کی بود و هر قدر بهنوش می گه که نمی دونه،باورش نمی شه.بعد از اینکه بهنوش رو حسابی می زنه،شروع به زدن خودش می کنه.مادر بهنوش می گفت بیژن معتاد به الکل شده و این اخلاقشو بدتر می کنه.کافیه وقتی به خونه میاد بفهمه که بهنوش قدمش رو از خونه بیرون گذاشته،فحش و ناسزا و کتک کاری شروع می شه.هر روز کتکش می زنه و می گه بگو قبل از من با چه کسانی بودی؟باید اسمشون رو بگی.با اون قدمی بیرون نمی ذاره،می گه از دوستام خجالت می کشم تو رو با خودم بیرون ببرم.اونا به ریش من می خندن و می گن ما کیفمان رو با بهنوش کردیم و حالا بیژن باید اونو تحمل کنه.دلارام آهی کشید و گفت:-خلاصه چی بگم؟از بس زندگی بدی داره اگه ببینینش نمی شناسید.از زیبایی گذشته اثری در اون نمونده و در این مدت کم حسابی عوض شده.واقعاً زیبایی و جوانی با چه سرعتی تباه می شه.دلارام نم اشکی را که در کنج چشمانش نشسته بود پاک کرد و ادامه داد:-مادرش می گفت می خواد بعد از زایمان بچه رو به شوهرش بده و طلاق بگیره.شوهرش هم بچه رو قبول نمی کنه،می گه اون بچه من نیست.اگه دستم بهش برسه خفه اش می کنم.هفته پیش آب پاکی رو روی دستش ریخته و گفته تو درزمان دختری نتونستی خودت رو نگه داری،وای به حال الان.گفته تو به تنوع مرد عادت کرده ای و اصلاً نمی تونی جلوی خودت رو بگیری.کافیه یکی بهتر از منو پیدا کنی .بیژن با توجه به گذشته بهنوش ،هیچ اعتمادی به اون نداره و تا بن استخوان به بیماری سوءظن و شک مبتلا شده.حورا با ناراحتی و ملامت گفت:-پس بهنوش بد جوری تاوان کارهاش رو پس می ده.دلارام آهی کشید و گفت:-نمی دونین چقدر اون رو نصیحت کردم.گفتم که این کارها آخر و عاقبت خوشی نداره.خواهی نخواهی روزی ازدواج خواهی کرد.پس چه بهتر که سربلند به خونه شوهر بری.گفتم که تو در قبال شوهرت مسؤول هستی.مطمئناً وجدانت راحت نخواهد بود و در ترس و دلهره زندگی خواهی کرد.مگه این کارها چقدر ارزش داره که که سرنوشتت رو تحت الشعاع قرار بده و تو بتونی خوشبخت زندگی کنی.محیا گفت:-این جوز زنها عظمت و بزرگی زن رو زیر سؤال می برن و اونو خدشه دار می کنن.دلارام گفت:-اون فکر می کرد چون مورد توجه پسرهاست،پس به دیگران برتری داره،غافل از اینکه زندگی رو به هیچ باخته.غزاله طره موی سیاهش را پشت گوش برد،گردن آهویش را صاف کرد و گفت:-شوهرش هم از گناهی که کرده کم عذاب نمی کشه.تخم بدبینی و شک و تردید در مورد شریک زندگی کم عذاب آور نیست. بچه ها هر کدام با افسوس و ناراحتی چیزی از بدبختی بهنوش می گفتند.برای نجاتش دعا کردند.××××××××××××××××××××××××خانواده دلارام و حکمت مجلس عقد با شکوهی ترتیب داده بودند.دلارام در لباس عروسی چون فرشته ها زیبا شده بود.آقای حکمت کت و شلوار سورمه ای با پیراهن سفید و کروات زرشکی بر تن کرده بود.ریشش را مدل پروفسری زده و قیافه کاملاً جدیدی پیدا کرده بود.علاوه بر قیافه جدید،رفتارهای جدیدی هم از خود نشان می داد.شاگردانش فکر می کردند مگر می شود کسی ایت قدر دو شخصیتی باشد؟حکمت امروز انگار نه انگار که همان حکمت عصا قورت داده سر کلاس بود.می گفت و می خندید و چون پروانه دور دلارام می چرخید.برعکس،دلارام حجب و حیا ی نو عروس ها را داشت و از شوخی و بذله گویی ها یش خبری نبود.گاهی هم از کارهای حکمت تعجب می کرد و وقتی او را با حکمت سر کلاس مقایسه می کرد،خنده اش می گرفت.بعد از خواندن خطبه عقد،آقای حکمت به طبقه اول که مردانه بود رفت.دخترها که از ترس او تا حالا نمی توانستند خودی نشان دهند به طرف دلارام آمدند و او را در آغوش گرفتند.غزاله گفت:-دلارام!عزیزم تبریک می گم.مثل ملکه ها زیبا شده ای.دلارام گفت:-تو هم خیلی قشنگ شده ای غزاله جان.من که هر قدر نگاهت می کنم سیر نمی شم.راستی غزاله چرا مادرت نیومد.غزاله گفت:-تبریکات صمیمانه ای فرستاد و برات آرزوی خوشبختی کرد.کار داشت نتونست بیاد.به جای اون مینا اومد.محیا و حورا و غزاله گردانندگان اصلی عروسی بودند.مثل خواهر از هیچ چیزی کم نمی گذاشتند و مواظب بودند که هر کاری به نحو احسن انجام شود.از صبح زود در آنجا مشغول بودندوخانمهای بسیار شیک پوش و همه آرایشگاه رفته با موهای درست شده یکی پس تر دیگری وارد می شدند.دختران خوش تیپ و شیک پوش زیادی حضور داشتند،ولی غزاله در میان آنها چون نگینی می درخشید.غزاله پیراهنی که محیا برایش از خارج آورده بود پوشیده بود.پیراهن سرمه ای تنگ با یقه ملوانی سفید که به خوبی گودی کمر و اندام متناسبش را نشان می داد.آستین پیراهن تا آرنج بود با لبه باریک سفید.ساعت بند مشکی ساده ای روی دستان خوش ترکیبش دیده می شد.موهای بلند و پر پشت مشکی خود را تا کمر ریخته بود و با هر حرکتی که می کرد موهای لختش چون موج به سویی می رفت و جذابیتش را بیشتر می کرد.جوراب ساقه کوتاه سفید با کفش پاشنه تخت تأثیر قرار داده بود.مادر محیا مرتب می گفت:-محیا تو رو خدا کاری کن غزاله زن محمدرضا بشه.من آرزوی داشتن چنین عروسی رو دارم.نگاه کن مثل طاووس می خرامه.محیا گفت:-مادرجون از محالاته که غزاله قبول کنه.-آخه تو از کجا اینقدر مطمئنی؟-چون مثل کف دستم می شناسمش.-ولی من حرف تو رو گوش نمی کنم و حتماً یک روز به خونه شان می روم واونو خواستگاری می کنم،اگر موفق شدم محمد رضا تا آخر عمر منو دعا می کنه.محیا وقتی اصرار مادرش را دید،سکوت کرد و به خنده ای اکتفا کرد.محیا شلوار پیش بنددار خارجی سفیدرنگ با یک بادی لیمویی تنگ و کفش لیمویی پوشیده بود.موهای مدل گردش را به داخل،سشوار زده بود و خیلی با نمک تر و شیرین تر از همیشه به نظر می رسید.در همین حورا که برای درست کردن موهایش به آرایشگاه رفته بود آمد و به اتاقی که آئینه بزرگی در آن گذاشته بودند،رفت.غزاله و محیا به دنبال حورا به اتاق رفتند.وقتی او را دیدند دست زدند و از زیبائیش تعریف کردند.حورا شلوار مشکی تنگی با یک بلوز گیپور سفید یقه کیپ که بالای یقه اش چین های ریزی بود پوشیده بود و موهای پر پشت و مشکی اش را بالای سر جمع کرده و با گل های ریزی تزئین کرده بودند.تمام حواس دلارام به دوستانش بود و از اینکه مثل خواهر در عروسی او زحمت می کشیدند به خود می بالید.او واقعاً به داشتن چنین دوستانی افتخار می کرد.مینا روبه روی عروس نشسته بود.تمام عروسی برایش تازگی داشت و خیلی لذت می برد.شلوار پیش بند داری چهارخانه قرمزی که مادرش تازه دوخته بود با یک بلوز سفید پوشیده بود.مجلس عروسی به خوبی و خوشی سپری شد.بعد از شام مردان فامیل درجه یک کم کم بالا می آمدند،بچه ها آمده رفتن شدند.حورا گفت:-دلارام چی شده؟آقایون چرا اینجا میان؟دلارام درحالی که شنل کلاه دار قشنگی را روی لباس عریانش می پوشید گفت:-آخه رسم عروسی های ما اینه که آخر شب فامیل های رجه یک کنار هم جمع می شن تا همدیگر را بیشتر ببینند و عکسهای خانوادگی بیندازند.بچه ها منتظر شدند تا آقای حکمت پایین بیاید تا از او هم خداحافظی کنند.هنگام خداحافظی آقای حکمت گفت:-بچه ها!واقعاً خسته نباشین.دلارام می گفت که خیلی زحمت کشیدین،بهش گفتم مثلاً عروسی دبیرشونه،باید هم زحمت بکشن.دلارام با شیطنت خاص خودش به آقای حکمت نگاهی کرد و گفت:-یعنی تو می گی بچه ها به خاطر تو سنگ تموم گذاشتن؟آقای حکمت کتش را مرتب کرد و قیافه ای گرفت و گفت:-بله کاملاً همین طوره.وبچه ها همه یکصدا خندیدند و خداحافظی کردند و رفتند.کم کم تمام فامیل دور هم جمع شدند و فامیل های جدید با همدیگر بیشتر آشنا شدند. فامیل حکمت از نظر مال و پروت به فامیل های دلارام نمی رسیدند، ولی از نظر تحصیلات و فرهنگ غنی تر بودند . بعد از رفتن بچه ها سوالات در مورد غزاله شروع شد. چند نفر می خواستند از غزاله خواستگاری کنند و آأرس او را از دلارام می خواستند ، اما دلارام به همه ی آنها گفت او نامزد دارد . چون اگر می گفت او قصد ازدواج ندارد آنها دست بردار نبودند و اگر هم دلارام حقیقت را به آنها می گفت می رفتند و پشت سرشان را نگاه نمی کردند و ممکن بود با این کار دلارام را ناراحت کنند .مینا از وقتی به خانه رسیده بود از عروسی تعریف میکردو مادر هم با اشتیاق فراوان گوش می داد . پدر هم نشسته بو و با نگاه تحسین آمیزی دخترانش را تماشا می کرد .وقتی بچه ها خواستند لباس عوض کنند پدر با نگاه مغروری گفت:نه غزاله ، مینا ، لباسهایتان رو عوض نکنید ، می خوام اینجوری سیر تماشایتان کنم .چه قدر این لباسها به شما میاید. حتماً در عروسی قشنگتر از همهی دختر ها بودید، درسته؟مینا با هیجان گفت:-آره بابا جون . همه به آبجی غزاله نگاه می کردند و از اون تعریف می کردند. دو تا خانم که پیش من نشسته بودند با هم گفتند مثل پری قصه هاست.پدر دستش رو دور شانه مینا حلقه کرد و گفت:آره دخترم خواهرت مثل پری قصه هاس و تو هم مثل فرشته ها ملیح و معصومی.مرضیه که در آن طرف نشسته بو و غرق آنها بو گفت:- پس من چی هستم؟علی نگاه دلاویز و شعله ورش را به همسرش دوخت و نفس عمیقی کشید و گفت :- تو هم مثل حوریان بهشتی هستی که خداوند به من هدیه کرد ، بهترین و شیرین ترین روز زندگی من وقتی بود که خدا تو رو به من داد.بعد شروع به خواندن کرد:چشمان تو از حریر و شبنم کردند در جام دلت زلال زمزم کردندای چشمه ی زندگی به خود می نازم زآن روز که مرا با تو همدم کردندپدر همیشه در شهرستان این شعر را برای مادر می خواند ، ولی از وقتی از آنجا آمده بودند ، بدبختی های زندگی فرصت باقی نگذاشته بود تا برای این چیز ها باقی بماند. امشب پدر یک جور دیگر شده بود،یک جور مخصوصی همه را نگاه می کرد، نمی گذاشت کسی از کنارس تکان بخورد. مینا گفت:- من میرم لباسم رو عوض کننم خراب می شه.پدر بغض کهنه اش را فرو داد. سیبک گلویش بالا و پائین رفت . دستی به پیشانی عرق کرده اش کشید و گفت:- الهی بابا فدات شه . می ترسی لباست خراب بشه ؟ تقصیر نداری دخترم . تو فقط همین یک لباس رو داری . دخترم ،بابا رو ببخش که نتونسته زیاد برات لباس بخره . دخترم دوست داری جه جور لباسی برات بخرم؟مینا شروع به حرف زدن از لباس های مختلفی که در عروسی دیده بود کرد.غزاله عصبانی و معنی دار و با لحن تندی گفت:- مینا خانم ، تن آدمی شریف است به جلان آدمیت،نه همین لباس زیباست نشان آدمیت.مینا فهمید که زیاده روی و با حرفهاش زخم دل بابا را عمیق کرده است و شروع به جبران حرفهاش کرد . آنقدر ناشیانه این کار را انجام می داد که همه را به خنده انداخته بود.

آن شب پدر ساعت ها حرف زد.ازگذشته هاي شيرين گفت ،از خواستگاريش،از ازدواج با مرضيه ، از به دنيا آمدن غزاله و مينا حرف زد . بعد از آن کلي با بچه ها خحرف زد که قدر مادر خوب و زحمتکشاان را بدانند و تا آخر عمر به او خدمت کنند. بعد از ساعت ها حرف زدن بلند شد خودش رختخواب بچه ها را پهن کرد و بالاخره اجازه داد تا لباس عوض کنند و بخوابند.بعد از اين که بچه ها خوابشان برد مرضيه با خنده گفت:- چي شده علي جان؟امشب يک جور ديگه اي شده اي .مثل صوفي ها و عارف ها شده اي. نگاهت قشنگ تر شده .از وقتي از شهرستان آمديم اين قدر با ما حرف نزده بوديعلي دست هاي مرضيه را در دست گرفت و پينه هاي آن را نوازش داد.کنج لبهايش تکان خورد و لبهاي باريکش را که سيبيلي جوگندمي آن را زينت مي داد بر دست مرضيه فشرد.- الهي فداي اين دستهاي مهربان بشم که چقدر بايد زحمت بکشن،مرضيه جان تو خيلي تو خونه ي من زحمت کشيدي. خيلي رنج ها رو تحمل کردي و دم برنياوردي. من چه طور مي تونم اين همه لطف و محبت رو در زندگيم ناديده بگيرم؟واقعاً نمي دونم چي بگم فقط اينو مي دونم که خيلي دوستت دارم . مرضيه به نظر من تو کاملترين انساني هستي که خداوند خلق کرده.علي سر مرضيه را که به ياد گذشته آرام آرام اشک ميريخت بلند کرد ، از پشت هاله ي اشک نگاهش را به او دوخت و گفت:- مرضيه تو فکر مي کني خدا اين قدر به من فرصت ميده که الطاف تو رو جبران کنم؟زيبايي مرضيه در اوج کمال پژمرده شده بود . چشمهاي خسته و شفافش را بهعلي دوخت و گفت:- علي تو رو خدا بس کن.اين حرفها چيه که تو امشب مي زني؟انگار فراموش کرده اي که من خوشبختترين زن روي زمين هستم.ساعتي با تو زندگي کردن خودش بزرگترين محبت الهيه که خداوند به من هديه کرده.يادت رفته من خوشبخترين زن فاميل بودم و همه به زندگي من غبطه مي خوردن؟دخترها در آرزوي آين بودن که زندگي آيندشون مثل ما باشه.من طعم زنديگيم را با عشق و صفا و صداقت آميخته بوده. من شيرين ترين و آرام ترين دوره ي بارداري رو داشتم ،به همين علت هم بود که بچه هامون اينقدر آروم و خوب شدن و همه اينها رو مديون تو هستم. تو کدوم زن و شوهري رو ديده اي که در عرض 20 سال زندگي مشترک 20 دقيقه باهم قهر نباشن و من همه اين محاسن زندگيم رو مديون خوبي و بزرگواري تو بوده ام .زندگي من سرتاسر درس بود.من درس بردباري و گذشت ،عشق و محبت رو از تو ياد گرفتم . آگه از خداوند فرصتي براي جبران الطاف بخواهيم اين فرصت رو بايد من از اون مسءلت کنم نه تو.علي بوسه اي به دست همسرش زو خنديد و چينهاي دور چشمانش افتاد.-من که هيچ وقت حريف زبون تو نشدم . مرضيه چند روز به جواب کنکور مونده ؟مرضيه تاملي کرد وگفت:-آن طور که غزاله مي گفت ،احتمالاً ده روز ديگه جواب ها رو مي دن.علي هر وقت از جواب کنکور حرف ميزد چهره اش گل مي انداخت و صدايش مي لرزيد:-مرضيه ،يعني تو مي گي من دکتر شدن غزاله رو مي بينم؟-البته که مي بيني . اين حرفها چيه؟باز که شروع کردي .بلند شو برو بخواب و مثل هميشه به خدا توکل کن.-مرضيه به نظر تو به مينا چه شغلي بيشتر مياد؟-نميدونم ولي خودش از شغل وکالت خيلي خوشش مياد و مي خواد حقوق بخونه.-الهي من فداي وکيل شدنش بشم.مرضيه درحالي که مسواک مي زد گفت:-چشمهاي منوکه حسابي خواب گرفته تو نمي خوابي؟-نه مي خوام کمب بشينم و شما ها رو تماشا کنم.-پناه برخدا!تو امشب يه چيزت مي شه.-منظورت اينه که زده به سرم؟-علي جان !خواهش مي کنم.-چشم،چشم من تسليم.يک ذره مي شينم و بعد مي خوابم.-پس شب بخير-شب بخيرعلي آن شب ساعتها بيدار بود و در باغ قدم مي زد و فكر مي كرد. درباره كار جديدي كه پيدا كرده بود فكر مي كرد. قرار بود يك هفته ديگر از آنجا بروند. علي كار نگهباني در يك شركت كمپاني ماشين پيدا كرده بود و قرار بود حقوق خوبي بدهند. خانه كوچكي هم در زير كمپاني در اختيارشان مي گذاشتند. بچه ها و مرضيه خيلي خوشحال بودند و از اين كه از دست فرنگيس راحت مي شدند، از خوشحالي در پوست خود نمي گنجيدند. فرنگيس از تصميم آنها خبر نداشت. از وقتي نامه هاي ساسان را كه براي آنها مي نوشت دريافت مي كرد تحقير و سخت گيري اش را بيشتر و زندگي را برايشان جهنم كرده بود. وقتي نامه ساسان را كه سر تا سر ابراز عشق و محبت بود مي خواند، چنان عصباني مي شد و چنان نامه ها را پاره مي كرد كه به كوچكترين ذرات تبديل مي شدند و بعد از آن، خشم و غضب خود را نثار علي و مرضيه مي كرد و اگر غزاله هم در دسترسش بود، از تير خشم و كين او در امان نمي ماند.طبق معمول، علي و مرضيه صبح زود عازم خانه فرنگيس شدند. فرنگيس اول صبح سر موضوعات كوچك آنها را به باد استهزا و نيش و كنايه گرفته بود و مرتب ناسزا مي گفت. ساعت ده بود و بوي سرخ كردني در خانه پيچيده بود. هواكش آشپزخانه خراب شده بود و نياز به تعمير داشت. فرنگيس با خشم در آشپزخانه را باز كرد و با عصبانيت به علي گفت:- مي شه بگي من چندبار بايد بگم تا اين هواكش لعنتي رو درست كني؟ بوي سرخ كردني تموم ساختمون رو برداشته. گير چه زبون نفهم هايي افتاديم ها.علي گفت:- فرنگيس خانم اين نردبون شكسته، چند تا پله نداره. اجازه بدهيد پله هاش رو درست كنيم بعد.- تو داري از زير كار در مي ري، والّا نردبان چيزيش نيست و جنابعالي اگه بخواي مي توني بالا بري.علي كه ديگر اعصابش كاملا خرد شده بود، نگاه خسته و بيزارش را به او دوخت و گفت:- خوب بابا، الان مي رم درستش مي كنم.مرضيه جلوي علي را گرفت و گفت:- نه علي، نرو خطرناكه. اول نردبون رو تعمير كن بعد.علي نگاه عميقي به همسرش كرد و آرام گفت:- نگران نباش.و با سري فرو افتاده از او دور شد. مرضيه هم به دنبال او راه افتاد:- علي تو رو خدا مواظب باش. ديدي نمي توني، برگرد پايين.علي به طرف مرضيه برگشت و با نگاه معني داري او را به آرامش دعوت كرد.فرنگيس پشت سر آنها ايستاده بود و غرولند مي كرد. حس حسادت چشمانش را دريچه دوزخ ساخته بود. علي نردبان را به لبه ديوار نزديك كرد . نردبان خيلي بلند بود و علي به زحمت توانست آن را كنار ديوار بكشاند. پيچ گوشتي و ابزار آلات را برداشت و آرام آرام بالا رفت. از وسط نردبان حدود دو پايه شكسته بود و علي به زحمت مي توانست بالا برود. مرضيه دست را حائل دهان كرده بود و با ترس و لرز علي را نگاه مي كرد. هر طور كه بود علي خود را به پشت بام رساند و مرضيه نفس راحتي كشيد. علي برگشت و تبسم كمرنگي به مرضيه كرد و رفت. با زحمت فراوان، هواكش را از جايش درآورد و شروع به تعمير كرد. يكي از پره هايش كاملاً كج شده بود. با خود فكر كرد ببرد و در تعميرگاه تعميرش كند. مي خواست هواكش را پايين بياورد، ولي يكدفعه گفت، (( بگذار سعي خودمو بكنم شايد بتونم تعميرش كنم.))هواكش را روي پره گذاشت و دستش را روي نردۀ لبه پشت بام تكيه داد، سنگيني خود را روي نرده انداخت و روي پره فشار آورد. اولين فشار، دومين فشار، دستهايش را محكم روي نرده گذاشت و سومين فشار را وارد كرد كه ناگهان... نرده از جايش كنده شد و علي همراه نرده به پايين سقوط كرد و با صداي مهيبي به زمين افتاد. مرضيه كه تمام حواسش به شوهرش بود، وقتي اين صحنه را ديد اول گيج و منگ ايستاد، انگار در اين دنيا نبود. احساس كرد جلوي چشمانش را پردۀ ضخيمي گرفته است. همه جا مه آلود شد. پلكهاي سنگين را به زحمت گشود و وقتي علي را غرق در خون ديد، تازه فهميد كه چه بلايي سرش آمده. لرزش شديدي بدنش را فرا گرفت، ولي نتوانست هيچ عكس العملي نشان دهد، زمين زير پايش لرزيد. به زمين افتاد و به زحمت خودش را به جايي كه علي افتاده بود رساند. وقتي علي را بي جان يافت، چنان فرياد دلخراشي كشيد كه تمام اهل خانه بيرون دويدند.غزاله و مينا در خانه مشغول كار بودند كه يكدفعه صداي جيغ را شنيدند. سریع بيرون دويدند و وقتي فرياد مادر را تشخيص دادند، با پای برهنه و گريه كنان به سمت ويلا دويدند. وقتي نزديك ويلا رسيدند با فريادهاي مادر سرعتشان را بيشتر كردند... خداوندا چه مي ديدند؟ پدر غرق در خون روي زمين افتاده بود و مادر با موهاي افشان به سر و روي خود مي زد. غزاله با ديدن صحنه جيغي كشيد و دور خود چرخيد. مينا بدجوري ترسيده بود. تمام بدنش مي لرزيد و رنگش مثل گچ سفيد شده بود. گيج و منگ ايستاده بود و صحنه را تماشا مي كرد. راننده هم آنجا بود و گريه مي كرد. پدر ونوس با اورژانس تماس گرفت، گفته بودند اصلاً نبايد مصدوم را تكان بدهند. ونوس رفت كمي آب آورد و به زور به دهان خشكيده مينا ريخت. فرنگيس از حال مينا خيلي ترسيده بود. رنگش مثل میّت شده بود . فرنگيس احساس كرد دختر سنكوب كرده است. با تكانهاي شديد و با يكي دو ضربه محكم مينا به خود آمد و تازه فهميد كه چه بلايي سرشان آمده است. غزاله و مينا بالاي سر پدر نشسته بودند و فرياد مي زدند. مينا به طرف پدر دويد و كنارش نشست و مات و مبهوت به او نگاه كرد.غزاله دست بابا را گرفته بود و روي سر و صورت خود مي كشيد، آن را مي بوسيد و مي بوئيد و التماس مي كرد كه چشمانش را باز كند. مينا خم شد و صورتش را روي صورت پدر گذاشت و قطرات اشك آرام آرام از چشمانش جوشيد و به صورت پدر ريخت. يكدفعه پدر آرام چشمانش را باز كرد، وقتي هر سه را ديد به زور لبخندي زد و دست هر سه آنها را روي سينه خود فشرد و براي هميشه چشمانش را بست...آن صحنه، قلب هر بينندۀ سنگدلي را به درد مي آورد. هر سه به روي جسد بي جان پدر افتاده بودند و آن را تكان مي دادند. گريه هاي دلخراش آنها، صداي بابا باباي آنها تا عرش بالا مي رفت و زمين و زمان را مي لرزاند. هوا ابري و مه آلود بود و تراژدی آنها را كامل مي كرد. علي غرق در خون روي زمين افتاده بود و غزاله و مادر به دور خود مي چرخيدند و بر سر و روي خود مي زدند. از سر و صورت مرضيه خون چكه مي كرد. پرستار زني كه با آمبولانس آمده بود دستهاي مرضيه را گرفته بود تا مانع چنگ زدنش شود، ولي نمي توانست حريفش شود. غزاله آنقدر بي تابي كرد كه در گوشه اي بيهوش افتاد و دكتر و پرستار بالاي سرش رفتند. مينا در كنار پدر نشسته و او را بغل كرده بود و آرام اشك مي ريخت.- بابا جون، تو رو خدا ما رو تنها نذار، بابا ما بي تو چه كنيم؟ بابا جون تو كه هيچ وقت نمي خواستي ما ناراحت بشيم، پس چرا مي خواي ما رو براي تمام عمر غمگين و بي پناه بگذاري؟ باباجون مگه تو نبودي كه تحمل ديدن قطره اشكي از چشمهاي ما را نداشتي، پس چرا حالا بلند نمي شي خون چشمامون رو پاك كني؟ بابا جون مگه صبح نگفتي لباس تازه هات رو آماده كنيم كه روز جواب كنكور بپوشي؟ پس چرا به وعده ات وفا نكردي؟ تو كه بدقول نبودي بابا، بابا بلند شو و مثل هميشه اشك چشامون رو پاك كن. باباجون الهي من فدات بشم، بابا جون بلند شو...

سوز و گداز اين مصيبت، ميناي كوچك را تبديل به شاعري كرده بود. چنان حرفهايي مي زد كه فرنگيس و ونوس در گوشه اي ايستاده بودند و اشك مي ريختند، ولي از شدت غرور پا پيش نمي گذاشتند تا مرحمي به قلب اين دل شكسته ها باشند. دكتر دستور تزريق آرام بخشي به مرضيه و غزاله را داد. مينا را به زور از جسد بي جان جدا كردند و روي علي را با ملافه اي سفيد پوشاندند.طوفان شديدی شروع شده بود. درختان تنومند باغ صداهاي موحشي از خود بلند مي كردند، گويی آنها هم به خاطر مونس زحمتكششان فرياد مي زدند و با مرضيه همنوايی می كردند. گرد و غبار و باد و طوفان، جسد بي جان پدر زير ملافه سفيد و خونهاي كنار آن، زخم هاي روي صورت مادر و گريه هاي خونين از چشمان مينا و غزاله، صحنه دلخراشي را ايجاد كرده بود.بالاخره بعد از تكميل گزارشات، برانكار آوردند و جنازه را روي آن گذاشتند و به داخل آمبولانس منتقل كردند. مرضيه قادر به راه رفتن نبود. خودش را دنبال ماشين روی زمين می كشيد، روی پاهايش زخم شده بود و خون می ريخت. فرياد زد:- نه، نه نبريد. خواهش می كنم علی منو نبرين. پس بگذاريد من هم با اون برم. خواهش می كنم.مرضيه به ماشين چسبيده بود و نمی گذاشت ماشين حركت كند. بالاخره مرضيه را از آمبولانس جدا كردند و آمبولانس حركت كرد و رفت. رفت، ولي چه غريبانه، بی كس و تنها. آنها هيچ كس را نداشتند كه دنبال جنازه برود و اين بيش از همه قلب شكسته مرضيه را به درد می آورد.آمبولانس ديگري خبر كرده بودند تا مرضيه را به بيمارستان برساند. مرضيه خيلي بی تابی می كرد و وضعش خطرناك بود. غزاله هم همراه مادر سوار آمبولانس شد و به بيمارستان رفت. مينا ماند و فرياد هاي دلخراش و گريه هاي معصومانه اش. ماشين پليسی هم كه آمده بود، بعد از نوشتن گزارش آنجا را ترك كرد. راننده هم براي پاره اي از كارها با آنها رفت. فرنگيس و ونوس و پدرش هم به خانه رفتند. مينا ماند و خون پدر و طوفان سختی كه شروع شده بود. چقدر احساس بيچارگی و درماندگی می كرد. احساس می كرد قلبش تحمل اين مصيبت سنگين را ندارد و هر آن ممكن است از كار بايستد. فرنگيس شلنگ آب را از گوشه تراس برداشت و پايين انداخت و گفت:_ اين شلنگ رو وصل كن به شير آب و روي خونها بگير تا شسته بشه. مگس جمع می شه.مينا كه نای حركت نداشت دراز كشيد و سر شلنگ را گرفت تا به شير كنارش وصل كند و خون عزيزترين كسش را بشويد. همين كه خواست آب را روي خونها بگيرد، دلش نيامد چيزی را كه جزئی از وجود پدرش بود از بين ببرد. خودش را روي خونها انداخت و آنقدر گريه كرد كه از هوش رفت. معلوم نبود چه مدت بيهوش بود كه نم نم باران شروع شد. كم كم قطرات باران مينا را به هوش آورد. خون پدر شسته شده و از بين رفته بود. مينا از شدت اندوه نمي دانست چه كند و كجا برود. زير ريزش باران نشسته و ماتم زده زانوانش را بغل كرده بود و از اينكه آسمان خود را در غم او شريك می دانست و می گريست كمی قلبش تسكين می يافت.نزديكهای عصر غزاله با حال خيلی بدی خود را به خانه رساند و وقتي مينا را در آن حال ديد، فريادی كشيد و مينا را در آغوش گرفت. دو خواهر زير ريزش باران نشسته همديگر را بغل كرده بودند و های های گريه می كردند. آسمان هم با صداي بلند رعد و برق، عزاداری آنها را كامل می كرد. هيچ كس قادر نبود تا در سخت ترين لحظات عمرشان به دادشان برسد و آنها را از جايی كه پدر افتاده بود، بلند كند و تسكينی بر قلب تنهايشان باشد. بالاخره وقتی مطمئن شدند كه چقدر بی كس و تنهايند، از جا بلند شدند و افتان و خيزان به خانه رفتند. خدايا خانه بوی پدر را می داد. غزاله به طرف لباسهای پدر كه روی ديوار آويزان بودند، دويد و آنها را در آغوش گرفت و های های گريه كرد. لباسها را بو می كرد و به صورتش می كشيد و گريه می كرد. مينا عكس پدر را در آغوش گرفته بود و به آن بوسه می زد و فريادهای دلخراش می كشيد. صداي فريادشان در باد می پيچيد. هر دو آنقدر گريه می كردند كه از حال می رفتند. بعد كه دوباره به هوش می آمدند و ياد مصيبت و غم سنگينشان می افتادند و دوباره شروع می كردند. هوا تازه روشن شده بود كه به طرف بيمارستان به راه افتادند تا هم از وضع مادر مطلع شوند و هم جنازه پدر را تحويل بگيرند و به خاك بسپارند.مرضيه تا صبح زير سرم بود و با آرام بخش های قوی آرام شده بود. وقتی دخترانش را ديد، سر هر دو را روي سينه گذاشت و هر سه به تلخي گريه كردند. بعد از ساعتی با اصرار و دادن رضايت، مرضيه از بيمارستان مرخص شد. او می خواست در مراسم خاكسپاری شوهر عزيزتر از جانش شركت كند.مراسم خاكسپاری چقدر غريبانه و محقر بود. چند نفر رهگذر كه متوجه بدحالي مرضيه و دخترانش شدند، پيش آمدند و آنها را در مراسم همراهي كردند. بعد از دفن، همه رفتند و مرضيه و دخترانش تنها ماندند. مرضيه آنقدر بی تابی كرد كه باز از هوش رفت. دختران بيچاره خيلی ترسيده بودند و به سر و روي خود می زدند و از مردم كمك می خواستند، ولي چون قبرستان از قبرستانهای ارزان قيمت و خارج از قسمت اصلي بود، هيچكس ديده نمی شد. ناگهان افراد ماشينی كه از جاده مي گذشتند متوجه وضعيت آنها شدند، پياده شده و به كمك آمدند. دو زن و يك مرد بودند. وقتی آن سه را در آن وضعيت ديدند، خيلي دلشان به حال آنها سوخت و شروع به آرام كردن دخترها و به هوش آوردن مرضيه كردند. ولي هر كاري كردند مرضيه به هوش نيامد. ناچار او را به بيمارستان رساندند.بالاخره با سعي و تلاش دكترها مرضيه به هوش آمد و دخترهای بيچاره و بی كس آرام شدند. چهار روز مادر در بيمارستان بود و دخترها شب و روز در سالن انتظار می ماندند. وقتی خستگی امانشان را می بريد می رفتند و كمی در نمازخانه استراحت می كردند و بر می گشتند. بالاخره روز چهارم مادر مرخص و به كمك دخترانش به خانه منتقل شد. در اين مدت كم، مادر خيلی ضعيف و نحيف و موهايش سفيد شده بود. آنقدر گريه كرده بود كه صدايش شنيده نمی شد. دخترها براي مادر رختخوابی پهن كردند و او را در بستر خواباندند. مرضيه با ديدن جای خالی شوهرش با ضعف شروع به گريه كرد، ولی ديگر اشك چشمانش هم خشكيده بود. غزاله به مينا گفت كه خيلی بايد مراقب حال مادر باشند و در كنار او كمتر گريه كنند، ولی مگر می توانستند جلوي خود را بگيرند؟ پدر يك لحظه هم از جلوی چشمانشان دور نمی شد و لحظه به لحظه با آنها بود. فرنگيس و خانواده اش حتی برای يك بار هم برای تسليت گويی نيامدند تا ببينند حال آن سه داغديدۀ ماتم زده چگونه گذشته است.صبح روز هشتم بعد از فوت پدر بود كه فرنگيس در زد و وارد خانه شد. سلام كرد و تسليت گفت و همان طور ايستاده رو به مرضيه گفت:- خوب مرضيه من اومدم امروز تكليفم رو روشن كنم. الان هشت روزه كه سر كار نمی آی. از وقتي اون خدابيامرز رفته كارها روي هم ريخته. بالاخره ما هم بايد زندگي كنيم يا نه؟ اومده ام ببينم می مونيد يا می ريد؟مرضيه كه از چنين روزي می ترسيد با خود فكر كرد به كجا برود؟ دختران جوان و بی پناه خود را به كجا ببرد؟ با حال التماس و زاری و با آن صدايی كه از شدت گريه به زحمت شنيده می شد، گفت:- نه خانم، نه شما رو به خدا اجازه بديد ما اينجا بمونيم. من شبانه روز در خانه شما كار می كنم و نمی گذارم كارها عقب بيفته. فقط خواهش می كنم ما رو از اينجا بيرون نكنين.فرنگيس كه ديگر آنها را سربار خود می دانست، سگرمه هايش در هم رفت و ناچار گفت:- خوب پس همين الان بلند شو و بيا. من منتظر شدم تا شب هفت شوهرت تمام بشه.مرضيه در دلش گفت، (( شب هفت؟ آن هم چه شب هفتی! طفلك علی نه سوم، نه شب هفت، هيچ مراسمی برايش نگرفتيم.)) و دوباره شروع به گريه كرد.غزاله شب پيش پدر را خواب ديده بود كه در جای قشنگی ميان چمنها و گل ها ايستاده و صدا می زند، (( غزاله، دختر گلم، مادر و مينا رو به تو می سپارم. مواظب اونا باش.)) و غزاله به پدر قول داده بود مواظب آنها باشد.غزاله به طرف مادر رفت و او را در آغوش گرفت و گفت:- مامان جون، شما رو به خدا بسه ديگه. چشماتون باز نمی شه. شما با اين كارهاتون روح پدر رو آزار می دين. پدر كه با يك اخم شما اون قدر ناراحت می شد، فكر كنيد كه الان چه عذابي می كشه؟ مگر نه اينكه اين مشيّت الهيه و خدا می خواد ما رو امتحان كنه؟ شما نمی خواهيد از اين امتحان سربلند بيرون بياييد؟ اگه اينجوري كنين سلامتيتون رو از دست می دين. آن وقت نمی گين كه ما چه كنيم؟ شما پناهگاه و اميد ما هستين، اگه خدای نكرده بلايی سرتون بياد ما می ميريم. ببينيد مينا چقدر ضعيف شده اون بيشتر از درد پدر، از درد شما زجر می كشه. مادرجان اين جسم پدره كه از ميان ما رفته، ولي اون همواره در قلب ماست و در كنار ما زندگي می كنه. اون هيچ وقت ما رو تنها نمی ذاره.مادر صورت غزاله را بوسيد و گفت:- چقدر پدرت به تو و حرفهات افتخار می كرد.و در حالي كه گريه می كرد، از جا بلند شد كه به ويلا برود. غزاله بلند شد. روسري مشكي را سر كرد و مصمم و قاطع گفت:- مامان بريم.مرضيه با شنيدن اين حرف يكّه خورد. در نگاهش برق ترسناكی درخشيد، انگار كه چيز خيلی وحشتناكی شنيده. نم اشك را از گونه اش پاك كرد و در قيافه غزاله دقيق شد:- چی گفتی؟غزاله سرش را بالا گرفت و خيلی جدی گفت:- منم با شما ميام. نمی تونم شما رو با اين حال تنها بذارم.چشمای درشت و قرمز مرضيه به چشمان برّۀ در حال ذبح می مانست سرگشته و بی پناه. دستش را به گونه استخواني و كم خونش فشار داد و با صدايی كه به زحمت شنيده می شد گفت:- می خوای روح پدرت عذاب بكشه كه اين حرفو می زنی؟ يادت نيست اون چقدر به اين موضوع حساس بود؟غزاله نيم رخ ظريفش را بالا گرفت، نگاه خسته و متفكرش را از پنجره به باغ دوخت و گفت:- مامان جان! الان موقعيت ما فرق می كنه. وضعيتمون ايجاب می كنه كه هر سه كار كنيم، تا بعد ببينيم چه پيش مياد.مرضيه سرش را بالا گرفت، قطرات اشكش در زير نور درخشيد. محكم و استوار يك كلمه گفت:- نه!

