book

رمان غزال

رمان غزال

رمان غزال

فصل اول

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

فصل دهم

فصل یازدهم

فصل دوازدهم

فصل سیزدهم

فصل چهاردهم

فصل پانزدهم

فصل شانزدهم

فصل هفدهم

معرفی دیگر رمانها وکتابها

نوشته ی طیبه امیر جهادی

ارائه:

http://bookmarket2012.blogfa.com

ايميل:

man.sour98@yahoo.com

در اخرين لحظات غروب دومين شب پاييزي وقتي بابا ماشين رو باركينك نگاه مي داشت از فرط خستگي فقط كيفم را برداشتم و به طرف اسانسور رفتم و منتظر بقيه نشدم كه صداي اعتراض ساناز بلند شد:

اي خانوم ما كه حمالت نيستيم

حركت اسانسور مجال بكو مكو را نداد. به سختي توانستم قفل حفاظ را باز كنم. وقتي به داخل رفتم به سرعت لباس راحتي تنم كردم و روي تخت ولو شدم.

صبح با نوازش مادرم از خواب بيدار شدم.

- سلام صبح به خير.

- سلام عزيزم صبح تو هم بخير بلند شو يه دوش بگير تا سر حال بري مدرسه!بعد از دوش آب گرم از اتاق بيرون رفتم بابا و ساناز از من زودتر بيدار شده و مشغول صبحانه بودند. سلام کردم و کنار ساناز نشستم و ليوان آبميوه را برداشتم و تا ته سر کشيدم.

ساناز با اخم و عصبانيت گفت: غزال تو هميشه حق منو ميخوري. خنديدم و جواب دادم: قربون خواهر کوچولوي خودم برم که حقش پايمال ميشه، آخه دختر مگه پول که حق تو رو بخورم. مي دوني آخه آبميوه تو يه طمع ديگه داره!

براي اينکه اخمهايش را باز کند ليوان خودم را به دستش دادم و در حالي که گونه اش را مي بوسيدم ادامه دادم: قهر نکن، ببخشيد يادم نبود که ته تغاريا، ناز نازو هستن و بايد نازشونو کشيد.

اخمهايش را باز کرد و لبخندي تحويلم داد. بعد از خوردن صبحانه مامان رو به بابا گفت: مسعود امروز من ديرتر به کارخونه ميرم چون بايد بچه هارو به مدرسه برسونم و غيبت دو روزشونو موجه کنم.

هر سه تايي به طرف مدرسه راه افتاديم. بين مدرسه ي من و ساناز يک کوچه فاصله بود. او کلاس اول راهنمايي بود و من کلاس سوم دبيرستان .بهد از رساندن ساناز، همراه مامان وارد دبيرستان شديم. خانم رحيمي با ديدن ما با روي گشاده از جا برخاست. و بعد از سلام و احوالپرسي گفت: کلاست طبقه دومه، کلاس سوم رياضي b، راستي غزال امسال بايد به جاي شيطنت، حواست جمع درسات باشه فهميدي؟

لبخند زنان گفتم: چشم

و از دفتر بيرون امدم. پله ها رو دو تا يکي کردم و خودم را به طبقه بالا رساندم. در کلاس بسته بود همهمه بچه ها بيرون ميامد. ضربه محکمي به در زدم که باعث شد همگي ساکت شدند. به آرامي دستگيره را چرخاندم و سرم را از لاي در داخل کردم. بچه ها با ديدن من نفس راحتي کشيدند. زيبا گفت: غزال اللهي جوون مرگ بشي، اين چه وضع در زدنه؟ زهر ترک شديم.

- اول سلام کن بعد قربون صدقم برو، زيبا خانوم.

با تک تک بچه ها شروع به احوالپرسي و روبوسي کردم. همه از بچه هاي سال قبل بودند،فقط بين آنها دختري لاغر اندام با قد متوسط و چشمهاي عسلي و سبزه رو ناآشنا بود براي آشنايي جلو رفتم و گفتم: سلام من غزال سراج هستم به کلاس ما خوش اومدين. با لهجه خاصي گفت: سلام. از آشناييت خيلي خوشحالم! منم سها زماني هستم.

ثريا ميان حرفش دويد و گفت: سها تازه از ايتاليا اومده به همين خاطر فارسي رو با لهجه حرف ميزنه. چشمکي زدم و گفتم: عيب نداره، براي اينکه احساس تنهايي نکني از اين به بعد روي دوستي ما حساب کن .

بعد به رديف آخر، به قول مهناز به لژ خودمان رفتيم. ما شش نفر بوديم که از اول راهنمايي با هم دوست و همکلاس بوديم. زيبا، مينا، بنفشه، ثريا، بهناز و من. به محض نشستن بهناز گفت: ببينم اين دو روزه رو کجا بودي و چه غلطي ميکردي؟

- نامزديه آيدين با دختر خالش آيدا بود.

- سه ماه تابستان چي کار ميکردن که نگه داشتن واسه مهرماه.

- بابا و مامان رفته بودن فرانسه که هم دايي رو ببينن هم مواد اوليه واسه کارخونه بگيرن.

- چه خوب، يه کيلو رنگ بيار تا سر همه فاميلا و خودمو رنگ کنم.

- بنفشه گفت: احمق جان، رنگ صنعتي نه موي سر.

- مي دونه، ما رو دست انداخته.

زيبا گفت: تو چرا نرفتي؟

بهناز به جاي من جواب داد: مگه ديوونه است که اون همه پسر عمو و پسر عمه رو بذاره و بره پيش دائيش؟

- ببينم مگه تو زبون من هستي که به جاي من جواب ميدي، اولا ما با هم از اين حرفا نداريم ثانيا صد بار گفتم من دوست ندارم تلبستونا غير از اروميه جاي ديگه اي برم.

- بهناز خنديد و گفت: خوب عزيزم منمبه جاي تو بودم همين کارو ميکردم.

نيم ساعتي از زنگ کلاس گذشته بود ولي هنوز از دبير فيزيک خبري نبود، بچه ها از زيبا خواستن که به دفتر برود و علت نيامدن معلم را بپرسد. بعد از چند دقيقه زيبا با خوشحالي وارد کلاس شد و خبر داد که فعلا اين هفته دبير فيزيک نداريم. دبير خودمان به مدرسه ديگري منتفل شده است.همه هوررا کشيدند، خوشحال از اينکه ساعتي را به حرف زدن ميگذراندند.

از سها خواستم که پيش ما بيابد. بعد از کمي صحبت بهناز گفت:

- سها جون براي آشنايي بيشتر،اول از خودت بگو.بعد يکي يکي از شجره نامه بقيه با خبر ميشي. به عنوان مثال اين غزال ميمون رو که امروز اشنا شدي،پدرش کرده و مادرش ترک اروميه، يه خواهر دتره چهار تا عمو و دو تا عمه که پسراشون مثل يه تکه ماه ميمونن، الهي همشون پيش مرگم بشن.

سها لبخندي زد و گفت: چطور دلت مياد بهش بگي ميمون، غزال خيلي خوشگله.

مينا گفت: بهناز تو هم کشتي با اين توضيح دادنت تا ولت ميکنن آمار پسرا رو تحويل ميدي .

بعد رو به سها گفت: سهاجون اول از همه اين ديوونه رو که مي بيني تهرانيه و فقط يه برادر داره که به تازگي ازدواج کرده زيبا خواهر من که دوقلو هستيم و خواهر و برادر ديگه اي هم نداريم و اهل تهرانيم. بنفشه مطرب و اواز خونه کلاس، اهل آبادان و يه خواهر کوچکتر از خودش داره. ثريا هم تبريزيه و دو تا برادر داره که از خودش کوچکترن. حالا نوبت شماست.

سها گفت: من دو تا برادر دارم که بزرگتره سپره سال آخر دانشگاه، رشته مهندسي ساختمان و سهيل کلاس سوم راهنمايي. پدرو مادرم اهل اهواز و دختر عمه و پسر دائي هستن، ولي همه ما ايتاليا به دنيا اومديم.

بهناز گفت: آخ جون! بهتر از اين نميشه، اين خيلي عاليه! چون اين داداشت آقا سپهر، باب دندون من پيرزنه! شايد خدا فرجي کرد و من تونستم خودمو غالبش کنم.

سها لبخند مليحي زد و گفت: نه تو پيرزن نيستي ولي ميشه منظورتو از غالب کردن بگي؟

شليک خنده به هوا برخاست. مينا که معلم اخلاق لقب داشت جواب داد. اين دختر تا اسم پسر مياد آب دهنش راه ميافته، واسه همين مي خواد هزار تا شوهر بکنه، يه روز زن دائي من ميشه يه روز زن پسر عموي غزال....

بهناز- خوب من يه چيز ميگم ولي تا به حال عرضه نداشتم يه شوهر مشتي پيدا کنم چه برسه به هزار تا، همش حرفه کو مرده عمل.

مينا- اگه مرد عمل بودي که خفت ميکردم.

بهناز- اتفاقا اگه خفه ام کني بهتره، چون امسال قحطي شوهره، البته طبق آمار تعداد دخترها بيشتر از پسراست.

- بهناز اگه قبول کني زن پدر بزرگم بشي خيلي خوب ميشه، هم اون از تنهايي در مياد هم نو صاحب شوهر ميشي! بيچاره تنها دلخوشيش به تابستوناست که همه دور و برش جمع بشن.

بهناز- باشه قبوله، به شرطي که تمام دارائيش را به نام من بکنه. اونوقت من قول ميدم به سال نرسيده دق مرگش کنم و بعد از دو و سه ماه يه پسر خوشگل و خوش تيپ و ماماني شوهر کنم.

شوخيهاي بهناز باعث خنده شده بود و سهل از رابطه دوستي ما خوشش اومده بود و مدام از آشنايي با ما اظهار خوشحالي و خرسندي مي کرد. همانطور که در مورد اتفاقات تابستان حرف مي زديم يکدفعه بهناز بر سرش زد و گفت: خاک بر سرتون کنن، اونقدر حواسمو پرت کردين که يادم رفت از سها بپرسم که قيافه برادرش جيگره يا نه.

سها گفت: واي! چرا جيگر؟ اون خيلي بد منظره است، من دوست ندارم.

از گفته سها بقدري خنديديم که اشکمون سرازير شد، هيچ کدام نمي تونستيم توضيح بديم، ثريا با خنده گفت: بايد چند ماه پيش بهناز شاگردي کني تا اصطلاحاتش رو ياد بگيري. جيگر يعني خوشگل.

سها هم خنده لش گرفته بود: اوه بهناز تو خيلي بانمکي. آره اون خيلي خوشگله، قد بلندي داره با چشمهاي درشت و خاکستري... روي گونه هاش چال هست که وقتي ميخنده خوشگلتر ميشه.

يکدفعه بهناز رو نيمکت ولو شد، سها با ترس گفت: واي خداي من چي شد؟

مينا- بهناز تورو خدا از اين مسخره بازيات دست بردار. سها به اداهاي تو عادت نکرده، ببين طفلکي رنگش پريده.

بهناز چشمهايش را باز کرد و خنده کنان سر جايش صاف نشست. سر به سرمان ميگذاشت وشوخي ميکرد.

بهناز- آهاي مطرب، بنواز تا برقصيم چون کمرمان خوشکيده! و خوش باشيد فرزندان من.

مينا دست بهناز رو گرفت و گفت: بشين الات که خانم رحيمي اخراجمون کنه.

بهناز همانند بچه هاي مطيع گفت: ببخشيد خانم معلم! يادم رفت ازتون اجازه بگيرم. حالا اجازه بفرمائين بي صدا و آهنگ برقصيم.

سپس دستم را گرفت و گفت: جيگر پاشو تا با هم تانگو برقصيم.

- به شرط اينکه اون چشماي هيزتو درويش کني.

روز اول مدرسه خيلي خوش گذ شت. چهار ساعت بيکار بوديم و فقط ساعت آخر دبير ادبيات سر کلاس امد.

دو روز بعد که پنج شنبه بود با بچه ها قرار گذاشتيم که مثل سالهاي قبل روز جمعه به اتفاق خونواده هامون به کوه بريم. سها با ناراحتي گفت:

- خيلي دوست دارم همراه شما بيام ولي چون پدرم درگيره کاره و مامانم هم تهران رو به خوبي نميشناسه و هم نمي تونه سهيل رو تنها بذاره.

- با اون يکي برادرت بيا.

هاله اي از اشکک چشماشو پوشوند و جواب داد: متاسفانه سپهر ايران نيست! اوت در رم زندگي ميکنه.

- ميخواي ما بيايم دنبالت.

سها: مامانم تا کسي رو نشناسه، اجازه رفت و آمد نميده.

- خيلي بد شد، من هميشه فکر مي کردم اونايي که ايران زندگي مي کنن اينطورين ولي انگار همه ايرانيا اين عادت رو دارن! حالا فرق نميکنه چه ايران باشن چه خارج!

عصر به خونه ي عمو که تو زعفرانيه قرار داشت رفتم تا هم بعد از چند روز ديداري تازه کنم وهم با سهند و ياشار روز بعد به کوه بريم. مسير بين خونه ما که در خيابان فرشته بود تا اونجا که راه زيادي نبود، پياده رفتم. پياده روي در هر فصل سال واقعا لذت بخش بود. خصوصا بر روي برگهاي آغشته به رنگ زرد و نارنجي که خزان شده و روي آسفالت خيابانها ريخته شده بود و با گامهاي عابرين صداي خش خش آنها سنفوني زيبايي ايجاد ميکرد.

وقتي زنگ را فشار دادم سهند که سه ماه از من کوچکتر بود جواب داد:

- بله

صدايم را عوض کردم و گفتم: آقا تورو خدا شب جمعه است به من بيچاره و فقير کمک کنيد. ثواب داره بچه هام يتيم و بي پدرند، کمي نون و برنج به بچه هام بديد.

کنار درختي که بغل ديوار قرار داشت پنهان شدم، چند دقيقه بعد سهند با يه پلاستيک که دستش بود ، در را باز کرد. دستم را دراز کردم و پلاستيک رامحکم از دستش کشيدم.

با فرياد گفت: اي خانوم، دستمو کندي! چيکار ميکني.

بسرعت جلوش پريدم و گفتم : سلام.

- سلام . زهرمار! ديوونه ترسونديم نزديک بود سکته کنم.

قهقه اي زدم و جواب دادم: نترس، بادمجون بم آفت نداره.

- مگه تو داري که من داشته باشم.

صداي زن عمو سيمين از آيفون بلند شد: سهند داري چرا دير کردي، يه پلاستيک دادن مگه چقدر معطلي داره.

- زن عمو جون فعلا با اين مستمند سر جنگ داره.

زن عمو- بلا نگيري دختر آخه اين کارا چيه مي کني.

با هم به داخل رفتيم. خانه ي آنها ويلايي و بزرگ و در ضلع جنوبي قرار داشت، و مثل ما مجبور نبودن توي قفس زندگي کنند، چون بابا و مامان اغلب در مسافرت بودند ما مجبور به آپارتمان نشيني بوديم، بابا علاوه بر کارخونه رنگ سازي که نصفش متعلق به عمو بود شرکت تجاري هم داشت که اداره اش بر عهده خودش بود.

زن عمو جلوي در ايستاده بود. با ديدنم آغوش گرم و پرمهرش را بسويم گشود. الحق زن عمو حق مادري به گردنم داشت. چون از سه ماهگي يعني از وقتي سهند به دنيا امده و مادر هم سر کار رفته بود، به من شير داده و بزرگم کرده بود. مامان و زن عمو نسبت فاميلي دوري با هم داشتند و در اين شهر غريب همانند دو خواهر بودند. از سروصداي ما ياشار که سال آخر دبيرستان و در رشته ادبيات درس مي خواند از اتاق خارج شد و گفت: به به، ماه کم پيدا. چطوري؟ پارسال دوست امسال آشنا.

- اه، همش يه هفته است، يعني يه هفته هم نشده که همديگه رو ديديم. در ضمن سرم گرم درس و مدرسه بود.

- سهند پوزخند زنان گفت: قربون خواهر خرخونم برم. بميرم برات از بس که به خودت فشار آوردي مثل فيل باد کردي.

- حسود! نکنه خودت خيلي درس ميخوني.

زن عمو به تخته زد و در جواب سهند گفت: هزارماشاالله ... دخترم خوش هيکل و خوش قد و بالاست، سهند اخر تو دخترمو چشم ميزني.

سهند- مامان اين همه هندونه زير بغلش نذارين، اين همه تعريف ميکني که چشم غاز، مردني فکر ميکنه تحفه نطنزه.

عمو- پسر اين همه سر به سره غزال نذار، حيفه اين چشماي سياه و درشتش نيست؟دختر گلم مثل يه تکه جواهر مي مونه اللهي من فداش بشم.

قري به سر و گردنم دادم و گفتم: بترکه چشم حسود سهند خان!

سهند موهاي بافته شده ام را به دور دستش پيچيد و محکم کشيد و گفت: حالا زبون درازي بکن.

- ديوونه ولم کن، دردم ميگيره! آخ ولم کن سهند، عمو تورو خدا بهش بگو موهامو ول کنه.

ياشار برعکس سهند، متواضع و فروتن و در ضمن خيلي هم مهربان بود با اخم رو به سهند گفت: سهند اذيتش نکن، موهاشو از ريشه کندي ولش کن.

سهند- تو فقط از غزال طرفداري کن. محض رضاي خدا يه بار نديدم جانب منو بگيري.

ياشار به زحمت توانست موهايم را از چنگ سهند بيرون آورد و بعد کنار دست خودش نشاند. شکلکي براي سهند دراوردم و رو به ياشار گفتم:

- ياشار اگه درس نداري فردا بريم کوه چون با بچه ها قرار گذاشتيم.

سهند- خانوم شما دستور بدين، نوکر بي جيره و مواجب تون ياشار، دربست در اختيارتونه.

- فضول، توهين نکن! مگه تو وکيل وصي ياشاري که بجاش جواب ميدي.

در آن حين زن عمو با فنجان هاي قهوه از آشپزخانه بيرون آمد و گفت:

- به جاي بهم پريدن بياين قهوه بخورين تا شايد آرومتون کنه.

- زن عمو تقصير اين سهنده از راه نرسيده، جنگ و دعوا راه انداخته.

عمو- ناف اين پسرمو تو ميدون جنگ بريدن، واسه همين طفلکي مثل خروس لاري به همه مي پره.

خنده اي از ته دل کردم و زبونم رو براش دراوردم که او هم با حرص کوسن را به طرفم پرت کرد.

صبح، ساعت پنج زن عمو هر سه نفرمان را از خواب بيدار کرد. بعد از خوردن شير داغ با ماشين ياشار که به تازگي عمو به عنوان هديه بعد از گرفتن گواهينامه اش خريده بود، راه افتاديم.

بهناز و بهمن و همسرش آزيتا و مينا و زيبا کنار مجسمه سنگي، منتظر ايستاده بودند. دقايقي بعد بقيه هم به ما ملحق شدند، سپس همگي به سوي کوه حرکت کرديم. سر ساعت هفت و نيم در جايي دنج زير اندازي پهن کرديم تا صبحانه بخوريم. هواي کوه نسبتا سرد بود ولي چون جمع شاد و گرمي را تشکيل داده بوديم،سرما را حس نمي کرديم. صبحانه را با شوخيها و جوک هاي سهند و بهناز خورديم. سپس وسايلمان را جمع کرديم و به راه افتاديم. ساعت دوازده نشده بود که به خانه برگشتيم. بعد از گرفتن دوش روي تخت زن عمو به خواب رفتم. نمي دانم چقدر خوابيده بودم که با صداي ساناز بيدار شدم.

ساناز- غزال پاشو، مي خوايم نهار بخوريم، همه منتظرت هستن.

بوي قرمه سبزي در ساختمان پيچيده بود و دل من ار گشنگي مالش ميرفت. باعجله باند شدم و پيش بقيه رفتم. بشقابم را پر از غذا کرده بودم که سهند گفت: خانوم گاوه، کمتر بخور تا اون هيکل مانکني ات بهم نخوره.

خودم رو لوس کردم و به عموم گفتم: ببين عمو باز سهند شروع کرد ها! حالا اگه جوابشو ندم ميگه لال، اگرم بدم ميگه زبون درازه.

عمو دستش را دور گردنم حلقه کرد و گفت: دخترم حالا تو اين دفعه رو به خاطره من کوتاه بيا و جوابشو نده.

سپس رو به سهند گفت: پسر مگه تو مرض داري به پر و پاي غزال مي پيچي؟ اصلا ببينم، تو اگه حرف نزني خفه ميشي، اره؟

سهند- بابا اين قدر لوسش نکنين، غزال دعا ميکنم يه شوهري گيرت بياد که فقط چپ و راست بهت دستور بده و به جاي ناز کردن گيساتو بکنه، کتکت بزنه، اونوقت دلم خنک ميشه. آخ آخ چه شود.

عمو چشم غره اي به سهند کرد و گفت: مگه من مردم که کسي از گل کمتر به دخترم بگه، تازه غزال عروس خودمه.

يکدفعه از خجالت گر گرفتم و احساس کردم تمام بدنم را در آتش فروکردند. از شرم غذا به گلوم پريد و به سرفه افتادم. بابا که در سمت ديگرم نشسته بود به پشتم زد و عمو ليوان آب را به دستم داد.

سهند با خنده گفت: هول نشو، نمي دونم چرا دخترا تا اسمه شوهر مياد دست و پاشونو گم مي کنن و مثل اين ورپريده خفه مي شن. سرش رو به علامت تاسف تکاني داد و گفت: بيچاره ياشار دلم براش مي سوزه آخرش ديوونه ميشه.

ياشار هم مثل من تا بناگوش سرخ شد و سرش را پائين انداخت و حرفي نزد. من هم به احترام بزرگترها ترجيح دادم سکوت کنم. وقتي بزرگترها از سر ميز بلند شدند، سهند بلافاصله گفت: چي شد کن آوردي.

با حرص دندانهايم را روي هم فشار دادم و گفتم: بيچاره دعا کن به جون بزرگترها و گرنه خفت ميکردم. يکي طلبت.

و با مشت به سينه اش کوبيدم. مامان رو به زن عمو گفت: سيمين جان، آقا محمود بي کار بود اين دو تا رو بفرسته کلاس کاراته که حالا خروس جنگي شدن و افتادن به جون هم!؟

زن عمو- چي بگم شيرين جون، من هر چي گفتم به گوشش نرفت. خودمم از دستشون عاجزم. ميگه دختر بايد شجاعت داشته باشه و احساس ضفف نکنه.

من و سهند هميشه در رقابت بوديم تا پيش هم کم نياوريم. با اين حال که علاقه اي به اين ورزش نداشتم ولي براي اينکه دل عمو را نشکنم و از سهند عقب نباشم ادامه دادم.

من عاشق اسب سواري و تير اندازي که هنر آبا و اجداديمان بود، بودم که عمو محمود يادم داده بود. ساير دخترهاي فاميل به جز من و کتايون دختر عمه ام از ياد گرفتن اين هنرها سرباز مي زدند. من از وقي که وارد دبيرستان شده بودم اجازه رفتن به شکار همراه پسرها را پيدا کرده بودم.

تابستان نوه هاي پدر بزرگ در منطقه ييلاق و خوش آب و هوائي که در چند کيلو متري شهر اروميه قرار گرفته بود، جمع ميشدند. پدر بزرگ از خان هاي ان منطقه محسوب مي شد و باغ و املاک زيادي آنجا داشت که عموي بزرگم، محمد خان کار سرکشي به املاک را برعهده داشت.

علاوه بر آن دو کارخانه آب ميوه در اروميه متعلق به پدر بزرگ بود که اداره آنها به عمو بهنام و بهرام رسيده بود. تمام اقوام بابا در اروميه زندگي ميکردند وفقط بابا و عمو محمود در تهران بودند. از اقوام مادري يک دائي داشتم که او هم، در پاريس زندگي مي کرد و با يک زن فرانسوي ازدواج کرده و ماندگار شده بود.

روز بعد وقتي با بچه ها در مورد کوه صحبت مي کرديم سها همچنان پکر و ناراحت به حرفهاي ما گوش مي داد.

سها- خوش به حالتون، ما اينجا خيلي غريب و تنها هستيم چون اغلب اقواممون يا در اهواز هستن يا در ايتاليا. با کسي رفت و آمد نداريم. فقط يکي از دوستاي پدرم با ما رفت . آمد دارن که اون هم يه دختر لوس و از خود راضي داره که همش منو مسخره مي کنه.

- چرا مگه تو چه عيب و ايرادي داري که تو رو مسخره مي کنه؟!

سها- براي حرف زدنم ايراد مي گيره، وقتي ميکم پاپا، ميگه اسمه سگمون پاپيه.

بهناز با عصبانيت جواب داد: اولا حرف زدنه تو هيچ ايرادي نداره و فقط يه کم فارسي رو با لهجه حرف ميزني، ثانيا سگ خودشه، به غزال ميگم دل و جيگرشو در بياره چون جلاد کلاسه.

- بهناز خاک بر سرت کنم از کي تا حالا من جلاد کلاس شدم؟ الان سها باورش ميشه، اصلا ببينم تا حالا دل و جيکر چند نفرو در آوردم.

بهناز- چطور يادت نمي ياد؟ پارسال موقع امتحان ها يک سوسک رو ديوار بود، با پات انداختيش رو زمين و کشتيش، بعدش هم دل و جيگرش رو در آوردي و کباب کردي.

بنفشه- اه ديوونه! حالمو بهم زدي، الان بالا ميارم.

روزها از پي هم مي گذشتند آن هم روزهاي خوب و نشاط انگيز و ما به خاطره اينکه سها احساس تنهائي نکند از حالش غافل نمي شديم و هميشه در جمع خودمان راهش مي داديم. چه روزهاي خوب و فراموش نشدني بودند، هر روز يک خاطره به دفتر خاطراتم افزوده مي شد. اواسط آبان ماه خرمالوهاي نارنجي و رسيده درخت همسايه به ما چشمک مي زدند و همه را به هوس مي انداختند. قرار گذاشتيم که ساعت وسط که ساعت بي کاريمون بود، چند تايي از آنها بچينيم. هواي سرد بيرون باعث شده بود که بچه ها هوس رفتن به بيرون را نکنند. وقتي من و بهنازو بنفشه بيرون مي رفتيم، مينا معلم اخلاق پرسيد: شما ها کجا تشريف مي بريد؟

بنفشه- چون امروز هوا پاکه، ميريم قدم بزنيم. اگر شما مادر بزرگ دستور بفرمائيد همين جا وردل شما ميشينيم

مينا- نه تشريف ببريد، چون اگه تو کلاس بمونيد بيشتر سر و صدا مي کنيد.

سها- بچه ها اگه ناراحت نمي شين منم با شما بيام.

از روي ناچاري قبول کرديم. ثريا و زيبا که از ماجرا خبر داشتند همراه ما نيامدند و در کلاس در کنار مينا ماندند. با هم به حياط پشتي که ميز هاي فرسوده و مستعمل قرار داشتند رفتيم. يکي از ميزهاي نسبتا سالم را به کنار ديوار برديم و صندلي هم روي آن گذاشتيم، سها که با تعجب به ما نگاه مي کرد، گفت: اينا رو مي خواين چيکار؟

بهناز خنده اي کرد و گفت: دندون رو جيگر بذار مي فهمي، صبر داشته باش عزيزم.

بنفشه که زياد مي خنديد و تهادلش را نمي توانست تعادلش را حفظ کند از اين کار سر باز زد و بهناز هم که دل و جرات اش رو نداشت بنابراين خودم مجبور شدم که از ديوار بالا بروم و انها پايه هاي ميز و صندلي را نگه داشتند و من به کمک شاخه ها، خودم را به بالاي ديوار کشيدم. نگاهي به شاخه هايي که اطراف ديوار بود انداختم، اثري از خرمالو نبود. رو به بهناز گفتم: هواي منو داشته باش که مي خوام اون طرف برم چون اينجا هيچي نيست، اگه ديدي کسي مياد سوت بزن تا قائم بشم.

به محض اينکه پا به آنطرف گذاشتم صداي پارس سگ بلند شد. و من به خيال اينکه کسي اين آنطرف نيست مشغول چيدن شدم. هيچ وقت کسي را که به آن طرف رفت و آمد کند نديده بودم. همچنان سرم بالا بود و تند تند خرمالو چيده و در مقنعه ام مي ريختم که ناگهان صداي آمرانه مردي بر جاي ميخکوبم کرد.

- به به، چشمم روشن،دزدي اونم تو روز روشن، الان مدير مدرسه تونو خبر مي کنم.

از ترس گوشه مقنعه ام رو ول کردم و همه خرمالئ ها بر سر مرد جوان ريخت. لحضه اي همه چيز فراموشم شد و از ديدن شکل و قيافه اش که خرمالو روي سر و صورتش مي ريخت، به خنده افتادم. اين کارم باعث عصبانيتش شد و با فرياد گفت: نختره ديوونه بايد هم بخندي. ببين منو به چه وضعي انداختي.

به سرعت پائين پريدم و با دستمالي که در جيبم بود شروع کردم به پاک کردن سر و صورتش و با شرمندگي گفتم: خيلي معذرت مي خوام، باور کنيد قصد دزدي نداشتم، بلکه هوس خوردن خرمالو کرديم. آخه از اون بالا که نگاه مي کني به وسوسه مي افتي .

گويا از حرفم خوشش آمد چون لبخندي زد و گفت: من هم از شما معذرت مي خوام که سرتون داد کشيدم. اول قصد شوخي داشتم وقتي منو به اين شکل – اشاره به لباسش- در آوردين يک دفعه عصباني شدم. چون با عجله به منزل اومدم تا مدارکي رو که تو خونه جا گذاشته بودم را بردارم و سريعا سر قرار حاضر بشم.

- ببخشيد ما فکر مي کرديم کسي اينجا زندگي نمي کنه.

قبل از اينکه جوابي دهد صداي بهناز که آرام صدا ميکرد. غزال، غزال، اونجا چي کار مي کني؟ چقدر لفتش ميدي؟ با کي داري حرف ميزني؟

بوي قرمه سبزي در ساختمان پيچيده بود و دل من ار گشنگي مالش ميرفت. باعجله باند شدم و پيش بقيه رفتم. بشقابم را پر از غذا کرده بودم که سهند گفت: خانوم گاوه، کمتر بخور تا اون هيکل مانکني ات بهم نخوره.

خودم رو لوس کردم و به عموم گفتم: ببين عمو باز سهند شروع کرد ها! حالا اگه جوابشو ندم ميگه لال، اگرم بدم ميگه زبون درازه.

عمو دستش را دور گردنم حلقه کرد و گفت: دخترم حالا تو اين دفعه رو به خاطره من کوتاه بيا و جوابشو نده.

سپس رو به سهند گفت: پسر مگه تو مرض داري به پر و پاي غزال مي پيچي؟ اصلا ببينم، تو اگه حرف نزني خفه ميشي، اره؟

سهند- بابا اين قدر لوسش نکنين، غزال دعا ميکنم يه شوهري گيرت بياد که فقط چپ و راست بهت دستور بده و به جاي ناز کردن گيساتو بکنه، کتکت بزنه، اونوقت دلم خنک ميشه. آخ آخ چه شود.

عمو چشم غره اي به سهند کرد و گفت: مگه من مردم که کسي از گل کمتر به دخترم بگه، تازه غزال عروس خودمه.

يکدفعه از خجالت گر گرفتم و احساس کردم تمام بدنم را در آتش فروکردند. از شرم غذا به گلوم پريد و به سرفه افتادم. بابا که در سمت ديگرم نشسته بود به پشتم زد و عمو ليوان آب را به دستم داد.

سهند با خنده گفت: هول نشو، نمي دونم چرا دخترا تا اسمه شوهر مياد دست و پاشونو گم مي کنن و مثل اين ورپريده خفه مي شن. سرش رو به علامت تاسف تکاني داد و گفت: بيچاره ياشار دلم براش مي سوزه آخرش ديوونه ميشه.

ياشار هم مثل من تا بناگوش سرخ شد و سرش را پائين انداخت و حرفي نزد. من هم به احترام بزرگترها ترجيح دادم سکوت کنم. وقتي بزرگترها از سر ميز بلند شدند، سهند بلافاصله گفت: چي شد کن آوردي.

با حرص دندانهايم را روي هم فشار دادم و گفتم: بيچاره دعا کن به جون بزرگترها و گرنه خفت ميکردم. يکي طلبت.

و با مشت به سينه اش کوبيدم. مامان رو به زن عمو گفت: سيمين جان، آقا محمود بي کار بود اين دو تا رو بفرسته کلاس کاراته که حالا خروس جنگي شدن و افتادن به جون هم!؟

زن عمو- چي بگم شيرين جون، من هر چي گفتم به گوشش نرفت. خودمم از دستشون عاجزم. ميگه دختر بايد شجاعت داشته باشه و احساس ضفف نکنه.

من و سهند هميشه در رقابت بوديم تا پيش هم کم نياوريم. با اين حال که علاقه اي به اين ورزش نداشتم ولي براي اينکه دل عمو را نشکنم و از سهند عقب نباشم ادامه دادم.

من عاشق اسب سواري و تير اندازي که هنر آبا و اجداديمان بود، بودم که عمو محمود يادم داده بود. ساير دخترهاي فاميل به جز من و کتايون دختر عمه ام از ياد گرفتن اين هنرها سرباز مي زدند. من از وقي که وارد دبيرستان شده بودم اجازه رفتن به شکار همراه پسرها را پيدا کرده بودم.

تابستان نوه هاي پدر بزرگ در منطقه ييلاق و خوش آب و هوائي که در چند کيلو متري شهر اروميه قرار گرفته بود، جمع ميشدند. پدر بزرگ از خان هاي ان منطقه محسوب مي شد و باغ و املاک زيادي آنجا داشت که عموي بزرگم، محمد خان کار سرکشي به املاک را برعهده داشت.

علاوه بر آن دو کارخانه آب ميوه در اروميه متعلق به پدر بزرگ بود که اداره آنها به عمو بهنام و بهرام رسيده بود. تمام اقوام بابا در اروميه زندگي ميکردند وفقط بابا و عمو محمود در تهران بودند. از اقوام مادري يک دائي داشتم که او هم، در پاريس زندگي مي کرد و با يک زن فرانسوي ازدواج کرده و ماندگار شده بود.

روز بعد وقتي با بچه ها در مورد کوه صحبت مي کرديم سها همچنان پکر و ناراحت به حرفهاي ما گوش مي داد.

سها- خوش به حالتون، ما اينجا خيلي غريب و تنها هستيم چون اغلب اقواممون يا در اهواز هستن يا در ايتاليا. با کسي رفت و آمد نداريم. فقط يکي از دوستاي پدرم با ما رفت . آمد دارن که اون هم يه دختر لوس و از خود راضي داره که همش منو مسخره مي کنه.

- چرا مگه تو چه عيب و ايرادي داري که تو رو مسخره مي کنه؟!

سها- براي حرف زدنم ايراد مي گيره، وقتي ميکم پاپا، ميگه اسمه سگمون پاپيه.

بهناز با عصبانيت جواب داد: اولا حرف زدنه تو هيچ ايرادي نداره و فقط يه کم فارسي رو با لهجه حرف ميزني، ثانيا سگ خودشه، به غزال ميگم دل و جيگرشو در بياره چون جلاد کلاسه.

- بهناز خاک بر سرت کنم از کي تا حالا من جلاد کلاس شدم؟ الان سها باورش ميشه، اصلا ببينم تا حالا دل و جيکر چند نفرو در آوردم.

بهناز- چطور يادت نمي ياد؟ پارسال موقع امتحان ها يک سوسک رو ديوار بود، با پات انداختيش رو زمين و کشتيش، بعدش هم دل و جيگرش رو در آوردي و کباب کردي.

بنفشه- اه ديوونه! حالمو بهم زدي، الان بالا ميارم.

روزها از پي هم مي گذشتند آن هم روزهاي خوب و نشاط انگيز و ما به خاطره اينکه سها احساس تنهائي نکند از حالش غافل نمي شديم و هميشه در جمع خودمان راهش مي داديم. چه روزهاي خوب و فراموش نشدني بودند، هر روز يک خاطره به دفتر خاطراتم افزوده مي شد. اواسط آبان ماه خرمالوهاي نارنجي و رسيده درخت همسايه به ما چشمک مي زدند و همه را به هوس مي انداختند. قرار گذاشتيم که ساعت وسط که ساعت بي کاريمون بود، چند تايي از آنها بچينيم. هواي سرد بيرون باعث شده بود که بچه ها هوس رفتن به بيرون را نکنند. وقتي من و بهنازو بنفشه بيرون مي رفتيم، مينا معلم اخلاق پرسيد: شما ها کجا تشريف مي بريد؟

بنفشه- چون امروز هوا پاکه، ميريم قدم بزنيم. اگر شما مادر بزرگ دستور بفرمائيد همين جا وردل شما ميشينيم

مينا- نه تشريف ببريد، چون اگه تو کلاس بمونيد بيشتر سر و صدا مي کنيد.

سها- بچه ها اگه ناراحت نمي شين منم با شما بيام.

از روي ناچاري قبول کرديم. ثريا و زيبا که از ماجرا خبر داشتند همراه ما نيامدند و در کلاس در کنار مينا ماندند. با هم به حياط پشتي که ميز هاي فرسوده و مستعمل قرار داشتند رفتيم. يکي از ميزهاي نسبتا سالم را به کنار ديوار برديم و صندلي هم روي آن گذاشتيم، سها که با تعجب به ما نگاه مي کرد، گفت: اينا رو مي خواين چيکار؟

بهناز خنده اي کرد و گفت: دندون رو جيگر بذار مي فهمي، صبر داشته باش عزيزم.

بنفشه که زياد مي خنديد و تهادلش را نمي توانست تعادلش را حفظ کند از اين کار سر باز زد و بهناز هم که دل و جرات اش رو نداشت بنابراين خودم مجبور شدم که از ديوار بالا بروم و انها پايه هاي ميز و صندلي را نگه داشتند و من به کمک شاخه ها، خودم را به بالاي ديوار کشيدم. نگاهي به شاخه هايي که اطراف ديوار بود انداختم، اثري از خرمالو نبود. رو به بهناز گفتم: هواي منو داشته باش که مي خوام اون طرف برم چون اينجا هيچي نيست، اگه ديدي کسي مياد سوت بزن تا قائم بشم.

به محض اينکه پا به آنطرف گذاشتم صداي پارس سگ بلند شد. و من به خيال اينکه کسي اين آنطرف نيست مشغول چيدن شدم. هيچ وقت کسي را که به آن طرف رفت و آمد کند نديده بودم. همچنان سرم بالا بود و تند تند خرمالو چيده و در مقنعه ام مي ريختم که ناگهان صداي آمرانه مردي بر جاي ميخکوبم کرد.

- به به، چشمم روشن،دزدي اونم تو روز روشن، الان مدير مدرسه تونو خبر مي کنم.

از ترس گوشه مقنعه ام رو ول کردم و همه خرمالئ ها بر سر مرد جوان ريخت. لحضه اي همه چيز فراموشم شد و از ديدن شکل و قيافه اش که خرمالو روي سر و صورتش مي ريخت، به خنده افتادم. اين کارم باعث عصبانيتش شد و با فرياد گفت: نختره ديوونه بايد هم بخندي. ببين منو به چه وضعي انداختي.

به سرعت پائين پريدم و با دستمالي که در جيبم بود شروع کردم به پاک کردن سر و صورتش و با شرمندگي گفتم: خيلي معذرت مي خوام، باور کنيد قصد دزدي نداشتم، بلکه هوس خوردن خرمالو کرديم. آخه از اون بالا که نگاه مي کني به وسوسه مي افتي .

گويا از حرفم خوشش آمد چون لبخندي زد و گفت: من هم از شما معذرت مي خوام که سرتون داد کشيدم. اول قصد شوخي داشتم وقتي منو به اين شکل – اشاره به لباسش- در آوردين يک دفعه عصباني شدم. چون با عجله به منزل اومدم تا مدارکي رو که تو خونه جا گذاشته بودم را بردارم و سريعا سر قرار حاضر بشم.

- ببخشيد ما فکر مي کرديم کسي اينجا زندگي نمي کنه.

قبل از اينکه جوابي دهد صداي بهناز که آرام صدا ميکرد. غزال، غزال، اونجا چي کار مي کني؟ چقدر لفتش ميدي؟ با کي داري حرف ميزني؟

اومدم.

مرد- چه اسمه قشنگي دارين.

- ممنون، اگه اجازه بدبن برم دوستام نگران شدند.

- يه کم صبر کنيد.

و با عجله به سمت ساختمان دويد، چند دقيقه بعد با يک پلاستيک پر از خرمالو برگشت و به دستم داد و گفت: ديروز مش اصغر، نگهبان اينجا، اين هارو چيده تا به دفتر کارم براي بچه ها ببرم که قسمت شما بوده، بقرمائيد.

از قبول کردن پلاستيک امتناع کردم که گفت: نترسين، دزدي نيست. از اين به بعدم هر وقت هوس خرمالو کرديد بهتره از در بيائيد نه از ديوار! چون ممکنه دست و پاتون آسيب ببينه و خيالتون هم راحت باشه زمستونا مادرم نزد خواهرم به امريکا ميره و صبح ها غير از اصغر کسي اينجا نيست.

- مرسي، اگه اجازه بديد اول از درخت برم بالا بعد بگيرم، چون ميترسم له بشن.

وقتي بالاي ديوار رسيدم خم شدم و پلاستيک را از دستش گرفتم و تشکر کردم. وقتي پائين رفتم بچه ها با چشمهاي گشاد نگاهم مي کردند.

که گفتم: چيه شاخ درآوردم اينجوري نگاه مي کنين.

بهناز بريده بريده گفت: اون....... پائين .... چه غلطي مي کردي؟ هان؟ .... با کي حرف مي زدي؟

خنديدم و گفتم: اول اينارو بخورين تا گندش در نيومده، بعد بازجوئي کنيد.

بعد از خوردن خرمالو ها، تعريف کردم. بهناز و بنفشه از خنده غش کرده بودند ولي سها مات و مبهوت به دهنم چشم دوخته بود.

سها- غزال تو خيلي دل و جرات داري اگه من بودم همون جا از حال مي رفتمو

- الانشم داري از حال ميري، رنگتو ببين چه جوري پريده.

آثار جرم را زير نيمکت ها و ميز پنهان کرديم و سهم بقيه را هم زير مانتو قائم کردم و بعد از شستن ديت و صورت هايمان به کلاس رفتيم. زيبا با ديدنمان با اخم گفت: کارد به شکمتون بخوره، همه رو کوفت کردين و براي ما نياوردين.

وقتي خرمالو ها رو درآوردم، مينا ابروهاش رو درهم کشيد و گفت:

- پس بگو تا حالا په غلطي مي کردين و کجا هوا مي خوردين، حالا ديگه به من کلک مي زنين؟ سها خانوم دستت درد نکنه تو هم از اينا ياد گرفتي.

- سها به تته پته افتاد: مينا جون باور کن من اطلاعي نداشتم.

مينا با مهرباني دست روي شانه سها زد و گفت: شوخي کردم مي دونم کار اين جن است. دفعه اولشون که نيست. هميشه از اين کارا مي کنن، يا سر کلاس درس سر به سر معلم مي ذارن يا زنگ تفريح به کيف هاي اين و اون ددستبرد مي زنن، خلاصه بي کار نمي شينن.

- تا جواني، جواني بايد کرد و قدر اين ايام را دونست، چون زمان به عقب بر نمي گرده.

مينا- بفرما اينم جواب غزال، نخير شما هيچ وقت ادم نمي شين.

عصر بعد از حل تمرينات شيمي و رياضي همراه ساناز به خانه عمو محمود رفتيم. بارون نم نم مي باريد. براي اينکه خيس نشويم سوار تاکسي شديم. زن عمو در را باز کرد. همگي در هال نشسته و عصرانه مي خوردند که ما هم به جمع پيوستيم. ماجراي صبح را آب و تاب تعريف مي کردم که يکدفعه صورت ياشار سرخ شد و به بهانه درس به اتاقش رفت. خيلي تعجب کردم چون هر وقت اونجا مي رفتم لحظه اي تنهايمان نمي گذاشت و اگر امتحان داشت در مقابل اعتراضم مي گفت: شب را ازم نگرفتن، تا صبح بيدار مي مونم و مي خونم.

با بهت و حيرت به عمو چشم دوختم که لبخند معني داري زد و گفت: به رگ غيرتش بر خورده برو پيشش و دلشو به دست بيار.

- آخه من که کار خلافي نکردم که به غيرتش بربخوره.

سهند به جاي عمو جواب داد. خرس گنده تو ديگه بزرگ شدي، نبايد از اين کارها بکني.

- خواهش مي کنم تو زيپ دهنتو بکش، من خودم بهتر مي دونم چيکار کنم.

سهند- حرف دهنتو بفهم و گرنه.......

به ميان حرفش دويدم و گفتم: وگر نه چيکار مي کني، منو ميکشي. مطمئن باش هيچ غلطي نمي توني بکني.

بگو مگوي ما ياشار را از اتاق بيرون کشاند. گفت: بابا ببخشيد من اشتباه کردم که به اتاقم رفتم. تا سر و کله همو نشکونديد غزال تو پاشو بيا اتاقم.

براي سهند شکلکي درآوردم و به اتاق ياشار رفتم، صداي سهند رو از پشت سرم شنيدم که مي گفت: نخير اين ادم بشو نيست، تازه مثل بچه ها براي من ادا در مياره.

در اتاق باز بود. وقتي داخل شدم ياشار رو بروي عکسم که بالاي کوه بر روي تخته سنگي نشسته بودم، ايستاده بود و تماشا مي کرد. از پشت کمي به او نزديک شدم و گفتم: به چي نگاه مي کني من که اينجا هستم؟

به سمت من برگشت و با اشاره خواست تا روي تخت بنشينم و خودش هم روي تخت نشست و چشم به زمين دوخت، سکوتي بينمان حاکم شده بود. چند دقيقه گذشت چون هميشه سکوت آزارم مي داد با ترشروئي گفتم: تو امروز چت شده، اون از عصبانيتت اينم از ساکت نشستنت. نمي دوني من اگه ساکت باشم دق مي کنم؟

نفس عميقي کشيد و گفت: غزال؟

جانم.

نگاهي به صورتم انداخت و چهره زيبا و دوست داشتني اش را با لبخندي مزين ساخت و گفت: تو فکر نمي کني ماشاالله واسه خودت خانمي شدي و بايد دست از بعضي کارات بکشي، اگه زبونم لال امروز اونجا بلائي سرت مي اومد چيکار مي کردي. مي دونم حتما ميگي از خودم دفاع مي کردم ولي يادت باشه هميشه بايد از جنس مخالف دوري کني و حد و مرزي بين خودت و اونا قائل بشي، تا دچار مشکل نشي و پشيموني به بار نياري، متوجه شدي؟ مثلا همين الان که دستاتو دور کمرم حلقه کرده بودي کار اشتباهيه، چون از بچگي با هم بزرگ شديم، تو احساس تفاوت نمي کني، منظورم اينه که احساس بلوغ نمي کني.

با اخم جواب دادم: حالا من غريبه شدم.

- نه غريبه نيستي، فقط يه دختري! همين و بس و ما به هم نامحرم هستيم. فهميدي؟

- نچ، نچ.

- کم کم از دستت ديوونه ميشم. نو دختر زيبائي هستي و بايد مواظب خودت باشي. پريروز که دوستم اينجا بود، به عکس تو زل زده بود وقتي بهش گفتم عکس دختر عمومه، باور نميکرد و فکر مي کرد پوستره و دارم شوخي مي کنم.

- اولا اگه يه خورده بگي نگي قيافم قشنگه، تقصير من نيست،ثانيا پس سهند راست مي گفت که آخرش از دست من ديوونه ميشي.

با عصبانيت بلند شدم و در را محکم بهم کوبيدم وبيرون رفتم. و رو به ساناز گفتم: پاشو بريم.

عمو هر چه غدر اصرار کرد که بمانيم قبول نکردم، خواست خودش ما را برساند که باز هم قبول نکردم. چون مي دانست مرغم يک پا دارد و يک دنده هستم، اصرار نکرد. بدون خداحافظي از ياشار خانه را ترک کرديم. تا سر خيابون براي در امان ماندن از بارون دوئيديم. صداي بوق ماشين که مرتب زده ميشد باعث شد به پشت سرمان نگاه کنم، از ديدن ياشار که با ما کمي فاصله داشت، بلافاصله تاکسي گرفتم و سوار شديم. چن از دستش عصباني بودم اعتنائي نکردم. شب موقع خواب هر چه قدر به حرفهايش فکر کردم چيزي دستگيرم نشد. چرا بايد از او دوري مي کردم؟ اونقدر فکر کردم که دم دماي صبح خوابم برد. صبج خواب الود و کسل به مدرسه رفتم. وقتي سر جايم نشستم، ثريا گفت: چي شده، امروز دمغي؟ مثل برج زهرمار مي موني.

- ثريا خواهش مي کنم سربه سرم نذار که حوصله ندارم.

بهناز سر به سرم مي گذاشت و اذيتم مي کرد که با فرياد گفتم: بهناز لطفا خفه.

بهناز- هي، چرا امروز سگ شدي و پاچه مي گيري.

ورود دبير ادبيات به کلاس، مانع باز جوئي بچه ها و دعوا کردن من شد. تا پايان کلاس فقط چرت زدم و از درس چيزي نفهميدم، تا صداي زنگ بلند شد، بهناز و ثريا که ديگر طاقتشان طاق شده بود قبل از رفتن دبير گفتند: زود باش، جون بکن که ديگه صبر ايوب نداريم، تا بدونيم علت خوش اخلافيت چيه.

به دبير اشاره کردم و گفتم: شرمنده تا رفتن ايشون نمي تونم به عزرائيل جون بدم.

بعد از رفتن دبير علت ناراحتي ام را برايشان گفتم و سپس رو به مينا گفتم: ببخشيد خانم معلم به نظر شما کجاي کار من ايراد داره؟

مينا- خوب حق با ياشاره، چقدراين پسره خوب و آقاست ! چون قصد سواستفاده از تو رو نداره. هر پسره ديگه اي به جاي اون بود مي گفت، بي خيال، بذار خوش باشم ولي اون به جاي لذت بردن از وسوسه و هوا وهوس دوري مي کنه.

- آخه چه عيشي، چه لذتي؟ اصلا براي چي بايد وسوسه بشه؟

بهناز- احمق جان يه نگاهي به هيکلت بنداز تا متوجه بشي، مثلا خرس گنده تو دختري، اونقدر کودني که نفهميدي منظورش اينه که اگه آبروت بر باد مي رفت و شکمت بالا مي اومد چه غلطي مي کردي، فهميدي؟ شير فهم شدي يا نه؟

از شنيدن حرفهاي بهناز سرم به دوران افتاد، حق داشت مرا کودن و احمق بنامد. چقدر خودم را به نفهمي زدم، تازه با ياشار قهر هم کردم.

زيبا- بهناز تو هم با اين حرف زدنت، ببين غزالو به چه وضعي انداختي رنگش سفيد شد.

بهناز- گمشو از صبح اينجوري بود من فقط يه خورده سفيدش کردم.

- اتفاقا حرف درستي زد، چون من تا حالا به اين چيزا فکر نمي کردم و رابطه اي صميمي با پسراي فاميل داشتم که با يادآوري اونا شرم مي کنم.

بهناز دو دستي بر سرش کوبيد و گفت: اي واي خدا مرگم بده، بگو ببينم چه غلطي مي کردي.

- ديوونه اون فکرهايي که تو مي کني منظورم نيست، مثلا بعد از چند مدتي که مي ديدمشون چنان از گردنشون آويزون ميشدم و مي بوسيدمشون که نگو! يا جلوي همه سرم رو روي پاي ياشار ميذارم يا موقعي که از ديوار بالا مي رفتم ازشون مي خواستم دستاشونو برام قلاب کنن.

بهناز- ياشار ايراد نداره چون شوهر آينده اته ولي بقيه ايراد دارن.

- خواهشا تو نظر نده، چون اون هم با بقيه هيچ فرقي نداره.

سها که تا آن لحظه ساکت نشسته و به حرف هاي ما گوش مي داد، هاله اي از اشک چشمهاي عسلي رنگش را پوشاند و با بغض گفت: خوش بحالت که با پسر عموت اينقدر صميمي هستي که راهنمائيت مي کنه، منو سپهر.....

و گريه مجالش نداد تا بقيه حرفش را بزند.

بهناز براي اينکه سها را از غم برهاند گفت: سها جون خواهش مي کنم اسم اونو نيار که زن داداشت غش مي کنه و کارش به بيمارستان مي کشه، تو که دوس نداري ناکام بمونه.

خنده به لبهاي غنچه اي سها نشست و در حالي که اشکهايش را پاک مي کرد، گفت: نه من زن داداشمو خيلي دوس دارم، خدا نکنه ناکام از دنيا بره، راستي بهناز جون پنجم اذر، سالروز تولد من و سپهر، مي آيي؟

بهناز- اگه دعوتم کني چرا نمي آيم، با سر و کله خدمت سپهر جون و تو مي رسم.

سها- حتما که دعوتت مي کنم، يعني همه بچه هاي کلاس رو دعوت مي کنم. ولي در مورد سپر بايد بگم شرمنده اون نمي آيد، چون اينجا رو دوس نداره، حتي بعد از تموم شدنه تحصيلاتش هم نمي آيد.

- چرا مگه ايران چه جوريه که دوست نداره بياد؟

سها- ميگه ايران آزادي نيست و آدم نمي تونه راحت زندگي کنه.

- بستگي داره آزادي رو تو چي ببينه.

- اون خودشو غرق زندگي اروپائي کرده و از انجام هيچ کاري ابائي نداره، اندازه موهاي سرش دوست دختر داره، شبا با بچه هاي خالم تو کازينو و اينور اونوره، دير به خونه مي اومد. پدر و مادرم حريف اش نمي شدن و براي همين هم به ايران اومديم چون دوست ندارن ما هم مثل سهيل بار بيائيم.

- پس آدم بي بندو باريه.

سها- متاسفانه بله.

بهناز- سها جون با اين حساب من نيستم چون دوست دارم شوهرم فقط منو بخواد و چشمش دنباله زناي ديگه نباشه، مگه توبه کنه.

سها- اين از سپر بعيده که دنباله خوش گذراني نباشه.

بهننز لبخندي زد و گفت: پس بهتره همون جا بمونه چون اگه اينجا بياد بايد شبا به جاي کازينو به اماکن بره.

چند روزي از آن ماجرا گذشت. يکروز وقتي مدرسه تعطيل شد، طبق معمول دبير رياضي چند دقيقه بعد از زنگ کلاس باز هم تمرين حل مي کرد. اغلب دانش آموزان کلاس ما، آخرين نفراتي بودند که مدرسه را ترک مي کردند. وقتي از در بيرون رفتيم، پير مردي جلو آمد و گفت: ببخشيد غزال خانوم شما هستيد؟

- بله، امري بود.

- ببخشيد اين سبد رو آقا پدرام براي شما فرستاده.

نگاهي به سبد پر از خرمالو که پير مرد به سمتم گرفته بود انداختم و دستپاچه گفتم: اقا پدرام؟ ولي من ايشون رو نمي شناسم.

- دختر جان مگه شما چند روز پيش بالاي درخت نرفته بودين، چون خودم آقا پدرام رو صدا کردم.

- بله درسته، ولي........

مينا ضربه اي به پهلويم زد و گفت: غزال سبد رو بگير که دست پدر بزرگ خسته شد.

بالاخره سبد را گرفتم و تشکر کردم. بعد از دور شدن پير مرد سبد را به دست مينا دادم و گفتم: بفرما، معلم اخلاق مال شما، هميشه ما رو نصيحت مي کني، حالا خودت مجبورم کردي که اينارو بگيرم؟

مينا- براي اينکه بچه ها بهمون زل زدن، ترسيدم خانوم رحيمي رو صدا کنن.

نگاهي به اطراف انداختم و ديدم حق با ميناست، با ترشروئي و درماندگي گفتم: حالا اين سبد رو چيکار کنم؟ جواب ياشارو چي بدم؟

بهناز- هيچي ببر خونه و نوش جان کن، مجبور نيستي که مثل بچه هاي کوچک تا دست تو دماغت کردي همه جا، جار بزني آهاي مردم........

دستم رو جلوي دهنش گذاشتم و گفتم: کولي! چه خبرته وسط خيابون داد مي زني.

بهناز- از بس که حرصمو در مياري، بگو يکي از بچه ها برات آورده، انگار قتل کردي که مي ترسي.

سها تبسمي کرد و گفت: بگو من آوردم، چون ما هم درخت خرمالو داريم.

سها را محکم بغل کردم و بوسيدم. عجب حرف قشنگي زد و منو از اين مخمصه نجات داد.

بدون ترس و دلهره به خانه رفتم. فرداي آن روز مادرم به جاي خرمالو سيب گذاشته بود که به مدرسه بردم و بين بچه ها تقصيم کردم، تا بيش از اين باعث دردسر نشود. زنگ تفريح به کمک مينا، که پشت در کشيک مي داد، به در خانه آقا پدرام رفتم و ضمن تشکر به پير مرد گفتم:

- لطفا به آقا پدرام بگيد ديگه از اين کارا نکنه و باعث دردسر و آبروريزي براي من نشه!!

وقتي به کلاس رفتيم سها کارت دعوتش را بين بچه ها تقسيم مي کرد. همه خوشحال بودند که دور از محيط مدرسه، دور هم جمع مي شوند.

عصر روز پنج شنبه بلوز و شلوار مشکي رنگ آستين حلقه اي که مامان از پاريس آورده بود پوشيدم و از مامان خواستم که موهايم را ببافه که گفت: واي آخه حيف نيست اين موهارو ببافي؟ قشنگ پشت سرت بريز يه کمي هم ژل بمال تا قشنگتر بشه.

- مامان شما به اين سيم ظرفشوئي ميگين قشنگ؟

- ناشکري نکن، يه کم موج داره.

وقتي حاضر شدم، مامان مرا رساند و قرار شد شب ساعت ده به دنبالم بيايند.

سها و مادرش جلوي در منتظرم بودند و به گرمي با من روبرو شدند. اغلب بچه ها آمده بودند به غير از دو، سه نفر.

خانه سها اينا، خيلي بزرگ و بصورت ويلائي بود. ساختمان بصورت گرد در وسط قرار داشت، دوبلکس بود و اتاق خواب ها بالا و پائين به پذيرائي اختصاص داشت. مشخص بود که خيلي پولدار و خوش سليقه هستند، چون تمام وسائل با سليقه چيده شده بود. در گوشه اي از پذيرائي، پيانوي رويال سياه رنگي قرار داشت. با راهنمائي سها پيش بنفشه و بهناز نشستم.

بنفشه آرام گفت: بابا، خيلي مايه دارن.

- آره

بهناز- غزال اون دختره که اونجا لم داده، خيلي هم ايکبيريه، همون، هما خانومه، نگاش کن.

با اشاره بهناز نگاه کردم، دختري بور و چشم آبي که لباس زننده اي به تن داشت با فخر و تکبر به مبل لم داده و ما را تماشا مي کرد.

زيبا- از وقتي اومده، يه کلمه حرف هم نزده! امشب بايد غوغا کنيم که فکر نکنه سها اينجا خيلي تنهاست.

کم کم بچه ها شروع به رقصيدن کردند. محفلمان حسابي گرم شد و کسي به هما توجه نمي کرد. هر از گاهي سها طفلکي کنارش مي نشست. مامان سها – نازي خانوم- زن مبادي آداب بود که همراه ما مي گفت و مي خنديد، انگار همسن و سال ما بود! همپاي بچه ها مي رقصيد و شادي مي کرد. بعد از رقص و پايکوبي همه براي استراحت نشستند، بعد مادر سها به کنارم آمد و گفت:

- تو دختر خوشگلم رو من احساس مي کنم قبلا جائي ديده ام.

- ممنون از لطفتون، شايد تو خيابون ديديد! چون فاصله بين خانه ما و شما زياد نيست.

- نمي دونم دقيقا کجا ديدم. هر چقدر به ذهنم فشار ميارم به يادم نمي ياد. اسم و فاميلتون چيه؟

- غزال سراج.

زير لب مرتب زمزمه مي کرد: سراج سراج...

چند دقيقه بعد يک مرتبه گفت: اسم بابات مسعوده؟

- بله! شما از کجا مي شناسيد؟

- واي خداي من، پاشو بريم به سعيد نشونت بدم. باباي تو و سعيد هم دانشکده اي و هم خونه بودن.

صورتم را دوباره بوسيد و بلندم کرد و مرا با خودش برد. در طبقه پائين اتاقي قرار داشت که بعد از تلنگري در را باز کرد. مرد ميانسالي پشت ميز نشسته بود، سلام کردم.

- سلام دخترم، حالتون خوبه.

- ممنون.

خانوم زماني- سعيد حدس بزن اين خانم خوشگل کيه؟ اگه بگم باورت نميشه.

آقاي زماني به صورتم زل زده بود و من از خجالت سرم را پائين انداختم. آقاي زماني بعد از کمي نگاه و فکر کردن گفت: نمي دونم، قيافش خيلي آشناست ولي نمي دونم شبيه کيه؟

- ببخشيد خانوم زماني شما اگه بابا رو مي شناسيد... بايد بگم من بيشتر شبيه مامانم هستم تا بابام.

- مي دونم عزيزم، چون اگه اشتباه نکنم اسم مامانت بايد شيرين باشه.

- بله.

آقاي زماني بلند شد و به طرفم آمد و در حالي که خنده به لب داشت گفت: بلبل زبونيتم مثل شيرينه.

پيشوني ام را بوسيد و ادامه داد: عجب تصادفي! تو آسمونا، دنبالش مي گشتم، روي زمين پيداش کردم. بعد از بيست و سه سال اونهم دختر بهترين دوستم را ديدن يه لطف ديگه اي داره. خوب عزيزم اسمت چيه، بابا اينا چطورن؟

- اسمم غزال، بابا اينا هم خوبن، ساعت ده مامانم مياد دنبالم ميتونيد ببينيشون.

شماره تلفن خونه ،شرکت موبايل مامان و بابا را بهشان دادم. قبل از اينکه بيرون بروم، سها به داخل آمد و گفت: غزال نيم ساعته که دنبالت مي گردم، ايجا چيکار مي کني؟

نازي خانوم- سها جون، مامان و باباي غزال يکي از بهترين دوستاي سعيدن و الان تصادفي فهميديم.

سها با خوشحالي در آغوشم گرفت و گفت: راست ميگي؟ خيلي عالي شد از اين به بعد ديگه تنها نيستم و هر وقت خواستم مي تونم با غزال باشم.

ساعت ده هنوز کيک را نبريده بوديم که مامانم به دنبالم آمد خواستم آماده بشم که نازي خانوم گفت: عزيزم تو بشين من ميرم دم در که بياد داخل.

چند دقيقه بعد با هم به داخل آمدند، از قيافه هر دوشون پيدا بود که از اين ديدار خرسند هستند. مخصوصا خانوم زماني. چون آنها تازه به ايران آمده بودند و دوست وآشنائي نداشتند. بلند شدم و به کنار آنها رفتم و سها رو به مامان آشنا کردم. مامان به اتفاق خانم زماني به اتاق آقاي زماني رفتند و بعد از يک ساعت به خانه برگشتيم. در خانه فقط حرف از گذشته بود. چون بابا و مامان هر دو در يک کلاس بودند و در رشته مديريت درس مي خواندند که بعدا اين آشنائي منجر به ازدواج شده بود. با يادآوري گذشته چهره هر دو آنها شاد و سرزنده شده بود. مامان براي روز بعد که جمعه بود آنها را براي نهار دعوت کرده بود و من از ته دل خوشحال بودم، چون غير از ياشار و سهند، دوستي که بتوانم آزادانه به خانه شان رفت و آمد کنم، نداشتم.

صبح وقتي از خواب بيدار شدم مامان مشغول کار بود. تازه صبحانه خورده بودم که زن عمو اينها هم آمدند. چون ياشار همراه آنها نيامده بود به اناقم رفتم تا کمتر دهن به دهن سهند شوم. ساعت يازده و نيم سها و خونواده اش آمدند، نيم ساعت بعد ياشار هم رسيد. دور هم نشستيم و از هر دري سخن مي گفتيم. برق شادي در چشمان سها و سهيل مشخص بود. سهيل و ساناز چون تقريبا هم سن بودند مصاحب خوبي براي هم بودند.سهند شکر خدا به احترام آنها کمتر سر به سر من مي گذاشت و من هم سعي مي کردم کمتر با او صحبت کنم. روزها در پي هم مي گذشتند وروابط بين دو خانواده گرمتر و صميمي تر مي شد طوري که من و ساناز آنها را عمو و خاله صدا مي کرديم و ديگر هيچ مانعي بين من و سها وجود نداشت و هر وقت و هر زمان که مي خواستيم با هم بوديم و بعضي از شبها را خانه هم مي مانديم. بابا و عمو سعيد هم شراکتي باغي در فشم خريده بودند، به قول بابا تا شايد من کمتر غر بزنم و هواي رفتن به اروميه را بکنم.

با رسيدن فصل بهار، به کالبد درختان بي روح جان تازهاي دميده شد. عيد به پيشنهاد عمو سعيد قرار شد به اهواز برويم و تابستان به اروميه.

در فصل بهار، هواي اهواز باز هم گرم بود ولي مهمان نوازي و خون گرمي عمو ها و عمه هاي سها، اين گرماي آزار دهنده را از ياد مي برد. اغلب شبها در خانه يکي از آنها مهمان بوديم، ولي شب موقع خواب به خانه عمه خانوم برميگشتيم.

زن بيچاره در زمان جنگ شوهر و پسر بزرگش را از دست داده بود و آثار شکست و زخم روزگار در صورتش هويدا بود. . با لبخندي سعي در پوشاندن آن داشت. پسر دومش همان زمان به همراه خانواده اش به اصفهان کوچ کرده بود و در آنجا زندگي مي کرد. و پسر ديگرش بهزاد که مجرد بود و در کشور کويت ساکن بود. و تنها مونسش دخترش ليلي بود که يکسال از ما بزرگتر بود. روزها در شهر، که جنگ چهره ديگري به سطح آن بخشيده بود پرسه مي زديم و شبها در اتاق ليلي تا پاسي از شب بيدار مي مانديم و با هم حرف مي زديم. دو شب مانده بود به تهران باز گرديم يکي از همسايه ها به عروسي دعوتمان کرده بود. از ليلي خواستم يکي از لباسهاي محلي اش را به من بدهد. چون عاشق لباس محلي بودم بقيه را از اتاق بيرون کردم و تند تند لباس را که پيراهن بلندي که با سنگ و مليله مزين شده بود تنم کردم و روسري را به فرم محلي ها سرم کردم.

مامان از پشت در صدايم کرد و گفت: غزال زود باش همه منتظر تو هستن، يه ساعت چيکار مي کني؟

- يه لحظه صبر کنيد اومدم.

وقتي از اتاق خارج شدم يکدفعه چشمها به طرفم برگشت. هر کس اظهار نظري مي کرد، عمه خانم جلو آمد و پيشانيم را بوسيد و گفت:

- دختر بندري چه خوشگل شدي، تنها تفاوتت با بندري ها، اين پوست سفيد و بلوريته. هزار ماشاالله اونقدر خوشگل و تو دل برو شدي که حد نداره! مي ترسم امشب چشمت بزنن، ليلي زود اسپند دود کن.

ليلي چند دقيقه بعد اسپند به دست آمد و آهسته نزديک گوشم گفت:

- غزال امشب هر چي پسر بندري عاشق و شيدا مي کني و از فرداست که خواستگارا پشت درمون صف بکشن.

- نه بابا، هيچ هم از اين خبرا نيست، چون همچينم آش دهن سوزي نيستم.

- چرا! قد بلند، کمر باريک، صورت گرد و سفيد، ابروهاي پهن و بهم پيوسته، لب و دماغ کوچک، چشم هاي درشت و سياه.

- علف به دهن بزي شيرين اومده.

با خنده به راه افتاديم. در هر مجلسي تافته جدا بافته بوديم و همه از ما پذيرائي مي کردند. واقعا که مردمان جنوب خونگرم و مهربان هستند. ليلي مرتب سر به سرم مي گذاشت و مي گفت: تعداد طرفداراتو نوشتم هر کدومو بخواي ميتوني انتخاب کني. البته خودم از نفرات اول هستم.

- از کي تا حالا پسر شدي و من خبر ندارم.

- خانوم خانوما براي بهزاد، البته با همفکري مامان.

- از کجا مي دوني بهزاد منو مي پسنده، با اين ريخت و قيافه شبيه ميمون شدم!

- خانوم شکسته نفسي نفرمائيد من که دخترم دلمو بردي، تنها عيب تو اينه که مثل همه دخترا، ناز و عشوه بلد نداري که اونم خودم يادت مي دم.

با خنده گفتم: راستش اين يکي از من برنمياد به قول دوستم بهناز مثل چوب بي احساسم. اگه بتوني يادم بدي ممنونت ميشم.

در طول ده روزي که اهواز بوديم خيلي خوش گذشت. براي سيزده بدر در تهران بوديم.

عمو محمود هم که با خواهر زن عمو سيمين به شمال رفته بودند براي آن روز برگشته بودند و دسته جمعي به فشم رفتيم. آفتاب و کرمي هوا امکان بازي و تفريح در بيرون را مي داد. چون پانزده نفر بوديم به دو دسته تقسيم شديم و بازي وسطي را شروع کرديم. من وسهند در يک گروه قرار داشتيم، بعد از چند دور بازي، موقع دوئيدن يک لحظه سهند پايش را جلو آورد و با سر به زمين خوردم. بازي بهم خورد، با کمک ياشار و سها از زمين بلند شدم. زانو و آرنجم بد جوري زخمي شده بود طوري که شلوارم پاره شده بود و از زخمم خون مي آمد. براي اينکه بين سهند و ياشار دعوا راه نيافتد و اوقات ديگران هم تلخ نشود حرفي نزدم. به زور لبخند زدم و گفتم: ببخشيد بي احتياطي من باعث بهم ريختن بازي شما هم شد. شما ادامه بديد من ميرم داخل و پانسمان مي کنم.

ياشار- فکر بازي ما نباش، ببينم دردت نگرفته که ميخندي، هر کس جاي تو بود الان گريه و زاري مي کرد.

سهند- بادمجان بم آفت نداره. تازه اونقدر که مغروره نمي تونه جلوي همه گريه کنه. اگه ما نبوديم آب دماغش هم راه افتاده بود.

با خشم نگاهش کردم و گفتم: طلبت باشه به موقع به خدمتت مي رسم.

بعد از پانسمان کردن پايم مجبور شدم داخل خانه بمانم. طفلک ياشار و سها به خاطر من آنها هم پيشم ماندند. خيلي جرصم گرفته بود. خانه نشيني ودرد پا از يک طرف، زهر کلام و نيشخند سهند هم از طرفي سخت آزارم مي داد.

روز چهاردهم وقتي به مدرسه رفتم بعد از روبوسي و تبريک سال نو بهناز پرسيد: غزال خانوم، خدا بد نده از خوشي عيد شل شدي؟

سها به جاي من برايشان تعريف کرد. آنها مي خنديدند و بيشتر حرصم را درآورد. با حرص گفتم: البته اين دسته گل آقا سهند بود.

سها با تعجب پرسيد: پس چرا نگفتي، ما فکر کرديم که خودت زمين خوردي.

- نخير! اونقدر حواسم هست که زمين نخورم، مگه اينکه دست سهند تو کار باشه. اگه نگفتم به خاطره اينه که همه باهاش دعوا مي کردن و باعث ناراحتي ميشد. مطمئن باش يه روز تلافي مي کنم.

با شروع فصل بهار، اکثر روزهاي تععطيل را در فشم به سر مي برديم، براي همين بعد از تمام شدن مرحله اول کنکور

از کتايون، دختر عمه ام دعوت کردم که به تهران بيايد و استراحتي کند و تعطيلات با هم به اروميه برويم، چون يکسال شب و روز را به مطالعه گذرانده بود با جان و دل پذيرفت. با آمدن کتايون، هر سه نفر، سهند، کتايون و من همراه عمو و زن عمو به گردش و تفريح مي پرداختيم. طبق عادت هر سال، فقط روزهاي آخر که به امتحانات نزديک ميشد، هر دو به کمک دبير خصوصي درس مي خوانديم. هر چه قدر ياشار اعتراض مي کرد، گوش ما بدهکار نبود ولي ياشار و سها بر عکس ما سخت درگير درس و کتاب بودند.

روز چهارشنبه با خوشحالي به خانه رفتم که باز براي رفتن به فشم آماده شويم، هر چقدر دنباله کليد گشتم، نبود. حدث زدم صبح در خانه جا گذاشته باشم. دستم را روي زنگ گذاشتم ، پس از چند دقيقه صداي کتايون در آيفون پيچيد که مي گفت: چه خبره، مگه سر آوردين؟

- بله سر کار خانوم سر غزال رو آورديم، تا از گشنگي غش نکنه درو باز کن.

بوي خوشي در فضاي خانه پيچيده بود، با لباس مدرسه، سر ميز نشستم.

مامان- پاشو حداقل دستاتو بشور.

- چشم.

بعد از شستن دست و صورتم، با اشتها شروع به خوردن کردم. تا وقتي که بابا به خانه بيايد و به فشم برويم به سراغ کيفم رفتم و کتاب فيزيک را برداشتم و به آن نگاه کردم. بايد کلي فرمول حفظ مي کردم. از ديدن آن همه تمرين و فرمول گريه ام گرفت ولي خوب چاره اي نبود. در حال خواندن کتاب بودم که کم کم چشم هايم گرم شد. سرم را روي کتاب گذاشتم و خوابم برد. نمي دانم چقدر خوابيده بودن که با صداي کتايون از خواب بيدار شدم.

کتي- تنبل پا شو، به جاي درس خوندن خوابيدي؟ همون بهتر شوهر کني.

- کتي تورو خدا بذار بخوابم، بابا نيومده؟

- نه! تا بلند نشي نمي گم چي شده تا خمار بموني.

احساس کردم خبري شده که کتايون اينگونه هيجان زده شده است، بلند شدم و صاف نشستم و گفتم:

- خوب بگو چي شده، در خدمتم.

- حالا شد، ديگه امروز به فشم نمي ريم، چون شب قراره برات خواستگار بياد.

با چشمهاي گرد شده پرسيدم: چي؟ خواستگار؟ اون هم براي من، کي هستش؟

- چند دقيقه پيش يه خانومي زنگ زد و از زن دائي اجازه خواست تا شب به اتفاق پسرش براي امر خير مزاحم بشن.

- نگفت کيه؟

- نه خودشو معرفي نکرد، گفت تو رو تو خيابون ديده.

گيج شده بودم، يعني کي بود و مرا کجا ديده بود. وقتي از اتاق بيرون رفتم، مامان به چشم خريدار نگاهم کرد و گفت: نه بابا مثل اينکه واقعا بزرگ شدي، اونقدر رفتار و کارات بچه گونه است که آدم فکر نمي کنه بزرگ شدي.

تا شب اضطراب و دلشوره داشتم، عقربه هاي ساعت به کندي حرکت مي کرد. خيلي دلم مي خواست اين مهمان ناشناس را که تفريح ما را بهم زده بود ببينم. ساعت هفت و نيم زنگ زده شد. از ترس به داخل اتاق دويدم و در را بستم. از پشت در صداي مامان و بابا را مي شنيدم که با مهمانان سلام و احوال پرسي مي کنند. به در تکيه داده بودم و دستم را روي قلبم که ديوانه وار يه قفسه سينه ام مي کوبيد، گذاشته بودم. چند دقيقه بعد ساناز ضربه اي به در زد و آهسته گفت: غزال مامان ميگه چاي بيار.

وقتي وارد آشپز خانه شدم کتايون با خنده گفت: اين چه وضعه؟ مثل گربه برق گرفته مي موني.

دوباره به اتاقم برگشتم و در آينه به قيافه وحشت زده ام نگاه کردم. خودم هم از قيافه ام خندام گرفت. دستي به سر و صورتم کشيدم و دوباره به آشپز خانه برگشتم و رو به کتي گفتم: تو ديديشون؟ چه شکلي بودن؟

کتي- آره مثل همه آدما.

- لوس! مي دونم آدم هستن، منظورم قيافشونه.

- آره، بيا از سوراخ در نگاه کن.

از آشپزخانه دري هم به سوي پذيرائي باز مي شد، از سوراخ کليد در نگاه کردم. دو خانم به همراه يک مرد آراسته و شيک پوش آمده بودند، قيافه مرد جوان به نظرم آشنا آمد. کمي که دقت کردم، قلبم از حرکت ايستاد، چون او کسي جز آقا پدرام نبود. با التماس گفتم: کتي تو رو خدا، جون من، بيا تو چائي ببر.

کتي- آخه چرا؟ زشت نيست، جواب دائي و زن دائي رو چي بدم.

- خواهش مي کنم، چه زشتي؟ من جوابشون رو مي دم، اونقدر دلهره و استرس دارم که مي ترسم گند بزنم. تازه من قصد ازدواج ندارم.

آنقدر خواهش و تمنا کردم که بيچاره کتي قبول کرد. سرزنش هاي مامان خيلي بهتر از آبرو ريزي بود. وقتي کتي وارد شد مامان و بابا و پدرام با تعجب بهش نگاه مي کردند. خنده ام گرفت چون عروس عوض شده بود. خانم ميانسال که به نظرم مادر پدرام بود با ديدن کتي بلند شد و بعد از تعارف چائي صورتش را بوسيد و رو به پدرام گفت: آفرين پسرم! عجب دختر گلي را انتخاب کردي، احسنت به اين سليقه. طفلک کتي نمي دانم از خجالت يا از ترس سرخ شده بود. و سرش را پائين انداخته بود. کتي هم واقعا زيبا بود. صورتي کشيده، چشمان ميشي داشت و موهاي روشن و صافش را پشت سر رها کرده و با لب و دهان کوچک و لپهاي گل انداخته زيباتر شده بود. هر دو خانم به صورتش زل زده بودند. از چهره بشاش و خندانشان معلوم بود که پسنديده اند. ساعتي بعد مهمانان آماده رفتن شدند خودم را گوشه آشپزخانه قائم کردم تا از ديد آنها در امان باشم. به محض رفتن آنها کتي دستپاچه گفت: باور کنيد تفصير غزال بود، اون از من خواست که به جاش بيام.

با خونسردي جواب دادم: وقتي من قصد ازدواج ندارم دليلي هم نداشت به داخل بيام، تازه چون تو از من بزرگتري حق تقدم با توست.

بابا مي خنديد ولي مامان سخت عصباني بود و دعوايم ميکرد که چرا آبرويش را جلوي آنها برده ام. بي خيال جلوي تلويزيون نشسته بودم و به سريال هفته نگاه مي کردم ولي در دلم غوغائي بر پا بود. صبح وقتي به مدرسه رفتم ماجراي شب قبل را به دوستانم تعريف مي کردم و مي خنديديم.

مينا- احمق جان اين چه کاري بود کردي، مثل بچه آدم مي رفتي و چايي را تعارف مي کردي. اگه جلوي همه پدرام مي گفت که اشتباه شده، چيکار مي کردي؟ چرا به فکر آبروي پدر و مادرت نيستي؟

حرفهاي مينا دلشوره عجيبي به جانم انداخت. مثل مرغ سر کنده بال بال مي زدم، طوري که ظهر پاي بيرون رفتن را نداشتم.

سها- غزال مگه نمي خواي بري که نشستي؟ نترس قسمت هر چي باشه همون ميشه.

تو برو، چند دقيقه خودم ميرم، تنم مي لرزه.

آخر از همه سلانه سلانه از مدرسه بيرون رفتم، که با ديدن پدرام جلوي در مدرسه خشکم زد. لحظه اي صبر کردم، از سماجتش بيشتر حرصم گرفت، با خشم و غضب جلو رفتم و پيش دستي کردم و گفتم: اگه براي بازجوئي اومديد حاضرم جواب شما رو بدم.

با لبخند جواب داد: خانم مجرمو وسط خيابون نمي شه بازجوئي کرد. لطفا اول سوار شويد، بعدا توضيح دهيد.

از اين که تند رفته بودم خجالت کشيدم و به ناچار سرم را پائين انداختم و سوار شدم. قبل از اينکه او حرفي بزند، گفتم: من به خاطر رفتار بدم از شما معذرت مي خوام. آخه ديروز من با ديدن شما خيلي ترسيدم، فکر کردم شما ماجراي اون روز پيش بکشيد و براي همين دختر عمه ام را فرستادم.

- حالا اگه يک بار ديگه مزاحم بشيم خودتون تشريف ميارين يا باز دختر عمه تونو واسطه مي کنين.

- خواهش مي کنم ديگه بيش از اين خودتونو به زحمت نياندازيد. چون من آمادگي براي ازدواج را ندارم و تا به حال در اين مورد زحمت فکر کردن رو هم به خودم ندادم.

- خوب مي تونيد از الان فکر کنيد و تا هر وقت که خواستين من منتظرتون مي مونم.

- شايد من تا آخر عمرم نخوام ازدواج کنم، باز هم منتظر مي مونيد؟

- اگه جواب منطقي بخوايد نه، چون من از روي علاقه به سراغ شما اومدم ولي دوس دارم زودتر زتدگي مشترک را شروع کنم و به دوران مجردي خاتمه بدم.

- پس لطفا منتظر من نباشيد و شانس تونو جاي ديگه اي امتحان کنيد چون به نفع شماست.

- پس اگه ناراحت نميشيد با شناختي که از خانواده شما دارم، بخت خودمو با دختر عمه تون امتحان مي کنم. شايد اين بار شانس با من يار ياشه.

با حيرت به صورتش نگاه کردم: شما از کجا خانواده من را مي شناسيد، نکنه تحت تعقيب بودم؟

- خانوم مجرم با توجه به اين که شغلم وکالته، براي زندگي مشترک بايد طرف را خوب بشناسي، درسته؟

- بله حق با شماست، چرا بايد ناراحت بشم، فقط خواهش مي کنم در مورد ملاقات امروز به کسي حرفي نزنيد.

- حتما.

نزديک خانه پياده ام کرد و قرار شد که مادرش دوباره با مامان تماس بگيرد. از خوشحالي نمي تونستم روي پايم بند شوم و عصر به بهانه درس خواندن پيش سها رفتم. سها با کنجکاوي پرسيد: چه اتفاقي افتاده که اينجوري شاد و هيجان زده شدي؟

- يه اتفاق خوب........

و همه چيز را برايش تعريف کردم، بعد از شنيدن حرف هايم به صورتم چشم دوخت و گفت: غزال تو ياشار رو دوست داري؟

- خوب معلومه که دوستش دارم، هم پسر عمو مه هم از بچگي شب و روز با هم بوديم. حالا چي شد اينو پرسيدي؟

- همين طوري از روي کنجکاوي، گفتم شايد به خاطر ياشار جواب ندادي.

- نه، اشتباه نکن! من ياشار رو به عنوان همسر آينده ام دوست ندارم، علاقه من به اون مثل سهند مي مونه.

سها خودش براي اوردن چاي و ميوه به آشپزخانه رفت، چون خاله ناري و سهيل براي خريد رفته بودند. تلفن چند بار زنگ زد و سها گفت که جواب بدم. گوشي رابرداشتم و گفتم: بله بفرمائيد.

مردي پشت خط بود که به محض شنيدن صدايم گفت: شما؟

- شما زنگ زدين، من بايد اين سوال از شما بپرسم.

- خوب من پسر بابام هستم.

- چه مسخره! من فکر کردم دختر بابات هستي، بي مزه. خوب بنده هم دختر بابام هستم.

- چقدر پررو هستي، نکنه مستخدمشون هستي که زبون درازي مي کني.

اين حرفش باعث عصبانيت ام شد و فرياد زدم: ديوونه مستخدم خودتي، بي شعور.

سها با سبد ميوه آمد و گفت: غزال کيه؟ چرا داد و فرياد مي کني؟

- يه ديوونه که به جاي سلام دادن توهين مي کنه.

- بده ببينم کيه.

گوشي را به دستش دادم، گفت: بفرمائيد.

به محض شنيدن صدا با خنده گفت: سپهر تويي، چرا به دوستم توهين کردي؟

- اسمش غزاله، آره دختر دوست باباست.

بعد از گذاشتن گوشي از من معذرت خواهي کرد. دستم را دور گردنش حلقه کردم و بوسيدمش و گفتم: خطاي برادرت را به چهره زيباي تو بخشيدم. سها کاش من يه برادر بزرگتر داشتم اونوقت تو را براي برادرم مي گرفتم، چون خيلي مهربان و ماهي.

جوابم را با خنده پاسخ داد.

روز شنبه، مادردرام دوباره تلفن کرد و از مامان اجازه خواست تا مجددا بيايند. مامان براي عصر يکشنبه قرار گذاشت.

کتي- زن دايي کاش راستش را مي گفتيد.

به جاي مامان جواب دادم و گفتم: يعني چي؟ خوب تورو پسنديدن و گرنه نمي اومدن. قسمت تو بود. من دهنم بوي شير ميده. ديگه حرفش را نزن که ازت دلخور ميشم.

پدرام همراه مادر و خواهرش با دسته گل بزرگي امدند. که بعد از دقايقي که در تنهايي با هم صحبت کردند، از قرار معلوم نتيجه رضايت بخش بود. خوشبختانه از نظر آنها مهم نبود که کتايون اهل کجاست و چند صباحي خانه من مهمان بود. بعد از رفتن آنها مامان به عمه تلفن کرد و ماجراي خواستگاري کتي را برايش تعريف کرد. عمه هم به پدر و عمو واگذار کرد که هر کاري صلاح مي دانند انجام دهند.

پس از چند جلسه، در حضور عمه و شوهر عمه ام، حلقه اي به عنوان نامزدي در دست کتايون انداختند و قرار شد تابستان همزمان با عروسي آيدين، مراسم عقد و عروسي آنها برگذار گردد.

همه از پدرام خوششان آمده و او را مردي با شخصيت و لايق مي دانستند. حتي ياشار هم که مرا مورد سرزنش قرار داده بود از اين اتفاق راضي و خرسند بود. بعد از امتحانات ثلث سوم همراه عمو به اروميه رفتم. طبق معمول هر سال فقط مامان و بابا در تهران ماندند. البته عمو هم گهگاهي به تهران سر مي زد. روزهاي خوبي را پيش رو داشتيم مخصوصا که عروسي آيدين همزمان با سالروز تولدم بود و هفت روز بعد عروسي پدرام و کتي.

باز نوه هاي پدر بزرگ، کنار هم در باغ جمع شده بودند و به شادي و تفريح مي پرداختند. فارغ از رنج و غم دنيا. در اين مدت چهار بار با سها تلفني صحبت کرده بودم. قول داده بود که همراه خانواده به عروسي بيايند.

سه روز مانده به عروسي، روز سه شنبه، عمو محمود و زن عمو سيمين براي خريد به شهر رفتند. چون پي فرصتي مي گشتم که کار سهند را تلافي کنم و در نبود آنها راحت تر مي توانستم. براي همين به سهند گفتم: سهند خيلي وقت است که به باشگاه نرفتيم بيا با هم تمرين کنيم، مي ترسم فراموشم بشه.

سهند- از بس که خنگي، چيکار کنم، چاره ندارم! قبوله.

عمو محمود- فقط مواظب باشين دست و پاتون نشکنه، چون همه اش سه روز به عروسي مونده.

- عمو جون نمي خوايم که جنگ و دعوا کنيم، فقط تمرينه و بس.

اول خيلي جدي تمرين را شروع کرديم، وقتي حسابي بدنم گرم شد و سهند مطمئن شد کلکي در کار نيست، محکم ضربه اي به پا و سپس به شانه اش زدم که صداي داد و فغانش به هوا برخاست.

عمو- عمو جان مگه نگفتم مواظب باشيد، اين چه کاري بود کردي؟ خدا کنه قثط پاش نشکسته باشه.

- نترسين الکي داد و بي داد مي کنه، بادمجون بم آفت داره.

پدر بزرگ بلافاصله دنبال شکسته بندي محلي فرستاد. کاک قاسم دستي به بدن سهند کشيد و گفت: خوشبختانه نشکسته فقط ضرب ديده که با استراحت و اين مرهم زود خوب ميشه.

کمي از آن پماد که داروي محلي بود، به تن و بدن سهند ماليد و الناز، دختر عمو محمد قرص مسکني به او داد تا کمي از دردش کم شود.

ياشار از دستم به شدت عصباني و ناراحت بود و بهم توجه نمي کرد. وقتي سهند خوابيد از خانه بيرون رفت، من هم به دنبالش دويدم و گفتم: ياشار وايستا مي خوام باهات صحبت کنم.

بدون اينکه حرفي بزند به طرف اصطبل رفت و اسبش را بيرون آورد. من هم با عجله همين کار را کردم و به دنبالش به راه افتادم. از خشم فقط اسب مي تازوند، و به سمت کوه ميرفت. در ميان راه فرياد زدم و گفتم:

- ياشار جون غزال وايسا. مي دونم قهر کردي.

اسبش را از حرکت بازداشت و سرش را به طرفم برگرداند که ادامه دادم:

- همه اش تقصير خودشه، چرا روز سيزده بدر اون بلا رو سرم آورد. خوب بود منم مثل اون الم شنگه راه مي انداختم؟ همش به خاط تو تحمل کردم.

- درسته اون کار بدي کرد ولي بدون لذتي که تو گذشت هست تو انتقام نيست.

- ببخشيد، جون من اخمها تو بازکن و لبخند بزن! من طاقت قهر و بي توجهي تو رو ندارم.

چهره اش را با لبخندي شکوفا کرد و گفت: مطمئن باش من هيچ وقت با تو قهر نمي کنم، چون خودمم تحمل ندارم که با هات حرف نزنم. حالا بيا تا دامنه کوه با هم مسابقه بديم.

اسبها رو تا دامنه کوه تازونديم. کاک شيرازد، از دامهاي پدربزرگ نگهداري مي کرد و مثل هميشه به درخت تکيه داده و ني مي زد و با ديدن ما از جا بلند شد و دستي تکان داد. سلامي کرديم و همانجا نشستيم. شيرزاد کاسه به دست از گوسفندي شير دوشيد و آن را به دستم داد وگفت: بفرما سوگلي محمود خان، بخور تا گلوت تر بشه.

کاک شيرزاد هر وقت ني به دست مي گرفت بي اختيار اشکش سرازير ميشد و هر وقت علتش را مي پرسيدم مي گفت: اين ني مثل مسکن مي مونه و درد هامو تسکين مي ده.

- تا خواست ني را به دستش بگيرد گفتم: تو رو خدا شيرزاد قبل از اينکه ني بزني کمي برامون درد و دل کن، چرا همش گريه مي کني.

آه بلندي کشيد و گفت: قربون اسم قشنگت برم، درد و غصه من سر درازي داره اگه بگم حتما سرتون درد مي گيره.

- نه بگو، ما گوش مي ديم.

چند دقيقه سکوت کرد و گفت: اي چي بگم! از کجاش براتون بگم. من هم مثل همه جوونا، اون زمان عاشق يه دختر خوشگل و زيبا بودم، اسمش آيناز بود. دختر يکي از خوانين بود، من هم چوپون اونا بودم هر وقت آيناز رو مي ديدم عقل و هوشم را از دست مي دادم. در رفت و آمد هايي که به خونه خان داشتم، نکنه آينازهم عاشق من شده ولي از ترس رسوائي و پدرش نمي تونه ابراز علاقه بکنه. خلاصه سر تونو زياد درد نيارم، با هزار مصيبت حرف دلمو بهش گفتم که جوابمو با لبخند داد. چون مي دونستم خان مخالف اين ازدواج ميشه، يه روز با هم از اون ده فرار کرديم و اومديم شهر و با هم عقد کرديم. ولي خان در به در دنبال آيناز مي گشت. وقتي ما را پيدا کردند او حامله بود. پدرش با زور تفنگ زنمو ازم جدا کرد. شب و روز کارم شده بود گريه و زلري! من که زورم به خان نمي رسيد، اون زمانا حرف، حرف خان بود و رعيت کاره اي نبود.... بيچاره آيناز اونقدر که غصه خورد نتونست، تاب بياره و سر زا از دنيا رفت. چون خان عارش مي اومد دختر من که از خون من بود نوه اش باشه، بچه را به دست من داد. از اونجا کوچ کردم و اومدم به اين دهکده که خدا عمر با عزت به پدربزرگتون بده. منو آورد به خونه اش و گوسفنداش به دستم سپرد. مادربزرگتون هم از غزالم، تنها يارگارعشقم مواظبت مي کرد. تنها دلخوشيم دخترم بود. به عشق آيناز غزالو بزرگ مي کردم. زيبايي غزال به مادرش رفته بود هر روز که مي گذشت زيبا و زيباتر ميشد. براي فرار از حرف مردم خانه اي اجاره کردم و با غزال به آنجا رفتم، چون عمو هاي شما جوون بودن. يعني همپاي غزالم بزرگ شده و قد کشيده بودند. تازه فهميدم از قضاي روزگار محمود خان عاشق، يه دونه دخترم شده. زماني اين موضوع را فهميدم که غزال براي کمک به من براي چراي گوسفندان همراهم بود و محمود خان وقت و بي وقت براي سرکشي مي اومد. غزالم خيلي ساکت و مظلوم بود. يه روز که گوسفندارو کنار رودخونه مي بره، نمي دونم کدوم بي شرفي، بي سيرتش مي کنه.

گريه امان کاک شيرزاد رو برديد، حال من وياشار هم منقلب شده بود. چند دقيقه طول کشيد تا شيرزاد ادامه داد: دخترم از غصه و ناراحتي چند ماه در بستر بيماري افتاد، مادربزرگت هر چقدر خرج دوا درمانش کرد فايده اي نداشت. محمود خان هم حال و روز خوبي نداشت چون اونا خيلي خاطر همديگرو مي خواستن. يه روز که از خواب بيدار شدم ديدم غزالم سر جاش نيست. همه را خبر کردم. خان همه را بسيج کرد و فرستاد دنبال غزال، که خبر مرگش را برام آوردن! عزيز دلم خودشو از بالاي کوه پرت کرده بود پائين.

وقتي به اينجا رسيد هاي هاي گريست، اشک من و ياشار هم جاري شده بود. آنقدر غرق زندگي پر رنج کاک شيراز شده بوديم که ساعت را فراموش کرده بوديم. هوا کاملا تاريک شده بود که به باغ برگشتيم. در طول راه هيچ کدام حرفي نمي زديم.

يار علي جلوي در قدم مي زد که با ديدن ما جلو دويد و گفت: شما ها کجا بوديد، همه جا رو زير و رو کرديم. ارباب و خان دلواپستون هستند، زود بريد داخل تا از نگراني در بيان.

پدر بزرگ و خان عمو پريشان و آشفته به انتظار ما نشسته بودند. پيش دستي کردم وگفتم: الهي من قربون هر دو عزيز پريشونم برم! بنده آماده هر گونه مجازاتم. اصلا گردن من را بزنيد تا آرام بشيد.

پدر بزرگ اخم هايش را باز کرد و خنديد و در حالي که سرش را تکان مي داد، گفت: اگه تو اين زبون را نداشتي چيکار ميکردي؟ فربون اون قد و بالات برم. بيا به جاي گردنت يه بوس بده.

سر و صورت پدر بزرگم را غرق بوسه کردم

شب بعد از شام آيدين گفت: بچه ها اگه موافق باشيد فردا دسته جمعي به شکار بريم. مي خوام آخرين روز مجردي مو جشن بگيرم.

- شکر کن آيدا نيست، وگر نه چشمات رو از حدقه در مي آورد.

- اگه اينجا بود که جرات حرف زدن رو نداشتم.

همه موافقت کردند به جز سهند، که مجبور بود در خانه استراحت کند. صبح زود، مثل هميشه زود از خواب بيدار شديم. بعد از پوشيدن لباس محلي که موقع شکار تنم مي کردم، همراه بقيه به راه افتادم.ده نفر بودين. آيدين، کامياب، کاميار، ياشار، سياوش،... فقط کتي همراه ما نيامد، قرار بود پدرام و خانواده اش بيايند. چون بابا و مامان و عمو سعيد اينا نزديک غروب مي رسيدند من همراهشان رفتم. بعد از شکار تعدادي پرنده، هر کس به کاري مشغول شد. يکي پرنده ها رو تميز مي کرد، يکي بساط نهار رو اماده ميکرد. من و سياوش هم هيزم جمع مي کرديم تا پرنده ها رو کباب کنيم. زير اندازي را که به همراه داشتيم در زير سايه درختي پهن کرده بوديم. بعد از فارغ شدن از کار، کاميار برادر کتي که در زدن سه تار استاد بود، شروع به نواختن کرد. جمع شاد و خوبي داشتيم. در محيط دنج کوهستان، واقعا از زندگي لذت مي برديم. عصر، قبل از غروب به دهکده بازگشتيم. به دستور پدربزرگ ساختمان بزرگتر براي ورود و پذيرائي مهمانان آماده شده بود و ساختمان کوچکتر براي اعضاي خانواده در نظر گرفته شده بود. اين دو ساختمان فاصله کمي از هم داشتند. چون در دو باغ جداگانه قرار داشتند. وقتي به باغ رسيديم هر کس به کاري مشغول بود. کارگرها براي عروسي ميوه مي چيدند. آشپزخانه را آماده مي کردند. زن عمو پروانه، زن عمو بهرام و عمه فريده در حال دستور به کارگران بودند. دخترها هم به همراه ديگر خانوم ها به قر و فرشون مي رسيدند. بلقيس که سر کارگر بود در گوشه اي از باغ ايستاده بود و نظاره ميکرد. بعد از سلام و احوالپرسي گفتم:

- ننه بلقيس به مش رمضون بگو سر يکي از گوسفندها رو سر ببره و کم از گوشتش رو با دل و جيگرشبرام کباب کنه. من ميرم يه چرت بزنم هر وقت آماده شد خبرم کن.

- چشم غزال خانوم الان ميگم.

وقتي به داخل ساختمان رفتم، توي يکي از اتاق ها با چکمه و سربند روي تخت ولو شدم و خوابيدم. تا اينکه با صداي ننه بلقيس چشمهايم را باز کردم: خانم پاشين، غذا آماده است. زودتر بجنبين تا کباب ها سرد نشده.

هنوز مستي خواب در چشمانم بود. فکر کردم چشمانم پف کرده و چون به سختي باز ميشد.

بلند شدم و بعد از شستن دست و صورتم اول سربند را باز کردم و موهاي ژوليده ام را شانه زدم و پيش بقيه رفتم. کامياب و سياوش زودتر از من سراغ کباب ها رفته بودند.

خنده کنان گفتم: ببينم من اگه کباب نخواسته بودم به گمونم شما از گرسنگي تلف مي شدين.

سياوش- آره به جون تو، دلم ضعف ميرفت مخصوصا از بوي کباب، حالا بيا اين سيخ رو بگير.

روي سيخ فقط يه تکه گوشت بود، لبه ميز نشستم و جواب دادم.

- زحمت نکش، چون اگه همه رو بخورم دل درد مي گيرم.

کامياب- عيبي نداره، ميمون خانم! بفرما اول روي صندلي بشين بعد کوفت کن.

سيخ ها را به طرف خودم کشيدم که دعوا به راه افتاد، با شوخي و خنده مشغول خوردن شديم. طناز که دو سال از من کوچکتر بود به آشپزخانه آمد و گفت: غزال، ياشار ميگه اگه مي خواي به ديدن عمو اينا و مهمونا بري زود باش بيا.

با دهن پر اشاره کردم که ميام، اول سراغ زن عمو پروانه رفتم که گفتم: زن عمو موهامو مي بافي؟

زن عمو- چرا که نه، بيا عزيزم زود برات ببافم. انشاالله سال بعد عروسي تورو جشن بگيريم.

در حين بافتن موهايم، پرسيد: غزال تو ياشار رو بيشتر دوست داري يا سياوش رو؟

- هر دو شونو، جه فرقي مي کنه، اونا پسر عمو هاي من هستند.

زن عمو- پس از الان يکي شو انتخاب کن. چون هم من و هم من سيمين از مشتريهاي پرو پا قرصت هستيم.

- مگه من تحفه ام که منو انتخاب کردين، اين همه دختر خوشگل تو فاميل هست. همشون از من بهترن، يکي اش همين پرينازعمو بهنام هر جا که سياوش ميره، اونهم هست. تازه بايد نظر اونارو هم بپرسين شايد پسراتون منو نخوان.

زن عمو- نظر اونا رو مي دونيم! يعني سيا که خودش گفته ياشار هم همينطور، حالا بيا به چشماي خوشگلت سرمه بکشم تا خوشگلتر بشي.

بعد از اتمام کار همراه ياشار سوار اسب شديم و سطلي هم پر از آلبالو کرديم و به سمت باغ به راه افتاديم. بين راه از سيب هاي درشت و ترش مزه چند تابي چيديم، مي خواستم روي آلبالو بگذارم که ياشار مشتي از آلبالو ها را برداشت وبه شوخي به صورتم ماليد و گفت: ديدم خوشگل شدي، خواستم خوشگل تر شوي.

- ديوونه حالا با اين سر و وضع چه جوري جلوي مهمونا برم؟ آبروم ميره.

- قبل از اينکه تو بري صورتت رو بشورتازه اينجوري خيلي ناز شدي.

دوباره به راه افتاديم از دور دو مرد جوان که پياده به طرف مي مي آمدند ديديم. به نظر ناآشنا مي آمدند. براي اينکه مورد تمسخر واقع نشم صورتم را با سربند پوشاندم و فقط چشمانم بيرون ماند.وقتي فاصله مان کم شد ياشار گفت: به نظرم قيافه يکي شون آشناست. آره! اون برادر سها نيست؟ درست شبيه عکسش هست.

- باور نمي کنم اون که مي گفتن هيچ وقت ايران نمي آيد.

- تند تر بريم، شايد اشتباه مي کنم.

- ياشار اگه سپهر باشه، يه کم سر به سرش مي ذاريم و اذيتش مي کنيم اون که ما رو نميشناسه.

- نه اين درست نيست، دفعه اوله که اينجا ميان، شايد ناراحت بشن! تازه جواب عمو رو چي بديم.

خواهش ميکنم جون من ، اصلا تو حرف نزن ، هرچي بابا گفت،پاي من خودم جوابگو مي شم .

با خواهش وتمنا ياشار راضي شد . حدسمان درست بود چون هيچ فرقي با عکسش نداشت . قد بلند و چهارشانه، صورت گرد وچشمان خاکستري که همانند ستاره مي درخشيد. ابروهاي پهن ، صورت سبزه شلوار جين و تيشرت سفيد پوشيده و کلاهي هم سرش بود. واقعا خيلي زيبا بود وبه راحتي مي توانست دل هر دختري را به دست آورد. پسر همراهش که قدش نسبت به سپهر کمي کوتاهتر بود ، چشمان سبز وموهاي بوري داشت. وقتي کنارشان رسيديم با فرياد پرسيدم: اسم شما چيه و اينجا چي کار مي کنيد.

سپهر زودتر جواب داد: شما مگر مفتش محله هستيد که باز جويي مي کنيد.

خيلي زبون درازي مي کني گمونم سرت به تنت زياديست.

اون يکي جواب داد: ببخشيد خانوم محترم اسم من فريده و ايشون هم سپهر هستند. ما مهمون اقاي سراج هستيم حالا هم براي هواخوري بيرون اومديم .

با نرمي جواب دادم : شما مرد محترم وبا شخصيتي هستين ولي دوستتون خيلي بي ادب و پرروست .

سپهر- اصلا جوجه به تو چه ربطي داره ما کي هستيم اينجا ملک آقاي سراجه و فضوليش به شما نيومده .

از اسب پايين پريدم و يقه شاه را گرفتم وگفتم: آقا خروس مواظب حرف زدنت باش.

با تمسخر جواب داد: مثلا چه غلطي ميکني

وبه دنبال حرفش دستم را گرفت وبه طرف خودش کشيد. دستم را که به پشتم برده بود محکم پيچ داد.

ياشار که تا آن لحظه تماشا مي کردبا عضبانيت گفت: ولش کن.

نه، بذار ببينم آخرش چي کار مي کنه.

رو به سپهر گفتم: اگه دستمو وي نکني هر چي ديدي از چشم خودت ديدي، فهميدي.؟

سپهر- جوجه کوچولو نکنه مي خوايي دستمو گاز بگيري ،چون دخترا غير از گاز گرفتن کار ديگه اي بلد نيستند.

خيلي به زورت مي نازي. با تمتم قدرت با آرنجم محکم به شکمش زدم که صداي آخ گفتنش بلند شد. سپس با دو سه ضربه نقش بر زمين شد. پايم را روي سينه اش گذاشتم و چاقويي که در چکمه ام بور در آوردم و گفتم: دلت مي خواد چشاتو از حدقه در بيارم وبراي خان بفرستم تا بفهمي با کي طرف هستي ، ما دشمن خوني سراج هستيم.

ياشار که خيلي عصباني شده بود با فرياد گفت : بس کن ديگه، شما هم بلند شيد تا به خونتون برسونيم .

فريد بيچاره که نمي دانستم با سپهر چه نسبتي دارد رنگ پريده ومضطرب به ما نگاه مي کرد.

سپهر بلند شد و بر ترک اسب ياشار و فريد هم بر ترک اسب من سوار شد و به سمت باغ به راه افتاديم.

شما په نسبتي با اين آقا سپهر داريد.

فريد: آخه مي ترسم اگه حرف بزنم به درد سپهر دچار بشم.

خنده بلندي سر دادم و گفتم : نترسيد من با شما کاري ندارم .

فريد- من دوست سپهر هستم . راستي اسم شما چيه؟

من آهوي اين دشت ودمنم.

فريد- چه اسم قشنگي داريد، آهوي دشت. ببخشيد اگه فضولي نياشه مي خوام بدونم چرا صورتتونو پوشوندين خانوم کاماندو.

متاسفانه چند سال پيش آبله گرفتم که اثرش تو صورتم مونده.

فريد- ولي چشمهاي زيبايي داريد، گستاخ ووحشي .

جلوي در باغ پيادشون کرديم . موقع خداحافظي کلاهش رابرداشتم وگفتم: به يادگاري برشداشم تا هر وقت خواستين بيرون بياين به ياد من بيافتيد وديگه اين طرفا آفتابي نشيد. چون اين دفعه سرت را مي برم.

لبخندي زد وگفت: جوجه خوشگل ،حتما فردا ميبينمت ، چون سر نترس دارم.

موقعي که خنديد چاتي روي گونه هايش نمايان شد که زيبائيش را دو چندان کرد. بيچاره لنگان لنگان به داخل رفت و ما هم از در ديگر وارد باغ شديم .

ياشار- غزال کار بدي کردي که بيچاره رو، زدي. الانه که الم شنگه راه بيفته .

بي خيال

آهسته اسبها را به اصطبل برديم و از پشت دربه گوش ايستاديم. سپهر علت لنگيدن و خاکي بودن لباسش را توضيح ميداد. قيافه، بابا بزرگ اينا برافروخته و خشمگين بود . بعد از تمام شدن حرفهايش عمو محمد با عصبانيت فرياد زد : يار علي ، برو ببين اون پدر سوخته ها کي بودن که به مهموناي ما توهين کردن. همه رو جمع کنبد و تا صبح نشده پيداشون کنيد.

ياشار- غزال خانوم بفرما، ببين چه دسته گلي به آب دادي؟ اوضاع قمر در عقربه، تا پيش از اين دردسري ايجاد نشده بريم تو.

خنده کنان داخل شدم وگفتم: سلام بر همگي ، مژده بديد تا اون پدر سوخته رو معرفي کنم .

با شنيدن صداي من ، سپهر و فريد به طرف در برگشتند و فريد بريده بريده گفت: آقاي سراج... خودشه.... همون دختره است . بابا از شدت خشم وعصبانيت سرخ شده بود و با فرياد گفت :غزال اين چه کاري بود کردي ؟ خجالت نکشيدي ، اين رسم مهمون نوازي رو از کي ياد گرفتي ؟ شرم نمي کني که مژده گوني هم مي خوايي .

خيلي راحت جواب دادم : بابا از اول بلد بودم و اتفاقا کاملا رسم مهمان نوازي رابه جا آوردم تا آقا سپهر با خاطره فراموش نشدني از اينجا بره.

بابا- ياشار تو چرا اجازه دادي هر کاري خواست بکنه، نتونستي جلوشو بگيري .

ياشار سرش را پايين انداخت وگفت: عمو جان باور کنيد هرچه قدر گفتم، گوش نکرد.

عمو محمود- مسعود چرا داد ميزني ؟ آرومتر بپرس، طفلکي الان زهره ترک ميشه .

عمو سعيد در حالي که مي خنديد گفت: راست ميگه از راه نرسيده اين دختر گل رو اذيتش مي کنيد! طوري نشده که داد بيداد راه انداختين ، چه اشکالي داره يه بام پسرا از دست دخترا کتک بخورن، چي ميشه؟ بيا يه بوس به عمو بده که خيلي دلم برات تنگ شده بود.

عمو محمد – چرا مثل راهزنا صورتت رو پوشوندي ، برو ازشون معذرت خواهه بکن.

نچ،نچ، امکان نداره! چون يه شوخي بود.

عمو محمود- سپهر جان من از طرف غزال از شما معذرت مي خوام.

بابا- محمود تقصير توست که اينهمه پر وبالش مي دي ولوسش مي کني.

به کنار عمو سعيد رفتم وآهسته صورتم را باز کردم و گفتم : عمو جان بذار اول صورتمو بشورم بعدا چون آبروم ميره. عمو سعيد- برو دختر شيطون .

دست سها را گرفتم وبه طرف اتاقم رفتيم . داخل اتاق تا سربند را باز کردم، سها خنديد وگفت: براي همين گفته بودي ابله رو هستي .

ابله با البالو يه خورده فرق داره . راستي سها تو که گفتي سپهر ايران بيا نيست ، چي شده، نکنه معجزه اي رخ داده.

واقعا معجزه شده، نمي دوني مامان چقدر گريه وزاري کرد، اونقدر التماس کردو گفت شيرمو حلالت نميکنم و نميدونم خلاصه ازاين حرفا که قبول کرد براي دو سه ماه بياد وبرگرده.

بعد از شستن صورتم ، لباسم را عوض کردم وبلوز وشلوارک ليمويي تنم کردم وبا سها پيش بقيه رفتيم . با همه روبوسي کردم، وقتي نوبت ان دو رسيد دست دادم و گفتم : خوش اومديد .

سپهر که به صورتم زل زده بودآهسته گفت عجب آبله روي خوشگلي هستي .

فريد- واقعا ، براي منهم قبول کردن اون چهره زشت وکريه ، با دو چشم زيبا سخت بود.

زياد ازم تعريف وتمجيد نکنيد که اونوقت شرمنده ميشم ، در ضمن صورتم آلبالويي بود.

چون همه از راه رسيده و گرسنه بودند، سر ميز رفتيم . من بين سها وسهيل نشسته بودم وسرگرم حرف زدن بودم که سها پرسيد:چرا شام نمي خوري، نکنه رژيم گرفتي.

سهند که روبه روم کنار سپهر نشسته بود زودتر جواب داد: رژيم چيه حقم دارهف يدونه گاو خورده.

فضول به تو چه ربطي داره، ببينم پات خوب شده،شونه ات ديگه درد نمي کنه. سهند جان راستي جات خالي خيلي خوش گذشت .

عمو محمد که تازه به يادش افتاده بودگفت: واي خداي من! باز شما دوتا شروع کردين ؟ محمود تورو خدا از اين به بعد هر وقت خواستي جايي بري يکي از اين دوتا را با خودت ببر.

عمو محمود- چرا خان داداش مگه چي کار کردن؟

عمو محمد- اگه شازده ات راه بره مي فهمي ، اين دردونه ات چه بلايي سرش آورده . مگه نمي بيني يه جا نشستند.

سپس، ماجراي روز قبل را تعريف کرد. سپهر و فريد زير چشمي نگاهم مي کردند و مي خنديدندو من بي خيال گوش ميدادم.

عمو محمود- اگه سهند پسره منه من مي دونم چه تحفه اي ، حتما اذيتش کرده که تنبه شده وگرنه غزال دختري نيست که بيخودي کسي رو اذيت کنه. بقول معروف پا رو دمش نذارن ، نيش نمي زنه.

بابا- محمود جان اينقدر لي لي به لالاش نذار، حتما سپهر هم نديده اذيتش کرده، آره.

عمو- يه لحظه صبر کن. غزال جون، دخترم بگو،چيکار کرده که حساب اين سهند رو رسيدي .

سهند- هيچي آم ديوونه رو که ولش کني يقه يکي رو مي گيره.

آدم ديوونه که تنش بخاره وروز سيزده بدر منو زخمي کنه حقشه که گوشمالي بشه .

عمو محمود- بفرما من که ميگم کرم از خوده درخته.

فريد- غزال خان شما بايد به استخدام ارتش دربياين چون از جنگ وخونريزي خوشتون مي آيد،الحق که دست بزنتون هم خوبه،حالا جرم سپهر رو هم بگيد

سها- جرم سپهر هم توهيني که پاي تلفن به غزال کرده! درسته سپهر خان؟

سپهر سرش را پايين انداخت وحرفي نزد که باعث خنده سايرين شد. صبح با گرماي اشعه آفتاب که از پنجره به داخل نفوذ کرده بود از خواب بيدار شدم. سها هنوز خواب بود، دلم نيامد بيدارش کنم . پاورچين، پاورچين از اتاق بيرون آمدم ، چون همه در خواب بودند بي سروصدا لباسم راعوض کردم و صورتم را شستم وبه باغ رفتم . با اينک لباس گرم پوشده بودم باز هم سرم بود. کمي ورزش کردم تا بدنم گرم شود. بعد روي تاب نشستم و به نواي گنجشکان گوش سپردم . با حرکت تاب ارامشي در درونم ايجاد مي شد. چشمانم را بستم وبه لالايي پرندگان همراه با نسيم صبحگاهي دل سپردم . نمي دانم چقدر در آن حال وهوا بودم که با صدايي به خود آمدم. وقتي چشم باز کردم ،نگاهم در چشمان خاکستري سپهر گره خورد. نمي دان در برق نگاهش چه بود که تنم لرزيد. سريع بلند شدم. لبخندي بر لبانش نشست وگفت:سلام، صبح بخيرمثل اينکه باعث شدم بترسين.

سلام صبح شما هم بخير، نه ، نترسيدم. کي اينجا اومديد که من متوجه نشدم ؟

سپهر- راستش نتوانستم بخوابم ، صداي بسته شدن در که امد گفتم حتما کسي بيدار شده ، از پنجره که نگاه کردم شما رو ديدم و از وقتي که شما غرق رويايي بالاي سرتون ايستادم ببخشيد که خلوتتون رو به هم زدم . نيم ساعته اينجا هستم و شما متوجه نشديد، ميشه بپرسم به چي فکر مي کنيد؟

صداي آواز پرندگان همراه با نسيم سحر روح آدمو نوازش ميکنه . اگه دوست داشته باشين کمي باهم قدم بزنيم .

سپهر- يعني ملکه زيباييها افتخار همراهي رو ميدن ؟!

با ابروهاي گره خورده نگاهش کردم و گفتم :اگه مي خوايي همراه من بيايي خواهش ميکنم با من اينجوري حرف نزن ، من از تعريف و تمجيد الکي خوشم نمياد. پس با اين حساب اگه من زشت بودم همراه من نمي اومدي! تازه اونقدرها هم که شما ميگيد فکر نکنم خوشگل باشم . به نظرم يه کم شبيه ميمون هستم .

خنده بلندي سرداد وگفت : اگه همه ميمونا، مثل تو باشن قحطي ميمون ميشه ، خانوم خوشگله .

بيا به جاي حرف زدن بدويم آقاي رومانتيک.

من با سرعت مي دويدم وسپهر هم به دنبال من و فرصت حرف زدن را پيدا نمي کرد. دور که زديم احساس کردم نفسش بند امده ،جلوي ساختمان گفتم : برويم داخل، حسابي عرق کرديم وممکنه سرما بخوريم .

همه از خواب بيدار شده بودند . عمو سعيد با ديدنمان گفت: به به سپهر خان!مثل اينکه ورزش کار شدي وتنبلي رو گذاشتي کنار ، خيلي عوض شدي.

به اعتراض گفت: بابا دستتون درد نکنه! مگه من تنيس بازي نمي کنم؟!

فريد- چرا ماهي يه بار.

به طرف حمام مني رفتم که با صداي بلندي گفتم- تنيس ورزش بچه پولداراي نازک نارنجيه .

که باعث خنده همه شد. از حمام بيرون آمدم ومشغول خشک کردن موهام که جلوي صورتم ريخته بود شدم که سينه به سينه سپهر خوردم . يک قدم عقب رفتم وگفتم معذرت مي خوام نديدمتون .

با طعنه جواب داد: عيب نداره ! حورياي بهشتي ،هيچ وقت ما نازک نارنجي ها رو نمي بينند.

با حرص چشم به صورتش دوختم وگفتم: بي مزه .

سپهر – پريا عصباني شدنشون هم قشنگه ، خانوم بامزه .

انگشتم را به حالت تهديد به طرفش گرفتم وجواب دادم: اگه يه بار ديگه اينطوري .....

حرفم را قطع کرد و گفت : حتما خفه ام ميکني ،جان دادن با دستان مه لقاء خيلي زيباست.

ديوونه حيف که مهمون هستي .

خنده کنان داخل حمام رفت . خنده اش بيشتر لجم را درآورد . تصميم گرفتم براي اينکه حرص نخورم محلش نگذارم و بي خيال باشم. بعد از صبحانه آماده رفتن به آبشار نزديک دهکده شديم . لباس محلي تنم کردم وسها هم شلوار جين کرم رنگ با تي شرت ليمويي که با چشمهاي عسلي اش همخواني داشت ، پوشيد وبا گذاشتن کلاه موهايش را پوشاند. زودتر از همه بيرون رفتم وبه يار علي گفتم اسبم را بيرون بياورد .

وقتي همه بيرون آمدند سپهر آهسته گفت : کي ميره اين همه راهو، خانوم به شکار ميرن که تفنگ برداشتن ؟

بي خيال رو به فريد گفتم: شما اهل کجا هستيد .

با متانت سرش را پايين انداخت وگفت: اهل چالوس

حتما سوارکاري بلديد؟

با اجازتون

عمو محمود- غزال جان! بابا ، بيا باهم بريم تنهايي نرو، راه کوهستان خطرناکه.

دستانم را دور گردن عمو انداختم و صورتش را بوسيدم وگفتم: عموخواهش ميکنم اجازه بده با اسب بيام، حالم از ماشين به هم مي خوره .

پس مواظب باش ، بذار ياشار رو هم صدا کنم باهات بياد.

عمو ياشار را صدا کرد که باهم برويم . قبل از اينکه راه بافتيم از فريد خواستم تا همراه ما بيايد . سها را سوار ترک اسب خودم کرديم وچهار تايي به راه افتاديم.قيافه سپهر ديدني بود ، چون در حال انفجار بود به زور خودم را کنترل کردم. در دلم گفتم : آقا سپهر تازه اول راهه ، کاري ميکنم که چشم چروني يادت بره.

از ميان کوهها و سنگلاخها عبور کرديم وبه کنار آبشار رسيديم . بين راه هم دو تا پرنده شکار کرده بوديم . بقيه ديرتر از ما رسيدند چون بايد قسمتي از راه را پياده مي امدند. از دور که ديدمشان ، دوربيني که همراه ام بود به سها دادم وگفتم :يه عکس يادگاري بگير چند تا عکس گرفتيم . آخرين عکس رو من وفريد خواستيم بگيريم انقدر لفت دادم تا بالا رسيدند. کنار فريد خنده کنان عکس گرفتم . فريد پسر بي شيله پيله اي بود، نجابت وسادگي از سرو رويش مي باريد. کنار تخته سنگ ايستاده بوديم که سپهر به بهانه تماشاي آبشار نزديک ما آمد وبه طعنه گفت : اقا فريد بد نگذره!

او هم نگاه معني داري کردو گفت: اتفاقا خيلي خوش ميگذره جاي شما خالي.

مامان زير اندازي پهن کرد و همه را دعوت به نشستن کرد. فلاسک چاي آورده بودند و همه مشغول خوردن چايي شدند. دست سها را گرفتم وروي همان تخته سنگ نشستيم . سرم را روي شانه سها گذاشتم و محو تماشاي خلقت زيباي خداوند شدم .هم زيبا بود وهم خوف انگيز. همانطور که به رو به رو خيره بودم چشمايم سنگين شد تا اينکه با صداي دلنشين سها چشم باز کردم: غزال پاشو حيف نيست جاي به اين قشنگي خوابيدي .

- نمي دونم کي خوابم برد، چون صبح زود بيدار شدم خوابم گرفت.

- يه آبي به صورتت بزن تا مستي خواب از سرت بپره.

آب زلالي از دل کوه مي جوشيد و به سمت پائين روان بود. چند مشت آب به صورتم پاشيدم، سپس صورتم را داخل آب کردم و چند دقيقه نگاه داشتم. کسي با فشار دست سرم را پائين برد و داخل آب نگه داشت، هر چه تقلا کردم نتوانستم سرم را از زير دستش خارج کنم، تمام نيرويم را جمع کردم وبا فشار سرم را بيرون آوردم و سهيل را ديدم.

- ديوونه داشتي خفه ام مي کردي، حالا نشونت ميدم. و شروع به پاشيدن آب به سر و صورتش کردم. او هم همين کار را کرد. خيس آب شده بوديم که خاله نازي گفت: تو رو خدا بس کنيد، نکنه هوس مريضي و رختخواب کرديد.

دست از بازي کشيديم و پيش بقيه رفتيم. مامان با عصبانيت گفت:

- ببين اين عروسي رو مي توني زهر مارمون کني؟ حالا تو اين هواي سرد کوهستان چطوري مي خواي بري، يخ نمي کني

سهند- به اميد خدا سقط مي شي و مي ميري.

عمو چپ چپ نگاهش کرد، سپهر رو به مامان گفت: خانوم سراج ناراحت نباشين، کاپشن من داخل ماشينه الان براش مي آرم.

ياشار- اتفاقا شلوار گرم کن من هم پشت ماشينه! مي تونه فعلا اونا رو بپوشه.

سپهر بلند شد و به پائين کوه جائي که ماشين ها رو پارک کرده بودند رفت و بعد از چند دقيقه، کاپشن خودش و سهيل و شلوار ياشار رو به طرفم گرفت. از گرفتن کاپشن امتناع کردم و گفتم : اخه نمي تونم لباس شما رو بپوشم، خيس مي شه.

وآهسته زير لب ادامه دادم: ترجيح مي دم با لباس خيس بمونم و سرما بخورم تا اينکه اونو بپوشم شايد مرضي داشته باشي و سرايت کنه.

عمو سعيد با مهرباني گفت: غزال جان حالا وقت يک دندگي نيست بگير بپوش عزيزم سرما مي خوري.

- به خاطر گل روي شما چشم، مي پوشم.

سپهر از شدت خشم رگهاي گردنش متورم شده بود. موقع گرفتن کاپشن آهسته جواب داد: لعنتي به موقع اش ميگم کي مرض داره.

- چي گفتيد آقا سپهر، اگه ممکنه بلند تر حرف بزنيد، چون گوش هاي من از نظر شنوائي ضعيف هستند.

- هيچي نگفتم، فقط تشکر کردم که قبول کرديد لباس غريبه اي رو بپوشيد.

پشت چشمي نازک کردم و با عشوه گفتم: خواهش مي کنم! مجبور شدم.

با کمک سها، پشت درخت لباسهايم را عوض کردم و موهاي خيسم را پشت سرم رها کردم تا خشک شود. موقع برگشتن هر چقدر مامان وبابا اصرار کردند که سهند به جاي من با اسب بيايد قبول نکردم و دوباره چهار تائي به راه افتاديم. وقتي داخل باغ شديم ماشين پدرام آنجا بود، از قرار معلوم آنها هم رسيده بودند. شب عروسي به سبک محلي برگزار ميشد چون پدربزرگ، خان و بزرگ آن دهکده بود. يکبار براي اهالي دهکده و بار ديگر براي اقوام و آشنايان در شهر برگذار مي شد. شب همه فاميل نزديک عمه ها وعمو ها و بچه هايشان دور هم جمع شده و با اهالي رقص و پايکوبي مي کردند. براي آشنائي بيشتر مهمان ها با فاميل، همه را يک جا جمع کردم. اول سها، سهيل، سپهر و فريد را به آنها معرفي کردم، سپس آنها را معرفي کردم. دختر عمه ام طناز، الناز دختر عموم... در آخر هم گفتم: اگه (بي تغيير) رفت، نازي صدا کنيد چون همه شون ناز دارن بغير از من.

سپهر- آدم عتيقه به ناز نياز نداره.

به صورتش خيره شدم ولي جوابي ندادم. چون نمي خواستم جلوي فاميل رفتار نادرستي داشته باشم. همه دختر ها با او گرم گرفته بودندو مثل پروانه دور سرش مي چرخيدند. زيبايي خيره کننده اش همه را به سمت خودش جلب مي کرد و براي همين هر کدام به نوعي قصد دلبري داشتند. ساناز و سهيل با هم بودند و من با سها و فريد گرم صحبت شدم. که سپهر هم پيش ما آمد گفت: صابخونه با ما به از اين باش و کمي ما رو تحويل بگير ناسلامتي مهمون شما هستيم و اينجا غريب.

- معلومه که خيلي غريب و تنها هستي. شمع مجلس شدي و پروانه ها دور سرت بال، بال مي زنن.

فريد- سپهر بي خود زحمت نکش از پسش بر نمي ايي.

- راست ميگه، برو واسه يکي ديگه تورتو پهن کن.

سپهر- واسه همينه چسبيدي به فريد؟ پاشو اقا فريد! پاشو بريم که مي ترسم از راه بدر شي، اونوقت جواب مادرتو چي بدم؟ به زور راضي اش کردم و همراه خودم آوردم.

دست فريد را گرفت و از ما دور شد. بعد از رفتن آنها به سها گفتم:

- ديدي خان داداشت چي گفت.

سها- من معذرت مي خوام، تو محلش نمي دي سر لج افتاده.

سرم را تکان دادم و گفتم: بي خيال، همه اش دو ماه اينجاست، بذار هر چي مي خواد بگه.

خوشبحتانه با شروع مسابقه تير اندازي و اسب سواري، مردها و زنها از هم جدا شدند و بعد از آن سر همه به شام گرم شد. با پايان رسيدن جشن، فورا به اتاقم رفتم.

صبح دير تر از همه، از خواب بيدار شدم تا با سپهر کم تر روبرو شوم و باعث دلخوريه سها نشوم، چون خيلي از دست سپهر ناراحت شده بود. بعد از صبحانه به سمت شهر حرکت کرديم. ذوق وشوق عجيبي سر وپايم را گرفته بود. چون روز تولدم هم بود. از وقتي رسيده بوديم همه به سر و وضعه خودشون مي رسيدند تا بهتر از ديگري در جشن حاضر شوند، در بين آنها فقط من و سها بيکار بوديم. سها موهايش کوتاه بود و نياز به رسيدگي نداشت و من هم با شانه کردن مشکلم را حل کردم. کم کم حوصله ام سر رفت چون از منزل عمو محمود در خيابان دانشکده تا بند فاصله زيادي نبود به سها گفتم: مي خواي به بند بري و اونجا رو ببيني، ولي اول بايد از مامان اجازه بگيريم.

وقتي به مامان گفتم، جواب داد: حالا چه وقت بند رفتنه؟ کي مي خواي حاظر شي؟

- مامان ما که بيکاريم، چه فرقي ميکنه اينجا باشيم يا بند، وقتي برگرديم زود تر آماده ميشيم.

آنقدر بوسيدمش تا قبول کرد. آن سه نفر را هم صدا کرديم و با هم به بند رفتيم. کنار يک رستوران شيک و باصفا نگه داشتيم و سفارش چايي داديم. بوي کباب همه جا پيچيده بود وآدم را مست مي کرد. دلم از بوي کباب ضعف مي رفت ولي خجالت مي کشيدم سفارش غذا بدهم چون ساعتي پيش غذا خورده بوديم، از طرفي هم سپهر بي پروا نگاهم مي کرد. کلافه وخسته شده بودم. دقايقي بعد سپهر گارسون را صدا کرد و سفارش غذا داد.

فريد- سپهر برو دکتر ما تازه نهار خورديم چه زود گرسنه ات شد. فکر نکنم غير از تو کسي گرسنه اش شده باشه ها.

خنديدو گفت: آخه يه گربه هست از وقتي رسيديم بو مي کشه، الانه که بيهوش بشه.

- دستت درد نکنه، حالا گربه هم شدم.

سپهر- بايد خوشحال باشي به گربه تشبيه ات کردم چون خودت ميگي شبيه ميمون هستي. ولي بي شوخي فرم چشمات، مثل چشمهاي گربه است.

بعد از خوردن غذا به خانه برگشتيم، تا آماده شويم. سها کت و شلوار شکلاتي رنگ و من هم بلوز آستين حلقه اي با يقه انگليسي که پائين اش گره بلندي داشت و تقريبا دو سه بندي از کمرم پائين تر مي آمد. و شلوار دمپا گشاد مشکي پوشيدم. لباس من وسها از لباس بقيه ساده تر و پوشيده تر بود. تعداد اندکي از مهمان ها آمده بودند با همه سلام و عليک کردم و پيش بابا و عمو سعيد رفتم. چند لحظه بعد سهند با کت و شلوار کرم رنگ آمد و کنارم نشست و در گوشم اهسته گفت: غزال يه دختري الان اومد اونقدر خوشگل که نگو، مي خواي ببيني؟

- باشه ميام، پاشو بريم ببينيم.

با هم به طرف ديگر سالن رفتيم. دختر، چشم آبي با صورت کشيده و مهتابي و موهاي بور و کوتاه داشت. به حدي زيبا و دوست داشتني بود که آدم نمي توانست چشم ازش بردارد. غريبه بود و نمي شناختمش.

- سهند بيا بريم، زشته يهش زل زديم. بيا بريم از حياط چند شاخه گل رز بچينيم، مي خوام رو سر عروس وداماد بريزم.

بعد از چيدن گل به سالن برگشتيم که سهند گفت: غزال اونجا رو نگاه کن. امروز با بودن سپهر کار و کاسبي ما لنگه! ديگه کسي ما رو تحويل نمي گيره، چقدر اين پسر خوشگل و خوش تيپه.

نگاهي به سپهر کردم. حق با سهند بود، کت وشلوار خاکستري با پيراهني کم رنگتر و کراواتي خاکستري پوشيده بود. از روزهاي قبل زيبا تر شده بود. ولي هر چه بود نظر خوشي به او نداشتم. با ديدن ما جلو آمد، سهند گفت: پسر معرکه شدي! فکر کنم امشب هر چي دختره عاشقت بشن. مواظب باش ندزدند.

سپس رو به من گفت: غزال يکي از اون گلارو به سينه سپهر بزن.

غنچه گلي انتخاب کردم و در جيب کتش گذاشتم. لبخندي زد و نگاهي به گل، سپس رو به من کرد و خطاب به سهند گفت: تو مواظب اين در گرانبها باش.

سهند- اتفاقا امروز خيلي مواظب يار بي وفا هستم.

حرف سهند تکاني بهش داد و گفت: يار تو؟؟ نمي دونستم شما با هم...

به وسط حرفش پريدم وگفتم: ما خيلي وقته به هم محرم هستيم.

به لج سپهر، گونه سهند را بوسيدم و دستم را دور بازوي سهند حلقه کردم و گفتم: بيا عزيزم بريم، اونفدر که سر پا ايستادم خسته شدم.

سهند- بانوي من از اين که باعث آزارتون شدم معذرت مي خوام. لطفا بفرمائيد.

تيرم به هدف خورد چون سپهر نمي دانست ما خواهر و برادريم. وقتي از کنار سپهر دور شديم سهند گفت: غزال ناسلامتي تو خواهر من هستي. برو يه سر و گوش آب بده ببين طرف کيه، چند سالشه، يعني ته و توي قضيه را دربيار.

وقتي به آن سمت رفتيم پدرام و کتي را ديديم با خوشحالي جلو رفتيم.

- سلام کتي جون، ببخشيد مزاحم شديم از اقوام پدرام هستن؟

کتي- نه غزال جون، ايشون سميرا جون دوست وهمکلاسي من و آيداست و اين دختر خانوم – اشاره به همون دختر- شيدا جون برادرزاده سميراست.

بعد ما را به آنها معرفي کرد. شيدا چهارده سال داشت و خونه مادربزرگ اش مهمان بود. چند دقيقه پيش آنها نشستيم، با امدن عروس و داماد صحبتمان، نيمه تمام ماند. و نتونستم آدرس خونشونو در تهران بگيرم. پيش سها که رفتم با دلخوري گفت: رفيق نيمه راه، کجا بودي البته متوجه شدم دوست جديد براي خودت پيدا کردي. راست ميگن نو که مياد به بازار کهنه ميشه دل آزار.

سپهر نگاه مس کرد و موذيانه مي خنديد فهميدم کار اوست. دستم را دور گردن سها انداختم و چند بار صورتش را بوسيدم وگفتم: مطمئن باش هيچ کس جاي تو رو نمي گيره، تو بهترين دوست و خواهر مني.

- جدي مي گي يا براي دل خوشي من؟

- به جان عزيزت قسم اگه دروغ بگم. البته به کوري چشم حسوداي جاسوس.

با نواختن ارکستر، بازار رقص گرم شد. الناز هم به طرف سپهر آمد و گفت: افتخار رقص مي دين؟

سپهر- بله، البته.

و به دنبالش بلند شد، سپهر هر دقيقه با دختري مي رقصيد. من و سها هم که بلند شديم، به بهانه اي، جلوي من مي آمد و من هم سريع دور مي شدم. از اينکه حرصش را در مي آوردم خوشحال بودم، فکر مي کرد ميتونه با چرب زباني گولم بزند. ديگر نمي دانست از نيت پليدش آگاهم. با تبديل شدن آهنگ آذري به فارسي تنها کساني که بلد بودند ماندند و بقيه نشستند. دست مامان و زن عمو را گرفتم و بلندشان کردم. در آن جمع پسري به زيبايي لزگي مي رقصيد. براي همراهي کردنش جلو رفتم، چون قبلا به کلاس رقص آذري رفته بودم کمي مي توانستم همراهيش کنم. ريتم ها رو همراهش اجرا مي کردم، خودم هم باور نمي کردم به راحتي بتوانم اين رقص سخت را، اجرا کنم. سه اهنگ پشت سر هم نواخته شد از جمله آهنگ معروف ساري گلين، بعد از اتمام آهنگ پسر جلو آمد و تعظيمي کرد و گفت: ياشاسين آذربايجان گيزي( زنده باد دختر آذربايجان) لبخندي زدم و گفتم: چوخ ممنون( خيلي ممنون)

وقتي کنار سها روي صندلي نشستم، سپهر نگاه عميقي به صورتم انداخت و گفت: آفرين غزال خانوم، واقعا محشر بود.

- ممنون، فکر نکنم به پاي شما برسم.

- شکسته نفسي نفرمائيد، واقعا گل کاشتي! راستي غير از ترکي و کردي رقص ديگه اي هم بلدي، منظورم محليه؟

- نه متاسفانه! اين دو تا رو هم از روي تعصب ياد گرفتم.

- من حاضرم بندري بهت ياد بدم، هر چند سخته ولي چاره نيست به خاطر سها قبئل زحمت مي کنم.

پوز خندي زدم و جواب دادم: چشم! هر وقت نيازي به استاد داشتم خبرت مي کنم و مزاحم اوقات فراغتت ميشم.

به محض شنيدن صداي موسيقي سپهر بلند شد. در رقصيدن و مشروب خوردن خستگي ناپذير بود. ساعتي بعد بابا در گوش خواننده چيزي گفت که بعد از پايان موزيک خواننده گفت: يه لحظه صبر کنيد، اگه نوبتي هم باشه نوبت مهموناي بندريمونه. حالا به افتخارشون يه کف بلند.

بابا دست عمو سعيد و خاله را گرفت و بلند کرد، سپهر هم آن وسط خودش منتظر بود. سهيل هم دست سها را گرفت و وقتي از من خواستند همراهي کنم قبول نکردم. نگاهي به اطرافم انداختم. سهند با شيدا چنان گرم گرفته بود که گويا ساليان درازي است که همديگر را مي شناسند. کامياب با دختر عمه ام الناز يه گوشه خلوت کرده بود، و فريد و ياشار با هم گرم صحبت بودند. خلاصه هرکس براي خودش جفتي اختيار کرده و بيکار ننشسته بودند. همه را زير نظر داشتم که صداي قهقه اي از جا پراندم، سياوش بود که قهقه زنان گفت: چيه، تو چه فکري بودي که ترسيدي؟

- داشتم مهمونارو ديد مي زدم، آخه خيليا از اين شلوغ ، پلوغي ها استفاده مي کنن.

- پاشو با هم برقصيم تا کمتر به ديگران توجه کني.

قبل از اينکه حرفي بزنم در يک چشم بهم زدن از روي صندلي بلندم کرد. با او مي رقصيدم که گفت: اين پسره حرص منو در آورده، کارش فقط زل زدن به توست!

- کدوم پسره!؟

- سپهر.

از حسادتش خنده ام گرفت و با لودگي پرسيدم: چرا وقتي با اوناي ديگه مي رقصه و خوش و بش مي کنه ناراحت نمي شي ولي وقتي به من، که شايد بي غرض نگاه مي کنه حرصت درمياد؟ آخه نگاه کردن که گناه نيست.

سياوش- رفتار بقيه به من مربوط نيست، چون حساب تو از اونا جداست و خيلي باهاشون فرق ميکني.

- مثلا چه فرقي؟

- يعني نمي دوني، مامانم بهت نگفته.

به چشمانم خيره شد و ادامه داد: که سيا کشته و مرده دختر عموشه.

نگاه و حرف سياوش تنم را به لرزه انداخت، سست و بي حال دست از رقص کشيدم و پيش عمو محمود رفتم. همين که کنارش نشستم با مهرباني دستي به صورتم کشيد و صورتم را بوسيد . سپس پرسيد:

- چي شده، پکر به نظر مي رسي؟ خسته شدي يا اينکه سيا بهت حرفي زد؟

دستپاچه گفتم: نه نه!! چه حرفي بايد بزنه؟

دستانم را دور گردنم انداختم و چند بوسه آبدار بر گونه اش زدم و ادامه دادم: دل غزال زود هواي عموي مهربونشو مي کنه.

- فداي تو دختر گلم بشم، عموتم بدون غزالش مي ميره! جون محمود و جون غزال.

- عمو اگه يه چيز بپرسم راستشو ميگي؟

- تو جون بخواه عزيزم چرا نگم؟

- چرا از بين اين همه خواهرزاده و برادرزاده هاتون که قبل از من به دنيا اومدن شما فقط اسم منو گذاشتين، اونهم غزال.

عمو مهربانانه به صورتم چشم دوخت و پرسيد: چي شد اين سئوالو پرسيدي؟ حرفي شنيدي که کنجکاوي مي کني؟

عمو هر وقت به چشمانم نگاه مي کرد، نمي توانستم چيزي را پنهان کنم لبخندي زدم وسرم را پائين انداختم وگفتم:

- بله، تقريبا کاک شيرزاد يه چيزايي، چند روز پيش براي من و ياشار تعريف کرده.

آه سينه سوزي کشيد و گفت: چون، خداوند بعد از ده سال، عشق غزالو در وجودم زنده کرد و درست اون روزي که غزال را ازم گرفته بود، تو رو به مسعود و شيرين داد. من به ياد عشقم، اسم تو رو غزال گذاشتم. از وقتي تو به خانه ما پا گذاشتي زندگي من و سيمين از اين رو به اون رو شد. شور و نشاط در وجودم دميده شد. من با عشق و علاقه به سيمين مي رسيدم تا اون هم با عشق و علاقه به تو شير بده . براي همين زن عموت هم تو رو خيلي دوست داره.

- يعني شما زن عمو رو دوست نداشتين، عاشقش نبودين؟

- عشق يه واژه جداست و علاقه هم همين طور. من به خاطر مادر بزرگت با سيمين ازواج کردم و علاقه کمي نسبت بهش داشتم. علاقه من نسبت به سيمين بعد از تولد تو بيشتر شد. خدا سايه شو از سرم کم نکنه، زن خوب و با محبتيه. تو هم سعي کن اول عاشق بشي بعدا به وصال برسي چون اونوقت دوام زندگي بيشتره. راستي عمو جون حرف هاي امشبو براي هميشه تو دلت نگهدار و پيش کسي نگو، چون نمي خوام سيمين يا بچه ها ازم دلگير يا دل چرکين بشن.

در اين لحظه سپهر و سهند پيش ما آمدند و سپهر به عمو گفت: آقاي سراج علاقه شما نسبت به غزال قابل ستايش تا به حال عمويي به عاشقي شما نديدم. راز و نيازتون خيلي عاشقانه است.

سهند- راز و نياز چيه، حتما غزال کارش يه جا لنگيده که از گردن بابا آويزون شده. مي خواد بابا کارشو راه بندازه.

- مسخره! نه که کار تو رو راه نمي اندازم. نکنه يادت رفت.

سهند دستپاچه جواب داد: شوخي کردم من نوکر شما هم هستم. اصلا بيا، آه، آه.

و صورتم را چند بار بوسيد.

بعد از خوردن غذا به خانه برگشتيم، تا آماده شويم. سها کت و شلوار شکلاتي رنگ و من هم بلوز آستين حلقه اي با يقه انگليسي که پائين اش گره بلندي داشت و تقريبا دو سه بندي از کمرم پائين تر مي آمد. و شلوار دمپا گشاد مشکي پوشيدم. لباس من وسها از لباس بقيه ساده تر و پوشيده تر بود. تعداد اندکي از مهمان ها آمده بودند با همه سلام و عليک کردم و پيش بابا و عمو سعيد رفتم. چند لحظه بعد سهند با کت و شلوار کرم رنگ آمد و کنارم نشست و در گوشم اهسته گفت: غزال يه دختري الان اومد اونقدر خوشگل که نگو، مي خواي ببيني؟

- باشه ميام، پاشو بريم ببينيم.

با هم به طرف ديگر سالن رفتيم. دختر، چشم آبي با صورت کشيده و مهتابي و موهاي بور و کوتاه داشت. به حدي زيبا و دوست داشتني بود که آدم نمي توانست چشم ازش بردارد. غريبه بود و نمي شناختمش.

- سهند بيا بريم، زشته يهش زل زديم. بيا بريم از حياط چند شاخه گل رز بچينيم، مي خوام رو سر عروس وداماد بريزم.

بعد از چيدن گل به سالن برگشتيم که سهند گفت: غزال اونجا رو نگاه کن. امروز با بودن سپهر کار و کاسبي ما لنگه! ديگه کسي ما رو تحويل نمي گيره، چقدر اين پسر خوشگل و خوش تيپه.

نگاهي به سپهر کردم. حق با سهند بود، کت وشلوار خاکستري با پيراهني کم رنگتر و کراواتي خاکستري پوشيده بود. از روزهاي قبل زيبا تر شده بود. ولي هر چه بود نظر خوشي به او نداشتم. با ديدن ما جلو آمد، سهند گفت: پسر معرکه شدي! فکر کنم امشب هر چي دختره عاشقت بشن. مواظب باش ندزدند.

سپس رو به من گفت: غزال يکي از اون گلارو به سينه سپهر بزن.

غنچه گلي انتخاب کردم و در جيب کتش گذاشتم. لبخندي زد و نگاهي به گل، سپس رو به من کرد و خطاب به سهند گفت: تو مواظب اين در گرانبها باش.

سهند- اتفاقا امروز خيلي مواظب يار بي وفا هستم.

حرف سهند تکاني بهش داد و گفت: يار تو؟؟ نمي دونستم شما با هم...

به وسط حرفش پريدم وگفتم: ما خيلي وقته به هم محرم هستيم.

به لج سپهر، گونه سهند را بوسيدم و دستم را دور بازوي سهند حلقه کردم و گفتم: بيا عزيزم بريم، اونفدر که سر پا ايستادم خسته شدم.

سهند- بانوي من از اين که باعث آزارتون شدم معذرت مي خوام. لطفا بفرمائيد.

تيرم به هدف خورد چون سپهر نمي دانست ما خواهر و برادريم. وقتي از کنار سپهر دور شديم سهند گفت: غزال ناسلامتي تو خواهر من هستي. برو يه سر و گوش آب بده ببين طرف کيه، چند سالشه، يعني ته و توي قضيه را دربيار.

وقتي به آن سمت رفتيم پدرام و کتي را ديديم با خوشحالي جلو رفتيم.

- سلام کتي جون، ببخشيد مزاحم شديم از اقوام پدرام هستن؟

کتي- نه غزال جون، ايشون سميرا جون دوست وهمکلاسي من و آيداست و اين دختر خانوم – اشاره به همون دختر- شيدا جون برادرزاده سميراست.

بعد ما را به آنها معرفي کرد. شيدا چهارده سال داشت و خونه مادربزرگ اش مهمان بود. چند دقيقه پيش آنها نشستيم، با امدن عروس و داماد صحبتمان، نيمه تمام ماند. و نتونستم آدرس خونشونو در تهران بگيرم. پيش سها که رفتم با دلخوري گفت: رفيق نيمه راه، کجا بودي البته متوجه شدم دوست جديد براي خودت پيدا کردي. راست ميگن نو که مياد به بازار کهنه ميشه دل آزار.

سپهر نگاه مس کرد و موذيانه مي خنديد فهميدم کار اوست. دستم را دور گردن سها انداختم و چند بار صورتش را بوسيدم وگفتم: مطمئن باش هيچ کس جاي تو رو نمي گيره، تو بهترين دوست و خواهر مني.

- جدي مي گي يا براي دل خوشي من؟

- به جان عزيزت قسم اگه دروغ بگم. البته به کوري چشم حسوداي جاسوس.

با نواختن ارکستر، بازار رقص گرم شد. الناز هم به طرف سپهر آمد و گفت: افتخار رقص مي دين؟

سپهر- بله، البته.

و به دنبالش بلند شد، سپهر هر دقيقه با دختري مي رقصيد. من و سها هم که بلند شديم، به بهانه اي، جلوي من مي آمد و من هم سريع دور مي شدم. از اينکه حرصش را در مي آوردم خوشحال بودم، فکر مي کرد ميتونه با چرب زباني گولم بزند. ديگر نمي دانست از نيت پليدش آگاهم. با تبديل شدن آهنگ آذري به فارسي تنها کساني که بلد بودند ماندند و بقيه نشستند. دست مامان و زن عمو را گرفتم و بلندشان کردم. در آن جمع پسري به زيبايي لزگي مي رقصيد. براي همراهي کردنش جلو رفتم، چون قبلا به کلاس رقص آذري رفته بودم کمي مي توانستم همراهيش کنم. ريتم ها رو همراهش اجرا مي کردم، خودم هم باور نمي کردم به راحتي بتوانم اين رقص سخت را، اجرا کنم. سه اهنگ پشت سر هم نواخته شد از جمله آهنگ معروف ساري گلين، بعد از اتمام آهنگ پسر جلو آمد و تعظيمي کرد و گفت: ياشاسين آذربايجان گيزي( زنده باد دختر آذربايجان) لبخندي زدم و گفتم: چوخ ممنون( خيلي ممنون)

وقتي کنار سها روي صندلي نشستم، سپهر نگاه عميقي به صورتم انداخت و گفت: آفرين غزال خانوم، واقعا محشر بود.

- ممنون، فکر نکنم به پاي شما برسم.

- شکسته نفسي نفرمائيد، واقعا گل کاشتي! راستي غير از ترکي و کردي رقص ديگه اي هم بلدي، منظورم محليه؟

- نه متاسفانه! اين دو تا رو هم از روي تعصب ياد گرفتم.

- من حاضرم بندري بهت ياد بدم، هر چند سخته ولي چاره نيست به خاطر سها قبئل زحمت مي کنم.

پوز خندي زدم و جواب دادم: چشم! هر وقت نيازي به استاد داشتم خبرت مي کنم و مزاحم اوقات فراغتت ميشم.

به محض شنيدن صداي موسيقي سپهر بلند شد. در رقصيدن و مشروب خوردن خستگي ناپذير بود. ساعتي بعد بابا در گوش خواننده چيزي گفت که بعد از پايان موزيک خواننده گفت: يه لحظه صبر کنيد، اگه نوبتي هم باشه نوبت مهموناي بندريمونه. حالا به افتخارشون يه کف بلند.

بابا دست عمو سعيد و خاله را گرفت و بلند کرد، سپهر هم آن وسط خودش منتظر بود. سهيل هم دست سها را گرفت و وقتي از من خواستند همراهي کنم قبول نکردم. نگاهي به اطرافم انداختم. سهند با شيدا چنان گرم گرفته بود که گويا ساليان درازي است که همديگر را مي شناسند. کامياب با دختر عمه ام الناز يه گوشه خلوت کرده بود، و فريد و ياشار با هم گرم صحبت بودند. خلاصه هرکس براي خودش جفتي اختيار کرده و بيکار ننشسته بودند. همه را زير نظر داشتم که صداي قهقه اي از جا پراندم، سياوش بود که قهقه زنان گفت: چيه، تو چه فکري بودي که ترسيدي؟

- داشتم مهمونارو ديد مي زدم، آخه خيليا از اين شلوغ ، پلوغي ها استفاده مي کنن.

- پاشو با هم برقصيم تا کمتر به ديگران توجه کني.

قبل از اينکه حرفي بزنم در يک چشم بهم زدن از روي صندلي بلندم کرد. با او مي رقصيدم که گفت: اين پسره حرص منو در آورده، کارش فقط زل زدن به توست!

- کدوم پسره!؟

- سپهر.

از حسادتش خنده ام گرفت و با لودگي پرسيدم: چرا وقتي با اوناي ديگه مي رقصه و خوش و بش مي کنه ناراحت نمي شي ولي وقتي به من، که شايد بي غرض نگاه مي کنه حرصت درمياد؟ آخه نگاه کردن که گناه نيست.

سياوش- رفتار بقيه به من مربوط نيست، چون حساب تو از اونا جداست و خيلي باهاشون فرق ميکني.

- مثلا چه فرقي؟

- يعني نمي دوني، مامانم بهت نگفته.

به چشمانم خيره شد و ادامه داد: که سيا کشته و مرده دختر عموشه.

نگاه و حرف سياوش تنم را به لرزه انداخت، سست و بي حال دست از رقص کشيدم و پيش عمو محمود رفتم. همين که کنارش نشستم با مهرباني دستي به صورتم کشيد و صورتم را بوسيد . سپس پرسيد:

- چي شده، پکر به نظر مي رسي؟ خسته شدي يا اينکه سيا بهت حرفي زد؟

دستپاچه گفتم: نه نه!! چه حرفي بايد بزنه؟

دستانم را دور گردنم انداختم و چند بوسه آبدار بر گونه اش زدم و ادامه دادم: دل غزال زود هواي عموي مهربونشو مي کنه.

- فداي تو دختر گلم بشم، عموتم بدون غزالش مي ميره! جون محمود و جون غزال.

- عمو اگه يه چيز بپرسم راستشو ميگي؟

- تو جون بخواه عزيزم چرا نگم؟

- چرا از بين اين همه خواهرزاده و برادرزاده هاتون که قبل از من به دنيا اومدن شما فقط اسم منو گذاشتين، اونهم غزال.

عمو مهربانانه به صورتم چشم دوخت و پرسيد: چي شد اين سئوالو پرسيدي؟ حرفي شنيدي که کنجکاوي مي کني؟

عمو هر وقت به چشمانم نگاه مي کرد، نمي توانستم چيزي را پنهان کنم لبخندي زدم وسرم را پائين انداختم وگفتم:

- بله، تقريبا کاک شيرزاد يه چيزايي، چند روز پيش براي من و ياشار تعريف کرده.

آه سينه سوزي کشيد و گفت: چون، خداوند بعد از ده سال، عشق غزالو در وجودم زنده کرد و درست اون روزي که غزال را ازم گرفته بود، تو رو به مسعود و شيرين داد. من به ياد عشقم، اسم تو رو غزال گذاشتم. از وقتي تو به خانه ما پا گذاشتي زندگي من و سيمين از اين رو به اون رو شد. شور و نشاط در وجودم دميده شد. من با عشق و علاقه به سيمين مي رسيدم تا اون هم با عشق و علاقه به تو شير بده . براي همين زن عموت هم تو رو خيلي دوست داره.

- يعني شما زن عمو رو دوست نداشتين، عاشقش نبودين؟

- عشق يه واژه جداست و علاقه هم همين طور. من به خاطر مادر بزرگت با سيمين ازواج کردم و علاقه کمي نسبت بهش داشتم. علاقه من نسبت به سيمين بعد از تولد تو بيشتر شد. خدا سايه شو از سرم کم نکنه، زن خوب و با محبتيه. تو هم سعي کن اول عاشق بشي بعدا به وصال برسي چون اونوقت دوام زندگي بيشتره. راستي عمو جون حرف هاي امشبو براي هميشه تو دلت نگهدار و پيش کسي نگو، چون نمي خوام سيمين يا بچه ها ازم دلگير يا دل چرکين بشن.

در اين لحظه سپهر و سهند پيش ما آمدند و سپهر به عمو گفت: آقاي سراج علاقه شما نسبت به غزال قابل ستايش تا به حال عمويي به عاشقي شما نديدم. راز و نيازتون خيلي عاشقانه است.

سهند- راز و نياز چيه، حتما غزال کارش يه جا لنگيده که از گردن بابا آويزون شده. مي خواد بابا کارشو راه بندازه.

- مسخره! نه که کار تو رو راه نمي اندازم. نکنه يادت رفت.

سهند دستپاچه جواب داد: شوخي کردم من نوکر شما هم هستم. اصلا بيا، آه، آه.

و صورتم را چند بار بوسيد.

موقع رساندن سها و سهيل خاله نازي خانواده عمه و عمو محمود و ما را براي روز جمعه به صرف نهار دعوت کرد. در دل عزا گرفتم، بايد بهانه اي مي تراشيدم و تا به آنجا نروم. نمي خواستم با

سپهر روبرو شوم. صبح قبل از اينکه بقيه بيدار شوند، بلند شدم وقسمت هايي از صورتم را با زردچوبه زرد کردم و دوباره به رختخواب برگشتم. همه بيدار شده بودند الا من، آنقدر سر جايم ماندم تا مامان به سراغم آمد و گفت: غزال، غزال پاشو مگه نمي خواي بري .