و از در بيرون رفت. هنوز دو ساعت كار نكرده بود كه ضعف كرد و از حال رفت. فردا هم به همين صورت رفت و اصلاً نتوانست كار كند و برگشت. فرنگيس خيلي از وضع موجود ناراحت بود و مرتب غرولند می كرد. وقتی كارهای عقب افتاده و خانه درهم ريخته را می ديد، بدتر اعصابش تحريك می شد و داد و فرياد راه می انداخت.آن روز با نامه اي كه از ساسان دريافت كرد تبديل به يك ديوانه شد كه هيچ كس و هيچ چيز نمی توانست آرامش كند. ساسان در نامه اش نوشته بود كه هفته بعد می آيد و از مادر خواهش كرده بود كه خود را برای خواستگاری از غزاله آماده كند. دلايل ازدواجش با او را كاملاً توضيح داده و در آخر هم تأكيد كرده بود كه به هيچ عنوان از غزاله دست نخواهد كشيد و به هر قيمتی كه شده با او ازدواج خواهد كرد. فرنگيس هم تصميم گرفت در اين يك هفته مرضيه و دخترانش را از آنجا بيرون كند تا ساسان وقتي برمی گردد ديگر نتواند كاري كند.شب درست در زماني كه بشدت از دست مرضيه و از حال رفتنهايش و همين طور از نامه ساسان عصباني بود، ساسان بي خبر از همه جا زنگ زد:- سلام مامان. حالتون چطوره؟و فرنگيس با عصبانيت جواب سلامش را داد.- چي شده مامان؟ اتفاقي افتاده؟- نخير.- مادر می خواستم مژده اي به شما بدم.- حرفت رو بزن.- اين طوری كه شما حرف می زنين، احتمالاً اصلاً هم از اين خبر خوشحال نمی شين.- گفتم كه حرفت رو بزن.- كارها اينجا تموم شده. به فرودگاه سر زديم، ديديم می تونيم امشب به ايران برگرديم.- چي؟ امشب؟ اين امكان نداره.- بله مادر؟ چی گفتی؟ چرا ناراحت شدی؟ برای آمدن زوده؟- نه، نه، آخه من می خواستم برات تدارك مهماني ببينم. نمی شه هفته بعد بيای تا من فرصت كافي براي كارهام داشته باشم؟- نه مامان. من از فرودگاه تماس می گيرم. شما هم مهمانی رو بذارين يكباره با جشن نامزدي ام با غزاله بگيرين.- ساسان ديگه اسم اين دخترۀ گدا و بی چشم و رو را پيش من نيار.ساسان برافروخته و عصباني گفت:- مادر خواهش می كنم، اين طرز صحبت كردن اصلاً درست نيست. خودتون می دونين كه من تصميم خودمو گرفته ام، قبل از رفتن هم از پدر و مادرش خواستگاری كرده ام و بمحض آمدن هم عقدش خواهم كرد.- تو خيلی بيخود كردي. می خوای پای اين گدا گشنه ها رو به خونه من باز كني؟ مگه من مرده باشم كه تو بتونی اين كار رو بكنی.ساسان با لحن جدي گفت:- مادر خواهش می كنم احترام خودتون رو نگه دارين. غزاله نامزد منه. اگه شما منو می خواين، پس بايد اون رو هم قبول كنين. در غير اين صورت من از خونه شما خواهم رفت.فرنگيس از شدت عصبانيت می لرزيد و با صداي لرزاني گفت:- تو خيلی غلط می كني، آرزوي اين اكبيری رو به دلت می ذارم. اون ارزش آب ريختن به دستان ونوس رو هم نداره، چه برسه به اين كه زن برادرش بشه.ساسان با شنيدن منطق مادرش خيلي ناراحت شد و واقعاً تأسف خورد. بغض گلويش را گرفت و با زحمت گفت:- ولی من اونو با تمام وجود دوست دارم و حاضرم به خاطر اون همه چيز رو زير پا بگذارم.فرنگيس سرش را بلند كرد و نفس عميقی كشيد و با جديّت گفت:- حالا می بينيم...و ساسان عصبانی تر جواب داد:- بله می بينيم...فرنگيس گوشي را بشدت روي تلفن كوبيد. از شدت عصبانيت تمام تنش می لرزيد. ونوس يك ليوان آب برايش آورد تا عصبانيتش فروكش كند، ولي دست فرنگيس لرزيد و ليوان افتاد و شكست و صداي آن اعصاب به هم ريخته اش را بيشتر تحريك كرد. با پای لرزان و در حالی كه سرش گيج می رفت، به سمت در رفت. ونوس گفت:- مامان، كجا می ري؟فرنگيس از شدت عصبانيت قيافه ترسناكی پيدا كرده بود و دندانهايش را به هم می فشرد. با نفس های تندی گفت:- شنيدی؟ شنيدی چه ها گفت؟ دختره و مادرش كاری كرده اند كه همه چيز رو زير پا می ذاره. وقتی ما بی خبر از همه جا بوديم، با هم قرار خواستگاری گذاشته اند و اعلام نامزدی كرده اند.ونوس گفت:- باريكلا! چه غلط ها!- حالا ببين چقدر به من خنديده اند و مسخره كرده اند كه بدبخت تو بدون اين كه خبر داشته باشی ما همه كارهامون رو كرده ايم. همه تون رو آرزو به دل می ذارم، گدا گشنه ها.و در حالی كه دست و پايش بشدت می لرزيد از ساختمان خارج شد و به طرف خانه غزاله رفت. حال مرضيه خيلي بد بود، بعد از يك گريه و فغان مفصل، باز حالش بدتر شده بود. غزاله و مينا به زحمت آرامش كردند و او را به زور خواباندند و خودشان هم چراغ را خاموش كردند و با چشمان گريان به رختخواب رفتند. هر سه خيلي ضعيف و نحيف شده بودند، نداشتن مونس و غمخواري كه دلداريشان بدهد، بر غمشان می افزود.هر سه گريان در رختخوابشان دراز كشيده بودند كه يكدفعه ضربه محكمي به در خورد. هر سه هراسان از جا پريدند. فرنگيس منتظر نشد تا در را باز كنند و با عصبانيت در نيمه شكسته را محكم فشار داد و چفت در را شكست و داخل شد. در تاريكی چيزی معلوم نبود. مينا از ترس فرياد كشيد. مادر و غزاله هم از ترس و وحشت زبانشان بسته شده بود. فرنگيس داخل آمد و چراغ را روشن كرد و با عصبانيت به مرضيه گفت:- فقط نيم ساعت، نيم ساعت وقت داري تا جُل و پلاست رو برداری و از اينجا گورت رو گم كنی.مرضيه با صدايی كه انگار از ته چاه در می آمد گفت:- فرنگيس خانم، آخه چی شده؟ بگيد تا ما هم بدونيم.فرنگيس با نگاه تحقير آميز و نفرت باری به مرضيه گفت:- خودت رو به موش مردگي نزن. اون وقت كه پسرم رو گول زدی تا دخترت رو قالب كنی، اين موش مردگيت كجا رفته بود؟ زود بلند شو از خونه من برو بيرون.مرضيه با لحن تضرع آميزی گفت:- پس اجازه بدين هوا كه روشن شد بريم. ما كه جايی رو نداريم بريم. من با دو دختر در اين شهر بی در و پيكر كجا برم؟- به هر جهنمی كه می خوای برو. دخترجونت كه دوستان آن چنانی كم نداره. برو خونه اونا تا ببينند كه من تا حالا چه بی چشم و روهايی رو توی خونه ام تحمل كرده ام.- فرنگيس خانم، خواهش می كنم، التماستون می كنم، تا صبح اجازه بدين بمونيم.- ديگه زيادی حرف می زنی. فقط نيم ساعت وقت داری والّا دو تا كارگر از بيرون صدا می كنم كه تن لشتان رو بيرون بندازن.و در را محكم كوبيد و بيرون رفت.مرضيه و دخترها با حال زار گريه می كردند و نمی دانستند چه كنند. در اين نصفه شب كجا بروند؟ بلند شدند و چند تكه چيزی كه متعلق به خودشان بود برداشتند و با گريه و آه و ناله از خانه بيرون رفتند. راننده كه شاهد همه چيز بود از فرنگيس خواهش كرد كه تا صبح آنها را نگه دارد و يا اجازه دهد كه او آنها را به خانه اش ببرد.فرنگيس گفت:- اگه جرأت داري دنبال اونا برو. از فردا بيكار می شی و تو هم گورت رو گم می كنی. اونا خونه دوستشون رفتند.راننده با خود فكر كرد وقتي كارش تمام شد به دنبال آنها می رود و كمكشان می كند، ولي فرنگيس آنقدر كار روي سرش ريخت كه نتوانست يك ساعت هم از آنجا خارج شود. فرنگيس آنقدر كوته نظر بود كه فكر می كرد آنها واقعاً به خانه دوستان غزاله خواهند رفت. فكر كرد اگه راننده آنها را به خانه اش ببرد ساسان راحت آنها را پيدا می كند. خوشحال بود كه وقتي ساسان برگردد و با جاي خالی آنها مواجه شود همه چيز به خوبي فيصله می يابد.

مرضيه و دخترانش بی هدف و نااميد راه می رفتند. مقصد مشخصی نداشتند و در تاريكی شب فقط از آن خانه شوم فاصله می گرفتند. بارانی كه از ظهر شروع شده بود همچنان ادامه داشت. هر سه نفر خسته و ضعيف و گرسنه تن خود را به زور جلو می كشيدند. از روز پيش هيچ چيز نخورده بودند. همه چيز در خانه تمام شده بود و از وقتی مادر سر كار نمی رفت، فرنگيس هم چيزی به آنها نداده بود. روز پيش فقط چندبار چاي خورده بودند و يك مقدار هم نان خشكی كه داخل سطل نان خشك ريخته بودند. خيلی وقت بود كه فرنگيس حقوقشان را نداده بود. روز پيش وقتی مرضيه طلبشان را خواست، فرنگيس گفت:- كدوم حقوق؟ هر چی حساب داشتيد خرج آمبولانس و سردخانه و پول قبر شوهرت شد. تازه از خودم هم روش گذاشتم و دادم.و مرضيه كه حرف زدن با او را بی ثمر ديده بود ترجيح داده بود سكوت كند. باران تمام بدنشان را خيس كرده بود و آب از سر و رويشان چكه می كرد. چقدر احساس بدبختی و بی كسی می كردند. در همين هنگام چند جوان لات و ولگرد از خيابان به پياده رو آمدند و هر يك سيگاری در دستشان بود و از سر و كول هم بالا می رفتند. يكی از آنها كه خيلی بی ادب و هرزه بود گفت:- به به خانم خوشگل ها كجا می رن؟ يك امشب رو مهمون ما باشين.مرضيه و دخترها مثل بيد می لرزيدند. خواستند كه بی توجه از كنار آنها رد شوند كه آن ديگری به مينا تنه ای زد و او را به طرف پسر ديگر هل داد. مينا جيغ كشيد و مرضيه و غزاله هم شروع به دفاع از مينا كردند. بدبختانه چون هم دير وقت بود و هم باران می باريد، هيچ كس در خيابان ديده نمی شد. اغلب خانه ها هم كه آخر باغ ساخته شده بودند و تا خيابان فاصله داشتند و صدای آنها را نمی شنيدند. خوشبختانه رانندۀ يك ماشين كه از خيابان رد می شد، متوجه آنها شد و ايستاد. از داخل آن دو مرد قوی هيكل پياده شدند و به طرف مزاحمين حمله ور شدند و آنها هم مينا را رها كردند. مينا توی جوی آب افتاد و از شدت درد دستش فرياد كشيد. آن دو مرد با پسران هرزه گلاويز شدند و حسابی كتكشان زدند. در اين حين مرضيه و غزاله كمك كردند و مينا را بيرون كشيدند و با تمام رمقشان بنای دويدن را گذاشتند. دست مينا خيلی درد می كرد. درد دستش با درد بدبختی اش توأم شده بود و مينا را به گريه تلخی وادار كرده بود. ديگر نای دويدن نداشتند و هر سه از شدت ضعف حالشان بد شده بود. در پياده رو به ديواری تكيه كردند تا نفسی تازه كنند. يكدفعه مادر متوجه ساختمان نيمه كاره ای كه در آن سوی خيابان بود شد و از دخترها خواست تا آنجا بروند و شب را در آنجا به صبح برسانند. آنها هم قبول كردند و وارد ساختمان نيمه كاره شدند. اقلاً در آنجا از دست باران و مزاحمين شبانه در امان بودند. خيلی سردشان شده بود، هر سه می لرزيدند. در گوشه ای روی آجرها نشستند و همديگر را بغل كردند و به روزگار تلخ خود گريستند. در همين موقع دو سگ وارد ساختمان شدند. غزاله و مينا خيلی ترسيدند و خواستند جيغ بكشند كه مادر ممانعت كرد و گفت:- اگه با اونها كاری نداشته باشيم، با ما كاری ندارن.يكدفعه صدای دو مرد شنيده شد كه وارد ساختمان شدند. مرضيه و دخترها خيلی ترسيدند. نفس ها را حبس كرده بودند كه مبادا صدايشان به گوش آنها برسد. يكی از مردها به ديگر گفت:- همين جا بريزيم. اين سگهای بيچاره می خورند.ديگری گفت:- حيف از اين همه غذا. وقتی می خوان حقوق ما رو بدن جونشون در مياد، ولی برای ده نفر مهمان بايد اين همه غذا بپزند و آخرش هم دور بريزند.- چه كار داری؟ بريز بگذار امشب اين زبون بسته ها هم غذای تازه بخورن و كيف كنند. تو چرا غصه ارباب رو می خوری؟- آره والله. ديوانه هستم ديگه.و از ساختمان بيرون رفتند. مرضيه و دخترها نفس راحتی كشيدند. بوی غذا حسابی پيچيده بود و شكم خالی آنها مرتب قار و قور می كرد. شكم مينا چنان بلند صدا كرد كه باعث شد آنها بعد از مدتها بخندند. مينا كه هنوز از درد دستش می ناليد گفت:- مامان معلومه اين غذاها تازه هستن. چطوره كه ما هم با سگها هم غذا شيم.و آرام آرام به سمت غذاها رفت. دو كيسه زباله پر از غذا بود كه يكی جلوی سگها بود و ديگرِ اين طرفتر بود. مينا آرام كيسه را برداشت و برگشت. چه غذاهايی! هنوز گرم بودند. بوی گوشت و جوجه كباب و برنج تمام ساختمان را گرفته بود. مينا بدون معطلی شروع به خوردن كرد. چنان با اشتها می خورد كه مادر و خواهرش را هم به اشتها آورد و آنها هم شروع به خوردن كردند. سگها هم كه به اندازه كافی غذا برای خوردن داشتند از داشتن ميهمان احساس نارضايتی نمی كردند.بعد از خوردن غذا كمی گرمشان شد. لباسهای خيس شان را عوض كردند و با پوشيدن لباسهای خشك، كمی آرامش پيدا كردند. مينا و غزاله از خستگی سرشان را روی پای مادر گذاشتند و همان جا خوابشان برد. مادر با ديدن قيافه های مظلوم و معصوم دخترانش اشكش جاری شد. چقدر احساس تنهايی و بیچارگی می كرد و سنگينی غم قلبش را می آزرد، چشم انداز آينده، ذهنش را تيره می ساخت.باريكه ای از نور چراغ اتومبيلی از روی ديوار نيمه كاره به داخل افتاد. مرضيه هراسان نيمه خيز شد و بيرون را نگاه كرد. اتومبيل دور زد و رفت و مرضيه نفس راحتی كشيد. از كنج چشمهای بی گناهش قطره های اشك فرو می ريخت، زير لب ناله كرد، (( علی جان! علی خوبم! كجا رفتی؟ چرا رفيق نيمه راه شدی؟ چرا ما رو تنها گذاشتی و رفتی؟ نگفتی من با اين دو طفل معصوم چه كنم؟ كجا برم؟ از كی كمك بخوام؟ نگفتی اينجا پر از گرگه، من چطور اين دو دختر رو با خودم دنبال كار بكشم؟ علی مگه ما به هم قول نداده بوديم همسفر و همراه باشيم؟ با هم بمونيم و با هم بميريم، علی جان فردا جواب كنكور رو می دن، چه آرزوهايی كه برای اين روز نداشتی، پس چرا ما رو گذاشتی و رفتی؟ تو كه تحمل ديدن سختی های ما رو نداشتی پس چطور ما رو در اين دنيای نامهربان، بی پناه و بی اميد گذاشتی و رفتی؟ علی جان الهی من فدای آن قلب مهربانت بشم، آخه اين چه كاری بود؟))اشك چون سيلی از صورت مرضيه جاری بود. با خود فكر می كرد، امشب كه اين طور گذشت، فردا و فرداهای ديگر را چه كند؟ كجا برود؟ نه آشنايی، نه پناهگاهی، چگونه كار پيدا كند؟ به چه كسی می تواند اعتماد كند؟ هيچ وقت اين قدر احساس درماندگی و بيچارگی نكرده بود. از شدت اندوه قلبش گرفته بود. ناخودآگاه قطرات اشك روی صورت بچه ها می ريخت. بچه ها با شنيدن صدای هق هق مادر ناگهان از خواب پريدند و هر دو چون طفل كوچك سرشان را روی سينه او گذاشتند و گريه كردند. مادر گفت:- هوا ديگه كم كم داره روشن می شه. بلند شين نمازمون رو بخونيم تا ببينيم چه بايد بكنيم؟آب برای وضو نداشتند، تيمم كردند و نماز خواندند. آخر نماز مرضيه و غزاله از خدای بزرگ طلب مغفرت و آمرزش برای پدر و طلب صبر و ياری برای خود كردند، ولی مينا حسابی از خدا گلايه و گريه كرد. مادر گفت:- بچه ها بلند شويد تا كارگرها نيامده اند از اينجا برويم.مينا گفت:- مادر جون كجا بريم؟ ما كه جايی رو نداريم.مادر گفت:- خدابزرگه. بلند شويد اول بريم جواب كنكور رو بگيريم.هر سه به راه افتادند و رفتند. جلوی اولين روزنامه فروشي كه رسيدند، ايستادند.چه صف بلندی شده بود. غزاله منتظر ماند تا يكی روزنامه بگيرد و او هم اسم خودش را نگاه كند. اولين نفر روزنامه را گرفت و در همان جا كنار دكه دنبال اسم خود گشت، وقتی آن را نديد با عصبانيت روزنامه را كنار خيابان انداخت و دور شد. غزاله سريع رفت و روزنامه را برداشت و دنبال اسمش گشت. دل در سينه مادر بشدت می تپيد و از شدت هيجان دهانش خشك شده بود، دستش می لرزيد. يكدفعه غزاله به هوا پريد و دويد مادر را بغل كرد و اشكش سرازير شد:- مامان جون، مامان جون، قبول شدم... قبول شدم.- خدا رو شكر. آفرين دخترم. چه رشته ای؟غزاله كه كد را حفظ بود گفت:- پزشكی، پزشكی تهران.مادر از خوشحالی غزاله را بغل كرد و گريه را سر داد. غزاله و مينا هم گريه می كردند. غزاله گفت:- چقدر جای پدر خاليه. چقدر انتظار چنين روزی رو داشت. مامان بريم بهشت زهرا به بابا مژده بديم.بعد از چند ساعت كه مقداری از راه را با اتوبوس و مقداری را پياده طی كرده بودند به بهشت زهرا رسيدند. غزاله با روزنامه ای كه در دست گرفته بود به طرف مزار پدر دويد و خود را روی آن انداخت و بوسيد:- باباجون بلند شو، خبر خوشی برات آورده ام. همون خبری كه يه عمر آرزوش رو داشتی. بابا بلند شو اسمم رو توی روزنامه ببين. بابا بلند شو حاضر شو جشن بگيريم، بابا تو كه گفته بودی لباس دكتريمو خودت می خری. پس چی شد بابا؟ چرا بد قول شدی؟ تو كه بدقول نبودی، تو كه گفته بودی اگه منو توی لباس پزشكی ببينی خستگی يك عمرت در مياد، پس چرا با تن خسته در دل خاك آرميدی؟ بابا جون دوستت دارم بابا، بابا جون فدات بشم...غزاله با فريادهای دلخراش پدرش را صدا می زد و از او می خواست بلند شود و به آرزويش برسد. مرضيه و مينا هم با صدای بلند گريه می كردند و باز هر سه صحنه جانسوزی را درست كرده بودند. قبرستان خالی بود و جز چند نفر كسی آن دور و بر ديده نمی شد. زنی كه چادر مشكی بر سرش بود به آنها نزديك شد و شروع به آرام كردن آنها كرد. مشتی آب از دبه سفيدی كه در دستش بود به صورت مرضيه پاشيد و سعی كرد او را به هوش آورد. بعد از چند بار مرضيه چشمان بی فروغش را باز كرد. زن از غزاله و مينا خواست تا مادر را از آنجا دور كنند تا آرام بگيرد. مادر را از آنجا دور كردند و غزاله شروع به ماليدن پشت مادر كرد. مينا هم مادر را باد زد، ولی درد دستش مانع شد.بعد از اين كه حال مرضيه كمی جا آمد به سؤالاتی كه زن مرتب از آنها می كرد جواب داد. بعد از مدتها كسی را يافته بود تا درد دلش را بگويد. حال و روزش را از زمان زلزله تا حالا برای زن تعريف كرد. قصه تلخ اين سه موجود پاك باعث شد كه زن چند قطره اشك در سوگ روزگار آنها بريزد. بالاخره همه آرام شدند. زن ميانسال كه سنّش تقريباً بالای پنجاه سال می شد، با پوست سبزه و چشمان درشت و دستهای سياهی كه دو تا النگوی خم شده سياهی اش را بيشتر نشان می داد رو به مرضيه كرد و با لهجه جنوبی گفت:- حالا می خواهيد چه كار كنيد؟ امشب رو كجا می گذرونيد؟مرضيه آهی كشيد و گفت:- نمی دونم. جايی رو هم ندارم برم. كاری هم ندارم كه اقلاً بچه هام گرسنه نمونن. شما برای چی اينجا اومديد؟زن جنوبی كه چهرۀ مهربانی هم داشت، دسته كليدهای زيادی را نشان داد و گفت:- اينها همه مال اين آرامگاههای خانوادگی هستن. هر چند وقت يك بار ميام و تميزشون می كنم و از صاحبانشون مزد می گيرم.مرضيه گفت:- حتماً پول خوبی می دن. وضع همه اونها خوبه.- ای خانم جان. بعضی ها كه ثروتمندترن، جونشون در مياد اين شندر غاز مرا بدهند و مرتب دادن پول رو عقب ميندازن.مرضيه ياد فرنگيس افتاد كه با وجود آن همه ثروت، حقوق يك سال آنها را نداد و از گفته خود پشيمان شد. بعد از لحظاتی سكوت، زن جنوبی گفت:- خونه من همين نزديكيهاست. من مستأجر يك خونه بزرگ هستم كه اتاق خالی هم داره. اجاره را هم هفته ای می گيرند. اگه می خواهيد با من بياييد آنجا برويم.بارقه ای از اميد در دل مرضيه روشن شد و وقتی ياد وضعيتش افتاد چانه را در يقه فرو برد و گفت:- ولی من اصلاً پول ندارم.زن جنوبی با قيافه مهربانش نگاه اطمينان بخشی به مرضيه كرد و گفت:- نگران نباش. اتفاقاً كاری هم برات سراغ دارم. صاحب يكی از اين آرامگاهها كه يك بازاريه از من خواسته تا يكی رو پيدا كنم كه كارهای خونه شو بكنه. اگه بخوای همين فردا می برمت، سفارشت رو هم می كنم.مرضيه خيلی خوشحال شد و از زن جنوبی كه خود را اقدس معرفی كرده بود خيلی تشكر كرد. غزاله و مينا هم از اين كه سر پناهی برای امشبشان پيدا شده بود خيلی خوشحال شدند. همه بلند شدند و با اقدس به راه افتادند. خانه در نزديكی بهشت زهرا بود و آنها پياده به راه افتادند. نيم ساعتی كشيد تا به محله آنها رسيدند. كوچه خيلی تنگ و باريكی كه به زحمت دو نفر از كنار هم رد می شدند. خانه در انتهای كوچه بن بست قرار داشت. وقتی به خانه رسيدند، اقدس به مرضيه گفت كه او هيچ حرفی با صاحبخانه نزند و او خودش كارها را درست می كند. دو لنگه در باز بود. از چند پله پايين رفتند و وارد حياط شدند. حياط خيلی بزرگی بود كه دور تا دور آن اتاق بود و وسط حياط هم حوض بزرگی بود كه در كنار آن چند زن و دختر مشغول شستن ظرف و لباس بودند، صدای بازی بچه ها گوش را كر می كرد. مثل مهد كودك بود. بچه های ريز و درشت در هم می لوليدند و داد و فرياد می كردند. در يك قسمت هم پسرها توپ بازی می كردند. در همين موقع توپ بچه ها به يكی از پنجره ها خورد و شيشه شكست. زن چاق سرخ رويی از اتاق بيرون آمد، جارو و دمپائی بود كه به طرف بچه ها پرت می كرد و فحش های خيلی ركيك و زشت به آنها می داد. بچه ها از ترسشان معلوم نشد كجا رفتند و قايم شدند. سنّش حدوداً پنجاه و پنج ساله بود. يك شال بزرگ تركمنی به سرش بود و موهای بافته اش از زير آن پيدا بود.اقدس گفت:- صاحبخانه اونه. فعلاً عصبانيه. بياييد به اتاق من برويم، من بعداً با اون صحبت می كنم.داشتند داخل اتاق می رفتند كه صاحبخانه آنها را ديد. نگاه سردی به آنها انداخت. مرضيه و دخترها داخل رفتند و اقدس ماند. زن صاحبخانه با شماتت به اقدس نگاه كرد و يك طرف شال را به پشتش پرت كرد و گوشواره بزرگ كشكولی اش پيدا شد. ابروی راست را بالا كشيد و گفت:- به به مشدی خانم. فقط از دست شما راحت بوديم، شما هم كه مهمون بيارين بيچاره می شيم. مگه قرارمون نيس كه كسی مهمون نياره؟ اينجا به اندازه كافی شلوغه. اگه هر كسی هر روز چند نفر برداره با خودش بياره كه بدبخت می شيم.اقدس نگاه تندش را از زير ابروان هلالی به او دوخت:- يادگار خانم اينها مهمون نيستن. مستأجر تازه هستن.قيافه يادگار تغيير كرد و تبسمی كنج لبهايش نقش بست.- به به، خوب قدمشون سر چشم.اقدس بعد از كلی صحبت كردن و چانه زدن و گفتن وضعيت آنها، اجاره را به هفته ای دو هزار تومان تقليل داد، بعد به اتاق برگشت و وضعيت را برای مرضيه توضيح داد.اقدس اتاق كوچكی داشت، يك فرش دوازده متری انداخته بود كه چند متر آن روی ديوار بود. يك تلويزيون كوچك سياه و سفيد را روی سه گوشی كه به گوشه اتاق زده شده بود گذاشته بود. برای نگاه كردن به تلويزيون بايد تا آخر سرت به عقب خم می شد. ميز آهنی رنگ و رو رفته ای در گوشه ديگر اتاق بود كه روی آن حلب روغن، سطل نمك، ظرف و ظروفی بود كه در زير آن هم قابلمه و آبكش و از اين چيزها بود. در آن طرفتر ميز كوچكی بود كه رويش وسايل چای بود و كنار آن هم يك چراغ خوراك پزی و يك گاز پيك نيك بود. رختخوابهايش را در پارچه بزرگی بسته بود و مثل پشتی به ديوار تكيه داده بود.اقدس كه رنگ و روی پريده و حال ضعيف آنها را ديد بلند شد و كتری را روی گاز گذاشت. از سطل روی ميز آهنی كمی پنير در نعلبكی گذاشت و همراه شكر آورد و كنار سفره گذاشت، نشست و سر صحبت را با آنها باز كرد.- مرضيه جان، اصلاً غصه نخور. خدا دخترهای به اين قشنگی نصيبت كرده، منو بگو كه اجاقم كوره. سه بار شوهر كردم و از هيچ كدوم بچه دار نشدم، از هر كدوم يك جور بدبختی كشيدم. الان هم مجبورم تك و تنها زندگی كنم و روزگارم رو بگذرونم تا وقت مرگم برسه و از اين دنيا خلاص بشم.مرضيه با ناراحتی گفت:- ای وای! شما رو به خدا زبونتون رو گاز بگيرين. انشاء الله صد سال عمر كنين.اقدس با خنده گفت:- اووه، اين همه عمر رو می خوام چه كنم؟ باز اگه زندگی درست و حسابی داشتم يه چيزی، ولی اين جور زندگی كردن به چه دردي می خوره؟ اگه قصه زندگيم رو برای سنگ تعريف كنم از غصه آب می شه.به اينجا كه رسيد، برای دم كردن چای بلند شد و در همان حال شروع كرد قسمت هايی از زندگی مشقت بارش را برای مرضيه و دخترها تعريف كرد. مرضيه كا آن روز خود را بدبخت ترين انسان روی زمين می دانست، ديد كه چه لحظات شيرينی در عمرش داشته و چقدر خوشبخت بوده است و در دل به خاطر دخترانش خدا را شكر كرد. اقدس وقتی متوجه درد دست مينا شد، به آن نگاه كرد و متوجه شد كه در رفته است. با يكی دو حركت آن را جا انداخت و بست.ساعت دوازده ظهر بعد از خوردن نان و پنير و چای شيرين همه بلند شدند و پيش صاحبخانه رفتند. او هم با شرط و شروط زيادی كليد اتاق را به آنها داد. خوشبختانه اتاق چسبيده به اتاق اقدس بود و اين باعث می شد كه مادر با خيال راحت سر كار برود. اتاق بغلی هم مربوط به سه خواهر و يك برادر می شد كه پدر و مادرشان را در تصادف از دست داده بودند. در هر سه اتاق به يك بالكن باز می شد كه با چند پله به حياط می رسيد. در خانه بالكن های زيادی بود كه در هر چند اتاق به يك بالكن باز می شد. اقدس وقتی اتاق خالی آنها را ديد يك جاجيم برای كف اتاق و چند پتو و بالش برايشان آورد. مرضيه و دخترها بعد از جارو كردن و دستمال كشيدن كف اتاق، شيشه ها را هم پاك كردند. جاجيم را وسط اتاق پهن كردند و پتو ها را دور تا دور انداختند و خسته و كوفته روی آن نشستند. وقت شام شده بود كه اقدس با يك ماهی تابه، سفره و چند تا پياز پوست كنده و يك كاسه كوچك ماست وارد شد. با چابكی سفره را باز كرد و با چشمهای خندان گفت:- بياييد املت پخته ام، بياييد ببينيد دست پخت من چطوره؟مرضيه انگشت را بين دو دندان گرفت و سرخ شد:- اقدس خانم شما امروز چقدر ما رو شرمنده كردين. آخه چرا زحمت كشيدين؟اقدس با دستش منحنی ای در فضا كشيد و گفت:- خوب تعارف رو بذار كنار، سرد می شه. از دهن می افته ها، غزاله بيا سفره رو باز كن. مينا اون پارچ آب رو بردار بيار.بعد از اين كه غذا را با اشتهای فراوان خوردند اقدس گفت:- غزاله كتری رو گذاشتم روی چراغ بجوشه، الان داره خودشو می كشه. پاشو برو چای رو دم كن، استكان ها و قندان رو هم گذاشتم توی سينی، بردار بيا. بعد از املت چای می چسبه.غزاله بلند شد و با گفتن چشم از اتاق خارج شد. كتری می جوشيد. اقدس وسايل چای را آماده كنار چراغ گذاشته بود. غزاله در حين دم كردن چای در سكوت خود به وقايع اتفاق افتاده فكر می كرد. قيافه پدر لحظه ای از برابرش دور نمی شد. آنها تكيه گاه محكمشان را از دست داده بودند و معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارشان بود. بعد از اينكه احساس كرد چای دم كشيده، وسايل را برداشت و از اتاق بيرون آمد. پايين پله ها زن صاحبخانه با مردی صحبت می كرد. مرد چهل و دو سه ساله ميان بالا و سرخ رويی بود. با ديدن غزاله صحبتش را قطع كرد. سبيل پر پشتش را تابی داد، مشخص بود از مردان چشم و دل گرسنه است. با نگاه حيزش، سر تا پاي غزاله را برانداز كرد. غزاله سلام كرد و سريع از جلوي آنها گذشت و وارد اتاق شد. مرد چاق از عقب برّ و برّ غزاله را نگاه می كرد. بعد كه وارد اتاق شد با صدای كلفتش گفت:- به به آبجي، تازگي هاي مستأجرهاي خوشگل موشگل مياري، اين دختر به بالا شهري ها مي خوره. به گروه خونش نمياد اينجا زندگي كنه. اينجا چه كار مي كنه؟يادگار پوزخندي زد و گفت:- نه بابا گول قيافه و تيپش رو نخور. يك بدبخت درست و حسابي هستن. امروز اومدن. يك مادر و دو دختر.مرد در حالي كه دستش را به سبيلش مي كشيد، تار مويي از آن كند و گفت:- عجب تيكه ايه! لامصب!يادگار گفت:- چشمتو درويش كن داداش والّا مي رم به زنت مي گم ها.- زنم بره گمشه. با اون توله سگهاش پدرمو در آوردن. خوب من هم دل دارم، نياز به تفريح دارم يا نه؟سيگار خاموشش را كنج لب جويد، دستي به موهاي فرفري اش كشيد و گفت:- ولي آبجي تو نميري خيلي تيكه قشنگيه.غزاله وارد اتاق شد. اقدس پاهايش را دراز كرده و روي هم انداخته بود و حرف مي زد:- برادر يادگاره، قصابه، مرد خرپوليه. اين خونه هم مال اونه. ولي يادگار همه كاره خونه اس. اون فقط هر ماه يكي دوبار مياد اجاره ها رو جمع مي كنه و مي ره. اون طور كه يادگار مي گه با زنش اختلاف داره. تا حالا دوبار طلاقش داده و بعد به خاطر پنج تا بچه اي كه دارن آشتي كردن. شوهر يادگار مرده، دو تا دخترهاش رو هم شوهر داده و اينجا تنها زندگي مي كنه. برادرش تمام اختيار خونه رو به اون داده. مي دونه چقدر سختگيره، پدر مستأجرها رو درآورده. انگار مستأجرها غلام زر خريدش هستن. ولي با من يكي نمي تونه بد تا كنه چون مي دونه كه حريفش هستم.آن شب اقدس با لهجه شيرين جنوبي اش ساعتها حرف زد و بعد از مدتها خنده را بر لبان دخترها نشاند. غزاله را خانم دكتر صدا مي كرد و مرتب از دردهاي مختلف بدنش به او مي گفت و غزاله تبسم مي كرد و مي گفت:- اقدس خانم، بگذاريد دكتر بشم خودم همه اينها رو درمون مي كنم.خواب چشم هر سه را گرفته بود. مينا همان طور نشسته خوابش برد. خميازه هاي پياپي، غزاله و مرضيه را كلافه كرده بود، ولي اقدس همچنان غرق در صحبت بود و فراموش كرده بود آنها شب پيش چه شب سخت و طاقت فرسايي را سپري كرده اند. بالاخره بعد از اينكه چراغ آخرين اتاق هم خاموش شد و خانه در ظلمت فرو رفت، بلند شد و گفت:- اگه اجازه بدين من ديگه برم، آخه صبح زود بايد بريم.غزاله در حالي كه به زحمت جلوي خنده اش را گرفته بود به مادر نگاه كرد كه از خواب چشمانش باز نمي شد و گفت:- حالا تشريف داشته باشين اقدس خانم.اقدس بيرون را نگاه كرد، كمي اين پا و آن پا كرد و گفت:- آخه خيلي خوابم مياد.بعد با دودلي خداحافظي كرد و رفت. بعد از رفتن او، غزاله و مرضيه از خستگي بيهوش افتادند. صبح زود با صداي در از خواب بيدار شدند. مرضيه به اتفاق اقدس به خانه آن حاجي بازاري رفتند. ظهر اقدس با كلي وسايل برگشت. آنها را داخل اتاق آورد و گفت:- همه اينها رو از زن حاجي گرفته ام. نمي دوني چه زن خانمي يه. مادرت نمي گذاشت قضيه رو بهش بگم، ولي من همه چيز رو از سير تا پياز براي اون تعريف كردم. اون هم رفت و كلي وسايل خانه و كلي خواربار و برنج و روغن آورد و در گوشه اي جمع كرد. يك مقدارش رو من آوردم، بقيه رو هم قراره مادرت شب بياره.شب مرضيه خسته و كوفته، ولي با قيافه اي بشّاش از سر كار برگشت. كلي وسايل با خود آورده بود. زن حاجي زن مهرباني بود كه لهجه آذري غليظي داشت، ولي بهتر از خود حاجي فارسي صحبت مي كرد. قرار بود مزد هر روزش را همان روز بدهد و شام بچه ها هم از خانه آنها بيايد. وقتي مرضيه مخالفت كرده بود زن حاجي گفته بود:- تو كه براي ده نفر غذا مي پزي، براي سيزده نفر بپز. كار سختي كه نيست.امشب هم مرضيه شام را از خانه آنها آورده بود، باقالي پلو با گوشت. باقالي پلوهاي مادر حرف نداشت موقع شام، اقدس را هم صدا كردند تا با آنها غذا بخورد. مادر از كارش راضي بود و اين بچه ها را خيلي خوشحال مي كرد.