با آه وناله جواب دادم: اي واي، مامان حالم خوب نيست، سرم درد مي کنه

تا پتو را از روي صورتم کنار زدم مامان با ديدن رنگ زردم بر صورتش چنگ انداخت و گفت: اي واي، خدا مرگم بده رنگت زرد شده، پاشو بريم دکتر نکنه يرقان گرفته باشي

با شنيدن اسم دکتر و يرقان نفسن بند آمد که نکنه لو برم. از اين رو گفتم : نه مامان يرقان چيه، اگه يه کمي استراحت کنم خوب ميشم. حتما سرما خوردم

با سر و صداي مامان،

بابا هم به اتاق آمد. بيچاره ها دستپاچه شده بودند و نمي دانستند چيکار کنند. دلم به حالشان سوخت. طاقت بي تابي شان را نداشتم ولي چاره اي نبود، نمي توانستم خودم را لو بدهم. مانده بودم سر دو راهي که آخر گفتم: مامان جون شما بريد و نگران من نباشيد اگه حالم بد شد بهتون زنگ مي زنم. آخه ديشب تا نزديکي هاي صبح رمان مي خوندم شايد از بي خوابي باشه

.

بيچاره ها تسليم شدند و ناراحت و پريشان رفتند. بعد از رفتن آنها چون دلم از گرسنگي ضعف مي

رفت، بلافاصله از تخت پايين پريدم و پس از شستن دست و صورتم سراغ يخچال رفتم و املتي درست کردم و تا ته همه را خوردم. هر وقت تلفن زنگ مي زد صدايم را عوض مي کردم و به حالت بيمار گونه جواب مي دادم. طفلکي سها چند بار تلفن کرد و حالم را پرسيد و هر چقدر که اصرار کرد پيشم بيايد قبول نکردم و گفتم که در آرامش حالم بهتر مي شود

. براي اينکه حوصله ام سر نرود انواع تنقلات آوردم و ضبط را روشن کردم وهمپاي موزيک مي خواندم و مي رقصيدم. چند بار تلفن زنگ زد و کسي جواب نداد دوباره که تلفن به صدا درآمد و وقتي ديدم کسي جواب نمي دهد با عصبانيت گفتم: ديوونه مگه مرض داري که مزاحم ميشي؟ بي کار عوضي .

نيم ساعت بعد زنگ خانه زده شد. با عجله به آشپزخانه رفتم و دوباره زردچوبه به صورتم ماليدم و با حال زار آيفون را برداشتم و گفتم

- بله

که صداي فريد در گوشي آيفون پيچيد

- غزال فريدم، اجازه هست بيام بالا .

دستپاچه شدم و گفتم

بله، نه

- حالا آره يا نه. چون مادرتون فرستاده تا شما رو ببريم دکتر

- آخه چرا؟ من که گفته بودم نيازي به دکتر ندارم و با استراحت کردن خوب مي شم

- پس بايد خودم از نزديک ببينمت و مطمئن بشم که حالت وخيم نيست

دکمه آيفون را فشار دادم و دو دستي به سرم کوبيدم. با عجله بالش و پتويي آوردم و روي کاناپه انداختم و جلوي در به انتظار ايستادم. با باز شدن در آسانسور فريد و سهيل بيرون آمدند. سرم را پائين انداختم و سلام

کردم

فريد- نمي خواي به داخل دعوتمون کني؟

از جلوي در به کنار رفتم. داخل شدند فريد با خنده گفت: عجب مريض سرحالي، از خودش پذيرائي مي

کرده. آجيل، شکلات، ميوه

سپهر هم به طعنه اضافه کرد: مرض اش جالب و ديديني. چون لپ هاش گل انداخته ولي پيشونيش زرده

بدون اينکه به روي خودم بياورم گفتم: حالا که ديدين، حالم زياد وخيم نيست. لطفا تشريف ببريد تا استراحت کنم. چون وجود بعضي ها حالم را بد مي کنه

سپهر جلو آمد و با انگشتي، رويي پيشاني ام کشيد. ابتدا بو کرد، سپس با خنده گفت: فريد مريضي غزال،

ويروس ادويه داره

بعد رو به من گفت: برو صورتت رو بشور و آماده شو تا بريم چون سها خيلي ناراحته

ابرو بالا انداختم

و گفتم: نچ،نچ

سپهر- مي دونم با من قهري و مي خواي سر به تنم نباشه ولي به خاطر سها هم که شده بيا

روي مبل نشستم که دوباره گفت: نترس ما نمي گيم که چه کلکي بهشون زدي. پايين منتظرت هستيم

وقتي مي خواست از در خارج شود گفت با لبخندي که بر لب داشت ادامه داد: براي اينکه لو نري آثار جرمت رو پاک کن

در را بست و پايين رفتند. تند تند روي ميز را تميز کردم و به اتاقم رفتم و لباسهايم را عوض کردم و به

سرعت پايين رفتم، داخل ماشين چشم به بيرون دوخته بودم که سپهر در حالي که مخاطبش من

بودم رو به فريد گفت: فريد اين کلک ها رو از کجا ياد گرفتي، بهتره بري و هنر پيشه

بشي، چون خوب بلدي کلک سوار کني. ولي حيف که پشت تلفن عصباني شدي و خودتو لو دادي

- پس تو بودي که مرتب زنگ مي زدي و مزاحم مي شدي

سپهر- چون مي دونستم به خاطر من نيومدي

جلوي در که رسيديم فريد پياده شد تا در را باز کند. سپهر به عقب برگشت و با لحن خاصي که

توام با مهر و محبت بود گفت: غزال

سرم را بالا گرفتم و به صورتش زل زدم و گفتم

: بله

سپهر- به خاطر رفتار بد و تندي که اونروز داشتم ازت معذرت مي خوام، يه لحظه از کوره دررفتم غرورم اجازه نداد که معذرت خواهي کنم و به جايش گفتم: من هم به خاطر تابلو زيبا و قشنگت، تشکر مي کنم

ماشين را به داخل برد و هر دو پياده شديم. ميخواستم بروم که گفت: يه لحظه صبر کن کارت دارم سپس از بين گلهاي زيبا، شاخه گل سرخي را چيد و به دستم داد. فهميدم منظورش چيست و به خاطر چي گل سرخ را داده که هزار معنا و مفهوم و راز در خود نهفته دارد. عشق در مقابل نفرت. نگاهي به گل سپس به چشمان زيبايش انداختم. بدون اينکه حرفي بزنم به طرف ساختمان به راه افتادم. انها هم پشت سر من بودند. قبل از اينکه از پله ها بالا بروم به عقب برگشتم و گل را به طرف فريد گرفتم و گفتم: اي واي داشت يادم مي رفت. اين امانتي براي شماست از طرف سپهر

فريد به زور خودش را کنترل مي کرد تا نخندد ولي از گرفتن گل امتناع کرد. بي معطلي گل را در جيب پيراهنش گذاشتم و با سرعت از پله ها بالا رفتم. سها جلوي در ايستاده بود، با ديدنم خوشحال شد و فريادي از شادي کشيد . بعد از سلام و احوال پرسي با همه، عمه مرا کنار خودش نشاند و گفت: دخترم را چشم

زدن، هي بهتون ميگم تند تند براش اسپند دود کنيد، گوش نمي دين

مامان با تعجب و مبهوت نگاهم کرد و گفت: در عرض سه ساعت چقدر خوب شدي، صبح رنگت زرد زرد بود فريد خنده کنان جواب داد: نکنه خانم سراج مريضي مصلحتي گرفته بودند

ابروهايم را درهم کشيدم و گفتم: فريد خان مريضي، مصلحتي چه نوع مريضيه، همه اش تقصير منه که به خاطر گل روي سها اومدم

فريد- ببخشيد غزال خانوم، قصد شوخي داشتم لطفا ناراحت نشويد

سها ليوان آب ميوه را به دستم داد و گفت: بيا بخور حتما بدنت ضعيف شده

سپهر موذيانه خنديد و به جاي من جواب داد: حتما بدنش ضعيف شده چون از صبح چيزي نخورده

. مخصوصا تنقلات انرژي زا. آجيل، شکلات .

خاله- سپهر جان مثل اينکه حال تو هم خوب نيست. کي اول صبحي آجيل و شکلات ميخوره

- حتما مريضي من مسري بوده و بهش سرايت کرده

. راستي چرا همه تون گير دادين به من، حرف ديگه اي ندارين که بزنيد. من که سرو مور گنده جلوي شما نشستم

سهند

- نکنه فکر مي کني تحفه اي همه نگرانت بودن ولي من بهشون گفتم بادمجون بم آفت نداره

تکيه کلام سهند اين جمله بود، براي همين گفتم: راست ميگي. چون اين بادمجون بم، کار تو

با سرعت پريد و دستش را گذاشت روي دهانم و گفت: قربونت برم تو اصلا جواهري، ماهي! ببخشيد نسنجيده حرف زدم

اين حرف و عمل سهند باعث خنده سايرين شد. عمه هم به شوخي گفت: پدر سوخته، ترسيدي لوت بده و بگه هر روز صبح به کدوم اداره مي رفتين؟

سهند ملتمسانه نگاهم مي کرد با اشاره گفتم: هيچي نمي گم

وقتي دستش را کشيد

آهسته گفتم: نترس من مثل تو بي معرفت نيستم

ياشار- سهند من ميگم سلام گرگ بي طمع نيست، پس ريشت پيش غزال گرو بود که باهاش به نرمي رفتار مي کردي

در حالي که منظورم سپهر بود ياشار را مخاطب قرار دادم و گفتم

- واقعا ياشار جان سلام بعضي ها بي طمع نيست . فقط تويي که سلام و کارات بي رياست. و دنبال سود و منفعت خودت نيستي

سپهر فقط خيره نگاهم

کرد و جوابي نداد. کاميار به شوخي گفت: آقا ياشار يکي از هندونه ها رو بده بخوريم،

فقط اگه امکان داره يه ذره هم سم روش بريز، مي خوام خودمو بکشم چون کسي نيست از من هم تعريف کنه .

بعد از کمي شوخي و سر به سر هم گذاشتن، سها دستم را گرفت و بلندم کرد و گفت: غزال بيا يه چيزي نشونت بدم ولي اول چشماتو ببند و هر وقت من گفتم باز

کن دست سها را گرفتم و با

همراهي او به جايي رفتيم که تقريبا نزديک هال بود. وقتي ايستاديم گفت: حالا چشم

هاتوباز کن

درست بالاي شومينه عکس بزرگي که در کنار آبشار گرفته بوديم قرار داشت. با خوشحالي گفتم چه زود عکس ها را ظاهر کردي، خدايي چه خوب هم دراومده

سها خنديد و گفت:غزال اين عکس نيست. سپهر از روي عکسمون نقاشي

کرده

- خيلي عاليه، چون اصلا مشخص نيست. ميگم اين

خان داداش تو خيلي هنرمنده...در هر کاري از کلکسيون دخترا گرفته تا کاراي ديگه،

دستش درد نکنه

سپهر- اين نظر لطف شماست که همه کس و همه چيز را زيبا ميبيني با شنيدن صدايش به عقب برگشتم، درست پشت سر ما ايستاده بود. مثل سايه تعقيبم مي کرد

در حالي که وانمود کردم متوجه کنايه اش نشده ام خيلي عادي جواب دادم

: چشمهاي زيبا همه چيز را زيبا مي بينه

سپهر- بله دقيقا، بر منکرش لعنت .

وقتي از او دور شديم، سها گفت: غزال ميشه خواهش کنم هر چي سپهر گفت جواب ندي. آخه اخلاق سپهرتنده. مي ترسم حرفي بهت بزنه که باعث دل خوري و ناراحتي بشه

- باشه قول ميدم که ديگه دهن به دهنش نشم

ولي اين سپهر بود که دست از سرم بر نمي داشت. هر جا که مي نشستم درست روبروي من مي نشست، با نگاهش کلافه ام مي کرد. در دل دعا مي کردم که هر چه زودتر از ايران برود تا از شرش خلاص شوم، نمي دانستم به خاطر او دوستي ام را با سها به هم بزنم .

بعد از نهار همه گرم صحبت بودند که يکدفعه صداي خوش

پيانو در ساختمان پيچيد. به حدي قشنگ نواخته مي شد که روح آدمي به پرواز در مي آمد

. مخصوصا وقتي نوازنده همراه آهنگ، خودش هم ترانه اي را زمزمه مي کرد. از خود بيخودشده محو تماشايش شده بودم طنين صدايش، دلنواز و دلنشين بود. دستهاي هنرمندش چنان ماهرانه روي پيانو به رقص درآمده بود که نمي توانستم ازش چشم بردارم. وقتي دست کشيد

همه برايش کف زدند الا من که غرق رويا بودم، که با سماجت پرسيد: مثل اينکه غزال

خانوم شما خوشتون نيومد، به نظر شما چطور بود؟

براي اينکه لجش را در بياورم جواب دادم: اي بدک نبود، ميشه تحمل کرد

بابا چشم غره اي کرد و گفت: غزال

- خوب بده بابا، عقيده مو رک و پوست کنده گفتم؟

سپهر- نه اتفاقا خيلي هم خوبه! وقتي نپسنديدين دليلي نداره دروغ بگين

وقتي به خانه برگشتيم بابا و مامان دعوايم کردند که چرا اينطوري با سپهر حرف زدم. ولي من ناراحت نبودم

چون از کنف شدنش لذت مي بردم

روز يکشنبه از صبح بيکار بودم، براي همين فقط پاي تلفن نشستم و به تک تک

دوستانم زنگ زدم و با هر کدام بيش از نيم ساعت صحبت کردم. بعد از ظهر هم براي رفتن به فرودگاه براي استقبال از عروس و داماد، آماده مي شدم. از خانواده و اقوام پدرام، فقط مادر و خواهرش پرستو حضور داشتند. چون اغلب اقوام نزديکشان در امريکا زندگش ميکردند

آيدين و آيدا، يک ساعت در فروگاه با ما بودند، سپس با هواپيما راهي اروميه شدند و ما همراه کتي وپدرام به خانه پدري پدرام که قرار بود منزل زوج جوان باشد، رفتيم. خانم اميري همه چيز را براي ورود عروس وداماد آماده کرده بود. ابتدا گوسفندي جلوي پايشون قربانيکردند. به غير از ما، چند تن از دوستان و آشنايان پدرام نيز حضور داشتند. بعد ازپذيرايي، براي خوردن شام به حياط رفتيم. ميز غذا را با ظرافت خاصي چيده و تزئين کرده بودند. من سها بعد از کشيدن غذا به طرف آلاچيق که دور تا دور صندلي چيده شدهبود رفتيم. بوي گل ياس، شب فضا را عطر آگين و فضاي شاعرانه اي ايجاد کرده بود. بعد از ما ياشار و سهند و کامياب و بقيه هم آمدند. آهسته و آرام با سها صحبت مي کردم و با تداعي خاطره آن روز مي خنديديم. در همان لحظه در باز شد و اقائي با سبد گل داخل شد. خانم اميري، پدرام و کتي به استقبالش رفتند. و بعد با هم پيش عمه رفتند، پدرام او را به همه معرفي کرد، سپس سر ميز رفتند و کمي غذا کشيد و همراه کتي و پدرام پيش ما امدند. به احترامش از جا بلند شديم و سلام کرديم پدرام- بچه ها آرين يکي از بهترين و صميمي ترين دوستان من

- ببخشيد اقا پدرام فضولي مي کنم اگه ايشون دوست صميمي شما هستند چرا براي عروسي تشريف نياوردند

آرين- شرمنده غزال خانم، کار مهم و ضروري پيش اومد که مجبور شدم به مشهد

برم

از اينکه مرا به اسم

صدا کرد و مرا مي شناخت نه تنها خودم، بقيه هم متحير نگاهم کردند. براي همين

پرسيدم: ببخشيد به خاطر ندارم که قبلا من شما رو ديده باشم و با هم آشنا شده

باشيم

لبخند زنان جواب داد- کار وکلا، شناخت مجرمه، بجصوص دزد نفس در سينه ام حبس شد. سرم را پائين انداختم، ياشار و سهند که موضوع را مي دانستند، خنديدند

سپهر- آرين خان دزد سابقه دارن يا تازه کارن؟

آرين- دزد خرمالو هستند

کتي- غزال خجالت نکش، براي اونايي که از جريان خبر ندارند تعريف کن

فهميدم پدرام براي کتي همه چيز را گفته است. سرم را بالا گرفتم و به پرام نگاه کردم، و پدرام خودش براي بقيه تعريف کرد. از بس که خنديده بودند،اشک همه در امده بود. وقتي حرف هاي پدرام تمام شد گفتم: البته سها هم شريک جرمم بود

سها با تته پته گفت: باور کنيد من نمي دونستم، اينا چيکار مي خوان بکنن. چون ديدم بهناز و بنفشه براي قدم زني بيرون ميرن، من هم باهاشون رفتم. تازه اونجا که غزال مي خواستاز ديوار بالا بره متوجه شدم

پدرام گفت: سها خانوم چرا ترسيديد؟ من که نمي خوام شما رو محاکمه کنم که هول شديد. تازه اگه اونروز اين اتفاق نمي افتاد، منبا اين خانواده خوب وصلت نمي کردم. من زندگيمو مديون اون درخت هستم

اون شب همبه خوبي وخوشي به پايان رسيد و برگ جديدي به دفتر خاطراتم اضافه شد. با آغاز فصل پاييز و شروع شدن مدرسه ها، فصل جديدي از دفتر زندگيم آغاز شد. روز اول با خوشحالي با سها به مدرسه رفتيم. همه آمده بودند به غير از بنفشه. دور هم نشسته و از خاطرات خوب تعطيلات براي هم تعريف مي کرديم که بنفشه هم از راه رسيد. بعد از سلام و روبوسي

با شادي دستانش را بهم گره زد و گفت: بچه ها نمي خواين بهم تبريک بگيد

- به چه مناسبتي

!!

بنقشه- نامزد کردم

همه يکدفعه گفتند: چي نامزد کردي؟

زيبا- اي بيمعرفت، چرا بي خبر؟

بهناز- با کي؟

چه موقع؟

بنفشه- خيلي مفصله الان براتون تعريف مي کنم. براي تعطيلات سه ماه، به کلاس شنا ثبت نام کردم. جلسه سوم بعد از تعطيلي کلاس که هوا هم خيلي گرم بود خيلي منتظر تاکسي موندم تا اينکه يه پژو نوک مدادي جلوي پام ترمز کرد

. نمي خواستم سوار شم، چون طرف با متانت خيلي خواهش و تمنا کرد و گفت فقط از روي دلسوزي نگه داشتم، سوار شدم

نمي دونيد چقدر سر به زير و متين بود. بين راه بيش تر از چند کلمه با هم

حرف نزديم. اسمش حميد بود. روز بعد وقتي از خونه بيرون اومدم باز جلوي پام ترمز

کرد. بي چون و چرا سوار شدم اخه خيلي به دلم نشسته بود. از اون روز به بعد هر روز

ميومد دنبالم، مي برد و بر مي گردوند

- چشم و دلمون روشن. مگه اين حميد خان کار و زندگي نداشت که هر روز راننده خانم شده بود. در ثاني بنفشه اين کارا از تو بعيده

بنفشه- چرا اين همه ادم دوست پسر دارن؟ مگه من چمه، کورم يا کچل؟

مينا- نه کوري نه کچل، فقط عقلت کمه. حالا بقيشو بگو

بنفشه- تقصير اين غزاله که حواسمو پرت مي کنه. خوب داشتم مي گفتم. ديگه

به غير از ساعت هاي استخر عصرها رو هم به بهونه اي با هم بيرون مي رفتيم و تلفني با هم در ارتباط بوديم. تا اينکه يه روز بهش گفتم: حميد ما تا کي مي تونيم مخفيانه با هم صحبت کنيم، بهتره هر چه زود تر خانواده ات را به خواستگاري بفرستي در غير اينصورت من ديگه باهات حرف نمي زنم. چهار روز باهاش حرف نزدم ولي خدا مي دونه چي کشيدم، چقدر غصه خوردم. آخه خيلي دوسش دارم. بدون حميد مي ميرم. روز پنجم وقتي زنگزد نتونستم خودمو کنترل کنم. در مقابل خواهش و تمناهاش تسليم شدم و باهاش حرف زدم، بي چاره حق داشت که مادرش را به خونمون نفرسته، چون پدر و مادرش براي مدتي به اروپا رفتن. و در آخر گفت براي اينکه مطمئن بشي دوتايي بين خودمون نامزد مي کنيم تا اونابرگردن

سپس با فخر ادامه داد: اين حلقه که دستمه حميد خريده

مينا دو دستي بر سرش کوبيد و گفت: خاک بر سرت اون گفت و تو باور کردي

. هالو فريبت داده تا خامت کنه. منو باش که فکر مي کردم در حضور خانواده ات رسما

نامزد کردين

بنفشه که انتظار چنين برخوردي را نداشت دمغ شد که ثريا گفت

- غمبرک نزن،

حالا اين حميد خان چند سال داره و چيکاره است؟

بنفشه اخمهايش را باز کرد و جواب داد: بيست و چهار سالشه و تو ميدون ونک مغازه لباس فروشي داره. ولي باورکنيد که حميد دروغگو نيست

. خيلي ساده و بي شيله پيله است

با ورود دبير به کلاس حرف هايمان نيمه تمام ماند. نيمه هاي کلاس يک لحظه

با مرور حرف هاي بنفشه به ياد سپهر افتادم و آهسته در گوش بهناز گفتم: عشقت اومده، سپهر رو ميگم

بهناز با چشمان از حدقه درآمده پرسيد: چي سپهر اومده ولي سها که مي گفت هيچ وقت ايران پا نمي زاره .

- علتش رو بعدا برات ميگم. الان نزديک دو ماه که اومده فقط اينو بهت بگم که خيلي جيگره. درست مثل کاه شب چهارده ميمونه

- جون من راست ميگي يا دست انداختي

- به مرگ تو اگه دروغ بگم

دبير- اون آخر چه خبره، لطفا ساکت باشيد

.

ديگه ادامه نداديم تا اينکه زنگ تفريح زده شد. بهناز بي مطلعي دستم را

گرفت و بيرون برد. به محض خروج از کلاس تند تند انفاقاتي را که افتاده بود برايش

تعريف کردم

.

بهناز- غزال هر طوري شده بايد اين عتيقه رو ببينم

- کاري نداره! يه روز تو اين

هفته به بهانه درس با هم ميريم خونشون

- حتما

.

بعد از خريد از بوفه به کلاس برگشتيم. بهناز تا پايان مدرسه دست بردار نبود و مدام از سپهر مي پرسيد

. بنفشه هم با شنيدن صداي زنگ با عجله کتابهايش را برداشت و بيرون رفت تا هر چه زودترحميد را ببيند. تا ما بجنبيم بنفشه و حميد رفته بودند. بنفشه هر روز که به مدرسه ميرسيد با آب و تاب ما وقع روز قبل را تعريف مي کرد. همه ما از عاقبت اين نامزدي

کذايي مي ترسيديم اما هر چقدر بنفشه را نصيحت مي کرديم به گوشش نمي رفت که نمي رفت

. به راستي که عاشقي چشم ادم ها را کور مي کند

يه هفته از آغاز سال تحصيلي مي گذشت و من در اين مدت نه

به خونه سها رفته بودم نه خونه عمو محمود. روز پنج شنبه يککراست از مدرسه به خانه عمو محمود رفتم. ياشار اون روز کلاس نداشت و خونه بود. سهند هم سرماي سختي خورده

بود و در خانه استراحت مي کرد. ياشار در مورد دانشگاه حرف مي زد تا شايد من و سهند را براي رفتن به دانشگاه تشويق کند. ولي انگار براي ما لالايي مي خواند. چون ما در عالم خودمان سير مي کرديم. سهند با چشم و ابرو در مورد شيدا مي گفت و من از بازگوشي هايم در مدرسه. تا اينکه ياشار عصباني شد و اتاق را ترک کرد و من وسهند شروع به خنديدن کرديم. از شانس بدم جمعه هم نمي توانستيم به کوه برويم و در خانه ماندگار

شديم. بچه ها مخصوصا بهناز نتوانستند با اين نوبر بهار آشنا شوند

روز يکشنبه تازه از مدرسه باز گشته بودم که تلفن زنگ زد. ساناز گوشي را برداشت و چند لحظه بعد صدايم کرد: غزال، سهاست با تو کار داره

نگران شدم که چه اتفاقي افتاده که سها نرسيده تلفن کرده تا گوشي را

برداشتم، گفتم: سها جون چي شده که از مدرسه نرسيده زنگ زدي؟ اتفاقي

افتادهبا خنده گفت: سلام، هول نکن. چيزي نشده فقط قراره عصر برامون مهمون بياد، خواستم تو هم بيايي

- ذليل نشي اين مهمون کيه که تو رو سر ذوق اورده، حتما خيلي عزيز و محترمه

سها- اتفاقا گريه ام گرفته چون عزيز نيست ذليل، آقاي بهادري نيا قراره شام به ديدن سپهر بيان - حالا چرا من بيام. مگه به

ديدن من ميان؟

- غزال، جون من بيا مي دونم تو هم از هما خوشت نمي ياد ولي به خاطر من قبول کن. تازه مي خواستم بگم که شب رو هم بايدبموني

به ناچار گفتم: باشه اگه مامانم اجازه بده نيام

- خودم به خاله شيرين تلفن مي کنم و اجازه مي گيرم

سها، خودش از مامان اجازه ام را گرفت . به من هم اطلاع داد. براي اينکه ساناز تنها نباشد تا بازگشت مامان نرفتم. وفتي مامان آمد به سراغ کمدم رفتم شلوار تنگ و مشکي با تي شرت چسبان مشکي که کمي هم کوتاه بود پوشيدم و از ساناز خواستم تا موهايم را چند تار يز ببافد و با گيره هاي رنگي ببندد. سپس کمي هم ريمل به مژه هاي بلند و تاب دارم زدم و کمي هم

رژلب صورتي به لبم ماليدم. ساعت شش و نيم از خونه بيرون زدم. در را سهيل برايم باز کرد. سها مثل هميشه جلوي در منتظرم بود. با ديدنم مرا به آغوش کشيد و چند بار صورتم را بوسيد و گفت: چقدر خوشگل شدي، مثل حوري ها شدي. واي خيلي ناز شدي. آخه تا حالا نديده بودم آرايش کني

- تعريف کن، چون به جز تو کسي نيست که از من تعريف کنه بايد

دلمو خوش کني سپس با هم به داخل رفتيم. بعد از سلام واحوالپرسي با عمو وخاله و سهيل به اتاق سها رفتيم

. خوشبختانه سپهر حمام بود و از تيررسش در امان بودم. کتاب رياضي را درآوردم و مشغول حل تمرين ها شديم. يک ساعتي مي شد که با کتاب رياضي ور مي رفتيم چون در حل بعضي تمرين ها اشکال داشتيم سها گفت: بذار برم هم چايي بيارم تا استراحتي بکنيم و هم به سپهر بگم بياد کمکمون کنه

در دلم گفتم: مار از پونه بدش مياد جلوي لونه اش سبز ميشه.

بعد از رفتن سها چند ضربه به در زده شد و متعاقب آن سپهر وارد شد.

سپهر- سلام.

اعتنايي نکردم، انگار نه انگار مي ديدمش. همچنان سرم پايين بود و کتاب را نگاه مي کردم. دوباره با صداي نسبتا بلندي گفت: سلام عرض شد غزال خانم.

سرم را بلند کردم و گفتم: اي! واي ببخشيد که متوجه حضورتون نشدم. سلام از بنده است.

نگاهي به سر تا پايش انداختم. شلوار جين کرم، پيراهن آستين کوتاه کرم، صورت اصلاح کرده. موهايش را به بالا شانه کرده به ژل آغشته کرده بود

به تمسخر گفتم: قراره خواستگار بياد که اينقدر به قر و فرت رسيدي.

سپهر- نه ديدم از آسمون فرشته ها با خودشون حوري آوردن گفتم يه کم به خودم برسم شايد دلش به رحم اومد و ما رو تحويل گرفت. آخه اون حوري امروز خوشگل تر از هميشه شده. دور از ادب بود که ژوليده خدمتشون مي رسيدم.

- ماشاالله از زبون کم نمياري. هرچند من گول حرفاتو نمي خورم.

آمد و روي صندلي نشست و در حالي که مي خنديد گفت: تو از کجا مي دوني من مي خوام گولت بزنم عزيزم.

- زهر مار وعزيزم .

سپهر- غزال!!!

- بله.

- قربان گوزلر( قربون چشمات). آخه درست شکل گربه هاي ملوس شدي.

اين جمله را با لحن خاصي ادا کرد. به زور جلوي خنده ام را گرفتم و جواب دادم: چي بهت بگم، خيلي پررو و سمج هستي. اگه جوابتو ندم سنگين ترم.

همان لحظه سها به داخل آمد و سپهر خيلي عادي گفت: خوب فقط مشکلتون همينه، من در خدمتم.

بلافاصله کاغذ و خودکار را برداشت و تر و فرز سه تا تمرين را حل کرد.داشت تمرين چهارمي را ياد مي داد که خاله نازي سها را صدا کرد. با تنها شدنمان دست هايش را ستون چانه اش کرد و به صورتم خيره شد. از دست حرفها و نگاه هايش کلافه شده بودم به حالت عصبي گفتم: خسته نشدي از بس نگام کردي. از دستت دارم ديوونه ميشم.

سپهر- تقصير من چيه که دم تا چشم سيا و افسون گر قلبمو از جا کنده، به قول استاد، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من هم محو تماشاي نگاهت، راستي شما کي عقد کردين؟

- با کي؟

- خوب با سهند.

با خنده گفتم- من کي گفتم عقد کرديم.

سپهر- آهان مثل آدماي عهد بوق، از بچگي نشون کرده هم شدين.

- چون زمان عهد بوق آدم فضول نبود که گوش زد کنه.

باز با آمدن سها حرفمان نيمه تمام ماند. از توهيني که کرده بود سخت ناراحت شدم، به تندي به سها گفتم: سها خانوم لطفا پذيرايي رو نگهداربراي بعد، من ميوه نمي خورم- با اشاره به کتاب- فعلا بيا از شراين خلاص بشيم که کلافه ام کرده.

سپهر- شايد حضور من خسته و کلافه تون کرده، معذرت مي خوام اگه مزاحم شدم.

با لحن نيشداري گفتم: نخير ابدا!! ما مزاحم شما شديم. تازه از مصاحبت شما فيض مي برم که در آينده به درد بخور هم هست.

سها- مگه در مورد چي صحبت مي کرديد؟

- آقا سپهر درس رياضي و ادبيات تدريس مي کردند، واقعا از حق نگذريم استاد نمونه اي هستن.

لبخند هميشگي اش را بر لب آورد وگفت: خواهش مي کنم، ديگه اينقدر شرمنده ام نکن. در ضمن اگه رسمي صحبت نکني ممنون ميشم.

- چشم.

فقط دلم مي خواست زبانش را از حلق اش بيرون بکشم، پسره ديوونه گستاخ. ديگه حواسم به درس نبود و نفهميدم چي به چيست. با شنيدن صداي زنگ که ورود مهمان ها را اعلام مي کرد، نفس راحتي کشيدم. موقعي که از در بيرون مي رفتم يک لحظه احساس کردم تمام بدنم داغ شد و پاهايم سست، قدرت راه رفتن نداشتم و براي همين به سها گفتم: تو برو پايين من هم روي ميز رو جمع مي کنم، ميام.

سپهر- پس من هم سيني و بقيه چيزا رو ميارم.

سها- فقط زود باشين.

تا سها بيرون رفت در را بستم و با حرص دندانهايم را بهم فشردم و داد زدم.

- سپهر عجله کن، بقيه پايين منتظر ما هستند. ولي او انگار نه انگار خيلي خونسرد داشت دور خودش مي چرخيد و مي خنديد.

خنده روي لبانش ماسيد، آب دهانش را قورت داد و گفت: چرا اينقدر حرص مي خوري، هولم نکن، الان ميريم پايين.

- آره جون خودت! از بازيگوشيهات مشخصه.

تند تند ميز را جمع وجور کردم و سيني را برداشته و پايين رفتم. داشتند مانتو هايشان را درمي آوردند، دختر ديگرشان،هاني که قبلا نديده بودم هم آمده بود. بعد از سلام و عليک به بهانه بردن سيني به آشپزخانه پناه بردم، سرم به شدت درد مي کرد. بين دستانم محکم فشار دادم تا دردش کمتر شود احساس مي کردم هر آن ممکن است بترکد. سها و خاله که براي بردن شربت و شيريني به آشپز خانه آمدند از ديدنم تعجب کردند.

__________________

خاله- غزال جون چي شده، چرا صورتت گر گرفته؟

- چيزيم نيست، نميدونم چرا يه دفعه سرم درد گرفت.

سها- مي خواي يه قرص مسکن بدم تا خوب بشي.

- اگه ممکنه.

قرص را با يک ليوان آب خوردم، تنم مي سوخت. چند دقيقه نشستم تا کمي حالم بهتر شود. به خاطر رعايت حال ديگران پيش انها رفتم. کنار دست سهيل و سها نشستم. سپهر هم بين عمو سعيد و آقاي بهادري نشسته بود. لحظه اي نگاهي گذرا به صورتم کرد و سرش را پايين انداخت ولي پکر به نظر مي رسيد.

خاله- غزال جون سرت خوب شد؟

- بله يه کمي.

سپهر دوباره نگاهم کرد. من هم صورتم را به سوي هما و هاني برگرداندم. هر دو خواهر آرايش غليظي کرده بودند. هاني کت وشلوار نفتي . هما کت و دامن زرشکي پوشيده بود. هاني، انگار برعکس هما مغرور و متکبر نبود، چون از بدو ورود حرف مي زد. به تازگي در رشته زبان از کشور هلند فارغ التحصيل شده بود. به آنها زل زده بودم که سهيل آهسته گفت: غزال مي بييني عروسمون چقدر پرچونه است، به جاي اون من فکم درد گرفت.

- جدي،نمي دونستم، به سلامتي کي شيريني مي خوريم.

- بله، جدي، جدي!! موقعي که شما بالا بوديد بابا در موردش با مامان صحبت مي کرد. ولي از خوردن شيريني اش خبر ندارم.

- مبارکه، پس بذار شيريني بيارم و دهنمون شيرين کنيم.

- فکربدي نيست، ولي احتياط کن کسي نفهمه چون بابا مي گفت فعلا کسي نگه، اگه بفهمن من گوش ايستاده بودم عصباني مي شن.

چشمکي زدم و بلند شدم، ديس شيريني را برداشتم و براي سها وسهيل گرفتم و يکي هم براي خودم برداشتم. وقتي ديس را سر جايش مي گذاشتم عمو سعيد گفت: دخترم نمي خواي به ما هم تعارف کني؟

- پس با اجازه شما! چون اين شيريني خوردن داره.

عمو سعيد- چرا اين شيريني خوردن داره! به چه مناسبتي؟

چون خودم را لو دادم، دستپاچه گفتم: عمو جون شيريني خوردن که مناسبت نمي خواد.

به همه يکي يکي تعارف کردم و بي آنکه به سپهر نگاه کنم ديس را جلويش گرفتم. وقتي سر جايم نشستم سها آهسته پرسيد: غزال راستشو بگو، منظورت چي بود، چون هول کردي؟

- به زودي قراره داداش جونت با هاني جون ازدواج کنه.

با چشمان گرد شده گفت: چي هاني، از کجا فهميدي؟

- آهسته تر، شبکه جاسوسي خبر داد. آقا سهيل جند ساعت پيش شنيده.

دقائقي بعد خاله نازي همراه خانم بهادري براي آماده کردن و سرزدن به غذا به آشپز خانه رفتند. عمو سعيد و آقاي بهادري براي بازي شطرنج به هال رفتند. موقع رفتن عمو سعيد گفت: شما جوونا هم يه سرگرمي براي خودتون پيدا کنيد و بيکار نباشيد.

سهيل- يعني ما هم به دنبال نخود سيا بريم و اين دو تا را تنها بذاريم تا در خلوت راحت باشن.

- صبر کن الان درستش مي کنم.

با صداي بلند گفتم: هما جون اگه افتخار بدي و کنار ما بياي خوشحال ميشيم، هاني جون هم بالطبع با آقاي مهندس هم صحبت خواهند شد چون احساس مي کنم طرز فکر و عقايدتون شبيه آقاي مهندسه، اينطور نيست؟

هما سرش را تکان داد و با فيس و افاده گفت: مرسي، من اينجا راحت ترم، شما هم راحت باشيد.

ولي هاني که انگار منتظر بهانه بود بلند شد و به کنار سپهر رفت و رو به من گفت:

- غزال جان دختر زرنگ و باهوشي هستي و خيلي راحت فکر آدما رو مي خوني.

سهيل- آره جون خودت، از خدا خواسته.

- هيس مي شنوه، سهيل پاشو يه موزيک ملايم بذارتا محفل عاشقانه بشه.

سهيل بلافاصله نواري گذاشت و برگشت:

- خيلي رمانتيک شد چون راحت صحبت مي کنند و کسي صداشونو نمي شنوه.

- اگه چراغا کم نورتر بود بهتر مي شد. خصوصا با حرفهاي خصوصي که بين هم رد و بدل مي شه.

سها ساکت گوش مي کرد و فقط لبخند مي زد ولي من و سهيل يواش حرف ميزديم و ميخنديديم و زير چشمي نگاهشان مي کرديم.

سهيل- غزال اونجارو... هاني چقدر گرمش شده.

- از گرماي زياد اتاق، الانه که بزنه به سيم آخر.

سهيل چنگي به صورتش انداخت و گفت: واي خدا مرگم بده ببين چه دوره اي شده.

- ننه، خيلي عقب مونده اي، يعني چي، ناسلامتي عروس تحصيلکرده خارج از کشوره.

- ننه قربونت برم! حالا اگه مثل اين فيلم هاي خارجي شد چيکار کنيم؟من که از خجالت مي ميرم.

تا اين را گفت هر دو زديم زير خنده، حتي سها هم به خنده افتاد، از خنده اشکم درامده بود. سپهر هم چپ چپ نگاهمان مي کرد، نگاهي بهش کردم و با خنده جواب دادم زير صندليا قايم ميشيم... واي ننه شازده آقا دوماد عصباني شده.

سهيل- پس تا کتک نخورديم در ريم، چون با خنده هامون رشته کلام از دستش خارج شده، طفلکي حواسش پرت شد.

سه تايي بلند شديم و پيش خاله رفتيم و در چيدن ميز کمک کرديم. و همه را براي خوردن غذا دعوت کرديم. هاني و هما سپهر را بين خودشان، جاي دادند و ما سه تا درست مقابل آنها نشستيم.

سهيل زير لب زمزمه کرد: عروس دو تا شد! چون هما هم يخش وا شده.

- پس يه ساعت ديگه سر داماد، گيس هاي همديگرو مي کنن.

- اونا که گيس ندارن، هردوتاشون کچل کردند.

سپهر که زير چشمي به ما نگاه مي کرد و حسابي هم کفري شده بود با لبخند تصنعي گفت: غزال مثل اينکه سر دردت خوب شده،آره؟

- بله چطور مگه؟

سپهر- آخه مي بينم به جاي گريه، مي خندي.

- من در مقابل درد سر خم نمي کنم.

عمو سعيد نگاهي به سپهر کرد و گفت: آفرين دخترم، اين روحيه تو خيلي خوبه

به خاطر خاله و عمو جوابش را ندادم و ترجيح دادم با خنده، موضوع را خاتمه دهم. بعد از شام خاله، پيش مهمانان رفت و ما سه نفر ميز را جمع و جور کرديم و به آشپزخانه رفتيم تا غذا ها را جا به جا کنيم. در حين کار کردن با صداي بلند هم مي خنديديم. که سپهر آمد و يخ خواست و رو به سهيل گفت :

-سهيل چرا امروز نيش ات باز شده و همش مي خندي. ادب نداري که جلوي مهمونا پچ پچ مي کني و قاه قاه ميخندي

سهيل مظلومانه جواب داد: ببخشيد ديگه تکرار نمي شه .

-سهيل کسي معذرت خواهي مي کنه که کار بدي کرده باشه، تازه تو تنها نبودي که نيش ات باز شده بود .

سپس با طعنه به سپهر گفتم: حضرت آقا تو حق نداري به خاطر يه دختر وراج به برادرت توهين کني، فهميدي؟

نکنه حواستو پرت کرديم و حرفهاي عاشقانه ات يادت رفت،

آره؟

سپهر- اولا ما همچين غلطي نمي کرديم، ثانيا اين لقمه وراج رو تو برام گرفتي .

- براي تو که بد نشد، ديگه چرا ناراحتي و گردن من مي اندازي. اگه پريشونت کردم و مزاحم شدم همين الان ميرم با عصبانيت دستمالي که دستم بود را روي ميز پرت کردم و به طرف در رفتم. سپهر که در چهارچوب در ايستاده بود دستانش رو مانع کرد و با خشمي که در صورتش مشخص بود گفت: لعنتي من کي گفتم مزاحم شدي يا ناراحتم کردي؟ من فقط گفتم اين کار شما صحيح نيست، فقط هميد. تو مثل بچه ها قهر کردي و ميري. حالا تا کفري نشدم برگرد سرجات

با سماجت گفتم: مثلا اگه کفري بشي چيکار مي کني، هان؟؟

سپهر- استغفرالله هيچي، ميزنم در گوش خودم .

- پس لطف کن بزن تا ياد بگيري سر من يا ديگران نبايد داد بزني و زور بگي .

با عصبانيت مشتش را محکم به ديوار کوبيد که با صداي ضربه، خاله مضطرب به

آشپزخانه آمد و پرسيد: چي شده، صداي چي بود؟ سپهر با کي جر و بحث مي

کردي؟

با لبخند تصنعي گفتم : خاله جون مگه قراره اتفافي بيافته. جر و بحث چيه؟ با سپهر در مورد هاني جون صحبت مي کرديم. شيفته نجابت هاني شده، همين

خاله- پس صداي چي بود؟

-هان، سهيل تمرين بوکس مي کرد آخه به تازگي به بوکس علافه مند شده .

خاله- دلم هري ريخت، آخه سهيل الان چه وقته بوکس تمرين کردنه؟

سهيل- ببخشيد مامان خروس بي وقتم

سها با دستان لرزان يخ را به دست سپهر داد و خاله دستش را گرفت و با هم رفتند. بعد از رفتن آنها هر سه نفس راحتي کشيديم

آخيش به خير گذشت .

سهيل- غزال چطوري اون حرفارو سر هم کردي و گفتي؟

- باور کن خودمم نمي دونم چه جوري اون دروغ ها رو سر هم کردم انگار اتوماتيک وار تو مغزم آمد ...

سها- غزال وقتي با سپهر جر و بحث مي کردي، من به جاي تو از ترس مي لرزيدم، نفس ام بند اومده بود، چون ما جرات بلند حرف زدن با سپهر رو نداريم چه برسه به بحث کردن. مخصوصا وقتي که عصباني باشه .

- بيخود کرده، مگه نوکرش هستم که بترسم مبادا

چيزيم رو قطع کنه. حالا يخ رو واسه چي مي خواست؟

سهيل- چقدر پرتي، واسه نوشابه ميخواد -

پس ما هم واسه خودمون نوشابه خنک بريزيم

چند چايي ريختيم و پيش بقيه رفتيم .

به غير از خاله جلوي بقيه ليوان نوشيدني بود حتي هما .

آقاي بهادري رو به ما گفت: بچه ها چيزي نمي خوريد ؟

عمو به جاي ما جواب داد نه اونا ميل ندارن آقاي بهادري ابرويي در هم کشيد و گفت : سعيد جان بيا نزديکتر! نا سلامتي تو ساليان درازي از ما دور بودي و حالا مي خواهم از نزديک باهم گپي بزنيم

سپهر با چشماني که از آن خستگي مي باريد نگاهم کرد و به آقاي بهادري گفت :

خوش است خلوت اگر يار يار من باشد

نه من

بسوزم او شمع انجمن باشد[

وهمان طور که به من نگاه مي کرد ليوانش را سر کشيد. حيف که در حضور جمع نمي توانستم جواب دندان شکني بدهم دلم مي

خواست زير مشت ولگد بگيرمش تا بميرد. سپهر بدون توجه به بقيه ، فقط در پي آن بود که يک گوشه دنج پيدا کند وبنشيند. او در اين دنيا سير نمي کرد ودر عالم خودش غرق بود .

ساعت از نيمه گذشته بود که مهمانها رفتند و ما هم براي خواب به اتاق سها رفتيم، زياد طول نکشيد که سها خوابش برد . زود بلند شدم و در را قفل کردم ، از ترس خواب به چشمم نمي امد. چند بار بلند شدم و درو پنجره ها را امتحان کردم تا از قفل بودنشان مطمئن شوم. ساعت دوونيم بود ولي من در رختخواب غلت مي زدم. دهنم خشک شده بود به ناچار بلند شدم وبه آرامي کليد را چرخاندم و با ترس ولرز به طبقه پايين رفتم . از ادم مست وروح هميشه مي ترسيدم

تا پايم را داخل آشپز خانه گذاشتم شبحي کنار ميز ديدم نه مي توانستم داد بزنم وکمک بخواهم نه قدرت فرار داشتم به ديوار تکيه دادم وچشمانم را بستم.لحظه اي بعد احساس کردم شانه ام تکان خورد. بدنم شروع به لرزيدن کرد.ديگه شکي نداشتم که روح خبيثي آنجا وجود دارد که قصد آزارم را داشت. با ترس ووحشت چشمانم را باز کردم زبانم بند آمده بود، از کسي که فرار مي کردم پيش رويم بود .

سپهر- بيا اين اب رو بخور تا حالت جا بياد، ترسيدي؟

هر چي اب توي ليوان بود يکجا سر کشيدم وبا لکنت زبان گفتم :

-سپهر...

تو...

سپهر- جونم .

- تو اينجا چي کار مي کني ، چرا تو تاريکي نشستي ؟

سپهر – گرسنه بودم آمدم يک لقمه غذا بخورم، چون نور چشامو اذيت ميکرد، چراغو خاموش کردم. خيلي ترسيدي نه؟چون هر چي صدات مي کردم جواب نمي دادي .

-چون فکر کردم روح خبيث اينجاست .

صداتو هم نمي شنيدم،يه لحظه احساس کردم شونه ام تکون مي خوره .

سپهر- تو براي چي اومدي ؟نکنه تو هم گرسنه ات شده و خوابت نمي برد .

- نه خير از ترس جنابعالي خوابم نمي برد

سپهر – مگه من لولو هستم که مي ترسي .

- کاش لولو بودي ، به خاطر اينکه تا خر خره مشروب خوردي مي ترسيدم، هر چند در و پنجره ها روقفل کرده بودم ... آخه تو در حالت عادي و هوشياري خطرناکي چه برسه موقع مستي

مثل اسپند روي آتيش شد،محکم چانه ام را گرفت وگفت : ديوونه اونقدر ها هم که تو فکر مي کني پست وکثيف نيستم. در ضمن يادت باشه من با يکي دو پيک مست نمي شم. حالا تشريف ببر و با خيال آسوده بخواب .

خنده ام گرفت به يک شيشه مي گفت "يکي دو پيک " حتما بايد يه بشکه بخورد تا مست شود - تو هم يادت باشه تا وقتي تو اينجا هستي من پامو اينجا نمي ذارم، حالا تا فکم خرد نشده دستتو بکش .

لبخندي زد وجواب داد : ببخشيد پيشي ملوس، اخه فکر نمي کردم آدم نازک نارنجي زور کافي داشته باشه تا بتونه فک يه شير رو خرد کنه - پس اگه مي خوايي از دست اين پيشي ملوس در امان باشي، دور منو خط بکش ودامتو يه جاي ديگه پهن کن .

دوباه عصباني شد و اين دفعه شانه هايم را گرفت وبه ديوار فشار داد وگفت: لعنتي! اگه بهت چيزي نمي گم واجازه گفتن هر متلک و توهين وتحقير رو مي دم به خاطر اينکه از رفتار واخلاقت خوشم مي ياد البته فکر نکن عاشق سينه چاکت هستم! چون در نظر من دخترا فقط براي خوش گذراني خوبند تو هم يکي از اونا . نمي خواد بي خودي برام اداي عابدا رو در بياري

هر چي آب تو دهنم بود به صورتش تف کردم و جواب دادم: کثافت هرزه ، آشغال! فکر کردي خيلي هنر مندي! به نظر من هم تو سگ کثيفي هستي که دنبال هوس وشهوتي

با تمام قدرت به عقب هلش دادم و به بالا دويدم و در را پشت سرم قفل کردم وسر جايم دراز کشيدم .

ولي از فکر وخيال خوابم نمي برد. حرفهايش همانند ناقوسي در گوشم زنگ مي زد. حالم از او به هم مي خورد. تا صبح بيدار بودم قبل از اينکه کسي بيدار شود ،بلند شدم دست وصورتم را شستم ولباس هايم را پوشيدم و بعد به پايين رفتم وچايي ووسايل صبحانه را آماده کردم. سرم روي ميز بود که خاله آمد وبا ديدن ميز گفت :

- سلام، به به آفرين به دختر گلم ! عجب ميزي چيدي و کار منو آسون کردي دستت درد نکنه .

- سلام، هميشه حاضر و اماده مي خوريم يه بار هم خواستم شما آمادشو بخوريد .

خاله به صورتم دقيق شد وگفت : غزال جون چرا چشمات پف کرده، ديشب راحت نخوابيدي؟

- چرا خوب خوابيدم، شايد از خواب زيادي باشه .

کم کم بقيه هم از خواب بيدار شدند. فقط سپهر هنوز خواب بود . ميلي به خوردن صبحانه نداشتم. به چاي شيرين دو لقمه قورت دادم و به سها گفتم: سها يه خورده امروز زودتر بريم چون مي خوام پياده روي کنم .

سها- باشه .

از کنار ميز بلند شدم وبه طبقه بالا رفتم تا کيفم را بردارم. وقتي از اتاق بيرون آمدم کنار در اتاقش ايستاده بود و برو بر نگاهم ميکرد

. سرم را پايين انداختم واز پله ها پايين آمدم و توي حياط منتظر سها شدم. در دلم

طوفاني به پا شده بود و دمل چرکيني روي دلم سنگيني مي کرد. بايد تلافي مي کردم. فقط خدا مي دانست چه حالي داشتم. سها هر چه مي گفت فقط سر تکان مي دادم . وقتي به مدرسه رسيديم مينا و زيبا زودتر از ما رسيده بودند. چند دقيقه بعد بقيه هم آمدند. زيبا ومهناز سر به سرم مي گذاشتند وهر يک چيز ي مي گفتند .

زيبا - چي شده اول صبحي عين برج زهرمار شدي،از چشات خون مي باره .

بهناز- سها جون، ديشب غزال رو سگ گاز نگرفته که هار شده؟

از کوره در رفتم وگفتم : بهناز خفه شو .

با معصوميت گفت : چشم .

از معصوميتش دلم به درد آمد. دستم را دور گردنش انداختم و محکم در آغوشش گرفتم که آهسته گفت : سپهر حرفي زده، اذيتت کرده؟

سرش را از سينه ام جدا کرد و به چشمانم خيره شد. سرم را به علامت نفي تکان دادم . با آمدن دبير همه سر جايشان نشتندو بهناز فرصت را غنيمت شمرد وگفت : دروغ نگو تو به خاطر سها چيزي نگفتي ولي چشات لوت مي ده .

تا آخر زنگ بهناز ديگر حرفي نزد و سر به سرم هم نگذاشت ولي ظهر به خانه که

رفتم بهناز تلغن کرد: غزال جان بهناز بگو چي شده واز چي ناراحتي ؟

چون قسم خورد علت ناراحتي ام را برايش گفتم که او هم خيلي ناراحت شد. تا چند روز حوصله نداشتم حتي در باشگاه حوصله تمرين نداشتم در فکر روز پنجشنبه جمعه بودم که چطور از به فشم رفتن سر باز بزنم

. خدا خدا مي کردم اتفاقي بافتد تا برنامه به هم بخورد. تا اينکه روز پنجشنبه که به

خانه رسيدم ديدم ساناز دمغ گوشه اي کز کرده است .

- چي شده چرا خواهر کوچولوي من حوصله نداره وزانوي غم بغل گرفته؟

با دلخوري جواب داد: آخه هر چي به مامان مي گم اين هفته به فشم نريم،ميگه ميشه! چون بابات مهمون دعوت کرده من هم شنبه امتحان دارم و نمي تونم تو شلوغي درس

بخونم .

- خوب عزيزم اينکه غصه نداره من وتو مي مونيم مامان وبابا ميرن .

ساناز با خوشحالي بغلم پريدمرا بوسيد وگفت: راست ميگي، اصلا باورم نميشه تو به خاطر من خونه بموني .

- چي اشکالي داره يه بار هم که شده به خاطر خواهر نازم تو خونه بمونم .

مامان در آشپزخانه مشغول جمع کردن وسايل بود از همان جا پرسيد: شب رو چي کار

ميکنيد تنايي چه جوري مي مونيد نمي ترسيد؟

- مامان خونه ما طبقه سومه، ديگه ترسي نداره شب موقع خوابهم در رو قفل ميکنيم با

وجود حفاظ دزد نمي تونه بياد تو .

ظهر ساعت دو بود که مامان وبابا رفتند بعد از رفتن آنها منهم خوابيدم،تا ساعت شش که ساناز بيدارم کرد وگفت: غزال پاشو! چقدر مي خوابي، حوصله ام سر رفت. چن کسل بودم به حمام رفتم. وقتي برون امدم فکري به خاطرم رسيد وبه ساناز گفتم: اگه مزاحم درس خوندنت نمي شم به بچه ها زنگ بزنم اگه کاري نداشتند بيان اينجا

ساناز- باشه، اينطوري شب رو تنها نمي مونيم

به همه زنگ زدم و از مادر هايشان اجازه گرفتم که به خانمان بياييند وشب را هم بمانند . بغير از ثريا که شب مهمان بود همه آمدند براي شام، سفارش پيتزا دادم حسابي براي خودمان جشن گرفته بوديم وبه نوبت مي رقصيديم تا اينکه نوبت بنفشه رسيد

يه نوار عربي گذاشتم وبنفشه شروع کرد که تلفن زنگ زد به محض گفتن الو سهند گفت :

ببخشيد خانوم اونجا عربستانه .

- نخير آقا اينجا تهرانه

سهند- ها ببخشيد مثل اينکه شماره کاباره رو گرفتم .

با خنده جواب دادم : سهند مسخره بازي رو بذار کنار ، حرفت رو بزن .

سهند- والله غرض از مزاحمت زن عمو گفت زنگ بزنم و حالتون رو بپرسم مثل اينکه حال شما بهتر از ماست.چون حسابي شلوغه، به نظر مهمون داري پس حسابي خوش مي گذره.

-جات خالي خيلي خوش ميگذره بچه ها اينجان منظورم مينا اينان تا صبح بزن وبکوب داريم .

قبل از اينکه جوابي بدهم گوشي را به مامان داد . چند دقيقه اي با مامان صحبت کردم تا خيالش از بابت شب راحت شد. بعد از ان دوباره تلفن زنگ زد و بدون اينکه کسي حرف بزند گوشي را نگه داشته بود. اين قضيه چند بار تکرار شد که فهميدم کيست به همين خاطر به بنفشه گفتم: بنفشه گوشي رو تو بردار هر کي بود فحش اش بده .

چند بار ديگر هم زنگ زد ولي بنفشه چيزي نگفت. خودم گوشي را گرفتم و با عصبانيت گفتم:کثافت، آشغال از جون من چي مي خوايي، چرا از سر من دست بر نمي داري ؟ و محکم گوشي را روي تلفن کوبيدم .

زيبا- غزال طرف رو مي شناسي نکنه تو هم آره وما خبر نداريم

-نه چيزي نيست که شما ازش بي خبر باشين، چند روزه يه نفر همين طوري زنگ مي زنه وجواب نميده.

از ساعت يک ضبط را خاموش کرديم تا مزاحم همسايه ها نباشيم. ساناز هم به

اتاقش رفت تا بخوابدو صبح زود براي درس خواندن بيدار شود. ولي ما دور هم نشستيم ودر حين شکستن تخمه جک ميگفتيم و شوخي مي کرديم و مي خديديم .

دم دماي صبح در حال پتويي پهن کرديم و مثل پادگان کنار هم دراز کشيديم به غير از

بنفشه که به اتاق من رفت تا با نامزد کذايي اش صحبت کند

صبح با صداي زنگ تلفن از خواب بيدار شدم، خواب آلود گوشي را برداشتم .

-بله

سپهر- غزال خواهش مي کنم به حرفام گوش کن، و تلفونو قطع نکن. مي دونم از

دستم عصباني هستي.

فورا گوشي را گذاشتم وسيم را از پريز کشيدم. نگاهي به ساعت کردم ساعت هشت صبح بود، براي اينکه دوباره مزاحم نشود تمام تلفن ها را کشيدم تا راحت بخوابم. نمي دان دوباره چقدر خوابيده بودم که با سر وصداي مينا چشم باز کردم وسر جايم نشستم و گفتم :مينا مگه پادگانه که آماده باش مي دي. بذار يکمي ديگه بخوابيم

بهناز– راست ميگه بذار يه ساعت ديگه بخوابيم .

مينا- تنبل خانوما پاشيد ساعت دوازده شده از گرسنگي تلف شدم. يه ساعته کشيک مي دم تا شايد خودتون پاشيد، ولي نه اگه بذارم تا شب مي خوابيد

مينا نواري در ضبط گاشت و صدايش را بلند کرد. خواب از سر همه پريد. زودتر از بقيه بلند شدم تا صبحانه را آماده کنم که ديدم مينا چايي را دم کرده، پنير وکره را روي ميز چيده ومنتظر ما مانده است . از او تشکر کردم ودو تايي نشستيم تا بقيه آمدند. ساناز هم به جمع ما پيوست . بعد

از صبحانه خانه را جمع وجور کردم و به فکر پختن نهار افتاديم از روي کتاب پخت کته ومرغ را انتخاب کرديم يک قابلمه بزرگ برداشتيم وچند تکه مرغ از فريزر بيرون اورديم و داخل قابلمه گذاشتيم وتا نيمه آب پر کرديم و چون براي پختن کته زود بود براي بعد گذاشتيم ساعت يک ونيم بود که به ياد تلفن افتادم. فورا تلفن ها را وصل کردم، به محض وصل کردن زنگ زد. بابا پشت خط بود و با عصبانيت گفت شما کجا رفته بوديد که به تلفن جواب نمي داديد.

- سلام بابا جون، هيج جا خونه بوديم از کله سحر يه ادم عوضي مزاحم ميشد من هم تلفن رو از پريز کشيدم الن يکدفعه يادم افتاد . ببخشيد اگه ناراحتتون کردم .

بابا- تو ببخش عزيزم که عصباني شدم وبه جاي سلام وعليک سرت داد زدم. آخه دلواپستون شديم ديگه مي خواستم بيام تهران که جوابمو دادي . بابا جون ساناز چطوره؟ مشکلي پيش نيومده.

- با با جون بچه که نيستيم اينقدر نگران ميشين ما ديگه بزرگ شديم.

بابا- شما اگه صد سال هم داشته باشين براي ما هنوز بچه هستين. راستي دخترم گوشي را ميدم به سها مي خواد باهات صحبت کنه.

سها- سلام بي معرفت، رفيق نيمه راه نمي تونستي به من هم بگي تا پيش شماها بمونم.

- سلام به روي ماهت،باور کن از بي معرفتي نيست . نخواستم تو هم به خاطر ما خونه نشين بشي . و تازه عصر يادم افتاد به بچه زنگ بزنم دعوتشون کنم. حالا ازم دلخوري ؟

- نه فقط تنهام.

__________________

بچه ها يک دفعه با صداي بلند سلام کردند. سها مغموم وگرفته گفت: سلام منهم برسون خوش به حالتون که دور هم جمع شديد. اينجا هاني چسبيده به سپهر، هما هم به غير خودش کسي ديگه رو قبول نداره. سهند وسهيل وياشار با دو تا پسراي آقاي سهرابي هستن.

- من نمي دونستم آقاي بهادري اينا هم مي آيند و گرنه نمي ذاشتم که تو هم بري . من فقط به خاطر اينکه توي خونه نموني بهت نگفتم.

سها- غزال امشب ميايي خونه ما؟

با شنيدن اين جمله غصه ام گرفت بلافاصله جواب دادم: اين دفعه توبيا، چون نوبت توست.

سها-سعي ميکنم.

بعد از قطع کردن تلفن بلند شدم و ميوه و اجيل اوردم سرمان گرم بود و غذا ها از يادمان رفته بود . يه لحظه مينا گفت: اي واي الان مرغها سوخته .

مرغ نه تنها نسوخته بود بلکه در آب غوطه ور بود. چون دير وقت شده بود برنج را هم روي اجاق گذاشتيم . عجب غذايي شده بود . مرغ مزه آب مي داد و برنج هم شفته وشور شده بود. ولي راي ما خيلي خوشمزه ولذيذ بود چون دست پخت خودمان بود. بعد از ظهر هم دوستانم به خانه خودشان رفتند. من هم روي مبل ولو شدم وکم کم چشمانم سنگين شد. در خواب سنگيني فرو رفته بودم که با شنيدن سرو صدا از خواب بيدار شدم مامان و بابا وبقيه از راه رسيده بودند. مستي خواب بر سرم بود و چشمانم باز نمي شد. دوباره چشمان را بستم که يکدفعه با خنکي آب که از سر و صورتم مي ريخت از جا پريدم. سهند پارچ آب دستش بود وهر هر مي خنديد.

- زهر مار ديوونه ام کردي. اين چه وضع بيدار کردنه سکته کرده بودم چي؟

سهند- هيچي مي اومديم حلواتو مي خورديم.

- مطمئن باش تا حلواي تو رو نخورم به کسي حلوا نمي دم.

زن عمو با اخم گفت: اين شو خيهاي بي مزه چيه، شوخي بهتر از اين نبود.

- ببخشيد زن عمو جون، اخمتونو باز کنيد که بهتون نمي ياد.

زن عمو لبخندي زد وگفت: پس پاشو حاضر شو با ياشار برين بيرون، چون از ديروز تو خونه موندين.

از اتاقم به سها تلفن کردم و از او خواستم که با سهيل حاضر شوند تا با هم بيرون برويم. دقيقه اي بعد حاضر شده و با هم به دنبال سها وسهيل رفتيم، جلوي در منتظرمان بودند.

ياشار- پس سپهر کو، چرا نيومد.

سها- غزال که نگفت به اون هم بگيم.

ياشار- غزال چرا دعوتش نکردي ؟

- لشکر کشي که نيست، تازه فکر کردم که مزاحمش مي شيم.

ياشار به سهيل گفت: سهيل جان برو به سپهر هم بگو بياد، منتظرش مي مونيم.

با اشاره از سهيل خواستم که نگوييد.

سهيل- آخ ياشار جون الان يادم افتاد ، سپهر داشت مي رفت حموم ، دفعه بعد بهش مي گيم. خوشبختانه ياشار تسليم شد. و ديگر پافشاري نکرد. و با هم به راه افتاديم بعد از کمي گشتن در خيابانها براي خوردن شام به فرحزاد رفتيم هوا کمي سرد بود ولي ما از رو نرفتيم و در زير درختان روي تخت نشستيم و شام را با لرز خورديم.

موقع برگشتن سهيل گفت: غزال مي يايي آلو جنگلي بخريم، چون من خيلي دوست دارم.

از رفتار و صحبت سهيل مشخص بود آلو خريدن بهانه اي بيش نيست کمي که از آنها دور شديم گفتم: فسقلي به من کلک مي زني .

خنديد وگفت: پس چي فکر کرديف فقط خودت بلدي کلک بزني، مي دونم با سپهر قهر کردي برا همين با ما به فشم نيومدي.

به دروغ گفتم: قهر نکردم يه کمي از دستش دلخورم ، نديدي به خاطر هاني چه ادايي در آورد و چطوري رو سرمون داد کشيد.

سهيل- غزال تو خيلي خوبي!درست به اندازه سها دوست دارم.

دستم را در گردنش انداختم و گفتم: دل به دل راه داره منم تو رو خيلي دوست دارم.

بعد از رساندن سها و سهيل به خانه، ما برگشتيم. موقع پياده شدن ياشار گفت غزال صبر کن کارت دارم.

سهند و ساناز رفتند و ما در حياط مانديم به خواسته ياشار لبه باغچه نشستيم که گفت: غزال اين روزا خيلي عوض شدي، ديگه مثل سابق به خونه ي ما نمي آيي و با من دردو دل نمي کني، احساس مي کنم از چيزي ناراحتي و پنهون مي کني، مخصوصا از وقتي که با سها دوست شدي

نگاهي به صورت زيبا ومعصومش انداختم وگفتم : تو اشتباه مي کني من از چيزي ناراحت نيستم که بخوام پنهون کنم. در مورد سها هم بايد بگم آخه هر چي باشه ما هم کلاس و هم سن هستيم وهم جنس و همديگه رو بهتر درک مي کنيم و مونس وهمدم يکديگر هستيم، تازه سها غير از من دوست ديگه اي نداره.

- غزال؟

- بله.

صدا کردنش اين دفعه فرق مي کرد و به جاي جواب دادن يا سوال کردن به چشمانم خيره شد. هزار حرف و سخن نگفته در نگاهش موجمي زد.براي اولين بار ياشار را به اين حال مي ديدم، يه لحظه دلم لرزيد. احساس کردم آنچه در ذهنش هست نمي تواند به زبان بياورد. سرم را پايين انداختم و آهسته گفتم: نمي خوايي بريم بالا؟

بلند شدم ويک قدم جلوتر به راه افتادم. آن شب تا لحظه اي که خوابم گرفت، برق نگاه ياشار از جلوي چشمانم دور نمي شد.

صبح ديرتر از بقيه دوستانم به مدرسه رسيدم. فقط ثريا هنوز نيامده بود گرم صحبت بوديم که ثريا شاد وخندان با جعبه شيريني داخل کلاس شد. چشمانش از خوشحالي برق مي زد.

نگاهي عميق به او انداختم و پرسيدم: ثريا نکنه خبري شده که شيريني اوردي ؟

با نازو عشوه جواب داد: بله اونهم چه خبري! از الان براي تابستون به عروسي ام دعوت شديد! با پسر عمه ام فعلا نامزد کرديم.

بهناز- ترمز،ترمز کن! ببينم تو هم مثل بنفشه، بله.

ثريا- نخير بنده شب جمعه رسما در حضور خونواده ام با آرمين عهد و پيمان بستيم و صيغه محرميت هم جاري شده.

بهناز محکم به گردن ثريا زد وگفت: بي جا کردي و بودن اجازه بزرگترت شوهر کردي، حالا براي من عشوه مي آيي . ما برگ چغندر بوديم که دعوت نکردي؟ به کوري چشم تو سه تا شوهر ميکنم وبه جشن هيچکدوم دعوتت نمي کنم. اصلا باهات قهرم تا روز قيامت.

زديم زير خنده که ثريا پرسيد حالا چرا سه تا؟

بهناز- چون تا سه نشه بازي نشه،تازه مي خوام امتحان کنم ببينم اخلاق کدوم بهتره آخر با اون زندگي کنم.

ديگر نتوانست خودش را کنترل کند . خنديد وبلند شد وصورت ثريا را بوسيد و تبريک گفت. بشکن مي زد و آهنگ بادا بادا مبارک بادا را مي خوند. همه مان خوشحال بوديم ولي ته چشمان بنفشه غمگين بود.

بهناز در حال شادي کردن بود که دبير ادبيات به کلاس آمد بهناز اجازه گرفت وشيريني را به همه تعارف کرد. خانوم محستي زني شوخ طبع ومهربان بود وبه بچه ها اجازه مي داد راحت باشند و به درد ودلهاي بچه ها با جان ودل گوش مي داد وو راهنمايي شان مي کرد. او هم به ثريا تبريک گفت و برايش آرزوي خوشبختي کرد.آخر از همه بهناز شيريني را جلوي ثريا گرفت وگفت: عروس خانوم يه دستي هم به اين سر کچل بنده بکش تا شايد بختم باز بشه ويه مرد کور وکچل هم سراغ من بياد.

همه بچه ها به حرف بهنازخنديند. خانوم محسني در حال که مي خنديد گفت: عزيزم ناراحت نباش خودم مي ام خواستگاريت، يه پسر دارم مثل دسته گل . فقط يه خورده بايد صبر کني تا بزرگتر بشه.

بهناز با خوشحالي دستانش را به هم کوبيد و گفت عيب نداره،هر چي باشه بهتر از اينه که تو خونه بترشم.

تا پايان وقت مدرسه فقط شادي مي کرديم . ظهر هم شاد وشنگول مدرسه را ترک کردم. جلوي در تا خواستم در را باز کنم پسر بچه اي صدايم کرد: ببخشيد خانوم.

برگشتم وگفتم: بله با من کار داشتي؟

دسته گلي که در دستش بود به طرفم دراز کرد و گفت: اين براي شماست. براي من!! به چه مناسبتي ؟

- اون اقايي که اون طرف خيابون – اشاره به پشت سرش- تو ماشين نشسته اينو داد که به شما بدم.

با اشاره پسرک،کمي دورتر ماشين عمو سعيد را ديدم که سپهر داخلش نشسته بود. پسره احمق ، براي رفتار خوبش گل هم فرستاده بود. با آرامش دسته گل را گرفتم و کنار خيابون رفتم و با تمام قدرت گل را به سمتش پرت کردم. سپس بي معطلي در را باز کردم وداخل شدم و پش در منتظر عکس العملش شدم. صداي کشيده شدن لاستيک هاي ماشين گوشم را پر کرد.با عجله به سوي در رفتم و باز کردم، دسته گل کف خيابان چسبيده بود خوشحال وخندان بالا رفتم، طوري که ساناز با ديدنم گفت: غزال چي شده اينقدر خوشحالي کبکت خروس مي خونه .

شانه بالا انداختم وبه اتاقم رفتم .

__________________

سه روز از ان ماجرا مي گذشت، عصر که تازه از باشگاه برگشته بودم مامان گفت: سها زنگ زده وباهات کار داشت.

- او که قرار بود با عمو اينا بره خونه ي آقاي بهادري ، يعني نرفته يا از اونجا زنگ زده بود.

مامان- نه از خونه خودشون بود.

شماره خانه آنها را گرفتم خود سها گوشي را برداشت با تعجب پرسيدم چرا مهموني نرفتي؟

سها- به بهونه درس با سهيل تو خونه مونديمف براي همين بهت زنگ زدم که بيايي اينجا.

- باشه ولي يکمي طول مي کشه چون بايد برم حموم.

- پس منتظرم.

بعد از گذاشتن گوشي به فکر فرو رفتم که چه کار بايد بکنم که ناگهان به فکرم رسيد که از سهند بخواهمکه باهم به آنجا برويم تا شب تنها برنگردم. به سهند تلفن کردم که قبول کرد همراهم باشد. بعد از حمام موهايم را خشک مي کردم که سهند هم آمد لباسم را پوشيدم واز اتاق بيرون آمدم که بابا گفت: شما دو تا اصلا به فکر درس و کنکور نيستيد نا سلامتي امسال چهارم دبيرستان هستيد و بايد تمام کتابهاي سال قبل را مرور کنيد ولي به جاي درس خوندن براي خودتون خوش مي گذرونيد.

سهند با آهنگ ادامه داد : عشق و صفا مي کنيم .

- اخه تا امتحان نهايي و کنکور خيلي مونده اگه از الان بخونيم دود ميشه ميره هوا، يه ماه مونده به امتحان ها شروع کنيم بهتره .

بابا- به به ، خدايا شکرت چه بچه هاي عاقلي داريم. بچه هاي مردم از دو سال قبل همه چيز رو براي خودشون حروم مي کنند و شب وروز درس مي خونن اونوقت شما نابغه ها يه ماه مونده شروع مي کنيد؟! پاشين برين که بحث کردن با شما بي فايده است.

يواشکي از جا کليدي ، کليد ماشين بابا را برداشتم و با سهند پايين رفتيم

- سهند جان بپر در پارکينگ رو باز کن .

سهند- معذرت مي خوام سر کار خانوم ماشين خريدن؟

- بله سفارش دادم برام از المان بنز اوردن.

تا کليد ماشين بابا را نشون سهند دادم با چشمان گرد شده جواب داد: ماشين عمو نه، نه من نيستم عمو اگه بفهمه هر دومون رو مي کشه.

- چرا مثل جغد نفوذ بد مي زني؟ بپر بالا بريم، هميشه اونا عشق ميکنن يه روز هم ما.

مستاصل جواب داد: نيک و بدش، پاي خودت.

ماشين را از پارکينگ بيرون بردم وبه سمت خانه سها به راه افتاديم . سهيل وسها از ديدن ماشين خشکشان زد چون بابا اين ماشين را بغير از مراسم هاي خاص وجاهاي مهم از خانه بيرون نمي برد مي گفت" ماشين گرون قيمت رو بايد ساعتي استفاده کرد حيفه هميشه زير پا باشه"

يک ساعتي در خانه بوديم سها خواست سفارش غذا بدهد گفتم:

- پاشو بريم بيرون، ماشين که داريم چرا ديگه تو خونه حبس بشيم.

سهيل- غزال تو گواهي نامه نداري اگه تصادف کردي چي کار مي کني جواب عمو مسعود رو چي مي دي؟

سهند و سها هم حرف او را تاييد کردند. که جواب دادم يکم داد وبيداد مي کنه بعد آروم ميشه گردن نمي زنه که.

انقدر چانه زدم که آخر موفق شدم متقاعد شان کنم.

سها- پس بهتره موبايل بابا رو بردارم شايد لازم بشه.

- فکر بدي نيست شايد به دردمون بخوره.

با هم به اتاق کار عمو سعيد رفتيم روي ميز کاغذ لوله شده ايي بود. از سها پرسيدم: سها اين چيه، نقشه ساختمونه؟

سها- آره نقشه ي خونه ي جديد آقاي بهادري ، سپهر کشيده، درست هشت روزه که روش کار مي کنه تا پدر زن آينده اش خوشش بيادو کارش رو بپسنده.

- جدي پس بايد جالب باشه بذار ببينم چي کشيده ، شايد يه روزي منهم مهندس شدم.

با ديدن نقشه وسوسه شدم بلايي سرش بياورم وکارش را تلافي کنم . سها موبايل رو برداشت وگفت غزال من ميرم مانتوم رو بپوشم تو هم نگاه کن بيا. فقط خواهشا سر جاي قبلي اش بذار چون حوصله اخم وتخم سپهر رو ندارم.

- باشه.

تا سها بيرون رفت با خودکار دور تا دور اتاق خوابها را با خودکار خط کشيدم، و آن قسمتها را بيرون اوردم و در قسمت پايين نقشه که اسم مهندس درج شده بود نوشتم: مهندس سپهر ديوونه.

با عجله نقشه را لوله کردم و سرجايش گذاشتم وتکه ها را در جيبم گذاشتم. در دلم جشن گرفته بودم . وقتي قيافه عصباني اش را در ذهنم مجسم مي کردم،غرق لذت مي شدم . ساندويچ ام را چنان با اشتها خوردم که انگار سالهاست لب به غذا نزده ام. وقتي از رستوران بيرون آمديم گفتم: خوب امشب نوبت ماست که با ماشيناي ديگه کورس بذاريم و ويراژ بديم.

__________________

سهند دستهايش را بالا برد و گفت : خدايا امشب خودمو دست تو مي سپارم . فقط رحم کن تا سالم برسيم.

خنده کنان جواب دادم : سهند تو که ترسو نبودي ، امشب چت شده.

سهند- از جونم نمي ترسم از ماشين نگرانم.

سهاي بيچاره از ترس عقب نشست و سهند جلو. صداي نوار را بلند کردم وبعد با سرعت حرکت کردم. چه لذتي داشت با بقيه ماشينها مسابقه دادن. چند دور خيابون جردن رو بالا پايين رفتيم سهند هي مي گفت غزال آرومتر .

- سهند به جان تو تا حالا سرمون کلاه رفته اين کارو نکرديم.

سها- غزال ساعت يازده ونيمه برو خونه ي اقاي بهادري اينا ، ببينم رفتند يا نه. چون ممکنه زودتر برگردن وببينن ما نيستيم دلواپس بشن. از وقتي خيابان را متر مي کرديم يک بي ام وه همپاي ما مي امدقيافه سرنشينان خيلي مسخره و مضحک بود. چهار تا پسر مو بلند که مو هايشان را دم اسبي بسته بودند.به محض وارد شدن به کوچه فرعي کنارماشين امدند ويکي از انها که ادامس مي جويد گفت: خانوم خوشگله، ماشينت هم مثل خودت خوشگل وناز.

- خفه شو عوضي.

سهند- غزال تا بلا نازل نشده تند تر برو تا گمشون کنيم.

هر چه گاز مي دادم انها نيز سرعتشان را بيشتر مي کردند. و از چپ و راست سبقت مي گرفتند. اخر سهند با عصبانيت گفت: ماشينو بزن کنار ببينم انگار تنشون مي خاره.

ماشين را کنار خيابان نگه داشتم. سهند پياده شد. آنها هم کمي جلوتر از ما نگه داشتند. و هر چهار نفر پياده شدند. يکي از آنها به سهند گفت: کوچولوبه غيرتت برخورد، دوست دخترته؟ چه اشکالي داره يه شب هم مهمون ما باشه، يه شب کافيه.

سهند يقه اش را گرفت وگفت : عوضي تا دندوناتو خرد نکردم خفه شو.

اوضاع خيلي وخيم شد چون هر چهار نفر به سهند حمله ور شدند از ماشين پياده شدم تا کمکش کنم.

سهند فرياد کشيد: تو برو تو ماشين خودم حسابشونو مي رسم.

- الان وقت اين حرفا نيست،اونا چهار نفرن.

سهند- پس يا علي.

دوتايي به جون چهار نفر افتاديم با پالتو راحت نمي توانستم دفاع کنم با کنده شدن دگمه هام کارم آسان شد. بدون توجه به اطراف کتک کاري مي کرديم که ناگهان با صداي فريادي بر جا ميخکوب شديم:- بس کنيد چرا مثل ديونه ها ، به جون هم افتادين.

عمو سعيد بود که فرياد مي کشيد کنارش سپهر و اقاي بهادري ايستاده بودند.عمو سعيد رو به انها گفت آقايون لطفا بفرمائيد.

سهند- اينا لات وبي سرپا هستن نه آقا

بعد رو به آنها گفت: حيف شانس آوردين وگرنه کارتون تموم بود.

عمو- سهند بس کن واقعا قباحت داره، يه نگاهي به سرو وضعتون بکنيد.

چشمم به سهيل و سها که کنار ماشين ايستاده بودند و رنگ پريده و لرزان به ما نگاه مي کردند ، افتاد و خنده ام گرفت، در آن موقع، دست سپهر را که روسري ام را به طرفم داراز کرده بود ديدم و تازه به ياد اوردم که روسري سرم نيستف بي آنکه نگاهش کنم روسري را از دستش گرفتم تا آن چهار نفر رفتند. عمو سعيد که خيلي هم عصباني بود شما ها يانجا چي کار مي کنيد مگه درس نداشتين.

سپس به ماشين نگاهي کرد وگفت: بدون اجازه هم که ماشين مسعود رو برداشتين، احساس بزرگي کردين که درگير شدين.

سهند- نه آقاي زماني، آدم بايد بي غيرت باشه که به خواهر وناموسش توهين کنند، اون هم ساکت بشينه و تماشا کنه.

حرف سهند انگار به دل عمو سعيد نشست چون دستانش را دور گردن من و سهند انداخت و صورت هر دومان را بوسيد وگفت: خدا رو شکر به خير گذشت ولي از اين به بعد شب بدون اجازه بزرگتر ها بيرون نياييد.حالا سوار شين و دنبال ما بيائيد.

- نه عمو، با اين سرو وضع درست نيست.

- پس بريم دنبال نازي و بعد بريم خونه

سوار ماشين که شديم گفتم شما عمو رو خبر کردين ،خيلي هم ترسيدين نه؟

سها با بغض گفت: ترسيدم شما رو بکشن اخه اونا چهار نفر بودند.

سهيل که به نسبت ارامتر شده بود گفت: ولي خودمونيم، خوب دوتايي چهار نفر رو زدين،درست مثل فيلم جکي جان ! درسته خيلي ترسيدم ولي خيلي خوشم اومد.

دنبال عمو سعيد در حرکت بوديم که جلوي در خانه آقاي بهادري ايستادند قبل از اينکه عمو داخل بروند عمو را صدا کردم وگفتم: عمو ما سر خيابان منتظرتان هستيم.

- جايي نريد ها همونجا وايستيد تا من بيام.

- چشم.

چند دقيقه طول کشيد که آمدند ماشين را روشن کردم وپشت سر انها حرکت کردم سپس رو به بقيه گفتم با يه بستني قيفي موافق هستين، تو هواي سرد خيلي مي چسبه.

سهيل- امشب فرمانده تويي هر کاري مي خوايي بکن.

کمي سرعتم را زياد کردم واز ماشين عمو سبقت گرفتم و چند لحظه بعد جلوي مغازه بستني فروشي نگه داشتم. سهند پياده شد، و با بستني برگشت، تازه حرکت کرده بوديم که از دور ديدم ماشيني چراغ مي زند. سرعتم را کم کردم. عمو به کنارم آمد و با اشاره خواست، شيشه را پايين بکشم، بستني را نشانش دادم تا علت کارمان را بداند و بعد دستم را به حالت تسليم بالا بردم، سرش را تکان داد و لبخندي زد . اول سهد رابه خانه رسانديم و بعد به سمت خانه خودمان رفتيم . جلوي خانه ما هر سه پياده شديم که عمو گفت: خيالت اسوده باشه به مسعود نمي گم.

- ممنون، شب همگي بخير، خداحافظ.

عمو تا داخل بروم منتظرم ماند. ماشين را سر جاي قبلي اش پارک کردم و چادر را رويش کشيدم وبالا رفتم . بابا و ساناز خوابيده بودند ولي مامان بيدار نشسته بود ومنتظرم بود و با ديدنم گفت: ماشين مسعود رو برده بودي، اره؟

- بله، بابا هم فهميد؟

- نخير، من هم الان از پشت پنجره ديدم. ماشين سالمه، تصادف نکردي ؟

حرصم رد آمد و با ناراحتي گفتم: بله، صحيح وسالمه اي خدا شکرت به جاي اينکه به فکر من باشن فکر اهن پاره شون هستن .

- مثل اينکه بدهکارم شدم . اخه اگه دنبال دردسر نمي گردي، چرا از اون دوتا، يکي شو نبردي؟

- يعني من به اندازه ماشين،براتون ارزش ندارم که ناراحت شدين .

مامان اخمهايش را باز کرد و گفت : اين چه حرفيه مي زني عزيزم، تموم هست ونيست ما متعلق به شماست! فداي سرت برو بخواب، صبح خواب مي موني.

__________________

صبح از وقتي از خواب ييدار شده بودم دلهره و دلشوره داشتم و براي همين سر کلاس ام حواصم به درس نبود و منتظر زنگ بودم که هرچه سريع تر به خانه بروم تا زنگ زده شد مثل زنداني ها ، تند تند وسايلم را جمع کردم، چون سها تمرين هاي روي تخته را يادداشت مي کرد بهش گفتم سها جون من کار دارم مي تونم برم ، خودت مياي؟

سها- باشه،برو پس خداحافظ.

خداحافظي کردم و با عجله از پله ها سرازير شدم و جلوي در مدرسه قيافه نحس و خشمگين سپهر را ديدم . فهميدم براي چي امده، دنبال راه چاره اي مي گشتم که چشمم به بهناز وبنفشه که در حال صحبت با دوست بنفشه بودند،افتاد. صدايشان کردم تا آمدند گفتم: بهناز جون دستم به دامنت ، راننده سها اينا اومده از منم زياد خوشش نمي ياد ، چي کار کنم ؟ تو برو بهش بگو سها چند دقيقه دير مي ايد . من دارم مي رم خونه پدرام اينا ، کتي براي نهار دعوتم کرده.

بهناز- خوب نشونش بده تا برم بگم .

پشت در ايستادم وآهسته سرم را بيرون بردم و سپهر را نشانش دادم.

بهناز- غزال عجب راننده خوشگلي دارن، کاش راننده ما بود.

- آره ولي حيف که اخلاق نداره، طرف ديونه زنجيريه .

بهناز- حالا چي بهش بگم ، من روم نمي شه.

از کي تا حالا خجالتي شدي ، برو بگو آقاي راننده سها خانوم چند دقيقه دير تشريف مي يارن . دستور دادن چند دقيقه منتظر باشين .

بهناز وبنفشه جلو رفتند وقتي با سپهر حرف مي زدند از فرصت استفاده کردم و پشت بچه هاي ديگر پنهان شدم و ازدر بيرون رفتم و بين آنها خودم را گم کردم و سريع از سمت ديگر به طرف طرف خيابان دويدم و سوار اولين تاکسي شدم.

- آقا دربست برو فرشته .

- چقدر کرايه مي دين خانوم.

- هر چقدر که بخوايين. فقط تند برين چون عجله دارم.

قلبم از جا داشت کنده مي شد، نمي دانم چه جوري در را باز کردم و داخل شدم . چند لحظه پشت در ايستادم و نفسي تازه کردم سپس داخل شدم . ساناز نهارش را خورده وخوابيده بود. اشتهايي به غذا نداشتم. چون مي دانستم سپهر تلفن مي کند همه تلفن ها رو به غير از مال اتاق خودم از پريز کشيدم. لباسم را عوض کردم و روي تخت دراز کشيدم . چند دقيقه که گذشت تلفن زنگ زد. دودل بودم که آيا جواب بدهم يا نه . براي اينکه فکر نکند ترسو وبزدل هستم گوشي را برداشتم و خيلي آرام وخونسرد گفتم:

- بفرمائيد

- سلام خانوم خرابکار. چطوري، سلامتي؟

- اٍ فريد تويي، سلام من خوبم، تو چطوري ؟

- شکر خدا بد نيستم، اول بگو ببينم چي کار کردي با سپهر چون اومد جلوي مدسه ات ديديش؟

خنده کنان جواب دادم: وقتي از مدرسه بيرون آمدم ديدم عين برج زهرمار اونجا ايستاده، راستي براي چي اومده بود.

فريد- يعني نمي دوني که ديشب چه دسته گلي به اب دادي و منکر همه چيز هستي ،آره؟

قهقه اي زدم و جواب دادم : هر کي خربزه بخوره پاي لرزش هم ميشينه،من خوردم اما پاي لرزش نشستم حقش بود که جلوي پدر زن آينده اش خيط بشه.

فريد- ببخشيد پدر زن آينده اش کيه، بگو ما هم بدونيم.

- آره جون خودت تو گفتي ومن باور کردم، جناب بهادري!

فريد- جدي مي گي ؟ باور کن من الان از زبان تو شنيدم وروحم از اين موضوع خبر نداره، يعني خود

سپهر هم نمي دونه. چون سپهر هيچ چيز رو از من پنهون نمي کنه. حالا تو از کجا خبر دار شدي ؟

- فريد خان نمي خواد براي ما فيلم بازي کني ... ما خودمون اين کاره هستيم. و در ضمن راديو بي بي سي اين گزارشو داده . راستي فريد تو چطوري با اين ديونه دوست شدي؟ آخه گروه خوني تو به اون نمي خوره.

فريد در حالي که مي خنديد جواب داد: اولامي دونم که هنرپيشه خوبي هستي ثانيا تو از کجا مي دوني گروه خوني من به سپهر نمي خوره، مگه دکتري؟

- مسخره ام نکن! منظورم از نظر اخلاقيه، چون از نظر پاکي و نجابت تو رده ي اول جدولي سپهر در رده آخر. البته از حق نگذريم خيلي هنرمنده که مي تونه براي همه رل عاشقي بازي کنه. حالا اين ديونه زنجيري کجاست؟ هنوز به شرکت نرسيده؟

فريد مکثي کرد و سپس جواب داد: نه هنوز نيومده، چطور مگه کارش داشتي؟

فهميدم دروغ مي گويد پس حتما سپهر هم گوش مي کردوبراي همين گفتم نه قربونت من با اون چيکار دارم . اون هزار ماشاءالله چشم نخوره دلش کارونسراست يعني رئيس بزرگ کارون سراست و بدون تعارف به همه ميگه بفرما، جاي خالي داريم. الان هم حتما يه نفر رو پيدا کرده و در حال خوش گذرونيه.

فريد- چرا از روز اول با سپهر در افتادي تو که ازش شناختي نداشتي.

- اولا يه خورده از پرونده سياهش باخبر بودم. ثانيا آدم با يک نگاه مي تونه اشخاص رو بشناسه. درسته آقا سپهر؟ همينطور که تو منو شناختي و هر چي از دهنت در اومد نثارم کردي ؟

- غزال کمن فريدم نه سپهر.

- مي خوايي بگي منم احمقم و نمي دونم که سپهر هم گوش مي ده . در ضمن شازده مواظب باش زن جانت از اتاق خواب پايين نيافته آخه کف اش سوراخ واول زندگي بيوه مي شي ! راستي حق نداري به خاطر کثافت کاري هات با سها دعوا کني .

سپهر کنترل خودش را از دست داد و گفت – لعنتي چرا اين کارو کردي؟! مي دوني من کثافت روي اون نقشه چقدر کار کرده بودم، تموم زحماتمو به باد دادي. آخه چرا؟ باور کن اگه امروز دستم بهت مي رسيد خفه ات مي کردم.

سوتي کشيدم و گفتم: اوه اوه ! شازده ترمز کن، زياد تند نرو چون پات پيچ مي خوره و با کله مي خوري زمين. خوب گوش کن اولا اوني که بخواد منو خفه کنه از مادر زاده نشده ثانيا خوب کاري کردم، دلم خنک شد.

چند لحظه اي ساکت شد و بعد گفتک پس غزال خانم بي حساب شديم، نه ؟ ولي ميشه بگي کي گفته من مي خوام با دختر آقاي بهادري ازدواج کنم ؟ نکنه حسوديت شده.

- مگه تحفه اي که حسوديم بشه ، زياد به خودت نناز فکر مي کني خيلي آش دهن سوزي هستي آقاي مهندس . اما چون تو آدم قابل اعتمادي نيستي نمي تونم بهت بگم ، فهميدي زورگو.

سپهر- اقاي مهندس نه، خانوم بفرمائيد آقاي راننده. لعنتي به خاطر تو من سر دوستت داد کشيدم و يه معذرت خواهي بدهکارم چون طفلکي خيلي ترسيد... رنگ به چهره نداشت.

در حالي که مي خنديدم جواب دام: نبايد مي ترسيد چون من گفتم آقاي راننده ديوونه و مواظب خودش باشه . حالا اگه دق دلت تموم شد. تلفونو قطع کنم چون خوابم مي اد. باي.

و بدون اينکه منتظر جوابش باشم گوشي را گذاشتم.

صبح کمي دير به مدرسه رسيدم. دبير شيمي سر کلاس بود.تا نشستم بهناز آهسته گفت: حيف شانس آوردي دير آمدي و گرنه گيساتو مي کندم. ديوونه چرا دروغ گفتي، آبروم پيش سها وبرادرش رفت . نمي دوني با چه ژستي آقاي راننده صداش کردم و گفته هاي تو رو تکرار کردم.

در حالي که آهسته مي خنديدم جواب دادم: اونهم سرت داد کشيد آره؟ عيب نداره خودش ناراحت شده و قراره يعني خودش گفت ازت معذرت خواهي مي کنه.

بهناز- بخند، چون نبودي ببيني رنگ منو بنفشه چطوري پريده بود. سنگ کوب کرديم.

- ببينم شلوارتو هم خيس کردي ؟

بهناز- کم مونده بود، راستي غزال چطور دلت مي ياد با پسر به اين خوشگلي بد رفتاري کني، عين هو ماه مي مونه باور کن همه صف کشيده بودن و تماشاش مي کردن. چند نفري رو ديدم که شماره تو ماشينش انداختن. حالا ذليل مرده چه دسته گلي به اب داده بودي ، خيلي عصباني بود.

مينا- درد دلهاتون رو بذارين براي زنگ تفريح.

ديگه تا اخر زنگ حرف نزديم، تا صداي زنگ آمد مي خواستم براي بهناز تعريف کنم که ديدم سها به طرف ما مياد: بهناز جلوي سها هيچي بپرس، تا بعدا بهت بگم.

سها- سلام، چطوري، چرا دير اومدي؟

- سلام، توچطوري، به خاطر بارون تاکسي گير نيومد.

- ديروز کجا غيبت زده بود، چون سپهر مي گفت موقع بيرون اومدن تو رو ديده ولي هر چقدر منتظر شديم از تو خبري نشد.

- آخه چون ديدم سپهر اومده نخواستم مزاحمتون بشم.فکر کردم حتما باهات کار داره که اومده جلو مدرسه.

سها- لوس ، تو هيچ وقت مزاحم نيستي،به خاطر بارون اومده بود که خيس نشيم.راستي يه سوال ازت بپرسم راستشوميگي؟

-مگه تا به حال بهت دروغ هم گفتم، بپرس؟

سها-تو نقشه رو پاره کردي؟

- تو از کجا فهميدي،خودش گفت ؟

سها- نه! ديشب بابا، مرتب سپهر رو سرزنش و دعوا ميکرد که چرا بي احتياطي کرده تا نقشه به اين مهمي پاره بشه،اوقات بابا تلخ بود.اخه بابا در مورد کارش خيلي سخت گيري ميکنه.سپهر هم از عصر که به خونه اومد تا صبح روي نقشه کار ميکرد تا دوباره تموم کنه.درسته که سپهر نگفت کارتو بود ولي من فهميدم چون پريروز تو بهش دست زدي.درسته؟

- آره کار من بود وسط دو تا از اتاق خواب رو با خودکار، سوراخ کردم ،تا تلافي اون شبش رو کرده باشم.

سها- ولي به نظر من خيلي بي انصافي کردي. من که گفتم رو اون خيلي کار کرده ديروز ظهر من احساس کردم عصبيه چون اون موقع رگهاي گردنش متورم ميشه. مخصوصا وقتي بهناز آقاي راننده صداش کرد ديگه به اوج انفجار رسيد و به جاي تو بهناز هدف قرار گرفت. البته ما فهميديم تو به بهناز دروغ گفتي ! ولي غزال خوب شد در رفتي چون حتما باهات دعوا مي کرد

ومن نمي تونستم تحمل کنم. هر چند که تو کم نمي آوردي. حالا اگه امروز بازم بياد چيکار مي کني ؟

- نترس يه فکري مي کنم، شايد از دستش فرار کنم شايدم باهات اومدم هر چي باداباد.

بعد از رفتن سها، بهناز گفت: ببينم تلفني باهاش حرف زدي که فهميدي سر من داد کشيده؟ آره ؟ حتما بهت فحش وبد وبيراه گفته، نه؟

- نه بابا گفت چرا اينکاروکردي اگه دستم بهت مي رسيد خفه ات مي کردم، همين.

بهناز – چه شانسي داري والله! چون هر کي بهت مي رسه نازت رو مي کشه. ولي غزال جدي، جدي دوست داره؟

- نه بابا اون دنبال علافي و خوش گذرانيه نه عشق وعاشقي.

بهناز – ولي باور کن دوست داره.

با بي تفاوتي شانه بالا انداختم. ظهر وقتي به خانه رفتم باز همه تلفنها را کشيدم و قبل از آمدن مامان وصل کردم. قبل از اينکه به باشگاه بروم، ياشار تلفن کرد، و ازمامان اجازه گرفت تا بعد از باشگاه باهم براي خريد کتاب برويم. چون نزديک مسابقات بود، تمرينات سخت وفشرده شده بود،ساعت هفت ونيم خسته وکوفته بيرون آمدم ولي هنوز ياشار نيامده بود، نگاهي به اطراف انداختم، که کمي دورتر سپهر را ديدم که به سمت من مي آيد. همان لحظه ياشار جلوي پام ترمز کرد. با عجله سوار ماشين شدم در دلم به بد اقباليش مي خنديدم چون دوباره مجال دسترسي پيدا نکرد و نتوانست خفه ام کند . سپهر هم با ديدن ياشار به سمت پياده رو رفت و پشت درختان ايستاد تا ياشار او را نبيند. موقعي که از جلويش رد مي شديم در حالي که صورتم به طرف ياشار بود، دستم را برايش تکان دادم.

بعد از خريد چند کتاب دانشگاهي براي ياشار وچند کتاي رمان براي من ، با هم به رستوران رفتيم. طرز صحبت کردن و نگاه هاي ياشار فرق کرده بود. در دل گفتم شايد علتش رفتن به دانشگاه باشد. چون از عشق، مهر ومحبت صحبت مي کرد، سعي کردم شنونده باشم تا گوينده چون از عشق وعاشقي چيزي نمي فهميدم. چون اغلب کتابهايي که مي خوندم جنايي وپليسي بود تا عشق وعاشقي . ياشار بعد از شام مرا به خانه رساند وخودش هم رفت. تا پايم را داخل گذاشتم ساناز با خوشحالي جلو دويد و گفت: غزال مژده بده هفته آينده که سه روز پشت سر هم تعطيله، قرار با عمو محمود وعمو سعيد اينا به شمال بريم.

- راست مي گي؟ پس از الان ساکها مونو ببنديم تا يه موقع بابا پشيمون نشه.

سپس رو به بابا کردم وگفتم: راستي بابا خورشيد از کدوم طرف در اومده که شما اين موقع سال هوس مسافرت کردين اون هم شمال.

بابا- خوب بعضي موقعها عقيده ام عوض مي شه و هوس مسافرت مي کنم، البته دروغ نباشه اين پيشنهاد سعيده.

- بابا نميشه کتي وپدرام رو هم دعوت کنيم تا با ما بيان ؟

بابا- اتفاقا فکر خوبيه، فردا حتما بهشون زنگ مي زنم ودعوتشون مي کنم.

شب دو چيز باعث شده بود که خواب از سرم بپرد، يکي حرفاي ياشار دوم ذوق وشوق مسافرت. يکي از کتابها رابرداشتم تا بخوانم ولي هر کاري مي کردم نمي توانستم حواسم را جمع کنم . کتاب را بستم و هوس آزار واذيت به سرم زد. اول خونه بهناز را گرفتم که پدرش گوشي را برداشت، قطع کردم. دوباره گرفتم که باز پدرش جواب داد ناميد شدم چون اگه بهناز جواب مي داد مي توانستم اذيتش کنم. اين بار شماره ي عمو را گرفتم سهند جواب داد از صدايش مشخص بود که هنوز نخوابيده چند بار فوت کردم که گفت: هوا خيلي گرمه که فوت مي کني؟

دوباره فوت کردم.

اگه از بيکاري زنگ زدي به جاي فوت کردن حرف بزن. چون من هم بي کارم و خوابم نمي ياد.

صدايم را تغيير دادم و آهسته گفتم: سلام، اول اسمتو بگو بعدا.

سهند- از صدات مشخص دختري، سلام، من سهندم. اسم تو چيه، نکنه شيدايي؟

- شيدا دوست دخترته؟

سهند- نه بابا دختر خواهرمه، دوست دختر چيه؟ من اهل اين کارا نيستم، تورو خدا يه خورده بلند تر حرف بزن خوصله ام سر رفت.

با صداي خودم و کمي بلند تر جواب دادم: شرمنده آقا سهند من دختر ندارم و ختما فردا به شيدا ميگم که چي گفتي.

و شروع به خنديدن کردم که گفت: زهر مار، يه ساعت منو دست انداختي حالا مي خندي؟ اين وقت شب چرا مزاحم ميشي؟ مگه کار و زندگي نداري؟

- نه خوابم نمي اومد هوس آزار واذيت به سرم زد. راستي خبر داري هفته آينده به شمال ميريم.

- اول بگو ببينم به چند نفر تلفن کردي؟

- اول خونه بهناز اينا بعد تو، چطور مگه؟

- خوب خيالم راحت شد رگ غيرتم يه دفعه گل کرد، بله خبر دارم بابا گفت.

- راستي تو چرا نخوابيدي؟

سهند- منتظر تلفن شيدا بودم، جون من بهش نگي چون باهام قهر مي کنه؟

- نه بابا مگه مرض دارم، خوب کاري نداري مي خوام بخوابم.

بعد از قطع کردن تلفن، خانه عمو سعيد را گرفتم. چون اغلب سهيل گوشي را برمي داشت و خاله نازي شبها تلفن اتاقشان را، مي کشيد. بعد از چند بار بوق زدن سپهر خواب آلود گوشي را برداشت. اصلا فکر نمي کنم او گوشي را جواب بدهد. چند بار الو گفت بعد گوشي را گذاشت. دوباره شماره را گرفتم. با اولين بوق برداشت و گفت: آخه مردم آزار کي ساعت دو نيمه شب تلفن مي کنه؟ اگه حرف داري بزن و گرنه خواهش مي کنم ديگه تلفن نکن چون الان وقته خوابه!

چند ثانيه نگه داشت بعد قطع کرد.

با خودم گفتم: اگه گذاشتم تو بخوابو نمي دونم چرا از آزار دادنش لذت مي بردم. با اولين زنگ برداشت و گفت: ببينم دوي داري فحش بدم؟

- نچ.

- پس حرف بزن و بگو چه مرگته اين وقت شب مزاحم شدي و از خواب بيدارم کردي. نکنه لالي و نمي توني حرف بزني.

- نچ.

- مرض نچ گرفتي؟! خوب حرف بزن چرا لالموني گرفتي بيا بگو آره يا بگو نه. منو نمي شناسي؟

- نچ، و فوت کردم.

- اين هم رمزه، ناشناس. اگه دختري يه بار فوت کن اگه پسري دو بار، هرچند احتمال مي دم دختر باشي. يه بار فوت کردم که گفت: پس خانم ناشناس دوباره زنگ نزن چون اونوقت همه رو بيدار مي کني و من مجبورم از فحشهاي خوب نثارت کنم، حالا اجازه ميدي بخوابم؟

- نچ، نچ، نچ. به زور جلوي خنده ام را گرفتم چون آنوقت مي شناخت.

سپهر- ببينم تو غير از فوت کردن و نچ کردن کار ديگه اي بلد نيستي؟ حالا که خواب از سر من پريده، لااقل حرف بزن.

يک نچي گفتم و فوت کردم که گفت: خوب تو اگه نمي خواي حرف بزني من مي تونم حرف بزنم و درد و دل کنم، گوش مي دي. علامت بده، فوت کن.

دوبار فوت کردم که ادامه داد: تو تا حالا کسي رو دوست داشتي، يعني عاشق شدي؟ علامت بده.

به دروغ دوبار فوت کردم که يعني آره.

سپهر- پس درد منو مي فهمي، من عاشق يه دختر سنگ دل و بي انصاف شدم ولي اون محل سگ بهم نمي ذاره. چون فکر مي کنه واسه چند روز مي خوامش ولي ديگه نمي دونه که اين گربه ملوس با هر پنجولي که روي دلم مي کشه و آزارم ميده علاقه من بهش بيشتر ميشه و حاضرم براي بدست آوردن دلش هر کاري انجام بدم. البته من هم بي تقصيرنيستم، چون اول اونو براي خوش بودن و پر کردن اوقات بي کاريم مي خواستم ولي حالا فرق کرده ومن عاشق و شيفته اش شدم. آخه لعنتي مثل يه تيکه جواهر مي مونه، صورتش مثل ماه شب چهارده س، چشم و ابرو پهن و بهم پيوسته، بيني خوش فرم و کوچيک، لباش مثل غنچه، موهاش بلند و مثل کمند، قد بلند و کمر باريک. از چشماي سياهش که ديگه نگو، آدمو ديوونه مي کنه. خلاصه يه دل نه بلکه صد دل عاشق اش شدم. ببينم خسته نشدي؟

دوباره فوت کردم که ادامه داد: پس بذلر بقيه شو هم بگم. يه دوستي دارم که خيلي صميمي هستيم، مي دونم که اون هم از اين گربه ملوس خوشش مياد ولي به خاطر من به زبون نمياره. بدجوري بهش دل بستم حتي به خاطر اون نمي تونم به رم برگردم. به زادگاهم که نمي تونستم ازش دل بکنم اول به زور به اين خاک قدم گذاشتم و حالا پاي رفتنم نيست. شايد فکر کني ديوونه شدم، آره درسته! چون حالا به خاطر يه اشتباهي که مرتکب شدم چند روزه فقط از دور ديدمش، باور کن آتيش گرفتم و روزي چند بار خودمو سرزنش مي کنم که چرا رفتار خوبي باهاش نداشتم. البته اونهم بي دست و پا نيست و ساکت ننشسته و تا مي تونه منو آزار ميده، اذيت مي کنه. ولي براي من آزارش هم شيرينه، تا حالا جلوي هيچ احدي کوتاه نيومدم ولي از روز اول که اين لعنتي را ديدم هر بلايي که سرم اورده با نگاه به اون چشماي افسونگر، کوتاه اومدم و ساکت شدم.

ديگه نتوانستم طاقت بياورم و بي اختيار گوشي را گذاشتم، حرفهايش درونم را طوفاني کرده و به تلاطم انداخته بود. يعني حرف هايش راست بود و حقيقتا مرا دوست داشت و يا شايد فهميده بود منم و مي خواست گمراهم کند! نگاهي به ساعت کردم، ساعت سه و نيم بود ولي خواب به چشمم نمي آمد. بلند شدم و به کنار پنجره رفتم و آن را باز کردم، چون تنم مثل کوره مي سوخت و هواي سرد وخنک مرهمي بر جان آتش گرفته ام بود. در حرفهايش غوطه ورشده و زمان را فراموش کرده بودم. با روشن شدن هوا به خودم آمدم. سرم به شدت درد مي کرد ولي سردي هوا از گرماي درونم کم نکرده بود، لاي پنجره را باز گذاشتم و روي تختم دراز کشيدم. به محض شنيدن صداي مامان چشمانم را بستم تا متوجه بيدار بودنم نشود. مامان به داخل آمد و لبه تخت نشست و به آرامي صدايم مي کرد قبل از اينکه چشم باز کنم گفت: اي واي ميگم چرا اينجا اينقدر سرده، پنجره باز مونده.

مامان در حال بستن پنجره بود که چشمانم را باز کردم و چون حوصله مدرسه را نداشتم با ناله گفتم: سرم درد مي کنه.

نمي دونم چرا تنم کوفته است.

- خوب معلومه، چون سرما خوردي. چرا پنجره رو باز کردي؟

- اتاق گرم بود، پنجره رو باز کردم تا خنک بشه که خوابم برد.

براي نرفتن به مدرسه متوسل به دروغ شدم و آه و ناله سر دادم که آخر مامان گفت: نمي خواد امروز به مدرسه بري خودم به خانم رحيمي اطلاع ميدم.

- مامان جون نميشه، آخه يه روز از کلاس عقب مي مونم.

مامان با خنده گفت: از کي تا حالا اينقدر درس خوان شدي و ما خبر نداريم؟ بيخودي اداي بچه درس خونا رو در نيار. اگه يه روز استراحت کني بهتر از يه هفته است.

پتو را روي سرم کشيدم که با خيال راحت بخوابم که بابا آمد. دستش را روي پيشاني ام گذاشت و گفت: الحمد الله تب نداري. شيرين امروز بمون خونه و مواظبش باش تا زودتر خوب بشه.

مامان يک ليوان شير گرم با قرص مسکن داد و رفت. تند تند سر کشيدم تا بخوابم. فورا هم خوابم برد.

دکتر- غزال جان پاشو تا معاينه ات کنم چون تب ات بالاست.

بعد از معاينه گفت:آنفولانزاست و بايد يه هفته استراحت کنه.

در دلم گفتم: خاک بر سرت، آدمي که نصف شب هوس آزار و اذيت کنه، حقشه که يه هفته تو خونه بمونه و بپوسه. آخه اين کارا چيه؟ با يه بارشنيدن حرفهاي عاشقانه عقل و هوش از سرت پريد؟

از دست خودم به شدت عصباني بودم.

دکتر شايسته دو امپول تزريق کرد و نسخه اي هم به دست مامان داد و رفت. هر لحظه تبم بالاتر مي رفت و فقط رفت و آمد مامان را مي ديدم که با دستمالي خيس که روي پيشاني ام مي گذاشت چشم باز مي کردم. گلويم چرک کرده و از درد مي سوخت و مايعات هم به زور از گلويم پايين مي رفت. چشمانم را نمي توانستم باز نگه دارم و فقط صداهايي را مي شنيدم و سوزش آمپول ها را احساس مي کردم. در ميان آمد وشد ها فقط صداي سپهر به گوشم نمي رسيد.

نمي دانم روز چندم بود که احساس کردم حالم بهتر شده، به زور سر جايم نشستم. احساس ضعف داشتم مامان را صدا کردم به محض ديدنم لبخندي زد و گفت: مثل اينکه خوب شدي، آره عزيزم؟!

- بله، يه خورده بهترم. فقط دلم ضعف مي ره.

- چون که چهار روزه لب به غذا نزدي و فقط آب ميوه اون هم به زور خوردي.

دستش را روي پيشاني ام گذاشت و گفت: خدا رو شکر تب ات قطع شده، الان برات سوپ ميارم.

چند قاشق از سوپ که خوردم سير شدم.

عصر عمو محمود و بقيه به ديدنم آمدند. ياشار با ناراحتي گفت:

- غزال من باعث شدم سرما بخوري چون با تن عرق کرده چند دقيقه بيرون منتظرم بودي و باز بودن پنجره هم تشديدش کرده.

در دل گفتم: کاش جرات بيان کردن علت سرما خوردگيمو داشتم تا ياشار خودشو مقصر ندونه.

و براي همين جواب دادم: حالا اتفاقيه که افتاده، خودتو ناراحت نکن.

با ياشار صحبت مي کرديم که خاله نازي هم اومد، ولي سپهر همراهشان نبود. روز بعد هم دوستام به ديدنم آمدند. خدايا چقدر هوا خواه داشتم و نمي دانستم، وقتي بچه ها پيشم بودند فريد تلفن کرد و حالم را از مامان جويا شد و مامان بهم گفت، چند بار ديگه هم تلفن کرده و حالتو پرسيده است. از دست سپهر خيلي دلگير بودم اون که ادعا مي کرد خيلي منو دوست دارد، پس چرا به خوودش زحمت نداده که حتي يه بار به ديدنم بيايد و يا مثل فريد حالم را بپرسد.

ششمين روزي بود که در خانه استراحت مي کردم چون حالم خيلي بهتر شده بود به حمام رفتم و بعد از بيرون آمدنم مامان هم به خريد رفت. روي تخت دراز کشيده بودم که تلفن زنگ زد. پشت خط فريد بود بعد از احوالپرسي گفت: غزال خواهش مي کنم يه لحظه با اين ديوونه صحبت کن که منو کشته.

- مگه از تيمارستان زنگ زدي؟

فريد خنديد و گفت: نه بابا، انگار حالت خيلي خوب شده باز بلبل زبوني مي کني.

- نکنه انتظار داشتي که بميرم، حتما چند شبه که دعا مي کردين که هر چه زودتر بميرم و از شرم خلاص بشين.

فريد- خدا نکنه بميري، من هيچ وقت همچين دعايي نمي کنم حتي براي دشمنم. حالا گوشي دستت باشه، با اين مجنون حرف بزن.

سپهر گوشي را گرفت و با لحن خاصي گفت: سلام، خوبي؟

عادي و بي تفاوت و با طعنه جواب دادم: سلام. معذرت مي خوام آقاي راننده شغلتو عوض کردي و دکتر شدي که حالمو مي پرسي؟

سپهر- مگه فقط دکتر ها حال مريض ها رو مي پرسن؟

- بله آقاي دکتر يک هفته براي مريض اش استراحت و دارو تجويز مي کنه، که در اين مدت آشنايان و دوستان هم از مريض عيادت مي کنند و بعد از يک هفته دکتر حال مريض اش رو جويا ميشه، البته دکتر ها آدماي با معرفتي هستن.

- پس ازم دلخوري که به ديدنت نيومدم. ولي من گفتم شايد چون از من متنفري، اومدنم بيماريتو تشديد کنه.

- خوب اينکه مسلمه. ولي اگه مثل فريد معرفت به خرج مي دادي بد نبود.

- باشه من هم خدايي دارم، نوبت من هم ميرسه، در ثاني حقت بود، يادته چه جوري باي باي کردي؟

در اين لحظه صداي در آمد، گفتم: اولا خوشحال شدم که اونروز، باز دستت بهم نرسيد که خفم کني، ثانيا مامان اومد. خداحافظ.

. فورا گوشي را گذاشتم.بعد از آمدن مامان گفتم: مامان من فردا مدرسه ميرم.

مامان- نه شيش روز نرفتي يه روزم روش. چون از پس فردا تعطيله و همون خونه بموني بهتره.

روز سه شنبه، مامان از صبح در حال تدارک وسايل سفر بود و بعد از آمدن ساناز و بابا به طرف خونه عمو محمود به راه افتاديم، چون همه جلوي خونه آنها جمع مي شدند. جلوي در با کتي مشغول صحبت بوديم که عمو سعيد هم آمد. فريد هم همراهشان بود، چون به ديدن پدر و مادرش که در چالوس بودند، مي رفت. فريد به خاطر کارش در تهران خانه برادرش زندگي مي کرد. به پيشنهاد عمو سعيد جوان ها در ماشين او سوار شدند، پدرام و کتي سوار ماشين عمو محمود و عمو و خاله هم سوار ماشين بابا شدند. با سپهر نه سلام و عليک کردم و نه نيم نگاهي بهش انداختم. به محض نشستن پشت فرمان با صداي نسبتا بلندي گفتم: خدايا امروز جونمو به تو مي سپارم، خدايا بر جوونيم رحم کن، چون راننده مون جاده رو نمي شناسه.

همه به خنده افتادند. سپهر هم از آئينه نگاهي انداخت و گفت: اگه يه کمي دندون رو جيگر بذاري، متوجه ميشي که راه رو مي شناسم.

چنان با ادب و متانت و معصوم صحبت مي کرد که هر کي کي شنيد فکر مي کرد واقعا نجيب است.

سهيل- غزال يه هفته خونه نشيني و مريضي مثل اينکه ترسوت کرده.

آهسته در گوشش گفتم: نه به خاطر لجاجت با من مي ترسم به شماها هم رحم نکنه.

تا از عوارضي رد شديم سهيل گفت: بچه ها اونجا رو، آقاي بهادري اينا هستند.

- به به، چه تصادف جالبي. بهتر از اين نميشه. خيلي عاليه چون حتما با هم همسفر خواهيم شد.

سهند- غزال نمي دونستم از اين عجوبه ها خوشت مياد. يکي وراج يکي خود خواه.

با اخم جواب دادم: خواهش مي کنم ديگه اين حرف رو تکرار نکن. چون دوس ندارم در مورد اين فرشته هاي آسموني اينجوري حرف بزني. مخصوصا هاني جون، خوشا به خال مردي که قراره هاني زنش بشه.

سها و سهيل خنديدند و سپهر برگشت و چپ چپ نگاهمان کرد.

- سهيل جان انگار دلت هواي تمرين بوکس کرده.

ياشار متعجب به عقب برگشت و در حالي که دستش را روي پيشوني ام مي گذاشت گفت: غزال تب که نداري، مطمئني حالت خوبه. اين حرفها چه ربطي به تمرين بوکس داره؟

- ياشار جان حالم هيچ وقت به اندازه الان خوب نبوده چون از ديدنشون بيش از حد خوشحال شدم. من عاشق هاني هستم.

ياشار- احساس مي کنم امروز با تو آشنا شدم چون قبلا از اين تريپ آدما خوشت نمي اومد.

- خوب بعضي مواقع نظرم عوض ميشه. راستي جاي کدوم يکي از شما سه پسر دم بخت تنگه؟

فريد که متوجه منظورم شده بود گفت: جاي من خيلي تنگه، اگه پيشنهاد خوبي داري بگو.

- پس لطف کن جات رو با سپهر عوض کن هم جوون مرگ نمي شيم هم حاي تو و ياشار گشاد تر بشه. آقاي مهندس هم تشريف ببرن ماشين آقاي بهادري.

فريد- سپهر لطفا بزن کنار چ.ن پيشنهاد غزال خوب و به جا بود.

سپهر با عصبانيت جواب داد: فريد خان اگه جات ناراحته ميتوني خودت تشريف ببري و شما سر کار خانم اگه هاني رو خيلي دوست داري، براي ياشار بگيرش که هميشه پيشت باشه.

- بد اخلاق، تو از ياشار بزرگتري و مقدم تر. راستي آقاي راننده اگه با اون قيافه نمي دونم چي مي خواي ما رو مسافرت ببري. من نيستم.

سپهر- قيافه ام عين برج زهرمار، نه؟

همه زديم زير خنده، مخصوصا من و فريد از خنده روده بر شده بوديم.

- خوب شد خودت اقرار کردي چون من روم نمي شد بگم.

سپهر رو به ياشار گفت: رشته تو ادبياته ياشار و شاعراي ايراني رو بهتر مي شناسي، گوش کن ببين از کيه. البته همش يادم نيست.

همه را مي شنوم

مي بينم

من به اين جمله نمي انديشم

به تو مي انديشم

اي سرا چا همه خوبي

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو مي انديشم

تو بدان اين را تنها تو بدان

تو بيا

تو بمان با من، تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

اينک اين من که به پاي تو درافتادم باز

ريسماني کن از آن موي دراز تو بگير

تو ببند

ديگه بقيه اش رو بلد نيستم.....

ياشار- از استاد فريدون مشيري. البته اول و آخرش را نگفتي ولي باز هم خيلي خوبه که با شعرهاي ايراني آشنا هستي.

از آينه با چشمهاي خمارش نگاه عميقي به من انداخت. فهميدم منظورش من هستم.

و براي همين گفتم: مگه بيکاري که اين شعرا رو حفظ مي کني، به جاش آهنگ عروسي باد بگير که به دردت بخوره.

سپهر- چشم، اگه لازم باشه اون هارو هم ياد ميگيرم.

سها آهسته در گوشم گفت: غزال زياد سر به سرش نذار چون مي ترسم مسافرت رو، زهر مارمون کنه. يه دفعه از کوره در ميره ها.

- نترس هيچ کاري نمي کنه، مگه ديوونه است.

- خود داني از من گفتن.

بعد از آن ديگه با سپهر حرف نزدم. هوا کاملا تاريک شده بود که در کنار رستوران با صفايي نگه داشتيم. چون بالاي گردنه بوديم هوا سردتر بود و سوز زيادي داشت. از ماشين که پياده شديم بدون توجه به سردي هوا راه افتادم که سپهر صدايم زد. وقتي به عقب برگشتم کاپشنم دستش بود، از بقيه جدا شدم و پيش او که تنها کنار ماشين ايستاده بود رفتم.

سپهر- درسته که تو از من متنفري ولي من حواسم بهت هست. بيا بپوش تا دوباره سرما نخوري، چون بدنت آمادگي سرما خوردگي رو داره، خانوم بي احتياط.

براي اولين بار به چشمانش خيره شدم و گفتم: ممنون که به فکرم هستي.

سپهر- بي انصاف يه نگاهي هم به زير پات بنداز تا باور کني و فرشي از عشق که زير پاته ببيني.

- حرفها و نگاه هات خيلي دل فريبه ولي حيف که همش سراب و دروغه.

- ولي باور کن من مي خوام که عاشقونه، تا ابد با تو باشم و سايه بون عشق تو تا قيامت بالاي سرم باشه.

بدون اينکه جوابي بدهم سرم را پايين انداختم که ادامه داد: غزال خواهش مي کنم که ديگه اسم اون ايکبيري رو نيار. هر چي دلت خواست بگو هر چي شوخي خواستي بکن ولي اسم اونو نيار.

با دلي لرزان لبخندي زدم و گفتم: چشم.

سپهر- من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند.

زير لب زمزمه کردم: ديوونه و به طرف رستوران دوئيدم. داخل رستوران بين عمو محمود و بابا برايم جا نگه داشته بودند.

به محض نشستن عمو پرسيد: چرا نفس نفس مي زني؟

- چونکه بيرون سرد بود تا کاپشنم را بپوشم، سردم شد براي همين تند دوئيدم داخل.

عمو محمود رو به سپهر گفت: سپهر جان دستت درد نکنه اين دختر ما خيلي بي احتياط و بي خياله.

سپهر چون کنار هاني فقط صندلي خالي وجود داشت، کنار او نشسته بود، جواب داد: خواهش مي کنم وظيفه امه.

سهيل نگاهي به من کرد. چون متوجه منظورش شدم، خنديدم. دست خودم نبود با اين حال که قول داده بودم ولي نمي توانستم بي تفاوت باشم.

بعد از شام هر چه عمو به سپهر اصرار کرد که به خاطر تاريکي هوا، رانندگي نکند و فريد پشت فرمان بنشيند قبول نکرد، عمو مي خواست سپهر به ماشين آقاي بهادري برود که سپهر زير بار نمي رفت.

داخل ماشين هوا گرم و دلچسب بود و با موزيک ملايم، دلچسب تر و براي همين خواب چشمانم را سنگين کرد. تا اينکه احساس کردم ماشين از حرکت ايستاد. چشمانم را باز کردم و پرسيدم : اين دنيا رسيديم يا تو اون دنيا هستيم؟

ياشار خنده کنان جواب داد: ساعت خواب، خوش خواب، اين دنيا جلوي ويلا هستيم و بايد پياده شويم.

از بقيه پرسيدم : شما هم خواب بودين؟

به غير از ياشار و فريد بقيه هم خوابيده بودند. وقتي پياده شديم نگاهي به اطراف انداختم. داخل محوطه بزرگ حدودا، پانزده تا ويلا وجود داشت. فکر کردم اين ويلا يا اجاره اي است يا متعلق به يکي از دوستان عمو سعيد، چون با کليدي که در دست داشت در را بازکرد و داخل شديم. منتظر آقاي بهادري بوديم ولي آنها به ويلاي بغلي رفتند.ساختمان نوساز بود و به صورت دوبلکس ساخته شده بود. با راهنمائي عمو، همه جا را ديديم. پايين سالن بزرگ، آشپز خانه اوپن و دو اتاق خواب و سرويس هاي بهداشتي قرار داشت. چهارتا اتاق بالا و يک اتاق زير شيرواني به عنوان انباري بود. هر کس براي خودش اتاقي انتخاب کرده و وسايلش را قرار داده بود. ما اتاق هاي پايين را انتخاب کرديم تا راحت تر سر و صدا کنيم. وقتي همگي در سالن جمع شديم بابا گفت: حالا نوبت اينه که بگم چرا اين وقت سال هوس مسافرت به شمال به سرم زده. درسته غزال جان؟

- اول بابا بگو اينجا کدوم شهره، چون من در طول راه خواب بودم.

بابا- عزيزم اينجا چالوسه و اين ويلا متعلق به سه تا بچه هاي بزرگ من و ، سعيد و محموده حالا فهميدي واسه چي اومديم؟

همه مات و مبهوت گوش مي داديم چون ما از هيچ چيز خبر نداشتيم. بابا ادامه داد: عرض کنم به خدمتتون که اينجا چند تا مهندس داشته. نقشه هاشو سپهر و فريد که در واقع اولين کارشون بوده کشيدند و فرستادند. ساختنش رو هم آقاي بهادري و سعيد جان بر عهده داشتند. کار مبله کردن و خريد ساير اسباب و اثاثيه رو هفته پيش فريد و سپهر زحمتش رو کشيدند.

پس دليل نيامدن سپهر اين بود. لحظه اي نگاهش کردم و او هم لبخندي تحويلم داد.

موذيانه از سپهر پرسيدم: آقا سپهر اسباب آفاي بهادري اينا رو شما خريديد؟

سپهر- نخير، ايشون هرچي اسباب اضافي تو منزلشون بود فرستادند اينجا.

لحن کلامش عصبي و نيش دار بود. خدايا چقدر خوب بود که نقطه ضعف اش را پيدا کرده بودم.

دقائقي بعد فريد از پيش ما رفت و ما هم بعد از خوردن چايي، به پيشنهاد ياشار آماده شديم تا لب دريا برويم. از ويلا تا ساحل راه زيادي نبود، پياده به راه افتاديم. يبن راه از کتي پرسيدم: از زندگي با پدرام راضي هستي؟

کتي- آره خيلي مرد خوبيه، با اينکه از خانواده ام دورم ولي زياد احساس دلتنگي نمي کنم چون پدرام با محبت هاش جاي اونارو برام پر مي کنه. من زندگي خوبمو مديون تو هستم.

- تو مديون هيچ کس نيستي. قسمتت ات اين طوري بود، چون تو لياقت مرد خوب و بهترين زندگي رو داري. چه بسا اگه پدرام با من ازدواج مي کرد زندگي اش جهنم مي شد. چون مثل تو مهربون و خوب و از همه مهمترنيستم.

- اتفاقا تو مهربون و خوبي، فقط اخلاقت مثل بچه هاست و براي همين هحساس مسئوليت نمي کني.

يک ساعتي کنار دريا بوديم. من و کتي وسها قدم مي زديم و با هم صحبت مي کرديم. تا اينکه پدرام گفت: چون امشب خسته هستيم زودتر بريم ولي از فردا شب تا دير وقت مي مونيم.

بعد از برگشت ما همه خوابيدند، سکوت همه جا رو فرا گرفته بود، ولي من خوابم نمي برد، کم کم حوصله ام سر رفت آهسته بلند شدم و از اتاق بيرون رفتم و کاپشنم را از جا رختي برداشتم و به طرف حياط رفتم. در دو طرف بين پله ها ايوان بزرگي وجود داشت که تعدادي صندلي آنجا چيده بودند. روي يکي از آنها نشستم و به آسمان پر ستاره خيره شدم. به خودم فکر مي کردم که چرا مثل ساير دخترا نبودم. چرا دلي در سينه ام نبود که به خاطر کسي بتپد. و فقط دوست داشتم وقتم به شوخي و خنده و گردش و تفريح بگذرد. هيچ احساسي نسبت به جنس مخالف نداشتم. نه کششي نه واکنشي. نه حرفهاي سپهر نه نگاه هاي ياشار، دست و دلم را نمي لرزاند. يعني احساس و عاطفه نداشتم که همه را به يک چشم وبه عنوان دوست و همزبان مي ديدم. وقتي سياوش در مورد شيرين و فرهاد مي گفت، انگار برايم لالايي مي خواند و ناخودآگاه خوابم مي گرفت حتي يک بار هم ناراحت شد و گفت: مگه من براي تو لالايي مي خونم که چرت ميزني. که من هم در جوابش گفتم: من چي کار کنم که تو بيکاري. مگه نمي دوني پدر و مادرهاي بچه ها موقع خواب قصه مي گن تا خوابشون ببره، خوب منم به باد اونها خوابم مي گيره.

حتي سها که دختر آرام و ساکتي بود از اشکان پسر آقاي سهرابي خوشش مي آمد و تعريف و تمجيد مي کرد. ولي من نه، واقعا چه اسم خوبي برايم گذاشته بودند. آهوي بي خبال، که در دشت سبز براي خودش سير مي کرد درست مثل من که در خيال خوش در باغ سبز خاطرات، شاد و سرخوش بودم. بين ستاره ها، ستاره اي درخشان خود نمايي مي کد و بيشتر از بقيه به چشم مي آمد

يکدفعه به ياد سپهر که هر وقت حرف هاني را پيش مي کشيدم عصباني ميشد لبخندي زدم، و از رويا و عالم خود بيرون آمدم. ناگهان ياشار را در کنار خود ديدم. از اينکه متوجه حضورش نشده بودم جا خوردم يکدفعه گفتم:

-

- سلام، صبح بخير.

ياشار خنديد و گفت: غزال جون هنوز شبه و روز نشده. تو فکر چي بودي که متوجه حضورم نشدي؟ و حالا که از خواب بيدار شدي شب و روز رو اشتباه گرفتي؟

خودم هم خنده ام گرفته بود: راستش به خودم فکر مي کردم، به رفتار و کردارم. چرا من با همه فرق دارم؟

ياشار- چي باعث شده که به اين چيزا فکر کني و در رويا بخندي؟

- بعضي موقع ها لازمه که آدم به درونش نگاه کنه و تجزيه و تحليل کنه. و اون لحظه که خنديدم يه دفعه به ياد سپهر افتادم. نمي دونم چرا وقتي اسم هاني مياد عصباني ميشه؟ از قرار معلوم عمو پيشنهاد ازدواج با هاني رو داده، راستي تو چرا نخوابيدي؟

- خوابم نمي اومد و وقتي شنيدم يه نفر بيرون اومد، پا شدم اومدم، ديدم تو اينجا نشستي!

در نيمه هاي شب

جز من که با خيال تو مي گشتم

جز من که در کنار تو مي سوختم غريب!

تنها ستاره بود که مي سوخت

تنها نسيم بود که مي گشت

براي اينکه جو، حاکم را عوض کنم گفتم: ياشار، شمال در هر فصلي قشنگه، نه؟

ياشار- آره، راستي تو که مي بيني سپهر از هاني خوشش نمي آيد چرا اذيتش مي کني؟ البته حق داره چون اگه من هم به جاي اون بودم، ازدواج با همچين دختري رو قبول نمي کردم.

- باور کن دست خودم نيست. نمي دونم چرا از آزار و اذيت ديگران لذت مي برم. راستي نظر تو در مورد سپهر چيه؟ به نظرت چطور پسريه؟

- ظاهرش خيلي خوبه، خوش اخلاق، مودب، خوش برخورد، همون لحظه اول آدمو به خودش جلب مي کنه. از نظر باطن چون زياد باهاش نبودم نمي تونم نظر بدم. حالا چرا در مورد اون مي پرسي و کنجکاو شدي؟

- براي اينکه من زياد خونه اونا ميرم، دوست دارم طرف مقابلمو يشناسم تا بدونم چه رفتاري باهاش داشته باشم. آخه هرچي باشه تو از من بزرگتري و عاقلتر. عقيده و فکر تو خيلي برام ارزش داره.

ياشار انگار دنبال چيزي مي گشت چون نگاه عميقي کرد و گفت: مثل اينکه يه کم عوض شدي و نسبت به اطرافيانت توجه داري و بي خيال، بي خيالم نيستي. ممنون که نظر منو خواستي و ارزش قائليو حالا پاشو بريم بخوابيم که دير وقته.

و سپس با هم به داخل رفتيم. صبح با صداي سها از خواب بيدار شدمک غزال پاشو، تنبل چقدر مي خوابي. مي خوايم صبحانه بخوريم.

بعد از شستن دست و صورتم پيش بقيه رفتم به غير از سهند و سپهر همه بيدار شده بودند.

زن عمو رو به سهيل گفت: سهيل جان، برو اون دوتا رو هم بيدار کن.

سهيل- چند بار صداشون کردم ولي بيدار نمي شن.

- زن عمو الان ميرم بيدارشون مي کنم.

بابا- غزال اول صبحي کاري نکن که دعوا کنيد.

- چشم.

توي سالن روي ميز يک ليوان بود. برداشتم و از دستشوئي پر آب کردم و آهسته داخل اتاق شدم. بلافاصله مقداري از آب را روي هردويشان پاشيدم که مثل فنراز جا بلند شدند و مرا بالاي سرشان ديدند. سهند مثل ديوونه ها فرياد کشيد: ديوونه اين چه وضع بيدار کردنه؟ الان حسابتو مي رسم.

ولي سپهر فقط گفت: اول صبحي شروع کردي؟

سهند بالش را برداشت و به طرفم پرت کرد، فورا سرم را دزديدم که به در خورد بلند شد و موهايم را دور دستش پيچاند و کشيد، مي دانست از اين کار بدم ميايد و براي همين گفت: يا بگو غلط کردن يا ول نمي کنم.

- سهند اگه دستتو نکشي، حسابتو مي رسم.

- مثلا چي کار مي کني؟ يا بگو غلط کردم، چيز خوردم يا ...

دستش را که جلوي صورتم بود گاز گرفتم، به جاي حرف زدن گفت:

- آخ، چرا مثل سگ گاز مي گيري.

تا موهايم را ول کرد بيرون دويدم. بابا گفت: چه بلايي سرشون آوردي؟ من نگفتم که اول صبحي دعوا نکنيد.

- هيچي بابا، فقط يه خورده نازشون کردم.

در همان لحظه سپهرو سهند آمدند. سهند دستش را نشان داد و گفت:

- ببيينيد چطوري نازم کرده. بايد برم واکسن کزاز و هاري بزنم، چون مي ترسم هار بشم.

- من هم بايد تو رو تو تيمارستان بستري کنم تا مثل ديوونه هاي زنجيري حمله نکني.

خاله- حالا غزال چطوري بيدارشون کردي که هم زود بيدار شدند و هم الم شنگه به راه انداختين.

- با يه ليوان آب مشکل حل شد.

مامان- خدا به داد کسي که تو رو بگيره، بيچاره!!

- اولا مامان با تبليغ هاي شما تا آخر عمر بيخ ريش تون موندم، ثانيا مجبور نيست کسي منو بگيره.

صبحانه مي خورديم که فريد آمد و گفت خانواده اش براي ناهار منتظر ماست.

قبل از اينکه به خانه شان برويم ابتدا براي خريد کادو به بازار رفتيم. بعد به خانه خانواده فريد رفتيم. خانه شان مثل باغ، پر از درختان مرکب بود. در قسمتي از خياط مرغ و خروس نگهداري مي کردند و پشت خانه شاليزارشان بود. پدر و مادرش با داشتن سن زياد، سر حال و قبراق بودند.

فريد دو برادر داشت که يکي در ايتاليا و يکي هم در تهران زندگي مي کردند و هر دو تاجر فرش بودند. دو خواهرش ازدواج کرده و در تهران زندگي مي کردند. همگي تعليلات را براي ديدن پدر و مادرشان به چالوس آمده بودند. فرانک برادرزاده اش يک سال از ما کوچکتر و پرستو خواهرزاده اش همسن ما بود.

قبل از نهار، بيرون رفتيم. بايد از شاليزار مي گذشتيم تا به ساحل مي رسيديم. موقع برگشتن در شاليزار، چشمم به مارهاي آبي و بي خطر افتاد. قبل از اينکه به داخل برويم سهيل را صدا کردم و گفتم:

- سهيل بيا يه پلاستيک پپيدا کنيم و بريم بيرون زود برگرديم.

- فکر کنم تو ماشين باشه، حالا واسه چي مي خواي؟

- برو بيار تا بهت بگم.

سهيل رفت و از ماشين دو تا پلاستيک آورد و با هم بيرون رفتيم.

سهيل- نگفتي اينارو واسه چي مي خواي؟

- مي خوام دو سه تا از اون مار هارو بگيرم.

سهيل با چشمان از حدقه بيرون زده گفت: چي مار؟ نه من نيستم، من مي ترسم.

- نترس اونا بي آزارند و نيش نمي زنند، تازه خودم مي گيرم.

دو تا گرفتم و داخل پلاستيک گذاشتم و سومي را سهيل که ترسش ريخته بود گرفت. دو سوراخ کوچک روي پلاستيک ها باز کرديم تا خفه نشوند. از در که وارد شديم سپهر را ديديم فورا پلاستيک را داخل جيب کاپشنم گذاشتم تا نبيند. سپهر با اخم پرسيد: شما دو تا کجا رفته بودين؟ همه منتظر شما هستن تا نهار بخورن.

سهيل زود تر از من جواب داد: ساعت غزال از دستش باز شده و افتاده بود، رفتيم اونو پيدا کنيم.

سپهر- پيدا کردين يا نه؟

سهيل- بله پيدا کرديم. حالا اگه اجازه بدي داخل شيم.

موقعي که از کنارش رد مي شدم گفتم: مثل شمر مي موني.

آهسته جواب داد: تو هو سوگلي اش هستي.

بعد از خوردن نهار مي خواستيم به نمک آبرود برويم که عمو سعيد گفت: دنبال هاني و هما هم برويم.

به ناچار دنبال آنها هم رفتيم. موقع دوچرخه سواري سهيل پرسيد: غزال مار ها رو چيکار کردي؟

- تو کوله پشتي گذاشتم، شب ببين چه قيامتي به پا مي کنم.

بعد از دوچرخه سواري به ايستگاه تله کابين رفتيم. موقع سوار شدم ياشار گفت: شما دو تا با هم سوار نشين چون يکي تون از اون بالا مي افتين.

که حرفش باعث خنده سايرين شد. کتي و پيمان با ما نيامدند و در رستوران نشستند. با حساب و کتاب به ياشار گفتم: من وسها، پرستو و فرانک با هم سوار ميشيم. و با طعنه ادامه دادم: شما دانيد و بقيه.

ما با هم سوار شديم و در کابين بعدي ساناز، سهيل، سهند و فرزاد خواهرزاده فريد.

سه تا از پسر ها ماندند و هاني و هما. که با حرکت کردن کابين، از چگونگي آنها با خبر نشدم. بالاي کوه منظره زيبايي داشت. پوشيده از برف بود و هر چه بالاتر مي رفتيم هوا مه آلود و گرفته تر ميشد. پياده شديم که کم کم بقيه هم رسيدند. هاني و هما و ياشار و فريد در يک يکبين بودند و سپهر با يک خانواده ديگر آمده بود. سفارش آش رشته داديم. بعد از خوردن آش، گشتي زديم، چقدر لذت بخش بود. سهند با ديدن بستني گفت: هر کي بستني مي خوره، دستشو بالا بگيره.

همه دستانشان را بالا بردند. دقائقي بعد برگشتند براي همه بستني گرفته بوند الا من، با دلخوري گفتم: سهند پس من چي، چرا براي من نگرفتي؟

به سپهر اشاره کرد وگفت: اين نذاشت، گفت چون تو تازه سرماخوردگيت خوب شده نبايد بستني بخوري.

فريد و ياشار هم حرف سپهر را تصديق کردند که جواب دادم: ممنون که به فکر من هستيد.

سهيل بشکن زنان گفت: امشب چه شبي است شب مراد است امشب، لا، لا، لا.

سهند- سهيل چرا يه دفعه آواز خوندنت گرفت، اصلا بستني نخوردن غزال چه ربطي به اين آواز داشت.

سهيل- فيلسوف، تو ذوق آدم نزن، هيچ ربطي نداره، يه دفعه هوس کردم.

- سهيل جان قربون دهنت بخون.

چون منظورش را فهميدم، ادامه دادم: الحق که شاگرد خودمي حالا بيا بريم.

دستم را دورگردنش انداختم و با هم به سمت بستني فروشي رفتيم. دو تا بستني دوبل خريديم وپيش بقيه برگشتيم. هر سه سرشان را تکان دادند و ياشار گفت: لجبار اگه مي دونستيم به جاي يه دو، ميري بستني به اين بزرگي مي خري، هيچ وقت نمي گفتيم، خيلي خيلي لجبازي غزال.

- تازه کجاشو ديدي،لجبازي رو از شازده دوماد ياد گرفتم.

به سپهر که نگاه ککردم صورتش برافروخته بود. حسابي کفري شده بود. کوقع برگشتن نمي دانم چي شد و چي تو گوش ياشار گفت، که تا سوار شدم، سپهر و فريد و سهيل هم پشت سرم سوار شدند و مجالي براي پياده شدن نداشتم. نگاهي به سپهر کردم و رو به آسمون گفتم: سهيل آسمون طوفانيه.

سهيل- اونم چه طوفاني، اگه چتر نجات داشتم از اين بالا مي پريم پائين.

- تا منو داري غصه نخور.

فريد آهسته مي خنديدو حرفي نمي زد ولي سپهر جواب داد: راست ميگه، تا پيش استادت هستي نبايد غم بخوري. ببين امروز استادت چه درسي دارن ياد بگيري؟

- درس اول اينکه بايد بلايي سر دوماد شهر بياريم تا ادب بشه و سر خود دستور نده. درس دوم: در مکتب من تحصيل کني خيلي بهتره تا در مکتب استاد سپهر زماني تحصيل کني.و آخرين درس در مقابل هيچ کس کوتاه نيا مخصوصا- با اشاره به سپهر- در مقابل دشمن زورگو و ستمگر.

دستم را گرفت و در حالي که محکم فشار ميداد، گفت:

- لعنتي فکر مي کني ازت مي ترسم که هر کاري خواستي مي کني و هر حرفي دلت خواست ميگي، هان؟ مگه من نگفتم اسم اون بي شعور رو نيار. تازه خانوم ميگه شما دانيد و بقيه. کي اين حرف رو تو اين کله ات فرو کرده. ميگي يا همين جا خفه ات کنم.

نگاهي به چشمانش که مثل دو کاسه خون شده بود، انداختم و گفتم: نه بابا، جاني حرفه اي هم هستي که مي خواي جلوي دو تا شاهد خفه ام کني.

دستانش را گرفتم و به سمت گردنم بردم و گفتم: بيا خفه ام کن تا راحت بشي. ولي راست اگه خواستي تمرين بوکس کني اون پائين. چون اين دو تا جوون آرزوهاي زيادي دارند.

دستانش از عصبانيت مي لرزيد، همانطور که به صورتش زل زده بودم گفتم: چرا معطلي خفه ام کن. نترس اينا براي قاتل بودنت شهادت نمي دن.

دستانش را کشيد و سر جايش نشست و سرش را بين دستانش گرفت. منم سر جايم ننشستم و با لبخندي به فريد گفتم:

- فريد اين آسمون طوفاني کي از اين شهر ميره تا ما به آرامش برسيم. نذر کردم اونروز شيريني پخش کنم.

سپهر سرش را بالا گرفت و گفت: نترس چند روزه ديگه ميرم چون تو منو از رو بردي.

با شادي دستانم را بهم کوبيدم و گفتم: آخ جون!! بذار ببينم تو جيبم شکلات دارم تا اولين نذرمو ادا کنم.

از شکلات هايي که در جيبم بود، کاغذ يکي را باز کردم و جلوي دهنش گرفتم و گفتم: آقاي طوفان بيا اول تو بخور تا کامت شيرين بشه.

بعد از گذاشتن شيريني در دهنش به سهيل و فريد هم دادم. سپهر در حالي که مي خنديد گفت: عتيقه! لنگه نداري.

سهيل- سپهر مي خواستم بگم که من ....

تا فهميدم چي مي خواد بگه فورا دستم را جلوي دهنش گذاشتم و گفتم:

سهيل جان به جاي حرف زدن شکلاتت رو بخور.

سپهر نگاهي به هر دو ما کرد وگفت: بقيه اش را فهميدم. ولي غزال ميشه اجازه بدي ببينم از کي شنيده.

به جاي سهيل جواب دادمک موقعي که عمو به خاله مي گفته، سهيل شنيده. ولي خواهشا تا اونا حرفي نزدن تو حرفي نزن چون اونوقت سهيل رو دعوا مي کنن.

سپهر- چشم به شرطي که تو ديگه حرف هاني رو پيش نکشي. چون اونوقت مجبورم بگم.

- تهديدم مي کني؟

- نه ببخشيد خواهش مي کنم.

تا وقتي به پائين برسيم فقط من و سهيل حرف زديم. از همانجا فريد و همراهانش با ما خداحافظي کردند و رفتند و ما براي استراحت به ويلا برگشتيم. توي اتاق دراز کشيده بودم که سها پرسيد:

- غزال سپهر دعوا نکرد چون خيلي عصباني بود.

براي اينکه ناراحتش نکنم به دروغ گفتم: نه. اگه هم عصباني بود حرفي نزد.

سها- خدا رو شکر خيلي نگران بودم

براي شام آقاي بهادري و خانواده اش آمدند. ياشار و پدرام براي شام جوجه کباب کردند. تازه سفره را جمع کرده بوديم که فريد و بچه ها آمدند. با هم به ساحل رفتيم. مردها چوب جمع کرده و آتش به پا کردند. کاپشن سپهر موقع درست کردن آتش دست سها بود به بهانه سرما از او گرفتم و به دوشم انداختم و با اشاره از سهيل خواستم که با هم قدم بزنيم. چند قدمي که دور شديم فورا دو تا از مارها را در جيب کاپشن گذاشتم و زيپ اش را کشيدم. و پيش بقيه برگشتيم. کنار هما نشستم. وقتي همه سرگرم صحبت و بگو بخند بودند، آهسته مار را در آوردم و درست بين پاهاي هما که به سمت شکمش بالا بود گذاشتم. لحظه اي بعد مار حرکت کرد و روي کفش هاي هما ظاهر شد، فريادي کشيد: ما..ما...ما

بلافاصله بلند شد و دويد. من هم بلند شدم. هما همچنان داد مي زد و مي دويد که بي حال روي زمين ولو شد.

اول هيچ کس متوجه منظور هما نشد. بعد وقتي مار را ديدند علت غش کردنش را فهميدند. دستم را جلوي دهانم گذاشته بودم که خنديدنم معلوم نشود و نفهمند که کار من است. سهيل هم به بهانه آب از معرکه در رفته بود. همه بالاي سر هما جکع شده بودند و او بي حال روي زمين نشسته بود. کمي از آب را که خورد، کمي بهتر شد. سپس پرسيد: اين مار، از مجا اومد يه دفعه ديدم وسط پام، اگه نيش مي زد چي؟

فريد- هما خانوم از اين مارهاي آبي و بي خطر تو شمال فراوانند، نترسيد.

هما ديگر نتوانست پيش ما بنشيند و با هاني رفتند. سهيل در حالي که خودش را دلخور نشان مي داد گفت: حيف شد، چه مار مزاحمي. همه چيز رو خراب کرد. آتيش هم خاموش شد.

فريد- بچه ها پاشين بريم، يه کمي اونطرفتر يه کلبه است باقالي و چايي مي فروشه.

فريد که راه را مي شناخت با سپهر چند قدم جلوتر از ما بود. جلوتر رفتم و کاپشن را به دست سپهر دادم و گفتم: مرسي، بيا خودت بپوش من ديگه سردم نيست.

سپهر- نه بپوش من هم سردم نيست.

- گفتم که سردم نيست، بفرما.

سپهر کاپشن را گرفت و تنش کرد. به کلبه رسيديم و همه دور ميز نشستيم که سپهر گفت: به چيزي تو جيبم داره تکون مي خوره، همش فکر مي کردم، وهم و خيال، ولي نه جدي جدي تکون مي خوره. زيپ جيبش را باز کرد وتا دست کرد فوري دستش را پس کشيد وبا عجله بلند شد و کاپشن را از تنش بيرون آورد و پرت کرد روي زمين. من و سهيل به هم نگاه مي کرديم و بقيه حيران به سپهر.

فريد- سپهر اون تو چه خبر بود که يکدفعه جني شدي؟

سپهر زبانش بند آمده بود و با لکنت جواب داد: برو... ببين چه خبره.... اول يه ليوان آب بده.... که دارم از حال ميرم.

من و سهيل يکدفعه زديم زير خنده. پدرام به سپهر آب داد و فريد بلند شد و کاپشن سپهر را برداشت و دو تا مار از تو جيبش درآورد. فريد هم مي خنديد و با مار ها به طرف ما مي آمد که کتي و سها با فرياد گفتند: تو رو خدا اينجا نيار! چون ما هم بيهوش ميشيم.

سپهر با رنگ و روي پريده به ما اشاره کرد وگفت: کار اين دو نفره، چون ظهر ساعت غزال گم شده بود، بيچاره هما.

همه مي خنديدند. من از خنده دل درد گرفته بودم که يکدفعه سهند گفت: پس بگو، سهيل چرا آواز مي خوند، اي کلک.

سهيل سرش را به علامت مثبت تکان داد و سپهر گفت: غزال اگه مي دو نستم امشب چه بلايي سرم مياري به جاي يکي صد تا بستني برات مي گرفتم.

ياشار شرمگينانه گفت: سپهر من معذرت مي خوام. سپس رو به بقيه گفت: فقط جلوي هامي و هما حرف نزنين که آبرمون ميره.

- ياشار من که کار بدي نکردم معذرت خواهي مي کني. اين يه شوخي بود، سپهر هم که خودش ميگه شوخي کردنو دوست داره. هما هم حقش بود و بايد توبه کنه و براي ما فخر نفروشه. دختره فکر مي کنه شاخزاده است. فقط بي چاره هاني.

سپهر با رنگ پريده و زير چشمي و چپ چپ نگاهم کرد. ساعت دو بود که بلند شديم وبه طرف ويلا به راه افتاديم. من و سهيل آخر از همه مي آمديم. هم صحبتي سها با پرستو و فرانک باعث شده بود تا من به راحتي بتوانم با همه باشم. سپهر نگاهي به ما کرد و به بقيه چيزي گفت و ايستاد. وقتي بهش رسيديم گفت: شما دو تا خيلي خطرناک شدين و نبايد تنها بمونين.

و همراه ما مي آمد تا اينکه سهيل از ما فاصله گرفت و چند قدم جلوتر پيش سهند و فرزاد رفت. با خودم گفتم ختما عصباني شده و مي خواد دعوام کنه و براي همين پيش دستي کردم و گفتم: اومدي سرم داد بزني يا دعوام کني.

نگاهي به چشمانم کرد و رو به آسمان گفت:نه ظالم که دلت هم رنگ چشماته!

امشب مي خوام رو آسمون

عکس چشماتو بکشم

اگه نگاهم نکني

ناز نگاتو بکشم

اي کاش بدوني چشماتو

به صد تا دنيا نمي دم

يه موج گيسوي تو رو

به صد تا دريا نمي دم

به آرزوهام ميرسم

وقتي که تو پيشم باشي.

بعد از خواندن شعر تنهايم گذاشت و به جلوپيش فريد و بقيه رفت. دست ودلم مي لرزيد، خدا مي داند چه حالي داشتم. پاي رفتن نداشتم. سلانه، سلانه آخر از همه مي آمدم. نمي دانم چطور با اين همه آزار و اذيت مي توانست با محبت حرف بزند. باور کردنش برايم سخت بود. يعني اين همه به من علاقه داشت يا تزوير و ريا بود. وقتي جلوي در رسيدم همه داخل شده بودند وفقط سپهر با فريد و بقيه پسرها ايستاده بودند و صحبت مي کردند.

فريد- غزال چي شد از قافله عقب موندي؟

نگاهم در نگاه سپهر گره خورد که فاتحانه لبخند مي زد، سرم را پائين انداختم و جوابش را ندادم. آنها خداحافظي کردند و رفتند. وقتي تنها شديم گفت:

ببخش که تنهات گذاشتم. براي اينکه ديگران البته منظورم ياشاره، شک نکنند، بهت بي اعتنا باشم. و ازت فاصله بگيرم در صورتي که دلم ميخواد شب و روز در کنارت باشم هر چند که تو نذر کردي برم.

__________________

فقط نگاه چشمانش کردم و به داخل رفتم. چون آهايي که داخل بودند خوابيده بودند ما هم به اتاق هايمان رفتيم تا بخوابيم. سها و ساناز به محض دراز کشيدن خوابشان برد ولي من در حال و هواي حرفهاي سپهر بودم و داشتم ديوانه مي شدم.

خدايا اگه دلم را مي باختم چه ميشد؟ اگر سپهر فقط قصد بازي کردن با احساساتم را داشت چي؟ آنوقت من مي ماندم و قلب شکسته و زخم خورده ام! نيمه شب بود و من خوابم نمي برد. مانده بودم بيدار با يک دنيا احساس تازه که جوانه هاش در حال روييدن بود! دست به دامن خدا شدم تا کمکم کند و راه را نشانم دهد، تا به گرداب نيافتم. بلند شدم و براي خوردن آب به آشپزخانه رفتم. وقتي برگشتم ديدم کسي روي کاناپه خوابيده، جلو رفتم و سپهر را ديدم که بدون بالش و پتو خوابيده است. رفتم و پتوي خودم را آوردم و رويش کشيدم چون به خواب عميقي فرو رفته بود بيدار نشد. خودم کنار سها دراز کشيدم و زير پتوي او خزيدم تا دوباره سرما نخورم. صبح با نوازش دست مهربان عمو چشم باز کردم. کنارم نشسته بود و موهايم را نوازش مي کرد و آرام صدايم مي کرد: غزال جان، پاشو عزيزم.

- سلام عمو جون، صبح ات بخير.

- سلام گلم، صبح تو هم بخير، پاشو عزيزم مي خوايم براي نهار بريم جنگل.

- مگه وقت نهار شده؟

- تقريبا! چون ساعت ده و نيمه.

- پس چرا منو بيدار نکردين، همه منتطر من بودن؟

- من نذاشتم، گفتم شايد ديروز خسته شدي.

دستانم را دور گردنش انداختم و صورتش را بوسه باران کردم. خيلي دوستش داشتم شايد بيشتر از بابا.... خودم را لوس کردم و گفتم: عمو مثل بچگيام بغلم مي کني.

- چرا نکنم.

عمو مرا بغل کرد و با هم بيرون رفتيم که سهند با ديدنمان گفت: خرس گنده! خجالت بکش بيا پايين.

- به تو چه، عموي خودمه.

- حيف، شانس آوردي که بابا، بالاي سرت کشيک مي داد تا تلافي ديروز رو نکنم وگرنه لگن آب سرت خالي مي کردم.

زبانم را برايش در آوردم و گفتم: بترکه چشم حسود که خمار مونده.

دو، سه لقمه اي که مامان برايم آماده کرده بود با يک ليوان چايي برداشتم تا داخل ماشين بخوردم. در اواخر فصل پاييز هوا آفتابي و نسبتا گرم بود، براي همين در جنگل زير اندازي پهن کرديم و بساط چايي و آتش براي گرم شدن و کباب درست کردن به پا شد. تعدادي سيب زميني در آتش انداختيم. سپس براي بازي وسطي به دو دسته تقسيم شديم. بعد از بازي به سراغ سيب زميني ها رفتيم، آنقدر داغ بودند که به محض برداشتن کف دستم سوخت. آهسته سيب زميني را انداختم و از شدت درد به پشت ماشين پناه بردم. از درد چشمانم را بستم و دندانهايم را بهم فشار مي دادم. با شنيدن صداي سها چشم باز کردم.

سها – غزال چرا يکدفعه غيبت زد، چرا اينجا نشستي، چيزي شده؟

- همين طوري اومدم.

سها- دروغ ميگي صورتت مثل لبو شده، دستتو چرا مشت کردي؟؟؟

خودش دستم را گرفت و باز مرد و با ديدن دست تاول زده ام، گفت: اي واي، بذار ببينم کسي پماد سوختگي همراهش است؟

دستش را گرفتم و گفتم: نه سها الان اگه عمو بفهمه مجبوريم به شهر برگرديم. اونوقت مزاحم شادي و تفريح ديگران ميشيم. فقط خواهشا يک سيب زميني خام بيار با يه چاقو.

وقتي سيب زميني را آورد چند برش يصورت ورقه، ورقه بريدم و کف دستم گذاشتم تا کمي از سوزشش کاست. سپس پيش بقيه رفتيم. بعد از نهار کمي استراحت کرده، سپس دوباره به بازي پرداختيم و قبل از تاريک شدن هوا وسايل را جمع کرديم و به سمت ويلا به را افتاديم. بين راه عمو سعيد شيريني هم خريد. حدس زدم جتما بايد خبري باشد.

موقع پياده شدن، در داخل حياط عمو سعيد رو به سپهر گفت: سپهر چند لحظه اي بيرون باش کارت دارم.

حدسم به يقين تبديل شد، فورا به اتاقم رفتم و از پشت پنجره نگاهشان کردم. عموهر چه که گفته بود باعث عصبانيت سپهر شده بود که کم کم اين عصبانيت به عمو هم سرايت کرد. داخل اتاق بودم که سهيل هم آمد و با ديدنم گفت: پشت پنجره چي کار مي کني؟

- هيس، يواش! بيا نگاه کن. سهيل، فکر کنم عمو با سپهر در مورد هاني صحبت مي کنه.

هر دومان از گوشه پنجره، سرک مي کشيديم، دقائقي اين صحبت به طول انجاميد. سپس عمو به داخل آمد و سپهر بيرون رفت. وقتي از اتاق بيرون رفتيم چهره عمو درهم وگرفته بود و پشت سر هم به سپهر بد و بيراه مي گفت: پسره احمق، ميگم بيا با هاني ازدواج کن ميگه من ازش خوشم نمي آيد.

سهيل آهسته گفت: غزال بيا بريم دنبالش، نکنه بلايي سر خودش بياره.

- نه بابا مگه بچه است.

چون اوضاع را بهم ريخته ديديم، فرصت را غنيمت شمرديم و يواشکي بيرون رفتيم، به پيشنهاد سهيل به طرف دريا رفتيم. سپهر کنار ساحل نشسته و دستانش را دور پاهايش قلاب کرده بود.

پاورچين، پاورچين نزديک شديم. از پشت دستانم را روي چشمانش گذاشتم، دستانم را لمس کرد و گفت:

اي دواي درد دلهاي اسير

دستهايت باغ پاک نسترن

قلبت اقيانوسي از شوق و نگاه

با دلت پروانه شد احساس من

قلب من يک جاده تاريک بود

با تو قلبم کلبه پيوند شد

قلب من تقديم چشمان تو شد

براي اينکه جلوي سهيل بيش از اين ادامه ندهد، دستانم را کشيدم و گفتم: آقا سپهر اشتباه گرفتي، من هاني نيستم.

نگاهي به ما کرد و گفت: معذرت مي خوام! من فکر کردم فريده نه هاني. در ضمن يادت رفت چي ازت خواستم.

کنارش نشستيم وسهيل پرسيد: با، بابا سر چي جر و بحث مي کردين؟

سپهر- تو که خودت بهتر از من مي دوني چرا مي پرسي؟مثل خبر نگارا هم که همه جا حي و حاضرين. دو تا جاسوس حرفه اي.

- ما رو باش مثلا اومديم تو رو دلداري بديم که مبادا بلايي سر خودت نياري، اونوقت تو ميگي جاسوس هستيم.

سپهر- ممنون که به فکرم بودين. ولي اگه تنهام ميذاشتين بهتر بود. آدم بعضي وقتا به تنهايي و خلوت نياز داره .

بعد لبخندي زد و ادامه داد: راستي مگه من بچه ام که به خاطر حرف بيهوده خودمو بکشم. حالا اگه ممکنه پاشين برين که ميخوام تنها باشم.

سهيل- اگه منظورت منم که ميرم تا با فريد خان تنها باشي.

و بلافاصله بلند شد و به سمت ديگري رفت. سپهر خنديد و گفت:

- مثل اينکه سر خودمو شيره ماليدم اون زرنگ تر از منه. راستي ميشه دستتو ببينم چون احساس کردم، پوست کف دستت... زبر و زمخت شده.

- ظهر موقعي که سيب زميني برمي داشتم، يه کمي سوخت.

دستم را گرفت و با ديدن کف دستم گفت: آخ اين که تاول زده، چرا نگفتي؟ چطور تحمل کردي، پس براي همين کنار ماشين رفتي؟

- بعضي موقع ها، لازمه به خاطر اطرافيانت سکوت کني. چون من دوست ندارم کسي به خاطر من شاديش بهم بخوره و مزاحمت ايجاد کنم.

با يک دست چانه ام را گرفت و به طرف خودش برگرداند و با دست ديگرش دست سوخته ام را گرفت و خيره به چشمانم گفت: غزال بيا و منو از اين غم رها کن. باور کن من عاشق و اسير تو شدم، پس بيا تا کاخ آرزوهامونو با عشق و علاقه همديگه بسازيم.

سپس دوباره دستم را بوسيد. از تماس لبش با دستم، تنم آتش گرفت سرم را عقب کشيدم و روي پايم گذاشتم. حالم به کلي منقلب شده بود و قلبم به شدت مي تپيد، چون يک احظه تمام احساسش را به بدنم منتقل کرده بود. با صدايي لرزان دوباره گفت: غزال منو ببخش، به جان عزيزت قصد بدي نداشتم و از روي هوس اين کارو نکردم. بلکه يه لحظه جلوي احساسمو نتونستم بگيرم. آخه قلبت، چشات مثل اقيانوس بزرگ وبي انتهاست. وقتي نگات مي کنم تو اون اقيانوس گم ميشم. من تشنه عشق تو هستم و هر چي ميگم از ته دل و اعماق دلمه، نه هوس و تب زود گذر. حالا از دستم ناراحتي؟

جوابي ندادم و بلند شدم، سهيل را صدا کردن. قبل از آمدن سهيل ادامه داد: باور کن من اون باده پرستم که فقط و فقط از عشق تو مستم، مي فهمي؟

نگاهش نکردم که مبادا از احساسم از درياي مواج دلم با خبر شود. گذاشتم همان طور در خماري بماند و فکر کند ناراحت و دلخورم. چند قدمي که دور شديم سهيل پرسيد: غزال سپهر تو رو دوست داره، نه؟ راستشو بگو چون من چند وقته احساس مي کنم،ولي امروز ديگه مطمئن شدم.

- اينقدر مطمئن نباش، چون من فکر مي کنم يه تب تنده و وقتي از اينجا بره، همه چيز رو فراموش مي کنه و سرش ببا دختراي اونجا گرم ميشه. درست مثل سابق.

سهيل حيران پرسيد: تو از کجا مي دوني؟؟؟

- از سها شنيدم، راستي سهيل خواهش مي کنم در اين مورد با کسي حرفي نزن نمي خوام آزاديمو از دست بدم.

سهيل- باشه، ولي غزال فکر نکنم، چون هر چي باشه من سپهر و بهتر از تو مي شناسم اون در مقابل هيچ کس کوتاه نمي ياد. يک بار مهسا دختر خاله ام بي اجازه به اتاقش رفته بود. سپهر وقتي اومد و فهميد، بهش گفت: چرا به اتاقم رفتي؟ مگه نميدوني من خوشم نمي آد کسي بدون اجازه به اتاقم بره، مهسا جواب داد: مگه تو اون اتاق چي هست که نبايد بدون اجازه رفت؟ سپهر گفت: هيچي نيست ولي من دوست ندارم بدون اجازه به وسايلم دست بزني، فهميدي. بار آخرت باشه که اين کارو مي کني. مهسا جواب داد: خوب کاري کردم رفتم، مثلا مي خواي چيکار کني؟ سپهر سيلي محکمي به گوشش زد و گفت: حالا فهميدي بدون اجازه رفتن يعني چي؟

آخه مهسا فکر مي کرد صاحب اصلي سپهره، چون هر کجا مي رفت اونو با خودش مي برد فکر مي کرد هر کاري دلش خواست مي تونه بکنه، ولي اينطور نبود.

- سهيل، با اين حرفات منو ترسوندي. از اين به بعد بايد حواسمو جمع کنم تا سيلي نخورم.

سهيل خنديد و گفت: نترس، کارتو از اين حرفا گذشته، روزهاي اول چيزي بهت نگفت، حالا که دوست داره محاله اين کارو بکنه، اون به خاطر تو به ما حرفي نمي زنه چه برسه به خودت. حالا جون سهيل راستشو بگو، تو هو سپهر رو دوست داري؟

- تا به الان ازش متنفر بودم، چون من در مورد ياشار هيچ احساسي ندارم چه برسه به سپهر.

باران تازه شروع به باريدن کرده بود که داخل رفتيم. اوضاع کمي قمر در عقرب بود و از همه گرفته تر خاله بود که با ديدن ما با پريشاني پرسيد:

- بچه ها شما سپهر رو نديدين؟

- چرا خاله جون کنار ساحل پکر نشسته بود. البته پکر که نه مثل برج زهرمار يا بهتره بگم مثل شمر نشسته بود.

با تعريف هايي که از سپهر کردم گل لبخند اول از همه به لب هاي عمو سعيد نشست و بقيه هم جرات پيدا کرده و خنديدند.

موقع خوردن شام بابا خواست به دنبال سپهر برود ولي عمو سعيد مانع شد و گفت: الان هر کي بره دنبالش نمي ياد چون يه دنده و لجبازه، مخصوصا الان که عصبي و ناراحته.

بعد از خوردن شام به خاطر ريزش باران به کنار دريا نرفتيم و شروع به بازي دبلنا کرديم ساعت از يازده گذشته بود که سپهر خيس آب آمد. سلامي کرد و بعد از برداشتن لباس و حوله به حمام رفت. خاله با ديدن سپهر نفس راحتي کشيد و گفت: خدايا شکرت که اومد.

- خاله مگه قرار بود شب رو هم بيرون بخوابه؟

خاله سري تکان داد و گفت: عزيزم تو سپهر رو نمي شناسي که چطور پسريه.

ديگر ادامه ندادم. بيچاره عمو سعيد هم از سرزنش و ملامت نجات پيدا کرد و هر دو از نگراني بيرون آمدند.

وقتي سپهر از حمام بيرون آمد، خاله پرسيد: سپهر شام مي خوري، گرم کنم؟

سپهر- نه ميل ندارم، مي خوام بخوابم.

- آخه پسرم با شکم گرسنه که نمي شه خوابيد.

با صداي نسبتا بلندي که شبيه فرياد بود گفت: مامان يه بار گفتم ميل ندارم و مي خوام بخوابم.

با شيطنت گفتم: خاله ناراحت نباش حتما رفته کاروانسرا، ببخشيد منظورم هتل هايته. اونجا، دوست دختري پيدا کرده و شام خوردن.

سپهر- حتما بعدش هم دوست دخترم يه سطل ريخته سرم، نه.

- الله اعلم! ما که با تو نبوديم،شايدم هوس پياده روي زير بارون کردين. آقا سپهر ما رو ديگه رنگ نکن.

بابا چشم غره اي رفت تا ساکت باشم! ولي من بي خيال ادامه دادم:

- درسته که بابا اشاره مي کنه که ساکت باشم ولي راستشو بگو خوش گذشت، طرف خوشگل بود؟

در آستانه در پشت به ما ايستاده بود که برگشت و جواب داد: اگه من شام بخورم دست از سر کچل من برمي داري؟

- خدا مرگم بده!! تا عصر که مو داشتي، نکنه دعواتون شده و طرف سرتو کچل کرده، عيبي نداره برگشتيم تهران ميدي رو سرت مو ميکارن.

خنديد و گفت: چشم، حتما اين کارو مي کنم.

و به طرف آشپزخانه رفت. خاله بلند شد صورتم را بوسيد و گفت:

قربونت برم دخترم که امشب خيالمو راحت کردي. اگه تو نبودي تا چند روز لب به غذا نمي زد.

رو به بابا گفتم: بابا حالا تو هي چراغ بده که حرف نزنم! بيا اخم هاي آقا سپهر باز شد.

عمو به جاي بابا جواب داد: چيکار کنه مسعود تقصيري نداره، حتما ترسيده سر تو هم داد بزنه يا حرفي بزنه که باعث دلخوري بشه.

آهسته گفتم: جرات نداره، روز اول زهر چشمش رو گرفتم، مي ترسه. از اين به بعد هر وقت باهاش مشکلي داشتين فورا زنگ بزنين تا به خدمتش برسم.

عمو سعيد چشمکي زد و گفت: حتما اين کارو مي کنم.

ما بازي را ادامه داديم، سپهر هم بعد از خوردن شام ديگر به اتاقش نرفت و همانجا روي کاناپه دراز کشيد. تا آخر بازي خاله طفلکي آهسته از من تشکر کرد. با شروع خميازه ها دست از بازي کشيديم و همه بلند شدند تا بخوابند ولي سپهر همچنان،انجا دراز کشيده بود. من هم سر جايم دراز کشيدم. ديگر مثل سابق نمي توانستم بي اعتنا باشم. يعني نه متنفر بودم و نه دوستش داشتم. ساعتي گذشت و هنوز به حرف هاي سپهر فکر مي کردم و خوابم نمي برد. بلند شدم تا ببينم باز هم مثل شب قبل بدون بالش و رو انداز خوابيده يا نه، که ديدم همانطور خوابش برده. پتوي خودم را برداشتم و رويش کشيدم. مي خواستم برگردم که آهسته صدايم کرد: غزال، غزال.

برگشتم. دو لا شدم و گفتم: بله، کارم داشتي؟

- منو بخشيدي يا نه؟

- هيس! همه خوابيدند الان وقت اين حرفها نيست. آخه کسي منو اينجا ببينه چي ميگه. فکر بد نمي کنه؟

- يعني گفتن آره يا نه خيلي زمان مي بره. در ضمن ممنون که ديشب و امشب پتوي خودتو به من دادي.

- پس حالا که بلند شدي پاشو برو سر جات تا من پتو مو ببرم. چون دوتايي نمي تونيم با يه پتو بخوابيم.

لبخندي زد و گفت: خوب بلدي از جواب طفره بري.

بلند شد و پتو را به دستم داد و گفت: شب بخير عشق من، خواباي خوب ببيني.

هر کلمه اي که از وهانش خارج ميشد بوي عشق و دلدادگي مي داد. من هم به اتاقم برگشتم تا بخوابم. دراز کشيدم و کف دستم را که با لب هاي او تماس گرفته بود بوسيدم و با خودم گفتم: شب تو هم بخير ديوونه من.

صبح به خاطر برف سنگيني که باريده بود جاده چالوس بسته شده بود. مجبور شديم زودتر حرکت کنيم و از جاده هراز برويم. برف آنجا هم مي باريد. زماني که براي خوردن نهار نگه داشتيم گلوله برفي بزرگي درست کردم و درست به طرف سها نشانه رفتم، او سرش را دزديد و به صورت بابا خورد. بابا هم به تلافي، گلوله اي درست کرده و به طرفم نشانه رفت. بغل رستوران محوطه بزرگي وجود داشت به جاي خوردن نهار به برف بازي مشغول شديم. فقط خانم بهادري و هما کنار ايستاده بودند. هاني سعي داشت فقط سپهر را نشانه بگيرد ولي نمي توانست چون سپهر محلش نمي گذاشت. از پشت دست هاي سپهر رو محکم گرفتم و گفتم: هاني جون محکم بزن.

هاني-آخه محکم بزنم دردش مي گيره.

- نه بابا، بزن چيزيش نمي شه.

سپهر آهسته گفت: غزال خواهش مي کنم اين کارو نکن، غزال! جان سپهر دستتو بکش.

گوش نکردم، سپهر هم سرش را پائين گرفت و خورد به صورت خودم. الکي دستم را روي چشمم گذاشتم وبا فرياد گفتم: آخ چشم، کور شدم.

سپهر فورا برگشت و گفت: دستتو بکش ببينم، عزيزم من که گفتم اين کارو نکن.

دستم را از روي چشمم برداشتم و گفتم: باز نمي شه، انگار کور شدم.

همه دورم جمع شده بودند و هر کسي اظهار نظري مي کرد و من آه و ناله ميکردم. عمو محمود که دقائقي پيش به رستوران رفته بود با سر و صداي ما بيرون آمد و مظطرب گفت: غزال چي شده، چرا داد مي زني؟

بابا- موقع بازي گلوله خورده به چشمش و الان هر کاري ميکنه باز نميشه.

عمو- غزال جان، عزيزم آهسته چشماتو باز کن ببينم.

ديگر نتوانستم فيلم بازي کنم و چشمم را باز کردم و با خنده گفتم: عمو جون بهشون کلک زدم.

سهند- حناق بگيري، بازي زهرمارمون کردي. شيطونه ميگه همچين بزنم که هر دو تاشون کور بشه.

معصومانه گفتم: يعني دلت مياد تا آخر عمرم کور بشم.

سهند- خوب بلدي با اين زبونت آدمو خر کني.

- بلا نسبت تو! خر چيه، تو سرور مني، تاج سرمي.

عمو رو به هم گفت: حالا اتفاق ديگه اي نيافتاده بياين بريم تو.

__________________

و همه به داخل رستوران رفتيم. قبل از داخل شدن برگشتم و به سهند گفتم: فکر نکن جدي،جدي تاج سر و سرور مني. نوکر بي جيره و مواجب بنده هستي.

و بلافاصله داخل شدم و مجالي به سهند ندادم. و آنهايي که پشت سر من بودند به خنده افتادند. وقتي پدرام کنار ميز نشست، به من گفت: غزال تو واقعا نوبري. جلوي بزرگتر ها خوب بلدي فيلم بازي کني و گناهها رو گردن سهند مي اندازي. و خودتد، تو دل همه جا مي کني.

- يعني ميگي من بدم؟ و محبتم نسبت به همه دروغه.

- نه خيلي هم خوبي، فقط کمي شيطوني و بازيگوش. مثلا يادته اون شب چقدر سپهرو...

- آقا پدرام بقيه اش رو ادامه نده، خودم فهميدم. چشم ديگه اين کار هارو تکرار نمي کنم.

سهند- توبه گرگ کرگه.

پدرام- سهند تو هم همچين بي تقصير نيستي، تن تو هم مي خاره ها.

پدرام سر به سر من و سهند مي گذاشت، بعد از نهار دوباره به راه افتاديم. سهند داخل ماشين موهايم را گرفت و کشيد، براي اينکه لجش را دربياورم از ياشار پرسيدم: ياشار معني شيدا چي ميشه؟

ياشار- به به، امسال ديپلم مي گيري نمي دوني معني شيدا چي ميشه؟

- خوب ندونستن عيب نيست، نپرسيدن عيب است.

سهند دستپاچه دست کشيد وگفت: غزال من بعدا بهت ميگم.

سهيل با شيطنت گفت: نمي دونم چرا بعضي وقت ها سهند به غزال باج ميده، يادتونه اون دفعه هم دستشو گذاشت جلوي دهنش.

- سهند جان هر وقت از تو پرسيدم جواب بده، من از ياشار پرسيدم.

ياشار خنده کنان جواب داد: شيدا يعني واله، عاشق شدن بي حد و اندازه، دلدادگي.

- حالا اسم دختره يا پسر؟

سپهر به جاي ياشار جواب داد: نکنه اسم دوست دختره سهند، شيداست؟

همه زدند زير خنده و سهند زير لب ادامه داد: زهر مار! حسابتو مي رسم.

- آفرين سپهر تو چقدر نابغه اي، اين مشکل منو آسون کردي.

سهند- ديوونه حسابتو مي رسم.

- ببين ياشار، داره واسه من خط و نشون مي کشه.

ياشار- سهند جدا تو خجالت نمي کشي، هنوز دهنت بوي شير ميده. تازه داري براي غزال خط و نشون هم مي کشي؟

- اتفاقا از عروسي آيدين به بعد به جاي شير، بوي عشق و عاشقي مياد.

سهند چپ چپ نگاهم مي کرد و ما سر به سرش مي گذاشتيم و او گوش مي کرد.

سه روزي بود که از شمال برگشته بوديم و ظهر ها به خاطر اينکه ازشر تلفن هاي سپهر در امان باشم، تلفن ها را از پريز مي کشيدم و قبل از آمدن مامان وصل مي کردم و خوشبختانه در اين مدت نديده بودمش.

روز سه شنبه تازه از مدرسه رسيده بودم و داشتم مانتو ام را در مي آوردم که تلفن زنگ زد. سريع تلفن را برداشتم تا ساناز از خواب بيدار نشود. که صداي سپهر در گوشي پيچيد:

- بي انصاف تلفنو قطع نکن کارت دارم.

- اجازه بده از راه برسم بعد زنگ بزن. هنوز لباسمو در نياوردم و غذا هم نخوردم.

- پس خواهشا تلفن رو از پريز نکش تا نيم ساعت بعد زنگ بزنم کار مهمي دارم.

- باشه، فعلا خداحافظ.

تند تند لباسم را عوض کردم و چند قاشق غذا خوردم و به اتاقم رفتم روي تخت دراز کشيده بودم و خواب کم کم چشمانم را سنگين مي کرد که تلفن زنگ زد: بفرمائيد

سپهر- خوابيده بودي، مزاحمت شدم.

- نه تازه داشت خوابم مي برد که توي بيکار مزاحم شدي. به جاي اينکه هر روز تلفن کني، يه خورده به خودت زحمت بده و بيا دنبالمون و هر کاري داشتي بگو. آقاي راننده قول ميدم حقوق خوبي بهت مي دم.

- من بدون حقوق هم دربست نوکر خانم هستم. ولي افسوس که اجازه اين کارو ندارم. چون بابا سرمو مي بره.

- چرا؟

- براي اينکه قبل از ديدنت خيلي سفارش کرده که مراقب رفتارم باشم. و از نزديک شدن به تو و حرف زدن حذر کنم. مي گفت تو با بقيه دخترا فرق داري. چشم و چراغ و دردونه فاميل هستي. ديگه نمي دونست نا خواسته از دور دلم عاشق و ديوونه تو مي شه.

- واي، چه پسر حرف گوش کني هستي. آخي طفلکي! دلم برات ميسوزه، چقدر مواظب اعمالت بودي. حتما خيلي زجر کشيدي که به طرفم نيومدي و آزارم نکردي.

سپهر- لعنتي مسخره ام مي کني! اونقدر که تو اذيتم کردي من کاري نکردم. الان هم جز حرف دلم چيزي بهت نمي گم. راستي مي دوني که قراره برات خواستگار بياد.

- نه از کجا بدونم، مگه علم و غيب دارم. حالا طرف کي هست که اول تو خبر دار شدي؟

- يعني سها بهت نگفته مهمون داريم؟

- نه فقط گفت که عصر يه سر بيام خونتون، خوب مهمونتون کيه؟

- ديشب عمه با ليلي و بهزاد آمدند. عمه از تو خيلي خوشش اومده و براي همين اومده تو رو براي بهزاد خواستگاري کنه. تو بهزادو ديدي؟

- نه سعادت نداشتم که زيارتش کنم. حالا چه شکلي هست؟ خوشگل يا نه. اگه مثل تو باشه نمي خوامش.

- پس مثل من نباشه قبول مي کني. زيبا و جذابه و مورد قبول خانم واقع ميشه.

- پس خيلي عالي شد.

با فرياد گفت: بي انصاف پس دل من چي ميشه؟! يعني من ادم نيستم که هر کاري مي کنم ازم خوشت نمي ياد. مي دوني چه بلايي سرم آوردي. ديوونه ام کردي. خونه خرابم کردي. با اون چشمات جادوم کردي و آتيشم زدي.

سپس ارامتر ادامه داد: چرا اينقدر بي انصاف و سنگدلي، چرا؟ غزال......

با صداي لرزان گفتم: بله

- اگه جلوي پات زانو بزنم و التماست کنم قبول مي کني که واقعا از ته دل و از اعماق وجودم دوست دارم.

- نه، من نمي خوام جلوي پام زانو بزني يا التماسم کني. تو خودت گفتي من به دختري دل نمي بندم و فقط براي چند صباخي که خوش باشم باهاشون دوست ميشم. پس من چطوري حرفهاتو باور کنم که واقعا دوستم داري و عشقت تب تند و هوس نيست؟ و وقتي منو وابسته خودت کردي ولم نمي کني و نميري دنبال يکي ديگه؟! حرفهاي تو مثل وز، وز زنبور تو گوشم مونده. اگه من به جاي تو بودم وقتمو تلف نمي کردم و داممو جاي ديگه پهن مي کردم.

چند دقيقه اي هر دو ساکت شديم تا اينکه سپهر سکوت را شکست و گفت: ممنون که نصيحت ام کردي از اين پس مثل زنبور وز وز نمي کنم و مزاحم اوقات سرکار خانم نمي شم.

و بدون خداحافظي گوشي را گذاشت. تحت تاثير حرفهايش قرار گرفته و مانند غريقي در وسط دريا در ميان تلاطم امواج قرار گرفته بودم. نمي دانستم چيکار کنم، مانده بودم بر سر دو راهي. چون براي کسي مثل من هضم اين کلمات خيلي سخت بود. از فکر کردن سرم ترکيد. چون عقل حکم مي کرد از آدم هوس بازي مثل سپهر دوري کنم. ولي دلم مرا به جلو سوق مي داد تا به ندايش پاسخ دهم. نگاهي به ساعتم انداختم ساعت چهار بود و چيزي به آمدن مامان و بابا نمانده بود. بلند شدم و به حمام رفتم تا کسالتم را با گرمي آب برطرف کنم کمي سرحال شوم. تازه بيرون آمده بودم که بابا زودتر از مامان رسيد. تند تند آماده شدم تا بابا منو به خونه عمو سعيد رساند.

زنگ را زدم و داخل شدم، ليلي و سها جلوي در به انتظارم ايستاده بودند. با ديدن ليلي، پله هل را دو تا يکي کردم و بالا دويدم و يکديگر را درآغوش کشيديم. بعد از احوال پرسي خودم را به بي خبري زدم و با تعجب پرسيدم: ليلي خانم کي تشريف آوردين؟

- ديشب ساعت نه و نيم، ده بود اومديم.

اخم کردم و به سها گفتم: بي معرفت چرا بهم نگفتي؟ ترسيدي نهار بيام اينجا. اگه مامان و بابا مي دونستند اونها هم مي اومدند.

سها- خواستم غافلگيرت کنم. الانم ميري و به خاله شيرين خبر ميدي.

در دلم گفتم: چقدر هم غافلگير شدم، چون قبل از تو آقا داداشت خبر داده بود.

با هم به داخل رفتيم. اول با عمه خانم و بعد با بهزاد سلام و احوال پرسي کردم. حق با سپهر بود، بهزاد پسري زيبا و جذاب و تقريبا شبيه عمو سعيد بود ولي به زيبايي سپهر نمي رسيد، چون سپهر فوق العاده زيبا و دوست داشتني بود.

خاله خودش به مامان تلفن کردو آمدن عمه را خبر داد و براي شام دعوتشان کرد.

همه دور هم جمع و مشغول صحبت بوديم. بهزاد زير چشمي نگاهم مي کرد. سعي مي کردم نگاهم با نگاهش تلاقي نکند. ساعت يک ربع به شش عمو سعيد و سپهر هم آمدند. قيافه هر دو پکر و گرفته بود و سپهر حتي زحمت سلام دادن به خود را نداد و انگار نه انگار که مرا ديد. بدون اعتنا و توجه کنار بهزاد نشست.

عمه خانم با ديدن قيافه آنها پرسيد:چي شده، شما دو تا باز سگرمه هاتون ترهمه؟ نکنه باز جر و بحث داشتين؟

سپهر- نه عمه جان، چرا جر و بحث کنيم.

عمو- آقا راست ميگه جر و بحث نکرديم. فقط حضرت آقا بدون خبر، سر خود رفته براي نيمه شب يک شنبه بليط گرفته، انگار اونجا حلوا پخش مي کنن که آقا با عجله مي خواد بره.

با شنيدن اين جمله ته دلم خالي شد. چون مسبب اصلي من بودم شايد اگر کمي ملايم تر با او حرف مي زدم، هرگز فکر رفتن نمي کرد. خاله چنگي به صورتش انداخت و گفت: واي خدا مرگم بده، کجا مي خواي بري مادر؟ مگه چقدر پيش ما موندي که به اين زودي خسته شدي. نکنه باز مهرداد زنگ زده و هوايي شدي که مي خواي بري؟

سپهر برافروخته و بلند جواب داد: مگه قرار بود براي هميشه موندگار بشم که با زنگ زدن مهرداد فيلم ياد هندوستان کنه. نخير، نه مهرداد زنگ زده نه کس ديگه اي. نه اينکه از شما خسته شدم، الان پنج ماه که اينجا هستم و مدت کمي نيست و بايد برم و به کارام سر و سامون بدم.

عمه- عمه جان وقتي خانواده تو اينجاست، تو کجا مي خواي بري. مگه اينجا چه عيبي داره که نمي توني زندگي کني.

سپهر – از اول هم قرار نبود من اينجا بمونم. نمي تونم اينجا راحت باشم. هيچي نداره خراب شده که دل آدم خوش باشه. مثل زندون دست وپام بسته است.

ليلي به شوخي گفت: نکنه ما مزاحمت شديم و از اومدن ما ناراحتي که مي خواي فرار کني.

سپهر- دستت درد نکنه ليلي، اين چه حرفيه،شما عزيز و مراحم ما هستين.

سپهر با طعنه و کنايه ادامه داد: اينجا فقط يک نفر غريبه و مزاحمه و بقيه خودي هستند.

چ.ن مي دانستم دلش از کجا پر است جوابي ندادم و سرم را پايين انداختم. عمو با عصبانيت جواب داد: سپهر مواظب حرف زدنت باش. غزال با سها هيچ فرقي نمي کنه و اينجا خونه خودشه.

بي توجه به حرفهاي عمو نيشخندي زد و گفت: راستي تو بيکار هستي که هر دم و دقيقه مياي اينجا، مگه خونه و زندگي نداري.

- فکر نکنم اومدن من ربطي به تو داشته باشه. اگه وجود من ناراحتت مي کنه ميتئني تشريف ببري به اتاقت.

با تمسخر لبخندي زدم و ادامه دادم: نکنه با هاني جون حرفت شده که با توپ پر اومدي، آقاي مهندس.

مثل اسپند روي آتش از جا بلند شد و با فرياد گفت: بابا همه اش تقصير شماست که اين تخم لق رو تو دهن اين ديوونه شکوندي.

با فرياد جواب دادم: ديوونه تويي يا من که سر خونواده ات داد مي زني، کاش به جاي مهندس درس ادب ياد مي گرفتي که اينطور هوار نکشي.

با ديدن اشک هاي سها ديگر ادامه ندادم و بلند شدم تا به آشپزخانه بروم و آبي بخورم که خاله رنگ پريده و پريشان بلند شد و گفت: غزال جان کجا ميري؟ تو رو خدا حرف هاي اين پسر رو به دل نگير. نمي دونم امروز چه مرگش شده.

- خاله جون مي خوام يه ليوان آب بيارم چون موتور سرش خيلي داغ کرده و لازمه که خنک بشه.

خاله خيالش آسوده شد و سر جايش نشست ولي سها همراه من آمد و با گريه گفت: غزال من معذرت مي خوام، مبادا بري و اينجا ديگه پا نذاري، باور کن اونوقت من دق مي کنم.

سرش را به سينه ام چسباندم و گفتم: ديوونه مگه بچه هستم که قهر کنم. براي من تو مهمي. جان من ديگه گريه نکن.

- يعني باور کنم از ما دلگير نيستي؟

- آخه چرا از شما دلخور باشم. سپهر هم حتما از جايي ناراحته، چون تا به حال با من اينطوري صحبت نکرده بود.

پارچ آب و ليوان را برداشتم و با هم به هال رفتيم. به غير از سپهر که سرش را بين دستانش گرفته بود همه به من نگاه مي کردند. احساس کردم عمو سپهر را سرزنش مي کرد چون با داخل شدن من بقيه حرفش را ادامه نداد. ليوان را پر اب کردم و بهش گفتم: بيا اين آبئ بخور تا حالت جا بياد.

سپهر- نمي خورم.

- خودت گفتي که نمي خوري پس هر چه آيد خوش آيد.

و فورا پارچ آب يخ رو روي سرش خالي کردم. مثل جرقه از جا پريد، پارچ رار روي زمين انداختم و ازش دور شدم.

سپهر- لعنتي وايسا تا حسابتو برسم.

بدون توجه که به دنبالم مي امد به طرف پله ها دوئيدم که عمه خانم گفت: وامصيبتا!!

عمو- سپهر ولش کن، تقصير خودته که نيش اش زدي.

سپهر توجهي به گفته هاي آنها نداشت و دنبال من مي دويد، سه چهار تا پله مانده به طبقه دوم به عقب برگشتم. همان لحظه پام پيچ خورد و به سمت پائين پرت شدم. از ترس چشمانم را بستم. اگر سپهر پشت سرم نبود به پائين پرت مي شدم. وقتي از سالم بودنم مطمئن شدم چشمانم را باز کردم و خودم را در آغوش سپهر ديدم. رنگ به چهره اش نبود و پريشون پرسيد: خوبي، سالمي؟ چي شد که افتادي؟

نگاهي به چشمان آشفته و خاکستريش کردم و لبخند زنان جواب دادم:

- آره خوبم، فقط پام درد مي کنه، آخه پام پيچ خورد.

لحظه اي چشمم به پشت سپهر افتاد بقيه هم پريشان ايستاده بودند. از اينکه در بغل سپهر بودم خجالت کشيدم و خودم را از آغوشش بيرون کشيدم و روي پله نشستم. همان لحظه صداي آيفون در خونه پيچيد.

خاله عصباني گفت: سپهر الان جواب خونواده شو چي ميدي؟ اگه پاش شکسته باشه چي؟

- قرار نيست اونا چيزي بدونن. اگر هم شکسته باشه خودم يه چيز سر هم مي کنم ميگم. شما نگران نباشيد. شما بريد پائين تا متوجه نشدن.

بهزاد- اگه شکسته باشه يا حتي مو ورداشته باشه ورم مي کنه.

ليلي نگاهي به مچ پايم کرد و گفت: نه ورم نکرده.

آنها پايين رفتند و سها وسپهر ماندند، با کمک سها به اتاقش رفتيم. سپهر هم رفت تا لباس هاي خيس اش را عوض کند. طفلکي سها در آب گرم پاهايم را ماساژ ميداد. سپهر هم بعد از عوض کردن لباسهايش آمد تا حالم راپرسيد که جواب دادم: يه کمي بهتره.

سپهر- سها برو پماد بي حس کننده و باند رو بيار تا مچ پاش رو ببنديم.

بعد از رفتن سها کنارم نشست و دستم را، به دستش گرفت و با دست ديگرش موهاي پريشانم را مرتب کرد و گفت: غزال منو ببخش. همه اش تقصيره منه که اذيت ات کردم. اگه بلايي سرت مي اومد چه خاکي تو سرم مي ريختم. هيچوقت خودمو نمي بخشم.

خيره به صورتش نگاه کردم و گفتم: عيبي نداره، چون باعث رفتن و عصبانيت تو من هستم. حالا اتفاقي نيافتاده که ناراحت شدي.

.... دستش را دور شانه ام انداخت و سرم را روي شانه اش گذاشت، نتوانستم عکس العملي نشان دهم چون گرماي تنش آرامم مي کرد.

سپهر- غزال آخه دل آشفته ام به چشاي تو عادت کرده، دل زبون بسته. کاش از روز اول دلم با دلت همزبون نمي شد. تا الان به خاطر تو، آواره نمي شد و در کنار محبوبش مي موند. آخه قبل از اينکه، تو توي دلم پا بذاري، اينطوري بيقرار نبودم. خيلي دوست دارم. تو اولين و آخرين عشق مني، هر جا که باشم.

سرم رابلند کردم و به چشماش که پر از اشک بود خيره شدم. دل من هم مثل او گريان و لرزان بود. قلبم سخت مي تپيد، بي قرار بودم ولي هر کاري مي کردم، نتوانستم احساسم را بيان کنم. با چرخيدن دستگيره سپهر فورا اشک هايش را پاک کرد و با فاصله نشست و سرش را پايين انداخت. سها کمي از پماد را به پايم ماليد و با باند بست. سپهر هم بيرون رفت. بعد از رفتنش پرسيدم: سها مهرداد کيه؟

- پسر خاله مه! اونها هم چندين ساله که در رم زندگي مي کنند، ولي شوهر خاله ام در ايرانه، اون محيط اونجا رو دوست نداره.

در دلم گفتم مهرداد برادر مهسا ست. خيلي دلم مي خواست مانع رفتن سپهر شوم ولي غرورم اجازه نميداد. وقتي کارمان تمام شد به حالت عادي پايم را روي زمين گذاشتم و با هم به نزد بفيه رفتيم.

مامان- شما دو تا اون بالا چي کار مي کردين که ليلي تنها مونده.

- درس مي خونديم.

مامان- حسني به مکتب نميرفت، وقتي مي رفت جمعه مي رفت.

- مامان! جلوي همه آبرومو بردي.

مامان- گفتم تا شايد به غيرتت بر بخوره و اين سال آخريه يه تکوني به خوودت بدي. راستي تا يادم نرفته بهت بگم، سهند کارت داشت يه تماس باهاش بگير.

فورا به سراغ تلفن رفتم و شماره خانه عمو را گرفتم. خود سهند جواب داد يعد از سلام و احوالپرسي پرسيدم: خير باشه سهند جان چي کار داشتي؟

سهند- مي خواستم بگم از هفته آينده مسابقات باشگاهي شروع ميشه، آقاي اديب از طرف خواهرش پيغام داد که بهت خبر بدم. چون همه روزه تمرين داريم.

با فرياد گفتم: آخ جون. پس از فردا بسم الله.

بعد از گذاشتن گوشي مامان پرسيد: چي گفت که اينطور هيجان زده شدي و داد و فرياد به راه انداختي.

- هفته آينده چهارشنبه مسابقات شروع ميشه. مي گفت که از فردا بايد هر روز برم.

ساناز با اخم گفت: واي از فردا کارمون دراومد، خونه ميشه ميدون جنگ.

- لوس، اصلا از فردا تا پايان مسابقات ميرم خونه عمو اينا که مزاحمتون نشم.

عمه خانم در حالي که مي خنديد گفت: مگه چه کلاسي مي ري دخترم که خونه ميدون جنگ مي شه؟

- کلاس کاراته.

ليلي مات و مبهوت پرسيد: کلاس کاراته؟ نمي دونستم رزمي کاري. حالا کمر بندت چه رنگيه؟

- قهوه اي که اگر برنده شم سياه مي گيرم.

- خيلي جالبه، مگه چند ساله که کلاس ميري؟

- از هشت سالگي ولي مرتب نرفتم.

سهيل- ليلي، غزال سوار کاري و تير اندازي هم بلده.

سپهر- بيچاره شوهرش. چون اگه حرفي برخلاف ميل اش بزنه، حسابش رو با مشت و لگد يا گلوله مي رسه.

- آقا سپهر چرا اين همه ازم تعريف و تمجيد مي کنيد. خوبه شنبه شما مي ريد و فقط مامان که اين همه منو شرمنده مي کنه.

تا موقع شام، صحبت در مورد علت رفتن سپهر بود و بابا و مامان زبان به نصيحتش گشوده بودند. سپهر در حالي که به سئوال هاي ديگران جواب مي داد، تمام حواسش به من و بهزاد بود. چون بهزاد زل زده بود به صورتم. در دلم بهش مي خنديدم، به خاطر حسادتش نسبت به بهزاد.

بعد از شام سپهر، گوشه دنجي را گير آورد و رفت نشست. وقتي داشت به اطراف نگاه مي کرد، دعا مي کردم تا زودتر مهماني امشب به پايان برسد، در دلم گفتم: خدا کنه امشب سها اصرار نکنه که بمونم.

چشمانم را بستم و روي صندلي نشستم وقتي چشمانم را باز کردم، نگاهم در نگاهش گره خورد. دقايقي بعد بلند شد و به پذيرائي رفت. صداي دل نشين و روح نواز پيانو بلند شد. سپهر هنگام نواختن آهنگ، شعر زيباي الهي ناز را مي خواند:

باز اي الهه ناز

با دل من بساز

کين غم جان گداز

برود ز برم

گر دلم نياسود

از گناه تو بود

بيا تا ز سر گنهت گذرم

باز مي کنم دست ياري به سويت دراز

بيا تا غم خود را با راز و نياز

ز خاطر ببرم

گر نکند تير خشمت دلم را هدف

به خدا همچون مرغ پر شور وشرر

به سويت بپرم

اون که او به غمت دلبندد چون من کيست

ناز تو بيشتر از اين بهر چيست

روحم در حال پرواز بود، دست و دلم مي لرزيد. بعد از تمام شدن آهنگ بابا خواست تا آهنگ ديگري بخواند. همه آهنگ هايش بوي غم مي داد و خاله با ناراحتي گفت: مدتيه که اين پسره عوض شده. تقصير اين سعيده، از وقتي صحبت ازدواج با هاني رو پيش کشيده اخلاقش عوض شده.

سهيل با شيطنت جواب داد: مامان شايد هم عاشق شده و شما بي خبريد.

خاله- سپهر و اين کارا؟ فکر نکنم چون تنها کاري که از سپهر بر نمي ياد عشق و عاشقي است. چون انوقت هوس رفتن نمي کرد.

عمو- پدر سوخته تو اين حرفها رو از کي ياد گرفتي؟ نکنه حرف دل خودته که پاي سپهر و، وسط مي کشي.

سهيل از شرم سرخ شد و سرش را پائين انداخت که باعث خنده شد. با خنده گفتم:

سهيل خجالت نکش، بگو. شايد فکري به حالت کرديم.

سهيل- استاد، دست شما درد نکنه، شما چرا؟

دستانم را به حالت تسليم بالا بردم تا مبادا حرفي بزند و باعث آبرو ريزي شود.

- خاله من الان ته و تو قضيه رو درميارم.

عمو- غزال جان نرو، ميترسم شرمنده ات بشم.

بابا- سعيد نترس، غزال از زبون کم نمياره. فوقش تو سر و کله همديگه مي زنن.

بهزاد- دائي جان حق با آقاي سراج! غزال خانم از کسي کم نمياره، درسته؟

- دقيقا همين طوره، چون من از رو نمي رم.

بلند شدم و به پذيرائي رفتم چون پشتش به من بود، منو نديد.

آهسته نزديک شدم و دستم را روي شانه اش گذاشتم. بدون اينکه نواختن پيانو را قطع کند، سرش را بالا گرفت و لبخندي زد.

صندلي را کنارش گذاشتم و به صورتش که با لبخند زيبا تر شده بود خيره شدم. وقتي تمام شد گفت:

کاش مي ديدم چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم بهاريست

آه وقتي که تو لبخند نگاهت را

مي تاباني

بال مژگان بلندت را مي خواباني

آه وقتي تو چشماتت

آن جان لبالب از جاندارو را

سوي اين تشنه جان سوخته مي گرداني

موج موسيقي عشق

از دلم مي گذرد.

- براي هر چيزي يه شعري ميگي؟!

سپهر- ميشه علت قدم رنجه کردن بانو رو بدونم.

- مثلا اومدم خبر از دل تو بگيرم چون سهيل به خاله گفت: حتما عاشق شدي که اين کارو مي کني.

سپهر خنده بلندي سر داد و گفت: تو که خبر از حال من داري، چرا بهشون نگفتي. راستي پات هنوز درد مي کنه؟

- يعني اينقدر منو دوست داري که راضي به مرگمي، چون اگه جواب مي دادم بابا پوست سرمو مي کند البته نه... گردنمو ميزنه.

- بي انصاف اگه من راضي به مرگت بودم که خودمو سپرت نمي کردم که از پله ها پرت نشي. ولي عجب لحظه قشنگي بود کاش ادامه داشت.

خنديد و ادامه داد: مار از پونه بدش مياد جلوي لونه اش سبز ميشه. از من فرار مي کني اونوقت مي افتي تو بغلم.

سرم را پائين انداختم و گفتم: خيلي لوسي، کاش منو نمي گرفتي و مي افتادم پائين.

- آخه تو چرا نه رحم نه مروت، نه انصاف؟

- پس به دفعه بگو سلاخم.

با گفته من به قهقه افتاد و گفت: من فداي سلاخي به خوشگلي تو برم که دل وحشي منو رام خودش کرده. ديدي به خاطر تو و فقط با يه نگاه تو لب به مشروب نزدم و اومدم و عقده دلمو سر اين خالي کردم. راستي عروس خانم، دومادو پسنديدي؟

چشمانم رابستم و گفتم: نه، چون جلوي همه خردم کرد و مي خواد ترکم کنه.

در حالي که صداش مي لرزيد گفت: جان سپهر، چشماتو باز کن و جواب بده.

چشم باز کردم و به چشمانش خيره شدم که گفت: لعنتي چرا الان اينو ميگي؟ الان که کار از کار گذشته و من بليط گرفتم.

- اگه راستشو بگم ناراحت نمي شي؟

- نه بگو! خيلي هم خوشحال ميشم.

- بيش از هر چيز به خاطر خاله اينا، راضي به رفتنت نيستم. چون من باعث شدم که تو بري. نمي گم...

به ميان حرفم دويد وگفت من ساده لوحو باش که فکر کردم به خاطر دل خودت مي خواي از رفتن منصرف بشم.

- من نگفتم فقط به خاطر اونا نمي خوام بري، بلکه گفتم هشتاد درصد به خاطر خانواده ات و بيست درصد به خاطر دل خودم.

- پس هر وقت دل رحيمت عزم صلح کرد و به صد در صد رسيد بهم خبر بده تا براي هميشه برگردم. در ضمن از طرف من به مامان بگو من عاشق نشدم بلکه مجنون، ديوانه و آواره شدم. البته اين قسمت شو به دل خودت بگو. حالا هم تا شک نکردن و گردن ليلي منو نزدن پاشو برو.

چشم به هر دوشون ميگم.

بلند شدم که بروم دوباره صدايم کرد: غزال.

-بله؟

-خيلي دوست دارم،خيلي،خيلي! فهميدي؟

در حالي که مي رفتم جواب دادم: ديوونه،ديوونه، ديوونه!

کنار دست خاله نشستم و گفته سپهر را برايش گفتم که جواب داد: من که مي دونم سپهر اهل اين حرفا نيست. بيخود نبود که هاني رو قبول نکرد.

مامان- نازي سپهر حق اونو قبول نکنه. آخه حيف نبود که پسري به اين خوبي با هاني ازدواج کنه؟ سپهر هم خوش قيافه است هم شغل خوبي داره. من هم بودم قبول نمي کردم.

-شيرين دست رو دلم نذار که از دست سپهر خونه. به قيافه و شغل نيست که، اگه از کارهاش و اخلاقش بگم، ميگي هاني از سرشم زياديه.

عمه- نازي بس کن، سپهر هم جوونه. همه اول جووني از اين کارا مي کنن. شما هم همچين بي تقصير نيستيد که زياد پر و بالش داديد و آزادش گذاشتين.

سپهر که حرفهايشان را شنيده بود با صداي بلند گفت: شما خانم ها تا بيکار ميشينين غيبت مي کنين.

و در خالي که نزديک مي شد گفت:

-شيرين خانوم ممنون که طرفداريمو مي کنيد. شما بگيد آخه دختر قحطيه که اين لقمه رو واسم گرفتن. دختره وراج سر آدمو مي خوره.

مامان- تو هر وقت خواستي زن بگيري بگو خودم يه دختر خوب و خوشگل برات پيدا کنم که مثل حوري باشه.

سهيل به جاي سپهر جواب داد: حتما اين کارو مي کنه، کي بهتر از شما که حامي و طرفدارش هستين.

سپهر که حرفهاي مامان به مزاجش خوش آمده بود با لبخندي که بر لب داشت جواب داد: خوب درساي استادت رو ياد گرفتي.

عمه- مگه سهيل دانشگاه ميره؟

سپهر خنده اي کرد و گفت: نه عمه جون، سهيل پيش غزال درس مي خونه و حسابي هم ازبر ميشه. مگه نه؟ هفته پيش که به شمال رفته بوديم دو تايي، سه تا مار گرفته بودند که يکي رو زير پاي هما خواهر هاني انداخته بودند که بيچاره از ترس داشت سکته مي کرد. دو تاشو هم تو جيب من گذاشته بودند.

بهزاد با چشمان گشاد شده گفت: غزال خانم کاراي شما ديدنيه، خيلي هنره که دختر از مار نترسه.

-من دختر کوهستانم، نه دختر نازنازوي شهري.

مامان در حالي که مي خنديد سرش را تکان داد وگفت: اين دختر من آخر چک برگشتي ميشه، چون هر خونه پا بذاره، ويرون مي کنه. البته يه پسر عمو داره که لنگه خودشه، که به تازگي سهيل هم به اونا اضافه شده. خوبه هما متوجه نشده که کار شما دوتاست و گرنه آبرومون مي رفت.

- اتفاقا شيرين خانم کاراي غزال آدمو به وجد مياره و به نظرم تو هر خونه اي پا بذاره شادي و شعف مياره. مگه نه مامان؟

عمه خانم گفته هايش را تاييد کرد. زير چشمي به سپهر نگاه کردم که اخم کرده بود.

شب هر چقدر ليلي و سها اصرار کردند، نماندم و به بهانه درس و کتاب به خانه خودمان رفتم چون براي شب جمعه مامان همه را براي شام دعوت کرده بود.

صبح در مدرسه، زنگ آخر، نرگس خانم، فراش مدرسه با يک جعبه شيريني به داخل کلاس آمد و گفت: غزال اين جعبه شيريني مال قنادي لادن که سفارش داده بودي آوردم.

مات ومبهوت جعبه را گرفتم تا شک نکند که من سفارش ندادم و باعث دردسر نشود. وقتي در جعبه را باز کردم کاغذي داخلش بود که نوشته بود: نذرتان قبول. فهميدم سپهر سفارش داده.

مينا- غزال راستشو بگو خودت سفارش دادي يا کس ديگه اي فرستاده.

-مگر فرقي هم مي کنه، مهم اينه که حاجت من روا شده، حالا پاشو براي بقيه هم تعارف کن.

مينا- اين روزا خيلي مشکوک شدي. نکنه تو هم مثل بنفشه عقلتو از دست دادي و خبريه؟

-نه خيالت راحت باشه، من عقلم سرجاشو اگه هم خبري باشه اول تو رو خبر مي کنم تا نصيحت ام کني.

بعد از رفتن مينا، بهناز آهسته در گوشم گفت: سپهر فرستاده، آره کلک؟

چشمکي زدم که صداي اعتراض بقيه درآمد که مي گفتند: زود باش، به ما هم بگو کي فرستاده.

هرچقدر سيم، جيم کردند نتوانستند از زير زبانم حرف بکشند و آخر دست از بازجويي کشيدند. ظهر هر چقدر نشستم خبري از سپهر نشد. حالا ديگه اون ناز مي کرد، با خودم گفتم حتما عصري جلوي باشگاه مي آيد. عصر به بتشگاه رفتم چون پايم درد مي کرد زياد تمرين نکردم و گوشه اي نشسته و تماشا مي کردم. وقتي از کلاس بيرون آمدم به جاي سپهر، ياشار رو ديدم. تعجب کردم چون هيچ وقت بدون خبر نمي آمد. جلو رفتم و سلام کردم و پرسيدم: ياشار چي شده که بدون اطلاع اومدي دنبالم.

-مگه بايد خبري باشه که به ديدنت بيام. از وقتي که از شمال آمديم به خونه ما سر نزدي، براي همين اومدم تا ببرمت خونه خودمون. حالا اگه ناراحت شدي برگردم.

-نه خيلي هم خوشحال شدم فقط يه خورده نگران شدم. ياشر موبايلتو بده به خونه زنگ بزنم بعد بريم.

-زحمت نکش خودم از عمو اجازه گرفتم و حتي کتاب و لباساتو آوردم تا شب هم بموني.

-آفرين صد باريک الله، چفدر زرنگ شدي و همه کارا رو رديف کردي. بابت همه چيز ممنونم. راستي ياشار اگه کار بخصوصي نداري بريم براي سها و سپهر کادو بگيريم.

-بنده در خدمتم، شما امر بديد تا اونجا برم.

خنديدم و گفتم: امروز چي شده لفظ قلم حرف مي زني؟ برو مغازه نقره فروشي مي خوام کادوي شيک و فانتزي بگيرم.

با هم به مغازه نقره فروشي که صاحبش دوست بابا بود رفتيم. با کمک و همفکري ياشار، يک قاب عکس براي سها و ست خودکار و جا سوئيچي براي سپهر خريديم. ياشار هم از طرف خودش براي سپهر يک جا خودکاري خريد. موقعي که از مغازه بيرون آمديم ياشار گفت: غزال انشاالله دفعه بهد براي خريدن آئينه و شمعدان اينجا بيايم.

لحظه اي قلبم از حرکت ايستاد. چون اين حرف از طرف ياشار اصلا باور کردني نبود. نگاهي به صورتش انداختم. عشق و محبت در چشمانش موج مي زد. بدون اينکه جوابي بدهم به طرف ماشين رفتم. ياشار هم پشت سر من آمد. در دلم گفتم: خدايا يه سر دارم و هزار سودا. حالا جواب کدومشون رو بدم.

هر دو ساکت بوديم و من به جلو چشم دوخته بودم که ياشار سکوت را شکست و گفت: غزال ناراحتت

کردم بدون اينکه نگاهش کنم سرم را تکان دادم

ياشار- پس چرا يکدفعه ساکت شدي و حرف نمي زني؟

- دارم فکر مي کنم، آخه ازدواج کردن کار بسيار مشکليه، مخصوصا اگه خلق و خوي طرف مقابل رو نشناسي.( وانمود کردم که متوجه منطورش نشدم) وقبول مسئوليت براي آدمي مثل من خيلي سخته. ترجيح ميدم تا آخر عمرم مجردبمونم.

ياشر احساس کرد متوجه منظورش نشدم با لحن خاصي پرسيد: نظرت در مورد عشق چيه؟

خنده اي کردم و جواب دادم: ياشار عجب سوال سختي کردي. من

با معني اين واژه ها بيگانه ام! فقط تا اونجايي که شنيدم و ديدم مثل ليمو شيرين ميمونه

ياشار نتونست جلوي خنده اش را بگيرد و در حالي که مي خنديد گفت

چه تشبيه جالبي کردي، پس خيلي شيرينه

- اولش آره شيرينه بعد از مدتي که بمونه مثل ليمو شيرين ميشه و مثل زهر

مار مي مونه

- پس عشقو زهر شيرين بايد بخونيم. ولي زهر گرم و سينه سوزيه، و شيريني اين

زهر به خاطر اين که شورمستي از اونه، زهر است اما!... نوشداروست

- ياشار من يه کلمه گفتم و تو با هزار جمله جواب دادي. به نظرم تو بايد

استاد ادبيات بشي

- اگه به اطرافت توجه کني، معني و مفهوم عشق و مي فهمي و ديگه بيگانه

نميشي

.

- چشم استاد از اين به بعد بيشتر به اطرافم توجه مي

کنم .

شام را بيرون خورديم، سپس به

خانه رفتيم. سهند از ديدنم با خوشحالي گفت: غزال به موقع اومدي، يه آهنگ ترکي براي پس فردا شب بايد تمرين کنيم

- حتما خيلي قشنگه که اينطر هيجان زده

شدي؟

- آره، بايد ببيني اسمش سودالمه. بايد از همه بهتر ظاهر بشيم

عمو- سهند بذار وارد بشه،

بعدا فکر رقص و تمرين غير باش

ياشار- الان همه دانش آموز ها به فکر کلاس کنکور و دانشگاه هستند اونوقت شما

دوتا به فکر وقت گذروني با رقص و کاراته هستيد

تا نصفه هاي شب مشغول تمرين بوديم. روز بعد از مدرسه

يکراست به خانه عمو رفتم. سهند هم همزمان با من رسيد، زن عمو هم براي کمک به مامان

به خانه ما رفته بود. دوتايي خوته را روي سرمان گذاشته بوديم. طفلکي ياشار از سر وصداي ما نمي توانست استراحت کند. شب قبل هم تا موقعي که ما بخوابيم بيدار نشسته

بود. تا عصر سرمان گرم بود و عصر با هم به باشگاه رفتيم. حسابي خسته و بي خواب بودم. بعد از اتمام کلاس با ياشار که به دنبالم آمده بود به خانه برگشتم. توي ماشين چرت مي زدم. مهمان ها قبل از من آمده بودند. تلو تلو خوران به زحمت بالا رفتم. قبل از اينکه به پذيرائي پيش مهمان ها بروم به حمام رفتم تا رفع کسالت کنم. از خستگي حوصله سشوار کشيدن نداشتم و با حوله کمي خشک کردم. شلوار جين آبي با تي شرت آبي پوشيدم و به پذيرائي رفتم و سلام کردم. مامان با ديدن سر و وضعم گفت: غزال اين چه وضعيه؟ چرا اين جوري اومدي؟ برق نداشتيم يا سشوار، برو تا دوباره سرما نخوردي موهاتو خشک کن .

- حوصله ندارم، خوابم مياد

.

مامان- سيمين اين دو تا ديشب چي کار مي کردن که يکي اونجا غش مي کنه و اين

يکي هم در حال بيهوشيه .

ياشار- زن عمو اگه بهد از ظهر به باشگاه نمي رفتند، حتما من هم بيهوش مي شدم چون تا نصفه شب

دو تايي ديوونه ام کرده بودند. امروزظهر هم که جاتون خالي، خونه رو، رو سرشون گذاشته بودند. مثل زلزله مي مونند .

مامان- مگه چي کار مي کردند که صداي تو هم در اومده؟

بعد لبخندي زد و ادامه داد: هر کس طاووس خواهد جور هندوستان هم کشد. ديروز با پاي خودت زلزله رو به خونه بردي.

ياشار از خجالت سرش را پائين انداخت. آهسته در گوشم گفت : توبه کن و ديگه زلزله رو با خودت نبر

ياشار- در عوض اين زلزله هم شيرينه هم خانمان سوز

عمو سشوار به دست آمد و منو مثل بچه ها کنار خودش نشاند وشروع کرد به خشک کردن موهام

عموسعيد- محمود دلم به حالت مي سوزه که نمي توني بچه دار بشي. مرد مگه بچه است که اينقدر لوسش مي کني؟

عمو- سعيد چطور دلت ممياد به دختر گلم بگي لوس. دخترم مثل شير مي مونه، چند تا مردو حريفه

عمو با حوصله وظرافت موهايم را مي بافت که سهند از خواب بيدار شده و با چشمان پف کرده آمد و وقتي ما رو ديد گفت: خدايا کاش من هم دختر بودم تا بابا، نازمو مي کشيد. بابا اينقدر لوسش نکن فردا اگه شوهرش نازشو نکشه، يا هر روز قهر مي کنه مياد خونه خودمون يا طرف رو کتک مي زنه و هر روز بايد کلانتري بريم. چرا که خانم آقا رو گوشمالي داده

- حسود، چون عمو عاشق و شيداي منه اين کارا رو مي کني

سهند به حالت تسليم دستانش را بالا برد و گفت: ببخشيد من غلط کردم حرفي زدم

سپهر- سهند تا تو باشي که ديگه سر به سر غزال نزاري. ببين با يه جمله چطوري کوتاه اومدي

.

سهند کنار سپهر نشست و با هم آهسته حرف مي زدند و مي خنديدند. حرصم گرفته بود. بنابراين بلند شدم و جلوي پاي سهند زانو زدم و گفتم :

- سهند نمي دوني وقتي مهمون داريم نبايد پچ پچ کرد و خنديد؟

سپهر - حرف هاي منو تکرار مي کني. چطور تو مي توني به داداش من درس بدي ولي من نمي تونم به

داداشت درس سياست ياد بدم - نکنه يه وقت آقا سپهر از راه بدرش کني؟ هرچند که مد تيه از

راه بدر شده و همچين بي دست و پا نيست سهند آهسته گفت: غزال ببين آقا دوماد چطوري نگاه

مي کنه. آخه قبل از اين که تو تشريف فرما شي، عمه خانم براي بهزاد خان، از تو خواستگاري کرد. به گمونم به غيرتش برخوردهلحظه اي سکوت کردم،

سپس جواب دادم: به اون چه ربطي داره، حالا که اينجوريه بکش اونطرف مي خوام بين شما دو تا بشينم

بين آن دو نشستم و دستم را دور گردن سهند انداختم. سپهر موذيانه پرسيد: غزال ميشه نظرتو در مورد بهزاد

بپرسم. هر چند که آقا محمود جواب رد بهشون داد .

- وقتي بزرگترم جوابشو داده، چرا از من سوال مي کني. حتما صلاح ندونستن .

سپهر- من نگفتم که صد در صد جواب نه رو گفت. بلکه چون بهزاد ايران زندگي نمي کنه، قبول نکرد که بهزاد هم گفت، اگه نظر تو مثبت باشه حاضره براي هميشه به ايران بياد

براي اذيت کردنش جواب دادم : من ترجيح مي دم با يکي از پسراي فاميل ازدواج کنم تا غريبه. چون از بچگي باهاشون بزرگ شدم و با اخلاق و رفتارشون آشنا هستم .

براي اينکه آثار جمله ام را در صورتش ببينم، نگاهش کردم و ادامه دادم: سپهر راستي، تو اين چند وقته به دربند رفتي؟

آه بلندي کشيد و گفت: من خودم در بند زندگي مي کنم، اونجارو مي خوام چيکار؟

- راست ميگي، خونه شما هم مثل دربنده، پر دار و درخت. فقط کوه و رودخونه نداره. حالا امشب به خاطر من از دربند خودت بيرون بيا تا با هم به دربند ما بريم

.

- مثل دفعه قبل، دعوتم مي کني؟

- نه اين دفعه، جدي، جدي دعوتت مي کنم. مي خوامروزهاي آخر بهت خوش بگذره. و اونجا که ميري گهگاهي به ياد ما بيافتي .

چنان نگاهي کرد که دلم لرزيد و برايي همين بلند شدم و پيش سها و ليلي رفتم. مامان و خانم ها به آشپزخانه

سروقت غذا رفتند و بابا و مردها براي تماشاي تلويزيون به هال رفتند. ما هم دور هم

نشسته و راجع به مسائل مختلف صحبت مي کرديم که کم کم بحث به درس و دانشگاه کشيده

شد. سها در مورد تست و کنکور سوال مي کرد و ياشار هم منو سهند رو نصيحت مي کرد

. سپهر که دلش پر بود و دنبال بهانه مي گشت تا تلافي کند. با تمسخر گفت: همه که نمي

تونن دکتر يا ( اشاره به خودش) مهندس بشن. يکي هم بايد رخت شور بشه. اونم لازمه

. اونوقت ميگن غزال رخت شور

.

آنقدربهم برخورد و عصباني شدم که حد نداشت. دلم مي خواست خفه اش کنم. لحظه اي چشمم به

شيريني هاي بزرگ خامه اي وي ميز افتاد. بلند شدم و دو تا برداشتم و به صورت سپهر ماليدم که ياشار داد زد

:

- غزال اين چه کاريه که مي کني؟ تو که طاقت شوخي نداري، چرا شوخي مي کني؟

- طاقت شوخي دارم، ولي طاقت مسخره و متلک رو ندارم .

از سر و صورت سپهر شيريني مي باريد. قيافه اش خيلي خنده دار شده بود و با خنده گفتم: سپهر چقدر قيافه ات

خوشگل و بامزه شده، پاشو توي آيينه خودتو ببين

.

سهيل- کاش دوربين بود و عکس مي گرفتيم .

- اتفاقا تو دوربينم عکس هست، الان ميارم .

بلافاصله دستانم را پاک کردم . دوربينم را آوردم و عکسي از سپهر گرفتم

- حالا مي توني بري و صورتتو بشوري.

سپهر- چشم خانم رخت شور، فقط يادت باشه که پيراهنمو خوب بشوري و گرنه اخراج ميشي

.

و به دنبالش خنده اي سر داد . زير لب زمزمه کردم: هه، هه و زهرمار، ديوونه

سپهر براي شستن صورتش به هال رفت. عمو سعيد با ديدن قيافه سپهر خنده کنان گفت: سپهر مگه قحطيه که

با سر رفتي تو شيريني، چه عجله اي براي خوردن داشتي که خودتو به اين وضع انداختي

بابا- حتم دارم کار غزاله !!

سپهر- بله آقايسراج، دست گل دختر شماست ..

عمو سعيد- عجب دسته گلي با شيريني درست کرده

.

بابا- غزال خانم، لطف کن و يکي از پيراهن هاي منو به سپهر بده تا عوض کنه چون مامان دستش بنده

.

چون آدم وسواسي بود پيراهن نويي برداشتم و اتو کردم . سپس به اتاق ساناز که موهايش را آنجا خشک مي کرد رفتم و گله مندانه گفتم: سپهر چرا سه روزه با من لج کردي و جلوي همه هر چي از دهنت درمياد بهم مي

گي؟

سپهر- به همون دليل که تو حرص منو درمياري و آزارم ميدي گوش کن ببين چي ميگم :

بدين افسونگري، وحشي نگاهي

نزن بر چهرهرنگ بي گناهي

شرابي تو، شرابي زندگي بخش

شبي مي نوشمت خواهي نخواهي

پس... بي خودي جوش نزن. بالا بري پايي بياي آخرش مال مني .

- مثلا چرا؟

- چون بعد از رفتن من تازهه مي فهمي همون بلايي که سر من آوردي سر خودت هم اومده

.

- آقاي شاعر پيشه تو خواب هم نمي توني ببيني مالک روح و جان منشدي

- نمي توانم؟ ابروهايم را بالا انداختم اما او حرکتي کرد که حس کردم،

داخل تنور افتاده ام، نمي دانم چه حالي بهم دست داد. تمام تنم مي سوخت بدون اينکه

عکس العملي نشان دهم، از شرم فورا اتاق را ترک کردم و او فاتحانه خنديد. از جسارتش

و صحنه اي که چند دقيقه پيش اتفاق افتاده بود دست و دلم مي لرزيد. سر ميز با غذا

بازي مي کردم و او در حالي که مستانه مي خنديد غذايش را با اشتها خورد

.

علي رغم ميل باطني ام به دربند رفتم و تا رسيدن به خانه حال خوشي نداشتم. خوشبختانه آنقدر خسته بودم که

به محض دراز کشيدن خواب چشمانم را ربود و مجال فکر کردن را نداد. صبح با صداي ساناز

بيدار شدم وقتي گفتم: سلام، صبح بخير. ساناز خنديد و گفت: سلام، ظهر بخير. چون ساعت دوازده

از خستگي تا لنگ ظهر خوابيده بودم.. ولي از موقع چشم باز کردن تمام صحنه هاي ديشب در ذهنم جان گرفته

بود و مثل فيلم تکرار مي شد. زندگي در اروپا بي پروا و جسورش کرده بود که به راحتي

به خودش اين اجازه را داده بود نزديکي هاي عصر مامانم به اتاقم آمد و گفت: چند لحظه اي بشين مي خوام

باهات حرف بزنم

چون مي دونستم در مورد چي مي خواد صحبت کنه، مثل بچه هاي متين و سر به زير کنارش نشستم و

گفتم: من در خدمتم شيرين خانم

.

- ديروز، عمه خانم از تو براي بهزاد خواستگاري کرده، مي خوام نظرتو بدونم

.

- مامان شما هر کاري رو که خودتون صلاح مي دونيد انجام بديد چون من عقلم به اين کارا قد نمي ده

. فقط اينو ميدونم که بهزاد نه سال از من بزرگتره و اين فاصله خيلي زياده و ديگه اين

که من با روحيات اون آشنايي ندارم و ديگه اين که نمي تونم دور از شماها زندگي کنم

مامان نگاه عميقي بهصورتم کرد و گفت: آفرين چه دلايل قاطع و خوبي آوردي. حالا عقلت قد نمي داد اينارو

گفتي، اگه قد ميداد چي مي گفتي؟

مامن صورتم را بوسيد و دوباره گفت: ما هم،همين نظر رو داريم. ديشب عمو

محمود مخالفت خودشو اعلام کرد و هر چي سنگ جلوي پاشون انداخت اونا قبول کردند ولي

خواستم باز نظر تو رو هم جويا شم. حالا پاشو آماده شو که زود بايد بريم

بعد از بيرون رفتن مامان، نفس راحتي کشيدم و با خودم گفتم: خدايا شکرت که از شر اين يکي راحت شدم. چون حالا حالا نمي خوام درگير خونه وزندگي بشم. و مي خوام آزادانه زندگي کنم

طبق معمول بلوز و شلوار مشکي پوشيدم. هيچ وقت دوست نداشتم دامن يا پيراهن بپوشم چون معذب بودم. مامان براي هر دو کادو ساعت گرفته بود. قبل از اينکه به خانه شان برويم بابا به گلفروشي

رفت. لحظه اي با ديدن گلها به فکرم رسيد که همه چيز را فراموش کنم و آخرين شب

اقامتش، به کدورتها، پايان بخشم. از ماشين پياده شدم و پيش بابا رفتم و دو شاخه گل

رز برداشتم و همراه بابا به از مغازه بيرون آمديم

.

اولين مهمانشان ما بوديم. از خاله سراغ سها و سپهر را

گرفتم که گفت در اتاقشان هستند. اول پيش سها رفتم، ليلي هم آنجا بود. صورت سها را

گرفتم و بوسيدم و تبريک گفتم . کادو اش را همراه با شاخه گلي تقديمش کردم. سپس به

اتاق سپهر رفتم و چند ضربه زدم و وارد شدم. جلو آينه کراواتش را مي بست که با

ديدنم، نگاهي به سر تا پايم کرد

.

- سلام، مثل اينکه بي موقع مزاحم شدم

.

سپهر- سلام به روي ماهت، کاش هميشه مزاحم بشي. راستي آفتاب از کدوم طرف در اومده که شما اينجا

اومدي؟

جلوتر رفتم و کادو و شاخه گل را بطرفش گرفتم و گفتم: اومدم بهت تبريک بگم

سپهر- دروغ نگو چون اگه مي خوواستي تبريک بگي، همون پايين جلوي همه هم مي تونستي بگي. نکنه غرورت اجازه نمي ده بگي دوستم داري. ولي من

روزي صد بار ميگم غزال دوست دارم، دوست دارم

.....

به چشمانم خيره شد. عشق در چشمانش موج مي زد. در برق

نگاهش نمي دونم چي بود که دلم را به آشوب مي انداخت. قلبم در سينه عاشقانه مي تپيد،

احساس مي کردم که صداي ضربان قلبم را مي شنود. آتش اين عشق هر لحظه ممکن بود خرمني

را بسوزاند که به جاي خرمن، دل مرا مي سوزاند. چشمانش همانند ستاره مي درخشيد. از

خود بيخود شده بودم. نمي دونم چقدر در اون حال بودم که با صداي در هر دويمان از رويا بيرون آمديم. سپهر چند قدم عقب رفت و روي صندلي جلوي آيينه نشست. سپس گفت

: بله؟

که فريد داخل شد. با ديدنم دستپاچه شد و بدون اينکه حرفي بزند بيرون رفت. من هم گل و کادو را روي ميز

آرايش گذاشتم. خواستم بروم که سپهر دستم را گرفت . بوسيد و تشکر کرد. بدون هيچ حرف

و حديثي از اتاق بيرون رفتم. براي آنکه مرا در آن حال نبيند و پي به آشفتگي و

شيدايي درونم، نبرند به دستشويي پناه بردم. صورتم سرخ شده بود، براي اينکه از حرارت

درونم کاسته شود صورتم را براي چند لحظه زير آب گرفتم. بعد پيش سها وليلي رفتم. به

اصرار ليلي کمي آرايش کردم و به طبقه پايين رفتيم. کم کم سر و کله بچه ها هم پيدا

شد. کتي و پدرام با عمو اينها هم رسيدند. بنفشه و بهناز را به پدرام نشان دادم و

گفتم: آقا پدرام اين دو تا هم شريک جرم من بودند

.

و هر دو را معرفي کردم که با هم احوالپرسي کردند. پدرام

به بهناز گفت: بهناز خانم شما بودين که غزال رو صدا مي کردين،

درسته؟

بهناز- بله، شما آدم باهوشي هستين، با يه بار صدا ها رو از هم تشخيص مي دين

.

پدرام- کارم منو اينقدر تيز بين بار آورده. مجبورم نسبت به اطرافم خيلي دقيق باشم

مهمان زيادي دعوت کرده بودند و اغلب هم امده بودند و ولي از سپهر و فريد

خبري نبود. بهناز مرتب مي گفت: چرا عروس خانم تشريف نمي آرن؟

و هي متلک بار سپهر مي کرد، با آمدن آقاي بهادري هاني را به بچه ها نشون دادم وگفتم: بچه ها ببينيد زن

دادش سها رو مي پسنديد .

بهناز- غزال مثل جن مي مونه، مخصوصا با اون موهاي سيخ، سيخ اش .

و همه زدند زير خنده،

همان لحظه بهناز محکم به پهلويم زد و گفت: آقاي داماد هم تشريف آوردند. به سلامتي

ايشون به کف بلند

بنفشه - چقدرهم شيک کرده، کت وشلوار و بلوز مشکي و کراوات سفيد. صورت سه تيغ و بوي اودکلنش

فضا رو پر کرده. به گمونم امشب قصد دلبري داره و سيندرلا رو پسنديده

.

نگاهش کردم، حق با بنفشه بود چقدر خوشگل و تو دل برو شده بود. با تک تک مهمانها و بچه هاي کلاس، سلام

و عليک کرد و خوش آمد گفت

آخر از همه پيش ما آمد. نوبت به بهناز که رسيد، بهناز با تته پته سلام کرد و تبريک گفت. سپهر لبخندي زد و گفت : بهناز خانم من به معذرت خواهي بابت اون روز بدهکارم و به خاطر رفتار بدي که با شما داشتم عذر مي خوام

بهناز نتونست جوابي بده، به جاي اون من گفتم: ايندفعه از خطات گذشتم ولي اميدوارم اولين و آخرين

خطات باشه

سپهر- چشم و ممنون که از گناه اين حقير گذشتي

بهنار نيشگوني ازپايم گرفت که يکدفعه گفتم: آخ، دردم گرفت!! بهناز مگه مرض داري؟؟

بهناز چپ چپ نگاهم کرد و آهسته گفت: نمي توني جلوي اون زبونتو نگه داري؟

-

چرا مي ترسي که باز داد و فرياد راه بندازه. نترس امشب استثنائا خوش

اخلاق تشريف داره

سپهر- براي اينکه امشب روح تشنه ام از دل پاک فرشته آب خورده

اين جمله را گفت

و از ما دور شد. بهناز و بنفشه نگاهي به من کردند و گفتند: يعني چي؟ منظورش چي

بود؟؟

شانه هايم را

بالا انداختم و گفتم :

-

راستي پسر عمه سها ازم خواستگاريکرده، هموني که پيش عمو سعيد نشسته

بهناز- به به، افتاديم تو عروسي. خوب تو چي جواب دادي؟

با آمدن سهند نتوانستم جواب دهم. سهند، دست مرا گرفت و گفت

همه دارن برا خودشون مي

رقصند و کيف مي کنن. اونوقت شما پيرزنا، نشستين و يکريز دارين حرف مي زنين

بهناز- سهند اگه مردي، برو اون از دماغ فيل افتاده رو بلند کن

.

سهند با تعجب گفت: بهناز جان ببخشيد کي از دماغ فيل افتاده! چون من فين دماغي نمي بينم

تا سهند اين را گفت، صداي خنده من و بهناز بلند شد. طوري که از جمع

جدا شديم و دوباره رويي صندلي نشستيم. از خنده، اشکام سرازير شده بود. سهند مات ومبهوت به اطرافش نگاه مي کرد و مي گفت: هر چي نگاه مي کنم اين فين دماغ اقا فيل رو نمي بينم

سهيل هم پيش ما آمد و رو به سهند گفت: سهند چي گفتي که اين دو تا از حال رفتن. حالا دنبال چي مي

گردي؟

سهند- دنبال فين دماغ مي گردم

سهيل- اه سهند، حالمو بهم زدي.. اين چه حرفيه که مي زني؟

سهند- خنگ خدا، دنبال فين دماغ فيل مي گردم. اين

پيشنهاد و بهناز داده

سهيل- پس تو از من هم خنگتري، چون منظورش هماست

سهند- خوب اينو

يه ساعته پيش مي گفتين وقتمو تلف نمي کردم. الان جورش مي کنم

قسمت 21

بعد از رفتن سهند، من وبهناز هم بلند شديم. سهند پيش هما رفت. نمي دانم چي گفت که چند لحظه بعد همابلند شد و با هم رقصيدند

بهناز- غزال من ديگه نمي تونم سر پا وايسم، چون بدنم از بس خنديدم سست و بيحال شده .

- پس بيا بريم پيش فريد و ياشار بشينيم -

ببخشيد سرکار خانم فريد کيه؟

- دوست جون جونيه سپهره، پسر خوب و نجيبيه .

با هم پيش انها رفتيم . بهناز را به فريد معرفي کردم و کنارشان نشستيم .

ياشار گفت :

اونجا براي چي معرکه گرفته بودين و مي خنديدين؟

- خصوصي بودند و نبايد همه بدونن .

فريد- به گمونمبه هما مربوط ميشه. چون بعدش سهند اومد و هما رو بلند کرد

من و بهناز به هم نگاه کرديم و خنديديم که فريد گفت: ديدي ياشار، درست حدس زدم

بهناز- ببخشيد فريد خان، آخه اين دختره خيلي مغرور و خودخواه و خودشو خيلي مي گيره....

انگار بهناز بقيه حرفشو قورت داد و خنديد که فريد ادامه داد: انگار از دماغ فيل افتاده، هان؟ پس شما جزو اون دخترا نيستيد

ياشار به جاي بهناز جواب داد: نه بهناز هم مثل غزال و سهند مي مونه، اگه دو ، سه بار ببينيش، مي فهمي چه نوبريه .

بهناز- حتما نوبره بهارم، تو رو خدا خجالتم نده .

سپهر که دقايقي قبل پيش کارمندان شرکت نشسته بود بلند شد و پيش ما آمد و به فريد گفت:

- آقا فريد بدنگذره، جمعتون که جمعه !!

بهناز- فقط گلمون کمه. که با وجود شما اونم تکميل شد .

سپهر- ممنون از لطفتون .

ياشار- فريد بفرما، من نمي دونم تو مدرسه چي به اينا ياد مي دن، که اينقدر بلبل زبون

شدن.

بهناز- اگه زبون نداشتيم که شما پسرا، تو سر و کله ما مي زدين .

سها از جمع بچه ها جدا شد و آمد و گفت: شما دوتا اينجا چي کار مي کنيد، امروز همش نشستين .

بهناز- کنفرانس مطبوعاتي تشکيل داديم. الساعه خدمت مي رسيم .

بعد از کلي ورجه وورجه کردن سهند ضبط را خاموش کرد که صداي اعتراض همگي بلند شد. بنفشه گفت :

داشتيم لذت مي برديم.

سهند- فکر کنم نوبت ما جوونا باشه .

زيبا- خوبه از اول اين وسط مانور مي دادي .

سهند- اين با همش فرق داره، لطفا چند لحظه همگي بشينيد .

سهند ضبط را دوباره روشن کرد و به طرف من آمد .

- خوب حالا چي کار کنيم؟

بچه ها به سهند پيشنهاد کردند که جوک بگويد. من هم بلند شدم و رفتم پيش دختراي ديگه و شروع کرديم با هم صحبت کردن.

در همين موقع صداي خنده پسرها بلند شده بود و همه داشتند مي خنديدند

سهند گفت ديگه جک گفتن بسه

سپهر- سهند جون حتي اگه من بخوام بازم جوک بگي ديگه نمي گي، آخه همه

داشتند مي خنديدند .

سهند- چون جشن تولد شماست به ناچار قبول مي کنم .

يلشار- آفرين پسر خوب، باريکلا .

همه خنديند و بابا گفت :

باريکلا به اين پسر گلم

اين دفعه همه داشتند با هم شوخي مي کردند و ميخنديدند .

سپهر به خنده به سهند گفت : جاي بعضيا خالي !!

سهند در جواب گفت :

نگو خجالت مي کشم

- آخي چقدر اين بچه خجالتيه!! بميرم الهي .

سپهر گفت : بچه ها خوش مي گذره؟ !

سهندژستي گرفت و گفت: البته، چرا که نه؟

- به تو يکي که خيلي خوش مي گذره، چون دائم داري مي خندي .

سپهر گفت : غزال تو اخم نکن لطفا .

اخم هايم را باز کردم و گفتم :

نه خيلي هم سرحالم و دارم خوش مي گذرونم .

سرش را تکان داد و پيش مهمانان ديگر رفت. دقايقي بعد که با مينا در حال حرف زدن بوديم، ليلي و بهزاد هم آمدند، ليلي پيش مينا و بهزاد کنار من نشست و

پرسيد :

ببخشيد غزال خانم مي تونم بدونم علت اينکه پيشنهاد ازدواجمو رد کردين چي بود؟

غافلگير شدم. نمي دونستم چه جوابي بدم. چون اگر ليلي مي پرسيد راحتتر مي توانستم جواب بدم. ساکت چشم به زمين دوختم . لجظه اي سرم را بلند کردم و به اطراف نگاه کردم که شايد کسي به دادم برسد که چشمم به ياشار که با سپهر و فريد حرف مي زد، افتاد. ملتمسانه چشم بهش دوختم .

بهزاد دوباره گفت :

چرا ساکت شدين وجوابمو نمي ديد؟

-براي اينکه شما منو غافلگير کرديد.جواب دادن به شما و اونهم به خودتون خيلي برام

سخته .

بهزاد - چرا؟

با ديدن ياشار که جلوم ايستاده بود نفس راحتي کشيدم .

ياشار- غزال ميشه چند لحظه بهزاد خان رو تنها بزاري و به دنبالم بيايي، کارت دارم

.

از خدا خواسته بلند شدم و همراه ياشار رفتم. ياشار گفت : چي مي گفت که يه دفعه

سرخ شدي و اونطوري دنبال ناجي مي گشتي؟

- داشت علت قبول نکردن پيشنهادشو مي پرسيد و من هم به دنبال فرشته نجات مي گشتم که توبه موقع به دادم رسيدي .

ياشار- خوب رک و پوست کنده بهش مي گفتي که چرا قبول نکردي !

- مگه تو مي دوني

چرا قبول نکردم؟

ياشار - تقريبا، وقتي زن عمو به مامان و بابا مي گفت شنيدم .

- بايد تا آخر شب پيش تو بمونم تا گرفتار بلا نشم .

وقتي نشستم، سپهر با طعنه گفت: غزال با بهزاد در مورد چي در و دل مي کردين؟

با ترشرويي جواب دادم: در مورد ليمو شيرين .

سپهر متحير پرسيد: چي، مگه باغ مرکبات داري که در مورد ليمو شيرين صحبت مي کردين؟

ياشار خنديد و رو به سپهر گفت: منظورش عشقه !!

سپس آنچه را من گفته بودم، براي او هم تعريف کرد و سپهر در جوابش

گفت: پس حرفاشون خيلي شنيدني بود .

ياشر- براي همينه که فرار کرده و اومده پيش من سنگر گرفته .

در اين لحظه بهناز با چهره گرفته آمد و گفت: ياشار پاشو برو، سهند رو از دست اين دختره ديوونه نجات بده. به زور زهرمار به خوردش مي ده. فکر کنم چند دقيقه بعدم پاي منقل بشينه !

ياشار- امروز بايد من اين دو تا رو بپام .

با زفتن ياشار، سپهر گفت: ببخشيد بهناز خانم مننظورتون از زهرمار چيه؟

به جاي بهناز جواب دادم: هموني که تو خودتو باهاش مي کشي و غرق مي شي .

سپهر- تو فقط متلک بارم کن .

متاسفم ديگه چون

حاجتم روا شده و فردا تشريف مي بريبهناز- راست ميگي، عجب شيريني هاي خوشمزه اي بود. سپهرخان دستت درد نکنه .

سپهر- نوش جان، زحمتش گردن فريد بود. هم خريدنش هم آوردنش . بهناز خانم يه خورده اين غزال و نصيحت کنيد اينقدر منو اذيت نکنه .

بهناز- اولا به من نگين خانم، همون بهناز بگين کافيه. دوما من واعظ نيستم، بايد دنبال مينا برين و از اون بخواين تا نصيحت اش کنهراست ميگه معلم اخلاقمون ميناست. اونهم جوابتو با لنگه دمپايي مي ده که ديگه شاعري از سرت بپره. آخه تو اينجا رو با اروپااشتباه گرفتي، بهتره بري اونجا زندگي کني.

سپهر- ممنون که تذکر دادين وراهنماييم کردين.

فريد- سپهر اينقدر به خودت زحمت نده. از صبح تا شب هر چي توگوش غزال زمزمه کني بي فايده است.

سپهر که از کوره در رفته بود با عصبانيت جواب داد: مثل اينکه به تو هم سرايت کرده، عوض اينکه طرف منو بگيري داري جانب داري اينلعنتي رو مي کني

و سپس با عصبانيت از پيش ما رفت. بعد از رفتنش فريد دوباره گفت: واي دوباره هوا ابري شد. ولي خودمونيم غزال، خوب قاپشو دزديدي و سر عقل آورديش، چون نه من ، نه هيچ کس ديگه حريف اش نمي شديم .

-به نظر من فردا که ازاين جا بره، همه چيز رو فراموش مي کنه و همون سپهر چند ماه پيش ميشه.

فريد- با اين اوضاع و احوالي که من مي بينم، بيشتر از پنج، شش ماه بيشتر دووم نمي ياره. يادتباشه کي من اينو بهت گفتم. مي بينم امشب لب به مشروب نزده، در حالي که قبلا هر شب تا خرخره مي خورد. در واقع از شبي مه با هم دعوا کردين، دور اين چيزا رو خط کشيده . امروز هم سراغ هيچ دختري نرفته، يعني بي محليها و حرفهاي تو آدمش کرده

بهناربلند شد و دست منو گرفت و گفت: پاشو بريم پيش بچه ها، چون کم کم منم عقل خودمو ازدست مي دم .

موقع صرف شام، مقداري غذا کشيدم و چون ديدم کتي تنها نشسته، پيششرفتم و گفتم: پس چرا تو غذا نمي خوري .

تبسمي کرد و گفت: پدرام رفته برام بکشه . آخه وقتي چشمم به اون همه غذا مي افته نمي تونم بخورم .

-چرا؟

بهناز- واي غزال چقدر تو از مرحله پرتي !

و با ناز و عشوه ادامه داد: چون تا چند ماه ديگه، يه ني ني کوچلو مي يارم

با چشمان از حدقه درآمده و هيجان زده بلند داد زدم: آخ جون، الان چند وقته؟

از داد و فرياد من همه به سمت ما برگشتند و کتي گفت: يواش تر دختر، الان همه مي فهمن. تازه رفتم تو سه ماه .

-کلک، به خاطر همين سوار تله کابين نشدي، هان؟ گفتي من دوست ندارم. هنوز کسي نمي دونه؟

- نه فقز دو تا مامانا مي دونن.

بلند شدم و به حرف کتي که مي گفت « نگو خجالت مي کشم» توجهي نکردم

. خطاب به بقيه که دور ميز جمع شده بودند با صداي نسبتا بلندي گفتم: مژده، مژده، مامان کتي جون حامله است

اين خبر همه را به وجد آورده بود. همگي به پدرام تبريم

گفتند و پيش کتي رفتند. به نوبت صورت کتي را مي بوسيدند و کتي به من چشم غره مي رفت ولي من از خوشحالي در پوست خود نمي گنجيدم که مينا گفت: غزال اگه خودت بچه دار بشيچيکار مي کني. حتما تو روزنامه ها چاپ مي کنيلوس، خيلي بي ذوقي، ناسلامتيدختر عمه امه! همه که مثل تو بي احساس نيستن .

مينا- شوخي کردم، نمي خواد اخم کني. روح بلند تو باعث ميشه که با شادي همه شاد بشن .

-خوب خرم کردي مينا جون، نکنه مي خواي سواري هم بگيري .

مينا- چه عيبي داره بيا دولا شو تا سواريبگيرم

ثريا- پس به نوبت سوار ميشيم .

-چشم، صف بايستين تا کسي جا نموونه. اول بايد سها سوار شه .

بهناز- بعدش هم سپهر، عکس هم مي گيريم

سها در حالي که ميخنديد گفت: آره اول پاشين عکس بگيريم. بعدا خر سواري کنيد .

همه بچه هاي کلاس جمع شديم و با سها عکس گرفتيم که مينا گفت: بچه ها صبر کنيد تا آقا سپهر هم صدا کنم آخه ناسلانتي تولد اونم هست .

مينا، خودش سپهر را دعوت کرد. در اغلب عکسها به عمد کنارم مي ايستاد. تا اينکه بقيه مهمان ها هم شروع به عکس گرفتن کردند.. وقتي نوبت

خانواده اقاي بهادري رسيد، به هاني گفتم: هاني جون صبر کنيد تا يه عکس دسته جمعي بگيريم.. هاني قبول کرد و دستش را به من داد و گفت: باشه هر چي تو بگي.

عکس را گرفت و داشتم مي رفتم که سپهر تشکر کرد .

سهند به شوخي گفت : انشاالله روزي تو عروسيت عکسهاي قشنگتري بگيريم .

بعد از گرفتن عکس، نوبت بريدن کيک شد. سهند آهنگ مللايمي گذاشت و گفت : بچه ها همگي با هم آهنگ تولدت مبارک را مي خونيم

عمومحمود گفت: حالا نمي شه بدون آهنگ کيک رو ببرين .

سهند گفت: تموم مزه اش به آهنگ شه .

تا سهند اين را گفت همه هورا کشيدند و شروع کردند آهنگ تولدت مبارک راخواندند .

پدر وو مادرها به سمت ديگر سالن رفتند و شروع کردند به صحبت کردن به غير ياشار ، که کسي را براي صحبت کردن پيدا نکرد و تنها گوشه اي نشست

سپهر به من نزديک شد و گفت : غزال من ناراحت نيست که من دارم ميرملحن صداش تنم را لرزاند. به چشمانش که مي درخشيد نگاه کردم و گفتم: بله .

سپهر- خيلي دوست دارم بي انصاف، آخه تنها تسکين اين دل اسيرم، عشق و محبت توئه. پس بيا اين کبوتر زندوني رو با مهر و محبت خودت آزاد کن

قلبم از نگاهش به تپش افتاده بود وبه قفسه سينه ام مي کوبيد. ولي هر کاري مي کردم فقل زبانم باز نمي شد. تا بهش بکويم من هم دوست دارم. وقتي سکوتم را ديد ادامه داد :

چرا ساکتي و حرف نمي زني، يعني اينقدر سخته که يه کلام نمي گي دوستم داري و راحتم کني. من که همه چيز و از اون دو تا چشماي سياهت مي خونم چون دو چشمت سرزمين آرزوهاي منه و تا آخرين روز عمرم به يادتم. اينو بدون. اين قلب عاشقم فداي تو.

ديگه کاسه صبر و احساسم لبريز شده بود

براي همين گفتم: سپهر......

فاتحانه لبخند زد و گفت: جانم

-منتظرت مي مونم زود برگرد .

دست و کمرم را محکم فشار داد و گفت: فداي تو بشم، خيلي زود براي هميشه بر مي گردم .

با پايان رسيدن موزيک، همه عزم رفتن کردند. آخرين نفر ما بوديم. موقع خداحافظي سپهر گفت: يادت نمي ره که چه قولي دادي؟

سرم را به علامت منفي تکان دادم و لبخندي زدم. شب با آرامش سر بر بالش گذاشتم. چون آخر سپهر برنده شده و منو عاشق خودش کرده بود و من دو دستي قلبم را به او تقديم کردم

صبح با ذوق و شوق عجيبي که تمام وجودم را در بر گرفته بود به مدرسه رفتم و ظهر با عشق سپهر به خانه برگشتم و منتظر تلفن اش شدم و به محض خوردن اولين زنگ، گوشي را برداشتم وبا عشق و علاقه جواب حرفهايش را مي دادم. دقايقيبا هم حرف زديم و قرار شد عصر کمي زودتر از کلاس بيرون بيام تا با سپهر به خانه برگردم. طبق برنامه عصر يک ربع زودتر از خانم اديب اجازه گرفتم و بيرون امدم کهديدم کمي پايين تر منتظرم ايستاده. با عجله به طرف ماشين رفتم و سوار شدم، چونترسيدم ياشار دوباره بي خبربه دنبالم بيايد

سپهر- سلام خانمي، خسته نباشيسلام، مرسي! فقط سپهر زود از اينجا برو، چون مي ترسم ياشار يکدفعه سرزده بيايدچشم قربان، هر چي شما دستور بديد. در ضمن ممنون کادوت خيلي قشنگ بود. هم مال تو هم مال ياشار. با هم رفتين خريدين؟

چون موقع اومدن به قصد ماندن نيامده بودم و براي همين مدتي طول مي کشه تا تمليف خونه و مدرکم رو روشن کنم. ولي قول ميدم تا تابستون برگردم تا هميشه کنارت باشم و همسفر خاطره هات -

سپهر؟

- جانم

- خيلي دوست دارم

-من هم همين طور، آهوي گريز پايي که به سختي اسير کردم. راستي تا يادم نرفته اندازه هاتو بهم بگو .

-

مي خواي برام سوغات بياري؟ قدم 173، کمرم 40، سايز پام 40. ولي خواهشا دامن يا پيراهن نيار که دوست ندارم

- به روي چشم، هر چي که خانم دستور بده. ولي خودمونيم ، قدت خيلي بلنده ها، پانزده سانت از من کوتاهتري و فکر کنم در عرض يکي دو سال هم قد شيم .

- همه کردها درشت هيکل اند، مگه نمي دوني؟ حالا تا دير نشده منو برشون خونه آقا سپهر .

سپهر- شب که نمي تونم ببينمت چون پروازم نصفه شبه، پس لا اقل بزار الان سير ببينمت. اخه از الان دلم ماتم گرفته و براي دور شدن از معبودش گريه و زاري مي کنه .

- مي ترسم همه اين حرفات خواب و رويا باشه و چند صباح ديگه از خواب بلند شم ، کابوسش برام بمونه .

بازويم را محکم فشار داد و گفت: آخه مرغ عشق که نمي تونه کوچ کنه .

ساعت هشت بود تقريبا نيم ساعتي بود که با هم بوديم. سپهر ماشين رو سر کوچه اي که ما رفت و آمد نداشتيم نگه داشت. چند بار تا مي خواستم پياده شم ، بازوم رو گرفت و گفت: چند لحظه ديگه بمون .

به جون سپهرکه خيلي دير شده. الانه که بيان تو خيابونا و دنبالم بگردن.

خيلي احساس ناراحتي مي کرد هيچ وقت فکر نميکردم آدم عاطفي باشه. که گفت : مي دوني چيه من هميشه تو غربت احساس تنهايي ميکردم ولي الان خوشحالم که با تو اشنا شدم و مي تونم به زودي تشکيل خانواده بدم. نميدوني غربت چه دردي داره. آدم از صبح تا شب کار مي کنه و آخر که برگشت بايد تنها بره خونه. نه زني، نه زندگي، فرهنگ اونا با اينجا زمين تا آسمان فرق مي کنه .

ديگه وقت خداحافظي بود. و بلافاصله از اتومبيل پياده شدم و گفتم : خداحافظ و به اميد ديدار

من خداحافظي نمي کنم. فقط ميگم به اميد ديدار عشق و هستي من .

دست تکان دادم و فاصله بين سرکوچه و خونه رو دويدم. خوشبختانه کسي خونه نبود. يادداشتي روي ميز تلفن قرار داشت که در آن نوشته بود : غزال دخترم ما به ديدن سپهر رفتيم اگه خواستي تو هم بيا .

قربانت نسرين .

با خودم گفتم: من قبل از شما به ديدنش رفتم.

و سپس با خيال اسوده لباس عوض کردم و روي تخت دراز کشيدم. لحظه اي عمل سپهر يادم نمي رفت. احساس مي کردم هنوز لب و صورتم گرم و داغ است .

در فکر و روياي خودم غوطه ور بودم که خواب چشمانم را ربود . مجال فکر کردن را از من گرفت روز سه شنبه وقتي به مدرسه رفتم قيافه بنفشه گرفته و چشمانش سرخ بود و با ثريا در حال حرف زدن بود. با نگراني پرسيدم: بنفشه چي شده، چرا گريه مي کني؟

با صداي بلند به هق هق افتاد که ثريا گفت: اين همه مدت، هي ما بهت گفتيم که حميد خان سر کارت گذاشته گوش نکرد که نکرد. ديروز عصر که بنفشه با دختر عموش بيرون مي رفت، تصادفي حميد رو با يه دختر ديگه مي بينن. و شب که بنفشه ازش مي پرسه اون کي بوده، اول ميگه خواهرم بعد که بنفشه پيله مي کنه، آخر سر وحيد با وقاحت تمام ميگه دوست دخترمه و به تو هم ربطي نداره. چون دختر املي هستي و من از تو خسته شدم. تو به درد من نمي خوري. من يکي رو مي خوام که باهاش حال کنم. خوش باشم. فهميدي؟

دلم براي بنفشه سوخت، براي فريبي که خورده بود، براي دل شکسته اش. درست گفته اند که خود کرده را تدبير نيست .

ولي بشر جايزالخطا است و ممکنه اشتباه کنه ولي در مقابلش تاوان گزافي بايد بپردازه .

لحظه اي خود رو جاي اون گذاشتم، اگه روزي سپهر با من هم همين معامله رو بکنه، اون وقت من چيکار مي کردم. يعني من هم فقط گريه مي کردم، نه حتما تلافي مي کردم. دو روز از رفتنش مي گذشت ولي يک بار هم زنگ نزده بود. تو اين افکار بودم که با تکان دستي از جا پريدم .

بهناز خنده کنان گفت: غزال کجا سير مي کردي، هر چي صدات مي کنم انگار نه انگار با تو هستم. خوابي يا بيدار، مرده اي يا زنده .

-ولم کن بهناز حوصله ندارم

. بهناز - چرا، نکنه از رفتنش دلگيري؟ اي خدا ز دلبرم که

رساند نوازش قلمي

کجاست پيک صبا، گر نمي کند کرمي

-هم از رفتنش دلگيرم هم اينکه مي ترسم، يه ر.زي عاقبت من هم مثل بنفشه بشه. و غزال بمونه و دل شکسته و پر دردش .

معصومانه گفت: من هم مثل تو مي ترسم، يه روزي طرف تو زرد از اب دربياد .

غم و درد خودم را فراموش کردم و با تعجب پرسيدم: بله، بله، نفهميدم؟ يه بار ديگه تکرار کن، منظورت کي بود؟

با ناز و عشوه جواب داد: خوب واسه همين صدات مي کردم مي خواستم يک موضوع مهمي رو بهت بگم .

با ورود دبير فيزيک به کلاس حرفش ناتمام ماند. هرچقدر اصرار کردم که اهسته بگويد، ابروهايش را بالا انداخت. تا اينکه زنگ به صدا درآمد گفتم: بهناز تا سکته نکردم حرفتو بزن .

با هم به بيرون کلاس رفتيم ، بهناز گفت : نخواستم بقيه بفهمند مخصوصا سها .

با شنيدن نام سها، دلهره به جانم افتاد، با خودم گفتم: حتما سپهر باهاش تماس گرفته. احساس کردم زير آوار خفه ميشم طاقت شنيدن اين حرف رو نداشتم .

تا بهناز دهان باز کند، قلبم به شدت مي تپيد: بهناز زود باش بگو، جون بکن، ديوانه ام کردي .

با حوصله و آرامش گفت: تو چرا ديوونه شدي، پس نمي گم تا خمار بموني .

با التماس گفتم: جون غزال، زود باش بگو، ديگه طاقتم طاق شد .

با شتاب گفت: هيچي ديروز دوست سپهر، فريد زنگ زده بود .

نفس راحتي کشيدم و گفتم: دو ساعت لفت مي دي اينو بگي، حالا چي کار داشت؟

قهقه زد و گفت: آهان فهميدم، چرا رنگت پريده، فکر کردي حتما سپهر تماس گرفته، آره ديوونه؟ نه جونم خيلت راحت اون مال توئه. فريد اول سراغ تو رو

گرفت، فهميدم بهونه است گفتم چرا به جاي سها از من مي پرسي؟ خلاصه بعد از کلي بيراه رفتن و من من کردن فهميدم منظورش چيه .

-پس مبارکه، خوبکسي به تورت خورده، نجيب و سر به زير، خانواده دار، شغل خوب، مهندس ساختمان، خوب از خدا چي مي خواي. شماره تلفن تو رو از

کجا پيدا کرده؟

بهناز- آقاي مجنون، سپهر خان از دفترچه تلفن سها برداشته و بهش داده .

لبخندي زدم وپرسيدم: يعني ديگه هيچ وقت نمي ياي؟سرش را تکان داد و گفت: نمي دونم

-نگفت از سپهر خبر داره يا نه، آخه دو روزه تلفن نکرده .

-نه چون من ازش پرسيدم از سپهر چه خبر، گفت منم بايد خبرشو از شما بپرسم .

تا آخرين ساعت مدرسه، بهناز در مورد فريد از من سئوال مي پرسيد. ظهر پکر و سلانه، سلانه به طرف خانه رفتم چند دقيقه اي نگذشته بود که تلفن زنگ زد از شانسم ساناز هنوز بيدار بود، زودتر از من گوشي را برداشت که جواب ندادند و ساناز گوشي را گذاشت حدس زدم که سپهر بايد باشد. دل تو دلم نبود و خدا خدامي کردم که ساناز زود بخوابد. وقتي مطمئن شدم خوابيده، تمام تلفن ها را از پريز کشيدم و روي تخت دراز مشيدم و منتظرش شدم، يک ساعت بعد به انتظارم پايان بخشيده شد. با اولين زنگ گوشي را برداشتم : الو .

صداي گرم و دلنشينش در گوشي پيچيد: سلام عشق من، خوبي؟

-سلام، من خوبم. تو چطوري؟ چرا اين دو روز زنگ نزدي؟ داشتم ديوونه مي شدم .

سپهر- فدات شم، روز اول اون ساعتي که بايد زنگ مي زدم تو هواپيما بودم و ديروز هم وقت نکردم چون به شدت دنبال کارام هستم تا هر چه زودتر به سوي محبوبم برگردم. وقتي فکر مي کنم که حالا حالا از ديدن صورت ماهت محروم هستم، ديوونه ميشم. اخه لعنتي نميدوني چه بلايي سرم آوردي، آتيشي که تو به جونم انداختي، غير از وجود تو هيچ چيز ديگر آرامش نمي کنه. ولي از فردا سر وقت زنگ مي زنم

-سپهر؟

-جانم .

-خيلي دوست دارم. آخه اين دو روز متوجه شدم من هم به درد تو مبتلا شدم و بدون تو ميميرم. ولي بايد بگم تا ده روز نمي تونم باهات صحبت کنم چون از فردا

مسابقات شروع ميشه و ظهر ها به خونه نميام .

-واي خداي من، يعني تا ده روز از شنيدن صدات هم محروم ميشم؟ غزال بعضي از شبا نمي توني به خونه ما بري و اون ساعتي که تو هستي به مامان اينا تلفن کنم. حداقل يه لحظه باهات صحبت کنم؟

-شرمنده عزيزم، چون آقا سپهر دستور داده تا رفتن عمه اينا خونشون نرم .

-عجب مصيبتي گير کردم. باشه برو ولي زياد نه .

-چشم آقا، وقت کردم حتما ميرم .

از روز بعد، وقتم به مسابقه و تمرين مي گذشت. طوري که از مدرسه اجازه مي گرفتم و دو ساعت آخر را به باشگاه مي رفتم. شبها از فرط خستگي ناي غذا خوردن هم نداشتم و در مدت ده روز فقط يک بار آنهم نيمساعت براي خداحافظي به ديدن عمه خانم رفتم البته آنروز شانس اسنکه با سپهر حرف بزنم را نداشتم. در مسابقات بين بانوان من مقام دوم و سهند مقان اول را بين آقايان را کسب کرديم. از خوشحالي روي پا بند نبوديم. دوست داشتم از همه اول اين خبر را به سپهر بدم ولي چطوري؟ چون نه شماره اي از او داشتم نه چيزي .

براي شب بعد، مامان به افتخارمان، خانواده عمو سعيد، عمو محمود، کتي و پدرام را براي شام دعوت کرد. وقتي همه دور هم جمع شديم، جاي سپهر خيلي خالي بود، دلم برايش تنگ شده بود. و براي همين بغضم گرفت ولي چاره اي نداشتم، بايد تحمل مي کردم. مشغول خوردن شام بوديم که تلفن زنگ زد. بابا بلند شد و رفت و جواب داد. دل در سينه ام نبود، گفتم حتما سپهر خبردار شده و به اين بهانه زنگ زده. تا موقعي که بابا صدايم کرد و گفت: قهرمانا، با شما مي خوان صحبت کنن .

زمان صد سال برايم گذشت.سهند زودتر از من رفت. از حرف زدنش فهميدم که بايد يکي از عمو ها ياشد. چند دقيقه بعد گوشي را به من داد و صداي عمو بهرام در گوشي پيچيد .

عمو- سلام عزيزم، تبريک ميگم. اميدوارم هميشه در زندگيت موفق و سربلند باشي .

-سلام عمو . مرسي که زنگ زدين. زن عمو چطوره؟ بچه ها چطورند؟

-همه خوبند، پروانه و سياوش هم مي خوان بهت تبريک بگن .

و سپس گوشي را به دست زن عمو داد: سلام عروس گلم، تبريک ميگم. خوبي عزيزم .

با شنيدن اين جمله تنم يخ کرد. هر کلمه اي که از دهانش

خارج ميشد مانند پتکي بر سرم کوبيده ميشد. فقط بله و نخير مي گفتم. چند دقيقه هم با سياوش صحبت کردم، هر چند نفهميدم چون اصلا حواسم نبود. بعد از گذاشتن گوشي همانجا نشستم. چون ديگر اشتهايي نداشتم. چند دقيقه بعد دوباره تلفن زنگ زد. بي حوصله برداشتم و گفتم: بله !

سپهر- عزيز دلم، آهوي قشنگم بهت تبريک ميگم .

از شنيدن صدايش خونم به جريان افتاد و انگار تمام دنيا را بهم دادند، در حالي که سعي مي کردم عادي جواب دهم گفتم: ممنون که به ياد ما بودي. تو چطوري خوش ميگذره؟

سپهر- دست رو دلم نزار که خونه، لعنتي پانزده روزه که نديدمت. چطور مي تونم بدون تو خوش باشم، دلم برات لک زده. آخ نمي دوني چقدر دلتنگ هستم

- منم همين طور .

- فداي اون دل تنگت بشم. غزال خيلي دوست دارم خيلي ... خيلي

در حالي که با فرياد اين جملات را تکرار مي کرد، سهند آمد. با خنده به سپهرگفتم: بله سهند هم اينجاست. گوشي دستت باشه، تا باهاش حرف بزني .

- ميدونم عزيزم که نمي توني حرف بزني. پس خداحافظ تا فردا ظهر .

-خدانگهدار .

با بي ميلي گوشي را به سهند دادم. دوست داشتم کسي مزاحمم نبود تا صبح باهاش حرف مي زدم. شب موقع خواب، آلبومم را برداشتم تا با ديدن عکس هاش که روز تولد سه تايي گرفته بوديم شايد کمي، دل بي قرارم، آروم بگيره .

چند بار عکس اش را بوسيدم و سير نگاهش کردم. از آن به بعد هر وقت خونه سها مي ماندم به بهانه اينکه با هم بخوابيم، روي تخت سپهر مي خوابيدم چون بوي عطر سپهر را مي داد و مرهمي بر دل عاشق و بي قرار من بود. براي باز گشتنش لحظه شماري ميکردم. هر وقت ياشار صحبت عشق و عاشقي مي کرد دلم بيشتر هواي سپهر را مي کرد. جرفهاي ياشار که بي رودربايستي اعتراف مي کرد که به من علاقه دارد، دلهره را به حانم مي انداخت چون نمي دانست قلب من در گرو کس ديگري است، چاره اي جز سکوت نداشتم، و دو دلي و نگراني مانند خوره به جانم چنگ مي انداخت چون از طرفي مي ترسيدم سپهر ديگر برنگردد و از طرفي هم مي ترسيدمف وقتي بيايد خيلي دير شده باشد، چون اگر امسال عمو محمود يا بهرام خواستگاري رسمي مي کردند بابا به آنها جواب مساعد مي داد

اواسط اسفند ماه، پدر و مادر فريد براي آشنايي و خواستگاري از بهناز به تهران آمدند .

خوشبختانه در همان جلسه اول ازيکديگر خوششان امد و در عرض يک هفته تمام کار ها را انجام دادند و قرار شد روز بيستم اسفتد ماه، مراسم نامزدي برگزار شود. عصر همان روز با خانواده خودم و عمو محمود به خانه بهناز رفتيم. بهناز پيراهن نباتي و تنگ و بلندي پوشيده و با آرايش ملايمي که کرده بود مثل فرشته ها شده بود. از بين هم کلاسي ها فقط زيبا، مينا، ثريا و بنفشه دعوت شده بودند .

با ديدن بهناز و فريد که دست در دست هم به مهمان ها خوش آمد مي گفنتد يک آن خودم را جاي آنها ديدم، ولي حيف که رويايي بيش نبود. موقعي که مي خواستند حلقه نامزدي را به دست هم بکنند، فريد صدايم کرد. وقتي پيش آنها رفتم فريد آهسته گفت: چرا مثل غريبه ها دور ايستادي؟ ناسلامتي تو هم دوست بهنازي هم نماينده بهترين و عزيز ترين دوست مني .

- فريد نمي دوني کي برمي گرده؟

سرش را به علامت منفي تکان داد و بهناز قيچي را بدستم داد و گفت:-بيا غزال خانم روبان حلقه ها رو تو ببر تا بختت باز بشه و رو دستمون نموني .

- لوس، حيف که جلوي فريد نمي خوام جوابتو بدم، دعا کن به جون فريد. فريد آخه زن قحطي بود اينو گرفتي؟

فريد چشمکي زد و گفت: راست ميگي، تحفه که چه عرض کنم

بهناز در حالي که چپ چپ نگاهش مي کرد گفت: آقا فريد تا دير نشده بگو، پشيمون شدي؟

فريد لبخند زنان گفت: بهناز جون ناراحت نشو. منظورم اينه که تو فرشته هستي .

خنديدم و گفتم: فريد از الان جا نزن و گرنه تا اخر عمر زن ذليل ميشي ها ........

در اين اثنا خواهر فريد اعتراض کرد و گفت: شما سه تا چرا همش حرف مي زنين. غزال جون عجله کن تا عروس خانم پشيمون نشده .

- چشم فرحناز خانم، الساعه .

شب بسيار خوبي بود .

خيلي خوشحال بودم چون قسمت بهناز هم شوهر خوبي مثل فريد شده بود .

قلبا شاد بودم مخصوصا وقتي که عقد دائمي جاري شد. چون سال آخر بوديم و چيزي به تمام شدن مدرسه ها نمانده بود. خطبه عقد جاري ورسما ثبت شد .

روز بيست و شش اسفند ماه بابا از عمو ها دعوت کرد تا عيد با ما به شمال بيايند فقط عمو بهرام و خانواده اش آمدند. آن شب همگي خونه عمو محمود دعوت شده بوديم تا مقدمات سفر را بچينند. عمو بهرام، در حضور جمع، مرا رسما براي سياوش خواستگاري کرد. عمو محمود در جوابش گفت: اگه اينطور باشه، من هم امشب براي ياشار از غزال خواستگاري مي کنم. چون مي ترسم از قافله عقب بمونم .

موقعي که آنها در اين مورد حرف مي زدند، من و سروناز دختر عمو بهرام که دو سال از من کوچکتر بود مشغول چيدن ميز غذا بوديم. بابا در جواب آنها گفت: من حرفي ندارم ولي غزال اول بايد ديپلم شو بگيره و به دانشگاه بره بعد. در ضمن حق انتخاب با خودشه، چون نمي خوام به خاطر بچه هامون کدورتي پيش بياد .

يکدفعه زندگي جلوي چشمانم تيره و تار شد و پاهام سست، بي اختيار روي صندلي نشستم چون توان ايستادن نداشتم. ترانه به شوخي گفت :

چرا هول شدي عروس خانم؟

لبخند تلخي زدم. شب سختي برايم بود و هرچقدر سروناز اصرار کرد شب مثل ساناز آنجا بمانم زيربار نرفتم و به بهانه نداشتن وسايل به خانه رفتم. چون نياز به تنهايي داشتم. بهار داشت مي آمد و دل من اسير شهر طوفاني انتظار بود. کبوتر زنداني دلم، لحظه ها را مي شمرد تا سپهر بيايد و به انتظار خاتمه بخشد. در خيالم عکس اش را در فاب طلايي گذاشتم و با خون دل زيرش نوشتم: لعنت بر عشق و جدايي .

بي اختيار اشک بر گونه هايم جاري شد. مني که تا آن لحظه اشک و آه برايم مفهومي نداشت. تا نصفه هاي شب گريه کردم تا خوابم برد .

صبح با چشم هاي پف کرده به مدرسه رفتم. وقتي بهناز علت را جويا شد، همه چيز را برايش گفتم. او هم از غم و غصه من اندوهگين و متاثر شد. چشمم فقط به ساعت بود تا اين آخرين روز مدرسه به پايان برسد و من به خانه برگردم. بدون اينکه مانتو ام را دربياورم در تنهايي چشم به تلفن دوخته بودم تا هر چه زودتر سپهر تماس بگيرد. با شنيدن اولين زنگ، بلافاصله با عصبانيت گوشي را برداشتم و گفتم : بفرماييد .

سپهر- سلام به محض اينکه صدايش را شنيدم و مطمئن شدم که خودشه مجال ندادم و فرياد زدم : آقا سپهر ميشه بگي کي تشريف فرما ميشي؟ الان سه ماه که رفتي ولي خبري از اومدنت نيست .

سپهر خونسرد جواب داد: چي شده آهوي قشنگ من؟ امروز عصبي و پريشون شده؟

با بغض جواب دادم: آخه ديروز عمو محمود و عمو بهرام ازم خواستگاري کردند. سپهر به دادم برس. آخه دل منو اسير کردي و رفتي و حالا اين گرفتار، اسير دست طوفان شده و مثل مرغ اسير قفس بي تاب و حيرونه. روحم آشفته و

پريشونه، جان من اگه دوستم داري زود بيا .

عزيز من، من که گفتم تا آخر تابستون کار دارم. اگه منو مي خواي بايد تا اون موفع صبر کني و گرنه با هر کدوم که دوست داري ازدواج کن.

دقايقي مکث کرد و ادامه داد: چون من...من مثل سابق دوست ندارم. يعني در واقع تب تندي بود که زود فروکش کرد. راستي تعطيلات عيدو با دوست دخترام و فاميلامون قرار گذاشتيم که با هم به مسافرت بريم. جاي تو خالي.

ديگه طاقت شنيدن حرفهايش را نداشتم و با عصبانيت گوشي را کوبيدم. ولي اگه کارد مي زدن، خونم در نمي اومد. از حرص و عصبانيت و از اينکه اين مدت بازيچه دستش شده بودم. سرم را چند بار محکم به ديوار کوبيدم که پيشاني ام شکست و خون جاري شد. انگار روي زخمم نمک پاشيده بودند چون از درد و سوز مي سوخت. با شنيدن صداي زنگ در و چرخش دستگيره حدس زدم ساناز اومده و فورا به حمامي که در اتاقم بود رفتم تا صورتم را بشورم که چشمانم سياهي رفت و ديگر چيزي نفهميدم. وقتي چشم باز کردم ياشار و ساناز و سروناز بالاي سرم ايستاده بودند. نگاهي به دور و برم کردم و خودم را روي تخت بيمارستان ديدم، بي حال پرسيدم:

من اينجا چي کار مي کنم، براي چي منو آوردين بيمارستان؟

ياشار- ما اومده بوديم دنبالت نهار بريم خونه، ديديم کتابهات تو هال ريخته، وقتي هم به اتاقت اومديم، بيهوش تو حموم افتاده بودي و سر و صورتت هم خوني بود. فکر کرديم حتما پات ليز خورده و به لبه وان خورده که زخمي شدي.

به يکي از دستهايم که سرم وصل بود و با دست ديگرم سرم را لمس کردم که باند پيچي شده بود و خيلي هم درد مي کرد: سرم درد مي کنه و خيلي هم مي سوزه.

ساناز با گريه گفت: چون سه تا بخيه خورده.

بعد از تمام شدن سرم، با هم به خونه عمو محمود رفتيم، زن عمو به باغبان گفته بود تا گوسفندي بخرد و وقتي رسيديم زير پايم قرباني کرد. يکي اسپند دود مي کرد، يکي آب ميوه دستم مي داد. وقتي بابا و مامان آمدند با ديدن سرم، رنگ از صورتشان پريد، مامان بر سرش کوبيد و گفت: خدا مرگم بده، چه بلايي سرت اومده؟

لخند کم رنگي زدم و گفتم: چيزي نشده که خدا مرگتون بده، خدا سايه شما رو از سرم کم نکنه.

تا عصر روز بعد اجازه ندادند از رخت خواب بلند شوم. عصر خانواده ما، با خانواده عمو سعيد و برادرش و خانواده اش که دو تا بچه داشت به اسم هاي رومينا و رامين که چهارده ساله و يازده ساله بودند و خانواده آقاي سهرابي دوست خانواده گي ما به طرف چالوس به راه افتاديم. تا زماني که برسيم چشمهايم را بستم چون ياد و خاطره سفر قبل در ذهنم جان گرفته بود. تصميم گرفتم اگر بابا نظرم را جويا شود، جواب مثبت را به ياشار بدهم، هرچند که سياوش از ياشار بزرگتر بود و سال اخر دانشگاه را به اتمام مي رساند، ولي ياشار، روحيه اش بيشتر با من سازگار بود.

بعد از اينکه به چالوس رسيديم ساعتي استراحت کرديم، سپس به پيشنهاد اشکان لب دريا رفتيم، دل و دماغ به ساحل رفتن را نداشتم، چون خاطره ها سحت عذابم مي داد. مخصوصا فريبي که از سپهر خورده بودم. در دلم گفتم: « آقا سپهر بالاخره يک روزي مي بينمت، چون گفتن کوه به کوه نمي رسه ولي آدم به آدم مي رسه»

ساعت دوازده بود قصد بازگشتن داشتيم. آخر از همه، سلانه، سلانه مي آمدم که سياوش پيشم آمد و گفت: غزال خوبه شما چلو کباب خوردي نه آش، که ناي راه رفتن نداري. يا نکنه پيري زودرس پيدا کردي؟

-اتفاقا تازه اول جوونيم و بهتر و زرنگتر از هر چي مرده، هستم.

سياوش- اگه راست ميگي بيا تا جلوي در مسابقه بديم.

-باشد، حرفي نيست.

سهند- غزال بزار يه پات از گور بياد بيرون بعد، چون ديروز رو به موت بودي و نجاتت دادن.

رو به سياوش کردم و گفتم: من حاضرم، 1، 2، 3.

و هر دو شروع به دويدن کرديم. چند قدمي به ويلا نمانده بوديم که بهناز و فريد را ديدم. سرعتم را زياد کردم و خودم را به بهناز رساندم. بهناز با ديدن سرم، با بهت و حيرت پرسيد: سرت چي شده؟

در اين لحظه سپهر از پشت ماشين که کاپوتش بالا بود بيرون آمد، از ديدنش يکه خردم. چون سياوش هم رسيده بود، سپهر جلو آمد و با هر دو نفرمان دست داد و گفت: غزال سرت چي شده؟

صورتم را بسوي بهناز برگرداندم و جواب دادم: يه خراش کوچک برداشته، آدم نازک نارنجي از اين کارا زياد مي کنه.

سياوش- راست ميگه چون سر ادم نازک نارنجي، سه تا بخيه خورده و به همين خاطر باند پيچي شده.

سپهر هراسان به صورتم چشم دوخته بود و من با آمدن بقيه، مخصوصا سها و سهيل که با سپهر مشغول صحبت بودند از فرصت استفاده کردم و خداحافظي کرده و به داخل رفتم. رو به خاله گفتم: خاله مژده بده، شازده پسرت برگشته و دم در با بچه ها سرگرمه.

خاله با خوشحالي گفت: راست ميگي؟ خدايا شکرت.

قبل از اين که سپهر به داخل بيايد، خستگي را بهانه کردم و شب بخير گفتم و به اتاق خواب رفتم تا بخوابم. سرجايم دراز کشيدم و پتو را روي سرم کشيدم تا هرکس آمد فکر کند خوابم. ولي قلبم به شدت مي تپيد، چون تا دو روز پيش براي ديدنش ثانيه شماري مي کردم و چشم انتظارش بودم. ساعتي نگذشته بود که ضربه اي به در زده شد و به دنبالش، کسي به داخل آمد از بوي عطرش فهميدم سپهر است. آهسته بالاي سرم ايستاد: غزال... غزال.... مي دونم قهر کردي و خودتو به خواب زدي.

چند لحظه صبر کرد و از صداي خش خش، حدس زدم بسته اي را بالاي سرم گذاشت و گفت: عزيز دلم، سوغاتي هاتو گذاشتم اينجا.

و بعد از اتاق بيرون رفت. بعد از رفتنش، نگاه کردم و ديدم بسته هايي بالاي سرم گذاشته است.

دست نزدم تا مبادا شک کند. دقايقي بعد، سها و بقيه هم، بي سر و صدا آمدند و خوابيدند. ولي خواب از چشمانم رخت بر بسته بود و از اين پهلو به آن پهلو غلت مي زدم. نيمه هاي شب بلند شدم تا آب بخورم که ديدم سپهر در تاريکي روي کاناپه نشسته. خواستم برگردم که صدايم کرد

سپهر- غزال جان من نرو.

بدون اينکه رويم را برگردانم ايستادم که ادامه داد: آخه لعنتي چند لحظه بهم اجازه بده تا حرفامو بزنم....

تا اين را گفت به داخل اتاق رفتم و اعتنايي نکردم.

صبح با صداي سها از خواب بيدار شدم: غزال پاشو چقدر مي خوابي، ديشب زودتر از همه خوابيدي و حالا هم که خيال بيدار شدن نداري.

-سلام، مگه ساعت چنده؟

سها- سلام، ساعت ده و ربعه، راستي سپهر واست سوغاتي آورده، پاشو باز کن مي خوام ببينم چي آورده برات؟

-اول تو نشون بده. بعدا من باز مي کنم. چون اگه برا من کمتر از تو آورده باشه پوست سرشو مي کنم.

سها انچه را سپهر آورده بود نشانم داد. که دو دست کت و شلوار و يک پيراهن آبي قشنگ و کيف و کفش و دستبند ظريفي هم به دستش بود. وقتي بسته هاي من را باز کرديم، هر سه دست لباس به خواست خودم بلوز و شلوار بود و با کيف و کفش. فقط دستبند کم داشت.

رو به سها گفتم: سها چقدر خان داداشت خسيسه، چرابراي من دستبند نياورده. اصلا اينا رو هم نمي خوام. ببر بده به خودش.

سها معصومانه جواب داد: نميدانم چرا براي تو نياورده، غزال جون من جرات ندارم ببرم بهش بدم، چون عصباني ميشه.

-خوب کاري نداره، خودم بهش پس مي دم. يا بايد به من هم لنگه اين دستبندو بياره وگرنه اينارم نمي خوام.

-غزال اين کارو نکن، جلوي همه، يه چيز ميگه باعث ناراحتيت ميشه. اصلا بيا ماله منو بگير چه فرقي ميکنه ما که با هم از اين حرفا نداريم.

-خوب کاري نداره، خودم بهش پس مي دم. يا بايد به من هم لنگه اين دستبندو بياره وگرنه اينارم نمي خوام.

-غزال اين کارو نکن، جلوي همه، يه چيز ميگه باعث ناراحتيت ميشه. اصلا بيا ماله منو بگير چه فرقي ميکنه ما که با هم از اين حرفا نداريم.

همانطور با لباس خواب بي اعتنا به حرفهاي سها بلند شدم، چون فرصت خوبيبود تا عقده دلم را خالي کنم. هرچه که گرفته بود به دستم گرفتم و از اتاق بيرون آمدم. سها هم دنبالم بيرون آمد. همه در سالن دور هم نشسته بودند، سلام کردم و يکراست به طرف سپهر رفتم و همه وسايل را در بغلش گذاشتم، هاج و واج نگاهم ميکرد که گفتم: آقا سپهر چرا بين من و سها فرق گذاشتي، بيا اينا هم ارزوني خودت نمي خوام. چرا براي من دستبند نخريدي؟

مامان دستپاچه گفت: غزال اين چه کاريه مي کني، عوض تشکر کردن، گله هم مي کني، خوب سها خواهرشه، مسلما بين اون و تو تفاوتي هست.

-فکر مي کرد منم خواهرشم، چه فرقي مي کرد؟ فکر نمي کردم اينقدر گدا و خسيس باشه.

سپهر هيچ حرفي نزد. فقط لبخندي زد و سرش را تکان داد و من هم دوباره به اتاق برگشتم و روي زمين افتادم. هاي، هاي، گريه مي کردم. وقتي خاله به اتاق امد و ديد گريه مي کنم گفت: غزال جان مگه بچه هستي که گريه مي کني اين کارا از توبعيده.

همان لحظه سپهر به داخل آمد و رو به خاله گفت: مامان بيا اين دستبندو بهش بده. من نگه داشته بودم که شب به جاي عيدي، شما بهش بدين. حالا که اين ني ني کوچولو قهر کرده و گريه مي نه، الان بهش بدين. راستي مامان يه خورده شيرش هم بدين شايد گرسنه اش شده باشه.

از عمل خودم خنده ام گرفت. وقتي خاله بلندم کرد چشمم به به سپهر که مي خنديد افتاد به زور جلوي خنده ام را گرفتم ولي او در عوض گل لبخند به رويک پاشيد و بيرون رفت. وقتي با خاله از اتاق بيرون آمديم فورا به دستشوئي رفتم تا باعث خنده و مسخره ديگران، بخصوص سهند نشوم.

در آشپژخانه صبحانه مي خوردم که مامان امد و با تشر گفت:

- غزال خجالت نمي کشي که اين ادا و اصول رو در مي اري، واقعا قباحت داره، ناسلامتي چند روزه ديگه مي خواي شوهر کني.

سهند- زن عمو حتما اثر ضربه اي که به سرش خورده. چون تا حالا نديده بودم گريه کنه.

- لازم نکرده تو اظهار نظر کني.

از آن لحظه به بعد سعي مي کردم کمتر جلوي سپهر افتابي شوم تا چشمم بهش نيافتد. چون نمي توانستم خودم را قانع کنم که شايد منظورش من بودم. به هر جهت باز هم از دستش عصباني بودم. تا اينکه عصر بيرون رفت و يک ساعت بعد از رفتن او بهناز و فريد امدند. پدر و مادر فريد به همراه خانواده خواهرش به ايتاليا نزد برادرش رفته بودند و بهناز و فريد به همراه برادر ديگر فريد به شمال امدند. بعد از خوردن چايي، بهناز گفت: خانم سراج اجازه ميدين غزال همراه ما به بازار بياد؟ مي خوام يه خورده خريدکنم، فريد ميگه حوصله بازار ندارم. گفتم بهتره دنبال سها و غزال بيام تا با اونا برم.

عمو سعيد- فريد چي شده که از الان حوصله نداري؟ بذار به سال برسه بعد مثل ما پشيمون باش.

خاله- سعيد دست و پنجه ات درد نکنه، بعد يه عمر زندگي، تازه يادت افتاده پشيمون هستي.

عمو سعيد- نازي خانم چه زود بهت برمي خوره، ببخشيد خانم شوخي کردم. تو بهترين زن دنيا هستي.

بهناز- پس تا دعوا نشده و جنگ بين خانم ها و اقايون راه نيافتاده اجازه بدين غزال با ما بياد. سها تو هم مياي يا درس مي خوني؟

سها- مرسي بهناز، من مي خوام تا تحويل سال درس بخونم.

بهناز- بي خيال شو، تازه اولين روزه، اينقدر سخت نگير و تعطيلاتو خراب نکن.

آماده شدم و همراه بهناز و فريد بيرون رفتيم. چند قدمي که از محوطه ويلا دور شديم، سپهر را کنار خيابان ديدم و براي همين گفتم: بهناز داشتيم، حالا ديگه به منم کلک مي زني؟

بهناز به جاي جواب دادن خنديد و شانه بالا انداخت. سپهر هم سوار شد، اصلا فکر نمي کردم بهم کلک زده باشن. جواب سلامش را ندادم تا اينکه فريد و بهناز در مرکز شهر پياده شدند و سپهر پشت فرمان نشست و ماشين را به سمت خارج از شهر هدايت کرد. کمي که از انجا فاصله گرفتيم ماشين را نگه داشت و گفت: غزال بيا جلو بشين.

اعتنا نکردم که دوباره گفت: غزال اينطوري درست نيست، خواهش مي کنم. محض رضاي خدا.

پياده شدم و کنارش در صندلي جلو نشستم که پرسيد: راستشو بگو سرت چي شده؟ چه بلايي سر خودت آوردي. غزال، غزالم؟!

نگاهش نکردم وهمان طور به جلو خيره شدم که ادامه داد: غزال به جان عزيزت قسم که من فقط شوخي کردم، چون اون موقع از فرودگاه زنگ زده بودم. باور کن به خاطر تو دو سه ساعتي تهران موندم که تو برسي و من اول تو رو ببينم. مي دوني از ديشب که تو رو اينجوري ديدم چقدر خودمو نفرين کردم. تو رو خدا روتو از من برنگردون. حداقل يه چيزي بگو يه فحشي بده، بزن تو گوشم ولي بي محلي نکن. غزال تو همه چيز مني، هستيم، زندگيم، عشقم، اميدم، من بدون تو ميميرم. آخه بي انصاف بعد از سه ماه دوري و زجر کشيدن، باهام قهر مي کني؟ مرگ من يه لحظه نگام کن.

حرفهايش دوباره قلبم را به تپش انداخته بود و براي همين با روي گشاده و لبخند زنان برگشتم و نگاهش کردم و گفتم: بازم ميري؟

در حالي که لبخند مي زد گفت: نه عزيزم براي هميشه اومدم تا در کنارت باشم.

دستي به سرم کشيد و گفت: نمي خواي بگي چي شده؟

- تو حرص منو درآوردي منم سرمو کوبيدم به ديوار.

- واي خداي من، خدا منو بکشه که به خاطر يه شوخي بيجا به اين روز انداختمت.

براي اولين بار پيش قدم شدم و دستم را روي دستش گذاشتم و جواب دادم: در عوض يادگاري از عشق تو، براي هميشه تا اخر عمرم با منه. خوب به منم حق بده، يه دفعه برگشتي و اون حرفها رو بهم زدي. اگه تو جاي من بودي چيکار مي کردي؟

سپهر- آخه دور اون سر شکسته ات بگردم! عزيزم اگه از اول تو ناز نمي کردي و جواب بله رو مي دادي هيچ وقت کار به اينجا نمي کشيد که با دو تا سنگ بزرگ و سخت مواجه بشيم. ببين فريد رو، ديرتر از من بهناز رو ديد، زودتر از منم به آرزوش رسيد و با هم عقد کردن. و دو سه ماه ديگه هم صاحب بچه هم ميشن. ولي من بيچاره ديشب تا صبح از ناراحتي قدم زدم تا شايد يه لحظه ببينمت. اونهم چه ديدني خودمو بايد کنترل کنم تا مبادا بغلت کنم يا بوست کنم. چرا؟ چون خانم از اين کار معذورم کرده. آخه عزيزم تو وقتي از مسافرت ميايي، عزيزاتو بغل نمي کني؟ نمي بوسيشون؟ بي انصاف چرا به من ميگي اين کارو نکن. به نظر من مهم نزديک بودن دلهاست.

از حرفهايش خنده ام گرفته بود، در حالي که مي خنديدم جواب دادم:

سپهر، چه خوب خودت مي بري، خودت مي دوزي. جدا مجنون شدي؟

سپهر- مسخره ام کن، حق داري، چون در موقعيت من نيستي ببيني چه زجري مي کشم. يعني به نظر تو ليلي و مجنون يا شيرين و فرهاد اين کارا رو نمي کردن. استغفرالله پيغمبر که نبودن جلوي خودشونو بگيرن. هر کي بهت گفته ما عابديم، بدون دروغ گفته. من اين حرفا حاليم نيست. يا امشب رسما زن و شوهر ميشيم يا من نمي تونم خودمو کنترل کنم.

خيره نگاهش کردم و گفتم: سپهر تو ديوونه شدي؟! مگه عقد کردن خريد کردن از دکون بقاليه که بري بگي آقا يه کيلو نخود مي خوام، زود باش که عجله دارم. و ما به اين سرعت بايد زن و شوهر بشيم.

دستي به صورتم کشيد و گفت: فدات شم من ديروز حتي نتونستم صورت قشنگتو لمس کنم. والله به پير به پيغمبر اين انصاف نيست کخ ادم عاشق رو از معشوقش بر حذر کنه.

حرفها و نگاه هايش بيانگر عشق پاکش بود و بوي تزوير وريا نمي داد براي همين دلم مي خواست ساعت ها سربر شانه اش بزارم تا اين دل بيقرارم، آرام بگيرد. يکدفعه به ياد سياوش افتادم و گفتم: سپهر تا يادم نرفته بگم، خيلي احتياط کن چون سياوش مثل ياشار نيست، زود شر به پا مي کنه. نمي خوام حرفي بهت بزنه . باعث ناراحتي يا دلخوريت بشه.

سپهر- چشم خانم بزرگ، درست مثل دختر عموش که صبح به خاطر دستبند الم شنگه به پا کرد و دق و دليشو، جلوي همه، رو سرم خالي کرد. آخه عزيزم چرا صبر نکردي تا بهت بگم، بقيه سوغاتيات هم پيش فريده و بايد بعدا خدمتت تحويل بدم.

از خجالت سرم را پايين انداختم و با شرم گفتم: معذرت مي خوام که جلوي همه سرت داد کشيدم. آخه فکر کردم منو فراموش کردي.

محکم دماغم را فشار داد و گفت: آخي! چه دختر خجالتي، اصلا بهت نمي ياد. در ضمن ديگه نبينم اونجوري گريه کني، چون تحمل ديدن اشکهاتو ندارم. مگه ميشه عشقمو فراموش کنم. اگه بگم از دوري تو در غربت چي کشيدم فرشته ها به حالم گريه مي کنن.

تا مرکز شهر جايي که بهناز و فريد رو پياده کرده بوديم، برسيم يک ساعت طول کشيد. سپهر همان جا از ما جدا شد تا خودش بيايد و ما سه تايي برگشتيم. بين راه فريد گفت: غزال يادته شب تولد چي بهت گفتم؟ ديدي به چهار ماه هم نکشيد که برگشت. نمي دونم چه جوري سپهر رو اسير و رام خودت کردي.

بهناز- فريد معلومه، اون کارا رو جلوي تو انجام نمي داد. خصوصي بود.

چشم غره اي به بهناز رفتم و جواب دادم: خيلي بي حيا شدي، خجالت بکش، حداقل اين چرندياتو جلوي شوهرت نگو.

بهناز- بي خيال، فريد ديگه به حرفهاي من عادت کرده. حالا بگو ببينم طبيب دردت رو درمون کرد؟

- نخير منتظر رخصت خانم بود.

سپس به فريد گفتم: فريد تو چطوري از پس زبون اين ديوونه بر مي آيي؟ يه متر زبون داره.

لبخندي زد و گفت: چيکار کنم، کارم از اين حرفها گذشته. غزال يادش بخير، روز اولي که سپهر رو ديدي، مثلا اقاي زماني منو با خودشون آورده بود تا مراقب پسرش باشم تا دست از پا خطا نکنه. ديگه نمي دونستيم طرف خيلي زرنگ تر از ماست و روز اول چنان، زهرچشمي ازمون مي گيره که تا عمر داريم فراموش نکنيم. اصلا فکر نمي کردم روزي سپهر پايبند دختري بشه و دست از همه چيز بکشه. اخه هيچ کس جرات بلند حرف زدن باهاش رو نداشت چه برسه به کتک زدنش اونم يه دختر.

خنديدم و گفتم: تقصير من چيه که خيلي رو بهش مي دادن که زورگو و قلدر بشه.

فريد- باور کن تو دانشکده همه ازش حساب مي بردن، برا همين هوا خواه زياد داشت، دخترا کشته مرده اش بودن.

- به خاطر خوشگلي اش يا خوش اخلاقي اش؟

فريد- اگه ناراحت نمي شي بايد بگم اون با دخترا بد اخلاقي که نمي کرد يه بار که باهاشون حرف مي زدن، اونارو شيفته خودش مي کرد. انصافا هم خوش قيافه است هم خوش هيکل.

- نه چرا بايد ناراحت بشم، چون گذشته سپهر به من مربوط نيست. مهم بعد از اينه که خطا نکنه.

فريد- مطمئن باش، هيچ وقت خطا نمي کنه، چون در حد پرستش دوست داره. امروز از صبح نمي دوني چقدر به من تلفن کرده . بالتماس مي خواست تو رو به يه بهونه اي بيرون بياريم تا باهات حرف بزنه. خيلي ناراحت بود مخصوصا سرتو که پانسمان شده ديده بود.

تا جلوي در فريد در مورد علاقه سپهر نسبت به من صحبت مي کرد. جلوي در از انها خداحافظي کردم و به داخل رفتم. سپهر بعد از نيم ساعت سرحال امد.

چون تا سال تحويل ساعتي بيش باقي نمانده بود، هر کس به کاري مشغول بود. يکي سفره هفت سين را اماده مي کرد، يکي اشپزي مي کرد. خلاصه هيچ کس بيکار ننشسته بود. قبل از همه به اتاقم رفتم تا اماده بشم. بعد از من سها و ساناز هم امدند. بلوز شلوار بنفش که سپهربرايم اورده بود پوشيدم و ارايش ملايمي هم کردم و بعد از اماده شدن انها با هم پيش بقيه رفتيم. همه گرد سفره جمع شده بودند. چون دقائقي مانده بود به آشپز خانه رفتم تا چايي بياورم تا با شيريني بخوريم. موقع برگشتن از شانس بدم، فقط کنار دست سياوش خالي بود، مجبور شدم همانجا بشينم. لحظه اي به سپهر که نگاه کردم، ديدم ابروهاش در هم گره خورده، نگاهي به دورو برم کردم. رو به رومينا که کنار سها نشسته بود کردم وگفتم: رومينا جون، جاتو با من عوض مي کني؟ مي خوام پيش سها بشينم تا اخر سال با هم باشيم.

رومينا بي هيچ اعتراضي بلند شد، چون چند ثانيه به سال تحويل نمانده بود فورا جايمان را عوض کرديم.

زن عمو پروانه- بچه ها هر کسي هر آرزويي داره، موقع سال تحويل در نظر بگيره و از خدا طلب کنه، تا به آرزوهاش دست پيدا کنه، مخصوصا جوناي دم بخت.

سهند- زن عمو، يعني من هم دم بختم؟

عمو بهرام- تو از همه پدر سوخته تري.

همه خنديدند. براي همين با طعنه گفتم:سهند جون، چون تو دم بختي من تصميم گرفتم تو سال جديد بر عکس سالهاي قبل، عاشق و شيدات باشم و باهات بگو مگو نکنم.

سهند با اخم حواب داد: لازم نکرده، همون بهتر دعوا کني تا عاشقم باشي.

سهيل با شيطنت گفت: سهند جان عاشق نه، بلکه عاشق و شيدا.

سهند- چشم همونطور که سهيل ميگه.

به سهند مي خنديديم که آغاز سال جديد، اعلام شد. بعد از روبوسي و تبريک، نوبت عيدي گرفتن از بزرگتر ها شد. سهيل هم به کنارم امد و زنجيري به شکل قلب که يک طرف آن s و طرف ديگرش G نوشته شده بودد در گردنم انداخت و گفت: غزال قلبمو به عنوان يادگاري و براي هميشه بهت تقديم مي کنم.

همديگر را بغل کرديم و صورت همديگر را بوسيديم که سهيل اهسته گفت: البته اين عيدي از طرف سپهر بود نه برادر شوهرت.

دوباره بوسيدمش و گفتم: فربون برادر شوهر خوبم برم.

شب بعد از شام اقايان يکطرف نشسته و سرگرم بودند و خانم ها هم يک طرف مشغول بودند. صحبت در مورد مادر شوهر و عروس بود، خودشان مي گفتند و ما مي خنديديم که يکدفعه زن عمو سيمين گفت: غزال، يک عيدي مي خوام بهت بدم.

-بدم نمياد، حالا چي هست؟

-حلقمو.

بدون اينکه جوابي بدهم سرم را پايين انداختم و زن عمو پروانه گفت:

سيمين خيلي زرنگي، اگه اينطوريه، غزال جون منم حاضرم، حلقمو بهت بدم.

خانم سهرابي- پس شما دو تا عيدي نمي دين، بلکه حلقه نامزدي پيشکش مي کنيد. غزال جون من هم دو تا پسر بزرگ دارم و دوست دارم تو رو عروس خودم بکنم.

به هر سه نگاه کردم و سپس به خاله نازي که ساکت و با حسرت به آنها نگاه مي کرد، نگاه کردم. با خودم گفتم: حتما ميگه کاش هاني اينجا بود و سپهر اونو قبول مي کرد، تا اون هم حلقشو بهش مي داد. براي همين با شيطنت گفتم:

نه مال هيچ کدومتو نو نمي خوام. ولي اگه يه نفر به عنوان مژده گوني بده مي خوام.

همه با بهت و حيرت بهم نگاه کردند، انگار شوکه شدند. خاله که انگار از خواب بيدار شده بود دستپاچه گفت: حلقه من....حلقه مژده گوني؟

و بقيه حرفش را نتوانست ادامه دهد چون اشکش جاري شد. مامان فکر کرد خاله به خاطر مژدگاني گريه مي کند و ناراحت شد. چون با تشر گفت: غزال همه کارهاي تو عجيب و غريبه. آخه دختر کي حلقشو به عنوان مژدگاني به کسي مي بخشه؟!

خاله به جاي من جواب داد: شيرين جون من که به خاطر حلقه ام ناراحت نشدم چون قابل غزال رو نداره. من هم مثل بقيه مادرها ارزو دارم پسرمو دوماد کنم و عروسي شو ببينم و چه کسي بهتر از غزال. ولي حيف پسر من لياقت دختر تو رو نداره.

مامان- نازي اين چه حرفيه مي زني. سپهر لياقت بيشتر از غزال رو داره. دختر من که تحفه نيست که به خاطرش، تو اين شب عزيز گريه مي کني.

در اين گير و دار عمو سعيد آمد و رو به خاله گفت: نازي چي شده، چرا گريه مي کني؟ اتفاقي افتاده؟

خاله- از دست اين پسرت دلم خونه، اگر سر عقل بياد، من هم از اين دختر گل خواستگاري مي کنم.

عمو هاج و واح نگاهم کرد از خجالت سرم را پايين انداختم. چند لحظه اي عمو سکوت کرد و گفت: من که از خدامه، عروس به اين خوبي داشته باشم ولي سپهر کجا و غزال کجا. من که جرات گفتن اين حرفو به مسعود ندارم. چون غزال سوگلي و نازدوني اين خانواده است.

مامان- شما دو تا که دختر منو عتيقه کردين و بردين بالاي عرش. همونطور که به نازي گفتم: سپهر هم مثل بقيه پسرهاست و هيچ فرقي با بقيه نداره. خوب هر کسي يه اخلاقي داره، تازه از کجا مي دونيد؟ شايد سپهر يکي بهتر از غزال رو سراغ داشته و اينو قبول نکرده.

خاله تبسمي کرد و گفت: پس اگه با سپهر حرف بزنم، شما قبول مي کنيد تا دخترتونو به ما بدين؟

زن عمو سيمين گفت: نازي جون عجله نکن، چون سه نفر زودتر از تو، پيش قدم شدند.

ديگر بيش از اين طاقت نداشتم، براي همين بلند شدم و به آشپزخانه پناه بردم و بقيه حرفها را نشنيدم. سرم روز ميز بود و دعا مي کردم که خاله هر چه زودتر با سپهر در ميان بگذارد تا زودتر از اين مخمصه نجات پيدا کنم. واي خداي من چقدر خوب بود، روياهايم به حقيقت مي پيوست. به خيال خودم، با لباس عروس در کنار سپهر، نشسته بودم که گرمي دستي را روي سرم احساس کردم، سرم را که بلند کردم، چشمم به سپهر افتاد، با نگراني پرسيد: غزال چي شده، چرا صورتت گر گرفته. کسي ناراحتت کرده؟

در حالي که تظاهر به ناراحتي و اندوه مي کردم با صداي لرزان جواب دادم: برو پيش خاله تا همه چيز رو بفهمي.

مضطرب پرسيد: نکنه باز هم حرف هاني يا کس ديگه اي شده؟

با اخم جواب دادم: نمي دونم، برو تا خودت بشنوي. من چيزي بهت نمي گم، پس بيخودي اينجا واينسا.

به زور جلوي خنده ام را گرفتم و خودم را پکر نشان دادم. با دستانم صورتم را پوشاندم. تا کسي متوجه شادي و خنده ام نشود. ساعتي بعد مامان آمد و گفت: غزال، رابطه اي بين تو و سپهر هست که اونهم قبول کرده، آره؟ راستش رو بگو.

پريشان گفتم: نه، نه، مامان! چه رابطه اي با سپهر بايد داشته باشم. اگه مي دونستم خواستن يه حلقه اينقدر دردسر ساز ميشه، غلط مي کردم حرف مي زدم.

مامان- يعني قبول نمي کني؟ چون به اون يکي ها که جواب رد دادي.

نفسم از شنيدن اين جمله حبس شد: مامان شما از دست من ناراحت شدين که، جواب رد به زن عمو ها دادم؟

-نه عزيزم، ازدواج که اجباري نيست که ما بخوايم بهت تحميل کنيم. من هم به ميل خودم با پدرت ازدواج کردم. دليل اينکه مي پرسم تو هم سپهر رو دوست داري، به خاطر اينه که راحتتر مي تونم تصميم بگيرم. چون از نظر من همشون خوبند. مخصوصا ياشار چون ما يعني من و پدرت، فکر مي کرديم تو به ياشار علاقه داري. حالا خيلي راحت حرف دلت رو بزن. اگه هم هيچکدومشونو نمي خواي زودتر بگو، تا خيالشون آسوده بشه.

لحظه اي مکث کردم که نکند جواب من کار را خراب تر کند سپس قاطعانه جواب دادم: اگه نظر من براتون مهمه، ترجيح ميدم با سپهر ازدواج کنم.

مامان لبخند زد و گفت: اي ناقلا، صبح وقتي با سپهر سر دستبند اونطور دعوا کردي، شک کردم نکنه کاسه اي زير نيم کاسه است که از يه غريبه اين انتظار رو داري، ولي چند ساعت پيش حدسم به يقين تبديل شد. غزال خانم ما که موهامونو تو اسياب سفيد نکرديم. خسته اين راهها و اين حرفها هستيم. پس برم و جواب عروس خانم رو بگم، چون همه منتظر بله يا نه گفتن تو هستن.

از خوشحالي دلم مي خواست داد بزنم ولي جرات بيرون رفتن و داد زدن زا نداشتم. زمان به کندي سپري مي شد و منتظر اتفاق بعدي بود که دقايقي ديگر سها پيشم آمد و مرا در آغوش کشيد و چند بار صورتم را بوسيد و گفت: خيلي خوشحالم که عروس ما شدي. عروس خانم پاشو بريم که همه منتظرت هستند.

-سها من مي ترسم، نمي تونم بيام، چون يکدفعه اونجا غش مي کنم.

-چرا؟ از چي مي ترسي، بالاخره همه يه روزي، اين مسير رو طي مي کنند.

با سها حرف مي زدم که عمو محمود آمد، هرچند که لبخند به لب داشت، ولي چشمانش غمگين بود. چون هميشه من را از آن خود مي دانست و عروسم صدايم مي کرد. از شرم سرم را پايين انداختم. دستانش را در گردنم انداخت و در آغوشم فشرد و گفت: انشاالله خوشبخت بشي دخترم. آرزوي ما فقط خوشبختي بچه هامونه. بيا بريم تو که بدون عروس خانم مجلس صفا نداره.

-عمو شما ازم دلگير نيستين و مثل سابق دوستم دارين؟

عمو سرم را بالا گرفت و گفت: عزيزم اين چه حرفيه مي زني؟ تو جگر گوشه و پاره تن مني. چطور مي تونم از دستت ناراحت باشم. تقدير و سرنوشت هر چي باشه، همون ميشه.

عمو دست بر پشتم گذاشت و با هم پيش بقيه رفتيم که با ديدن ما کف زدند. قلبم به شدت مي تپيد که عمو گفت: سعيد جان، اين هم عروستون، ما همه شرط و شروطمونو گفتيم. حالا نوبت شماست که هر حرفي داريد با دخترم بزنيد و سنگاتونو وا بکنبد. که فردا جاي گله و شکايتي نباشه. هرچند دختر من گله و هيچ عيب و ايرادي نداره.

عمو سعيد بلند شد و صورتم را بوسيد و گفت: بر منکرش لعنت. الحق که عروسم مثل دسته گله و جاي هيچ حرف و حديثي نيست. ما هم هيچ حرفي براي گفتن نداريم. ممنون که پسر ما رو لايق دخترتون دونستين. حالا اگه اجازه بدين تو اين شب مبارک و عزيز، حلقه نازي رو، تو دست عروسمون بکنيم و بقيه مراسم رسما در تهران انجام بشه.

عمو- بله، اجازه ما هم دست شماست و اميدوارم اين دختر شيطون عروس و خانم خوبي باشه.

لحظه اي زير چشمي به ياشار و سياوش نگاه کردم. قيافه هر دو پکر و ناراحت بود. وقتي به سپهر نگاه کردم، چشمانش مثل ستاره مي درخشيد. چون در مخيله هيچ کداممان نمي گنجيد که به اين زودي با هم نامزد شويم. خاله حلقه را از دستش در آورد و گفت: عزيزم اين حلقه اصلي تو نيست فقط براي نشون کردن تو دستت باشه، به اميد خدا تهران که بريم، بهترينشو برات ميگيرم.

سپهر هنوز نشسته بود که خاله گفت: آقا سپهر، نمي خواي حلقه رو تو دستش بکني.

سپهر که هول شده بود گفت: من ... من بايد اين کار رو بکنم.

سهند خنديد و به شوخي گفت: نه سپهر جان، من بايد طوق اسارت عروسي و زن ذليلي رو به گردن بندازم.

که باعث خنده سايرين شد. موقعي که حلقه رو به دستم مي کرد، دست هر دو نفرمان مي لرزيد. در دل خدا را شکر کردم که به اين زودي دعايم را مستجاب کرد. خاله و عمو صورتهايمان را بوسيدند و آرزوي خوشبختي کردند. چشمانشون پر از اشک بود، اشک شادي! بعد از آن به همه شيريني گرفتم که ياشار با بغض گفت: تبريک ميگم، اميدوارم خوشبخت بشي.

ولي سياوش به کلمه مرسي اکتفا کرد. ساعتي را به جشن و شادي پرداختيم، سپس به پيشنهاد آرمان به لب دريا رفتيم. من و سپهر آخر از همه دست در دست هم، مي رفتيم که سپهر محکم دستم را فشار داد و گفت:

غزال خانم گفتم که اول و اخرش مال خودمي، ديدي خدا چقدر دوستمون داره و امشب کاري کرد که رسما مال هم شديم.

-برو دعا کن به جون من، اگه از خاله مژدگوني حلقشو نمي خواستم هرگز به اين زودي اين اتفاق نمي افتاد. راستي خاله بهت چي گفت؟

قربون تو برم، تو ناجي و اميدي. گفتش محض رضاي خدا از خر شيطون بيا پايين و قيد رفتنو براي هميشه بزن تا برات دستي بالا بزنم. من که از جريان خبر نداشتم با تمسخر جواب دادم راست ميگي، حالا اين دختر خوشبخت کيه. جواب داد غزال، سپهر جان مادرت، مرگ من، قبول کن دختري به اين خوشگلي و خوبي از کجا مي توني پيدا کني؟

-تو چي گفتي؟

-گفتم مادر جان دست از سرم بردار، من اينو نمي خوام، دوستش ندارم، دختر قحطيه؟

چون به شوخي اين حرفها رو مي زد جواب دادم: دل به دل راه داره، اگه مامان، منو هم مجبور نمي کرد هيچ وقت قبولت نمي کردم. راستي سپهر، به بهناز و فريد نمي خواي خبر بدي؟

-چرا فکر خوبيه، بزار اونا رو هم خوشحال کنم. دلم مي خواد داد بزنم تا همه بفهمند، غزال آخر مال من شد.

با موبايل عمو سعيد که دستش بود به آنها خبر داد. باور نمي کردند که اکشب چنين اتفاقي بيافتد براي همين چند دقايقي طول نکشيد که پيش ما آمدند. بهناز ناباورانه پرسيد: غزال، جون من راست ميگي، يا دستم انداختي؟

-نه جون بهناز، دروغم چيه، بيا دستمو ببين، تازه مگه تا بحال ديده بودي به اين راحتي کنار هم باشيم.

-چي بگم، احساس مي کنم خواب مي بينم.

سپهر- بهناز اتفاقا وقتي مامان بهم گفت از تعجب شاخ درآوردم. اصلا باورم نمي شد در عرض يکي، دو ساعت کار تموم بشه. چون به ياشار و سياوش وعده بعد از دانشگاه رو داده بودند، در صورتي که آقاي سراج لز من خواست تا در درسا بهش کمک کنم و تشويق اش کنم تا شايد ادامه تحصيل بده.

فريد- آقا دوماد خواست خدا هر چي باشه همون ميشه. دست من و تو نيست. چون موقع اومدن به زور سر نيزه آورديمت. کي فکر مي کرد که براي هميشه تو ايران بموني و نتوني از اينجا دل بکني.

دو ساعتي با هم لب ساحل نشستيم. سپس فريد و بهناز از ما جدا شدند و رفتند و ما هم به ويلا برگشتيم. دو روز از نامزدي مون مي گذشت، که ظهر چون خوابمون نمي برد، دوتايي به ساحل رفتيم و قدم زديم. وقتي برگشتيم، آقاي بهادري و خانواده اش که تازه از راه رسيده بودند، جلوي در بودند. چون دستم را درر بازوي سپهر قلاب کرده بودم خانم بهادري به طعنه گفت:

به به با هم خلوت کردين، خوش مي گذره؟

سپهر زودتر از من جواب داد:

خانم مهندس مگه ميشه با نامزدم باشم و خوش نگذره. به خاطر غزال از اون سر دنيا پاشدم و اومدم اينجا. جاي شما خالي خيلي خيلي خوش مي گذره.

آقاي بهادري حيران پرسيد:به سلامتي کي نامزد کردين که ما خبر نداريم؟

سپهر- شب عيد.