درست زماني كه غزاله نام خود را در روزنامه مي ديد، هواپيماي ساسان به زمين نشست. هواپيما تأخير داشت. با انجام تشريفات گمركي ساعت دوازده كارش تمام شد. فرنگيس با ديدن تأخير ساسان به ونوس گفت:- اگه مي دونستم اين قدر طول مي كشه، اونا رو نصف شب بيرون نمي كردم. من فكر كردم ساسان نزديكيهاي صبح خونه است كه اونا رو با عجله بيرون كردم. اون قدر عصباني بودم كه اصلاً نفهميدم چه كار كردم.ونوس گفت:- حالا اگه ساسان موضوع رو بفهمه چه كار مي كنه؟- ساسان براي چي بفهمه؟ مي گم خودشون نتونستن جاي خالي علي رو ببينن، گذاشتن رفتن. هيچ نشانه اي هم ندادن كه بتونيم پيداشون كنيم.- چه نشانه اي بهتر از دانشگاه غزاله؟فرنگيس فكري كرد و گفت:- مي گيم غزاله قبول نشده و اون قدر سرش رو گرم مي كنيم كه دنبال روزنامه نره.در همين موقع ساسان با چرخ باركش وارد سالن انتظار شد. آثار مشاجره تلفني شب پيش در صورتش آشكار بود و آن ساسان هميشگي نبود.- سلام مادر. سلام ونوس.برعكس ساسان، مادر خوشحالتر از هميشه به طرف ساسان رفت و او را بوسيد.- پسرم نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود. تبريك مي گم كه درست تموم شد. حالا يك آقا دكتر خوشگل و خوش تيپ دارم كه با تمام دنيا هم عوضش نمي كنم.ساسان با همان حال گرفته گفت:- از همه زحماتتون ممنونم.و بدون اين كه حرف ديگري بزند به راه افتاد.راننده وسايل را پشت ماشين گذاشت. فرنگيس جلو نشست و ونوس و ساسان عقب نشستند. ساسان گفت:- راستي ونوس امروز قرار بود جواب كنكور رو بدن. چطور شد؟ قبول شدي؟- نه متأسفانه قبول نشدم.ساسان كه انتظار قبولي ونوس را نداشت تعجب نكرد و ادامه داد:- غزاله چطور؟- اون هم قبول نشده.- چي؟ اين غير ممكنه. اون خيلي خونده بود.- خونده بود، ولي در تعيين رشته فقط پزشكي تهران رو زده بود و هيچ جاي ديگه اي رو انتخاب نكرده بود.ساسان دستش را به گونه بيرنگ و پژمرده اش فشار داد، چشمهاي گيج خواب زده اش را به بيرون دوخت و گفت:- چقدر گفتم داروسازي و دندانپزشكي رو هم بزن، قبول نكرد. حالا بايد يك سال ديگه هم بخونه. حتماً علي آقا خيلي ناراحت شده.ساسان وقتي داخل خانه شد، خانه را خيلي سوت و كور ديد. از علي و مرضيه هيچ اثري ديده نمي شد. فكر كرد حتماً در خانه خودشان هستند. به اتاقش رفت و چمدان ها را باز كرد. سوغاتي پدر و مادر و ونوس را آورد. بعد به اتاقش برگشت و سوغاتي خانوادۀ غزاله را يك بار ديگر برانداز كرد. براي علي يك پيراهن، براي مرضيه يك روسري خوشرنگ و خوش طرح و براي مينا هم يك كيف مدرسه چرم آورده بود. براي غزاله يك سينه ريز زيبا از طلاي ايتاليا آورده بود. آنها را برداشت و با جديت به مادرش گفت كه به خانه آنها مي رود. مادر با بي تفاوتي گفت:- حالا عجله نكن، خانه نيستن. غذا بخور، حمام برو و يك خستگي در كن. دير نمي شه بعداً برو.ساسان از لحن مادر تعجب كرد. فكر كرد حرفهاي ديشب روي مادرش اثر گذاشته و او را راضي كرده است. از رفتار مادرش خوشحال شد و قبول كرد كه بعدازظهر برود. بعد از خوردن ناهار دراز كشيد. تمام شب گذشته را بيدار بود و از شدت خستگي فوري خوابش برد. وقتي از خواب بلند شد همه جا تاريك بود. پلكهاي سنگين را به زحمت گشود و نگاه خواب آلودش را به ساعت انداخت. پنج ساعت خوابيده بود. بلند شد و با عجله به سالن رفت. انگار مادرش هم خواب بود. بسته سوغاتي ها را برداشت و بيرون رفت. خيلي برايش عجيب بود كه علي و مرضيه سر كار نيامده بودند و مادر هم اصلاً غر نمي زد. همين طور كه مي رفت در ذهنش غزاله را تجسم مي كرد و اين كه چطور سوغاتي را به او بدهد؟ از اينكه بعد از اين همه مدت غزاله را مي ديد خيلي خوشحال بود. با خود گفت، ((هيچ چيز از جواب كنكور نمي پرسم، چون ممكنه خجالت بكشه. امسال خودم حسابي باهاش كار مي كنم كه سال بعد حتماً قبول بشه.))وقتي نزديك خانه آنها رسيد، از سكوت آن و از پنجره نيمه بازش دچار وحشت شد، (( يعني چه؟ چه اتفاقي افتاده؟ اونا كه جايي رو ندارن برن، چرا رفتارهاي مادر مشكوك بود؟ چرا مانع آمدن من به اينجا نشد؟))قدمهايش را سريع كرد. بله هيچكس در خانه نبود و خانه در سكوتي تلخ فرو رفته بود. در باز بود. وارد خانه شد. از درهم و برهمي خانه تعجب كرد. آنها كه آن قدر منظم و با سليقه بودند، چرا خانه به اين روز افتاده بود؟ با خود گفت، (( نكنه از اينجا رفته باشن؟ نه اين غير ممكنه بي خبر بذارن برن. نكنه مادرم بيرونشون كرده باشه؟))با حال گرفته و رنگ و روي پريده به خانه برگشت. سرش تير مي كشيد. درمانده و دستپاچه شده بود. راننده را ديد كه مشغول عوض كردن روغن اتومبيل بود. به طرف او رفت و گفت:- آقا پرويز شما خبر ندارين علي آقا و خانواده اش كجا رفته ان؟راننده كه بعد از ديدن ماجراي ديشب و رفتار فرنگيس با مرضيه و خانواده اش ديگر حاضر نبود براي آنها كار كند، تصميم گرفت از سير تا پياز ماجرا را به ساسان بگويد، شايد ساسان بتواند پيدايشان كند و به آنها كمكي بكند.ساسان وقتي فهميد علي آقا از دنيا رفته، انگار دنيا بر سرش خراب شد. سرش را روي ماشين گذاشت و با صداي بلند گريه كرد. راننده در حالي كه خودش هم گريه مي كرد، ساسان را دلداري داد، ولي ساسان نمي توانست خودش را كنترل كند، راننده كه اصلاً انتظار چنين عكس العملي را از ساسان نداشت از اين كه بدون مقدمه اين خبر را داده بود پشيمان شد و سعي كرد ساسان را آرام كند. ساسان در ميان گريه هايش به زحمت گفت:- پس مرضيه خانم و بچه ها كجان؟راننده همه چيز را براي او تعريف كرد. ساسان گفت:- خوب تو چرا جلوشون رو نگرفتي؟ چرا دنبالشون نرفتي؟- چرا رفتم ولي دير شده بود. هر قدر دنبالشون گشتم انگار آب شده بودن و به زمين فرو رفته بودند.ساسان از شدت غم و اندوه نمي دانست چه كند. درد بي رحمي مادرش بيشتر از همه چيز آزارش مي داد. در حالي كه باز گريه مي كرد و بسيار عصباني بود، با حال پريشان و آشفته بسرعت به طرف خانه رفت. فرنگيس كنار تلفن نشسته بود و براي پيدا كردن كارگر جديد داشت شماره مي گرفت كه ساسان وارد شد. از ديدن ساسان و حال و روزش وحشت كرد و از جا بلند شد:- چي شده ساسان؟ اين ادا اطوارها چيه كه از خودت در مياري؟ساسان در حالي كه چشمانش دو كاسه خون بود و دستهايش مي لرزيدند، به مادر نگاه كرد و گفت:- از خودتون بپرسيد كه چطور بي رحمانه يك زن و دو دختر بي پناه رو نصفه شب توي اين شهر پر از گرگ رها كردين. اون هم سر سلامتي دادنت بود كه اون بدبخت ها رو شب باروني بيرون انداختي و يا ديه اي بود كه براي خون شوهرش پرداخت كردي؟ مادر تو چطور تونستي چنين كار وحشتناكي رو بكني؟ مگه نمي دونستي كه اونا توي اين دنيا كسي رو ندارن كه بهش پناه ببرن؟ساسان مؤدب و مهربان چنان از كوره در رفته بود كه حال خود را نمي فهميد و حرفهايي را كه در حالت عادي محال بود بر زبان بياورد به مادرش مي گفت. خشم و نفرت در نگاهش شعله مي كشيد. گاهي دستش را به گلو فشار مي داد، موهاي پريشانش را در دست مي گرفت، خنده اي خشمگين و ترسناك سر مي داد. چشمانش دريچه دوزخ شده بودند.- مادر دنيات شده عاقبت يزيد. تو شرافت و انسانيت رو زير پا گذاشتي. تو معناي رحم و مروّت رو نابود كردي. مادر مگه قلب توي سينه نداري؟ مگه در وجود تو عقل، منطق و وجدان وجود نداره؟ من از اينكه مادري مثل تو دارم به حال خودم افسوس مي خورم.فرنگيس بشدت از حرفهاي ساسان ناراحت و عصباني شده بود. تا حال هيچ كس جرأت نكرده بود با او اين طور حرف بزند. با عصبانيت فرياد زد:- پسرۀ بي عرضه خجالت بكش. من مادر تو نيستم. من اگه قلب و وجدان نداشتم، اگه دلم به حالت نسوخته بود و بزرگت نكرده بود، حالا اين حرفها رو نمي شنيدم. اگه شرافت و انسانيت رو زير پا مي گذاشتم، تو رو ميان سيل و بارون رها مي كردم و بار نگهداريت رو به دوش نمي كشيدم، الان روي يزيد رو سفيد نمي كردم. حيف از اين همه زحمت كه پاي توي بي پدر و مادر كشيدم. جوانيم رو به پاي تو ريختم كه حالا به خاطر چندنفر گدا گشنه بي چشم و رو اين همه حرف بشنوم. خودت رو هم بيرون ميندازم. تو لياقت همون ها رو داشتي و من نمي دونستم.ساسان از شنيدن حرفهاي مادر دهانش خشك شده بود. احساس مي كرد از صورتش آتش بيرون مي زند. گر گرفته بود. باورش نمي شد كه اين حرفها حقيقت داشته باشند. اول فكر كرد اشتباه مي كند، ولي از قيافه جدي مادرش فهميد كه همه چيز راست است. مات و مبهوت به مادرش نگاهي كرد و تنها تكان خوردن لبهايش را مي ديد. فرنگيس وقتي عصباني مي شد، ديگر نمي توانست خودش را كنترل كند و هر چه به دهانش مي آمد مي گفت. فرنگيس وقتي متوجه شد كه چه اشتباهي كرده و پرده از روي حقيقت برداشته است ساكت شد و ديگر حرفي نزد.ساسان با حال خيلي بدي جلو آمد و دستهاي فرنگيس را گرفت:- چي؟ مادر چي گفتين؟ موضوع چيه؟ پدر و مادر واقعي من چه كساني هستن؟ اونا الان كجان؟ چرا شما منو بزرگ كردين؟دستش را روي سينه اش گذاشت و با تضرع گفت:- مادر تو رو خدا بگين. بگين من... من كي هستم؟ خواهش مي كنم مادر، خواهش مي كنم.فرنگيس از اشتباهي كه كرده بود پشيمان شد و خواست جبران كند:- يعني چه؟ البته كه پدر و مادرت ما هستيم. من عصباني بودم، اصلاً نفهميدم كه چي مي گم، خواستم كمي حالت رو بگيرم.ساسان بدون عكس العملي، همان طور به نقطه اي خيره مانده بود و گفت:- نه مادر، شما كسي نيستيد كه بيخودي حرفي رو بزنين. خواهش مي كنم بگيد من كي هستم؟ كدوم سيل و بارون؟ خواهش مي كنم مادر. مي دونين كه من دست بردار نيستم و تا حقيقت رو ندونم راحت نمي شم.فرنگيس كه اصرار ساسان را ديد و چون اصرار و پافشاري او را خوب مي شناخت، ناگزير شروع به تعريف كرد:- قبل از اين خانه، در خونه اي كه در تجريش داشتيم زندگي مي كرديم و همسايه مهربوني داشتيم كه خيلي با هم صميمي بوديم. يه خانوادۀ خيلي خوب و متدين، يه زن و شوهر خيلي خوشبخت. بيشتر وقتها با هم بوديم. مثل يه خواهر هميشه منو نصيحت مي كرد و هميشه سعي مي كرد اخلاق و رفتار منو اصلاح كنه. اونها طبقه پايين زندگي مي كردند و ما طبقه بالا. تو نه روزه بودي. من همه رو براي شام دعوت كردم. مادرت از من خواست تو رو بالا ببرم تا اون بتونه كمي به كارهاش برسه و بعد بياد. داشتم مي خوابوندمت كه يكدفعه ابر سياهي آسمون رو گرفت و آسمون تيره و تار شد و چنان باران سيل آسايي شروع به باريدن كرد كه در عرض پنج دقيقه سيل بسيار بزرگي از كوهها سرازير شد. پدر و مادرت كه وحشت زده بودند براي گرفتن تو به حياط دويدند. هنوز به نيمه پله ها نرسيده بودند كه گرفتار سيل شدند. سيل اونها رو برد و بعد از چند روز جنازه شان پيدا شد و تو بي خبر از همه جا در آغوش من به خواب رفتي. بعد از اين كه كاملاً مطمئن شدم كه تو ديگه كسي رو نداري، ما هم كه بچه دار نمي شديم به اسم خودمون برات شناسنامه گرفتيم. نمي دونم شايد خدا از مهر و محبتي كه به تو مي كردم راضي شد كه چند سال بعد ونوس رو به ما داد، ولي با اومدن اون هيچ تغييري در مهرورزي ما نسبت به تو پديد نيامد. بعد از ونوس دوباره بچه دار نشدم. در تمام اين مدت تو رو مثل بچه خودم مي دونستم و واقعاً برات زحمت كشيدم. همه مي دونن كه از هيچ چيز برات كم نگذاشتم.فرنگيس به اينجا كه رسيد شروع به گريه كرد و گفت:- و الان بايد بشنوم كه تو از داشتن مادري مثل من افسوس مي خوري.ساسان از شنيدن وصف الحال خود خيلي منقلب شده بود. گيج و منگ نشسته بود و فكر مي كرد. حوادث آنقدر پشت سر هم و غير قابل باور پيش آمده بود كه ساسان را كاملاً گيج كرده بود.ساعتها در گوشه اي نشسته و در فكري عميق فرو رفته بود. نمي توانست هيچ يك از اين اخبار ناگوار را بپذيرد. درد آوارگي و بدبختي غزاله بيش از درد بي كسي خودش او را مي آزرد. درد از دست دادن علي آقا عميق تر از درد از دست دادن پدر خودش بود. لحظه اي قيافه مهربان و سخنان شيرين و جذابش از نظرش دور نمي شد. او حق پدري به گردن ساسان داشت، چقدر برايش زحمت كشيده بود. وقتي به ياد علي آقا مي افتاد، ناخودآگاه اشك از چشمانش سرازير مي شد. لحظه اي قيافه معصوم و آوارگي مظلومانه غزاله و مينا از برابرش دور نمي شد و وقتي صحنه اي كه از آوارگيشان در ذهن ساخته بود را در نظر مي آورد، قلبش آتش مي گرفت. ((كجا رفتند؟ در آن شب باراني و سرد، بي پناه و بي اميد كجا رفتند؟ خدايا نكند بلايي سرشان آمده باشد؟))فضاي خانه، باغ و همه جا برايش خفقان آور شده بود. نفس كشيدن در آن فضاي سنگين برايش دشوار بود. ديگر نمي توانست جاي مرگ علي آقا و جاي آواره شدن بچه هايش را ببيند. هر لحظه احساس مي كرد قلبش از جا كنده مي شود. بالاخره تصميم خود را گرفت كه برود و دنبالشان بگردد.با آن قيافه عزادار و رنگ پريده آماده شد و از اتاق بيرون آمد. فرنگيس در سالن نشسته بود كه او را آماده رفتن ديد:- كجا مي ري؟- مي خوام برم پيداشون كنم و بر گردونمشون.- تو بيخود مي كني.- ولي مادر اونها هيچ كس رو ندارن. مادر، من تا اونها رو پيدا نكنم آروم نمي شم. اونا الان به من نياز دارن. من نمي تونم جاي خالي اونا رو ببينم. من هرگز نمي تونم اونا رو فراموش كنم. قيافه درمانده شون لحظه اي از برابرم دور نمي شه. اين محيط برام خفقان آور شده. ديگه نمي تونم تحمل كنم.فرنگيس وقتي ديد هر چه رشته پنبه شده است خيلي عصباني شد. انتظار داشت ساسان بعد از فهميدن حقايق زندگيش به خاطر قدرداني از او همه چيز را فراموش كند، در حالي كه ساسان فقط به فكر آنها بود. با صداي خشمگين و لرزاني فرياد زد:- از خونه من برو بيرون و تا زماني كه اونها رو فراموش نكرده اي حق نداري پا، توي اين خونه بذاري. اگه بياي پاها تو قلم مي كنم. برو تا ببيني بي من هيچي نيستي. اگه نخواي اون دخترۀ بي سر و پا رو فراموش كني، اسمت رو از شناسنامه ام در ميارم. اون دخترۀ بي همه چيز و خانواده اش چشم به ثروت من دوخته بودند، ولي ديدي كه دستشون رو خوندم. تو هم اگه باز به فكر اونا باشي، از ارث محرومت مي كنم. حالا تصميمت رو بگير، يا من يا اونها.ساسان با شنيدن اين حرفهاي تهمت آميز افسوس خورد و سرش رو تكان داد. باز درمانده شده بود:- ببين مادر، من زندگيم رو مديون شما هستم، ولي اونها رو هم نمي تونم فراموش كنم. من براي ادامه زندگي به غزاله نياز دارم و زندگي بدون اون هيچ مفهومي برام نداره.فرنگيس از شدت عصبانيت دندانهايش را به هم مي فشرد، در حالي كه نفسش بالا نمي آمد، شمرده شمرده گفت:- خيلي نمك به حرام هستي. معلوم نيست چه خوني در رگهات جاريه، پدر و مادر گور به گور شده ات هم خيلي نمك به حرام بودند. اونا مگسان دور شيريني بودند و فقط به خاطر مال و ثروت من كنارم بودند. من هم چون بي كس بودم مجبور بودم با اونها همنشين باشم. لعنت به من، من كه ناخودآگاه مار در آستينم پرورش دادم. ساسان از اينجا گورت رو گم كن و تا زماني كه اونها رو فراموش نكرده اي، نمي خوام قيافه نحست رو ببينم. زود از جلوي چشم من گمشو. ديگه نمي خوام ببينمت.تحمل ساسان تمام شده بود. ديگر بحث با فرنگيس را بي فايده ديد. شنيدن بي حرمتي ها و تهمت ها نسبت به پدر و مادر واقعي اش كه هرگز نديده بود و غزاله همدم روزهاي غمگينش برايش جان فرسا بود. سريع به اتاقش رفت و وسايلش را جمع كرد و به راه افتاد. با همان حال پريشان و درمانده تصميم گرفت دست فرنگيس را ببوسد و از او به خاطر زحماتش تشكر كند. همان طور چمدان به دست با رنگ و روي پريده و چشماني كه از شدت گريه باز نمي شدند، به طرف فرنگيس رفت و همين كه خم شد دست او را ببوسد، فرنگيس دستش را بلند كرد و سيلي محكمي به صورت ساسان زد. ضربه آنقدر محكم بود كه دست فرنگيس سوخت و چشمان ساسان پر از اشك شد و سريع بيرون دويد. ونوس كه شاهد همه چيز بود، جلوي ساسان را گرفت كه مانع رفتنش شود، ولي نتوانست در برابر خشم و اندوه بي سابقه ساسان مقاومت كند. ساسان با كوله باري از غم و اندوه و قلبي شكسته و چشمي پر از اشك از خانه بيرون رفت.درست در همان ساعتي كه شب پيش مرضيه و دخترانش با آه و ناله از خانه بيرون رفته بودند، امشب هم ساسان با همان احساس از خانه بيرون آمد و به سوي مقصدي نامعلوم به راه افتاد. چند ساعتي بود كه بي هدف راه مي رفت. وقتي احساس كرد كه ديگر ناي رفتن ندارد، تا صبح روي نيمكتي در پارك نشست و به وقايع پيش آمده فكر كرد. حوادث تلخ آنقدر ناگوار و غير قابل باور بودند كه نمي توانست تصميم بگيرد. بالاخره بعد از كلنجار رفتن با خود تصميم گرفت به طور جدي و خستگي ناپذير دنبال خانواده علي آقا بگردد.نزديكيهاي صبح به خوابگاه دانشجويي كنار دوستانش رفت و وسايلش را آنجا گذاشت و بيرون رفت. اول سراغ راننده رفت تا آدرس مزار علي را بگيرد.راننده با تأسف گفت كه بي خبر است. ساسان گفت:- مگه در مراسمش نبودي؟راننده با چهره غمگين آهي كشيد و گفت:- كدوم مراسم؟ مظلوم تر از مرگ علي آقا در عمرم نديدم. هيچ خبري نبود. مرضيه و دخترانش به تنهايي برايش عزاداري كردند. يكي نبود يك ليوان آب به دستشون بده. خانمم خيلي اصرار داشت كه پيششون بره، ولي من از ترس فرنگيس خانم جرأت نكردم ببرمش.ساسان كه بيشترين اميدش به راننده بود، از او خداحافظي كرد و به راه افتاد. تا شب به هر كجا كه فكرش مي رسيد، از دوستان غزاله گرفته تا مدرسه او و مينا و سرايدار مدرسه سر زد، ولي هيچ خبري به دست نياورد. شب خسته و كوفته آمد و خوابگاه خوابيد. از صبح چيزي نخورده بود و اصلاً اشتها نداشت.صبح زود به بهشت زهرا رفت و با هزار زحمت آدرس قبر علي را گرفت. يك دسته گل خريد و سر مزار بهترين دوستش رفت. كلي با او درد و دل كرد و به او قول داد كه بچه هايش را پيدا كند و همراه و غمخوارشان باشد. ساعتها آنجا نشست و به مزار زل زد و با علي حرف زد، گويا او را مي ديد. بار غمش خيلي سبك شده بود و احساس راحتي و آرامش مي كرد. عقده هاي فرو خورده اش را بيرون ريخته بود و خيلي آرام شده بود.امروز قرار بود به اداره برود تا محل خدمتش را مشخص كنند. بسرعت خودش را به آنجا رساند و فرم را پر كرد، مدارك لازم را داد و به خوابگاه برگشت. بعد از مدتها به خواب رفت. از وقتي برگشته بود خواب درستي نكرده بود، ولي امروز با پيدا كردن علي قلبش روشن شده بود كه غزاله و خانواده اش را هم پيدا مي كند. از ساعت سه بعدازظهر به خواب رفت و پنج صبح فردا بيدار شد.از صبح زود دنبال كارهاي دانشگاه و تسويه حساب و اداره هاي مختلف مي رفت و تا ظهر مشغول كارهايش بود. بعدازظهر باز هم با دسته گلي سر قبر علي آقا رفت و تا غروب آنجا نشست، ولي هيچ خبر و نشانه اي از غزاله پيدا نكرد. پنج روز پشت سر هم اين كار را از اول صبح تا غروب آفتاب انجام مي داد، ولي هيچ خبري نشد. از كساني كه عزيزانشان در جوار علي آقا به خاك سپرده شده بودند دربارۀ آنها سؤال كرد، ولي هيچ كس نشاني از آنها نداشت. روز ششم هم صبح تا بعدازظهر آنجا بود، ولي باز خبري نشد و او از علي آقا خداحافظي كرد، چون قرار بود فردا صبح به شهر محل خدمتش اعزام شود. خدمتش شهر زنجان تعيين شده بود. صبح زود ابلاغش را گرفت و تهران را با كوله بار سنگيني از غم و غصه ترك گفت.