هاني که آرزوي ازدواج با سپهر را در دل مي پروراند با ترشروئي گفت: مبارکه.

همگي با اخم به ما تبريک گفتند و به داخل رفتند. بعد از رفتنشان گفتم:

حيف عروس خانم خيلي ناراحت شدند طفلکي. البته خانواده اش هم همينطور.

سپهر- اتفاقا برعکس کيگي، چون من از دل عروسم خبر دارم، براي اينکه خودش کار منو آسون کرد و اگه خانواده اش راضي نبودند که دخترشونو به من نمي دادند.

خنده کنان گفتم: منظورم هاني اود نه خودم.

سپهر- زن من هم غزاله، نه هاني، پس بيا بريم تو که از گرسنگي مردم.

دو ساعت نيست که نهار خورديم، چه زود گرسنه ات شد.

خنده اي کرد و حرفي نزد. وقتي به داخل رفتيم، همه در حال استراحت کردن بودند الا دخترها! سها درس مي خواند و بقيه تلويزيون مي ديدند. چون اغلب شبها تا دير وقت مي نشستيم همگي ظهرها ساعتي مي خوابيدند. من هم به اتاقم رفتم تا ساعتي بخوابم که سپهر هم پشت سر من آمد و در را قفل کرد. اعتراض کردم: سپهر چرا درو قفل مي کني، شايد يکي از بچه ها بياد، بخوابه. تازه اتاق و اون بغلي نه اينجا.

کنارم نشست و گفت:

من خيلي تو رو دوست دارم.

سپهر خواهش مي کنم. اگه الان يکي بياد و ما رو تنها ببينه خيلي بدميشه.

-غزال تو منو دوست نداري.

-چرا اين فکر و مي کني. منم تو رودوست دارم.

-فکر مي کنم رفتارت با من يکمي سرده.

کنارش ماندم. مي دانستم حق با اوست. پس ساکت شدم و گذاشتم حرف دلش را بزند، همانطور که من او را دوست داشتم او هم مرا دوست داشت.

روزها يکي پس از ديگري به خوبي و خوشي سپري ميشد. در ششمين روز بهاري به جنگل رفتيم. پس از چيدن بساط و به پا کردن آتش سرگرم تاب سواري شديم. در اين حين مردي که همراهش چند اسب بود از آنجا گذشت و به جمعيتي که در آنجا بود کرايه مي داد. سهند هم از پير مرد خواست تا اسب ها را به ما کرايه بدهد. سهند و سياوش و ياشار سوار شدند، سياوش با طعنه و پوزخند به من گفت:

غزال تو که ديگه از اين به بعد از اين کارا معذوري. چون آقا بالا سر داري و اجازه نمي ده.

-سيا درست صحبت کن، سپهر که هنوز چيزي نگفته، تو چرا پيش داوري مي کني؟

سپهر- سيا که حرف بدي نزد، شوخي کردن که ناراحتي نداره، تو هم باهاشون برو.

با بي ميلي فقط به خاطر سپهر باهاشون رفتم. وقتي از آن محله فاصله گرفتيم و دور شديم، سياوش اسبش را از حرکت بازداشت و پياده شد.

ياشار- سشاوش چي شد؟ چرا وايسادي؟

سيا- براي اينکه اين دختر رو سر عقل بيارم.

از اسب پايين پريدم و گفتم:

مگه من عقلمو از دست دادم که تو مي خواي سر جاش بياري.

با فرياد جواب داد: اگه عقل داشتي که اين پسره لات و عوضي را به ما ترجيح نمي دادي.

-خفه شو! احمق.

ياشار و سهند هم پياده شدند. ياشار گفت: سيا اين چه طرز حرف زدنه، مگه ديوونه شدي؟

سيا- آره ديوونه شدم، جون اين خانم غريبه رو به ما ترجيح داده. يا بايد حلقشو پس بده يا مي کشمش.

-خوب کاري کردم و به تو ربطي نداره. مگه زوره نمي خوامت، فهميدي.مطمئن باش هيچ وقت اين کارو نمي کنم چون سپهر رو دوست دارم. ديوونه، احمق.

تا اين جمله را گفتم چنان سيلي محکمي زد که برق از چشمام پريد. مثل پلنگ وحشي به سمتش حمله ور شدم، که ياشار سينه اش را سپر کرد و مانع شد.

-ياشار ولم کن، بايد جوابشو بدم و تا تلافي نکنم دست از سرش برنمي دارم.

ياشار- يادت باشه غزال جواب سيلي رو هيچوقت با سيلي نده. خواهش مي کنم آروم باش. سيا هم عصبانيه.

سهند که تا آن لحظه ساکت بود و گوش مي داد، فرياد زد و گفت: ياشار چرا نمي زاري جوابشو بده. آخه به چه حقي اين ديوونه رو غزال دست بلند مي کنه. هر چند خوب شد چهره کثيف اشو ديديم. حتما اگه زن اين احمق مي شد، به محض عصباني شدن غزال رو زير مشت و لگد مي گرفت، آره؟ آقا سيا چي فکر کردي؟

ياشار نگذاشت سهند ادمه دهد و گفت: بس کنيد، خجالت نمي کشيد که به جون هم افتادين؟

سهند يقه سياوش را گرفت و گفت: نه چرا خجالت بکشم، غزال هم خون و خواهر منه، هر کي بخواد دست روش بلند کنه دندوناشو خرد مي کنم.

سيا- دست تو بکش و تو کاري که به تو مربوط نيست دخالت نکن

سهند و سياوش با هم گلاويز شدند. درد خودم را فراموش کردم و سهند را از سيا جدا مي کردم و ياشار هم سيا را مي کشيد. وقتي آن دو را از هم جدا کرديم ياشار گفت: شما دو تا سوار شيد و بريد. فقط هر چيبوده اينجا چال ميشه و کسي حرفي نمي زنه.

سهند گونه ام را لمس کرد و گفت: ديوونه ببين چي کار کرد. جاي انگشتاش تو صورتت مونده.

-بيا بريم عيب نداره.

سهند- چي چي رو عيب نداره. حالا سپهر به کنار. اگه بابا يا عمو مسعود بفهمن خون به راه ميشه.

مسير برگشت رو آهسته آهسته مي رفتيم تا کمي سرخي صورتم کاسته شد. سرم کم بود که حالا صورتم هم به خاطر سپهر سيلي خورد. خنده ام گرفت.

وقتي پيش بقيه رسيديم. بابا سرپا ايستاده بود که با ديدن ما گفت:

چي شده، چرا پريشون و آشفته هستين؟ پس اون دوتا کجان؟

-بابا ما دوتا مسابقه دده بوديم به همين خاطر زودتر رسيديم.

بابا- صورتت چرا سرخ شده، دعوا کردين، آره؟ بيا جلو ببينم.

-نه بابا جون، چرا بايد دعوا بکنيم.

هر کاري کردند، زير بار نرفتم که با هم دعوا کرديم. سهند که ديد اوضاع بازجويي خيلي وخيم شده، با شرم ساختگي گفت: بابا ولش کنيد، شوخي مي کردم، مشتم خورد به صورتش.

زن عمو- کور بودي که اينطور زدي؟

عمو بهرام- آخه پسر اين چه وضعه شوخيه، اگه مي خورد به چشمش چي؟

بيچاره سهند به خاطر من هم با سيا گلاويز شده بود و هم مورد سرزنش خانواده قرار گرفته بود.

تا اينکه ياشار و سياوش هم آمدند. عمو محمود نگاهي به آنها کرد وگفت: بس کنيد، ديگه فهميدم که شوخي مي کردين.

سپهر- غزال حوصله داري تا نزديک آبشار بريم؟

سرم را تکان دادم و بلند شدم و با هم به راه افتاديم، چند قدمي که دور شديم گفت: مي دوني غزال دروغگوي خوبي نيستي، چون چشمات همه چيز رو لو ميده. راستشو بگو با سياوش حرفتون شد؟

-نه.

-جان سپهر راستشو بگو.

چون قسمم داد ساکت شدم. ايستاد و صورتم را بين دستانش گرفت و به چشمانم خيره شد و پرسيد:

به خاطر من سيلي خوردي، آره فدات شم؟

باز هم سکوت کردم و گفت: چرا حرف نمي زني. من که فهميدم کار سياوشه نه سهند. تو چرا هر بلايي سرت مياد به خانواده ات نمي گي؟ آخه اين درسته يکي بزنه تو گوش ات و تو پنهون کني؟

لبخندي زدم و جواب دادم: از اين به بعد اگه تو اذيتم کردي و کتکم زدي حتما بهشون ميگم.

-من غلط بکنم که از گل نازکتر بهت بگم.

گونه سرخ شده ام را بوسيد و سرم را به سينه اش چسباند و گفت:

شايد الان باور نکني که ميگم بيشتر از جونم دوست دارم، ولي به مرور زمان، همه چي بهت ثابت مي شه. غزال من ديوونتم يعني از همون ابتداي آشناييمون، جادوي چشمات شدم. زندگي من با تو طلوع کرده و بدون تو غروب مي کنه.

براي اينکه از ناراحتي و اندوه بيرون بيايد گفتم: سپهر جان از بس که محکم بغلم مي کني و فشار مي دي استخوان هام در حال خرد شدنه.

دستانش را باز کرد و با هم به طرف آبشار رفتيم. از آن روز تا وقتي که به تهران بازگرديم من و سيا با هم سر سنگين بوديم. وقتي بيرون مي رفتيم سيا در ويلا مي ماند و بيرون نمي امد. سهند بعدا گفت که وقتي عمو محمود و عمو بهرام موضوع را فهميدند با سياوش حسابي دعوا کردند.

وقتي به تهران بازگشتيم، عمو سعيد از بابا خوايت تا به عقد هم دربيائيم. چون تا تابستان چند ماهي نمانده بود. اگر عقد مي کرديم راحت تر مي توانستيم رفت و آمد کنيم و هيچ مانع و معذوراتي وجود نداشت.

در روز هيجده هم فروردين در حضور بزرگتر ها از جمله پدربزرگ و خان عمو که به تهران آمده بودند به عقد هم درآمديم.

ديگر هيچ کدام ترس و دلهره جدايي نداشتيم. سپهر هم هر روز به جاي اينکه ظهرها تلفن کند به دبدنم مي آمد و يا من به خانه آنها مي رفتم. چون به سپهر قول داده بودم تا درسهايم را خوب بخوانم، از مامان خواستم چند دبير خصوصي براي درسهاي اصلي ام بگيرد تا جبران دروس عقب افتاده ام را بکنم. سپهر خودش هم خيلي کمکم مي کرد. سخت مشعول تست زني و تمرين بودم و کمتر به گردش و تفريح مي رفتيم. الا شب عروسي هاني، که بعد ازز اينکه از سپهر نااميد شده بود با کس ديگري عروسي کرد. آن شب بابا و مامان به خاطر بابابزرگ نيامدند و من همراه سپهر و خانواده اش رفتم. موقعي که عروس و داماد وارد شدند، در ميان هلهله و کف زدن، سپهر آهسته به خاله گفت: مامان تو رو خدا ببين عروس من، غزال من، کجا اين عروس کجا؟ چطور دلت ميومد اين ميمون عروست بشه.

خاله بادي به غبغب انداخت و گفـت: قربون عروس خوشگلم برم، عروس من گل سر سبده. آخه عزيزم تقصير منچيه بابات اصرار مي کرد تا شايد براي هميشه پيشمون بموني.

سپهر- مامان جان اگه عشق غزال نبود که سپهر اينجا نبود.

خاله نگاهي بهش کرد و گفت: پس چرا دروغ گفته بودي بهش که عاشق نشدي، هان؟ حالا ديگه سر من کلاه مي ذاري؟

سپهر خنديد و گفت: غزال خانم بقيه حرفمو به مامان بگو.

خجالت کشيدک به خاله بگويم به همين خاطر سکوت کردم که خودش گفت: مامان جان من گفتم بگو پسرت عاشق نشده بلکه مثل مجنون ديوونه و آواره شده. چون غزال بله رو نمي گفت، بهش گفتم اين قسمت جمله رو به دل سنگ اش بگه.

به پهلوش زدم که ساکت بشه که خاله ديد: خجالت نکش عزيزم جوونيه و اين کارا.... من و سعيد 5 سال سختي کشيديم تا خانواده من راضي به ازدواجمون بشن. که اخر هم قبول نکردند و براي همين، ما دور از چشم اونا و پنهوني بيرون مي رفتيم. اونا مي خواستن من با پسر عموم ازدواج کنم. براي همين بعد از تموم شدن دانشگاه سعيد پنهوني ازدواج کرديم و به ايتاليا رفتيم. سپهر ده ساله بود که خدا بيامرز، پدر و مادرم با ما آشتي کردند.

خاله با ياد آوري گذشته اشک در چشمانش حلقه زد. من هم متاثر شدم چون آرزوي هر دختري هست که خانواده اش در عروسي اش شرکت کنند و با دعاي خير انها وارد خانه بخت شود. تا آخر شب ذهنم در حال و هواي عروسي عمو سعيد و خاله مي گشت. انگار من هم در انجا حضور داشتم. يک هفته بعد از عروسي هاني چون مدرسه ها تعطيل شده بودند، بهناز و فريد هم عروسي کردند و براي ماه عسل به ايتاليا رفتند، بعد از دو هفته بازگشتند. در اين مدت من سرم مشغول درس بود و به هيچ چيزديگري فکر نمي کردم، تا اينکه سپهر گفت: خاله و بچه هاش براي عروسي ما به ايران مي آيند.

نمي دونم چرا از شنيدن اين خبر دلشوره پيدا کردم. چون قبلا چند بار از زبان خاله شنيده بودم که مهرداد از سپهر بزرگتر بود بيشتر از راه به درش مي کند و او را به رفتن وسوسه مي کند. خيلي مي ترسيدم که سپهر ترکم کند. هرچند که به عشقش شک نداشتم ولي باز هم مي ترسيدم. شبي که قرار بود خاله اش اينا بيايند چون کتايون سه روز بود که زايمان کرده بود مامان و زن عمو به کمک عمه رفته بودند و شبها رو هم انجا مي ماندند. بابا هم با دوستانش به فشم رفته بودند و من و ياناز در خانه بوديم. شب سپهر رو نگه داشتم براي همين خيلي تعجب کرد وگفت:

غزال امشب آفتاب از کدوم طرف درآمده که تو خواستي پيشتون بمونم چون از عيد به بعد نه تو خونه ما موندي نه به من اجازه دادي که اينجا بمونم، شاخ دراوردم.

ساناز در حالي که به طرف اتاقش مي رفت خنديد و گفت: سپهر جون تعجب نکن. کارهاي غزال هميشه عجيب و غريبه. شب بخير من رفتم بخوابم.

بعد از رفتن ساناز قيافه معصومي به خودش گرفت و گفت: ببخشيد خانم امشب من بايد تو هال بخوابم يا کنار همسرم، آخه من که اجازه ندارم با همسرم همبستر بشم.

-خودتو لوس نکن، پاشو بريم با هم بخوابيم.

فورا بلند شد و دست من را هم گرفت و بلندم کرد و گفت: تا آقا شيطون قولت نزده و پشيمون نشدي پاشو.

خنده کنان با هم به اتاقم رفتيم وقتي دراز کشيديم سپهر گفت: غزال بيا سرتو بزار رو سينه ام تا هم لالايي برات بگم و هم نوازشت کنم.

-اخه بابايي اگه لالايي بگي زود خوابم ميبره.

-مگه عزيز بابا، فقط براي بچه ها لالايي مي خونن؟ آدم عاشق هم براي معشوقش شعرهاي عاشقانه مي خونه تا مبادا اين پرنده خوشبختي از ديوار خونه اش بره، چون اونوقت عشق اون پرنده مي مونه و دل شکسته عاشق.

سرم را روي سينه اش قرار دادم و گفتم: سپهر من خيلي مي ترسم با اومدن خاله ات اينا، همه چيز تموم بشه و از پيشم بري.

در حالي که موهايم را نوازش مي کرد جواب داد: کبوتر جلدي هر جايي که بره آخر شب برمي گرده لونه خودش. آخه غزالم، جام مي من از عشق تو پر شده. ادمي که هميشه ميگسارش مي کنه بدون شراب زنده نمي مونه، مي دوني چرا؟ چون حکم آب حيات رو براش داره. تو همون آب حيات مني و من اين آب رو جرعه جرعه سر کشيدم تا که تموم وجودم از شراب عشق تو پر شده.

محکم دماغمو فشار داد و گفت: بي خود فکرهاي الکي نکن.

-تو بايد استاد ادبيات ميشدي نه مهندس ساختمان. سپهر؟

-جانم!

-راستي تو خجالت نمي کشي غزال رخت شور زنت شده؟

خند اي سر داد وگفت: نه براي چي خجالت بکشم، رخت شور به اين خووشگلي دارم و بهش فخر مي کنم. ولي غزال از شوخي گذشته اگه يه خورده ديگه زحمت بکشي من بهت قول ميدم بهترين رشته ها قبول ميشي. البته اگه هرچي که من ميگم با دقت گوش کني و حل کردن سريع تمرين ها رو ياد بگيري.

-به شرط اينکه تو بيايي اينجا.

-اگه مثل امشب اجازه موندن بدي، حتما ميام. با سر و کله. گوش کن بي انصاف! آخه تو که نگين چشمات يه ميخونه شراب داره...

-بقيه شو هم بگم يا نه؟

-گوشم با شماست استاد بگو.

يه حالي به ما بده عزيزم ثواب داره!

ديوونه خجالت بکش.

از کي، از زنم؟ اين غريزه همه انسانهاست و بدون اين زندگي دوام و لذت نداره.

-ببخشيد استاد هر چي شما بگين. حالا بگير بخواب.

-زياد به خودت وعده وعيد نده که از خواب خبري نيست.

تا نيمه هاي شب بيدار بوديم و از هر دري سخن مي گفتيم. براي همين نزديک ظهر از خواب بيدار شديم، عصر با سپهر به ديدن مهمان هايشان رفتيم. منتظرمان بودند. خاله اش نسرين خيلي سرد برخورد کرد ولي پسرش مهرداد به گرمي مرا تحويل گرفت. مهسا هم در حمام بود. ساکت در کنار سپهر نشستم که خاله نسرين با طعنه گفت:

سپهر جان چه عجله اي به ديدن خاله ات داشتي که به اين زودي آمدي؟

سپهر- ببخشيد خاله جان وقتي پيش غزالم زمان را فراموش مي کنم.

خاله نسرين- خيلي دوستش داري! فکر نمي کردم.

سهيل به جاي سپهر جواب داد: خاله از دوست داشتن گذشته، چون جون سپهر به جون غزال بسته است بدون غزالش مييميره.

سپهر دستي به شانه سهيل زد و گفت: آفرين

خاله نسرين تا بنا گوش سرخ شد و چيزي در اين مورد نگفت، من هم ساکت به حرفهايشان گوش مي دادم. چون اولين بار بود مي ديدمشان، سهيل آهسته در گوشم گفت: چه مظلومم شدي زن داداش. زبونتو موش خورده؟

زبانم را درآوردم و گفتم: روز اول ساکتم وگرنه يه متر زبون دارم.

سپهر- زبونتو براي چي درآوردي.

در اين اثنا مهسا که قيافه اش بدک نبود با آرايش غليظ پايين آمد، بعد از سلام، به گردن سپهر آويزان شد و صورتش را بوسيد. از ديدن اين صحنه تمام تنم داغ شد، چون انتظارش را نداشتم. سپهر دستانش را از گردنش باز کرد وگفت: مهسا ديگه اين کارو نکن خوشم نمي آيد.

مهسا- اوه يادم رفت زن داري و ممکنه ازش بترسي.

سپهر- گفتم که خوشم نمي آيد چون من گذشته مو اونجا گذاشتم و اومدم.

مهسا مثل طلب کارها با من احوالپرسي کرد. از اين جو سرد سخت در عذاب بودم و براي همين بعد از شام از سپهر خواستم من را زودتر به خانه برساند. از آن روز تا موقعي که آنها در ايران بودند سپهر اغلب شبها پيشم مي ماند تا من ناراحت نشوم و با خيال آسوده به درسهايم برسم. روز امتحان خودش من و سها را به سر جلسه رساند. سعي کردم با حوصله و آرامش به سئوالها جواب دهم. فکر مي کردم به راحتي از عهده اش برآيم. وقتي بيرون آمدم سپهربلافاصله پرسيد: چطور بود راحت تونستي جواب بدي؟

ترسيدم يک موقع حدسم اشتباه از آب دربيايد براي همين گفتم: نمي دانم به نظرم افتضاح جواب دادم.

گرفته جواب داد: عيب نداره، اگه امسال قبول نشدي، سال آينده دوباره امتحان ميدي. حالا بيا بريم دنبال سها که منتظرمونه.

سپس دوتايي به دنبال سها رفتيم، به محض سوار شدن با خوشحالي گفت: حتما قبول ميشم. چون به راحتي تونستم جواب بدم.

بعد از کنکور هر دو خانواده در تدارک عروسي بودند. زن عمو و مامان سخت مشغول تهيه جهيزيه ام بودند، چون عمو مي گفت، جهزيه و عروسي غزال بايد تو فاميل تک باشه. عمو سعيد هم يکي از آپارتمانهايي که خودش ساخته بود بهعنون کادوي عروسي در اختيار ما گذاشت. مامان به کمک زن عمو با سليقه و وسواس وسايلم را مي چيدند. از خوشحالي مي خواستم پرواز کنم. از پرنده سعادتي که روي شانه ام نشسته بود، از اين همه شادکامي. از محبت بيش از حد اطرافيانم. بخصوص همسر و همسفر زندگيم.

هر چه به روز عروسي نزديک مي شديم، فعاليت وو تکاپوها بيشتر مي شد. درست يک هفته ماندهه بود که به خانه خاله رفتم به غير از سهيل و مهسا کسي خانه نبود. با سهيل گرم صحبت بودم که سپهر و فريد هم آمدند. غذا را گرم کردم و براي هر دوشان کشيدم. بعد از خوردن غذا سپهر گفت: غزال اگه اجازه بدي، اول يه خورده کار داريم، اول اونا رو انجام بدم بعدا بريم خريد. تو هم برو پيش سهيل تا حوصله ات سر نره.

چون قرار بود با هم به خريد کفش و مانتو بريم، ما در اتاق سهيل مشغول بگو بخند بوديم، مهسا هم در اتاق سها به قر و فرش مي رسيد. از وقتي که آمده ب.ئم به من به چشم يک جاني نگاه مي کرد. براي همين زياد محلش نمي گذاشتم.

دقايقي بعد که حوصله مان سر رفت، سهيل گفت: غزال حوصله تاب سواري داري، بريم حياط.

-آره پاشو بريم، چون حوصله من هم سر رفت.

با هم از اتاق بيرون رفتيم. همين که از پله ها مي خواستم بيام پايين، يه فکري به ذهنم رسيد: سهيل بيا به جاي تاب سواري، سوار سرسره بشيم.

-کدوم سرسره، ما که نداريم.

-چرا يه سرسره بلند هست که تو بي خبري.

و به دنبال حرفم از نرده پله ها ليز خوردم و پايين اومدم.

سهيا هيجان زده گفت: عجب فکر بکري. به نوبت سوار ميشيم.

چون حفاظ به صورت مارپيچ بود به راحتي سر مي خورديم. با سر و صداي ما مهسا از اتاق آمد بيرون و با ديدن ما گفت: وا مگه شما عقل ندارين که اين کارا رو انجام ميدين.

سپس پشت چشمي برايم نازک کرد و گفت: تو که هنوز اداي بچه ها رو درمياري، چرا شوهر کردي؟ در واقع نامزد منو از چنگم درآوردي.

-تو اول برو يه من کرم تو پاک کن که مثل دلقک شدي، بعدا بيا دستور بده. در ضمن هر کاري عرضه مي خواد که من اين را داشتم.

سهيل که از جوابم خوشش آمده بود گفت: خوشم اومد غزال، بزن بريم که تب داره.

با حرص دوباره به اتاق رفت و در را کوبيد ما هم به لج او با سر و صداي زياد سر مي خورديم. ايندفعه سر و صداي ما سپهر و فريد را که در اتاق کار عمو که در طبقه پايين قرار داشت را بيرون کشيد. چون هر دو بالا بوديم سپهر گفت: اون بالا چه خبره؟ چي کار دارين مي کنيد؟

سهيل- صبر کن تا ببيني.

سوار حفاظ شد و پايين رفت. به دنبالش من هم ليز خوردم که هر دو با هم گفتند: اي واي ديوونه شدين؟

فريد- اگه از اون بالا بيافتيد چي؟ فکرشو کردين.

-نترسيد بلديم چطوري بياييم پايين که نيافتيم.

فريد- به به عروس خانمو باش، تازه ياد بچگيش افتاده.

سهيل- فريد اگه تو هم يه بار سر بخوري بيايي پايين، تازه مزه شو مي فهمي.

سپهر- واقعا خجالت داره.

سهيل- چي، اينکه تو قبلا نامزد داشتي و ما بي خبر بوديم، آره ناقلا.

سپهر به تندي جواب داد: سهيل تب داري که هذيون ميگي، اين چرنديات چيه؟

سهيل سرش را تکان داد و گفت: من نه، مهسا.

براي اينکه شر به پا نشود گفتم: اه سهيل بيکاري، نمي توني يه دقيقه جلوي زبونتو بگيري. الان حال گيري ميشه.

سپهر فرياد زنان گفت: مهسا، مهسا.

سپهر برافروخته و عصباني شد مي خواست بالا برود که دستش را گرفتم و در حالي که به سمت اتاق مي کشيدم گفتم: سپهر خواهش مي کنم ولش کن، من جوابشو دادم.

سپهر- غزال اجازه بده، بايد بفهمم منظورش چيه! چون اين چند روز هم به زور تحمل کردم.

فريد- سپهر وقتي غزال جوابشو داده، براي چي خونتو کثيف مي کني. بيا بريم زودتر کارمونو تموم کنيم تا بهناز طلاقمو صادر نکرده.

سپس رو به ما گفت: شما دو تا هم بياين، پيش ما بشينين.

-اگه آقاي مهندس اجازه بده، چشم مزاحمتون ميشيم. چون با يه من عسل هم نمي شه خوردش.

سپهر اخم هايش را باز کرد و لبخندي زد و گفت:

-به شرطي که ساکت باشين و حواس ما رو پرت نکنين. حالا بفرمائيد.

از بي حوصله گي با سهيل اسم و فاميل بازي مي کرديم، بعد از کمي بازي، حوس آزار به سرم زد. موشکي با کاغذ درست کردم و سپهر رو نشانه گرفتم. سرش را بالا گرفت و فقط نگاهم کرد. سهيل هم به تبعيت از من موشکي به سمتشان پرت کرد. مثل بچه هاي کوچک با ذوق و شوق اين کار را انجام مي داديم که فريد گفت: نخير مثل اينکه دست بردار نيستيد و تا ما رو ديوونه نکنيد آروم نمي گيريد.

سپهر- فريد پاشو برو خونه، خودم هر جوري شده تا صبح تمومش مي کنم. چون کم کم دارم از کوره در ميرم.

فريد- قبل از رفتن يه نصيحتي بهت بکنم. خالا، حالا ها فکر بچه نباش چون غزال جاي ده تا بچه رو برات پر مي کنه.

از خجالت سرخ شدم و سرم را پايين انداختم، سپهر نگاهم کرد و جواب داد:

اتفاقا نصيحت به جايي بود حتما آويزه گوشم مي کنم تا مبادا فراموشم بشه.

فريد دست از کار کشيد و خداحافظي کرد و رفت، سهيل هم بيرون رفت. وقتي تنها شديم، سپهر کنارم آمد و گفت:

آخه لعنتي من به تو چي بگم. اون از سرسره بازيت، اينم از موشک درست کردنت! اگه از اون بالا پرت ميشديمن چه خاکي به سرم مي کردم.

-خاک رس.

سري تکان داد و گفت: آخه عزيزم، مگه تو بچه اي؟ قربون اين هيکلت برم که هم قد مني، هفته آينده عروس ميشي و مسئوليت به خونه به گردنت ميافته و کدبانوي خونت ميشي، اونوقت مثل بچه هاي شيطون از در و ديوار بالا مي ري؟

از شنيدن کلمه هاي مسوليت و خونه داري، تنم به لرزه افتاده چون هيچ کاري بلد نبودم.

-سپهر؟

-جانم!

-مي دوني من آشپزي.... بلد نيستم، اگه بيايي و ببيني که آشپزي نکردم يا خراب شده، باهام دعوا مي کني؟

بغلم کرد و گفت: چرا دعوات کنم، خودم کمکت مي کنم تا ياد بگيري، اگر هم نخواستي ياد بگيري و دوست نداشتي، خودم تا آخر عموم، نوکرتم. همين که منت گذاشتي و زنم شدي برام کافيه.

-سپهر تو خيلي خوبي، من خيلي دوست دارم، قول ميدم دست از شيطنت بردارم و در عوض خانه داري و آشپزي ياد بگيرم.

حرفهايش آرامش بخش و تسکين دهنده بود طوري که ترس و دلهره ام را از بين برد.

روز قبل از عروسي براي اصلاح صورتم به آرايشگاه رفتيم. باور کردنش خيلي برايم مشکل بود. هر روز يک قدم از دوران مجرديم فاصله مي گرفتم و همه چيز در حال تغيير و تحول بود، بعد از اصلاح که خيلي هم دردآور بود، وقتي خودم را در آينه ديدم باور نداشتم که غزال چند ساعت پيش باشم. با پاک شدن موهاي صورتم و نازک شدن ابروها قيافه ام خيلي تغيير کرده بود. وقتي از اتاق خارج شدم همه با تعجب نگاهم مي کردند، سها زودتر از همه صورتم را بوسيد و گفت: واي غزال چقدر تغيير کردي، خيلي خوشگل شدي.

لبخندي زدم و جواب دادم: ممنون.

سپس با هم بيرون رفتيم. سپهر جلوي آرايشگاه منتظرمان بود. با ديدنمان جلو آمد و همانطور به صورتم زل زد.

خاله- سپهر چرا ماتت برده، توي خونه هر چقدر خواستي ميتوني نگاش کني. درست نيست همين جور وسط خيابون سرپا نگه داي.

سپهر تازه متوجه حرکتش شد و در حالي که لبخند مي زد جواب داد:

-ببخشيد که سرپا نگه تون داشتم، چيکار کنم هول شدم.

خاله- پس مواظب باش فردا غش نکني. چون حتمافردا مثل ماه شب چهارده ميشه.

با تعريف و تشبيه به خانه رفتيم، فقط بابا خونه بود و ساناز به خاطر مهمانهايي که از اروميه آمده بودند به خانه عمو محمود رفته بود. بابا هم با ديدينم محکم بغلم کرد و در حالي که اشک شوق مي ريخت قربون و صدقه ام مي رفت. واقعا که عشق پدر و مادر نسبت به فرزندان بي همتاست. در طول چند دقيقه اي که خاله و بقيه خانه ما بودند سپهر هي اشاره مي کرد که به اتاقم بروم تا چند لحظه اي پيشم بيايد و من هم ابرو بالا مي انداختم و اذيتش مي کردم. موقع رفتن زير لب زمزمه کرد و گفت: لعنتي از فردا شب اگه تونستي هي برام ابرو بالا بنداز و ناز کن، صبر کن حساب تو رو مي رسم. جوابش را با خنده دادم که بيشتر جرص اش را درآمد. بعد از رفتن آنها، دلهره عجيبي به جانم افتاد براي اينکه شب راحت بخوابم قرص آرامش بخش خوردم و صبح با يه گردان آدم به آرايشگاه رفتم. ساعتها زير دست آرايشگر نشستن حسابي خسته و کلافه ام کرده بود. هي تکان مي خوردم چون عادت به يک جا بند شدن نداشتم. آخر عروس خانم گفت: چي شده، عروس خانم چرا کلافه شدي؟

و طناز به جاي من گفت: آخه عروس خانم به عادت به يه جا بند شدن نداره و اگه الان ولش کني از در و ديوار بالا مي ره و براي همين حوصله اش سر رفته.

حرف طناز باعث خنده سايرين شد. کم کم سستي چند لحظه پيش از وجودم رخت بربست، وقتي لباس سپيد عروسي رو به تن کردم با تور و تاج اصلا شبيه خودم نبودم، احساس مي کردم در جلد شخص ديگري هستم. دلم مي خواست ساعتها جلوي آبنه بايستم و خودم را تماشا کنم. شادي، وصف ناپذيري تمام وجودم را گرفته بود.

نسترن خانم چند قدمي به عقب رفت و بعد از چند بار برانداز کردن گفت: عروس خانم امشب حسابي پدر شازده دوماد رو درمياري چون مثل پرنسس ها شدي. نه بهتره بگم ملکه زيبايي ها شدي.

قبل ازاينکه بيرون بروم، شاگردش مانع شد و بعد از گرفتن انعام از سپهر اجازه بيرون رفتن را داد. جلوي در، سپهر با کت و شلوارکرم رنگ و بادسته گلي به انتظارم ايستاده بود. به محض قدم گذاشتن جلو آمد و بعد از دادن گل پيشاني ام را بوسيد و زير لب گفت: نامرد خيلي خوشگل شدي، تا ندزديدنت بيا بريم.

-ممنون، تو هم خيلي خوشگل شدي.

در اين لحظه سهند با چشمان تر آمد و ضمن بوسيدنم گفت: قربون خواهر خوشگلم برم چقدر ناز شدي.

به شوخي گفتم: سهند جان براي دلخوشي خواهرت ميگي يا براي پشيمون نشدن سپهر.

سهند- آقا سپهر خيلي هم دلشون بخواد که دختر به اين خوشگلي نصيبش شده بايد خيلي هم منت تو بکشه که قبولش کردي.

سپهر- بر منکرش لعنت! هم نازشو خريدارم هم منت شو مي کشم.

سهند- سپهر تو گوشهاتو بگير تا من به غزال يه چيزي بگم.

و سپس آهسته گفت: غزال ولي خودمونيم خوب گنجشک را جاي قناري رنگ کرده و تحويلش داديم! يعني غالبشون کرديم حالا تو هم زياد طاقچه بالا نزار تا گندش درنياد.

در حالي که هر سه مي خنديديم به طرف ماشين رفتيم. داخل ماشين سپهر دستم را گرفت و چند بار بوسيد و گفت: خدايا امشب به دادم برس که دارم ديوونه ميشم. غزال خوش خرامم نمي دونم چه جوري و با چه زبوني بهت بگم که خيلي دوست دارم و خوشحالم که عاقبت عروس روياهام شدي. ولم مي خواد داد بزنم بگم عشق من، خوشگل من، دوست دارم. آخ نمي دوني دلمو چه جوري بردي، دختر کردي!

در حالي که وجودم ازعشق و محبت اش لبريز بود، به صورت جذاب و زيبايش نگاه کردم و جواب دادم: پسر بندري تو هم دل منو بردي، مخصوصا با دو تا ستاره هاي چشمک زنت و لبخند مليحت که روي گونه هات چال مي اندازه و زيبايي تو دو چندان مي کنه و ضربان قلبم رو تندتر اونقدر که دلش مي خواد از قفسه سينه بيرون بزنه و بهت بگه عشق من، مجنون بي همتاي من، من هم خيلي دوست دارم. عاشقتم بي حد و اندازه.

دوباره دستم را جلوي لبش برد و بوسيد و با نم شدن دستم غليان احساسش را لمس کردم و با خودم عهد کردم که در مقابل احساس پاکش که روح و جسم من را با خودش پيوند داده بود وفا دار بمانم!

وقتي جلوي خانه رسيديم همه با شنيدن صداي بوق ماشين به حياط آمدند. وقتي پياده شدم، بوي اسپند با بوي گلها در هم آميخته بود. حياط و درختان با چراغهاي رنگي آراسته شده بود. صداي هلهله و کف به آسمان ميرسيد. دلم مي خواست از اين همه خوشبختي که خداوند نصيبم کرده بود به پرواز درآيم. براي اينکه خودم را کنترل کنم محکم بازوي سپهر را گرفتم و از او ستوني براي تن لرزانم ساختم. سپهر نگاهي به صورتم انداخت و خنده کنان گفت: عزيزم چند ساعت ديگه بايد تحمل کني و صبر داشته باشي تا بتوني بغلم کني!

اخمي کردم و جواب دادم: عزيزيم تو هم خيلي لوس و بي مزه تشريف داري.

با اخم کردن من فيلم بردار اعتراض کرد و گفت: عروس خانم چرا اخم کردين، يه خورده لبخند بزنيد.

سپهر قيافه مظلومي به خودش گرفت و گفت: آقا دست رو دلم نزارين که خونه، عروس خانم چون به زور شوهرش دادن ار الان اخم کرده و مي گه نمي خوامت.

با اين حرف سپهر اخم هايم را باز کردم و خنديديم. داخل سالن که شديم به تک تک مهمانها خوش آمد گفتيم. وقتي جلوي ياشار ايستاديم، ياشار باچهره مغموم و گرفته با ما دست داد و تبريک گفت. طوري که وقتي سرجايمان نشستيم سپهر گفت: خيلي دلم براي ياشار سوخت، چشاش، قيافه اش داد مي زنه که خيلي دوستت دارهو حتما دلش مي خواد که من سر به نيست بشم تا خودش مالک تو مي شد. يه آن خودمو جاي اون گذاشتم، الان مي دونم خيلي زجر مي کشه.

-آره من هم متوجه شدم خيلي گرفته و پکره، ولي چيکار کنم تقصير من چيه که دلم تو رو مي خواست و به نداي تو جواب داد و بيقرار تو شد. در ضمن ياشار پسر کينه اي نيست و بد کسي رو نمي خواد! درست برعکس سياوش که ميبيني نيومده، ياشار پسر توداريه. از خدا مي خوام هر چه زودتر مهر منو از دلش بيرون کنه و مهر کس ديگه اي رو جايگزين کنه.

در همين اثنا بهناز و زيبا آمدند و بهناز گفت: والله ما عروس و داماد پرچونه نديده بوديم به جاي شادي و سرور ماتم زده با هم درد و دل ميکنن، بسه ديگه يه خورده اش رو نگه دارين براي خونه! پاشين بياين وسط، ناسلامتي عروسيتونه، نه عزا که لب و لوچه هر دوتون آويزونه.

-چشم مادربزرگ چقدر غرغر مي کني، خوب يه امشب مغز فريد از دست وراجي تو آسوده شده.

بلند شديم و به جمع آنهايي که وسط مي رقصيدند رفتيم و همه گرد ما حلقه زدند و شادي و پايکوبي مي کردند. هرگر فکر نمي کردم شبي که با هم آشنا شده بوديم با هم عروسي کنيم. تا نيمه هاي شب پايکوبي ادامه داشت. بعد در ميان اشک و زاري و دعاي خير بزرگترها از جمله پدربزرگ و بابا به خانه خودمان که کاخ امال و آرزوهايمان بود رفتيم. وقتي تنها شديم، بغضي که در گلويم سنگيني مي کرد آزاد ساختم. سپهر مرا در آغوش گرفت و دلداريم مي داد که يکدفعه گفت: خوب بزار ببينم کي ديروز ناز مي کرد و ابرو بالا مي انداخت، اين گريه از ترسه! راستي تو که چند لحظه پيش عجله داشتي حالا چرا گريه ميکني؟

و به دنباله حرفش خنده بلندي سر داد که حرصم را بيشتر درآورد. من هم به طرف اتاق خواب دويدم و در را بسته و از داخل قفل کردم. سپهر پشت در ايستاده بود و با عجز و التماس مي گفت: غزال خواهش مي کنم در و باز کن شوخي کردم. نکنه مي خواي تلافي کني و تا صبح بايد پشت در بخوابم. يعني دلت مياد که اولين شب عروسيمون بدون من بخوابي. خواهش مي کنم در و باز کن.

هرچند که دلم نمي خواست اذيتش کنم اون همچين شبي ولي نمي دانم چرا از سربه سر گذاشتنش لذت مي بردم و براي همين گفتم: بي خودي اصرار نکن چون فايده نداره تا فردا صبح ا ز اين اتاق بيرون نمي آيم، حالا برو راحت بگير بخواب.

-غزال جون من از خر شيطون بيا پايين، به جان عزيزت شوخي کردم نمي خواستم اذيتت کنم. آخه بي انصاف کجاي دنيا رسمه که عروس شب زفاف بدن دوماد بخوابه؟

به زور جلوي خنده مو گرفتم و در حالي که چراغ را خاموش مي کردم گفتم: شب بخير آقاي داماد.

-غزال چرا امشب لج کردي. آخه امشب شب مهتابه، حبيبم رو مي خوام، حبيبم اگر خوابه طبيبم رو مي خوام.

-آقاي خواننده لطفا سر و صدا نباشه مي خوام بخوابم.

هر چقدر اصرار و التماس کرد جوابش رو ندارم. آخر خسته شد و چراغ را خاموش کرد. فکر کردم گولم زده و نخوابيده و در کمين نشسته تا در و باز کردم از فرصت استفاده کنه و بياد داخل. دقايقي گذشت و خبري نشد. آهسته کليد را چرخاندم و در را باز کردم و به هال رفتم، همانطور با کت و شلوار و بدون پتو روي کاناپه خوابيده بود. پاورچين پاورچين کنارش زانو زدم دست نوازش بر سرش کشيدم و هر چه او را صدا مي زدم، چشمش را باز نمي کرد. انگار ساعتهاست خوابيده و غرق خواب است، آخر مکم داد زدم که چشمانش را باز کرد، لبخندي زدم و پرسيدم: چرا باهام قهر کردي که محلم نمي زاري. بلند شو و برو سر جات بخواب.

در حالي که مي خنديد بلند شد و نشست و جواب داد: نه عزيز دلم، مگه بچه ام که قهر کنم.

همانطور که مي خنديد بلند شد و رفت سرجاش بخوابه. سپس به سمت من برگشت و گفت:

-ممنون از اينکه بيدارم کردي.

-من هم خوشحالم چون تو خيلي مهربوني.

-راستي اينطوري فکر مي کني. متشکرم. تا نظرت عوض نشده بلند شو بريم بخواب.

بعد از اين گفتگوها خواب از سر سپهر پريد.

آن شب تا نزديکيهاي صبح با سپهر صحبت کرديم، از آينده، از روزهاي خوبي که در پيش داشتيم. احساس مي کردم که خانم شدم. و شيطنت هاي گذشته رو ندارم.

صبح روز بعد به ميل خودمان به چالوس رفتيم تا از حاشيه دريا به مشهد و چند شهر ديگه برويم تا هم سپهر از شهرهاي ايران ديدن کنه و با آداب و رسوم کشورش آشنا شود و هم سفر ماه عسلمان باشد. سه روز در چالوس بوديم و هر روز ساعتي به لب دريا مي رفتيم مخصوصا موقع غروب آفتاب که دريا بسيار زيبا مي شد. به شهر هاي زيباي اطراف چالوس از جمله رامسر رفتيم و در کوه سر به فلک کشيده و خوش منظره جواهرده،نهار خورديم.

محبت بي حد و شائبه سپهر باعث ميشد که کمتر احساس دلتنگي کنم. شب آخر که روز تولدم هم بود دوتايي با کيک کوچک جشن گرفتيم. براي اولين بار، سالروز تولدم را بدون خانواده ام جشن مي گرفتم، جاي خالي آنها آزارم مي داد ولي سعي مي کردم خودم را شاد جلوه دهم اما چون سپهر زرنگتر از اين حرفها بود گفت:

-عزيزم، خانمم! اينقدر خودتو عذاب نده ميدونم دلتنگ خانواده ات هستي پس تظاهر به شادي نکن و راحت باش.

-براي اينکه نمي خواستم تو رو ناراحت کنم، واقعا بدون اونا خيلي برام سخته.

در حالي که نوازشم مي کرد گفت:

من و تو شريک زندگي هم هستيم و بايد تو خوشيها و غمها هم شريک زندگي هم باشيم. پس دليلي نداره که تو از چيزي که ناراحت هستي تو خودت بريزي، چون آنوقت آسيب مي بيني.

هرگز فکر نمي کردم با کسي ازدواج کنم که تا سر حد جنون دوستم داشته باشه و به من عشق بورزه و مثل خانواده ام نازم را بکشد. هرچند که اول راه بوديم ولي سالي که نکوست از بهارش پيداست. چون از ابتداي آشنايي سپهرکه مقابل کسي کوتاه نمي آمد در مقابل من انعطاف و نرمي نشان مي داد و برعکس زبان تلخم، کلمات محبت آميزي بر لب داشت. هر چقدر بي محلي مي کردم. اثري بهش نداشت و آخر من تسليم شدم.

پانزده روزي در شهرهاي مختلف در گشت و گذار بوديم. سپهر از شهر مقدس مشهد بيشتر خوشش آمده بود و براي همين مدت زيادي آنجا مانديم. موقعي که به تهران برگشتيم يکراست به خانه عمو سعيد رفتيم و از آنجا به بابا اينا رسيدنمان را خبر داديم. دقايقي بعد عمو محمود و بابا اينا براي شام آمدند. در رفتار ياشار هيچ تغييري ايجاد نشده بود و مثل سابق رفتار مي کرد.

زماني که با سها تنها شديم گفت:

-غزال يه موضوع مهمي رو مي خواستم بهت بگم. شايد به زودي من هم قاطي مرغها شدم.

جدي؟ کيه؟

-پسر يکي از همسايه هاست، خونشون يه کوچه با ما فاصله داره، چند روز پيش اومدند خواستگاري. اسمش افشينه، معازه طلافروشي داره تا فوق ديپلم خونده. از خانواده هاي اصيل و متمول هستند. بابا تحقيق کرده و نظر مساعد دارن ولي خودم دو دلم.

-با اين صفات خوب، دودلي؟

-چون دوست دارم ادامه تحصيل بدم. حتي اگر امسال قبول نشدم براي سال آينده بيشتر تلاش مي کنم تا قبول بشم.

-اينکه دودلي نداره، خيلي راحت حرفتو بهش بزن شايد ادم روشن فکري باشه و قبول کنه. چند سال داره؟

-ممنون که راهنمايي کردي، بيست و دو سالشه.

شب تا موقع رفتن فقط در مورد مسافرتمان با سها صحبت مي کردم و وقتي به خانه رفتيم تازه يادم افتاد که بايد از فردا تمرين اشپزي و خانه داري بکنم و دلم به اشوب افتاد. فکرم آنقدر مشغول بود که ديگر حواسم به حرفهاي سپهر نبود. وقتي سپهر يکدفعه بازويم را گرفت و به طرف خودش کشيد و از خواب بيدار شدم.

سپهر- غزال کجا سير مي کني که حواست به حرفام نيست چي فکرتو مشغول کرده؟

مايوس جواب دادم: يه مساله بزرگ و مهم، آخه من از فردا چيکار کنم؟ من هيچ کاري بلد نيستم، از فردا بايد تخم مرغ بخوريم، چون غذا پختن بلد نيستم.

حرفم باعث خنده اش شد و با خنده جواب داد: واي واي چه مساله مهمي فکرتو مشغول کرده، حالا مي خواي چيکار کني عزيز دلم؟ فدات شم تا منو داري غم نخور، حالا پاشو پيش من بشين تا برات، براي اينکه گرسنه نموني غذا درست کنم.

با خوشحالي گفتم: مگه تو آشپزي بلدي؟

يکدفعه چشمم به ساعت افتاد و با ناراحتي ادامه دادم: ولي الان ديروقته و تو بايد صبح بري سر کار.

-خانم خانما اولا گرسنه نموندن تو مهمتر از خواب منه. ثانيا کسي که دو سال تنها زندگي کرده همه کاري رو ياد ميگيري. مخصوصا هم خونه خوبي مثل فريد داشته باشي.

روي کابينت نشستم و به سپهر نگاه کردم، که فرز و تند، غذا آماده مي کرد. طفلکي به خاطر من تا ساعت دو بيدار ماند و غذا مي پخت.

وقتي کارش تموم شد، دستانم را دور گردنش انداختم و گفتم:

-آشپزباشي، اجرتون چقدر ميشه تا يادم نرفته بگيد تا حساب کنم.

-به ازاي هر ساعت صد بوسه از صورت قشنگت.

-نه آقا اگه شوهرم بفهمه کار هر دومون تمومه، فاتحه مون خونده است.

-تو غمت نباشه من نمي ذارم بفهمه حالا تا دير نشده بپر بغلم.

از آن پس اغلب پختن غذا به عهده سپهر بود و من حتي، صبحها زحمت آماده کردن صبحانه را به خودم نمي دادم و تا لنگ ظهر مي خوابيدم. و بعد تا عصر بيکار مي نشستم تا سپهر بيايد و بعد از آن يا به خانه ما يا به خانه عمو سعيد اينا مي رفتيم و يا در خيابانها يا پارکها مي گشتيم. بعد از يک ماه اولين بار خودم، از سپهر خواستم که غذا درست نکند و به خيال اينکه آشپز قابلي شدم از صبح مشغول پختن، خورشت قيمه با پلو بودم. ميز را چيدم وحاضر و آماده منتظرش نشستم، دلم از گرسنگي ضعف مي رفت تا اينکه سپهر آمد.

-به به عجب بوي غذايي مي آيد از بوش مشخصه که خيلي خوش مزه است.

-اول بخور بعدا قضاوت کن اون هم درست، نه براي دل خوشي من.

سپهر براي هر دو نفرمان عذا کشيد. منتظر شدم تا اول سپهر بخورد تا عکس العمل اش را ببينم، با اشتها شروع به خوردن کرد. فکر کردم خيلي خوشمزه است که با اشتها مي خورد. وقتي اولين قاشق را به دهانم بردم، خشکم زد چون به جاي ترش بودن خيلي شيرين بود. اون هم چه شيريني، مثل مربا! به زور قورت دادم و خوردم.

-واي چطوري مي خوري، خيلي شيرينه. آخه من که ليمو ريختم.

سپهر لبخندي زد و گفت: باشه بار اولته، دفعه بعد يادت باشه به جاي شکر، نمک بريزي.

به فکر فرو رفتم. يعني چي. شکر؟ نمک؟ نه اين ممکن نبود يعني اشتباه کردم، به ظرفي که کنار گاز بود نگاهي انداختم کمي برداشتم و مزه کردم، حق با سپهر بود چون هم برنج را با شکر خيس کرده بودم هم داخل خورشت ريخته بودم از اشتباهم خنده ام گرفت. طفلکي سپهر چطور مي توانست بخورد و دم نزند و براي همين گفتم: سپهر چطور تونستي بخوري و دم نزني؟

-چون مي دونستم که براي اين غذا خيلي زحمت کشيدي و خسته شدي و همين هم باعث تحريک اشتهام ميشه. و در ضمن آهوي نوپاي من تا راه بيافته و ياد بگيره زمان مي بره و من به حساب طمع اصلي اش خوردم.

بالاجبار من هم چند قاشقي همراه آب خوردم.

صبح روز بعد که دوشنبه بود به خانه عمو سعيد رفتم چون قرار بود عصر افشين با خانواده اش به خواستگاري بيايد. و افشين و سها با هم صحبت کنند.عصر منتظر بوديم و براي ورود خواستگارها ثانيه شماري مي کردم تا هر چه زودتر اين آقا افشين رو ببينم. تا بالاخره صداي زنگ به انتظارم خاتمه داد. سه خانم چادري که دونفرشان ميانسال و يکي جوان بود و به همراه پدر افشين حاج آقا ضرغامي و خود افشين. قد متوسط و لاغر اندام و با چشان قهوه اي و صورت کشيده و گندمگون داشت. روي هم رفته قيافه نسبتا قشنگي داشت. يکي از خانمها مادرش و ديگري عمه اش و خانم ديگر خواهرش افرا بود. از تهرانيهاي اصيل و مذهبي بودند و هيچ سنخيتي با خانواده زماني از لحاظ مذهبي نداشتند ولي با اين حال آمده بودند. بعد از دقايقي حاج خانم اجازه خواست تا افشين و سها با هم صحبت کنند. براي اين کار حياط را انتخاب کردند.

به جاي سها من استرس داشتم و مشغول پذيرايي بودم که عمه خانم پرسيد: عروس خانم شما چند ساله ازدواج کردين، بچه ندارين؟

با شرم جواب دادم: نخير، هنوز دو ماه ازدواج کرديم.

عمه خانم- پس سال بعد اين موقع بچه بغل دارين.

خاله به جاي من جواب داد: فکر نکنم حاج خانم، عروس ما خودش هنوز بچه است و دست از شيطنت هاش برنداشته که بخواد بچه داري هم بکنه، پيش پاي شما با اون يکي پسرم سر بستني تو سر و کله همديگه مي زدن.

-خاله که شما آبروي منو جلوي حاج خانم بردين.

افرا لبخند مليحي زد وگفت: براي اشنايي بيشتر دونستن اين چيزا لازمه، ببخشيد مي تونم بپرسم چند سالتونه؟

-نوزده سال.

حاج خانم- افرا که همسن شما بود يه بچه دوساله داشت، که بهش نمي اومد چون يه کمي کوچولو موچولو بود. ماشالله شما درشت هستين، راستي اهل کجا هستين؟

-پدرم کرد و مادرم ترک اروميه، خودمم تهران به دنيا اومدم.

حتج آقا نگاهي به سرتا پايم کرد ورو به سپهر گفت: پسرم خيلي بايد مواظب خودتت باشي چون کردا، آدمهاي کله شق و يه دنده اي هستند و تا وقتي که باهاشون مهربونيد خوبن و تا پاي جون باهاتن. ولي اگه لج کني خدا به دادت برسه.

سپهر که حرفهاي حاج اقا به مزاجش خوش آمده بود جواب داد: بله حق با شماست چون يه گوشه شو قبل از ازدواج ديدم و براي همين هر روز دعا مي کنم که.... بقيه اش رو که مي دونين، الان حسابي حواسم جمع شده.

عمو- سپهر خان مثل اينکه عروس گلمو تنها گير آوردي که بلبل زبان شدي. اتفاقا من و مادرت هر روز صدهزار بار خدا رو شکر مي کنيم که غزال عروس ما شد و تو رو پيش ما نگه داشت و گرنه الان بايد به جاي خنده و شادي، اشک و زاري مي کرديم، قربون عروس ماهم برم، روي تخم چشمامون جا داره.

حاج آقا- خدا کنه اين وصلت سر بگيره و ما هم به آرزومون برسيم چون افشين تنها فرزند ذکور ماست و دوست داريم با خانواده خوب ونجيبي مثل شما فاميل بشيم.

عمو- خواهش مي کنم خوبي از خود شماست

بحث عوض شد و همه سرگرم صحبت با هم بودند که آهسته در گوش سپهرگفتم: اقا سپهر شب که به خونه ميريم،نه؟ اونوقت نوبت منه که ازت تعريف کنم و حلوا، حلوات کنم، حالا ديگه مي زني تو سرت و دعا مي کني از شرم خلاص بشي.

قيافه مظلومي به خودش گرفت و گفت: نه عشق من، دعا مي کنم که شير زني مثل تو نصيب اين بره بي دست و پا شده، تو سرم نزنن مبادا تحريمم کني. خدا سايه تو رو از سر اين بره کم نکنه.

نگاهي به چشمان بي قرارش انداختم و با لبخند جواب دادم: نترس اين شير ديگه رام شده و محاله سر کشي کنه.

-قربون غزالم برم که دلمو اسيرش کرده.

با ورود افشين وسها، صحبتها قطع شد. قيافه هر دو خندان بود.

به محض ورود حاج خانم گفت: عروس خانم دهنمون رو شيرين کنيم يا نه؟

سها با لپ هاي گل انداخته، سرش را پايين انداخت و حرفي نزد که عمه خانم ادامه داد: سکوت علامت رضاست، پاشو عروس خانم شيريني تعارف کن.

سها نگاهي به خاله و عمو انداخت و منتظر اجازه آنها شد. عمو گفت:

عزيزم اگر راضي هستي پاشو معطل نکن، همه منتظر جواب تو هستند.

سها بلند شد و همه برايش کف زدند، بعد از خوردن شيريني حاج آقا رشته کلام را به دست گرفت و گفت: چون دوست ندارم دختر و پسر با هم نامزد بمونند بهتره تاريخ عقد و عروسي رو تعيين کنيم و همچنين ساير رسومات رو به جا بياريم.

تمام قرارها گذاشته شد و تاريخ عقد روز سوم مهر ماه مصادف با ميلاد حضرت محمد تعيين شد.در اين مدت اندک، کار خريد عروسي و تکميل جهزيه انجام شد.

کم کم همه دوستانم راهي خانه بخت مي شدند و روزهاي مجردي را به اتمام مي رساندند.

در اواخر شهريور که چند صباحي به عروسي سها نمانده بود، يک روز ظهر سپهر تلفن کرد و گفت: امشب شام مهمون داريم، غذا آماده کن.

دستپاچه پرسيدم: شام، مهمون، کيه، چند نفر؟

-با اجازه شما خانواده آقا محمود و مسعود سراج و آقاي زماني و دامادشون.

-واي خداي من، من تنهايي چه جوري و چي آماده کنم، واي سپهر آبروم ميره، بايد املت درست کنم تا قابل خوردن باشه.

-عزيزم چزا املت؟ مگه من مردم که تو تنهايي کار کني، تا تو به تعداد برنج خيس کني من اومدم چون بايد يه خورده خريد کنم و طول ميکشه. خداحافظ.

-خداحافظ.

برنج را خيس کردم و بعد از کمي فکر کردن، به تعداد مرغ بيرون آوردم و تو قابلمه گذاشتم تا بپزد، ترس و دلهره به جانم افتاده بود، آنقدر هول بودم که دو تا بشقاب و يک ليوان شکستم، طوري که موقع جمع کردن، شيشه خردهاي ليوان، دستم را بريد. همانجا ماتم برده بود و با خودم مي گفتم« آخه تو رو چه به شوهر کردن، تو که عرضه خونه داري و اشپزي نداشتي چرا شوهر کردي، خاک بر سر بي شعور و بي عرضه ات»

« تازه اولشه، بيشتر دخترهايي که شوهر مي کنند، بلد نيستند و به مرور زمان ياد مي گيرن. حالا سپهر خوبه که ايراد نمي گيره و با جان ودل کمکم مي کنه»

در عالم رويا غرق بودم که صداي سپهر مرا به خود آورد: چرا اينجا نشستي، بلند شو همه جا خوني شده.

نگاهي به دوروبرم انداختم. هم لباسم و هم کف اشپزخانه خوني بود. سپهر خودش گاز استريل و بتادين آورد و زخمم را پاک و پانسمان کرد و گفت: حالا پاشو برو لباستو عوض کن و بيا نهار بخوريم.

صورتش را بوسيدم و گفتم: سپهر تو خيلي خوبي، هر کس ديگه اي جاي تو بود عصباني ميشد.

-اينچه حرفيه که ميزني عزيزم؟ هرکس مادر زادي کاري رو ياد نمي گيره، چون دفعه اوله که خونمون مهمون مياد هول کردي. پاشو خانمم که غذاي يخ مي کنه.

تند تند لباس عوض کردم و به اشپزخانه برگشتم، طفلکي در حال شستن کف اشپزخانه بود. بعد از نهار خوردن بود که گفت: تو فقط ميوه و شيريني رو بچين تو ظرف.... بقيه کارها رو خودم انجام ميدم، لطفا به آب هم دست نزن، زخمت عفونت مي کنه.

دستم را دور گردنش حلقه کردم و گفتم: آخه اونوقت تو خيلي خسته ميشي، نميشه که من بنشينم و تو همه کارها رو انجام بدي، اين بي انصافيه.

-خانم با انصاف، همين که خانم خونه من شدي کار بزرگي کردي و من اين لطف خدا رو هيچ وقت فراموش نمي کنم، ناجي من خيلي دوست دارم.

-آره جانم منم خيلي دوست دارم و شرمنده محبت هاي بي کرانت هستم.

-دشمنت شرمنده باشه عزيزم. حالا تا اون چشمهاي افسونگرت وسوسه ام نکرده و از راه بدر نشدم بزار کارمو انجام بدم.

-چشم عزيزم.

سپهر تا شب يک تنه کار مي کرد. قبل از آمدن مهمانها همه چيز آماده و مهيا بود و وقتي همه از راه رسيدند مشغول پذيرايي شدم. سهند به اشپزخانه رفت و سرک کشيد و آد و گفت: نه بابا حسابي کدبانو شده، من گفتم حتما بايد امشب گشنه پلو با خورشت دل ضعفه بخوريم ولي نه خدا را شکر دلي از عزا درمياريم.

-مگه چند ساله لب به غذا نزدي که مي خواي خودکشي کني. از اين فکر ها نکن که جيره بنديه.

سهند- چرا مگه قراره برين مکه که خسيس شدي؟ آره سپهر خان، به سلامتي کي مشرف ميشين.

سپهر- نترس، مي توني براي دو سالت هم ذخيره کني، چون يا بايد آش بخوري يا ساچمه پلو.

-به به، به سلامتي سهند جان تشريف مي بري سربازي؟ چه عجله اي داري صبرکن شايد دانشگاه قبول شدي. خدا رو چه ديدي شايد به عنوان آبدارچي قبول شدي.

همه شروع به خنديدن کردند که سهند با ترشرويي گفت: چيه اينقدر پز ميدي، رخت شويي قبول شدن که اين همه دک و پز نداره.

-راستشو بگو چرا امروز آتيشي شدي از چي دلخوري که تلافي شو سر من در مياري؟

بابا- مگه دخترم خبر نداري؟ سپهر بهت نگفت چرا همه رو شام دعوت کرده؟

با کنجکاوي به سپهر نگاه کردم. بابا هم بلند شد و بسته کوچکي بهم داد و صورتم را بوسيد و گفت: عزيزم آخر منو به آرزوم رسوندي، بهت تبريک ميگم اين هديه ناقابل از طرف من و عموت.

جيران پرسيدمک آخه اول بگين چه اتفاقي افتاده، من که گيج شدم.

سپهر درحالي که بسته کادويي بهم مي داد: خانم مهندس آينده، شما در رشته مهندسي عمران قبول شدين، تبريک ميگم.

از خوشحالي دلم مي خواست پرواز کنم. فرياد بکشم، اصلا باورم نمي شد در دانشگاه قبول شوم آنهم عمران. خودم را در آغوش بابا انداختم و چه آغوش گرم و مهرباني. صداي ضربان قلبش را که تند مي زد مي شنيدم.

بعد از گرفتن کادوي عمو سعيد از همه تشکر کردم و کادوها را باز کردم. بابا و عمو محمود يک سوئيچ اتومبيل، سپهر هم يک موبايل، عمو سعيد هم انگشتري برليان هديه داده بود. صورت همه را بوسيدم و تشکر کردم. انگار خواب مي ديدم و مي ترسيدم، اين روياي شيرين با بيدار شدنم به پايان برسد.

در اين لحظه به ياد سها افتادم . پرسيدم: راستي سها جون تو قبول نشدي که ساکتي؟

سها-چرا در رشته رياضي محض قبول شدم.

لبخندي زد و ادامه داد:

آخه من مثل تو پارتي نداشتم که در رشته بهتري قبول بشم.

-پارتي؟

سپهر- سها دستت درد نکنه، من هيچ فرقي بين تو و غزال نزاشتم، خوبه خودت ديدي به زور سر کتاب و درس مي نشوندمش تا بخونه.

ياشار- سپهر واقعا کار سختي بود که تو از پس اش براومدي، بايد به تو تبريک گفت نه غزال! چون همه زحمت اش به گردن تو بود جدا دستت درد نکنه.

سپهر- ممنون. من وظيفه مو انجام دادم،خودش هم خيلي زحمت و سختي کشيد تا قبول شد.

سهند- خدا شانس بده انگار موشک هوا کرده که اين همه قدرداني و تشکر مي کنيد. اي خدا يکي مثل اين دو روز مونده درس مي خونه و قبول ميشه، يکي هم مثل من، چهارسال خودشو مي کشه و قيد همه چيز رو مي زنه و خودشو مي کشه، آخرشم هيچي! دود ميشه ميره هوا.

ياشار- واقعا سهند به تو ظلم شده، چه شبهايي که بي خوابي کشيدي و تمرين حل کردي.

همه مي خنديديم و سر به سر سهند مي گذاشتيم. ولي سها که اين روزها با حجاب و روسري مي گشت کمي گرفته بود. طفلکي حق داشت چون بيشتر از من زحمت کشيده بود ولي تو رشته درست و حسابي قبول نشد.

صبح روز بعد چون سپهر کار داشت با سها و افشين براي ثبت نام به دانشگاه رفتم و بعد از ثبت نام افشين ما را به خانه خاله رساند تا در کارها به خاله نازي کمک کنيم، فقط يک هفته به عروسي فرصت باقي مانده بود.

روز اول مهر، صبح زودتر از خواب بيدار شدم، سپهر مثل بچه ها برايم لقمه مي گرفت تا گرسنه سر کلاس نروم و مرتب سفارش مي کرد تا موظب خودم باشم. خنده ام گرفت و گفتم: مگه بچه هفت ساله ام که اينجور رفتار مي کني، هي سفارش مي کني که مواظب خودم باشم. برام لقمه ميگيري! اينقدر لوسم نکن، تنبل و بي مسئوليت ميشم ها.

نفس عميقي کشيد و جواب داد: اگه مي دونستي چقدر دوست دارم و مي پرستمت اينجوري حرف نمي زدي. تو عشق و جون مني، بدون تو تپش قلبم بي معناست و دلم مثل کوير و برهوت مي مونه.

حالا تا دير نشده پاشو بريم که امروز مي خوام خودم ببرمت. هر وقت کلاست تموم شد زنگ بزن بيام دنبالت، از فردا خودت مي توني بري به شرط اينکه آروم رانندگي کني وگرنه جريمه مي شي.

-چشم سرور من، اطاعت امر.

-قربون چشات تاج سر من.

با دلهره و ترس پا به حياط دانشگاه گذاشتم، محيط نا آشنا برايم تازگي داشت با کمک و راهنمايي مسئولين به کلاس رفتم. چند نفر دختر و پسر قبل از من در کلاس حضور داشتند. سلام کردم و آخر کنار پنجره نشستم. تا اينکه سر و کله ديگر دانشجوها پيدا شد. تهداد پسرها بيشتر از دختر ها بود و در آخر سر استاد پا به کلاس گذاشت. دقايقي به سخنراني و آشنايي بچه ها گذشت. سپس تدريس را شروع کرد. کنار من دختري به نام فرنوش نشسته بود از سر و وضع و قيافه اش معلوم بود که دختري محجوب و متين هست. بعد از پايان کلاس با هم آشنا شديم. پدرش کارمند اداره پست و مادرش خانه دار بود و غير از خودش سه برادر و يک خواهر ديگر داشت که همه ازدواج کرده بودند. فرنوش آخرين فرزند خانواده هنوز ازدواج نکرده بود. تا ساعت 5/3 کلاس داشتيم چون از قبل به سپهر خبر داده بودم، بيرون جلوي در منتظرم بود و با هم به خانه رفتيم. بهد از نهار، ساعتي را استراحت کرديم و عصر ساعت هفت به خانه بهناز و فريد رفتيم.

بعد از کمي نشستن با بهناز براي چيدن ميز به آشپزخانه رفتيم، سري به غذاها کشيدم و گفتم: دست فريد درد نکنه، چقدرم غذا پخته. خيلي زحمت کشيده.

بهماز- ترمز کن غزال خانم، چي چي دست فريد درد نکنه؟ همه رو خودم پختم از صبح زحمت کشيدم.

اداي منو درآورد و گفت: دست فريد درد نکنه چقدرم غذا پخته.

خنديدم و جواب دادم: خوب من فکر کردم تو هم مثل من آشپزي بلد نيستي و فريد عذا مي پزه.

بهناز-به به چشم و دلم روشن! پس همه کارهاي تورو سپهر انجام ميده، بيچاره هم تو خونه کار مي کنه هم تو بيرون؟ از اين به بعد هم که غوز بالاغوز شده خانم دانشجو شدن و بايد درس بخونن، نه جونم تو خونه ما از اين خبرا نيست، پدرم دراومد تا ياد گرفتم.

چشمکي زد وادامه داد: البته به کمک فريد جون.

-همچين گفتي، فکر کردم به زور دعوا و مرافعه و کتک ياد گرفتي. آخه بهناز خيلي سخته، من هر کاري مي کنم آخرش خراب ميشه.

-اگه تنبلي رو بزاري کنار ياد مي گيري. نمي تونم راحتيه جان، خواستن توانستن است. همانطور که دانشگاه قبول شدي بخواي ياد ميگيري. حالا هم تا صداي فريد درنيامده بشقابها رو بچين.

با هم ميز شام را چيديم و مردها رو صدا کرديم. سر ميز بهناز به شوخي گفت: سپهر اين چه زنيه گرفتي، بهتره به فکر يکي ديگه باشي اين به درد نمي خوره.

سپهر- چرا، مگه چه ايرادي داره، اگه تموم دنيا رو هم بگردم بهتر از غزال رو پيدا نمي کنم.

بهناز- اوه اوه، کي کيره اين همه راه رو. غزال تو رو خدا يکي از اون هندونه ها رو بده بخوريم.

-تو حرص نخور، علف به دهن بزي بايد شيرين بياد که اومده.

فريد- اون هم چه شيرين اومدني که آقا سپهر رو کشيد اينجا. از کارهاي نشدي و غير ممکن که طرف قيد همه چيز رو بزنه بياد ايران.

سپهر چشم غره اي به فريد رفت و جواب داد: به جاي حرف زدن غذاتو بخور حيف اين غذاهاي خوشمزه نيست که زهرمار کني، طفلکي بهناز خيلي زحمت کشيده

-سپهر اونجا چي کار کردي که مي ترسي فريد حرف بزنه

براي انکه دلگرمش کنم گفتم:

-نترس من در خوب وبدن تو شکي ندارم.

چون به مزاجش خوش آمد جواب داد: مرسي عزيزم که روشو کم کردي. از بچگي خيلي با من لجه، دوست داره جلوي همه منو کنف کنه، نمي دونم چه هيزم تري بهش فروختم که با من دشمني داره.

فريد- آخه از بچگي دختر عموها و دختر خاله ها خيلي تو رو تحويل مي گرفتن حسوديم مي شد.

مي دانستم شوخي ميکنند چون بيشتر از پنج سال نبود که با هم دوست شده بودند و براي همين به حرفهايشان مي خنديديم.

روز عروسي افشين و سها هم از راه رسيد، مراسن تويهتل برگزار مي شد تا خانم ها و آقايان از هم جدا باشند. وقتي سها با لباس عروسي به تالار قدم گذاشت مثل فرشته ها زيبا و معصوم شده بود. مثلهميشه ساکت و سربه زير و کمتر حرف مي زد.

آنها به خاطر درس سها به ماه عسل نرفتند و قرار بود در اولين فرصت به مسافرت بروند. همه کارهاي سها درست برعکس من بود. با ازدواجش همه چيز تغيير کرده بود. آنها در طبقه دوم خانه آقاي ضرغامي که به عروس و داماد تخصيص شده بود، زندگي مشترک را آغاز مي کردند. البته از نظر مالي در مضيقه نبودند. فقط به خاطر اينکه از پسرشان دور نباشند، خواستند تا با آنها زندگي کنند.

آخر شب بعد از اتمام مراسم وقتي مي خواستيم هتل را ترک کنيم با بهزاد که به عروسي ما نيامده بود روبرو شدم. دستپاچه سلام کردم.

بهزاد- سلام از ماست عروس خانم! بهتون تبريک مي گم، اميدوارم به پاي هم پير شين. هرچند که من زودتر از سپهر پيشنهاد ازدواج داده بودم.

غافلگير شدم، لحظه اي مکث کردم و جواب دادم: اتفاقا برعکس ميگين، سپهر زودتر از همه حتي زودتر از همه عموهايم خواستار ازدواج با من بود، چون ابتدا من قبول نمي کردم، نمي توانست رسما اقدام کنه ولي ديگه قسمت هرچي باشه همون ميشه.

-بله قسمت! قسمت شما هم پسر دايي من بود.

براي اينکه مجال حرف زدن بهش ندم گفتم: با اجازتون من ميرم، چون سپهرکارم داره.

بهزاد- خواهش مي کنم، بفرماييد. درست مثل اون دفعه.

با عجله ازش دور شدم و پيش سپهر که کنار عمو سعيد ايستاده بود رفتم. سپهر با نزديک شدنم جلو آمد و گفت:

-چي شده، چرا مثل لبو سرخ شدي؟

-هيچي نشده، داخل گرم بود به همين خاطر سرخ شدم.

دستش را پشتم گذاشت و گفت: بيا بريم سوار ماشين شيم غزال تيز پاي من، ديدم باز بهزاد گيرت انداخته بود لازم نيست دروغ بگي.

-تو چند تا چشم داري که حواست هم پيش مهموناست هم پيش من که ما رو ديدي.

-عشق من، من هميشه حواسم پيش توست که مبادا، صياد ديگه اي بخواد آهوي منو، صيد کنه.

-حالا ديگه از اين حرفها گذشته چون آهوي تو به دامت افتاده و محاله که از دام اين صياد مهربون که دست نوازش بر سرش مي کشه دل بکنه، خيالت راحت باشه من ديگه تو درياي عشق و محبت تو غرق شدم.

-خوب حالا بگو ببينم اين پسر عمه جان من چي چي بهت مي گفت؟

هر چه بين ما رد و بدل شده بود گفتم تا مبادا دل چرکين شود. بعد از شنيدن حرفهايم خنده اي کرد و گفت: فدات بشم تو از همه سري، نمي دونم به چي تشبيه ات کنم، افسونگر يا حوري يا پري، ولي هر چي هستي واقعا محشري، چون عاشق ديوونهاي مثل من داري که حاضره جونشو فدات کنه.

-فکر کنم تا چند ماه ديگه منو هم به درد خودت مبتلا کني، چون حرفها و زمزمه هات، اميد و انرژي مثبت به من ميده. اونوقت تو ميشي مجنون و من ميشم ليلي بي قرارت.

-اين که خيلي خوبه چون دو تا همسفر عاشق، سفرشون هر چقدر سخت و دشوار باشه به راحتي مي تونن به پايان برسوننريال چون عشق چراغ هدايته که هر گم کرده راهي رو به مقصد مي رسونه.

دستش را محکم در دستم فشار دادم چون حس مي کردم دنيا مال من است، دنيايي که پر بود از آدمهاي خوب و مهربان که هيچ محبتي را از من دريغ نمي کردند.

شبي که قرار بود سهند براي گذراندن دوره آموزشي به همدان برود، به ديدنش رفتيم برعکس ر.زهاي قبل با هم جر و بحث نمي کرديم و کنار هم نشسته و حرف مي زديم که باعث تعجب همه شده بود. کتايون گفت: چي شده امروز شما دو تا، تو سر و کله همديگه نمي زنين و با هم آروم و ساکت حرف مي زنين و درد و دل مي کنيد.

با بغضي که در گلو داشتم جواب دادم: چون مدتي از هم دور ميشيم و فرصت درد و دل کردن رو نداريم

سهند- دوري از همه شما برام سخته مخصوصا از اين تحفه که خيلي دلم براش تنگ مي شه، هرچند که مدتيه کمتر به ما سر مي زنه و بي معرفت شده.

زن عمو- نه پسرم از بي معرفتي نيست هرکسي ازدواج بکنه نسبت به قبل تغيير مي کنه، ايشالله نوبت خودت هم ميشه.

سپهر- سهند جان براي اينکه معرفت اش رو بهت ثابت کنه امشب پيش ات مي مونه، تا صبح هرچقدر خواستين با هم درد و دل کنيد.

هر دو خوشحال شديم و سهند گفت: سپهر جون قربون معرفتت راحتم کردي چون روم نمي شد بهت بگم، با خودم گفتم شايد بهت بگم و ناراحت شي و اجازه ندي.

سپهر- چرا ناراحت شم، هر برادري اين حق و اجازه رو داره، نه عمو جان.

عمو دستي به شانه سپهر زد و گفت: اين لطف و محبت تو رو مي رسونه، خوشحالم که داماد خوبي مثل تو نصيبمون شده که مراعات دختر ما رو مي کني.

-عمو جان مراعات نه، بگو مواظب، درست مثل شما کپي برابر اصل.

ياشار- غزال اين اصطلاحات تو آدم رو به خنده مي اندازه. وديگه اين که سپهر هم مثل بابا عاشق توست! چون تنها آدم عاشقه که دوست نداره به معشوقش صدمه برسه.

گفته ياشار معني و مفهوم زيادي داشت به ياد روزي که در جنگل با سياوش دعوا کرديم افتادم با اين حال که مي دانستم از نامزدي من و سپهر ناراحت است، ولي براي اين که من ناراحت نشم، يه کلمه هم به من حرفي نزد، فکرم مغشوش بود که صداي سهند مرا به خودم آورد.

-سهند چرا خودتو گرفتي، بابا بيخيال ياشار يه چيزي گفت، تو هم واقعا فکر نکن کشته مرده زياد داري، چون اونوقت کار شهرداري سنگين ميشه و هي بايد نعش جمع کنه.

-لوس و بي مزه، تو فکر اين بودم که از فردا من و عاشق و شيدا، چطوري بايد بدون تو زندگي کنم.

در حاليکه مي خنديد گفت: زياد غصه نخور با نامه برات مي نويسم يا تلفن مي کنم.

ساعتي بعد همه رفتند و من رختخوابم را در اتاق سهند پهن کردم تا شب با هم بخوابيم. وقتي تنها شديم سهند پرسيد: غزال ميشه بگي وقتي ياشار اونطوري گفت چرا تو فکر رفتي؟

-راستش به ياد شمال و دعواي سياوش افتادم و متوجه شدم که منظور ياشار عمود نبود بلکه خودش بود، درسته؟

-اتفاقا من هم به ياد اون روز افتادم، ياشار به جاي جانبداري از سيا از تو جانبداري مي کرد، شايد من هم اگه تو موقعيت اونا بودم همون رفتار سيا رو داشتم. ولي ياشار ترجيح داد ساکت باشه، خدا مي دونه چقدر دوست داره. چون از بچگي اسم تو رو تو گوشش نجوا کردن که عروسش هستي. ياشار با تو بزرگ شده و عشق تو مثل نهالي با بزرگ شدنش، رشد کرده و شاخه هاش همه وجودشو دربرگرفته ولي چيزي که باعث تعجب من شد اين بود که تو چرا سپهر رو انتخاب کردي، چون همه خيال مي کردند تو ياشار رو دوست داري. البته من نمي گم سپهر مرد خوبي نيست، چون امروز با رفتارش درس خوبي به من داد، با اين حال که از علاقه و خواستگاري ياشر خبر داشت، ولي اجازه داد که امشب تو اينجا بموني، اگه من جاي سپهر بودم هيپ وقت اين کارو نمي کردم.

-همه شما سخت در اشتباه بودين چون من، ياشار رو مثل تو دوست دارم و هيچ فرقي بين شما دوتا برام نيست. و من هميشه محبت هاي ياشار رو به اين حساب مي ذاشتم، يعني در واقع با اين واژه ها بيگانه بودم تا اين که سپهر از راه رسيد و چشم و دل منو با اين واژه ها آشنا کرد اوايل فکر کردم هوس يا تب زودگذره که با رفتنش خاموش ميشه. ولي اون نمي خواست بره وقتي حسابي نااميد اش کردم، تصميم به رفتن گرفت تا اينکه روز تولدش احظه هاي آخر ديدم نه هم عشق اون واقعيه هم من دوستش دارم و جواب مثبت بهش دادم.

سهند گيج حرفهايم شده بود گفت: اصلا باورم نمي شد آخه تو خيلي اذيت اش مي کردي و سپهر هم هميشه از دستت عصباني و شاکي بود و رفتارش عادي بود حتي من فکرمي کردم برعکس خيلي ها نسبت به تو بي اعتنا است.

-اولا آدم سياستمداريه که باعث ميشد خودشو بي اعتنا نشون بده. ثانيا عصباني بودنش به خاطر بي توجه هاي من بود نه شوخي ها و آزار و اذيت من.

آن شب تا صبح بيدار مانديم و با هم از هر دري سخني گفتيم تا اينکه بقيه هم بيدار شدند داشتيم صبحانه مي خورديم تا هر چه زودتر عمو و سهند راهي شوند که زنگ خانه، زده شد. زن عمو با نگراني گفت: يعني اين وقت صبح کيه، چي کار داره؟

ياشار با عجله بلند شد و جواب داد و سپس رو به ما گفت: سپهر، کتاب و مانتوي غزالوآورده.

-اصلا يادم نبود بايد به دانشگاه برم.

زن عمو- داشتن شوهر خوب و مهربون همين حسن رو داره که همه جا و هميشه به فکر زنشه.

سپهر هم به داخل آمد و با هم صبحانه خورديم سپس خواست تا زودتر حاضر شوم تا مرا برساند. دقايقي هر چهار تايي خداحافظي کرديم و بيرون آمديم و هر کسي به مقصد خودش حرکت کرد. داخل ماشين مغموم و گرفته نشسته بودم که سپهر گفت: ديشب بدون من راحت خوابيدي؟

نگاهي به چشمان خمارش کردم و با شيطنت گفتم:

-آره خيلي راحت، خيلي وقت بود که مثل ديشب راحت و آسوده نخوابيده بودم.

با اخم دوباره پرسيد: چرا يعني اونقدر بدم که با من بودن ناراحت و اذيت ميشي؟

خيلي جدي جواب دادم: در اون که شکي نست، شايد بيشتر از اون که فکرشو مي کني.

-يعني پشيمون شدي که منو انتخاب کردي، چي شد بي وفا که يک شبه تغيير عقيده دادي؟

ديگه نتوانستم جلوي خنده ام را بگيرم و با خنده گفتم: قربون قيافه معصومت برم، چون که ديشب تا صبح بيدار نشستيم و همين باعث شد که سربه سرت بذارم.

-ديوونه دلم هري ريخت، فکر کردم ازم ناراضي هستي که اينطوري ميگي، پس يکي طلبت باشه.

-اتفاقا من خدا رو شکر مي کنم که همسر خوبي مثل تو نصيبم شده پس چه دليلي داره که ناراضي باشم، هان عزيزم؟

-آخه عزيزم ديشب من نتونستم بدون تو بخوابم براي همين از تو هم پرسيدم.

-پس پيش به سوي چرت زدن تو در سر کار من هم سر کلاس.

روزهاي شيرين و به ياد ماندني در زندگيم شروع شده بود و هر روز با خاطره خوب و خوشي به پايان مي رسيد. مخصوصا روزهاي پنجشنبه و جمعه که به فشم مي رفتيم. در اين ميان فقط جاي خالي سهند باعث دل تنگيم ميشد. چون دو ماه از رفتنش مي گذشت و عمو و زن عمو به ديدنش رفته بودند و سهند نتوانسته بود به مرخصي بيايد.

زندگي همه دوستان و هم سن و سالانم تغيير کرده بود و هرکدام به نوعي سرگرم خانه و زندگي خودشان بودند. براي همين کمتر همديگر را مي ديديم. من روزها به دانشگاه مي رفتم و روزهاي زوج به باشگاه مي رفتم. بقيه روزها هم به نوعي سرگرم بودم، تقريبا نسبت به بقيه در آرامش بسر مي بردم چون سپهر در کارهاي خانه و آشپزي و درسهايم کمک حالم بود. برعکس من طفلکي سها، وقت سر خاراندن نداشت. چون همه کارها بر دوش خودش بود، بهناز هم نخستين روزهاي بارداري را پشت سر مي گذاشت و با ويار دست و پنجه نرم مي کرد. مينا در مشهد در رشته مهندسي الکترونيک قبول شده بود و از ما دور شده بود. زيباچون در دانشگاه قبول نشده بود در کلاسهاي آرايشگري و خياطي ثبت نام کرده بود. ثريا هم مثل ما ازدواج کرده و سرش به خانه داري گرم بود. تنها کسي که هميشه گوشه خانه کز مي کرد و تنها بود بنفشه بود انگار بدون حميد دنيا به آخر رسيده زانوي غم بغل کرده بود.

روزهاي چهارشنبه و پنج شنبه کلاس نداشتم. عصر روز سه شنبه وقتي به خانه رسيدم، سپهر زودتر از من آمده بود. کمي تعجب کردم، مثل هميشه با چهره بشاش و خنده هاي دلنشين جواب سلامم را داد. نگاهي به صورتش که شادتر از روزهاي ديگه به نظر مي رسيد کردم و پرسيدم:

چي شده امروز خيلي شاد و شنگولي، برق چشات داد مي زنه که خبري هست.

کمي من من کرد و گفت: راستش فردا صبح قراره با بچه ها بريم مسافرت، اونهم مجردي.

-بله، بله؟ نفهميدم مسافرت مي خواي بري اونهم بدون من، تو که شعار ميدي بهشت بدون من برات جهنمه، چي شد زود جا زدي هان؟

خيلي خونسرد جواب داد: آخه عزيزم بهشت با شمال فرق داره، چشم هر وقت خواستم برم بهشت تو رو هم با خودم مي برم.

عصباني شدم، چه زود مي خواست بدون من به مسافرت برود. با صداي نسبتا بلندي گفتم: تو خيلي بدي، حالا که اينجوريه من هم با دوستام قرار مي ذارم اين دو روزه رو با هم به شمشک براي اسکي بريم. اتفاقا مجردي اونم بدون آقا بالاسر خيلي خوش مي گذره. چون کسي نيست دستور بده.

سپهر هرهر مي خنديد و عصبانيتم را بيشتر مي کرد: فکر خوبيه ولي لعنتي من کي آقا بالا سر بودم و دستور دادم.

ديگر جوابش رو ندادم و سراغ غذا رفتم. چون ظهر هم چيزي نخورده بودم سر ميز هرچي مي پرسيد جوابش رو نمي دادم و ساکت بودم. و به دنبال راه چاره اي مي گشتم چون از شدت عصبانيت در حال انفجار بودم. شب موقعي که فوتبال تيم مورد علاقه اش را ميداد، از لج کنترل را برداشتم و کانال را عوض کردم و گفتم: امشب نوبت منه که فيلم نگاه کنم.

-غزال خواهشا بزن فوتبال، تو که فيلم نگاه نمي کني چي شد امشب هوس فيلم به سرت زده؟

توجه نکردم و مرتب کانالها رو عوض کردم تا لجش رو در بيارم. در يک چشم بهم زدن دستانم را گرفت و کنترل را از دستانم قاپيد و در حالي که سفت و محکم دستانم را گرفته بود گفت: اگه تونستي، حالا کانالها رو عوض کن.

هرچقدر تلاش و تقلا کردم بي فايده بود، آخر خسته، دست از تلاش کشيدم که گفت: چيه خسته شدي يا کلک مي زني که دستاتو ول کنم.

سرم را به طرف شانه ام خم کردم و جواب دادم: تو چطور دلت مياد بدون من بري يعني بهت خوش مي گذره؟

سپهر- آخي، چقدر مظلوم شدي، اصلا بهت نمي ياد، حالا اگه منو دوست داري بدون اينکه به تلويزيون دست بزني پاشو برام چايي بيار.

سلانه، سلانه پا شدم وچايي آوردم، هر چي بهانه به نظرم مي رسيد اوردم تا منصرفش کنم ولي بي فايده بود و فقط يک جمله مي گفت: نچ، نمي شه قول دادم.

موقع خوابيدن بهش پشت کردم و خوابيدم. او هم بي اعتنا خوابيد.

براي اولين بار بهم پشت کرديم. با خودم گفتم « يعني به اين زودي خسته شد، پس اون حرفها و حديثها همش دروغ بود و تب تندش به زودي فروکش کرد» کلافه شده بودم و از اين پهلو به آن پهلو غلت مي زدم، چون عادت کرده بودم سرم را روي دستش بگذارم و بخوابم ولي غرورم اجازه نمي داد که بهش نزديک شوم. دقايقي بعد برگشت و گفت: لعنتي تو که نمي توني بخوابي چرا قهر مي کني، بيا بغلم.

حرکتي نکردم که دوباره با لحن خاص که بوي خواهش مي داد ادامه داد: نازنين من بيا و اين عاشق مست رو در انتظار نزار. بيا و جام عشقم رو از شراب ناب وجودت لبريز کن.

نتوانستم مقابله کنم و در مقابلش تسليم شدم. برگشتم و لبخند زدم که نشانه صلح و آشتي بود. چاره اي جز قبول اينکه به تنهايي برود، نداشتم.

صبح با نوازش دستان گرمش، چشم باز کردم. ديدم صورتش را اصلاح کرده، سر تا پا کرم پوشيده و بوي خوش عطر تنش، همه فضا رو پر کرده، گفتم: به به، چه تيپ زدي! مثل دومادا شدي، نکنه مي خواي بري خواستگاري که اينطور به قر و فرت رسيدي. حالا چرا منو بيدار کردي، من که کلاس ندارم.

-مي دونم، بيدارت کردم که ببرمت خونه مامان اينا که تنها نباشي.

خونسرد جواب دادم: مي تونم خودم برم شما زحمت نکش. چون مي خوام تا ظهر بخوابم.

قاطع و محکم گفت: لازم نکرده! پاشو زودتر حاضر شو تا اول تو رو برسونم و بعد با خيال راحت برم.

سعي کردم خونسردي ام را حفظ کنم و اول صبحي اوقات تلخي نکنم تا با خاطره بد به مسافرت نرود. بدون کلامي بلند شدم و دست و صورتم را شستم و آماده شدم. دم در ايستاده بودم تا برويم. مشغول خوردن صبحانه بود که گفت: مگه صبحانه نمي خوري؟

-نخير ميل ندارم، حالا تا ديرتون نشده، تشريف بياريد بريم.

بعد از تمام شدن صبحانه اش با يک ليوان شير و چند تا خرما آمد و گفت: پس اينو بخور تا ضعف نکني.

از حرص خيره نگاهش کردم و ليوان را از دستش گرفتم و لاجرعه سر کشيدم تا زودتر از اين معرکه خلاص شوم. چون هر لحظه ممکن بود کنترلم را از دست بدهم. وقتي سوار ماشين شدم، ديدم از قبل تمام وسايل را آماده کرده و داخل ماشين گذاشته. در دلم گفتم« خدايا عاقبت اين سفر رو به خير کن انگار خيلي عجله داره»

خانه ما در خيابان جردن قرار داشت، سر چهارراه پارک وي به جاي اينکه مستقيم برود، به سمت اتوبان پيچيد. متعجب نگاهش کردم و گفتم: سپهر جان انگار امروز حالت زياد مساعد نيست، چون اشتباه رفتي.

دماغم را بين انگشتانش گرفت و گفت: عزيزم برو عقب پتو و بالش هست تا لنگ ظهر بگير بخواب، هر وقت رسيديم بيدارت مي کنم.

ناباورانه گفتم: تو که گفتي با بچه ها ميري، اونهم مجردي.

لبخند دلنشيني بر لب آورد و جواب داد: عشق من، ما که بچه نداريم. به همين خاطر گفتم مجردي تا عکس العمل تو را ببينم که ديدم. خيلي واويلا بود.

-ولي تو خيلي منو ترسوندي، مخصوصا چند دقيقه پيش با خورم گفتم الان يه کتک نوش جان مي کنم، نمي شد همون ديشب مي گفتي و خيال تو و منو راحت مي کردي.

-اولا خواستم غافلگيرت کنم چون عاشق اين کارم، ثانيا تو چرا فکر مي کني هر وقت حرفمون بشه بايد کتک بخوري.

-چون شنيدم چند بار تو گوش بعضي ها زدي، خوب براي همين مي ترسم.

-ديوونه هيچ وقت خودتو با اونا مقايسه نکن. چون سهيل يک طرف قضيه رو ديده و برات تعريف کرده. خانمم من حاضرم جونمو فدات کنم اونوقت بيام و کتک ات بزنم؟ امکان نداره هر چقدر هم از دستت عصباني باشم اين کارو نمي کنم، روزهاي اول که اينقدر اذيتم کردي و هرچي مي خواستي بارم مي کردي، اين کارو نکردم حالا که زنم، وصله تنم هستي محاله.

-فدات شم تا الان رفتار خوبي با من داشتي و مهر و محبتت مثل بارون رو سرم باريده، راستي سپهر جان من که براي خودم لباس برنداشتم.

-مگه سر کار خانم براي من لباس و ساير وسايل برداشتي يعني حاضر کردي که الان نگران خودت هستي؟ ديروز قبل از اومدن شما، بنده همه چيز رو آماده کردم. چون خيلي بدم، درسته غزال؟

شرمنده ازمحبتش گفتم: شرمنده که درست صحبت نکردم سعي مي کنم جبران کنم تا عزيزم ازم دلخور نشه.

-عشق و اميد من، من عاشق اين رفتار بچگونه ات هستم.

نور آفتاب باعث شده بود خوابم بگيرد هرکاري کردم تا نخوابم نمي شد و هي چرت مي زدم، چشمانم مست خواب بود که سپهر ماشين را کنار اتوبان نگه داشت و گفت: برو خانم عقب راحت بگير بخواب. نمي خواد خودتو شکنجه کني.

پياده شدم و در صندلي عقب دراز کشيدم و کم کم چشمانم سنگين شد، نمي دانم چقدر خوابيده بودم که با توقف ماشين چشم باز کردم. نگاهي به ساعتم انداختم درست چهار ساعت خوابيده بودم.

سپهر- ساعت خواب خانم. خوش خواب چقدر مي خوابي، ببينم گرسنه ات نيست؟

بلند شدم و نشستم و به اطراف نگاه کردم. محيط ناآشنا بود و تا بحال ابن رستوران را نديده بودم: سپهر اينجا کجاست؟ من تا حالا اينجا رو نديدم من گمان مي کردم رسيديم.

سپهر- خوب براي اينکه اولين باره مي خواي به ديدن داداشت بري.

با شنيدن اين جمله خدا مي داند چه حالي بهم دست داد و با خوشحالي داد زدم: واي خدا! چه شوهر ماهي نصيبم کردي که از دل تنگم خبر داره.

به صورتش خيره شدم. واقعا قلبش هم مثل اسمش، آبي و بزرگ و پر از احساس و عشق و مهربوني بود.

-چرا اينجوري نگام مي کني مگخ چند ساله که منو نديدي که اينجوري بهم زل زدي؟

-براي اينکه از ديدنت سير نمي شم، اي عشق آسموني من. درست مثل آسمان نيلگون و بي انتهايي و دلت مثل باغي مي مونه که پر از گل و با احساسه و هر روز گلبرگ وجود منو، بر عشق خودت مي پيچي و من از ته دل خوشحالم که اين گل عاشق در باغ دلم روييده.

-مرسي که احساستو نسبت به من به اين زيبايي بيان کردي حالا پيش از ان که با نگاهها و حرفات ديوونه ام نکردي، پياده شو بريم غذا بخوريم که از گرسنگي مردم.

-سپهر؟!

-جانم!-نمي دونم با چه زبوني و چه جوري ازت تشکر کنم. عزيزم خيلي دوست دارم.

-فدات بشم.

اگه کسي نبود و در جاي خلوتي بوديم صورت و دست و پاهايش را مي بوسيدم، خودم را خوشبخت ترين زن دنيا مي دانستم که به قله خوشبختي رسيده بودم.

سپهر- چرا رفتي تو فکر، مگه نهار نمي خوري، ساعت يکه.

-چرا اتفاقا خيلي هم گرسنه ام، فقط تو فکر اين بودم که اي کاش تو يه جاي خلوتي بوديم يا هوا تاريک بود، چون اون موقع هم من مي گفتم، آقا سپهر چشاتو ببند تا يه يادگاري بهت بدم، يادت مياد؟

سوتي کشيد و گفت: مگه ميشه اون روز رو فراموش کنم مخصوصا اون صحنه رو، وقتي رسيديم هتل، حتما اين کارا رو بکن تا روحم به يه نوايي برسه و تغذيه بشه.

-بينوا روح تو که هيچ وقت سير نمي شه.

-از تندي آتيش عشق، حالا پياده شو که روده بزرگه روده کوچيکه رو خورد.

بعد از خوردن نهار بسوي همدان رهسپار شديم، وقتي رسيديم اول به مهمانسرا رفتيم و بعد از کرايه کردن اتاق، بعد از يک ساعت استراحت، به آدرسي که سپهر از عمو محمود گرفته بود به دنبال سهند رفتيم. پادگان شصت کيلومتري با شهر فاصله داشت. جلوي دژباني سپهر پياده شد و به داخل رفت. خيلي طول کشيد و همين باعث نگراني شد که مبادا مرخصي ندهند وقتي بيرون اومد مضطرب پرسيدم:

-چي شد، مرخصي ندادن؟

-مگه ميشه اين همه راه رو بيايم و نتونيم اجازه بگيريم، فقط کمي طول ميکشه تا بياد چون توي چادر بين اون کوهها نگهشون ميدارن.

-واي چرا تو تو چادر مگه خوابگاه ندارن، تو سرما. تو دل کوه نگه ميدارن که چي بشه؟

-سربازيه ديگه، واسه همينه ميگن مرد رو پخته مي کنه.

بعد از دو ساعت جلوي دژباني قدم رو رفتن، دو سرباز سوار بر موتور جلوي دژباني رسيدند. در وهله اول سهند را نشناختم چون سرش را تراشيده بودند و خيلي هم لاغر شده بود، سپهر با ديدنش به داخل رفت. دل تو سينه ام نبود و براي ديدن و در آغوش کشيدنش لحظه شماري مي کردم، بعد از گذشتن دقايقي با هم بيرون آمدند. فورا به طرف اش دويدم و همديگر را بغل کرديم. اشک گونه هاي هردونفرمان را خيس کرده بود و سربازهايي که جلوي در ايستادده بودند نگاهمان مي کردند و سپهر هم تحت تاثير قرار گرفته و اشکهايش جاري شده بود.

-سهند چرا اينقدر لاغز شدي، مگه اينجا بهتان غذا نمي دهند؟

سهند- چرا هر روز يه بره درسته و کباب شده ميدن، اونقدر اضافه مي مونه که جلوي سگ ها و گرگها ميريزيم. خانم خانما، خونه خاله نيست که لاي پنبه بزارنمون و يا رو سرشون بزارن و حلوا، حلوامون کنن. عزيزم فقط به اندازه اي که سير بشيم ميدن و اينقدرمشق ميدن و کار مي کشن که غذاي خورده رو پس بديم.

-آخه اينجوري از پا ميافتي، بيچاره زن عمو الان چقدر غصه تو رو ميخوره، راستي چرا لباس تکاوري پوشيدي؟

سهند- اولا نترس بادمجون بم آفت نداره، ثانيا خواهر من ناسلامتي رزمي کارم و دوره تکاوري آموزش ميبينم. يعني جزو سربازان ويژه هستم و بعد از تمام شدن دوره آموزشي به کردستان يا سد کرج منتقل ام مي کنند. اگه دوست داري تو رو هم معرفي کنم ها.

سپهر به جاي من جواب داد: دستت دردنکنه، داشتيم؟ آوردمش که تو رو ببينه يا ازم جداش کني؟

سهند- نترس اينجا امريکا نيست که خانمها توش خدمت کنن.

وقتي به مهمان سرا رسيديم سهند پرسيد: راستي غزال برا من لباس آوردي چون پانزده روزه که حموم نرفتم. در واقع لباشامو از تنم بيرون نياوردم.

-واي خداي من، امروز چه چيزهاي عجيب و غريب مي شنوم. خيلي سخت مي گذره،نه. در ضمن از سپهر بايد بپرسي چون منم تا نزديکي هاي اينجا خبر نداشتم، همه وسايل ها رو اون آماده کرده.

سپهر- آره آوردم برو حسابي حموم کن تا دلي از عذا دربياري.

سهند-ممنون که زحمت کشيدي. قربون هرچي داماد خوبه برم. غزال خانم تو هم قدر شوهرتو بدون که لنگه نداره.

طفلکي سهند يک ساعت در حمام بود وقتي بيرون آمد از تميزي برق مي زد. بعد از آن سه نفري به شهر رفتيم و يه گشتي زديم و بعد شام خورديم و دوباره به مهمانسرا برگشتيم. روز بعد سهند ما را به جاهاي ديدني و اماکن تاريخي از جمله غار علي صدر برد، آنجا از شدت سرما مي لرزيديم بعد به مقبره شاه بزرگ و نامي بابا طاهر عريان....

در اين سفر دو روزه هم باسهند بوديم و هم با تاريخ و فرهنگ يکي ديگر از شهرهاي کشورمان آشنا شديم. خيلي بهمان خوش گذشت. عصر روز جمعه لحظه جدايي و وداع سر رسيد، لحظه سختي بود. مخصوصا براي سهند که بايد به آن شکنجه گاه برمي گشت.

از زندگي در کنار سپهر آنچنان غرق لذت بودم که گذشت زمان را احساس نمي کردم. با رسيدن تعطيلات نوروز تازه متوجه شدم که يکسال از پيوند من و سپهر، سپري شده، باز چند خانواده در شمال دور هم جمع شده، و لحظات خوبي را سپري کرديم. هر روز ياد و خاطره سال گذشته برايمان تداعي مي شد. انگار همين ديروز بود که سرم به خاطر سپهر شکسته بود. امسال با فراغ خاطر با هم بوديم و به گشت و گذار و تفريح مي پرداختيم. واقعا چه روزهاي خوب و به ياد ماندني بود.

کم کم فصل بهار هم تمام شد و تابستان که آغاز امتحانات ترم دوم هم بود از راه رسيد. بيشتر وقتها از خانه بيرون نمي رفتمتا سال اول دانشگاه را با موفقيت به پايان برسانم و تعطيلات مجبور به خواندن واحدهاي پاس نشده نباشم که خوشبختانه با پشت کار خودم و کمک سپهر توانستم موفق شوم. آخرين روز بعد از پايان جلسه به شرکت پيش سپهر رفتم، تا براي به اروميه رفتن برايم بليط تهيه کند، سپهر با ديدنم گفت: خسته نباشي، چه عجب از اين طرفا آفتاب از کدوم طرف درآمده.

-مي خوام چند روزي به اروميه برم. آخه پارسال هم نتونستم برم.

-بي معرفت تنهايي مي خواي بري، يعني بدون من بهت خوش مي گذره.

-تنهايي هم که نه با ساناز مي خوايم بريم. راستي چرا حرفهاي خودمو بهم تحويل ميدي، مي خواي تلافي کني؟

-نه عزيزم قصد تلافي ندارم فقط زود برگرد چون من زياد نمي تونم تنها بمونم طاقت دوري تو ندارم.

-سعي مي کنم زود برگردم.

سه روز بعد، يعني روز يکشنبه دوتا خواهر با هم رهسپار اروميه شديم. مامان ازاينکه سپهر را تنها مي گذارم خيلي سرزنشم کرد ولي من گوش به حرفش ندادم. چون همه باز آنجا جمع شده بودند، کتايون و پسرش چند روزي زودتر از ما به اروميه رفته بودند. ياشار و زن عمو هم آمده بودند و عمو هم به خاطر سهند مانده بود تا در صورت گرفتن مرخصي سهند که در کرج خدمت مي کرد، پيش ما مي آمدند. تنها چيزي که در اين ميان آزارم ميداد، زخم زبان سياوش بود که به هر بهانه اي نيشم ميزد. سعي مي کردم کمتر با او برخورد کنم.

يک روز صبح با هم دسته جمعي به شکار رفتيم. کتي کيانوش را چون شير خشک مي خورد، پيش عمه گذاشت و همراه ما آمد. موقعي که کنار چشمه کتري را آب مي کردم، سياوش به کنارم آمد و با تفنگ پرنده اي را که در حال پرواز بود نشانه رفت.

وقتي پرنده زخمي روي زمين افتاد، رو به من کرد و گفت: روزي اين گلوله رو تو مغز شوهرت خالي مي کنم تا براي هميشه از شرش راحت بشم.

از جمله اش چنان برآشفتم که يقه اش را گرفتم و جواب دادم:

مطمئن باش همون کار رو خودم انجام ميدم تا آرزوي منو با خودت به گور ببري. احمق کثافت.

و با عصبانيت پيش بقيه برگشتم و کتي گفت: چي شده باز گر گرفتي؟

-نمي دونم چرا اين ديوونه دست از سرم برنمي داره و هرچي از دهنش درمي آيد نثار سپهر مي کنه.

کامياب- ولش کن، محلش نزار، مي بينم از موقعي که اينجا اومدي مرتب به هر بهانه اي اذيتت مي کنه. کم کم من هم به اين نتيجه رسيدم که عقلشو از دست داده.

-دقيقا.

رفتار سياوش پاک گيج ام کرده بود ولي نه مي توانستم از پدربزرگ و بقيه دل بکنم و نه اينکه نسبت به رفتار او بي خيال باشم و براي همين دور از چشم بزرگترها مرتب بگو و مگو مي کرديم و از طرفي چون نزديک بيست روز بود آنجا بودم، سپهر هم مي خواست تا برگردم تهران ولي من خيال برگشتن نداشتم. يعني احساس دلتنگي نمي کردم و در کنار فاميل جاي خالي سپهر را احساس نمي کردم. دو روز مانده به سالگرد ازدواجمان سپهر همراه مامان و عمو و سهند به اروميه آمدند. شب موقع خواب که تنها شديم، سپهر گله مندانه گفت: لعنتي به اين زودي از دست من خسته شدي که خيال آمدن نداري. الان درست بيست و سه روزه که اينجايي، فکر مي کردم دلت برام تنگ ميشه و زود برمي گردي. ولي نخير خيال باطل. تازه مي خواي دو هفته ديگه بموني.

-يعني من حق ندارم در عرض يک سال که پيش تو بودم، يک ماه هم پيش فاميلهام باشم؟ تو خيلي بي انصافي.

-بي انصافم که بهت اجازه دادم بيايي، اگخ ميگفتم چند روز با خوردم بيا و برگرد چي مي گفتي!

کلمه اجازه خيلي برايم گران آمد براي همين خيلي عادي جواب دادم: اجازه؟ مگه من بچه ام که بهم اجازه بدي، من آزادم و هروقت خواستم ميام و هر وقت خواستم برمي گردم، فهميدي؟ ديگه هم دوست ندارم اين جوري باهام صحبت کني و دستور بدي.

بهش پشت کردم و لحاف رو روي سرم کشيدم. با حالتي که توام با خواهش و تمنا بود گفت: ني ني کوچولو بازهم که قهر کردي. من فقط قصد شوخي داشتم اوني که بايد اجازه بده تويي نه من. تا هر وقت خواستي بمون عيبي نداره من هم به دلم ميگم صبر داشته باشه و طاقت بياره و اين همه بهونه عشق اش رو نياره.

لحظه اي سکوت کرد. حرفهايش مانند آبي بود بر آتش خشمم. ولي با اين حال باز مي خواستم ادامه دهد و به قول معروف نازم را بکشد. لحاف رو از روي سرم پايين کشيد و گونه ام را بوسيد و موهايم را نوازش کرد و ادامه داد: آخه لعنتي به من هم حق بده، بدون تو خونه سوت و کور. شبها خواب ندارم، بدون تو دلم ميگيره. تازه ببين تو بي انصافي يا من به جاي اينکه اين لب تشنه رو لب چشمه ببري و سيراب کني، تشنه نگه مي داري. آخه سر در کمند عشق تو، جان در هواي توست. پس بيا و لطفي در حق اين بينواي عاشق بکن، به خدا ثواب داره، انشاا... اجرت با خداست.

خنده ام گرفت و در حالي که مي خنديدم به طرفش برگشتم جواب دادم: آقا امشب سه شنبه است نه شب جمعه. معلومه از اون گداهاي تازه کاري.

آه بلندي کشيد و گفت: نخير عزيزم من دو ساله از گداهاي کوي عشقم.

عصر روزي که سالگرد ازدواجمان بود سپهر بسته بزرگي به دستم داد و گفت: عزيزم تبريک ميگم. ناقابله ببخشيد، اينو سفارش دادم يکي از دوستام از ايتاليا فرستاده.

تشکر کردم و بسته رو باز کردم. داخل جعبه، لباس شب خيلي قشنگ از رنگ مشکي قرار داشت. از ديدنش يکه خوردم چون اصلا دوست نداشتم پيراهن تنم کنم. پوشيدن همچين لباسي برايم سخت بود به فکر فرو رفتم که سپهر پرسيد: انگار خوشت نيومده آره؟

-نه اتفاقا خيلي هم قشنگه ولي من پيرهن دوست ندارم و باهاش راحت نيستم.

سپهر- خوب بپوشي عادت مي کني، تو خانمي و از اين به بعد بايد از اين لباسها بپوشي نه شلوار.

-اگخ ناراحت نمي شي بايد بگم من ترجيح ميدم شلوار بپوشم تا پيرهن.

با دلخوري جواب داد: هر جور راحتي! نمي خوام تو اين شب عزيز باز هم باهام قهر کني.

و بلافاصله بلند شد و از اتاق بيرون رفت. با خيال آسوده لباسي که سپهر برايم تدارک ديده بود کنار گذاشتم و يک دست از لباسهايي که همراه آورده بوددم پوشيدم. وقتي به سالن رفتم نگاهي بر سر تا پايم کرد وبا لبخندي که بر لب داشت گفت: الحق که يک دنده و لجبازي.

-ازم دلخوري؟

-نه به قول مامان نسرين هر که طاووس خواهد جور هندوستان هم کشد.

پريدم و صورتش رابوسيدم و دوباره تشکر کردم و جشن بدون هيچ ناراحتي به پايان رسيد.

سپهر بعد از پنج روز با بابا و مامان به تهران بازگشت و من ماندم و قرار شد وقتي سهند به تهران برمي گردد من هم با او برگردم. چه روزهايي بود سوار بر اسب خيال، کودکانه در کوچه باغها مي گشتم و صفا مي کردم.

اوايل شهريور ماه که تازه به تهران برگشته بودم بهناز پسري به دنيا آورد. هر روز به ديدن بهناز و پسر تپل اش مي رفتم. رنگ چشم و فرم صورتش شبيه فريد بود. بهناز و فريد، هر دو خيلي خوشحال بودند. فريد مثل پروانه دور سر بهناز مي چرخيد. تا يک هفته به شرکت نمي رفت. سپهر هم به شوخي مي گفت: فريد قدم نو رسيده مبارک، حالا بچه ات چيه پسر يا دختر؟

فريد- مسخره ام کن نوبت خودت که برسه مي دونم چيکار کنم. چون به جاي يک هفته مطمئنم يک ماه تو خونه لنگر مي اندازي. و به جاي غزال تو استراحت مي کني.

سپهر خنده دل نشيني سر داد و گفت: يکسال مرخصي بدون حقوق بايد بگيرم چون به جاي استراحت بايد بچه داري کنم چون غزال دانشگاه داره.

-لوس! اصلا کي بچه مي خواد.

سها با ذوق و شوق آرام گفت: غزال دوست نداري زن دايي بشي، من که خيلي دوست عمه بشم. زود باش.

-نه فعلا ترجيح مي دم زن دايي بشم چون بچه داري خيلي سخته.

روز هفتم جشن کوچکي براي نوزاد گرفتند و پدر فريد اسمش را مهرداد گذاشت. شب وقتي به خانه برمي گشتيم به سپهر گفتم:

-سپهر تو پسر دوست داري يا دختر.

لحظه اي مکث کرد و جواب داد: پسر، بچه ما حتما بايد پسر باشه.

-يعني اگه دختر باشه دوستش نداري؟

-فکر نکنم. چون من از دختر بدم مياد. پس حتما برام پسر به دنيا بيار.

-اومديم و خدا هيچ وقت به ما پسر نداد اونوقت چي، حتما يه زن ديگه ميگيري؟

لبخند زنان جواب داد: حتما چون اونوقت نسلم منقرض نمي شه. اگه نمي خواي هوو نداشته باشي به فکر چاره باش.

خيلي ناراحت شدم و به تندي گفتم: خيلي مغروري! پسر يا دختر بودن دست خداست نه من و تو، پس حضرت آقا، من هيچ وقت بچه نمي خوام. تا خيال هردومون آسوده باشه.

موذيانه خنديد و گفت: پس اونوقت من يواشکي يه زن ديگه مي گيرم تا تو هم به دردسر نيافتي.

تا موقعي که بخوابم سخت غضبناک و عصباني بودمو با اعصاب خورد شده به خواب رفتم. تا چند روزي با سپهر سرسنگين بودم و هر کاري مي کرد دلم را بدست بياورد بي اعتنايي مي کردم.

با آغاز فصل پاييز سر من هم به درس و دانشگاه گرم شد و کم کم همه چيز از يادم رفت. يکي از دانشجوها که اهل اصفهان بود با دختر تهراني جايش را عوض کرده بود تا مشکل خوابگاهش حل شود. شراره دختر تازه وارد خونگرم و چرب زبان بود و از همان ورود با چنر نفر از دانشجويان از جمله من، رابطه دوستي برقرار کرد. فرنوش زياد از شراره خوشش نمي آمد و سعي داشت مانع دوستي ما شود، در دلم گفتم« عجب دختر حسودي، به خاطر خودش سعي داره شراره رو بد جلوه بده»

يک هفته بعد از بازشدن دانشگاه، عصر براي ثبت نام به باشگاه رفتم که خانم اديبي پيشنهاد مربيگري بچه هاي کوچک را داد. بودن با بچه ها مرا به ذوق و شوق آورد و بي چون و چرا قبول کردم.

خانم اديب- غزال جان نمي خواي با همسرت مشورت کني. شايد قبول نکنه.

-براي چي با همسرم؟ اون که نمي خواد مربي بشه. من بايد موافق باشم که هستم و لزومي به مشورت با اون نيست.

وقتي به سپهر گفتم سرش را تکان داد و گفت: تو هر کاري که خواستي انجام ميدي و اصلا به فکر من نيستي. از صبح تا ظهر دانشگاه بعد از اين هم که مي خواي ساعتي به باشگاه بري بنده هم برگ چغندرم. ما که به پول اون نيازي نداريم چرا قبول کردي؟ من دوست دارم زنم بيشتر اوقات با من باشه نه با ديگران. ببينم مگه تو کم و کسري داري که من نمي دونم؟

حرفش را قطع کردم و گفتم: سپهر تو چقدر ايراد مي گيري. من کي گفتم به پول احتياج دارم فقط براي سرگرمي قبول کردم.

سپهر- خوب اگه سرگرمي مي خواي بچه خودمون بيشتر سرگرمت مي کنه طوري که وقت سر خاروندن نداشته باشي.

با اخم جواب دادم: من تا درسم تموم نشه بچه دار نمي شم چون اونوقت بايد قيد درس خوندن و دانشگاه رو بزنم.

سپهر- باشه هرکاري مي خواي بکن، فقط خواهشا هر وقت خسته شدي بدون رودربايستي ادامه نده و بذار کنار.

هفته اي سه روز، هر بار چهار ساعت به باشگاه مي رفتم و شب خسته و کوفته ساعت نه و نيم، ده به خانه برميگشتم. ولي جلوي سپهر طوري وانمود مي کردم که خيلي خسته نيستم. چند ماهي از مربي شدنم مي گذشت که پنج شنبه چون کلاس نداشتم از صبح به خانه مامان رفتم. وقتي مامان در رو باز کرد، گفت: سلام، چه خوب کردي اومدي مي خواستم بهت زنگ بزنم بگم بيايي اينجا. چون امشب خونواده شوهرت و عموت قراره بيان اينجا.

-پس به موقع اومدم.

-آره به موقع، چون خيلي کار دارم و بايد کمکم کني.

بعد از درآوردن مانتو به آشپزخانه پيش مامان رفتم، گوشت رو گذاشت جلوم و گفت: تو اينارو خرد کن تامن به کارهاي ديگه برسم.

-من؟ من بلد نيستم اين کارها رو سپهر تو خونه انجام مي ده.

انگار مامان به ياد مطلبي افتاد چون سگرمه هاش تو هم رفت و گفت:

بله بايد هم بلد نباشي چون يه نوکر بي جيره و مواجب داري که بي چک و چونه کارهاتو انجام ميده. به خدا هر کي ديگه جاي سپهر بود تا الان بيرونت کرده بود.

-خوب چيکار کنم؟ شما خيلي اصرار داشتيد که به دانشگاه برم. درس و خونه داري با هم جور درنمي آد.

مامان با عصبانيت جواب داد: پس چطور مربي بودن با درسات جور درمي آيد؟! تو اصلا مي دوني شوهرت کجا ميره، کي ميره، چيکار ميکنه. به خدا اگه پسر پيغمبر هم بود تا الان يه زن ديگه گرفته بود. طفلکي ديشب به خاطر سرکار عليه لب به شام نزد چون نمي خواست بدون غزال خانم غذا بخوره. دلش برات مي سوخت که تنها باشي نمي توني شام کوفت کني. هر چقدر اصرار کرديم قبول نکرد. تو خجالت نمي کشي به جاي اينکه به فکر خونه زندگيت باشي، به فکر سرگرمي هاي خودتي. والله ما هم اين مراحل رو پشت سر گذاشتيم. هم کار خونه انجام ميدادم هم کار بيرون و هم بچه داري.

-پس ديشب آقا براي چغلي اومده بود، آره؟ مي خواست خود شيريني کنه.

مامان سرش را به علامت تاسف تکان داد و گفت: حيف! واقعا حيف تو لياقت سپهر رو نداري. اون بيچاره يه کلمه هم از تو بد نگفت. من خيلي پافشاري کردم اخر گفت، مدتيه مربي شدي و شب ديروقت مياي خونه. تو بايد زن سياوش مي شدي که جوابتو با سيلي مي داد. حالا اگه چايي ريختن بلدي بلند شو دوتا چايي بريز که گلوم از دست کارهاي تو خشک شد.

-براي اينکه از وقتي رسيدم همه اش منو سرزنش کردين.

با ملايمت جواب داد: چون خوشبختي بچه هامو مي خوام. اگه اين کارهاتو بيش از اين ادامه بدي مطمئن باش چند صباح ديگه اونهم خسته ميشه و اونوقت دودش به چشم خودت ميره.

نزديک ظهر چون کمرم درد گرفته بود رفتم تا استراحت کنم تازه دراز کشيده بودم که در زده شد. لحظه اي بعد صداي سپهر را شنيدم که مي گفت: سلام بر مادر زن خوبم، خسته نباشي.

-سلام پسرم، ممنون تو هم خسته نباشي. چي شده امروز زود اومدي؟

- چون مي دونستم دست تنهايين اومدم تا اگه کاري داشته باشين در خدمت گذاري حاضر باشم.

قبل از اينکه مامان جوابي بدهد در آستانه در ظاهر شدم، ديدم گل و شيريني هم براي مامان خريده است سلام کردم که با ديدنم گفت: سلام به روي ماهت. من فکر مي کردم تو الان خوابيدي براي همين بهت تلفن نکردم تا استراحت کني.

مامان نيشخندي زد و گفت: طفلکي بچه ام از بس گرفتار خونه و زندگي شده هميشه خسته است و بايد استراحت کنه.

سپهر به کنارم آمد و دست در کمرم انداخت و گفت: مثل اينکه حال نداري چون رنگت پريده مي خواي بريم دکتر شايد سرما خورده باشي.

آهسته جواب دادم: نه کمرم درد مي کنه.

مامان- اينقدر لوسش نکن سپهرجان، فردا بلاي جونت ميشه.

سپهر لبخندي زد وگفت: شيرين جون، رحمت جونم، عمرم، عشقم.

مامان- به به! اينا رو ميگي ناز مي کنه و طاقچه بالا ميذاره و تن به کار نمي ده.

با هم به آشپزخانه رفتيم و خواستم برايش چايي بريزم که مانع شد و گفت: تو بشين من خودم ميريزم.

-مامان بفرما وقتي خودش نمي ذاره من چيکار کنم؟

مامان- در ديزي بازه، حياي گربه کجا رفته، دو سه بار مانع اش بشي عادت مي کنه که زن در شرايطي که باشه بايد وظيفه شناس باشه.

سپس رو به سپهر گفت: سپهر جان تو هم اينقدر بد عادتش نکن فردا که بچه دار بشين براي تر دوتون مشکل ايجاد ميشه. تو که نمي توني هر روز دست از کار بکشي و تو خونه بشيني و بچه داري کني و همچنين کارهاي ديگه رو. اين هم که هيچ کاري غير از خوردن و خوابيدن بلد نيست.

با ترشرويي گفتم: مامان جان اگه از فردا علاوه بر کارهاي خونه خودمون، کار همسايه ها رو هم انجام بدم راضي ميشين.

هر دو به خنده افتادند و مامان گفت: نه عزيزم، تو کارهاي خونه خودتو انجام بده مال همسايه ها پيشکش.

عصر عمو محمود چون سهند ظهر به خونه مي آمد زودتر آمدند در کمال ناباوري ديدم سياوش هم همراه آنهاست با خودم گفتم « براي چي اومده؟ نکنه مي خواد بلايي سر سپهر بياره؟»

چون آدم کينه توزي بود. سهند خيلي گرفته و پکر به نظر مي رسيد. کنارش نشستم و دست در گردنش انداختم و آهسته پرسيدم: سيا براي چي اومده اونهم تنهايي؟

-تو يه موسسه کامپيوتري قراره کار کنه و براي قرارداد اومده.

در دل خدا را شکر کردم که براي کار اومده هرچند که از ته دل راضي نبودم و در درونم نگراني موج مي زد.

-حالا تو چرا گرفته اي؟ مشکلي پيش اومده که کشتي هات غرق شده.

آه بلندي کشيد و گفت: دست رو دلم نزار که خونه.

-پاشو بريم تو اتاق تا بدونم کي دلتو خون کرده.

تا به اتاق قدم گذاشتيمو تنها شديم گفت: غزال شيدا نامزد کرده.

چنان از اين خبر جا خوردم که مات ومبهوت بهش نگاه کردم که دوباره گفت: چيه باور نمي کني؟

-اصلا باور کردني نيست، حتما شوخي مي کني! آخه چطور چنين چيزي ممکنه.

با بغض جواب داد: چرا ممکنه، مدتيه که مي ديدم رفتارش عوض شده و سرد و خشک باهام حرف مي زنه، با خودم گفتم شايد مشکل اش خانوادگيه، براي همين دم نمي زدم. امروز که رسيدم بهش زنگ زدم تا به ديدنش برم. خيلي جدي و راحت جواب داد ديگه نمي خوام باهات حرف بزنم، چون چند روزه که با مرد ديگه اي نامزد کردم اگه هم باور نمي کني نيم ساعت ديگه جوي خونمون باش تا باور کني.

حرفش را قطع کردم و پرسيدم: آخه براي چي، اون ککه خيلي تو رو دوست داشت. الان سه ساله که با تو حرف مي زنه.

سهند- ميگه ما به درد هم نمي خوريم. از اول هم اشتباه کردم در واقع بچه بودم و نمي دونستم معني دوست داشتن چيه. با گذشت زمان فهميدم ما اصلا تفاهم نداريم. طرز فکرمون، عقيده هامون،....وقتي کوشي را گذاشتم با عجله خودمو اونجا رسوندم و گوشه اي پنهون شدم، چند دقيقه بعد با يه مرد تقريبا چهل ساله بيرون اومد.

وقتي به اينجا رسيد اشک از چشمانش جاري شد و به پهناي صورتش اشک مي ريخت. من هم به شدت متاثر شدم. عادت بدي که داشتم نمي توانستم وقتي ناراحتم گريه کنم. فقط مثل آهن گداخته مي شدم. سرم را بين دستانم گرفتم و با خودم گفتم « خدايا هميشه پسرا ادا و اصول درميارن اين دفعه هم اين دختره، طفلکي سهند، چه عذابي مي کشيد، دل شکسته و غمگين. خدايا به عظمتت شکر»

در اين لحظه ضربه اي به در زده شد، سهند فورا اشکهايش را پاک کرد و بلند شد و به کنار پنجره رفت و من جواب دادم: بله.

ساناز در باز کرد و گفت: شما دوتا اينجا چي کار مي کنيد، عمو سعيد اينا چند دقيقه اي اومدن و از شما خبري نيست.

-ببخشيد، حواسمون نبود الان مياييم، راستش اصلا صداي زنگ رو نشنيديم.

ساناز- صحبت هاتون اونقدر داغ بود که از خود بيخود شدين؟

-برو نيم .جبي اداي بزرگتر هارو در نيار.

ساناز- چشم مادربزرگ، حالا بلند شو بيا که فک و فاميلات اومدن.

-اي به چشم.

سهند در اتاق ماند و من به دنبال ساناز پيش مهمانها رفتم. بعد از سلام و احوالپرسي گفتم: معذرت مي خوام که متوجه اومدنتون نشدم.

سهيل- عيب نداره اين رسمه، نو که مياد به بازار کهنه ميشه دل آزار.

لبخندي زدم و پرسيدم: آقا سهيل ببخشيد متوجه منظورتون نشدم، کي تازه اومده که تو کهنه شدي؟

سهيل- سپهر، از وقتي که زن داداشم شدي ديگه ما رو تحويل نمي گيري.

-لوس، اصلا اينطور هم نيست. فقط مشغله ام زياد شده، ولي براي اينکه بهت ثابت کنم از ياد نبرده مت فردا با هم به اسکي ميريم، چطوره؟

سهيل- عاليه بهتر از اين نمي شه.

من و سهيل گرم صحبت بوديم که سهند با چشمهاي سرخ و متورم به پذيرايي آمد. سپهر نگاهي به سهند انداخت، سپس به اشاره از من پرسيد که چي شده. من هم اشاره کردم که ساکت باشد.

زن عمو با نگراني پرسيد:سهند چي شده؟ چرا چشمات قرمز شده.

سهند- چيزي نيست فقط يه کم سرم درد مي کنه به گمونم سرما خوردم.

-پس قرص سرما خوردگي بخور که فردا مي خوايم بريم اسکي.

سهند- من حوصله ندارم خودتون برين.

سهيل- به جان سهند بدون تو مزه نداره مي خوايم همه دور هم جمع شيم. پس لطفا بهونه نيار.

-راستي سها، شما هم مي آيين، جايي که دعوت ندارين.

سها لبخندي زد و جوابي نداد و خاله يه جاي او گفت: شيرين جون داشت يادم ميرفت بعدا گله نکني که چرا به من خبر ندادي! من دارم مادربزرگ ميشم، تو نمي خواي مادربزرگ بشي؟

مامان- مبارک باشه، بهتون تبريک ميگم و در ضمن اونو بايد به عروست بگي و گرنه من از خدامه که زودتر صاحب نوه بشم، چون نوه مغز بادومه و خيلي هم شيرينه.

همه به سها تبريک گفتند و او از شرم سرخ شد و سرش را پايين انداخت. خاله در جواب مامان به من گفت: غزال جون، کم کم شما هم بايد به فکر باشين، نگران درسات هم نباش من و حاج خانم خودم نگهش مي دارم که راحتتر به درسات برسي.

سهند- خوش بحال سپهر و سهيل که زود دايي شدن، اين خواهر ما اونقدر تنبله که هميشه از قافله عقب ميمونه. بابا زودتر بجنب که داره به اينا حسوديم ميشه.

-فعلا من پوست بادومم و مامان مي خواد دورم بريزه چون يکي بهتر از من پيدا کرده.

سپهر آهسته در گوشم گفت: نترس من پوست بادومو بيشتر دوست دارم تا مغز بادوم.

آهسته جواب دادم: مشخصه از پسر خواستنت.

مامان- خجالت بکش من کي گفتم تو رو دوست ندارم؟ فقط دو کلمه نصيحتت کردم که بهت برخورد تو که حسودي شوهرت رو مي کني واي بحال بچه ات که بيشتر از تو مورد توجه و محبت قرار مي گيره حتما دق مي کني.

ياشار- غزال نکنه از وجود رقيبا مي ترسي؟

کلمه رقيب دلشوره عجيبي به جانم انداخت به ياد گفته هاي سپهر افتادم. اگر دختري به دنيا مي آوردم چه ميشدحتما سپهر زن ديگري مي گرفت و کارمان به جدايي مي کشيد. واي خدا چقدر وحشتناک بود. با همين افکارم تا آخر شب گيح و منگ بودم و سر از حرفهاي ديگران در نمي آوردم. شب وقتي به خانه خودمان رفتيم سپهر در مورد سهند پرسيد که برايش توضيح دادم. او هم مثل من باورش نمي شد که شيدا همچين کاري کرده باشد. چون طول اين مدت شيدا چندبار همراه سهند به خانه ما آمده بود و سپهر ديده بود که چطور عاشقانه سهند را دوست دارد. بعد از گذشت دقايقي با خنده پرسيد: خانم حسود تو چرا هر وقت اسم بچه وسط مياد رنگ به رنگ ميشي و قيافه ات تغيير مي کنه؟

-براي اينکه تو باعث شدي از بچه وحشت کنم همه اش ورد زبونت شده پسر، پسر، پسر.

-نمي تونم که به دروغ بگم از دختر خوشم مياد. هرکسي براي خودش عقيده اي داره.

-اگه اومديم بچه ما دختر بود چيکار مي کني؟

-هيچي ميديم مامان برامون بزرگ مي کنه و تو دومي رو مياري، هرچند که من مطمئن ام بچه ما پسر ميشه.

براي اينکه در اين مقوله صحبت نکنيم گفتم: آقاي خودخواه غيبگو تا دعوامون نشده پاشو بريم بخوابيم، چون هم مي ترسم جنگ و خونريزي به پا شه و هم اينکه صبح بايد زود بيدار شيم.

-چشم بانوي من! هر چي شما دستور بدين و حالا تا قهر نکردي پاشو بريم.

صبح به غير از سها و افشين و سياوش، بقيه به شمشک رفتيم. از اينکه سياوش همراهمان نيامد خوشحال شدم، چون تحمل نگاهها و نيش زبانهايش را نداشتم. هر چند جلوي همه سعي مي کرد عادي رفتار کند ولي باز هم گاهي اوقات به سيم آخر مي زد چون تحمل اينکه کنار شوهرم باشم را نداشت.

روز جمعه، روز خوبي بود، مخصوصا براي سهند! چون من و سپهر نمي گذاشتيم تنها بماند و فکر کند. ظهر بعد از نهار برگشتيم تا سهند به پادگان برسد.

صبح روز بعد، روز شنبه وقتي استاد از کلاس بيرون رفت يکي از دانشجويان بنام رامين اويسي که ترم قبل به خاطر تصادف وحشتناکي که کرده بود مدت زيادي در بيمارستان بستري شده بود و نتوانسته بود سر کلاس حاضر شود و يک ترم از بچه هاي سال سوم عقب مانده بود، پيشم آمد و گفت: ببخشيد خانم سراج مي تونم چند لحظه وقتتونو بگيرم.

-خواهش مي کنم درخدمتم.

به پيشنهاد آقاي اويسي به محوطه دانشگاه رفتيم. روي نيمکتي نشستيم و گفتم: من در خدمتم، هر امري داريد بفرماييد.

کمي اين پا و اون پا کرد و گفت: اگه اجازه بفرماييد مي خواستم با خانواده خدمت برسم.

اولش حسابي جا خوردم سپس خنده کنان گفتم: آقاي اويسي شرمنده من بيشتر از يک ساله که ازدواج کردم.

يکدفعه مثل برق گرفته ها خشکش زد و گفت: حتما قصد شوخي داريد، چون من حلقه اي دست شما نمي بينم.

-براي اينکه من چپ دستم و موقع نوشتم و کار کردن، اذيتم ميکنه. براي همين زماني که به دانشگاه ميام حلقه به دست نمي کنم ولي متعجبم از اينکه چطور از ظاهرم متوجه اين امر نشديد.

-متاسفانه الان بيشتر دختر خانمها به محض قبول شدن در دانشگاه، فورا سر و صورتشونو تغيير ميدن.

بلند شدم و گفتم: پس با اجازتون من ميرم کلاس چونن تو اين محيط زود شايعه سازي ميشه و اونوقت بايد با حراست درگير بشيم.

بعد از اتمام کلاس وقتي به خانه مي رفتم ماشين رامين را ديدم که تعقيبم مي کند، احساس کردم حرفم را باور نکرده، تصميم گرفتم به جاي خانه به شرکت برم.

منشي شرکت بعد از سلام و احوالپرسي گفت: خانم زماني بايد چند دقيقه اي منتظر بمونيد چون آقاي مهندس در جلسه هستند.

-خيلي طول مي کشه؟

-نه فکر نکنم.

نيم ساعت بعد فريد زودتر از همه بيرون آمد و با ديدنم گفت: به به خانم مهندس. اين روزا کم پيدا شدينو سراغي از ما نمي گيرين. اگه از روي خساسته لطف کنيد شما تشريف بياريد تا ما، در خدمتتون باشيم.

خنده کنان جواب دادم: چيکارکنم جناب مهندس سعادتي، آخه مي ترسم شوهرم ورشکست شه.

به سر و صداي ما سپهر و عمو سعيد هم بيرون آمدند بعد از سلام و احوالپرسي با عمو سعيد با سپهر به اتاقش رفتيم.

سپهر- غزال خانم چه عجب يادي از ما کردين! نکنه هوس مسافرت به سرت زده.

-نخير هوس ديدن شوهرمو کردم، حالا اگه ناراحتي برم.

دستانش را دور گردنم اندخت و صورتم را بوسيد و گفت: فدات بشم مجنون هيچوقت از ديدن ليلي اش سير نمي شد.

-چون که اونا هيچ وقت با هم نبودن، در واقع دور از هم بودن و در فراق به سر مي بردن.

-چه فرقي داره؟ ليلي من هم، منو از ديدن خودش محروم کرده و در طول روز بيش از دو، سه ساعت نمي تونم ببينمش، راستي نهار خوردي؟

-نه آقاي مجنون.

نگاهي به ساعتش کرد و گفت: بيا بريم ساعت 3:30، شايد ته ديگي، چيزي برات پيدا کردم.

تو خيابان نگاهي به دورو برم کردم و رامين را چند قدم دورتر داخل ماشين ديدم. بعد از سوار شدن سپهر پرسيد: راستش رو بگو براي چي اومده بودي؟ انگار از چيزي نگراني، چشات که داد مي زنه يه اتفاقي افتاده و پريشوني.

-نخير انگار نمي شه چيزي رو از تو پنهون کرد.

-بله اونکه مسلمه.

آنچه را که اتفاق افتاده بود برايش تعريف کردم. بعد از شنيدن حرفهايم گفت: از فردا چند روزي خودم مي برمت تا هر کس خيالاتي در سرش داره بيرون کنه، چون ميترسم تو رو از چنگم بيرون بيارن.

با دلخوري جواب دادم يعني به من اعتماد نداري که اينطوري ميگي، پس از فردا پامو بيرون نمي ذارم.

گونه ام را نيشگون گرفت و جواب داد: عزيز دلم اگه بهت اعتماد نداشتم که از اول نمي ذاشتم تنهايي به اروميه بري، چون مي دونم با اين حرفا از کوره در ميري، بهت ميگم.

-پس خيلي بي مزه تشريف داري.

سپهر تا چند روز مرا به دانشگاه مي برد. اغلب در اين مدت رامين را در گوشه اي منتظر مي ديدم. تا اينکه بعد از دو هفته رامين صدايم کرد و گفت: خانم سراج من از شما معذرت مي خوام که باعث ايجاد مزاحمت براي شما و همسرتون شدم. راستش اونروز فکر کردم براي از سر باز کردن من گفتيد ازدواج کردم.

-خواهش مي کنم، براي هرکسي ممکنه اين سوتفاهم پيش بياد.

-راستي همسرتون هم مهندس راه و ساختمان هستند، درسته؟ آقاي سعيد زماني.

لبخندي زدم و جواب دادم: نه اطلاعاتتون کمي نادرسته، ايشون پدر شوهرم هستند. اسم شوهرم سپهره و ايشون هم مهندس ساختمان هستند.

-خيلي جالبه، پدر و پسر و عروس هر سه مهندس ساختمان هستند، پس يه گروه خانوادگي تشکيل دادين.

-البته بعد از دو سال يه همچين چيزي ميشه.

-به هر جهت من باز هم از شما معذرت مي خوام.

-خواهش ميکنم اينقدر خودتونو عذاب نديد.

روزها مثل باد از پي هم مي گذشتند و کم کم عيد هم از راه ميرسيد و همه در حال تدارکات عيد بودند. بابا و مامان و ساناز براي رفتن به فرانسه، پيش دايي شهرام آماده ميشدند. چون دايي نمي توانست به ايران بيايد مامان هميشه به ديدنش مي رفت. خاله به خاطر سها مجبور بود تهران بماند. فريد و بهنازو پسرشان با برادر فريد وخانواده اش به ايتاليا مي رفتند. عمو محمود همراه عمو بهنام و بهرام به همراه خانواده اش به شمال مي رفتند. پدرام اينها هم به امريکا نزد خواهرش مي رفتند. تنها اين وسط تکليف ما مشخص نبود. من دلم مي خواست همراه بابا اينها به ديدن دايي شهرام برم چون از وقتي پا به دبيرستان گذاشته بودم نديده بودمش و سپهر هم دلش مي خواست به زادگاهش برود. هرچند که تصميم را به عهده من گذاشته بود و وانمود مي کرد هيچ فرقي برايش نمي کند. بعد از چند روز فکر کردن و وسوسه هاي بهناز که دائم مي گفت: بيا با هم بريم اينطوري خيلي خوش مي گذره.... راضي شدم به ايتاليا بريم. سپهر از خوشحالي سر از پا نمي شناخت و با عجله مقدمات سفرمان را انجام مي داد که مبادا من پشيمان شوم.

روز قبل از سال تحويل از همه خداحافظي کرده و به فرودگاه رفتيم. داخل هواپيما من گرم صحبت با بهناز بودم و سپهر هم با مهرداد که هفت ماهه شده و شيرين کاري مي کرد مشغول بود.برعکس سپهر علاقه اي به بچه نداشتم شايد هم از روي حسادت بود که طرف بچه هاي ک.چک نمي رفتم.

در رم وقتي از هواپيما پياده شديم برادر فريد به استقبالمان آمد. هر چقدر اصرار کردند که همراه آنها به خانه برويم سپهر قبول نکرد و چون خانه خودش را فروخته بود به هتل رفتيم. هتل بسيار بزرگ و شيک بود. يکدفعه به ياد خاله اش افتادم و با شيطنت گفتم: حيف کاش خونه خاله ات اينا مي رفتيم.

سپهر متحيرانه نگاهم کرد و گفت: خيلي خوشم مياد ازشون که حالا به خونشون هم برم.

-چرا؟ قبل از ازدواج خيلي هم دوستشون داشتي و هميشه با مهرداد و مهسا مي گشتي. چطور شد حالا ازشون بدت مياد.

-وقتي آدم ازدواج مي کنه بايد دور همه چيز و همه کس رو خط بکشه.

-همه کس يا فقط بعضي هارو؟!

با صداي نسبتا بلندي گفت: غزال خواهش مي کنم بس کن. نمي خوام اولين روز ورودمون رو با جر و بحث و دعوا شروع کنيم.

چون حرف منطق، جواب نداشت ادامه ندادم و روي تخت دراز کشيدم.

بعد از ساعتي استراحت طبق قرارمان با فريد به خياباني که مغازه ها و فروشگاههاي شيکي داشت رفتيم و سه ساعت آنجا بوديم چون هوا سرد بود، مهرداد بي تابي مي کرد، مجبور شديم برگرديم. براي شام به خانه برادر فريد آقاي سعادتي رفتيم. آنها دو دختر بزرگ داشتند که يکي ازدواج کرده بود و ديگري به کالج مي رفت.

تحويل سال نزديک 5/1 نصفه شب بود. بعد از تحويل سال اندکي نشستيم، سپس براي خواب دوباره به هتل برگشتيم. از صبح روز بعد هر روز با هم به جاهاي ديدني و براي خريد به فروشگاههاي بزرگ مي رفتيم. اغلب براي خريد لباس براي خودم با سپهر جرو بحث داشتيم . يکي به دو مي کرديم، چون سپهر دلش مي خواست من مثل بقيه زنها، دامن و پيراهن بپوشم و اين برخلاف ميل من بود. و در آخر اين سپهر بود که کوتاه آمد.

در پنجمين روز از مسافرت، سپهر از فريد خواست تا به ديدن دوستانشان بروند. چون من و بهناز نرفتيم. من در هتل تنها ماندم و هر چه فريد اصرار کرد که به خونه برادرش بروم قبول نکردم و به بهانه استراحت در هتل ماندم، چون نمي خواستم مزاحم آنها بشوم. سپهر بعد از فريد به همراه فريد بيرون رفت و من هم براي استراحت به اتاقمان رفتم و روي تخت دراز کشيدم و تلويزيون نگاه مي کردم که کم کم خوابم گرفت. نمي دونم چقدر خوابيده بودم که با صداي در از جا پريدم. سپهر پشت در بود وقتي در را باز کردم گفت: دختر چقدر خوابت سنگينه! نيم ساعته در مي زنم.

خنديدم و گفتم: بايد درو مي شکوندي تا مجبور نشي نيم ساعت در بزني.

-باور کن کم کم نگران مي شدم که نکنه اتفاقي برات افتاده، هر چند مي دونم بايد توپ در کنن تا از خواب بيدار بشي.

-خوب بگذريم بگو ببينم خوش گذشت؟

-تنها خوشيش اين بود که دوستامو ديدم.

-دوست دختراتو هم ديدي؟!

جلو آمد و دستانش را دور کمرم حلقه کرد و گفت: دوست دختر من، زن عزيزمه.

از دهنش بوي تند مشروب مي آمد. با اخم جواب دادم: از مشروب خوردنت معلومه که چقدر عزيزم.

حلقه دستانش را تنگتر کرد و گفت: معذرت مي خوام خانمم مجبور شدم چون به اونا نمي تونستم که بگم زنم دوست نداره.

با تندي عقبش زدم و گفتم:

از کارات پيداست که چقدر برات عزيزم، از اين حرکات حالم بهم ميخورده!

ابروهايش را درهم کشيد و گفت: تو همش دوست داري من مطابق ميل تو رفتار کنم ولي هرچيزي که من دوست داشته باشمو دلم بخواد به درک و بايد کوتاه بيام. چرا چون خانم بهش برمي خوره و ناراحت ميشه.

-مثلا؟

- مثلا اينکه من دوست دارم زنم مثل زناي ديگه حداقل توي خونه مطابق ميل من لباس بپوشه دامن يا پيرهن تنش کنه! آرايش کنه، موهاشو رنگ کنه، فهميدي؟ هر وقت هم ميام حرفي بزنم يا قهر مي کني يا چنان جواب ميدي که آدم پشيمون ميشه.

با فرياد گفتم: من دوست ندارم مثل بقيه به قول تو با رنگ و روغن خودمو آرايش کنم من ساده گشتن رو بيشتر مي پسندم.

اون هم مثل من با فرياد جواب داد: چون من دوست دارم تو بايد اين کارو بکني تا به امروز هم زيادي ساده گشتي. از اين به بعد بايد به خودت رنگ و روغن بمالي، چون من مي خوام.

بيچاره از بس خورده بود نمي توانست رو پا بند شود و براي همين روي تخت ولو شد، چون ديدم مست هست و اينجوري حرف مي زند ديگر ادامه ندادم. هوا کاملا تاريک شده بود که از خواب بيدار شد. من هم دوش گرفته و حاضر و آماده نشسته بودم و کمي هم زيادتر از معمول آرايش کرده بودم. وقتي چشمش به صورتم افتاد سوتي زد و گفت:

به به، امروز آفتاب از کدوم طرف دراومده.

براي اينکه بفهمم در غالم بيداري اون حرفها رو زده يا نه، کمي اخم کردم و گفتم: يعني تو نمي دوني؟

از روي تخت بلند شد و آمد جلوي پام زانو زد و صورتم را بين دستانش گرفت و گفت: چي رو نمي دونم، مگه اتفتقي افتاده آهوي قشنگم؟

از اينکه آگاهانه اين حرفها رو به زبان نياورده بود، حرفي نزده و لبخني به لب آورده وگفتم: چه اتفتقي بايد افتاده باشه فقط خواستم کمي سربه سرت بزارم.

صورتم را بوسيد و گفت: هميشه به خودت برس، دل آدم وا ميشه. هرچند در خوشگلي و زيبايي تو حرفي نيست ولي با اين حال يه خورده که آرايش مي کني زيباتر ميشي. امروز وقتي عکستو به دوستام نشون دادم ماتشون برده بودو مي گفتند، دختر به اين خوشگلي رو از کجا پيدا کردي. منم ژستي گرفتم و با فخر و تکبر جواب دادم: از تو جنگل شکارش کردم. يکي از دوستاي ايرانيم مي گفت واقعا خودش هم مثل اسمش غزاله.

دستش را روي قلبش گذاشت و ادامه داد: بهش گفتم حميد خان اگه غزال نبود که به درد مجنون دچار نمي شدم که دنبالش راه بيافتم.

-آقا سپهر ساعت هشت شبه، نمي خواي بريم شام بخوريم.

-ببخشيد خانم الان زود يه دوش مي گيرم و ميام.

بعد از آماده شدن سپهر، براي شام به بيرون از هتل رفتيم و بعد هم براي قدم زدن به پارک رفتيم. چون در اين مدت منتظر بودم تا سپهر حرفي از رفتن به خونه خالش بزنه ولي چيزي نمي گفت، براي همين از روي کنجکاوي پرسيدم: سپهر نمي خواي براي عيد ديدني به خونه خاله ات بري؟

-نه حوصله اخم و تخم اونا رو ندارم.

-آخه چرا؟ دليلش چيه.

-اگه بگم ناراحت نمي شي؟

-نه بگو، هرچند مي دونم هر چي مي خواي بگي مربوط به مهساست.

-حدست درسته، چون خاله هميشه فکر مي کرد من با مهسا ازدواج مي کنم ولي من نمي تونستم با دختري ازدواج کنم که هر روز بغل پسري خوابيده باشه.

آب دهانم را به زور قورت دادم و گفتم: مگه همچين چيزي امکان داره؟

خنده اي کرد و جواب داد: بله، اينجا ايران نيست که پدر، مادرا زياد متعصب باشن. کممتر دختري پيدا ميشه که دست نخورده باشه اونهم بين ايرونيا.

روز بعد به فروشگاهي که وسايل و لوازم نوزادي داشت رفتيم تا براي بچه سها خريد کنيم. بعد از خريد و نهار به خواسته سپهر به منزل سابقشان رفتيم. نزديکي اونجا پارک بزرگي وجود داشت با هم به آنجا رفتيم و با بهناز مشغول قدم زدن شديم که صداي گريه مهرداد بلند شد. بغلش کردم تا بهناز شيرش را آماده کنه. در اين حين دو تا دختر رد شدند، يکدفعه فرياد کشيدند و دويدند، به صداي آننها برگشتيم، که ديدم يکي از آنها، سپهر را بغل کرده و صورتش را چند بار بوسيد. نفسم بند آمد، مهرداد را به بهناز دادم و گفتم: براي همين آقا دلش مي خواست اينجا بياييم.

بهناز- زود قضاوت نکن، اون از کجا مي دونست اينا، اينجا ميان.

-لازم نکرده تو طرفداريشو بکني، دعوت کرده تا حرص منو دربياره، و گرنه اينا علم و غيب داشتن که آقا اين ساعت روز تشريف فرما ميشن.

-خوب لابد تصادفي همديگرو ديدن.

لحظه اي بعد در حالي که در حال انفجار بودم، فريد و سپهر پيش ما برگشتند، سر سپهر پايين بود و فريد گفت: اگه کارتون تموم شده بريم.

با طعنه گفتم: قرار مدار شما هم تموم شد يا نه؟

و با عصبانيت به سمت ماشين راه افتادم و بقيه هم پشت سر من، جلوي هتل از فريد و بهناز خداحافظي کرديم و به داخل رفتيم، دقايقي در سکوت گذشت سپس سپهر گفت:

از من دلخوري؟

-نه چرا دلخور باشم، احوالپرسي با دوستان قديمي، ناراحتي نداره خيلي هم خوشحالم. چون يه روز تا خرخره زهرمار کوفت مي کني و مياي هرچي از دهنت درمياد نثارم ميکني و روز بعد با معشوقه هات قرار مي ذاري.

فرياد زد و گفت: من احمق که اگه مي خواستم اين کارو بکنم دور از چشم تو اين کارو مي کردم.

-خيلي زرنگي، اونقدرام هالو نيستم حضرت آقا، عمدا اين کارو انجام دادي که حرص منو دربياري يعني اينکه زنهاي بزک کرده رو بيشتر مي پسندي.

سپس فرياد کشان ادامه دادم: راه بازه و جاده دراز! کسي جلوتو نگرفته اگه پشيموني مي توني اينجا بموني من خودم تنهايي برمي گردم.

اين حرفم بيشتر از بيش عصباني اش کرد چون شانه هايم را گرفت و در حالي که با عصبانيت تکانم مي داد جواب داد: ببين غزال من خسته اين حرفا و کارام. اگه مي خواستم اينجا بمونم و ادامه بدم اجباري نبود که دنبال تو راه بيافتم! به خدا دوست دارم.

-از اين تکون دادنت مشخصه.

دستانش را برداشت و خيره به چشمانم گفت: به جان عزيزت من يه تار موي تورو با صد تا از اين دخترا عوض نمي کنم. من تو رو بيشتر از جونم دوست دارم، پس چه لزومي داره حرص تو رو دربيارم. اونروز هم در حال عادي نبودم، اگه حرفي بهت زدم معذرت مي خوام.

ديگر جوابي ندادم و روي تخت دراز کشيدم و سپهر هم کنار من، هر دو ساکت بوديم، تا اينکه صداي زنگ تلفن اين سکوت را شکست. سپهر گوشي را برداشت، چند لحظه بعد در حالي که گوشي را مي گذاشت گفت: گاومون زاييد، پاشو بريم پايين چون مهرداد و مهسا اومدن.

-خوب به من چه؟ براي ديدن جنابعالي اومدن، تو برو.

صورتم را بوسيد و گفت: غزال خواهش مي کنم پاشو دوتايي بريم، مي خواي جلوي اونا تحقير بشم. بفهمن زنم قهر کرده و منو تحويل نمي گيره؟ جان سپهر پاشو، مرگ من.

چون به جان خودش که برايم خيلي عزيز بود قسمم داد بلند شدم و لباس مناسبي پوشيدم و دستي به سر و صورتم کشيدم و با هم پايين رفتيم. در لابي منتظرمان بودند، با ديدن ما از جا بلند شدند و ضمن احوالپرسي مهرداد گفت: بي معرفت، بي خبر ميايي؟ نکنه غزال خانم ما رو قابل ندونسته.

-نه خواهش مي کنم، فقط نخواستيم مزاحمتون بشيم، راستي خاله جون چطورن، حالشون خوبه؟

مهرداد- ممنون مامان هم خوبه و عيد رو با دوستاش به مادريد رفته وگرنه خدمت مي رسيد.

سپهر- اين خاله جان ما هيچ وقت تو خونه بند نمي شه. هميشه در حال گردش و خوش گذرونيه. راستي ناقلاها از کجا فهميدين ما اومديم.

مهسا با طعنه جواب داد: مگه ميشه تو اين جا پا بزاري و خبرا به ما نرسه! کلاغ هاي خبرچين، خبر آوردن، ما هم گفتيم حالا که تو ما رو از ياد بردي ، ما به ديدنت بياييم.

سپهر- حميد بهتون گفت، آره؟

مهرداد خنده اي کرد و گفت: آره حدست درسته، ديروز زنگ زد و گفت.

از همان بدو ورود، مهسا مرتب طعنه ميزد و متلک مي گفت. در دلم گفتم « حالا که دستت بهش نمي رسه و اين مرغ اسير قفسم شده ناراحتي» بي اختيار دست سپهر را در دستم گرفتم و به گرمي فشارش دادم که با چشماني خمار ناباورانه نگاهم کرد و لبخندي زد. عصر موقع رفتن، مهرداد براي فردا شب دعوتمان کرد. بعد از رفتن آنها، ما هم براي قدم زدن به بيرون از هتل رفتيم. هوا نسبت به شبهاي قبل سردتر شده بود. يکدفعه هوس بستني کردم. نمي دانم چرا در هواي سرد خوردن بستني را دوست داشتم و براي همين گفتم: سپهر؟

-جانم!

-بستني مي خوام.

-بستني تو اين سرما؟ نمي شه.

مثل بچه ها پايم را روي زمين کوبيدم. گفتم: من بستني مي خوام. اگه نخري قهر مي کنم ها.

خنده کنان جواب داد: امان از دست اين بچه لوس و ننر، چشم قهر نکن، الان برات مي خرم.

هر دو با صداي بلند خنديديم، عابريني که رد ميشدند با تعجب نگاهمان مي کردند.

سپهر- غزال؟

-جانم.

-به نظر تو من باباي خوبي ميشم؟

-براي پسرت بهترين باباي دنيا ميشي ولي براي دخترت نه.

آه ببلندي کشيد و گفت: نمي دونم چرا از داشتن دختر وحشت دارم، براي همين از خدا مي خوام هيچ وقت به من دختر نده تا بي مهري منو نبينه! فکر نکن عقايدم مثل عصر حجره نه به خدا فقط مي ترسم. شايد هم....

مشتاقانه نگاهش کردم تا علت نخواستن دختر را بدانم، ولي نمي دانم چرا بقيه حرفش را قورت داد و چيزي نگفت. چون اصرار کردنم بي فايده بود، ديگر کنجکاوي نکردم هرچند که شک و ترديد مثل خووره به جانم افتاد.

عصر روز بعد بدون اينکه به بهناز و فريد راجع به مهماني حرفي بزنيم با سبد گلي راهي خانه خاله سپهر شديم.( چون فريد و مهرداد رابطه دوستانه خوبي نداشتند) وقتي جلوي خانه رسيديم در خانه باز و چراغها خاموش بود و هيچ سر و صدايي از داخل به گوش نمي رسيد. سپهر با نگراني گفت: يعني چي شده؟ نکنه بلايي سرشون اومده.

با ترس و دلهره پشت سر سپهر وارد شدم. سپهر که با داخل آشنايي داشت با دست در تاريکي ديوار را لمس کرده و کليد برق را زد. به محض روشن شدن چراغها، صداي کف زدن هم بلند شد. گيج و منگ به تعدادي دختر و پسر که در آنجا قرار داشتند نگاه کردم. مهرداد و مهسا هم بين آنها بودند و مي خنديدند. جلو آمدند و خوش آمد گفتند.

سپهر- بي مزه ها اين چه کاري بود، زهره ترک شديم.

مهسا- سپهر تو که از سورپريز خوشت مي اومد ما هم خواستيم با دور هم بودن بچه ها غافلگيرت کنيم.

-در عوض ما خيلي ترسيديم گفتيم شايد اتفاقي براتون افتاده باشه.

مهرداد با لحن خيلي صميمي جواب داد: نه عزيزم چه اتفاقي؟ اين آقا سپهر که همه چيز رو از ياد برده و گرنه ما از اين برنامه ها زياد داشتيم.

از کلمه عزيزم چندشم شد. نگاهي به سپهر کردم ديدم حال او هم دگرگون شده است. در همين حين دوستانشان هم نزديک ما آمدند. ندانستن زبان معذبم مي کرد ولي با انگليسي که کمي راحتتر مي تونستم صحبت کنم احوالپرسي و تشکر کردم و روي صندلي نشستم. وقتي تک تک شان را از نظر گذراندم خنده ام گرفت. چون بيشتر شبيه دلقک ها بودند تا آدميزاد. آرايش غليظ، موهاي کوتاه که هرکدام به يک رنگي بود. درست مثل جعبه مداد رنگي، مدل لباس ها هم قابل توصيف نبود. ديدن دوستان سپهر عاري از لطف نبود. پذيرايي از ما ابتدا با شربت شروع شد، مهرداد به طرف ما آمد و شروع کرد با سپهر صحبت کردن.

مهرداد از من پرسيد: چرا شما چيزي نمي خوريد.

گفتم: ميل ندارم.

مهرداد اخمي کرد و جواب داد: سپهر جان اولا اين مهموني به خاطر جشن عروسي شماست ثانيا يه شب که هزار شب نمي شه. شايد غزال دوست داشته باشه امشب امتحان کنه تو چرا مانع ميشي.

خيلي جدي جواب داد: ممنون آقا مهرداد، اصلا ميل ندارم.

مهسا به کنار ما آمد و رو به بقيه کرد و به زباني که خودشان مي فهميدند چيزي گفت که همه خنديدند. سپهر خيلي عصباني شد و جوابش را داد، من هم ناراحت شدم ولي به خاطر سپهر به روي خودم نياوردم. بعد از رفتن آنها سپهر آهسته گفت: اگر مي دانستم چه برنامه اي هست هرگز نمي آمدم.

دستش را پشتم گذاشت و گفت: نترس حواسم به مه لقامم هست. يه ساعتي ميشينيم و بعد ميريم.

عجب جشني بود تا بحال همچين مجلسي نديده بودم. صداي موزيک گوش را کر مي کرد، بوي سيگار و چيزهاي ديگر در فضا پيچيده بود و هر کس به کاري مشغول بود. عده اي صحبت مي کردند و عده اي هم در گوشه اي دنج نشسته بودند، کمي بو کشيدم و گفتم: سپهر اين بوي چيه؟

-حشيش.

با چشمان از حدقه درآمده پرسيدم: چي حشيش؟ يعني مواد مخدر، ببينم تو هم ميکشي.

خنده اي کرد و گفت: نه من اهل دود و دم نيستم و از سيگار هم بدم مياد چه برسه به اين! در ثاني حشيش مثل هرويين نيست که اينطوري وحشت کردي. مهرداد و مهسا هم مي کشن.

-خدا رو شکر که تو بدت مياد.

يکي از دخترهاي حاضر به طرف ما آمد و دست من و سپهر را گرفت و چيزي گفت. سپهر برگشتو به من گفت: ژولي ميگه شما نمي خواين برقصين.

-من نمي رقصم،تو اگه دوست داري برقص.

-پس اجازه ميدي؟

-از کي تا حالا تو از من اجازه ميگيري.

بعد از بلند شدن سپهر، مهرداد آمد و سر جايش نشست و گفت: عزيزم افتخار ميدي با هم برقصيم.

به تندي جواب دادم: لطفا با من اينجوري صحبت نکنيد. من اگه مي خواستم با شوهرم مي رقصيدم.

مهرداد- اوه شما چقدر سخت مي گيرين. حيف شما نيست که اينقدر سخت و متعصب باشين بايد از زندگي لذت برد.

-اتفاقا من از زندگي با سپهر لذت مي برم، چون بهترين همسر دنيا رو دارم.

مهرداد- معذرت مي خوام نمي دونستم اينهمه وفادار و عاشق اش هستين.

-اين خصلت همه زنهاي ايرانيه که نسبت به همسرانشون وفادار هستن.

مهرداد- مردهاشون چي؟ اونا هم همينطور.

-بله اغلب اونا هم همينطورند، مخصوصا شوهر خوب و مهربون من.

در همان لحظه سپهر هم برگشت. مهرداد بهش گفت: خوب خودتو عابد تحويل دادي که غزال اينطور خاطرتو مي خواد.

حال سپهر منقلب شد و تا خواست حرفي بزند، من زودتر جواب دادم: گذشته سپهر هيچ ربطي به من نداره، مهم بعد از ازدواجه که من به غير خوبي و پاکي چيزي نديدم. در واقع عشق و محبت سپهر نسبت به من بي همتاست.

سپهر فاتحانه لبخندي زد و گفت: متاسفم مهرداد، روتو کم کرد.

مهردادخنده کريه و عصبي کرد و گفت: اتفاقا خيلي هم خوشحالم که زن زيبا و روشنفکري نصيبت شده.

و بلافاصله از ما دور شد و دوباره گيلاس بدست برگشت و رو به سپهر کرد: سپهر جان پسر خاله! عزيزم بگير تا بسلامتي همسر عزيزت بخوريم.

سپهر نگاهي به من کرد و بالج بازي گرفت و ليوان را لاجرعه سر کشيد. دلشوره عجيبي سرتا پايام را گرفته بود، از عاقبت اين جشن ومهموني مي ترسيدم براي همين از سپهر حواستم تا زودتر انجا را ترک کنيم که جواب داد:

غزال به خدا قسم از اين وضع راضي نيستم ولي مجبوريم براي شام بمونيم.

عقربه هاي ساعت به کندي جرکت مي کرد بعد از شام سپهر دچار حالت تهوع شد. وقتي از دستشويي بيرون آمد پريشان پرسيدم:

-آخه چرا يکدفعه اينجوري شدي، نکنه مسموم شدي؟

-نه فکر نکنم! پدر سگ تو مشروب يه چيزي ريخته بود. چون يه لحظه متوجه شدم مزه اش و بوش تغيير کرده به گمونم ترياک ريخته بود

بيچاره سپهر حالت تهوع امانش را بريده بود و مرتب به دستشويي مي رفت.

-سپهر حالا چي کار کنيم؟ با اين وضعي که تو داري چطور مي خوايم بريم من که نه جايي رو مي شناسم نه زبان بلدم.

-تو فقط مواظب خودت باش. الان به فريد تلفن مي کنم تا بياد دنبالمون.

مهسا تلو تلو خوران پيش ما آمد و گفت: مشکلي پيش اومده، کاري از دست من برمي آيد؟

-متاسفانه حال سپهر خوب نيست، حالت تهوع داره.

در حالي که سعي داشت خودش رو نگران جلوه دهد گفت: چرا؟ غذاها که تازه بودند، شايد در خوردن زياده روي کرده، الان براش قرص ميارم.

رفت و بعد از لحظه اي با يک قرص و يک ليوان آب آمد و به دست سپهر داد: سپهر جان بيا اينو بخور تا حالت جا بياد.سپهر- مرسي، اگه يه خورده دراز بکشم خوب ميشم.

مهسا در يکي از اتااقها رو باز کرد و گفت: بيا اينجا استراحت کن.

سپس رو به من گفت: بيا بريم پايين تا سپهر راحت استراحت کنه.

مستاصل به چشمهاي بي رمق سپهر نگاهي کردم که چشمکي زد و گفت: برو عزيزم، تو شبتو به خاطر من خراب نکن.

درمانده به دنبال مهسا از اتاق خارج شدم و با هم پيش مهمانها رفتيم.

مهرداد- نترس الان زود خوب ميشه.

ضربان قلبم به تندي مي زد، دقايقي گذشت خواستم به سپهر سري بزنم که مهسا گفت: تو بشين من ميرم ببينم چيزي لازم نداره، بهتر شده يا نه.

در دل گفتم« خدايا خودمو به تو سپردم» وقتي مهسا برگشت و گفت: قرص خورده و خوابيده.

با شنيدن اين جمله دلم فرو ريخت. با خودم گفتم« واي مصيبتا! ميون يه گله گرگ چي کار کنم. خدايا فريد رو زودتر برسون»

به تنهايي گوشه کز کرده بودم که مهسا به سراغم آمد و گفت: غزال سپهر بيدار شده و کارت داره.

به دنبالش روان شدم به طرف اتاقي که سپهر خوابيده بود مي رفتم که گفت: اين يکي اتاق خوابيده.بخاطر دستشويي جاشو عوض کرد.

مهسا در اتاق را باز کرد وگفت: بفرمايين.

اتاق تاريک و قابل ديدن نبود دستم را دراز کردم. به دنبال کليد مي گشتم تا روشن کنم که در پشت سرم بسته شد. فهميدم کاسه اي زير نيم کاسه هست. به محض روشن کردن چراغ مهرداد را پيش رويم ديدم.

با عجله به سمت در رفتم وقتي دستگيره را چرخاندم فهميدم قفله. براي اولين بار احساس عجز و ناتواني کردم.

مهرداد روي صندلي نشسته بود.

-گفتم اين مسخره بازيا چيه؟

مهرداد- منظورت چيه؟

-منظورم را نمي فهمي.

بلند شد و به سمت پنجره رفت. خنده بلندي سر داد و گفت: چيه چرا مي ترسي؟

با شنيدن جرفهاي بي سر وته مهرداد احساس خطر کردم. لرزه بر اندامم افتاده بود. تبسم کريهي روي لبهاي مهرداد بود که بيشتر باعث لرزش من ميشد گفت:

چرا اينقدر مي ترسي؟ چرا سرگردوني و مرتب به ساعتت نگاه مي کني؟ منتظر کسي هستي؟

و بدون اين که منتظر جواب من شود ادامه داد: منتاظر سپهر نباش.

مثل اين بود که آب يخي روي سرم ريختند. وارفتم و سرجايم خشکم زد. مهرداد با همان لبخند زشت گفت:

-فکر مي کني سپهر قهرمان رويايي توست؟ نه، سپهر خودش از جريان خبر داره.

بار ديگر قلبم از تپش باز ايستاد و نمي توانستم به گوشهاي خودم اعتماد کنم. احساس کردم تمام رگهاي گردنم از عصبانيت در حال پاره شدن است. براي همين با پا ضربه محکمي به زير شکمش زدم که صداي فريادش بلند شد. دندانهايم را بهم فشردم و گفتم: به اين خواهر آشغالت بگو در رو باز کنه والا هر چي ديدي از چشم خودت ديدي. بسويم حملهور شد که در اين گير و دار آستين لباسم پاره شد. چون با زبان خودش حرف زدن فايده نداشت با مشت ولگد به جانش افتادم.

احساس مي کردم در ميدان جنگ قرار دارم و بايد از ناموس خودم دفاع کنم و براي همين دستش را گرفتم و به عقب بردم و محکم پيچاندم طوريکه صداي خورد شدن استخوانهايم را شنيدنم. در همين اثنا صداي فرح انگيز فريد را شنيدم که صدايم مي کرد. با صداي بلند جواب دادم: فريد تو رو خدا اين در لعنتي رو باز کن تا بيام بيرون.

صداي فريد جان تازه اي بهم بخشيد، براي همين پاي مهرداد را که روي زمين ولو شده بود گرفتم و گفتم:

نکبت براي اينکه درس عبرتي گرفته باشي پاتو هم مثل دستت ميشکونم تا ديگه از اين غلطها نکني.

صداي آه و ناله اش بلند شده بود که فريد در را باز کرد. به طرفش دويدم و بغضي که در گلويم بود را آزاد ساختم و شروع به گريستن کردم. فريد دستش را پشتم گذاشت و گفت: گريه نکن، بيا بريم. خدا رو شکر که ناکام موند و نتونست به هدفش برسه.

-حالا آقاي بي عرضه کجاست. بخاطر خودش منو با اين بي شرف تنها گذاشته!

فريد متعجب پرسيد: منظورت سپهره، اون بيچاره تو اون اتاق پس افتاده وقتي سراغ تو رو گرفتم با التماس گفت فريد کمکش کن. صداش رو مي شنوم ولي نمي تونم به فريادش برسم، تو رو خدا نذار دست مهرداد بهش برسه.

-ولي مهرداد مي گفت سپهر بهش گفته.

حرفم را قطع کرد و جواب داد: نه بابا بيچاره خودش زنگ زد که خودمو برسونم. همه اين آتيشها از گور مهسا بلند ميشه. براي همين وقتي درو باز کرد و چشمش به من افتاد، دستپاچه شد و زبونش بند اومد.

وقتي مي خواستيم از در بيرون بريم مهسا سرش را پايين انداخته بود جلو رفتم و سيلي محکمي بهش زدم.

فريد- ولش کن اين آشغال ارزش اينو هم نداره.

به اين ترتيب مهموني باشکوهمان به پايان رسيد. با ترک آنجا نفس راحتي کشيدم و به سپهر که بي حال و بي رمق در صندلي عقب دراز کشيده بود نگاهي کردم. در حالي که به سختي حرف ميزد گفت: خوبي؟ سرم را به علامت مثبت تکان دادم که لبخندي زد و چشمانش را بست.

تمام صحنه ها و وقايع جلوي چشمانم رژه مي رفتند، باور کردنش برايم سخت و دشوار بود که همچين آدمهاي پست و کثيفي وجود داشته باشد که به خاطر ارضاي نفس دست به هر کاري بزنند.

جلوي هتل به کمک فريد زير بازوي سپهر را گرفته و بالا برديم. از فريد خيلي تشکر کردم چون به موقع به دادمان رسيده بود. در جوابم گفت: من کاري نکردم. وظيفه ام بود چون سپهر خيلي به گردن من حق داره. هر کاري بکنم بازم کمه. و تو هم مثل خواهرم مي موني، پس فعلا خداحافظ تا فردا صبح.

-خداحافظ.

بعد از رفتن او لباسم را عوض کردم و در کنار سپهر دراز کشيدم. عجب شبي بود تا صبح کابوس مي ديدم و پريشان از خواب مي پريدم. صبح وقتي چشم گشودم سپهر را بالاي سرم ديدم.

-سلام، صبح بخير، چطوري خوب شدي؟

سپهر-سلام عزيز دلم، ظهرت بخير چون نزديک ظهره، من خوبم تو چطوري خانم؟ بابت ديشب هم معذرت مي خوام. نمي دونم بيشرف چي بخوردم داده بودکه ناي بلند شدن رو هم نداشتم.

-سپهر؟

-جانم.

-ميشه بگي چرا منو از اتاق بيرون کردي.

-من احمق فقط خواستم کار خير کرده باشم ديگه نفهميدم دستي دستي تو رو انداختم تو هچل.نمي خواستم تو نگران من بشي و همين که به اين بهانه به فريد اطلاع بدم. چون اصلا تو مخيله ام نمي گنجيد که مهرداد اينهمه پست و عوضي باشه. باور کن ار کوقعي که بيدار شدم مدام خدا خدا مي کردم تا هر چه زودتر بيدار بشي تا بدونم بهت دست درازي کرده يا نه. کاري مي کنم تا مادرش به عزاش بشينه.

-آقا سپهر خيال کردي که خيلي دست و پا چلفتي ام که نتوونم از عهده اش بربيام، ناسلامتي رزمي کارم! خيالت راحت باشه.

خنده کنان جواب داد: بر منکرش لعنت، ميدونم خانمم مثل شيره، ترسم از اين بود که مبادا يه چيزي هم به خورد تو داده باشن و مثل من حال حرف زدن رو هم نداشته باشي.

-نه خوشبختانه عقل شون به اين يکي قد نداده بود و گرنه حتما اين کار رو مي کردن. فکر ميکنم شازده الان بيمارستان باشه چون هم دستش رو شکوندم هم پاشو.!

صورتم را بوسيد و گفت: خوب کاري کردي، حق اش رو کف دستش گذاشتي، باور کن ديشب تو اون حال فقط دعا به جون عمو محمود کردم که تورو اينجوري بزرگ کرده و گرنه الانبايد هم مهرداد و هم خودمو مي کشتم.

-سپهر ميشه بري بليط هامونو عوض کني تا هرچه زودتر برگرديم. چون اين ده روزه براي هفت پشتمون کافيه و من طاقت بيشتر موندن رو ندارم تا اين پنج روز هم تموم بشه.

-چشم، ببخشيد که بهت بد گذشت، تقصير منه که تو رو به زور آوردم اينجا، بد خاطره ترين مسافرت عمرم شد.

-راستي فريد نيومده، چون گفت صبح ميام بهتون سر مي زنم.

-چرا، ماشالله اونقدر خوابت سنگينه که متوجه نشدي، ساعت نه اومد و رفت. حالا بيا زود آماده شو تا بريم نهار بخوريم که مردم از گرسنگي.

بعد از خوردن نهار به هواپيمايي رفتيم و براي آخر شب بليط گرفتيم. بهناز از اينکه زودتر از موعود برمي گشتيم ناراحت بود ولي فريد مي گفت کار عاقلانه اي کرديم. مي ترسيد دوباره اتفاقي بيافتد.

ساعت يک و نيم، نيمه شب به تهران رسيديم و از فرودگاه مستقيما به خونه خاله اينا رفتيم. بيچاره ها از اينکه بي خبر و زودتر برگشته بوديم ترسيده بودند و مات و مبهوت سوال پيچمان مي کردند که با خنده جواب مي دادم: خوب دلمون براتون تنگ شده بود براي همين چند روز زودتر اومديم. حالا اگه ناراحت هستين برگرديم.

خاله- نه عزيزم اين چه حرفيه، خيلي هم خوشحال شديم. فقط يه خورده نگران شدم که نکنه اتفاقي افتاده باشه.

سپهر- مامان جان اگه اتفاقي مي افتاد که الان اينجا نبوديم، ببينيد صحيح و سالم پيش شما هستيم.

سهيل- مامان اول اجازه بده سوغاتيهامونو بدن، بعدا چونه بزن که چرا زودتر اومدن.

بعد از دادن سوغاتيها سهيل قيافه غمگيني به خودش گرفت و گفت:

-بابا صبر مي کردين به دنيا مي اومد که کهنه و دل آزار مي شديم. اي بابا اين هووي مانيومده خيلي خاطرخواه داره و باعث شده ما فراموش بشيم.

و باعث خنده همه شد.

صبح بعد از خوردن صبحانه، براي عيد ديدني به خانه سها و افشين رفتيم. دقايقي بعد دوباره به خانه خاله اينا برگشتيم و مابقي تعطيلات عيد رو آنجا مانديم و فقط سري به خانه خودمان مي زديم.

وقتي عمو از سيزده بدر برگشتند رئحيه سهند خيلي بهتر از قبل شده بود ولي با اين حال مي گفت که تصميم گرفته بعد از تمام شدن سربازي براي ادامه تحصيل به فرانسه بره.

کم کم فصل زيباي بهار به پايان رسيد و گرماي تابستان جايگزين اش شد، هر چه به تعطيلات نزديک مي شديم سپهر گرفته تر ميشد و هر کاري مي کردو بهونه مي آورد که از رفتن به اروميه منصرفم کند موفق نمي شد و اين جواب را از من مي شنيد: من نمي تونم تعطيلات رو در اين فقس بمونم، تو اين موش دوني مي پوشم.

آخر يک روز در جوابم گفت: آخه تو به آپارتمانبه اين بزرگي ميگي موش دوني، ببينم اگه يه خونه بزرگ و ويلايي بخرم مي موني.

کمي فکر کردم و جواب دادم: به شرط اينکه هر مدلي که خودم دوست دارم بسازي و در ضمن حياط اش خيلي بزرگ باشه چيزي شبيه به باغ.

ميتاصل و درمانده گفت: ولي اون خيلي زمان مي بره.

-در عوض براي هميشه راحت ميشي.

زماني که خانواده ام فهميدند باز قصد دارم تابستان به ييلاق بروم، اعتراضشان بلند شد ولي حيف که گوش شنوايي نبود و من با تمام شدن امتحاناتم بار سفر بسته و راهي اروميه شدم. اين دفعه نسبت به سال قبل بيشتر خوش مي گذشت و براي همين کمتر به فکر خانه و زندگيم مي افتادم. چون سياوشي نبود که آزارم دهد.

يک روز بالاي درخت مشغول چيدن زردآلو بودم که ياشار اومد و زير درخت نشست و گفت: غزال مي تونم چند دقيقه باهات صحبت کنم، حواست هست؟

-بله، چرا نمي توني، الان ميام پايين. لطفا پاشو اين سبد رو بگير تا بيام پايين.

وقتي از درخت پايين پريدم گفتم: در خدمتم قربان، امر بفرماييد.

-ببينم تو تا کي مي خواي هر سال تابستون خونه و زندگيت رو ول کني به امان خدا و بيايي اينجا؟ فکر مي کني تنها گذاشتن سپهر کار درستيه، اون جوونه و ممکنه در نبود تو مرتکب اشتباهي بشه و اونوقت ديگه پشيموني فايده نداره و چه بسا هم دير بشه.

-آخه پدر بزرگ جان خيلي سخته که تموم تابستون رو تو تهران بمونم. اونوقت از تنهايي غصه مي خورم و دق مي کنم.

خنديدو گفت: نترس يک سال که بموني عادت مي کني، تازه مشکل تنهايي تو با بچه مي توني حل کني.

از شرم گونه هايم گل انداخت، چوون انتظار اين حرف را از ياشار نداشتم که ياشار ادامه داد : مي دونم که گفتن اين حرفها، ولي به خاطر دووم زندگيت وخوشبختيت، ناچارم بگم.

-چشم از سال آينده سعي مي کنم کمتر بيام.

روزها مثل باد سپري شد. دو ماهي بود که در اروميه بودم و در اين مدت سپهر سه بار آمده بود و هر بار با اخم و تخم به تهران بازگشت. براي همين عمو محمود هم زبان به نصيحتم گشود: عزيزم به جاي دو ماه يک هفته با شوهرت بيا و برگرد. اين درست نيست تا، تابستون از راه ميرسه تو شال و کلاه کني و راه بيافتي بيايي اينجا. دخترم تو حالا تنها به خودت متعلق نيستي بايد به فکر سپهر هم باشي.

-عمو جون نکنه سپهر دسته گلي به آب داده که همتون به زبون بي زبوني حاليم مي کنيد.

عمو ابرو در هم کشيد و جواب داد: نه عزيزم، اول زندگيت نمي خوام کدورتي پيش بياد اين کارات باعث ميشه شوهرت دلسرد بشه چون مي بينم هر دفعه که مياد ناراحت و دلخور برمي گرده، والله ما تا حالا جز پاکي و خوبي چيزي از اين پسر نديديم، پس نمي تونم الکي بهش تهمت بزنم.به شوخي گفتم: عمو اگه يه روز سپهر بهم خيانت بکنه چيکارش مي کني؟

خنده اي کرد و گفت: آنروز گردنش رو مي شکونم. مي دوني چرا چون ميدونم اونروز هرگز پيش نمي آيد. سپهر عاشقانه تو رو دوست داره.

-پس با اين حساب سال آينده سعي مي کنم جبران کنم و کمتر عزم سفر کنم، قول شرف ميدم.

اواخر شهريور ماه به همراه عمو به تهران برگشتيم. تصميم گرفتم تغييري در زندگيم ايجاد کنم ولي انجام اين تحولات بسيار مشکل بود، چون حجم درسها سنگينتر و زيادتر شده و بعضي روزها به شرکت مي رفتم و در کارهاي عملي از سپهر کمک مي گرفتم و اگر فرصت رفتن به آنجا را پيدا نمي کردم، سپهر در خانه، طرز محاسبه و اندازه گيري و نقشه کشي را ياد مي داد، براي همين از ساعتهاي باشگاه کم کرده بودم. اواخر آبان ماه، روز سه شنبه بعد از ظهر از دانشگاه يکراست به خانه پدر شوهرم رفتم. تازه مشغول نهار شده بوديم که زنگ تلفن به صدا درآمد، خاله رفت و جواب داد. چند لحظه بعد سراسيمه به آشپزخانه برگشت و گفت: غزال جان زود باش بريم که سها دردش شروع شده و تو خونه تنهاست. دختر ديونه از صبح درد داره تازه اطلاع ميده.

اونقدر هول شدم که لقمه را درسته قورت دادم که نزديک بود خفه شوم. خاله خنده کنان گفت: عزيزم تو چرا هول شدي مواظب باش که خفه نشي.

با عجله حاضر شده و دوتايي به دنبال سها رفتيم. سها از درد به خودش مي پيچيد. خاله با نگراني پرسيد: مگه دکتر براي پانزده روز ديگه وقت نداده بود، چرا به اين زودي دردت گرفته.

سها- براي همين از صبح که دردم شروع شد، گفتم الان خوب ميشه، ولي هر لحظه بيشتر شد. ديدم تا به حاج خانم اطلاع بدم و از کرج خونه خواهرش بياد با افشين از معازه برسه خيلي طول مي کشه براي همين به شما زنگ زدم.

-کار خوبي کردي مادر فقط عجله کن تا زودتر برسيم بيمارستان.

کمک کرديم تا لباسهايش را بپوشد، سپس به بيمارستان رفتيم. دکتر بعد از معاينه گفت: يکي دو ساعت ديگه بچه بدنيا مياد.

با شنيدن اين خبر به همه اطلاع داديم، نيم ساعت بعد افشين نگران و مضطرب به بيمارستان آمد و بعد از آن هم کم کم سروکله بقيه پيدا شد. همه در نگراني به سر مي بردم، افشين و خاله چند بار، جلوي اتاق زايمان رفته بودند. آنقدر راه رفته بودم که پا درد گرفته بودم. سپهر که خودش هم کلافه شده بود دستم را گرفت و گفت: غزال بيا بشين، به جاي تو من سرگيجه گرفتم! دو ساعته که قدم رو مي کني.

-چيکار کنم، خيلي استرس دارم! آخه ميگن درد زايمان خيلي وحشتناکه.

سپهر- تو که خيلي طاقت داري اين حرفو بزني واي بحال سها که ضعيف و کم طاقته. غزال؟

-جانم.

سپهر- تو کي مي خواي من هم بابا شم. کم کم طاقتم طاق ميشه ها.

-خواهش مي کنم يه کمي ديگه طاقت بيار تا درسم تموم بشه.

مايوس جواب داد: يعني تا دو سال ديگه بايد صبر کنم. ببينم اگه من نخوام تا دو سال صبرکنم کي رو بايد ببينم.

-هيچ کس رو، چون مجبوري.

در اين لحظه افشين از آسانسور بيرون آمد، برق شادي در چشمانش بيداد مي کرد، همه بلند شديم و به طرفش رفتيم که گفت: مژده بدين، سها فارغ شده. يه پسر.

حاج آقا دست به دعا برداشت و گفت: خدايا شکرت.

حاج خانم- انشاا... که قدمش خيره و سايتون بالاسرش، مبارکه پسرم.

نمي دونم چرا از پسر بودن بچه خوشحال نشدم. شايد هم به خاطر سپهر بود، در دلم گفتم « خدايا چي ميشه يه پسر هم به ما بدي مثل سها و بهناز که مبادا زندگيمون از هم بپاشه»

هميشه در خيالم دختري را مي ديدم که مورد بي مهري سپهر قرار گرفته و همين باعث شده بود ترس و دلهره به وجودم رخنه کندو عذابم دهد.

هر چه مي گذشت بابک پسر سهابزرگتر و بانمک تر مي شد و مورد توجه سپهر، اغلب روزها سپهر با من يا به تنهايي به ديدنش مي رفت و اين موضوع رنجم ميداد و غمگينم مي کرد.مخصوصا زماني که سپهر بغلش مي کرد و قربون صدقه اش مي رفت، من پيش از پيش ناراحت مي شدم. آتش حسادت تمام وجودم را مي سوزاند ولي ناچار به تحمل بودم و در عوض بهبهانه هاي مختلف با سپهر جنگ و دعوا مي کردم، و کسي که هميشه کوتاه مي آمد سپهر بود.

چون روزهاي يک شنبه کلاس نداشتم، شب قبلش بهناز و فريد، مهمانمان بودند. نزديکي هاي ظهر از خواب بيدار شدم با ديدن ظرفهاي کثيف و آشپزخانه بهم ريخته عزا گرفتم. حوصله هيچ کاري رو نداشتم بدون اينکه دست به سياه و سفيد بزنم، تا عصر در افکار پوچ و بيهوده غرق شده و بيکار و سرگشته مي گشتم، تا اينکه سپهر به خانه آمد. با ديدن خونه و پيش دستي هاي کثيف گفت: مگه از صبح خونه نبودي که اينا همين جا مونده.

-چرا ولي حوصله نداشتم، حالا مگه چي شده آسمون که به زمين نيومده.

-غزال يعني چي؟ اصلا ميشه بگي چرا تو مدتيه عوض شدي، بد اخلاق و عنق! چپ ميري راست مياي با من دعوا مي کني ايراد ميگيري. اخرش هم که قهر مي کني!

فرياد زنان جواب دادم: من عوض شدم يا تو که ديگه منو تحويل نمي گيري و دوستم نداري.

و بي اختيار گريه ام گرفت. جلو آمد و سرمم را در آغوش گرفت و گفت: باور نمي کنم که تو داري گريه مي کني، خدايا من اصلا باورم نمي شه. آخه عزيز من تو از چي ناراحتي، خوب رک و پوست کنده بگو و خودتو اينقدر عذاب نده.

لحن مهربان و گرمش باعث شرمندگيم شد، در خالي که اشک هايم را پاک مي کردم به دروغ گفتم: حجم درسام زياد شده و خسته ام مي کنه. ببخشيد که سرت داد زدم الان خونه رو جمع و جور مي کنم.

انگار درغم را باور کرده بود چون گفت: خوب عزيزم اين که اين همه ناراحتي نداره ديگه ادامه نده و راحت . آسوده تو خونه بشين و خانومي تو بکن. عصبانيت من از کثيفي خونه نيست بلکه من طاقت ناراحتي و رنج تو رو ندارم.

-نه، نه، نمي خوام نيمه تمومش رهاش کنم بايد تا آخرادامه دهم.

-هر جور راحتي و دوست داري، بهر جهت از نظر من ايرادي نداره. حالا هم پاشو تا من لباسهامو عوض مي کنم دوتايي خونه رو مرتب کنيم بعد بريم بيرون. در ضمن ديونه تو عشق و جون مني و خيلي هم دوست دارم. ديگه از اين حرفها نشنوم.

از آن روز به بعد سعي مي کردم رفتار بهتري با سپهر داشته باشم و اين فکر لعنتي را از سرم بيرون کنم. در همين اوضاع و احوال که از درون دنج مي بردم، سهند براي تحصيل به فرانسه رفت و دوري از او فشار روحي و روانيم را زياد کرد، و کم کم همانند چند ماه پيش بداخلاقي مي کردم.

اغلب روزهاي پنج شنبه براي نهار خونه مامان مي رفتم، که روزي در فرصت پيش آمده که با هم تنها بوديم گفت: غزال مشکل تو چيه که اينقدر با سپهر دعوا مي کني.

-واي باز سپهر چغلي منو پيش شما کرده.

مامان با عصبانيت فرياد زد: نخير اون چغلي تو رو نکرده! من خودم فهميدم، عزيزم من که موهامو تو آسياب سفيد نکردم، مدتيه مي ديدم از چيزي ناراحته و رنج مي بره، بريا همين وقتي بهش اصرار کردم که مشکل چيه، جواب داد که تو اغلب سر مسائل پوچ و بي ارزش باهاش دعوا مي کني، نمي دونم چه مرگت شده، يا انگار ديونه شدي که داري دستي دستي زندگيتو به آتيش مي کشي. شوهر مردم، معتاد و عياشه جيکشون در نمياد. اونوقت تو مرض گرفته بي خود و بي جهت هر روز اوقات تلخي مي کني. بايد چند روز پيش تو کارخونه بودي و مي ديدي که شوهر يکي از کارگرا، چه بلايي سرش آورده بود. تن و بدنش سياه شده بود. مي دوني چرا، بدون اجازه شوهرش به خونه مادرش رفته بود تا مادرش رو که يهو مريض شده بود ببره دکتر! حالا شوهر تو، هر چقدر نازتو مي کشه پررو تو ميشي.

فرياد کشيدم و گفتم: آره، آره، من ديوونه ام! چي از جون من مي خواد، من حالم ازش بهم مي خوره.

بلند شدم و به اتاقم پناه بردم و در را قفل کردم. خودم هم نمي دانستم چه مرگم شده، انگار به راستي ديوانه شده بودم. روي تختم دراز کشيده بودم و در افکارم غوطه ور بودم که صداي در از روياها بيرونم کشيد: بله.

بابا- غزال جان درو باز کن باهات کار دارم.

به ناچار بلند شدم و در را باز کردم، بابا داخل آمد و در را پشت سرش بست. سپس دست در گردنم انداخت و با هم روي تخت نشستيم، دستي به موهايم کشيد و گفت:

-عزيز دل بابا، از چي ناراحتي؟ مشکلت چيه/ نبايد ما بفهميم که از چي رنج مي بري و ناراحتي.

براي اينکه به خاطر افکار پوک و بچگانه مورد تمسخر واقع نشوم سکوت کردم که بابا دوباره ادامه داد: نمي خواي حرف بزني، در و دل کردن آدمها رو سبک مي کنه. هر چي تو دلت هست بريز بيرون تا سبک شي.

آهي کشيدم و باز هم به دروغ گفتم: چيزيم نيست، فشار درس ها، روحمو خسته و آزرده کرده. اگه اين سه ترمم تموم ميشد راحت مي شدم.

-هر چند که احساس مي کنم درسهات بهونه اي بيش نيست ولي براي اينکه خستگي از وجودت بره پيشنهاد مي کنم چند روزي برين مسافرت، مخصوصا حالا که بهاره و همه جا سرسبز و با طراوت. اونهم شمال.

صورتش را بوسيدم و جواب دادم: قربون باباي خوبم برم، پيشنهادتون خوب و به جاست.

-پس پاشو بريم که اون سه تا از گرسنگي تلف شدند.

آنقدر در خودم غرق شده بودم که متوجه بقيه نشده بودم، وقتي با هم به آشپزخانه پا گذاشتيم سلام کردم و به طرف مامان رفته و صورتش را بوسيدم و معذرت خواستم، سپس کنار سپهر نشستم و دستم را روي شانه اش گذاشتم و آهسته در گوشش گفتم: صبر کن بريم خونه حسابتو مي رسم تا ديگه شکايت منو پيش مامان نکني.

سپهر- اتفاقا خيلي وقته که مشت و مالم ندادي و تن خسته ام به دستهاي گرم و نوازشگرت نياز داره.

-جدي؟ زياد به خودت وعده نده که از اين خبرا نيست.

ساناز معترضانه گفت: جايي که همه نشستن، خصوصي پچ پچ نمي کنن.

خنديدم و گفتم: ساناز جان اينجا خونه است و چهار ديواري اختياريه.

سپهر- خوب طفلکي حوصله اش سر رفته چيکار کنه. ساناز جون تقصير خواهرته که برام خط و نشون مي کشه، حالا که سهند نيست جورشو بايد من بکشم. حالا اگه منو دوست داري بايد امشب پناهم بدي تا در امان و سالم باشم. بجاش هر چي بخواي و هر کاري خواستي برايت انجام ميدم.

ساناز در حالي که مي خنديد جواب داد: دلم برات مي سوزه چون اولين بار بد جوري زهر چشم گرفته و حق داري که دنبال پناهگاه باشي. ولي خودمونيم سپهر جون اگه تو سراغش نمي اومدي، تو خونه مي ترشيد. چون هيچ کس حاضر نمي شه همچين زني داشته باشه.

ليوان آب را برداشتم و تمام محتوياتش را به صورت ساناز پاشيدم و گفتم: توبه کن و ديگه بد گويي منو نکن.

سپهر- يه جايزه خوب پيش من داري چون حرف دل منو زدي.

بابا- ببينم شماها دختر منو تنها گير آوردين که اذيتش مي کنين.

سپهر- نه مگه کسي جرات داره دختر شمارو آزار و اذيت کنه چون خودم پدر طرف رو درميارم.

سپهر و ساناز سربه سر هم مي گذاشتند و شوخي مي کردند و اين کارشان باعث شد تا حال و هواي من هم تغيير کند. تا اين که بابا پيشنهادش را با سپهر در ميان گذاشت که مورد قبول او هم واقع شد و قرار شد تا چهارشنبه هفته آينده برويم.

شب طبق قراره قبلي سپهر و فريد، بايد بيرون مي رفتيم. عصر ساعت هفت به دنبالشان رفتيم. به محض سوار شدن مهرداد با لحن شيرين بچگانه اش گفت: خاله تو مامان رو دعوا کن همه اش منو اذيت مي کنه.

-چرا عزيزم؟ مگه چيکارت مي کنه!

فريد- غزال مهرداد هم مي دونه که همه ازت حساب مي برن براي همين شکايت مادرش رو به تو مي کنه.

-بهناز چرا بچه رو اذيت مي کني مظلوم گير آوردي مرض گرفته، زورت به فريد نمي رسه، تلافي اش رو سر مهرداد درمياري.

فريئ- غزال دستت درد نکنه! من خودم حريف بهناز نمي شم. ماشاا... شما دو تا زبون دارين به چه درازي.

بهناز با اخم گفت: آفرين فريد خان، حالا ديگه ما دو تا لولو شديم و شما فرشته؟ فکر کنمبه جاي کار کردن از صبح تا عصر غيبت ما رو مي کنين.

فريد خنده کنان گفت: ببين اين نيم وجبي چطور اين دوتا رو به جون ما انداخته. به گمونم امشب جامون تو کوچه است.

سپهر- نترس، چرا کوچه، ميريم تو شرکت راحت ميگيريم مي خوابيم. چون آش من هم قبلا پخته شده.

فريد- پس اوضاع تو وخيم تر از منه! چون زن تو دست به زنش خوبه، شکر خدا، مال من از لحاظ زبون خيلي قويه و گرنه من بايد پا به فرار مي زاشتم.

فريد دستانش را بالا برد و ادامه داد: خدايا امشب خودمو به تو مي سپارم.

مهرداد با شيرين زباني پرسيد: بابا چرا مي خواي فرار کني؟ مگه تو گلدونو شکستي. اونوقت مامان تو رو تنبيه مي کنه و توپت رو مي گيره.

-شيطون پس کار بدي کردي که مامان دعوات کرده.

مهرداد- خاله من که کار بدي نکردم! توپ خودش خورد به گلدون و شکست، من هر چقدر بهش ميگم گوش نمي کنه.

حرفهاي مهرداد باعث خنده ما شد. هيچوقت او را به اندازه آن ساعت دوست نداشتم. چون حسادت بيجا چشمانم را کور کرده بود و هزار بار خودم را سرزنش کردم که چرا اينجوري هم سپهرو هم خودم را عذاب مي دهم.

هفته بعد با فريد و بهناز به شمال رفتيم، از سها و افشين هم دعوت کرديم ولي به خاطر بابک قبول نکردند.

از ديدن مناظر سرسبز شمال به وجد مي آمدم و شب با خيال آسوده سر بر بالش گذاشتم. روز چنج شنبه بعد از صبحانه مهرداد را بغل کردم و رو به بقيه گفتم: ما ميريم لب دريا تا توپ بازي کنبم شما هم اگه خواستين بياين.

مهرداد با خوشحالي دستانش را بهم کوبيد و گفت: آخ جون.

سپس رو به سپهر کرد و گفت: عمو سپهر شما نمي آين؟

سپهر- چرا عمو جون همه با هم ميريم.

با هم، دسته جمعي به لب دريا رفتيم. فريد و بهناز کنار ساحل قدم مي زدند و من و سپهر با مهرداد مشغول توپ بازي بوديم، غرق لذت شده بودم، واقعا وجود بچه در زندگي لطف ديگري داشت. تصميم گرفتم ديگر از قرص ضد بارداري استفاده نکنم و با حامله شدنم سپهر را غافلگير کنم.

شوق بچه، نفس تازه اي به روح خسته ام دميده بود. طوريکه موقع برگشتن کلا روحيه ام تغيير کرده بود و سپهر هم با شادي من، سرحالتر شده بود.

ديدم نسبت به زندگي تغيير کرده بود و همه چيز را به رنگ آبي مي ديدم، امتحاناتم را چنان با ذوق و شوق پشت سر مي گذاشتم که حد و حساب نداشت ولي برعکس من سپهر، ماتم زده و گرفته. تا اينکه يک روز علت اش را پرسيدم که گفت» هر چي به تعطيلات نزديک ميشه دل من هم ميگيره.

-چرا مي ترسي باز هم تنهات بزارم، غصه نخور عزيزم امسال با خودت ميرم و برمي گردم.

با خوشحالي بغلم کرد و گفت: قربونت برم چه تصميم خوبي گرفتي فقط اميدوارم تصميمت زود عوض نشه.

-مطمئن باش من هر تصميمي بگيرم حتما عملي مي کنم.

سپهر- در عوض من هم قول ميدم هم به اروميه ببرمت هم به فرانسه که سهند و داييت رو ببيني.

از خوشحالي فرياد کشيدم: فدات بشم اين يکي حرف نداره.

-آهسته، الان همسايه ها مي ريزن پايين.

-چرا؟

-چون ساعت يک نصفه شبه.

-واي اونقدر ذوق کردم که ساعت رو فراموش کردم.

دو هفته اي از پايان امتحاناتم مي گذشت و سه ماه از نخوردن قرص ها. ولي هيچ خبري نبود. نه از رفتن به اروميه، نه از بارداري. به خودم دلداري مي دادم« چه عجله اي داري، شايد براي هر دوتاش زوده»

اواسط مرداد بود که ظهر سپهر به خانه آمد و گفت: زود ساکتو آماده کن، مي خوايم به اروميه بريم، چون ساعت چهارونيم پرواز داريم.

-جان من راست ميگي؟ تو هميشه منو غافلگير مي کني، ولي کاش يه خورده زودتر مي گفتي تا هماز مامان و خاله خداحافظي مي کردم و هم وسايل مو آماده مي کردم.

-وقت داريم وسايل رو با هم آماده کنيم و با اونها هم تلفني خداحافظي مي کنيم.

به قيافه اش نگاه کردم کمي گرفته و مضطرب بود: سپهر اتفاقي افتاده، انگار پکري.

-نه نه، اين چند روزه کارم زياد بود، خسته شدم.

قانع شدم و با عجله لباسهايم را در ساک قرار دادم و تلفني با خاله خداحافظي کردم ولي با مامان و بقيه نتوانستم چون در محل کارشان بودند و موبايلشان هم جواب نمي داد. با عصبانيت تلفن را کوبيدم که سپهر گفت:

-چرا عصباني ميشي فردا زنگ مي زني. تازه يک هفته که بيشتر نمي مونيم. داخل فرودگاه هم چند بار تماس گرفتم ولي باز هم موفق نشدم تا اينکه سوار هواپيما شديم. وقتي رسيديم سپهر گفت: اول به خونه خان عمو اينا ميريم فردا هم از اونجا به دهکده ميريم.

-از کجا مي دوني خونه هستن شايد اونا هم اونجا باشن.

هيچ جوابي نداد و سکوت کرد. بعد از گرفتن تاکسي به سمت خيابان دانشکده به راه افتاديم. وقتي جلوي خونه عمو محمد رسيديم با شنيدن صداي قرآن و شلوغي جلوي در يکدفعهف تنم لرزيد و قلبم شروع به تپيدن کرد، پريشان گفتم: سپهر کي مرده که منو با عجله آوردي.

-نمي دونم فقط بابا گفت زود خودمونو برسونيم مثل اينکه حال بابا بزرگ خوب نبود.

-خوب نبود يا تموم کرده؟

با عجله خودم را به حياط رساندم. صداي شيون و زاري تا آسمان مي رسيد، همه سياه پوشيده بودند. يک دفعه پاهايم سست شد و توان راه رفتن نداشتم، سپهر زير بازويم را گرفت و گفت: مشيت خداست بايد تحمل کرد، همه ما يه روزي ميريم.

شوکه شده بودم. به محض اينکه داخل ساختمان شديم همه با ديدن ما بلند شدند. زن عمو سودابه در حالي که به سر و صورت خود چنگ مي زد گفت: غزال اومدي؟ بيا که بچه هام بي پدر شدند، ديگه عموت نيست تا نازتو بکشه.

اين جمله همانند پتکي به سرم زده شد، ناباورانه گفتم: نه نه، دروغه! سپهر توکه گفتي بابابزرگ حالش خوب نيست.

سرم به دوران افتاد پاهام سست شد، قدرت ايستادن نداشتم، عمه پونه بغلم کرد ولي من انگار معلق بودم با صدايي که انگار از ته چاه در مي آمد پرسيدم: کي اين اتفاق افتاد، چه بلايي سرشون اومده.

بابا در حالي که گريه مي کرد گفت: ديروز وقتي از باغ مي اومدن با يک کاميون تصادف کردند. آقاجون در جا تموم کرده ولي خان عموامروز صبح.

انگار دنيا را روي سرم خراب کردند وهمه چيز در تاريکي فرو رفت. ديگر بقيه حرفها رو نشنيدم. با خنکي چيزي چشم باز کردم، همه دور سرم جمع شده بودند، بابا آب قند در دهنم مي ريخت ولي چيزي سد راه گلويم شده بود و آب پايين نمي رفت.

ملتمس و ناله کنان گفتم: عمو محمود، تو هميشه هر کاري خواستم کردي.... تروخدا منو ببر يش اونا مي خوام ببينمشون، آخه اين انصافه که بعد از يک سال....

وبغضي که سد راه گلوم بود سرباز کرد و مجال حرف زدن را نداد، باور کردنش خيلي مشکل بود. دوتا از عزيزانم را يکجا از دست داده بودم و اين باور همانند کسي که تازه از خواب بيدارش مي کردند مرا ديوانه کرد. داد مي زدم و بر سر و صورتم مي زدم و کسي جلودارم نبود، تا اينکه همه را در حال پرواز ديدم و بي حال افتادم و چشمانم سنگين شد. با سوزش دستم چشم باز کردم با اين اميد که شايد خواب بوده باشم. خودم را روي تخت بيمارستان ديدم و سپهر و کامياب کنارم بودند، عصباني شدم و گقتم: اين زهر مار را از دستم بيرون بيارين، مي خوام برم خونه.

سپهر- دکتر گفته تا سرم تموم نشده نمي توني بري، فشارت خيلي پايين اومده.

-دکتر غلط کرده!

- متعاقب آن خواستم سرم را بيرون بکشم که دو نفري مانع شدند. با صداي ما دکتر و پرستار داخل آمدند.

دکتر- خانم شما که بچه نيستيد اين کارا چيه؟ بايد کمي صبر و طاقت داشته باشين. مي دونم مرگ عزيزان خيلي سخته ولي چاره چيه؟

با مسکني که پرستار تزريق کرد دوباره به خواب رفتم. هر وقت که چشم باز مي کردم سپهر را کنار تختم مي ديدم که آثار غم و نگراني در چهره اش پيدا بود. صبح براي مراسم خاک سپاري از بيمارستان به گورستان رفتيم. آنجا هر کاري کردم که به غسلخانه بروم، بهناز و خاله مانع شدند. بيچاره زن عمو از روز قبل در ccu بستري بود و حتي نتوانست براي آخرين ديدار از شوهرش به گورستان بيايد. عمه ها و عمو ها همه و همه شيون و زاري مي کردند. عمو بهنام در حالي که گريه مي کرد گفت:

-واي خدا! کمرمون شکست، چرا دوتا، اي واي خان داداش چرا رفتي خيلي زود بود، چرا بچه هاتو تنها گذاشتي.

هيچ کس حال و روز خوبي نداشت، الناز چنان شيون مي کرد که دل همه را به درد مي آورد. آيدين مرتب از هوش مي رفت و من مثل مجسمه ها گوشه اي ايستاده و اين صحنه ها را تماشا مي کردم. احساس مي کردم در خواب هستم. وقتي جنازه ها رو آوردن چنان قيامتي برپا شد. انگار از آسمون غم مي باريد. غمي که همراه با خاک همه بر سر و روي خود مي ريختند. يکي مرتب صدايم مي کرد، تا اينکه با کشيده اي که به صورتم خورد به خودم آمدم.

بهناز بود که گريه کنان مي گفت: غزال، غزال چرا اينطوري مي کني، تو هم مثل بقيه گريه کن و تو خودت نريز.

با ديدن جنازه هايي که در قبر مي گذاشتند به طرفشان دويدم تا شايد براي آخرين بار صورتشان را ببينم که سپهر مانع شد. با عجز التماس کردم: فقط يک احظه، خواهش مي کنم بذار ببينم، تو رو خدا سپهر.

-نه همين جا بمون.

-شما چقدر بي انصافين نبايد با عزيزم خداحافظي کنم؟ اونا از ما سير شدن و ترکمون کردن، من که هنوز سير نشدم.

در اين هنگام عمو محمود جلو آمد و سرم را به سينه اش فشار داد و گفت: بيا دخترم، بيا تو هم باهاشون خداحافظي کن.

هر دو عزيزم آرام و راحت در خانه ابدي شان به خواب رفته بودند. يک لحظه ديدم پدربزرگ برايم لبخند مي زند، با فرياد گفتم: عمو ببين پدربزرگ زنده است، نمرده! تو رو خدا خاک نريزيد.

مي خواستم پايين بروم تا بيرونش بکشم که کساني که دورو برم بودند مانع شدند. همچنان فرياد مي زدم و التماس مي کردم ولي کسي به حرفهايم گوش نمي کرد.ديگر، حال خودم را نفهميدم و قثط احساس مي کردم، کسي بر صورتم مي کوبد. مي لرزيدم، به سختي چشم باز کردم مامان و خاله با چشماني سرخ و متورم بالاي سرم بودند.

مامان- دخترم اگه همينطوري ادامه دهي تو هو از دست ميري. گريه کن تا سبک شي، اينجوري داغون ميشي.

ولي نمي توانستم گريه کنم، انگار اشکهايم خشک شده بود.

در طول هفت روز مراسم عذاداري، ساکت و خاموش در گوشه اي مي نشستم و در سوگ و فراق عزيزانم مي سوختم. هر کاري مي کردم که مرگشان را بخودم بقبولانم نمي شد.

اشتهايي به خوردن غذا نداشتم و به زور سپهر بود که چند قاشق مي خوردم. وقتي شب هقت تموم شد هرچقدر اصرار کرد تا همراه آنها به تهران بازگردم قبول نکردم. خواستم تا چله بمانم. در طول چهل روز، کمتر روزي بود که زير سرم نروم. آنقدر فشارم پايين بود که چشمانم باز نمي شد و بيشتر ساعت روز در خواب به سر مي بردم، روحم به شدت افسرده وخسته بود و فقط ديدن سهند که بعد از شنيدن اين حادثه به ايران آمده بود توانست کمي آرامم کند. بعد از بيست روز عذا داري سر در شانه سهند هاي هاي گريستم و کمي سبک شدم. بغضي که در گلويم مانند غده اي بود آزاد ساختم.

براي مراسم چهلم دوباره سپهر و خانواده اش به همراه سها و افشين و خانواده شان به اروميه آمدند و روز بعد همگي به تهران بازگشتيم.

دو روز از باز شدن دانشگاهها مي گذشت ولي من هيچ حوصله به رفتن به سر کلاس درس نداشتم. آنقدر سپهر و ياشار گفتند تا بالاخره مجبور شدم بروم. نه تنها من بلکه هيچ کس روحيه مساعدي نداشت. کخصوصا عمو و بابا، مرگ پدر و برادر شان کمرشان را شکسته بود و دل و دماغ کار کردن را نداشتند.

سهند به فرانسه بازگشت تا به دانشگاه برود و ولي ياشار که خيلي دلش مي خواست فوق ليسانس بگيرد مجبور شد به جاي عمو و مامان در کارخانه کار کند و آنجا را اداره کند. مراسم بله بوران و نامزدي اش با يکي از همکلاسيهايش که به بازگشت سهند موکول شده بود، بهم خورد.

مامان در اغلب روزها به خاطر بابا در خانه مي ماند و به او رسيدگي مي کرد. خلاصه آرامش زندگي همه از بين رفته بود و خنده و شادي از لبهاي همه محو شده و رنگ عزا بخود گرفته بود.

اولين روزي که به دانشگاه رفتم، هم کلاسي هايم بعد از فهميدن موضوع خواستند تا روزي را تعيين کنم تا براي عرض تسليت به من و خانواده ام به خانه ما بيايند و چون روز پنج شنبه همان هفته مجلس ترحيمي در خانه عمو محمود برگزار ميشد اطلاع دادم که روز پنجشنبه بيايند.

عصر روز پنجشنبه دسته اي از بچه ها به همراه تعدادي از استادها با سبد گلي آمدند و در طول مراسم فرنوش و شراره مانند خواهر دلسوزي دور و برم بودند و هوايم را داشتند. مخصوصا شراره خيلي مواظبم بود و غير از دانشگاه، اکثر روزها به خانه ما مي امد و تنهايم نمي گذاشت و همدم و مونس تنهاييم بود. دل و دماغ هيچ کاري را نداشتم حتي ورزش که سپهر مي گفت: براي روحيه ام خوب است.

هميشه در فکر بودم، چون مراسم خاک سپاري لحظه اي از جلوي چشمانم دور نمي شد. شبها راحت نمي توانستم بخوابم. توي خواب پدربزرگم را مي ديدم که از توي قبر صدايم مي کند و کمک مي خواهد، لحظه اي که مي خواستم به کمکش بروم از خواب مي پريدم و اين کابوس لحظه اي رهايم نمي کرد.

تا اينکه صداي اعتراض سپهر هم بلند شد: غزال با اين وضعي که تو داري از بين ميري، اشتهات که کم شده، همه اش که تو فکري، شبها هم که کابوس مي بيني و نمي توني راحت بخوابي، بايد پيش روانشناس بري تا کمکت کنه.

-باور کن دست خودم نيست، الان سه ماهه از مرگ اونا مي گذره، ولي نتونستم تو مغز خودم بگنجونم و احساس مي کنم پدربزرگ زنده بوده ولي کسي کمکش نکرد.

-به خاطر وابستگي که به پدربزرگ داشتي، اين فکر رو مي کني. وگرنه کي مي تونه عزيزش رو زنده به گور کنه.

سرانجام به اصرار بيش از حد سپهر به دکتر رفتيم. دکتر بعد از کمي صحبت کردن پرسيد: خانم شما حامله نيستيد، چون قرص هاي آرام بخش به جنين ضرر داره.

ناگهان به ياد آوردم که از بارداريم خبري نيست. خواستم جواب دهم که سپهر زودتر از من گفت: نخير آقاي دکتر، ايشون از قرص استفاده مي کنن.

زبانم قفل شد و هيچ حرفي نزدم. دکتر، چند قرص آرامش بخش برايم تجويز کرد. دور از چشم سپهر آنها را بيرون مي ريختم تا حامله شدم آسيبي به بچه نرسد. کم کم غم بچه دار نشدن هم در دلم لانه کرد. شش ماه مي گذشت و من جرات اينکه به دکتر بروم را نداشتم انگار کسي در درونم داد مي زد و مي گفت« نرو! تو هيچ وقت حامله نميشي و آرزوي مادر شدن را به گور مي بري»

با خودم در حال جدال بودم. مثل ديوانه ها هميشه با خودم حرف مي زدم، جاي خلوت و تاريک را دوست داشتم و وقتي سپهر به خانه مي آمد چراغ ها را روشن مي کرد. از کارهاي من عاصي شده بود ويک روز که به خانه آمد گفت: غزال چرا اينطوري مي کني؟ اگر قرار باشه با مرگ عزيزان زندگي همه بهم بريزه که همه آدمها ديوونه مي شن، الان چهار ماهه که از فوت اونها مي گذره، به جاي اينکه باور کني و خودتو به نبود اونها عادت بدي، هر روز بدتر ميشي. عوض اينکه لباس سياهتو از تنت در بياري، خونه رو هم سياه و تاريک مي کني. مگه زن عمو و مامان نگفتن از عزا دربياي، هان؟!

-تو فقط بلدي ايراد بگيري و بهونه بياري، به جاي هم دردي کردن نمک رو زخمم مي پاشي. اگه ناراحتت مي کنم از اينجا برم.

يکدفعه از کوره در رفت و با فرياد گفت: تو خيلي پررو و پر توقع هستي. ديگه چي کار بايد بکنم که نکردم. کم ملاحظه تو مي کنم؟ کم نازتو مي کشم؟ از صبح تا عصر مثل خر کار مي کنم، وقتي هم که به خونه ميام بايد بپزم، بشورم و جمع و جور کنم و مواظب هم باشم که خانم غذاشو بخوره، خوب استراحت کنه، خوب درساشو بخونه، کم غصه بخوره. تو ديگه چي مي خواي، مگه يه نفر چقدر کشش داره.

من هم با فرياد جواب دادم: چرا منت مي ذاري، من که مجبورت نکردم انجام نده.

با تمسخر نيشخندي زد و گفت: اين هم جواب من؟ به جاي دستت درد نکنه؟ گوش کن ببين چي ميگم، فردا ميري آرايشگاه و به سر و وضعت مي رسي، وقتي اومدم خونه بايد همه چيز تميز و مرتب باشه. از اين به بعد هم همه کارهارو خودت انجام ميدي، فهميدي؟ من ديگه خسته شدم.

و به دنبال حرفش به اتاق خواب رفت و گفتم: اگه خرده فرمايشات جنابعالي رو انجام ندم چيکار مي کني؟

بدون اينکه برگردد جواب داد: وقتي انجام دادم ميبيني، فکر کردي زورم بهت نمي رسه؟ من صد نفر مثل تورو حريف ام و تشنه لب چشمه مي برم و برمي گردونم.

آهسته گفتم : کور خوندي.

در را چنان محکم کوبيد که خونه لرزيد. با خودم گفتم حالا خونه تبديل به ميدون جنگ ميشه! ولي هر چقدر منتظرش شدم از اتاق بيرون نيامد. در دلم گفتم« ديوونه فکر مي کنه اگه صداشو بلند کنه مي ترسم. سها حق داشت بگه غريبه هيچ وقت حرف آدمو نمي فهمه. اگه اين بيشعورتابستان ادا در نمي آورد، حداقل قبل از مرگشون چند روزي پيش اشون بودم.»

ساعت يازده و نيم بود. بدون اينکه شام بخوريم او خودش را در اتاق حبس کرده بود و من هم سرگردان قدم مي زدم. چون خسته بودم رفتم و براي خودم بالش و پتو آوردم و روي کاناپه دراز کشيدم ولي چون لباس خواب تنم نبود خوابم نمي برد. براي همين مجبور شدم به اتاق خواب بروم وقتي داخل اتاق رفتم ديدم همانطور با لباس بيرون روي تخت دراز کشيده و چشمانش بسته است. با صداي افتادن ادکلن روي ميز آرايش چشم باز کرد. بعد از عوض کردن لباس بيرون آمدم و دو تا آرامش بخش خوردم تا راحت بخوابم، با خودم گفتم « گور پدر بچه! مگه اين عاشقه سينه چاک چه گلي به سرم زده که بچه اش بزنه، اونهم اگه شازده پسر باشه.» تا اينکه به زور آرام بخش خوابم برد.

صبح وقتي بيدار شدم ديدم بدون اينکه من را بلند کند بيرون رفته است. چون ديرم شده بود با عجله حاضر شدم و خودم را به دانشگاه رساندم. استاد سر کلاس بود اجازه گرفتم و وارد شدم. کنار دست شراره نشستم که پرسيد: چرا دير کردي، باز که کشتيهات غرق شده.

-بعدا بهت ميگم.

چون اعصابم خرد شده بود از حرفهاي استاد چيزي نمي فهميدم. فکر زندگي، بد جوري کلافه ام کرده بود. زندگي اي که پر از ترس و استرس بود، دو سال که به ترس از دختر دار شدن تلف شده بود و امسال هم که با کرگ عمو و پدر بزرگ و حامله نشدنم به آنها اضافه شده بود. احساس ياس، نااميدي، پوچي و بيهودگي مي کردم. چرا بايد ازدواج مي کردم تا به اين روز بيافتم و خودم را گرفتار کنم. آنقدر پريشان و سرگردان بودم که متوجه رفتن استاد نشدم و وقتي ضربه اي به پشتم خورد از جا پريدم. شراره و فرنوش متعجب نگاهم مي کردند و فرنوش پرسيد: غزال کجا سير مي کني؟ هي صدات مي کنيم، انگار نه انگار که اينجايي، آخه چي شده که اينقدر پريشاني.

وقتي ماجراي شب قبل را برايشان تعريف کردم شراره گفت: بي خيال، اين مردا،اونقدر ارزش ندارن که بخاطرشون غمبرک بزني. زياد که بهشون رو بدي سوارت ميشن.

فرنوش- شراره اين حرفا چيه که ميزني. خوب شوهرش حق داره چون که غزال با مرده فرق نداره يعني مرده متحرکه. ببين اون چقدر زنش رو دوست داره که از ناراحتيش عذاب مي کشه.

شراره با اخم جواب داد: فرنوش اين عقايد و فلسفه هاتو بذار کنار، مردا تا وقتي که زناشون شاد و سرحال هستند عاشق شونن ولي وقتي که بلايي سرشون بياد و ناراحتي داشته باشن مي اندازنشون دور. اصلا مي دوني چيه؟ غزال اگه به حرفش گوش کني فکر مي کنه ازش ترسيدي. اونوقت سوارت ميشه . از فردا هي چپ و راست بهت دستور مي ده.

حق با شراره بود اگه به حرفهايش گوش مي دادم از فردا کارم ساخته بود نبايد کوتاه مي آمدم، بعد از ظهر وقتي از کلاس بيرون آمدم اونقدر حواسم پرت بود که با سرعت زيادي رانندگي مي کردم و توجهي به جلو و اطرافم نداشتم. تا اينکه صداي برخورد چيزي به گوشم رسيد و سپس ماشين از حرکت ايستاد. يک آن به خودم آمدم و ديدم با يک تاکسي تصادف وحشتناکي کرده ام. به ناچار پياده شدم. راننده مرد مسني بود که از عصبانيت داد و بيداد راه انداخته بود. چون مقصر بودم ساکت نگاهش مي کردم. راننده بيچاره وقتي ديد به ماشين تکيه دادم و حرفي نمي زنم با ملايمت گفت: خواهرم تو که حواست سر جاش نيست چرا رانندگي مي کنه. اگه زبونم لال مي زدي و يکي رو مي کشتي چي؟

چون حوصله جر و بحث با افسر را نداشتم کارت شرکت و گواهينامه ام را درآوردم و گفتم: آقا ببخشيد حق با شماست و من بايد خسارتتون رو بدم، بيا اينا رو بگير و برو از شوهرم هر چي خسارت داري بگير. من حوصله افسر مفسرو ندارم.

راننده به صورتم زل زده بود که گفتم: آقا اگه فکر مي کني دروغ ميگم بيا اينم کارت ماشين ما.

راننده سرش را تکان داد و گفت: نه خواهر احتياجي نيست. فقط از اين تعجب کردم که آدماي پول دار تا اينکه تصادف مي کنن هر چقدر هم که مقصر باشن داد وبيداد راه مي اندازن تا شايد کمتر پول از تو جيبشون دربياد و تا مي تونن به ما فقير، بيچاره ها ظلم مي کنن، ما هم که بايد از نون شب زن و بچه مون بزنيم و خرج ماشينمون کنيم تا بتونيم يه لقمه نون بخور و نميري پيدا کنيم.

دلم بحالش سوخت و براي همين شماره موبايل سپهر را گرفتم و جواب داد «الو» به سردي سلام کردم و گفتم: آقاي مهندس من با يه تاکسي تصادف کردم و الان راننده اش مياد اونجا، لطفا کارشو زودتر راه بنداز.

با نگراني گفت: براي خودت که اتفاقي نيافتاده، زخمي که نشدي؟

با تمسخر گفتم: نه متاسفانه طوريم نشده که شما به آرزوتون برسيد و از دستم خلاص بشين.

-خيلي برات متاسفم.

و تلفن را قطع کرد. اين کارش بيتر عصبانيم کرد. راننده لبخندي زد و گفت: با شوهرتون دعوا کردين؟ خانم قدر اين روزا رو بدونين چون زمان هيچ وقت به عقب برنمي گرده تا براي جبران اشتباهات وقت باشه.

جوابش را ندادم و به سمت ماشين ام رفتم، جلوي ماشين حسابي خراب شده بود و خسارت زيادي ديده بود. با خودم گفتم « فداي سرم، چشمش کور و دند ش نرم، زحمت مي کشه و مي بره مثل روز اولش مي کنه»

و سوار ماشين شدم و به راه افتادم. بين راه چون دلم از گرسنگي ضعف مي رفت، ساندويچي گرفتم و با اشتها خوردم. وقتي به خانه رسيدم لباسهايم را گوشه اي پرت کردم و روي تخت ولو شدم. فکر و خيال دست از سرم برنمي داشت، احساس مي کردم واقعا ديوانه شدم، از همه چيز متنفر بودم. از زندگي، از سپهر، از بچه! از همه چيز حالم بهم مي خورد.

وقتي سپهر به خانه آمد با ديدن سر و وضع من و خانه عصباني شد و گفت: مگه نگفته بودم که به آرايشگاه بري؟ اين چه وضعيه که براي خودت درست کردي. اصلا منظورت از اين کارا چيه اگه از من سير شدي راحت بگو، چرا ديگه اينقدر عذابم مي دي.

-تو منو عذاب مي دي يا من، تو رو؟ اين تويي که دنبال بهانه هستي.

-اين خيلي مسخره است، دقيقا دو سال و نيمه که اخلاقت عوض شده سر هر چيز کوچک بهونه مي گيري و دعوا مي کني. حالا هم که مثل جزامي از من فرار مي کني. نه دوست داري جايي بري نه کسي بياد من ديگه خسته شدم. ديگه به گلوم رسيده. يا بايد خودتو اصلاح کني و دست از اين کارات برداري يا مجبورم خودم اصلاحت کنم.

گوش کن براي بار دوم ميگم، براي بار دوم ميگم بايد به سرو وضعت برسي مثل همه زنا. ديگه هم حق نداري قرص بخوري چون من دلم بچه مي خواد شايد تا صد سال ديگه دلت بچه نخواد. من که نمي تونم به خاطر سرکار خانم سکوت کنم و همه خواستهامو دفن کنم.

يکدفعه حس کردم از اوج قله به پايين پرت شدم و با نااميدي پرسيدم: اگه من بچه نخوام يعني بچه دار نشم، چي کار مي کني؟

خيلي راحت جواب داد: خيلي ساده اس، مي رم يه زن ديگه ميگيرم. تو هر کاري خواستي بکن اونقدر تو سياهي خودتو غرق کن تا خفه بشي.

در اين اثنا زنگ در زده شد و مجال جر و بحث ديگر را نداد. سپهر رفت و جواب داد. و لحظه اي بعد به اتاق آمد و گفت: خانم لطفا تشريف بيارين بيرون، شراره خانم تشريف آوردن، مستاصل و درمانده بلند شدم و پيش شراره رفتم. شراره آهسته پرسيد: باز هم دعواتون شده، آره؟ عيب نداره، اين دعواها نمک زندگيه!

ريشخندي زدم و گفتم: آره اون هم چه نمکي، اونقدر زياده قابل خوردن نيست.

در آن لحظه سپهر سيني به دست وارد سالن شد و گفت: ببخشيد که خونه کمي ريخت و پاشه، آخه غزال اين روزا يه خورده بي حاله من هم که وقت کمک رو ندارم.

شراره- اتفاقا بريا همين مزاحمتون شدم. صبح ديدم غزال جون حوصله نداره گفتم يه سري بهش بزنم. وگرنه قرار بود برم تولد يکي از دوستام، ديدم سر زدن به غزال واجبتره. براي همين از نيمه راه برگشتم.

نگاهي به سر و وضعش انداختم. با صورت آرايش کرده، مرتب بود. ولي حيف که بخاطر من از تولد گذشته بود.

سپهر نگاه قدرشناسانه اي کرد و گفت: ممنون که زحمت کشيدين و اومدين. پس بايد امشب رو به ما افتخار بديد و شما را مهمون ما باشين.

شراره قري به گردنش داد و با من و من گفت: نه باعث زحمت تون ميشم.

-نه چه زحمتي! ما که بيشتر روزا حاضري مي خوريم، امشب هم روش. چه اشکالي داره يه شب ديگه هم مهمون جيب آقاي مهندس و رستوران باشيم.

سپهر سرش را پايين انداخت و حرفي نزد. شراره گفت: پس امشب، شام با من. چون غذاي خونگي يه لطف ديگه اي داره.

و بلافاصله بلند شد و مانتواش را درآورد که گفتم: نه شراره جون زحمت نکش، بيشتر از اين ديگه شرمنده ام نکن.

ابرو درهم کشيد و گفت: اين حرفا چيه؟ دوستي به درد همچين روزهايي مي خوره. دوستي که نبايد فقط براي روزهاي خوشي باشه.

شراره دامن کوتاه با تاپ پوشيده بود. بعد از درآوردن مانتو يکراست به آشپزخانه رفت و پيش بند را بست و شروع به کار کرد، ميخواستم کمکش کنم که گفت: لازم نکرده، تو برو پيش شوهرت بشين. من همه کارها رو انجام ميدم.

خنده اي کردم و گفتم: شراره جون ديگه بيشتر از اين شرمنده ام نکن.

در آشپزخانه با هم کار مي کرديم که سپهر هم به جمع ما پيوست و گفت: شراره خانم شما خوش قدم بودين، چون امروز بعد از چند ماه، خنده غزال رو ديدم.

شراره- اولا منو شراره صدا کنيد، ثانيا اگه مزاحم نيستم از فردا هر روز ميام تا خنده اش رو ببينيد.

سپهر- خواهش مي کنم، چه مزاحمتي؟ خونه خودتونه، هر وقت خواستين تشريف بيارين.

سپهر از آشپزخانه بيرون رفت و ما را تنها کذاشت. شراره شوخي مي کرد و سربه سرم مي گذاشت و باعث خنده ام ميشد. شراره شام را آماده کرد و من هم آشپزخانه را مرتب کردم. بعد از چيدن ميز سپهر را صدا کرديم. وقتي چشمش به غذا افتاد گفت: آفرين! چه زود آماده کردي بايد خوش مزه باشه.

شراره- بايد خورد و قضاوت کرد.

-از بوش که مشخصه خوشمزه است.

من و سپهر هر قاشقي که مي خورديم از شراره تشکر مي کرديم. واقعا دست پختش حرف نداشت. يک دفعه به ياد تولد افتدم و پرسيدم: راستي شراره کادوت رو بيار باز کن ببينيم چيه، شايد به دردمون خورد.

شراره خنده کنان بلند شد و رفت و کادو را از سالن آورد و گفت:

اول بايد قول بديد که مسخره ام نکنيد تا باز کنم.

-چرا بايد مسخره کنيم، کادو هر چي باشه خوبه،به قول معروف هر چه از دوست رسد نيکوست.

وقتي کادو را باز کرد از تعجب دهانم باز ماند. پرسيدم: عروسک زشت، اين هم شد کادو؟

با اخم گفت: به من گفته بودي تعجب نمي کني؟ حالا چرا اينجوري نگام مي کني. رزيتا دوستم عاشق اين کادوهاست.

هر چند زياد جا خورده بودم ولي به روي خودم نياوردم و گفتم:

فقط يه کم تعجب کردم. به هر حال سليقه ها متفاوته. نگه دار هر وقت ديديش بهش بده.

سپهر که از قيافه اش پيدا بود خيلي خوشحال شده است گفت: اتفاقا کادوي شما خيلي هم عاليه!من فکر مي کردم اين نوع هديه ها مختص اروپا است ولي انگار ايران هم مده. حالا نمي شه امشب بخ جاي دوستتون اين کادو رو من بگيرم.

شراره- قابل شما رو نداره.

سپهر- ممنونم، ايشاا.... که مبارک دوستتون باشه.

خودم را خيلي کنترل کردم تا جلوي شراره چيزي نگويم. آخه اين هم شد کادو براي دختري که بيست و چند سالشه.

آن دو سرشان به صحبت گرم بود ولي من از عصبانيت داشتم منفجر ميشدم. شراره که انگار از تعريف سپهر خوشش آمده بود مدام داشت صحبت مي کرد. انگار چندين ساله همديگرو مي شناسن.

ساعت از دوازده گذشته بود ولي شراره خيال رفتن نداشت. براي اينکه از اين برزخ خلاص شوم رو به سپهر گفتم: من سرم درد مي کنه ميرم تا بخوابم.

شراره که اوضاع را اينطور ديد گفت: پس با اجازتون من هم ميرم ديروقته و خيابونا خلوته. بهتره زودتر برم خونه.

در دلم گفتم« پس زودتر برو تا ما هم به استراحتمون برسيم»

سپهر از فرصت استفاده کرد و حرف بي ربطي به شراره گفت: هر چقدر آدم آزاد باشه دنبال بعضي کارها نميره ولي وقتي امر و نهي کنن حريصتر ميشه.

با تمسخر جواب دادم: بله آقاي مهندس، فرمايش شما کاملا صحيحه!

و به دنبال حرفم به طرف گوشي رفتم و به آژانس زنگ زدم تا مبادا مجبور به بردن شراره باشيم. بعد از رفتن شراره که انگار مستي از سر سپهر پريده بود گفت: آخر لجبازي همينه غزال خانم.

جوابش را ندادم چون سرم به شدت درد مي کرد و در حال انفجار بود، تحمل بگو و مگو را نداشتم.

صبح با صداي زنگ تلفن از خواب بيدار شدم، خواب آلود جواب دادم. پشت خط زن عمو بود و مي خواست هر چه زودتر آماده شوم تا با مامان به دنبالم بيايند و با هم به آرايشگاه برويم. فهميدم سپهر پيش مامان گله کرده و يا به قول مامان درد و دل کرده است. برخلاف سپهر من عادت نداشتم با کسي درد و دل کنم و همه حرفهايم را خودم مي ريختم.

وقتي آمدند زن عمو اول خواست تا لباس سياهم را عوض کنم. چون احترام خاصي به او قايل بدم برخلاف ميل ام بلوز رنگي به تن کردم.. سپس همراه هم به آرايشگاه رفتيم. چون شش ماه از اين ماجرا مي گذشت عمه پونه و زن عمو از عمه خواسته بودند تا از عزا در بيان. فقط کتي سه ماه پيش به خاطر پدرام اصلاح کرده بود. چون پدرام به اين مسائل اعتقاد نداشت و مي گفت با نامرتب بودن و مو بلند کردن چيزي عايد امواتمون نميشه، بلکه با خيرات کردن و ساير کارهاي خير، به روح اونا بايد احترام گذاشت. بعد از اصلاح خواستم تا کمي موهايم را کوتاه کند.

مامان- غزال اگه موهاتو هم رنگ کني حسابي تغيير مي کني. اينطوري هم روحيه خودت بهتر ميشه و هم سپهر خوشحال ميشه.

به ياد شب قبل افتادم که چطور با شراره خوش و بش مي کرد. خيلي عادي براي اينکه مامان بويي نبرد گفتم: نه الان زوده، بزار دو سه سال هم بگذره بعد.

مامان- پيرزن، مرغ تو هم مثل بابات يه پا داره. وقتي شوهرت دوست داره بايد اين کارو بکني.

-پس آقا سپهر دستور داده و شما حامل پيغام هستين؟

مامان- با تو که نمي شه دو کلمه حرف حساب زد.

ظهر وقتي به خانه آمديم چون پنج شنبه بود بابا زودتر به خانه آمده بود و با ديدن ما اشک در چشمانش جمع شد و گفت: خدا روح همه اموات رو شاد کنه. روح آقا جون و خان داداش روهم.. ولي خودمونيم حسابي سفيد شدين و برق مي زنين. مخصوصا اين دختر دردونه و بداخلاق که به تازگي بداخلاقتر هم شده.

حرفي نزدم و سرم را پايين انداختم. چند دقيقه بعد سپهر هم آمد و با ديدنمان سوتي کشيد و گفت: به به، شما مادر و دختر چقدر تغيير کردين و خوشگل شدين.

مامان تشکر کرد ولي من جوابي ندادم. وقتي مامان در گوش سپهر چيزي گفت فهميدم در مورد رنگ کردن موهايم با او حرف مي زند. حدسم درست بود چون سپهر با صداي بلندي جواب داد:

مي دونم خيلي لجباز و يک دنده است. اگه بگه مرغ يه پا داره يعني يه پا داره و بس. حالا جاي شکرش باقيه که موهاشو مرتب کرد.

من سکوت کرده بودم. او آمد جلو و آهسته گفت: قهر کردي که محلم نمي ذاري؟ يا زبونتو موش خورده که نمي توني حرف بزني.

به زور دهانم را باز کردم و زبانم را نشانش دادم.

-خوب الحمدالله که زبون به اون درازي هنوز سرجاشه.

بعد انگار مي خواست چيزي بگه که از حضور ساناز و بقيه خجالت کشيد.

به شوخي گفت: ساناز چرا هنوز نخوابيدي؟

ساناز- ببخشيد چون هنوز خوابم نمي ياد و تازه سر شبه.

سپهر- اما من فکر مي کردم که دير وقته و بچه ها تا الان بايد خوابيده باشن!

ساناز بهش برخورد و با ناراحتي گفت: دست شما درد نکنه ما اين همه بچه بوديم و خودمون خبر نداشتيم.

روز، روز بسيار خوبي بود چون تمام غصه هايم را فراموش کرده بودم و دوباره خنده روي لبهايم آمده بود. عصر سپهر گفت: غزال چند وقته بيرون نرفتيم، اگه موافق باشي شام بريم بيرون تا نفسي تازه کنيم.

اگه تو هم موافق باشي با فريد و افشين اينا بريم که تنهايي نمي چسبه.

با خوشحالي جواب داد: البته که موافق ام، عزيز دلم.

دستم را در دستش گرفت و به گرمي فشار داد و گفت: تو همه چيز مني، اگه يه وقتهايي باهات دعوا مي کنم و يا حرفي مي زنم، به خاطر اينه که خيلي خيلي دوست دارم و نمي تونم ناراحتي تو تحمل کنم.

از آن روز به بعد کمي رفتارم با سپهر تغيير کرده بود ولي باز هم غم و غصه بچه دار نشدن، همچنان به دلم چنگ مي انداخت و عذابم ميداد و روح و روانم را آزرده مي کرد. وقتي فکر مي کردم به خاطر بچه وجود کس ديگه اي رو بايد تو زندگيم تحمل کنم، زندگي برايم زجر آورتر مي شد. دل کندن از سپهر و يا تقسيم کردن مهر و محبت او با کس ديگه اي که همانند زهري آرام آرام در شريانهايم تزريق ميشد و من جرات بيان کردن مشکل ام را هم نداشتم. ديگر آن غزال سابق نبودم که خنده از روي لبهايم محو نمي شد و هر روز آرامتر و افسرده تر ميشدم، مخصوصا بعد از پايان ترم، سپهر براي حامله شدنم پافشاري مي کرد.

ترس و دلهره تمام وجودم را دربرگرفته بود و نمي تونستم بهش بگويم خودم هم مي خواهم ولي اين خواست خداست که نمي خواهد.

کم کم اطرافيانم هم متوجه افسردگيم شده بودند. عمو محمود بيشتر از همه نگرانم بود و هر روز مرا از اين دکتر به آن دکتر مي برد. ولي هيچ سودي نداشت و درد و رنج از من آدمي گوشه گير و منزوي ساخته بود. مايوس و نااميد به خانه و زندگيم مي رسيدم. زندگي که بي روح و خسته کننده شده بود.

يک جمعه طبق معمول به خانه عمو سعيد رفتيم بعد از ما سها و افشين و بابک هم آمدند، دقايقي از آمدنشان مي گذشت که سها گفت: غزال پاشو بريم حياط درختا شکوفه دادن وحياط رنگ ديگه اي به خودش گرفته و قشنگ شده.

مثل کودکي مطيع به دنبالش راه افتادم. کمي که قدم زديم زير يکي از درختان سيب که پر از شکوفه بود نشستيم.

سها-غزال تو چت شده، از چي ناراحتي؟ چي تورو رنج ميده که هر روز افسرده تر مي شي و آب ميري. غمي که تو چشمات لونه کرده داد مي زنه که مشکل داري. لپهاي سرخت که مثل انار بود تبديل شده به استخوان. اگه به خاطر عمو و پدربزرگته که بايد بگم با عذاب کشيدن تو روح اونا هم عذاب مي کشه! يه چيزي بگم ناراحت نمي شي؟

سرم را به علامته منفي تکان دادم که گفت: قصدم فضولي کردن نيست و مي خوام کمکت کنم چون تو هم بهترين دوست مني و هم زن داداشم. اگه بچه دار بشي همه چيز رو فراموش مي کني و سرت گرم ميشه.

خنده تلخي کردم وگفتم: حق با توئه.

ديگر حرفي نزدم چون بغض سد راه گلويم شده بود و نمي خواستم صداي شکسته شدنم را کسي بشنود. بعضي موقع خنده تلخ از گريه غم انگيز است و اين من بودم که کارم از گريه گذشته بود و مي خنديدم.

در اين آشفته بازار رفت و آمدهاي مکرر شراره امانم را بريده بود ولي هر کاري مي کردم نمي توانستم جوابش کنم. چون رفتار مشکوکي نديده بودم که بهانه اي بترشم و از طرفي هم فرنوش زمزمه مي کرد که پاي شراره را خونه ام ببرم. آخر يک روز عصباني شدم و گفتم: فرنوش تو روخدا من ومن نکن و اگه چيزي مي دوني رک و پوست کنده بگو تا خيال هر دومون راحت شه.

فرنوش درمانده جواب داد: قول ميدي خودتو کنترل کني و تا مطمئن نشدي کاري نکني.

-آره، آره.

-من فکر مي کنم رابطه اي بين شراره و شوهرت باشه! چون سه چهار بار بچه ها اونا را بيرون با هم ديدن.

يک دفعه احساس کردم قلبم از حرکت ايستاده. به سختي جواب دادم: نمي دوني کجا، يعني کي با هم ديدنشون؟

با آدرسي که فرنوش داد ديدم حوالي شرکت با هم بودند. فهميدم سپهر حواسش جاي ديگري است که به من توجهي ندارد، و بعضي شبها هم دير به خانه مي آمد و کار را بهانه مي کرد با هم به گشت و گذار مي رفتند. هنوز چيزي نشده، سراغ يکي ديگر رفته بود واي به روزي که مي فهميد من قادر به مادر شدن نيستم و نمي توانم او را به آرزويش برسانم! خدايا چقدر احمق بودم که با دستهاي خودم پاي زن ديگري را به خانه ام باز کردم. بايد هرطوري بود غافلگيرشان مي کردم. با صداي فرنوش به خودم آمدم که گفت: غزال جان منو ببخش که تو اين اوضاع و احوال که حالت خوب نيست اين موضوع را بهت گفتم. راستش دلم طاقت نمي آورد که بهت اطلاع ندم. تو نبايد بذاري اين هرزه زندگيتو بهم بزنه. از اول سال که آقاي زماني رو ديده منظورم بعد از مراسم ختمه چشمش دنبال اون بود چون همش مي گفت غزال عجب شوهر خوشگل و خوش تيپي داره. البته خودت هم مقصري. چقدر بهت گفتم با اين دختره دوست نشو، دختر خوبي نيست، گوش نکردي. اينجور آدما هميشه دنبال فرصت مي گردن، که به خاطر جيب و نفس خودشون، يکي ديگه رو بدبخت کنن.

حرفهاي فرنوش، همانند زنگ خطر در گوشم صدا مي کرد تا از خواب غفلت بيدار شوم. بعد از پايان کلاس براي اينکه سر و گوشي آب دهم پيش بهناز رفتم. بهناز با ديدنم متعجب پرسيد: آفتاب از کدوم طرف دراومده، چون سابقه نداشت تو اين وقت روز اونهم خبر نداده اينجا بيايي.

-اگه ناراحت شدي برگردم اومدم حالتو بپرسم.

-نه ديونه چرا ناراحت بشم. خيلي هم خوشحال شدم. فقط کمي نگران شدم که مبادا اتفاقي افتاده.

-شايد هم.

-مرض گرفته تو که منو جون به لب کردي. بگو چي شده، زود باش.

-چقدر سئوال پيچم مي کني، شوخي کردم.

به سر و صداي ما مهرداد که خوابيده بود، بيدار شد و از اتاقش بيرون آمد. با ديدنم خندان بسويم دويد و گفت: سلام خاله جون، دلم برات تنگ شده بود.

بغلش کردم و بوسيدم و گفتم: منم دلم تنگ شده بود عزيزم، براي همين اومدم تا ببينمت.

مهرداد- براي شکلات خريدي؟

-آخ ببخشيد يادم رفت، بيا بريم بخريم و زود برگرديم.

آنقدرهول و دستپاچه شده بودم که يادم رفته بود براي طفلکي شکلات بخرم. بي توجه به بهناز که مي گفت: مهرداد خاله رو اذيت نکن. بغلش کردم و با هم به بيرون رفتيم و بعد از خريدن چند بسته شکلات دوباره به خانه برگشتيم. تا آمدن فريد دل تو دلم نبود و بيشتر حرفهاي بهناز را نمي فهميدم. عصر وقتي فريد به خانه آمد از ديدنم تعجب کرد و پرسيد: چه عجب خانم مهندس. خونه فقير فقرا رو مزين کردين. قابل دونستن. اگه مي دونستم تشريف ميارين گوسفندي زير پاتون قربوني مي کردم.

با طعنه گفتم: اومدم همکاريتو با خانم مهندس جديد تبريک بگم.

درست به هدف زده بودم چون فريد ساکت شد و خيره نگاهم کرد. و اين بهناز بود که پرسيد: منظورت چيه، مگه کارمند جديد استخدام کردند.

-از شوهرت بپرس، اون محرم راز دوستشه و همين که اونجا کار مي کنه.

بهناز نگاهي به من کرد و سپس رو فريد پرسيد: فريد چي شده. من مي گم غزال بي خودي راه گم کرده، پس بگو خبري شده.

فريد سرش را پايين انداخت و جواب داد: من چيزي نمي دونم.

در ميان حرفش دويدم و گفتم: نمي دوني يا نمي خواي بگي؟ بله بايد هم طرفداري دوستتو بکني. هر چي باشه اون به تو از من نزديکتره. ولي عيبي نداره ما هم خدايي داريم.

بهناز- غزال واضح تر حرف بزن تا من هم بفهمم، منظورت کيه؟

-دوست و همکلاسيه عزيز بنده، شراره خانم، معشوقه آقاي سپهر زماني، حالا فهميدي؟

بهناز با چشمان از حدقه درآمده نگاهم کرد وگفت: نه باور نمي کنم، غزال شوخي مي کني همچين چيزي امکان نداره

سپس رو به فريد گفت: آره فريد؟ چرا ساکتي بگو دروغه.

__________________

فريد- من تنها چيزي که مي دونم اينه که اين شراره خانم چند بار اومده شرکت و با سپهر رفتن بيرون. و هر وقت اعتراض کردم سپهر گفته غزال خبر داره چون وقتي غزال خونه است مياد. و در ضمن يه جز يک دوستي ساده هيچ چيز بين ما نيست. ولي غزال اين وسط تو هم مقصري، اول اينکه چرا اجازه ميدي همچين آدمي به خونت رفت و آمد کنه و دوم اينکه از وقتي که پدربزرگت و عموت مردن تو از زندگي دست کشيدي. کو اون غزالي که صداي خنده هاش تا هفت آسمون مي رفت. هميشه آشفته و پريشوني، غمگين و افسرده و دوا درمون دکتر هم که فايده اي نداشت. يه نگاهي تو آينه به خودت بنداز مثل ميت شدي. ببخشيد که اين حرف رو مي زنم ولي مجبورم کردي. مردي که آتشي مزاجه و قبل از ازدواجش شبي را با چند زن به سحر مي رسونده، حالا بي توجهي زنش رو ببينه، حتما دنبال يکي ديگه مثل شراره ميره. هر چند من فکر نمي کنم رابطه اي بين اون دوتا وجود داشته باشه ولي اگه اينطور هم باشه، مقصر خودتي که اين وضع رو به وجود آوردي و از اين به بعد بايد چشم و گوشت را خوب باز کني تا زندگيت تباه نشه.

از ناعلاجي و درماندگي به گريه افتادم چون دير يا زود سپهر را از دست مي دادم. وقتي مي فهميد من قادر به باردار شدن نيستم يکي ديگر را مي گرفت. پس قبل از اينکه در مقابل عمل انجام شده قرار بگيرم خودم بايد مي رفتم و ميدون را براي رقيب بايد خالي مي کردم. به قول معروف با عزت و احترام دنبال بدبختي خودم مي رفتم. چون تحمل ديدن رقيب يا بهتره بگم هوو را نداشتم. بيچاره بهناز هم پاي من گريه مي کرد و دلداريم مي داد. ولي مگر روح آزرده و خسته من آرام ميشد. چون بيش از يکسال منتظر بچه بودم.

وقتي حسابي عقده دلم را خالي کردم رو به فريد گفتم: فعلا تو در اين مورد به سپهر حرفي نزن تا ببينم عاقبت اين دلدادگي به کجا مي رسه.

بهناز- جلوي ضرر رو از هر کجا بگيري منفعته. ولي غزال به عنوان دوست دارم بهت نصيحت مي کنم که زود دست به کار شي، چون بچه سر هردوتونو گرم مي کنه. ببين چقدر سر ما رو گرم کرده که مي خوايم يکي ديگه اضافه کنيم.

در دلم گفتم« خدايا چقدر خوب مي شد يکي هم به ما ميدادي تا زندگيمون از هم نمي پاشيد»

و بعد رو به مهرداد که در حال بازي کردن بود کردم و گفتم: بيچاره مهرداد، پس قراره سرش هوو بياد. ولي بهناز زود نيست. چجوري مي خواي دو تا بچه کوچيک رو بزرگ کني.

بهناز- چون سخته مي خوام تا انرژي دارم يکي ديگه بيارم و هر دوشونو با هم بزرگ کنم و يکدفعه راحت شوم.

-حالا دوست داري اين يکي پسر باشه يا دختر؟

فريد به جاي بهناز گفت: هيچ فرقي نداره، فقط سالم باشن کافيه.

نگاه غمگينم را به فريد دوختم و گفتم: ولي سپهر فقط پسر دوست داره. مي گه اگه دختر باشه ميديم خاله بزرگ کنه.

فريد خنديد و گفت: دختر تو چقدر ساده اي، خواسته سربه سرت بزاره.

-حق داري بخندي، ولي باور کن جدي ميگه. چون نه يک بار بلکه دهها بار اينو گفته! حتي يه بار بهش گفتم شايد هيچ وقت خدا به ما پسر نداد، اونوقت چيکار مي کني. خيلي راحت جوابم را داد که ميرم يه زن ديگه مي گيرم تا برام پسر بياره و نسلم منقرض نشه.

فريد و بهناز متحير به دهانم چشم دوخته بودند. فريد آب دهانش را قورت داد و گفت: چي بگم، نکنه ديوونه شده. مثل آدمهاي امل حرف ميزنه. ناسلامتي تحصيل کرده و اروپائيه.

بهناز- پس براي همين بچه نمي خواي. من فکر مي کردم دوست نداري.

يک دفعه با ديدن ساعت يادم افتاد به سپهر اطلاع ندادم کجا هستم. بلند شدم که بهناز گفت: کجا؟

ديگه بايد برم، چون سپهر خبر نداره اينجا هستم.

فريد- زنگ مي زنيم اونم مياد و دور هم يه لقمه نون و پنير مي خوريم.

-نه حوصله شو ندارم، زودتر برم تا همه خبر دار نشدن.

هر چقدر اصرار کردند بمانم قبول نکردم، از شانس بد، خيابانها ترافيک بود و تا خانه برسم ده ونيم شده بود. وقتي از در تو رفتم، سپهر مضطرب و برافروخته پرسيد: تا حالا کجا بودي، اون زهرمار رو چرا خاموش کردي؟

چون دنبال بهانه مي گشتم تا عقده دلم را خالي کنم، خونسرد جوابي دادم: دنبال الواطي، خوش گذروني! رفته بودم با دوست پسرام حال کنم.

چنان کشيده اي به صورتم زد که برق از چشمانم پريد. اصلا انتظار چنين برخوردي را نداشتم. به صورتش خيره شدم از عصبانيت تن و بدنم مي لرزيد، ولي باز خودم را نباختم و ادامه دادم: چيه به غيرتت برخورد؟ چطور براي تو خوبه ولي نوبت من که مي رسه غيرتي ميشي و مثل حيوون مي موني. چي شد اون شعارها که ميدادي، هان؟! تازه اول کاره از اين به بعد هر شب ميرم چه عيبي داره، من هم مثل بعضي آدمها کار کنم، کار کردن که عيب نيست. درست مثل جنابعالي که اغلب شبها تا دير وقت کار مي کني

فرياد کشيد و گفت: خفه شو! اون روي سگ منو بالا نيار. حالم از زن و زندگي بهم مي خوره ديگه خسته شدم.

-از زن نه، از من حالت بهم مي خوره، اتفاقا منم ديگه خسته شدم. در ضمن اين تو بودي که شعار ميدادي که عاشقم هستي و بدون من مي ميري. حالا که خسته شدي براي هميشه از زندگيت بيرون مي رم تا با خيال آسوده هرغلطي که خواستي بکني.

و به سمت در رفتم که از پشت بازويم را گرفت و گفت: هنوز اونقدرها هم بزرگ نشدي، يعني بي صاحب نشدي که سرتو بندازي و بري فعلا اختيارت دست منه.

زنگ تلفن به بحثمان خاتمه بخشيد، پشت خط بابا بود به محض شنيدن صدايم گفت: دخترم تا الان کجا بودي، موبايلت چرا خاموشه، همه نگرانت شدن تا تمام بيمارستان ها رو زير پا گذاشتيم.

-معذرت مي خوام که نگرانتون کردم رفته بودم خونه بهناز اينا، سرگرم صحبت بوديم و يادم رفت زنگ بزنم. در ضمن شارژ موبايلم هم تموم شده بود.

بابا- پس يه زنگ به ياشار و سيا و محمود و سعيد بزن، چون دربدر دنبالت مي گردن.

اول به عمو سعيد اطلاع دادم، سپس به عمو محمود. مشغول صحبت بودم که زنگ در هم به صدا درآمد، از طرز حرف زدن سپهر فهميدم ياشار و سيا وش هستن. بلافاصله از عمو خداحافظي کردم و به طرف آيفون رفتم و گوشي را از دست سپهر گرفتم و به خانه دعوتشان کردم. يعد از خيلي خواهش و تمنا بالا آمدند. سيا براي اولين بار به خانه ما پا مي گذاشت برخلاف انتظارم سپهر که هميشه به سردي با سيا برخورد مي کرد، خيلي گرم تحويل اش گرفت.

-ببخشيد که باعث دردسر شدم و اين وقت شب تو خيابونا سرگردانين.

ياشار- چه زحمتي، وظيفه است. حالا کجا بودي؟

-پيش بهناز.

سيا- خدا رو شکر که سلامتي و در ضمن ببخشيد که دست خالي و بدون گل و شيريني آمدم.

لبخندي زدم و گفتم: تو خودت گلي ديگه گل رو مي خواي چيکار.

سپهر زير چشمي چپ چپ نگاهم مي کرد و سياوش که راضي به نظر مي رسيد لبخندي زد. چون در اين چهار سال هميشه جروبحث داشتيم و زياد تحويل اش نمي گرفتم.

بعد از خوردن چاي، چون ديروقت بود خداحافظي کردند و رفتند، سپهر هم براي بدرقه پايين رفت.

من هم به اتاق خواب رفتم تا هر چه زودتر بخوابم، دقايقي بعد سپهر آمد و کنارم دراز کشيد و در حالي که صورتم را با دستش نوازش مي کرد گفت: معذرت مي خوام که زدمت.... حرفشو قطع کردم و گفتم:

دستتو بکش کنار چون ديگه حنات پيش من رنگ نداره و ما به درد هم نمي خوريم. چون تو هم خسته شدي هم من.

سپهر- آخه لعنتي حداقل بگو جرم من چيه و چه گناهي رو مرتکب شدم که مستحق اين چنين رفتاري باشم.

لحظه اي سکوت کرد و دوباره گفت: آخر عزيز دلم نمي شد همون موقع که اومدي با زبون خوش مي گفتي که کجا بودي، تا من دست شکسته، دست روت بلند نمي کردم؟ ببخشيد مي دونم کار اشتباهي کردم ولي به من حق بده داشتم ديوونه مي شدم.

پوزخندي زدم و براي اينکه شکي نکند گفتم: حق با توئه، من هم معذرت مي خوام.

خنده من باعث شد فکر کنه که همه چيز به خوبي و خوشي تمام شده، وقتي کينه اي از کسي به دلم گرفتم تا تلافي نکنم آرام نمي شوم وسيلي که به صورتم زده بود بايد پس مي دادم.

تا نيمه هاي شب بيدار بودم و به دنبال راه چاره اي مي گشتم. چون چند روزي به امتحانات پايان سال نمانده بود و بايد حسابي درس مي خواندم تا هر چه زودتر از دست ددرس و دانشگاه براي هميشه خلاص مي شدم اين طوري خيال سپهر از دست من آسوده ميشد که سرم گرم درس است و متوجه کارهاي اون نيستم.

صبح وقتي به دانشگاه رفتم مثل سابق، و شايد هم بيشتر با شراره گرم گرفتم. فرنوش مات و مبهوت نگاهم مي کرد و براي همين به بهانه اي کنارم کشيد و گفت: دختر مگه ديوانه شدي، ديروز سه ساعت برات روضه خوندم، حالا داري باهاش دل ميدي و قلوه مي گيري.

-صبر کن مي فهمي، چه فکري تو کله امه وقتي پته اشو ريختم رو آب متوجه ميشي، راستي تا يادم نرفته بهت بگم در مورد کارت هم نگران نباش با پدر شوهرم صحبت کردم و قرار شده هر وقت مدرکتو گرفتي اونجا کار کني.

با خوشحالي بغلم کرد و چندبار صورتم را بوسيد و گفت: نمي دونم چطوري ازت تشکر کنم، تا عمر دارم اين خوبي تو رو فراموش نمي کنم که اينقدر تو فکرم بودي.

-به قول شراره پس دوستي براي چي خوبه؟

با ناراحتي سرش را تکان داد و گفت: خيلي دلم مي خواست کمکت کنم ولي نمي دونم چطوري، افسوس که اين بي چشم و رو دستمزد خوبي هاي تو رو اينجوري ميده. اگه کمکهاي تو نبود الان به جاي درس خودن بايد گدايي مي کرد.

-بي خيال، من به خاطر رضاي خدا بهش کمک کردم، نه به خاطر خلق خدا. به قول سعدي:

تو نيکي مي کن و در دجله بنداز که ايزد در بيابانت دهد باز

بعد از تعطيل شدن کلاسم وقتي بيرون رفتم، سياوش را جلوي درب دانشگاه ديدم. زياد تعجب نکردم، چون مي دانستم تا علت چيزي را نداند ول کن نيست. جلو رفتم و بعد از سلام و احوالپرسي پرسيدم: چي شده آقا سيا که اينجا اومدي، خبري شده؟

-قبل از اينکه حراست سر بسره بيا از اينجا بريم، بعد با هم حرف مي زنيم.

چون ماشينش را نياورده بود به طرف ماشين من رفتيم. وقتي سوار شديم پرسيد: سر چي دعوا کرده بوديد، گوشه لبت هم که ورم کرده بود، عزيز دل محمود خان.

نگاهي به صورتش انداختم و جواب دادم: طعنه مي زني، آره؟ گوشه لبم از کشيده هاي تو ورم کرده سياوش خان.

-نه طعنه نمي زنم. ولي همچين روزي رو پيش بيني مي کردم.

-همه مردا، سر و ته يه کرباسن و تا به چيزي که مي خواستن دست پيدا نکردن هر کاري انجام ميدن. وقتي به دست آوردن مقل يه دستمال کثيف مي اندازن دور.

آه بلندي کشيد و گفت: نه اشتباه مي کني، من از بچگي بهت علاقه داشتم. ولي اون موقع، معني عشق رو نمي فهميدم. بزرگتر که شدم فهميدم اين عشقه، نه علاقه اي بين دختر عمو و پسر عمو! اگه دوست نداشتم الان اينجا نبودم. مي بيني که مثل ياشار نتونستم فراموشت کنم و يکي ديگه رو جايگزين کنم.

-الان براي گفتن اين حرفها خيلي دير شده چون من سپهر رو خيلي دوست دارم و نمي خوام بهش خيانت کنم. حالا هر چقدر هم باهم مشکل داشته باشيم.

-من هم نيومدم که آب گل آلود ماهي بگيرم و يا خدايي نکرده باعث جدايي شما بشم. اگر هم قبلا بهت حرفي زدم از روي علاقه و حسادت بوده.

لبخندي زد و ادامه داد: در ضمن اگه زن خيانتکاري بودي خودم سرتو از تنت جدا مي کردم، چون تعصب و غيرتي که تو خون ماست اين اجازه رو نمي ده که به هم خيانت کنيم، دليل اومدنم فقط به خاطر حل مشکلته، نه چيز ديگه.

-فکر نمي کردم که اينقدر دوستم داشته باشي که بخواي تو اين شرايط کمکم کني.

-براي اينکه هيچ وقت به اطرافيانت توجه نکردي تا عشق و علاقه اونارو ببيني. افسوس که تا سومين نفر از راه رسيد و دوبار ابراز علاقه کرد اونو انتخاب کردي.

لحظه اي مکث کرد و دوباره ادامه داد: خوب بي خيال! حالا که گذشته ها گذشته بريم سر اصل مطلب.

آهي کشيدم و گفتم: من مشکلي ندارم که تو بخواي کمکم کني.

-دروغ نگو. پس چرا دعوا کردين، چرا کتکت زد. يعني مي خواي بگي من احمق ام و چيزي حاليم نيست. مي دوني غزال تو عادت بدي که داري اين که وقتي کار از کار گذشته دردتو ميگي، آخه چرا؟ تو رو به روح بابابزرگ قسم ميدم بگو چي شده، شايد تونستم کمکت کنم.

دقايقي به سکوت گذشت و من اين سکوت را شکستم و گفتم: تو هم قسم بخور که هر چي ميگم بين خودمون بمونه و شر به پا نکني.

-به ارواح خاک پدربزرگ قسم مي خورم که امروز هر چي از تو شنيدم همين جا بمونه و شر به پا نکنم.

با بغض جواب دادم: الان بيش از يک ساله که منتظرم.

شرم و حيا مانع شد که دردم را بگويم که خوشبختانه سياوش پيش دستي کرد و گفت: حامله نميشي آره؟

سرم را به علامت تاييد تکان دادم که دوباره گفت: پيش دکتر رفتي شايد ايراد از سپهر باشه.

-سپهر اصلا از اين موضوع خبر نداره و پيش دکتر هم نرفتم چون مي ترسم که بگه هيچ وقت قادر به مادر شدن نيستم و من طاقت اين حرف رو ندارم.

بي اختيار اشکم سرازير شد، سياوش هم سکوت کرده و حرفي نمي زد. تا اينکه گفت: تو که هيچ وقت توسو نبودي، چرا اينجوري شدي. حتما بايد پيش روان پزشک بري و بعدا هم به دکتر زنان مراجعه کني. خدا رو شکر با پيشرفت علم، درمون خيلي از دردها آسون شده. غزال روحيه تو خيلي ضعيف شده و نياز به درمون داري.

-آخه درد من که فقط اين نيست، از طرفي هم سپهر فقط پسر مي خواد و ديگه اينکه به تازگي پاي کس ديگه اي در ميونه.

سياوش چشمانش را بست و گفت: خداي من اين همه درد رو چطوري تحمل مي کني و دم نمي زني، پس بگو چرا به اين روز افتادي. حالا طرف کيه ميشناسي؟

-آره، دوست دانشگاهيم شراره. از وقتي که پدربزرگ و عمو فوت شدن پاش به خونمون باز شد. به اسم دوست مي اومد ديگه نمي دونستم اط پشت مي خواد بهم خنجر بزنه. چون چند بار يکي ديگه از همکلاسيام با سپهر ديدنش.

-به نظر من بايد به عمو و زن عمو هم اطلاع بدي و باهاشون در ميان بذاري. چون اينطوري هم خودت از بين ميري و هم زدگيت داغون ميشه.

-بدون مدرک که نميشه چيزي رو ثابت کرد. من بايد مطمئن بشم، بعد.

-بايد چند روز تعقيبشون کني و دور از محيط خونه مچشون رو بگيري. ميگم شايد خواست خدا بود که بچه دار نشي و زندگي يه طفل معصوم هم اسير طوفان و تباهي نشه. حالا اگه اجازه بدي من اين کارو مي کنم، ولي بايد اول اون عوضي رو نشونم بدي.

-تو که نمي توني از کار و زندگيت دست بکشي و زاغ سياه اونا رو چوب بزني.

-غزال ديگه از اين حرفا نزن، ناسلامتي تو دختر عمو و هم خون مني. بايد بهت کمک کنم.

لحظه اي سکوت کرد و سپس گفت: غزال به نظر من بهترين موقع سالگرد پدربزرگ ايناست. تو چنر دوزي که اروميه بموني خيال اونا از بابت تو راحت ميشه. و اونوقت من سر موقع خبرت مي کنم. چطوره؟

-خيلي خوبه.

-در مورد بچه هم بايد خودت تصميم بگيري و تنها توصيه من اينه که به دکتر مراجعه کني.

-الان نمي تونم، چون نمي خوام ذهنم بيش از اين درگير اين ماجرا بشه. چون اين ترم، آخرين ترم منه، هر طوري شده بايد درسارو پاس کنم. ولي سيا يادت باشه تو به من قول دادي و قسم خوردي. کسي نبايد بويي ببره چون نمي خوام به خاطر من چند خانواده بهم بريزه.

-مطمئن باش تا زماني که تو نخواي قفل دهان من باز نمي شه.

بعد از گرفتن شماره موبايل و شماره شرکت سياوش، ازش خداحافظي کردم و به خانه رفتم. خودم را سخت درگير درس و کتاب کرده بودم و کمتر سربه سر سپهر مي گذاشتم و او هم کاري به کارم نداشت. و ديگر مثا گذشته در درسهايم کمکم نمي کرد. فقط گهگاهي در کارهاي خانه کمک حالم بود. انگار واقعا خسته شده بود و محيط خانه تبديل به محيطي سرد و بي روح شده بود. اغلب شبها، خسته و بي حال مي آمد و اگر شبي زود مي آمد، سرگرم تماشاي تلويزيون بود و کمتر با هم حرف مي زديم. ديگر مطمئن بودم که شبها با شراره بيرون مي روند و خستگي بهانه اي است براي رد گم کردن.

فشار عصبي از يک طرف و فشار درسها از طرفي ديگر از من آدمي تندخو و بد اخلاق ساخته بود. سر مسائل بي خود و بي ارزش به اطرافيانم پرخاش مي کردم بخصوص با سپهر. خودم هم از دست خودم عاصي و شاکي شده بودم ولي نمي دانستم چيکار کنم.

بعد از پايان آخرين امتحانم، نفس راحتي کشيدم. جلوي آينه نگاهي به خودم انداختم. ديدم بي خوابي و بي اشتهايي از من زني لاغز و تکيده ساخته و چير و شکننده شده بودم.

آثار غم در چهرام هم نمايان بود و احتياج به تکيه گاه محکم داشتم تا درخت زندگيم را که ريشه اش در حال خشکيدن بود در خاک نگه دارم. عشق و محبت و توجه سپهر بود که مي توانست نجاتم دهد و تن سرد و بي روحم را به زندگي گرم و اميدوار کند.

عصر ساعت پنج بود که زنگ در زده شد. خيال کردم يکي از همسايه هاست. وقتي در را باز کردم سپهر با يک جعبه شيريني و دسته گلي جلوي در ايستاده بود تعظيمي کرد وگفت: سلام عرض مي کنم خانم مهندس، اجازه ميدين بيام تو.

شاد و مسرور از جلوي در به کنار رفتم و گفتم: سلام از ماست قربان، خواهش مي کنم بفرمائيد داخل، منزل خودتونه.

خيلي وقت ميشد که سپهر را اين چنين شاد و سرحال و خندان نديده بودم. آغوش گرمش را برويم گشود و گفت: بيا بغلم که از شر هر چي درس و دانشگاه راحت شديم. پاک زندگيمون بهم ريخته بود.

مثل ماهي دور از آب با ديدن دريا، خودم را به آغوشش سپردم تا با گرماي تنش گرم شوم. دستش را بر سرم کشيد وگفت: غزال ديگه از اين به بعد تو آرامش زندگي مي کنيم. آسوده و راحت باور کن براي اين روز لحظه شماري مي کردم.

سپهر.

-جانم.

-هنوز منو دوست داري.

صورتم را بين دستانش گرفت و گفت: خوب معلومه که دوست دارم. تو همه چيز مني. درد تو درد من هم هست. غصه تو، غصه منم هست و من زماني شادم که تو شاد باشي. حالا بيا بشينيم و يه خورده حرف بزنيم که دلم ترکيد.

روي مبل کنارش نشستم و گفت: اول بگو ببينم امسال باز هم اروميه ميري يا نه.

يک دفعه با اين حرف دلم لرزيد، سعي کردم خونسردي ام را حفظ کنم و گفتم: خوب براي سالگرد که حتما ميرم.

-اينو که مي دونم و خودم حتما ميام، مي خواستم طبق قولي که پارسال بهت داده بودم چند روزي هم به فرانسه پيش سهند بريم.

از عمو جان پرسيدم گفت سهند نمي آيد تا بتونه براي عروسي ياشار و فرشته بيايد. راتي خانم مهندس کي افتخار همکاري با ما رو مي ديد؟

-شايد از اول مهر، چون مي خوام اين دو ماه و حسابي استراحت کنم. شايد هم يکسال مرخصي بدون حقوق گرفتم.

چون مدتي بود حرف بچه را نمي زد مي خواستم علت اش را بدانم.

سپهر-چرا؟

-چون مي خوام تمرين بچه داري بکنم و حامله بشم.

کمي به فکر فرو رفت و گفت: نه هنوز يه کمي زوده و تو آمادگي لازم براي بارداري رو نداري. بدنت خيلي ضعيف شده و اول بايد دوباره به باشگاه بري تا تن ات مثل سابق بشه بعد.

سرم را تکان دادم، فکر کرد حرفهايش را قبول کرده ام. ولي در درونم غوغايي به پا شد و يک دفعه شروع به لرزيدن کردم. سپهر با تعجب و پريشان پرسيد: غزال چي شده، چرا مي لرزي؟

فورا بلند شد و پتو آورد و روي دوشم انداخت ولي بدن من گرم نمي شد. مثل بيد مي لرزيدم. پتوي ديگري آورد و دورم پيچيد و بعد از اينکه قرص هايي را که دکتر برايم تجويز کرده در دهنم گذاشت گفت:

-نترس الان زود خوب ميشي.

-سرم گيج ميره و چشمام سنگين شده.

-دراز بکش و سرتو بذار رو پام و بخواب.

دراز کشيدم و کم کم به خواب رفتم. وقتي چشم باز کردم ديدم سرش را به لبه مبل تکيه داده و خوابيده است. نگاهي به ساعتم کردم که سه نيمه شب بود. دلم به حالش سوخت و آهسته صدايش کردم چشم که باز کرد لبخندي زد و گفت: بيدار شدي عزيزم، پاشو بريم راحت سرجات بخواب.-چرا صدام نکردي و ايم چند ساعت رو نشسته خوابيدي.

-خواستم راحت بخوابي و خستگي ات برطرف شه.

-سپهر من گرسنه ام، تو چي؟ نمي خواي چيزي بخوري؟

-اتفاقا جسم و روح من سخت گرسنه شون شده.

خنده اي کردم و گفتم: چس ناقلا اول با شيريني هايي که خريدي از خودمونيم پذيرايي مي کنيم و بعد ميريم مي خوابيم.

-بهتر از اين نمي شه خانم.

دو هفته بين ما و رفتن به اروميه مانده بود و در اين فاصله رفتارم نسبت به سپهر تغيير کرده بود. چون او نيز خيلي بهم توجه مي کرد. درست سه روز قبل از مراسم سالگرد، دسته جمعي رهسپار اروميه شديم. سپهر سعي داشت خاطرات سال قبل را در ذهنم زنده کند ولي باز حال من دگرگون شده و غير از مراسم خاک سپاري خاطره ديگري در ذهنم تداعي نمي شد. طوري که يک دفعه سست و بي حال شروع به لرزيدن کردم. به خصوص در روز مراسم در گورستان هر کسي مرا ميديد شروع به پچ پچ مي کرد و اين کارشون سخت آزارم مي داد، دلم مي خواست به جايي خلوت پناه ببرم اما اين کار عملي نبود براي همين وسط مراسم چنان حالم بد شد که تمام فاميل مضطرب و نگران دور سرم جمع شده بودند. حالت تهوع و سرگيجه داشتم. تمام بدنم درد مي کرد و از شدت درد به خودم مي پيچيدم، فورا آمبولانس خبر کرده ومرا به بيمارستان رساندند. دکتر بعد از معاينه سرم وصل کرد و آمپولي تزريق کرد، کم کم از دردم کاسته شد و به خواب رفتم. تا صبح مامان بالاي سرم بيدار نشسته بود. صبح دکتر دوباره معاينه ام کرد و اجازه مرخصي داد. با سپهر و بابا که به دنبالمان آمده بودند به خانه برگشتيم.

روز بعد به غير از عمو محمود و زن عمو سيمين همه مي خواستند به تهران برگردند. خيال مي کردم سپهر هم مرا با خودش مي برد. وقتي ازش سوال کردم جواب داد: فعلا تو چند روزي اينجا بمون و استراحت کن. تا بعدا خودم بيام دنبالت و با هم برگرديم.

بعد از رفتن آنها، دختر عمه ها و دختر عموها، همه و همه، سعي مي کردند که مثل گذشته دور هم جمع شويم ولي جاي خالي پدربزرگ و خان عمو همه را عذاب مي داد و نمي شد مثل گذشته شاد و بي خيال باشيم. من بيش از همه ناراحت بودم، چون دلهره و دلشوره، مثل زالو، خونم را مي مکيد بخصوص شبها، با تنها شدنم فکر و خيال سپهر و شراره ديووانه ام مي کرد.براي همين پنهاني هر روز به سياوش زنگ مي زدم و از اوضاع و احوال آنها با خبر مي شدم. هر چند که او مي گفت که فعلا که خبري نيست. ولي طرز حرف زدنش مرا به شک و گمان وامي داشت.

ده روز در اضطراب و بي خبري سپري شد، آخر روز دهم زنگ زدم و با عصبانيت گفتم: سياوش مگه تو بهم قول ندادي که کمکم کني. مگه قسم نخوردي؟ پس چرا راستش رو نمي گي.

-آخه غزال با اين وضعيتي که تو داري چي بگم.

با التماس گفتم: واقعيت رو.

کمي من و من کرد و بعد گفت: راستش هر روز بعد از آمدن سپهر، شراره هم مي آيد و دو بار هم...

ساکت شد. با عصبانيت فرياد کشيدم: دوبار چي؟ چرا ساکت شدي و زجرم ميدي.

-دوبار تا صبح خونه شما مونده. چون تا صبح دم درتون کشيک دادم و ديدم صبح با هم بيرون رفتن. اگه فکر مي کني دروغ مي گم و مي خوام زندگي توبهم بريزم بيا و خودت ببين.

-چطوري بيام که سپهر متوجه نشه.

-بايد بي خبر بيايي.

-باشه.

بعد از قطع کردن تلفن پيش عمو محمود رفتم و گفتم: عمو جون ميشه امروز منو بفرستي تهران، دلم براي خونه و زندگيم تنگ شده.

عمو- چند روزي بمون تا با هم بريم.

-نه عمو نمي تونم،ديگه طاقت ندارم.

عمو- چشم دختر شيطون به اين زودي دلت براي شوهرت تنگ شد. نه به سالهاي قبل که به زور به تهران مي برديمت نه به حالا.

-فقط خواهش مي کنم به مامان اينا و سپهر نگيد، چون مي خوام غافلگيرشون کنم.

-اينم به چشم، زود آماده شو تا بريم فرودگاه.

تند تند وسايلم را جمع کردم و به همه و همه سفارش کردم که اگر کسي زنگ زد، حرفي از رفتن من به تهران نزنن. به کمک دوستان و آشنايان عمو بليط جور شد. نمي دانم از شانس خوبم بود يا بد اقباليم. از سالن انتظار به سياوش تلفن کردم تا دنبالم بيايد. ساعت يک ربع به سه، به تهران رسيدم. سياوش براي اينکه شناخته نشويم با ماشين يکي از دوستانش به دنبالم آمده بود.

جلوي خانه با کمي فاصله داخل ماشين به انتظارشان نشسته بوديم. قلبم به شدت مي تپيد، دل تو سينه ام نبود و احساس مي کردم به آخر خط رسيدم و چيزي به مرگم نمانده بود.

درست سر ساعت شش و نيم سپهر به خانه آمد و يک ساعت بعد شراره. دقايقي بعد از ماشين پياده شدم که سيا گفت: مي خواي چيکار کني؟

-مي خوام برم داخل.

-من هم باهات بيام؟

-نه تو ماشين منتظرم باش. من به تنهايي ميرم.

دست ودلم مي لرزيد. به سختي توانستم در را باز کنم. آهسته بالا رفتم. آپارتمان ما در طبقه آخر قرار داشت. وقتي جلوي در رسيدم اضطراب تمام وجودم را در برگرفته بود. خواستم گوشم را به در بچسبانم ولي نياز به اين کار نديدم چون بلند حرف مي زندند و مي خنديدند.

شراره- حالا کي مياد؟

سپهر- هفته آينده ميرم دنبالش چون با دکتر هماهنگ کردم و بايد بستري بشه تا مشکل حل بشه و گرنه خيلي سخته. هر چند که خانواده اش با اين کار موافق نيستند.

شراره خنده کش داري کرد وگفت: پس بايد براي ملاقات به تيمارستان بريم.

سپهر- تيمارستان خنده داره، کاري نکن تو رو هم ببرم اونجا.

و به دنبالش خنده بلندي سر داد. به زور خودم را کنترل کردم چون به شدت مي لرزيدم.

شراره- سپهر؟

-جانم.

شراره- به جاي اينکه اين همه خودتو عذاب بدي طلاقش بده، خودتو راحت کن. آخه مي دوني اون شب چي شد...؟

ديگر اختيار را از دست دادم و کليد را انداختم و در را باز کردم. هر دو از ديدنم ميخکوب شدند. سپهر که انتظار ديدنم را نداشت با تته و پته پرسيد: تو... کي اومدي.... چرا ... خبر ندادي.

جلو رفتم و با دستهاي لرزانم کشيده اي به صورتش زدم و گفتم: چون مي دونم عاشق سورپريزي آشغال کثافت.

فورا بيرون دويدم. چون نمي توانستم طاقت بياورم، سپهر صدايم مي کرد و من بدون اينکه بيايستم گريه کنان پايين رفتم و سوار ماشين شدم و گفتم: زودتر برو، ديگه تموم شد.

به پهناي صورتم اشک مي ريختم. چنان زار مي زدم و هاي هاي گريه مي کردم که گويي عزيزم را از دست داده ام. لحظه اي چشمم به سياوش افتاد ديدم او هم گريه مي کنه. وقتي آرام شدم، سياوش پرسيد: حالا مي خواي چيکار کني، کجا ميري؟

-خونه.

-خونه؟؟؟

-اون جهنمه نمي گم منظورم خونه بابا ايناست، تا فردا تکليفمو با اين احمق مشخص مي کنم. فقط خواهشا با کسي در اين مورد حرف نزن چون نمي خوام پاي تو هم اين وسط کشيده بشه. فقط قبل از رفتن به خونه برين جايي نيم ساعت بشينيم بعدا بريم خونه.

به پارک ملت رفتيم و ساعتي آنجا نشستيم، چند بار صورتم را شستم تا کمي حالم بهتر شود و از سرخي چشمانم کاسته شود. چون اگر با آن وضع مرا مي ديدند سکته مي کردند.

جلوي خانه سياوش مرا پياده کرد و رفت. وقتي زنگ زدم مامان با شنيدن صدايم گفت: غزال تويي؟ چرا بي خبر اومدي.

-چون دلم براتون تنگ شده بود.

وقتي بالا رفتم ديدم هر دويشان با نگراني جلوي در ايستاده اند. بابا زودتر پرسيد: دخترم مشکلي پيش اومده؟ چون چند ساعت پيش که با ساناز حرف مي زديم چيزي نگفت.

-اجازه ميدين بيام تو، يا همين دم در مي خواين بازجويي کنين . آخه چه اتفاقي قراره بيافته؟ حوصله ام سر رفت اومدم، يعني دلم تنگشده بود حالا راحت شدين.

با گفتن اين جمله از جلوي در کنار رفتند و من به داخل رفتم. بي حال روي تخت ولو شدم، مامان برايم چايي آورد.

مامان- غزال راستش رو بگو چي شده ايم موقع شب بي خبر اومدي و خونه خودتون هم نرفتي.

نگاهي به صورت هر دو که نگراني در آن موج مي زد کردم. سعي کردم خونسردي ام را حفظ کنم و راحت بتوانم حرف بزنم: راستش من اين ده روز خيلي فکر کردم و به اين نتيجه رسيدم که ديگه نمي تونم با سپهر زندگي کنم و اومدم ازش جدا بشم. يعني طلاق.

هر دو با چشماني از حدقه دراومده گفتند: چي؟ طلاق.

بابا- دختر مي فهمي چي ميگي، مگه عقل تو از دست دادي. ديگه اصلا حرفش رو هم نزن، فهميدي؟

سرم را که در حال انفجار بود بين دستانم گرفتم و گفتم: اگه شما اين کار رو نکنيد من خودم انجام ميدم، فهميدين.

مامان- تو بيخود مي کني، مگه تو بزرگتر نداري که هر کاري خواستي بکني، پاشو مانتو بپوش، تا ببريمت خونه خودت.

ديگر عنان از دست دادم و گفتم: من ديگه پامو اونجا نمي ذارم حتي اگه بميرم.

صداي تلفن باعث شد تا ساکت شوم. يايا گوشي را برداشت و بعد از سلام و احوالپرسي گفت: آره اومده يه خورده کسالت داشت رفته بخوابه.

سپس اشاره به من گفت: سپهر مي خواد باهات حرف بزنه.

پوزخندي زدم و با صداي بلند گفتم: من ديگه باهاش کاري ندارم، بين ما همه چي تموم شده.

بابا بعد از قطع کردن تلفن شماره اي را گرفت:

-الو سلام خوبي عمو جون، عمو محمود اونجاست. پس گوشي رو بده.

-سلام محمود، اين دختر انگار عقل اش پاره سنگ برداشته، اومده ميگه مي خوام از سپهر طلاق بگيرم.

-به تو نگفت چرا مي خواد اين کارو کنه؟... من هم همين رو مي گم. پس فردا پاشو بيا اينجا ببينيم چه خاکي بايد توسرم بکنم. اين نفره که مي خواد تو خانواده ما طلاق بگيره، فکر آبرو حيثيت ما رو نمي کنه. فردا چطور مي تونم تو روي سعيد اينا نگاه کنم. نمي گن چرا با زندگي پسر ما بازي کردي.

با فرياد گفتم: مگه من خلاف مي کنم که اينجوري صجت مي کنين، انگار قتل کردم که آبروتون بره. اصلا مي دونين چيه، آره من ديوونه شدم عقلمو از دست دادم.

دوباره شروع بع لرزيدن کردم، از لرز دندانهايم بهم مي خورد و اين دردي بود که تازگي ها موقع عصبانيت به سراغم مي آمد. بابا فورل خداحافظي کرد و مامان برايم پتو آورد. هردوتاشون گريه مي کردند.

-مامان از اون قرصهايي که تو کيفم هست بده بخورم.

بعد از خوردن قرصهايم کمي آرام شدم و مامان گفت: پاشو بريم رو تخت دراز بکش، پاشو عزيزم.

به کمک مامان به اتاق رفتم و روي تخت دراز کشيدم. مامان لبه تخت نشسته بود و همانطور اشکش سرازير بود مي گفت: آخه اين چه بلايي بود سرت اومد. آخه دردت چيه، که اينقدر آب شدي، و به اين روز افتادي. عزيزم ما نبايد بدونيم مشکل تو چيه. هر چقدر هم که پيش دکتر رفتي بي فايده بود. اگه با سپهر مشکل داري بگو! هر چند اون بيچاره هم نمي دونه ناراحتي تو از چيه. درست يک ساله که روح و روانت مريض شده، آخه عزيزم تو زندگي چي کم داري که ما نمي دونيم. و اگه هم به خار مرگ اوناست بايد بگم چاره اي جز تحمل نداريم و اين شتري که در خونه همه مي خوابه. پس بيچاره شوهرت چه تقصيري داره که بايد بسوزه.

مامان همان طور يک ريز حرف مي زد و من شنونده بودم، اما انگار قلبم را لاي منگنه گذاشته بودند و فشار مي دادند. شکر خدا به خاطر آرامش بخشي که خورده بودم، کم کم خواب چشمانم را ربود. يک بار بيدار شدم و ديدم چراغ ها خاموش هستند و مامان و بابا خوابيدند و دوباره خوابيدم که ديدم سپهر و شراره جلوي من همديگرو بغل کردن و به من مي خندند. چون دست و پاهاي مرا بسته بودند، فرياد مي کشيدم و کمک ميخواستم، ناگهان با تکان هاي محکمي که مي خوردم از خواب پريدم. بابا بود که مي گفت: دخترم بيدار شو خواب بودي! اشک روي گونه هايم جاري شد و با التماس گفتم: بابا تو رو خدا نجاتم بدين، نمي خوام ديگه اونجا برگردم و مي خوام پيش شما زندگي کنم، مي خوام تنها باشم.

بابا- باشه حالا بيا کمي از اين آب بخور تا حالت جا بياد.

کمي آب خوردم و دوباره سرجايم دراز کشيدم و چشمانم را بستم. و آنها هم وقتي خيالشان راحت شد که من به خواب رفته ام، به اتاق خودشان رفتند. وولي من با آن خوابي که ديده بودم، حرفهايي که از پشت در شنيده بودم هر لحظه جلوي چشمانم زنده و زنده تر مي شد. گوشهايم را گرفته بودم تا صداي خنده هايشان را نشنوم. ولي دست از سرم برنمي داشتند. مثل ديوانه ها بلند شدم بهترين موقع نابود کردنشان بود. پاورچين پاورچين به آشپزخانه رفتم و چاقويي بزرگ برداشتم و تند تند مانتو ام را پوشيدم و چاقو را داخل کيفم گذاشتم و آهسته در را باز کردم و بيرون رفتم. از خيابان به تاکسي تهران زنگ زدم چون اگر ماشين بيرون مي بردم، سرايدار بيدار ميشد.

نمي دانم سر و وضعم چطوري بود که رانننده مدام آيينه نگاه مي کرد. با عصبانيت پرسيدم: آقا شاخ درآوردم که اينطور نگام مي کني؟

آهسته جواب داد: نه خانم فقط احساس کردم، مصطرب و پريشون هستين. جسارته ولي اين وقت شب يه خانم تنها درست نيست بيرون بره.

-من هم فکر نمي کنم ربطي به شما داشته باشه، شما پولتونو بگيريد و کاري به کار کسي نداشته باش.

-ببخشيد، قصد فضولي نداشتم.

جلو در خانه نگه داشت. پياده شدم و به سمت در رفتم و آرام کليد انداختم. پايين کفشهايم را درآوردم تا مبادا سر و صدايي ايجاد شود. لذتي وصف ناپذير تمام وجودم را در برگرفته بود با خودم گفتم « الان راحت و آسوده بغل هم خوابيدند و به ريش من مي خندند» چاقو را درآوردم و آهسته وارد شدم، پاورچين به طرف اتاق خواب مي رفتم ولي خدا مي داند که در آن حال چه حالي داشتم. از اينکه زن ديگري به جاي من روي تخت خوابيده بود، خفه مي شدم. چون تاريک بود تشخيص ندادم که کدام جلو خوابيده. نزديک که شدم ديدم سپهر تنهاست لحظه اي خوشحال شدم ولي دوباره وسوسه شدم که انتقام اين خيانت را بگيرم. دلم مي خواست خفه اش کنم، تمام بدنش را تکه تکه کنم. ولي چهره معصومش در خواب نهيب زد و گفت« ترسو، بزدل، چون تو خوابم مي خواي بکشي، اگه جرات داري تو بيداري اين کارو بکن»

يک لحظه حرف ياشار تو گوشم زنگ زد که مي گفت « لذتي که تو بخشش هست تو کينه و انتقام نيست»

راست مي گفت نبايد مي کشتمش، نبايد دستم را به خونش آلوده مي کردم. دوباره به صورتش نگاه کردم با اين همه ظلمي که در حقم روا داشته بود باز هم دوستش داشتم. هرچند که ديگر نمي خواستم با او زندگي کنم. پس بهترين راه کنار کشيدن بود. بلند شدم و آهسته بيرون امدم. يک لحظه احساس کردم دستم مي سوزد، نگاه کردم ديدم آنقدر چاقو را با دستم فشار دادم که بريده. جلو درب آپارتمان که رسيدم از ديدن راننده تاکسي جا خوردم.. بدون اينکه حرفي بزند راه افتاد و من هم دنبالش روان شدم. چون ساعت چهار نيمه شب بود تاکسي گير نمي آمد سوار همان تاکسي شدم. راننده مرد جواني بود. جعبه دستمال کاغذي را بدستم داد و گفت: چند تا بذارين روش تا از داروخونه باند بگيرم. ولي خانم مي تونم بپرسم چرا مي خواستين اين ادم رو بکشين. به گمونم شوهرتون بودند درسته؟

-ميشه شما اول بگين چطوري داخل اومدين و انگيزتون از اين کار چي بود؟

راننده- براي اينکه از لحظه اي که سوار شده بودين از چشماتون خون مي باريد و چون خيلي عجله داشتين يادتون رفت درو ببنديد و من براي اينکه بعضي مواقع به تصميم و جنون آني، زندگي چند نفر رو نابود مي کنه داخل آمدم تا مانع بشم.

در همان هنگام جلوي داروخانه اي نگه داشت و پياده شد و دقايقي بعد باند و چسب را به دستم داد و گفت: بياييد زخمتون رو پانسمان کنيد تا جلوي خون ريزي گرفته بشه.

بعد از پانسمان کردن پرسيدم: شما همسر و بچه داريد؟

-بله دو تا دختر هم دارم، سه ساله و پنج ساله، اگه اونا نبودن که تا اين وقت شب کار نمي کردم و در واقع عشق اوناست که قدرت، سخت کار کردن رو بهم ميده.

- و اما دليل کارم!! ببينم اگه يه روزي همسرتونو با مرد ديگه اي ببينيد چي کار مي کنيد، مي نشينيد و تماشاشون مي کنيد؟

لحظه اي به فکر فرو رفت و سپس جواب داد: نه شايد من هم همون کاري رو که شما مي خواستين انجام بدين رو مي کردم. البته با اين کار زندگي چنديدن خانواده مخصوصا بچه هام نابود مي شد. ببخشيد که امشب کار من شده فضولي، شما بچه هم دارين؟

-متاسفانه يا خوشبختانه،نه بچه ندارم ولي شايد اگه داشتم کار به اينجا نمي کشيد.

-بله چون بچه نعمت بزرگيه. موهبت الهيه. بايد بريد و خدارو شکر کنيد که دست به اين کار خطرناک نزديد، چون اونوقت به اعدام محکوم مي شديد و يه عمر داغ ننگ روي خانواده خودتون و همسرتون مي ذاشتين. راستي مي خوايد بريد به همون جايي که سوارتون کردم.

يادم افتاد که کليد برنداشتم. بنابراين گفتم: نه، چون کليد خونه رو برنداشتم. لطفا جلوي يه پارکي نگه داريد تا صبح بشه برم خونه. الان برم همه بيدار ميشن و حوصله سيم جيم کردنشونو ندارم.

-نه خانم اين کار شايسته نيست. چون يا مامورا به جرم فرار از خونه مي گيرنتون يا گير آدماي ناباب مي افتين. الان پارک پر از آدمهاي لات و لوت که دنبال طعمه مي گردن. شما هم که زيبا و جوان هستين. اگه اجازه بديد تا صبح تو خيابونا بگرديم تا صبح بشه چون چيزي نمونده، کم کم هوا روشن ميشه.

سکوتي بينمان حاکم شد. فکر و خيالم به ورزهاي آشنايي پر کشيد. چه روزهاي خوبي بود آسوده و بي خيال، غرق شادي بودم ولي حيف که همه چيز در يک چشم بهم زدن مثل باد گذشت و آخرش به ويراني و تباهي کشيده شد. صداي راننده از فکر و خيال بيرونم کشيد.

راننده- خانم به نظرم اگه کمي گذشت داشته باشين، زندگيتون از هم نمي پاشه، باهاش صحبت کنيد و جوري با هم کنار بيائيد. از قرار معلوم مشکل مالي ندارين، حيفه بخدا.

آهي کشيدم و گفتم: ببخشيد مي تونم بپرسم تحصيلات شما چقدره؟ چ.ن بهتون نمي ياد آدم بي سوادي باشيد.

-ليسانس شيمي دارم.

-ليسانس شيمي؟؟ پس چرا با تاکسي کار مي کنيد.

-حق داريد تعجب کنيد ولي چه کنيم؟ چاره چيه؟ بايد يه جوري شکم زن و بچه مونو سير کنيم. با اين اقتصاده کشورمون خيلي از فوق ايسانس ها بيکار مي گزدن چه برسه به ما ليسانس ها، با هزار بدبختي درس بخون و آخرش هم راننده تاکسي شو. بيچاره پدرم کارگري مي کرد و مادرم خياطي. اغلب شبها دير مي خوابيد و زودتر از بقيه بلند مي شد، تا ماها بتونيم درس بخونيم و به جايي برسيم، ولي کو اون کار؟ حالا وضع من خيلي بهتره، کسايي رو مي شناسم که تو رستوران ظرف مي شورن و ميز پاک مي کنن. باور کنيد روزي چهارده ساعت کار مي کنم و آخرش هم هشتم گرو نه امه. بي خود نيست که اينهمه جوونا آواره ديار غربت مي شن. آخه چرا ما بايد اينقدر بدبخت باشيم؟! شرمنده که با حال و احوال شما درد و دل من باز شده. قصدم از اين حرفها اينه که نذارين سر مسائل کوچک زندگيتون از هم بپاشه.

هوا را به درونم ريه هايم کشيدم و گفتم: آقا درد من يکي نيست که شما داريد از تورم و بي پولي و نداري مي ناليد. من حاضرم تو يه خونه کوچک زندگي کنم ولي يکي بچه هاي شما مال من باشه. هرچند که همسرم دختر دوست نداره. همه اين عوامل باعث شده زندگيم، جهنمه بشه و تنها چاره کارم جدا شدنه.

چون هوا کاملا روشن شده بود از راننده خواستم که به دادگاه خانواده برود. تا هرچه زودتر دست به کار شوم و اقدام به طلاق کنم. چون مي دانستم بابا و بقيه مانع خواهند شد. جلوي دادسرا پياده شدم و از راننده خواستم تا منتظر بمان، سه چهار ساعت طول کشيد تا تقاضاي طلاق را پر کردم.چون مملو از جمعيت بود و هر کسي به دلايلي مي خواست که طلاق بگيرد. از دادسرا که بيرون آمدم به سرو زد که پيش پدرام بروم و وکالتم را به بدهم تا هرچه زودتر خلاص شوم. مي دانستم دربه در دنبالم مي گردند و سرزنشها را به جان خريدم.

بيچاره راننده دست از کارش کشيده بود و مرا از اين سو به آن سو مي برد. جلوي دفتر پدرام پياده شدم و داخل رفتم: يلام خانم ببخشيد آقاي اميري تشريف دارن؟

منشي نگاهي به من کرد وگفت: وقت قبلي داريد، چون اگه نداشته باشيد شما رو قبول نمي کنن و بايد وقت بگيريد.

چون اعصابم خرد بود به تندي جواب دادم: يعني چي؟ مگه رئيس جمهوره يا مقاماته که براي ديدنش وقت بگيرم. شما فقط لطف کنيد و اتاق ايشون رو نشونم بديد.

در همين هنگام دري باز شد و مردي گفت: خانم اين سر و صداها.....

به طرف صدا برگشتم که ديدم آرين دوست پدرامه، با ديدنم لبخندي زد و گفت: غزال خانم شماييد.

-بله اومدم ديدن پدرام.

آرين- بفرماييد اتاق من چون پدرام نيست. ولي چند دقيقه صبر کنيد مياد.

سپس رو به منشي گفت: ايشون دختر دايي خانم آقاي اميري هستن و نياز به وقت قبلي ندارن.

منشي-معذرت مي خوام خانم بايد اول خودتونو معرفي مي کرديد.

به اتفاق آرين به اتاقش رفتم. ابتدا دستور چايي داد و سپس پرسيد:

خوب غزال خانم ايشالله که خيره چون پيش پاي شما پدرام پيش آقاي زماني رفت.

-جدي؟ پس بايد دنبال يه وکيل ديگه باشم.

-وکيل؟ براي چي؟

-مي خوام طلاق بگيرم و از قراره معلوم سپهر زودتر از من اقدام کرده.

انگار هضم اين کلمه براي همه سخت بود چون آرين با شنيدن اين جمله با ناباوري گفت: طلاق؟ حتما شوخي مي کنيد.

-اتفاقا خيلي هم جدي ام. قبل از اومدن به اينجا رفتم تقاضاي طلاق دادم. راستي شما حاضريد وکالت منو به عهده بگيريد.

آرين دقايقي سکوت کرد و گفت: اولا مثل اينکه شما يادتون رفته پدرام وکيل شرکت پدرشوهرتونه. ثانيا مطمئن هستيد که اين آخرين راه حله. شايد الان از روي عصبانيت اين تصميم رو گرفتيد و چند وقته ديگه پشيمون بشيد و اونوقته که مشکل ميشه زير يک سقف با هم زندگي کنيد، خونواده تون چي، اونا راضي هستند؟

-به قول شما اولا خونواده ام نمي خوان به جاي من تو اون خراب شده زندگي کنن، ثانيا همه پلهاي پشت سر ما خراب شده و ديگر هيچ راه حلي نيست. در ضمن اگه شما قبول نکنيد مجبورم پيش کس ديگه اي برم.

-باشه من قبول مي کنم تا شايد فرجي باشه.

-نه اينطوري نمي خوام، من فق مي خوام طلاق بگيرم، همين و بس.

-هرچند دلم راضي به اين کار نيست ولي اول بايد دليل تون رو بدونم تا بتونم به راحتي از حقوق شما دفاع کنم.

دليل درخواست طلاقم را بهش گفتم و در آخر افزودم: آرين خان من دوست دارم تا اونجا که امکان داره خانواده ام از اين مسائل چيزي ندونن، نمي خوام به خاطر ما، دوستي اونا بهم بخوره. يعني بي سر و صدا و بدون دردسر از هم جدا بشيم.

-غزال خانم هرچند که دلايل شما زياد محکمه پسند نيست و قاضي سعي ميکنه شما رو آشتي بده ولي چشم من سعي خودمو مي کنم.

-کسي که به قول آقاي مهندس مشکل روحي داره و بايد تو بيمارستان بستري بشه ديوونه است، پس چطوري مي تونه زندگي خوبي داشته باشه. فقط خواهش مي کنم حرفهامو پيش پدرام بيان نکنيد.

-يه وکيل بايد رازدار موکلش باشه. فقط يه سري مراحل قانوني هست که بايد طي بشه، ببينم شما امروز وقتش رو داريد.

-وقت!! هر کجا که لازم باشه ميام و هر کاري که باشه انجام ميدم تا هر چه زودتر اين قائله ختم بشه و خلاص بشم.

طبق قانون آرين رسما وکيل من شد. وقتي به خانه رفتم، ماشين سپهر جلوي در بود. نگاهي به ساعتم انداختم، ساعت 5/1 ظهر بود. زنگ را که زدم، بابا با عصبانيت جوابم را داد. خودم راآماده هرگونه رفتار و پرخاشي مي کردم. بابا، با صورتي برافروخته جلوي در منترم بود. سلام کردم و وارد شدم. ديدم همه هستند و که با رسيدن من جمع شان کامل شد. عمو محمود و زن عمو، عمو سعيد و خاله نازي و سپهر، سلامي کردم و گوشه اي نشستم.

بابا- کجا بودي؟

که جوابي ندادم. بلندتر پرسيد: مگه نشنيدي؟ پرسيدم کدوم گوري رفته بودي. حالا ديگه نصفه شبا راه مي افتي خيابونا، آره؟دستت چي شده؟

پوزخندي زدم و به سپهر که گوشه اي مثل بي گناه ها نشسته بود نگاه کردم و جواب دادم: خوب معلومه کسي که نصفه شبا راه بيافته خيابونا کجا ميره.

و بعد با فرياد گفتم: دنبال خوش گذروني، هرزه گي.

بابا جوابم را با سيلي داد، عمو محمود که تا آن دم ساکت نشسته بود با عصبانيت بلند شد . گفت: مسعود اين چه کاريه کردي؟ منمي بيني ناراحته، بذار حرفش رو بزنه.

-اتفاقا خيلي هم خوشحالم! چون ديگه چيزي به آزاديم نمونده. در ضمن باباي عزيز زمين خورده که ديگه زدن نداره.

سپهر- غزال مي خوام باهات تنهايي صحبت کنم.

در حالي که تن و بدنم مي لرزيد جواب دادم: من با کسي حرفي ندارم که بزنم اونهم خصوصي! اگه حرفي داشتيد مي تونيد با وکيلم صحبت کنيد آقاي زماني.

. کارت ويزيت آرين را جلويش پرت کردم. بابا از حرص دندانهايش را بهم فشرد و گفت: دختره احمق! اونقدر بزرگ شدي که ميري واسه خودت وکيل مي گيري. بفرما محمود خان ببين چه غلطي کرده. حالا پاشو از جلوي چشمام دور شو دختره بيشعور.

خاله- مسعود، اجازه بده يه دقيقه دندون رو جيگر بزار ببينيم مشکل شون چيه، آخه چرا مي خواد اين کارو بکنه. دخترم دليل اين کارت چيه؟

-خاله من با هيچ کس مشکلي ندارم، مشکل از خودمه که روانيم. براي همين نمي خوام زندگي اين شازده پسر هم بخاطر من تباه شه.

مامان از کوره در رفت و گفتک در اين که شکي نيست، درمونش هم آسونه، مي تونيم.......

به ميان حرفش دويدم و به تندي گفتم: مامان جان مي دونم که مي خوايد روانه تيمارستانم کنيد تا از شرم خلاص شويد.

عمو سعيد- لااله الله، شما دو تا چرا نمي زارين اين دختر حرفش رو بگه، غزال جون کي گفته که مي خوايم تو رو تو تيمارستان بستري کنيم.

يکدفعه ديدم شراره و سپهر بلند بلند مي گويند« ديوونه، ديوونه» و مي خندند. مي آمدند جلوي چشمانم و داد مي زدند. چشمهايم را بستم و گوشهايم را گرفتم، ولي دست از سرم برنمي داشتند، هرچقدر التماس مي کردم تا بس کنند، ولي صداي خنده هايشان بلند و بلندتر مي شد. با لرزش بدنم چشم باز کردم، ديدم عمو محمود در حالي که گريه مي کرد، شانه هايم را گرفته و تکان مي دهد:

-آخه دخترم چه بلايي سرت اومده، کي روح و روان تو رو آزرده کرده.

با التماس گفتم: عمو تو رو خدا نذار بهم بخندن و مسخره ام کنند، اگه دويتم داري منو نجات بده، منو از اينجا ببر، اينا مي خوان منو نابود کنن.

عمو- عزيزم کي به تو مي خنده، ببين – با دست همه را نشون داد- کسي اينجا نمي خنده، چون تو اشک همه رو درآوردي. باشه مي برمت پيش خودم، خوبه؟ هر وقت دوست داشتي برگرد خونتون.

-نه من هيچ وقت پامو اونجا نمي ذارم. حتي اگه تکه تکه ام بکنن.

بابا دوباره با عصبانيت پرسيد: آخه چرا؟ اين بيچاره که باهات کاري نداره، چرا پاتو، توي يه کفش کردي که الا و بلا بايد طلاق بگيرم، اصلا اين ادا و اصولها چيه درمياري.

فرياد زنان جواب دادم: شما که فقط بلديد سنگ اينو به سينه بزنيد، اصلا مي دونين چيه؟ يکي بهتر از اينو پيدا کردم حالا فهميدين چرا؟

فرياد زنان گفت: پاشو برو بيرون دختره هرزه، ديگه جات تو اين خونه نيست، حالا ديگه با آبروي من بازي مي کني، برو همون جايي که ديشب رفته بودي.

بلندش دم که بروم، سپهر گفت: آقاي سراج فکر کنم ديشب اومده بود خونه، چون رد خون از لبه تخت تا جلوي در بود!

با اين جمله سپهر بابا بيشتر عصباني شد و به طرفم حمله ور شد و با دستانش گردنم را گرفت و گفت: رفته بودي بکشيش؟ دختره احمق، حالا من خودم خفه ات مي کنم تا هر دومون راحت بشيم ديوونه.

عمو سعيد و عمو محمود به زور بابا را از من جدا کردند. چون نفسم بند آمده بود سپهر ليوان آب را به طرفم گرفت و گفت: يه کمي بخور تا حالت خوب بشه.

و آهسته زير لب زمزمه کرد: غزال ببخشيد! ديگه تکرار نمي کنم.

دستش را پس زدم و گفتم: کثافت! هر چي ميکشم از دست توئه، فقط زودتر برگه آزادي منو امضا کن.

و بلند شدم و به طرف در رفتم که عمو هم بلند شد و به دنبالم آمد و گفت: بيا بريم دخترم! هنوز عموت نمرده، مي برمت خونه خودم و روي تخم چشام نگهت مي دارم.

سپس برگشت و رو به بابا و سپهر گفت: واي بحالتون اگه يه مو از سر اين دختر کم بشه، روزگار هردوتونو سياه مي کنم. درسته که غزال حرف نمي زنه ولي من ميدونم هر چي هست زير سر اين پسره است. اگه من دختر بزرگ کردم مي دونم که بي دليل کاري نمي کنه. در ضمن سپهر فردا ميري و بي چک و چونه طلاقشو امضا مي کني، فهميدي.

مامان- آقا محمود همه اش تقصير شماست که اين دختر رو اينقدر لوسش کردين.

عمو محمود- شيرين اگه اون چشاي کور شده ات رو باز کني مي بيني که اين همون غزالي نيست که فرستادي خونه اين پسره، ببين به چه روزي افتاده.

زن عمو آنجا ماند و من و عمو بيرون آمديم، خدا هيچ کس را بي يار و ياور نکند، اگر عمو نبود هرگز از آن خانه نجات پيدا نمي کردم، درست مثل فرشته ها هميشه مواظبم بود.

قبل از اينکه به خانه شان برسيم گفت: دخترم کليد خانه همراهت هست؟

-بله.

-پس اول بريم مدارکتو برداريم. پاسپورت و مدارک دانشگاهي تو و هر چيزي که لازم داري، چون ديگه نمي خوام ريختش رو ببيني.

با هم به خانه رفتيم و مدارکي را که متعلق به من بودند را براشتم، خواستم لباسهايم را هم بردارم که عمو گفت: نمي خواد آت و آشغال هايي که اون برات خريده رو برداري.

حلقه نامزدي، طلاها، موبايل و هر چي که سپهر خريده بود را روي ميز گذاشتم، به غير از زنجيري که سهيل از طرف سپهر به گردنم انداخته بود. دور از چشم عمو عکسي را که در ماه عسل انداخته بوديم را در کيفم گذاشتم، و با حسرت به دور و برم نگاه کردم. چون هر گوشه خونه، خاطره اي برايم داشت. بغض گلويم را گرفته بود چون آخرين ديدارم بود. ديگه طاقت نياوردم و گريه کنان بيرون رفتم. در وجودم اتشي به پا شده بود که شعله هاي اين آتش، ذره، ذره وجودم را مي سوزاند. بعد از اينکه از خانه بيرون آمديم عمو يکراست به آژانس هواپيمايي رفت.

عمو-عزيزم پاسپورت و دعوت نامه رو بده به من، چون مي خوام يه مدتي رو بريم پيش سهند، چطوره؟

قلبم به درد آمده بود چون قرار بود با سپهر برويم ولي حالا همه چيز تغيير کرده بود و بجاش با عمو مي رفتم.

عمو- چيه عزيزم، اگه اونجا رو دوست نداري بگو تا جاي ديگه اي بريم.

-نه، نه، خيلي خوشحال ميشم که به فرانسه بريم چون يک ساله که سهند رو نديدم.

عمو به داخل رفت و بعد از دقايقي برگشت. براي شب بليط گرفته بود. وقتي به خانه رسيديم، زن عمو و سياوش هم امده بودند. زن عمو پکر و ناراحت بود. بيچاره با ان حال برايمان غذا آورد. درست بيست و چهار ساعت بود که لب به غذا نزده بودم ولي با اين حال باز اشتها نداشتم. با اصرار عمو که خودش چند قاشق به زور در دهنم گذاشت خوردم.

سرم، تنم و همه اجزاي بدنم درد مي کرد. از قرصهايي که تو کيفم بود چندتايي برداشتم و خوردم.

زن عمو- پاشو برو دخترم يه خورده بخواب، اين طوري از پا درمي آيي، ببين زير چشمات کبود شده و گود افتاده، بلند شو عزيزم.

به اتاق سهند رفتم و روي تخت دراز کشيدم. خاطرات روزهاي خوب و خوشي که با هم گذرانده بوديم جلوي چشمانم زنده شد. چه روزهاي خوبي داشتيم به دور از غصه و غم، آزاد و بي خيال، سربه سر هم مي گذاشتيم و دعوا مي کرديم. کاش زمان به عقب برمي گشت و در همان سن و سال مي مانديم. کي باورش مي شد که غزالي که هميشه شاد و سرحال از ديوار بالا مي رفت و شيطنت مي کرد، ديوانه خطابش بکنند. اين دمل بزرگي شده و روي دلم سنگيني مي کرد و عذابم ميداد. با اين افکار به خواب رفتم.

وقتي چشم باز کردم هوا کاملا تاريک شده بود. به ساعت نگاه کردم، ساعت هشت بود. با عجله بلند شدم چون ساعت دوازده و نيم پرواز داشتيم. وقتي پايين رفتم ديدم ياشار هم آمده و فريد و بهناز هم آنجا هستند. سلام کردم و کنار بهناز نشستم: کي اومدين، مهرداد چطوره؟

بهناز- تازه اومديم، مهرداد هم سلام رسوند.

سپس به عمو گفت: آقاي سراج اجازه ميدين با غزال چند دقيقه بريم بيرون.

قبل از عمو سياوش به تندي جواب داد: بهناز خانم فکر نکنم غزال حرفي با شما براي زدن داشته باشه هر چي هست اينجا بگين.

من و عمو چپ چپ نگاهش کرديم و عمو گفت: پاشو دخترم برو لباساتو بپوش و با هم بريد و يه دور بزنيد و برگرديد. فقط زود برگرديد.

-چشم.

فورا مانتو تنم کردم و با هم بيرون رفتيم. تا سوار ماشين شدم گفتم: ببين بهناز اگه کلکي بزني و با آقا قرار گذاشته باشين، به جان مهرداد که ديگه باهات حرف نمي زنم، فهميدي.

بهناز در حالي که سعي مي کرد به زور بخندد، گفت: خوب چرا گازم ميگيري، مگه من روباهم که بهت کلک بزنم.

-فيلم بازي نکن که هنر پيشه خوبي نيستي و زود هر حرفي رو که داري بزن که بايد برگردم.

فريد- غزال نمي خواي تو تصميمي که داري تجديد نظر کني، يعني گذشت کني و يه فرصت ديگه به سپهر بدي؟ آخه با يه اشتباه که گردن کسي رو نمي زنن.

-اولا توبه گرگ مرگه! ثانيا اون که از خداش بود من از سر راهش کنار برم و مشکل اش حل بشه. پس واسطه فرستادنش واسه چيه؟ اينطوري هم اون راحت ميشه هم من.

هرچه فريد و بهناز گفتند که با سپهر اشتي کنم و به خانه برگردم قبول نکردم. چون شيشه دلم شکسته بود.آخر بهناز عصباني شد و گفت: خره تو چقدر يه دنده اي! حداقل يه بار باهاش حرف بزن. حتي براي اخرين بار هم که شده باشه. بذار سپهر حرفاشو بزنه. شايد براي اين کارش دليلي داشته باشه و به يه نتيجه اي رسيدين. آخه تو هم اين وسط بي تقصير نيستي.

خنده اي کردم و گفتم: فردا حتما منتظرم باشه تا خدمت اش برسم.

جلوي در هر دو از ماشين پياده شدند، بهناز را حسابي در اغوش گرفتم و بوسيدمش، چون خيلي دوستش داشتم و با فريد دست دادم. موقع خداحافظي بهناز تاکييد کرد و گفت: حتما فردا برو پيش اش.

به شوخي گفتم: براي اينکه خيالت اسوده باشه. فردا صبح ساعت ده بياد دنبالم و با هم بريم.

فريد- پس خداحافظ تا فردا.

دستي تکان دادم و گفتم: به اميد ديدار.

وقتي به داخل رفتم عمو پرسيد: حرفي از رفتنمون که بهشون نزدي؟

-نه حرفي نزدم، تازه باهاشون قرار گذاشتم که فردا ساعت ده سپهر بياد و صحبت کنيم.

ياشار نگاهي بهم کرد و گفت: غزال مطمئني اشتباه نمي کني و تصميم درستي گرفتي؟

با دلي آکنده از درد جواب دادم: چي رو ياشار؟ از اينکه سپهر با کس ديگه اي رابطه داره و مي خواد با اون عروسي کنه. اينو گفتم تا شما همفکر نکنيد که واقعا ديوانه شدم. دردم من اينه.

هر سه نفر با بهت و حيرت نگاهم کردند و عمو عصبي و برافروخته گفت: پس چرا ظهر پيش همه نگفتي و رسواش نکردي؟ چرا اجازه دادي مسعود هرچي دلش مي خواد بهت بگه و تحقيرت کنه. هان؟

بلند شد و در حالي که اينطرف و آنطرف مي رفت گفت:

مرتيکه عوضي، فکر کرده شهر هرته که هر غلطي که دلش خواست بکنه! حق اش بود همون ديشب خفه اش مي کردي. نه اصلا خودم مي کشمش چون تو حيفي جووني.

از شدت خشم و عصبانيت به خودش مي پيچيد، مرتب بد و بيراه مي گفت و آخر سر مشت اش را به ديوار کوبيد و گفت: قبل از اينکه بريم بايد حسابش را برسم. کثافت فکر کرده از زير بوته عمل اومدي و بي کس و تنها هستي و اونوقت اون هر غلطي که خواست انجام بده.