دیگر چیزی به باز شدن مدارس نمانده بود. فقط یک هفته برای ثبت نام مینا وقت داشتند. مادر به هیچ وجه حاضر نبود اسم او را در آن محله بنویسد. مدارس سه نوبته ای که بعضی روزها هم تعطیل بودند و مادر معتقد بود که این به درس مینا لطمه می زند. مینا دوم راهنمایی بود و درسهایش مشکل شده بودند. مادر رفت و پرونده اش را از مدرسه قبلی گرفت و در نزدیکی همان خانه ای که کار می کرد ثبت نام کرد و خیالش از طرف مینا راحت شد.شروع دانشگاه غزاله از بهمن ماه بود و غزاله این چند ماه را باید منتظر می ماند. مادر از کارش راضی بود. صبح زود از خانه خارج می شد و هوا تاریک نشده در خانه بود. غزاله و مینا با دخترهای اتاق بغلی دوست شده بودند. سه دختر به نامهای صفورا، سودابه و ستاره. خیلی دخترهای دوست داشتنی و خوبی بودند. آنها چند سال پیش پدر و مادرشان را در تصادف از دست داده بودند و عمویشان خرج آنها را می داد. یک برادر هم داشتند که سال آخر دبیرستان را می گذراند و سعید نام داشت. صفورا و خواهرانش دوستان خوبی برای غزاله و مینا محسوب می شدند. صبحها بعد از انجام کارهای خانه به اتاق آنها می آمدند و در حالی که هر یک یک کار هنری انجام می دادند شروع به صحبت کردن و تعریف گذشته ها می کردند. صفورا منجوق دوزی و مروارید دوزی را به غزاله و مینا یاد داده بود و سر آنها هم گرم شده بود.اقدس از یک تولیدی لباس می آورد و آنها کارهای منجوق دوزی و مروارید دوزیش را می کردند و مزد می گرفتند. به پیشنهاد صفورا، غزاله هم شروع به کار کرد و از این نظر خیلی خوشحال بود، چون هم این چند ماه بیکاری را بهتر سپری می کرد و هم مزدی می گرفت و می توانست پس اندازی برای خرج تحصیلش باشد. در همین مدت کم دوستان خیلی صمیمی ای شده بودند که راحت سفره دلشان را برای هم باز می کردند. صفورا دختر نازک اندامی بود با چشم و ابروی مشکی و پوستی گندمی. صدای نازک و تیزی داشت و تند حرف می زد. خیلی خوش صحبت بود و باعث شده بود کمی از غم و غصه غزاله و مینا کاسته شود. صفورا عقیده داشت در هر بار معاشرت با مینا و غزاله، او و خواهرانش چیزهای زیادی یاد می گیرند. صفورا تا کلاس دوم راهنمایی درس خوانده بود و به علت نبود مدرسه و مشکلات زندگی نتوانسته بود درسش را ادامه بدهد. با نصیحت های غزاله، صفورا تصمیم گرفت درسش را ادامه دهد. آن روز که غزاله گفت به او درس می دهد، صفورا از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید. شب از برادرش سعید خواست تا برای او کتابهای سوم راهنمایی را بخرد. سعید هم که خواهرانش را بیشتر از جان دوست داشت، فوراً دستور خواهر را اطاعت کرد و ظهر کتابها را به خانه آورد. غزاله و مینا مشغول گرم کردن غذای شام مانده شان بودند که ناگهان صفورا با شور و هیجان زیادی وارد شد:- غزاله، غزاله، بیا سعید کتابها رو برام خریده.لبخند مهربانی بر صورت غزاله نقش بست. همیشه زیر لبخندش سایه ای از غم موج می زد، پیراهن مشکی اندام باریکش را سخت می فشرد، موهای صاف مشکی اش تا کمر ریخته بود. با حرکت دست، طره ای از موها را به عقب هدایت کرد و کتابها را از صفورا گرفت و ورق زد.- به به! مبارک باشه. خوب انشاءالله از کی شروع کنیم؟- از همین الان.- خوب پس شاگرد خوبم اجازه می ده یک لقمه غذا بخورم بعد؟- بله خانم معلم، فقط لطفاً سریعتر.غزاله به سرعت غذایش را خورد، جمع کردن سفره را به مینا واگذار کرد و با اشتیاق کنار صفورا نشست و شروع به برنامه ریزی کرد. زمان امتحان ثلث اول، دوم و سوم را مشخص کرد که در خرداد امتحان متفرقه بدهد. بیشتر مطالب فراموش شده بودند، ولی غزاله با صبر و حوصله همه آنها را از اول توضیح می داد و صفورا با شور و شوق زیادی یاد می گرفت. تصمیم گرفته بود بعد از اتمام سوم راهنمایی در آموزشگاه پرستاری ثبت نام کند که هم درسش را بخواند و هم در آینده شغلی داشته باشد.مرضیه و دخترانش از وقتی که آمده بودند نتوانسته بودند به بهشت زهرا بروند. دل هر سه برای پدر تنگ شده بود. مادر قول داده بود که عصر زود بیاید و بچه ها را به بهشت زهرا ببرد. بچه ها از ظهر آماده بودند و برای رفتن پیش پدر لحظه شماری می کردند. دیگر چیزی به غروب آفتاب نمانده بود که مادر رسید:- بچه ها معذرت می خوام که دیر شد. براشون مهمون اومد. نتونستم خانم رو دست تنها بذارم و بیام. آخه اون طفلک هم بسختی می تونه حرکت کنه. حاضرین بریم؟هر دو یکصدا با خوشحالی گفتند:- بله.- پس زود باشین تا هوا تاریک نشده برگردیم.بسرعت از خانه خارج شدند و پیاده به طرف بهشت زهرا به راه افتادند. قبرستان در غروب آفتاب چقدر غم انگیز می شود. بچه ها همین که به اول قبرستان رسیدند، شروع به گریه کردند. وقتی کنار قبر رسیدند، فکر کردند اشتباه آمده اند. وقتی اسم پدر را روی تابلوی سیاه بالای مزار دیدند، خیلی تعجب کردند. روی قبر پر از دسته گل بود. از یکی از دسته گل ها هنوز بوی خوشی می آمد و روی قبر هم نمناک بود. معلوم بود کسی قبل از آنها آنجا بوده است. هر سه با تعجب به هم نگاه کردند. مادر گفت:- ما که کسی رو نداریم. یعنی کی اومده بوده؟هرسه مات و مبهوت به قبر خیره شده بودند و فکر می کردند. غزاله با صدای آرام و غم باری گفت:- مامان این کار، کار ساسانه.- چی؟- آخه مامان ما که جز ساسان کسی رو نداریم. از دسته گل ها مشخصه که هر روز اینجا می اومده تا نشونی از ما پیدا کنه.بعد نگاه سوزانش را به آسمان دوخت و آهی کشید. احساس می کرد آسمان بیکران از سنگینی غم و اندوه اشباع شده و هر لحظه بیم فرو ریختن آن می رود. احساس می کرد وزنه ای روی قلب دارد که چون آسمان سنگین شده است. بالاخره باز هم قطرات اشک به کمکش شتافت. مادر او را از غرق شدن در گرداب غم نجات داد. کلی با پدر راز و نیاز و مزارش را غرق اشک و بوسه کرد. چند صفحه برای پدر قرآن خواند. دسته گل ساسان را برداشت بویید و بوسید. اشکهایش روی گلبرگها چون شبنمی می درخشید.مینا گفت:- آبجی مطمئنی آقا ساسان بوده؟غزاله سرش را به علامت مثبت تکان داد، آهی کشید و گفت:- بدون شک خودش بوده. ساسان گل مریم و رز رو بیشتر از هر گلی دوست داره.مرضیه و مینا بعد از گریه سرانجام از پدر خداحافظی کردند و بلند شدند، ولی غزاله نمی توانست از پدر جدا شود. یک بار دیگر گلهای ساسان را برداشت، بویید و بوسید و یک شاخه گل رز را از آن کند و با خود به خانه برد. وقتی به خانه رسیدند هر سه گرفته و غمگین بودند. هر یک در گوشه ای کز کردند و به فکر فرو رفتند. غزاله گل ساسان را لحظه ای از خود دور نمی کرد. هنگام خواب هم آن را روی بالش کنار خود گذاشت و با اشک چشمانش آن را آبیاری کرد.مدارس مثل همیشه با هیاهوی خود باز شدند. بعد از سه ماه تابستان بار دیگر شور و نشاط در کوچه و خیابانها پا گذاشت. مینا هر روز صبح با مادر به مدرسه می رفت و ظهر هم پیش مادر می رفت، در آنجا می نشست و درس می خواند و غروب با او به خانه بر می گشت. خانهٔ خودشان آن قدر شلوغ بود که اصلاً نمی شد درس خواند. او با جدیتی که از خواهرش یاد گرفته بود مشغول درس خواندن بود. غزاله صبح تا شب در خانه بود و صفورا تمام اوقات او را پر می کرد. بعد از این که با سخت گیری و جدیت به صفورا درس می داد، شروع به دوختن می کرد. صفورا مزدشان را هفته ای می گرفت و سهم غزاله را می داد. مرضیه از وضع موجود راضی به نظر می رسید. زن دست و دل باز حاجی از هیچ چیز برایشان کم نمی گذاشت. تمام وسایل مدرسه و لوازم التحریر را از بهترینها برای مینا خریده بود. ناهار و شامشان هم که از آنجا تٱمین می شد. تنها خرج خانه شان اجاره خانه بود و بقیه حقوقی را که غزاله و مادر می گرفتند، پس انداز می کردند.بعد از آن روز چند بار هم سر قبر پدر رفتند، ولی دیگر اثری از ساسان نبود. به چهلم پدر چیزی نمانده بود و مادر تصمیم گرفته بود در آن روز مراسم ساده ای برای پدر بگیرد، حلوایی بپزد، شربت و خرمائی خیرات کند. اینکه هیچ مراسمی برای علی نگرفته بود برایش عقده شده بود.یک شب که از گرمای اتاق و بوی غم آن به بالکن فرار کرده بودند و اقدس خانم و صفورا مثل همیشه حرّافی می کردند، مادر اندازه های وسایل مورد نیاز حلوا را از اقدس خانم پرسید و او شروع به توضیح دادن کرد. مینا و ستاره و سودابه هم در گوشه ای نشسته بودند و مشق می نوشتند. غزاله هم در عالم خود فرو رفته بود. انگار که در این دنیا نبود چشمش را به ماه که قرص کامل بود دوخته و در فکری عمیق فرو رفته بود، یادگار و اژدر هم کنار حوض نشسته بودند، اژدر با هندوانهٔ داخل حوض بازی می کرد که یکدفعه برای بار دوم غزاله را دید. آنها اصلاً متوجه اژدر و یادگار نبودند و غزاله هم چشمان زیبایش را به آسمان دوخته بود و به ستاره ها نگاه می کرد. رنگ ماه و رنگ مهتابی کم نور بالکن چهرهٔ زیبای غزاله را زیباتر کرده بود. اژدر چشم به غزاله دوخته بود و می خواست با چشمانش او را قورت دهد، زیر لب می گفت:- جّل الخالق. عجب چیزیه این ننه مرده.یادگار گفت:- باز چشمت به اون افتاد. بیخودی دلتو صابون نزن. اون با تو جور در نمیاد.اژدر که اخلاق تندی داشت گرهی به پیشانیش انداخت با عصبانیت و با صدای کلفتش گفت:- یعنی چی که جور در نمیاد؟ غلط کرده. مگه کیه؟ بلائی به سرش می آرم که مرغان هوا به حالش زار بزنن. گوش کن آبجی، اگه این حوری بهشتی رو برام جور کنی، شش تا النگوی کلفت پیش من داری.یادگار که از شنیدن النگو گوش هایش تیز شده بودند، گفت:- به شرطی که زیرش نزنی.اژدر از گوشهٔ چشمش نگاهی غیظ آلود به خواهرش انداخت و گفت:- باریکلا، باریکلا، دستت درد نکنه آبجی، ما تا حالا کی زیرش زدیم که این دومیش باشه؟یادگار خندید و گفت:- خوب بابا سعی خودمو می کنم.- نه نشد، اینجوری نشد. من سعی معی حالیم نیست. من از اون خوشم اومده می خوام زنم بشه حالیت شد یا نه؟- خوب بابا چشم.- نیگا نیگا آبجی، دخترهٔ لامصب عین آهو می مونه تو بمیری.- نه بابا کجای اون مثل آهو آخه؟ من که اصلاً از اون خوشم نمیاد.در همین موقع مرضیه که با اقدس حرف می زد یکدفعه چشمش به اژدر افتاد که می خواست با چشمانش غزاله را قورت دهد. از طرز نگاهش یکدفعه دلش هری ریخت. غزاله را که در عالم خودش بود صدا کرد و گفت:- غزاله بلند شو برو جاها رو بنداز. ما هم اومدیم. فردا صبح زود باید بریم.غزاله بلند شد با همه خداحافظی کرد و داخل رفت. بعد از چند دقیقه همه بلند شدند و به اتاقهایشان رفتند. مرضیه تا صبح کابوسهای وحشتناک دید، صبح خسته و کسل سر کار رفت.شب بعد تازه داشتند شام می خوردند که در زده شد، مینا بلند شد در را باز کرد. یادگار بود یک کیسهٔ نایلونی بزرگ در دستش بود. مینا گفت:- بفرمائین.یادگار وارد خانه شد و بعد از سلام و احوالپرسی گفت:- مینا آن سینی رو بیار زیر این جگرها بگذارم، خونش می ریزه. مرضیه خانم اینها دل و جگر و قلوه اس. برادرم اژدر آورده. آخه اون قصابی بزرگی داره. ماشاءالله هزار ماشاءالله پولش از پارو بالا می ره. به غیر از این خونه، سه خونهٔ دیگه هم داره. گفتش این دل و جگر رو برای شما بیارم.طپش قلب مرضیه تند شده بود. در حالی که سعی می کرد خود را خونسرد نشان بدهد گفت:- خیلی ممنون از لطفتون، ولی ما هر سه تامون به جگر حساسیت داریم و اصلاً نمی تونیم بخوریم.یادگار با عصبانیت گفت:- می خورین یاد می گیرین، حساسیت یعنی چه؟ رنگ این بیچاره ها رو ببین مثل زعفرون شده.مرضیه این دفعه با صدای بلندتری گفت:- شما خودتون بخورین. خیلی ممنون.و بلند شد و کیسه را برداشت و دم در گذاشت.غزاله و مینا خیلی از این کار مادر تعجب کردند چون تا حالا ندیده بودند مادر به کسی بی احترامی کند. یادگار که همیشه مورد احترام مستٱجرها بود، از این کار او خیلی ناراحت شد و با حرص از اتاق بیرون رفت، ولی از ترس اژدر نتوانست چیزی به آنها بگوید و با کیسه به اتاق برگشت.غزاله و مینا هاج و واج به مادر نگاه می کردند و دلیل رنگ پریدگی و صدای لرزانش را نمی دانستند. مادر با ناراحتی و ترس مبهمی که در صورتش بود به بچه ها گفت:- از این به بعد اصلاً پا به حیاط نمی گذارین، ظرفها هم می مونه خودم می آم می شورم، با این زن هم اصلاً همکلام نمی شید خوب؟بچه ها از عصبانیت مادر ترسیدند سؤالی بکنند و فقط به گفتن چشم اکتفا کردند.روز چهلم علی در خانهٔ مرضیه غوغایی به پا بود. اقدس و زنهای همسایه حلوا می پختند و صفورا و غزاله داخل خرماها گردو می گذاشتند و دور گل مریمی که وسط دیس ها گذاشته بودند می چیدند. مینا و سودابه هم روی آنها پودر نارگیل می ریختند و رویشان را فویل می کشیدند. مرضیه به پختن حلوا نظارت می کرد، دستور می داد و همسایه ها کمکش می کردند. بالاخره حلوا زنجبیلی آماده شد و مرضیه با قالبهایی که از خانه کبری خانم، زن حاجی آورده بود حلواها را قالب کرد و پودر پسته و گل محمدی رویش می ریخت. غزاله و صفورا آنها را هم به شکل مخروطی در دیس ها جمع کردند و رویش فویل کشیدند، همه چیز مرتب و آماده بود. بعد از ظهر لیوان های یک بار مصرفی که مادر خریده بود داخل سینی ها چیدند و شربت و حلوا و خرما را به بچه ها دادند. بچه های فقیر محله خیلی خوشحال بودند. بعضی ها دوبار دوبار می آمدند و می گرفتند. مرضیه به سودابه که با بچه ها دعوا می کرد گفت:- سودابه جان هر قدر خواستند بده بخورند، احسانه دیگه.بعد از ظهر تمام زن های همسایه آنجا آمدند، اقدس مداحی دعوت کرده بود، جزوه های قرآن آورده بودند بعد از اینکه قرآن ختم کردند و بعد از مراسم عزاداری همه بلند شدند و به بهشت زهرا رفتند. وقتی سر مزار پدر رسیدند مرضیه و دخترها از تعجب دهانش باز ماند فکر کردند اشتباه آمده اند، ولی درست بود. نام پدر با نوشتهٔ طلائی روی سنگ مرمر می درخشید، سنگ قبر بسیار زیبا و گران قیمتی که شعر زیبایی به رنگ طلائی نوشته شده بود نظر همه را جلب کرد. تاج گل بزرگ پایه داری سر قبر گذاشته بود و دور تا دور قبر پر از گلدان های گل بود. تا وارد قبرستان می شدی قبر پدر در آن قسمت خودنمائی می کرد.غزاله و مادر با تعجب به هم نگاه کردند و هر دو با هم گفتند:- کار ساسانه.دیس های مرتب و فویل کشیده حلوا و خرما روی قبر گذاشتند. از روضه خوانی که در آن نزدیکی مشغول خواندن نوحه بود، خواستند که آنجا بیاید و روضه بخواند. مرضیه بیهوش شد و زنها او را به هوش آوردند. حاجی و زنش کبری خانم هم به بهشت زهرا آمده بودند. زن حاجی از متانت و وقار غزاله خوشش آمده بود و چشم از او برنمی داشت. با خود فکر می کرد که دختر خوبی برای برادرش پیدا کرده است.بالاخره مراسم چهلم پدر آن طور که مادر می خواست برگزار شد و با این کار کمی دلش آرام گرفت. تنها چیزی که ناراحتش کرده بود حضور اژدر در مراسم بود که تمام حواسش هم به غزاله بود. آن شب غزاله خیلی غمگین بود. خیلی دلش برای ساسان تنگ شده بود با حرفهائی که رفتگر بهشت زهرا گفت فهمیدند که ساسان روز چهلم را اشتباه حساب کرده است و سه روز پشت سر هم منتظر آنها بوده است. رفتگر آدرس مرضیه را گرفت تا دفعهٔ بعد که ساسان را دید به او بدهد. غزاله وقتی قیافهٔ منتظر و مهربان ساسان را در نظر می آورد، قلبش از غصه به درد می آمد. عکسی را که ساسان و پدر با هم انداخته بودند جلویش گذاشته بود و نگاه می کرد و آرام آرام اشک می ریخت. ساسان دستش را دور شانه پدر حلقه کرده بود و پدر هم به بیلی که در دستش بود تکیه داده بود، هر دو با خوشحالی می خندیدند. غزاله عکس را به قلبش فشار داد و اشک ریخت، چقدر دلش برای هر دوی آنها تنگ شده بود. مادر که خسته شده بود زود خوابش برد. در خواب پدر را دید که در جای قشنگی ایستاده و می گوید،((مرضیه دستت درد نکنه. سوغاتی که برام فرستادی خیلی چسبید. مرضیه فقط مواظب باش تیغ های باغچهٔ خانه به دست و پای بچه ها نرود.))مرضیه یکدفعه از خواب پرید. فهمید که خیرات به علی رسیده. تمام بچه های فقیر یک شکم سیر حلوا و خرما و شربت خورده بودند، ولی منظور علی از تیغ و خار چه بود؟ بعد از کلی فکر کردن یاد اژدر افتاد که با چه نگاههای هرزه ای غزاله را برانداز می کرد. با خود تصمیم گرفت که هر چه سریعتر از آن خانه نقل مکان کند و به جای دیگری برود. از روز بعد بدون اینکه به غزاله و مینا حرفی بزند و باعث نگرانی آنها شود دنبال خانه می گشت، ولی هر جا می رفت پول پیش فراوان می خواستند که از عهدهٔ او خارج بود.روزها از پی هم می گذشتند و یادگار و اژدر مزاحمت هائی به بار می آوردند. کم کم غزاله متوجه نظر آنها شده بود و از ترس آنها پایش را بیرون نمی گذاشت. مرضیه بدون اینکه به غزاله حرفی بزند چند بار با خانهٔ فرنگیس تماس گرفت تا با ساسان صحبت کند و آدرسش را به او بدهد، ولی ساسان یک بار هم گوشی را برنمی داشت. یک روز از پسر کبری خانم خواست که با فرنگیس حرف بزند و خودش را دوست ساسان معرفی کند، ولی فرنگیس گفت که ساسان دو ماه است که از آنجا رفته و مرضیه حدس زد که چه اتفاقی افتاده است و خیلی غمگین و ناامید شد.پاییز هم با تمام زیباییها و غم هایش به پایان رسید و زمستان زودرس از اواسط آذر فرا رسید. زمستان سرد سرد. سرما تا مغز استخوان را می سوزاند. غزاله هفته به هفته از خانه بیرون نمی رفت، آن هم با اسکورتهائی مثل مادر و صفورا و مینا، آن هم زمانی که به حمام بیرون می رفتند. مرضیه روز بروز ضعیف تر و نحیف تر می شد. تمام استخوانهای دست و پایش درد می کردند. دکتر گفته بود که رماتیسم دارد و اصلاً نباید دست و پایش را جز در موارد ضروری به آب بزند والّا عواقب بدی در انتظارش خواهد بود. ولی مرضیه که چاره ای جز کار کردن نداشت به حرفهای دکتر توجه نمی کرد و مرتب سر کار می رفت. تا اینکه یک شب مثل مرده به خانه رسید. از درد دست و پایش فریاد می کشید و هر قدر سعی می کرد خودش را به خاطر بچه ها کنترل کند نمی توانست. درد امانش را بریده بود. غزاله و مینا گریه می کردند، اقدس جوشانده های مختلف می داد و صفورا و سودابه هم دختر ها را دلداری می دادند. مادر از روز بعد دیگر نتوانست سر کار برود، حالش آنقدر بد شد که با زحمت و به کمک دو نفر به دستشویی می رفت. هر چه پس انداز داشتند خرج دوا و دکتر شد. کرایهٔ خانه پنج هفته عقب افتاد. یادگار مرتب با نیش و کنایه به اتاق آنها می آمد و کرایه را می خواست. میانه شان با کبری خانم هم بعد از جواب ردی که غزاله به برادر کبری خانم داد خراب شده بود و دیگر هیچ حمایتی هم از آنها نمی شد. آنها در بدترین شرایط زندگی می کردند. غزاله تا صبح بیدار بود و منجوق دوزی می کرد. پولی که در مقابل کارش می گرفت آنقدر ناچیز بود که فقط کفاف خورد و خوراک بخور و نمیرشان را می داد و بس.اژدر که از همه چیز با خبر بود و مثل سایه آنها را دنبال می کرد فرصت را برای خواستگاری مناسب دید و تصمیم گرفت به خواستگاری غزاله برود. یک شب با گل و شیرینی خانه یادگار آمد و گفت:- آبجی الان بهترین موقع برای خواستگاریه.یادگار گفت:- اژدر تو بیخودی خودت را سبک نکن. این آدمهایی رو که من می شناسم محاله قبول کنند.اژدر گفت:- قبول کردند که شانس آوردن قبول نکردن می گیم کرایه تون عقب افتاده جل و پلاستون را بردارین برین. وقتی سوز و سرما تا مغز استخوان شان اثر کرد آن وقت آدم می شن و جواب بله می دن. حالا حرف زیادی نزن بلند شو بریم.یادگار با اکراه چادرش را که یک من چرک رویش بود سرش کرد و با اژدر به اتاق مرضیه رفتند. مینا و غزاله پاهای مادر را می مالیدند که در زده شد. غزاله رفت در را باز کرد و وقتی اژدر و یادگار را دید خشکش زد. به سختی سلام کرد، یادگار بدون اینکه منتظر تعارف غزاله باشد وارد خانه شد و بعد از اینکه منتظر شد مرضیه و مینا هم چادرشان را سر کردند اژدر را صدا کرد.- بفرما داداش.اژدر با آن صدای کلفت و لاتی گفت:- یاالله.و وارد شد. گل را به طرف غزاله که در همان جا خشکش زده بود دراز کرد و با پرروئی و وقاحت گفت:- گل برای گل غزی خانم.غزاله از بوی سیگار، صدای نکره و نگاههای هرزه اژدر مشمئز شده بود. بدون اینکه گل را بگیرد به طرف مادر که داشت بلند می شد رفت تا به او کمک کند. اژدر گلها را در پنجره گذاشت و خودش هم کنار پنجره نشست. کت و شلوار مشکی با پیراهن سفیدی که چند دکمه اش هم باز بود پوشیده بود. یک دستش را از آرنج روی سکوی پنجره گذاشته بود و دست دیگرش را روی زانویش تکیه داده بود و سیگاری در دستش روشن بود. با تکبّر به طرف مرضیه برگشت و گفت:- آبجی خدا بد نده. چی شده؟مرضیه که صورتش را سفت گرفته بود گفت:- نمی دونم دکترها می گن رماتیسمه.اژدر گفت:- خودم یه دکتر خوب سراغ دارم. فردا می آم می برمت پیش اون. با یه نسخه حلّه.مرضیه گفت:- خدا از برادری کمتون نکنه. فعلاً که داروهای این دکتر را مصرف می کنم تا ببینم خدا چی می خواد؟یادگار که تا حالا آرام بود گفت:- آخه مرضیه جان این طور که نمی شه، ببین الان از کی هس که توی رختخوابی، نه کسی و کاری نه درآمدی. این دخترهای بیگناه چه تقصیری دارن؟نگاه کن رنگشون مثل گچ سفید شده، حالا اجاره خونه به جهنم، تکلیف خورد و خوراکشون چی می شه؟ فردا با داداش برو دکتر شاید انشاءالله دستش خوب باشه، بالاخره باید زندگی کرد دیگه.اژدر در حالی که بطور ساختگی اخم کرد و رو به یادگار کرد گفت:- ای وای آبجی این حرفها چیه؟ کرایه خونه یعنی چه؟ مرضیه خانم جای مادر ما هستن، صاحب خونه خودشونن. کی حرف اجاره رو زد؟مرضیه در حالی که پایش را می مالید گفت:- از لطفتون خیلی ممنون. یادگار خانم حق دارن بالاخره باید اجاره رو پرداخت کنیم. چشم، من به فکرش هستم.اژدر صدایش را بلندتر کرد:- مادر جان بخدا اگه از این حرفها بزنین من یکی به رویتان نگاه نمی کنم. حیف نیست پیش این دختران پریچهره از این حرفها زده بشه؟اژدر لحظه ای نگاهش را از صورت غزاله نمی گرفت و با نگاه حیزش باعث آزار غزاله شده بود. غزاله محکم صورتش را با چادر پوشانده بود و سعی می کرد پشتش به او باشد، ولی در یک اتاق دوازده متری جای گریزی نبود.اژدر در حالی که دود سیگار را از بینی بیرون می داد گفت:- غزال تیز پا، یه زیر سیگاری به حاجیت بده ببینم آخه، دستم سوخت.غزاله بلند شد و با عصبانیت یک نعلبکی جلویش انداخت و با حرص از اتاق بیرون رفت و در را محکم کوبید.اژدر در حالی که با صدای بلند می خندید گفت:- راسته که می گن خوشگل ها بداخلاق می شن ها؟غزاله با گریه وارد اتاق اقدس شد و همه قضیه را به او گفت. اقدس که خیلی ناراحت شده بود گفت:- شاید برای عیادت مادرت اومدن.غزاله با قیافه نگرانی گفت:- خدا کنه اینجور باشه.اقدس گفت:- بگذار برم گوش کنم ببینم چه خبره؟بعد به بالکن رفت و فالگوش ایستاد.یادگار داشت حرف می زد:- ببین مرضیه جان غرض از مزاحمت اینه که این داداش ما یک دل نه صد دل عاشق غزاله شده و به هیچ وجه هم حاضر نیست عقب نشینی کنه. ما امشب اومدیم جواب بله رو بگیریم و بریم.مرضیه با اینکه قبلاً حدس هایی زده بود، کم مانده بود سنکوب کند. لبش را گاز گرفت و گفت:- ای وای یادگار خانم جان، تو رو خدا از این حرفها نزنین. غزاله هنوز بچه اس می خواد درسشو تموم کنه. بی ادبی نباشه، ولی اژدر آقا ماشاءالله جای پدر غزاله هستن.اژدر گرهی به پیشانی انداخت و گفت:- مادر این چه حرفیه؟ حرف عشق و عاشقی که پیش میاد این حرفها رو باهاس دور ریخت.مرضیه گفت:- اژدر آقا، شما رو به خدا، حالا ما هیچی به زن بیچاره تون، به بچه هاتون رحم کنین و از این حرفها نزنین. قباحت داره به خدا.اژدر تاری از سیبلش را بین دو انگشت گرفت و محکم کشید و با عصبانیت گفت:- کدوم زن، کدوم بچه، می خوام سر به تنشون نباشه، پدرم رو درآوردن. نه حرمتی، نه احترامی، زندگی من که زندگی نیست جهنمه. زن پدر سوخته ام هم می خواد طلاق بگیره و بچه هاشو خودش نگه داره. اون وقت من می مونم و این همه ثروت، اگه شما قبول کنین غزاله رو به من بدین این خونه رو به اسمش می کنم. خودش می شه خانم خانه همه اختیار خونه هم مال اون بالای این خونه رو هم می سازم که فقط مال خودش باشه. شما هم لازم نیست اجاره بدهید. همین جور مفت و مجانی می شینید و کیفتون رو می کنین.مرضیه دیگر تحملش تمام شده بود با عصبانیت گفت:- خیلی ممنون آقا، ثروت و خونه و کاشانه تون پیشکش خودتون باشه. دختر من می خواد درس بخونه. رشته پزشکی قبول شده. شما چطور به خودتون این اجازه رو دادین و وارد خونهٔ من شدین.اژدر چشمش را تنگ کرد. نگاه تحقیرآمیز و عصبانی به او کرد و گفت:- خونه تون؟ کدوم خونه؟ حتماً از سر قبر بابات آورده ای آره؟ دخترت از زور گرسنگی نمی دونه چه کار کنه. با کدوم پول می خوای درس بخونه؟ آره ارواح باباش. اون دکتر بشه و ما تماشا کنیم.مرضیه که خیلی عصبانی شده بود با حرص از جا بلند شد و گل و شیرینی را برداشت، به دست یادگار داد و گفت:- لطفاً بفرمائید بیرون.اژدر در حالی که با دستش مرضیه را تهدید می کرد گفت:- فردا تا ساعت ده اجاره رو آوردین که آوردین وگرنه جل و پلاستون رو توی کوچه می ریزم و لات های محل رو سراغ دخترهات می فرستم. حال خود دانی، گدا گشنه بدبخت.و بسرعت از اتاق بیرون رفت.یادگار با مشت به سر مرضیه زد و گفت:- خاک بر سرت، شما لیاقت مال و ثروت را ندارین. خاک توی اون سرت. لگد به بخت دخترت زدی.و دوباره مشت دیگری به سر مرضیه زد.با این مشت مرضیه ضعیف و مریض به زمین افتاد، مینا که به شدت گریه می کرد، فریادی کشید و یادگار وقتی اوضاع را ناجور دید ترسید و سریع بیرون رفت.با فریاد مینا، غزاله و اقدس به داخل دویدند. اقدس هم چند فحش و ناسزا به یادگار گفت و شروع به آرام کردن مینا و غزاله کرد. صفورا و خواهرانش هم که با صدای داد و فریاد آنجا آمده بودند دخترها را آرام می کردند. آن شب همه آنها تا دیر وقت در اتاق مرضیه نشستند تا کمی حال مرضیه جا آمد.مرضیه شب را تا صبح بیدار بود و هر چه فکر کرد از کجا اجاره را تهیه کند عقلش به جائی قد نداد. تا صبح هر سه بیدار بودند و نقشه می کشیدند و آرزو می کردند که هرگز صبح نشود. بالاخره به رغم میل آنها زمان گذشت و صبح شد. دیگر چیزی به ساعت ده نمانده بود. دخترها هر دو غمگین و ناراحت سرشان را به دیوار تکیه داده بودند و نمی دانستند چه کنند. حال مرضیه خیلی بد بود و اصلاً نمی توانست سرش را از بالش جدا کند. یک ربع به ده بود که اقدس با کلی وسایل خورد و خوراک و گوشت و جگر وارد اتاق شد. غزاله و مینا از جا بلند شدند. اقدس گفت:- غزاله جون تا کی می خوای منو نگاه کنی؟ اینا رو از من بگیر.غزاله وسایل را از او گرفت و گفت:- چی شده خاله اقدس؟ بازار رو آورده ای.اقدس گفت:- این جگرها رو برای مادرت کباب کن بخوره جون بگیره. این وسایل رو هم خودت جابجا کن.مرضیه گفت:- نه گلوم باز نمی شه اقدس خانم، غم و غصه گلو مو بسته، هیچ چیز پایین نمی ره.اقدس گفت:- خوبه خوبه خودتو لوس نکن. لازم نیست راه گلوت هم گرفته بشه. خودم بردم اجاره رو دادم. سه هفته رو هم جلوتر دادم. دیگه هیچ نامردی نمی تونه مزاحم تون بشه.اشک شوق در چشمان هر سه نشست. غزاله و مینا جلو آمدند و اقدس را غرق بوسه کردند. اقدس یک مقدار هم پول زیر تشک مرضیه گذاشت و گفت:- همهٔ اینا رو قرض به شما می دم. انشاءالله هر وقت غزاله دکتر شد برمی گردونه.مرضیه در حالی که اشک چشمش را پاک می کرد گفت:- نمی دونم با چه زبونی ازت تشکر کنم. واقعاً شرمنده مان کردید، انشاءالله عمری باقی باشه تا جبران کنم.آن روز بعد از مدتها برای ناهار گوشت خوردند. اقدس هم ناهار را پیش آنها ماند. غزاله موقع ناهار خوردن یکدفعه متوجه شد که النگوهای کج اقدس سرجایش نیست. او پیراهن آستین بلندی پوشیده بود و مرتب آن را پایین می کشید که جای النگوها معلوم نباشد. غزاله ملاحظهٔ مادرش را کرد و به روی خود نیاورد و در دل آرزو کرد که بتواند روزی جبران زحمات این زن خوب را بکند.فرنگیس از درد دوری ساسان مریض شده بود، ولی آنقدر مغرور بود که به هیچ نامه و تلفن ساسان جواب نمی داد. ونوس با روش غلطی که تربیت شده بود هر روز مشکلی برای مادرش ایجاد می کرد. او بسیار پر توقع و بی رحم بار آمده بود و این مادرش را خیلی می آزرد. مادر و دختر هیچ سازگاری با هم نداشتند و اغلب اوقات جنگ و دعوایشان به ضرر فرنگیس تمام می شد. به فرنگیس حمله میگرن دست می داد و ونوس، آرام می شد. شوهر فرنگیس در سرمایه گذاری بزرگی که در شمال انجام داده بود در آستانه ورشکستگی بود و شبانه روز برای جبران این شکست کار می کرد و اصلاً به خانه نمی آمد. فرنگیس تنهای تنها شده بود. اعصابش بسیار ضعیف شده بود و درد مرموزی هم آزارش می داد. عذاب وجدان بخاطر کاری که با خانواده مرضیه کرده بود، لحظه ای آرامش نمی گذاشت و زندگی سختی را از سر می گذراند.یک روز که مثل همیشه در باغ قدم می زد مقابل کلبه ای که غزاله و خانواده اش در آن زندگی می کردند رسید، هوس کرد داخل برود و کمی بنشیند، روی سکوی جلوی پنجره نشست و به فکر گذشته رفت، به زندگی فقیرانه ای که برای آنها درست کرده بود نگاه می کرد، چشمش به آلبوم عکسی افتاد که در گوشه اتاق افتاده بود. آنها آنقدر دستپاچه از خانه خارج شدند که آلبوم مورد علاقه شان را جا گذاشته بودند. فرنگیس آلبوم را برداشت و ورق زد وقتی عکسهای آنها را در شهرستان دید با خود گفت:- بیچاره ها در گذشته چه زندگی خوبی داشته اند، حتماً تحّمل این زندگی برایشان خیلی سخت و طاقت فرسا بوده است.همین طور که عکسها را ورق می زد یکدفعه چشمش به عکسی افتاد و سخت تکان خورد. یک عکس سیاه و سفید که دو دختر کوچک یکی حدود چهار ساله و دیگری تقریباً پنج ساله کنار هم ایستاده بودند و دختر بزرگتر دستش را دور شانه دختر کوچکتر انداخته بود. فرنگیس اول فکر کرد اشتباه می بیند، سریع عکس را از آلبوم درآورد و با دقت به آن نگاه کرد. مات و مبهوت مانده بود، صدای تپش قلبش را می شنید. اصلاً نمی توانست باور کند. سریع بلند شد، ولی سرش گیج رفت و دوباره نشست. بار دیگر تلاش کرد و به زحمت بیرون رفت، عکس را جلوی نور خورشید گرفت، بله درست بود. او اشتباه نمی کرد لنگه این عکس را او هم در آلبومش داشت. به طرف ویلا دوید. سراسیمه و نگران وارد خانه شد، از پله ها بالا دوید آلبوم عکسش را پیدا نکرد. تمام کمد را روی زمین ریخت، آلبوم آنجا نبود. به طرف کمد دیگر رفت و آنجا را هم به هم ریخت. در عرض یکدقیقه خانه را تبدیل به ویرانه ای کرد که همه چیز در هم و بر هم شده بود. بالاخره آلبوم قدیمی اش را از جعبه ای در انبار پیدا کرد. تند تند آن را ورق زد و یکدفعه نگاهش به روی عکسی ثابت ماند. روی عکس خم شد و همان طور هاج و واج ماند. عکسی را که از آلبوم مرضیه آورده بود کنار این عکس گذاشت. بله هر دو عکس یکی بودند. گیج و منگ شده بود، باورش نمی شد چیزی که می بیند حقیقت داشته باشد. در حالی که هر دو عکس در دستش بود به دیوار تکیه کرد و به گذشته های دور رفت.یادش آمد که روزی با دائی خود به تهران آمده بودند. او و خواهرش جلوی عکاسی ایستادند و به عکس های پشت ویترین نگاه کردند. در آن زمان شهرستان محل زندگیشان خیلی کوچک بود و عکاسی درست و حسابی نداشت و آنها برای اولین بار عکاسی می دیدند. دائی که نگاه مشتاق آنها را دید، آنها را به داخل عکاسی برد و از هر دو عکسی انداخت و از عکاسی خواست که عکسها را هر چه سریعتر حاضر کند چون آنها می خواستند به شهرستان برگردند.بعد از ساعتی انتظار، عکاس عکسها را به دائی داد و او در حالی که خواهرزاده هایش را می بوسید عکس هر یک را به خودشان داد. نزدیک عکاسی، بازار روزی بود که برای تماشا به آنجا رفتند. فرنگیس آنقدر مشغول تماشا بود که یکدفعه متوجه شد که از خواهر و دائی اش جدا افتاده است خیلی ترسید و شروع به گریه کرد. هر قدر دنبال آنها گشت پیداشان نکرد. فکر کرد از بازارچه بیرون رفته اند. ساعتها دنبال آنها گشت و گشت، ولی هیچ اثری از آنها پیدا نکرد. کنار دیوار در کوچه ای نشست و شروع به گریه کرد. احساس غربت و بی کسی و ترس از تنهایی و تاریکی باعث شده بود که بشدت گریه کند. هوا دیگر کاملاً تاریک شده بود که ماشینی جلوی پایش ترمز کرد. یک ماشین مدل بالا که زن و مردی داخل آن بودند. زن جوان به طرف دخترک دوید و او را در آغوش گرفت و وقتی موضوع را فهمید، او را سوار ماشین کرد تا دایی و خواهرش را پیدا کند. به محل عکاسی و اطراف آن و حتی به محل بازارچه رفتند و ساعتی گشتند، ولی هیچ خبری نبود. آن زن و مرد که بچه دار نمی شدند تصمیم گرفتند فرنگیس را که نامش مریم بود به فرزندی قبول کنند و چون می خواستند بچه گذشته اش را فراموش کند او را فرنگیس نامیدند. آنها زن و مرد بسیار ثروتمندی بودند که از هیچ چیز برای فرنگیس کم نگذاشتند و او را بزرگ کردند شوهر دادند. فرنگیس دیگر خانواده اش را پیدا نکرد و با وجود تمام محبتهای آن زن و شوهر فرنگیس باز احساس کمبود می کرد و بالاخره هم دختری عقده ای بار آمد که همیشه آرزو داشت خانواده اش را پیدا کند و از اینکه پدر و مادر خوانده اش خیلی تلاش زیاد برای یافتن خانواده اش نکرده بودند، از آنها عقده و کینه به دل گرفته بود. تنها یادگاری که از گذشته اش داشت همان عکس بود و الان شبیه آن عکس را در آلبوم مرضیه نیز پیدا کرده بود.وقتی پشت عکس را نگاه کرد، دست خط دائی را دید که نوشته بود (( مریم و مرضیه)). چیزی نمانده بود سکته کند. دستش را روی قلبش گذاشت و آن را فشار داد تا کمتر دردش را احساس کند. بله حقیقت داشت. مرضیه خواهر فرنگیس بود. خداوندا چه حقیقت تلخی برای فرنگیس آشکار شده بود. اشک بی امان از چشمانش جاری شد و زبانش شوری اشکهای سیل آسا را چشید. زبانی که چقدر تن مرضیه را لرزانده بود و او را به باد ناسزا و تحقیر گرفته بود.چقدر به پدر و مادر و خانواده بی اصل و نسب او دشنام و ناسزا گفته بود. روزی نبود که مرضیه را گدا گشنه فقیر بیچاره، بی اصل و نسب و بی ریشه خطاب نکرده باشد. روزی نبود که او و شوهر و فرزندانش را با کارهای خود غمگین و دلشکسته نساخته باشد. صدای گریه بی امان فرنگیس تبدیل به هق هق شده بود و با هر قطره اشکی که می ریخت، انگار سنگ ریزه ای از قلب سنگینش به بیرون پرتاب می شد. ونوس با شنیدن صدای گریه مادر به اتاق آمد و در حالی که آدامسش را با حوصلگی می جوید بی تفاوت گفت:- چی شده مامان؟ نمردیم و گریه شما رو هم دیدیم.و فرنگیس بریده بریده و در حالی که از شدت گریه از حال می رفت موضوع را به ونوس گفت، قیافه ونوس در هم رفت، ناراحت شد و با عصبانیت گفت:- شما که همیشه می گفتید پدر ثروتمند و با اصل و نسبتان جز شما دختری نداشته، پس این دیگه از کجا دراومد؟ همین مونده بود که کنیز منیزها خاله ما باشن دیگه.و فرنگیس هم قضیه را از اول برای او تعریف کرد و با تمسخر و تحقیر دختر گستاخش روبرو شد. ونوس به جای اینکه با مادر همدردی کند و او را در این شرایط یاری دهد، شروع به تحقیر و شماتت مادرش کرد و این بیش از همه چیز قلب فرنگیس را آتش زد. عذاب وجدان چون خوره ای بر وجود فرنگیس چنگ انداخته بود و لحظه ای آرامش نمی گذاشت. رفتارهایش با مرضیه، لحظه ای از نظرش دور نمی شد و هر یک چون خنجری بر قلبش فشار می آورد. به خاطر رفتاری که با ساسان داشت از او خجالت می کشید و اصلاً حاضر نبود او را ببیند و موضوع را به او بگوید.روزهای تلخ می گذشتند. اخیراً حمله های میگرنی فرنگیس افزایش یافته بود. وقتی می خوابید کابوس های وحشتناک می دید. گاهی در حال داد و فریاد و گاهی افسرده و غمگین در گوشه ای می نشست. وجدان فرنگیس پیکار سختی را با او آغاز کرده بود و رهایش نمی کرد.روزها از پی هم می گذشتند و حال مرضیه روز به روز بهتر می شد و هر لحظه در فکر عوض کردن خانه بود. دیگر چیزی به ثبت نام و شروع دانشگاه غزاله نمانده بود. آن روز که حال مادر خیلی بهتر شده بود از جایش بلند شد. و از غزاله خواست تا رختخوابش را جمع کند. غزاله موافق نبود، ولی مادر آنقدر اصرار کرد که غزاله ناچار قبول کرد.غزاله رختخوابها را جمع کرد و گفت:- مامان حتماً مینا وقتی ببینه شما بلند شده اید خیلی خوشحال می شه.مادر به ساعت نگاه کرد و با نگرانی گفت:- ولی نمی دونم چرا این قدر دیر کرده.غزاله گفت:- طفلک راهش خیلی دوره، حتماً توی ترافیک مونده یا اتوبوس دیر کرده.ولی دل مرضیه خیلی شور می زد، خیلی نگران بود، مرتب از اتاق به بالکن می رفت و بر می گشت چند بار سر کوچه رفت و برگشت، ولی خبری نبود.یک ساعت گذشت از مینا خبری نشد دو ساعت، سه ساعت. مادر از دلشوره نمی دانشت چه کند، دوباره چادرش را سرش کرد و با نگرانی بیرون رفت. هر قدر این طرف، آن طرف را نگاه کرد اثری از مینا ندید. در این موقع پسر کوچکی آمد و گفت:- مرضیه خانم شمائید؟مادر هراسان پرسید:- بله چطور مگه؟پسر در حالی که نامه ای به دست مرضیه می داد گفت:- اینو آقا اژدر داد به شما بدم.مادر از شنیدن اسم اژدر مو بر بدنش سیخ شد گفت:- چی؟ اژدر؟ نامه؟نامه را گرفت و به سرعت به داخل برگشت می ترسید نامه را باز کند. صفورا و خواهرش، خاله اقدس و غزاله در بالکن نگران ایستاده بودند. صفورا نامه را گرفت و زود باز کرد و اینطور خواند.(( اگر مینا را می خواهید غزاله باید جواب بلی بدهد. اگر جان مینا را دوست دارید و می خواهید بار دیگر کنارتان باشد به پلیس خبر ندهید، چون آن وقت ما منکر همه چیز خواهیم شد. من منتظر بله غزاله هستم. عزت زیاد.))با خواندن نامه انگار دنیا بر سر غزاله و مرضیه خراب شد. مرضیه نتوانست خودش را کنترل کند و به زمین افتاد. غزاله های های گریه می کرد. با سر و صدای مرضیه و غزاله تمام اهل خانه از اتاقها بیرون آمدند و از ماجرا با خبر شدند. هر کس چیزی می گفت و حال مرضیه با شنیدن این حرفها بدتر می شد. یکی می گفت:- محاله که بتونین با آقا اژدر در بیفتین. به نفعتونه که قبول کنین.دیگری می گفت:- مواظب باشین به پلیس خبر ندین چون اون منکر همه چیز می شه و مینا رو دیگه نمی بینین.یکی می گفت:- خدا شانس بده، با اون همه مال و ثروت، دختره باز ناز می کنه. اگه دختر منو می خواست دو دستی تقدیمش می کردم.مرضیه با گریه و زاری به طرف اتاق یادگار دوید تا به او متوسل شود، ولی وقتی نزدیک شد و دید قفل بزرگی روی در است و فهمید که او هم همدست اژدر است، چون سابقه نداشت که او این موقع جائی برود.مرضیه همانجا روی پله اتاق یادگار نشست و با گریه دلخراشی گفت:- خدایا چه کنم؟ دخترم در دست چه کسانی اسیره؟ می ترسم از ترس زهر ترک بشه. شما را به خدا مردم کمک کنین، اگه آدرسی، نشانی چیزی هست به ما بگید دنبالش بریم. تو رو خدا کمک کنین خواهش می کنم، التماستون می کنم.و صدایش در میان گریه گم می شد و دوباره التماس می کرد. خاله اقدس جلو آمد و کمک کرد تا مرضیه بلند شود. از یکی از زنهای همسایه خواست تا با مرضیه به یک طرف بروند و خودش هم با سعید به طرف دیگر رفتند تا ببینند خبری بدست می آورند یا نه؟ساعت دوازده شب بود که دست خالی برگشتند. حال مرضیه خیلی وخیم بود، آنقدر گریه می کرد که مرتب از حال می رفت. جای خالی مینا خیلی عذابش می داد. مادر و دختر تا صبح بیدار بودند، در اتاق راه می رفتند و گریه می کردند صفورا و خواهرانش هم دست کمی از آنها نداشتند. از یک طرف از غصه خانواده غزاله و از طرف دیگر نگران برادرش که هنوز به خانه نیامده بود. صفورا احتمال می داد که سعید برای درس خواندن در پارک مانده باشد، ولی باز نگران بود. صفورا نصف شب آمد و کنار آنها نشست، با حرفهایش سعی می کرد به آنها دلداری دهد. اول صبح مرضیه از خانه بیرون رفت. دوباره به مدرسه مینا سر زد از دوستانش از مدیر معاون خبر از مینا گرفت، ولی هیچ کس خبری نداشت. در کوچه مدرسه هم چیزی ندیده بودند. بعد پرسان پرسان مغازه اژدر را پیدا کرد. شاگردش گفت:- اژدر دو روزه که سر کار نمیاد.از تمام همسایه های مغازه اش سؤالاتی کرد، ولی خبر به درد بخوری به دستش نرسید. ظهر با پاهائی که نای رفتن نداشتند، خسته و ناامید تن خود را کشید و به خانه برد. غزاله جلو دوید و پرسید:- مامان چی شد؟ خبری چیزی پیدا کردین؟مادر با صدای خسته اش گفت:- نه هیچی، نمی دونم بریم به کلانتری خبر بدیم یا نه؟غزاله با ترس گفت:- ولی مامان توی نامه نوشته بود، اگه پلیس بفهمه منکر همه چیز می شه و دستمون به مینا نمی رسه.مادر گفت:- بلند شو برو اقدس خانم را صدا کن تا مشورتی با اون بکنم.غزاله گفت:- خانه نیست از دیروز که بیرون رفته، هنوز برنگشته است.در همین موقع یادگار در اتاق را زد و وارد شد:- سلام علیکم.مادر با دیدن یادگار از جایش پرید، ولی نتوانست بلند شود، دامن یادگار را گرفت و زار زد:- دخترم، دخترم کجاست؟یادگار در حالی که سعی می کرد دامنش را از دستان او در آورد، گفت:- آروم باش. جای دخترت امنه. چه خبرته؟ اگه این عروس خانم این کاغذ رو امضاء کنه دخترت فردا پیش خودته.مرضیه با گریه گفت:- تو رو خدا یادگار خانم. تو به ما رحم کن. تو نمی دونی من با چه عذابی این بچه ها رو بزرگ کرده ام. خودت که می بینی غزاله جای دختر برادرته. چطور دلت راضی می شه دختر بی گناهی رو بدبخت کنی؟ تو رو خدا یادگار خانم رحم کن.صدای هق هقش مانع می شد که حرفهایش به درستی شنیده شود.غزاله گریه می کرد و از التماس هائی که مادر به یادگار می کرد دلش به درد آمده بود. مرضیه روی پاهای یادگار افتاده بود و ضجه می زد که او آنها را از این مخمصه نجات دهد، ولی یادگار بدون توجه به گریه های او، پشت سر هم حرف می زد:- چه بدبختی خانم؟ مرد جماعت اگه پنجاه سالش هم باشه دختر چهارده ساله رو پیر می کنه، ولی خودش فرقی نمی کنه. تازه اگه وضعش هم خوب باشه که دیگه غم وغصه ای نداره که پیر بشه. توی این نامه نوشته که این خونه رو به اسم دخترت می کنه. گفته اگه جونش رو هم بخواهد مهریه اش می کنه. والله شما دیگه خیلی رو دارین که قبول نمی کنین. دخترت به این راحتی صاحب خونه زندگی می شه و شما طاقچه بالا گذاشتین. زنش رو هم که داره طلاق می ده. بیست و چهار ساعته می شینه ور دل دخترت که دخترت کیفش رو بکنه خودت هم مفت و مجانی همین جا می شینی، دیگه از خدا چی می خوای ها؟ حالا اگه مینا رو می خوای این دخترو راضی کن جواب بله بده.مرضیه با عصبانیت و محکم در حالی که صدایش ترسناک شده بود گفت:- مگه اینکه از روی نعش من بگذره.یادگار بدون توجه به حرفهای او ادامه داد:- خاک بر سر برادرم کنم. نمی دونم توی این دختره چی دیده که حتی راضیه دارو ندارش رو به اون بده. صد بار می گم بیا دختر لطیفه خانم را در عرض دو دقیقه برات بگیرم می گه نه خواهر من عاشق این حوری شده ام، اگه زن من نشه مادرش رو به عزاش می نشونم.هق هق غزاله بیشتر شده بود و حالش داشت بد می شد. مادر از اتاق بیرون رفت تا برایش آب بیاورد.یادگار از فرصت استفاده کرد و گفت:- بدبخت اگه قبول نکنی، خواهرت در آتش تو می سوزه. اون در چنگ برادرم اسیره و از ترس داره سکته می کنه. اگه قبول نکنی برادرم بلائی سرش میاره که تا آخر عمر بدبخت بشه. اون از این کارها زیاد می کنه. فقط امروز رو فرصت داری که جواب بدی. فعلاً کلید اتاقی رو که خواهرت توشه با خودم آوردم، ولی اگه تا امشب جواب ندی، اون کلید رو می گیره و به سراغ اون بیچاره می ره.من تا حالا کسی رو اینقدر خودخواه ندیده بودم. تو اصلاً به فکر اون نیستی و فقط خودت رو می خوای. فعلاً بیا این قرار داد رو امضاء کن که خواهرت امشب به دست اون نیفته، بعدش هم خدا کریمه.غزاله که با دقت به حرفهای یادگار گوش می داد گفت:- تو چطور سلامتی خواهرمو تضمین می کنی؟- درست زمانی که تو می خوای دفتر عقد رو امضاء کنی مینا هم کنارت خواهد بود. مواظب باش توی محضر هم سر و صدا نکنی چون برادرم همه اونا رو با پول خریده. حالا زود باش تا مادرت نیومده این ورق رو امضاء کن. زود باش.با حرفهای یادگار، غزاله فقط به فکر خواهر معصومش بود که باید تاوان او را پس می داد. گفت:- من که قبول می کنم، این قرار داد دیگه چیه؟یادگار گفت:- آخه برادرم که حرف منو قبول نمی کنه، ولی اگه امضای تو رو ببینه مینا رو ول می کنه. غزاله بلند شد و بدون اینکه به عواقب کار فکر کند پای کاغذ را امضاء کرد. یادگار که خیلی خوشحال شده بود و صدای شش النگو در گوشش می پیچید، خم شد و صورت غزاله را بوسید و گفت:- آفرین دختر خوب، تو خواهرت رو نجات دادی.و انگشتری را که با خود آورده بود دست غزاله کرد. در این موقع مرضیه وارد اتاق شد و و قتی موضوع را فهمید، مثل دیوانه ها شد جلو آمد و سیلی محکمی به صورت غزاله زد.- تو خجالت نمی کشی؟ جواب ساسان رو چی می خوای بدی؟ جواب پدرت رو چی می دی؟غزاله در حالی که به شدت گریه می کرد گفت:- شاید جوابی برای او نداشته باشم، ولی جواب مینا رو نمی تونم بدم.یادگار که کارش را انجام داده بود، آماده رفتن شد و به غزاله گفت:- فردا سر ساعت چهار آماده باشین محضر بریم. اژدر از قبل محضر دیده.بعد از رفتن او مرضیه و غزاله چنان با صدای بلند و با آه و ناله گریه و زاری می کردند که گوئی بار دیگر عزیزشان را از دست داده بودند. مرضیه خود را می زد و می گفت:- علی کجائی؟ بیا ببین چطور از امانت هایت نگهداری کردم. نگذاشتم خار به پاشون بره. بیا ببین چطور خانم دکتر و خانم وکیلشون کردم. بیا و تحسینم کن، بیا بگو که خسته نباشم، بیا بگو که دستم درد نکنه، علی بیا ببین زنی رو که همیشه تعریف می کردی لیاقت نداشت از دخترانت مراقبت کند.مرضیه آنقدر گریه و زاری کرده بود که صدایش گرفته بود. صفورا و خواهرهایش هم با شنیدن صدای آنها به اتاق آمدند و وقتی موضوع را فهمیدند. در دل به آنها حق دادن که اینطور فغان و غوغا کنند.غزاله در میان گریه های سیل آسایش یکدفعه چشمش به انگشتر دستش افتاد، احساس کرد عقربی روی دستش نشسته و دارد انگشتش را نیش می زند. فکر کرد زهر آن تمام وجودش را گرفته و به سوی مرگ سوقش می دهد. با دیدن انگشتر یاد اژدر افتاد. خداوندا در عمرش از هیچ کس تا این اندازه متنفر نبود. از شنیدن اسمش عرق سردی بر پشتش می نشست و حالت تهوع به او دست می داد. گریه اش قطع شده بود. زل زد به انگشتر، نگاه کرد و نگاه کرد و یکدفعه مثل دیوانه ها انگشتر را از دستش درآورد، جیغ کشید و آن را پرت کرد، بعد آنقدر جیغ کشید که از حال رفت.