به سمت در مي رفت که محکم بغلش کردم و گفتم: نه عمو، مرگ من کاري به کارش نداشته باش. نمي خوام به خاطر ما دوستي بين بابا و عمو سعيد بهم بخوره.

و همانطور بغل عمو شروع به لرزيدن کردم، عمو با ديدن وضعيت ام يکباره آتش خشمش به سردي گرائيد و سرم را به سينه اش فشرد و گفت:

عزيزم ناراحت نباش تا زماني که زنده ام، نمي گذارم غصه بخوري. اگه مسعود تو رو از خونه اش بيرون روند، در اين خونه هميشه براي تو بازه. خودم که نمردم عمو فدات بشه. ببين خودتو به خاطر اون احمق به چه روزيانداختي.

و گريه مجالش نداد. در حالي که به پهناي صورتش اشک مي ريخت نوازشم مي کرد. دقايقي بعد از خوردن قرص ها حالم به جا آمد. حاضر شدم و از زن عمو و سياوش خداحافظي کردم و با ياشار به فرودگاه رفتيم. ساعتي را که با ياشار در فرودگاه بوديم، کنارم نشسته و نصيحت ام مي کرد و مي گفت: غزال سعي کن زندگيتو از نو بسازي، چون مي دونم ديگه برنمي گردي. بايد همون غزالي باشي که قبلا بودي سالم و سرحال. غزال يه چيزي بهت بگم ناراحت نمي شي؟

-نه بگو.

ياشار- تو نبايد خودتو شکست خورده بدوني، همانطور که من اين کار رو کردم، من هم نقشه هاي زيادي کنار تو کشيده بودم. تو خواب و بيداري فکر و ذکرم تو بودي. ولي زماني که تو سپهر رو اتخاب کردي فکر او رو براي هميشه از سرم بيرون کردم. مي دوني چرا؟

سرم را تکان دادم که گفت: چون براي زندگي کردن بايد زنده بود. انگيزه داشت و کسي که انگيزه نداشته باشه زندگي رو فنا شده و پوچ و تهي مي دونه. تو بايد مثل کوه، استوار باشي و احساس شکست نکني، تا هموني که بودي باشي. چون سرنوشت تو هم اين چنين رقم خورده بود و غير از خدا کسي نمي تونه تغييرش بده. پس سعي کن در مقابل مشکلات بايستي و آينده خوبي داشته باشي.

با نزديک شدن عمو ياشار ديگر ادامه نداد. از هم خداحافظي کرده و به سالن انتظار رفتيم. حرفهاي ياشار هميشه منطقي و آرامش دهنده بود. براي اولين بار متوجه شدم که چقدر در انتخابم اشتباه کردم و چه گوهري را ازدست داده ام. ولي افسوس پشيماني سودي نداشت. يا شايد هم به قول ياشار، سرنوشت من هم اينگونه رقم خورده بود

در سالن انتظار سرم را بر شانه عمو تکيه داده بودم که مردي جلو آمد و سلام کرد. در وهله اول نشناختمش ولي دقت که کردم، ديدم رامين اويسي است. خيلي قيافه اش تغيير کرده بود، قبلا هميشه ته ريش داشت ولي حالا صورتش را اصلاح کرده و کت و شلوار پوشيده بود و مرتب و منظم روبرويم ايستاده بود. بعد از احوالپرسي و معرفي به عمو تعارف کردم و گفتم: بفرمائيد.

کنارم نشست چون ديدم با تعجب براندازم مي کند، پيش دستي کردم و گفتم: خيلي تغيير کردم نه، پير و شکسته شدم.

رامين- نه فقط کمي خسته به نظر مي آييد. راستي اقاي مهندس چطورن، خوبن؟ مثل اينکه ايشون با شما مسافرت نمي رن؟

بغض به گلويم چنگ انداخت و جواب دادم: آقاي مهندس از زماني که با خانم حسيني مي گردن حالشون خوبه. براي همين قراره از هم جدا بشيم.

به صورتم زل زد وگفت: خانم شراره حسيني درسته؟ همون خانمي که سر و وضع زننده اي داشت.

-بله.

-اتفاقا دوستي شما با ايشون، براي خيلي ها از جمله خود من، سئوال برانگيز بود. چون با شناختي که از شما و خانواده تان داشتم جاي تعجب داشت که با دختري جلف و سبکي مشاعرت مي کرديند.

سرم را به علامت تاسف تکان دادم و آهي سينه سوز کشيدم. عمو براي اينکه مسير حرف را عوض کند پرسيد: آقا رامين شما کجا تشريف مي بريد؟

رامين- من الان چند ماهه که اسيرم و مرتب براي گرفتن ويزاي کانادا به ترکيه ميرم و هر دفعه هم دست از پا درازتر برمي گردم.

-چرا مي خوايد بريد کانادا؟

-براي ادامه تحصيل، مي خوام فوق ليسانس بگيرم.

عمو- چرا در تهران ادمه تحصيل نداديد.

رامين-چون کمي خسته ام و مي خوام برم کمي دور از اينجا و زندگي رو تجربه کنم در مورد آينده ام فکر کنم و شايد بتونم به تحصيلات عاليه برسم تا در موقع برگشت به فرد مفيدي به اين مملکت باشم.

در آن لحظه به ياد خانواده ام افتادم به ياد روزهاي خوشي که با هم داشتيم، پسر عموها وعمه ها و بقيه فاميل. اي کاش هميشه در آن دوران خوش کودکي مي مانديم و هيچ ووقت بزرگ نمي شديم خاطرات گذشته چقدر برايم لذت بخش بود.

صداي رامين از عالم رويا بيرونم کشيد: ببخشيد خانم سراج انگار ناراحتتون کردم.

-نه خواهش مي کنم، شما چه تقصيري داريد.

بعد بلند شدم و به عمو گفتم: ببخشيد عمو جون من ميرم يه آبي به صورتم بزنم و برگردم. هوا خيلي گرمه و نفس آدم بند مي ياد.

و بلافاصله از آنها جدا شدم و به طرف دستشويي رفتم، چون هر وقت تنم مي سوخت پس از آن بلافاصله لرزه مي آمد. نمي خواستم در فرودگاه دچار اين حالت شوم و مورد ترحم و دلسوزي ديگران قرار بگيرم. آنقدر که حواسم پرت بود به دستشويي مردانه رفتم و آقايي که آنجا بود هشدار داد. بيرون آمدم و به دستشويي زنانه رفتم و صورتم را زير آب سرد گرفتم تا گرماي درونم کاسته شود. وقتي بيرون آمدم ديدم عمو منتظرم ايستاده. دلواپس و نگرانم شده بود.

عمو- بيا بريم دخترم همه دارن سوار ميشن.

بدون خداحافظي از رامين به سمت در خروجي رفتيم و سوار اتوبوس شديم. بالاي پله هواپيما، نگاهي با حسرت به اطراف انداختم و با تمام وجود هواي شهرم را بلعيدم و زير لب زمزمه کردم « خداحافظ براي هميهش ديار آمال و آرزوهام»

سپس سرم را بالا گرفتم و گفتم « خداحافظ بيوفا، اميدوارم خوش باشي» و بي اختيار اشک از گونه هايم پايين لغزيد.

عمو دستم را گرفت و به هواپيما برد. دوباره لرز به سراغم آمد. عمو دستپاچه شد و ار مهماندار کمک خواست، مهماندار بلافاصله چند پتو آورد و رويم انداخت و بعد دو تا از قرصها را دهنم گذاشت، که کم کم چشمانم سنگين شد.

وقتي عمو بيدارم کرد بالاي شهر پاريس بوديم. وقتي هواپيما به زمين نشست احساس عجيبي داشتم، احساس پوچ بودن، بيهودگي و غريبي. بعد از انجام امور گمرکي و کنترل پاسپورت بيرون رفتيم. چشمم که به سهند افتاد مثل پرنده سبک بالي به طرفش دويدم. از ذوق اشک مي ريختم، او هم اشکش روان بود، بعد نوبت عمو رسيد.

سهند- bonjur madame (سلام خانم)

چون از قبل چند کلمه اي بلد بودم همانطور جوابش را دادم که سهند گفت:

-خوش آمديد. bienrenu

- Merci . سپس به فارسي گفتم: نمي خواد پز بدي. تا چند ماه ديگه خودم ياد مي گيرم.

جوابم را به فرانسه داد که متوجه نشدم و با خنده گفتم:

-سهند جان، اذيت نکن بابا، فهميدم جنابعالي اينجا چند قدم از من جلوتري.

سهند-ببينم تو مگه بي کاري که هرجا مي رم پا ميشي دنبالم ميايي، مزاحم؟

عمو- آقا سهند دخترمو اذيت نکن، چون اونوقت با من طرفي فهميدي. پس حسابي حواستو جمع کن.

سهند به علامت تسليم دستانش را بلند کرد و گفت: بله مي دانم کسي حق نداره بگه غزال خانم بالاي چشمت ابروست، چرا، چون عزيز دردونه محمود خانه.

نگاهي به صورت مهربان عمو که هميشه حامي و پشتيبانم بود انداختم و گفتم: خدا سايه عمو رو از سرم کم نکنه چون اگه عمو نبود الان به جاي پاريس تو تيمارستان بودم.

و اشکم سرازير شد. سهند دست در گردنم انداخت و گفت: گريه نکن، خودم تا آخر عمر غلام حلقه به گوشتم و روي تخم چشمم جا داري.

در ميان گريه خنديدم و گفتم» آخه اگه از گوشت آويزون بشم گوشت کنده ميشه.

سهند-خوب براي همين گفتم و گرنه از خوش گذروني جا مي موندم.

عمو- پدر سوخته تو اومدي درس بخوني يا خوش بگذروني. پس از فردا جيره ات قطع مي شه.

سهند-ببخشيد بابا غلط کردم، منظورم، تاب سواري و سرسره بازي بود و گرنه به من مياد از اين کارا بکنم.

وقتي به آپارتمان سهند رسيديم، با ديدن خونه کوچکش گفتم: سهند تو اين قفس چطور زندگي مي کني؟ دلت نمي گيره؟ مثل موش دونيه.

سهند خنده اي سر داد و گفت: چرا اول که اومدم خيلي سخت بود، خونه دوهزار متري کجا و آپارتمان 120 متري کجا؟

عمو- عزيزم حق داري ولي باور کن بابت اين خونه کلي پول دادم چون پول ما اينجا ارزش نداه. هرچي باشه بهتر از اجاره نشينيه!

چشمکي زد و ادامه داد: فعلا اينجا موقتي زندگي مي کنه. از سال آينده که کار کرد بزرگترش را مي خره.

-يعني تا يه سال مهمون جيب شماست و از سال آينده جيره اش قطع ميشه. حالا عمو جون من تا کي مهمون شما هستم.

سهند يه جاي عمو گفت: غزال خانم حساب شما جداست. شما تا آخر عموتون مهمون آقا محمود هستين، نگران نباشيد.

شکلکي درآوردم و گفتم: بترکه چشم حسود.

و خنده بلندي سر دادم. مدت ها بود که خنده از يادم رفته بود و گريه هم نشينم شده بود. ولي سهند از اولين روز ورودم، حال و هواي گذشته را برايم زنده کرد. تا طلوع آفتاب حرف زديم و سربه سر هم گذاشتيم. از شانس سهند، رسيدن ما روز يکشنبه و روز تعطيلي بود.

عصر روز بعد با هم به خيابان شانزليزه رفتيم و چون لباسي براي خودم نياورده بودم، چند دست لباس راحتي و مهماني و زير خريدم، و کمي هم گشتيم و شام را هم خورديم و بعد به خانه برگشتيم. تازه آمده بوديم که زنگ خانه زده شد. سهند گفت: کيه اين نصفه شب.

بعد از جواب دادن برگشت و گفت: آقا شهرامه.

نه سالي مي شد که دايي شهرام را نديده بودم. وقتي داخل آمدند، مثل بچه ها به اغوشش پريدم. دايي بوسه بارانم کرده و صدقه ام مي رفت. بعد از دايي با ژانت همسر دايي شهرام، سلام و احوال پرسي کردم. راوينا وملينا خيلي تعيير کرده بود. ملي بيست و يک سال و راوي هفده سال داشت. راوي شبيه دايي بود تا مادرش، چشم و ابرو مشکي، پوست سفيد، قد بلند و خيلي خوشگل و تو دل برو، ولي ملينا شبيه ژانت بود. بعد از دو مدت ها دور هم نشستيم.

-دايي جون از کجا فهميدين ما اينجا اومديم.

دايي- امروز صبح شيرين تلفن کرد و از اينکه بي خبر گذاشتين و اومدين خيلي ناراحت بود و مي خواست از حال و احوال تو خبر بگيره.

-مگه فرقي هم به حالشون مي کنه؟

دايي- دايي جون اين چه حرفيه مي زني، هر پدر و مادري نگران بچه هاش ميشه.

با عصبانيت جواب دادم: نه! اونا هيچ وقت نگران من نبودم. همين باباي عزيزم به خاطر سپهر داشت خفه ام مي کرد و جلوي همه از خونه بيرونم کرد.

ملي به فارسي پرسيد: چرا مي خواي از همسرت جدا بشي، عمه خيلي ازش تعريف مي کرد. مي گفت خيلي داماد خوبيه.

نگاهي به چشمان آبيش کردم و گفتم: تو بزرگ شده اينجايي و با فرهنگ و قانون اينجا همه چيز رو مي سنجي در صورتيکه فرهنگ ما در ايران با اينجا فرق مي کنه. من تحمل زور شنيدن ندارم و مي خوام ازش جدا شم. قانون اونجا با اين طرف فرق مي کنه تو اکثر زندگي ما ازت انتظار اطاعت کامل را دارند و من ديگه طاقتم تمام شده.

ملينا- در عوض مرداي ايراني خيلي با عاطفه هستند و همسرشونو مي پرستن و نسبت به اونا وفادارن، مثل باباي من.

با شنيدن اين جمله، حرفهاي سپهر و شراره به يادم افتاد و خنده هايشان در سرم پيچيد. محکم گوشهايم را گرفتم ولي هر لحظه بيشتر مي شد.

با خنکي چيزي چشم باز کردم و ديدم همه، دور سرم جمع شده اند. دقايقي نشستند تا حالم بهتر شد و بعد بلند شدند و رفتند. بعد از رفتن آنها عمو پرسيد: غزال چرا دست رو گوشات مي ذاري، به کي اين همه التماس مي کني؟

صحنه هايي که جلوي چشمانم ظاهر مي شدند و عذابم مي دادند برايشان تعريف کردم، اشک سهند و عمو درآمده بود.

سهند- تو بايد تحت درمان باشي تا از دست اين کابوس خلاص بشي.

-شما هم فکر مي کنيد من ديوونه شدم و مي خواين، تيمارستان بستري ام کنيد؟

سهند- نه باور کن من همچين منظوري نداشتم. منظورم اينه که، تحت نظر روانشناس باشي تا با مشاوره خوب بشي.

عمو- آره دخترم سهند درست ميگه، وقتي بيهوش بودي، شهرام که کما بيش يه چيزايي از شيرين شنيده بود، همين نظر رو داشت و مي گفت از فردا دنبال يه روان پزشک ايراني مي گرده، تا به راحتي بتوني باهاش صحبت کني، عزيزم روح تو مريض شده و بايد درمان بشي.

هر چه زمان مي گذشت بيش از بيش افسرده مي شدم. توي اتاق پرده ها را مي کشيدم و در تاريکي مي نشستم و در عالم خيال عروسي سپهر و شراره را مي ديدم که دست در دست هم داده و جلوي من، اين سو و آن سو مي روند.... آنقدر به فکر مي رفتم تا آخر با صداي بلند شروع به خنديدن مي کردم. خنده اي که بعدش به گريه تبديل مي شد. براي همين احساس مي کردم همه از دستم خسته اند، دنبال راهي بودم که هم خودم و هم اطرافيانم را از اين وضع نجات بدم.

نمي دانم چند روزي بود که در پاريس بودم چون گذشت زمان را فراموش کرده بودم. يکروز که سهند به دانشگاه رفته بود و عمو در حمام بود به آشپزخانه رفتم و چاقويي برداشتم و رگ دستم را بريدم تا براي هميشه از شر اين زندگي راحت شوم. انگار عروسي ام بود چون با صداي بلند شروع به خنديدن کردم. عمو سراسيمه از حمام بيرون آمد. وقتي مرا با آن وضع ديد، دو دستي بر سرش کوبيد و گفت: واي خدا بدبخت شدم. آخه عزيزم چرا اين کارو کردي.

فقط گفتم: عمو مي دونم همتون رو خسته کردم، مي خوام خلاص بشم. مي خوام راحت........

و ديگه نفهميدم چي شد، با سوزش دستانم چشم باز کردم. عمو و دايي شهرام بالاي سرم بودند.

-من کجام؟ دستم مي سوزه.

دايي- تو بيمارستان، اگه يه کم تحمل کني زود خوب مي شي، سعي کن کم حرف بزني.

با مسکن هايي که بهم تزريق مي کردند، کمتر احساس درد مي کردم و مدام به خواب مي رفتم، يکباره که چشم باز کردم، مردي با روپوش سفيد کنار تختم ايستاده بود و نبضم را کنترل مي کرد و سهند هم کنارش ايستاده بود. هر دو لبخند زدند و دکتر رو به سهند به فارسي گفت: آقاي سراج حالا شما مي تونيد تشريف ببريد. ديديد که حالشون خوبه، چون مي خوام چند لحظه با اين خانم تنها باشم.

سهند صورتم را بوسيد و خداحافظي کرد و رفت. بعد از رفتن سهند مرد به فارسي گفت: من دکتر کسري بهرامي هستم، مي خوام يه خورده با هم حرف بزنيم، از گذشته، از زندگي، خلاصه همه چيز رو برايم تعريف کنيد. از روزي که ازدواج کرديد و تا روزي که به بيمارستان آمديد. مطمئن باشيد حرفهاي شما مثل رازي در دل من حبس مي شه و کسي باخبر نمي شه.

سپس خنده کنان گفت: البته جاهاي خوب، خوبشو بدون سانسور بگيد.

لبخند بي رمقي زدم و جواب دادم: حتما، ولي ميشه بگيد حرفهاي من، يعني گذشته ام چه دردي رو دوا مي کنه، چه چيزي رو تغيير مي ده.

دکتر- ببين عزيزم براي درمان روح و روان بايد از و ضع زندگي مريض باخبر بود تا بشه کمکش کرد و شايد هم خيلي چيزها تغيير کرد.

-هر چيزي هم که تغيير کنه نظر من در مورد همسرم تغيير نمي کنه و ديگه هم حاضر نيستم با اون زير يک سقف زندگي کنم.

دکتر- کسي هم نمي خواد شما رو به خونه همسرتون برگردونه. چون حکم طلاقتون صادر شده. قصد من فقط کمک به شماست. شما نبايد نااميد بشيد و دست به کارهاي احمقانه بزنيد و خودتونو نابود کنيد. بايد زندگي کنيد مرگ و زندگي دست خالق يکتاست. پس شروع کنيد تا به خواب نرفتيد.

دکتر بهرامي به مردمک چشمانم خيره شده بود و گوش به حرفهايم مي داد. نمي دانم در نگاهش چه بود که آرامش و اطمينان ميداد. کمي که حرف زدم گفت: براي امروز بسه، بايد استراحت کنيد. در ضمن من شماره تلفن منزلمو، اينجا يادداشت مي کنم هر وقت که کاري داشتي مي توني تماس بگيري. حتي اگه نصف شب باشه.

دکتر حدودا مردي 35، 36 ساله بود. لبخندي زدم و گفتم: دکتر حتما ازدواج کردين.... فکر نمي کنيد اگه نصفه شب زنگ بزنم خانمتون از خونه بيرونتون کنه؟

خنديد و گفت: اونوقت ميام همين جا روي زمين مي خوابم چون هر چي باشه بهتر از لنگه کفشه.

-يعني شما هم زن....

خجالت کشيدم روز اول آشنايي همچين شوخي بکنم. که خودش گفت: خجالت نکش بگو، بله من هم مثل بقيه آقايون زن ذليل ام، تا مي رسم خونه افسانه همسرم با دمپايي ازم پذيرايي مي کنه، اگه يه روز دمپايي نخورم انگار يه چيزي رو گم کردم. پس فعلا خداحافظ و شب بخير تا فردا.

-خدا نگه دار.

دکتر بهرامي هر روز به ديدنم مي آمد و ساعت ها با هم صحبت مي کرديم، هر روز که مي گذشت سبک تر مي شدم. تنها کسي که مي توانستم در بيمارستان حرف بزنم دکتر بود. با بقيه يا با اشاره و يا با انگليسي دست و پا شکسته حرف مي زدم.

ده روز از بستري شدنم مي گذشت. وقتي دکتر آمد، احساس کردم مطلبي را مي خواهد بگويد ولي دچار شک و ترديد بود. نمي دانم چرا به دلشوره افتادم ولي منتظرش شدم تا خودش بيان کند.

دکتر- خانم سراج شما فردا مرخص ميشيد چون وضعيت جسمي تون شکر خدا خيلي بهتر شده فقط....

ادامه نداد که مضطرب پرسيدم: فقط چي دکتر، خواهش مي کنم هر چي هست بگيد طاقت شنيدن هر نوع درد و مرضي را دارم.

خنديد و گفت: دختر تو چقدر عجولي، زود خودت بريدي و دوختي. همين کارها رو کردي که کار به اينجا کشيده. اگه اون موقع هم مشکلاتت رو با بزرگترها در ميوم مي ذاشتي الان اينجا نبودي. ببينم تو احساس نمي کني تغيير و تحولاتي در بدنت ايجاد شده. يعني تا حالا متوجه نشدي که چرا چند ماهه عادت ماهانه نمي شي؟

حال عجيبي بهم دست داد ولي باور کردنش سخت بود، قادر به درکش نبودم. براي همين بريده، بريده گفتم منظورتون اينه که من حامله... هستم. ولي اين غير ممکنه.

دکتر- چرا ممکنه چهار ماه از بارداري شما مي گذره.

-از وقتي که ناراحتيه عصبي پيدا کردم يعني از موقعي که عمو و پدربزرگم فوت کردن، وضعيت فيزيکي بدنم بهم خورده بود و درست و مرتب سر هر ماه عادت ماهانه نمي شدم.

دکتر سرش را تکان داد و گفتک يکي از دلايلي که دير حامله شدين همين بوده. حالا مي خواين جيکار کنيد به همسرتون خبر ميدين يا نه، من که هنوز به خانواده تون در اين مورد حرفي نزدم. منتظر بودم وقتي که از آمادگي لازم برخورداربوديد اول به خودتون خبر بدم. چون مي ترسيدم بيماريتون تشديد بشه و افسرده تر بشيد.

ملتمسانه گفتم: نه دکتر نمي خوام شوهرم بدونه اونوقت مجبورم يا به اون خونه برگردم يا بچه رو به دست نامادري بسپارم.

بي اختيار اشکم سرازير شد دلم به حال موجودي زنده اي که در بطن ام در حال رشد بود و خدا مي دانست چه آينده اي به انتظارش هست، مي سوخت. بچه اي که قبل از بدنيا آمدن به خاطر اشتباهاتم از نعمت داشتن پدر محروم بود. اگر بي عقلي نمي کردم و درست و به جا تصميم مي گرفتم و دست از کارهاي بچه گانه ام برمي داشتم، حالا به اين روز نمي افتادم کهنه راه پس داشته باشم نه راه پيش.

دکتر- نشد، ديگه قرار نشد از الان ماتم بگيري و دوباره برگردي سر جاي اولت، بايد قرص و محکم باشي. به خاطر طفلي که تا چند ماه آينده پا به اين دنيا مي ذاره. بايد هم پدرش باشي و هم مادرش تا احساس کمبود نکنه. چون تا به امروز خيلي بهش ظلم کردي به جاي تقويت با قرصهاي آرام بخش بنيه اش را ضعيف کردي. بايد شکر کني با توجه به آزمايشهايي که انجام شده آسيبي بهش نرسيده و از نظر ما سالمه.

دکتر لحظاتي سکوت کرد و ادامه داد: خوب سرنوشت اين بچه هم اينچنين رقم خورده، حالا که تصميم داري به شوهرت نگي اگه اجازه بدي در اين ورد من تصميم بگيرم و با خانواده ات صحبت کنم. چون که حقيقتا مي ترسم که اگه شوهرتون بفهمه وضع تغيير کنه و ضربه ديگري بهت وارد بشه. تو هنوز به درمان نياز داري و بايد تحت مراقبت باشي.

-دکتر فقط با عموم صحبت کنيد چون اگه داييم بفهمه حتما به پدر و مادرم اطلاع ميده و اونا هم....

دکتر-متوجه شدم، نگران نباش خودم همه کارها رو رديف مي کنم. تو فقط به بچه فکر کن به آينده اي روشن.

بعد از رفتن دکتر فقط به اينده اش فکر کردم. شب سختي بود، هر دقيقه اش مثل قرني گذشت. با طلوع آفتاب، انگار آفتاب زندگيم دوباره طلوع کرد. چون تا صبح به حرفهاي دکتر بهرامي فکر مي کردم،راست مي گفت. بايد زندگي تازه اي را شروع مي کردم. روي پاي خودم بدون تکيه گاه مي ايستادم و از نو مي ساختم.

نزديکي هاي ظهر عمو به ديدنم آمد و با لبخندي که پشت اش هزار غم و غصه پنهان شده بود گفت: غصه نخور دخترم تا اينجاش باهات بودم و بقيه راه رو باهات هستم. دکتر ديشب همه چيز رو بهم گفت. قرار شد يه آپارتمان نزديکي هاي خونه دکتر برات بگيرم و يه پرستار استخدام کنيم. تا مواظبت باشه و به شهرام هم ميگيم يه مدتي مي خواي بري جزيره نيس، تا آبها از اسياب بيافته. بقيه اش رو هم خدا بزرگه.

همان روز از بيمارستان مرخص شدم و به خانه رفتم. وقتي به دايي گفتم که مدتي مي خوام به نيس برم، گفت: اتفاقا خيلي خوبه، آب و هواي اونجا کاملا روحيه تو تغيير مي ده و صحيح و سالم برمي گردي ايران که دل مسعود و شيرين برات يه ذره شده.

پوزخندي زدم و گفتم: از تلفناشون مشخصه.

دايي - دايي جون اگه اونا مستقيما بهت زنگ نمي زنن به خاطر اينه که نمي خوان تو ناراحت بشي و گرنه هر روز زنگ مي زنن و حالتو از من جويا ميشن.

چند روز بعد عمو آپارتماني را که يک خيابان با خانه دکتر فاصله داشت اجاره کرد و هرگونه وسيله رفاهي برايم ساخت تا راحت باشم. وقتي همه چيز تمام شد به دايي شهرام تلفن کردم تا خداحافظي کنم. او هم گفت: عزيزم بعد از اينکه رسيدي حتما تلفن و آدرس هتل رو بهم بگو.

-چشم.

از اينکه مجبور به فيلم بازي کردن بودم، خجالت مي کشيدم ولي چاره اي جز اين نداشتم. سه روز بعد از مسافرت دروغين من عمو پاريس را ترک کرد. چون دو ماه و نيم بود که به خاطر من دست از کار و زندگيش کشيده بود و در پاريس ماندگار شده بود. طبق برنامه ريزي که با سهند کرده بوديم، صبح ها به کلاس زبان مي رفتم و بعد از ظهرها با سهند بيرون مي رفتيم تا با محيط آشنا شوم. سهند مثل پرستار مواظبم بود و سعي مي کرد تا کمتر فکر کنم وغصه بخورم.

ليزا پرستاري بود که دکتر بهرامي پيدا کرده بود و شب و روز، کنارم بود. اوايل به سردي رفتار مي کرد ولي بعد رفتارش تغيير کرده و بهتر شده بود.

تقريبا زندگيم روال عادي را طي مي کرد و در اين ميان اينده مبهم بچه عذابم ميداد. مخصوصا زماني که جلوي آينه مي ايستادم و به برآمدگي شکمم نگاه مي کردم. با حرکاتش موجوديت خودش را برايم ثابت مي کرد، نمي دانستم غمگين باشم يا خوشحال.

دکتر بهرامي که اکثر اوقات به ديدنم مي آمد. سعي مي کرد با جملات اميد بخش، ديدم را نسيت به زندگي آينده تغيير بدهد و اميدوارم کند که موفق هم شد. کاملا روحيه ام عوض شده بود و سعي مي کردم کمتر فکر کنم و غصه بخورم. چون دکتر مي گفت: غم و غصه براي بچه مثل سم مي مونه.

يک روز که باز به ديدنم آمده بود، گفت: غزال خانم براي اينکه از تنهايي دربيايي مي خواهم تو رو با همسرم آشنا کنم. براي همين فردا شب که شب يک شنبه هست به خونه ما تشريف بياريد.

-ممنونم که تا اين حد به فکر من هستيد.

-خواهش مي کنم، تو يه شهر غريب همه بايد به فکر هم باشن تا کمتر احساس غريبي کنيم.

عصربا سهند و ليزا به خانه دکتر رفتيم. همسر دکتر که او هم جراح چشم بود به گرمي از ما استقبال کرد. انها پسري سه ساله بنام پويا داشتند که خيلي شيطون و بازيگوش بود و از در و ديوار بالا مي رفت و يک لحظه هم آرام و قرار نداشت. با ديدن پويا من و سهند به ياد دوران کودکي خودمان افتاديم و بي اختيار خنديديم که دکتر گفت: چي شد که شما دوتا خنديديد.

-پويا جان ما رو به ياد بچگي خودمان انداخت. همه از دستمون ذله مي شدند. مخصوصا مامانم.

افسانه- مگه شما دو تا هم سن هستيد؟

سهند- بله ما هر دومونو مادر من بزرگ کرده، در واقع خواهر و برادر شيري هستيم.

افسانه- جدي؟ چه خوب. ولي بيچاره مادرتون، چي از دست شما کشيده. چون من از عهده اين يه دونه برنمي آم. از صبح تا عصر توي بيمارستان و مطب وقتي هم که به خونه ميام بايد دنبال پويا بدوم. کسري هم که مي آيد واويلا ميشه. چون خرده فرمايشات دو نفر را بايد انجام بدم.

نگاهي به دکتر انداختم و خنده کنان گفتم: ولي من چيز ديگه اي شنيدم. وکتر ميگن شما هر روز با دمپايي ازشون پذيرايي مي کنيد.

افسانه برگشت و به ترکي گفت: دستت درد نکنه حالا ديگه جلوي مريض هات از من بد گويي مي کني.

دکتر- من سگ کي باشم افسانه جون، من غلط مي کنم از اين حرفها مي زنم. شوخي مي کنه.

يک دفعه من و سهند زديم زير خنده، از بس خنديده بودم دل درد گرفته بودم.

سهند- دکتر جان کانال را عوض کردين ما متوجه نشيم. ولي غافل از اينکه ما هر دو ترکي مي فهميم.

دکتر خنده کنان گفت: پس چيز خوريهاي منو فهميدين؟ راستي من فکر مي کردم شما کردين، نه ترک.

-درسته چون ما هم ترکيم هم کرد. پدرمون کرده و مادرمون ترک اروميه.

دکتر- اتفاقا ما هم ترک تبريز هستيم. چون من و افسانه پسر خاله و دختر خاله هستيم.

آن شب، شب فراموش نشدني بود چون بعد از مدتي يک آشنا و يک همدل پيدا کرده بودم و راحت مي توانستم با او درد و دل کنم. از آن پس رابطه من و افسانه صميمي و صميمي تر شد.

بيش از يک ماه از سفر دروغينم مي گذشت. در اين مدت دو بار با دايي شهرام تماس گرفته بودم و هربار به بهانه اي از دادن نام هتل و تلفن سر باز زده بودم. دفعه سوم که آخرين بارام هم بود به محض تلفن کردن دايي عصباني شد و گفت: معلوم هست دختر تو کجايي؟ چرا تلفن و نشوني تو بهم نمي دي. شيرين و مسعود مي خوان باهات حرف بزنن.

از کوره در رفتم و جواب دادم: من حرفي با او ندارم که بزنم. بگو غزال مرده، يعني اون روزي که از خونه بيرونم کردند مردم.

و شروع به لرزيدن کردم. ليزا فورا گوشي را از دستم گرفت و سرجايش گذاشت. ولي من حال خودم را نمي فهميدم چون تمام خاطرات آن روز جلوي چشمانم رژه مي رفتند. وقتي حال خودم را فهميدم که کسري کنارم نشسته بود.

کسري- چي شده، با کي حرف مي زدي که اينجوري شدي.

بي حال جواب دادم: با دايي شهرام.

-ديگه حق نداري باهاشون تماس بگيري. من از اين مي ترسيدم. تو نبايد عصبي بشي، فهميدي، حالا بگير بخواب و خوب استراحت کن، تا خوب بشي.

سرمي به دستم وصل بود که با تزريق آمپولي دوباره چشمانم سنگين شد. وقتي بيدار شدم ديدم سهند کنار تختم نشسته و دستم را در دستش گرفته است.

سهند- حالت خوبه.

-آره فقط کمي سرم درد مي کنه.

سهند- اونم خوب ميشه.

سپس رو به ليزا گفت: لطفا يه ليوان آب ميوه براش بيار.

بعد از خوردن آب ميوه و کمي غذا دوباره خوابيدم. تا چند روزي دوباره دچار آن حالت مي شدم که باز با کمک کسري، کمي بهتر شدم. براي اينکه سرگرم شوم کسري پيشنهاد کرد در شرکتي کار کنم. خودش با يک شرکت مهندسي که صاحبش ايراني بود صحبت کرده بود و روزها مشغول به کار شدم. آقاي محبي مردي پنجاه و سه ساله بود که رفتار بهتري با من داشت. و من تا جايي که مي توانستم رضايتش را جلب مي کردم. با سرگرم شدن به کار وضعم کمي بهتر شد. چون هم کمتر وقت فکر کردن پيدا مي کردم و هم درآمدي داشتم. هرچند که عمو سنگ تمام برايم مي گذاشت. ولي اين درآمد کم دل گرمي براي من و آينده ام شده بود. چون در آينده مي توانستم به خودم متکي باشم.

از زماني که فهميدم باردارم، سعي کردم جسم وروح خودم را بيشتر تقويت کنم. با پياده روي، قرص هاي تقويتي، غذاهاي مقوي، کمبود ويتامين مورد نياز جنين را تا حدودي جبران کرده بودم.

در هفتمين ماه بارداريم، عصر براي خريد با سهند به خيابان نوفل لوشاتو رفتيم کمي که قدم زديم، دردي بد در ناحيه پهلوم پيچيده شد. با خودم گفتم « درد معمولي که افسانه بهم گفته بود» ولي هر چه مي گذشت اين درد شديد و شديدتر مي شد. مجبور شدم با سهند در ميان بگذارم.

سهند با شنيدن اين جمله دستپاچه گفت: چرا زودتر نگفتي، خدايا خودت کمک کن.

لبخندي تصنعي زدم و گفتم: چرا هول شدي. افسانه مي گه براي هر زن بارداري اين مشکل پيش مياد که با استراحت کردن خوب ميشه. حالا بيا بريم خونه تا استراحت کنم.

سهند- چي چي خونه، اول ميريم دکتر تا مطمئن بشيم که مشکلي نيست. بعد با خيال آسوده به خونه ميريم.

با هم به مطب دکتر هانري رفتيم. منشي بعد از شنيدن حرفهايم اجازه داد تا زودتر از بقيه داخل برويم. دکتر بعد از معاينه بلافاصله به دکتر تلفن کرد و آمبولانس خواست و گفت که هر چه زودتر اتاق عمل را آماده کنند.

سپس رو به ما گفت: شما هر چه زودتر بايد سزارين بشيد، چون ممکنه هم خودتون و هم بچه اسيب ببينيد. ضربان قلب جنين منظم نيست.

با شنيدن اين جمله وا رفتم و سست و بي حال شدمدقايقي طول نکشيد که با آمبولانس مرا به بيمارستان بردند. ترس و دلهره به جانم چنگ انداخته بود. از خدا خواستم تا بچه صحيح و سالم به دنيا بيايد و با اين ذکر همه چيز را در هوا معلق ديدم.

وقتي به هوش آمدم اولين چيزي که از پرستار پرسيدم، وضعيت بچه بودم. پرستار لبخندي زد و گفت: نگران نباشيد بچه شما صحيح و سالمه و منتظره که مادرش شيرش بده، يک دختر کوچولو و ناز.

چون تا آن ساعت کسري اجازه نداده بود دکتر هانري جنسيت بچه را بگويد، از شنيدن اسم دختر تنم لرزيد، آهي کشيدم و گفتم:

-خدايا شکرت که از سپهر جدا شدم و مجبور نيستم دخترمو، پاره تنمو از خودم جدا کنم.

وقتي مرا از ريکاوري به بخش بردند، کسري و افسانه و سهند منتظرم بودند. نگراني در چهره تک تک شان موج مي زد. سهند در حالي که اشک در چشمانش حلقه زده بود، پيشاني ام را بوسيد و گفت: خدا را شکر که هر دوشون سالم هستند.

و نتوانست بقيه حرفش را بزند و براي اينکه ناراحتم نکند و شاهد گريه اش نباشم، پشت به ما کرده و جلوي پنجره ايستاد.

لحظات سختي بود چون آرزوي هر زني است که در موقع زايمانش عزيزانش در کنارش باشند و در شادي او سهيم شوند. ولي من بدون شوهر، پدر و مادر در اين وضعيت حساس بودم. غمي که در دلم لانه کرد، دقايقي بعد با ورود پرستار جايش را به شادي داد. از اينکه مادر شده بودم خوشحال شدم و دلم براي ديدنش پر مي کشيد. پرستار دختر کوچک و معصومم را در آغوشم گذاشت، تا شيرش بدهم. محکم به سينه ام فشردم. دختري ضعيف و لاغر که از ديدنش اشک از چشمام سرازير شد و روي صورتش چکيد. به خيال اينکه شير هست چشم باز کرد و اولين گريه اش را سر داد. سهند که به صورتش خيره شده بود گفت: بچه حلال زاده به داييش رفته، شکمو و نانجيب، از الان مي خواد زهر چشم را بگيره.

با هر مکي که به سينه ام ميزد احساس عجيبي بهم دست مي داد که قابل توصيف نبود. من مشغول شير دادن بودم که بقيه به خاطر تمام شدن وقت بيمارستان خداحافظي کرده و رفتند. دقايقي بعد پرستار آمد تا دخترم را ببرد. با التماس گفتم: اجازه بده ساعتي پيشم بمونه.

پرستار-معذرت مي خوام من اين اجازه رو ندارم. چون بچه شما بايد در دستگاه بمونه تا بتونه راحت نفس بکشه. چون دستگاه تنفسي اش مشکل داره.

دلم هري ريخت و در دلم خودم را کلي سرزنش کردم چون مسبب اصلي خودم بودم. حرفي نزدم وچشم بستم. نياز به همدم و غمخوار داشتم تا با حرف زدن کمي از دردهايم کاسته شود. از اينکه تنها و بي کس بودم دلم به درد آمد و شروع کردم به گريه کردن، به پهناي صورتم اشک مي ريختم که دوباره ياد خدا قوت قلب بهم بخشيد. خدايي که تا به آن لحظه پشت و پناهم بود و در سختي ها يار و ياورم. پس بايد با توکل به خدا با اين وضع کنار مي آمدم.

زنگ تلفن رشته افکارم را از هم گسست، گوشي را برداشتم و گفتم: الو.

پشت خط عمو بود، با شنيدن صدايش جان تازه اي گرفتم: سلام عزيزم، قدم نو رسيده مبارک، نوه خوشگلم چطوره؟

-سلام عمو، هم خودم هم اون خوبيم!

و بي اختيار شروع کردم به گريه کردن، عمو هم همپاي من گريه مي کرد و دلداريم مي داد. عمويي که هم پدر هم مادر و بعد از خدا تنها پناهگاهم بود.

چند دقيقه اي با عمو صحبت کردم و بعد گوشي را به زن عمو داد. زن عمو هم گريه مي کرد از اين که در شهر غريب، تنها و بي کس، اولين بچه ام را به دنيا آورده بودم ناراحت بود.

صبح سهند با دسته گلي سرخ به ديدنم آمد. کنارم روي صندلي نشست و دستهاي يخ زده ام را در دستش گرفت. سربه سرم مي گذاشت و شوخي مي کرد. از قيافه اش مشخص بود که تظاهر به شادي مي کند. اسم هاي عجيب و غريب پيدا کرده بود که خودش هم خنده اش مي گرفت. که گفتم: سهند از ديشب تا حالا همش اين اسم هاي خارجي و عجيب و غريب رو فکر کردي و پيدا کردي، خوب چند تا هم اسم ايراني براي بچه ام انتخاب مي کردي.

لحظه اي فکر کردم و سپس اسمي به نظرم رسيد که برازنده اش بود:

-سهند طلا چطوره؟ چون اين بچه حکم طلا رو داره، پر بها و با ارزش.

سهند- خيلي قشنگه. فقط خدا کنه قيافه اش هم مثل داييش طلا باشه تا رو دستم نمونه. چون اگه مثل مامانش بي ريخت باشه، کارمون دراومده!

نيم خيز شدم تا حسابش را برسم که جاي عملم سوخت، آخي گفتم و سرجا دراز کشيدم. سهند قهقه اي زد و گفت: خانم خانما شما فعلا مريض و عليل هستين و هر چقدر که دلم بخواد مي تونم اذيتت کنم.

-به همين خيال باش، روزي که بتونم راه برم، حسابتو مي رسم.

هفت روز در بيمارستان بستري بودم. همه اش دعا مي کردم تا هرچه زودتر از بيمارستان مرخص شوم تا طلا هر لحظه در کنارم، در آغوشم باشد. چون فقط روزي چهار، پنج بار مي تونستم ببينمش. دختري ناز و کوجولو که دلم مي خواست فقط ببوسمش، رنگ چشمانش هم رنگ چشمان سها، عمه اش بود. صورتش گرد و بلورين، لبهايش کوجک و غنچه بود. وقتي بغلش مي کردم مثل مسکني بود بر درد و رنجهايم و مرهمي بردل شکسته ام.

بعد از هفت روز با طلاي عزيزم به خانه پا گذاشتيم. ليزا همه چيز را آماده کرده بود و مثل پروانه دور سرم مي چرخيد. لحظه اي احساس کردم ساناز کنارم است. چقدر دلم برايش تنگ شده بود. نه تنها براي ساناز بلکه براي دستهاي گرم و مهربان بابا، ناز و نوازش مامان که هر وقت مريض مي شدم مثل پروانه دور سرم مي چرخيد. ولي حالا به خاطر سپهر نامرد، طردم کرده بودند. تاز معناي تنهايي و غريبي را مي فهميدم. چون تجربه داري را نداشتم هنگام گريه کردن هول و دستپاچه مي شدم. اگر ليزل نبود عرضه هيچ کاري را نداشتم. به ياد حرفهاي مامان مي افتادم که هميشه به سپهر مي گفت« اينقدر لوسش نکن، چون اگه بچه دار بشين مشلات تون زياد مي شه ها»

حالا سپهر کجا بود که حال ور ورزم را ببيند و به دادم برسد. واي خدايا چه گوهري را از دست داده بودم. خدايا چرا با دستهاي خودم، زندگيم رانابود کردم، و به دنبالش اشکم جاري شد. هر وقت ناانيدي سراغم مي آمد، به ياد خدا مي افتادم و با ذکر نام او دلم آرام مي گرفت.

يک ماه با هر زحمت و مشقتي بود پشت سر گذاشتم. طلا کمي وزن گرفته و ترس روزهاي اوليه از وجودم رخت بربست ديگر موقع جمام کردن و بغل کردنش نمي ترسيدم که بميرد.

تمام هن و غم من و سهند شده بود طلا. سهند از دانشگاه مستقيم مي آمد خونه ما و تا آخر شب مي موند. عمو و زن عمو به خاطر حفظ ظاهر نمي تونستن بيايند و همين امر ناراحتمان مي کرد ولي چاره اي جز صبر و تحمل نداشتيم. سهند تعطيلات عيد را، براي عروسي ياشار به تهران رفت. خيلي دلم مي خواست که من هم مي تونستم با سهند بروم و در عروسي ياشار شرکت کنم و هم اينکه پدر و مادرم را ببينم. ولي افسوس که قادر نبودم و با رفتن سهند بيشتر احساس دلتنگي مي کردم.

ياد و خاطره ايران در ذهنم، زنده مي شد. مخصوصا روز عروسي از غصه داشتم ديووانه مي شدم. آلبوم را باز کردم تا عکسشان را ببينم. از ناراحتي و دوري گريه ام گرفت. آنقدر گريه کردم که دوباره دچار لرز شدم و دندانهايم به شدت بهم مي خورد. بيچاره ليزا نمي دانست چيکار کند مواظب من باشد يا طلا. براي همين مجبور شد کسري تلفن کند و از اون کمک بگيره. دقايقي بعد کسري نگران و مضطرب خودش را رساند.

-باز چي شدي، چه اتفاقي افتاده؟

دوباره چشمانم مثل ابر بهاري شروع به باريدن کرد. با گريه گفتم:

-کسري جدايي از مامان اينا خيليبرام سخته، مثل مرگ مي مونه، يه مرگ بي صدا.

کسري به زور جلوي ريزش اشک هايش را گرفت و شروع به دلداري دادن کرد: مي دونم خيلي سخته ولي چاره چيه، تو به خاطر طلا هم که شده بايد تحمل کني. اون به تو بيشتر از هر کس ديگه اي احتياج داره! نبايد خودتو به اين روز بندازي. تو بايد مثل درخت ريشه تو تو زمين محکم کني تا در مقابل مشکلات مقاومت کني. براي همين نمي خوام با دارو و آرام بخش آرومت کنم. فهميدي چي مي گم؟ سعي گذشته رو از ذهنت خارج کني و به آينده فکر کني، به آينده اي روشن. اگه يه روز پدرش فهميد نگه عجب مادر بي عرضه اي بودي، بايد سربلند و سرافراز باشي. خوب پس حالا پاشو تا بريم خونه ما.

تا روزي که سهند برگرده اکثر شبها با کسري و افسانه بيرون مي رفتيم. ولي باز پرنده دلم در آسمان تهران پرواز مي کرد. دل تو دلم نبود . براي آمدن سهند روز شماري مي کردم تا از اوضاع و احوال همه با خبر شوم. و دو هفته مانند قرني گذشت، شبي که قرار بود سهند بياييد، آشفته و پريشان بودم. وقتي سهند آمد هر چه مي پرسيدم خلاصه جوابم را ميداد تا مبادا چيزي بگويد و ناراحتم کند. مخصوصا در مورد سپهر هر چه مي پرسيدم جوابم را نمي داد، انگار بر دهانش مهر زده بودند. خيلي دلم مي خواست بدانم ازدواج کرده يا نه. چون در اين دو هفته وقتي صميميت بين کسري و افسانه را مي ديدم که چقدر با هم مهربان هستند، دلم بيشتر به درد مي آمد و تنها چيزي که آرامم مي کرد وجود طلا بود. شب ها به آسمان پر ستاره خيره مي شدم و از رنجها درهايم گله مي کردم و بر چرخ گردون لعن و نفرين کرده و بي اختيار به ياد شعر باباطاهر که در گوشه مقبره اش نوشته بود مي افتادم.

فلک زار نزارم کردي آخر جدا از گلعذارم کردي آخر

ميان تخت نرد و محبت شش و پنجي به کارم کردي آخر

و در جاي ديگري نوشته بود:

عزيزان از غم درد جدايي به چشمانم نمانده روشنايي

به درد غربت و هجرم گرفتار نه يار و همدمي نه آشنايي

واقعا در شهر غريب اگر کمک و راهنمايي هاي افسانه نبود لنگ مي ماندم. افسانه تمام تجربياتش را در اختيام مي گذاشت. چون من هيچ وقت سختي نکشيده بودم بزرگ کردن طلا مثل کوه کندن بود.

افسانه زن نازنيني بود که در همه کارها نمونه و بي نظير بود. سعي مي کردم رفتار و اخلاق افسانه را سرمشق خودم قرار دهم. هر چند که در شوهرداري موفق نبودم حداقل در بچه داري و مادري بايد موفق مي شدم.

در خرداد ماه که طلا دختر عزيزم پنج ماهه و خيلي هم بزرگ شده بود عمو و زن عمو به پاريس آمدند، از ديدنشان غرق لذت و سرمستي شده بودم چون عطر و بوي خانواده ام را مي دادند. هر دو با حسرت به طلا نگاه مي کردند و جاي مامان و بابا را خالي مي کردند وجود آنها در کنارم، بزرگترين نعمت الهي بود. چون احساس مي کردم به کوه استواري تکيه کردم. اين احساس بهم اميد داده و آرامم مي کرد.

هميشه دنبال فرصتي بودم تا از زن عمو حال و روز سپهر را بپرسم که يک روز عمو و سهند بيرون رفتند. فرصت را غنيمت شمرده و پرسيدم: زن عمو بعد از اومدن من چه اتفاقي افتاد؟

زن عمو که غافلگير شده بود با لکنت گفت: هيچي، هيچي عزيزم، مگه قرار بود اتفاقي بيافته. غير از اومدن تو به اينجا چه اتفاقي مي تونست افتاده باشه. بيچاره شيرين و مسعود اصلا حال و روز خوبي ندارن. طلاق گرفتنت از يه طرف، غم دوري و بي خبريت از طرف ديگه،اونارو حسابي پير کرده. ولي غزال، اگه من جاي تو بودم هر از گاهي يه تلفني بهشون مي کردم تا از نگراني بيرون بيان.

-زن عمو اينا رو که خودم ميدونم چون باهاشون هم دردم و دلم براشون تنگ شده. منظور من سپهره؟

زن عمو سرش را پايين انداخت و گفت: هيچ خبري ندارم حتي براي عروسي هم نيومده بود يعني محمود دعوتش نکرد.

-زن عمو، جان غزال، مرگ غزال! راستش رو بگو طاقت شنيدنش رو دارم.

آنقدر خواهش و تمنا کردم تا قفل زبان زن عمو باز شد و در حالي که حاله اي از اشک چشمانش را پوشيده بود: با اون دختره، اسمش چيه؟

-شراره......؟

-آره ازدواج کرده.

اين خبر برايم سقوط از بالايي پرتگاه به ته دره بود. از دورن خرد شدم. حالم به کلي دگرگون شد و نگاهم به صورت زيبا و معصوم طلا افتاد. آهي از نهادم بيرون دادم. براي اينکه مريض نشده و زن عمو را ناراحت نکنم، به بهانه شير دادن طلا را گرفتم و محکم به سينه ام فشردم و خودم را سرگرم کردم. ولي خدا مي دانست چه حالي داشتم، احساس شکست و نااميدي، مي کردم.

بعد از رفتن عمو، براي اينکه از افکار پوچ و باطل دست بکشم، در باشگاه ثبت نام کردم. هر روز به باشگاهي که سهند معلم يکي از کلاسهايش بود مي رفتم. چون دو سال و نيم بود که ورزش را کنار گذاشته بودم، بدنم حسابي تنبل شده بود و آمادگي قبلي را نداشت. در عرض دو ماه توانستم با تمرين مداوم و کمک سهند، بدنم را مثل سابق آماده کنم. دومين کاري که کردم ثبت نام در دانشگاه بود. مي خواستم فوق ليسانس بگيرم تا راحت تر کار کنم.

وقتي به دانشگاه رفتم طلا هشت ماهش شده و از غذاهاي کمکي استفاده مي کرد به همين خاطر به راحتي مي توانستم پيش ليزا بگذارمش.

با رفتن به دانشگاه مشکلاتم زياد شد. چون از صبح تا ظهر دانشگاه مي رفتم و بعد از ظهر هم درس مي خواندم و هم به طلا مي رسيدم.

طلا راه رفتن را تازه باد گرفته بود، همه اش مواظب اش بودم تا مبادا زمين بخورد يا دست به چيزهاي خطرناک بزند. جونم به جونش وابسته بود، زماني که مريض مي شد، هزار بار مي مردم و زنده مي شدم. چون با کوچکترين سرما خوردگي، نفس اش بند مي آمد.

خدايا چقدر سختي، چقدر رنج و عذاب. واقعا اداره زندگي به تنهايي سخت و دشوار بود. ولي با اين حال با تمام مشکلات مبارزه مي کردم. از طرفي چون نمي خواستم تا اخر عمر سر بار عمو باشم و به خودم تکيه کنم، دنبال کار نيمه وقت مي گشتم. ولي هر کجا که مي رفتم مايوس و سر خورده بيرون مي آمدم.

عصر روز يک شنبه چون هوا آفتابي بود با ليزا به پارک بزرگ و معروفي که نزديکي خونه بود رفتيم، تا کمي قدم زده و حال وهوايي عوض کنيم. چون طلا و ليزا در حال بازي بودند من هم روي نيمکتي نشستم. بي اختيار به ياد گذشته افتادم، به چهارسال زندگي مشترکم با سپهر، اما حيف که از آن روزها و زندگيم، جز خاکستر چيزي نمانده بود. از زير اين خاکستر گل اميد و گرانبهايي روييده بود. غرق رويا بودم که صدايي آشنا به گوشم خورد. کسي که به اسم صدايم مي زد. وقتي چشم باز کردم، از ديدن چهره آشنا که روبرويم ايستاده بود يکه خوردم. آن شخص کسي جز رامين اويسي نبود، چون انتظار ديدنش را نداشتم حول شدم و گفتم: خداحافظ، سلام....

رامين خنديد و گفت: هول شدين آره، آخه انتظار ديدن من رو نداشتيد. ولي من خيلي وقته دنبال شما مي گردم. چند بار هم به آقا سهند زنگ زدم ولي ايشون اظهار بي اطلاعي کردند و گفتند که فقط مي دونن به جزيره نيس رفتين.

سکوت کردم چون نمي دانستم چه جوابي دهم و به دنبال جمله اي مي گشتم که گفت: وقتي از گرفتن ويزاي آمريکا نااميد شدم، يه احظه ياد شما افتادم و خوشبختانه موفق شدم. الان نزديک يک ساله که اينجا اومدم و به تازگي هم يک شرکت مهندسي راه اندازي کردم، خوب شما چي کار مي کنيد، ديگه به ايران نرفتيد.

-نه فعلا مشغول تحصيل هستم، راستي چرا شما ادامه تحصيل نداديد.

رامين- مي خوام مدتي کار کنم بعد ادامه درس بخونم.

با آمدن ليزا و طلا صحبتمون نيمه تمام ماند. رامين مات ومبهوت نگاهي به طلا سپس به من انداخت و لحظه اي بعد پرسيد: دخترتونه.

به ناچار جواب دادم: بله.

آن شب شام را مهمان رامين بوديم و من مختصري از آنچه اتفاق افتاده بود را برايش گفتم. رامين پيشنهاد داد بعد از ظهرها و در ساعات بي کاري در شرکت تازه تاسيس اش مشغول به کار شوم. درست در اوج نااميدي در نجات به رويم باز شد و خدا به فريادم رسيد.

اوايل کار زيادي نداشتيم. ولي باز با کمک و سفارش کسري به دوستانش کم کم، کارمان رونق گرفت. طوريکه وقت سر خاراندن را هم نداشتيم. شب ها از خستگي بيهوش روي تخت مي افتادم. ولي ارزش اين فشار و خستگي به آينده درخشانش مي ارزيد. و بعد از دو سال مي توانستيم در کار برج سازي فعالتي کنيم.

در آستانه تولد يک سالگي طلا هفدهم دي ماه، از چند روز قبل ذوق و شوق عجيبي سرتا پايم را فرا گرفته بود و همه اش دلشوره و استرس داشتم

خانه را با کمک ليزا تزئين کرديم و کيک کوچکي را پخته و براي شام کسري، افسانه، سهند و رامين را دعوت کردم. وقتي همه آمدند نگاهي به دورو برم انداختم، و خلائي را در وجودم احساس کردم و اين نبود خانواده ام و سپهر بود که سخت عذابم مي داد. طوري که موقع بريدن کيک دست و دلم مي لرزيد و به جاي کيک دستم را بريدم. براي اينکه شب آنها را هم خراب نکنم خودم را به زور کنترل مي کردم تا گريه نکنم. خوشبختانه با شيطنت به موقع پويا که موقع عکس گرفتن با سر رفت تو کيک، همگي خنديديم و غمي که تا لحظاتي پيش در دلم لانه کرده بود از يادم برد.

چند روز که روز سه شنبه هم بود تا از داشکده رسيدم منشي شرکت گفت: سهند چند بار تلفن کرده و کار مهمي باهام داره.

دلم به شور افتاد و فورا باهاش تماس گرفتم، لرزش صدايش بيشتر نگرانم کرد.

-سهند چي شده، براي بابا اينا اتفاقي افتاده؟

-نه، نه.

-پس چي شده، تو رو خدا زودتر بگو تا از نگراني نمردم.

-اي بابا، شما زنا چه زود نگران ميشين و به مرگ و مير فکر مي کنيد. عرض کنم خدمت سرکار خانم.......

از تاخيرش عصباني شدم و گفتم: سهند زودتر جون بکن و خلاصم کن.

سهند- چشم اگه کاري نداري بيام اونجا و جون بکنم.

-منتظرتم.

و تا سهند بيايد، دل تو دلم نبود. تا از در، تو اومد گفتم:

-خوب من آماده ام بگو.

سهند- اي بابا، اول يه چايي بدين بعد.

بعد از خوردن چايي ديگه طاقتم طاق شده بود گفت: امروز شيدا تلفن کرده بود.

از شنيدن اين جمله دهانم باز مانده بود و ناباورامه پرسيدم: چي؟! شيدا؟! بعد اين همه سال.

سهند-آره درسته، بعد از سه سال و نيم. وقتي صداش رو شنيدم شوکه شدم، اصلا باورم نمي شد و فکر مي کردم تو خواب هستم و براي همين نمي تونستم حرف بزنم و اون هم گريه مي کرد.

سهند بغض اش گرفته بود به همين خاطر نتوانست ادامه دهد، سرش را ميان دستانش گرفت. گيج شده بودم، باورش برايم مشکل بود. سهند شيدا را از جان و دل دوست داشت ولي او بهش پشت کرده و با کس ديگري ازدواج کرده بود. طفلکي سهند چقدر عذاب کشيد تا توانست فراموشش کند و حالا بعد از اين همه سال دوباره خاطرات را برايش زنده کرده بود. خاطرات عشق نافرجام.

دقايقي بعد سهند با صداي گرفته اي ادامه داد: اول مي خواستم تلفن را قطع کنم بعد دلم نيومد، راستش مي خواستم علت اين بي مهري و بي وفايي اش را بدونم. آخه غزال خيلي براي من سخت بود، بايد مي فهميدم چرا پشت پا به عشق ام زد و سراغ کس ديگه اي رفت. نمي دوني چه آرزوها و روياهايي تو سرم داشتم. ولي افسوس که همه اش بر باد رفت.

-راستي شماره تلفن تو رو از کجا پيدا کرده؟

سهند- از عمه اش شنيده بود که ايران نيستم و براي همين برادي يکي از دوستاش زنگ زده خونه و خودشو يکي از دوستاي دوره سربازيم معرفي کرده و از مامان شماره رو گرفته.

-خوب حالا که شوهر داره چرا سراغ تو اومده، ديگه چرا با احساس تو بازي مي کنه.

سهند- هفت ماهه که از شوهرش جدا شده، چون پدر و مادرش به زور شوهرش داده بودند، به يه چهل و دو ساله! باباي شيدا ورشکست ميشه و يکي از دوستاي پدرش که زن و بچه هم داشته حاضر ميشه تمام بدهي هاشو پرداخت کنه ولي در عوض با شيدا عروسي کنه. پرد نادونش هم قبول مي کنه. شيدا اول زير بار نمي رفته، ولي پدر و مادرش اونقدر تو گوشش مي خونن که اگه تو قبول نکني پدرت به زندان ميره، نمي دونم بعد از تو برادر و خواهرت هم بيچاره ميشن و آخر اونهم مجبور ميشه که قبول کنه. مردتيکه عياش چون پول زيادي داشته، با پول دختراي کم سن و سال رو بيچاره مي کرد. بعد از شيدا دو تا زن ديگه هم صيغه کرده بود.

-پس چطور تونسته ازش طلاق بگيره، چون اين جور مردا که زن رو فقط براي هوا و هوس مي خوان زير بار طلاق نمي رن.

-آخه يارو دست بزن هم داشته، هر بار که شيدا رو کتک ميزنه، اونهم يواشکي به پزشک قانوني مي رفته و گواهي پزشکي مي گرفته و با جمع آوري اين مدارک تونسته طلاق بگيره. الان هم خونه مادربزرگش زندگي مي کنه. غزال تو بگو چي کارکنم موندم بر سر دو راهي، نه مي تونم خودمو قانع کنم و نه مي تونم براي هميشه فراموشش کنم.

-درکت مي کنم. چون خودمم اين حال رو دارم. ولي بايد تمام مسائل رو در نظر بگيري تا بعدا پشيمون نشي و نبايد از روي احساس تصميم بگيري.

سهند دقايقي نشست و بعد خداحافظي کرد و رفت. اين مسئله فکر منو بد جور به خود مشغول کرده بود. چون در صورتي که سهند مي خواست با شيدا ازدواج کند، راضي کردن عمو و زن عمو کار بسيار دشواري بود. چرا که شيدا يک بار ازدواج کرده بود و اين مسئله بين ما ايرانيان، عيب بسيار بزرگي محسوب ميشد. البته براي اقايان عيبي نداشت همانطور که هنوز مهر طلاق من خشک نشده سپهر با شراره ازدواج کرده بود. چون به سال جديد نزديک بوديم با پولهايي که حاصل زحمت خودم بودم اول يک ماشين تا رفت و آمدم راحتتر شود. دوم مقدمات سفر به جزيره نيس را چيدم تا در کنار دريا چند صباحي خوش باشيم. در اين يکک سال و اندي زندگي زير بار فشار زندگي احساس عجز و خستگي مي کردم.

سهند هم که براي تعطيلات مهمان داست. قرار بود ياشار و فرشته بيايند و من چون نمي خواستم با آنها باشم بهترين راه به مسافرت رفتن بود. تا هم خودم استراحتي بکنم و هم ليزا به مرخصي رفته و ديداري از پدر و مادرش در المان بکند. پدر و مادر ليزا متارکه کرده بودند و چون مادرش فرانسوي بوده، در پاريس کنار خانواده اش زندگي مي کردند و مادر ليزا چند سال پيش از دنيا رفته و ليزا پيش پدربزرگ و مادربزرگ اش زندگي مي کرد.

دو روز قبل از مسافرت در شرکت مشغول کار بودم. احساس کردم رامين مي خواهد مطلبي را بگويد ولي نمي تواند. با خودم گفتم« حتما به خاطر کار زياد نمي خواد من به مسافرت برم ولي در رودربايستي گير کرده» و از اين رو خودم پيش دستي کردم و گفتم: رامين مشکلي پيش اومده، انگار مي خواي حرفي بزني ولي دودلي.

رامين من و مني کرد و جواب داد: يادته .... چند سال پيش... تو دانشگاه پيشنهادي بهت کردم در ... مورد ازدواج.

از شنيدن اين حرف در چنان موقعيتي يکه خوردم، تنم لرزيد، انگار يک سطل آب يخ روي سرم خالي کردند. چون يک بار طمع تلخ زندگي زناشويي را چشيده بودم. بدون اينکه چيزي بگويم سرم را پايين انداختم.

رامين- ميدونم انتظار چنين پيشنهادي رو نداشتي. ولي راستش من خيلي بهت علاقه دارم و دليل اينجا اومدنم همين بود و براي همين مي خوام در مورد پيشنهادم حالا که ميري مسافرت خوب فکر کني.

و به دنبال اين جمله از اتاق خارج شد و از شرکت بيرون رفت. من هم تا زماني که به خانه برسم، سردرگم و کلافه بودم. نياز مبرمي به هم زبان داشتم. از اين رو به افسانه زنگ زدم و گفتم بعد از تعطيل کردن مطب براي شام به خانه ما بيايد.

چون حوصله غذا پختن نداشتم به رستوران تلفن کرده و سفارش غذا دادم. ساعت هشت و نيم بود که پويا و افسانه آمدند. قبل از افسانه پويا گفت: خاله غزال مژده بده که به زودي صاحب برادر يا خواهر ميشم.

از خوشحالي بغلش کردم و دور خودم چرخاندم و افسانه خنده کنان مي گفت: غزال تو رو خدا بس کن، سرم گيج رفت. چرخ و فلک بازي ديگه بسه.

پويا- آخ جون، خاله مامان رو بزار پايين چون نوبت من و طلاست.

بچه ها رو به نوبت بغلم کردم و دور خودم چرخاندم. هروقت طلا مي خنديد ناخودآگاه به ياد سپهر مي افتادم چون مثل اون موقع خنديدن چالي روي گونه اش ظاهر ميشد و صورتش را زيباتر مي کرد.

افسانه- چي شد باز سگرمه هات تو هم رفت، اخم خاتو باز کن ببينم چيکارم داشتي که خودتو به زحمت انداختي و شام مهمونمون کردي.

-هيچي! بعضي موقع ها به ياد اونور مرز مي افتم. در ضمن تو کي مي خواي از تعارفات دست برداري؟ نمي شه که هميشه ما خونه شما بياييم مخصوصا از اين به بعد... راستش امروز با يه حرف تمام افکارم ريخته بهم و براي همين مزاحمت شدم.

-چي شده؟

-رامين بهم پيشنهاد ازدواج داد.

افسانه- خوب اين که پيشنهاد خوبيه، حالا چرا افکارت بهم ريخته و غمبرک زدي. در اين چند ماهه که با هم کار مي کنيد خوب با خلق و خوي هم آشنا شدين و تو مي توني به راحتي تصميم بگيري.

-اونقدرهام که تو فکر مي کني راحت و ساده نيست. چون آينده طلا به تصميم من بستگي داره.

-خدا عقل رو براي همين موقع داده تا با درست فکر کردن از هر سختي و مانعي به راحتي عبور کني. تو نبايد زياد سخت بگيري چون طلا کوچيکه و راحت با اين مساله کنار مياد. ولي وقتي بزرگ بشه کارت سخت تر ميشه.

بعد از افسانه با سهند در ميان گذاشتم او هم با افسانه هم عقيده بود. ولي براي من قبول کردن اين موصوع خيلي سخت و اندوهناک بود. براي اينکه با رامين روبرو نشم، اين دو روز باقي مانده را به شرکت نرفتم، و در خانه رفتم و کارهاي عيد را انجام دادم. سفرکوچکي پهن کردم و وسايل هفت سين را رويش چيدم. وسه تايي دور سفره نشسته و منتظر آغاز سال جديد شديم. لحظه اي که دعاي تحويل سال خوانده شد از خدا خواستم تا کمکم کند تا تصميم درستي را بگيرم و در آينده دوباره دچار مشکل نشوم.

بعد از تحويل سال صورت هم را بوسيديم و تبريک گفتيم. سپس نوبت عيدي دادن رسيد. اول سهند عيدي طلا را که سه النگوي طلا بود به دستش کرد و سپس مال من که يک جفت گوشواره بود داد. من هم گردن بندي که رويش نوشته بود( الله) در گردن طلا انداختم و ادکلني که براي سهند خريده بودم دادم.

سهند به شوخي گفت: ببين چرا برا دخترت طلا گرفتي، براي من ادکلن. خسيس، ترسيدي پول زياد خرج کني. بيا بگير نمي خوامش، اصلا من قهرم تا قيامت.

صورتش را دوباره بوسيدم و گفتم: ببخشيد، حالا جون من قهر نکن، سال ديگه حتما برات مي خرم.

سهند- ا ؟! خيلي زرنگي، زحمت نکش.

دقايقي با هم شوخي کرديم و سربه سر هم گذاشتيم. سپس به عمو محمود تلفن کرده و با هر دوصحبت کرديم و سال نو را تبريک گفتيم.

بيچاره ها تنها بودند چون ياشار و فرشته به فرودگاه رفته بودند تا به پاريس بيايند. وقتي گوشي را گذاشتم، بي قرار شدم. دلم براي شنيدن صداي ماما و بابا و ساناز پر مي زد. واي خدايا چقدر دلم برايشان تنگ شده بود. بي اختيار تلفن را برداشتم و شماره خانه را گرفتم.

سهند- تهران زنگ نزن چون رفتن شمال، بايد اونجا تلفن کني.

-از کجا فهميدي مي خوام به اونا تلفن کنم.

-از قيافه ات از بي قراري ات. غزال کار خوبي مي کني چون حالا بهترين موقع است براي دور ريختن کدورت ها.

وقتي شماره را مي گرفتم دستم مي لرزيد. با هر بوق قلبم از جا کنده مي شد. تا اينکه صداي سهيل در گوشي پيچيد: الو؟

لحظه اي مکث کرده و نفس کشيدم که سهيل دوباره گفت: الو بفرمائيد.

--سلام آقا سهيل، سال نو مبارک.

سهيل از شنيدن صدايم هيجان زده شد: ... غزال تويي؟؟؟ واي خدا باور نمي کنم، دختر تو کجايي؟

-بله که خودمم، حتما فکر کردي مردم.

سهيل- نه خدا نکنه، باور کن اونقدر هول شدم که يادم رفت سلام کنم و سال نو رو تبريک بگم. پس اول سلام و بعد سال نو مبارک، سوم کجايي، اومدي ايران؟

خنده اي کردم و جواب دادم: نه فرانسه هستم، خوب حال عمو سعيد، خاله، سها و شوهرش و بابک جون چطورن. همه خوبند. راستي بابا اينا هم اونجا هستن؟

سهيل- همه خوبند و دسته جمعي به خونه آقاي بهادري براب عيد ديدني رفتند.

سهيل آهي کشيد و گفت: بي وفا چرا گذاشتي و رقتي. نگفتي خانواده ات، دوستات نگرانت ميشن. آخه چرا تا حالا تلفن نمي کردي، نمي دوني بيچاره بابات اينا چه زجري مي کشن. زندگي براشون شده جهنم. بي خبري از تو اونارو داغون کرده، در واقع جات خاليه. خلاصه دلمون برات خيلي تنگ شده.

-يعني تو خبر نداري که چرا فرار کردم و اومدم اينجا، راستي رابطه ات با زن داداش تازه ات چطوره؟

سهيل چند دقيقه اي سکوت کرد و گفت: اگه بگم نمي دونم دروغ گفتم چون ماه هيچ وقت پشت ابر نمي مونهولي باور کن از اون روز به بعد سپهر ديگه خونمون نيومده. چون مامان بهش گفته ديگه حق نداره پا تو اين خونه بزاره. حتي براي تولد پسرش کسي از ما نرفت. غزال ... تو از ما دلخوري، گناه اونو به پاي ما نوشتي؟

اين خبر مانند پتکي به سرم کوبيده شد، گفتن حرف زدن را نداشتم دقايقي طول کشيد تا تونستم حرف بزنمک نه من از شما دلخور نيستم. خوب بعدا باز هم تماس مي گيرم تا با بابا اينا هم صحبت کنم. فعلا خداحافظ.

-منتظرم، خداحافظ.

وقتي گوشي را گذاشتم بي اختيار اشک از چشمانم جاري شد. سهند که کنارم نشسته بود، نگران شد و پرسيد: چي گفت که اينقدر ناراحت شدي، اتفاقي افتاده؟

نه دارم به بد بختي خودم گريه ميکنم! به اين دنياي بي وفا و ظالم. سهند تو بگو من به کي ظلم کرده بود که اينجوري مورد ظلم و ستم قرار گرفتم. آخه چرا با احساس من اينطور بازي کرد؟ چرا؟ چرا؟

سهند سرم را به سينه اش فشرد و دلداريم داد. ولي درد من دردي نبود که به اين راحتي ها درمان شود و التيام پيدا کند. طلا معصومانه ايستاده و به من نگاه مي کرد و از گريه من او هم لبهاي غنچه ايش را جمع کرد و به گريه افتاد.

سهند- غزال ديگه گريه نکن، آخه اين طفلکي چه گناهي داره که به اتيش ما بزرگترا بسوزه. تو بسپار به دست خدا. اون جاي حق نشسته و قاضي عادليه که مي دونه که چطوري حکم کنه. شنيدي که چوب خدا صدا نداره، اگه بزنه دوا نداره.

طلا بغل سهند بود که بوسيدمش و گفتم: عزيزم ديگه گريه نکن چون منم ديگه گريه نمي کنم.

با دستهاي کوچکش اشکهايم را پاک کرد و براي اولين بار گفت: مامي نه، نه.

انگار دنيا را بهم بخشيدن، من وسهند نگاهي بهم انداختيم و سهند گفت: چي گفتي دايي جون؟

خنديد و گفت: مامي گله نه.

-آخ فدات بشم با اين حرف زدنت. چشم دخترم ديگه هيچ وقت گريه نمي کنم.

بلند شدم و صورت خورم و طلا را شستم. تا هر چه زودتر حاضر شويم و به فرودگاه برويم چون ساعت دو بعداز ظهر پرواز داشتيم.

کفش هاي طلا را پايش کردم و در را باز کردم تا بيرون برويم که طلا به سمت پله ها دويد تا آمدم بگيرمش در يک آن جلوي چشمانم از بالاي پله به سمت پايين غلتيد. جيغي کشيدم. پاهايم از ترس سست شده بودند و نتوانستم پايين بروم. سهند پله ها را دوتا يکي کرد و خودش را بالاي سر طلا که بي جان و خونين روي زمين افتاده بود رساند. سهند فرياد زنان گفت: چرا نشستي؟ پاشو برسونيمش بيمارستان.

با ديدن ما يکي از همسايه ها بيرون آمد و با ديدن طلا و حال من که نمي توانستم درو فقل کنم، کليد را از دستم گرفت و در را برايم قفل کرد. با عجله خودمان را به بيمارستان رسانديم. از سر و صورت طلا خون مي ريخت و قلبم را به درد مي آورد. و دلم را ريش ريش مي شد چون نمي توانستم کاري انجام دهم، چز التماس و ياري از خداوند يکتا.

وقتي به اتاق عمل بردنش، به پهناي صورتم اشک مي ريختم و مي ناليدم: سهند ديدي، بيچاره شدم، اگه طلا بميره من به اميد کي زنده بمونم. آخه چرا هر چي بدبختيه سر من مياد....؟

سهند-ناشکري نکن، خدا بزرگه! من مطمئنم زنده مي مونه. اينا همه از آزمايشات الهيه که همه مون به نوعي پس بديم.

از ناراحتي شروع به لرزيدن کردم. سهند پرستار را صدا کرد و به کمک پرستار روي تخت خوابيدم. بعد از کنترل فشارم، پرستار با راهنمايي سهند، آمپولي را که در اين مواقع تزريق مي کردند، تزريق کرد. لحظاتي بعد همه چيز گنگ و مبهم بود. همه دور و برم بودند بجز طلا و از هر کسي سراغش را مي گرفتم جواب نمي داد. صدايش را مي شنيدم ولي از خودش ولي از خودش خبري نبود. هر طرف که مي رفتم و دنبالش مي گشتم پيداش نمي کردم، فرياد زدم و کمک خواستم. در اين لحظه بود که گرمي دستي را روي شانه ام احساس کردم، خواستم برگردم که از خواب پريدم. افسانه با چشمان سرخ و متورم لبه تخت نشسته و دستم را در دست گرفته بود: طلا، طلا کجاست، مرده؟

افسانه- نه عزيزم اون حالش خوبه و از اتاق عمل آوردنش و الان کسري و سهند، بالاي سرش هستند.

با صدايي که انگار از ته چاه درمي آمد گفتم: يعني باور کنم زنده است و نمرده؟

دستم را به گرمي فشار داد و گفت: چرا فکر مي کني دروغ مي گم، جان پويا زنده است. به جاي اينکه به خودت فشار بياري و پس بيافتي، سعي کن قوي باشي تا بتوني از طلا مراقبت کني.

-مي خوام ببينمش.

افسانه- باشه فقط اينو بگم که هول نکني، به خاطر اثر بيهوشي الان زير چادر اکسيژنه و به محض بهبودي و به هوش اومدن بيرون ميارنش. فهميدي؟

-خدايا شکرت که زنده موند.

يه کمک افسانه بلند شدم و به طرف اتاقي که طلا آنجا بود رفتيم. عزيز دبم با سر و دست و پاي باند پيچي شده روي تخت خوابيده بود. طاقت ديدنش را نداشتم و از اتاق بيرون آمدم، چرا بايد من صحيح و سالم سرپا باشم و دخترم با آن سر و وضع گوشه بيمارستان افتاده باشد.

با ديدن سهند که پشت سر من از اتاق خارج شده بود، تازه به ياد آوردم که بايد دنبال ياشار و فرشته به فرودگاه برود.

-سهند تو برو. اگه اونا بيان و ببينن تو نيستي نگران ميشن.

سهند- آخه تو تنها مي موني.

-آخه نداره، الحمدلله زنده است و جاي نگراني نيست.

سپس رو به کسري و افسانه گفتم: شماها هم بريد. طفلکي پويا الان تنهاست و درست نيست روز اول عيد تنها بمونه، شرمنده که عيد همه رو خراب کردم.

کسري- اين حرفا چيه، طلا هم مثل پوياست و هيچ فرقي نداره. تو هم که مثل خواهرمي و وظيفه هر برادريه به خواهرش کمک کنه.

-ممنون. اين نهايت لطف و محبت شما رو مي رسونه.

افسانه- پس اگه به کمک نياز داشتي حتما خبرم کن. نه مثل الان که ما به سهند به خاطر تبريک سال نو زنگ بزنيم و خبردار بشيم.

-چشم.

آنها رفتند و من ماندم و غصه هايم، غصه هايي که تمامي نداشت. چه کسي باورش مي شد که يک روز دختر عزيز دردانه که هيچوقت لبخند از لبانش محو نمي شد و اشک با چشمانش غريبه بود به اين روز بيافتد و اشک و گريه مهمان هميشگي چشمانش باشد. نياز به تکيه گاه و شانه اي داشتم تا کمي آرام بگيرم. کجا بود تکيه گاه و شانه ودست گرم و نوازش گر که هم سفر اين راه سخت و دشوارم بود. اهي از نهادم برآمد.

وقتي از روياهايم بيرون آمدم ديدم رامين گوشه اي ايستاده و نگاهم مي کند: سلام کي اومدي؟

-سلام يه ده دقيقه اي ميشه! فکر کردم خوابيدي، خوب حالت چطوره؟

-نه خواب نبودم، فقط چشمانم را بسته بودم. در اين موقعيت چه حالي مي تونم داشته باشم؟ درب و داغون. هنوز به هوش نيومده.

-ناراحت نباش به هوش مياد. متاسفم که همچين روزي اين اتفاق پيش اومد.

-از کجا فهميدي، سهند بهت گفت؟

رامين- آره، خيلي ناراحت بود که تو اين شرايط نمي تونه کنارت باشه.

-شرمنده که مزاحم تو هم شديم.

رامين ابرويي درهم کشيد و گفت: ديگر هيچ وقت اين حرف را نزن.

تا آخر شب رامين ماند و بعد به اصرار من به خانه رفت. در اين فاصله چندبار پنهاني تلفن کرد و حال طلا را جويا شد. طلا همچنان بيهوش افتاده بود. شب سختي را گذراندم، انگار خيلي تمام شدن را نداشت و زمان به کندي سپري مي شد. با دميدن آفتاب جان تازه اي گرفتم تا شايد طلاي من هم چشم باز کند. بي قرار و کم طاقت شده بودم و فقط راه مي رفتم. وقتي سهند آمد کمي آرام شدم.

-سهند چيکار کنم هنوز به هوش نيومده.

سهند- صبر کن انشالله به هوش مياد. غزال با خود خوري که چيزي عوض نمي شه، ببين صبحانه ات هم دست نخورده مونده.

-از گلوم پايي نمي ره، ميل ندارم.

از ديروز هيچي نخوردي، اگه اينطور ادامه بدي مطمئن باش تو هم پيش طلا مي افتي. بيا بشين به زور هم که شده بخور.

دو لقمه به اجبار خوردم. سهند يک ساعتي نشست و از روي ناچاري دوباره به خانه برگشت. آن روز هم طلا به هوش نيامد چون در اثر پايين افتادن به مغزش آسيب رسيده و ضربه مغزي شده بود. مي ترسيدم که مبادا، اميدم، پاره تنم چشم باز نکند و براي هميشه ترکم کند. تا روز سوم دکتر هربار که معاينه مي کرد مي گفت: بايد اميدوار باشيم و توکل به خدا.

چقدر نذر و نياز کردم تا خدا بهم رحم کرد و طلا را دوباره بهم برگرداند. شش روز در کما بودن، يعني قطع اميد کردن. از بس که راه رفته بودم پاهايم تاول زده بود و درد مي کرد. روز هفتم تازه آفتاب طلوع کرده بود که احساس کردم پلکهايش تکان خورد به صورتش زل زدم تا مطمئن شوم. ولي نه حقيقت داشت چون چشمانش را کاملا باز کرد و با شيرين زباني گفت: مامي، آب.

فورا زنگ زدم و پرستار آمد، و او نير به محض ديدن چشمان باز طلا بيرون دويد و به دکتر خبر داد. دکتر بعد از معاينه کامل لبخندي زد و گفت: خدارو شکر، مشکلي نداره و مي تونيد آب يا شير بهش بديد.

آنقدر خوشجال بودم که بدون در نظر گرفتم وقت به سهند تلفن کردم و اطلاع دادم. نيم ساعت طول مشيد تا سهند خودش را رساند. همديگر را بغل کرده و از خوشحالي اشک مي ريختيم. که با شنيدن صداي آشناي ياشار ميخکوب شدم.

ياشار- به به غزال خانم، تو اينجا چي کار مي کني؟ چه بلايي سرت اومده.

و چشمش به طلا افتاد. به کنار تخت اش رفت و سپس نگاه غضبناکي به هر دويمان انداخت و رو به سهند گفت: پس هر روز صبح اينجا مي آيي، آره و براي همينه که پريشون و نگراني. حالا ديگه من غريبه شدم که ازم پنهون مي کني. و تو غزال خانم به خاطر اين بچه است که از همه پنهون شدي؟

نه جاي انکار بود و نه حرفي براي گفتن داشتم، ياشار در حالي که دست طلا را در دست گرفته بود پرسيد: خوب خانم کوچولو اسمت چيه؟

-طلا........

ياشار- چه اسم قشنگي هم داري درست مثل خودت، خوب سر و دستت چطوره؟

-اوف شده.....

ياشار- اوف شده، آخه چرا؟

سهند- از پله ها افتاده و تا امروز صبح تو کما بوده! درست هفت روزه.

ياشار- آخه چرا بهم نگفتي، من شک کرده بودم که تو هر روز صبح کجا غيبت مي زنه؟ عقلم به همه چيز و همه جا رسيد، الا اين يکي، فکر مي کردم بي خبر از ما زن گرفتي و براي همين امروز که تلفن زنگ زد دنبالت راه افتادم.

سهند- من زن گرفتم؟! مطمئن باش هيچ وقت از اين غلط ها نمي کنم. خيالتون راحت باشه چون اينجا يکي هست که زاغ سياه مو چوب بزنه. در مورد طلا هم مجبور بودم.

ياشار- تا کي مي تونيد پنهونش کنيد، آخه بچه که شي و لباس کوچک نيست که به راحتي قائمش کنيد.

-چيکار کنم ببرم دو دستي بچه مو تقديمش کنم.

ياشار- نه نمي گم اين کارو بکني، ولي حداقل بايد عمو اينا خبر داشته باشن. نمي توني که تا آخر عمرت قيد خونواده تو بزني، مي توني؟

-نه نمي تونم، ولي صبر مي کنم يه خورده که بزرگ شد مي گم يه بچه آوردم تا بزرگ اش کنم.

ياشار- برو اول تو آينه نگاه کن بعد ببين چه به روز خودت آوردي، با يه انتخاب غلط...

بقيه حرفش را ادامه نداد، طلا دست ياشار راتکان داد، انگار مي خواست حرفي بزند ولي نمي تونست که ياشار پرسيد: چي شده عزيزم، سرت درد مي کنه؟

طلا- نه.

ياشار- پس چي؟ ناقلانکنه شکلات مي خواي.

-مامي، دعوا، نه.

ياشار- آخ عزيزم من که مامانتو دعوا نمي کنم، دلم براش مي سوزه. ولي چشم ديگه چيزي بهش نمي گم. همه اش تقصير باباست که گوش به حرفاي مامانت ميده تا کارا به اينجا بکشه، مگه نه غزال خانم.

-نمي دونم شايد، حالا آقا ياشار پاشو برو تا فرشته دربدر دنبالت نگشته.

ياشار بلند شد مي خواست برود که گفتم: ياشار خواهش مي کنم به فرشته حرفي نزن! فعلا اجاززه بده يه مدت بگذره بعد ببينم چي ميشه.

ياشار- چشم تو هم مواظب خودت و طلا باش. يه خورده هم به خودت برس و نذار زود شکسته بشي، چون هنوز جووني و بايد زندگي کني.

دقايقي بعد از رفتن ياشار، سهند هم رفت. بعد از رفتن ياشار وقتي خوب فکر کردم، ديدم که چه اشتباهي کردم ولي افسوس که زمان به عقب برنمي گشت تا جبران کنم.

ياشار بعد از آن روز چند دقيقه اي به بيمارستان مي آمد و سري به ما مي زد و مي رفت. وقتي آنها به ايران برگشتند سهند با خيال راحت و آسوده، به بيمارستان مي آمد و ساعتها مي ماند. در طول بيست روزي که طلا بيمارستان بود، پنج کيلو وزن کم کرده بودم، حسابي خسته و کوفته بودم و تمام بدنم درد مي کرد.

روزي که مرخص شد و به خانه رفتيم، احساس مي کردم دوباره متولد شدم. اول يک دوش آب گرم گرفته و سپس به رختخواب رفتم و ساعتي را استراحت کرده و خوابيدم. چون ليزا هم برگشته بود از بابت طلا هم خيالم آسوده بود و با، باز شدن گچ دست و پايش به مراتب نياز به مراقبت زيادي نداشت.

بعدازظهر که از خواب بيدار شدم، شديدا احساس ضعف مي کردم. وقتي ليزل برايم غذا گرم کرد با اشتها شروع به خوردن کردم. بعد از غذا سراغ درس هاي عقب افتاده رفتم تا کمي جبران کنم. سرم حسابي گرم درس بود که طلا آمد و گفت: مامي

-جان مامي.

طلا-اين نه، بازي.

-حوصله ات سر رفته. چشم عزيزم الان ميام و بازي مي کنيم.

باسرش گفته هايم را تاييد کرد. به اجبار کتابهايم را جمع کردم و با هم شروع به بازي کرديم، تازه مشغول بازي بوديم که رامين با يک عروسک بزرگ به ديدنمان آمد. حسابي شرمنده شده بودم، چون اين مدت حسابي به زحمت افتاده بود ولي هر کاري مي کردم نمي توانستم به چشم شوهر آينده ام بهش نگاه کنم. به عنوان يک دوست و همکار بيشتر قبولش داشتم تا همسر.

وقتي چايي و شيريني آوردم و نشستم، رامين گفت: غزال حالا که به سلامتي حال طلا خوب شده و جاي نگراني نيست پس راجع به پيشنهاد من فکر کن، تا هر چه زودتر از بلاتکليفي دربيام. چون از تنهايي خسته شدم.

-من به درد تو نمي خورم، من يک زن مطلقه هستم که يک بچه دارم و ....

حرفم را قطع کرد و گفت: از نظر من مشکلي نداره، پس لطفا بهونه نيار.

-باور کن بهونه نميارم. تو ديگه بايد دنبال يکي ديگه بري چون من فعلا قصد ازدواج ندارم.

-تا هر وقت که بخواي صبر مي کنم.

به اصرار بيش از حد رامين، مجبور شدم بگويم تا کمي صبر کند تا بيشتر فکر کنم و جواب دهم.

رامين آنقدر به من و طلا محبت مي کرد که شرمنده مي شدم. ولي نمي توانستم خودم را قانع کنم. انگار دلي در سينه ام نبود که براي بتپد، در واقع بال و پرم شکسته بود.

سال اول دانشگاه را با موفقيت و تمام واحدهايم را با نمراتA به پايان رساندم. سهند هم همين طور، سال آخر ددانشگاه را با موفقيت به اتمام رساند و در يک شرکت کامپيوتري استخدام شد. ولي قبل از شروع کار به ايران رفت، چون تصميم گرفته بود با شيدا ازدواج کند. مي خواست در اين مورد با عمو و زن عمو صحبت کرده و رضايتشان را جلب کند. من هم همراه طلا و ليزا يک هفته به مسافرت رفتم. کنار دريا احساس سبکي و ارامش مي کردم بخصوص موقع غروب افتاب که دريا منظره جالبي به خود مي گرفت. حسابي آب به زير پوستم دوئيده و احساس شادابي و نشاط مي کردم. وقتي از مسافرت بازمي گشتيم خستگي از تنم بيرون رفته بود و راحت مي توانستم کار کنم. رامين که مي ديد سرحالم با ذوق و شوق در مورد آينده صحبت مي کرد تا شايد تغيير عقيده داده و به ازدواج مجدد تن دهم اما من تصميم گرفته بودم که قيد ازدواج را براي هميشه بزنم و نمي خواستم بخت خود را يک بار ديگه امتحان کنم، چون همان يک بار برايم کافي بود.

سهند هم بعد از يک ماه کلنجار رفتن دست از پا درازتر برگشته بود. چون هيچکدام راضي به وصلت نشده بودند. براي همين اينبار مرا واسطه قرار داد: غزال خواهش مي کنم تو باهاشون حرف بزن، مطمئنم بالاخره قانعشون مي کني.

-نه سهند، اونوقت عمو فکر مي کنه من از اخلاقش سواستفاده مي کنم.

سهند- بگو حالا که کليد دست منه ناز مي کنم و طاقچه بالا مي ذارم.

-نه به جان سهند، آخه برا چي ناز کنم. نمي خوام عمو ازم دلخور بشه و فکر بد بکنه.

آنقدر گفت و گفت تا بالاخره مجبور شدم تلفن کنم. خود عمو گوشي را برداشت. بعد از سلام و احوالپرسي گفتم: عمو يه خواهش ازتون دارم و اميدوارم که دست رد به سينه ام نزنين.

عمو- اتفاقا عمو جان منتظر تلفن ات بودم چون مي دونستم سهند دست به دامن تو ميشه. ولي دخترم به جان عزيزت مي ترسم، نمي خوام شاهد از هم پاشيدن زندگي اين يکي هم باشم، غصه تو ما رو از پا درآورده. مي ترسم سهند الان احساساتي شده و اين تصميم را گرفتته باشه و بعد از يه مدت پشيمون بشه.

-نه عمو جون باور کنيد الان هشت ماهه که روي اين موضوع فکر کرده و تمام جوانب رو در نظر گرفته و سنجيده، شکر خدا شيدا مثل من بچه هم نداره که به خاطر اون مشکل به وجود بياد. فکر کنيد اونهم دختر شماست واين بلا سرش اومده. آخه اون چه گناهي داره که چوب اشتباهات پدر و مادرش رو خورده؟ جرمش چيه که شما قبول نمي کنيد؟ غير از يک بار شوهر کردن. باور کنيد من حال شما رو درک مي کنم. چون اين بلا سر خودم هم اومده و طعم تلخ شکست رو خودم يه بار چشيدم و الان هم دارم مي چشم. ولي چرا بايد به زناني که هر کدام به دليلي طلاق گرفتند به چسم يه بزهکار و مجرم نگاه کنن؟! اگه سهند قبلا يک بار ازدواج کرده و بعد از مدتي از هم جدا مي شدن، اونوقت شما نمي ذاشتين با يه دختر ديگه تشکيل خانواده بده.

عمو- حرفهاي تو دخترم منطقيه و من قبولش دارم ولي چه کنم که اين از فرهنگ غلط ماست، جواب ديگرون رو چي بدم؟

-به کسي مربوط نيست، اين دو تا مي خوان با هم زندگي کنند نه ديگران.

عمو- نمي دونم چيکار کنم، خودمم کلافه و گيجم.اما بذار با سيمين هم صحبت کنم ببينم چي ميشه، اونوقت خودم بهت زنگ مي زنم.

تا زماني که عمو تلفن کند، سهند مثل مرغ سرکنده بال بال مي زد، صبر و قرار نداشت و در دلشوره و اصطراب به سر مي برد. تا اينکه عمو بعد از دو هفته تلفن کرد و موافقت خودش را اعلام کرد. قرار بر اين شد که سهند اخر شهريور به ايران برود و به آرزوي ديرينه اش برسد. تا رسيدن به روز موعود لحظه شماري مي کرد. سرانجام اين روز رسيده و به سوي ايران پرواز کرد.

خيلي اصرار کرد تا من هم با او بروم و در عروسي اش شرکت کنم. ولي من کجا بايد مي رفتم، طلا را چيکار مي کردم؟ هرچند افسانه حاضر بود در غياب من از طلا نگهداري کند ولي چون مي دانستم به محض رسيدن به ايران برگشتن در کار نيست، قبول نکردم. مطمئن بودم بابا نمي گذارد دوباره به پاريس برگردم.

شب عروسي سهند مثل عروسي ياشار، خيلي به من سخت گذشت.

دو روز بعد از عروسي عروي و داماد به فرانسه آمدند تا هم سفر ماه عسل شون باشد و هم سرآغاز زندگي مشترکشان. از روز قبل خانه را تزئين کرده بودم. دودل بودم که آيا با شيدا روبرو شوم يا نه. چون يکي دو روز نبود که بتوانم خودم را از ديد شيدا پنهان کنم، و سهند تنها کس و کار من بود.

چون نيمه شب به پاريس مي رسيدند به فرودگاه نرفتم و صبح روز بعد دسته گلي گرفتم و با طلا به ديدن عروس و داماد رفتيم. وقتي در زدم، سهند در را باز کرد. با سهند مشغول روبوسي و احوال پرسي بوديم که شيدا از اتاق حواب بيرون آمد.از ديدنم شوکه شده و مات و مبهوت نگاهم مي کرد.

-چيه عروس خانم، مهمون نمي خواي.

انگار که تازه از خواب بيدارشده باشه جلو آمد و همديگر را در آغوش کشيديم، چهارسال ميشد که همديگر را نديده بوديم، چقدر قيافه اش تغيير کرده بود، خانم و جا افتاده شده بود.

شيدا- غزال نمي دوني چقدر از ديدنت خوشحال شدم. اصلا انتظار ديدن تو رو نداشتم، البته اين آقا سهند گمراهم کرد و گفت که هيچ خبري ازت نداره و فقط گهگاهي بهش تلفن مي کني.

-سهند تقصير نداره.

حرفم را قطع کرد و گفت: البته خودم با ديدن طلا حدس زدم که چرا اين دروغ بزرگ رو گفته. ولي غزال خيلي دختر خوشگلي داري، ناز و ملوس! چشماش عسلي، موهاش خرمايي و حلقه حلقه، لب و دماغ کوچک، انگار که عروسکه يعني اگه تکون نخوره و پلک نزنه، همه فکر مي کنن عروسکه.

طلا که تا آن لحظه ساکت نشسته و به شيدا نگاه مي کرد، گفت: چرا لباس نپوشيدي؟

شيدا- خانم خوشگله اينايي که تنمه چيه، مگه لباس نيست؟

طلا- نه از اون لباسهاي خوشگل.

شيدا- اخ فدات شم، لباس عروسي رو ميگي.

طلا-اوهوم.

طرز صحبت کردن طلا خيلي جالب بود. نيمي از کلمات را به فرانسه و نيمي ديگر را به فارسي مي گفت و به تازگي هم چند کلمه ترکي از پويا ياد گرفته بود. تمام کارهاي پويا را به خوبي ياد مي گرفت و شيطنت مي کرد و درست مثل پويا از در و ديوار بالا مي رفت، تا دقيقه اي ازش غافل ميشدم خراب کاري ميکرد.

اواخر پاييز پدربزرگ ليزا مريض شد و ليزا مجبور شد که مدتي پيش آنها برود براي همين مجبور شدم روزها طلا را پيش شيدا بگذارم و بعدازظهر ها چون شيدا کلاس زبان مي رفت با خودم به شرکت مي بردم که اين کار را مشکل کرده بود. چون هم مجبور بودم به کارهايم برسم و هم مواظب طلا باشم. لحظه اي که از او غفلت مي کردم همه چيز را بهم ميريخت.

يک روز با رامين سر يک نقشه ساختماني کار مي کرديم و سرمان گرم کار بود و به همين دليل طلا را از ياد برده بودم. از سر و صداي مگي و طلا تازه به خود آمدم. وقتي به دنبال سر و صدا رفتم ديدم مگي بغل اش کرده و او داد و فرياد راه انداخته است و مي خواهد خودش را از دست مگي خلاص کند.

از ديدن اتاق کار رامين گريه ام گرفت. چون طلا با ماژيک سياه و قرمز همه جا را خط خطي کرده بود.

با عصبانيت گفتم: طلا چرا اين کارو کردي؟

-خوب مامي جون خواستم اتاق رامين جون خوشگل بشه. ببين چه نقاشي هايي کشيدم.

سپس رو به رامين گفت: عمو کار بدي کردم.

رامين خنديد و جواب داد: نه عمو جون خيلي هم خوشگل شده. اما اگه از تموم رنگها استفاده مي کردي بهتر بود.

طلا- باشه شما مامي رو ببر تا خوشگل اش کنم. اصلا شما هم نقاشي خودتونو بکشيد.

رامين- بچه راست ميگه بيا بريم نقاشي هاي خودمونو بکشيم و مزاحم کارش نشيم. چي کار کنيم! حالا که آب از سر ما گذاشته و چاره اش نقاشي دوباره است.

-بله راست ميگي، چون هنوز شش ماه هم نشده و بايد بسپاريم دست نقاش.

وقتي کار تمام شد باا ليزا تماس گرفتم و ازش خواستم هرچه زودتر به خانه برگرددو چون نگهداري طلا آنجا کار مشکلي بود. تا گوشي را گذاشتم کسري تلفن کرد تا حالمان را بپرسد وقتي برايش تعريف کردم که طلا چيکار کرده با خونسردي جواب داد: عيب نداره چون اين کار سلامتي کامل بچه رو نشون ميده.

-از نظر تو بله، ولي من داشتم ديوانه ميشدم.

-اين که تازگي نداره، تو از اولش هم ديوانه بودي ولي از نوع کلاسيک.

و به دنبالش خنده اي سر داد. اين عادت کسري بود هميشه مي گفت فکر نکن عاقل شدي فقط الان ديوانه باکلاس هستي، همين. به نظر کسري کارهاي پويا و طلا عادي بود بلکه اين ما بوديم که اعصابمان ايراد داشت و نمي توانستيم تحمل کنيم.

آنقدر گفته بووود تا کم کم براي من هم عادي شده و کمتر حرص مي خوردم. چون با يادآوري دوران کودکي خودم، به آنها حق مي دادم، چرا که من هم دست کمي از آنها نداشتم.

براي زايمان افسانه مادرش خانم احتشام آمد. کمي رشک بردم، چون من جز سهند کسي را نداشتم.

خانم احتشام دکتر پوست بود ولي چند سالي ميشد که دست از طبابت برداشته و خانه نشين شده بود. زن بسيار محترم و با شخصيتي بود که مادرانه نصيحت ام مي کرد و مي گفت: مادر ما سردي و گرمي روزگار را چشيديم، بهتره با خانواده ات آشتي کني و تا جواني دوباره تشکيل خانواده دهي و با رامين خان که خيلي تعريف اش رو مي کني ازدواج کني. چون زندگي بالا و پايين داره و نمي توني تا اخر عمرت تنها باشي. مرد ستون زندگي و تکيه گاه زن و اگه نباشه پايه هاي زندگي سسته.

-طلا را چيکار کنم. مي ترسم بعدا با هم نسازن.

خانم احتشام- اتفاقا چون کوچيکه خيلي زود باهاش انس مي گيره و به عنوان پدر قبول مي کنه.

هر وقت که به ديدنش مي رفتم همين طور نصيحت ام مي کرد و از بازي هاي روزگار مي گفت، بيچاره خانم احتشام علاوه بر افسانه دختر ديگري هم داشت که چهارده سال پيش در حادثه رانندگي فوت کرده بود و تنها يادگاريش دختري بنام خاطره بود. الهام براي دومين بار حامله بوده که نيمه هاي شب درد به سراغش مي آيد. خاطره را پيش همسايه مي گذارند و با عجله به سمت بيمارستان حرکت مي کنند. اتفاقا آن شب هم باران به شدت مي باريده و شوهرش با عجله رانندگي مي کرده و که از فرعي ماشين ديگري هم باس رعت وارد خيابان مي شود که در اثر سرعت زياد و ليز بودن خيابان، ترمز به خوبي عمل نمي کند و با هم ترمز وحشتناکي مي کنند و هر سه درجا مي ميرند. بيچاره پدر افسانه بعد از شنيدن اين خبر سکته مي کند و از آن پس فلج و زمين گير مي شود. خاطره ان موقع هفت سال داشته و از آن پس سرپرستي اش را، آنها بر عهده مي گيرند. در حال حاضر دختر بزرگي شده و در رشته پزشکي مشغول به تحصيل بود. به قول خانم احتشام پزشکي در خانواده شان حالت موروثي داشت. چون اکثر فاميلها پزشک بودند. برادر بزرگ افسانه دکتر قلب و عروق بود و تنها برادر کوچکش به کار تجارت روي آورده بود و فعاليت مي کرد. چند روز بعد از آمدن خانم احتشام افسانه دختري به دنيا آورد که اسمش را کمند گذاشتند.

چون تعطيلات کريسمس در راه بود، رامين براي ديدن خانواده اش به ايران رفت. مسافرتش حدود يک ماه طول کشيد. در نبود رامين دست تنها شده بودم، و معني حرفهاي خانم احتشام را مي فهميدم. با اينکه رامين همسرم نبود در بسياري از کارها، کمک حالم بود. رامين بعد از امدن دوباره در مورد ازدواجمان حرف پيش کشيد و چون من فکرهايم را کرده بودمگفتم: رامين بذار خيالتو راحت کنم من تصميم به ازدواج ندارم. بي خودي منتظر من نباش.

رامين از کوره در رفت و عصباني شد و گفت: اگر منتظر جناب مهندسي بايد عرض کنم خدمت شما که بي خودي منتظر نباشيد، چون ايشن با زن و پسرش در حال خوش گذروني هستند و به ريش تو دارن مي خندند.کاش در مهماني حميد بودي و ميديدي که چطور شراره با آب و تاب از شوهرش تعريف مي کرد.من چند دقيقه قبل از شراره رسيده بودم. زهره رو که مي شناسي وقتي اومد علت نيامدن شوهرش را پرسيد. مي دوني چي گفت؟يه قري به سر و گردنش داد و گفت مهندس براي راحتي من ميلادو نگه داشت و گفت که از طرف اون از همه تون عذر خواهي کنم. آخه مهندس همه فکر و ذکرش اينه که من راحت باشم. ببينم با اينتعريفهايي که مي کرد باز هم به فکر اون مرتيکه عياش هستي؟

-ببين رامين چرا فکر مي کني من منتظر سپهرم؟ دوستي ما جاي خود ولي تو حق نداري پشت سر سپهر اينجور حرف بزني.چون اون هرچي باشه پدر طلاست. اين. بدون که من از هر چي مرده حالم بهم ميخوره.

هر دو سکوت کرديم، دقايقي بعد رامين سکوت را شکست و گفت: معذرت مي خوام. قصد توهين نداشتم يه لحظه از کوره در رفتم و نتونستم خودمو کنترل کنم. غزال بگو چي کار کنم تا تو راضي بشي، آخه من..... خيلي دوست دارم! باور کن راست ميگم.

چون ذهنم هنوز درگير حرفهايش بود پرسيد: در مورد من که حرفي به شراره نزدي؟

رامين- راستش رو بخواي چرا گفتم. چون ديدم زهره نمي دوه شراره با کي ازدواج کرده، براي اينکه پته اين زن حقه باز و کثيف رو آب بريزم. به محض اينکه حميد از خانه و زندگيم پرسيد، گفتم غزال سراج که يادت هست، با اون شرکت ساختماني تاسيس کردم و کار مي کنيم. حميد به شوخي خنديد و گفت بله يادمه جنابعالي چشمت دنبالش بود ولي حيف که طرف شوهر داشت. در جواب حميد گفتم غزال از شوهرش که همسر فعلي شراره خانمه طلاق گرفته. حميد و زهره و بقيه مهمونا که اکثرا از بچه هاي دانشکده بودند، حيرون نگاهم مي کردند. و زهره با چشماي گشاد شده پرسيد: آخه چرا؟ جواب دادم اونو بايد از شراره بپرسي که چطور ي زندگي اونارو از هم پاشيده. دلم خنک شد چون زنيکه رو سکه روي يخ کردم که اينقدر پز شوهرشو نده، و هي نگه آقاي مهندس، آقاي مهندس. نيم ساعت ننشسته بود که بلند شد و رفت چون هيچ کس تحويل اش نمي گرفت.

-در مورد طلا چي، حرف نزدي؟

رامين- چون خودت چندبار گفته بودي که بهشون ميگم از پرورشگاه آوردم، من هم اينطوري گفتم. چون وقتي من گفتم از شراره بپرسين، خوب من چيکار کنم که غزال حامله نمي شد و شوهرش هوس بچه کرده بود. راستش من به اونا گفتم قراره به زودي با غزال ازدواج کنم.

-چرا دروغ گفتي، من که جواب مثبت ندادم اگه به گوش بابا اينا برسه خيلي ناراحت ميشن که چرا بي خبر و بدون اجازه اونا مي خوام ازدواج کنم! آمدنم به اينجا بس نبود که اينم بهش اضافه شد؟! ولي رامين براي اخرين بار ميگم همه اينايي که گفتي نظر منو عوض نکرد! بي خودي وقتتو تلف نکن. من به خاطر طلا نمي خوام ازدواج کنم، تا بتونم بدون دغدغه بزرگش کنم و به جايي برسونم که فکر نکنه چون پدر بالا سرش نبوده در حقش کوتاهي کردم.

تا مدتي با هم سرسنگين بوديم. رامين به خاطر جواب رد از دستم رنجيده بود و من هم به خاطر دروغي که گفته بود از دستش ناراحت بودم. چون اين خبر خيلي زود همه جا پيچيد و عمو تلفن کرد و در مورد صحت اين موضوع ازم سوال کرد.

از طرفي هم گيج حرفهاي شراره بودم، فکر نمي کردم سپهر اين همه بي وفا باشد، انگار حکم يک رهگذر را برايش داشتم که خيلي زود و به راحتي فراموشم کرده بود. همه اش زمزمه هاي عاشقانه اش در گوشم به صدا درمي آمد و زندگي را به کامم تلخ مي کرد. بايد من هم، همين کار را مي کردم و براي هميشه، وجود سپهر را از ذهنم پاک کرده و دور مي ريختم و تغيير و تحولي در زندگيم ايجاد مي کردم.

با رسيدن فصل بهار، بهار زندگي من هم آغاز شد. ابتدا به آرايشگاه رفتم و بعد سه سال و نيم به خودم رسيدم. صورتم را اصلاح کردم و موهايم را که تا کمرم مي رسيد کوتاه و به شرابي رنگ کردم. انگار به اندازه دو سال جوانتر شده بودم. وقتي به خانه آمدم ليزا هم از تغييراتم به وجد آمده بود و مدام اظهار خوشحالي مي کرد.

بعد به شيدا تلفن کردم و براي روز بعد قرار گذاشتم تا براي خريد لباس با هم به مرکز خريد برويم. شيدا در مرحله اول مرا نشناخت وقتي جلو رفتم و سلام کردم با تعجب گفت: واي غزال چقدر تغيير کردي، اون قدر که نشناختمت، خيلي خوشگل شدي. تو رو خدا هميشه اينطور به خودت برس، مثل شوهر مرده ها مي موندي.

خنديدم و جواب دادم: براي همين ديروز رفتم که بعد از مدت ها از عزاي شوهر مرحومم دربيام. خدا رحمتش کنه مرد نازنيني و با خدايي بود. الهي نور به قبرش بياره، خيلي حيف شد. خوب حالا بيا بريم که خيلي کار دارم.

و با هم به داخل فروشگاه رفتيم. چند دست کت و دامن، کت شلوار در رنگ هاي متفاوت خريدم. چون از رنگهاي تيره خسته شده بودم. بعد از خودم و طلا نوبت ليزا بود. چند دست لباس براي ليزا خريدم. چون ليزا هم عضوي از خانواده ما شده بود. اين کارم باعث خوشحالي اش شده بود. بغلم کرد و بوسيد و گفت: ممنونم! خيلي خوشحالم کردي. واقعا شما ايراني ها خيلي با احساس و با عاطفه هستيد. درست برعکس ما، خيلي به اطرافتون توجه داريد و انقدر مهرباني مي کنيد که ادم لذت مي بره.

-ليزا بيش از اين شرمنده ام نکن دو تا تيکه لباس که اين همه تشکر نداره.

براي سال نو باز هم سفره هفت سين چيدم. با شور و نشاط همگي کنار سفره نشسته و منتظر حلول سال جديد شديم. ليزا هم مثل ما و به تبعيت از آداب و سنن ما کنار سفره نشست و زير لب دعا مي خواند. موقع تحويل سال حال ديگري داشتم چون خيلي به خودم و اينده اميدوار شده بودم و روزهاي خوبي که پيش رو داشتيم فکر مي کردم و پوچي و بيهودگي را از ذهنم پاک کرده بودم.

بعد از تحويل سال قبل از هر چيز به عمو تلفن کرده و تبريک گفتم. ولي هيچ اشتياقي به تلفن کردن به خانواده ام نداشتم و شايد هم غرورم اجازه نمي داد. چون هميشه احساس مي کردم فراموشم کرده و از يادم برده اند. چرا که، اگر مرا به فرزندي قبول داشتند و به فکرم بودند حتما دنبالم مي آمدند تا شايد ردي از من پيدا کنند. پس با اين حساب دليلي وجود نداشت که من مزاحم زندگي آنها نشده و اوقات خوش شان را تلخ مي کنم. ساعتي نگذشته بود که سهند و شيدا که موقع تحويل سال در خانه خودشان بودند براي عيد ديدني به حساب اينکه من بزرگتر بودم، رسيدند. و چون ديروقت دقايقي نشسته، سپس به خانه شان رفتند.

صبح روز بعد که روز اول عيد و فروردين بود طلا را حاضر کردم و سپس به سر و وضع خود رسيدم، کمي ارايش کردم و کت و دامن ابي ام را پوشيده و به ديدن افسانه و مهمانانش که سه روزي از آمدنشان مي گذشت، رفتم.

زنگ آپارتمان را زدم. لحظه اي بعد کسري در را باز کرد با ديدنم قيافه جدي به خودش گرفت و گفت: بله بفرمائيد با کي کار داشتيد؟

-منم کسري غزالم.

کسري- صداتون اشناست ولي قيافه تون نه! من شما رو به ياد نمي آرم. البته يه غزالي مي شناسم ولي ببخشيد اون يه خورده شبيه ميمون بود.

چون با کسري رابطه اي صميمي و دوستانه داشتم، زياد سر به سر هم گذاشته و شوخي مي کرديم. مي خواست در را ببندد که پايم را لاي در گذاشتم و گفتم: بي معرفت اول سال اينطوري ازم پذيرائي مي کني.

چشمانش را تنگ کرد و گفت: آخ آخ ببخشيد خانم مهندس که به جا نياوردمتون، شما هموني نيستيد که موتورش يه خورده عيب پيدا کرده بود.

-زهرمار.

کسري- ممنون، حالا بفرمائيد داخل، لطف کرديد، صفا آورديد.

طلا که به کار کسري مي خنديد، گفت: عمو عيدتون مبارکه.

کسري بغلش کرد و بوسيد و گفت: عزيزم تو هم عيدت مبارک، عزيزم يه خورده زودتر حرف مي زدي، تا با وجود تو مامان تو مي شناختم.

طلا- يعني من جرف زدم شناختين.

کسري- خوب بله عمو جون.

با هم به پذيرايي پيش مهمانها رفتيم و کسري رو به آنها گفت: ايشون خانم مهندس سراج از دوستان ما هستند. هموني که چند دقيقه پيش غيبت و بدگويشو مي کرديم.

افسانه-کسري بذار از راه برسه بعد اذيتش کن.

با اشاره به تک تکشان گفت: ايشون اقا پيمان، برادر عيال ما هستند و اين خانم همسر آفاي دکتر آرزوجون و خواهر بنده هستن و اين دوتا پسر گل شايان و تابان پسراشون هستند. حالا نوبت اين آقاي محترم مي رسه، ايشون جناب پيام احتشام برادر کوچيکه عيال بنده هستند و هنوز مجرد تشريف دارند و اين خانم خوشگل خاطره جون، خواهرزاده افسانه خانم هستن.

-از آشناييتون خوشبختم، بفرماييد. معذرت مي خوام که سرپا نگه تون داشتم.

دکتر- خواهش مي کنم آشنايي با شما باعث افتخار و سعادته. چون افسانه و کسري خيلي از شما تعريف کردند.

لطف دارن.

همه در مواقع معرفي لبخند مي زدند بجز پيام. براي همين نگاهي گذرا به پيام انداختم. مردي قد بلند با هيکل ورزيده، چشم و ابرو مشکي، صورت کشيده و سفيد و موهاي سياهي که با چند تار موي سفيد آراسته شده بود روي هم رفته قيافه جذابي داشت که با ابروهاي گره خورده مغرور و از خودراضي به نظر مي رسيد. آهسته در گوش کسري گفتم: اين پيام خان چرا خشک و عصا قورت داده است.

کسري- سه روز شکمش کار نکرده و براي همين خشک مزاج شده.

-اه بي تربيت.

و به دنبالش هر دو خنديديم.

شايان- دايي جون چي شده؟ بلند بگو ما هم بخنديم.

کسري- دايي جون قربونت برم مگه از جونم سير شدم چونکه عمه ات سرمو مي بره.

آرزو- طفلکي افسانه، همين يه کار از دستش برنمي آيد. واقعا نمي دونم چطوري تور و تحمل مي کنه. زن معصوم و کم حرف و خانه داريه!

کسري- حتما شوهرش هم ظالم و وراجه! بگو ابجي خانم دستت درد نکنه.

آرزو- تو اجازه دادي.

به دنبالش صحبت زن سالاري و مرد سالاري شروع شد. خانم ها يک طرف جبهه گرفته بودند و آقايون يک طرف، دقايقي بعد سهند و شيدا هم آمدند و جمع مان، جمع شد. مي گفتيم و مي خنديديم. تنها پيام بود که گوشه اي نشسته و سيگار مي کشيد. با سرفه هاي پياپي طلا به اتاق ديگري رفت. علت اين تنهايي و انزوا برايم معما شده بود بعد از نهار هم وقتي براي گردش بيرون رفتيم، همراه ما نيامد و در خانه تنها ماند.

از زماني که به پاريس آمده بودم به اندازه آن روز خوش نگذشته بود. چون هميشه تنهايي و سکوت بود. براي روز بعد همه را شام به هتل دعوت کردم تا باز هم دور هم جمع شويم. براي دور کردن کدورت و آشتي کردن، تلفني از رامين هم دعوت کردم.

بعد از شام مي خواستيم به آپارتمان من برويم که پيام جلو آمد و گفت:

-خانم مهندس اگه اجازه بفرماييد بنده از حضورتون مرخص ميشم چون سرم به شدت درد مي کنه

با طعنه گفتم: سرتون درد مي کنه يا تحمل ما رو ندارين. چه عيبي داره يه روز هم تو خونه فقير فقرا بد بگذره.

پيام- شکست نفسي مي فرماييد، چون من پدرتونو به خوبي مي شناسم، ولي باور بفرماييد سرم خيلي درد مي کنه.

از شنيدن اين جمله تعجب کردم و يکه خوردم ولي خودم را نباختم و جواب دادم: تعجب مي کنم با وجود برادر و زن برادر پزشک، چرا به شما نمي رسن که سردردتون خوب بشه. چون گويا ديروز هم با اين مشکل دست به گريبان بوديد و به اتاق ديگه اي پناه برديد.

کسري- پيام خان فکر کرديد که ما هستيم که کوتاه بيايم، غزال به هر بهونه اي، حرفي تو استين داره.

پيام- چشم بنده تسليم و همراه شما مي آيم تا باعث دلخوري خانم مهندس نشم.

و به اين ترتيب پياام هم همراه ما امد. در خانه صحبت به ساختمان وساختمان سازي کشيده شد. پيام که کار خانم ها را قبول نداشت، مرتب متلک بارم مي کرد. سعي مي کردم به حرمت ميزباني حرمت مهمانان را حفظ کرده و حرفهايش را نشنيده بگيرم. نمي دانم با خانم ها لج بود يا مي خواست لج من را درآورد. مخصوصا که رامين و کسري از کار من تعريف مي کردند.

کسري- اتفاقا غزال خوب شد يادم افتاد. چون قراره يکي از دوستام بياد پيش ات تا براش يه خونه ويلايي بسازين. مي شه خواهش کنم تو قبل از اومدن اون نقشه شو بکشي تا اين پيام خان ببينه اونطوري که فکر مي کنن نيست و خانوما هم در هر کاري مي تونن خبره و ماهر باشن.

-شايد هم حق با پيام خان باشه و من اونطوري که شما فکر مي کنيد در کارم ماهر نباشم و شما از روي لطف و محبت کارهاي منو مي پسنديد و قبول داريد.

کسري- اين يعني نه ديگه غزال خانم.

-مگه من مي تونم روي حرف تو نه بيارم. فقط مي ترسم پيش پيام خان شرمنده ات کنم. در ثاني براي اين کار يه سري اطلاعات مي خوام که ندارم.

کسري- تو فقط قب.ل کن و کار به اوناش نداشته باش.

-چشم قبوله فقط متراژ دقيق زمين و مدلي که مدنظره رو بايد بدونم چون سليقه شخص لازمه.

کسري- سليقه شخص رو بي خيال چون همچين قابل تعريف نيست. فقط اصطبل داشته باشه که دوستم سوارکار ماهريه.

-جدي؟ چه حسن سليقه اي. من و سهند هم عاشق سوارکاري هستيم. مگه نه؟

سهند- آره، تو باد بابابزرگ، يادش بخير چه روزهاي خوبي داشتيم.

با يادآوري روزهاي گذشته و پدربزرگ و خان عمو هاله اي از غم، صورتم را پوشاند. و حالم را دگرگون کرد يک لحظه نگاهم به سهند افتاد که ديدم او هم مثل من در گذشته سير مي کند.

کسري براي اينکه جو را عوض کند، آکارديونش را که در نواختن مهارت خاصي داشت، برداشت و شروع به نواختن کرد.

پدر و مادر کسري لز آذري زبانهاي اصيل و پدر افسانه از تهراني هاي اصيل بودند که اصل و نصبشان به شازده هاي قاجار مربوط ميشد.

صبح روز بعد ، بعد از خوردن صبحانه به شرکت رفتم تا کاري را که کسري ازم خواسته بود هرچه زودتر انجام دهم. بعد از سلام و احوالپرسي با رامين و ديگر کارمندان يکراست به اتاقم رفتم و تا وقت نهار بيرون نيامدم. طرحي را که در نظر گرفته بوم روي کاغذ پياده کردم.

ساختمان به صورت گرد در وسط قرار گرفته بود. در قسمت پايين يک اتاق خواب با هال و پذيرايي و اشپزخانه بزرگ و اوپن قرار داشت. راه پله به صورت مارپيچ بود ه در هر پاگرد يک اتاق خواب قرار داشت و مجهز به سرويس بهداشتي بود. اتاق خواب چهارم که طبقه اخر هم محسوب مي شد ديوارهاي شيششه اي داشت و همه جا به خوبي پيدا بود. در حياط استخر در قسمت جلو و زمين بازي، در پشت بنا قرار داشت. دو روز تمام روي اين نقشه کار کردم. بعد از اتمام کار وقتي به رامين نشان دادم. گفت:

-غزال خيلي عالي شده حرف نداره.

-فکر مي کني روي اين پيام کم ميشه يا نه؟

-شرمنده ات هم ميشه با اون همه اراجيفي که مي گفت. غزال به نظرت خيلي از خودراضي نبود؟

-چرا خيلي هم زياد، امشب بايد برم و تحويل کسري بدم.

-حتما برو و نتيجه .......منظورم نظريه شازده رو هم زنگ بزن و بگو.

شب بعد از خوردن شام، طلا را برداشتم و به خانه کسري و افسانه رفتم. نقشه را جلوي کسري گذاشتم و گفتم: آقاي دکتر بفرماييد اينم کاري که ازم خواسته بوديد.

کسري حيران پرسيد: يعني به اين زودي اماده کردي؟

سپس آهسته زير لب زمزمه کرد: ببينم هول هولکي دو تا خط که نکشيدي.

چشمکزدم و گفتم: اي همچين چيزي.

کسري از قرار معلوم با پيام شرط بندي کرده بود چون تا خواست نقشه را به اتاق خوابش ببرد، پيام گفت: کسري چي شد؟ چرا جا زدي و قايمش مي کني. سعي مي کنم جلوي خانم مهندس زياد عيب و ايرادش را نگيرم. لطفا بيار اينجا.

کسري از روي ناچاري نقشه را به دست پيام داد و او هم خواست تا برايش توضيح دهم. نقشه را روي ميز پهن کردم و شروع کردم به توضيح دادن، همه دوورم جمع شدم و گوش مي دادند. بعد از توضيح، پيام که فکر نمي کرد کار خودم باشد چشم تنگ کرد و گفت: يعني ميگين باور کنم که اين طرح کار شماست؟

-کسي شما رو مجبور نکرده که باور کنيد. در ضمن من عادت به دروغ گويي ندارم جناب احتشام.

کسري سوتي کشيد و گفت: خيلي خوشم اومد. حالا اقا پيام، هي واسمون کر، کري بخون، مهندس شکوهي ال، بل، اينم از خانم مهندس ما. اگه خودتو هم بکشي مهندس جانت به پاي غزال نمي رسه.

پيام- حق با شماست. خانم مهندس معذرت مي خوام که پيش داوري کردم. راستش چون شما مدت زيدي نيست که مشغول به کار شديد بعيد مي دونستم که از عهده اش بربياييد.

به ياد سپهر افتادم و آهي از نهادم برآمد. لحظه اي مکث کردم و سپس جواب دادم: براي اينکه من استاد ماهري داشتم که از دانشگاه ايتاليا فارغ التحصيل شده بود و از وقتي که چشم باز کرده بود، همه فنون اين کار را از پدرش ياد گرفته بود.

پيام- آفرين به اين استاد که شاگرد خوبي مثل شما را تعليم داده، بايد قدر اين استادتون رو بدونيد. راستي شما تو ايران ليسانس گرفتيد درسته؟

-بله، چطور مگه؟ باز مشکلي پيش اومده؟

خنديد و جواب داد: نه فقط مي خواستم دفتر کار استادتونو بدونم، تا در صورت نياز پيش ايشون برم. در ضمن در صورت تماس سفارش منو هم بکنيد.

از شنيدن اين حرف وا رفتم و قلبم از حرکت ايستاد. به دنبال جوابي مي گشتم ولي هر کاري مي کردم چيزي به ذهنم نمي رسيد. گويي تمام جملات از يادم رفته بود. افسانه به موقع به دادم رسيد و گفت: استاد غزال ديگه ايران نيست و دوباره برگشته ايتاليا.

نفس راحتي کشيدم و چون ديروقت بود بلند شدم تا بروم. در اين لحظه پيام پاکتي به دستم داد و گفت: ممنون از زحماتتون و ببخشيد که در مقابل کار شما، اين ارزشي نداره.

با تعجب پرسيدم: پس دوست کسري شما بوديد؟

لبخندي زد و گفت: بله با اجازتون.

پاکت را به طرفش گرفتم و گفتم:اين هديه اي است از طرف من به شما.

پيام- نه! خواهش مي کنم قبول کنيد چون در غير اينصورت من هم کار شما را قبول نمي کنم. چونشما خيلي زحمت کشيديد و وقتتونو صرف اين کار کرديد. اين مبلغ ارزش چنداني نداره، فکر کنيد عيدي براي دخترتون.

چون کسري و افسانه هم پافشاري کردند، پاکت را گرفتم و تشکر کردم و بيرون آمدم. قبل از حرکت داخل ماشين پولها را شمردم. درست سه برابر پولي بود که هميشه در مقابل کارم دريافت مي کردم. مبلغ قابل توجهي بود و براي همين بهم برخورد. پياده شدم و زنگ را فشردم. پويا جواب داد.

-پويا جان، به بابا بگو بياد چند لحظه پايين.

لحظاتي بعد کسري پايين امد و پرسيد: چي شده؟

-کسري اين پولو به پيام پس بده و چون دوست ندارم کسي بهم ترحم کنه و دل بسوزونه. و از طرف من بهش بگو که من گدا نيستم که صدقه قبول کنم.

کسري- ديوونه اين چه حرفيه؟ کسي به تو ترحم نکرده. من و پيام شرط بيسه بوديم که اگه من باختم اين پولو به پيام بدم. حالا که بردم به تو مي رسه.

-در هر صورت من نمي تونم قبول کنم.

کسري- آخه چرا؟ اين حق توئه، چون خيلي زحمت کشيدي.

سوار ماشين شدم و هرچقدر کسري اصرار کرد قبول نکردم و عصبي و ناراحت به سوي خانه حرکت کردم.

دو روز بعد تازه از دانشکده رسيده بودم که پيام با سبد گلي به شرکت امد. سرد و خشک سلام و احوالپرسي کردم و تعارف کردم تا بنشيند.

پيام- اگه اجازه بفرماييد خارج از شرکت مزاحمتون بشم.

به ناچار بلند شدم و با هم به کافي شاپي که در نزديکي شرکت بود رفتيم، بعد از سفارش کيک و قهوه گفتم: من در خدمتم.

پيام- براي خلاصي از دست من خيلي عجله داريد.

بي تفاوت جاب دادم: نه مگه من دست شما اسيرم که بخوام زودتر خلاص بشم.

تبسمي کرد و گفت: هميشه حاضر جواب! غرض از مزاحمت به خاطر سوتفاهمي که پيش اومده. ببينيد خانم مهندس من اون پولو بابت حق الزحمه شما پرداخت کردم. نه به عنوان صدقه يا از روي دلسوزي.

-ولي رفتار و غرور شما اينو ميرسونه. درست مثل نگاه و رفتار ارباب به زير دستش.

خنده اي کرد و جواب داد: عجب تشبيه جالبي. شهامت و بلبل زبوني شما، باعث تحير و شگفتي آدم ميشه. در واقع شخصيت شما خيلي برام جالب شده. ولي باور بفرماييد من مغرور و خودخواه نيستم و تربيت خانوادگيم از من چنين شخصيتي ساخته و در واقع رفتار و منش پدرم، روي من تاثير گذاشته. درست برعکس پيمان و افسانه... حتي خدابيامرز الهام هم اينطوري نبود اونا مثل مادرم خونگرم و زودجوش هستند.

-خوب آقاي احتشام گذشته از اين مطالب، حالامي خوايين اين ويلا رو کجا بسازيد؟ البته اگه حمل بر فضولي نباشه.

پيام- خواهش مي کنم. راستش چند سال پيش زميني نزديک هتل هايت چالوس خريدم که همين طور بلا استفاده مونده. مي خوام اگه قسمت باشه اونجا رو بسازم.

-پس با اين حساب، بايد کمي اون نقشه رو تغيير بدم تا رفت و آمد پدرتون راحت تر باشه.

پيام- ممنون که به فکر پدرم هستيد.

-خواهش مي کنم اين وظيفه منه. در ضمن اينو هم بگم که اونوقت با پدرم اينا همسايه ميشين. چون بين ويلاشون تا هتل هايت فاصله اي نيست.

پيام- جدي؟ داشتن همسايه خوب نعمته. مخصوصا با شما که حساس و زودرنج هستيد.

-راستي آقاي احتشام تا يادم نرفته بهتون بگم اگه زماني پدرمو ديديد از من حرفي نزنيد.

-چشم قبول ولي به شرطي که اين پولو از من قبول کنيد.

به اصرار و خواهش بيش از حد پيام، مجبور شدم که پول را قبول کنم. اين مبلغ قابل توجه، باعث شد که با جمع آوري حق الزحمه ها، خانه اي بخرم و آسوده و راحت باشم.

آن چنان غرق زندگي شده بودم که گذشت زمان را احساس نمي کردم. همچنان به روبرو نگاه مي کردم و جلو مي رفتم. در اين ميانتنها مشکلم نبود خانواده ام بود که عذابم ميداد. سخت در انتظار ديدنشان بودم. که با امدن عمو محمود، تمام درها به رويم بسته شد. چون عمو آمده بود تا مرا چند روزي با خودش به ايران ببرد. که چون زير بار نرفتم، دست آخر گفت: بابات گفته تا زماني که به ايران برنگردي نه حاضره باهات حرف بزنه، نه به ديدنت بياد. حتي مانع امدن ساناز و مامان به پاريس شده که مبادا سراغي ازت بگيرن.

بابا مي دانست که من گهگاهي به سهند و عمو تلفن مي کنم و از طريق آنها از امدن ساناز و مامان باخبر مي شوم. و به اين ترتيب از ديدن دوباره خانواده ام نااميد شدم. تنها راه، بازگشت به ايران بود. در اين دنياي بي وفا، تنها همدم و مونس ام، طلا بود. چون سهند هم بعد از ازدواج سرگرم زندگي و مشکلات خودش بود و زياد فرصت نمي کرد به ما سر بزند. سهند سعي مي کرد براي شيدا که سختي زيادي کشيده بود زندگي خوبي فراهم کند. و الحق هم شيدا لايق آن زندگي بود. چون با مهرباني و گذشت و عشقي که به سهند داشت، در برابر مشکلات و سختي ها ايستاده و دم نمي زد. چرا که به مراتب زندگي در خارج سختتر از ايران بود. براي داشتن رفاه، بايد بيشتر کار مي کردي و از خواسته هايت مي گذشتي براي همين انها فعلا تصميم نداشتند بچه دار شوند.

رامين هم بعد از اينکه از من نااميد شد، با دختري که پدر و مادرش ايراني ولي خودش متولد پاريس بود عروسي کرد. با مريم از طريق پدرش اشنا شده بود.

من چون قيد ازدواج مجدد را زده بودم يک تنه به جنگ مشکلات مي رفتم و خم به ابرو نمي آوردم، در واقع عشق به طلا بهم اميد و انرژي مي داد. و او هرچه بزرگتر مي شد بيشتر حالم را درک مي کرد. شبها وقتي خسته و کوفته به خانه مي رفتم با دستهاي کوچک و ظريفش پاهاي خسته و ورم کرده ام را مي ماليد و مثل بچه هاي بزرگ از من دلجويي مي کرد و مي گفت: مامي يه کم ديگه که بزرگ شدم خودم کمکت مي کنم تا کمتر خسته بشي.

بغلش کردم و مي بوسيدمش و جواب مي دادم: عزيزم، عروسک خوشگلم، من خسته نيستم و تازه هر وقت تو بوسم ميکني خستگي و غصه ها از تنم بيرون مي ره.

طلا- مامي من که عروسک نيستم بهم ميگي عروسک.

-تو از عروسک هم قشنگتري! تو عروسک قشنگ مني.

و در اين لحظات در اسمان سير مي کردم و از اينکه بزرگ شده و درک و فهمش زياد شده بر خودم مي باليدم. غاقل از اينکه با بالا رفتن سن و رشدش، کنجکاوتر هم ميشود. اولين زنگ خطر در شب تولد چهار سالگي پويا به صدا درآمد. وقتي از مهماني بازگشتيم، موقع خواب به چشمام زل زد و گفت: مامي جون چرا من مثل پويا و کمند بابا ندارم.

آواري از مصيبت بر سرم فرو ريخت و ضربه اي بر جسم و روحم وارد شد. چون هيچ وقت به اين لحظه فکر نکرده بودم، در حال جان کندن بودم که چه جوابي بدم که دوباره گفت: مامي حرف بدي زدم که ناراحت شدين؟ فقط پرسيدم باباي من کجاست؟

اشک به چشمانم هجوم آورد و تنها گفتم: نه

و سرش را به سينه ام فشردم و سرش را نوازش کردم، تا شايد بدون جواب خوابش ببرد.

دقايقي بعد خوابش برد ولي من همچنان بيدار مانده و گريه کردم.

تاچند روز کلافه و سردرگم بودم. حوصله هيچ کاري را نداشتم. چون تابستان هم بود، ديدم بهترين راه، مسافرت است تا سر هر دو نفرمان گرم شود. براي همين براي دو هفته سه نفرمان به هلند رفتيم. به شهر گل و بلبل، زيبايي شهرهاي هلند به حدي تماشايي و زيبا بود که آدم غرق لذت شده و همه چيز را فراموش مي کرد. بدين ترتيب اين مسئله تا حدي از ذهنم بيرون رفت. بعد از پانزدهروز سير و سلوک دوباره به پاريس برگشته و کار و فعاليت را از نو اغاز کردم. براي سرگرم شدن طلا در کلاس ژيمناستيک ثبت نامش کردم چون تنها چيزي بود که مي توانست طلا را چند دقيقه ارام و ساکت نگه دارد ورزش بود که از تلويزيون پخش مي شد. يا رقص باله و کارتون تارزان بود. بجز اين مواقع يا روي ميز بالا و پايين ميپريد يا بالاي مبل ها راه مي رفت. همزماان با کلاس ژيمناستيک در کلاس باله هم ثبت نامش کردم. به قدري با استعداد و باهوش بود که به سرعت ياد مي گرفت.

چند ماهي از شروع اين کلاسها گذشت که روزي، طبق روال هر هفته، روز شنبه بعد از خريد به پارک رفتيم. پسر بچه اي با ويلوني که به دستش گرفته و مشغول نواختن بود، پول جمع مي کرد. طلا هم از من پول گرفته و به سمت پسرک رفت. محو تماشايش شده بود وقتي اهنگ تمام شد پيشم برگشت و گفت: مامي از اينا برام ميگيري. ميخوام مثل اين پسره کار کنم تا تو کمتر کار کني و خسته بشي. از دلسوزيش بغضم گرفت. صورتش را بوسيدم و گفتم: نه عزيزم من خسته نمي شم تا تو بخواي کار کني. ولي اگه تو دوست داشته باشي ويلن برات مي گيرم تا ياد بگيري.

دستانش را دور گردنم انداخت و گفت: اخ جون قربون مامانم مهربونم برم.

از پارک مستقيما به مغازه لوازم موسيقي رفتيم و بعد از خريدن ويلون از فروشنده خواستم مربي با تجربه اي را به خانه مان بفرستد تا به طلا اموزش دهد. سه روز بعد، مرد ميانسالي، بنام ادوارد به خانه مان مراجعه کرده و با حوصله و دقت کامل، آموزش ويلون به طلا را اغاز کرد. روح طلا برعکس من سرکش و ستيزه جو نبود. متواضع، حساس و در ضمن شکننده بود. هر وقت با پويا دعوا مي کردند کوتاه مي آمد و با صلح و صفا به بازي ادامه ميداد و اين کارش باعث شده بود، پويا به طلا علاقه بيشتري نسبت به ساير دوستان و هم بازيهايش داشته باشد و کمتر ازار و اذيت اش مي کرد.

تعطيلات کريسمس ان سال پيام و خانم احتشام به پاريس امدند. در عرض دو سالي که با پيام اشنا شده بودم گاهي با هم تماس تلفني داشتيم. چون مهندس شکوهي که از اشنايان انها بود از کارم خوشش امده بود و با هم رابطه کاري داشتيم.

روز سه شنبه، دومين روز تعطيلات از صبح به کارهاي عقب افتاده ام رسيدگي مي کردم. چون در نبود ليزا که باز به المان رفته بود، کارم چند برابر شده بود. عصر حوصله ام سر رفت و دست از کار کشيدم و بعد از گرفتن دوش، حاضر شدم و با طلا به ديدن پيام و خانم احتشام رفتيم.

سر راه دسته گلي هم گرفتم. خانم احتشام مثل دفعه قبل به گرمي به استقبالم امد. يک ساعتي نشستيم چون خبري از پيام نشد، سراغش را گرفتم که گفت: مادر دست رو دلم نذار که از دستش خونه.

-اي واي چرا؟ مگه بچه است که از دستش اه و ناله مي کنيد.

خانم احتشام- کاش بچه بود، چون اونوقت حريف اش مي شدم. پيش پاي تو باهاش جر و بحث مي کردم و اخر هم گذاشت و از خونه رفت.

-آخه سر چي بگو مگو مي کردين؟

اه بلندي کشيد و گفت: عزيزم چي بگم، دل همه ادما پر از قصه است، قصه اي که به دنبالش غصه است.

افسانه- مامان تو رو خدا باز شروع نکنيد، تا دوباره اعصابتون بهم بريزه و مريض بشين. بذار هر غلطي مي خواد بکنه.

مادر- نمي تونم، يعني هيچ مادري نمي تونه درد بچه هاشو فراموش کنه. اون يکي رو اونطوري از دست دادم و غصه هاش از پا درم آورده درد اين پسره هم اينطوري از پا درم مياره.

بيچاره خانم احتشام با يادآوري الهام و مشکل پيام که نمي دونم چه بود، چهره اش غمگين شد و اشک از گوشه چشمش پايين غلتيد. چند دقيقه اي سکوت کرد و سپس با دستمال اشک هايش را پاک کرد و گفت: غزال جان مي دونم پدر و مادرت تو اين مدت چه زجري کشيدن. اگه پدر و مادري حرفي مي زنن، به خاطر اينه که سعادت و خوشبختي بچه هاشونو مي خوان. اگه اون موقع که بيست و شش سالش بود حرفمو گوش مي کرد حالا به اين درد گرفتار نمي شد. هشت ساله تو اتشي که با دست خودش ساخته مي سوزه. انگار همين ديروز امد و گفت: مامان مي خوام با بيتا عروسي کنم بايد بريد خواستگاريش. از شنيدن بيتا نفسم بند اومد.

بيتا حسابدار شرکت بود که چند ماه پيش استخدام شده بود. خيلي زيبا بود. چشمهاي سبز و افسون گر با موهاي بور، سفيد و خوش برو رو، قد متوسطي داشت و روي هم رفته زيبا بود. ولي از نظر خانواده از زمين تا اسمان با ما فاصله داشت. پدر و مادرش از هم جدا شده بودند و بيتا پيش پدر معتادش زندگي مي کرد. هر چقدر گفتم پيام اين دختره به درد ما نمي خوره، پدرش معتاده، مادرش تا حالا ده تا شوهر کرده و زن درست و حسابي نيست، چطوري مي خواي جلوي فاميل سر بلند کني. مي دوني چي گفت، گفت يا بيتا يا هيچکس. تهديدم کرد اگر قبول نکني خودم را مي کشم، به ناچار تسليم شدم چون مادرجون هنوز داغ الهامو فراموش نکرده بودم. خلاصه سرتو درد نيارم غزال جون، بالاخره با بيتا عروسي کرد. شب عروسي از حرص و جوش زيادي، وسط جشن از حال رفتم، اخه نمي دوني فاميل هاي بيتا با چه سر و رضعي امده بودند. همه دهاتي، بي اصل و نسب و از قوم تاتار، چنان به ميوه و شيريني حمله کرده بودند که نگو، دوستان و اشنايان ما رو مسخره مي کردند و من طاقت اين بي ابرويي رو نداشتم. از انروز خانم شد همه کاره شرکت! با چرب زبوني و حرفهاي عاشقانه، حسابي پيام را خر کرد و دار و ندارش را به اسم خودش کرد. دو سال بعد از ازدواجشون وقتي پيام براي کار به المان رفته بود، خبر دادند که تمام چک هايش برگشت خورده، با عجله به شرکت رفتيم. چه شرکتي، خانم هر چي پيام تو بانک پول داشت کشيده بود و فرار کرده بود. دو سه رئز بعد از ان هم فهميديم خانم خونه و شرکت رو هم فروخته. به پليس خبر داديم ولي چه فايده؟! انگار يه قطره اب شده بود رفته بود زمين. به پيام گفتم پدرت مريض شده هر چه زودتر برگرد وقتي اومد، پدرش هم همه چيز رو فهميد. نمي دوني چه قيامتي شد، شازده دوباره سکته کرد. پيام شوکه شده و در بيمارستان افتاده بود. فقط خدا رحم کرد که اونم سکته نکرد. ولي جگر گوشه ام از ضربه اي که خورده بود هفت ماه تو اسايشگاه بستري شد. نه با کسي حرف مي زدو نه غذا مي خورد ، به زور سرم زنده مونده بود. مثل مجسمه ها شده بود. از اونروز به بعد از زن جماعت متنفر شده و هر چي ميگم بابا همه اينطوري نيستند، گوش نمي کنه و مي گه ديگه نمي خوام زن بگيرم. فقط سرش را انداخته پايين و کار مي کنه. از همه بريده، خودش را بيشتر حبس مي کنه. والله نمي دونم چه خاکي تو سرم بکنم.

ميگم مادر سي و شش سالته بيا و زندگيت و سر و ساماني بده از تنهايي از لاک خودت بيا بيرون، مي گه يه بار واسه هفت پشتم بسه.

به فکر فرو رفتم، به معمايي که برايم حل شده بود و دليل انهمه انزوا و تنهايي، اين مساله بوده است. بيچاره پيام! چهسيلي سختي از روزگار خورده بودو درد مشترکي داشتيم.

ساعت ديگري هم منتظرش شدم ولي نيامد. براي همين بلند شدم تا به خانه برگردم. افسانه هر چقدر اصرار کرد تا شام را بمانم قبول نکردم و سر درد را بهانه کردم.

افسانه- غزال جون ببخش که مامان با حرفاش ناراحتت کرد. براي همين نمي خواستم در مورد پيام حرف بزنه. چون مي دونستم زخم تو هم سر باز مي کنه. ببخشيد.

-اين چه حرفيه، من بيشتر به خاطر پيام ناراحت شدم، تا خودم. من ديگه گذشته رو از ياد بردم.

خداحافظي کردم و بيرون امدم. چون حوصله اشپزي نداشتم دوتا پيتزا خريدم و به خانه رفتيم، ولي ميلي به خوردن نداشتم. اشتهايم کور شده بود. بعد از دادن شام طلا براي عوض کردن لباس به اتاق خواب رفتم و چشمم به عکس سپهر افتاد. بي اختيار جلوي ميز ارايش نشستم و دستم را ستون سرم کردم و به عکس اش خيره شدم. در خلوت با عکس بي روح درد و دل کردم . از غصه هايم و از رنج هايي که مي کشيدم گفتم اشک مي ريختم. نميدانم چقدر در ان حال بود که دستهاي کوچک و گرم طلا را روي شانه ام ااحساس کردم فورا اشکهايم را پاک کردم و به طرفش برگشتم.

طلا- مامي اين اقا کيه که باهاش جرف مي زني و گريه مي کني؟

-اين نامرديه که به خاطرش اواره ديار غربت شدم، همونيه که به خاطرش از همه کسم بريدم، از بابام، مامانم، خواهرم و همه عزيزانم، همونيه که دلمو شکوند.

طلا- مامي؟

-جانم.

-هموني که سرتو هم شکوند.

به ياد چند ماه پيش افتادم که طلا علت خطي که روي پيشاني ام افتاده بود را پرسيد که جواب دادم: به خاطر يه ادم بي انصاف و نامرد شکسته و جواب دادم: بله.

طلا- مامي چرا سر و دلتو شکوند؟ مگه چي کار کرده بودي؟

بغلش کدم و صورتش را بوسيدم و گفتم: وقتي قد من شدي بهت مي گم. پس تا وقتي که بزرگ نشدي سوالي نپرس.

طلا- چشم، مامي يه چيز بگم ناراحت نمي شي؟

-نه ناراحت نمي شم، بگو.

-مامي جون، من از اين اقا نامرده خيلي خوشم مياد.

قلبم چنان دردي گرفت که نفسم بريد. با صداي لرزان جواب دادم: براي اينکه به تو بدي نکرده. حالا پاشو بخوابيم که خيلي خوابم امده.

خواب براي فرار از اين درد ناعلاج، بهترين چاره بود. تا دم دماي صبح از ناراحتي، از اين دنده به ان دنده مي غلتيدم. چون طلا با اينکه پدرش را نديده بود ولي مهرش به دلش نشسته بود. مهر پدري بي عاطفه، پدري که از دختر بيزار بود و از وجودش بي خبر.

صبح با بالا و پايين پريدن طلا که پشتم نشسته بود بيدار شدم. داد و بيداد راه انداخته بود و مي گفت: مامي من گشنمه.

نگاهي به ساعت کردم و ديدم ياعت يازده و ده دقيقه است. طفلکي زودتر از من بيدار شده بود و کمي کيک و شير خورده بود. ساعتي ديگر که طاقتش طاق شده بود، داد و بيداد راه انداخته بود تا بيدار بشم. چون نزديک ظهر بود و شام هم نخورده بودم، املت درست کردم و با اشتها شروع به خوردن کردم، مشغول خوردن صبحانه بوديم که ايفون به صدا درآمد، طلا قبل از من به طرف ايفون دويد و جواب داد و بعد رو به من گفت: مامي عمو پيام.

به استقبالش رفتم. وقتي داخل امد، طلا را بغل کرد و گفت:

خانم خوشگله چقدر بزرگ شدي. ماشا... روز به روز هم که خوشگل و ناز ميشي.

-پس عمو پيام با من ازدواج مي کني تا ماماني غصه نخوره و گريه نکنه.

طلا به تقليد از پويا و کمند خانم احتشام را ماماني صدا مي کرد. با اين جمله هر دو شروع به خنديدن کرديم.

پيام در حالي که مي خنديد گفت:خوب طلا خانم حالا که تو حاضري با من ازدواج کني فردا ماماني رو بفرستم خواستگاري قبول مي کني؟

طلا- بله قبوله، آخ جون اونوقت من لباس عروسي مي پوشم. آخه پويا ميگه تو عروس خوشگلي ميشي.

پيام- پس همه اين حرفا، زير سر پويا پدر سوخته است.

طلا با اخم جواب داد: نخير عمو کسري نسوخته، من با شما قهرم چون حرف بدي زدين.

-طلا جون بده ادم با کسي قهر کنه، اونوقت عمو پيام باهات عروسي نمي کنه.

طلا صورت پيام را بوسيد تا با هم اشتي کنند.

پيام- خوب غزال مثل اينکه لنگ ظهر خواب بودي. چون چشات پف کرده. راستي خونه نو هم مبارکه.

-مرسي، حالا تا املتمون يخ نکرده بيا بريم، راستش نزديکي هاي ظهر خوابيدم و براي همين دير هم از خواب بيدار شدم.

پيام- بله مي دونم که ديروز مامان تو رو ناراحت کرده.

-حق داره، نمي توني که تا اخر عمرت يالقوز بموني. بايد تشکيل خانواده بدي و از تنهايي در بياي.

پيام- جدي؟ خانم تو که لالايي بلدي چرا خوابت نمي بره . ببين رامين يه دختر يک ساله هم داره، ولي تو هنوز تنها مموندي.

-چه اطلاعات کاملي هم داري، چون من به ياد ندارم که در مورد رامين حرفي زده باشم.

پيام- مثل اينکه تو از جنس خانوما نيستي و اونارو نمي شناسي. ماشا.... يه پا کارآگاه هستن، افسانه به مامان، مامان هم به من، قبل از اينکه با تو اشنا بشم يعني ببينمت بيوگرافي کاملي از زندگيت داشتم.

-پس براي همينه که دفعه اول زياد تحويل ام نگرفتي.

خنديد جواب داد: نه، چون با ديدنت خاطرات تلخ گذشته برام زنده شد. زيبايي تو من رو ياد بيتا انداخت. راستش اول حرفاي مامان رو باور نداشتم.

حرفش را قطع کردم و گفتم: پس براي همين اون پولو بهم دادي؟ مي خواستي امتحانم کني؟

خنده اي سر داد و گفت: اي!! تقريبا. چون هميشه بر اين باور بودم که يک زن زيبا از زيباييش سواستفاده مي کنه. راستي مي تونم ازت يه سوالي بپرسم.

-صد تا بپرس، چون ما که ديگه از جيک و بيک هم باخبريم.

پيام- اون استادي که ازش حرف مي زدي همسرت بود اره؟

-درسته.

-هنوز هم دوستش داري؟ خيلي دلم مي خواد ببينمش......

-اون برام مرده، چون مسبب همه بدبختي هام اونه. هر چي مي کشم از دست اون نامرده، مني که به هيچ وجه حاضر نبودم يعني نمي تونستم از ايران دور بشم، حالا پنج سال و نيمه که حسرت ديدن زادگاهم، پدرم،مادرم رو دارم. به خاطر اون پدرم روم دست بلند کرد از خونه بيرونم کرد. ببينم اگه تو جاي من بودي ازش متنفر نمي شدي؟

پيام به نقطه اي خيره شده و به فکر فرو رفته بود. براي همين متوجه سوالم نشد. براي اينکه از فکر و خيال بيرون بيايد، ابي که در ليوان بود به صورتش پاشيدم. يک متر از جايش بالاپريد. طلا خوشش امده و از خنده ريسه مي رفت و ميگفت: آفرين مامي! دوباره بپاش که بترسه.

پيام- فسقلي حالا ديگه مامانت رو هم تشويق مي کني. اگه جرات داري وايسا تا پارچ رو، رو سرت خالي کنم.

طلا بيرون دويد و پيام هم به دنبالش، دور مبل ها و صندلي ها مي چرخيدند و کوسن را بهم پرت مي کردند. بعد از ان طلا با وسايل شوخي که سهند برايش گرفته بود پيام را اذيت مي کرد و با هم شوخي مي کردند و مي خنديدند. براي اولين بار مي ديدم پيام با بچه اي شوخي مي کند و مي خندد و عبوس و گرفته نيست. دقايقي بعد پيام دست از بازي کشيد و گفت: عروس خانم من تسليمم چو اگه همين طور ادامه بديم مامانت هر دومونو بيرون مي کنه.

بلند شدم تا براي رفع خستگي شربتي بيارم که طلا گفت: نه مامي هيچي نمي گه، بيا بازي کنيم. چون چند روز با پيش با پويا بازي مي کرديم با توپ زديم، شيشه شکست. مامي هم گفت بياييد اين ور تا دستتونو نبره.

پيام- افرين به شما، خدا حفظ تون کنه چقدر شما ساکت و ارام هستين.

طلا- عمو؟

پيام- جان عمو؟

طلا- اگه تو با من عروسي کني بايد بهت بگم بابا؟ خيلي خوب ميشه اونوقت من هم مثل پويا بابا دارم.

از شنيدن اين جمله پاهايم سست شد. براي کنترل خودم روي صندلي نشستم و بغضم گرفت.

خدايا چه ناتوان بودم. چند دقيقه اي بعد بغضم را فروخوردم و با سيني شربت به هال رفتم. اثري از شادي دقايقي قبل در پيام نبودو به جايش گرد غم نشسته بود. شربتش را خورد و بلند شد و عزم رفتن کرد. دم در ايستاد و نکاهي کرد و گفت: غزال اگه جاي تو بودم، حتما ايران مي رفتم و ديداري از خانواده ام مي کردم. چون چند هفته پيش بابات رو ديدم خيلي شکسته شده. وقتي حرف جنس و اين چيزا بود گفتم که از پاريس تهيه مي کنم، بيچاره اهي کشيد و گفت: من هم اونجا گم کرده اي دارم. ولي ديگه ادامه نداد. و من هم اسمي از تو نبردم، چون سفارش کرده بودي. مي دوني شاعر چي ميگه.

سرم را به علامت منفي تکان دادم که گفت:

شد بهار و دل من اسير شهر طوفاني انتظارست

حرف قلب من اين بوده و هست ان زماني که بيايي بهار من است

-افرين!! شاعر هم که شدي.

پيام- اولا ادم عاشق با شعر زندگي مي کنه ثانيا خانم دکتر اينده من فوق ليسانس ادبيات دارم.

-جدي، اين يکي رو نمي دونستم.

حرفهاي پيام و خانم احتشام، فکرم را به خود مشغول کرده بود و تحت تاثير قرار گرفته بودم. بايد در مورد رفتن به ايران با کسي مشورت مي کردم. و بهترين شخص کسري ياور هميشگي ام بود. براي اينکه خارج از محيط خانه و بچه ها، و راحت تر بتوانم صحبت کنم، به مطبش رفتم. بعد از اينکه اخرين نفر مطب را ترک کرد، داخل رفتم و سلام کردم.

کسري- سلام از ماست خانم دکتر، چي شده باز موتورت داغ کرده، عيب و ايرادي پيدا کرده که اومدي سراغ من؟

-اگه متلک هات تموم شد، اومدم چند کلمه باهات حرف بزنم. البته اگر وقت داشتي.

چيني بر پيشاني انداخت و گفت: هر چند وقت برام خيلي ارزش داره، ولي به ناچار، مجبورم که به حرفات گوش بدم. به شرطي که قبل از خوردن لنگه دمپايي به مادامم زنگ بزنم.

-الهي بميرم برات که اين قدر زن زليل هستي.

کسري- چه کنم که دوره زن سالاريه.

کسري بعد از تماس با افسانه گفت: خوب، ديگه شوخي بسه. حالا من در خدمتم! امرتونو بفرماييد.

-مي خوام چند روزي به ايران به ديدن خانواده ام ببينم. نظرت چيه؟

با چشمان از حدقه درآمده اش پرسيد: بله، بله چي شنيدم. يعني حقيقت داره که خانم نظرشون عوض شده و از خر شيطون پايين اومدن؟ واي خدايا معجزه شده.

-کسري اجازه مي دي بگم؟ دست از مسخره بازيات بر مي داري.

- آخه چي کار کنم، خبر خيلي، خيلي مترقبه اي بود. گفتم شايد خواب مي بينم. حالا جدي جدي مي خواي بري، به سلامتي کي تشريف مي بري؟

- تا چند روز ديگه.

کسري- به، نه به ناز کردنت نه با کله رفتنت. عزيزم حالا با اين عجله کجا ميري، مرگ من چند روز ديگه هم بمون. باور کن اينجام مثل خونه خودته، تورو خدا اينقدر غريبي نکن، معذب نباش.

-کسري تو رو خدا بس کن. اصلا منو ببين که اومدم با تو مشورت کنم.