مادر و صفورا که گریه می کردند مات و مبهوت به غزاله نگاه می کردند. چه کسی باور می کرد او همان غزاله متین و عاقل، آن دختر صبور و آرام باشد که حالا دیوانه وار خود را به این سو و آن سو می زند و جیغهائی از درد درون می کشد. به غزاله جنون آنی دست داده بود. فشارهای روحی قدرت فکر کردن را از او گرفته بود و باعث شده بود رفتارهای یک فرد دیوانه را از خود بروز دهد. همه از اتاقهایشان بیرون آمده بودند و به سر و صداهای اتاق مرضیه گوش می دادند و هر کس چیزی می گفت. بالاخره غزاله با زحمت مادر و صفورا آرام شد و مثل یک تکه گوشت در گوشه ای افتاد و به سقف خیره شد. آن شب سخت بدبختی هم به پایان خود نزدیک می شد، در حالی که مرضیه و غزاله هر دو آرزو می کردند تا صبح بمیرند تا چهره کریه اژدر را نبینند.بالاخره سپیده دم به رغم میل مرضیه و غزاله دمید. ساعت نه بود که سر و کله اژدر پیدا شد. با دسته گل بزرگی وارد خانه شد و در اتاق را زد. مرضیه در را باز کرد و بعد پشتش را به اژدر کرد تا چهره نفرت انگیزش را نبیند. اژدر با گفتن یاالله وارد شد و دید که غزاله مثل مرده در گوشه ای افتاده و به سقف خیره مانده است. انگار که اصلاً وجود اژدر را حس نمی کرد. اژدر از این صحنه جاخورد، ولی به روی خود نیاورد. رو به مرضیه کرد و با صدای کلفتش گفت:- خیلی معذرت می خوام آبجی که باعث دردسر شدم. حال مینا خانم هم خیلی خوبه. والله من هم راضی به این کارها نبودم، ولی دل بی صاحب مرده ام بدجوری عاشق غزال شما شد و به هیچ وجه حاضر نشد پا پس بکشه. من به شما قول می دم، قول مردونه می دم که غزی رو خوشبخت کنم. انشاءالله عمری باشه ببینید که جوانمرد واقعی کیه.مرضیه که از حرص دندانهایش را به هم می فشرد گفت:- ببین چه کسی از جوانمردی دم می زنه. ما رو بدبخت کردید، به روز سیاه نشاندید حالا دم از جوانمردی می زنید؟اژدر با اخم گفت:- آبجی اومدی نسازی ها این حرفها رو ول کن، نصف این خونه رو به اسم دخترت می کنم. کم نیست. دیگه از خدا چی می خوای؟مرضیه گفت:- از خدا می خوام که شر شما رو از سر ما کم کنه. شما اگه می دونستی ما چی می کشیم همین حالا ما رو به حال خودمون می گذاشتین. دخترم فردا روز ثبت نام دانشگاهشه، نمی دونی چقدر زحمت کشید، چه شب زنده داری ها کرد، چه بدبختی هائی دید، تا تونست قبول بشه و حالا باید این طور همه چیز و کنار بگذاره.اژدر سیگار را از کنج لب برداشت و گفت:- مردای بی غیرت هستن که زنشون رو توی این جور جاها ول می کنن که برن درس بخونن فردا اگه یکی بهتر از منو ببینه که دیگه خدارو بنده نیست. خلاصه من آمده ام اگه اجازه بدین غزاله رو برای خرید به بازار ببرم. پانصد هزار تومان برداشته ام که به هر چیزی که لب تر کرد، براش آماده کنم. بلند شو غزی جون، پاشو بریم.غزاله به همان صورت نشسته بود و انگار چیزی را نمی شنید. مرضیه که به فکر مینا بود دیگر با اژدر دهن به دهن نشد و گفت:- ما رسممون نیست که الان خرید بریم باشه برای بعد از عقد.

اژدر سرش را خم کرد و دستش را روی سینه اش به علامت تعظیم گذاشت و گفت:- هر چی که شما امر کنین، ما که در بست نوکر شما هستیم. خوب پس ساعت سه و نیم میام دنبالتون که محضر بریم. تو رو خدا این دختر رو هم از این حال و روز در بیارین. آدم می ترسه.مرضیه گفت:- اگه با مینا میایین ما هستیم.اژدر چشمانش را بست و دستش را روی آن گذاشت و گفت:- بعد از ظهر مینا توی محضر منتظر شماست. بعد از این که غزی دفتر را امضاء کرد و دستش به دستم رسید، دست مینا هم توی دست شماست. خداحافظ .اعصاب مرضیه خیلی در هم ریخته بود. گلی را که اژدر آورده بود با داد و فریاد و گریه پرپر کرد و زمین ریخت. وقتی به غزاله نگاه می کرد دردش بیشتر می شد. هر قدر صدایش می کرد، حرف می زد، کلمه ای از دهان غزاله خارج نمی شد. در گوشه ای نشسته و به سقف زل زده بود.بالاخره ساعت سه و نیم شد و اژدر مثل عزرائیل جلوی اتاق حاضر شد. مرضیه و صفورا بزحمت غزاله را آماده کردند. مادر چادرش را به سرش انداخت و یک بازویش را گرفت که زمین نخورد و صفورا هم بازوی دیگرش را گرفت و تا کنار ماشین آنها را همراهی کرد. انگار سر قبر عزیز تازه از دست رفته شان می رفتند. اژدر هم سرش را بالا گرفته بود و خوشحال از این پیروزی با غرور فراوان راه می رفت. ماشین سر کوچه ایستاده بود و یکی از نوچه های اژدر پشت فرمان نشسته بود. بالاخره ماشین مثل ماشینی که حامل جنازه ای باشد به راه افتاد و جلوی محضر توقف کرد.مادر خیلی عجله داشت که از سلامتی مینا مطمئن شود و مرتب می پرسید، ((مینا کجاست؟ مینا اومده؟ اون سالمه.))اژدر با خنده های پیاپی و بلند که دندانهای زردش را نمایان می کرد گفت:- بله بابا، خواهر زن ما سر و مر و گنده داخل تشریف دارن. بفرمائید ملاحظه کنین.همه بالا رفتند همه چیز حاضر و آماده شده بود. چند تا از نوچه های اژدر در اتاق ایستاده بودند. دیس های شیرینی که رویشان را زرورق های رنگی پوشانده بود کنار هم چیده شده بودند. ظرف نقل در دست یادگار بود. یکی از نوچه ها دوربینی در دستش بود تا عکس بگیرد. یادگار جلو آمد و غزاله را که چون مجسمه ای بود بوسید و چادر سیاهش را با چادر سفیدی که آورده بود عوض کرد.مرضیه به طرف یادگار دوید و گفت:- مینا، مینا کو؟یادگار گفت:- چه خبرته بابا، مینا توی اتاقه. تو حق داری الان اونو ببینی، ولی غزاله بعد از امضاء کردن عقدنامه می تونه خواهرش رو ببینه.اژدر به طرف غزاله برگشت و در حالی که نگاه خریدارانه ای به او می کرد گفت:- غزاله که دیگه منو پیدا کرده خواهرش رو می خواد چه کار؟و خودش و نوچه هایش با صدای بلند خندیدند اژدر صورتش را نزدیک غزاله آورد و گفت:- نمیری دختر. زیبایی تو پاهامو سست کرده.غزاله نگاه بی رمقش را به روبرو دوخت، مثل مجسمه بود و اصلاً حرفهای اژدر را نمی شنید.مرضیه به طرف مینا در اتاق دوید و او را در آغوش گرفت. حال مینا هم دست کمی از حال غزاله نداشت. وقتی مادر را دید بغضش ترکید، او را بغل کرد هر دو با صدای بلند شروع به گریه کردند. صدای گریه آنها به صورت مبهم در گوش غزاله می پیچید. غزاله احساس می کرد که دیگر دقیقه ای بیش از عمرش نمانده است. احساس خفقان عجیبی به او دست داده بود. صداها برایش گنگ و مبهم بودند. جلوی چشمش را هاله ای از غبار گرفته بود. احساس می کرد هوا مه آلود است و قیافه ها در آن خوب مشخص نیستند. صدای کسی که خطبه عقد را می خواند تشخیص نمی داد. به جای عاقد چند نفر را می دید که روی یک صندلی نشسته اند و زمانی که عاقد برای سومین بار منتظر جواب بلی بود. غزاله از هوش رفت.اژدر و دیگران خیلی ترسیده بودند. با همهمه ای که شد مرضیه و مینا که در اتاق حبس شده بودند، بیرون دویدند. مرضیه وقتی غزاله را در آن حال دید فریاد کشید و با یک حالت تضرع و بدبختی که دل هر انسانی را به درد می آورد سر دخترش را در آغوش گرفت، رو به اژدر کرد و در حالی که اشک چون سیل از صورتش جاری بود گفت:- راحت شدی؟ دخترمو ازم گرفتی راحت شدی؟ چطور تونستی این ضربه رو به ما بزنی؟ تو باید در مقابل خدا و در مقابل قانون جواب بدی. من از تو نمی گذرم اژدر. به خدا قسم نمی گذرم.و با وحشتی که سر تا سر وجودش را گرفته بود سعی می کرد غزاله را به هوش بیاورد. مینا هم که سخت گریه می کرد به طرف خواهرش دوید، او را بغل کرد و سعی کرد او را به هوش بیاورد. اژدر که خیلی عصبانی شده بود با صدای ترسناکش داد زد:- یعنی چه؟ این بازی ها چیه که در آوردین؟ فکر می کنین با بچه طرف هستین؟ اینها همش بازیه.و به طرف غزاله خیز برداشت که او را بلند کند. مرضیه و مینا جیغ می زدند. مرضیه فریاد کشید:- دستتو بکش، دست کثیفت رو به بچه من نزن.او هم با عصبانیت و با داد و فریاد می خواست غزاله را بلند کند. سر و صدای جیغ و فریاد و گریه های عاجزانه مرضیه و مینا به آسمان رفته بود. یادگار سعی می کرد برادرش را آرام کند، ولی با سیلی محکمی از برادرش مواجه شد و عقب کشید. در همین گیر و دار یکدفعه در باز شد و اقدس و سعید و چند پسر جوان و یک زن و دو مأمور پلیس وارد شدند. آن زن که بعداً معلوم شد زن اژدر است، با داد و فریاد به اژدر حمله ور و با او گلاویز شد. جوانها به سر اژدر ریختند و تا می خورد او را زدند. نوچه های اژدر به طرف آنها حمله ور شدند. زن اژدر دیس های شیرینی را برمی داشت و به سر اژدر می کوبید و شیرینی ها به سر و روی خون آلود اژدر می چسبیدند و قیافه زشتش را خنده دار می ساختند. مأمورها هر قدر تلاش می کردند آنها را از هم جدا کنند نمی توانستند. زن اژدر از آن زنهای بی چاک و دهنی بود که هر چه دهانش می آمد، بی هیچ ملاحظه ای نثار اژدر می کرد و هر چه دم دستش می رسید به کله اش می کوبید. پسرها هم که بعداً معلوم شد پسرهای خود اژدر و برادرهای زنش هستند، از هیچ چیز کم نگذاشتند و تا می توانستند او را زدند محضر دار و منشی اش با ترس و لرز در گوشه ای ایستاده بودند و نابود شدن دفتر کارشان را تماشا می کردند، ولی چون خودشان هم مجرم بودند از ترس جیکشان در نمی آمد. یکی از مأمورها آمد و دستبندی به اژدر زد و گفت:- بالاخره پیدات کردیم. فکر کردی دستمان به تو نمی رسه؟ بعد از اون همه گندکاری و کارهای خلاف فقط خدا به دادت برسه.اقدس همین که وارد شد و غزاله را در آن حال دید به طرفش دوید و با ترفندهای ماهرانه همیشگی اش او را به هوش آورد. غزاله وقتی به هوش آمد اول از وضعی که پیش آمده بود سر در نیاورد. مادر همه چیز را برایش توضیح داد. وقتی چشم غزاله به مینا افتاد او را در آغوش گرفت و هر دو خواهر از خوشحالی گریه کردند. غزاله سرش را در آغوش مادر گذاشته بود و احساس امنیت می کرد و مرتب می گفت:- مادر باورم نمی شه. یعنی حقیقت داره؟ یعنی همه چیز تموم شد. یعنی ما نجات پیدا کردیم؟مرضیه هم او را غرق بوسه کرده بود و مرتب خدا را شکر می کرد.یادگار را هم به علت همکاری با کارهای خلاف برادرش دستبند زدند و داخل ماشین پلیس که جلوی در بود بردند. سؤالاتی از مرضیه و غزاله پرسیدند و چیزهایی نوشتند. مأمور از اقدس و سعید که خیلی با آنها همکاری کرده بودند تشکر کرد و از محضردار هم خواست که فردا صبح به پاسگاه مراجعه کند تا وضعیتش مشخص شود. مرضیه صورت زن اژدر را بوسید و از او تشکر کرد. زن اژدر گفت:- از من تشکر نکنین. از این جوان و خانم تشکر کنین که با زحمت زیاد ما رو پیدا کردن. تقصیر اون زن سلیطه، یادگار هم هس. یه بلایی سرشون بیارم که کیف کنن.موقع خداحافظی مرضیه انگشتری از کیفش درآورد و به زن اژدر داد. زن خداحافظی کرد و با پسرها و برادرهایش رفت.غزاله و مینا و مرضیه از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند، همه از محضر خارج شدند و به راه افتادند. غزاله اقدس را در آغوش گرفت و بوسید.- خاله اقدس، خاله اقدس فدات بشم. من زندگیم رو مدیون شما هستم، شما باید منو ببخشین، من خیلی از شما دلخور بودم می گفتم، خاله ما رو در این وضعیت گذاشته و معلوم نیست کجا رفته.- آخه می ترسیدم نتونم سر وقت خانواده اش رو توی شهرستان پیدا کنم، آخه از شانس بدمون اونا رفته بودن شهرستان خونه پدر زن اژدر. البته بیشتر از من سعید زحمت کشید.غزاله گفت:- زود باشین به خونه بریم و به صفورا خبر بدیم، طفلک ها خیلی نگران آقا سعید هستن.خاله اقدس گفت:- پس اول شیرینی بخریم و بعداً راه بیفتیم.مرضیه با خوشحالی گفت:- آره خیلی کار داریم. فردا روز ثبت نام غزاله اس.همه شاد و خندان به طرف خانه به راه افتادند. صفورا و خواهرهایش از دیدن شادی غزاله و دیگران جعبه شیرینی و لب های خندان خیلی متعجب شده بودند. وقتی موضوع را فهمیدند خیلی شاد شدند و به قهرمان بازی برادرشان افتخار کردند. مرضیه تصمیم گرفته بود فردا به هر صورت ممکن از این خانه نقل مکان کند. صفورا هم تصمیم گرفته بود با زن عمویش کنار بیاید تا پیش آنها بروند و با آنها زندگی کنند. اقدس هم با اینکه از اژدر و یادگار هیچ واهمه ای نداشت گفت:- من هم نمی تونم جای خالی شما رو توی این خونه ببینم. من هم می رم.آن شب ساعتها در اتاق مرضیه نشستند، گفتند و خندیدند. خاله اقدس و سعید از کارآگاه بازی هایشان با آب و تاب فراوان حرف می زدند. بعد از مدتها شادی و خنده به خانه قلب مرضیه و بچه ها پا نهاده بود.شب مینا رختخوابش را میان مادر و غزاله انداخت و دست مرضیه و غزاله را محکم در دستش گرفت و بعد از مدتها به خواب رفت. تا صبح چند بار دچار کابوس های وحشتناک شد و با جیغ هایش باعث شد که مادر و غزاله از خواب بپرند. با هر کابوسی که می دید عرق سردی بر تنش می نشست. مادر و غزاله بالای سرش می نشستند و آرامش می کردند و مینا بار دیگر در آغوش مادر به خواب می رفت و بعد از ساعتی دوباره از خواب می پرید. او بدجوری ترسیده بود.غزاله چون اسیری از بند رها شده احساس آزادی و آرامش می کرد و از اینکه بالاخره فردا می توانست بعد از سالها آرزو در دانشگاه ثبت نام و انتخاب واحد کند، از شادی خوابش نمی برد. غزاله شب پیش از شدت ترس و اندوه و امشب از شدت خوشحالی نخوابیده بود و چشمانش قرمز بودند.با صدای اذان از جایش بلند شد کتری را روی چراغ گذاشت. بعد از مدتها راحت توانست کنار حوض آب برود و با آب سرد وضو بگیرد. بعد از نماز و راز و نیاز عاشقانه با خدا، مادرش و مینا را هم از خواب بیدار کرد تا نماز بخوانند، غزاله با گرمی کتری لباسهایش را اتو کشید و بعد از صرف صبحانه هر سه عازم دانشگاه شدند. خاله اقدس غزاله را از زیر قرآن رد کرد و برایش آرزوی موفقیت و سرافرازی نمود.هنوز آفتاب طلوع نکرده بود که آنها از خانه خارج شدند و هر سه در خلوت و سکوت خود به یاد پدر افتادند که چقدر آرزوی چنین روزی را داشت. بالاخره بعد از زحمت بسیار، پیاده و سواره به مقصد رسیدند. در میان راه مرضیه چند بار دچار حمله رماتیسمی شدید شد. او بسختی درد می کشید، ولی سعی می کرد دردش را بروز ندهد.بالاخره غزاله به آرزوی دیرینه خود رسید و از در دانشگاه وارد شد. آنقدر خوشحال بود که احساس می کرد در آسمانها پرواز می کند. مرضیه از خوشحالی غزاله شاد بود، ولی با نگرانی، شادی او را تماشا می کرد. مطمئن نبود که بتواند غزاله را در لباس پزشکی ببیند، چون نه پولی بود نه توانی برای کار کردن و نه مسکنی. درد و غم باز هم در آشیانه قلبش لانه کرده بود و اینجا هم که جای شادیش بود رهایش نمی کرد. غزاله شروع به گذراندن مراحل ثبت نام کرد، تمام مراحل را طی کرده بود و در مرحله صدور کارت دانشجوئی بود که چشمش به آگهی روی دیوار افتاد. در صف دانشجوها ایستاده بود که به فکر رفت، آگهی، اول برایش معنایی نداشت، ولی وقتی دقیق به آن فکر کرد دید که این آگهی یعنی بارقه امید. با عجله از صف خارج شد و به طرف مادرش که با مینا در حیاط نشسته بودند دوید. مینا داشت دستهای مادر را می مالید تا کمی از دردش کاسته شود. غزاله با عجله و هیجان گفت:- مادر، مادر یک خبر خوب یعنی یک معجزه.مادر با تعجب و اشتیاق گفت:- چی شده دخترم؟غزاله آب دهانش را قورت داد و گفت:- در محل صدور کارت دانشجویی یک آگهی زده اند، این آگهی می تونه زندگی ما رو نجات بده.مادر با عجله گفت:- چی هست، اون آگهی چی هست؟- یک دانشجوی پزشکی توی جنوب آماده جابجایی با دانشجوی تهرانیه و در قبال این کار دو میلیون پول می ده.مادر که از شنیدن دو میلیون خیلی جاخورده بود گفت:- دو میلیون! این که پول خیلی زیادیه. حتماً خیلی براش مهمه که تهران باشه. مادر بعد از کمی فکر کردن ادامه داد:- ولی تو که فقط عاشق دانشگاه تهران بودی و همیشه می خواستی اینجا درس بخونی.غزاله با دسپاچگی گفت:- نه مادر جان؟ چه فرقی می کنه؟ پزشکی پزشکیه دیگه. این دو میلیون می تونه زندگی ما رو نجات بده. شما هم که با این دردها نمی تونین کار کنین. تا آزاد شدن اژدر و یادگار هم باید از اون خونه بریم. ما هم که نه پول پیش داریم خونه اجاره کنیم نه چیزی. پس بهترین کار اینه که این کارو انجام بدیم.مینا هم که از این خبر خیلی خوشحال شده بود و برق شادی در چشمانش موج می زد گفت:- آره مامان جون بریم. دیگه از بدبختی و دربدری خسته شدیم. بهتره این کار رو بکنیم.مادر با خوشحالی گفت:- پس زودتر برو تا کسی قبل از تو اقدام نکرده.پایان ص 258

غزاله با شماره تلفنی که زیر آگهی نوشته شده بود تماس گرفت. آن دانشجو که آقای دهقان نام داشت خیلی خوشحال شد و از غزاله خواست که جلوی در شرقی دانشگاه منتظر او باشد. بالاخره بعد از یک ساعت آقای دهقان آمد. آنطور که سر و وضع و ماشین و موبایل آقای دهقان نشان می داد، معلوم بود که دو میلیون برایش مثل دو هزار تومان است. دهقان از اینکه کسی پیدا شده بود جایش را با او عوض کند خیلی خوشحال بود. غزاله و او برای انجام کارهای اداری رفتند و بعد از انجام کارها نزد مادر و مینا برگشتند. دهقان یک چک 500 هزار تومانی به غزاله داد و قرار شد بقیه را در اهواز تحویل دهد. هر سه خیلی خوشحال بودند و مرتب از خدای بزرگ که کمکشان کرده بود تشکر می کردند. غزاله در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود گفت:- مامان من فکر می کنم که ما از امتحان سر بلند بیرون آمدیم و خداوند داره پاداش کارمون رو پس می ده.مادر گفت:- بله دخترم صد در صد این طوره.به طرف بانک رفتند تا چک را تبدیل به پول نقد کنند. مرضیه پولها را در ساک دستی کوچکی که از گونی درست کرده بود جای داد، اصلاً باورش نمی شد که این همه پول همراهش باشد. چند ساعت پیش به علت نداشتن پول با چه زحمتی خود را به دانشگاه رسانده بودند.مرضیه گفت:- اگه گفتین اولین کاری که باید بکنیم چیه؟مینا گفت:- قرض خاله اقدس را بدهیم. طفلک النگوهایش را به خاطر ما فروخت و خرج ما کرد.مرضیه گفت:- آره دخترم. من تا عمر دارم محبت ها و خوبی های این زن خوب رو فراموش نمی کنم.و از اینکه مجبور بود از او جدا شود، اشک در چشمانش جمع شد.مرضیه و بچه ها اول به دنبال مدارک مینا در مدرسه اش رفتند. بعد یک جعبه شیرینی و چند هدیه برای اقدس و سعید و خواهرانش گرفتند و به خانه رفتند. کمی هم وسایل برای شام خریدند که آنها را برای شام دعوت کنند. مینا و غزاله با عجله به اتاق خاله اقدس دویدند.- خاله، خاله، مژده، مژده بده. یک خبر خوش.خاله اقدس هم از اینکه بعد از مدتها آنها را شاد و سر خوش می دید خیلی خوشحال بود.- چی شده دخترهای شیطون؟ چرا اینقدر سر و صدا راه انداختین؟وقتی مرضیه موضوع را گفت، خاله اقدس از خوشحالی گریه کرد و گفت:- خداوند هیچ وقت بنده اش رو فراموش نمی کنه. همه اینها امتحان الهی بود.مرضیه قرض خاله اقدس و پارچه پیراهنی را که برایش خریده بود داد و قرار شد عصر با هم بروند و النگوهای خاله اقدس را پس بگیرند، خاله اقدس می گفت فعلاً نمی خواهد، ولی مادر گفت شاید در مواقع ضروری به دردش بخورد. غزاله و مینا هم رفتند و هدیه های سعید و بچه ها را دادند و آنها را برای شام دعوت کردند. خاله اقدس و مادر برای خرید النگوها بیرون رفتند و غزاله و مینا و صفورا و خواهرهایش مشغول پختن شام شدند. از سر و کول هم بالا می رفتند، می گفتند و می خندیدند.شب همه دور هم یک شام خوشمزه درست و حسابی خوردند، گفتند و خندیدند و شادی ها کردند. تا دیر وقت دور هم بودند و از اینکه فردا از هم جدا می شدند، همه دچار غم و اندوه شیرینی بودند. بالاخره خاله اقدس گفت:- بهتره همه بلند شوید و بخوابید. فردا صبح زود باید بیدار شوید.مادر هر چه وسایل داشتند جز چند تا وسیله ضروری را به خاله اقدس داد تا هر کاری می خواهد با آنها بکند. قرار شد نامه اول را غزاله و مینا به آدرس خانه عموی صفورا بفرستند، چون قرار بود آنها هم به طبقه بالای منزل آنها نقل مکان کنند. عموی صفورا بچه ای نداشت و از آنها خواسته بود که کنارشان بمانند، ولی آنها به خاطر اخلاق تند زن عمو حاضر نشده بودند آنجا بمانند و به این اتاق نم دار و بد بو کفایت کرده بودند، ولی در این مدت که درس های زیادی از غزاله و خانواده اش گرفته بودند، تصمیم داشتند نزد عمو و زن عمویشان بروند.صفورا به غزاله قول داد که دختر مهربان و فداکاری برای زن عمویش باشد تا او هم درد بی فرزندی را فراموش کند و همینطور درسش را ادامه دهد تا فرد مفیدی برای جامعه و خانواده اش باشد. صبح ساعت پنج و نیم مرضیه و دخترها از خواب بیدار شدند. چراغ اتاق اقدس و صفورا هم روشن بود و آنها هم آماده می شدند تا برای بدرقه به فرودگاه بیایند. آقای دهقان چون می خواست کارهایش سریعتر ردیف شود گفته بود که به خرج خودش برای آنها بلیط هواپیما تهیه می کند.بالاخره همه با هم از خانه خارج شدند و به طرف بهشت زهرا به راه افتادند. شعر زیبای روی قبر با رنگ طلائی اش زیر پرتوهای طلوع خورشید می درخشید. خاله اقدس از مینا خواست تا شعر را برایش بخواند و او اینطور خواند.پدر جان یاد آن شبها که ما را شمع جان بودیمیان ناامیدیها چراغ جاودان بودیبرایت زندگانی گر چه یکسر رنج و سختی بودبنازم همتت بابا که تا بودی صبور و مهربان بودیهمیشه لحظه وداع عزیزان با هم سخت و طاقت فرساست. مرضیه و دخترانش چنان روی قبر افتاده بودند و گریه می کردند که انگار همین دیروز پدر را از دست داده اند. غزاله حرفهایی می زد که جگر شنونده را می سوزاند. بالاخره با هر زحمتی که بود مرضیه دخترها را از قبر پدر جدا کرد و به راه افتادند. هر سه می رفتند و برمی گشتند و به قبر پدر نگاه می کردند و اشک می ریختند.ساعت نه به فرودگاه رسیدند، آقای دهقان منتظر بود. وقتی آنها را دید با خوشحالی جلو آمد و بعد از سلام و احوالپرسی، بلیطها را به غزاله داد و خودش دنبال کاری رفت. بالاخره لحظه جدایی فرا رسید، اقدس و مرضیه مثل دو خواهر واقعی وداع سختی داشتند. ستاره دست مینا را ول نمی کرد و با صدای بلند گریه می کرد و آرام نمی شد تا اینکه سعید مجبور شد سرش داد بزند تا آرام بگیرد.بالاخره با هر سختی که بود دوستان از هم جدا شدند. آقای دهقان آمد و از مرضیه و دخترها خواست که هر چه سریعتر راه بیفتند.و بالاخره ساعت ده هواپیما به مقصد اهواز، خاک تهران را با همه خاطرات تلخ سه سر نشینش وداع گفت و فصل جدیدی در زندگی غزاله و خانواده اش آغاز شد.

هواپیما در فرودگاه اهواز بر زمین نشست و غزاله و خانواده اش برای اولین بار وارد آن شهر شدند.آقای دهقان گفت:- چیزی به بسته شدن قسمت اداری دانشگاه نمانده. بهتره که عجله کنیم تا بتوانیم کارها را همین امروز تمام کنیم.و همه به سرعت به راه افتادند. خوشبختانه وقتی رسیدند، قسمت اداری بسته نشده بود و آنها توانستند کارهای جابجائی را انجام دهند و غزاله به عنوان دانشجوی رسمی این دانشگاه ثبت نام شد. بعد از تمام شدن کارها، آقای دهقان خوشحال و سر حال باقی پول را به غزاله داد و از آنها خداحافظی کرد و به تهران برگشت.مرضیه و دخترها ناهار را در هواپیما خورده بودند و کار دیگری نداشتند جز پیدا کردن مسکن. در اطراف دانشگاه به چند بنگاه املاک سر زدند و بالاخره در همان کوچه دانشگاه آپارتمان پنجاه متری کوچکی در طبقه چهارم پیدا کردند. شب را در مسافرخانه ماندند و صبح برای نوشتن قولنامه به آژانس مسکن رفتند و با یک میلیون رهن کامل خانه را اجاره کردند و کلید را تحویل گرفتند.خانه نقلی قشنگی بود، ولی خانه خالی خالی بود و آنها هم هیچ وسیله ای نداشتند. بیرون رفتند و یک سمساری پیدا کردند و مقداری وسایل خریدند و به خانه آوردند. سپس از مغازه بغلی همان سمساری سه تا پتو و سه تا بالش گرفتند. گرمای هوا طوری بود که اصلاً نمی شد بدون یخچال سر کرد. یک یخچال دست دوم هم خریدند و با یک چرخ دستی آن را به خانه بردند. با پر کردن وسایل، خانه کمی شکل عادی به خود گرفت و آسایش به آنجا پا گذاشت.بعد از مدتها و برای اولین بار در خانه مستقلی به خواب آرامی فرو رفتند. صبح زود بیدار و بعد از خوردن صبحانه همه از خانه خارج شدند. اول مینا را در مدرسه ای در نزدیکی دانشگاه ثبت نام کردند و مینا سر کلاس رفت. غزاله هم به دانشگاه رفت و مرضیه هم به دنبال کار به راه افتاد. مرضیه فکر کرد اگر کار نکند نمی تواند با پول باقی مانده زندگیش را بگرداند. به غیر از یکی دو مورد دست فروشی و ماهی فروشی در آنجا کار دیگری پیدا نکرد. آنقدر راه رفته بود که دیگر نای راه رفتن نداشت.بالاخره عصر یک ماهی خرید و خسته و کوفته به خانه برگشت. بعد از مدتها سبزی پلو ماهی پخت و بچه ها با شور و شعف فراوان شام را خوردند و هر یک سر درس خود نشستند. مادر وقتی خوشحالی آنها را می دید، نگران می شد، نگران از اینکه نتواند کاری پیدا کند و همه چیز خراب شود. تصمیم گرفت فردا برود و یکی از این دو کار را قبول کند. صبح زود وقتی سراغ دست فروشی رفت، دلالی که روز پیش پیشنهاد کار داده بود دستمزدش را به نصف تقلیل داد که پول واقعاً ناچیزی بود. ماهی فروش هم یک پسر جوان را استخدام کرده بود. مرضیه ناراحت و غمگین فرسخها راه را پیاده طی کرد. به چند تا تولیدی و کارخانه هم سر زد و در آخر هم خسته و اندوهگین رهسپار خانه شد. وارد خانه شد و دراز کشید. با اینکه از صبح هیچ چیز نخورده بود، ولی هیچ اشتهائی هم به خوردن نداشت. به نظر او در تهران راحت تر می توانست کار پیدا کند. افکار مختلف باز هم احاطه اش کرده بودند و او را می آزردند. غزاله که از صبح کلاس داشت، عصر به خانه آمد و وقتی مادرش را غمگین و ناراحت دید، با صدای قشنگش گفت:- چی شده؟ باز هم مامان خوشگل و نازم سگرمه هاش در همه که؟مادر با لحن غمگین گفت:- کار پیدا نکردم، از کار هیچ خبری نیست. خیلی نگرانم.غزاله با شادی گفت:- ولی من پیدا کردم.مرضیه بلند شد نشست و با هیجان پرسید:- جدی می گی غزاله؟ کجا؟ چه کاری؟غزاله با طنازی دستانش را در هوا چرخاند و گفت:- مربی مهد کودک دانشگاه برای مرضیه خانم عاشق بچه ها.مرضیه با خوشحالی گفت:- تعریف کن ببینم. چطور شد؟غزاله آب دهانش را قورت داد و با خنده گفت:- دانشجوها سر کلاس صحبت می کردن که هنوز دانشگاه فرد قابل اطمینانی برای نگهداری بچه هاشون پیدا نکردن. بچه ها هم که توی کلاسها یا توی سالن بودن. بچه های استادها هم یا تو دفتر بودن یا توی سالن. رفتم پیش رئیس دانشکده و شما رو معرفی کردم و اون هم گفت اتفاقاً ما هم خانم می خواستیم. میزان تحصیلاتتو پرسید. وقتی گفتم دیپلمه هستی، قبول کردند که فردا بریم و صحبت کنیم.مرضیه خیلی خوشحال شد. بلند شد و به آشپزخانه رفت و غذای خوشمزه ای برای شام پخت. چنان با سرعت و با اشتیاق کار می کرد که بچه ها باورشان نمی شد که او مادر کسل و خسته چند ساعت پیش است. صبح روز بعد مادر و غزاله دانشگاه رفتند.اتفاقاً رئیس دانشگاه که همسن و سال مرضیه بود، شیفته طرز صحبت و ادب و نزاکت مرضیه شد و از او استقبال کرد و بلافاصله او را به مهد فرستاد. مرضیه از صمیم قلب خدا را شکر کرد و با یاد او کارش را شروع کرد. خوشبختانه همه بچه ها بالاتر از چهار سال و در سطح آمادگی بودند و تنها بچه کوچک یک دختر دو ساله بود. مرضیه که عاشق بچه ها بود از جان و دل برایشان مایه می گذاشت و این باعث خوشحالی اولیاء می شد. مینا اوقات فراغتش را کنار بچه ها می گذراند و با خلاقیت هائی که او و مادش داشتند، کار دستی های قشنگی به بچه ها یاد می داد. مرضیه بیشتر از سمت مراقب، نقش معلم آمادگی را برای آنها ایفا می کرد و این کار باعث رضایت اولیا و بخصوص اساتید شده بود. با تعریف و تمجیدهائی که از مرضیه نزد رئیس دانشگاه می شد، حقوق مرضیه از چهل هزار تومان به پنجاه هزار تومان در ماه تغییر کرد. مرضیه و دخترانش با فراغ بال و آرامش به کار و درس می پرداختند و در تمام دو سالی که به آنجا آمده بودند مرتب به موفقیت های چشمگیری دست می یافتند و خدا را شکر می کردند.