کيفم را برداشتم که بروم که دستم را گرفت و گفت: کجا؟ چه زود هم قهر مي کني. نرفته که باز شروع کردي. نمي دونم وقتي اسم ايران مياد اداهاتو از سر ميگيري. حالا جان طلا بگو ببينم که راست ميگي يا منو دست انداختي. آخه پارسال عيد، تابستون اون همه بهت گفتم. پاتو تو يه کفش کردي که نه، نه که نه.

-به جان طلا راست ميگم.

جدي جواب داد: پس حالا نرو، صبر کن عيد برو. چيزي نمونده.چون عيد بهترين موقع است و کينه و کدورت ها زود فراموش ميشه.

کسري راست ميگفت چون بابا عادت داشت که اگر با کسي ناراحتي يا کدورتي داشت عيد به ديدنش مي رفت و يا تلفني عيد را تبريک مي گفت. براي رسيدن عيد لحظه شماري مي کردم. دل تو دلم نبود. چون فقط خدا مي دانست که چه سرنوشتي در انتظارم است. يا بابا براي هميشه بيرونم مي کرد يا اينکه مرا مي بخشيد و اشتي مي کرد.

چند روز بعد که روز يکشنبه هم بود، صبح بعد از صبحانه طلا را هم اماده کردم و به ديدن سهند و شيدا رفتيم. وقتي در زدم، ديدم اماده بيرون رفتن هستند. براي همين گفتم: مثل اينکه بد موقع مزاحم شدم. جايي مي خواستين برين؟

سهند ژستي گرفت و گفت: بله عمه خانم مي خواستيم به ديدن شما بياييم.

از شنيدن اين خبر خوشحال شدم. به شيدا که نگاه کردم ديدم چشمانش از خوشحالي برق مي زند. بغلش کردم و بوسيدمش و به هر دوشون تبريک گفتم. بعد از اينکه لباسهاشان را عوض کردند، دور هم نشستيم و گفتم: يه خبر خوب هم من براتون دارم. تصميم گرفتم عيد به ايران برم.

سهند از خوشحالي فرياد کشيد و گفت: واي خداي من بهتر از اين نمي شه.

از خوشحالي بيش از حدش چشمانش پر اشک شد و ادامه داد: پس عيد امسال عمو و زن عمو بهترين عيد رو دارن. چون هر دوشون سخت در انتظارت هستن.

شيدا- خوشحالم که اين تصميم رو گرفتي. حالا براي هميشه مي خواي بري؟

-نه بابا، فقط تعطيلات عيد رو مي رم و برمي گردم. البته اگه باز بيرونم نکردن و راهم دادن.

سهند- غزال واقعا تو ديوانه اي. اون بيچاره ها مرتب تلفن مي کنند و دورا دور از اوضاع و احوالت باخبر ميشن. حالا مي آن و بيرونت کنن؟ تو يه تخته کم داري. آخه مي دوني وجه اشتراک تو و عمو چيه، اينکه هر دوتون يه دنده و لجبازين و براي همين هم تا حالا دووم آوردين که دور از هم باشين.

-خوب سهند جان موعظه بسه. راستي در مورد رفتن ام حرفي بهشون نزن، چون همونطور که بي خبر اومدم، بي خبر هم مي خوام برکردم.

سهند-چشم، فقط ما هم همراهيت مي کنيم، تا هم ضمانتت رو بکنيم و هم اين صحنه ديدني رو از نزديک ببينيم.

-اولا من ضمانت تو رو نمي خوام چون عمويي دارم که همه جا ضامنمه، ثانيا اين همه پول خرج مي کني که بيايي و فيلم تماشا کني.

سهند- خيلي هم دلت بخواد که همراهت بيام تحفه.

به حالت قهر بلند شد و به اشپزخانه رفت که پايش به لبه مبل گير کرد و سکندري رفت. ولي قبل از اينکه زمين بخورد، خودش را کنترل کرد. من و طلا بهش مي خنديديم.

شيدا- طوريت نشد؟

-نترس بادمجون بم آفت نداره.

سهند- چيه افت زده، نرفته بلبل زبون شدي. حالا ديگه ما اخ شديم. برنمي گردي که، تنها نمي شي که.

طلا- دايي جون پس من چي برگ چغندرم؟

هر سه به خنده افتاديم و سهند گفت: قربون تو برم دايي جون کي گفته تو برگ چغندري. حالا بگو ببينم اين حرف ها رو از کي ياد گرفتي، از مامان دکترت؟

با خوشحالي جواب داد:نه از پويا.

شيدا- اين اقا پويا هم شده معلم. هر کاري مي کنه طلا فورا ياد مي گيره.

-شيدا خدا به دادت برسه. چون بچه شما با دوتا معلم نابغه ميشه.

از آن پس کارم شده بودخريد، براي همه سوغاتي مي خريدم، فقط نمي دونستم چند نفري به فاميل اضافه شده اند. از سهند که مي پرسيدم مي گفت: وقتي رفتي خودت مي بيني.

-بابا نمي دونم چقدر بگيرم، مي ترسم ازم دلخور بشن، راستي سهند تو چرا خريد نمي کني، نا سلامتي بعد از سه سال به ديدن فاميل ات مي خواي بري.

سهند- وقتي تو مي خري من چرا زحمت بکشم؟ من و تو نداريم. در ضمن تو هي برج مي سازي و پول پارو مي کني. من بيچاره کارمندم و با حقوق کارمندي فقط مي تونم شکم زنو بچه مو سير کنم.

-سهند خودتي، فکر نکن نمي دونم چقدر حقوق مي گيري يا عمو ماهانه برات پول نمي فرسته.

مي خنديد و مي گفت: خواهر و برادر که از اين حرفا ندارن، اين دفعه تو بخر دفعه بعد من خريد مي کنم.

با ذوق و شوق فراوان روزها رو مي شمردم تا روز موعود برسد. مرتب خريد ني رفتم و بهترين لباسها را براي خودم و طلا مي خريدم. مخصوصا براي طلا، لباسهاي مارک دار و معروف مي گرفتم. بعد از خريد نوبت رسيدن به سر و صورتم بود. با ارايش دائم و بلوند کردن موها، آن هم مرتب شد. براي روز بيست ونهم ساعت يک بامداد بليط گرفتم. سهند و شيدا قبل از ما به فرودگاه رسيده بودند، سهند با ديدن چمدان هايم گفت: واي مگه سفر قندهار مي خوايم بريم که پنج تا چمدان برداشتي. اين همه وسايل رو کجا مي بري. باور کن گمرک گير مي دن و مرجوع مي کنن.

سپس دو دستي به سرش کوبيد و به شوخي گفت: خدايا به داد اين حمال برس و کمکش کن تا سالم برسه.

وقتي بليط ها و پاسپورتها را به دستش دادم از تماس دستم گفت:

-غزال چرا دستات يخ کرده، سردته؟

-از استرس زياده.

شيدا- چرا؟

-به خاطر طلا، خيلي مي ترسم.

سهند- نترس، اونا مي دونن که تو دختري رو به فرزندي قبول کردي. وقتي رامين بهشون گفته بود، زن عمو تماس گرفت و پرسيد، که من هم جواب دادم چند ماه پيش که جنابعالي با من تماس داشتي، گفتي که قراره يه همچين کاري بکني. و دو سه ماهه بعد زن عمو دوباره تماس گرفت که گفتم بله يه دختر بچه آوردي.

-ناراحت نشد؟

سهند- بذار اول برم بارامو تحويل بدم بعدا بشينيم و صحبت کنيم.

طفره رفتن سهند از جواب دادن حکايت از عصبانيت مامان داشت، ولي چاره اي نبود بايد تحمل مي کردم.

داخل هواپيما سهند سر طلا را گرم کرده بود تا حوصله اش سر نرود و اذيت نکند. و شيدا هم با دستهاي گرمش دستم را گرفته و باهام حرف مي زد تا زياد فکر نکنم. ولي من هرچه به تهران نزديکتر مي شدم ااسترسم زيياد و ضربان قلبم، تندتر و تندتر مي شد. براي همين شيدا از مهماندار خواست تا برايم قهوه بياورد. تا هم گرم شوم و هم فشارم بالا بيايد. بعد از خوردن قهوه کمي از استرسم کم شد.

ولي وقتي هواپيما بالاي شهر تهران قرار گرفت، اشک از چشمانم سرازير شد. به ياد روزي افتادم که مستاصل و درمانده، با چه حال و روزي با اين شهر عزيز وداع کردم. روزيکه تمام درها به رويم بسته شده بود و چاره اي جز رفتن نداشتم. انقدر حواسم پرت بود که متوجه باز شدن روسري ام نشده بودم.

سهند- خانم اين چه وضعيه، اينجا ايرانه و بايد روسري سر کنيد تا ممنوع الخروجتون نکردم، روسريتونو سر کنيد.

خنديدم و گفتم: ببخشيد برادر حواسم پرت شده بود. قول مي دم دفعه اخرم باشه.

سهند- حتما، راستي غزال خوب شد که هوا سرده و گرنه بايد چادر سرت مي کردي چون مانتو نداري. البته چون چادر هم نداري بايد بيست متر پارچه مي خريديم و مثل هندي ها دورت مي پيچيدي.

-خوب يه دفعه، يک طاقه مي خريديم.

و شروع به خنديدن کرديم. بعد از انجامامور گمرکي که خيلي هم طول کشيد و دادن جريمه به بيرون پا گذاشتيم. فکر کردم حتما افسانه به پيام خبر داده و به دنبالمان امده، چشمم به دنبالش مي گشت ولي از او هم خبري نبود.. براي کسب تکليف رو به سهند گفتم: خوب اقا سهند حالا کجا بايد بريم خونه شما يا خونه ما؟

سهند- هيچ کدام، چون همه رفتند چالوس. شانس آوردي که همه يک جا جمع اند و تا دلت بخواد همه شونو يکجا مي بيني.

وقتي از سالن بيرون رفتيم هواي شهر را با تمام وجودم مي بلعيدم. احساس کردم دوباره متولد شدم. از فرودگاه تاکسي گرفتيم و بدون اينکه نظر شيدا را در مورد ديدن خانواده اش بپرسيم مستقيم به چالوس رفتيم. با دقت به اطراف نگاه مي کردم. چقدر تغيير و تحولات ايجاد شده بود. در جاده جوانه زدن درختان نويد بهار، نويد زندگي دوباره را مي داد. چه قدر دلم براي ديدن اين مرز و بوم تنگ شده بود.

بعد از طي مسافتي کنار رستوراني که مملو از جمعيت بود نگه داشتيم تا صبحانه بخوريم. طلا متعجب به اطرافش نگاه مي کرد.

طلا- مامي چرا همه اينجا فارسي صحبت مي کنند؟

-عزيزم اينجا ايرانه و زبان ملي اينجاست.

همه چيز برايش عجيب و غريب بود.مخصوصا طرز لباس پوشيدن خانمها. چون تا حالا مانتو روسري نديده بود و براي همين مرتب به من و شيدا مي گفت: دلم گرفت اينو از سرتون بردارين.

من و شيدا مي خنديديم و مي گفتيم: طلا خانم نمي شه.

درست بالاي گردنه هزار چم بوديم که از راديو حلول سال نو را اعلام کردند. تحويل سال نو اخل ماشين و بدون سفره هفت سين لطف ديگري داشت. هرچه به شه نزديک تر مي شديم، قلبم ديوانه وار خودش را به قفسه سينه ام مي کوبيد. انگار در حال پرواز بودم. وقتي جلوي در ويلا رسيديم دلم مي خواست از خوشحالي فرياد بزنم. همين که از ماشين پياده شدم چون به جاي ديوار شمشاد وجود داشت و داخل به خوبي ديده مي شد سپهر را که روي ايوان و جلوي ساختمان نشسته بود ديدم. خنده از روي لبهايم محو شد، چون انتظار ديدنش را نداشتم. شادي و حرارت چند لحظه پيشم به کوهي از يخ تبديل شد. خدايا چه بايد مي کردم. نه پاي رفتن به داخل را داشتم و نه ياراي برگشتن. او هم به محض ديدن ما، لبخند زنان بلند شد و به سمت در دويد. چون سهند مشغول پايين آوردن چمدانها و حساب کتاب با راننده بود متوجه اين صحنه نشد ولي شيدا در کنارم ايستاده بود، دست هاي يخ زده ام را به دستش گرفت و گفت: غزال خودتو کنترل کن.

سپهر فورا در را برايمان باز کرد و در حالي که صدايش مي لرزيد سلام کرد. سرم را پايين انداختم و جواب سلامش را ندادم. بي اعتنا از کنارش رد شدم و به داخل رفتم. ولي سهند و شيدا احوال پرسي کردند. دست طلا را گرفتم و با قدم هاي تند خودم را به ساختمان رساندم از پشت در با صداي بلند گفتم: صاحب خونه مهمون نمي خواين.

صداي «واي غزاله» بلند شد. کفشهايم را درآوردم. تا در را باز کردم، بابا را ديدم، خودم را در اغوشش انداختم. خدايا چقدر به اين اغوش گرم نياز داشتم. هر دو از خوشحالي گريه مي کرديم. بعد از بابا نوبت مامان بود که گريه کنان گفت: مادر مي ترسيدم بميرم و نتونم دوباره ببينمت. چشمام به در خشک شده بود تا بياي.

ساناز که براي خودش خانمي شده بود ميان خنده و گريه گفت:

-مامان جان قربون صدقه هاتونو بذاريد براي بعد، تا نوبت ما هم بشه.

دست در گردنش انداختم و گفتم: قربون تو برم! نمي دوني چقدر دلم براتون تنگ شده بود.

ساناز- ما هم همينطور، خواهر بي وفا که رفتي و شش سال پشت سرت رو هم نگاه نکردي.

بعد از ساناز با همه روبوسي کردم، عمو سعيد، عمو محمود، زن عمو، خاله، سها، سهيل. انقدر که حواسم پرت بود طلا را فراموش کرده بودم و اگه بغل عمو نمي ديدمش به يادش نمي افتادم. بين بابا و مامان نشستم و بابا دست در گردنم انداخت و سرم را به سينه اش فشرد و دوباره بوسيد، سپس دستانش را بالا برد و گفت: خدايا شکرت که امسال بهترين عيدي رو بهم دادي و دخترمو برگردوندي.

همه گرداگردم نشسته بودند، به غير از سپهر که گوش اي کز کرده بود و مغموم و گرفته نگاهم مي کرد. چند لحظه اي که گذشت عمو محمود رو به بقيه گفت: ببخشيد اگه نوبتي هم باشه نوبت اين مهمون کوچولو است، با طلا خانم اشنا بشين.

بابا- ببخشيد طلا خانم بيا بغلم ببينم، چه دختر خوشگل و نازي. راستي فارسي بلده حرف بزنه؟

طلا- بله که بلدم. مثل بلبل حرف مي زنم. مگه نه عمو جون؟

عمو محمود- بله دخترم مثل بلبل فارسي حرف مي زنه.

ساناز- آخي چقدر هم شيرين زبون هستي.

طلا- من شما رو مي شناسم خاله، آخه شيدا جون عکس همه رو نشونم داده.

ساناز- پس بيا به خاله يه بوس بده.

طلا پيش ساناز رفت و صورتش را بوسيد. سپس يکي يکي اسم همه را مي گفت و مي بوسيدشون. جلوي مامان که ايستاد و گفت: مامان بزرگ شما چرا اخم کردين. هميشه اخمو هستين؟

قيافه مامان، نشانه نارضايتي اش بود ولي چاره اي جز تحمل نداشتم و براي همين گفتم: طلا جون مامان بزرگ اخمو نيست، گويا حال نداره و سرحال نيست.

مامان بدون اينکه توجهي به طلا بکند لبخندي زد و گفت: اتفاقا خيلي هم سرحالم. بعد از اينهمه مدت دخترم اومده.

طلا سرش را جلو آورد و آهسته در گوشم گفت: مامي آقا نامرده با ما قهره که تنها نشسته؟

-ساکت باش.

طلا- چشم.

چون بهش چشم غره رفتم، پکر دوباره بغل عمو نشست. عمو هم دستي به سرش کشيد و رو به ما گفت: چرا بي خبر اومدين، اگه اطلاع مي دادين ياشار اينا به شيراز نمي رفتن.

سهند- اولا اين دختر شما رو به زور راضي کردم که بياد ثانيا خواستيم غافلگيرتون کنيم.

بابا- چرا دخترم، يعني تا اين حد از ما بيزاري؟

نگاهي به موهاي سفيد و صورت کشيده اش کردم و جواب دادم: حرفاشو باور مي کنيد؟ تا من گفتم مي خوام برم ايران، زودتر از من راه افتاد. پول بليط اش رو به گردن من انداخت.

عمو سعيد- خوب غزال جان، رامين خان چطوره. چرا ايشون تشريف نياورده؟

به زور جلوي خنده ام را گرفتم تا سپهر پست فطرت فکر نکند دوستش دارم به پايش نشستم. براي همين جواب دادم: اون هم خوبه، چون کار داشت تونست بياد.

مامان- اين چند ساله اونجا چي کار مي کردي از زندگيت راضي هستي؟

سهند به جاي من جواب داد: زن عمو تو شهرداري کار مي کنه.

مامان با چشمهاي گشاد شده پرسيد: شهرداري؟ چرا چيکار ميکنه؟

سهند خيلي جدي جواب داد: تو شهرداري، يعني زمين هارو براشون متر مي کنه و گهگاهي هم که حوصله اش سر رفت تخمه مي شکونه.

مامان که تازه متوجه منظور سهند شده بود خنده اي کرد و گفت: سهند تو کي ادم ميشي، زن گرفتي ولي باز هم از اين ادا هات دست برنداشتي.

-مامان جان بگو، فردا بابا ميشي ولي هنوز عاقل نشدي.

زن عمو و مامان که خبري از بارداري شيدا نداشتند از شنيدن اين خبر خوشحال شدند و بعد از بوسيدن شيدا و تبريک گفتن پرسيدند چند ماهه است؟

شيدا با شرم جواب داد: سه ماهه.

به قيافه تک تک افرادي که در انجا بودند نگاه کردم. همه تغيير کرده بودند، عمو سعيد و خاله پيرتر شده بودند، سهيل براي خودش مردي شده بود وقتي در قيافه سها دقت کردم، تازه متوجه شدم که خيلي چاق و چله شده و قيافه اش بامزه تر شده است.

-سها چقدر چاق شدي، مثل توپ گرد شدي. راستي افشين و بابک کجا هستند؟

خنده مليحي کرد و گفت: افشين بچه ها رو برده بيرون.

-بچه ها رو؟ مگه به غير از بابک بچه ديگه اي هم داريد؟

سها- بله دو تا دوقلوي اتيش پاره، بهاره و برديا، سه ساله هستن.

-واي چه جالب، ولي خيلي بزرگ کردنشون سخته، چطوري از عهده اش براومدي.

خاله- پدر من و حاج خانم دراومد تا کمي بزرگ شدن. اينو ساکت مي کردي اون يکي گريه مي کرد.

بابا- خوب عزيزم يه خورده هم از خودت بگو. چي کار مي کني؟ از اونجا از زندگيت راضي هستي يا نه.

-بله چرا راضي نباشم. فقط اوايل تا کمي عادت کنم سخت گذشت ولي الانخدا رو شکر همه چيز بر وقف مراده.

مامان اهسته گفت: اين بچه رو براي چي آوردي. چطوري از پس کاراش برميايي؟

جوابي ندادم که بابا گفت: شيرين نرسيده شروع نکن. بچه که نيست حتما صلاح دونسته که اين کارو کرد.

نفس راحتي کشيدم و چشمم دنبال طلا مي گشت که ديدم بغل سپهر نشسته و با او حرف مي زند، خيلي حرصم گرفت، من از او متنفر بودم آنوقت طلا بغل اش نشسته بود، نتوانستم خودم را کنترل کنم و با عصبانيت گفتم: طلا بيا اين ور مزاحمشون نشو.

سپهر با صدايي که انگار از ته چاه در مي آمد جواب داد: نه مزاحم نيست.

-راستي خاله عروستونو نمي بينم، کجا هستن؟

خاله سرش را پايين انداخت و اهسته جواب داد: سپهر تنها آمده.

سهند براي عوض کردن جو حاکم بلند شد و گفت: اين همه پول سوغاتي دادم ولي يادم رفته بود که تقديمتون کنم. الان ميارم خدمتتون.

-به! روتو بنازم، خسيس! دستت درد نکنه اين همه زحمت کشيدي.

چمدانها را آورد و گفت: خواهش مي کنم چه زحمتي، فقط اگه کم بود ببخشيد، شرمنده.

وقتي خواست چمدان طلا را باز کند گفتم: سهند جان اون چمدان طلاست و سفيده هم مال منه. بقيه رو باز کن.

باز از رونرفت و گفت: ببخشيد، آخه مي دونين خانمم حالش خوب نبود دادم خواهرم بسته بندي کنه.

سهيل- سهند پاشو بيا اين ور که لو رفتي،اين همه لاف نزن.

و باعث خنده همه شد. خواستم چمدانها را باز کنم که افشين و بچه ها آمدند. او هم از ديدنم تعجب کرده بود. بعد از سلام و احوالپرسي با افشين ، بهاره و برديا را بغل کردم و بوسيدمشان. و برديا با شيرين زباني پرسيد: شما کي هستين؟

-من غزالم، دوست مامان سها.

بهاره- اگه دوست ماماني چرا تا حالا خونمون نيومدي؟

-خانم خوشگله چون که اينجا نبودم.

طلا با ديدن بچه در بغلم، از بغل سپهر پايين آمد و سپس پيشم امد و به فرانسه گفت : مامي چرا بغل شون کردي؟ ديگه منو دوست نداري؟

بچه ها رو پايين گذاشتم و گفتم: بچه ها اين هم دختر من طلاست.

و آهسته در گوشش گفتم: دخترم من تو رو بيشتر از همه دوست دارم.

طلا- پس ديگه بغل شون نکن چون باهات قهر مي کنم.

-آخه عزيزم نمي شه که، چطور همه تو رو بغل مي کنن و دوستت دارن. من هم بايد اونارو بغل کنم.

عصباني شد و با فرياد گفت: نخير اينجا هيچ کس منو دوست نداره. چون فقط ساناز و سپهر جون بغل ام کردند. بغضم گرفت. او گناهي نداشت که اينجور مورد بي مهري قرار بگيرد.

بابک که حالا پسر بزرگي شده بود پرسيد:زن دايي طلا چرا عصباني شده؟

دلم لرزيد، هنوز من را زن دايي صدا مي کرد. قبل از اينکه جوابي بدهم برديا گفت: اون که زن دايي ما نيست دوست مامانه. زن دايي ما شراره جونه، مامان ميلاد.

چه لحظات سختي بود. به سختي توانستم خودم را کنترل کنم و بر سر چمدانها نشستم. مشغول دادن سوغاتي ها بودم که تلفن زنگ زد. سهيل بهد از جواب دادن گفت: غزال اقاي اويسي است.

از اينکه به موقع تلفن کرده بود خوشحال شدم گوشي را گرفتم و گفتم: الو سلام.

رامين- سلام، سال نو مبارک، چطوري خانم دکتر؟ اوضاع و احوال چطوره، بر وقف مراده؟

-عيد تو هم مبارک، اون هم خوبه بد نيست. مريم جون چطورن؟ پارميدا خوبه؟

-مريم قهر کرده و پارميدا رو برداشته و رفته خونه باباش.

-چرا؟

-اصرار مي کرد چند روزي بريم مسافرت، من هم گفتم نمي تونم، مي بيني که دست تنهام و اين همه کار دارم.

-همين؟ الکي، الکي.

رامين- باور کن اگه غير از اين چيز ديگه اي باشه. اين از شانس بد منه.

خنديدم و گفتم : کمال هم نشيني بر من اثر کرده، راستي از کسري اينا چه خبر؟

-قبل از اينکه به تو تلفن کنم زنگ زدم و عيد رو تبريک گفتم. فکر کنم الان بهت تلفن کنه، چون دلواپس ات بود. خوب از اوضاع اونجا تعريف کن.

-شرمنده.

رامين- نمي توني حرف بزني، آره؟ خوب طلا چطوره، سهند، شيدا ، عمو.....

-طلا هم خوبه و بقيه هم همين طور.

-ديگه وقتتو نمي گيرم، چون الان سرت حسابي گرمه و وقت نداري. با من کاري نداري، خداحافظ.

-نه قربونت، مواظب خودت باش، خداحافظ.

موقعي کهبا ارمين حرف مي زدم زير چشمي به سپهر که به صورتم زل زده بود، نگاه مي کردم. براي همين ناراحتي لحظه اي پيش از وجودم بيرون رفت.

بعد از گذاشتن گوشي بابا گفت: عزيزم چرا پيش شوهرت کار نمي کني که از بي کاري بچه رو آوردي و اين طوري خودتو عذاب مي دي. و هم باعث ازار و اذيت بچه ميشي.

-بابا جون من مي دونستم اين مساله شما رو ناراحت کرده و آزار ميده. ولي باي من هيچ آزار و اذيتي نداره. من هم پيش رامين کار مي کنم و هم به طلا مي رسم. چون ديگه بهقول خودتون عاقل و بالغ شدم.

عمو براي اينکه کدورتي پيش نيايد رو به بابا گفت: مسعود به جاي اين حرفا يه خورده به اون محبت کنيد، چيزي ازتون کم نمي شه. تازه اين وسط اون طفل معصوم چه گناهي داره که به اتيش ما بزرگتر ها بايد بسوزه.

اين حرف عمو در واقع طعنه اي بود به پدر بي خبرش که با پستي و رذالت زندگي ما رو تباه کرد.

زنگ تلفن رشته افکارم را از هم گسست، سهيل باز گوشي را برداشت و لحظه اي بعد قطع کرد.

عمو سعيد- سهيل کي بود؟

سهيل- اشتباه گرفته بود.

تلفن دوباره زنگ زد و سهيل گوشي را برداشت و اين بار به تندي جواب داد: يه بار گفتم ما همچين شخصي نداريم، اشتباه گرفتيد.

-نخير.

-استغفرالله، ميگم اشتباه گرفتيد.

بابا- سهيل که؟ چرا دعوا مي کني.

سهيل- يه اقايي ميگه، مي خواستم ببينم ماشين خانم دکتر موتورش داغ کرده يا نه، از تعمير گاه بهرامي زنگ زده.

با شنيدن اين جمله من و سهند به خنده افتاديم. قبل از اينکه سهيل گوشي را بگذارد، گوشي را از دستش قاپيدم و گفتم: مرض گرفته نمي توني مثل ادم حرف بزني.

کسري در حالي که مي خنديد گفت: اولا سلام کن بي ادب، ثانيا اين چه طرز حرف زدن با بزرگترته، همه اش تقصير منه که خواستم بدونم باز موتورت عيب پيدا کرده يا نه.

-زهر مار تو که باز شروع شدي.

کسري- اين مدل جديد تبريک گفتنه، ممنون عيد شما هم مبارک.

نگاهي به اطرافم کردم همه هاج و واج من را نگاه مي کردند، که اين شخص کيست. براي همين گفتم : ببين با اين طرز حرف زدنت باعث شدي مامانم اينا چپ چپ نگاهم کنند، در ضمن عيد تو هم مبارک. خوب افسانه جون چطوره؟ پويا، کمند؟

کسري- ممنون همشون خوبند، افسانه هم منتظره تا وراجي هاي من تموم شه تا باهات حرف بزنه. ولي يه دقيقه صبر کن.

-بفرما گوشم با شماست.

-چو چلر، سو، سپ،ميشم يار گلند توز اولماسين

سهيل رو به بقيه گفت: بابا تعمير کار خيلي با کلاسه، آواز هم مي خونه.

کسري اواز رو نگه دار واسه بعد. راستي وزير جنگ اينا کجا هستن؟

کسري هميشه مادرزنش را که خاله اش نيز محسوب مي شد وزير جنگ صدا مي کرد.

-در کنار سرکار، ولي از تشريف فرمايي تون خبر ندارن، بايد بهشون تلفن کني حتما از امدنت خوشحال ميشن.

سپس گوشي را به افسانه داد. بعد از من سهند و شيدا و عمو و طلا هم صحبت کردند و عيد راتبريک گفتند. درست يک ساعت پاي تلفن بوديم. بعد از قطع کردن تماس مامان گفت: غزال چرا با اينطور ادما، تعميرکارا دوست شدي؟

سهند، خنده کنان، به جاي من جواب داد: زن عمو کسري دکتره نه تعميرکار. سال اينده هم دکتري شو مي گيره. با غزال خيلي شوخي مي کنه و براي همين اينطوري گفته. اتفاقا مرد خوبيه خانواده اش هم همين طور.

بابا- پس با اين حساب غزال در پاريس زندگي مي کنه نه نيس، آره سهند جان؟

سهند که دسته گل اب داده بود ساکت شد، خودم جواب دادم: بله بابا، اين همه مدت هم خودم از سهند خواسته بودم به شما چيزي نگه.

بابا- آخه چرا؟

-چون لجبازي و يک دندگي را از شما به ارث بردم.

طلا که تا ان لحظه با بچه ها بازي مي کرد آمد جلوي مامان ايستاد و گفت: ببخشيد مگه ما مهمون شما نيستيم.

مامان بغلش کرد و گفت: چرا عزيزم، خيلي هم خوش آمديد.

طلا- پس چرا به ما نهار نمي دين، مرديم از گرسنگي.

مامان فورا به ساعت نگاه کرد و گفت: اي واي، خاک بر سرم! ساعت سه است ولي ما هنوز نهار اماده نکرديم. خوبه طلا اعتراض کرد وگرنه تا شب هم يادمون نمي افتاد.

زن عمو- خوب جي کار کنيم؟ سرمون گرم صحبت بود. الان اقايون زحمت مي کشن و ميرن بيرون و تهيه مي کنن.

سپهر بلند شد و رو به سهيل گفت: سهيل پاشو بريم بخريم.

تا ان لحظه نتوانسته بودم به صورتش دقت کنم. خوب کهنگاه کردم ديدم موهاي شقيقه اش ريخته و تارهاي سفيد خود نمايي مي کنن.

طلا- سپهر جون من هم باهات بيام؟

سپهر- برو از مامانت اجازه بگير بعد.

طلا- مامان اجازه ميدي من هم باهاشون برم.

سهيل- غزال اجازه بده، همراهمون بياد.

-باشه بذار پالتوشو بپوشونم.

بچه ها همراه انها رفتند و من در اين فرصت مناسب که مامان و بقيه، سفره را پهن مي کردند، رفتم تا لباسم را عوض کنم. بعد از عوض کردن لباسهايم دراز کشيدم، چون دو روز تمام سرپا بودم. ساناز هم پيشم امد و لبه تخت نشست و گفت: عجب تيپي زدي، دامن کوتاه! خيلي هم که خوشگل شدي. انگار خسته اي اره؟

-يه خورده، آخه از ديروز صبح يه بند سرپام.

ساناز- غزال خيلي به موقع اومدي، آخه تابستون عروسيمه.

بلند شدم و محکم بغل اش کردم و صورتش را چند بار بوسيدم و گفتم: باورم نمي شه، با کي؟

ساناز- با يکي از همکلاسيام، اسمش اميره. هر دومون تابستون فارغ اتحصيل ميشيم. راستي تو تغيير رشته دادي و پزشکي خوندي؟

-نه ادامه تحقيل دادم و اين سال من هم دکترا مو ميگيرم.تو چي مي خوني؟

-واي چقدر خوب، پس بگو چرا اقا کسري خانم دکتر گفته بود. خانم دکتر من هم شيمي مي خونم.

دستم را گرفت و بلندم کرد و گفت: پاشو بريم تا به مامان و بابا هم خبر بدم، چون مي دونم از شنيدن اين خبر خوشحال ميشن.

با هم به پذيرايي پيش بقيه رفتيم و ساناز با صداي بلند گفت: بابا و مامان عزيزم، يه خبر خوب ديگه براتون دارم. غزال امسال دکتراشو مي گيره.

همه برايم کف زدند و عمو سعيد گفت: افرين دخترم به اي پشت کارت، هم درس مي خوني و هم کار مي کني. جدا افرين به تو.

بابا هم بلند شد و دست عمو را بوسيد و گفت: محمود ببخش، تا امروز با طعنه هام و نيشخندهام خيلي ناراحتت کردم و آزارت دادم، حلالم کن. ولي تو منو رو سفيد و سر بلند کردي.

عمو در اغوشش گرفت و جواب داد: تو حق داشتي ولي باور کن من هم هر کاري کردم، به خاطر خير و صلاح دخترم بوده و بس.

بابا آمد و دوباره بغلم کرد و صورتم را بوسيد و گفت: الهي سفيد بخت بشي.

آهسته در گوشش گفتم: بابا جون بختي وجود نداره که سفيد و سياه باشه. رامين شوهر من نيست. اون زن و بچه داره.

بابا مات و مبهوت نگاهم کرد ولي حرفي نزد و جلوي ديگران علت را نرسيد. در آن لحظه سپهر و سهيل با بچه ها داخل آمدند و سهيل با خنده گفت: عمو چي شده، باز بازار ماچ و بوسه که داغه.

-حسوديت ميشه.

سهيل- نه استاد، چشمم بترکه اگه حسوديم بشه.

بابا- سهيل جان دخترم تا چند ماه ديگه دکتراشو مي گيره و براي همين خوشحالم.

سهيل- نه بابا، جدي، جدي داري استاد ميشي. تبريک ميگم خانم دکتر.

-اتفاقا از طرف دانشگاه بهم پيشنهاد تدريس دادن، شايد قبول کردم و رفتم تو کار تدريس.

سهيل –شيريني يادت نره خانم دکتر. اتفاقا به سپهر مي گفتم چرا اين اقاي دکتر، غزال رو خانم دکتر صدا مي کرد، نگو به خاطر اينه، پس اقا کسري استادته؟

-نه کسري دکتراي طب داره.

سپهر- تبريک مي گم خانم دکتر. اميدوارم تو تمام مراحل زندگيت موفق باشي.

بدون اينکه جوابي بدهم طلا را از بغل سهيل گرفتم تا براي نهار، دست و صورتش را بشويم. داخل دستشويي گفت: مامان تو که مي گفتي اسم سپهر جون، نامرده.

-طلا دوست ندارم سپهر جون صداش کني، فهميدي؟

-پس چي صداش کنم، مامي تو چرا از اقا نامرده خوشت نمي آيد و جوابشو نمي دي؟

معصومانه نگاهم کرد تا جوابش را بدهم ولي چه بايد مي گفتم: طلا همون سپهرجون صداش کن و اينهمه هم سوال پيچم نکن، اه!

طلا- چشم ديگه چيزي نمي پرسم. من دوس ندارم شما رو ناراحت کنم. حالا مامي يه چيزي بگم؟

-بگو عزيزم.

-ولي سپهر جون خيلي دوست داره، خودش بهم گفت.

عصباني شدم و گفتم: سپهر جون غلط کرده. بي شعور مي خواد با احساسات تو هم بازي کنه.

بدون اين که ادامه بدهد از دستشويي بيرون رفت. با حرص چند مشت اب به صورتم زدم و بيرون امدم. کنار سفره نه سهند و شيدا بودند و نه عمو و زن عمو.

-پس بقيه کجا رفتند؟

ساناز- طلا که از دستشويي دراومد با گريه دويد تو اتاق، اونا هم رفتن پيش اش.

بهاره- خاله کتک اش زدي؟

-نه عزيزم.

فورا به اتاق خواب رفتم. سهند با ديدنم با عصبانيت گفت: مگه مرض داري که اين طفل معصوم رو اذيت مي کني؟ تو اين چند ساعت يه گوشه کز کرده از يه طرفي بي محلي اينا از يه طرف هم تو مي چزونيش.

-مي گي چه خاکي تو سرم کنم؟

سهند- مي ميري دو کلمه با سپهر صحبت کني، مي دوني که طلا چقدر حساسه. طفلکي ميگه از مامي مي پرسم چرا با سپهر جون حرف نمي زني، سرم داد مي کشه.

زن عمو- مادر جون از واقعيت نمي توني فرار کني، به هر جهت خوني که تو رگ هاشه، به طرف اش مي کشه حالا چه تو بخواي چه نخواي. نبايد زياد حساسيت به خرج بدي. چون اين بجه از داشتن نعمت .........

و بقيه حرفش را ادامه نداد.زن عمو راست مي گفت، چون اين واقعيتش بود که من از او گريزان بودم ولي ايا مستوجب اين همه درد و رنج بودم. اگه او عاشق يکي ديگه شده بود من چه گناهي داشتم.

طلا روي تخت دمر افتاده بود و گريه مي کرد و شيدا کنارش نشسته بود و نوازشش مي کرد و با وعده و وعيد مي خواست ارامش کند. لبه تخت نشستم و دست به موهاي خرمايي اش کشيدم و گفتم: ببخشيد قول ميدم ديگه سرت داد نزنم، حالا پاشو بريم نهار بخوريم چون همه منتظرمون هستند.

اعتنايي نکرد که دوباره گفتم: طلا جون اگه محلم نذاري و بلند نشي دلم مي شکنه ها.

صورتش را بطرفم برگرداند و لبخند زنان گفت: بغلم کن تا اشتي کنيم.

صورتش را بوسيدم و بغل اش کردم و با هم بيرون رفتيم که سهيل گفت: طلا جون ببين چفدر خاطرخواه داري که چهار نفر اومدن دنبالت و نازتو مي کشن.

طلا- عمو سهيل، خاطرخواه يعني چي؟

سهيل-يعني اينکه دوست دارن.

طلا- پس تو منو دوست داري.

-معلومه که دوست دارم، اصلا بيا با هم نهار بخوريم.

بهاره و برديا- دايي جو ما هم بياييم.

سهيل- شما هم بيايين.

کنار دست بابا نشستم که گفت: چرا گريه مي کرد؟

-دعواش کرده بودم.

بابا- تا اونجايي که من يادم مياد کسي تو رو دعوا نکرده بود. الا يه بار که.......

دستم را جلوي دهنش گرفتم وو گفتم:ديگه نمي خواد گذشته هارو پيش بکشيد.

بعد از خوردن غذا چون خسته بودم رفتم تا بخوابم. وقتي بيدار شدم ساعت هشت بود. براي رفع کسالت و خستگي به حمام رفتم. بعد از دوش گرفتن لباس مناسبي پوشيدم و به سر و صورتم رسيدم و مرتب و اراسته بيرون رفتم.

سهيل- خوش خواب چقدر مي خوابي، نکنه خوابتو آوردي واسه ما. الان يه ساعته طلا بيدار شده ولي از تو خبري نيست.

-ببينم پير پسر تو نمي خواي زن بگيري تا بلبل زبوني ات از يادت بره.

سهيل دستي به موهايش کشيد و گفت: والله به ننه ام ميگم ولي ميگه دختر مورد نظر فعلا در شبکه موجود نمي باشد.

-مگه از اينترنت مي خواي پيدا کني؟

-نه.

خاله- غزال جان تو باهاش حرف بزن شايد سر عقل بياد.

سهيل- مگه عقلمو از دست دادم، تازه وقتي زن گرفتم از دست ميدم. خانم دکتر چايي ميل داريد؟

-بدم نمي آيد.

بلند شد و برايم چايي آورد که پرسيدم: سهيل جدي خيال زن گرفتن نداري؟

آهسته جواب داد: چرا ولي چه کنم که طرف تحويل ام نمي گيره. خونشون اين نزديکي هاست.

-شماليه؟

سهيل- نمي دونم، چون اسمش رو هم نمي دونم چه برسه به ايناش. شب با هم ميريم تا هم ببينيش و هم شايد اسمش رو فهميدي.

-چقدر دست و پا چلفتي هستي. حالا چند وقته عاشق اين بي نام و نشون شدي؟

-دوسال.

يک پس گردني بهش زدم و گفتم: خيلي برات متاسفم. يه خورده از داداش بزرگت ياد بگير. چون با يه دست دوتا هندوانه برداشته بود.

سهيل- اونطوري که تو فکر مي کني هم نيست. سپهر خيلي بد بخته! نمي خوام ازش طرفداري کنم، ولي خيلي دلم براش ميسوزه. حرف براي گفتن زياده و سر فرصت با هم حرف مي زنيم.

-بد بختي يا خوشبختي اش به من ربطي نداره چون من ديگه گذشته رو فراموش کردم.

لبخندي زد و گفت: فکر نکنم فراموشش کرده باشي، چون اوني که گردنته خلاف اينو ثابت مي کنه.

به چشمانش خيره شدم و گفتم: چون تو به گردنم انداختي نگه اش داشتم.

در همين هنگام طلا کنارم امد و گفت: مامي مي تونم اهنگ بزنم؟

سهيل- با چي مي خواي اهنگ بزني؟

-صبر کن الان ميارم تا ببيني.

فورا دويد و از چمدانش ويلون را آورد و شروع به نواختن کرد. هم اهنگهاي خارجي مي زد و هم ايراني. لذتي خاص تمام وجودم را در برگرفته بود و به داشتن چنين دختري افتخار مي کردم، گهگاهي هم به سپهر نگاه مي کردم. دستش را ستون چونه اش کرده بود و محو تماشايش بود.

طلا نيمه هاي اهنگ، دست از زدن کشيد و ويلون را زمين گذاشت.

بابا- دخترم چرا قطع کردي و نمي زني؟ تازه رفته بوديم تو حس.

طلا- آخه بابابزرگ دستم خسته شد.

بابا- فداي اون دستاي کوچولوت بشم، پاشو بيا بغل بابابزرگ ببينم.

با ذوق و شوق خودش را در آغوش بابا انداخت و محکم بوسيدش، بابا هم او را بوسيد و گفت: آفرين دختر، خيلي خوب زدي.

طلا- بابابزرگ باله هم بلدم برقصم.

عمو سعيد- پس دختر هنرمندي هستي، ديگه چي بلدي؟

طلا- ژيمناستيک هم بلدم. الان پشتک مي زنم تا ببيني.

فورا لباسهايش را از تنش درآورد و با شورت شروع به پريدن و پشتک زدن کرد، با اهنگ خيالي باله هم مي رقصيد. مي ترسيدم سرما بخورد و دچار دردسر شوم، گفتم: طلا بيا لباستو بپوش، سرما مي خوري.

طلا- مامي با لباس نمي تونم برقصم.

وقتي دست از رقصيدن کشيد، بدون اينکه لباس بپوشد،بازي مي کرد و در اتاق مي چرخيد. براي اينکه لباس تنش کنم دنبالش راه افتادم ولي تند و تيز به اين طرف مي پريد و نمي توانستم بگيرمش، بچه ها به خيال اينکه گرگم به هوا بازي مي کنم طلا را تشويق مي کردند.

-سهند پاشو بگيرش خسته شدم.

سهند به جاي اينکه کمکم کند شانه بالا انداخت و به جاي اون ساناز بلند شد. ولي دوتايي هم حريف اش نمي شديم. تا اينکه از بغل افشين رد مي شد گرفتش. تقلا مي کرد تا دوباره فرار کند. با هزار مصيبت لباس تنش کردم و بعد براي خوردن شام، سر سفره رفتيم طلا باز هم از سر و روي سهند بالا مي فت و اجازه غذا خوردن به سهند نمي داد.

خاله نازي خنده کنان گفت: به اين بچه يواشکي چي دادين که انرژي گرفت؟

شيدا- هيچي، فقط نشنيدين که ميگن از محبت خارها گل مي شود. طلا هميشه شيطوني ميکنه و اروم نمي شينه. ولي از ساعتي که اينجا رسيديم، بي توجهي و بي مهري اطرافيانش، اونو آزرده کرده. آخه خيلي حساس و زود رنجه.

خاله- حق با شماست، حالا غزال جان طلا چند سالشه؟

-پنج سال.

سها- جدي؟ من فکر مي کردم هفت سالش اينا باشه. آخه ماشالله قد بلند و درشته.

طلا که سوار بر گردن سهند بود جواب داد: خوب خاله، مامي هم قدش بلنده. درست مثل اونايي که ميان لباس مي پوشن مي مونه.

سها- يعني مثل مانکن هاست، آره؟

طلا- بله مانکن و خوشگل.

سها- خوش به حالت غزال! چه دختري داري که اين همه تعريف و تمجيد تو رو مي کنه.

خوب چي کار کنه از دار دنيا فقط منو داره و براي همين خيلي هوامو داره.

عمو سعيد- اتفاقا داشتن مادر خوبي مثل تو ، لطف بزرگيه که شامل حالش شده.

عمو به خيال اينکه طلا بچه پرورشگاهي است برايش دل مي سوزاند. غافل از اينکه هم خون خودش است. اين مساله برايم عذاب آور بود مخصوصا وقتي خاله يا عمو سعيد، بچه هاي سها را درآغوش مي فشردند.

چون نياز به هم دل داشتم تا کمي صحبت کنم و کمي از غم هام کم بشه، شماره موبايل پيام را گرفتم که خاموش بود. شماره ويلا را گرفتم که مرد ناشناسي جواب داد: منزل آقاي احتشام؟

-بله بفرماييد.

- خانم احتشام تشريف دارن؟

-نخير با دکتر و بچه ها تشريف بردن بيرون، ببخشيد شما؟

-من يکي از دوستانشون هستم، شما؟

-من خدمتکارشون هستم.

-پيام خان چي، ايشون هم تشريف ندارن؟

-چرا تشريف دارن، ولي ايشون فرمودند هر کسي تلفن کرد بگم الان نمي تونن و بعدا خودشون تماش مي گيرن.

-شما لطف کنيد و صداشون کنيد. من کار واجبي دارم.

هر چقدر بهش گفتم، گفت: نمي شه اقا دستور داده که مزاحمش نشيم.

آخر از کوره در رفتم و گفتم:

آقا غلط کرده، بهت ميگم برو صداش کن.

بيچاره از ترس گوشي را گذاشت و رفت تا صداش کند. در اين فرصت بابا پرسيد: اين آقاي احتشام تاجر هستند؟

-بله چطور مگه؟

-اخه با غرور و تکبري کهاون داره يه چيزي هم بايد دستي بدي تا جوابتو بده اونوقت تو ميگي غلط کرده؟ کسي جرات بلند حرف زدن با اون رو نداره.

قبل از اينکه جواب بابا را بدم صداي پيام در گوشي پيچيد، با عصبانيت فرياد کشيد: بله بفرماييد؟

-سلام عرض شد، آقا.

پيام- ا، تويي. سلام. تو اسمونا دنبالت مي گشتم روي زمين پيدات کردم. خوب غزال خانم دستت درد نکنه چه عيدي خوبي برام حواله کردي.

خنديدم و گفتم: خواهش مي کنم، قابل شما رو نداشت. آخه هر چي به اين مرتيکه ميگم صداش کن. ميگه اقا دستور داده، مزاحم استراحتشون نشيم. انگار عليا حضرت دستور داده.

قاه قاه خنديد و گفت: خوب بگذريم! از صبح کجا بودي، هر چي تماس مي گرفتم کسي جواب نمي داد.

-در يک قدمي جنابعالي.

-جان من راست ميگي يا سرکارم گذاشتي.

- به جان تو راست ميگم، ده و نيم رسيديم.

پس زود پاشو بيا اينجا که کار واجبي باهات دارم.

-شرمنده! آقا گفتن که مزاحمشون نشم و حالا دير وقته.

-به قول خودت اقا غلط کرده، حالا جان طلا پاشو بيا که خيلي حوصله ام سر رفته.

پيام انقدر اصرار کرد تا مجبور شدم قبول کنم. بعد از گذاشتن گوشي کت و دامن شيري ام را پوشيدم. چون طلا با بچه ها مشغول بازي بود همراهم نيامد. خواستم بيرون بروم که بادم افتاد ادرس را نپرسيدم.دوباره تلفن کردم و ادرس را پرسيدم. خداحافظي کردم که بروم، مامان گفت: دخترم فکر مي کني کار درستيه که اين وقت شب بري اونجا، تو از کجا مي شناسي و بهش اعتماد داري.

-من پيام را به خوبي مي شناسم و مرد محترميه. و در ضمن برادر خانم دکتر بهراميه.

مامان- خيلي خوب برو.

کليد ماشين بابا را گرفتم و بيرون رفتم. ديدم سپهر جلوي ماشين بابا ايستاده. به ناچار مي خواستم صدايش کنم که خودش بيرون امد و نگاهي به سر تا پايم انداخت و گفت: کاش قبلا هم اين همه به خودت مي رسيدي.

-آخه بعدا فهميدم با رنگ و روغن مي توني مردهارو فريب بدي و خرشون کني. اونا هم کاري به باطنت ندارن و فقط ظاهرتو مي بينن.

سپهر- هر چقدر دلت مي خواد طعنه بزن و متلک بارم کن. چون خود کرده را تدبير نيست.

به دنبالش سوار ماشين شد و حرکت کرد. من هم سوار ماشين شدم و بيرون رفتم. خدمتکار با ديدنم در را باز کرد و وبه داخل رفتم. پيام داخل حياط به انتظارم ايستاده بود. پياده شدم به گرمي سلام و احوالپرسي کرد. بعد به داخل رفتيم. قبل از اينککه بشينم پيام تمام ساختمان را نشانم داد. وقتي به بالا رفتيم گفت: اينجا رو خيلي دوست دارم چون بهم ارمش ميده. در هر فصلي قشنگه مخصوصا موقع برف و بارون. .اقعا دستت درد نکنه. مي دوني تا حالا چند نفر غريبه اومدن و از داخل اش ديدين کردن.

-دعوت کردي تا از کارم تعريف کني؟

پيام- نه مي خواستم... مي خواستم بگم خيلي خوشگل شدي به حدي که قابل توصيف نيست.

-خواهش مي کنم حاشيه نرو و اصل مطلب رو بگو.

-با من ازدواج مي کني؟

غافلگير شدم. اصلا فکرم به اينجا خطور نمي کرد. فکر مي کردم در مورد کار مي خواد باهام صحبت کنه.

سرم را ميان دستانم گرفتم و به فکر فرو رفتم که دوباره گفت: اگه مشکل تو فقط طلا است، بايد بگم اونهم راه حلي داره و من فکرامو کردم و اگه اجازه بدي شناسنامه اش رو عوض مي کنيم و به اسم من ميگيريم. تا تو مشکلي براي اومدن به ايران نداشته باشي.

-تو که ماشا... خودت بريدي و دوختي و جاي چک و چونه برام نذاشتي.

- پس قبول مي کني؟!

-اجازه بده چند روزي فکر کنم و با خانواده ام در ميان بذارم. تازه تو فکر مي کني خانواده ات با ازدواجمون موافقت مي کنن، چون من يه بچه دارم.

پيام- اين پيشنهاد رو مامان از موقعي که تو رو ديده داده و بابا هم حرفي نداره و مشتاق ديدنته. راستي تا يادم نرفته دعوتت کنم که پنجم تولد خاطره است. حتما با بابا اينا بيايد.

-پس سهند و شيدا و عمو و زن عمو رو دعوت نمي کني.

پيام- ببخشيد نمي دونستم اونا هم اومدن. از طرف من دعوتشون کن.

-بذار قبل از هز چيزي اينو بهت بگم که بعدا عيب و ايراد نگيري. سپهر و خانواده اش هم اينجا هستن. مي دوني که باباي سپهر يکي از بهترين و صميمي ترين دوستاي باباست.

پيام- برام مهم نيست، تو فقط قبول کن. چون از اين تنهايي و گوشه گيري خسته شدم. مي خوام شور و نشاط تو بهم سرايت کنه.

جوابش را با لبخند دادم و نيم ساعتي هم انجا نشستم. ديگر در مورد ازدواج حرفي نزديم. زياد نمي توانستم بمانم نياز به خلوت و تنهايي داشتم تا خوب فکر کنم.

وقتي برگشتم، لباسهايم را عوض کردم تا لب دريا برون که سساناز پرسيد: غزال کجا ميري؟

-لب دريا.

ساناز- بيمعرفت چرا تنها، ما هم باهات مياييم.

سپس رو به بقييه گفت: هر کي مياد زود آماده شه.

سهيل، افشين، سها، شيدا و سهند هم آماده شدند. چون هوا تاريک بود از بردن بچه ها خودداري کرديم. موقع رفتن سهند به سپهر که نشسته بود گفت: چرا مثل پيرمردها نشستي، بلند شو همراه ما بيا.

سپهر- مزاحمتون نمي شم.

سهند- چه مزاحمتي، ديگه کار من و شيدا از اين حرفها گذشته. بلند شو.

با هم به لب ساحل رفتيم. هر قدمي که برمي داشتم ياد و خاطره گذشته در ذهنم زنده مي شد. به ياد روزي افتادم که لب دريا پايم پيچ خورد و سپهر با وزن سنگين ام تا خونه کولم کرد و آورد. از ناراحتي و عصبانيت پايم را به سنگي که جلوي پايم بود کوبيدم که پايم به شدن درد گرفت و گفتم: آخ.

سهيل- خانم دکتر اون توپ نيست، سنگه، اشتباه گرفتي.

-سهيل خواهش مي کنم اينقدر نگو خانم دکتر من همون غزالم.

سهيل- چشم خانم دکتر.

-خانم دکتر و زهر مار.

خنده اي کرد و گفت: چشم! راستي غزال فردا شب با هم ميريم و خونه طرف رو بهت نشون ميدم اگه مايل باشي.

-حتما.

لب دريا مردها آتش روشن کردند و دورش نشستيم. مثل گذشته من و سهيل و سهند محفل را گرم کرده بوديم و ميگفتيم و مي خنديديم. فقط سپهر بود که ساکت و خاموش نشسته بود و نگاه مي کرد و چشم يه صورتم دوخته بود. وقتي که نگاهم در نگاهش گره خورد، سرش را پايين مي انداخت. دو ساعتي انجا نشستيم. موقع برگشتن اهسته از سها پرسيدم: سها چرا شراره و ميلاد رو نياورده.

سها- براي اينکه مامان و بابا اجازه نمي دن. خود سپهر هم دو سالي ميشه که اجازه رفت و امد پيدا کرده يعني از وقتي که بابا سکته کرد و افتاد بيمارستان.

-نمي دونستم عمو سکته کرده.

سها- براي همينه که سيگار نمي کشه، غزال، سپهر اون سپهري که تو مي شناختي نيست. کمتر حرف مي زنه، خيلي تو خودشه. اون با دستاي خودش، زندگي شو نابود کرد. هميشه تنهاست.

-پس شراره و ميلاد برگ چغندر ان.

سها خنديدو گفت: تقريبا، چون سپهر حتي يک شب هم با اونا زير يه سقف زندگي نکرده. جدا از هم مي مونن. شراره زن شناسنامه ايشه.

-باور کردنش برام مشکله، نمي تونم قبلش کنم. راستي از بهناز اينا چه خبر؟ کجان؟

سها- پس فردا ميان اينجا. مي دوني بهناز يه دختر داره مهديس هم سن طلاست.

-جدي، نه خبر نداشتم. در اين چند سال از همه بي خبر بودم.

وقتي رسيديم، قبل از خوابيدن بابا و عمو را صدا کردم و اول در مورد رامين به بابا توضيح دادم و سپس خواستگاري پيام را گفتم.

عمو- به نظرم پيام پسر لايق و خوبيه.اگر قبول کني سر و سامان ميگيري.

بابا- وقتي عموت تاييدش مي کنه، من هم حرفي ندارم و هر جور خودت صلاح مي دوني و دوست داري. راحتي تو راحتي ما هم هست.

-راستش خودمم بي ميل نيستم. چون از تنهايي و خيلي مسائل ديگه، خسته شدم.

بابا- پس مبارکه.

صبح روز بعد تازه سفره را جمع کرده بوديم که پيام و خانم احتشام به ديدنمان امدند. طرز رفتار و صحبت کردن پيام و خانم احتشام مورد توجه همه، بخصوص مامان و بابا قرار گرفته بود. خانم احتشام، براي روز بعد همه را براي نهار دعوت کرد و دقايقي نشسته و سپس عزم رفتن کردند.

موقع رفتن اهسته به پيام گفتم: من حرفي ندارم.

لبخندي زد و گفت: خوشحالم! پس با اجازه يه بار ديگه مزاحمتون ميشيم.

-مراحم هستين.

بعد از رفتن انها، بابا براي خريد بيرون رفت که از من هم خواست تا همراهش بروم. پالتو طلا را تنش کردم و سه تايي رفتيم. بابا فقط در مورد اينن چند سال که ازشان دور بودم مي خواست بداند. کمابيش برايش تعريف کردم و در اخر هم از پيام و خانواده اش پرسيد. چون يک بار طمع تلخ شکست را چشيده بودم مي ترسيد. از حرف زدنش، از اه کشيدنش، مشخص بود که در اين چند سال خيلي عذاب کشيده است. از خريد که برگشتيم همه بودند به جز سپهر. طلا که به سپهر علاقه پيدا کرده بود از خاله پرسيد: خاله سپهر جون کجا رفته؟

خاله- عزيزم سرش درد مي کرد رفته بخوابه.

طلا- چرا سرش درد مي کرد، شما دعواش کردين؟

خاله- نه فدات شم، من دعواش نکردم. مريضه، ميگرن داره و بعضي اوقات همين طور درد مي کنه.

طلا- اجازه ميدين برم پيشش و حالش را بپرسم.

خاله- برو عزيزم فقط اگه خواب بود بيدارش نکن دخترم.

طلا- چشم.

ساناز- غزال، طلا چقدر باادبه براي هر چيزي اجازه مي گيره.

-به مامانش رفته.

طلا- مامي بيا با هم بريم. آخه مي ترسم درو بد بزنم و بيدار بشه، گناه داره.

به ناچار بلند شدم، چون نمي خواستم ناراحتش کنم. بغلش کردم و با هم به طبقه بالا رفتيم. به تمام اتاقها سرک کشيديم ولي خبري از سپهر نبود. داشتم فکر مي کردم که کجا مي تونه باشه که طلا گفت: مامي شايد اون اتاق بالايي رفته باشه.

-نه عزيزم، فکر نکنم. اخه اونجا انباريه، تو انباري که نمي خوابه.

طلا-حالا بيا بريم و اونجا رو نگاه کنيم.

به اتاق زير شيواني رفتيم در را که باز کرديم، ديدم انجا کنار وسايل خوابيده است. دلم براش سوخت. با صداي در چشم باز کرد و با ديدنمان لبخندي زد و بلند شد و نشست.

طلا- سپهرجون ما بيدارت کرديم؟

سپهر- نه گلم بيدار بودم.

-چرا اينجا خوابيدي، جا قحطي بود.

سپهر- پايين سروصدا مي ياد اذيت ام مي کنه. ولي اينجا هيچ صدايي نمياد.

-پس معذرت مي خوام که مزاجمت شديم راستش طلا مجبورم کرد.

سپهر- مزاحم نيستي بلکه مراحمي. در ضمن اينو هم مي دونم که طلا تو رو کشونده اينجا. چون که جواب سلام رو نمي دي. چه برسه که بياي و حالم را بپرسي. نمي دونم برعکس تو که اين همه از من بيزاري، چرا اين بچه اينقدر به من علاقه نشون ميده.

پوزخندي زد و گفت: طفلکي فکر مي کنه اسم من نامرده.

خواستم بيرون برم که گفت: ولي من هنوز مي پرستمت.

برگشتم و پوزخندي زدم و گفتم: از زن گرفتنت معلومه.

سپهر- غزال يه دقيقه وايسا تا ....

توجهي نکردم و بيرون امدم. ولي طلا پيش اش ماند. وقت نهار از سهند خواستم که دنبال طلا برود. لحظه اي بعد برگشت و آهسته گفت: رو دست باباش خوابيده.

دندانهايم را بهم فشردم و گفتم: مرض گرفته نمي شد از اون کلمه استفاده نکني.

سهند- ببخشيد حواسم نبود.

-اي خدا!! کي اين دو هفته تموم ميشه تا از اين مخمصه نجات پيدا کنم.

بعد از خوردن نهار، همه خوابيدند الا من، بدون طلا آرام و قرار نداشتم. دلم شور مي زد که نکند بدون پتو بخوابد و سرما بخورد و دچار تنگي نفس شود. از وقت غذايش گذشته بود. توي هال بانگراني به اين طرف و ان طرف مي رفتم، سرانجام بي اختيار بالا رفتم. آهسته در را باز کردم. ديدم سرش روي بازوي سپهر و دستش در گردن اوست. خدايا چه صحنه دردناکي بود. پدر و دختر دست در گردن هم، آرام و راحت خوابيده بودند. چون پتو فقط روي طلا بود و اتاق هم سرد پتوي ديگري برداشتم و روي سپهر انداختم، نمي دانستم از روي علاقه بود يا دل سوزي.

پاورچين پاورچين بيرون امدم که بيدار نشوند. روي کاناپه دراز کشيدم که به محض بيدار شدن طلا غذايش را بدهم. ناخودآگاه قيافه سپهر و پيام را با هم مقايسه مي کردم، يک دنيا فاصله بود. سپهر از هر لحاظ از پيام سرتر بود.. زيبا و دلربا که هر زني با ديدنش شيفته اش ميشد ولي چرا بايد ان دو را با هم مقايسه مي کردم. سپهر هر چي بود، براي من مهره سوخته محسوب مي شد. من در شرف ازدواج با مرد ديگه اي بودم. مردي که مثل من شکست خورده و زجر کشيده بود. ولي آيا آن عشق و علاقه اي که موقع ازدواج با سپهر داشتم به پيام هم داشتم؟ بايد به دلم رجوع مي کردم. اما مي دانستم آن عشق وجود نداشت و اين پيوند صرفا براي فرار از تنهايي و پشت گرمي بود. پيام را به عنوان شوهر و شريک اينده ام ميديدم نه عشق و معبودم.. با اين افکار و انديشه ها در جنگ و جدال بودم که صدايي از جا پراندم. چشم که باز کردم طلا و سپهر را بالاي سرم ديدم.

طلا خنده کنان گفت: ماما گوخدون؟ (ترسيدي)

طلا اغلب به فارسي و فرانسه و ترکي صحبت مي کرد و کمتر به يک زبان حرف مي زد.

-بله خيلي هم ترسيدم.

طلا- ( من گرسنه ام).

سپهر با تعجب گفت: طلا ترکي هم حرف مي زنه؟ بلده؟

با ترشرويي جواب دادم: بله، مگه عيبي داره.

سپهر- نه بداخلاق، خيلي هم خوبه که دختري به اين سن و سال بتونه سه تا زبون حرف بزنه.

-طلا دختر باهوشيه.

طلا- مامان من دستشويي دارم.

بلند شدم و طلا را به دستشويي بردم، سپس به اشپزخانه رفتم تا غذا گرم کنم. طلا از روي ميز به روي کابينت پريد. سپهر با نگراني گفت: طلا مواظب باش، چي کار مي کني؟

با خونسردي پرسيدم: چي مي خواي عزيزم؟

طلا- هيچي فقط خواستم مثل تارزان بپرم.

سپهر- طلاجون اين مامان ريلکس ات بهت نگفته اون کارتونه و واقعيت نداره و با اين کارت ممکنه بيافتي و دست و پات بشکنه.

طلا- اونوقت مثل مامي ميشم اره؟

سپهر- مگه دست و پاي مامي شکسته؟

طلا- نه مامي سر و دلش شکسته. سپهر جون چرا دل مامي رو شکوندي؟

-چون که بتکده اش هستم و منو مي پرسته.

سپهر هيچ جوابي نداد. غذا را کشيدم و گذاشتم جلوش و بعد گفتم: چرا ساکتي و جواب نمي دي. چون حنات پيش من رنگ نداره و مي دوني که حرفاي دروغين تورو باور نمي کنم؟ بگو ديگه چرا لال شدي. ولي اقاي زماني بذار يه چيزي رو حاليت کنم، واي به حالت اگه بخواي با احساسات اين بچه هم بازي کني. اونوقت من ميدونم و تو.

سپهر- تو اشتباه مي کني و مي دونم هرچقدر هم بهت بگم باور نمي کني چون خطايي که من مرتکب شدم قابل بخشش نيست ولي من هنوز دوست دارم. ولي در مورد اين طفل معصوم اخه چرا بايد با احساساتش بازي کنم، دليلي نداره. شايد باور نکني ولي از وقتي که ديدمش احساس مي کنم سالهاست مي شناسمش و به اندازه....

به ميان حرفش دويدم و گفتم: حتما به اندازه شازده پسرت دوستش داري، آره؟

طلا- سپهرجون چرا پسرتو نياوردي تا با من بازي کنه؟

-خفه شو و اينقدر سپهرجون، سپهرجون نکن.

اششک گونه هاي طلا را خيس کرد. خواستم بغل اش کنم که خودش را انداخت بغل سپهر، چشماي او هم پر اشک شد. از اينکه بي خودي سر دخترم داد کشيدم خودم هم گريه ام گرفت. با صداي فريادم، سهند و سهيل که پايين خوابيده بودند، به اشپزخانه امدند. سهيل پرسيد: چي شده، چرا داد مي زني؟

-هيچي، ببخشيد که شما رو هم بيدار کردم.

سهند بطرف طلا رفت و گفت: دايي جون چرا گريه مي کني؟

طلا به فرانسه جواب داد: دايي جون از موقعي که اومديم مامي همش سرم داد مي زنه. بهم ميگه خفه شو! آخه من که حرف بدي نزدم.

سهيل- طلا لطفا بزن کانال فارسي تا ما هم بفهميم موضوع از چه قراره که هر سه تون آبغوره گرفتين.

سپهر- سهيل الان چه وقت شوخي کردنه.

سهيل- ببخشيد، نمي دونستم اوضاع اينقدر وخيمه.

طلا براي سهند توضيح داد که براي چي سرش داد زدم و سهند عصبانس شد و گفت: اگه يک بار ديگه الکي سرش داد بزني.....لا اله الا الله.

سپس کمي ارامتر ادامه داد: تو اگه با سپهر مشکلي داري و سر جنگي، طلا اين وسط چه تقصيري داره که چوب شما رو بخوره. اصلا سپهر خواهش مي کنم که با طلا حرف نزن.

سپهر به علامت مثبت سرش را تکان داد. طلا گفت: آخه مي دوني دايي من سپهر جون رو دوست دارم مي خوام باهاش حرف بزنم. همه اش تقصير اين ماميه که سر ما داد مي زنه و اذيت مي کنه.

سهند- فدات بشم تو ببخش، اين مامانت يهکمک قاطي کرده و حالش خوش نيست. اصلا اگه از اين بعد اذيتت کنه خودم حسابشو مي رسم خوبه. تو هم هر چقدر خواستي.......

خنديد و گفت: با اين تحفه حرف بزن.

طلا- نه دايي من نمي خوام حساب مامي رو برسي اخه من اونم دوست دارم.

سهند- چشم هرچي تو بگي.

سهيل- غزال بيا با هم بريم لب دريا، چون هواي اينجا خيلي پسه و مي ترسم خون و خونريزي راه بيفته.

اونقدر حالم بد بود که بدون هيچ حرف و حديثي پالتو پوشيدم و دنبال سهيل به راه افتادم. باد سردي از جانب دريا مي وزيد و مانند سيلي به صورت داغم مي خورد. احساس ضعف و ناتواني مي کردم. تازه دو روز از ديدار طلا و سپهر گذشته بود که طلا اين چنين وابسته اش شده بود.

سهيل دستي به پشتم زد و گفت: کجايي استاد بي وفا. رفتي و سراغي از ما نگرفتي و تر و خشک رو با هم سوزوندي.

-به خاطر سيلي که از روزگار خوردم، نتونستم حتي پشت سرمو هم نگاه کنم.

سهيل- غزال فکر نکن چون سپهر برادرمه مي خوام ازش طرفداري کنم، نه ولي بايد يه کمي هم حق رو به اون داد. چون تو بودي که ميدون رو براي تاخت و تاز رقيب خالي کردي و اجازه هر کاري رو بهش دادي. از وقتي پدربزرگ و عموت فوت کردن، تو دست از زندگي کشيدي. شايد اون روزا رو خودت به ياد نداري. ولي ما که کنار ايستاده و شاهد زندگي شما بوديم همه چيز رو به خوبي مي ديديم. تو با مرگ اونا مردي. چقدر دکتر رفتي ولي متاسفانه هيچ تاثيري نداشت و روز به روز تو پژمرده مي شدي.

حرفش را قطع کردم و گفتم: سهيل تو اشتباه مي کني. مرگ اونا بهونه اي بود براي درد من. و درد من هم چيز ديگه اي بود که مسبب اش هم سپهر بود. چيزي که منو عذاب مي داد، بچه بود. سپهر ته دل منو خالي مي کرد و با حرفهاش آزارم مي داد. اون فقط پسر مي خواست، حتي چند بار هم گفته بود اگه پسر نياري يه زن ديگه مي گيرم. در واقع بيماري من زماني شروع شد که بابک به دنيا اومد. همه هوش و حواس سپهر بابک بود. حتي تو خواب هم بابک، بابک مي کرد. اوايل به خاطر اين مساله بچه نمي خواستم. اون موقع هم که خودم خواستم، خدا نخواست. بيشتر از يک سال من منتظر بچه بودم، و بيماري ام با مرگ اونا و اين مساله اوج گرفت.

بغض سد راه گلويم شد. هروقت به ياد آن روزها مي افتادم اعصابم بهم مي ريخت و تن و بدنم مي لرزيد. چه سختي ها که نکشيده بودم. بي اختيار روي شنها نشستم و هم مي لرزيدم و هم گريه مي کردم. سهيل کاپشن اش را درآورد و روي شانه ام انداخت و کنارم نشست و با دستهاي گرمش، دستههاي يخ زده ام را به دست گرفت.

-غزال معذرت مي خوام که ناراحتت کردم. ما از اين چيزا خبر نداشتيم، حتي سپهر هم نمي دونه. چون تابحال حرفي در اين مورد نزده.

-نه اين دروغه، اون مي دونه، چون همسر عزيزش به رامين گفته بود که من چيکار کنم که غزال حامله نميشه و شوهرش هوس بچه کرده بود.

سهيل با مشت به شن ها کوبيد و گفت: آخه چرا سپهر به ما هم کلک زد، چرا، چرا؟

لحظاتي به سکوت گذشت سپس دوباره گفت: غزال؟

-بله.

سهيل- براي همين طلا رو آوردي؟ از رامين و از زندگيت راضي هستي. اذيتت نمي کنه.

-دو تا دوست، دو تا همکار چرا بايد همديگه رو اذيت کنن.

با تعجب پرسيد: يعني رامين شوهرت نيست؟ ولي بهناز مي گفت غزال با يکي از هم کلاسي هاش بنام رامين ازدواج کرده.

-رامين قبل از اينکه از سپهر جدا بشم ازم خواستگاري کرده بود که خود سپهر هم در جريان بود. البته اون نمي ونست که من شوهر دارم. از شانس خوب يا بدم موقعي که داشتيم مي رفتيم پاريس، تو فرودگاه همديگه رو ديديم. دوباره بعد از يک سال تو پاريس ديدمش و البته بر حسب اتفاق و از انروز به بعد با هم کار کرديم. چند بار ازم خواستگاري کرد ولي من قبول نکردم. اون هم با يه دختر ديگه عروسي کرد و حالا هم يه دختر داره.

سهيل- پس چرا ديروز که سراغ رامين رو مي گرفتن چيزي نگفتي؟

-گفتم بذار فکر کنن رامين شوهرمه.

سهيل- اصلا ولش کن گور پدر هر چي مرده، حالا پاشو بريم که داشت يادم مي رفت تو رو براي چي اوردم، ناسلامتي آوردمت تا طرف رو شناسايي کني و دستي برام بالا بزني. چون اين سها کاري از دستش برنمياد. طفلکي سرزبون دار نيست. همين که اين سه تا رو بزرگ کنه قلعه اورست رو فتح کرده.

-وضع زندگي سها چطوره؟ راضيه يا نه؟

سهيل- اي بد نيست، به هر حال هر زندگي بالا و پايين داره، تلخ و شيرين داره. اگه خواهر افشين اتيش بيار معرکه نباشه، بهتر ميشه. چون خدايي مامان و باباي افشين خوبند. افراست که دخالت و فضولي مي کنه. حالا بيا بدويم که ياد جونيام افتادم.

-پس بدو پير پسر.

شروع کرديم به دويدن و مسافت زيادي را طي کرديم که نفس سهيل بند آمدو مجبور شديم آهسته برويم. از دور دختر و پسري را که روي تخته سنگي نشسته بودند نشان داد و گفت: اوناها، نمي دونم چه نسبتي با پسره داره چون هر وقت که ديدمش با هم بودن.

-نکنه نامزدشه.

سهيل- نه فکر نمي کنم چون حلقه دستش نيست، حالا بيا از جلوشون رد بشيم تا خوب ببينيش. بذار اول اينو بهت بگم که مسخره ام نکني. دختره زياد خوشگل نيست، قيافه با نمکي داره. تنها چيزي که باعث شده شيفته اش بشم نجابتشه.

-ببينم ديوونه به خاطر يه نگاه هر روز اين همه راه رو پياده ميايي.

-چه کنيم همشيره، عشق و عاشقي ديگه.

سرم را پايين انداختم تا جلب توجه نکنم و همين طور که از جلوشون رد مي شديم صداي اشنايي درجا ميخ کوبم کرد: به به، غزال خانم پارسال دوست امسال اشنا.

برگشتم و ديدم که شايان و خاطره هستند، جلو رفتم و بعد از سلام و احوالپرسي رو به انها گفتم: بچه دوست عزيزتر از برادرم اقا سهيل.

سپس به سهيل گفتم: سهيل جان اقا شايان و خاطره جون برادرزاده و خواهرزاده آقاي احتشام هستند.

شايان به گرمي احوالپرسي کرد ولي خاطره با اخم و به سردي جواب داد. سپس گفت: غزال جون تا اينجا که اومدين بيايين بريم تو چون بابا بزرگ مي خواد که زودتر شما رو ببينه.

-ممنون، اگه مي تونستم حتما مزاحم مي شدم ولي شرمنده چون طلا خونه است و ممکنه اذيت کنه و بايد زود برگرديم.

چند دقيقه اي با هم بوديم و بعد خداحافظي کرده و برگشتيم. در دل اين دلدادگي سهيل به خاطره را جشن گرفته بودم. چون بيشتر مي توانستم سپهر را زجر داده و تلافي کنم.

چند قدمي که دور شديم سهيل گفت: خوب غزال جون طرف اشنا دراومد، حالا هر چي در موردش مي دوني برام بگو.

آنچه در مورد خاطره و خانواده اش مي دانستم برايش گفتم. به غير از خواستگاري دايي پيامش از خودم، چون نمي خواستم تا روز موعود کسي بفهمد. وقتي به ويلا رسيديم بشکن زنان به خاله گفتم: خاله اماده شو که مي خوايم بريم خواستگاري. چون عروس اشناست و نوه خانم احتشامه، و در ضمن عروس خانم پزشکي مي خونه.

سهند و شيدا مات و مبهوت نگاهم مي کردند و چندان راضي به نظر نمي رسيدند. دقايقي که گذشت شيدا من را به کناري کشيد و پرسيد:

-غزال حالا مي خواي چيکار کني؟

-هيچي، چون خيلي ساده است. با اجازه مي شم زندايي خاطره وو عذابي رو که اين چندين سال متحمل شدم تلافي مي کنم. همونطور که سپهر منو به خاکستر نشوند. چهار سال زنداداش سهيل بودم حالا هم ميشم زن دايي خانمش. فقط خدا کنه خاطره قبول کنه و اين وصلت صورت بگيره.

شيدا- مگه غزال ديوونه شدي؟ به خاطر طلا هم که شده اين کارو نکن چون اينده اونم خراب ميشه.

-نه شيدا، چون امروز احساس کردم گذشته رو نتونستم فراموش کنم و کينه و انتقامي که سالها زير خاکستر دفن شده بود امروز شعله ور شده و داره تمام وجودمو مي سوزونه.

وقتي شادي سهيل را مي ديدم به خودم نهيب مي زدم که غزال از خير پيام بگذر و اجازه بده اين پسر به ارزوش برسه. ولي وقتي به ياد تباهي زندگي خودم مي افتادم، نمي توانستم از اين فرصت چشم بپوشم.

شاديم زماني به اوج رسيد که خاله به سهيل گفت: سهيل جان قول مي دم اگه خاطره رو بپسندم همانجا ازش خواستگاري کنم. حالا يه خورده اروم بگير چون مي ترسم غش کني.

طلا- عمو سهيل مي خواي عروس بياري.

سهيل چشمکي زد و گفت: بله تو رو هم دعوت مي کنم.

طلا، شادمان رفت و بسته اي شکلات و آب نبات اورد. به بزرگترها آب نبات و به بچه ها شکلات مي داد. بعد از خوردن آب نبات، وقتي حرف مي زديم از دهانمان حباب در مي اومد، و باعث خنده بچه ها شده بود

سهند- پدر سوخته اين چي بود که به خوردمان دادي که از دهنمان کف مياد بيرون.

طلا که از خنده ريسه رفته بود جواب داد: دايي جون اينا رو عمو کسري برام گرفته. تازه اون يکي هارو قايم کردم.

سهند- غزال تا منفجرمون نکرده، پاشو چمدونشو بگرد.

-طلا جون کي برات گرفته که من نفهميدم، حالا کجا قايم کردي؟

طلا- نمي گم، شما که نبايد همه چيز رو بدونيد. وقتي گرفت از ليزا خواهش کردم تا جايي قائم کنه که شما نبينين.

مامان- ليزا کيه؟

چون چند کلمه اي خودم از ليزا ياد گرفته بودم وقتي طلا جواب داد« پرستارمه» فهميدم.

بابا- طلا جون به چه زبوني حرف زدي، ما که متوجه نشديم چي گفتي؟

طلا باز به الماني جواب داد که اينبار خودمم نفهميدم وقتي صحبتش تمام شد گفتم: طلا جون يک بار ديگه به فارسي بگو تا متوجه بشيم.

طلا- ميگم ليزا پرستارمه که الماني هم بهم ياد داده وکمي مي تونم حرف بزنم وقتي ياد گرفتم. قراره انگليسي هم بهم ياد بده. آخه من فارسي، فرانسه و ترکي هم بلدم.

عمو سعيد- اين بچه نابغه است، تورو خدا براش اسفند دود کنيد تا چشمش نزديم.

طلا- آخه عمو جون کسري گفته تو بايد استاد زبان مي شدي براي همين مي خوام زياد ياد بگيرم. تا به مامي کمک کنم تا کمتر خسته بشه. آخه مامي زياد کار مي کنه و خسته ميشه.

عمو سعيد- آفرين به تو دختر گل و مهربون. حالا بيا بغلم تا بهت يه جايزه بدم.

بهاره و برديا هم از عمو جايزه خواستند و عمو دوتا تراول چک به مبلغ پنجاه هزار تومان به انها و دوتا دويستي به طلا داد و سپس گفت: هر کسي هر چي دوست داره براي خودش بخره باشه.

طلا- عموجون نمي شه به جاش منو سوار گردنت کني و راه ببري و بعد هم اسبم بشي؟

-طلا اين حرفا چيه که مي زني، مگه عمو هم سن توئه که باهات بازي کنه.

طلا- مگه عمو کسري و دايي جون هم قد من هستن که باهام بازي مي کنن؟

عمو سعيد لبخندي زد و گفت: راست ميگه، خوب بيا دخترم تا سوارت کنم.

عمو طلا را سوار گردنش کرد. کمي بعد هم روي شانه هايش ايستاده و دستانش را ول کرد که باعث ترس مامان و خاله شده بود. خاله مرتب مي گفت: سعيد مواظب باش ميافته.

طلا- خاله نترس، بلدم چطوري بياستم نيافتم.

در يک چشم بهم زدن طلا پاهايش که ميان دستان عمو محکم گرفته بود، آزاد کرد و پايين پريد. همزمان صداي« يا فاطمه زهرا» بلند شد. ما که عادت به کارهايش داشتيم خونسرد نگاه مي کرديم. چون مي دانستيم به راحتي مي تواند خودش را کنترل کند.

ولي مامان با عصبانيت فرياد زد: چرا نشستي، بلند شو حداقل يک ليوان آب برايش بيار.

-چرا؟ مگه از حال رفته، اون که بلند شده و داره مي خنده.

مامان- حتما از ترس مي خنده.

طلا- نه مامان بزرگ من نترسيدم، چون شما ترسيدين من دارم مي خندم. آخه به من ياد دادن که چطور بپرم که دست و پام نشکنه.

بابا- لااله الا الله، يه زماني ما نگران تو بوديم که مبادا صدمه ببيني حالا هم نوبت اين، نمي شد به جاي ژيمناستيک شنا ياد مي گرفت.

طلا- بابابزرگ شنا هم بلدم، پاشين بريم دريا با هم شنا کنيم.

بابا- الان نمي شه دخترم، چون هوا سرده و سرما مي خوري.

طلا- نه اونوقتjerespicemal من بد نفس مي کشم.

بابا- چرا عزيزم؟

-وقتي سرما بخوره ريه هاش برونشيت مي شه و دچار تنگي نفس ميشه.

خاله- وقتي تحويل گرفتي مي دونستي اينجوريه يا بعدا فهميدي؟

-بله چون مادرزاديه.

مامان- پس چرا قبولش کردي. مي دوني نگه داري اين بچه با اين مشکل چقدر سخته.

در دلم گفتم« اي خدايا عجب مصيبتي گير کردم، چه خاکي با اين نصايح مامان تو سرم بکنم.» درست انگشت روي زخم من مي گذاشت و آزارم ميداد. که عمو گفت:

-شيرين حالا کار از کار گذشته، خواهش مي کنم جلوي بچه ديگه از اين حرفا نزن.

در اين لحظه بابک که با طلا در حال بازي بود، بلند بلند گفت: زن دايي چرا طلا همه اش عصباني ميشه. خوب متوجه حرفاش نمي شم.

قلبم به شدت فشرده شد، خدايا چگونه به اين بچه بايد حالي مي کردم که ديگه زن داييش نيستم. خواستم جوابش را بدم که نگاهم در نگاه سپهر گره خورد و رشته کلام از دستم خارج شد. لحظه اي مکث کردم سپس به طلا گفتم: طلا فارسي صحبت بکن تا متوجه حرفات بشن.

از ماجراي عصر به بعد چهره سپهر مغموم تر و گرفته تر شده و وقتي که همانطور نگاهمان گره مي خورد با چشمان خاکستري و غمگين اش، دلم را مي لرزوند. کلافه بودم. طوري که اشتهايي براي خوردن شام نداشتم و فقط با غذا بازي کردم. بعد از جمع کردن سفره سپهر طلا را صدا کرد و روي زانوانش نشاند و گفت: بازم برامون ويولون مي زني.

طلا- بله وقتي مرد محترمي ازم درخواست مي کنه نمي تونم قبول نکنم.

سپهر خنديد و گفت: اين حرفا رو از کي ياد گرفتي؟

طلا- از فيلم ها، سپهر جون چرا وقتي مي خندي لپ هات مثل لپ هاي من سوراخ ميشه.

سپهر بوسيدش و جواب داد: عزيزم اينا سوراخ نيستن، چاله. خدا خواسته که لپ هامون اينجوري باشه، من دقت نکرده بودم که گونه هاي تو هم چال داره خانم خوشگله.

طلا گونه سپهر را نيشگون گرفت و گفت: آقا تو هم خيلي خوشگلي. اونقدر خوشگل و مهربون هستي که من به اندازه مامي دوست دارم.

سپهر- پس باباتو چي، اونو دوست نداري؟

هاله اي از غم صورت طلا را پوشاند و گرفته جواب داد: من که بابا ندارم.

سپهر ديگر حرفي نزد ولي ساناز پرسيد: مگه آقا رامين باباي تو نيست؟

طلا- نه اون باباي پارميداست و اسم مامان پارميدا هم مريم جونه. مگه نه مامي؟

سرم را تکان دادم و طلا رفت و ويولونش را آورد و شروع به زدن آهنگ سلطان قلب ها شد.

طلا عاشق اين فيلم بود. چون هم درد با قهرمان داستان بود و خلا عاطفي اش را به اين طريق مي خواست پر کند. احساس مي کردم نمکي روي زخمم مي پاشند و هر لحظه سوزشش بيشتر مي شود. احساس مي کردم کسي گلويم را فشار مي دهد و در حال خفه شدن هستم. براي همين بلند شدم و به حياط رفتم. وقايقي بعد عمو محمود هم کنارم آمد و گفت: غزال عمو جون، چرا خودتو اينقدر عذاب مي دي با غصه خوردن که مشکلي حل نميشه.

-خودمم دوست ندارم که غصه بخورم ولي چيکار کنم؟ خودش به سراغم مياد. طلا هر چي بزرگتر ميشه بيشتر سراغ پدرشو مي گيره و من عاجزم و نمي تونم اين خلا رو براش پر کنم.

-اونروز به خاطر بهبودي تو اين پنهون کاري رو قبول کردم تا تو از بابت بچه خيالت اسوده باشه و کاملا خوب بشي. ديگه نمي دونستم امروز بايد شاهد عذاب کشيدن هر دوتون باشم. عذاب وجدان خودمم هم آزارم ميده.

-عمو مي بيني چطور مثل آهنربا پيش سپهر ميره. باور کن اگه دست خودم همين فردا برمي گشتم.

عمو- صبر داشته باش اين چند روز هم تموم شه. ولي فردا که بزرگ شد چيکار مي کني؟ کافيه خوندن ياد بگيره و اسم پدرشو تو شناسنامه اش ببينه، آنروز مشکلت دوچندان ميشه.

-آن روز، روز مرگ و نابودي منه.

عمو- به جاي خودخوري بهش بگو، منظورم سپهره.

-نه عمو، نمي تونم دو دستي تقديمش کنم. راستش پيام مي گفت حاضره به اسم خودش براش شناسنامه بگيره. اين کار بايد بعد از ازدواجمون در پاريس انجام بگيره تا دردسر ايجاد نکنه.

-فقط خدا کنه تا اون موقع گندش درنياد که پيش سعيد و نازي رو سياه ميشم. زندگي شماها شده مصيبت نامه. تا ميام از يکي تون خيالم اسوده باشه، اون يکي دچار مشکل ميشه. ببينم تا حالا از خودت نپرسيدي چرا ياشار باهات تماس نمي گيره و يا اينکه اونجا نمياد. چون مي ترسه، مي ترسه که خطا کنه. آخه فرشته قادر نيست مادر بشه.

سرم سوت کشيد با چشمهاي گرد شده پرسيدم: نه عمو! شوخي مي کني. آخه چرا؟

آهي کشيد و گفت: نمي دونم چرا هر چي بدبختي دامن ما رو ميگيره. نمي دوني چقدر دکتر رفتن، هر روز يه دکتر مي رفتن ولي افسوس که فايده نداشت و فرشته تا اخر عمرش قادر نيست مادر بشه. ياشار هم مي ترسه ه با ديدن تو، اشتباهي رو که سپهر مرتکب شده، بکنه. البته من و سيمين خيلي بهش گفتيم که طلاقش بده ولي قبول نکرد. ميگه من زندگيمو دوست دارم و اگه اين بلا سر من ميومد و فرشته مي ذاشت و مي رفت شما چيکار مي کرديد.

-ياشار روح بزرگي داره و مرد کامليه، راستي عمو، سيا چي کار مي کنه، باز هم تهرونه يا رفته اروميه؟ زن گرفته يا نه؟ راستش از عمو بهرام روم نشد بپرسم.

-نه زن نگرفته، بعد از رفتن تو در به در دنبالت گشت تا شايد نشوني ازت پيدا کنه. به بهانه مسافرت يه بار هم به پاريس اومد و من که متوجه شدم به سهند گفتم تا مواظب باشه تا خونه تورو پيدا نکنه. چقدر به سهند گفته بود تا بهت بگه باهاش تماس بگيري. الان هم از طرف شرکت براي شش ماه دوره اموزشي فرستادنش المان. اگه مي دونست که برگشتي حتما ميومد. اون به خاطر تو حاضر نيست زن بگيره.

-عمو مي تونم علت اين کارتونو بدونم، نه اينکه فکر کنيد ناراحت شدم نه فقط کنجکاو شدم.

-چون سيا اخلاق تندي داره و من مي ترسيدم هم تو رو و هم طلا رو آزار بده. آخه عزيزم سپهر هر چي که بود خوشبختانه تورو اذيت نمي کرد و هميشه نازتو مي کشيد. فقط مي تونم بگم لعنت بر شيطون.

عمو دقايقي سکوت کرد و سپس ادامه داد: دلم براش کباب ميشه در مقابل متلک ها و زخم و زبون هاي تو دم نمي زنه و فقط نگاه مي کنه. از نگاهات مشخصه که هنوز دوست داره ولي نمي دونم چرا اين کارو کرد.

سينه ام ز آتش دل در غم جانانه سوخت آتشي بود در اين خانه که کاشانه بسوخت

اي خدا کمکم کن که ديه کاسه صبرم داره لبريز ميشه. پاشو عمو جون، پاشو تا ديونه نشدم بريم تو، چون بارون هم نم نم شروع شده.

وقتي به داخل رفتيم سهند گفت: ببخشيد تشريف برده بوديد سازمان انتقال خون؟

عمو- اونجا براي چي؟

سهند- آخه رنگ و روتون پريده، براي همين گفتم شايد رفتيد و خون داديد.

-نه رفته بودم کارخونه يک و يک، تا خيارشور بخريم و بي مزه ها رو توش بخوابونيم.

سهند- غزال چان، منو مامانم تو درياچه اروميه زاييده و نمک خالصم. زياد خودتو به خرج ننداز. اگه پول اضافي داري بده خرج کنيم.

زن عمو- پسر خجالت بکش.

در جواب سهند گفتم: نمي شه به جاي پول سنگ پا بدم.

بابا- سهند انگار شيدا ورشکستت کرده چون از وقتي زن گرفتي زيادي به فکر پولي.

-بيچاره شيدا، باباجون از خساست زياده، هر وقت ميريم بيرون مهمان جيب منه.

سهند- آخه من بيچاره عيال وارم و خرجم زياده. اونوقت بابا به تو بيشتر مي رسه تا به من. تازه درآمد تو بيشتر از منه.

عمو سعيد- پس با اين حساب غزال خرجي دوتا خونه رو ميده. راستي غزال جون وضع کارت چطوره، خوبه؟

سهند سوتي زد و به جاي من جواب داد: کارش خوبه؟ مثل اين نزول خورها، هي پول مي ريزه به حساب بانکي خودش و طلا. بيچاره رامين مثل خر کار مي کنه، اونوقت غزال خانم اسکناسها رو ميريزه تو جيبش و دستور ميده.

-براي اينکه اگه من نباشم رامين از پس پروژه هاي بزرگ بر نمياد. چون بنده مجوز دارم نه رامين. عمو شما بهش بگو شما که تو اين کار هستين و واردين.

عمو لبخندي زد و گفت: پس با اين حساب درآمدت خوبه. در ضمن سهند جان نابرده رنج گنج ميسر نمي شود. اين همه درس خونده براي چي؟ اگه دکتراشو بگيره کارش سکه تر ميشه. اصلا غزال بيا پيش خودم کار کن.

بابا- آره باباجون، برگرد ايران تا هم خيالمون اسوده باشه و هم اين اخر عمري چشممون به در نباشه.

-اي بابا، ابن حرفا چيه مي زنيد؟ مگه شما چند سال داريد. در ضمن شايد يه روزي برگشتم.

ساناز- غزال تابستون براي عروسي مياي؟

-اگه زنده باشم حتما، مگه من چندتا خواهر دارم که عروسي شو نبينم.

سهند- مگه صد تا برادر داشتي که عروسي من نيومدي. چقدر اصرار کردم ولي مرغ سرکار يک پا بيشتر نداشت.

طلا- دايي جان مگه مامي مرغ داره که يه پا داشته باشه.

ماما- بله دخترم هم بابابزرگت و هم مامانت، مرغشون يه پا داره، يعني يه دنده و لجباز هستن.

طلا- ولي ماماني من يه دنده و لجباز نيستم و براي همين هيچ وقت با پويا قهر نمي کنم.

مامان- آفرين دختر خوب. تو سعي کن کارهاي مامانتو ياد نگيري. چون کينه به دل گرفتم هم بده.

طلا- چشم، چون عمو کسري ميگه مامي کينه شتري داره.

طلا- مثل اينکه عمو کسري مرد خوبيه.

طلا- بلهouijl aimebeaucoup

ساناز با خنده گفت: طلا جون ترجمه کن من که نفهميدم چي گفتي.

شيدا- ميگه بله من خيلي دوستش دارم.

ساناز- ببينم شما امشب قصد خوابيدن ندارين.

چون ديروقت بود همه پا شدن و به اتاق خوابهايشان رفتند و من و ساناز و شيدا و طلا به اتاق پايين رفتيم.

طلا- مامي من برم با دايي جون بخوابم.

-برو بخواب نه اينکه کشتي راه بياندازي.

طلا- چشم.

طلا رفت و ما هم دقايقي با هم حرف زديم، که کم کم آندو خوابشان برد ولي خواب به چشمان من نمي آمد. يواش بلند شدم و کاپشن ام را برداشتم و روي لباس خواب پوشيدم و به بالکن رفتم. باران بوي خاک و بوي گل ها را در هم آميخته بود و سستم مي کرد. چشمانم را بستم و به سرنوشت پر فراز و نشيب ام فکر مي کردم که صداي سپهر در گوشم طنين افککند.

اي شب، به پاس صحبت ديرين خداي را با او بگو حکايت شب زنده داريم

با او بگو چه مي کشم از درد اشتياق شايد وفا کند بشتابيم به ياريم

اي دل چنان بنال که آن ماه نازنين آگه شود ز رنج من و عشق من

با او بگو که مهر تو از دل نمي رود هر چند بسته، مرگ کمر بر هلاکت من

پس خبر نداري که اين حرفها و زمزمه هات همه هستي ام را به باد داد و تنها چيزي که برايم موند، اين بودکه هر شب مثل شمع بسوزم و اشک بريزم و حالا ديگه برام اشکي نمونده که دوباره به پات بريزم.

جلوتر آمد و جلوي رويم دو زانو نشست و گفت: غزال مي دونم اشتباه کردم و خطا رفتم ولي باور کن در هوشياري و آگاهي نبوده، من اون شب مست، مست بودم و همه زندگي ام فداي اون شب لعنتي شد.

چشم باز کردم و به صورتش خيره شدم، چشماني که باروتي بود، پوزخندي زدم و گفتم:

-من که از تو چيزي نپرسيدم و دلم نمي خواد چيزي بدونم. ولي اينو بهت ميگم که فکر نکني مثل کبک سرم زير برف بوده، نخير آقاي زماني، دقيقا مي دونم غير از اون شب که به جنابعالي خيلي هم خوش گذشت، اون خانم محترم دو شب ديگه هم، تو خونه من شب را به صبح رسانده بود، فهميدي؟

-نه اين دروغه! هر کي بهت اين حرف رو زده فريب ات داده، من احمق فقط يه شب با اون بودم که اون يه شب هم تمام هستي مو ازم گرفت. به جان عزيزت قسم جز اون شب من هيچ وقت پيش اون نبودم. در واقع زن شناسنامه ايم هستش.

- پس جضرت مريم شده و از طريق وحي حامله شده. اصلا ميشه بگي منظورت از اين حرفاي کهنه چيه؟ من که پامواز زندگيت بيرون کشيدم. ديگه چرا آزارم ميدي. بايد قدرش رو بدوني چون شراره جونت تو رو به آرزوت رسوند و صاحب وليعهد شدي. به خاطرش تو خونه مي موني و نگه اش مي داري تا خانم با خيال اسوده به مهموني بره.

سپهر سرش را پايين انداخت و جواب داد: من که گفتم تموم زندگيم فداي اون شب شد. اگه شراره حامله نمي شد که من مجبور نمي شدم عقدش کنم. ولي باور کن، به پير به پيغمبر من هيچ وقت اون بچه حروم زاده رو نگه نداشتم. حتي به اندازه يه سر سوزن هم دوستش ندارم. تنها کاري که من به اجبار انجام ميدم دادن مخارجشونه.

بلند شدم و بي تفاوت شانه بالا انداختم و جواب دادم: به من ربطي نداره. چون هر چي بين من و تو بوده تموم شده و قراره با کس ديگه اي ازدواج کنم.

سپهر- غزال من!

اعتنايي نکردم و به داخل رفتم تا بخوابم ولي تا صبح فکر و خيال رهايم نمي کرد. حرفهايش دگرگونم کرده بود. يعني سياوش بهم دروغ گفته بود؟ ولي چرا!! آنقدر فکر کرده بودم که داشتم ديوانه مي شدم. براي اينکه فکرم را آزاد کنم بلند شدم و به حمام رفتم. وان را با آب گرم پر کردم و به داخلش رفتم تا شايد کمي آرام شوم که کم کم خواب چشمانم را سنگين کرد. نمي دانم چقدر خوابيده بودم که با کوبيده شدن در بيدار شدم. ساناز از پشت در صدايم مي کرد

-غزال، غزال.

-بله.

-چيکار مي کني، چرا جواب نميدي، ترسيدم.

-نترسين، خوابم برده بود الان ميام بيرون.

تند تند خودم را شستم و بيرون رفتم. خاله خنده کنان گفت: غزال جان، جا قحطي بود که توي حموم خوابيده بودي.

-راستش تا صبح بيدار بودم، ديدم بدنم کوفته است وان را پر کردم که داخلش خوابم برد.

بابا- چرا عزيزم نتونستي بخوابي، ديروز ظهر هم که نخوابيده بودي.

-نمي دونم، همين طوري.

با، بابا صحبت مي کردم که سهيل اومد و گفت: غزال براي طلا حوله و لباس ببر.

-مگه حموم رفته؟

سهيل-بله آخه يخورده خرابکاري کرده.

-اي واي!

مامان-مگه شب ادراري داره؟

سهيل-نه خاله شب ادراري چيه.انقدر که اول صبحي آقا سپهر،رو شکمش نشونده و قلقلکش داد که اون طفلک هم کار خرابي کرد روش.اگه من بجاي طلا بودم حتما يه کاره ديگه مي کردم.

عمو سعيد-سهيل تازگيا خيلي بي تربيت شديواين حرفا چيه مي زني.

خنده کنان به طرف اتاق رفتم و بعد از برداشتن حوله ولباس به اون يکي اتاق رفتم.از پشت در صدايش کردم ولي صداي آب و خنده ها مانع از رسيدن صدام ميشد.مجبور شدم که در را باز کنم.دوتايي داخل وان،به هم آب ميپاشيدن.سپهر با ديدنم مشتي آب به رويم پاشيد و طلا هم به تبعيت از سپهر آب پاشيد.

-نکنيد خيس ميشم.

طلا-مامي بيا سه تايي حموم کنيم.

-من تازه بيرون اومدم.فقط يه خورده زود باش بيا بيرون که مي خواييم صبحانه بخوريم.

طلا-مامي،خواهش ميکنم بيا يه بار ديگه با ما حموم کن.جون من بيا.

-طلا جون نميشه.

طلا اصرار مي رکدو سپهر مي خنديد،خيره نگاهش کردم و گفتم:

-چيه جوک ميگه که اينقدر مي خندي؟

سپهر-نه حرف دلمو مي زنه.

-زهر مار،اين حوله و لباس طلاست،گذاشتم اينجا که اگه زحمت نباشه بپوشونش تا سرما نخوره.

مي خواستم در را ببندم که گفت:غزال لطفا حوله ي منم بده.

حوله را از ساکش برداشتم و در حموم داخل سبد گذاشتم.سپس گفتم سپهر؟

-جانم؟

يک لحظه تمام تنم داغ شد و يادم رفت که چي مي خواستم بگم که دوباره گفت:عزيزم جان دلم چي مي خواستي بگي،بنده در خدمت گذاري حاضرم.

-مي خواستم...مي خواستم بگم موهاشو خوب خشک کن تا سرما نخوره.

سپهر-چشم عزيزم فدات بشم!نترس مواظبشم.

در را بستم و به حال پيش بقيه که در حال خوردن صبحانه بودن رفتم.به زور چايي لقمم پايين رفت.چون حرفهاي سپهر دلم را به آشوب انداخته بود.احساس مي کردم گلي پژمرده هستم که براي طراوت دوباره هام،نيازمند دستهاي باغبان هستم تا با آبياريش نجاتم دهد.

دقايقي بعد سپهر و طلا هم آمدند.طلا با خوشحالي گفت:مامي ببين سپهر جون چيکار کرده،اول موهامو خشک کرد بعدشم چرب کرد تا موقعشونه کردن دردم نگيره ببين چه حوشگل برام بسته.

لبخندي به رويش زدم و کنار خودم نشاندم تا صبحانه اش را بدهم که سهند گفت:

-سپهر جون من زبون غزال هستم و ميگم دستت درد نکنه.

-تو زحمت نکش.

سهند-ببخشيد،حتما اگه لازم بود خودت تشکر ميکردي آره؟

زن عمو-ببينم اول صبحي با هم دعوا ميکنين.بيس تو نه سالتونه،هنوز هم مثل خروس جنگي به هم مي پرين.

شيدا-مامان اگه اين دوتا يه جا باشن و با هم جرو بحث نکنن من شک مي کنم نکنه با هم قهرن.

سهند-اين دعواها نمک زندگيمونه.

جواب سهند را ندادم و تند تند صبحانه ي طلا را دادم و به اتاق پناه بردم.همه براي رفتن آماده مي شدند.نمي دانم چرا دلهره ي عجيبي به جانم چنگ انداخته بود و آرامو قرارمو ازم گرفته بود.فقط خدا مي دانست که چه مرگم شده بود روي تخت دراز کشيدم تا شايد کمي آرام بگيرم که ساناز به داخل اتاق آمد و با ديدنم گفت:اوا ،مگه تو نميري که خوابيدي.ناسلامتي به خاطر تو مارو هم دعوت کردند.

-چرا مي رم ولي نمي دونم چرا استرس و دلهره دارم.دلم بد جوري شور مي زنه.

ساناز-نکنه خبري هست و ما بي خبريم.

-شايد،لطفا ساناز از بين لباسام يه دست انتخاب کن تا بپوشم.چون خودم حوصله ندارم.

ساناز-خوب ناقلا اين مرد خوشبخت کيه؟

-يه مرد بدبختي مثل خودم.پيام که ديروز ديدي همونه.يکي نيست بگه آخه نونت کم بود آبت کم بود که ميخواي دوباره شوهر کني و بد بخت بشي.

ساناز آمد لبه ي تخت نشست دستمو گرفتو گفت:چرا فکر ميکني شوهر کردن بدبختي مياره مي ترسي يا هنوز...سپخرو دوست داري؟

پوز خندي زدمو جواب دادم دوسش دارم؟!به حدي ازش متنفرم که مي خوام سر به تنش نباشه.

ساناز-غزال ما هنوز بعد از يان همه سال آخر نفهميديم که چرا طلاق گرفتي و دليل اين همه نفرت تو چيه؟

-ديگه گذشته ها گذشته بيخيال باش.حالا تا صداي اونا در نيومده بلند شو و لباسمو انتخاب کن.

ساناز-پس امروز نامزديه؟

خنده اي از ته دل کردمو گفتم:نه بابا هنوز خواستگاريم نکردن که امروز هم نامزدي باشه.

-پس بيا اين کت شلوار قناري رو بپوش که فکر کنم خيلي بهت بياد.

ولي خودمونيم غزال خيلي شيک پوش و تنوع طلب شدي.همه ي لبتسات رنگي و مارکشون معروفه،ديور،ايوسن لوران.

قبل از اينکه خودم لباس بپوشم،طلا را صدا کردم و پيراهن صورتي و کوتاهش را که خيلي پرچين بود تنش کردم.موهايش را هم که سپهر بسته بود.

ساناز نگاهي کرد و گفت:اي واي خدا،طلا اگه پلک نزني مثل عروسک ميشي،چقدر خوشگل و ناز شدي.

سپس محکم صورتش را بوسيد که طلا گفت:خاله جون يواش دردم گرفت.

-آخه خاله قربونت بره خيلي ناز شدي و طاقت نياوردم که يک بوس آبدار نکنمت.

وقتي هر سه حاضر شديم،بيرون رفتيم.سهيل سوتي زدو گفت:به به چه خبره که شما سه تا انقدر به خودتون رسيدين؟

ساناز تا خواست حرفي بزند پيش دستي کردمو جواب دادم:خبر خوش،گفتيم شايد مراسم خواستگاري جنابعالي باشه.بده؟

خاله-عزيزم فکر نميکنم چون با يه بار ديدن که نمي شه از يه دختر خواستگاري کرد بايد با خلق و خوي ،خودشو و خانوداش آشنا شد،بعد.اگه ديروز به سهيل قول دادم به خاطر اين بود که دست از سرم برداره.آخه دخترم،زن پيراهن نيست که تا خوشش نيومد عوض کنه.

نگاهي به سپهر که با بابک مشغول صحبت بود کردمو گفتم:يله خاله حق با شماست چون مارگزيده از ريسمونه سياه و سفيد ميترسه.اونايي رو که مي شناختين بد از آب در اومدن واي به حال اونايي که نمي شناسيد.

با طعنه ي من خاله رنگ به رنگ شدو سرشو پاين انداختزير چشمي به سپهر نگاه کردم با رنگ پريده خيره نگاهم ميکرد،لحظه اي همه ساکت شدند.تا اينکه بابا بلند شد و گفت:ساعت يازدهه تا ما گل بگيريمو بريم شده ناهار،بلند شين.

جلوتر از بقيه به راه افتادم و چون بقيه هم آمدند، خواستم سوار ماشين شويم که طلا از خاله پرسيد:خاله پس سپهر جون کو؟

خاله0دخترم سپهر نمياد.

طلا از بغلم پايين پريدوبه داخل دويد.علاقه طلا به سپهر خونم را به جوش مي آورد ،عصباني به داخل رفتم.بغل سپهر نشسته بود و علت نيامدنش را مي پرسيد که گفتم:طلا بيا بيم همه منتظر ما هستند.

طلا-من نميام مي خوام پيش سپهر جون بمونم.

-من هر جا که برم بايد توام بيايي.

طلا-نمي...يا...م

-استغفرالله،طلا تا عصباني نشدم بلند شو و مزاحم آقا نشو،ايشون حتما مي خوان استراحت کنن يا منتظر تلفن خانومشون هستند.

طلا-آره سپهر جون؟

سپهر-نه عزيزم منتظر دوستم فريد و خانوادش هستم.تو برو و مامانتو عصباني نکن.

طلا-نمي رم،من مي خوام پيش تو بمونم.

در اين موقع بابا و عمو به داخل آمدند و عمو گفت:غزال چرا نميايين،همه سر پا ايستادن و منتظر شما هستن.

-چيکار کنم؟عمو طلا نمياد مي خواد پيش آقاي زماني بمونه.

بابا-طلا جون بابا بيا بريم زود برميگرديم.

طلا محکم پا به زمين کوبيدو تکرار کرد:من نميام.

سپهر-معذرت مي خوام که باعث دردسرتون شدم.ولي مجبورم که خونه يمونم چون مي دونيد که فريدينا مي خوان بيان.

-مگه خونه ي باباش نمي رن.

بابا-از وقتي که پدر و مادرش فوت کردند و اونحارو فروختند ميان اينجا.

با تاسف گفتم خدا رحمتشون کنه کي فوت کردن؟

بابا-سه سالي ميشه.به فاصله دو ماه اول پدرش بعد مادرش فوت کردند.

سپس رو به سپهر گفت:سپهر اونا بعد از ظهر ميرسن،بلند شو همراه ما بيا بعد از نهار زود برميگرديم.

سپهر چشمي گفت و بلند شد.دقايقي منتظر شديم تا آماده شود.مثل هميشه اسپورت پوشيده بود شلوار جين کرم،بلوز کرم و پليور نخودي،تغريبا لباسهايمان هم رنگ بود که شيدا آرام در گوشم گفت:کاش يه طلا هم همين رنگ رو ميپوشوندي تا با هم ست مي شدين.

آهي از نهادم برآمد و جواب دادم:شيدا خواهش ميکنم سر به سرم نذار چون حالم خوب نيست.

بعد از خريدن گل به ويلاي احتشام رفتيم.جلوده ي ويلا از ماشين پياده شدن چون دربان روز فبل مرا ديده بود و مي شناخت با رويي گشاده تعظيمي کرد و سپس در را برايمان باز کرد.

جلوي ساختمان که چشم هر بيننده اي رو خيره مي کرد،خانم احتشام،پيمان و پيام ايستاده بودند.سهيل به کنارم آمد و آهسته زير لب گفت:چه دمو دستگاهي دارن فکر نکنم دخترشونو به من بدن.

چرا خيليم دلشون بخواد،پسر به اين خوبي و با کمالات از کجا مي تونن پيدا کنن،خودتو دست کم نگير.تازه خوشبختي به پول و ثروت نيست.

سهيل-با دومي موافقم.

بعد از سلام و احوال پرسي به داخل رفتيم.آرزو و بچه هايش و خاطره و جناب احتشام که روي ويلچر نشسته بود بگرمي تحويلم گرفتند.آثار جور و ستم روزگار در چهره و اندام نحيف آقاي احتشام خودنمايي مي کرد.بعد از مراسم معارفه گفت:دخترم با تعريف هايي که از شما شنيدم براي ديدنت روز شماري مي کردم و خيلي خوشحالم که افسانه در کشور غريب و دور افتاده دوست و خواهري مثل تو داره.

-ممنون!اين نهايت لطف و محبت شمارو ميرسونه.

خانم احتشام-جاي افسانه و کسري و بچه ها خيلي خاليه.

-واقعا.

کم کم صحبت بين خانم ها و آقايان گل انداخت.حواسم به هر دو طرف بود.خاله نازي تمام هوش و حواسش به خاطره بود و پيام سپهر را برانداز ميکرد.نمي دانم از روي حسادت بود يا کنجکاوي.سپهر هم که ساکت و خاموش نشسته و شنونده بود،چيزي که در اين سه روز شاهدش بودم.

پيام-آقاي مهندس شما هميشه کم حرف هستيد يا ما رو لايق مصاحبت نمي دونيد؟

سپهر لبخندي زد و گفت:نه خواهش مي کنم.آشنايي با شما مايه ي افتخاره،براي همين ترجيح مي دم شنونده باشم تا گوينده و از صحبت هاي شما فيض کامل ببرم.

و به اين ترتيب پيام سپهر را به حرف کشيد.بيشتر در مورد کارش مي پرسيد.نمي دانم دنبال چي مي گشت تا کشف کند.

سپهر با صداي نسبتا بلندي پرسيد:ببخشيد اگه حمل بر فضولي نباشه مي تونم بپرسم اين ويلارو کي براي شما ساخته؟چون که...

بقيه ي حرفاش را ادامه نداد که پيام گفت:مهندس شکوهي،مي شناسيدشون که؟

سپهر-بله ولي اين کار از مهندس شکوهي بعيد به نظر مي رسه.

شايان خنديد و گفت:دايي کسري هم با شما هم عقيده است ولي عمو پيام به غير از کار مهندس شکوهي کار کس ديگه اي رو قبول نداره،و نقشه ي اينجا کار ايشونه.

سپهر-کيه؟

پيام با صداي بلند جواب داد:همسر آيندم!خانم دکتر سراج.

سپهر رنگ باخته و با صداي لرزان گفت:خودم حدس مي زدم که کار غزال بهتون تبريک مي گم.

لحظه اي بعد همه برگشتند و نگاهم کردند.بخصوص خاله که مات و مبهوت بهم چشم دوخته بود.

آقاي احتشام:مثل اينکه پسرم خيلي عجله داره.حالا که پيام خودش بحث رو پيش کشيد.آقاي سراج منم رسما از دختر شما خواستگاري مي کنم.مي دونم وظيفه ي ماست که براي مراسم خواستگاري در منزل مزاحمتون بشيم ولي اگه اجازه بفرماييد،همين جا يکدفعه قال قضيه رو بکنيم،تا خيالمون راحت بشه.

بابا- خواهش مي کنم اجازه ما هم دست شماست هر طور که امر بفرماييد،در خدمتيم.

وقتي بزرگتر ها درمورد ازدواجمون حرف مي زدند تمام تن وبدنم مي لرزيد و آن احساسي رو که زمان خواستگاري سپهر داشتم،اصلا نداشتم.يکباره آتش کينه و انتقامم به سردي گراييد.احساس عجز و ناتواني پيدا کردم.زير چشمي به سپهر نگاه کردم که با حلقه ي ازدواجمان که هنوز به دستش بود بازي مي کرد.خدا،خدا مي کردم که هر چه زودتر به اين بحث خاتمه بدهند که از شانسم چون موقع نهار شده بود،خدمتکار سالن آمد و گفت:خانم غذا حاضره.

خانم احتشمام بلند شد و جمع رابراي نهار دعوت کرد.همه قبل از رفتن صورتم را بوسيدن و تبريک گفتن،وقتي خاله مي خواست صورتم را ببوسد،آهسته در گوشم زمزمه کرد.ما که پيش تو رو سياه شديم،اميدوارم اينا خوشبختت کنن.جوابي ندادم و فقط نگاهش کردم سپس دستش را گرفتم و با هم به سر ميز رفتيم.

وقتي نشستم،پيام لبخند زنان آمد و بغل دستم نشست و آهسته از زير ميز دستم را به دستش گرفت.احساس ناخوشايندي بهم دسن داد تمام بدنم يخ بست.نمي دانستم چطور خودم را از يان وضعيت نجات بدهم.وقتي طلا از کنارم بلند شد و روي ميز رفت،به اين بهانه فورا دستم را بيرون کشيدم و تا خواستم بگيرمش به بغل سهر پريد،که گفتم:طلا کار زشتي کردي،دفعه ي آخرت باشه.

طلا-چرا؟خوب پويا هم اين طوري مي کنه.

آقاي احتشام خنديد و جواي داد:بله عزيزم حق با توئه،غزال جان ناراحت نباش چون براي ما تازگي نداره،هر وقت که پويا بياد،گويا زلزله اومده.

طلا-يعني پويا بده؟

آقاي احتشام-نه دختر گلم،فقط يخورده شيطون و آتيش پارست.چون بيکار نشسته بودم پيام بشقابم را برداشت و برايم غذا کشيد.

اشتهايي به خوردن غذا نداشتم ولي مجبور شدم چند قاشقي بخورم و با هر قاشقي که به دهنم ميگذاشتم،انگار سم به گلويم ميريختم و به نظرم تلخ و بد مزه ميرسيد.نمي دانم چرا تمام هوش وحواسم پيش سپهر بودکه با غذا بازي مي کرد.بجاي خوردن خودش را با طلا سرگرم کرده بود.وقتي لحظه اي نگاهمان با هم طلاقي کرد با چشمان پر تلاطم و بي فروغش چنان نگاهم کرد که تمام وجودم را به آتش کشيد.به زحمت جلوي ريزش اشکهايم را گرفتم.بعد از نهار به بهانه ي آمدن فريد اينا فورا آنجا را ترک کرد.طلا هم که لحظه اي ازش جدا نمي شد خواست همراهش برود که در گوشش چيزي زمزمه کرد و مجابش کرد.

بعد از رفتن سپهر به خواست پيام به حياط رفتيم.پيام با ذوق و شوق درباره ي آينده حرف ميزد.فقط به حرفهايش گوش ميدادم و گهگاهي هم بزور لبخند مي زدم تا مبادا به درون آشفته ام پي ببرد،ولي لازم به پنهان کردن نبود،چون ساعتي نگذشته بود که پيام پرسيد:غزالاحساس ميکنم خيلي ناراحتي،مي تونم علتش رو بدونم.

-اتفاقا خيلي هم خوشحالم،فقط کمي دلشوره دارم.

پيام-دليلش اينه که يه بار زمين خورديم و ترس اون هنوز کامل از وجودمون بيرون نرفته.در واقع من هم حال تورو دارم.دقايقي باهم قدم زديم،سپس به داخل رفتيم.هه در مورد عقد و عروسي صحبت مي کردند و قرار بر اين شد که روز پنجم فروردين،همزمان با تولد خاطره،مراسم نامزدي انجام شود و تابستان عقد و عروسي انجام گيرد.وقتي حرفهايشان تمام شد،ساعت چهار بود با اشاره از بابا خواستم که هر چه زودتر به خانه برگرديم.

وقتي به ويلا برگشتيم ماشين فريد جلوي در بود،خوشحال به داخل دويدم.فريد روي کاناپه دراز کشيده بود که با ديدنم يلند شد و خنده کنان گفت:سلام بر هرچي بي معرفته.

-سلام آقا فريدوحق داري گله کني!خوب چيکار ميکني،خوبي؟پس بهنازو بچه ها کجا هستن؟

بهناز-بلاخره اومدي بيوفا/

با شنيدن صدايش برگشتم که ديدم پشت سرم ايستاده،همديگر را در آغوش کشيديم،از خوشحالي گريه ام گرفته بود.در جوابش گفتم:خيلي دلم برات تنگ شده بود.

بهناز-خفه!نمي خواد دروغ بگي،براي همين هر روز تلفن مي کردي و حالمو مي پرسيدي؟

-اگه تو هم در موقعيت من قرار مي گرفتي،همين کارو مي کردي.

بهناز-که شيش سال سر ساعت ده منتظرت باشم.

خنديدمو گفتم:هنوز به خاطر اون روز ازم دلخوري؟

قبل از يانکه بهناز جواب بدهد،مهرداد با صداي بلند سلام کرد.

-سلا عزيزم،ماشالله چه قدر بزرگ شدي و براي خودت مردي شدي.

صورتش را بوسيدم.کنار مهرداد دختري چشم سبز ايستاده بود و مشتاقانه نگاهم ميکرد از شباهتش به فريد،کاملا مي شد فهميد که دختر بهناز و فريد است.

-بيا اينجا ببينم خانم کوچولو،تو مهديس خانومي درسته؟

مهديس-بله،شما هم خاله غزال هستين.

بفلش کردم و صورتش را چند بار بوسيدم و بعد گفتم:مي خواي با دخترم لا دوست بشي؟

-بله.

مهديس را پيش طلا بردم و قبل از اين که اعتراض کند اورا هم بغل کردم و پيش بهناز و فريد بريم و گفتم:مي بينيد چه دختر خوشگلي دارم،نمي خوايين عروستون بشه.

بهناز طلا را از بغلم گرفت، سپس فريد،هر دو از زيبايي طلا حيرت کرده بودند و مدام تحسين مي کردند.وقتي بچه ها مشغول بازي شدند،من و بهناز که بعد از سالها دوباره هم ديگر را ديده بوديم گرم صحبت شديم،ساعتي نگذشته بود که فريد از عمو سعيد پرسيد:راستي سپهر کجاست؟

عمو-مگه وقتي شما اومدين خونه نبود؟

فريد-نه ما کليد رو از نگهبان گرفتيم،چون موقعي که مي رفتين مهموني سپهر کليد رو به نگهبان داده بود.

-الان بهش تلفن مي کنم ببينم کجا رفته؟

فريد چند بار با تلفن همراه سپهر تماس گرفت،اما تلفنش خاموش بود.هر چه زمان مي گذشت نگراني خاله و عمو سعيد بيشتر مي شد،بيچاره ها از ناراحتي فقط اين طرف و آن طرف مي رفتند.کم کم نگراني به همه سرايت کرد،سهند و سهيل به ساحل رفتند ولي آنجا هم نبود.چون شب شده بود صداي بچه ها هم در آمده بود و غذا مي خواستند.براي ساکت کردنشان،کته و کباب آماده کرديم.وقتي به بچه ها غذا مي داديم،شيدا هم به آشپزخونه اومد و با عصبانيت گفت:

-همه اش تقصير اين پيام خانه،انگار مرض داشت که يهو گفت همسر آيندم خانم دکتر سراج،اگه منهم جاي سپهر بودم شوکه مي شدم.

از اينکه شيدا اداي پيام را در آورد خنده ام گرفت.ولي خودم را کنترل کردم و جواب دادم:پس چرا اون موقع که سپهر خان با شراره جونش خوش و بش مي کردو مي گفت و مي خنديد،شوکه نمي شد.هيچ کس نمي تونه بفهمه من چي کشيدم تا مدت ها صداي خندشون از گوشم بيرون نمي رفت.اون موقع که من کنج خونه يا بيمارستان افتاده بودم اين آقا در حال خوش گذروني بود.

بهناز-غزال خواهش مي کنم جلوي بچه ها اين حرفهارو نزن.

سها-بهناز بزار حرف بزنه و خودشو سبک کنه،چون حق با غزاله،مقصر اصلي خود سپهر بود که کارو به اينجا کشوند.به خاطر اون غزال از همه...

گريه مجال حرف زدن را به سها نداد.اعصابم بهم ريخته بود و نمي توانستم خودم را کنترل کنم دلم مي خواست داد بزنم و گريه کنم.بلند شدم و به شيدا گفتم که غذاي طلا را بدهد.ازآشپزخانه بيرون رفتم و کاپشنم را برداشتم تا لب دريا بروم.

بابا-غزال کجا ميري؟

-مي رم ساحل يخورده قدم بزنم.

فريد-اگه مزاحمت نمي شم من هم باهات بيام.

-چه مزاحمتي؟بيا.

با هم لب دريا رفتيم،دريا هم مثل من به خشم آمده بود و ديوانه وار خودش را به صخره ها مي کوبيد.خدايا عجب شب غم انگيزي بود،صداي رعد و برق با امواج دريا در هم آميخته بود.دقايقي در سکوت قدم زديم تا اينکه فريد سکوت آزار دهنده رو شکست و گفت:اين سپهر ديوونه،يه سنگي تو چاه انداخت که صد تا آدم عاقل هم نتونستن درش بيارن و عاقبت خودش هم گير افتاد.

-اون زندگي هر دومونو تباه کرد.نميدونم علت اين دير کردنشو فهميدي يا نه.

فريد-آره سهيل بهم گفت.

-نمي دونم از روي لجبازيه يا ناچاري که تن با اين ازدواج مي دم،چون هيچ احساسي به پيام ندارم يعني به هيچ مردي ندارم.آخه فريد من زندگيمو،سپهرو دوست داشتم و دل کندن برام خيلي سخت بود.براي همين هم نتونستم هنوز فراموشش کنم.

به ياد گذشته اشک روي گونه هايم جاري شد.

فريد-اگه سپهر هم شراره رو دوست داشت حرفي نبود.بد بختي اينجاست که سپهر فلک زده،نه تنها شراره رو بلکه پسرش رو هم دوست نداره.من يه بار نديدم دست اين بچه رو بگيره و ببره بيرون،فقط خرج و مخارجشو مي ده.شايد باور نکني ،ولي پاي تلفن بهم مي گفت:فريد اون قدر که طلا رو دوست دارم ميلاد رو دوست ندارم.دلم براش مي سوزه چون سپهر با يادو خاطره ي تو زندگي مي کنه تمام درو ديوار خونه پر از عکسهاي توئه.

هزارو يک مرض گرفته،ميگرن داره،فشارش بالاست،قند خونش پايين،خلاصه مرده ي متحرکي شده که بدون هدف زندگي مي کنه.براي همين فقط خودشو غرق کار کرده تا يه روزي عمرش به آخر برسه.

-اينارو بايد اون موقع که شبش رو با شراره سحر مي کرد متوجه مي شد نه حالا.

چون ساعت نه شده بود به خانه برگشتيم.ولي سپهر هنوز نيامده بود،قيافه ها گرفته و ماتم زده بود.طلا مه چشمم بهم افتاد پرسيد:مامي پس سپهر جون کجاست؟به من قول داده بود که ببره لب دريا و با هم توپ بازي کنيم.

-نمي دونم کجا رفته،ولي الان هر جا مه باشه مياد.

طلا-مامي شايد آقا دزده گرفته و برده خونش که دير کرده.

عمو محمود-نه دخترم.حتما رفته خونه ي دوستش.نگران نباش الان مياد.

طلا از بازي دست کشيد و دست در گردنم انداخته بود و مي گفت:

-مامي منو ببر خونه ي دوست سپهر جون.

-آخه دخترم من خونه ي دوستشو نمي شناسم.چطوري ببرمت؟

هرچه مي گذشت قيافه ها گرفته تر و نگرانتر مي شد.طلا هم که دم به دم مي گفت:منو ببر پيش سپهر.کلافه و نگران چشم به در دوخته بودم.دلم مثل سيرو سرکه مي جوشيد.آنقدر ناخن هايم را در گوشت دستم فرو کرده بودم که دستم کبود شده بود.طلا وقتي از من نا اميد شد به سراغ خاله رفت و گفت:خاله شما منو پيش سپهر جون ببريد آخه مامي باهاش قهره.

خاله-عزيزم باور کن من هم نمي دونم کجا رفته.!

طلا با پرخاش فرياد کشيد :دروغ مي گي.

-طلا خيلي بي تربيت شدي.آدم سر بزگتر داد نمي زنه،فهميدي.

خاله-عيب نداره بچه است،عصباني نشو.

طلا شروع کرد به دادو بيداد کردن و گريه کردن.با عصبانيت پايش را به ميز شيشه اي که جلويش بود کوبي.شيشه شکست و خون از پايش جاري شد.هراسان به طرفش دويدم.همه به تکاپو افتادند.حالا درد پايش،عصبانيتش را تشديد کرده بود،سهند به زور نگهش داشت و سها با بتادين،زخمش را شست و پانسمان کردهر کاري کردم بغلم نيامد و گفت:همه اش تقصير توئه.اگه باهاش دعوا نمي کردي اونم قهر نمي کرد.

از درماندگي و بد بختيم گريه ام گرفت.خدايا چه بايد مي کردم،دردم کم نبود که اين هم بهش اضافه شد.با علاقه اي که طلا به سپهر پيدا کرده بود،نگهداري و جداييش را دچار مشکل مي کرد.

بابا با ديدن اشک هايم سرم را به سينه اش فشرد و گفت:گريه نکن دخترم با گريه که کاري درست نمي شه.

يک دفعه بعد از مدت ها شروع به لرزيدن کردم.کسري محض احتياط قرص هايي بهم داده بود که شيدا فورا برايم آورد و بهناز پتو آورد و روي دوشم انداخت.

به نظرم مرگ بهتر از يان زندگي اسفناک بود.چرا بايد همش سختي و عذاب مي کشيدم.چرا خوشي براي من حرام شده بود.با اين فکر و انديشه،خواب چشمانم را سنگين کرد. وقتي چشم باز کردم ديدم مامان،بابا و عمو کنارم نشسته اند

-طلا کجاست؟حالش چطوره؟پس بقيه کجارفتن؟

مامان-طلا حالش خوبه و پيش سهند خوابيده.بقيه هم همين طور خوابيدند.آخه عزيزم ساعت دو و نيمه.

غرورم اجازه نداد که بپرسم سپهر اومده يا نه.که مامان دوباره گفت:شام برات گرم کنم؟

-نه ميل ندارم.ببخشيد که شما رو تا اين وقت شب بيدار نگه داشتم.لطفا شما هم بريد بخوابيد.

بابا-مگه ما غريبه ايم که اين حرفو مي زني تو پاره ي تن مايي و ناراحتي تو ناراحتي ما هم هست.

-اولادي که همش باعث دردسر و عذاب باشه به چه درد مي خوره؟

مامان-بس کن،چه عذابي،چه دردسري؟

بابا-غزال مي خواميه چيزي ازت بپرسم،ولي تورو به روح بابا بزرگت قسم مي دم که راستشو بگي.

سرم را تکان دادم.در حالي که قلبم به شدت مي تپيد بابا پرسيد:طلا دختر خودته؟

چون بابا به روح پدر بزرگ عزيزم قسم داده بود نمي دانستم چه جوابي بايد بدهم،نگاهي به عمو کردم و سرم را پايين انداختم.

مامان-آخه چه کسي به يه آدم غريبه دل مي بنده و اين همه علاقه نشون ميده.مگه اينکه شخص نسبت نزديکي داشته باشه.

بابا-درسته دخترم،از علاقه و محبت طلا به سپهر کاملا واضحه که اين دوتا پدر ودختر هستن.چرا حرف نمي زني؟عزيزم بچه چيزي نيست که بتوني تا آخر عمرت پنهون کني.مسلما يه روزي سپهر مي فهمه.همان طور که ما به شک و ترديد افتاديم.در واقع اگه نمي گفتيم از ترس از دست دادن تو ست.

اشکم سرازير شد و با صدايي لرزان جواب دادم:دونستن اين موضوع چه فرقي به حالتون مي کنه.

بابا-بلاخره ما بايد بدونيم که طلا نوه ي ماست يا نه؟اين عمل تو باعث شده در اين چند روز ما زياد به طلا توجه نکنيم.چون وجود اين بچه رو مانع خوشبختي تو مي دونيم ولي وقتي طلا دختر خودت باشه وضع فرق مي کنه.

عمو-مسعود بس کنيد طلا چه دختر واقعي غزال باشه چه دختر خوندش بايد بهش محبت کنيد.بزاريد زندگيشو بکنه اين پسر به حد کافي در حقش ظلم کرده آثارش هنوز هم باقيه ديگه چه فرقي مي کنه.

بابا-من که نمي خوام جار بزنم نبايد بدونم طلا کيه؟دليل اصرارمون اينه که نمي خواهيم تفاوتي بين بچه هاي او با ساناز قائل بشيم.

طلا دختر خودمه ولي بابا نمي خوام کسي بدونه مخصوصا سپهر ،بابا به جان عزيزت اگه کسي بدونه مي رمو ديگه بر نمي گردم.

بابا-چشم عزيزم مطمئن باش که به کسي نمي گم حالا پاشو برو سر جات بخواب.

-خوابم نمي ياد مي رم يه خورده تو بالکن بشينم.

يلند شدم و در اتاقي که طلا خوابيده بود را آرام باز کردم ديدم طلا به تنهايي سر جاي سپهر خوابيده از اينکه هنوز سپهر به خانه برنگشته بود دلشوره به جانم چنگ مي انداخت.خدايا پس تا حالا کجا رفته بود مبادا بلايي سر خودش آورده باشد.کاپشنم را برداشتم و پوشيدم وبه بالکن رفتم باران مي باريد گويا آسمان هم دلش گرفته و گريه سر داده بود.يک ساعتي نشستم چون احساس ضعف مي کردم بلند شدم و رفتم تا غذا گرم کنم بعد از گرم کردن غذا دوباره به بالکن برگشتم مشغول خوردن غذا بودم که سپهر با ماشينش جلوي در ترمز کرد فورا دويدم و در را برايش باز کردم.با ديدنم لبخندي زد به محض اينکه از ماشين پياده شد پرسيدم،پرسيدم تا اين وقته شب کجا رفته بودي،نمي گي الان همه نگران و دلواپست مي شن.

سپهر-سلام،مي خواي همين جا جلوي در و زير بارون باز جويي کني؟

ديگر چيزي نپرسيدم و بالا رفتيم و همان جا در بالکن روي صندلي نشسته بوديم با ديدن غذا بشقاب را برداشت و گفت:شام نخوردي شکمو يا دوباره گرسنت شده؟!

با اخم جواب دادم:نخير شام نخوردم ،نگفتي تا حالا کجا تشريف داشتي؟

قاشق پر را جلوي دهنم گرفت و گفت:اينو بخور تا برات بگم چون مي ترسم از حرص و گرسنگي منو تيکه تيکه کني و بخوري.غزال؟!

طني صدايش هميشه دلم را مي لرزاند براي همين آرام جواب دادم:بله.

سپهر-پس توام نگران بودي.يعني هنوز ته دلت مهري به من مجود داره؟

خيره نگاهش کردم چون هنوز با نگاهش با حرف هايش ،قلبم شروع به تپيدن مي کرد،(پس دوستش داشتم ولي نه به اندازه ي روزهاي اول لزدواجمون)

دوباره قاشق را جلوي دهنم گرفت،درست مثل سابق ،با اين حال که مي دانست با کس ديگري مي خواهم پيمان زناشويي ببندم ،باز تغييري در رفتارش ايجاد نشده بود.

-نمي خواي بگي کجا رفته بودي ساعت چهاره.مي دوني به خاطر تو طلا پاش زخمي شده؟

غذا به گلوش پريد و به سرفه افتاد،فورا ليوان را پر آب کردم و به دستش دادم سپس ارام ارام به پشتش کوبيدم وقتي سرفه اش قطع شد پرسيد –چرا ؟الان حالش چطوره ؟ آخه چرا ؟

جنابعالي بهش قول داده بودين که ببرينش لب دريا وتوپ بازي کنين از وقتي که برگشته بوديم مدام سراغتو مي گرفت که چرا نيومدي آخر عصباني شد و محکم پاشو کوبيد به ميز شيشه ميز هم پاشو بريد .الان هم سر جاي شما خوابيده وطفلکي منتظره که جنابعاتي از شب نشيني برگردي.

سپهر-بي انصاف چرا هميشه زود قضاوت مي کني اصل اتو از کجا مي دوني من کدوم گوري بودم،شب نشيني وخوشگذراني يا بازداشتگاه با چشمان گشاده پرسيدم بازداشتگاه ؟براي چي؟

سپهر-وقتي از خونه ي نامزد عزيزتان برمي گشتم ديدم کنار جاده يه پيرمردي رو زمين افتاده ،نگه داشتم ،که ديدم سرصورتش خونيه ونيمه جونه !فورا رسوندم بيمارستان تا از خونريزي تلف نشه قانون ومقررات ايران اميدوارم که يادت نرفته باشه ،حتما ميدوني اين جور موقع ها بدونه سوال وجواب به عنوان مجرم مي گيرنت ومي اندازنت بازداشتگاه تا يارو به هوش بياد تو کلانتري اسير بودم .

-نمتونستي يه تلفن کني وخبر بدي !؟

سپهر- نه ،چون ميدونستم کسي نگرانم نيست ومرده زنده بودنم براي کسي اهميت نداره .ولي انگار اشتباه مي کردم وقلب يه دختر کوچولو به خاطر من مي تپه و دوسم داره .غزال طلا خارجيه؟

با خودم گفتم (خدايا چرا امشب همه دنبال اصل ونصب طلا مي گردن،نکنه اينم فهميده)

با صدايي که انگار از ته چاه در مي امد گفتم:چه طور مگه ؟ اتفاقي افتاده ؟

سپهر-نه چه اتفاقي ؟فقط احساس وعواطف طلا به خارجيا نرفته وخيلي با محبت و مهربونه .اخه درست بر عکس تعريف هايي که تو از من براش کرده بودي ،منو دوست داره .نه به نامزد بودن من ،نه به سرودل شکسته تو ،توجهي داره .راستي تو چرا مثل خانواده نگران من نخوابيدي.نکنه با نامزد عزيزت درحال خوش وبش کردن بودي ومن مزاحمت شدم.

خنده کنان جواب دادم:حتما تو جيبم قايمش کردم،درسته؟

خودش هم خنده اش گرفت و گفت:نه مي دونم که تو جيب جا نمي شه منظورم تلفن بود.

-نخير چون سر شب خوابيدم،ساعت دو و نيم بيدار شدم و ديگه خواب از سرم پريد.

سپهر-پس بگو،خانم با خيال آسوده از سر شب گرفته خوابيده.

-ببين حالا تو پيش داوري مي کني يا من؟ببخشيد آقا سپهر من هم آدمم از طرفي نگران حضرت عالي بودم و از طرفي عصبانيت و پاي طلا،باعث شد که دوباره حالم بد بشه.

با صدايي که نگراني درش موج مي زد پرسيد:مگه خوب نشدي؟

-نه بعضي اوقات که فشار عصبيم زياد مي شه دچار اون حالت مي شم.

از روي صندلي يلند شد و جلوي پام زانو زد،سپس دستان را به دستش گرفت.از تماس دستم با دستان يخ بسته اش،دوباره احساساتم به قليان در آمد.فقط خدا مي دونه چه حالي بهم دست داد.هنوز به اين دستان سرد نياز داشتم ولي افسوس که هزاران مانع بين ما وجود داشت.

سپهر-غزال؟

-بله!

سپهر-بيا دوباره زندگيمونو از نو بسازيم.آخه زندگي من بدون تو سرد و بي روحه،يه بار منو از منجلاب فساد و تباهي نجات دادي.بيا و خانمي کن و يه بار ديگه به زندگيم گرمي و روح بده.باور کن به جان عزيزت من هنوز هم دوستت دارم.نمي دوني اين چند سال بدونه تو چي کشيدم،بهت گفته بودم که اگه بري قلبم کوير مي شه يادت هست؟باور کن نه تنها کوير،بلکه تبديل به جهنم شده.غزال خيلي دوستت دارم،خيلي.

-سپهر اين آهنگ و نشنيدي که مي گه به من نگو دوستت دارم که باورم نمي شه.حرفم را قطع کرد و گفت:بگو چيکار کنم تا باورت بشه،آخه لعنتي من چطوري ثابت کنم که دوستت دارم و ديوونت هستم.تو زن زندگي مني ،دارو ندار مني.

پوزخندي زدم و جواب دادم:زن؟چه واژه ي قشنگي،ولي مثل اينکه تو يادت رفته که ما از هم جدا شديم و حالا تو کس ديگه اي...

سپهر-نه اون فقط زن شناسنامه اي منه،و زن قلبي من تو بودي و هستي.باور کن که خيلي ازش خواستم که ولم کنه ولي قبول نمي کنه.يعني شدم آلت دستش،يه زماني پول هنگفت مي خواست تا طلاقشو بگيره خاضر شدم تمام هست و نيستمو بدم تا بره پي کار خودش،ولي دبه در آورد و گفت:پس ميلاد بايد بمونه پيش تو،زنيکه ي معتاد هر جايي سوهان روحم شد.

-چرا مي خواي از ميلاد فرار کني،ميلاد پسر توست و بايد ازش نگه داري کني.مگه پسر نمي خواستي؟يادت رفته چند بار سر اين موضوع با من حرو بحث کردي،يادت نيست مي گفتي اگه پسر نياري يه زن ديگه ميگيرم،خوب حالا اين زن تورو به آرزوت رسونده ديگه چي مي خواي؟

سپهر-نه يادم نرفته،چون سهيل هم اينارو مي گفت،ولي باور کن به جان بابک که مي دوني چقدر دوستش دارم،اگه بهت مي گفتم مي رم و يه زن ديگه مي گيرم فقط يه شوخي بود.نمي گم فقط پسر مي خواستم،نه،ولي براي اون هم دليلي داشتم،چون هميشه فکر مي کردم اگه يه روزي پسري مثل خودم بخواد دخترمو بازيچه دستش قرار بده،چيکار بايد بکنم؟حالا که وضع فرق کرده بذار برات بگم که بدوني،روز اول که تورو ديدم مثل بقيه دخترا مي خواستم اون چند روزه باهات خوش بگذرونم ولي تو مثل سد جلوم ايستادي و اجازه نفوز ندادي و هر چه مي گذشت با بي محلي هاي تو،اين هوس تبديل به عشق شد.عشق آتشين که هنوز هم تو وجودم هست.خوب اگه من مي خواستم دنبال اين کار باشم،ديگه چرا با تو ازدواج مي کردم.چون اونجا که ايران نبود که مثل الان پايبند بشم،آزادانه هر غلطي که مي خواستم مي کردم.ديگه لزومي نداشت که بيام اينجا و اسير اين زنيکه فاسد بشم.

-چرا پشت سر زنت اين جوري حرف مي زني،هر چي باشه اون مادر پسرته.

سپهر-مادر پسرم؟!خواهش مي کنم اين کلمه مقدس رو در مورد اون بکار نبر،چون حالم از هر چي مادره بهم مي خوره.شراره مادر نيست!يه زن هرزه است که نميد ونه بچه اش کجا بزرگ ميشه،هميشه پيش مادر بزرگش يعني مادر خودش ميذاره تا با خيال آسوده با معشوقه هاش بگرده.پولي رو که از من مي گيره خرج عيش و نوش و دود و دمش مي کنه.

-چرا خودت نگهش نمي داري که تا تو محيط آلوده بزرگ نشه.

سپهر-چون که دوسش ندارم ازش متنفرم.

-اشتباه مي کني.چون اون که با ميل خودش به اين دنياي بي وفا پا نذاشته،پس گناهي نداره که اين وسط قرباني شما بشه.

سپهر-قبول دارم ولي چيکار کنم دست خودم نيست.اونقدر که طلا رو دوست دارم،اونکه از پوستو خون خودمه،دوستش ندارم.

از فريبي که خورده بود و فکر مي کرد طلا از خون خودش نيست خنده ام گرفت براي همين با شرم گفت:مسخره ام مي کني،بخند،آره،بخند چون مي گم طلا رو بيشتر دوست دارم.چيکار کنم دست خودم که نيست دوستش دارم. براي اين هم نبايد از تو اجازه بگيرم.

-چرا فکر مي کني مسخره ات مي کنم،من دارم به بازي روزگار مي خندم.

سپهر-غزال چرا هيچ وقت به من نگفتي که حامله نمي شي.وقتي سهيل بهم گفت که حامله نمي شدي احساس کردم خونه رو،رو سرم خراب کردن.

براي ختمه دادن به بحث بلند شدم که بروم .اوهم بلند شد و جلويم ايستاد گفت مي دوني چيه من تورو خيلي دوست دارم اما نمي دونم اينو چه جوري بايد يهت ثابت کنم هر کاري بگي حاضرم بکنم به عقب هلش دادمو گفتم کاري لازم نيست بکني فقط درست زندگي کن.

حنديد و جواب داد:آدم ديوونه که چيزي حاليش نيست.آخ نمي دوني چه قدر آروم شدم و انرژي گرفتم عزيز دلم.

مي خواستم به داخل بروم که ادامه دا:عزيزم زياد به خودت وعده نده،چون نمي زارم دست پيام بهت برسه و زنش بشي.پس بيخودي وقتتو هدر نده و برگرد سر خونه و زندگيت.طلا رو هم مثل بچه ي خودم رو تخم چشام بزرگ مي کنم.

جوابش را ندادم و به داخل رفتم. آهسته در را باز کردم و بدون پوشيدن لباس راحتي به زير لحاف خزيدم ساناز خواب آلود پرسيد:سپهر اومد؟

-آره بگير بخواب.

آفتاب تازه مي خواست طلوع کند که خوابم بردوصبح با صداي بهناز که پشتم نشسته بود و مثل بچه ها مي گفت:ياله برو اسبه، هي هي .بيدار شدم.

-زهر مار!پاشو خرس گنده ،کمرم درد گرفت..

بهناز-آقا اسبه لطفا خفه شو و به راهت ادامه بده.

-بهناز تو رو خدا پاشو کمرم درد گرفت.

بهناز-چرا خانم تا لنگ ظهر کپيدين،پس پا نمي شين؟

-بابا غلط کردم ببخشيد.

از پشتم بلند شد و سپس گفت:مرض گرفته ديروز اونقدر اوضاع قمر در عقرب بود که يادم رفت بگم،بلا گرفته خيلي جيگر شدي.

-بله اين جيگر گفتناي تو کار دستم داد و ديدي هم که چه خاکي تو سرم شد.

بهناز-من که خاکي نمي بينم،حالا هم پاشو که آقاي احتشام تلفن کرده بود و کارت داشت.

بلند شدم و اول دوش گرفتم،سپس به سرو صورتم رسيدم و پيش بقيه رفتم.قبل از هر کاري پيش طلا که بغل سپهر نشسته بود رفتم و بغلش کردمو پرسيدم:

-عزيزم خوبي؟پات درد مي کنه؟

دستانش را دور گردنم حلقه کرد و صورتم را بوسيد و جواب داد:نه،خوب شده.

-خدارو شکر،ببينم صبحونه خوردي؟

طلا-صبح با سپهر جون رفتيم بيرون و جيگر خورديم.آخه سپهر جون مي گه جيچر براي پات که خون ازش رفته خوبه.

سهند-غزال خانم دخترت از کله سحر بيدار شده و نذاشته که سپهر هم بخوابه و بعد با هم رفتن بيرون.

به فرانسه جواب دادم:خوب که چي بشه،وظيفه شو انجام داه.شاهکار که نکرده،اگه منظورت اينه که تشکر کنم.

سهندهم به فارسي جواب داد:ماشاله زبونت هم مثل نيش مار مي مونه.حالا برو تا نيش نزدي صبحونتو بخور.

خاله-غزال جون اگه چند ديقه صبر کني نهار آماده ميشه.

چشمي گفتمو به طرف تلفن رفتمو شماره پيام را گرفتم.بعد از سلام و احوال پرسي پيام گفت:نهار بيا اينجا که عصر هم به رستم رود برويم چون مهندس شکوهي از تو هم دعوت کرده که شام بريم ويلاشون.

طلا که حرفهايمان را ميشنيد با حال زار و شيون کنان گفت:اي واي پام درد مي کنه،مامي من نمي تونم راه برم،من نمي تونم با شما بيام.

-آخه تو که الان مي گفتي درد نمي کنه.

با لب و لوچه آويزون گفت:خوب الان يه دفعه درد گرفت.اي واي خدا چيکار کنم مردم.

-پيام شرمنده نمي تونم با شما بيام ،انشاله دفعه بعد.

پيام زياد اصرار نکرد چون مي دانست بي فايده است و به خاطر طلا همراه آنها نمي روم.به قيافه ي طلا که دقت کردم ديدم همش بهانه است براي نرفتن.بعد از قطع کردن تلفن فريد در حالي که مي خنديد گفت:غزال اين کلک هارو خودت يادش دادي؟

-چطور؟

فريد-آخه قبل از تو از بالاي مبل پايين مي پريد و معلق مي زد.حالا يه دفعه چنان دردي گرفته که آه و نالش تا عرش رفته.

نمي دانم طلا با ايما و اشاره به سپهر چه گفت که سپهر چنان قهقه ي بلندي سر داد که باعث حيرت و تعجب همه شد.حدس زدم کار سپهر موذي بايد باشد که يکدفعه پاي طلا درد کشنده گرفته است.وقتي طلا از بغلم پايين پريد و پشتک زنان پيش سپهر رفت و گفت:سپهر جون حالا بريم سوار تله کابين بشيم؟

و او هم جواب داد:باشه بعد از نهار مي ريم.

حدسم به يقين تبديل شد.چون در اين چند روزه براي اولين بار خنده با صداي بلندش را مي ديدم،نخواستم حرفي زده و تو ذوقش بزنم.

نمي توانستم به خاطر مردي که در آينده قرار بود همسرم باشد،جگر گوشه و دختر عزيزم را آزرده خاطر کنم.طلا از هر کس و هر چيزي برايم با ارزش تر و مهم تر بود.

بعد از نهار همگي به غير از بزرگترها به نمک آبرود رفتيم،باز خاطرات شيرين گذشته در ذهنم جان گرفت.از يادآوري آن خاطرات حالم به کلي دگرگون شد.مغموم و گرفته سوار تله کابين شدم.شيدا پرسيد:غزال چرا پکري؟از اينکه با پيام نرفتي ناراحت شدي؟

-نه.

بقيه راه را در سکوت سپري کردم.وقتي بالاي کوه رسيديم هوا مه گرفته بود و زياد قابل ديد نبود نگران و دلواپس طلا بودم که او هم لحظه اي از سپهر جدا نمي شد،تا در کنار خودم با خيال آسوده نگهش دارم.براي همين به عقب برگشتم و آهسته بهش گفتم:مارمولک خيلي مواظبش باش فهميدي؟

سپهر-بله بانوي زيباي من.

خدايا چکار بايد مي کردم،در مقابل پرخاش و بد زباني من با مهرباني و عطوفت جواب مي داد.احساس خفته مرا بيدار مي کرد.از طرفي هر چه مي گذشت رابطه طلا با سپهر نزديکتر مي شد وحتي گاهي اوقات به جاي بازي با بچه ها وقتش را با سپهر سپري مي کرد و ترجيح مي داد با او باشد.

روز پنجم فروردين از صبح اضطراب و دلهره داشتم.از تشکيل زندگي زناشويي،مجدد وحشت داشتم.براي همين سعي مي کردم به نوعي خودم را سرگرم کنم تا کمتر فکر کنم براي همين از زن عمو خواستم پختن غذا را به عهده من بگذارد و به اين ترتيب تا ظهر سرگرم کار شدم.وقتي غذا را کشيدم و همه را براي نهار دعوت کردم،سهيل گفت:خدايا خودمو به تو سپردم،يا گرسنه مي مونيم يا مسموم ميشيم.

شيدا-اتفاقا آقا سهيل دست پخت غزال حرف نداره.

ساناز-شيدا جون آخه تا حالا آشپزي کردن غزال رو نديديم چه برسه که بخوريم براي همين منم مي ترسم.

-نترسين چون آدم وقتي مجبور بشه تن به هر کاري ميده و ياد مي گيره.

سها-پس خيلي سختي کشيدي تا ياد بگيري وخصوصا با بچه و دانشگاه.

-و کار!چون بعد از ظهرها کار هم مي کنم.

عمو سعيد-نابرده رنج گنج ميسر نمي شود.حالا غزال از هر لحاظ برتر و نمونه است.آقاي احتشام بايد به داشتن همچين زني افتخار کنه و قدرش رو بدونه.

طعنه،عمو سعيد به سپهر دلم را خنک کرد و زير چشمي نگاهش کردم که ديدم اخمهايش در هم رفته است.

بعد از جمع کردن سفره با انگيزه ي بيشتر و دلشوره کمتري به اتاق رفتم تا مثل بقيه خودم را آماده رفتن به مهموني کنم.

باران از روز قبل به شدت مي باريد و بچه ها نمي توانستند به حياط بروند و بازي کنند،در پزيرايي مشغول بازي بودخ و سرو صدا مي کردند که صداي اعتراض آقايون که در حال استراحت بودند بلند شد.براي همين بچه ها را داخل اتاق فرستاديم تا کمتر س و صدا بکنند.ساعتي که گذشت براي سرکشي به بچه ها رفتم که ديدم طلا و مهديس نيستند،دلم به شور افتاد و با نگراني پرسيدم:پس طلا و مهديس کجا هستند؟

بابک:زن دايي با هم رفتند کلوچه بردارند.

به آشپزخانه سرک کشيدم ولي اونجا هم نبودند.بهناز را صدا کردم و به تک تک اتاق ها سر زديم.ولي هيچ اثري از آن دو نبود.سرو صداي ما باعث شد آنهايي که خواب بودند بيدار شوند.تمام ساختمان را زيرو رو کرديم ولي انگار آب شده و رفته بودند زير زمين.يک دغعه زن عمو گفت:-يا ابوالفضل نکنه رفته باشن لب دريا .

فورا روسري برداشتمو بدون پالتو بيرون دويدم،خدا مي داند خودم را با چه سرعتي به ساحل رساندم چون دريا طوفاني بود و مي ترسيدم طعمه دريا شده باشند.

وقتي ديدم بي خيال به طرف آب مي دوند و بر ميگردند نفس راحتي کشيدم و صدايشان کردم.هر دو مثل موش آب کشيده خنده کنان به طرفم دويدند به عقب که برگشتم ديدم همه از خانه بيرون آمدند.

از خوشحالي گريه ام گرفت و خدا رو شکر کردم که هر دو سالم بودند..قتي پيشم آمدند در آغوش کشيده و بوسيدمشان و گفتم:آخه اين چه کاري بود که کرديد،نگفتيد ممکنه تو دريا غرق بشين.

مهديس-خاله ما که زياد جلو نمي رفتيم وقتي آب دنبالمون ميومد فرار مي کرديم.

بهناز-دستتون درد نکنه.

بجه ها را بغل کرديم و به خانه برگشتيموچون لباس هاي خودمم گل آلود شده بود با سر و صورت آرايش کرده بچه ها را به حمام بردم.آب ريزش بيني و عطسه هايشان شروع شده بود.يک ساعت نگذشته بود که تب هر دو هم بالا رفت.

دودستي بر سرم کوبيدم.چون با تب کردن طلا مصيبتم شروع مي شد.براي همين رفتمو لباس مهماني را از تنم بيرون آوردم و لباس راحتي تنم کردم وقتي از اتاق بيرون آمدم مامان با ديدنم گفت:چرا لباساتو در آوردي مگه نمي خواي بري؟

-نه با اين وضع طلا کجا مي تونم برم؟

زن عمو-مادر جون تو برو من طلا رو نگه مي دارم،يه سرما خوردگي ساده که ناراحتي نداره.

مامان هم گفته زن عمو را تاکيد کرد و گفت:تو برو ما بچه رو نگه مي داريم.

سهند-زن عمو نمي شه،حتما غزال بايد باشه چون شما نمي دونيد که چيکار بايد بکنيد.حالا غزال کپسول اکسيژن آوردي؟

محض احتياط در مسافرت کپسول کوچکي بر مي داشتم و براي همين گفتم :آره آوردم.

ساناز-يعني وضعش اونقدر وخيم ميشه؟

-متاسفانه،يله براي همين بايد خودم بالاي سرش باشم.

بابا-آخه عزيزم نمي شه که تو همراه ما نباشي.

عمو-زنگ مي زينم و عذر خواهي مي کنيم و ميگيم که بچه ها مريض شدن و ما نمي تونيم بياييم.

-آره اين فکر خوبيه.

تلفن را برداشتم و به خانم احتشام خبر دادم که به خاطر بچه ها نمي توانيم در مهماني شرکت کنيم.او خيلي ناراحت شد و ضمن اظهار تاسف خواست تا با مامان صحبت کند.وقتي گوشي را به مامان دادم خانم احتشام خواست حداقل آنها در مهماني تولد خاطره شرکت کنند.چون بيش از حد اصرار کرد ،مامان پذيرفت و به غير از من و بهناز و فريد و مهديس بقيه رفتند.سپهر هم که از روز قبل گفته بود نخواهد آمد،ماند.

با بالا رفتن تب طلا،نفس کشيدنش هم دچار مشکل شده بود،براي همين ماسک را جلوي دهنش قرار دادم تا راحتتر تنفس کند

با وخيم شدن حالشان مجبور شديم به دکتر مراجعه کنيم.دکتر بعد از معاينه گفت:به احتمال زياد ذات الريه کرده،ولي اين يکي يه سرما خوردگي ساده است.

دکتر خواست طلا را بستري کند چون کلينيک کثيف و فاقد امکانات بود قبول نکردم و گفتم:تو خونه راحت تر مي تونم بهش برسم،اينجا آدم سالم هم مريض ميشه چه برسد به يکي که خودش مريض هست.

دکتر-خانم ولي هر شيش ساعت يکبار بايد به دخترتون آمپول تزريق بشه.

-خودم مي تونم چون دوره ي کمکم هاي اوليه آموزش ديدم.در ضمن آمپول هاشو همراهم آوردم.آمپول ها رو در آوردم و نشونش دادم.

لبهندي زد و گفت:شما که نيازي به دکتر نداشتيد پس چرا به خودتون زحمت دادين و اومدين اينجا.

-جهت اطمينان.

بعد از گرفتن دارو هاي مهديس به خانه برگشتيم.قبل از هر کاري اول مرغ بار گذاشتم تا سوپ آماده کنم.بهناز هم آب ليمو شيرين گرفت.هر دو مشغول کار بوديم که تلفن زنگ زد و فريد جواب داد،سپس صدايم کرد و گفت:غزال آقاي احتشام با تو کار دارن.