دو سال از رفتن ساسان و خانواده مرضیه می گذشت فرنگیس در این مدت به افسردگی شدید مبتلا شده بود. با پیشنهاد مشاور و پزشک تصمیم گرفت خود را از این وضعیت نجات دهد و همه وقایع را فراموش کند. دوباره شروع به شرکت در میهمانی ها کرد و خود میهمانی های سنگین و پر هزینه می داد و سعی می کرد ساسان و مرضیه را فراموش کند. تمام وقتش در آرایشگاه یا شب نشینیها می گذشت و ونوس هم یا با مادر در آن میهمانی ها بود یا در پارتی ها کنار دوستان خودش. پدر طبق معمول ماه به ماه به خانه نمی آمد و دلیلش هم پیشگیری از یک ورشکستگی بزرگ بود که فرنگیس و ونوس هیچ وقت جدی نمی گرفتند.بعد از رفتن مرضیه و خانواده اش چندین کارگر عوض کرده بودند. کارگرها نمی توانستند توقعات بی جای ونوس و امر و نهی های مغرورانه فرنگیس را تحمل کنند. دیگر چیزی نمانده بود که ونوس از خدمتکارها بخواهد که لقمه را در دهانش بگذارند. خدمتکارها یکی پس از دیگری وارد و خارج می شدند و فرنگیس مرتب به روزنامه آگهی می داد و درخواست کارگر می کرد. میهمانی های کمرشکن کارگرها را فراری می داد.آخرین میهمانی که فرنگیس ترتیب داد آنقدر پر هزینه بود که تمام پولهایش ته کشید و فرنگیس مجبور شد با شوهرش در شمال تماس بگیرد، ولی هر قدر شماره او را گرفت خبری نشد و بعد از زنگ زدن های فراوان به دوستان و آشنائیان شوهرش خبرهای غیر قابل منتظره ای را شنید و از حیرت خشکش زد. دوست شوهرش که در آن طرف خط بود به فرنگیس گفت:- چطور شما خبر ندارین؟ همه چیز تموم شد.فرنگیس با ترس و دلهره گفت:- چی شده؟ خواهش می کنم واضح تر صحبت کنین.- آقای زمردیان با تمام تلاشهائی که کرد نتوانست جلوی ورشکست شدنش را بگیرد. چند روز پیش تمام طلبکارها اینجا ریختن و چیزی نمونده بود که شوهرتون جونش رو از دست بده. خوشبختانه از قبل فکرش رو کرده بود و موفق شد به خارج فرار کنه.فرنگیس به زحمت توانست گوشی را در دستش نگه دارد با ناله گفت:- چی؟ چی گفتین اون فرار کرده؟ به خارج؟- بله خانم، شما چطور در این مدت از این همه دغدغه بی خبر مانده اید؟فرنگیس مات و مبهوت مانده بود. گوشی تلفن در دستش مانده بود و قادر نبود آن را به جای خود بازگرداند. باورش نمی شد که وضع تا این حد خراب باشد. تا صبح همانجا نشست و با افکار مختلف و زهرآگینی که احاطه اش کرده بود دست و پنجه نرم کرد.نزدیکی های صبح بود که همانجا روی مبل خوابش برد و یکدفعه با صدای کوبیده شدن در حیاط از جا پرید. وحشت تمام وجودش را گرفته بود. ونوس در تخت خواب با شکوهش در خواب نازی فرو رفته بود که یکدفعه با آن سر و صدای مهیب از خواب پرید و به طرف حیاط دوید. فرنگیس با ترس و لرز خود را دم در رساند و وقتی در را باز کرد، سیل طلبکارها به داخل هجوم آوردند. هر قدر فرنگیس و ونوس داد و فریاد می کردند گوش کسی بدهکار نبود و هر کس به فکر این بود که چیزهای با ارزش را برای خود بردارد. طلبکارها مثل مور و ملخ به جان خانه ریخته بودند و با چنگ و دندان تلاش می کردند که بهترین ها را صاحب شوند. فرنگیس به سر و روی خود می کوبید. به طرف تلفن دوید تا شماره پلیس را بگیرد، ولی لرزش دستانش انجام هر کاری را از او سلب کرده بود. ونوس دستان خود را روی چهار چوب در گذاشته بود تا مانع ورود چند مرد که به زور می خواستند وارد اتاق او شوند بشود. بالاخره یکی از مردها ونوس را با عصبانیت به طرفی هل داد و همه وارد اتاق شدند و در عرض چند دقیقه تمام وسایل با ارزش اتاق را به یغما بردند. در عرض یک ساعت خانه به ویرانه ای تبدیل شد. چیزهای با ارزش رفت و وسایل دیگر هم شکسته شده. در همین موقع دو مأمور و دو مرد میانسال که دفترهای بزرگی در دستشان بود وارد خانه شدند. یکی از مأمورها گفت:- ای وای دیر رسیدیم. طلبکارها اینجا بوده اند، چقدر بد شد.و بعد جلو آمد و به فرنگیس و ونوس که رنگ به چهره نداشتند گفت:- خانم متأسفانه این خانه مصادره شده و شما باید در ظرف بیست و چهار ساعت اینجا رو تخلیه کنین.فرنگیس با حالت تشنج فریاد زد:- زود گورتون رو گم کنین. اینجا خونه منه، هیچ کس نمی تونه منو از این خونه بیرون کنه.یکی از مردها جلو آمد و با لحن آرام و محکمی گفت:- خانم محترم شوهرتون با وجود کلاهبرداریهای فراوانی که کرده نتونست جلوی ورشکست شدنشو بگیره و فرار کرد، او ظلم و ستم های زیادی کرده و خانواده های زیادی رو به خاک سیاه نشونده. این خونه مصادره است و این آقا هم از سازمان علوم پزشکی آمده اند و می خواهند این خانه رو از دولت بخرند. شما هم باید هر چه سریعتر از این خانه نقل مکان کنید.و بعد همه بدون توجه به حال بد فرنگیس بیرون رفتند.فرنگیس منقلب شده بود و داشت از حال می رفت. نمی توانست به خانه ویران شده اش نگاه کند. سرش را بین دستهایش گرفته بود و چنان فریادهای مهیبی می کشید که ونوس دچار وحشت شده بود. ونوس هم داخل اتاق خود نشسته بود و گریه می کرد. تمام چیزهائی را که مایه فخر و برتری اش محسوب می شد دود شده و به هوا رفته بودند. دیگر نه از جعبه جواهراتش خبری بود نه از کلکسیون ادوکلن های خارجی و عروسکهای گران قیمتش. ونوس چون دیوانه ها فریاد می کشید. فریادهای مادر و دختر در هم می آمیخت و در داخل خانه خالی از وسایل منعکس می شد و محیط را برای آنها وحشتناکتر می ساخت.فرنگیس با افکار زهرآگینش کلنجار می رفت، انگشت ندامت به دندان گرفته بود و اشک می ریخت:(( ای خدا چه کار کنم؟ آخه چرا وضع اینجوری شد؟ آینده ونوس چی می شه؟ می ترسم نتونه در برابر مشکلات بایسته و از پا در بیاد، لعنت به من، من با زندگیم با پسرم، با دخترم چه کردم؟ دختری که تمام کارهاش رو خدمتکار انجام می داد، جز تفریح و مهمانی چیزی نمی دونست، حالا چطور می تونه این مصیبت ها رو تحمل کنه؟ خدایا من چقدر در زندگیم اشتباه کردم؟ چرا هیچ وقت و در هیچ مورد دست رد به سینه اش نزدم؟ چرا اونو در شوق رسیدن به چیزی منتظر نگذاشتم؟ آره من به اون ظلم کردم که اون همه پول در اختیارش گذاشتم و اونو از چشیدن طعم قناعت محروم کردم؟ همه اش تقصیر خودمه که اون همیشه از دست غرور بی جا و خود پسندیش رنج می بره؟ خدایا حالا چه کنم؟ حالا اگه نتونه تحمل کنه چه خاکی به سرم بریزم؟ خدایا جون منو بگیر تا بیشتر از این عذاب اشتباهاتم رو نکشم؟ ))فرنگیس احساس عجز و درماندگی می کرد، از بس در دنیا همه چیز برایش راحت محیا شده بود در حل مشکلش احساس ناتوانی می کرد.ساعتها و دقیقه ها می گذشت، دیگر از مهلتشان چیزی باقی نمانده بود، چند ساعت دیگر باید خانه را ترک می کردند. فرنگیس ناچار با چند تا از دوستانش تماس گرفت و آنها هم که از قبل از همه چیز خبر داشتند به سردی با فرنگیس مواجه شدند و با بهانه های مختلف عذر فرنگیس را خواستند. آنها از همه چیز با خبر بودند و می دانستند که دیگر امیدی به بهبودی وضع فرنگیس وجود ندارد و او را از فهرست دوستان خارج کردند.فرنگیس درمانده و پریشان بود. دیگر چیزی به اتمام وقتشان نمانده بود. فقط نیم ساعت وقت داشتند که از آن خانه بروند. فرنگیس سیل آسا اشک می ریخت و نمی دانست چه کند؟ یاد سه سال پیش افتاد. یاد حرفهای خود به مرضیه و دختران مصیبت دیده اش در آن نیمه شب بارانی. (( فقط نیم ساعت وقت دارین از خونه من گورتون رو گم کنین)) ولی به کجا؟ فرنگیس متوجه شد مکافات کارهایش را پس می دهد و از وحشت به خود لرزید.بالاخره مأمور مصادره خانه آمد و از آنها خواست که هر چه سریعتر از خانه خارج شوند. گفت که دولت خانه را به سازمان علوم پزشکی فروخته است و امروز باید آن را تحویل بدهند. فرنگیس و ونوس با وسایل ضروری که بیش از دو چمدان و مقداری آذوقه و خورد و خوراک نبود از خانه بیرون رفتند و در حیاط ایستادند و از دور نظاره گر ویلای زیبای خود شدند. چه کسی باور می کرد که این خانه زیبا روزی متعلق به این موجودات مفلوک و بی چیز بوده است؟ مأموری که آمده بود وقتی اشک های بی امان آنها را دید دلش به حالشان سوخت و جلو آمد و گفت:- خانم کاریه که شده. اینقدر خودتون رو عذاب ندین. بهتره زودتر از اینجا برین.فرنگیس که در گذشته حتی جواب چنین افرادی را هم نمی داد، در میان گریه هایش با لحن تفریح آمیزی گفت:- ما انسانهای بدبختی هستیم. جائی رو برای رفتن نداریم.مرد با تعجب پرسید:- یعنی هیچ کس را؟ قوم و خویشی، دوست و آشنائی؟- هیچ کس، هیچ کس را نداریم.- می تونید در آن کلبه آخر باغ زندگی کنید؟فرنگیس با خوشحالی گفت:- یعنی می تونیم؟- فکر نمی کنم ایرادی داشته باشه.- تشکر.فرنگیس به طرف کلبه به راه افتاد. ونوس با فریاد به مادرش گفت:- مادر دیوانه شده ای؟ اونجا که محل زندگی نیست. پر از سوسک و ساسه. من حاضرم بمیرم و اونجا زندگی نکنم.فرنگیس برگشت نگاه سردی به دخترش انداخت و گفت:- تو جای بهتری سراغ داری؟- جائی رو سراغ ندارم، ولی توی این خرابه هم زندگی نمی کنم و در رختخوابهائی که اون گداها خوابیده اند نمی خوابم.فرنگیس به راه افتاد و ونوس هم غرغر کنان به دنبالش روانه شد. فرنگیس در حالی که در کلبه را باز می کرد گفت:- فعلاً هیچ چاره ای نداریم و باید همینجا زندگی کنیم.هر دو وارد اتاق شدند. ونوس از بوی نم و خاک حالش به هم خورد و بیرون دوید.برفهای روی پشت بام آب می شد و داخل خانه چکه می کرد و با خاکهائی که در آن قسمت بود گل درست شده بود. باد و باران و برف خانه را خیلی به هم ریخته و کثیف کرده بود. ونوس وحشت زده بیرون ایستاده بود و چنان به خانه نگاه می کرد که انگار چیز خیلی وحشتناکی دیده است.ونوس گفت:- ای کاش خدمتکار امروز پیداش بشه و این جا رو تمیز کنه.فرنگیس از این همه بی منطقی دخترش تعجب کرد. متحیر گفت:- کدوم خدمتکار؟ باید خودمون دست به کار بشیم. از این به بعد خودمون باید کارهامون رو انجام بدهیم.ونوس در حالی که با چندش به همه جا نگاه می کرد گفت:- منو بکشید هم دست به این چیزهای کثیف نمی زنم. من حاضرم بمیرم، ولی یک ساعت اینطور زندگی نکنم.فرنگیس که بحث با ونوس را بی ثمر می دید، شروع به جمع و جور کردن خانه کرد، ولی از بس کار نکرده و تن پرور بار آمده بود، فوری خسته شد و دست از کار کشید. ظهر شده بود. فرنگیس چراغ خوراک پزی را با زحمت فراوان روشن کرد و در کنار آن کمی خود را گرم کرد و باز فوری خسته شد و نشست. شب شده بود، سوز و سرما از لابلای در و پنجره شکسته به داخل می آمد، ونوس که گریه می کرد تا صبح به صورت چمباتمه روی زمین نشست و هر قدر فرنگیس اصرار کرد که دراز بکشد قبول نکرد که در رختخوابهای آنها بخوابد. همانطور نشست و تا صبح نق زد. هر چه لباس زمستانی داشت روی هم پوشیده بود.چند روز به همین منوال گذشت و هنوز خورد و خوراکشان تغییر نکرده بود و مثل گذشته ها خوب می خوردند، ولی همه چیز داشت ته می کشید. فرنگیس سعی می کرد صرفه جوئی کند و با جیغ و داد ونوس مواجه می شد که، ((من اینو نمی خورم، من اونو نمی خورم، من اینو نمی خوام، من اینجا نمی خوابم، من اینجا نمی شینم)) اعصاب فرنگیس از دست ونوس و نق زدنهایش خرد شده بود. دیگر نمی توانست تحمل کند، کاسه صبرش لبریز شد و جیغ بلندی سر ونوس کشید و سیلی محکمی به گوشش زد.- جونم به لبم رسید، چی می خوای؟ مگه من از این وضع خوشم می آد؟ درد خودم کم نیست تو هم منو شکنجه می دی؟ مگه تقصیر منه که وضع اینطوری شده؟ونوس دستش را جای سیلی گذاشت. این سیلی خیلی برایش گران تمام شده بود. یادش نمی آمد که از طرف مادر تنبیه شده باشد. با بی ادبی و گستاخی تمام مقابل مادرش ایستاد و گفت:- نه، پس کی کرده؟ همه عالم می دونن که تقصیر توست... تو با اون میهمانی های سنگین و مسخره ات، همه ما رو به روز سیاه نشوندی. تو اون قدر بی عرضه ای که کوچکترین پس اندازی برای خودت نداری. اگه کمی از میهمانی ها و مدل های جور و واجورت می زدی، حالا اوضاعمون این طور نبود. پدرم در آستانه ورشکستگی دست و پا می زد و تو از هیچ چیز خبر نداشتی. تو حق منو پایمال کرده ای و باید اونو پس بدی. من نمی تونم با این وضع زندگی کنم. تو که یک بچه فقیر بودی، شاید بتونی این نکبت و بدبختی رو تحمل کنی، ولی من نمی تونم.فرنگیس خیلی خشمگین شده بود. از اینکه چنین دختری تربیت کرده بود به حال خود افسوس می خورد. با عصبانیت گفت:- دختره کثافت، دهنت رو می بندی یا دندوناتو خرد کنم؟ خجالت نمی کشی با من اینطور حرف می زنی؟ چه خبرته؟ همین روزها پدرت اوضاع رو روبراه می کنه و برمی گرده. تو نمی تونی چند روز این طور زندگی کنی؟ پس غزاله بیچاره چطور تونست چندین سال در این وضعیت زندگی کنه؟ هم درسش رو به اون خوبی خوند و دکتر شد و هم مونس و غمخواری برای پدر و مادرش بود. ولی تو چی؟ تو که بیست و چهار ساعته خوردی و خوابیدی و دیپلمت رو هم به زور گرفتی. هر چیز می خواستی در یک چشم به هم زدن آماده بود و حالا این طور جواب محبتهای منو می دی؟ونوس با ترشروئی سر تا پای مادرش را ورانداز کرد و گفت:- واه واه کاش می مردی و همه چیز و در یک چشم به هم زدن برام آماده نمی کردی. کاش کمی به فکر این روزها بودی. افتخار هم می کنی؟ حالا چطور شده که سنگ به قول خودت گدا گشنه ها رو به سینه می زنی؟ مگه خودت نبودی که با بی رحمی و سنگدلی اونا رو بیرون انداختی و معلوم نشد به کدام خرابه ای پناه بردند. فرنگیس خانم خوب گوشهایت را باز کن و گوش کن. اگه فکر می کنی من اینجا می شینم و به حرفهای بی ارزش تو گوش می کنم، کور خوندی. من دیگه یک روز هم نمی تونم این حقارت و بدبختی رو تحمل کنم. از متانت و صبر هم چیزی از جنابعالی یاد نگرفته ام.ونوس با عصبانیت بلند شد و در حالی که غر غر می کرد به طرف وسایلش رفت.هفت قلم آرایش کرد و بدون اینکه با فرنگیس خداحافظی کند بیرون رفت و دیگر هرگز پیدایش نشد و فرنگیس را در دریای غم و اندوه غرق کرد.فردای آن روز ویلا پر از سر و صدا و رفت و آمد بود. وانت وانت وسایل اداری وارد ویلا می شد. فرنگیس سخت ترین روزهای زندگیش را می گذراند. ماهها گذشت و از شوهر فرنگیس خبری نشد و فرنگیس همچنان چشم به راه شوهر و دخترش بود. دردهای سختی بدنش را می آزرد و او را تا حد مرگ پیش می برد. در آشپزخانه ویلا هر روز برای صد نفر غذا پخته می شد و ته مانده های غذا هم نصیب فرنگیس می شد.یک روز که برای خرید دارو به داروخانه رفته بود، در راه پریسا دوست ونوس را دید. پریسا در بیمارستان پرستار بود. فرنگیس با دیدن او شروع به گریه کرد و درباره شایعاتی که شنیده بود از او پرسید. پریسا اول اظهار بی اطلاعی کرد، ولی وقتی اصرار و گریه های بی امان فرنگیس را دید حقیقت را گفت:- بله متاسفانه ونوس خودکشی کرده. یکی از رفیق هایش که مردی روسی بود اونو به بیمارستان ما رسوند و ونوس نجات پیدا کرد، آنطور که می گفتند قبلاً یک بار هم در زندان خودکشی کرده بود و نجات پیدا کرده بود.فرنگیس با شنیدن این حرفها چنان گونه اش را خراشید که از آن خون جاری شد.- پس حقیقت داره، پس همش درسته، پس ونوس تا این حد کثیف شده، ای کاش نجات پیدا نمی کرد، ای کاش می مرد، ای کاش زنده نمی موند...فرنگیس آنقدر گریه کرد که در خیابان از حال رفت. پریسا تاکسی گرفت و به کمک چند نفر او را سوار تاکسی کرد و به خانه شان رساند. از آن روز حال فرنگیس بدتر شد. مرتب خود را سرزنش می کرد، اشک می ریخت، درد می کشید و آه و ناله می کرد. روزگار آنقدر برایش سخت شده بود که از فرنگیس خوش بر و روی گذشته اثری نمانده بود.به عقیده فرنگیس عدالت الهی چون سیلی محکمی بر او فرود آمده بود و او به بدترین شکل تقاص کارهایش را پس می داد.چهار سال گذشت و مرضیه و دخترانش با موفقیت به کار و درس خود می رسیدند. مینا سال آخر دبیرستان را می گذراند و غزاله سال چهارم پزشکی بود و مرضیه هم همان مربی با کمالات و محبوب دانشگاه به حساب می آمد. مینا با تلاش و کوشش فراوان خود را برای کنکور آماده می ساخت و غزاله هم شاگرد ممتاز و نور چشمی دانشگاه بود.مرضیه که تمام توجهش به فرزندانش بود گاه گاهی چشمان غزاله را اشک آلود و غمگین می یافت و وقتی بیشتر دقت می کرد، عکس ساسان را در لابلای کتابها و روی میز غزاله می دید، ولی به روی خود نمی آورد. مرضیه تصمیم گرفت یک بار دیگر با خانه فرنگیس تماس بگیرد شاید بتواند خبری از ساسان پیدا کند.آن روز صبح زود از خانه خارج شد و به مخابرات رفت و ساعتی بعد غمگین و افسرده از مخابرات خارج شد. افکار مختلفی احاطه اش کرد.(( خدایا یعنی چه شده؟ حتماً خانم به آرزوی دیرینه اش رسیده و به خارج رفته، ولی ساسان کجاست. نکنه اون غزاله را فراموش کرده باشه؟ باید سعی کنم ساسان رو از فکر و ذهن غزاله خارج کنم.))آن روز مرضیه تا شب دمق بود و در خانه هم سعی می کرد از آن خانواده صحبت کند و مرتب از سختی هایی که دامنگیر او و پدرش کرده بودند حرف می زد. غزاله از حرفهای مادرش تعجب می کرد، چون سابقه نداشت پشت سر کسی اینقدر بد بگوید. ولی در آخر متوجه منظور مادرش شد. مادر از غزاله خواست که ساسان را فراموش کند و این جدایی را مصلحت خداوند بداند. غزاله در پاسخ تنها به لبخندی اکتفا کرد و هیچ نگفت. فراموشی ساسان و عشق او را برای خود امری غیر ممکن و انجام نشدنی می دانست، ولی حجب و حیا مانع شد که از عظمت عشقش سخنی بگوید و باز مثل همیشه به درسهایش پناه برد.مادر جلوی مهد کودک منتظر غزاله بود، غزاله با خوشحالی و به حالت دو خود را به مادر رساند.- مامان مامان مژده بده.- چی شده دخترم؟- مامان یادته می گفتم توی تحقیقاتم به نتایج جدیدی رسیدم؟ اون نتایج رو استادها قبول کردند و قرار شده برای ادامه کارم به دانشگاه تهران منتقل بشم.مرضیه با خوشحالی گفت:- خدا رو شکر. ولی دخترم چرا تهران؟ ما تازه اینجا جا افتاده ایم.غزاله گفت:- آخه دانشگاه تهران امکانات بیشتری داره و من بهتر می تونم فعالیت کنم. اونجا به من خوابگاه می دن. وقتی اوضاع بهتر شد شما هم می آئید اونجا.مرضیه صورت دخترش را بوسید و گفت:- پس بالاخره به آرزوت رسیدی و توی دانشگاه تهران می تونی درس بخونی.دو روز بعد غزاله با سختی زیاد از مادر و خواهر خود جدا و عازم تهران شد. دانشگاه به او خوابگاه دانشجوئی داد و او یک سال در آنجا با اساتید ممتازی روی نتایج جدید تحقیقش کار کرد.آن روز صبح زود غزاله از خانه بیرون رفت و خود را به باجه روزنامه فروشی رساند. وقتی اسم مینا را در لیست قبول شدگان کنکور دید از خوشحالی اشک شوق در چشمانش نشست. مینا در رشته حقوق دانشگاه تهران قبول شده بود. غزاله به یاد پدرش و امید و آرزوهای او افتاد و سیل اشکش جاری شد. با اهواز تماس گرفت و قبولی مینا را به آنها تبریک گفت.دل غزاله خیلی هوای پدر را کرده بود و اصلاً قادر نبود سر کلاس حاضر شود. کلاس را تعطیل کرد و با دسته گلی به دیدار محبوبش در بهشت زهرا رفت. بعد از گریه زیاد دو زن که بر سر قبر بغلی نشسته بودند، کنار غزاله آمدند و سعی کردند او را آرام کنند. پیر زن در حالی که پشت غزاله را می مالید تا حالش کمی جا بیاید، شروع به صحبت کرد:- دخترم حتماً پدرت خیلی مهربون بوده. آره؟ برادرت هم هفته پیش اومده بود. خیلی بی تابی می کرد؟غزاله با تعجب گریه اش را قطع کرد و پرسید:- برادرم؟- آره اون آقای قد بلند و جوانی که بعضی وقتها اینجا میاد مگه برادرتون نیست؟پیر زن مکثی کرد و ادامه داد:- غزاله کیه؟ خواهرته؟ اون گم شده؟ آخه برادرت همه اش می گفت، (( پدر جون، من غزاله رو از تو می خوام. تو همیشه یارو یاور من بودی. این دفعه هم کمک کن غزاله رو پیدا کنم.))با حرفهای پیر زن اشک چشم غزاله بیشتر شد. دانه های درشت اشک از گونه هایش جاری بود. به زحمت گفت:- نه اون برادرم نیست، نامزدمه. ما همدیگرو گم کرده ایم. نه اون از من نشونی داره نه من از او.- یعنی هیچ آدرس و نشانه ای از او نداری؟- چرا قبلاً خونه شون رو می شناختم، ولی الان از اونجا رفتن. من فکر می کردم که اون از ایران رفته و راستش تا حالا هیچ اقدامی برای پیدا کردنش نکردم.زن جوانتر که تا حالا آرام نشسته بود گفت:- تو آدرس خودت رو به ما بده، اگه ما باز هم اونو دیدیم، آدرست رو به اون می دیم که دنبالت بیاد.غزاله تشکر کرد و آدرس و شماره تلفن خوابگاه را نوشت و به آنها داد. بعد از آنها از پدرش خداحافظی کرد و به راه افتاد. خیلی دلش برای خاله اقدس تنگ شده بود از وقتی به تهران آمده بود، فقط یک بار توانسته بود او و خانواده صفورا را ببیند. خاله اقدس اتاقی در جنوب شهر اجاره کرده بود. خاله از دیدن غزاله خیلی خوشحال شد. غزاله شب را پیش خاله ماند و صبح زود خود را به دانشگاه رساند و یکراست به اتاق رئیس رفت و وضعیت خود و خانواده اش را گفت و تقاضای خوابگاه خانوادگی کرد. رئیس دانشگاه گفت:- آن خوابگاهها و سوئیت ها مخصوص اساتید است و به دانشجویان تعلق نمی گیرد.ولی وقتی با اصرار غزاله، دانشجوی ممتاز دانشگاه مواجه شد، گفت که پی گیر درخواستش خواهد شد. بالاخره با پافشاری و تلاش غزاله و یاری و مساعدت مسؤولان دانشگاه، سوئیت خیلی کوچکی در خوابگاه به غزاله و خانواده اش واگذار شد. غزاله به مادرش در اهواز زنگ زد و جریان را گفت و آنها خیلی خوشحال شدند و آماده عزیمت از آنجا شدند. مرضیه تمام وسایل خانه را به سمساری محل فروخت و دو تا بلیط قطار گرفت.مرضیه و مینا در این مدت دوستان زیادی پیدا کرده بودند. هنگام بدرقه، جمع بزرگی از بچه های مهد کودک دانشجویان و بعضی از استادها تشکیل شده بود. رئیس دانشگاه یک سکه طلا به عنوان یاد بود از طرف دانشگاه به مرضیه هدیه داد و بقیه هم هدایائی برای آنها آورده بودند. خداحافظی مرضیه و مینا با مشایعت کنندگان یک ساعت طول کشید و بالاخره مرضیه و مینا با چشمان اشک بار از دوستان عزیزشان جدا و با قطار عازم تهران شدند.غزاله و دوستش زهرا با ماشین او به راه آهن آمدند و مادر و مینا را با خود به منزل جدیدشان بردند. منزلشان یک سوئیت نقلی یک خوابه، با یک پذیرایی و آشپزخانه کوچک و سرویس بهداشتی جمع و جور بود. تمام وسایل هم آماده چیده شده بود. مرضیه و مینا بعد از حمام و خوردن صبحانه استراحت کردند و غزاله هم برای واریز کردن پولی که مادر از اهواز آورده بود به بانک رفت. علاوه بر پول پیشی که در بندرعباس برای اجاره داده بودند و پولی که در بانک داشتند، وجه قابل توجهی هم پس انداز کرده بودند و با محاسبات غزاله، دیگر نیازی به کار کردن مادر نبود. موقع استراحت و آرامش مادر فرا رسیده بود. مادر و مینا بعد از سالها دوری و فراق از پدر، با غزاله به دیدار عزیزشان رفتند و با اشک چشمانشان مزار را شستشو دادند. مینا بعد از خواندن قرآن فاتحه گفت. همینطور که چشم به قبر دوخته بود و فاتحه می خواند، یکدفعه متوجه چیزی شد.- غزاله، مامان اینجا رو ببینین.غزاله و مادر به جایی که مینا نشان می داد رفتند. روی قسمت سیاهی در کنار قبر، اعدادی نوشته شده بود که مشخص بود شماره تلفن است. بعضی اعداد کاملاً شسته شده و از بین رفته بودند و این نشان می داد که از نوشتن آن سالها می گذرد. دفعه قبل که غزاله آمده بود، اصلاً متوجه موضوع نشده بود. بعد از کلی بحث و گفتگو تصمیم گرفتند آنها هم شماره تلفن شان را روی سیمان حک کنند که ساسان موقع آمدن شماره را ببیند، غافل از اینکه ساسان همان روز از تهران می رفت تا زندگی جدیدی را در یک روستای دور افتاده شروع کند شاید بتواند از بیماری افسردگی که گریبانگیرش شده بود رها شود. بعد از اینکه با هزار زحمت شماره تلفن را حکاکی کردند تصمیم گرفتند به دیدن اقدس بروند. دل مرضیه خیلی برای او تنگ شده بود، مقداری هم سوغاتی از آنجا برایش آورده بود.اقدس از دیدن آنها خیلی خوشحال شد. آنها را به سینه خود فشار می داد و گریه می کرد. دیگر پیر شده بود، ولی صدایش همچنان تیز و بلند بود و مثل همیشه پر حرف و شیرین سخن. همچنان فرز و چالاک کار می کرد، در یک چشم به هم زدن شام حاضر کرد. خاله اقدس برای صفورا و خانواده اش هم پیغام فرستاد که به آنجا بیایند و آنها هم بعد از مطلع شدن با خوشحالی خود را به آنجا رساندند و دوستان بعد از مدتها دور هم جمع شدند. سعید به زحمت شناخته می شد. جوان خوش تیپ و خوش هیکلی شده بود صورت سفیدش با ته ریش کوچک بوری پوشیده شده بود. بسیار مؤدب صحبت می کرد و باعث می شد شنونده کمی خود را جمع و جور کند و در عین حال در وقتش بسیار بذله گو و شوخ بود. در رشته مهندسی برق فارغ التحصیل شده و شغل خوبی در یک شرکت به دست آورده بود. صفورا هم در یک بیمارستان دولتی پرستار شده بود و در بیمارستان کلی برو بیا برای خودش داشت. سودابه امسال دیپلمش را می گرفت و ستاره هم کلاس پنجم بود و مرضیه از دیدن آنها و به سر و سامان رسیدنشان خیلی خوشحال شد و اشک شوق بر چشمانش نشست.آن شب تا دیر وقت همه دور هم در اتاق خاله اقدس نشستند و از گذشته ها گفتند و خندیدند. غزاله گاهگاهی متوجه نگاههای مینا و سعید می شد و حدسهایی می زد. آخرهای شب بود که سعید از همه خداحافظی کرد و به خانه خودشان که همان خانه عمویش بود رفت و بقیه در خانه خاله ماندند. چراغ اتاق خاموش بود، ولی همه تا صبح بیدار بودند و صحبت می کردند. آن شب صفورا کلی حرف زد و از گذشته ها گفت. از کنار آمدنش با زن عمو و اینکه زن عمویش بر خلاف ظاهر تندش چقدر مهربان بوده و آنها نمی دانستند. از درس خواندنش، از استخدامش و همین طور از خواستگار پر و پا قرصش که از او جواب بله می خواست. صفورا در این مورد با غزاله و مرضیه مشورتهائی کرد و به نتایج خوبی هم رسید.سر صبحانه همه خمیازه می کشیدند. ساعت ده همه از هم جدا شدند و هر کس به دنبال کار خودش رفت. مرضیه به دخترها گفت که می خواهد چند روز پیش خاله اقدس بماند و دخترها شاد از شادی مادر خداحافظی کردند و به کلاسهایشان رفتند.ماه آذر بود که همه به عروسی صفورا دعوت شدند. عروسی در خانه عموی صفورا برگزار شده بود. داماد حسابدار بیمارستان بود که صفورا در آنجا کار می کرد. جوان خیلی خوبی بود. یک جوان قد کوتاه و تپل و خوش خنده. صفورا در لباس عروسی قشنگ شده بود. در این مدت چند لایه گوشت به تنش آمده بود و چاقی به صورتش می آمد. در اوج شادی گاهی یاد پدر و مادرش می افتاد و غمگین می شد و در این زمانها بود که غزاله به دادش می رسید و از این حالت نجاتش می داد. سعید با کت و شلوار مشکی و پیراهن آبی آسمانی و کراوات سرمه ای خوش تیپ شده بود. مرضیه با دیدن سعید به شوخی گفت:- ماشاءالله به پسرم، تو هم که داماد شده ای پس عروست کو؟سعید خجالت کشید و سرش را پائین انداخت و گفت:- برای اون هم شما باید اقدام کنین.مرضیه که خیلی سعید را دوست داشت با مهربانی گفت:- چشم پسرم، ما مدیون تو هستیم. هر وقت تو آماده باشی من آستین بالا می زنم. خوب سعید جان این دختر خوشبخت کیه که می خواد عروس تو بشه؟سعید با چهره برافروخته ای گفت:- صفورا به شما همه چیز رو می گه.و بعد بسرعت از مرضیه جدا شد و مرضیه با تعجب او را بر و بر نگاه کرد و به فکر فرو رفت. غزاله و مینا و مرضیه از جان و دل مایه می گذاشتند. غزاله و مینا پذیرایی می کردند. آنها در لباسهای ساده و قشنگ چون دو ستاره قشنگ و متین می درخشیدند و نگاهها را به خود خیره می ساختند. همه به غزاله به دیده خانم دکتر و به مینا به دیده خانم وکیل نگاه می کردند و به حال مرضیه غبطه می خوردند و آرزو داشتن چنین فرزندانی را داشتند.سعید به هر بهانه ای می خواست با مینا صحبت کند و غزاله و مرضیه از این بهانه ها حدسهائی می زدند. چند بار نگاههای مینا و سعید در هم گره خورد و لحظاتی ملول گشت، بعد هر دو سرخ شدند و تصمیم گرفتند که جلوی چشمانشان را بگیرند و دوباره ناخودآگاه این کار تکرار می شد. هر دو دچار تحولی جدید شده بودند. شکوفه های عشق در قلبشان شروع به شکفتن کرده بود و می رفت تا غنچه های زیبای زندگی را در بهار عاشقان به برگ و بار بنشاند. مینا دختری سبزه روی جذّابی بود با چشم و ابروی مشکی و آنقدر با نمک و خوش برخود بود که فوری با همه دوست می شد و همه دوستش داشتند. همیشه خنده رو بود و وقتی می خندید دو چال قشنگ روی صورتش نقش می بست. همیشه از غزاله خوش برخوردتر و شادتر به نظر می رسید و با اینکه به اندازه غزاله زیبا نبود، ولی در جلب نگاهها از او موفق تر بود. در عروسی وقتی غزاله آرام در گوشه ای نشسته بود، او سر و صدا و شلوغ می کرد و دیگران از بودن با او لذت می بردند. غزاله در چند سال اخیر خیلی ساکت و آرام شده بود و بیشتر وقتها غرق در سکوت خود و در عالم دیگری بود، ولی همیشه لبخندی ملیح بر چهره اش می درخشید. روز پیش از عروسی برای یافتن نشانی از ساسان به اداره نظام پزشکی رفته بود، ولی نتوانسته بود آدرس دقیقی از او پیدا کند. بعد از شام همه سوار ماشینها شدند و عروسی را برای رفتن به خانه بخت همراهی کردند. غزاله و مینا و مرضیه در عقب اتومبیل سعید و سودابه و ستاره در جلو نشستند و درست کنار اتومبیل عروس می رفتند. غزاله و سودابه به هم دست تکان می دادند. وقتی ماشین عروس و ماشین سعید کاملاً کنار هم جای گرفتند صفورا شیشه را پایین کشید و به سعید گفت:- چطوری سعید؟ خوش می گذره یا نه؟داماد از آن طرف خم شد و با کنایه به سعید گفت:- چرا نگذره؟ با سرنشین هائی که داره حتماً خوش می گذره.سعید لبش را گزید و سرخ شد و از ماشین آنها فاصله گرفت.مینا در ماشین خیلی آرام بود و انگار همان مینای پر شر و شور و پر سر و صدای همیشگی نبود. در ماشین هم چند بار نگاه سعید و مینا در آینه ماشین با هم برخورد کرد و این بار جدا شدن نگاهها بیشتر طول کشید و باعث شد که هر دو بیشتر از کار خود شرمسار شوند.بعد از رساندن صفورا به خانه شوهرش، همه به خانه های خود برگشتند. موقع خداحافظی جلوی منزل مرضیه، سعید به نشانه احترام از ماشین پیاده شد و تنها با مرضیه و غزاله خداحافظی کرد و مینا هم فقط با دخترها خداحافظی کرد و به راه افتاد. با نگاه سرنشینان ماشین هیچ کدام رویشان نمی شد، کلمه ای با هم حرف بزنند و ساکت و آرام از هم جدا شدند.روزها از پی هم می گذشتند. صفورا با شوهرش زندگی آرامی را می گذراند. او اصرار داشت که خواهرهایش با او زندگی کنند، ولی زن عمو قبول نکرد. از تعاونی شرکت به سعید آپارتمان کوچکی داده بودند و سعید برای تکمیل پول آن شبانه کار می کرد. سودابه، خواهر صفورا دیپلم خود را گرفت و در رشته تربیت معلم قبول شد و در همان سال هم با یک معلم عروسی کرد و به خانه بخت رفت. فقط ستاره همدم روزهای تنهائی عمو و زن عمو شد.یک روز صفورا با شوهرش و سعید به خانه مرضیه آمدند و مینا را بری سعید خواستگاری کردند. مادر مخالف بود که مینا قبل از غزاله عروسی کند، ولی غزاله گفت که هرگز قصد ازدواج ندارد و بهتر است مینا با سعید که مثل فرزند خودشان است عروسی کند و مادر ناچار موافقت کرد. مینا از خوشحالی شب را تا صبح نخوابید و فردای همان روز هم جواب بله را گفت و مقدمات عروسی مهیا شد.مینا و سعید در یک مراسم بسیار ساده و خودمانی ازدواج کردند. در عروسی آنها فقط صفورا و خواهرانش، عمو و زن عمو، خاله اقدس و مرضیه و غزاله حضور داشتند.موقع شام همه در سه ماشین سوار شدند و در یکی از بهترین رستورانهای تهران شام خوردند. بعد از آن مینا و سعید به آپارتمان سعید که از قبل هم وسایل جزئی و اولیه را با هم خریداری کرده بودند رفتند و زندگی جدیدشان را آغاز کردند.زندگی آنها سراسر عشق و شکوه و شیدائی بود و لحظه لحظه عمرشان شیرین و به یاد ماندنی سپری می شد. بعد از یک سال هم خداوند پسری به آنها داد که درست شکل علی آقا بود و این باعث می شد که او را روی چشمانشان نگهداری کنند. نامش را علی گذاشتند. علی مونس و همدمی برای مرضیه و بیشتر وقتش را در خانه مامان بزرگ و کنار غزاله می گذراند. شیرین ترین لحظات عمر غزاله زمانی بود که با علی بود. او را با خود به همه جا می برد، بهترین اسباب بازیها را می خرید و او را چون جان شیرین دوست داشت. مینا و سعید وقتی می دیدند علی شادی و نشاط را دوباره به قلب غزاله بازگردانده است غالباً او را به خانه نمی بردند.بالاخره غزاله مدرک دکترایش را گرفت و برای تخصص در رشته ارتوپدی قبول شد و باز مشغول درس خواندن شد. او یکی از بهترین دکترهای ارتوپد شده بود و مرتب به مأموریت می رفت و در نواحی محروم مریضان را مداوا می کرد. بیشتر این مواقع علی و مرضیه به خانه مینا می رفتند و آنجا می ماندند.غزاله آپارتمان قشنگی در بهترین جای تهران از طرف تعاونی شان خرید و با بهترین و لوکس ترین وسایل آن را تزئین کرد. می خواست بهترین زندگی را برای مادرش مهیا کند. بعد از بیمارستان به آنجا می رفت و خانه را آماده می کرد و بالاخره بعد از یک ماه مادرش را برای اولین بار به خانه شان برد. دهان مادر از دیدن خانه به این زیبائی باز مانده بود. یک آپارتمان دویست متری بسیار شیک و در خوش آب و هوا ترین جای تهران پذیرائی بزرگ و قشنگی داشت که یک دست مبل استیل در قسمت بالا و یک دست راحتی در قسمت پائین و یک غذاخوری دوازده نفره خیلی شیک در قسمت وسط چیده شده بود. پرده های خوشرنگ و خوش طرح با رنگ آمیزی قالیچه ها و مبل ها هماهنگی داشت. لوسترهای بزرگ طلایی، دیوار کوب های زیبا، تابلوهای نقاشی خانه را خیلی قشنگ کرده بود. خانه بیشتر به باغ و گلستان شباهت داشت. همه جا پر بود از گل و سبزه و درختچه. در قسمت بالای پذیرائی عکس پدر را در قاب عکس خیلی بزرگی گذاشته و به دیوار زده بود. مادر با دیدن عکس اشکش سرازیر شد و به طرف عکس رفت و آن را بوسید. خانه سه اتاق بزرگ داشت. غزاله در یکی از اتاق ها را باز کرد و به مادرش گفت که اتاق اوست. اتاق مادر شبیه اتاق ملکه ها بود. تختخواب بزرگ زیبائی با توری قشنگی روی آن. قالیچه قشنگی که در وسط اتاق پهن شده بود در آنجا قرار داشت و در گوشه اتاق دری بود که به حمام و توالت باز می شد. مادر دهانش باز مانده بود و نمی دانست چه بگوید. زیباترین قسمت خانه اتاق مادر بود که بسیار لوکس و زیبا درست شده بود. اتاق غزاله بسیار ساده تزئین شده بود و عکس ساسان و پدر در قاب عکس قشنگی روی میز تحریر غزاله دیده می شد.مرضیه مات و مبهوت مانده بود.- غزاله باورم نمی شه که این خونه ماست، ای کاش پدرت زنده بود و این روز را می دید. دخترم چطور تونستی این همه خرج برای این خونه بکنی؟غزاله خندید و گفت:- بیشتر از نصف خونه قسط و وامه. آن پولی را که به عنوان پاداش به خاطر موفقیت تحقیقم دادند با تمام حق مأموریتهائی که به شهرستان ها رفته بودم هفته پیش یکجا گرفتم و وسایل خریدم، تمام درآمدم را هم که پس انداز کرده بودم همه را دادم و این خونه رو برای مادر خوبم درست کردم و الان حسابم صفره.بعد صدایش را پائین آورد و آرام گفت:- البته کمی هم وام گرفته ام.مادر غزاله را در آغوش گرفت و دعای خیر برایش کرد. غزاله در حالی که با آب و تاب حرف می زد گفت:- مامان جان این اولین هدیه ام به شما بود و حالا می خوام هدیه دوم رو به شما بدهم.- چه هدیه ای مادر؟ تو که سنگ تموم گذاشتی.غزاله مادر را بغل کرد و گفت:- بعد از ظهر با هم می ریم و خاله اقدس رو با خودمون می آریم که با ما زندگی کنه.مادر که هیچگاه محبت های خاله اقدس را فراموش نکرده بود، از این خبر خیلی خوشحال شد و گفت:- پیر بشی دخترم. این طوری هم اونو از در به دری نجات داده ایم و هم خودمون از تنهائی درمی آئیم و کمی هم از دین اون رو نسبت به خودمونو می پردازیم.بعد از ظهر غزاله و مرضیه به خانه خاله اقدس رفتند و او را با ناز و نوازش و التماس به خانه خودشان آوردند.اقدس هر چه وسایل داشت به سمساری محل فروخت و فقط وسایل ضروری اش را برداشت. وقتی به خانه رسیدند، خاله از زیبائی و شکوه خانه به وجد آمد:- به به دخترم. آفرین چه خونه ای! چه زندگی ای! به به! آفرین! خیلی قشنگه.غزاله خاله اقدس را بوسید و دستش را گرفت و به طرف اتاق وسطی برد. در را باز کرد و گفت:- و این هم اتاق خاله مهربان و عزیزم.از خوشحالی اشک در چشمان خاله اقدس جمع شده بود. باورش نمی شد که از این به بعد اینجا زندگی می کند. هاج و واج به اتاقش نگاه می کرد.اتاق قشنگ بزرگی که با یک فرش دوازده متری کاشان در وسط و یک خوش خواب با رو تختی و روبالشی های زیبا، مبل راحتی خیلی شیک و قشنگی که پارچه اش با پارچه رو تختی و پرده هماهنگی داشت، یک دراور از جنس سرویس خواب در گوشه ای بود که رویش سجاده نماز و چادر نماز و قرآن گذاشته شده بود. قسمت پائین اتاق هم دری بود که به حمام و توالت باز می شد. یک جفت دمپائی راحتی کنار تخت و یک جفت هم کنار در گذاشته بودند، یک رخت آویز چوبی سفید با آینه بزرگی هم کنار در ورودی نصب شده بود. خاله گفت:- خدایا باورم نمی شه یعنی اینجا اتاق منه؟ این غیر ممکنه. غزاله چرا این قدر شرمنده ام کردی؟ من چطور می تونم جبران کنم؟غزاله گفت:- خاله تو رو خدا بس کن. این من هستم که تا عمر دارم نمی تونم زحمات شما رو جبران کنم. من زندگیم رو مدیون شما هستم و تا دنیا دنیاست، زیر بار دین شما قرار دارم.بعد با شوخی و خنده ادامه داد:- حالا شب و روز مامان و شما پیش هم هستین. هر قدر دلتون می خواد با هم صحبت کنین. حالا من هم راحت می تونم به کارهام برسم چون از هر دوی شما خیالم راحت شد.و از آنها خداحافظی کرد و به بیمارستان رفت. بیشتر وقت غزاله در بیمارستان و اتاق عمل یا سمینارها و کنفرانس ها می گذشت و پزشک معروف و موفقی شده بود.فردای آن روز صبح زود از خانه خارج شد و به سمت محل سمینار به راه افتاد. در راه وقتی آدرس دعوتنامه را دید، از تعجب خشکش زد. محل سمینار مربوط به خانه فرنگیس بود. با اینکه خبر داشت که فرنگیس خانه را به اداره ای فروخته، ولی باز باورش نمی شد که بار دیگر آنجا می رود. تاکسی از جلوی دبیرستان غزاله و سپس از جلوی خانه های دوستانش گذشت و خاطراتش را زنده کرد. او از اینکه دوستانش را بی خبر گذاشته و دیگر سراغی هم از آنها نگرفته بود، شرمنده بود و همیشه به دنبال فرصتی بود که به دیدن آنها برود. تصمیم گرفت در همین هفته یک روز به دیدن دوستانش برود. خیلی دلش برایشان تنگ شده بود. با ورود غزاله به ویلا تمام خاطرات گذشته در ذهنش بیدار شد. چهره پدر و چهره ساسان لحظه ای از برابرش دور نمی شد. هر گوشه گوشه کوچه و باغ و ویلا برایش خاطره ای به همراه داشت که اغلب تلخ و غم انگیز بودند. غزاله از بدو ورود دچار غم و اندوه شده بود و همکارانش مرتب علت اندوه او را می پرسیدند و غزاله می گفت:- چیزیم نیست. کمی کسل هستم.اصرار شب پیش مادر و خاله اقدس برای ازدواج غزاله با خواستگار جدیدش خیلی او را ناراحت کرده بود و هنوز آثار ناراحتی در چهره اش هویدا بود. خواستگار جدید رئیس بیمارستانی بود که غزاله آنجا کار می کرد. دکتر سپهری سی و هشت سالش بود و از غزاله خواستگاری کرده بود. پزشکی بسیار معروف و با ثروت و مال و منال کلان. غزاله همیشه سعی می کرد خواستگارهایش را از مادرش پنهان کند، ولی این بار چون خواستگاری در خانه انجام شده بود نتوانسته بود کاری بکند و مادر و خاله هم پیله کردند که دیگر وقت ازدواجش است و آنقدر ادامه دادند که غزاله برای اولین بار سر مادرش فریاد کشید:- مادر خواهش می کنم. زندگی من به خودم مربوطه. من نمی خوام تا آخر عمر ازدواج کنم. هم از شما و هم از خاله تمنا می کنم که دیگه حرف ازدواج رو نزنین. می دونم نگرانم هستین، ولی اگه منو دوست دارین با این حرفها منو عذاب ندین.و مادر و خاله اقدس ناچار سکوت کردند، ولی غزاله می دانست که خاله اقدس به این راحتی ها دست بردار نیست و هر روز در خانه بحث ازدواج او پیش خواهد آمد. هر وقت حرف ازدواج می شد احساس می کرد که حتی حرف زدن در این مورد هم خیانت به عشق ساسان است و زود از کوره در می رفت و نمی توانست خودش را کنترل کند. در این افکار غرق بود که دید همه از جایشان بلند شدند. وقت نماز و استراحت رسیده بود و او اصلاً گذر زمان را نفهمیده بود. اشتهائی به غذا نداشت. همه به سالن غذاخوری رفتند و او به باغ رفت و تنها در گوشه ای نشست، غرق در افکار خود بود که صدای دو مرد را شنید.- چطوری آشپزباشی؟ کجا می ری؟- خوبم آقای محمدی شما چطورید؟ در آخر باغ پیرزن مفلوک و مریضی زندگی می کنه که هیچ کس رو نداره. هر روز کمی غذا براش می برم ثواب داره.- کار خوبی می کنی. به پدرت سلام منو برسون.- چشم خداحافظ .غزاله که ناخوآگاه این حرفها را شنیده بود یکه خورد. چه کسی در کلبه آخر باغ زندگی می کرد؟سریع از جایش بلند شد و به طرف کلبه به راه افتاد. در این نه سالی که آنها از آنجا رفته بودند، چقدر کلبه فرسوده و از بین رفته بود. اگر آن حرفها را نمی شنید اصلاً باور نمی کرد که کسی بتواند در اینجا زندگی کند. اکثر شیشه های پنجره شکسته و به جای شیشه، مقوا و کارتن زده بودند. جلوی پله را علفهای هرز که تا زانو می رسید گرفته بود و به زحمت می شد از آنها رد شد. غزاله آرام آرام به طرف کلبه آمد و در زد، ولی خبری نشد. آرام در را باز کرد و داخل خانه شد. خداوندا! دیوارهای خانه در دود و غبار غلیظی فرو رفته بودند. انگار چراغ دود کرده و تمام خانه را سیاه کرده بود. بوی نم و گل از داخل بدجوری توی ذوق می زد. غزاله وارد اتاق شد و دید که در گوشه اتاق پیرزنی با موهای سفید زیر یک لحاف پوسیده خوابیده است، اگر موهایش را نمی دید فکر می کرد کودکی آنجا خوابیده است. همه چیز در هم بر هم و کثیف بود. ظرفهای یک بار مصرفی را که برایش غذا آورده بودند با غذاهای نصفه نیمه در گوشه اتاق بود. غزاله چند بار در اتاق را زد و صدا کرد، ولی خبری نشد. ناچار وارد اتاق شد.وقتی نزدیک پیرزن رسید، از تعجب و حیرت دهانش باز ماند، چون آن پیرزن مفلوک فرنگیس بود که به سختی شناخته می شد. فرنگیس بزحمت از جا بلند شد و در رختخوابش نشست. از بس گریه کرده بود، چشمانش ضعیف شده بودند و نمی توانست غزاله را تشخیص دهد. غزاله بلند شد و چراغ را روشن کرد و گفت:- فرنگیس خانم چی شده؟ شما اینجا چه کار می کنین؟- فرنگیس بعد از کمی فکر کردن از صدای غزاله او را شناخت و با صدای گرفته ای و با هیجان گفت:- غزاله! توئی دخترم؟و شروع به گریه کرد. با شرمساری سرش را پائین انداخته بود و های های گریه می کرد. وضع تأسف بار او باعث شد که غزاله هم همراه او اشک بریزد. غزاله سعی می کرد فرنگیس را آرام کند. ولی نمی توانست جلوی اشک های خودش را بگیرد:- تو رو خدا فرنگیس خانم گریه نکنین. خواهش می کنم. آخه چی شده؟ چرا وضع این طوری شده؟- چقدر دلم می خواست شما رو ببینم و از تو و مادرت حلالیت بخوام، شاید بتونم راحت بمیرم و از این بدبختی خلاص بشم.فرنگیس خانم این حرفها چیه که می زنین. شما تب دارین. چرا این قدر لاغر و ضعیف شده اید؟ ساسان کجاست؟ ونوس کجاست؟ آقای زمردیان کجا هستن؟فرنگیس در حالی که به شدت اشک می ریخت سرش را تکان داد و گفت:- هیچ کس برام نموند. هیچ کس. آنقدر شوم بودم که لیاقتم تنها موندن بود و بس.- بس کنید تو رو خدا. بلند بشید از اینجا بریم. هوای اینجا خیلی بده. این رطوبت براتون ضرر داره.- نه نه غزاله. حق من فقط این زندگیه. آن قدر همین جا می مونم تا بمیرم.- ولی حال شما خوش نیست. باید برین بیمارستان.- نه غزاله خواهش می کنم. این دردهای من درمون ندارن. تنها درمون درد من دیدن مادرته. اگه او حلالم کنه من راحت می میرم.غزاله ساعتها پیش فرنگیس نشست و فرنگیس که بعد از مدتها کسی را پیدا کرده بود تا برایش حرف بزند، همه چیز را از سیر تا پیاز برای غزاله تعریف کرد و به غیر از موضوع خواهر بودنش با مرضیه. فرنگیس تصمیم گرفته بود این موضوع را به مرضیه نگوید، چون فکر می کرد مرضیه از داشتن چنین خواهر سنگدلی حتماً به حال خود افسوس می خورد. هر قدر غزاله سعی کرد او را راضی کند و به خانه ببرد قبول نکرد. ناچار خداحافظی کرد و به خانه رفت.مرضیه از شنیدن خبرهای جدید خیلی غمگین و ناراحت شد و قرار شد فردا بعد از آمدن غزاله از بیمارستان، آنجا بروند. مرضیه گفت بهتر است خاله اقدس هم با آنها بیاید که شاید با زرنگی های خاص خودش بتواند فرنگیس را راضی کند که به خانه آنها بیاید.روز بعد مادر و خاله اقدس نزد فرنگیس رفتند و غزاله به دیدن دوستانش رفت. اول به خانه دلارام رفت. وقتی زنگ در را زد، مادر دلارام گوشی اف اف را برداشت و وقتی گفت که غزاله است، جیغ های شوق آمیز دلارام از آن طرف بلند شد. در باز شد و غزاله از پله ها بالا رفت. اتفاقاً دلارام و شوهرش هم تازه به آنجا رسیده بودند. دلارام پا برهنه از پله ها پائین دوید و در طبقه دوم به هم رسیدند. همدیگر را سخت در آغوش گرفتند و گریه کردند. دلارام از بی وفائی غزاله و بی خبر رفتنش گلایه کرد و او را بالا برد. مادر دلارام هم استقبال خوبی از غزاله کرد. آقای حکمت در دستشوئی بود و از هیچ چیز خبر نداشت. دلارام صدایش کرد:- ناصر فکر می کنی کی اینجاست؟آقای حکمت از دستشوئی گفت:- فعلاً در این وضعیت نمی تونم هیچ فکری بکنم. الان بیرون می آم و می گم.و همه خندیدند. دلارام هنوز هم همان دلارام شیطان و پر سر و صدا بود، زیباتر و کمی پر تر شده بود.دلارام غزاله را پنهان کرد، وقتی حکمت بیرون آمد دلارام گفت:- حدس بزن کی اومده؟فکری کرد و گفت:- نمی دونم نشونی بده.- شاگرد خوب و ممتاز کلاست که همیشه توی خونه مون حرفش هست.آقای حکمت با خوشحالی گفت:- جدی می گی؟ غزاله اومده؟- بله.و غزاله بیرون آمد و سلام علیک خیلی گرم و صمیمانه ای با آقای حکمت کرد. آقای حکمت از دیدن غزاله خیلی خوشحال شده بود و چهره اش از شادی لبریز بود.دلارام که دست غزاله شیک پوش و مرتب را گرفته بود، او را سمت پذیرائی برد و گفت:- خوب خانم دکتر، تعریف کن ببینم در این مدت کجا بودی؟غزاله گفت:- شما از کجا فهمیدید؟- توی روزنامه اسمت رو دیدیم و بعد از اون تو غیب شدی، ما همیشه به یادت بودیم. حتی بچه ها به دانشگاه تهران هم رفتیم، ولی گفتند که از آنجا رفته ای.غزاله گفت:- قصه زندگی من سر دراز داره، باشه سر فرصت همه رو تعریف می کنم. تو چه کردی؟آقای حکمت قبل از دلارام گفت:- غزاله! حالا ببین من حق داشتم که از دلارام ایراد بگیرم. خانم عزیز ما بعد از پنج بار کنکور دادن باز موفق به قبولی نشد.دلارام ابروهایش را در هم کشید و با قیافه حق به جانبی گفت:- ببین تو رو خدا، مگه خونده بودم که قبول نشدم. آخه غزاله با بچه و خانه داری و شوهر سخت گیر کی می تونه توی کنکور قبول بشه ها؟غزاله با شنیدن اسم بچه گفت:- چی؟ چی گفتی؟ بچه؟ کو؟ کجاست؟دلارام بلند شد و به طرف اتاق رفت و در حالی که دختر مو طلائی تپل مپلی را در آغوش گرفته بود به پذیرائی آمد.- این هم دختر ما که به یاد جنابعالی اسمش رو غزاله گذاشتیم.غزاله بلند شد و غزاله کوچولو را در آغوش گرفت و گفت:- خدایا چقدر زیبا و قشنگه. عین مامانشه.آقای حکمت گفت:- نه بابا غزاله خانم کم لطفی نکنین. خوشگلیش رو که به من رفته.دلارام با چشم غره ای که در آن عشق و محبت موج زد، نگاهی به شوهرش انداخت و گفت:- ای حسود!آقای حکمت خندید و گفت:- نه از حق نگذریم، شیرین زبانیش به مامانش رفته.و همه خندیدند. دختر دلارام واقعاً هم شیرین زبان بود و هیچ کس از دیدنش سیر نمی شد.آقای حکمت بلند شد، دست دخترش را گرفت و از پذیرائی بیرون رفت تا دوستان بعد از مدتها با هم تنها باشند. مادر دلارام هم بعد از آوردن وسایل پذیرائی آنها را تنها گذاشت. دلارام و غزاله خیلی حرفها با هم داشتند. غزاله حال حورا و محیا را جویا شد. دلارام گفت:- محیا که رشته داروسازی قبول شد و بعد از تمام شدن درسهایش برای تکمیل تحصیلات به خارج رفته و پیش برادرهاشه. حورا هم رشته هنر قبول شده و الان جزو هیأت علمی هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و خیلی هم توی کارش موفقه. اتفاقاً من هم خیلی وقته که اونو ندیده ام.غزاله گفت:- پس بلند شو بریم زود ببینیمش. خیلی دلم برایش تنگ شده. آدرس محیا رو هم بده براش نامه بنویسم.دلارام موافقت کرد و هر دو با ماشین دلارام به دیدن حورا رفتند.دلارام در مسیر راه وقتی از وضع خانواده ونوس مطلع شد، گفت:- اتفاقاً محیا چند ماه پیش که اومده بود می گفت که ونوس را توی ترکیه دیده. نوشته بود که اونو بزحمت شناخته. کاملاً پیر شده و قیافه اش عوض شده و آنطور که فهمیده بود در آنجا برای تأمین زندگیش به کارهای کثیف روی آورده است.غزاله با تأسف سرش را تکان داد و واقعاً ناراحت شد.به خانه حورا رسیدند. مادر حورا از دیدن دخترها خیلی خوشحال شد و گفت که چیزی به آمدن حورا نمانده است. از آنها دعوت کرد که به خانه بروند، ولی غزاله و دلارام ترجیح دادند به یاد گذشته که زیر آلاچیق بنشینند. مادر حورا برای آوردن چای به داخل ساختمان رفت. غزاله و دلارام به یاد آن روز افتادند و کلی از خاطراتشان گفتند و خندیدند. بعد از نیم ساعت در باز شد و حورا به همراه شوهر و دو پسرش وارد خانه شدند. حورا با دیدن غزاله کم مانده بود از خوشحالی سنکوب کند. به غزاله آویزان شده بود و از او جدا نمی شد. بعد از کلی شادی و خنده و گریه، غزاله را به شوهر و پسرانش معرفی کرد. شوهر حورا جوان بسیار مؤدبی بود. آن طور که دلارام قبل از آمدن حورا تعریف کرده بود. شوهر حورا نقاش بسیار ماهر و با احساسی بوده که در نمایشگاههای نقاشی حورا با او آشنا شده و با هم ازدواج کرده بودند. حورا دو پسر قشنگ به نامهای محمدامین و محمدمعین داشت که خیلی مؤدب و منظم بودند. حورا چون نمی توانست راحت به کارهای بیرون و داخل خانه برسد، تصمیم گرفته بود کنار مادر زندگی کند. در یک طرف حیاط خانه نقلی قشنگی درست کرده بودند و آنجا زندگی می کردند. مادرش کمک بزرگی برای حورا به شمار می آمد. ماهی یک بار کارگری می آمد و کارهای سنگین خانه را انجام می داد.بچه ها بعد از سه ساعت به سختی از هم جدا شدند. غزاله همه را برای آخر هفته به خانه شان دعوت کرد. غزاله از دلارام خواست که او را جلوی خانه فرنگیس پیاده کند. مرضیه و فرنگیس آنقدر گریه کرده بودند که چشمانشان باز نمی شد. مرضیه و غزاله هر قدر تلاش کردند که فرنگیس را راضی کنند و با خود ببرند قبول نکرد. خاله اقدس هم نتوانست کاری بکند. همه ناچار بلند شدند و کمی به سر و روی خانه رسیدند. غزاله رفت و به شیشه بر سفارش شیشه داد. علفهای هرز دم در را کندند که فرنگیس راحت بتواند به دستشوئی برود. کمی خانه را جارو پارو کردند و وقتی از آنجا بیرون آمدند ساعت ده شب بود.از آن به بعد چند روز یک بار خاله اقدس و مرضیه به دیدن فرنگیس می آمدند و ساعتی با او می نشستند و بالاخره بعد از مدتها توانستند او را راضی کنند و به بیمارستان ببرند. تمام بدنش را عفونت گرفته بود. دو ماه تمام در بیمارستان تحت نظر پزشکان بود و در این مدت از محبت های بی شائبه غزاله برخوردار بود. او با هر محبت غزاله آرزوی مرگ می کرد. بالاخره غزاله با زحمت زیاد فرنگیس را راضی کرد و او را از بیمارستان به خانه برد، چون هنوز نیاز به مراقبت داشت. فرنگیس با دیدن خانه مرضیه هاج و واج مانده و با تمام وجود خوشحال بود و از قدرت خداوند و گردش چرخ فلک در حیرت بود. فرنگیس وقتی غم و اندوه غزاله را از دوری ساسان می دید به خودش نفرین می کرد که باعث جدائی دو جوان بی گناه شده است. با آدرسی که از ساسان داشت با او تماس گرفت، ولی گفتند که او سالهاست که از آنجا رفته. فرنگیس به غزاله قول داده بود که خودش ساسان را پیدا کند و دستش را در دست غزاله بگذارد و از وقتی حالش خوب شده بود، هر روز دنبال پسرش می گشت. هر آدرس و نشانی که می یافت خود را به آن می رساند تا سر نخی پیدا کند. در تمام این مدت عذاب وجدان آزارش می داد و احساس می کرد که تاوان بدی پس می دهد. محبتهای مرضیه بدون اینکه از نسبتش با فرنگیس خبر داشته باشد بیشتر باعث آزار و اذیتش می شد، دلش می خواست زمین دهان باز کند و او را در خود ببلعد.یک سال از آمدن فرنگیس به خانه مرضیه می گذشت. آن شب باز در خانه شان آشوبی به پا بود. با هر خواستگاری که برای غزاله پیدا می شد، مادر الم شنگه ای به پا می کرد که دیگر وقت ازدواجش است. و این بار مصمم و جدی از غزاله می خواست که ازدواج کند و غزاله در مقابل گریه های بی امان مادر و خواهش و التماس های او نمی دانست چه کند.این بار فرنگیس خود را وسط کشید و با عجز و التماس از مرضیه خواست تا کمی منتظر بمانند شاید از ساسان خبری شود. فرنگیس به دست و پای مرضیه افتاده بود و ضجه می زد و التماس می کرد که باز هم به غزاله فرصت دهد. او با لحن تضرع باری می گفت:- می دونم که نگران آینده غزاله هستی، ولی فقط کمی فرصت بده شاید ساسان پیدا بشه و عذاب وجدان من کمتر بشه. خواهش می کنم. التماس می کنم.بالاخره با میانجیگری فرنگیس، مرضیه دست از گریه برداشت و به اتاق خود رفت.غزاله از این که مادرش را می آزرد و سر او فریاد می زد خیلی ناراحت بود. صبح زود از خواب بیدار شد و برای اینکه چشمش به چشم مادرش نیفتد، صبح زود از خانه خارج شد و به سمینار که در خانه قبلی فرنگیس برگزار شده بود، رفت و به هر زحمتی بود سمینار را تحمل کرد. دیگر طاقتش تاق شده بود. درد عشق گمشده و انتظار بی پایانش از یکسو و اصرارهای مادرش از طرف دیگر کلافه اش کرده بود. موقع ناهار و استراحت که شد برای تسلی قلبش تصمیم گرفت به کلبه قدیمی شان برود و ساعتی در آنجا با خود خلوت کند. در حالی که آرام آرام اشک می ریخت به طرف کلبه رفت. در را باز کرد و رفت در سکوی پنجره نشست و در خاطرات خود غرق شد. از شب پیش به این فکر ساسان لحظه ای آرامش نگذاشته بود. هر وقت می خواست به ازدواج دیگری فکر کند، چهره غمگین او را در برابر خود می دید و از فکر خود پشیمان می شد و از خودش بدش می آمد.قلب غزاله به خودش تعلق نداشت تا تقدیم مرد دیگری کند و می دانست که تا دنیا دنیاست، نمی تواند عشق ساسان را از قلبش خارج کند. از فکر ازدواج با دیگری مشمئز می شد و آرزوی مرگ می کرد. در حالی که سر خود را روی دیوار گذاشته بود مثل همیشه چهره ساسان را در برابر خود دید. آه عمیقی کشید انگار که واقعاً او را می بیند گفت:(( ساسان آخه کجائی؟ دلم از غصه پوسید. آخر ای بی وفا نشانی، خبری، ساسان، مادرم نگران آینده مه و از من می خواد ازدواج کنم. بهش می گم من که ده سال منتظرش مانده ام، پنج سال دیگه هم روی اون، ولی وقتی غصه مادرمو می بینم از خودم بدم میاد. ساسان از بس در فراقت گریه کرده ام، چشمانم بی فروغ شده. آخه تا کی دل خسته و غمگینم رو آرامش بدم. دلم دیگه حرف منو قبول نداره و هر قدر به اون نوید وصال رو می دم اطمینان نمی کنه. هر قدر نصیحتش می کنم که از قفس غم و غصه بیرون بیاد اهمیتی نمی ده و روز بروز خسته تر و شکسته تر می شه. ساسان جان آخه تو کجائی؟ ده ساله که توی این دنیای پر آشوب منو رها کردی و رفتی. نگفتی من بی تو چه کنم؟ از اون روز که نشانیمو توی بهشت زهرا به اون خانمها دادم، هر لحظه فکر می کنم که دیگه امروز پیدات می کنم، ولی انگار این انتظار من پایانی نداره. ساسان جان از خدا پنهان نیست از تو چه هم پنهان که من خودم از این انتظار خیلی لذت می برم، ولی غم و اندوه مادرم برام عذاب آور شده. ساسان تو رو خدا دعا کن مامانم مسأله ازدواج منو فراموش کنه. آخه قلب تو این قدر پاکه که خدا همه دعاهاتو قبول می کنه...))غزاله مثل همیشه ساعتها با ساسان که او را واضح و آشکار در مقابل خود می دید، درد دل کرد و حرفها زد و کمی دل خسته اش باز شد. بلند شد تا به سالن سمینار برگردد و چند ساعتی در ازدحام پزشکان خود و غم فرو خورده اش را فراموش کند.

ساسان تنهای تنها شده بود. تنها مونس و غمخوارش علی آقا بود که گاه و بیگاه سر مزارش می رفت و حرف می زد و با اشک هایی که می ریخت خودش را سبک می کرد. تمام مدت به یاد غزاله بود و تماشای عکسش به او آرامش می داد. پزشک حاذق و ماهری شده بود. تخصص خود را در بیماریهای گوارشی گرفته بود. کارش خیلی خوب بود و هر روز بر ثروتش افزوده می شد، ولی هیچ یک از اینها قلب تنهایش را آرام نمی ساخت و شادش نمی کرد. بارها پیشنهاد ازدواج با زیباترین و ثروتمندترین دختران را رد کرده بود و قلبش فقط نزد غزاله بود.بارها با فرنگیس تماس گرفت و پاسخی نشنید و بالاخره ارتباطش را با او قطع کرد. بارها تصمیم گرفت همه چیز را بفروشد و از ایران برود و خودش را جائی گم کند، شاید دوری مکان باعث فراموشی غزاله شود. فکر می کرد باد ایرانی بوی غزاله را به او می آورد تا بیشتر باعث عذابش شود. وقتی می دید در فضائی نفس می کشد که غزاله هم در آن فضاست، ولی او قادر به دیدنش نیست، بیشتر زجر می کشید. دو سال به روستای دور افتاده ای رفت و آنجا ماند، ولی بعد با اصرار دوستانش دوباره به تهران برگشت و کارش را از نو شروع کرد.آن روز غروب تک و تنها در تراس خانه اش نشسته بود و به بخت بد خود فکر می کرد. پستچی کارت دعوتی برایش آورد. کارت دعوت برای سمینار پزشکان بود. وقتی آدرس محل تشکیل سمینار را دید خیلی تعجب کرد. چون آن آدرس خودشان بود، باخود گفت،(( مادرم بالاخره کار خودش رو کرد، همه چیز رو فروخت و به خارج رفت.)) با بی میلی کارت دعوت را به گوشه ای پرت کرد و با خود گفت:- کی حوصله سمینار رو داره ؟آن شب علی آقا را در خواب دید که به او می گفت،(( پسرم چرا با دنیا قهر کرده ای ؟ هر جا که دعوتت کردند برو و همه توکلت به خدا باشه. اون خودش کارها رو درست می کنه.))ساسان برای اینکه حرف علی آقا را زمین نیندازد، صبح زود بلند شد و به سمینار رفت. بعد از ده سال به محل زندگیش برگشته بود. گوشه گوشه اش خاطراتی را برایش به همراه داشت. آنقدر در حیاط معطل و محو خاطراتش شد که بعد از شروع جلسه سمینار وارد شد. سمینار تا ظهر ادامه داشت و قرار شد بقیه آن را بعد از ناهار و استراحت ادامه دهند. دل ساسان خیلی گرفته بود، با اندوه و ناراحتی به همه جای خانه که محل بزرگ شدنش بود نگاه کرد. اتاقش را تبدیل به اتاق کامپیوتر کرده بودند. قدم زنان و تنها به باغ رفت. در افکار اندوهبار خود فرو رفته بود که به کنار جوی آب جلوی خانه غزاله رسید. کنار آب نشست و در خاطرات شیرین گذشته غرق شد. تمام دلخوشی ساسان در فکر کردن به گذشته خلاصه می شد و با خاطرات غزاله بود که غم سنگین هجران را تحمل می کرد.هوا دیگر کاملاً پائیزی شده بود و برگهای زیبا و رنگارنگ از درختان جدا می شدند و روی آب می ریختند و چهره زیبائی به جوی آب می دادند. پرستوهای در حال کوچ برای رفع خستگی بر شاخه های درختان بالای جوی نشسته بودند و با صدای آوازشان خاطرات قصه زندگی ساسان را رنگین می کردند.صدای پرستوها، صدای زیبای آب و چهره زیبای غزاله که همیشه در برابر ساسان بود، در این فصل عاشقان، آرامش اندوهناکی برای ساسان ساخته بود و باعث شده بود که احساسات لطیف ساسان از حصار غم و غصه اش سر برآورد و شروع به نغمه سرائی کند. آنقدر مظلومانه و جدی حرف می زد که اگر کسی می شنید فکر می کرد که او با یک انسان صحبت می کند. ساسان با لحن غمگین بدون اینکه هیچ واهمه ای از شنیده شدن حرفهایش داشته باشد می گفت،(( ای پرستوهای قشنگ شما که به همه جا سر می زنین به دلدارم بگید، ساسان دیگه تحمل دوری نداره و غم و غصه قلب عاشقش رو فلج کرده، به طبیب قلبم بگید ساسان به درد ناعلاجی مبتلا شده و حاذق ترین طبیب ها هم ناتوان از درمان او هستند. آه ای آب روان ! تو معنی خشکیدن رو خوب می دونی. به محبوبم بگو چشمه اشک ساسان دیگه خشکیده و سوز و گداز قلب عاشقش هم قادر به جوشاندن اون چشمه خشکیده نیست. تو که صداقت و پاکیت رو به رخ می کشی، صادقانه پیغام منو به محبوبم برسون. بگو ساسان مجنون زمانه است و دیگه چیزی نمونده که سر به بیابون بگذاره و تلخ ترین تراژدی ها رو بسازه. بگو ساسان فرهاد زمانه است و با تیشه غم به جان قلب عاشقش افتاده و اون رو شکسته ترین قلب عالم ساخته . بگو ساسان شاه غریب زمانه است و هر شب صدای ساز غمگینش ناله عاشقانه اش رو تا بلندای آسمون می رسونه.ساسان واقعاً مجنون زمانه شده بود. درد تنهائی و درد عشق از او مجنون ساخته بود. با درختان، سنگریزه های کف آب و ابر و باد حرف زد شعر خواند، اشک ریخت و کمی از بار غمش کاست . بلند شد تا به سمینار برگردد و ساعاتی را در همهمه همکاران و برای دیگران زندگی کند. دوباره نشست. دستش را در آب شست، بعد بلند شد و خواست به طرف محل سمینار به راه بیفتد که یکدفعه چشمش به خانه غزاله افتاد ، تصمیم گرفت داخل برود و دقایقی به یاد غزاله باشد. با قدمهای شمرده و آرام، گوئی که به جای مقّدسی می رود به طرف خانه به راه افتاد و همین که خواست پایش را روی پله بگذارد در باز شد و ناگهان...خداوندا باورش نمی شد آن کسی که در را به رویش باز کرده بود غزاله بود و نه هیچ کس دیگر. هر دو مات و مبهوت به یکدیگر چشم دوخته بودند و قادر به کوچکترین عکس العملی نبودند . هر دو احساس می کردند که در عالم گنگی فرو رفته اند و قادر به درک حقیقت نیستند. دقایقی همچنان چشم در چشم هم دوخته بودند و خشکشان زده بود. غزاله به زحمت لبان خشکیده اش را از هم باز کرد و با تلاش زیادی گفت:- ساسان؟ساسان با شنیدن صدای غراله پاسخ چندین ساله اش را یافت و دانست که غزاله منتظرش مانده است و با صدائی که انگار از قعر چاه در می آمد گفت:- غزاله!نگاهشان در هم گره خورده بود و حتی پلک ها هم حاضر نبودند لحظه ای بر هم بخورند و مانع دیدار آن دو دلداده شوند.بالاخره اشک های بی امان از چشمه های خشکیده شروع به جوشیدن کرد و سوز و گداز درون عاشقان را به بیرون جاری ساخت. هر دو بی محابا اشک می ریختند و قادر به هیچ تکلمی نبودند، چون اشک بهتر از هر شاعری شروع به نغمه سرائی کرده بود و نغمات زیبای عشق در لابلای برگهای پاییزی طنین انداز شده بودند. هیچ کدام گذر زمان را نمی فهمیدند. بعد از ده سال دوری درست در همان مکان که از هم جدا شده بودند به یگدیگر رسیدند. ساسان دستمالی از جیبش در آورد و به دست غراله داد و بدون توجه به اشک های خود گفت:- باز هم که این مروارید ها رو رها کردی.غزاله با دستمال اشک چشمانش را پاک کرد و آن را به ساسان برگرداند و ساسان با همان دستمال اشک های خود را پاک کرد.گذر زمان معلوم نبود، ولی خشک شدن پاهایشان نشان می داد که زمان زیادی است که چشمانشان با هم حکایت ها دارند و از جدائی ها شکوه می کنند. ساسان سعی می کرد جلوی اشک ریختنش را بگیرد و گفت:- آخه تو کجا بودی، نمی دونی چقدر دنبالت گشتم.غزاله آرام گرفت:- نمی دونم، هیچ چیز نمی دونم.حتی نمی دونم که در خواب هستم یا در بیداری . ساسان گفت: - نه غزاله جان ما بیداریم، همه چیز حقیقت داره، بالاخره عشق کار خودش رو کرد و ما رو به هم رسوند.- این که رویاهای هر شب منه که می بینم.ساسان گفت:- بله همین رویاها بود که به ما تحمل صبر و انتظار رو داد.- هرچه که بود خیلی سخت بود خیلی سخت.- همین سختی هاست که زندگی رو شیرین می کنه. من دیگه هرگز اجازه نخواهم داد که هیچ مشکلی میان ما فاصله بندازه. غزاله به من قول می دی که دیگه تنهام نگذاری؟غراله چشمانش را بست و گفت:- قول می دم، با تمام وجود.پاهای هر دو خشک شده بود. زمان زیادی بود که همانطور چشم در چشم هم دوخته و از سختی ها و هجران سخن می گفتند. به پیشنهاد ساسان هر دو روی پله نشستند و دیگر سمینار رو کنفرانس و... را فراموش کردند. ساعتها حرفهای تلنبار شده در قلبها به بیرون سرازیر شدند و اشک ها به یاد پدر مهربان از گونه ها جاری شد.دیگر هوا داشت تاریک می شد که نگهبانی که در آن حوالی بود آنها را دید و به طرفشان آمد.- ببخشید آقای دکتر، خانم دکتر سمینار تموم شده، می خوام درها رو قفل کنم.ساسان و غزاله از مرد نگهبان معذرت خواستند و آماده رفتن شدند. ساسان به طرف غزاله برگشت و گفت:- درست شنیدم؟ خانم دکتر؟غزاله با خنده گفت:- مگه نمی دونستی؟- نه سال اول ونوس گفت که قبول نشده ای . از سالهای بعد هر سال جلوی روزنامه فروش ها انتظار اسمت رو در روزنامه کشیدم و هرگز ندیدم. فکر کردم دیگه از ادامه تحصیل منصرف شده ای و چقدر افسوس خوردم.غزاله گفت:- در رشته ارتوپدی تخصصم رو گرفتم.ساسان که خیلی از این خبر خوشحال شده بود با خنده گفت:- پس باید فکری به حال این درد گردن من بکنی.غزاله هم به شوخی گفت:- همه این دردها، درد جدائی بوده و از این به بعد هیچ دردی نخواهد بود.- راستی مادر و مینا چطورند؟- مینا که شوهر دادیم و الان یه پسر خوشگل داره. مامانم توی خونه است حالش خوبه. مامانم شبانه روز نگران زندگی من بود.هر دو از ویلا خارج شدند و ایستادند و به آن چشم دوختند. ساسان گفت:- چقدر از این خونه خاطره دارم. مادرم خونه به این زیبائی رو ول کرده. و حتماً به خارج رفته. اون عاشق خارج بود. من ده ساله که تنهام خیلی براش نامه نوشتم، تلفن زدم، ولی انگار اصلاً نمی خواست منو ببینه ، امّا من خیلی دلم براش تنگ شده. غزاله به نظرت من باز هم مادرمو می بینم؟ درسته که اون مادر واقعی من نیست، ولی مثل یک مادر واقعی دوستش دارم.غزاله گفت:- انشاءالله حتماً خواهی دید.غزاله اصلاً از واقعی نبودن مادر ساسان تعجب نکرد و جا نخورد و این خیلی برای ساسان عجیب بود. هوا دیگر تاریک شده بود . غزاله فکر کرد تا به خانه برسند مادرش خیلی نگران خواهد شد. با تلفن همراه خود با خانه تماس گرفت. فرنگیس گوشی را برداشت. غزاله چون نمی خواست ساسان متوجه صدای فرنگیس شود کمی از او دور شد می خواست ساسان را با دیدن مادرش غافلگیر کند.غزاله گفت: - مادر من دارم میام. در ضمن یه مهمان خیلی عزیز هم با خودم میارم.فرنگیس گفت:- خوب منتظر تان هستیم.ماشین ساسان کمی دور از ویلا پارک شده بود. یک گالانت مشکی قشنگ و تمیز.بعد از اینکه هر دو نشستند ساسان گفت:- خوب عروس خانم خونه ما می ریم یا خونه شما؟غزاله گفت:- خوب معلومه دیگه خونه ما.ساسان با اخم گفت:- یعنی تو می خوای من داماد سرخونه بشم؟ محاله.غزاله بعد از مدتها از ته دل خندید و ساسان در دل قربان صدقه خنده غزاله رفت.

ماشین از جایش کنده شد و در حالی که عاشق ترین انسانهای دنیا را همراه خود می برد به راه افتاد. هر دو فکر می کردند که در آسمانها پرواز می کنند و از خدا می خواستند که هرگز از این خواب خوش بیدار نشوند.

بالاخره اتومبیل ساسان در جلوی خانه غزاله پارک شد و هر دو شاد و خوشحال پیاده شدند. غزاله همیشه با کلید در را باز می کرد ولی این بار زنگ زد. از آسانسور بالا رفتند. مادر در را نیمه باز گذاشته بود. غزاله از ساسان خواست که بیرون بماند و خودش داخل رفت و گفت:

- مامان، خاله اقدس روسری هاتون رو بپوشین. مهمون مرد داریم.

همه از شادی غزاله در تعجب بودند، مرضیه با چشم غره ای گفت:

- اون کیه؟

غزاله با لحن شیرین و شیطانی گفت:

- الان تشریف میارن.

مرضیه و اقدس و فرنگیس هر سه مرتب کنار هم ایستاده بودند و منتظر بودند ببینند او چه مهمانی است که بعد از مدتها این قدر غزاله را شاد کرده است. غزاله در را باز کرد و گفت:

- بفرمائید.

و ساسان وارد شد... خداوندا! فرنگیس و مرضیه دهانشان از حیرت باز مانده بود و اصلاً نمی توانستند باور کنند. خاله اقدس که ساسان را نمی شناخت هاج و واج به همه نگاه می کرد. ساسان و فرنگیس به طرف هم دویدند و همدیگر را در آغوش گرفتند.

- پسرم، الهی مادر فدات بشه. آخر تو کجا بودی؟

- مادر! مادر جان! شما اینجا چه می کنین؟ خیلی دلم براتون تنگ شده بود.

- من هم همینطور عزیزم.

ساسان بعد از فرنگیس و دیدار با مرضیه متوجه خاله اقدس شد. غزاله به طرف خاله اقدس رفت و او را در آغوش گرفت و به ساسان معرفی کرد.

- ساسان این هم بهترین خاله دنیا. خاله اقدس عزیز و محبوب من.

ساسان با خاله اقدس هم سلام و احوالپرسی گرمی کرد. انگار سالها بود که او را می شناخت. همه از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند. ساسان از اینکه مادرش را در جمع عزیزان دیگرش آن قدر مهربان و خوشحال می یافت، خیلی شاد بود و اصلاً نمی توانست باور کند که این همان مادر مغرور و خود پسند اوست. از مادرش سراغ ونوس را گرفت و فرنگیس گفت که حالش خوب است و نخواست ساسان را در اوج خوشی ناراحت کند.

ساسان از خانه زیبای آنها خوشش آمده بود و به همه طرف نگاه می کرد. وقتی عکس خود را روی میز غزاله دید دانست که غزاله هم کمتر از او زجر نکشیده است. بعد از شام همه در پذیرائی دور هم نشستند. غزاله بی خبر از همه جا با سینی چای وارد پذیرائی شد و وقتی فهمید مراسم شکل خواستگاری به خود گرفته است، دستپاچه شد. وقتی چای را تعارف می کرد، ساسان چنان محو تماشای غزاله شده بود که چای را به جای اینکه روی میز بگذارد روی پایش گذاشت و چای ریخت و ساسان فریاد زد:

- ای وای سوختم.

و همه بشدت خندیدند. غزاله دوید و دستمالی آورد و گفت:

- ساسان مثلاً من عروس خانم هستم بیا خودت پاک کن حالا خوبه چائی ها زیاد داغ نبودند.

و ساسان با خنده دستمالی گرفت و به پاک کردن شلوارش مشغول شد.

خاله اقدس گفت:

- آفرین پسرم، خوب نقشت رو بازی کردی. اصلاً دومادی که چای رو نریزه که داماد نیست.

و همه یک صدا خندیدند.

بعد از مدتها آن خانه رنگ و بوی شادی به خود گرفته بود و با ورود مینا و خانواده اش که از آمدن ساسان مطلع شده بودند، شادی آنها کامل شد. مینا پر سر و صدا مثل همیشه شلوغ می کرد و همه را به خنده وا می داشت. سعید و ساسان کنار هم روی کاناپه نشسته بودند و صحبت می کردند. مینا گفت:

- چیه؟ دو تا باجناق مرتب دارین پچ پچ می کنین. من و غزاله هر روز باید همدیگر و ببینیم برای ما نقشه نکشید.

سعید با لحن شوخی گفت:

- ولی مینا من فکر نمی کنم غزاله خانم بعد از این همه دوری از آقا ساسان، حاضر باشه اونو هر روز بگذاره و تو رو ببینه.

مینا گفت:

- اون وقت من هم غزاله رو مجبور می کنم که هر روز ظرفها رو بده آقا ساسان بشوره.

سعید مثل اسپند روی آتش یکدفعه پرید:

- ای وای ساسان خان از اولش گربه رو دم حجله بکش و ظرف نشور والا تا آخرش ظرفها به عهده تو خواهد بود، از من گفتن.

ساسان که در همین مدت کم عاشق سعید و مینا شده بود، از خنده ریسه رفت. وقتی ساسان به خارج رفت، مینا در راهنمائی بود و حالا اینقدر بزرگ و شیطان شده بود. مینا و سعید مجلس شاد و پر سر و صدائی درست کرده بودند و همه از ته قلب خوشحال بودند.

بالاخره قرار شد مراسم عقد و عروسی دو روز بعد برگزار شود. آن شب مینا و سعید هم در خانه مادر ماندند و بعد از مدتها مرضیه و دخترهایش در یک اتاق جمع شدند. سعید و ساسان در یک اتاق و فرنگیس و اقدس هم اتاق شدند. بی خوابی به سر غزاله زده بود. هر کاری می کرد نمی توانست بخوابد. بالاخره نصف شب بلند شد و به پذیرائی آمد. آباژور کنار شومینه روشن بود. غزاله وقتی نزدیک شد دید که ساسان کنار شومینه نشسته و به فکر رفته است. غزاله رفت و روبروی ساسان روی مبل نشست و هر دو بدون اینکه حرفی بزنند چشم در چشم هم دوختند. رنگ سرخ آتش شومینه بر چهره هایشان افتاده بود و در آن قسمت از خانه محیط شاعرانه ای درست شده بود.

نزدیکیهای سحر بود که آرام به خواب نازی فرو رفتند. مادر برای نماز بلند شد، وقتی به پذیرائی آمد و آنها را در آن حال دید، اشک در چشمانش حلقه زد و دانست که آنها سالهای هجران را با چه مشقتی تحمل کرده اند. مادر آرام غزاله را برای نماز بیدار کرد. غزاله بعد از خواندن نماز و راز و نیاز عاشقانه به درگاه خداوند سجده شکر بر جای آورد و از خداوند به خاطر همه چیز تشکر کرد. غزاله سپس به سمت ساسان رفت و او را برای نماز بیدار کرد. ساسان چشمانش را باز کرد، وقتی غزاله را دید فکر کرد رویاهای همیشگی اش است و دوباره چشمانش را بست. غزاله خندید و دوباره صدایش کرد. وقتی ساسان همه چیز را به خاطر آورد، نفس عمیقی کشید و خدا را شکر کرد.

ساسان چند سالی بود که با خدا قهر کرده بود و نماز نمی خواند. وقتی این را به غزاله گفت، غزاله اخم کرد و در گوشه ای نشست، ولی وقتی آستین های ساسان را برای وضو گرفتن بالا دید خوشحال شد و سجاده را برایش باز کرد.

صبح مادر از غزاله و مینا خواست که سفره را به سبک قدیم روی زمین بیندازند و سماور را هم کنار سفره بگذارند تا بعد از مدتها صبحانه شان را دور هم بخورند. خاله اقدس بعد از اینکه کنار سماور نشست تا چائی بریزد، گفت:

- آخیش به این می گن صبحونه.

و واقعاً هم این صبحانه به همه آنها چسبید، همه دور هم صبحانه را با شور و حال و خنده صرف کردند و بعد از آن مشغول جمع کردن سفره شدند.

سعید پیش بند را بست و جلوی ظرفشوئی ایستاد و گفت:

- آقا ساسان به این خاطره که می گم از اول دم به تله نده.

ساسان آمد و کنار سعید ایستاد و گفت:

- تو بشور من آب می کشم.

سعید گفت:

- ما رو باش که از دیشب به کی داریم درس می دیم.

و همه خندیدند. مرضیه هر قدر به سعید و ساسان اصرار کرد که بگذارند تا آنها بشویند قبول نکردند و تا آخر همه چیز را با نظم و ترتیب شستند و دخترها هم در کنار آنها به جمع و جور کردن آشپزخانه پرداختند. بعد از مدتها، از خانه آنها هم صدای شور و شادی و خنده می آمد و در این موقع بود که مرضیه آرام بدون اینکه بگذارد کسی متوجه شود به یاد علی اشک ریخت.

مینا کلاس داشت و به دانشگاه رفت و سعید هم به طرف شرکت به راه افتاد. غزاله و ساسان هم برای انجام مقدمات عروسی بیرون رفتند. شب همه دوباره دور هم جمع شدند. همه شاد و خندان بودند و در خانه حرف عروسی بود. مینا و سعید باز هم شلوغ می کردند. ساسان متوجه شد که مادرش در جمع نیست بلند شد و به اتاق او رفت. در را زد و وارد شد. دید که مادرش عکس ونوس را جلوی خود گذاشته و گریه می کند. ساسان دستش را دور شانه مادر حلقه کرد او را بوسید و گفت:

- مامان نگران نباش. من و غزاله تصمیم گرفته ایم هر طور که شده ونوس را پیدا کنیم. خواهش می کنم این قدر غم و غصه نخورین. آخه چرا این قدر خودتون رو عذاب می دین. مامان خواهش می کنم پیش ما بیائین و با ما زندگی کنین.

فرنگیس نگاه مهرآمیزی به ساسان کرد و گفت:

- نه پسرم من نمی تونم دوری مرضیه رو تحمل کنم، خیلی به اون وابسته شده ام و دوریش برام سخته. فقط هر روز بیا تا ببینمت. من که جز تو کسی رو ندارم. پدرت که آن طور رفت. ونوس هم که با کارش عذاب ابدی رو برام خرید هر روز که یادش می افتم، صد بار می میرم و زنده می شم و از این که چنین دختری تحویل جامعه دادم به حال خودم افسوس می خورم.

فرنگیس مکثی کرد و ادمه داد:

- پسرم فقط یک نصیحت برات دارم. هرگز نگذار پول و ثروت باعث بدبختی فرزندانت بشه، چون هیچ کس از هیچ چیز خبر نداره. من و خانواده صمصام هر دو در تربیت دخترهامون ناموفق بودیم. بعد از تصادف صمصام و اشرف خانم که هر دو در جا مردند، آیدا همه چیز رو فروخت و به خارج رفت و آنطور که می گن معتاد به الکل شده و تمام ثروت پدر را در عرض چند سال به باد داده. من از این که آیدا را به غزاله ترجیح می دادم، از خودم خجالت می کشم.

ساسان مادرش را دلداری داد و اشکهایش را پاک کرد و با او به دیگران پیوست.

مینا و غزاله مشغول جمع کردن وسایل ضروری غزاله بودند. یک سری چیزها در قسمت بالای کمد دیواری فرنگیس بود. غزاله چهار پایه را گذاشت و بالا رفت، یکدفعه وسایل فرنگیس از کمدش به زمین ریخت که آلبومی هم جزو آنها بود. غزاله پائین آمد تا آنها را جمع کند که یکدفعه متوجه عکس بچگی مادرش که خیلی دوستش داشت، شد و از اینکه این عکس دو تا شده بود تعجب کرد. آلبوم را برداشت و به جمع برگشت و با تعجب ماجرا را از مادرش پرسید. مرضیه هاج و واج مانده بود و خیلی تعجب کرده بود که متوجه گریه های فرنگیس شد.

مرضیه گفت:

- چی شده فرنگیس خانم؟ چرا گریه می کنین؟

و فرنگیس ناچار همه چیز را برای آنها تعریف کرد. مرضیه با گریه و شادی او را در آغوش گرفت و هر دو خواهر که بعد از مدتها همدیگر را پیدا کرده بودند، بشدت اشک ریختند. فرنگیس آنقدر از مرضیه شرمنده بود که تا حالا رویش نشده بود حقیقت را به او بگوید. مرضیه بیشتر از عروسی غزاله برای پیدا شدن خواهرش خوشحال بود و دیگر او را فرنگیس خانم صدا نمی کرد و به او آبجی مریم می گفت.

غزاله در لباس عروسی مثل قرص ماه می درخشید و ساسان هم داماد زیبائی شده بود. مراسم عروسی با شور و حال وصف ناپذیری برگزار شد و همه افرادی که جانشان برای غزاله در می رفت در بهتر برگزار شدن مراسم سنگ تمام گذاشتند. خوشبختانه محیا هم برای تعطیلات به ایران آمده بود و این خوشحالی دوستان را کامل می کرد. دلارام به بچه ها که همه دور غزاله و ساسان حلقه زده بودند گفت:

- بچه ها این آقا ساسانی که من با این وضع می بینم محاله بگذاره ما غزاله رو سیر ببینیم.

ساسان گفت:

- دلارام خانم، غزاله باید ده سال دوری رو جبران کنه یا نه؟

دلارام با شیطنت گفت:

- غزاله خانم می شه به آقا ساسان بفرمائین که ما چند سال که از تو دور بوده ایم؟

غزاله گفت:

- درست ده سال.

ساسان خندید و گفت:

- دلارام خانم حالا چون دختر خوبی هستید و غزاله هم خیلی دوستتون داره فکری به حالتون می کنیم.

دلارام و مینا آنقدر شیطنت و لودگی کردند که بالاخره ساسان دست غزاله را رها کرد و به جمع مردان که در اتاق بودند برگشت. آخر شب بعد از رفتن همه و به خانه شان رفتند. ساسان کلید ویلای دوستش را گرفته بود دو روز بعد برای گذراندن ماه عسل به شمال رفتند. بعد از عزیمت مقدمات باز کردن مطب غزاله را آماده کردند. اتاق بغلی مطب ساسان را مطب غزاله اختصاص دادند. این اتاق به آشپزخانه خیلی کوچکی هم راه داشت که غزاله بساط چای را در آنجا آماده می کرد. بالاخره بعد از یک ماه مطب غزاله هم شروع به کار کرد. هر دو از پزشکان خوب تهران به حساب می آمدند و مردم برای ویزیتشان سر و دست می شکستند. هر دو برای اینکه جواب رد به مردم ندهند ساعات کاریشان را زیاد کرده بودند و فقط نیم ساعت صبح و نیم ساعت عصر برای خود زنگ تفریح گذاشته بودند و از منشی می خواستند که در آن زمان مریض نفرستد.

در آن ساعات غزاله چای را آماده می کرد و به اتاق ساسان می برد، اتاقهایشان به هم راه داشتند و این مزیت بزرگی بود. جز در مواقعی که غزاله برای تدریس به دانشگاه می رفت، ساسان اجازه نمی داد ساعتی از او دور باشد. غزاله خیلی به تدریس و دانشجویانش علاقه داشت و به مشکلات و گرفتاریهای آنها تا حد توان می رسید. ساسان کارش را به بیمارستان غزاله انتقال داد. هر روز بر ثروت غزاله و ساسان افزوده می شد، ولی غزاله هرگز گذشته اش را فراموش نکرده بود و می دانست که این ثروت هم وسیله ای برای امتحان آنهاست. به شکرانه نعمتهائی که خداوند برایشان ارزانی داشته بود به بندگان نیازمندش می رسید چون معتقد بود خداوند برای آزمون آنها این نیازمندان را در سر راه آنها قرار داده است. غزاله معتقد بود کسی که به ثروت برسد و به گمراهی نیفتد رستگار شده است و واقعاً هم آندو رستگار شده از ثروت فراوانی که هر روز برایشان می رسید هم خود استفاده درست می کردند و هم بندگان نیازمند خدا. تمام پول هنگفتی را که در بیمارستان خصوصی به دست می آوردند به نیازمندان می بخشیدند و از حس رضایت آنها خشنود و خوشبخت بودند.

هر ماه یکی دو بار به کمک مردم مناطق محروم کشور که برای عمل جراحی و درمان قادر به مراجعه به تهران نبودند می شتافتند و با جان و دل به درمان و عمل جراحی آنها می پرداختند.

خرج تحصیل چند دانش آموز بی بضاعت را متقبل شده بودند و به دانشجویان و جوانان نیازمند وام ازدواج و وام مسکن می دادند و تمام کارهای مربوط به قسط بندی و گرفتن قسط و دادن وام بر عهده مرضیه و مریم و خاله اقدس انجام می شد.

بعد از دو سال خداوند دو دختر دوقلو به آنها هدیه کرد. آنها را نرگس و سوسن نامیدند. نرگس و سوسن خوشبختی را برای آن زوج مهربان و دلسوز شیرین تر و جذاب تر ساختند. کارهای وام و نگهداری از نرگس و سوسن حسابی مامان بزرگها و خاله اقدس را مشغول کرده بود و از زندگیشان در کنار هم بسیار راضی بودند.

پایان

جهت دانلود رمان بیشتر به وب تک سایت مراجعه کنید