رفتم و گوشي را از فريد گرفتم.پيام بعد از احوال پرسي حال طلا را پرسيد و گفت:

-اگه حالش بد شد تلفن کن.چون پسر داييم متخصص ريه است،فورا خودمونو مي رسونيم.

از طنين صداي پيام مشخص بود که از يان اتفاق پيش آمده ناراضي و دلخور است.بعد از چند دقيقه صحبت خداحافظي کردم و گوشي را گذاشتمتلفن دوباره زنگ زد.فکر کردم که پيام مجددا تلفن کرده است.

جواب دادم کسري بود.

کسري-سلام عروس خانم احوال شما عروس خانم کجا رفته بودين؟راستي احوال عروس گل من چطوره شنيدم مريضه.

-سلام،آره مريضه،حالشم خيلي بده خوب افسانه چطوره بچه ها خوبن؟

کسري-بله همشون خوبن وسلام دارن.چند دقيقه پيش تلفن کردم خونه نبودي؟

-بچه ها رو برده بوديم دکتر.اونجا هم که غير از ديوار و دو تيکه وسايل ديگه چيزي نداشت.مي ترسم حالش وخيم تر بشه و تا برسونيم تهران بلايي سرش بياد.

کسري-نترس هيچ اتفاقي نمي افته خدا بزرگه.شايد هم قسمت نبود که امروز بري مهموني.

-منظور؟آقا کسري،نکنه....

حرفم را قطع کرد و گفت-نه بابا چه منظوري،همين طوري يه چيزي از دهنم در رفت،آخه الان آقا پيام يه گوشه عبوس و گرفته،کز کرده براي همين. راستي از اطرافيان،از باباش چه خبر؟

به فرانسه جواب دادم:قمر در عقرب،طلا مثل کنه به پدرش چسبيده و اعصابمو خورد کرده،دلم مي خواد هرچه زودتر برگردم اونجا و از اين وضع خلاص بشم.چون دارم خفه ميشم.

-نه فعلا خفه نشو،چون شنيدم باباش جذاب و قشنگه و باعث حسادت پيام خان ما ميشه.

قبل از اينکه جواب کسري را بدهم بهناز گفت:غزال خانم مثل اينکه مزاحمت شديم که کانال رو عوض کردي.

خنديدم و گفتم شما نه ولي بعضي ها چرا!

سپس به کسري گفتم:که اين طور!نمي دونستم به غير از مغرورو بودنش حسود هم هست.

کسري-چرا دقيقا همين طوره.حالا تا لنگه دمپايي نخوردم بيا و با افسانه هم صحبت کن،من خداحافظ.بعد از صحبت با افسانه و قطع کردن تلفن بهناز گفت:حناق گرفته چي مي گفتي که ما نبايد مي فهميديم.

سپهر-شما نه،منو گفت که مزاحمش هستم.

بهناز-مثل اينکه آقا کسري خيلي هم صميمي و خودمونيه

-خيلي!چون کسري مرد فوق الهاده خوبيه،وقتي باهاش حرف مي زنم نا خود آگاه آروم مي شم.

سپهر خنديد و جواب داد:پس زنگ زده بود تا براي بهم خوردن نامزديت دلداريت بده.

با اخم گفتم:نخير زنگ زده بود حال طلا رو بپرسه،در ضمن برام زياد مهم نيست چون سلامتي طلا مهم تر از هر کس و هر چيزيه.ببينم نکنه تو به طلا ياد داده بودي که بره لب دريا؟

سپهر-مگه عقلمو از دست داده بودم که دوتا طفل معصوم رو بفرستم پيشواز مرگ.

بهناز-غزال تو هم بعضي وقتا عقلت پاره سنگ ور مي داره ها.آخه سپهر چه دشمني با تو وطلا داره؟

-ببينم چقدر رشوه گرفتي که انقدر ازش طرفداري مي کني؟

بهناز-تو اين فک و فاميلاي پيام خان دمتر روانشناس پيدا نمي شه تا تورو معالجه کنه،چون شنيدم بيشتر فاميلاشون دکترن.

خنديدم و گفتم-چرا،کسري اتفاقا يکي از بهترين روانپزشکان پاريسه.

فريد-غزال ازت يه سوالي بکنم ناراحت نمي شي؟

سرم را تکان دادم که پرسيد:حتما تحت نظر اين آقا کسري هستي درسته؟

باز سر تکان دادم که دوباره گفت:پس چرا کاملا خوب نشدي؟

-با اين همه فشار واسترس چه طور مي تونم خوب بشم.البته مدتي بود که دچار اين حالت نمي شدم ولي از وقتي که پا گذاشتم اينجا دوباره مريض شدم.

بهناز-مگه مجبور بودي که اين بچه رو بياري که باعث دردسر بشه.

-بيچاره طلا مگه باعث و بانيش اونه،تازه وجود اون بهم آرامش و اميد ميده و چه بسا اگه طلا نبود الان زير خروارها خاک خوابيده بودم.همان لحظه طلا چشم باز کرد و گفت:مامي من گرسنه ام.

بلند شدم و مقداري آب مرغ و نان آوردم و کم کم بهش دادم.وقتي خورد دوباره سر جايش دراز کشيد و گفت:سپهر جون.

سپهر- جونم.

طلا-مياي پيش من بخوابي،آخه وقتي چشمامو مي بندم يه غولي از دريا مياد بيرون و مي خواد منو بخوره.

سپهر بلند شد و کنارش نشست و دستش را گرفت و گفت:عزيزم چون تب داري کابوس ميبيني و گرنه تو دريا که غول نيست تا تورو بخوره.

سپس رو به من کرد و گفت:غزال تنش مثل کوره داغه،چيکار مي خواي بکني؟

-نمي دونم پا شويشم که کردم ولي تبش پايين نيومده،تب مهديس قطع شده ولي طلا نه.

ناگهان به ذهنم رسيد که با مصرف استامينوفن مي توانم کمي تبش را پايين بياورم،از ميون داروها برداشتم و از فريد و سپهر خواستم تا چند لحظه ما رو تنها بگذارند.

بهناز-خانوم دکتر مي خواي چيکار کني که آقايون نبايد باشن؟

-چند ديقه دندون رو جيگرت بزار مي فهمي.

بعد از تموم شدن کارم بلند شدم که بروم و دستهايم را بشويم که بهناز گفت:آفرين راستي راستي مادر شدي.يه مادر نمونه که مجهز به وسايل لازمه،چون من دوتا بچه بزرگ کردم ولي تا اين حد کاردان نبودم و فکر اينجاشو نمي کردم.

-ببخشيد تو از اول هم يه خورده کودن بودي.

لنگه دمپاييش را درآورد و به سويم پرتاب کرد من هم سرم را دزديدم و خورد به صورت سپهر،خنده اي از ته دل کردمو گفتم:بهناز دستت درد نکنه اون يکي لنگشو هم بنداز،چون دلم خنک شد.

سپهر-اگه دل تو با اينا خنک ميشه من ميگم هر چي دمپاييه پرت کنن تو صورت من،تا تو آروم بشي.

-پررو!

ساعاتي را که با هم بوديم سپهر سعي مي کردبا يادآوري خاطرات گذشته،دلم را به دست بياورد و دلجويي کند،هر چند در دلم آشوبي به پا شده بود ولي به روي خودم نمي آوردم و سعي مي کردم خودم را بي اعتنا نشون بدم.ساعت يازده و نيم بود که بزرگترها از مهماني برگشتند.

موقع خواب باز مامان اصرار کرد که من بخوابم و اون کنار طلا بشينه و مراقبش باشه ،که قبول نکردم.

بهناز مهديس را به اتاق خواب کنار خودش برد و من در هال چراغ را روشن گذاشتم و نشستم.دقايقي بعد از خوابيدن همه سپهر به هال آمد و کنارم نشست.

-چرا اومدي و نخوابيدي،آخه تو ديشبم نخوابيدي؟

سپهر-اگه اجازه بدي و مزاحم نباشم،ترجيح مي دم پيش شما بشينم تا بخوابم،چون تا وقتي تو بيدار باشي من خوابمن ميبره.

به صورتش خيره شدم،خدايا چقدر بهش نياز داشتم تا خستگي اين راه پر فراز و نشيب از تنم بيرون برود.براي همين لبخند زنان جواب دادم:فقط پسر خوب اگه ممکن يه بالش بهم بده.

با خرسندي و خشنودي رفت و برايم بالش آورد.دراز کشيدم تا کمي استراحت کنم که پاهايم راروي پاهاي خودش گذاشت و شروع به ماساژ دادن کرد.احساس مي کردم خون در رگهايم به جريان اقتاده و گرمي مطبوعي را حس مس کردم.ولي بايد جلوي احساسات و عواطفم را مي گرفتم چون يک بار چوب اشتباهم ار خورده بودم.با همين کارهاش و مهرو محبت هاش که همه تزوير و ريا بود،زندگي ام را تباه و خراب کرده بود.همين طور در کشمکش و جدال بودم که خواب چشمانم ار سنگين کرد تا اين که با صداي سپهر هراسان از خواب پريدم:چي شده اتفاقي افتاده؟

سپهر-نترس،موقع آمپولشه،براي همين بيدارت کردم.دارو هاشو دادم فقط مونده آمپولش.

نگاهي به طلا کردم که با چشماني سرخ و بي رمق به لبخندي مهمانم کرد.سپس به ساعت نگاه کردم ساعت پنج و نيم بود و من با خيال آسوده چهار ساعت تمام خوابيده بودم.سپهر ليوان شير داغ را به دستم داد.

که طلا گفت:مامي سپهر جون براي منم شير داغ کرده بود،همشو خوردم.

-آفرين دخترم.دست سپهر جونم درد نکنه.

سپس رو به سپهر گفتم:ببخش سپهر که من خوابيدم و تو بيدار موندي.با اين حال که نگران طلا بودم ولي راحت خوابيدم.حالا پاشو برو بخواب که جسابي خسته شدي.

سپهر-نه خسته نيستم،اگه مي خواي بگير بخواب من بيدارم.

آمپول طلا را تزريق کردم و خواباندمش، که مامان هم پايين آمد و گفت:غزال تو پاشو يه خورده بخواب من پيش طلا هستم.

-مرسي من هم تازه بيدار شدم،چون سپهر مواظبش بود.

مامان-ممنون پسرم پس تو برو استراحت کن من پيش غزال هستم.

بعد ازرفتن سپهر مامان در اين فرصت پيش آمده در مورد طلا و چون و چراي زندگيم سوال مي کرد.از روزي که به پاريس قدم گذاشته بودم برايش تعريف کردم تا با زنده کردن گذشته و ياد مصيبت هايي که کشيده بودم اشک از چشمانم سرازير شد.مامان هم،هم پاي من گريه مي کرد.هيچ وقت اين قدر با مامان راحت درد و دل نکرده بودم.براي همين احساس سبکي و آرامش مي کردم.احساس مي کردم باري از دوشم برداشته شده است.بعد از اتمام حرفهام به دستشويي رفتمت تا آبي به صورتم بزنم که يکدفعه مامان فرياد کشيد:غزال غزال،سراسيمه بيرون دويدم.چي شده؟

مامان-طلا کبود شده،چند بار سرفه کرد و بعد کبود شد.

نفس طلا به سختي بالا مي آمد،فورا ماسک اکسيژن را که ساعتي پيش برداشته بودم دوباره جلوي دهانش قرار دادم و درجه اش را هم زياد کردم.دقايقي طول کشيد تا توانست به حالت عادي نفس بکشد که هر ثانيه اش به اندازه يک قرن برايم گذشت.از ناراحتي شقيقه هايم به شدت درد مي کرد وسست و بي حال روي مبل ولو شدم.از جمع که با صداي فرياد مامان بيدار شده و با نگراني چشم به طلا دوخته بودند عذر خواهي کردم .بعد بابا پرسيد:حالا تو چرا دهنت کف کرده؟

-خمير دندون،آخه داشتم مسواک مي زدم.

سهند-بلند شو بشور که خيلي خنده دار شدي.

-حوصله ندارم سرم درد مي کنه.

عمو سعيد-عمو جون نمي شه که خمير دندون تو دهنت بمونه،يلند شو دخترم!الحمدالله که به خير گذشت.

وقتي از دستشويي بيرون اومدم نگاهم در نگاه سپهر گره خورد،رنگ پريده در حالي که شقيقه هايش را فشار مي داد گوش هاي نشسته بود.با ديدنش دوباره خشم و نفرت همه وجودم را در بر گرفت.دلم مي خواست خفه اش کنم که باعث و باني اش او بود و تازه اظهار علاقه هم مي کرد.

چون ساعت هفت وبد ديگر کسي نخوابيد و سهيل رفت و براي صبحانه نان خريد.دقايقي بعد از خوردن صبحانه طلا هم که کمي حالش بهتر شده بود بيدار شد و گفت:مامي ديگه اينو نذار،دردم مي گيره.

-آخه عزيزم مي ترسم دوباره حالت بد بشه.طلا-خواهش مي کنم خسته شدم مي خوام بلند شم و بازي کنم.

-اي واي نه،تو بايد استراحتکني و گرنه خوب نمي شي و اونوقت مجبوري يک هفته تو رختخواب بموني.

طلا-پس کيف و عروسکم رو بيار،تا همين جا بازي کنم.مهديس و بهاره رو هم صدا کن.

خاله-عزيزم چون صبح زوده اونا هنوز خوابيدن،توهم بخواب تا وقتي اونا بيدار شدن با هم بازي کنين.

طلا-آخه خوابم نمياد.خاله جون پس تو بيا و با هم توپ بازي کنيم.

خاله-چشم طلا خانم که خودتم مثل طلا مي موني و خوشگل و نازي.

به ناچار وسايل بازي اش را آوردم تا سرگرم شود.طلا سپهر را صدا کرد و گفت:سپهر جون بيا سه تايي بازي کنيم.

سپهر آمد و کنار دست طلا نشست.طلا نگاهي به صورتش کرد و پرسيد:سپهر جون چرا چشات سرخه.باز سرت درد مي کنه.

سپهر –آره عزيزم،يه خورده درد مي کنه.

طلا-پس بيا بوست کنم تا خوب بشه.

سپهر در آغوشش کشيد و همديگر را بوسه باران کردند.مامان که کنارم بود و شاهد اين صحنه بود آهي کشيد و گفت:آخ تف به روزگار،بي خودي نيست که از روزي که سپهر رو ديده،اين قدر بهش علاقه مند شده.

سپهر و خاله کمي با طلا بازي کردند تا اينکه طلا خسته شد و دست از بازي کشيد و خوابيد.بعد از خوابيدن طلا،سپهر هم که دو روز تمام بيدار مونده وبود،رفت تا ساعتي بخوابد.

نزديکي هاي ظهر خانم احتشام و پيام و دکتر با سبد گل و عروسک آمدند،اخم هاي پيام هنوز باز نشده بود،انگار من باهعث مريض شدن طلا بودم.پيمان بعد از معاينه اطمينان داد زياد مهم نيست و زود خوب مي شود و تنگي نفي اش از ذات الريه نيست و بيشتر به خاطر مشکل دستگاه تنفسي اش است.

يک ساعتي نشستند و بعد عزم رفتن کردند.مامان براي روز بعد براي شام دعوتشان کرد.بعد از رفتنشان شيدا که از پيام خوشش نميامد با ترشرويي گفت:آقا چنان اخم کرده که انگار غزال با دست خودش طلا رو مريض کرده.

بهناز هم که منتظر جرقه بود ادامه داد:نه بابا انگار از دماغ فيل افتاده بود خيلي فيس و افاده داشت.

-شما دوتا حرص نخوريد،مهم منم که قبولش دارم.

عمو سعيد:غزال جون نمي خوام پشت سرش بد گويي کنم يا خداي نکرده پشيمونت کنم،نه ولي عمو جون يخورده بيشتر حواستو جمع کن.راستش ديشب يه گوشه براي خودش نشسته بود و درست بر عکس مادر و برادرش.احساس مي کنم کم حرف و دير جوشه و اين با روحيه تو جور در نمياد.

-چشم،سعي ميکنم حواسمو جمع کنم تا راه رو به خطا نرم.

حق با عمو سعيد بود.نبايد کورکورانه يا از روي لجاجت با سپهر خودم و طلا رو در آتش مي انداختم.بايد با تدبير و درايت تصميم مي گرفتم تا موفق شوم.

عصر روز بعد چون حال طلا بهتر شده بود،حمامش کردم و لباس گرمي تنش کردم.سپس لباس مناسبي تنم کردم و سر وصورتم را به نحو احسن آراستم،که باعث نيش و کنايه بهناز شده بود.ولي من اعتنايي نمي کردم و منتظر آمدن مهمانها بودم.

ساعت هفت و نيم بود که رسيدند کمي بعد از آمدنشان خانم احتشام رو به بابا گفت:اگه اجازه بديد همين جا حلقه نامزدي رو به دست عروسمون بکنيم تا خيالمون آسوده بشه که غزال جون ديگه عروس ماست.

بابا-خواهش ميک نم هر جور که شما صلاح بدونيد.

وقتي خانم احتشام حلقه را از کيفش بيرون آورد و من وپيام کنار هم قرار گرفتيم قلبم به شدت مي تپيد.پيام حلقه را که با سنگ هاي درشت آذين شده بود،به دستم کرد.احساس مي کردم سنگي روي قلبم قرار داده و فشار مي دهند.زير چشمي به سپهر نگاه کردم.چشمانش سرخ و شفاف و رنگش مثل گچ سفيد شده بود و مغموم و گرفته نگاهم مي کرد.دلم مي خواست هاي هاي گريه سر بدهم.که به ياد شعر زيباي استاد مشيري افتادم.

چشمان من،به ديده او خيره مانده بود

جوشيد ياد عشق کهن در نگاه ما

آه،از آن صفاي خدايي زبان دل

اشکي از آن نگاه نخستين،گواه ما

ناگاه،عشق مرده سر از سينه بر کشيد

آويخت همچو طفل يتيمي به دامنم

آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت

آهي کشيد از حسرت که اين منم

باز،آن لهيب شوق و همان شور و التهاب

باز آن سرود مهر و محبت ولي چه سود

ما هر کدام رفته به دنبال سر نو شت

من ديگر آن نبودم و او ديگر آن نبود!

با ياد اين اشعار،احساس مي کردم صداي کف زدن همانند پتکي بر سرم کوبيده مي شود.جسمم در ميان جمع و روحم در ميان آسمان مه گرفته سرگردان پرواز مي کرد.تا وقتي که مهمان ها حضور داشتند سعي مي کردم خودم را به نوعي سرگرم کرده و تظاهر به شادي کنم.

حال سپهر از من وخيم تر بود.چون همانند جسم بي روح،ساکت و خاموش کنار فريد نشسته بود.حتي لب به غذا نزد و فقط زماني که طلا پيشش مي رفت چند لحظه با او صحبت مي کرد.بعد از رفتن آنها،بي حوصله به بهانه خواب به اتاق پناه بردم و بهناز هم آمد و با حرص گفت:آخر زهرتو ريختي ديوونه.

-بهناز ولم کن!بذار به درد بي درمون خودم بميرم.در ضمن نمي خواد سنگ ديگرون رو تو به سينه بزني.

بهناز لب تخت نشست و در حالي که سعي مي کدر آرام صحبت کند گفت:غزال چرا با کسي که بهش علاقه نداري مي خواي ازدواج کني؟ببين من حق مي دم که مقصر سپهره و اون اشتباه کرده ولي باز هم تورو دوست داره و مي تونه تورو خوشبخت کنه.خيلي ها تو اين سرزمين هستن که دوتا زن دارن.(ببخشيد ولي خيلي ها بي خود مي کنن که دوتا زن دارن)آخه سپهر پيش شراره نمي ره که براي تو مشکلي ايجاد کنه(واقعا که اين بهناز خيلي پررو هستش)شما دوتا مي تونيد در کنار هم زندگي تازه اي بسازيد.طلا هم که با سپهر مشکلي نداره اونقدري که به سپهر علاقه داره به پيام نداره.خودت ديدي که حتي يه بار هم بغل پيام نرفت و مدام دوروبر سپهر مي پلکيد از اون گذشته قبول کن تو اين ماجرا تو هم بي تقصير نبودي.يادته دو ماه به دو ماه تنهاش ميذاشتي تو به زندگيت اهميت نمي دادي و بيشتر به فکر کارهاي شخصي خودت بودي.

-پس با اين حساب همه پل هاي پشت سر من خراب شده و راه برگشتي نيست،تازه پسر مردم که آلت دست من نيست که هر رم سازي رو کوک کنم.در ضمن اگه بهش علاقخ نداشتم تن به اين ازدواج نمي دادم.حالا فهميدي؟

بهناز-مثل سگ دروغ مي گي و مطمئنم يه روزي پشيمون و نادم ميشي ولي ديگه خيلي دير شده.

-ممنون از لطفت خانم غيب گو اگه حرفات تموم شده مي خوام بخوابم شب بخير.

بالش را از زير سرم بيرون کشيد و محکم کوبيد به صورتم و بعد گفت:احمق !تو ديوونه شدي.

تا نيمه هاي شب آنقدر در جايم غلت زدم که خسته و بي حال خوابم برد.صبح با نوازش دستان گرم و بوسه هاي طلا بيدار شدم.

طلا-سلام مامي صبح بخير.

-سلام دختر گلم صبح تو هم بخير چه خبرها؟

طلا-مامي جون صبح که تو بيدار نشدي،سپهر جون بيدارم کرد و دارو هامو بهم داد.مامي اون خيلي مهربونه.هر وقت صداش مي کنم فورا چشماشو باز مي کنه.صبح هم که بيدارش کردم،با هم رفتيم لب دريا و بعد رفتيم نون و يه عالمه شکلات خريديم و بعد اومديم و بهم صبحانه داد.

-دستش درد نکنه.طلا تو عمو پيام رو بيشتر دوست داري يا سپهر جونو؟

طلا-راستش رو بگم دعوام نمي کني؟

صورتش را بوسيدمو دستي بر سرش کشيدم و گفتم : نه عزيزم بگو.

طلا-سپهر جونو قد ستاره ها دوست دارم!کاش به جاي عمو پيام اون بابام مي شد.

قلبم فشرده شد وآهي از نهام برآمد،سرش را به سينه ام فشردم تا التيام بخش زخمهايم باشد.طفلکي طلا با داشتن پدر،يتيم شده بود و در واقع فداي غرور و خود خواهي من شده بود. اين خيلي سخت و دردناک بود که از داشتن نعمت پدر محروم باشد.

-طلا اين حرفهارو سپهر يادت داده؟

سرش را بلند کرد و جوا داد:نه مامي،وقتي به سپهر جون گفتم باباي من ميشي،گفت اين حرفارو پيش مامانت نزن چون ناراحت ميشه.آخه اون تورو خيلي دوست داره.حالا مامي ميشه عمو پيام رو با سپهر جونعوض کنيد و اون بابام بشه.

براي اين که از زير جواب سوالش در بروم گفتم:پاشو بريم صبحانه بخوريم که خيلي گرسنه ام.

همه صبحانه خورده بودند الا من،من قبل از اينکه صبحانه بخورم به بابام گفتم:بابا ميشه اين چند روز باقي مونده رو به تهران بريم،مي خوام چند روزي هم تهران باشم.

بابا-هر طور که دوست داري،فقط به عمو اينا هم بگو اگر اونا هم مايل بودند با هم بريم،به مامان و ساناز هم بگو آماده بشن.

وقتي به عمو و زن عمو گفتم قبول کردند و همه آماده رفتن شديم.وهر چقدر که خاله و عمو سعيد اصرار کردند که دور هم باشيم زير بار نرفتم چون از علاقه اي که بين سپهر و طلا بوجود آمده بود مي ترسيدم و ميخ واستم هر چه زودتر از آنجا فرار کنم.

تلفني از پيام و خانواده اش خداحافظي کرده و به راه افتاديم.نزديک غروب به تهران رسيديم،درست بعد از شش سال قدم به خانه اي مي گذاشتم که روزي با اشک و اه از ان خار شده بودم .طلا هم با تعجب نگاه کرد و پرسيد:مامي اينجا کجاست؟چرا نرفتيم خونه خودمون .

-اينجا خونه بابا بزرگ ايناست.سه روز ديگه هم ميريم خونه خودمون.نکنه دلت تنگ شده؟

طلا-بله،دلم يه ذره تنگ شده چون اينجارو هم دوست دارم. مامي جون؟

-جونم!!؟

طلا-ديگه سپهر جون نمياد که ببينمش؟

نمي دونم! شايد بياد و ديديش.

چون خسته راه بوديم شب زودتر از همه با طلا در اتاق خودم که هنوز به همون صورت باقي بود خوابيديم و صبح با صداي گنجشکان و نور آفتاب چشم باز کردم.بلند شدم تا بساط صبحانه را بچينم که با سروصداي من مامانم بيدار شد.

مامان-سحر خيز شدي امروز،نکنه نتونستي راحت بخوابي؟

-اتفاقا خيلي هم راحت خوابيدم مدت ها بود اين طورراحت و آسوده نخوابيده بودم،حالا که شما بيدار شذيذ من برم نون بخرم بيام.

مامان-برو عزيزم.

با ديدن اغذيه فروشي سر خيابان بجاي بربري کله پاچه خريدم برگشتم.بقيه هم بيدار بيدار شده و منتظرم بودند.با ديدن ظرف کله پاچه بابا گفت:زنگ بزن عمواينا هم بيان،چون سهند هم خيلي دوست داره.

طلا-بابا بزرگ اين چيه که دايي جون هم دوست داره؟

بابا-کله پاچه است تا حالا نخوردي؟

طلا-نه!خوشمزست؟

-بله عزيز دلم ،دختر گلم.

ساناز-بابا چي شده امروز همش قربون صدقه طلا ميرين؟

بابا-آخه باباجون ابن چند روزه خدمونو به زور کنترل کرديم تا پنهان کاري خواهرتو،فاش نکنيم.

ساناز حيران پرسي-پنهان کاري غزال؟؟!!!

نگاهي به من و طلا کرد و با هيجان گفت:يعني طلا دختر خودشه؟

مامان-بله.

ساناز-واي خداي من!اصلا باورم نمي شه،آخه چرا به من نگفتين؟

بابا-از ترس،خدا مي دونه چطوري طاقت آورديم و خودمونو کنترل کرديم که بقيه نفهمن که نوه به اين خوشگلي و خانمي دان.

ساناز طلا را در آغوش کشيد و او آنقدر بوسيدش که صداي طلا در آمد از خوشحالي چشمانش پر از اشک شده بود.

ساعت 10 بود که امير نامزد ساناز با پدر و مادرش براي عيد ديدني آمدند،پسر مودب و سر به زيري بود که مرتب عرق پيشانيش را پاک مي کرد.قد متوسطي با پوست تيره و چشم و ابروي مشکي اندامي لاغر داشت.از نظور مالي در سطح متوسطي بودند و پدر و مادرش هر دو فرهنگي بودند.به غير از امير پسر بزرگشان دو پسر ديگر هم داشتند.خانواده گرم و با محبتي بودند.مامان هم عمو و هم اونا رو براي نهار نگه داشت.

طلا که نه بچه اي بود بازي کند و نه سپهر که سرگرم شود مرتب بهانه مي گرفت.براي اينکه سرگرم شود و کمتر اذيت کند اسباب بازي اش را آوردم تا شايد کمتر بهانه بگيرد.گرم صحبت بوديم که يک دفعه شيدا روي مبل پريد و با لکنت گفت:.مو..ش....موش.

ساناز مهين خانم مادر امير و مامان هم بالاي مبل نشستند،بابا فورا پيف پاف و جارو آورد و در به در دنبال موش مي گشتيم ولي مگر مي توانستيم پيدايش کنيم از زير مبل ها فرار مي کرد.در اين اوضاع و احوال ديدم که طلا هم نيست.همه جا را زيرو رو کرديم ولي اثري نبود.با قفل بودن در امکان بيرون رفتنش هم نبود.لحظه اي سهند به آن طرف سالن نگاه کرد و گفت:بذار ببينم انگار پشت پرده قايم شده.

سهند رفت و پرده را بالا زد.طلا در حالي که از خنده ريسه مي رفت گفت:دايي جون ترسيدين؟

سهند-آي پدر سوخته،پس کار تو بود.

سپس رو به بقيه گفت:نترسين اين نيم وجبي با کنترل آقا موشه رو هدايت مي کنه.

امير موش را از زير ميز برداشت و خنده کنان گفت:پس يه ساعته دنبال اين موش پلاستيکي کرده بوديم،خانم ها لطفا تشريف بيارين پايين.

سهند طلا را بغل کرد و پيش ما آورد و پرسيد:دايي جون اين چه کاري بود کردي،ببين چطوري رنگشون پريده.

پدر امير-خوب طلا خانم مارو سر کار گذاشتيا،من ميگم چرا پيف پاف بيهوشش نميکنه پس بگو...

طلا-آخه پلاستيکيه عمو کسري برام خريده.

سهند-دست عمو کسري درد نکنه با اين چيز خريدنش،همه رو زهر ترک کرد.ببينم دايي جون ديگه چي برات خريده؟

طلا-نمي گم.(ديگه اينجاها خيلي يکنواخت شده منکه حوصلم سر رفت)

تازه از خوردن نهار فارغ شده بوديک که پيام تلفن کرد و گفت به تهران آمده و از اينکه در اين يازده روز زياد با او نبودم دلخور بود و گلايه مي کرد.براي اينکه از دلش در بياورم قول دادم که شب با هم ساعتي بيرون برويم.

وقتي مهمانها رفتند چون از صبح زود بيدار شده وبوديم خواستيم تا استراحتي بکنيم که مزاحم تلفني اين اجازه رو نداد،بابا عصباني شد و هر چه فحش بود نثارش کرد و آخر سر هم تلفن هارا از پريز بيرون کشيد.

نزديک غروب پيام با دسته گلي به دنبالم آمد،چند دقيقه اي نشست سپس با هم بيرون رفتيم.از اينکه در کنار پيام به عنوان نامزد قرار مي گرفتم سخت در عذاب بودم و پذيرفتنش برايم دردناک بود.

براي همين پيام پرسيد:غزال چرا ساکتي،وقتي حرف نمي زني هم تعجب مي کنم و هم احساس ميکنم ناراحتي؟

-نه چرا نا راحت باشم،آخه نمي دونم چي بگم چون الان وضع فرق کرده قبلا فقط در مورد کار باهات حرف مي زدم ولي حالا.

حرفم را قطع کرد و گفت:نکنه خجالت مي کشي ولي فکر نمي کنم چون بهت نمياد مي توني از همون حرفهايي که با سپهر مي زدي بزني.نگاهي به صورتش انداختم حسادت کاملا از قيافه اش پيدا بود.

سکوت کردم وجوابي ندادم چون نمي خواستم در اولين روز ملاقاتمان جر و بحث کنيم چرا که او هم يک بار ازدواج کرده بود من طعنه اي نمي زدم

سکوتي را که بينمان حاکم شده بود طلا شکست و گفت:عمو پيام ،ميشه بريم پارک.

پيام-طلا جون نميشه يه روزه ديگه بريم پارک و در عوض يه جاي ديگه بريم که خوراکي هاي خوب و خوش مزه داره.

طلا-باشه ولي يادت باشه که بهم قول دادي ها.

پيام-چشم يادم نميره،ببينم طلا خانم تو منو بيشتر دوست داري يا عمو سپهر رو؟

طلا-لبخند زنان جواب داد:سپهر جون رو.

پيام سرخ شد و تا به دربند برسيم ديگر حرفي نزد.از اين عمل پيام خيلي رنجيدم و براي همين داخل رستوران بهش گفتم:پيام تو نبايد به خاطر حرف طلا ناراحت بشي چون اون بچه است.

پيام-دست خودم نيست آخه من يخورده حسودم و همه چيز رو فقط براي خودم مي خوام خوب حالا بگو ببينم چي مي خوريد.

-من فعلا چاي مي خورم طلا تو چي مي خوري؟

طلا-من از اون ميوه قرمز هاي جلوي در مي خورم.

پيام-اسم اونا آلو جنگليه الان ميگم برات بيارن.

چون عهد کرده بودم اشتباهات گذشته را تکرار نکنم سعي کردم در مقابل پيام نرمش نشان بدهم.وبا اخلاق و روحيه اش بيشتر آشنا بشوم تا دوباره شکست را تجربه نکنم.

ولي در عوض پيام ،هر لحظه که طلا اسم سپهر را مي آورد رنگ به رنگ مي شد و گاهي اوقات هم جوابش را نمي داد.

روز بعد،قبل از ظهر ياشار و فرشته که شب قبل از شيراز برگشته بودند،به ديدنمان آمدند.پيج سال از آخرين ديدار من و ياشار مي گذشت و در اين چند سال تغييري نکرده و فقط کمي چاق شده بود و فرشته را هم سومين بار بود که مي ديدمش.

بعد از نشستن فرشته تبسمي کرد و گفت:بلاخره يوسف گمگشته باز اومد و خانواده اش رو خوشحال کرد.هر کس که ميبينه اينو ميگه،بله بلاخره طلسم شکست واومد.

طلا از وقتي که آنها آمده بودند به صورت فرشته چشم دوخته بود و همين طور نگاهش مي کرد و بعد از گذشتن دقايقي گفت:فرشته جون،شما آرزو هاي همه رو برآورده مي کني؟

فرشته متعجب پرسي:آرزو،مگه تو آرزويي داري؟!

طلا-بله من هم آرزو دارم،ديدي فرشته آرزوي سيندرلا رو برآورده کرد؟

فرشته-بله ديدم حالا بگو آرزوي تو چيه شايد تونستم برآورده کنم.

طلا-من عمو پيام رو نمي خوام مي خوام سپهر جون بابام بشه اونو خيلي دوست دارم.

حرفهاي طلا خنجري بود بر قلب دردمندم ،بغضم گرفت خدايا چيکار بايد مي کردم اين جه مصيبتي بود که به سرم آمد چرا بايد دختري از پدرش ،محبت گدايي مي کرد.

وقتي چشمم به ياشار افتاد غمگين و سرزنش بار نگاهم کرد و سرش را به علامت تاسف تکان داد.بقيه هم اشک در چشمانشان حلقه زده بود،مخصوصا بابا که بلند شد و به اتاق خودش رفت.بلند شدم که به بهانه دستشويي،در خلوت و تنهايي چند قطره اي اشک ريخته و باري از دردهايم کم کنم که تلفن زنگ زد و ساناز گوشي را برداشت و بعد از سلام و احوال پرسي گفت:غزال آقاي احتشام.

زير لب زمزمه کردم:خروس بي محل!به ناچار گوشي را گرفتم و سلام کردم که پيام گفت:چي شده؟انگار پکري.اتفاقي افتاده؟

-نه چيزي نشده.فقط يخورده بي حالم.

پيام-مي خواي بيام دنبالت و با هم بريم دکتر؟

-نه.

پيام-آخه مي خواستم نهار با هم باشيم.

-شرمنده،چون پسر عموم و خانمش اينجا هستند.

ياشار-غزال به خاطر ما موذب نباش هر جا ميخ واي برم ما مزاحمت نمي شيم.

پيام حرف ياشار را نشنيد و گفت:خوب بيا،مگه چند روز اينجا هستي؟

با قاطعيت جواب دادم:نه نمي تونم

پيام با دلخوري خداحافظي کرد و گوشي را گذاشت.

فرشته که از حرف طلا بسيار متاثر شده بود بغلش کرد و باهاش حرف مي زد و بعد از گذاشتن گوشي گفت:غزال عجب دختر ناز و شيرين زبوني داري،آدم از نگاه کردنش سير نمي شه؟

سپس غمگينانه ادامه داد:اي کاشما هم يه همچين دختري داشتيم

-خوب يکي از شير خوار گاه بيارين،خيلي از بچه ها هستند که نيازمند دست گرم و با محبت شما هستند.مهم به دنيا آوردن نيست بلکه تربيت صحيح اونه.

مامان در ادامه حرفم گفت:غزال راست ميگه اين کار شما هم اجر دنيوي داره هم اخروي.

تا وقتي که براي نهار به رستوران شانديز برويم اين حرفها ادامه داشت.سعي مي کردم ياشار را قانع کنم که بچه اي از پرورش گاه بياوردند و بزرگ کنند.

بعد از نهار که به خانه برگشتيم باز مزاحمت تلفني شروع شد ساناز همه تلفن ها را کشيد در اتاقم دراز کشيده بودم که يکدغعه به ذهنم رسيد شايد سپهر باشد براي همين تلفن رو وصل کردم و صداي زنگش را هم کم کردم با اولين زنگ گوشي را برداشتم و به دست طلا دادم حدسم درست بود چون سپهر با شنيدن صداي طلا جواب داد.طلا هم از خوشحالي بال در آورده بود.سپهر به او گفت که به تهران آمده و حتما به ديدنش خواهد آمد و چند بار هم حال مرا پرسيد و موقع خداحافظي هم گفت:صورت مامي رو ببوس.

در دل خدارا شکر کردم که قبل از اينکه فاجعه اي رخ دهد،راهي پاريس خواهم شد.بايد با پيام صحبت مي کردم اگه مرا مي خواست بايد به پاريس مي آمد چون من به هيچ قيمتي حاضر نبودم طلا را از دست بدهم.اعصابم خورد شده بود و از فکر و خيال نتوانستم دقيقه اي چشم روي هم بگذارم.بلند شدم و به آشپزخانه رفتم.چون سرم به شدت درد مي کرد قهوه اي درست کردم.به فکر چاره اي بودم تا از شر سپهر خلاص بشوم،براي همين شماره موبايلش را گرفتم بعد از چند بار بوق زدن خواب آلود جواب داد:الو.

-ببخشيد آقاي مهندس مي تونم چند دقيقه وقتتون رو بگيرم؟

سپهر-سلام،چه عجب خانم خانما باز خطايي از من سر زده که اين طوري عصباني شدي،گردن من از مو باريکتره،مي توني بزني.

-نمي خواد با چرب زبوني خرم کني،گردنتو نگه دار براي زن عزيزت.فقط گوش کن ببين چي مي گم خواهش مي کنم دست از سر من وطلا بردار و بذار زندگيمونو بکنيم چون مي دونم الان بهناز دهن لق شماره خونه و شرکت رو بهت داده،ولي اينو بدون اگه تلفن کني خفه ات مي کنم.

خنده اي سر داد و گفت:تهديدم ميک ني؟منو مي ترسوني آره؟ولي من ازت خواهش مي کنم بيا و همين الان خفه ام کن تا از اين زندگي راحت بشم.خانومم مياي،عشق و اميدم مياي؟

-زهر مار،اونقدر پررويي که هر چه قدر بهت بگم روت کم نمي شه.

سپهر-غزال؟

-بله.

-لعنتي حداقل يه بار ،انم محض رضاي خدا بيا و خونتو ببين،آخه با هزار عشق و اميد اينجارو برات ساختم تا تو قفس زندگي نکني و دلت نگيره ولي افسوس که همه آرزو هام بر باد رفت و فنا شد.

يک دفعه آتش خشمم سرد شد و با صدايي لرزان پرسيدم:

-خونه...کدوم خونه،من چيزي در اين مورد نمي دونم .

سپهر-يادته شبها دير به خونه ميومدم،خسته و کوفته ميومدم و تو فکر مي کردي با شراره بودم،ولي عزيزم اون روزها درگير ساختن اين خراب شده بودم!نه دنبال خوش گذرونيم،با تمام خستگي همه ي قهر ها و دعواهارو به جون و دل مي خريدم تا براي تولد و فارق التحصيل شدنت اين جارو بهت هديه کنم.اگه سالگرد پدر بزرگ خواستم چند روزي اروميه بموني فقط براي اين بود تا اومدن تو اسباب کشي کنم و تو رو غافل گير و خوشحال کنم!

طاقت شنيدن بقيه ي حرفهايش را نداشتم و براي همين تلفن را قطع کردم و شروع کردم به گريه کردن سرم روي ميز بود که ساناز هم آمد و گفت:غزال با سپهر حرف مي زدي آره،چي مي گفت که اين طور گريه مي کني.

-تا ميام همه چيزو فراموش کنم با حرفهاش آتيش به جونم مي زنه.

ساناز-تو که هنوز دوسش داري پس چرا ازش جدا شدي.نمي خواهي باز هم علتش رو بگي؟

-چرا ديگه کاسه صبرم لبريز شده و درد داره داغونم مي کنه،دردي که شيش سال با خودم کشيدم و آواره شدم و از خانوداه ام جدا شدم.به خاطر دوست عزيزم شراره خانم،به خاطر اعتماد بيش از اندازه ام.

ساناز-واي خداي من!ما نمي دونستيم شراره دوست توئه،امروز همش حرفاي عجيب و غريب مي شنوم.خوب بقيه اش رو ادامه بده.

-براي اينکه شما فقط اونو تو مراسم ختم ديدين،درست از همون روز پاش به خونه ما باز شد و به اسم همدم و غم خوار وارد خونه و زندگيم شد و آخر همه چيزمو تصاحب کرد.يادته اون روز سر زده به تهران برگشتم!؟سيا از قبل در جريان بود و براي همين دورادور مراقبشون بوده و ديده شراره چند شب تا صبح خونه ما مونده.اون روز که خودم از پشت در حرفاشونو شنيدم که دارن مسخره ام ميکنن و مي خندن درو که باز کردم شوکه شدن و بقيه شو هم که خودت مي دوني.

ساناز اشک هايش را پاک کرد و گفت:چطور تونستي اين همه دردو تحمل کني و صداتو در نياري؟چرا گذاشتي به خاطر گناهي که مرتکب نشده بودي از خونه بيرونت کنن،چرا هيچي نگفتي و همه رو روي دلت تلمبار کردي که مريض بشي.

-براي اينکه نمي خواستم به خاطر ما کدورتي بين بابا و عمو سعيد پيش بياد.

ساناز-تو خيلي مهربوني و يک قلب رئوف و در ضمن پر دردي داري.

در آن لحظه صداي بابا از هال بلند شد:ساناز،بابا جون دوتا چايي براي من و مامانت بيار که امروز اين درد و دل شما دوتا خواهر اعصاب مارو پاک بهم ريخته.

-ببخشيد بابا،ما نمي دونستيم شما بيداريد،وگر نه با حرفهامون شما رو ناراحت نمي کرديم.

به هال رفتمو ادامه دادم:شرمنده،من اولاد خوبي براي شما نبودم و غير از دردسر چيز ديگه اي براتون نذاشتم.

بابا-فدات بشم!اين چه حرفيه دردو رنج شما،مال ما هم هست.بيا بشين کنارم که نمي دونستم همچين دختر فداکاري دارم و قدرشو ندونستم ولي بابا جون کاش همون روز همه چيزو مي گفتي و اين چند سال تو غربت گرفتار نمي شدي.

مامان-حالا که هيچ نقطه مبهم و نا گفتني تو زندگيت براي ما نمونده،خواهشا براي هميشه برگرد پيشمون.

-مي ترسم.

چهار نفري درد و دل کرديم،چقدر سبک شده بودم.گويي تمام بار عالم از دوشم برداشته شده بود.تا اينکه ساعت شش و نيم تلفن زنگ زد بابا گوشي را برداشت و از طرز حرف زدنش فهميدم پشت خط سپهر است،بعذ از چند لحظه بابا رو به من گفت:غزال سپهر مي گه اگه ناراحت نمي شي و اجازه ميدي به ديدن طلا بياد.

چون طلا خواب بود به راحتي جواب دادم و با صداي بلند گفتم:

-اولا بگو ما با پيام قرار داريم ثانيا لازم نکرده و زحمت نکشه چون طلا نيازي به ديدن اون نداره.

بابا بعد از قطع کردن تلفن گفت:بابا جون اين درست نيست که بچه اي رو از محبت پدرش محروم کني،آخه عزيزم طلا چه تقصيري داره که اين وسط قربوني بشه و بسوزه.سپهر به تو بد کرده نه به طلاواجازه بده بفهمه که پدرش کيه،والله گناه داره،دلم ريش شد وقتي از فرشته خواست آرزوشو برآورده کنه.

-نه بابا امکان نداره چون من طاقت جدايي از طلا رو ندارم.

بابا-من هم از عاقبت کار مي ترسم،مي ترسم يه دختر عقده اي بار بياد يه لحظه خودتو جاي اون بذار ببين چه حالي پيدا مي کني.عزيزم تو هميشه دوتا پدر بالا سرت بوده و هيچ کم و کسري نداشتي و در واقع از محبت بيشتري هم بر خوردار بودي درسته دخترم؟

حرف بابا منطقي بود ولي من چاره اي نداشتم نمي توانستم دخترم را دو دستي تقديم پدرش بکنم.

براي فرار از واقعيت به پيام تلفن کردم و قرار ملاقات گذاشتم.اوخيلي خوشحال شد.ساعتي بعد به دنبالمان آمد و با هم بيرون رفتيم.اول به پارک نياوران رفتيم تا طلا کمي بازي کند سپس به بستني فروشي رفتيم.چون طلا عادت نداشت جايي بند شود،ورجه وورجه مي کرد وبستني قيفي اش را روي لباس پيام ريخت و پيام هم عصباني شده و به تندي گفت:آه طلا حواست کجاست ببين لباسمو کثيف کردي(واي منکه خيلي گرخيدم)

طلا معصومانه نگاهش کرد و گفت:ببخشيد.

خشمم را فرو خوردم چون به غير ازخودم کسي طلا را دعوا نکرده بود.يعني کثيف شدن کت آنقدر ارزش داشت که اين طور به دردانه من پرخاش کند.طفلکي طلا آرام در آغوشم خزيد،قلب پرنده کوچکم به شدت مي تپيد.چون پيام ديد هيچ کداممان دست به بستني نزديم بدون هيچ حرفي پول بستني را پرداخت کرد و بيرون آمديم.

داخل ماشين طلا آهسته در گوشم گفت:مامي ميريم خونه.

-ما رو ببر خونه.

پيام-غزال چه زود بهت بر مي خوره.تقصير خودته که انقدر لوسش کردي،يه ديقه آروم نمي شينه.

-به قول کسري مريض نيست که يه جا آروم بگيره.

پيام-خوب کسري هم زياد به بچه هاش پرو بال ميده که اين قدر فضول و شيطون هستن.

-ممنون که به موقع گوشزد کردي سعي مي کنم بچه هاي تورو با ادب تربيت کنم.

پيام-طعنه مي زني،فکر نکنم حرف نا معقولي زده باشم.حالا لطفا مثل ني ني کوچولوها زود قهر نکن.

-نه قهر نکردم.فقط ما رو ببر خونه که مي ترسم اول راه ،با هم دعوا کنيم.

با جديت جواب داد:اگه مي خواي نازتو بکشم بايد بگم من از اين ادا و اصول ها خوشم نمياد چون سي و شيش سالمه و مثل پسرهاي بيست و چهار ساله حوصله قهر و ناز کشي رو ندارم.

-حداقل صبر مي کردي سه روز بگذره بعد صفات خوبتو بروز مي دادي.

و ديگر هيچ حرفي بينمان رد و بدل نشد تا اينکه پيام کنار خيابان نگه داشت و از ماشين پياده شد و رفت.مسيرش را تعقيب کردم که ديدم وارد گل فروشي شد دقايقي بعد با دسته گلي برگشت و گفت:اين دفعه نازتو مي کشم ولي خواهش مي کنم ديگه مثل بچه ها رفتار نکن.

سپس رو به طلا گفت:همه اش تقصير توئه فسقلي.

لبخند تصنعي زدم و دسته گل را گرفتم و حرفي از رفتن به خانه نزدم چون نمي خواستم کدورتي پيش بياد.پيام به سمت خانه خودشان رفت. هرچه قدر اصرار کرد به داخل بياييم قبول نکردم و در ماشين منتظرش شديم بعد از عوض کردن لباسش به هتل استقلال رفت.تلفني ميزي براي شام رزرو کرده بود.مدير هتل با ديدن پيام جلو آمد و با خوش رويي خوش آمد گفت.چون پيام از تجار معروف و سرشناس بود هر جا که قدم مي گذاشت با احترام و عزت تحويلش مي گرفتند.همين طور که در دست و دل بازي و ولخرجي معروف بود.

ميز زيبايي برايمان چيده بودند.هر چند که اشتهام کور شده بود ولي براي حفظ ظاهر چند قاشقي به زور قورت دادم،بعد از خوردن شام ما را به خانه رساند و رفت.واقعا عالم بچگي چيز ديگري است،چون طلا فورا همه چيز را از ياد برده و ب همحض رسيدن شروع به بالا و پايين پريدن کرد.

روز بعد مصادف با سيزده بدر بود،طبق قرار قبلي با عمو به فشم رفتيم به خاطر رنجشي که از پيام داشتم دعوتش نکردم و به مامان گفتم:

-اون با دوستاش قرار داره.

وقتي به فشم جلوي باغ رسيديم ماشين عمو سعيئ و افشين جلوي در بود.با تعجب پرسيدم:مگه اونا هم اومدن؟چه بي خبر.

مامان-ديشب وقتي شما بيرون بيودين نازي تلفن کرد و اطلاع داد که برگشتن و صبح ميان اين جا.

وقتي به داخل رفتيم ديدم خانواده افشين هم آمده اند.از اينکه سپهر همراهشان نيامده بود خوشحال شدم(آره جون خودت).لي اين خوشحالي زياد دوام نياورد چون دقايقي بعد همراه فريد آمد.با خودم گفتم:خدايا چه قدر خوب مي شد که رابزه نزديکي با خانواده اش نداشتم و مرتب مجبور به ديدنش نمي شدم.

با فريئ و بهناز به گرمي سلام و احوالپرسي کردم ولي به سپهر فقط يک سلام خشک و خالي کردم و بعد با طعنه رو به بهناز گفنم:بهناز جون چرا زن و بچه دوست عزيزتون رو نياوردين خدا رو خوش نمياد که امروز هم خونه يمونن.

بهناز اخمي کرد وجواب داد:اگه خيلي دلت براشون مي سوزه برو پيششون تا تنها نباشن.در ضمن نمي خواد تو غصه اونا رو بخوري،چون الان با دوستانشون در حال خوش گذروني هستن.ميگم خانم دکتر اين زبون شما پادزهر خوبيه براي واکسن.

-مسخره حالا ديگه منو مسخره مي کني؟

دمپاييم را در آوردم که بهناز فرار کردو من هم به دنبالش دويدم.دور استخر مي چرخيديم که يک دفعه بهناز تو استخر افتاد و شروع کرد به داد و بيداد کردن:واي مردم بيا کمکم کن!يخ زدم مردم.

فريد و سپهر ايستاده بودند و مي خندند به ناچار رفتم تا دستش را بگيرم و بيرون بيارمش که بي انصاف دستمو کشيد و با سر رفتم داخل استخر،بهناز حق داشت که داد و بيداد کند چون آب يخ بود.از سرما مي لرزيدم.ولي براي بيرون رفتن بايد تا پله ها شنا مي کرديم و آب يخ اجازه شنا را نمي داد که آن فاصله زياد را شنا کنيم.سهيل و سهند هم به صداي بهناز بيرون آمده بودند و به جاي کمک هر هر مي خنديدند .ولي سپهر جلو آمد و اول دست بهناز را گرفت و بيرون کشيد و بعد دستش را جلو آورد تا مرا هم بيرون بکشد.من هم به جاي اينکه دستش را بگيرم و بيرون بيايم.ترجيح دادم شنا کنم که فرياد زد وگفت:غزال تو چقدر لجبازي الان ميميري.

سرما تا مغز استخوانم نفوذ کرده بود و تنم يخ زده بود که بيرون آمدم،نمي توانستم راه بوم و به زحمت خود را به حمام رساندم.

بهناز زود تر از من به حمام رفته بود.هر دو با آب گرم خودمان را گرم کردين.وقتي بيرون آمديم،سها برايمان شير داغ و قرص سرما خوردگي آورد.

بعد از گرم شدن براي بازي وسطي دوباره به حياط رفتيم، درست وسط بازي بوديم که طلا سپهر را صدا کرد و گفت:سپهر جون تو بيا و با ما تاب سواري بکن.

بابک-آره دايي جون تو بيا با ما بازي کن،اينا هيچ کدومشون مثل شما نمي تونن هل بدن.

سهيل خنده کنان گفت:آقا سپهر برو مهد کودک که احضار شدي.آخه عزيز دلت بابک خان نمي تونه بدون تو بازي کنه.

سپهر-سهيل جلوي بچ هها اين طوري نگو من همشونو به يک اندازه دوست دارم.الان ناراحت مي شن و به بعضي هام بر مي خوره.

-چرا بهم بر بخوره همه مي دونن تو بابک رو از بهاره و برديا و مهديس بيشتر دوست داري و اون عشق توئه.

طلا-يعني مامي جون سپهر منو دوست نداره.

-در ظاهر شايد...

طلا-يعني چي؟

سهند-يعني دايي جون مامانت ساديسم داره،حالا برو عزيزم تاب بازي کن،به گمونم تو استخر سرش به ديواره ها خورده.

بهناز خنديد و گفت:نه سهند عقلش يخ زده و به درد سگ ها مي خوره.

ياشار به طرفداري از من جواب داد:حالا شما دوتا چرا گير دادين به غزال؟ديواري کوتاه تر از ديوار غزال پيدا نکردين.بيايين بازيمونو ادامه بديم.

و سپس توپ را پرت کرد.دو ساعتي بازي کرديم و بعد خسته و گرسنه توپ را رها کرديم تا براي خوردن نهار بريم.پيش بچه ها رفتنم تا طلا را به داخل ببرم.سپهر در حالي که رگهاي گردنش بيرون زده بود گفت:چرا جناب احتشام طلا رو دعوا کرده،تو که براي همه يه متر زبون داري چرا جوابشو ندادي؟يعني اونقدر عاشق سينه چاکش هستي که به اين بچه ترجيحش دادي.

-کاسه داغ تر از آش شدي؟تو از کجا مطمئني جوابشو ندادم که سرم داد مي زني.

لحظه اي مکث کردو سپس گفت:ببخش که تند رفتم و سرت داد زدم،کاش بويد و ميدي چه طوري با بغض داشت تعريف مي کرد خوب دلم آتيش گرفت!يعني کثيف شدن کت اونقدر اهميت داشت.

ديتم را گرفت و روي تاب نشاند و پرسيد:غزال جان طلا راستشو بگو خيلي دوستش داري؟

چون به جان طلا قسمم داده بود سکوت کردم چه بايد مي گفتم،مي گفتم(نه فقط از روي لجبازي تن به اين کار دادم)

سپهر-چرا ساکت شدي،يعني جان طلا اين قدر برات بي اهميت؟

-نه خير چون که زندگي خصوصي من به تو ربطي نداره.

با اشاره،ساناز و امير را نشان داد و گفت: خوش به حالشون،يادش بخير ما هم يه زماني زير اين درختان کنار رودخونه فارغ از غم دنيا قدم مي زديم ولي حالا زندگي خانم براي من خصوصي شده،انگار نه انگار ما زن و شوهر بوديم.درسته خانم دکتر؟

بلند شدم و طلا را بغلش گرفتم و جواب دادم:گذشته ها،گذشته بهتره به فکر آينده باشيم.

و بي معطلي به راه افتادم،چون بازگو کردن خاطرات مشترکمان،دگرگونم مي کرد و آرامشم را از من مي گرفت.از آن لحظه به بعد ناخود آگاه حواسم به ساناز و امير کشيده مي شد و به حالشان غبطه مي خوردم.و ديگر نه حوصله بازي داشتم و نه بگو و بخند چون در گذشته سير مي کردم.عصر خسته و بي حال با کوله باري از غم،به شهر برگشتم.براي آرام شدن اعصابم،دوتا آرام بخش خوردم و بدون اينکه شام بخورم،خوابيدم.صبح وقتي بيدار شدم ساناز به دانشگاه رفته بود و مامان و بابا هم رفته بودند تا سري به شرکت بزنندو برگردند.

من هم بايد مي رفتم آجيل و کمي خرت و پرت مي خريدم ولي حوصله بيرون رفتن نداشتم.روي کاناپه دراز کشيده بودم که تلفن به صدا در آمد،وقتي گوشي را برداشتم خانمي پشت خط بود که به گرمي احوالپرسي کرد گويي مدت ها بود مرا مي شناخت،هر چي به ذهنم فشار آوردم صدايش را نشناختم که گفت:-غزال نکنه حواس پرتي پيدا کردي که منو نشناختي.

-راستش هر چي فکر مي کنم به جا نمي آرمتون،ممکنه لطف کنيد و خودتونو معرفي کنيد.

-ختگ! منم فرنوش، دوست و هم کلاسيت هستم يادت اومد؟

جيغ کشيدم و گفتم-واي!فرنوش تويي،اصلا صداتئ نشناختم،خوب چه طوري چيکار ميکني.

-من خوبم تو چطوري؟

-من هم خوبم،راستي از کجا فهميدي من اومدم.

-غزال انگار جدي جدي حواس پرتي پيدا کردي.خوب خنگ خدا آقاي زماني بهم گفت.حالا پاشو زود بيا اينجا که خيلي دلم برات تنگ شده راستي دختر گلت رو هم بيار که خيلي تعريفشو شنيدم.

از اينکه دوباره با سپهر روبرو بشم،رضا نبودم و از طرفي هم دلم مي خواست دوست خوب و ديرينه ام را ببينم براي همين با من من گفتم:-آخه امروز؟

فرنوش حرفم را قطع کرد وگفت:آخه ماخه نداره.زود پاشو بيا و نهار هم مهمون مني.

-خيلي خوب!يه ساعت ديگه ميام.راستي شرکت همون قبليه يا عوض شده؟

-تو همون خيابونه منتها چند قدم بالاتر از ساختمان قبليه،پلاک 174 ،منتظرم.

طلا را از خواب بيدار کردم و اول به حمام رفتيم،سپس صبحانه خورديم.حدود ساعت 10 بود که از خانه بيرون رفتيم،تا به ونک برسيم نيم ساعتي طول کشيد.سر راهم سبد گل با شيريني گرفتم،سپس به آنجا رفتم با راهنمايي سرايدار به طبقه پنجم رفته و لحظه اي جلوي در تامل کردم و چند نفس عميق کشيدم و بعد با چند ضربه به در داخل شدم.منشي شرکت عوض شده بود که با ديدن ما سرش را بلند کرد و گفت:

-بله بفرماييد،امري داشتيد؟

-من با خانم مهندس کمالي کار دارم.

منشي-چند دقيقه تشريف داشته باشيد چون رفتن بيرون و بر مي گردن.

محل شرکت نسبت به قبلي بسيار بزرگ با تعدادي اتاق بود که سر و صداي زيادي هم مي آمد.در اتاق ها که باز مي شد چشم به داخل مي دوختم تا شايد آنشنايي ببينم،ولي هيچ خبري از فرنوش و بقيه نبود.يک ربعي مي شد که متظر نشسته بوديم وکم کم حوصله طلا سر رفت چون يک جا ساکت و آرام نشسته بود.آخر لب به اعتراض گشود و گفت:مامي بلند شو بريم خسته شدم،حوصله ام سر رفت.آخه اين جا کجاست که اومديم.

-دفتر کار سپهر،اگه چند ديقه هم تحمل کني دوستم مياد و هم اين که سپهر رو ميبيني.

طلا-آخ جون،پس الان سپهر جون کجاست؟

-نمي دونم الان هر جا باشه مياد.

منشي-ببخشيد خانم مي شه بدونم شما به چه زبوني صحبت مي کنيد.

طلا زود تر از من جواب داد:فرانسه.

منشي خانم ک.چولو مگه تو فارسي بلدي؟

طلا-بله که بلدم.

منشي با دقت براندازم کرد و سپس پرسيد:معذرت مي خوام شما خانم سراج هستيد.غزال سراج،همسر آقاي مهندس؟

از اينکه مرا به عنوان همسر سپهر مي شناخت برايم جالب و خنده دار بود که گفتم:بله من غزال هستم.

از جايش بلند شد و با گشاده رويي گفت:

-پس چرا نگفتيد شرمنده که منتظرتون گذاشتم.راستش چون قيافتون تغيير کرده نشناختمتون.

-خواهش مي کنم ولي من قبلا شما رو نديدم.پس شما از کجا منو مي شناسيد؟

منشي-من عکس شمارو،هر روز روي ميز آقاي مهندس مي بينم.الان هم منتظر شما هستن.بفرماييد.باز هم عذر مي خوام که منتظرتون گذاشتم.

با اشاره دست منشي،طلا به سمت اتاق دويد در را باز کرد و با ديدن سپهر با صدايي که شبيه فرياد بود گفت:سلام سپهر جون.

-سلام خانم خوشگله،خوش اومدي خانم خانما.

داخل شدم و سلام کردم که دستش را به طرفم دراز کرد.بالاجبار دست دادم،از تماس دستش،گرمي خاصي در بدنم ايجاد شد.مرتب اين حاساسم را سرکوب مي کردم چرا که شخص ديگري نامزدم بود و بايد از فکر سپهر بيرون مي آمدم.

سپهر-بفرما خانم چرا سر پا ايستادي.

خواستم بشينم که ضربه اي به در زده شد و متعاقب آن منشي با گل به داخل آمد و گفت:آقاي مهندس غزال خانم زحمت کشيدن.

سپس نگاهي مو شکافانه به صورتم انداخت و لبخند زنان از اتاق خارج شد.

سپهر-ممنون چرا زحمت کشيدي،تو خودت باغي از گلي و نيازي به اين نبود.

از يان که تغييري در کلامش ايجاد نشده و هنوز همان حرف هاي سابق ورد زبانش بود.بي دليل خوشحال شدم و لبخندي به رويش زدم و پرسيدم:پس عمو سعيد و فريد کجا هستن.

سپهر-بابا يه خورده کسالت داشت نيومده،مثل اين که ديروز نا پرهيزي کرده و غذاي چرب خورده و دوباره فشارش بالا رفته و قلبش هم ناراحته براي همين مونده خونه تا استراحت کنه.فريد هم رفته شهرداري و يک ساعته ديگه بر ميگ رده.

-آخه وقتي مي دونه ضرر داره چرا رژيمشو بهم مي زنه.

قبل از اينکه سپهر جواب بدهد،طلا گفت:سپهر جون چرا همش با مامي حرف مي زني،پس من چي؟

سرش را به سينه اش فشرد و جواب داد:ببخشيد خانم طلا همه اش تقصير مامانت که حواس منو پرت مي کنه.

سپس بسته کادوپيچ شده اي از کتش در آورد و به دست طلا داد و گفت:بيا ببين اينو دوست داري؟

طلا با دوق و شوق زياد بسته را باز کرد.داخل جعبه النگو و انگشتري که با زنجير به هم وصل شده بودند قرار داشت و غير از آن دستبندي ديگر هم که با ياقوت زينت شده بود وجود داشت.تعجب کردم چرا که طلا بچه بود و اين هديه مناسبش نبود. سپهر با دقت النگو را به دست طلا کرد.طلا هم چند بار صئرتش را بئسيد ئ تشکر کردواز خوشحالي چشمانش برق مي زد.

طلا-سپهر جون اينو هم دستم مي کني.

سپهر-خانم خانما اين کادوي مامانته به خاطر نامزديش آخه اونروز غافلگيرمون کردن ومن نتونستن هديه اي براش بخرم.

اين حرف سپهر همانند پتکي بر سرم وارد شد.ياراي حرف زدن نداشتم.به زحمت توانستم تشکر کنم که طلا دوباره پرسيد:آخه مگه من نامزد کردم که براي من هم خريدي.

سپهر-نه فدات بشم،چون به تو عيدي نداده بودم خريدم.اونجا خيلي گشتم ولي چيزي که شايسته طلا هانم باشه پيدا نکردم.

دستبند را جلوي صورتم گرفت و گفت اين مال توئه.چشم بستم چون نفسم بند آمد و احساس خفقان مي کردم و طلا اعتراض کرد و گفت:سپهر جون چرا دست منو نبوسيدي.

سپهر-عزيزم دست تورو هم مي بوسم.

سپهر دست طلا را بوسيد و اون هم دستانش را دور گردن سپهر انداخت و صورتش را بوسه باران کرد.در اون لحظه ضربه اي به در زده شد.

سپهر-بفرماييد.

بابز شدن در اندام فرنوش ميان در نمايان شد،با خوشحالي از جا بلند شدم و همديگر را در آغوش کشيديم.

فرنوش-چه طوري غزال خانم،حالا ميري و پشت سرت رو هم نگاه نمي کني بي معرفت.

-چي کار کنم،اونقدر خوشي دوروبرم ريخته بود و سرگرم بودم که مجال نگاه کردن به پشت سرمو نداشتم.

سپهر در مقابل طعنه من گفت:هر چي دل تنگت مي خواهد بگو.

فرنوش طل را از بغل سپهر گرفت و گفت:طلا خانم که ميگن شماييد.به به چه قدر خوشگل و نازي خاله

سپس رو به من ادامه داد:غزال اين گل رو از کدوم باغ گلچين کردي.هزار الله اکبر از خوشگلي چيزي کم نداره.آدم دلش مي خواد فقط نگاش کنه.طلا خانم من هم يه دختر دارم ولي به خوشگلي تو نيست مثل مامانش از زيبايي بهره اي نبرده.

-جدي ميگي،کي ازدواج کردي؟

فرنوش-چهار سالي ميشه با مهندس سميعي که اين جا کار مي کرد،مي شناختيش که.

فرنوش-درست هم سن بهاره است.راستي آقاي مهندس چه قدر طلا شبيه خواهرتونه.

قلبم هري ريخت چون تا حالا کسي به اين دقت طلا را نگاه نکرده بود و چنين اظهار نظري نکرده بود.سپهر هم نگاهي به طلا کرد و گفت:

-درسته،تا به حال من دقت نکرده بودم مخصوصا رنگ و فرم چشاش شببيه سهاست ولي ايکاش نشبتي با اون داشت.

طلا-سپهر جون يعني چي؟

سپهر-يعني اينکه ايکاش خاله سها عمه تو بود.

طلا-کاش! چون من عمع ندارم.

قلم داشت از جا کنده مي شد که خوشبختانه فرنوش به موقع به دادم رسيد و گفت:غزال پاشو بريم با همکاراي جديدمون آشنات بکنم.چون همه شون بيرون صف کشيدن و مشتاق ديدارت هستن.

-چرا مگه تحفه هستم؟

فرنوش-از تحفه هم بدتري چون تو اين چند سال اونقدر که آقاي مهندس ازت تعريف کرده و گفته که همه مي خوان با اون ليلي که آقاي مهندس رو به مرز جنون کشيده آشنا بشن.

بيرون اتاق چهار خانم و دو مرد جوان منتظرمان بودند.با ديدن ما از جا بلند شدند و سلام کردند.

من هم سلام کردم که فرنوش گفت:بچه ها اين هم ليلاي گمشده ي ما،ديدين آقاي زماني حق داره مجنون بي قرارش باشه.

با تک تکشان آشنا شدم.هر کدام حرفي مي زدند،باورم نمي شد که سپهر تا اين حد عاشق و دلباخته ام باشد و بعد از جدايي هنوز هم به ياد من زندگي کند.مشغول صحبت بوديم که فريد هم آمد و با ديدنم گفت:به به خانم دکتر،قدم رنجه فرمودين،منت گذاشتين.اگه مي دونستم حتما زير پاتون گوسفندي،گاوي قربوني مي کردم.

-فريد،چيه بلبل زبون شدي.مثل اينکه کمال همنشيني به بنهاز رو تو هم اثر کرده.

فريد-بله دقيقا.

سپس رو به بقيه گفت:بچه ها اين طور که بوش مياد امروز نهار مهمون آقا سپهر هستيم.حالا هر کي،هر چي دوست داره سفارش بده.

سپهر-بي انصاف مگه من هر روز به شما تخم مرغ مر دم که اين طوري ميگي.

فريد-به دل نگير شوخي کردم.

نهار را در جمع گرم کارمندان شرکت خوردم،بعد از نهار کم کم آماده رفتن مي شدم که منشي به داخل اتاق سپهر آمد و گفت:آقاي مهندس خانم حسيني پشت خط هستن.

سپهر رنگ به رنگ شد و آهسته و آرام پرسيد:نگفت چه کار داره؟

منشي نگاهي به من کرد و گفت:چرا،گويا آب جوش،روي پاي پسرتون ريخته و بردنش بيمارستان دي و خواستن که شما هم برين اونجا.

سعي کردم خودم را بي اعتنا و خونسرد نشان دهم،ولي خدا مي داند چه حالي داشتم،بلند شدم و گفتم:من مزاحمت نمي شم تو برو.

فرنوش و فريد،خاموش و مضطرب به من چشم دوخته بودند و طلا با ناراحتيگفت:مامي خواهش مي کنم يه خورده ديگه بمونيم.

-نه عزيزم ميبيني که سپهر کار داره و بايد بره بيمارستان.

طلا-ما هم باهاش ميريم وقتي کارش تموم شد دوباره با هم بر ميگرديم.

فرنوش-غزال چي مي خواد.

چون طلا فرانسوي صحبت مي کرد متوجه حرف هايش نشده بودند که خودش زودتر از من جواب داد:خاله من مي گم بمونيم ولي مامي مي گه نمي شه،سپهر جون کار داره.

فريد-خوب راست ميگه،به اين زودي کجا مي خواي بري،فردا هم که راهي هستي.

-تا برم و استراحت بکنم عصر شده،بايد يه مقدار هم خريد کنم و زياد وقت ندارم.

از همه خداحافظي کردم و بيرون آمدم.ماشين بابا دست من بود چند قدمي حرکت نکرده بودم که حس جسادت و نا کامي سراپايم را سوزاند.براي همين ماشين را کنار خيابان پارک کردم و با تاکسي خودم را به بيمارستان رساندم.راننده مردم سني بود که خواستم چند دقيقه اي مواظب طلا باشد تا به داخل بروم و برگردم.فورا به قسمت اورژانس رفتم.از فاصله نه چندان دور ديدم سپهر با دکتر مشغول صحبت است چشمم دنبال شراره مي گشت،تصميم داشتم جلوي همه عقده چند ساله ام را روي سرش خالي کنم چون هر چي کشيدم،تقصير او بود.بي پدري دخترم،در به دري خودم و همه تلخي ها و زجر کشيدنم جلوي چشمانم رژه مي رفت.همان جا روي نيمکت نشستم که صدايي رشته افکارمو از هم گسست.

سپهر-غزال حواست کجاست،کجا سير ميکني که منو نمي بيني،پس طلا کو،کجاست؟

پوزخندي زدم و گفتم:طلا!!مگه برات اهميت داره؟

کنارم نشست و دستم را به دستش گرفت و گفت:اگه مي خواستي بياي اينجا چرا با خودم نيومدي.ببين به چه حالي افتادي.رنگت پريده،دستات هم که يخ زده.نگفتي طلا کجاست؟

-جلوي بيمارستان،پيش راننده تاکسي.

يلند شدو گفت:واي خداي من آخه به چه اعتباري بچه رو پيش يه غريبه گذاشتي،عجب دل و جراتي داري دختر،اگه بلايي سرش بياره چي؟

و متعاقبش بيرون رفت.از حماقت خودم ترس برم داشت،اگر بلايي سرش مي آمد هر گز خودم را نمي بخشيدم.لحظه اي بعد سپهر همراه طلا به داخل آمد و کنارم نشست و لبخند زنان گفت:مثل با ماشين خودت نيومدي که من متوجه نشم،آره ديوونه.خوب نگفتي کجاها سير مي کردي که نتونستي خودتو پنهون کني.

-تو بد بختيام در به دريام،چون هر چي مي کشم از تو و اون همسر عزيزته حالا کجا تشريف داره که نديدمش و قطره اشکي از چشمانم بيرون چکيد.دستش را بر پشتم گذاشت و با دست ديگرش اشکهايم را پاک کرد و گفت:غزال هر چي مي خواي بگو،ولي خواهش ميک نم برگرد سر خونه زندگيت.مي دونم روح تورو آزرده کردم و گناهکارم ولي با جان عزيزت مثل سگ پشيمونم وبدون تو نمي تونم زندگي کنم.

-يه بار اشتباه کردم و گول حرف هاي تورو خوردم،براي هفت پشتم بسته.اگه همون روزها درست فکر مي کردم و تصميم مي گرفتم الان بهترين زندگي رو داشتم.توبرو و بچسب به زن و بچه ات.واونايي که اين وسط قربوني مي شن به درک.

بلند شدم که برگردم،دستم را گرفت و گفت:بشين،کجا مي ري.الان پانسمان پاي ميلاد تموم مي شه و باهم ميريم.

-نمي خوام اون کثافت رو ببينم.حالم از هر دوتون بهم مي خوره.

سپهر-من که گفته بودم اون هميشه دنبال عيش و نوشه.ميلاد رو مادربزرگش آورده.بيا کليد رو بگير و تو ماشين منتظر باش

با تمام رنجشي که از او به دل داشتم،ولي باز هم نمي توانستم از آن دل بکنم.و بي اختيار کليد را گرفتم و با طلا داخل ماشين منتظرش مانديم.دقايقي طول کشيد که با ميلاد اومدند.ميلاد هيچ نشاني از سپهر نداشت.سيه چهره با لباني پهن و چشماني سياه و کوچک!نسبت به سنش هم خيلي ريزه بود.

ميلاد را روي صندلي عقب گذاشت.برگشتم و حالش را پرسيدم که طفلکي لبخندي زد و تشکر کرد.از اينکه هر دو بچه اش کنارش بودند خنده ام گرفت،اگر شراره هم بود جعممان تکميل مي شد.

طلا بغل من نشسته بود و نگاهي به ميلاد و بعد هم نگاهي به سپهر مي کرد.و بعد آهسته در گوشم گفت:مامي چرا ميلاد مثل سپهر جون نيست،خيلي زشته.

چشم غره اي رفتم و گفتم:ساکت باش.

سپهر-چي مي خواد که مثل ابن ملجم نگاهش ميک ني. طلا جون چي مي خواي بگو خودم برات مي خرم.

يه فرانسه گفتم بگو:بستني مي خوام.

چون ترسيدم حقيقت را بگويد و ميلاد ناراحت شود،طلا گونه پدر بي خبرش را بوسيد و گفت:بستني مي خوام.

سپهر-مي دوني که به تازگي خيلي بد اخلاق شدي،آخه يه بستني چيه که اين طوري چشم غره ميري.

سپس رو به طلا گفت:عزيزم الان مي خرم ولي اول براي ميلاد ساندويچ بخرم که نهار نخورده،بعد ميريم و بستني مي خريم باشه.

طلا به علامت رضايت سرش را تکان داد.وميلاد پرسيد:بابا اين خانم کيه؟

از يانکه ميلاد سپهر اربابا صدا زد،حال بدي بهم دست داد.سپهر نگاهي عميق به صورتم انداخت و گفت:عزيز دل منه روحه منه.

براي اين که مسير حرف را عوض کنم از ميلاد پرسيدم:ميلاد جون چرا نهار نخوردي حتما از درد و گرسنگي دلت هم ضعف رفته.

غمگين و معصومانه جواب داد:آخه کسي نبود که بهم نهار بده،مامان هميشه با دوستاش بيرون ميره و مادر بزرگ هم که اغلب خوابه يا خونه همسايه هاست.

-صبحانه خوردي يا نه؟

ميلاد –خودم کيک و شيريني برداشتم خوردم.آخه مامان تا ظهر مي خوابه اگه بيدارش کنم ميگه توله شگ چرا نمي زاري بخوابم.

خون به صورتم دويد و ميلاد گفت:خانم شما هم طلا رو دعوا ميک نيد کتکش مي زنيد؟

-نه عزيزم.

بلوزش را بالا زد و گفت-ببين مامان چطوري منو زده،دستمو هم گاز گرفته.مي دوني چرا .سرم را تکان دادم که گفت:براي اينکه مهمون داشت و من حواسم پرت شد و توپ رو پرت کردم خورد به ليوان نوشابه و برگشت روي لباسلش.

از ديدن کبودي هاي بدنش و مظلوميتش دلم به درد آمد و نتوانستم جلوي ريزش اشکهايم را بگيرم و به گريه افتادم.سپهر هم ماشين را کنار خيابان پارک کرد و سرش را روي فرمان گذاشت.با اعصبانيت و گره بهش گفتم:بي رحم،به جاي اين کار بيارو خودت بزرگش کن.يعني تو عرضه نگه داشتن يه بچه رو نداري.اين هم نتيجه هوس بازي هاي جنابعالي.

طلا-ميلاد بابات هم تورو مي زنه.

-نه باباک خوبه،اونو دوسش دارم،همه چيز برام مي خره.

طلا-سپهر جون چرا مامانشو دعوا نمي کني که اذيتش نکنه.مامي اصلا بيار خونه خودمون تا پيش ما بمونه.

سپهر-غزال راست ميگه،اگه تو برگردي خونه من مي تونم بيارمش پيش خودمون،آخه نمي تونم که تو خونه تنهاش بزارم چون تا عصر سر کار هستم.

طلا-خوب مامي هم ميره سر کار،من هم ميمونم پيش ليزا.

-عقل بچه بيشتره،يه پرستار بگير تا هم به ميلاد برسه و هم به تو،چند ماهه ديگه هم ميشه مامان ميلاد.

سپهر-تو فقط نيش و کنايه بزن.بجاي اينکه دردي از دردهاي من دوا کني.

-شرمنده،چطور مي تونم به يه مرد غريبه کمک کنم.

سپهر-حالا من غريبه ام آره؟پس تماشا کن.

ماشين با سرعت زياد از جا کنده شد.مثل ديوانه ا رانندگي مي کرد تا به حال اين طور عصباني نديده بودمش.طلا از ترس مثل بيد مي لرزيد،محکم در آغوشش گرفتم.قلبش به شدت مي تپيد،نگاهي به ميلاد انداختم.اون خوشش آمده و ميخنديد.با اين سرعت سر سام آور نمي دانستم کجا مي رود تا اينکه طلا گفت:سپهر جون،يه خورده يواش برو من مي ترسم.

خنده اي کرد و گفت:چشم عزيزم؛فقط به خاطر گل روي تو.

-ميشه بگي کجا ميري؟من بايد زود برگردم خونه،الان مامان اينا نگران ميشن.

بدون اينکه جوابي بدهد به راهش ادامه داد.خيابان نياوران داخل يک کوچه فرعي پيچيد و چند متر جلوتر،جلوي در آهني ايستاد و چند بوق پي در پي زدولحظه اي بعد مرد ميانسالي در را باز کرد و سپهر ماشين را به داخل هدايت کرد.حدس زدم همان خانه ايست مه در موردش صحبت مي کرد.

ميلاد-بابا اينجا کجاست؟

دلم به حال طلا سوخت چرا که او نمي توانست مثل ميلاد پدرش را صدا کند و از مهر پدري برخوردار باشه.

سپهر در جواب ميلاد گفت:اين جا خونمونه.

ميلاد-من نمي رم پيش مامان،بابا تورو خدا مي خوام پيش شما بمونم.

سپهر-منهم تو رو آوردم پيش خودم و از يان به بعد چهار تايي مي مونيم.من و مامان غزال و تو و طلا خانم.

-زياد به خودت وعده نده.رودل مي کني.من ازت...

جلوي بچه ها بقيه جمله را نا گفته گذاشتم.چون مي دانستم طلا ناراحت خواهد شد.طلا با شنيدن اين جمله گفت:آخ جون سپهر جون من دوست دارم تو بابام باشي نه عمو پيام و مي خوام پيش ات بمونم.

سپهر ماشين را جلوي ساختمان نگه داشت.بي اختيار پياده شدم چون از روزي که بهم گفته بود،مشتاق ديدن خانه بودم و حال اين فرصت برايم مهيا شده بود.حياط بسيار بزرگ بود و باغچه ها پر از گل و درخت و گياه بودند.همان طور که خودم مي خواستم.

خانم جواني جلوي در ورودي ايستاده بود که به محض پياده شدن ما جلو آمد و سلام و عليکي کرد و ميلاد را از بغل سپهر گرفت وقتي به داخل ساختمان پا گَذاشتم از ديدنش غصه ام گرفت.چون آرزوي همچين خانه اي را داشتم.

سپهر-خانومم اول بيا يه نگاهي به خونه ات بنداز بعد استراحت کن.دستم را گرفت و به دنبال خودش کشيد.طلا هم به دنبال ما راه افتاد.اول به زير زمين که استخر و سونا و جکوزي و وسايل بازي و ورزش قرار داشت رفتيم..کنار استخر زني ايستاده و آهويي از پياله اش آب مي خورد.

سپس به طبقه همکف که هال و پذيرايي،آشپزخانه و دو اتاق وجود داشت.يمي از آنها متعلق با اتاق کار سپهر بود رفتيم.

توي پذيرايي از ديدن مبلمان خودم تعجب کردم و پرسيدم:مامان که مي گفت همه رو به سمساري فروختن.

آه بلندي کشيد و گفت:بله من هم از همون سمساري خريدم چون اينا عطر و بوي تورو مي داد و يادآور خاطراتمون وبد.تو اين مدت دلمو به اين وسايل بي روح خوش کردم.

بغض سد راه گلويم شد و ديگر حرفي نزدم و به بقيه جاها سرک کشيدم،همه جا پر بود از عکسهاي تکي يا دو نفريمان که همه را سپهر نقاشي کرده بود و به ديوار آويخته بود.طلا با ديدن عکس عروسيمان که بالاي شومينه قرار داشت خيره شد و بعد پرسيد:مامي تو عروس سپهر جون

بغض سد راه گلويم شد و ديگر حرفي نزدم و به بقيه جاها سرک کشيدم،همه جا پر بود از عکسهاي تکي يا دو نفريمان که همه را سپهر نقاشي کرده بود و به ديوار آويخته بود.طلا با ديدن عکس عروسيمان که بالاي شومينه قرار داشت خيره شد و بعد پرسيد:مامي تو عروس سپهر جون بودي؟

سپهر- بله طلا جون، حالا اون عروس داره از من فرار مي کنه و حکم يه غريبه رو براش دارم.

طلا- خوب اگه مامي فرار مي کنه من عروست ميشم. دوست داري؟

سپهر خنده کنان طلا راب عل کرد و بوسيد و جواب داد: فدات بشم چرا دوست ندارم. ببينم شيطون کوچولوتو که اين همه خودتو تو دل من جا کردي، نمي گي بعد از رفتن شما، من چيکار کنم. غصه اين آهوي سنگ دل رو بخورم يا غصه دوري خانم خوشگل رو؟

طلا- کدوم آهو رو ميگي، اينجا که آهو نيست. تازه مگه نگفتي مي خواي ما رو اينجا نگه داري؟

جرف طلاباعث خنده هردويمان شد و سپهر خنده کنان جواب داد:

-مگه اسم مامانت غزال نيست، خوب غزال هم يعني آهو و من نمي تونم اين آهو را به زور تو قفس نگه دارم بايد خودش هم بخواد.

طلا- مامي خواهش مي کنم بمون اينجا، من مي خوام پيش سپهر جون بمونم تا غصه نخوره.

-آخه عزيزم نمي شه، اونوقت درسامو چيکار کنم. تابستون براي عروسي خاله ساناز دوباره برمي گرديم.

سپهر-يعني اونوقت براي هميشه برمي گردي پيش من.

-نخير! پس مردم که بازيچه دست من نيستند که يک روز بگم مي خوامت و روز ديگه بگم چون آقا سپهر خواسته که برگردم سر خونه زندگيش تا پسرش پرستار داشته باشه نمي خوامت!

سپهر- خيلي بي انصافي، مگه من تو رو به خاطر ميلاد مي خوام. من زنمو، زندگيمو، عشق مو مي خوام. اين گناهه، عيبه؟

در طبقه بالايي بوديم که در اتاقي را باز کرد با ديدن تخت دو نفره مان حدس زدم، اين اتاق همون اتاقي است که قرار بود يک روز به من تعلق داشته باشه. سپهر با ناراحتي در کمد را باز کرد و گفت: ببين همه وسايلت، همه لباسات هنوز هم سرجاشه. در اين چند سال رغبت نکردم به يک زني نگاه کنم حتي به زن شرعي خودم. جلوي احساسا و غرايزم را گرفتم چرا که فقط تورو مي خواستم و قلبم براي تو مي تپيد. بعد تو ميگي به خاطر ميلاد مي خوامت؟ نه خير خانم! روزي که فهميدم قراره به زودي با رامين ازدواج کني. همه دنيا روي سرم خراب شد و از ناراحتي يک هفته توي خونه افتادم. تو همه اش فکر مي کني که اين وسط فقط تو بودي که عذاب مي کشيدي، نه خير عزيزم، من هم مثل تو طرد شدم، همه به چشم يه قاتل نگاهم مي کردند و ازم بريده بودم. بهناز و فريد تنها غم خوار و همدم بودند. درسته باعث تمام بدبختي ها خودم بودم ولي تاوانش را هم تا به امروز خودم پس دادم. غزال خواهش مي کنم بيا و يه بار ديگه هم خانمي کن و يه بار ديگه از خطاهام گذشت کن و يه فرصت دوباره بهم بده.

-متاسفم چون خيلي دير شده و تو هم بهتره فکر منو از سرت بيرون کني.

از ان اتاق بيرون آمدم و در اتاق ديگري را باز کردم. از ديدن وسايل اتاق، آهي از نهادم برآمد، با سليقه خاصي، تخت و کمد و اسباب بازي ها رو چيده بود. طلا از ديدن آن همه وسايل بازي مخصوصا تاب و سرسره به وجد آمد بود و با ذوق و شوق گفت: سپهر جون اجازه مي ديد سوار سرسره بشم.

در دلم گفتم« چرا که نه، چون همه اينها متعل به تو است» که خودش جواب داد: چرا اجازه نمي دم، برو عزيزم سوار شو.

طلا چند بار از سرسره پلاستيکي که پايين اش استخر توپ قرار داشت بالا رفت و سپس پرسيد: سپهر جون اينجا اتاق ميلاده.

سپهر- نه گلم اينجا اتاق بچه آهوي منه.

طلا- يعني من؟ چون من بچه مامي هستم.

سپهر لبخندي زد و گفت: بله يعني تو.

از ته نگاه سپهر غم مي باريد براي اينکه دوباره تسليم احساساتم نشم دست طلا را گرفتم و گفتم: طلا بيا بريم ديرمون شد.

سپهر- کجا خانم اونقدر نگه ات مي دارم تا قبول کني.

-سپهر جدي، جدي انگار عقل تو از دست دادي. اومدنم اشتباه محض بود! اگه پيام بفهمه چي فکر مي کنه وآبروم ميره چه برسه به اينکه يه شب هم بمونم.

سپهر- باشه برو چون نمي خوام آبروت بره. ولي اينو هم بدون که خيلي راحت مي توني حلقه رو پس بدي و برگردي و زندگي مونو از نو شروع کنيم.

-واقعا که کارهاي تو از روي عقل نيست. ببين الان نزديک يک ساعته که طفلکي ميلاد پايين تنهاست.

سپهر- اون الان خوابيده چون براي تسکين دردش مسکن تزريق کردن. از رعنا خانم خواستم تا بخوابوندش.

خق با سپهر بود چون وقتي پايين رفتم ميلاد خوابيده بود. چند دقيقه اي نشستيم و رعنا خانم که با شوهرش انجا زندگي مي کردند چاي و شيريني آورد. سپس سپهر ما را کنار آژانس برد، از او خداحافظي کرده و به خانه رفتيم. داخل ماشين به طلا سپردم که حرفي از رفتنمان به خانه سپهر به کسي نزنه، به خصوص به پيام.

وقتي به خانه رسيديم مامان و بابا هم آمده بودند و چون يادداشت برايشان گذاشته بودم دلواپس نبودند ولي گلايه داشتنند که چرا دير آمده ام و اين روز آخر را بيرون سپري کردم. عذر خواهي کردم و پرسيدم: پيام تلفن نکرده؟

مامان- چرا يه باري تماس گرفت که گفتيم با دوستات رفتي بيرون، گفت حتما باهاش تماس بگيري.

از اينکه مجبور بودم به پيام دروغ بگويم عذاب وجدان داشتم ولي چاره اي جز اين نداشتم چون با ميل خودم به خانه سپهر نرفته بودم.

وقتي با پيام تماس گرفتم و گفتم که مي خواهم براي خريد بيرون برم گفت که منتظر باش تا به دنبالم بيايد و با هم برويم. ساعتي بعد به دنبالم آمد و خوشبختانه چون طلا خواب بود او را با خودم نبردم. بعد از خريد براي خداحافظي از پدر و مادرش به خانه انها رفتيم، وقتي مانتو ام را از تنم درآوردم، چشمش به النگو افتاد و پرسيد: مبارکه تازه خريدي؟

-بله.

-از گوهر بين خريدي؟ چون اين کارهاي ظريف و شيک و در عين حال گرون قيمت فقط اونجا پيدا ميشه.

باز به دروغ سرم را تکان دادم و خدا رو شکر کردم که طلا همراهم نيست چون حتما با آب و تاب مي گفت «سپهر جون خريده»

چند دقيقه اي هم پيش انها نشستيم و بعد باهم بيرون آمديم. پيام هر چقدر اصرار کرد که شام را بيرون بخوريم، نپذيرفتم. چون مي خواستم چند ساعت باقي مانده را با خانواده ام باشم. وقتي به خانه رسيديم ساناز و امير هم امده و منتظرمان بودند. بعد از شام، پيام به خانه خودشان رفت.

بعد از رفتن پيام بابا گفت: غزال حالا که پيام رفت نمي خواي سري به سعيد بزني و هم اينکه ازشون خداحافظي کني.

-چرا اتفاقا خودم هم همين تصميم را داشتم.

با هم به اتفاق امير به خانه عمو سعيد رفتيم. ميلاد هم انجا بود ولي خبري از سپهر نبود. طلا فورا پرسيد: پس سپهر جون کجاست؟ چرا ميلاد تنها اومده؟

سهيل- مگه تو ميلاد رو مي شناسي؟

طلا- بله امروز ديدمش.

سهيل- طلا اين سپهر چي کار کرده که اونو بيشتر از ما دوست داري. همه اش ورد زبونت سپهره.

طلا- عمو سهيل ببين چه النگوي قشنگي برام خريده، براي مامي هم گرفته، مامي نشونش بده؟

مامان با اخم زير لب زمزمه کرد: چرا ازش گرفتي؟ خجالت نکشيده بعد اين همه بلا که سرت آورده باز دنبالت راه افتاده.

جوابي ندادم و سرم را پايين انداختم که طلا دوباره پرسيد: عمو نگفتي سپهر جون کجاست؟

خاله- عزيزم باز سرش درد مي کنه بالا تو اتاقش خوابيده.

طلا- خاله برم بيدارش کنم؟

خاله- آخه عزيزم سرش خيلي درد مي کرد.

بابا- طلا جون بذار استراحت کنه.

طلا شانه بالا انداخت و به طرف پله ها دويد، صدايش کردم:

طلا نرو، برگرد، اين کار تو درست نيست. باز هم اعتنايي نکرد و بالا رفت. تمام اتاق ها را مي گشت چون صداي کوبيده شدن در به گوش مي رسيد. با باز کردن در اتاق سپهر فرياد کشيد: اينجاست پيداش کردم.

عمو سعيد- بچه عجيب ايه. زود با همه انس مي گيره، دو هفته است سپهر رو ديده ولي انگار که سالهاست اونو مي شناسه.

خاله- درست مثل خود غزال، در و تخته با هم خوب جور دراومدن.

خاله خواست دوباره بره و چايي بياره که مانع شدم و خودم رفتم و آوردم. وقتي چايي تعارف مي کردم سپهر و طلا هم آمدند. چشمانش سرخ و متورم بود و صورتش سرخ، سرخ طوري که به کبودي مي زد. بابا پرسيد: سپهر جان رنگت چرا اينطوري شده.

سپهر – فشارم بالا رفته.

بابا- مگه قرص استفاده نمي کني، خيلي خطرناکه...

سپهر- چرا قرص خوردم تا کمي بهتر شدم.

چايي برايش گرفتم و گفتم: شرمنده که طلا با اين حالت بيدارت هم کرد.

لبخندي زد و گفت: نه اتفاقا چند ساعتي بود که خوابيده بودم و بايد ديگه بيدار مي شدم.

نگاهي به صورتش انداختم. معلوم بود که دروغ مي گويد و گويي تازه رفته تا بخوابد و طلا نگذاشته بود. از قرار معلوم گريه هم کرده بود. حتما باز هم با خاله جروبحث کرده بود، شايد هم به خاطر ميلاد، دلم برايش سوخت. چون من هم به نوعي مقصر بودم و اگر رفتار صحيحي داشتم و زندگي را براي خودم و براي او جهنم نمي کردم،الان در کنار هم زندگي بهتري را داشتيم، اي کاش زمان به عقب برمي گشت و من جبران اشتباهاتم را مي کردم.

در تمام مدتي که انجا بوديم به خودم و سپهر فکر مي کردم و به آينده اي که پيش رو داشتيم. آيا پيام مي توانست شوهر خوبي براي من و پدر خوبي براي طلا باشد، يا از چاله درآمده و به چاه مي افتاديم؟!

حدودا يک ساعتي نشستيم. موقع رفتن وقتي با سپهر دست مي دادم و خداحافظي مي کردم آرام گفتم: خواهشا ميلاد رو پيش خودت نگه دار گناه داره.

سر تکان داد و حرفي نزد. وقتي به خانه رسيديم، بعد از بستن چمدانهايم خوابيدم. چون صبح ساعت پنج پرواز داشتيم. وقتي با صداي زنگ ساعت بيدار شدم ديدم بابا و مامان زودتر از من بيدار شدند.

طلا را هم بيدار کرده و حاضر شديم. همراه بابا و مامان به فرودگاه رفتيم. سهند و شيدا با عمو و زن عمو دقايقي بعد آمدند.

موقع خداحافظي شيدا آهسته در گوشم گفت: غزال اونجارو، چه جالب نامزدت الان تو خونه راحت گرفته خوابيده ولي سپهر اون گوشه ايستاده و از دور بدرقه ات مي کنه.

به نقطه اي که شيدا اشاره مي کرد نگاه کردم که ديدم سپهر گرفته و مغموم و با حسرت نگاهمان مي کند، لحظه اي ايستاده و حيران نگاهش کردم که متوجه نگاهم شد و لبخندي زد و دستي تکان داد. اصلا انتظار نداشتم که ان موقع صبح به فرودگاه بيايد و اگر سهند اعتراض نمي کرد تا ساعت ها همچنان مي ايستادم.

سهند- چيه؟ چرا خشکت زده؟ نمي خواي بري تو؟

-هيچي، هيچي بريم.

از مامان و بقيه جدا شديم و به داخل رفتيم. وقتي هواپيما در فرودگاه پاريس نشست، نفس راحتي کشيدم. چون بعد از پانزده روز دلشوره و اتفاقات جوراجور و عذاب روحي از دست سپهر دوباره به آرامش مي رسيدم.

در پانکينگ فرودگاه از سهند و شيدا جدا شديم و به خانه خودمان رفتيم. دلک براي خانه و زندگيم و ليزا تنگ شده بود. ليزا جلوي در منتظرمان ايستاده بود. به محض پياده شدن اول طلا را در اغوش گرفت چون حکم بچه اش را داشت.

وقتي به داخل رفتم چون حسابي خسته و کوفته بودم بعد از خوردن چايي رفتم تا بخوابم ولي طلا همچنان گرم صحبت با ليزا بود و اتفاقات اين چند روزه را با آب و تاب فراوان تعريف مي کرد.

عصر رامين که با مريم اشتي کرده بود به ديدنمان امدند و بعد از آن هم کسري و افسانه با بچه ها امدند. من هم براي شام همه را نگه داشتم تا دور هم باشيم. از نگاه هاي رامين پيدا بود از اينکه او را انتخاب نکرده ام ناراضي است.

از صبح روز بعد دوباره کار و فعاليت هاي روزمره ام را، آغاز کردم. به علاوه اينکه بايد روي پايان نامه ام هم کار مي کردم و اين بيشتر وقتم را به خود اختصاص مي داد. اغلب تا ديروقت بيدار بودم. طوريکه کمتر وقت مي کدم با ايران تماس بگيرم و بيشتر مامان تلفن کرده و حالمان را جويا مي شد. چون به پيام گفته بودم وقت ندارم، خودش هفته اي دو سه بار تماس مي گرفت. سعي مي کردم با روحياتش بيشتر اشنا شوم، تا در آينده کمتر دچار مشکل بشم. و با بيرون کردن فکر و مهر سپهر، مهر او را در دلم جايگزين کنم که تا حدودي هم موفق شده بودم و از فکر سپهر بيرون امده بودم.

يک روز ديروقت بود که از شرکت آمدم و تا رسيدم، ليزا گفت: سپهر تماس گرفته و با طلا هم صحبت کرده.

-طلا از اين به بعد هر وقت زنگ زد بگو طلا نيست، باشه؟

ليزا- باشه.

يک ماهي ميشد که از ايران برگشته بوديم که احساس مي کردم طلا نسبت به قبل گوشه گيرتر و کم اشتهاتر شده است. و هر کاري کردم علت اش را نفهميدم و دست به دامن کسري شدم. کسري چند روز مرتب به خانه ما مي آمد و با طلا حرف مي زد تا شايد علت را بفهمد.

کسري- غزال چون بچه است نمي دونه از چي ناراحته، فقط تا اونجايي که من فهميدم مشغله زياد تو باعث شده که احساس کنه بهش بي توجهي شده و ديگه مثل سابق دوستش نداي.

-آخه ميگي چي کار کنم؟

-يه خورده از کار شرکت کم کن و به بچه برس.

ليزا- دکتر تازگي ها خيلي زود عصباني ميشه و پرخاش مي کنه و حرف منو هم کمتر گوش مي کنه.

چاره اي نداشتم و بايد بيشتر مواظبش مي شدم. براي اينکه کمتر احساس تنهايي کنه از شيدا خواستم تا صبح ها به جاي نشستن در خانه، پيش طلا بيايد و خودم هم تا آنجايي که امکان داشت شبها زود مي آمدم خانه. ولي طلا باز هم زودرنج و کم اشتها شده بود و سر هر چيز کوچک بهانه مي گرفت. همه اينها ريشه رواني داشت و به دوره بارداريم مربوط مي شد که با دست هاي خودم تيشه به ريشه ام زده بودم. خلاصه طلا سخت عذابم مي داد، چون روز به روز لاغزتر شده و کاري از دست من برنمي آمد. هرچقدر هم با او حرف مي زدم يا عصباني ميشد يا مي زد زير گريه، تا اينکه يک روز يک شنبه سهند او را به پارک برد وقتي به خانه برگشتند، منو به گوشه اي کشيد و گفت:

-مي دوني از چي ناراحته؟

-اگه مي دونستم که راحت مي تونستم مشکل شو حل کنم. تا اين طوري آب نشه.

سهند با بغض جواب داد: دل تنگ باباش شده، چرا وقتي سپهر زنگ مي زنه ليزا گوشي را بهش نميده.

دو دستي به سرم کوبيدم و گفتم: پس بگو خاک تو سرم شد. من به ليزا گفتم.

سهند- متاسفم، اين مشکل فقط به دست خودت حل ميشه و از دست من کاري ساخته نيست.

سه روز مي گذشت ولي من هنوز نتوانستته بودم با خودم کنار بيام و موضوع را با سپهر در ميان بگذارم. از طرفي هم نگران طلا بودم و مي ترسيدم باز با حماقتم دستي، دستي طلا را از بين ببرم. وقتي از دانشگاه بيرون آمدم بي حوصله به سمت شرکت به راه افتادم. وقتي رسيدم مگي با ديدنم گفت: غزال براتون مهمون اومده.

متعجب پرسيدم: مهمون، کيه؟

-از دوستان قديمي شما هستن.

با خودم گفتم « يعني کيه، اين دوست قديمي از کجا پيداش شده»

در اتاقم را باز کردم که از تعجب خشکم زد. سپهر خنده کنان گفت:

چيه ؟ انتظار ديدنمو نداشتي.

-نه، تو اينجا چي کار مي کني؟

-هر کجاي دنيا که باشي براي ديدنت ميام.

-خوش اومدي، بفرما.

از مگي خواستم برايمان قهوه بياره، وقتي نشستم نمي دانستم از آمدنش خوشحال باشم يا ناراحت. همين طور در فکر بودم که گفت: چه قدر لاغر شدي، پاي چشمات هم گود افتاده، مثل اينکه دوري دلبر بهت نساخته، آره؟

-اين همه راه رو اومدي تا بهم متلک بگي و طعنه بزني. نه خير، درس و کار از يه طرف، درد طلا هم از يه طرف.

تکاني به خودش داد و گفت: چه دردي؟ مريض شده.

علت ناراحتي طلا را نگفتم و فقط گفتم: مدتيه بي اشتها شده و پرخاشگري مي کنه، وقتي باهاش حرف مي زنه داد و فرياد مي کنه و بعد هم گريه مي کنه.

سپهر- اجازه مي دي من باهاش حرف بزنم. آخه بي انصاف چرا وقتي زنگ مي زنم نمي ذاري باهام حرف بزنه، چيزي ازت کم ميشه؟ نمي دوني چقدر دلم براش تنگ شده، آروم و قرارمو ازم گرفته. احساس مي کنم چيزي گم کردم.

-باورم نمي شه که يه دختر بچه اين همه ازت دلبري کرده باشه که به خاطرش پاشي بيايي اينجا.

-دله ديگه، نمي شه کاريش کرد.

-راستي چرا مستقيما نرفتي خونه و اومدي اينجا.

-چون فقط ادرس اينجا رو داشتم، با هزار بدبختي گيرش آوردم. به خاطر ويزا هم اول مجبور شدم برم رم و از اونجا بيام.

-تو ديوونه اي، ديوونه! حالا هم پاشو بريم خونه که دل و دماغ کار کردن ندارم.

-تازه فهميدي، از روزي که تو رو ديدم به اين بلا گرفتار شدم.

يادداشتي براي رامين گذاشتم و با سپهر به خانه رفتيم. طلا روي تاب نشسته بود و با ديدن ماشينم اول اعتنايي نکرد ولي وقتي چشمش به سپهر افتاد، با خوشحالي فريادي کشيد و از تاب پايين پريد

سپهر هم فورا از ماشين پياده شد و او را درآغوشش گرفت به صداي جيغ طلا، ليزا هم بيرون دويد و با ديدن سپهر که از عکس اش مي شناخت، مثل مجسمه ها ايستاد.

طلا با بغض گفت: سپهر جون خيلي دلم برات تنگ شده بود.

عزيزم دل من هم برات تنگ شده بود، يه ذره شده، براي همين اومدم ببينمت.

از ديدن اين صحنه حال عجيبي بهم دست داد و اشکم سرازير شد. ليزا هم مثل من تحت تاثير قرار گرفته بود و گريه مي کرد.

وقتي به داخل رفتيم، چون هنوز نهار نخورده بودم و به شدت گرسنه بودم از ليزا خواستم تا کمي غذا گرم کند. و بعد از عوض کردن لباس، پيش سپهر آمدم طلا هم از گردن سپهر آويزان شده بود و لحظه اي رهايش نمي کرد. مثل دو عاشق دل باخته همديگه رو مي بوييدند و مي بوسيدند. دلم به درد امده بود و به بازي روزگار لعنت مي فرستادم. چرا بايد اينجوري ميشد. چرا بايد پدر و دختري از وجود هم باخبر نمي شدند. چرا بايد من به دلم مهر سکوت مي زدم و به تماشاي درد و درمان دخترم مي نشستم. اگر سپهر کمي دير مي آمد طلا را از دست مي دادم. مانده بودم سر دو راهي که آيا به سپهر بگويم يا نه؟ براي همين از ئست خودم و از دست زندگيم عصباني شده بودم. سپهر دستي به پشتم زد و گفت: چيه تو فکري، نکنه از اومدن من ناراحت شدي؟

-نه اتفاقا به موقع اومدي، چون طلا از ديدنت از اين رو به اون رو شد.

سپهر- چه عجب، غرورت اجازه داد که اينو بگي.

با منت بر شانه اش کوبيدم و گفتم: من مغرورم آره.

خنده کنان گفت: حقيقت تلخه غزال خانم.

مي خواستم دومين مشت را بزنم که ليزا غذا را آورد. سپهر گفت:

اول بخور تا بعد بتوني براي مشت زني انرژي داشته باشي.

قاشق را از من گرفت و به طلا غذا داد، او چنان با اشتها مي خورد که باعث تعجب من و ليزا شده بود.. شب بعد از شام سپهر بلند شد تا به هتلي که از قبل رزرو کرده بود برود. اما طلا مانع شد و گفت:

نمي ذارم بري، بايد پيش ام بموني.

سپهر- عزيزم صبح دوباره برمي گردم باشه؟

طلا- نه بايد بموني، مامي جون خواهش مي کنم تو بهش بگو.

به ناچار گفتم: خوب بمون چرا تعارف مي کني. مي ريم از هتل ساکتو هم بر مي داريم.

با طعنه جواب داد: آخه مي ترسم نامزدت ناراحت بشه و يا آبروت بره.

اخمي کردم و گفتم:

-سپهرخواهش مي کنم اينقدر طعنه نزن. به اندازه کافي اعصابم خورده، در ضمن قبلا هم بهت گفتم سلامتي طلا از همه چي مهمتره، فهميدي؟

سپهر- بله، پس طلا پاشو بريم تا کتک نخورديم.

سه نفري به هتل رفتيم و بعد از برداشتن ساک و تسويه با هتل، ساعتي در خيابانها گشتيم و دوباره به خانه برگشتيم. ملافه و پتوي نو برداشتم که اتاق مهمان را آماده کنم چون وسواس زيادي داشت. اما گفت: غزال خانم احتياجي به اين کار نيست.

-چرا؟ کار بدي مي کنم؟ خوب نمي خوام معذب باشي، و را حت بخوابي. گفتم شايد ملافه و پتو با خودت نياورده باشي.

سپهر- نه تو خونه زني که چهار سال باهاش زير يه سقف زندگي کردم.

-پس پاشو که دير وقته.

طلا هم همانجا پيش سپهر خوابيد. من هم رفتم اتاق خودم، تا پاسي از شب بيدار بودم و فکر مي کردم. نزديکي هاي صبح با خواب هاي پريشان بيدار شدم.

رفتم بيرون که ديدم طلا و سپهر راحت کنار هم خوابيده اند. انگار که ساليان سال همديگر را مي شناسند. سپهر انقدر مظلوم خوابيده بود که دلم به حالش سوخت و تا نزديکي هاي صبح قدم زدم و راه رفتم و به گذشته فکر کردم که چرا بايد سرنوشت ما سه نفر اينطور بشه.

صبح با کسالت پا به دانشگاه گذاشتم. بعداز ظهر هم بي توجه به اين که سپهر در خانه مان مهمان است به شرکت رفتم. خيالم از بابت طلا راحت بود و براي اينکه کمتر سپهر را ببينم ديروقت به خانه رفتم. منتظر من بودند تا براي گردش بيرون برند. از نگاهش مشخص بود که از دستم ناراحت و دلخور است. ولي من اعتنايي نکردم.

با هم به خيابان رفتيم، سپهر براي خاله و بقيه کمي سوغاتي خريد. چون ظهر بهم اطلاع داده بودند که لباس عروسي ساناز اماده است با هم رفتيم و تحويل گرفتيم. لباس عروسي که براي طلا هم سفارش داده بودم حاضر بود و فقط لباس مامان و خودم مانده بود. هفته اينده اماده مي شد. شام را بيرون خورديم و بعد به برج ايفل رفته و سپس به خانه برگشتيم. موقع خواب باز در را قفل کردم، چهار روز از اقامت سپهر مي گذشت که نزديک ظهر ليزا تلفن کرد و گفت: قبل از رفتن به شرکت اول سري به خونه بزن.

دلهره به جانم چنگ انداخت. در دلم گفتم « يعني چي شده، چه اتفاقي افتاده، نکنه پيام تلفن کرده و فهميده و يا خودش اومده. اگه اينطور بود چه جوابي بايد مي دادم.» با دلهره به خانه رفتم سگرمه هاي سپهر درهم بود و طلا . ليزا ساکت نشسته بودند. پرسيدم:

چي شده، چرا اخم هات تو همه؟

با ديدن شناسنامه طلا در دستش دلم هري ريخت، رو به ليزا گفتم: لطفا طلا رو ببر حياط.

بعد از رفتن انها سپهر فرياد زد و گفت: اين چيه غزال، چرا اين همه سال از من پنهون کردي. چرا دروغ گفتي، پس طلا دختر خونده توئه، آره؟

بلند شد و به طرفم آمد فکر کردم مي خواهد کتک ام بزند ولي شکر خدا بازوهايم را گرفت و محکم تکان داد و گفت: صبر کن ببين چي کارت مي کنم! تا از دروغ گويي توبه کني! حالا منو فريب مي دي. اصلا به چه حقي وجود دخترمو از من پنهون کردي، به چه حقي؟

از ديدن صورت برافرخته و چشمان خونبارش، ترجيح دادم ساکت بمانم تا حرف بزند و خودش را سبک کند چون مي دانستم فشارش بالا رفته و ممکن است با جواب نادرستم سکته کند. هر چه از دهنش دراومد گفت تا اينکه خسته شد و و روي مبل ولو شد. فورا از ساکش قرص هاي فشارش را آوردم و داخل آب مقداري آب ليمو ريختم و بهش دادم، هيچ وقت نديده بودم اينطور عصباني شود و سرم داد بکشد.

سپهر- اون يکي زهرمار رو هم بيار که سرم ترکيد.

بقيه داروهايش را هم آوردم. چندتايي تو حلقش ريخت . سرش را دردستانش گرفته و فشار مي داد. بالش و پتو آوردم و گفتم: يه خورده استراحت کن تا حالت جا بياد.

دراز کشيد. طلا و ليزا به داخل آمدند و طلا به کنارم آمد و با بغض گفت:

-مامي، سپهر جون باباي منه؟ بغلش کردم و سرش را به سينه ام فشردم و گفتم: آره عزيزم.

از چشمان بسته سپهر اشک مي چکيد، اشک هايش را پاک کردم که چشم باز کرد و گفت: چرا اين کارو کرديي؟ من هالو ميگم چرا اينقدر اين بچه رو دوست دارم و وابسته اش شدم. تو هم حتما از اينکه به سادگي منوفريب دادي راضي و خوشحال بودي، آره؟ خوب تلافي کردي. واسه همون يه روزه پا شدي و اومدي. پس از قبل برنامه ريزي کرده بودي.

-نه به خدا، اشتباه مي کني، اگه همون روزا مي دونستم که به جاي تقويت، سم تو خونش نمي ريختم. من هم حرفهاي زيادي براي گفتن دارم. فعلا تو يه خورده استراحت کن و بخواب، بعدا با هم حرف مي زنيم.

سپهر- نه بگو، ديگه طاقت ندارم.

-مي شه اول تو بگي شناسنامه رو از کجا پيدا کردي؟ يعني از کجا فهميدي؟

سپهر- بعد از صبحانه خواستم برم بليط بگيرم که ديدم طلا شناسنامه و پاسپورتشو آورده که براي اون هم بليط بگيرم و با خودم ببرمش. گذاشتم روي ميز، ليزا با ديدنش طلا را دعوا کرد و با عجله اومد که برداره. منم يه لحظه شک کردم و زودتر از ليزا برداشتم، تا بازش کردم از ديدن اسم و فاميلي خودم، چشام سياهي رفت. احساس کردم دارم خفه ميشم براي همين به ليزا گفتم بهت تلفن کنه. چون خيلي از دستت عصباني بودم و نمي تونستم تا شب تحمل کنم. منو ببخش که سرت داد کشيدم و بد رفتاري کردم. دست خودم نبود.

لبخندي زدم و گفتم: اگه تو منو ببخشي، منم تو رو مي بخشم. ولي باور کن من موقعي که اينجا اومدم نمي دونستم حامله ام. تازه دوماه بعدش فهميدم، اونهم زماني که در بيمارستان بستري بودم کسري بهم گفت، يعني وقتي که چهار ماهه حامله بودم و سه ماه بعدش طلا به دنيا اومد.

سپهر- ولي من نميذارم ديگه پيش تو بمونه، چون نمي خوام زير دست جناب احتشام بزرگ بشه هنوز نه به بار نه به داره سرش داد مي کشه، حتما چند روز بعد کتکش هم ميزنه.

-ولي من بدون طلا نمي تونم زندگي کنم، اون همه چي منه، همه زندگيمه.

سپهر- اونم مشکل خودته، من طلا را با خودم مي برم. حالا اجازه مي دي من بخوابم سرم بدجوري درد مي کنه.

-بخواب.

چون آرام بخش زيادي خورده بود فورا خوابش برد. من هم به سهند تلفن کردم و موضوع را اطلاع دادم. از اينکه امدن سپهر را اطلاع نداده بودم گله مند بود.

سهند قبل از بيدار شدن سپهر خودش را رساند. وقتي بيدار شد تا چشمش به سهند افتاد لبخندي زد و گفت: از قرار معلوم، مثل اينکه سرم مي خواد بره زير اب.

-چند دفعه ادم کشتيم اقا سپهر که اين دفعه نوبت تو باشه.

سهند بلند شد و به طرف سپهر رفت و او هم بلند شد و با هم روبوسي کردند، سپس سهند گفت: بي معرفت چهار روزه اينجايي و سري به ما نمي زني.

سپهر- تقصيره خواهرته، چندبار ادرستو خواستم هربار طفره رفته و نداده. حالا هم براي تشکيل دادگاه خانواده احضارت کرده.

سهند- بله من اومدم بهت بگم اقا سپهر حق نداري دخترتو ببري البته از طرف غزال.

-سهند يعني تو طرفدار مني يا اون؟

سهند- من طرفدار حق ام، اگه تو مادرشي اون هم پدرشه. چي بگم، يعني من نمي تونم دخالت کنم.

آمدن سهند بي فايده بود، چون سپهر پاش را در يک کفش کرده بود و مي گفت:من طلا را با خورم ميبرم. و همانطور هم شد. روز بعد سپهر همراه طلا به ايران پرواز کرد. غم بر تمام وجودم حاکم شد. در اين روزهاي حساس نمي دانستم چه کار بايد بکنم. درست در آخرين روزهاي فارغ التصيل ام بود که طوفاني در زندگيم شروع به وزيدن کرد. حوصله هيچ کس و هيچ چيز را نداشتم نه با کسري و افسانه تماس داشتم و نه به تلفن هاي پيام جواب مي دادم. تنها کارم گريه و زاري بود. درست يک هفته از رفتن طلا مي گذشت. شب بي حال و خسته دراز کشيده بودم که افسانه با بچه ها سرزده آمد. پويا فورا سراغ طلا را گرفت و پرسيد: خاله طلا کجاست؟ رفته خونه داييش.

بغضم دوباره سرباز کرد و با گريه گفتم: نه عزيزم رفته پيش باباش، يعني باباش برده.

افسانه با دهان باز و چشماني گشاد شده، گفت: چي، باباش. کي چطوري؟ اخه از کجا فهميده؟

مختصري از انچه اتفاق افتاده برايش تعريف کردم. او شروع کرد به سرزنش کردن که چرا اجازه دادم به خانه ام بيايد و تنهاشون گذاشتم و...و ...

تا اينکه کسري برسد افسانه همچنان پشت سر سپهر بد و بيراه مي گفت. کسري جواب داد: افسانه اين حرفها چه معني داره؟ طلا بايد مي فهميد پدر داره، تا يک عمر در حسر نداشتن پدر نسوزه، اون بايد سايه پدر بالاي سرش باشه تا عقده اي بار نياد. شکر خدا غزال که الان هيچ مشکلي نداره. همون عيد بايد سپهر رو در جريان مي گذاشت تا کار به اينجا نمي رسيد.

افسانه- تو هم که همش سنگ سپهر رو به سينه مي زني و به فکر اون هستي.

کسري- نه خير خانم من به فکر آينده هستم و به سرنوشت اون طفل معصوم فکر مي کنم. نه مثل تو که به فکر پيام هستي.

بين افسانه و پيام دلخوري پيش آمد که باعث و بانيش من بودم. ديگر حالم از خودم و زندگيم بهم مي خورد. بعد از رفتن انها انقدر گريه کردم تا بيهوش شدم.

هر روز بالاجبار به دانشگاه و سرکلاس مي رفتم. پانزده روز از رفتن طلا مي گذشت و من فقط دوبار توانسته بودم با او حرف بزنم آن هم موقعي بود که مامان او را به خانه خودشان آورده بود. سپهر به تلافي کارم اجازه صحبت کردن نمي داد. آخرين بار که به خانه اش تلفن کردم، تهديد کرد و گفت:

-اگه يک بار ديگر اينجا تماس بگيري براي هميشه از ديدن دخترت محرومت مي کنم.

ترسم از اين بود که نکند سپهر به خاطر پنهان کاري از دستم شکايت کند و به ضرر من تمام شود. اين فکر و خيال حوصله هر کاري را از من گرفته بود. دل به کار نمي دادم و کمتر به شرکت مي رفتم. فقط سعي مي کردم تا درسهايم را به خوبي بخوانم تا هر چه زودتر تمامش کنم و راهي ايران شوم. در اين معرکه پيام از طرفي با نيش و کنايه هايش آزارم ميداد. زندگيم شده بود جهنم. کمتر شبي مي شد که به خاطر دختر گلم، اشک نريزم. روزها را مي شمردم تا هر چه زودتر به سوي دخترم بشتابم. يک ماه نيم دوري از طلا، مثل يک قرن گذشت. به محض تمام شدن امتحاناتم بليط گرفته و به سوي تهران پرواز کردم. چون دو فهته تا عروسي ساناز فرصت باقي بود، سهند و شيدا همراه من نيامدند.

موقعي که در فرودگاه مهراباد پا به زمين گذاشتم دل تو دلم نبود. و براي در اغوش گرفتن طلا بي قراري مي کردم. بعد از امورات گمرکي بلافاصله به سمت در خروجي به راه افتادم. از دور و از پشت شيشه در ميان استقبال کنندگان چشمم دنبال طلا مي گشت ولي هرچه گشتم نديدمش.

همه بودند، مامام، بابا، ساناز و همچنين، عمو محمود و زن عمو، عمو سعيد و خاله، سهيل ولي خبري از طلا نبود. وقتي جلو رفتم بعد از سلام اولين سوالي که پرسيدم: پس طلا کو؟

عمو سعيد سر تکان داد و گفت: شرمنده ام، اين پسره لجباز و ديوونه نذاشت بيارمش. به خدا من هم ديگه حريف اش نمي شم.

خودم را در اغوش عمو سعيد انداختم و هاي هاي گريه کردم، عمو دلداريم مي داد و مي گفت: عزيزم گريه نکن، خودم با پدرام صحبت کردم و مطمئن باش دخترتو از طريق قانون بهت برمي گردونم چون اون لياقت نگه داري از بچه رو نداره.

بعد از تمام شدن گريه هايم با تک تک شان روبوسي کردم و بعد دسته جمعي به خانه ما رفتيم. در خانه هر کسي حرفي مي زد و اظهار نظري مي کرد و من بي طاقت چشم به ساعت دوخته بودم تا به محض رفتن مهمانها به ديدن طلا بروم. ساعت دو بود که رفتند. بلافاصله بلند شدم و مانتو به تن کردم.

بابا- دخترم اين وقت شب درست نيست بري اونجا. شايد درو برات باز نکنه.

-اونقدر ميشينم پشت در تا دلش به درد بياد.

مامان- عزيزم تا صبح چيزي نمونده، من و بابات صبح ميريم و باهاش حرف مي زنيم.

-نمي تونم، ديگه طاقت ندارم. حتي شده از ديوار بالا ميرم و مي بينمش.

ساناز- مي خواي منم باهات بيام.

-نه خودم تنهايي ميرم.

کليد ماشين را برداشتم و به سمت خانه سپهر به راه افتادم. جلوي در ماشين را پارک کرده و پياده شدم. قلبم به شدت مي تپيد، انقدر از دستش ناراحت بودم که حد نداشت، دلم مي خواست خفه اش کنم. فکر نمي کردم تا اين حد پست و نامرد باشد که تلافي کند و ازارم دهد. دستم را روي زنگ گذاشتم و يک ريز زنگ زدم، خواب الود جواب داد: کيه اين وقت شب، مگه سر آوردي که اينطور زنگ مي زني؟

-نه خير! خبر مرگتو آوردم.

سپهر- ببخشيد شما، ملک الموت هستيد.

-حالا ديگه منو نمي شناسي ديوونه. اگه دستم بهت برسه خفه ات مي کنم، صبر کن.

سپهر- خانم ملک الموت فردا صبح تشريف بياريد تا ببينم کارتون چيه، چون الان خوابم مياد.

-سپهر مسخره بازي رو بذار کنار، به جان طلا اگه رزو باز نکني از ديوار ميام بالا.

در را باز کرد، تا جلوي ساختمان دويدم. خنده کنان دست به سينه ايستاده بود. گفت: اي واي خانم سراج شمائيد، ببخشيد که نشناختمتون، رسيدن به خير! چرا بي خبر تشريف آوردين، اگه خير مي دادين گوسفندي زير پاتون قربوني مي کردم.

-زهرمار، مرض گرفته الان خودم قربوني ات مي کنم تا يادت نره با کي طرفي، حالا برو کنار مي خوام طلا رو ببينم.

سپهر- براي هميشه اومدي يا لحظه اي.

از ديدن قيافه نحس ات عقم ميگيره، چه برسه بخوام باهات زير يه سقف زندگي کنم.

سپهر- پس لطفا برگرد پيش اقاي احتشام چون هر چي باشه طلا از گوشت و خون منه، انشالله از عشقت به شوهر محبوبت که از ديدنش عق نمي زني يه دختر مياري و هر چقدر خواستي مي بيني اش.

-حساب تو با طلا جداست، برو کنار ديونه ام نکن.

سپهر- اين وقت شب مزاحم شدي هيچ، تهديدم مي کني؟ برو فردا صبح با وکيل عمو سعيدت بيا.

چون بحث و جدال فايده اي نداشت به پايش افتادم و گريه کنان گفتم: سپهر خواهش مي کنم بذار فقط چند لحظه ببينمش.

فورا بلندم کرد و گفت: لعنتي اين چه کاريه ميکني، بيا بريم داخل و ببينش.

دستش را انداخت دور کمرم و به داخل برد. هر چند که از تماس تنم با تنش ناراحت شدم ولي ترسيدم اعتراض کنم و ناراحت شود و اجازه ديدن طلا را ندهد. با هم بالا رفتيم. طلاي عزيزم آرام درخواب بود، طاقت نياوردم که بيدارش نکنم، آنقدر بوسيدمش که چشم باز کرد و گفت: مامي اومدي؟

بغلش کردم و به سينه ام فشردم و گفتم: اره عزيزم، نمي دوني چقدر دلم برات تنگ شده بود. اومدي پيش بابات و منو هم فراموش کردي؟

-نه مامي من شما رو فراموش نکردم بلکه خيلي هم دلم تنگ شده بود.

-پس چرا با، بابابزرگت اينا نيومدي فرودگاه تا زودتر ببينمت.

طلا- آخه بابا گفت اگه من با بابابزرگ بيام فرودگاه ديگه نمي تونه شما رو ببينه. ولي اگه اينجا بمونم شما مجبور ميشيد بياييد اينجا.

کمي دلم آرام گرفت. پس قصد تلافي و ازار نداشت. هر چند که ديگه بهش اعتماد نداشتم. در اين فکر بودم که طلا پرسيد: مامي مي موني پيشم.

-پاشو لباستو بپوش با هم بريم خونه مادربزرگ.

سپهر- شرمنده غزال خانم، از اين به بعد هر وقت خواستي دخترمونو ببيني بايد تشريف بياري اينجا، طلا با تو جايي نمياد.

-آخه سپهر چرا با من لج مي کني و آزارم ميدي. جواب پيامو چي بدم، نميگه اينجا تو خونه تو چه غلطي مي کنم.

شانه بالا انداخت و گفت: ميل خودته، مي توني يکي اش رو انتخاب کني، يا طلا يا اقا پيام.

عجب مصيبتي گير کرده بودم.مي دانستم مي خواست من از پيام دست بکشم و دوباره برگردم پيش او. ديگر نمي دانست حالم از همه مردها بهم مي خورد و اگر مي توانستم حلقه پيام را هم پس مي دادم. از روي ناچاري به خانه تلفن کردم و بابا گ.شي را برداشت.

-سلام بابا، من يه ساعت ديگه برمي گردم چون سپهر نمي ذاره طلا را با خودم بيارم.

بابا- نصفه شب کجا راه ميافتي توي خيابون، سپهر که نمي خواد تورو بخوره، بمون صبح بيا.

-چشم خداحافظ.

گوشي را گذاشتم و با خيال راحت در را به رويش بستم و مانتو از تنم بيرون اوردم و از لباس راحتي هايي که متعلق به چند سال پيشم بود برداشتم و پوشيدم. بعد طلا را بغل کرده و با هم پايين رفتيم، کليد ماشين را به طرفش پرت کردم و گفتم: اگه زحمت نيست اون ماشين رو بيار داخل.

برق رضايت و شادي در چشمانش ظاهر شد، فاتحانه کليد را برداشت و به حياط رفت. بعد از رفتن سپهر نگاهي به طلا کردم و پرسيدم: خانم خانما چقدر تپل شدي، مگه ورزش نمي کني هان؟

طلا- چرا بابا برام مربي گرفته و تو خونه تمرين مي کنيم ولي اونقدر بهم غذا و خوراکي ميده، اين طوري تپل شدم.

-طلا بابا رو خيلي دوست داري اذيتت که نمي کنه؟

طلا- نه مامي، بابا خيلي مهربونه، من هم خيلي، خيلي دوستش دارم، شما رو هم به اندازه بابا دوست داري.

با طلا صحبت مي کردم که داخل آمد و فورا برايم شيريني و چاي آورد. مشخص بود که به انتظارم نشسته و خواب را بهانه مي کرد، هر چي مي گفت و مي پرسيد جوابش را نمي دادم تا اينکه طلا خوابش گرفت. با هم تو اتاق سپهر که تخت دو نفره خودم قرار داشت خوابيديم. قبل از اينکه بخوابم اول در را قفل کردم.

صبح وقتي از خواب بيدار شديم سپهر رفته بود. رعنا خانم با بيدار شدن ما فورا ميز صبحانه را چيد. تند تند صبحانه را خورده و از فرصت استفاده کردم و طلا را با خودم بردم. هر چند خودش قبل از بيدار شدن ما رفته بود تا من به راحتي طلا را با خودم ببرم.

وقتي به خانه رسيديم، ديدم مامان و بابا سرکار نرفته و منتظرم هستند. با ديدن طلا انها هم نفس راحتي کشيدند. تا عصر طلا پيشم بود که ساعت پنج و نيم سپهر به دنبالش آمد و با خودش برد. دقايقي بعد از رفتن انها، خانم احتشام و پيام آمدند. از دستش دلخور بودم چرا که به خودش زحمت نداده بود تا براي استقبالم به فرودگاه بيايد. چند دقيقه اي بعد از آمدنشان خانم احتشام گفت: غزال جان ما اومديم تا هر چه سريعتر مقدمات ازعروسي رو فراهم کنيم تا پيام هم از اين بلاتکليفي دربياد و سروساماني به اين زندگيش بده.

-شرمنده من تا زماني که تکليف طلا مشخص نشده و خيالم از بابتش اسوده نشده نمي تونم عوسي کنم.

خانم احتشام- اخه چرا عزيزيم؟ ازدواج شما چه ربطي به مساله طلا داره. شما مي تونيد بعد از ازدواج دوتايي دنبال کار طلا باشيد.

بعد رو به بابا گفت: آقاي سراج شما به غزال جون بگيد شايد قبول کنه و هر چه زودتر به سر خونه و زندگي خودش بره.

چون مي دانستم ممکن است با ازدواج با پيام وضع از ايني که هست بدتر شود و شايد براي هميشه از ديدنش محروم شوم سکوت کردم و حرفي نزدم و به حرف هايي که ميان بابا و مامان و انها رد و بدل مي شد گوش مي دادم. تا اينکه کتي و پدرام با دو پسرشان امدند و با شلوغ شدن خانه پيام و خانم احتشام قصد رفتن کردند. هر چقدر مامان اصرار کرد براي شام نماندند و رفتند. از اينکه پيام نماند ناراحت نشدم چون مي توانستم با خيال راحت با پدرام صحبت کنم. بعد از رفتن انها، پدرام زودتر از من گفت: غزال مي دوني آقاي زماني خواسته به دفاع از تو از دست پسرش شکايت کنم.

-بله مي دونم، ديشب عمو بهم گفت. ولي تو فکر مي کني با شکايت کردن مشکل من حل ميشه؟

پدرام- راستشو بخواي نه، مشکل تر ميشه چون برگ برنده الان دست اونه و نهايتا من با پارتي بازي و دوندگي مي تونم تا هفت سالگي نگه داريشو برات جور کنم. به نظر من بهترين راه حل حرف زدنه و کنار اومدن با سپهره تا شايد قانعش کني و بتوني حضانتشو بطور دائمي به عهده بگيري.

-حرف زدن با سپهر بي فايده است. چون وقتي مي تونم طلا را براي هميشه پيش خودم نگه دارم که دوباره برگردم پيش سپهر و اين تنها خواسته اونه.

مامان با چشمان گرد شده گفت: چي؟ غلط کرده، چر اون موقع که دنبال خوش گذرووني و عياشي بود فکر تورو نمي کرد. حالا به يادش افتاده، به خدا فقط به احترام سعيد و نازي چيزي بهش نمي گم وگرنه بلايي سرش مياوردم که عياشي از يادش بره.

بابا- شيرين تو که باز زود اتيشي شدي، اجازه بده پدرام بقيه حرفشو بزنه!

ياشار- پس با اين حساب در اين موقع حساس، ازدواج تو بيشتر تحريک اش مي کنه و کار خراب تر ميشه.

پدرام- صد درصد، اول بايد صبر کنه تا تکليف طلا روشن بشه بعد هر کاري خواست بکنه.

با آمدن فريد بحث خاتمه يافت و حرف عروسي ساناز پيش کشيده شد. بابا همه را براي شام نگه داشت و سفارش پيتزا داد. جاي خالي طلا در بين بچه هايي که داشتند بازي مي کردند ناراحتم مي کرد و غمي بزرگ در دلم رخنه کرده بود. اصلا حواسم به حرفهاي بقيه نبود و در عالم خودم با اين مشکل بزرگ دست و پا مي زدم، تا شايد راه حلي بيابم. شب باز بعد از رفتن مهمانها به اتاقم پناه بردم و در خلوت تنهايي به فکر راه حلي بودم که کم کم چشمانم سنگين شد.

صبح باز براي ديدن طلا راهي خانه سپهر شدم که در کمال ناباوري رعنا خانم گفت: صبح زود اقاي مهندس با طلا رفتن مسافرت.

با شنيدن اين جمله انگار يک سطل اب يخ روي سرم خالي کردند. بي اختيار روي زمين نشستم و گريه کردم، ضجه مي زدم و به خدا التماس مي کردم. بعد از اين همه انتظار فقط يک روز موفق به ديدن دخترم شده بودم.

رعنا خانم- اي واي خدا مرگم بده، چرا اينطوري مي کنيد خانم.

بيچاره با چثه ضعيفش از زمين بلندم کرد و به داخل برد و برايم شربت درست کرد. چند دقيقه اي نشستم تا ارام شدم. بعد بلند شدم و يکراست به شرکت عمو رفتم. عمو سعيد با ديدن حال پريشانم گفت:

چي شده دخترم، چرا اينطور پريشوني؟

-عمو شما بگيد با اين سپهر چي کار کنم، من نرسيده اون طلا رو برداشته رفته مسافرت! آخه چرا اينقدر اذيتم مي کنه، من چه هيزم تري بهش فروختم که اين قدر شکنجه ام ميده.

عمو سعيد- به جان عزيزت منم نمي دونم چي کارش کنم! صبح فريد بهم گفت که رفته مسافرت، باور کن از دستش به تنگ اومدم. ديگه ابرويي از دست اين احمق برام نمونده. ديروز اون زنيکه پدر سگ نمي دوني به خاطر سه روز ديرشدن پولش چه قشقرقي به راه انداخته بود. فقط از خدا مي خوام زودتر منو بکشه و از اين زندگي راحت بشم. باباجون نمي دونم هر کاري رو که خودت صلاح مي دوني بکن، چون من که عاجزم.

-ببخشيد که من باعث ناراحتي شما شدم از بي درموني به شما پناه اوردم.چي کار کنم؟

عمو- حق داري عزيزم، با اين قلب مريض ام به جاي استراحت، فقط حرص و جوش سپهر رو مي خورم. اين همه کار ريخته سرم اونوقت اين اقا رفته مسافرت، اين هم از کمک کردنشه.

-اگه کمکي از دست من برمياد بگيد، من در خدمتم. چون شما حق پدري در گردن من داريد.

عمو- پير شي بابا.

ديگه به خانه نرفتم و در شرکت ماندم و در کاها به عمو کمک کردم تا شايد با کار کردن کمتر فکر کنم و هم جور اقا را بکشم. هر روز به اميد اينکه اقا برگشته باشه به شرکت مي رفتم و عصر با روحي ازرده و خسته به خانه برمي گشتم. هر چقدر هم از فريد و بهناز سوال مي کردم که کجا رفتند، اظهار بي اطلاعي مي کردند. ولي مي دانستم دروغ مي گويند. بابا و مامان نمي دانستند به فکر عروسي باشند يا به فکر چاره درد من، سپهر هم موبالش را خاموش کرده بود تا مبادا من تماس بگيرم. يک هفته بي خبري ديوانه ام کرده بود. جوصله هيچ چيز و هيچ کس را نداشتم. از طرفي در اين گير و دار پيام هم موي دماغم شده بود و اغلب شبها دنبالم مي آمد و با هم بيرون مي رفتيم. از روي ناچاري به دنبالش به راه مي افتادم ولي همه اش تو خودم بودم که اخر اعتراض کرد: غزال تو همه را فداي طلا کردي! خواسته هاي من براي تو هيچ ارزشي نداره، آخه تا کي مي خواي امروز و فردا کني و عروسي مونو به تاخير بندازي.

لحظه اي مکث کردو سپس گفت: نکنه پشيمون شدي.

نگاهي بهش انداختم و گفتم: تو خيلي سنگ دلي، بعد از دو ماه فقط يک روز تونستم طلا رو ببينم، تو اگه بودي ناراحت نمي شدي، حالا تو انتظار داري من برات رقص و پايکوبي کنم. بايد در موقعيت من قرار مي گرفتي تا بدوني چي مي کشم اونوقت نمي گفتي پشيمون شدي؟

پيام- اگه حالتو درک نمي کردم که اين قدر کوتاه نمي امدم، چه طور حوصله منو نداري ولي حوصله کار کردن اونهم تو شرکتاقاي زماني رو داري؟

از بدبختي و درماندگي اشکم سرازيرشد. چون پيام از دل بي قرار من خبر نداشت و نمي دانست چي مي کشم و از روي ناچاري به انجا ميرم، دستم را به دستش گرفت و گفت: معذرت مي خوام، قصد ناراحت کردن تو رو نداشتم.

با حرص دستم را بيرون کشيدم و گفتم: تو فقط بلدي نيش و کنايه بزني، طلا پاره تنه منه، من نمي تونم به اين راحتي ازش دست بکشم. مگه تو نمي دونستي که من يه دختر دارم و حاضرم جونمو فداش کنم، پس چرا مي خواي فراموشش کنم.

پيام- آخه مگه من ميگم فراموشش کن يا ازش دست بکش، ولي يه کمي هم به من توجه کني خوب ميشه! ناسلامتي من نامزد تو هستم.

به زور لبخندي زدم و گفتم: چشم سعي مي کنم.

چون نمي خواستم اشتباه گذشته رو تکرار کنم و تمام هم و غم من شده بود طلا، ولي چه بايد مي کردم، آن شب برخلاف تمامي شبها به خانه انها رفتم و تا دير وقت انجا بودم.

روز بعد دوباره پيام دنبالم امد و به استقبال سهند وشيدا و کسري و افسانهو بچه ها به فرودگاه رفتيم. هر چه به تاريخ عروسي نزديک مي شد بيشتر غمگين و افسرده مي شدم، مي ترسيدم به خاطر اينکه جشن را به کام من تلخ کند طلا را نياورد.

تمام اقوام از اروميه امده بودند. دو روز مانده به مراسم عروسي همراه عمو بهرام و زن عمو به استقبال سياوش رفتم. سياوش که از دور چشمش به من افتاد لحظه اي ايستاد و مات و مبهوت نگاهم کرد و بعد بيرون امد و لبخند زنان گفت:: من خواب مي بينم، خدايا اصلا باورم نمي شه.

-نه باورت بشه چون در عالم بيداري منو مي بيني.

سياوش- کي اومدي پس چرا به من نگفتن؟

-ده روزي ميشه، حتما خواستن غافلگيرت کنن. در ضمن پانزده روز هم عيد اومده بودم.

سياوش- بابا چرا بهم نگفتين، من چند بار ازتون سراغشو گرفتم.

زن عمو- اخه پسرم تو راهت دور بود گفتنش دردي رو دوا نمي کرد. غير از اينکه ناراحت مي شدي ديگه سودي نداشت. بالاخره دختر عموته و مي ونستيم که حتما دلتنگش هستي. گفتيم بيايي اينجا و بفهمي بهتره.

سياوش- خوب بي معرفت چطوري؟ شوهرت چه طوره، با اون اومدي؟

خنده اي کردم و گفتم: نه خير يه سري هم به تو بايد توضيح بدم.

و شروع کردم به تعريف کردن موضوع. از سير تا پياز برايش توضيح دادم. بعد از شنيدن حرفهايم گفتک چرا اين مرديکه بي شعور دست از سرت برنمي داره.

لحن کلام سياوش باعث دلخوريم شد. نمي دانستم چرا دوست نداشتم کسي پشت سرش بدگويي کند.

سياوش با ناراحتي زير لب زمزمه کرد: حقته، تو هميشه غريبه ها رو به خودي ترجيح مي دادي. اگه قصد ازدواج داشتي، چرا اين همه به سهند پيغام گذاشتم، سراغي ازم نگرفتي. نمي دونستي من هنوز هم دوست دارم.

-خواهش مي کنم گذشته ها رو پيش نکش. راستشو بخواي من از هر چي مرده حالم بهم مي خوره.

و با اين حرف سياوش را از ادامه بحث بازداشتم. وقتي به خانه رسيديم سفره نهار پهن شده بود و همه منتظر ما بودند. باز دوباره همه فاميل دور هم جمع شده بودند و جاي پدربزرگ و خان عمو خالي بود. و در ميان بچه ها هم جاي عزيز دل من.

صبح رووز عروسي چون هنوز سپهر، طلا را نياورده بود بي حال و کسل از خواب بيدار شدم تا همراه ساناز به ارايشگاه بروم. با گرفتن دوش کمي از کسالتم کاسته شد. مشغول خوردن صبحانه بوديم که زنگ در به صدا امد و ساناز گفت: اي واي امير اومد ولي ما هنوز اماده نشديم.

مامان- اخه امير عجله داره واسه همون زود اومده. چند دقيقه اي منتظر ميشه تا اماده شين.

بابا بعد از جواب دادن با خوشحالي گفت: غزال بدو برو پايين که سپهر طلا رو آورده.

گرمي خاصي به تنم دويد. با عجله خودم را به دم در رساندم. بعد از بغل کردن و بوسيدن طلا، به چشماي خاکستري و خمار سپهر خيره شدم و گفتم: بي انصاف چرا اين کارو کردي، نگفتي من هم مادرشم و حق دارم دخترمو ببينم.

لبخندي زد و گفت:اتفاقا چون بي انصاف بودم اوردمش. وگرنه بايد شش سال بعد مي آوردمش.

-من با هزار عشق و اميد از اون سر دنيا به ديدنش اومدم، اونوقت تو يه روز نديده با خودت برديش مسافرت. اين همون عشقيه که ازش دم مي زني؟

-اگه اين عشق و علاقه نبود که اين کارو نمي کردم و فحش و بد رفتاري خانواده مو به جون نمي خريدم.

و بعد به سمت ماشين رفت و قبل از سوار شدن پرسيد: اگه دست و پاتو مي گيره ببرمش و عصر بيارم.

-نه ممنون با خودم مي برم ارايشگاه.

-پس خداحافظ تا عصر.

با طلا بالا رفتيم. طلا از ديدن ان همه ادم ماتش برده بود و با غريبي خودش را بغل بابا انداخت و بعد در گوش بابا چيزي گفت که بابا خنده کنان بلند گفت: نترس عزيزم، اينها همه تو رو دوست دارن.

مامان- چي ميگه مسعود؟

بابا- ميگه اينجا چرا اين طوري نگام مي کنن من مي ترسم.

بسته اي دست طلا بود که رو به مامان گرفت و گفت: مامان بزرگ براتون سوغاتي اوردم.

مامان- ممنون عزيزم دستت درد نکنه.

مامان بسته را باز کرد و داخل اش، بسته اي نبات و زعفران و غيره بود. بسته اي کادوپيچ شده اي هم بودکه مامان خواست باز کند که طلا گفت: اون مال مامي جونه.

مامان دوباره صورت طلا را بوسيد و تشکر کرد. من هم بسته خودم را باز کردم و از ديدن سرويس جواهر که با زمرد کار شده بود خوشحال شدم چون انقدر گرفته و ناراحت بودم که يادم رفته براي خودم طلا بگيرم.

ساناز- غزال چه کادوي قشنگي برات گرفته، خوش به حالت که همچين دختري داري. خيلي هم به موقع و به جا خريده.

مامان- لازم نکرده از اونا استفاده کني، به خودش پس بده و از سرويس هاي من استفاده کن.

طلا که متوجه مامان شد با اخم گفت: چرا مامان بزرگ؟ اونارو من خريدم.

سپس از کيف اش دو تا هزاري درآورد و گفت: ببين از اينا دوتا دادم و خريدم.

ساناز- طلا جون نمي شه دوتا هم بدي و براي خاله ات بگيري.

طلا با خوشحالي گفت: باشه به بابا مي گم، تا منو ببره و براي خاله جونم هم بگيرم.

خنده ام گرفت چون طفلکي فکر مي کرد با دو هزار تومان ميشود سرويس گران قيمت خريد. در همين اثنا که هنوز اماده نشده بوديم امير سر رسيد. تند تند اماده شديم و ما را به اريشگاه برد.

طلا در اريشگاه شيطنت مي کرد و از اين صندلي به ان صندلي مي پريد و به وسايل روي ميز دست مي زد و باعث شده بود اخم هاي اريشگر تو هم برود. ساناز صدايم کرد و گفت: غزال تو رو خدا زنگ بزن بيان دنبال طلا، ارايشگر اونقدر که نگاه طلا کرد صورتم خراب شد.

-آخه به کي بگم، کجا بفرستم، الان همه کار دارن؟

ساناز- خوب به سپهر بگو، اون که الان تو خونه بي کار نشسته.

-اصلا فکرشو نکن، اونوقت فکر مي کنه بهش محتاجم.

ساناز ابروهايش را درهم کشيد و جواب داد: واي غزال از دست تو، چه قدر مغروري. به خاطر غرور بي خود تو من امشب مثل عنتر ميشم.

-چشم! حالا تو اخم هاتو باز کن، الان بهش ميگم بياد دنبالش.

بالاجبار شماره خانه سپهر را گرفتم. بعد از چند بار بوق زدن رعنا خانم جواب داد: الو.

-سلام رعنا خانم، ببخشيد سپهر خونه است؟

-سلام خانم، بله خونه هستن ولي خوابيدن.

-لطفا بيدارش کن.

لحظه اي بعد صداي خواب الود سپهر در گوشي پيچيد: الو جانم.

-سپهر سلام، معذرت مي خوام که بيدارت کردم مي خواستم ببينم برات مقدوره که بيايي دنبال طلا، چون خيلي اذيت مي کنه.

-خواهش مي کنم خانم چرا نمي تونم، فقط شما لطف کنيد و ادرس بديد، تا من چند دقيقه ديگه خدمت برسم.

-ممنون پس يادداشت کن.

نيم ساعت طول نکشيد که سپهر خودش را رساند. وقتي طلا را بيرون بردم خنده کنان گفت: لجباز من که بهت گفتم بذار همراه خودم ببرم، گفتي نه، خوبه تو طلا رو بهتر مي شناسي و مي دوني که يه جا نمي تونه ساکت و اروم بشينه.

-اومدي که متلک بارم کني، اصلا نمي خوام ببريش. اگه برم خونه خودم نگه اش دارم بهتر از کنايه هاي توئه.

سپهر- لوس نشو، نمي خواد بري خونه. من اومدم دخترمو ببرم، تا تو بتوني با خيال راحت به خودت برسي و شب کنار نامزد عزيزت بيشتر حرص منو دربياري. حالا اگه کاري نداري ما رفع زحمت کنيم.

-نه ممنون که قبول زحمت کشيدي و تشريف آوردي.

-راستي چيزي لازم ندارين تا تهيه کنم.

در حالي که به دال مي رفتم گفتم: نه اگه هم لازم داشتيم به نامزدم ميگم.

عمدا روي کلمه نامزد تاکيد کردم تا عصبانيش کنم. تا شايد عقده چند ساله ام را که مثل غده سرطاني در وجودم ريشه دوانده بود و جسم و روحم را آروم، آروم مي سوزاند و خاکستر مي کرد، التيام بخشم.

زير سشوار نشسته بودم و با ديدن ساناز که غرق شادي و لذت بود، پرنده خيالم به روز عروسي خودم کشيده شد. چه روز خوب و فراموش نشدني بود. چنان در روياي خودم غوطه ور بودم که متوجه گذشت زمان نشدم. با خاموش شدن سشوار به دنياي حقيقي و تلخ پا گذاشتم. منيره شاگرد سيما خانم بود که گفت: ببخشيد که بيدارتون کردم، دم در کارتون دارن.

-با من، کيه؟

-نامزدتون.

متعجب از جايم بلند شدم، چون اين کار از پيام بعيد بود. هفته قبل که به عروسي يکي از اقوام دعوت شده بودم وقتي خواستم به ارايشگاه به دنبالم بيايد، گفت: وقت ندارم و خودت بيا. و من هم از لج به بهانه طلا عروسي نرفتم. پس حتما اتفاقي افتاده بود.

وقتي جلوي در رفتم با ديدن سپهر و طلا هم خيالم اسوده شد و هم لجم گرفت و با اخم بهش گفتم: مي شه بگي اين ادا و اصول چيه و چرا سرکارم گذاشتي. امرتونو بفرماييد.

خنده کنان در ماشين را باز کرد و يک جعبه شيريني با دو پلاستيک غذا برداشت و به دستم داد و گفت: گفتم موقع نهاره و ممکنه گشنتون شده باشه براي همين مزاحم شدم اگه کم بود بگو تا دوباره بگيرم.

باز تند رفته بودم شرمگين و خخجالت زده سرم را پايين انداختم و تشکر کردم و با غذاها و شيريني به داخل رفتم.

در دلم گفتم « تو هيچ وقت رفتار خوبي باهاش نداشتي و هميشه عجولانه قضاوت کردي، تو در مقابل اون هيچ وقت کوتاه نيومدي و با غرور و تکبر زندگي اونو هم خراب کردي. يعني فکر مي کني پيام هم مي تونه در مقابل رفتارت و غرورت کوتاه بياد» ولي اين غير ممکن بود بايد خودم را اصلاح مي کردم تا اين دفعه زندگي ام تداوم پيدا مي کرد و از هم نمي پاشيد. ساناز با ديدن وسايل دستم گفت: دست آقا پيام درد نکنه، شوهر خواهر خوب و پولدار اينجا به درد مي خوره. پس غزال خانم لطف کن به امير بگو اين همه راه رو از پيچ شميرون بلند نشه و برامون غذا بياره.

-چشم ولي اين کار پيام نيست، سپهر زحمت کشيده.

خنده اي کرد و گفت: اتفاقا خودم هم تعجب کردم، ولي باور کن غزال اگه صدتا شوهر هم بکني هيچ کدوم مثل سپهر نمي شه تازه سايه اش همه جا دنبالت هست، پس بهتره به خودت زحمت ندي و دوباره زنش بشي. چون تنها سپهره که با اين اخلاق گند تو مي سازه. ببخشيد که رک و پوست کنده بهت گفتم.

لبخندي زدم و گفتم: نه اتفاقا خوشحال شدم که نظرتو گفتي چون خودمم سعي دارم رفتارمو عوض کنم اما نه به خاطر سپهر.

-خواهر من، من بهت قول مي دم نمي توني، چون عادت کردي به اخلاق و رفتارت مخصوصا در مقابل شوهرت.

ساعتي بعد حاضر و اماده منتظرداماد و بقيه بوديم. طولي نکشيد که رسيدند. بعد از بيرون رفتن عروس من هم بيرون رفتم و کنار دست سهند نشسته و به سمت خانه عمو سسعيد که جشن عروسي ساناز انجا قرار بود برگزار شود رفتيم. وقتي رسيديم گوسفندي اماده قرباني بود و بوي خوش اسپند همه جا را گرفته بود. چشمم دنبال طلا ميگشت که ديدم عروس خوشگل و نازم، دست سپهر را گرفته و منتظر ماست. با ديدنم جلو دويد و گفت: مامي جون ببين چه قدر خوشگل شدم، بابايي بردهlesalon de coiffare (سالن زيبايي) و اين تاجو رو سرم گذاشتم.

-آره عزيزم خيلي خوشگل شدي، دست بابايي درد نکنه، حالا بيا دنباله تور خاله رو بگير.

طلا- آخه من که دوماد ندارم.

نگاهي با دوروبر انداختم و با ديدن مهرداد و بابک گفتم: من برات پيدا کردم، برو دست مهرداد يا بابک رو بگير.

و طلا هم با صداي بلند گفت: مهرداد دوماد من ميشي؟

که باعث خنده همه شد و هر دو به دنبال عروس و داماد به راه افتادند. در اتاق عقد وقتي خطبه عقد خوانده مي شد سعي مي کردم از تلاقي چشمانم با نگاه سپهر که گ.شه اي ايستاده و به صورتم زل زده بود اجتناب کنم، چون نمي خواستم با وجود پيام به مرد ديگري فکر کنم. وقتي عکس يادگاري با عروس و داماد مي گرفتيم بابا صدايم کرد و گفت:

-غزال جون بيا که مهمونات اومدن.

بيرون رفتم و با ديدنشان گفتم: پس چرا دير کردين، عقد تموم شد.

افسانه- تقصير اين کسري است، يه ساعته با سر و صورتش ور ميره، هي لباس عوض مي کنه، والا صد رحمت به ما زنا.

خنده کنان پرسيدم: چرا مگه قراره خواستگاري کنه، ببينم کلک نکنه به فکر تجديد فراش افتادي.

چشمکي زد و جواب داد: ديگه جلوي اينا نگو که پدرمو درمي آرن.

-پس زود بيا حداقل عکس با هم بگيريم.

توي اتاق عقد اول کسري و افسانه را معرفي کردم، و انها به رسم يادگاري هديه اي به عروس و داماد دادند. بعد از گرفتن عکس هنوز انجا بوديم که طلا امد و با ديدنشان فرياد کشيد و گفت: سلام عمو کسري، و به بغل کسر پريد.

الحق که کسري هم طلا را مثل بچه هاي خودش دوست داشت و از هيچ محبتي دريغ نمي کرد. لحظه اي بعد طلا گفت: عمو مي خواي بابامو نشونت بدم.

-بله چرا نمي خوام.

طلا- پس بيا بريم. پويا تو هم بيا مي خوام باباي خوب و مهربونمو ببيني. قد ستاره ها دوستش دارم.

کسري نگاهي به من کرد و همراه طلا و پويا به ديدن سپهر رفت. طلا از داشتن پدر چنان مي ناليد که دلم به درد مي آمد. افسوس که من اين چند سال را در حق اش ظلم کرده بودم.

بعد از رفتن انها، ما هم بيرون مي رفتيم که پيام اهسته گفت: غزال اين چه لباسيه پوشيدي، اصلا پوشيده نيست.

-فقط يه خورده پشت اش بازه.

پيام- يه خورده نه، زياد! چون پشتت کاملا بيرونه و همين طور يقه ات هم....

نگاهي به يقه لباسم که هفت بود و با بند از پشت گردنم به هم گره خورده بود انداختم. درست تا وسط سينه ام پيدا بود و چاک ام تا باللاي زانو بود.

-از دفعه بعد سعي مي کنم کمي پوشيده بپوشم. آخه من فکر نمي کردم از نظر تو ايرادي داشته باشه.

پيام- راستشو بخواي فقط جايي که سپهر هست دوست دارم خودتو بپوشوني. چون اونقدر که نگات مي کنه حرصمو درمي آره.

در دل به حسادت سپهر و پيام خنديدم. در سالن کنار پيام و خانواده اش نشستم که کسري نيز به ما پيوست. لحظاتي بعد سهيل امد و گفت: پيرزن چرا نشستي و فقط حرف مي زني، بلند شو نا سلامتي عروسي خواهرته.

دستم را گرفت و بلند کردو به دنبال خودش کشيد. در اين فرصت پيش امده گفتم: سهيل چرا ديگه حرفي از خاطره نمي زني؟

-راستش به خاطر اينکه نمي خوام بيش از اين سپهر رو ناراحت کنم، براي همين قيد شو زدم. هر چي فراوونه دختره! اين نشد يکي ديگه، ما به درد هم نمي خوريم.

نگاهي به عمق چشمانش اندوختم دروغ مي گفت چون خيلي خاطره را دوست داشت واز اين فداکاري که به خاطره برادرش مي کرد دلم به حالش سوخت. اصلا همش تقصير من بود. اگه پاي من وسط نبود دنبال خاطره مي رفت و رضايت اش را جلب مي کرد.

براي همين رفتم خاطره و شايان و تابان را هم بلند کردم و با به وسط جمع رفتيم. دقايقي بعد که به سر جايم برگشتم ديدم قيافه پيام گرفته است علتش را پرسيدم: پيام چرا اخم کردي اتفاقي افتاده؟

کسري جواب داد: تقريبا! آخه پيام خان ما دوست نداره نامزدش با غريبه ها برقصه.

جا خوردم و با دهان باز پرسيدم: غريبه ها؟! اونا همه پسر عمه و عموهاي من هستند، فقط سهيل بينشون از اقوام نيست که اونم مثل سهند مي مونه.

کسري- خوب منظور ما همونا هستند مخصوصا سهيل خان.

با حيرت به صورت پيام زل زدم. افسانه چيني به پيشاني انداخت و گفت: کسري ميشه بگي تو چرا اتيش بيار معرکه شدي. مگه پيام خودش زبون نداره که تو جواب مي دي؟ ببين مي توني اوقات تلخ کني.

به خاطر افسانه حرفي نزدم و ساکت نشستم. ولي همچنان حرفهاي کسري در گوشم زنگ مي زد چون براي اولين بار بود چنين چيزي مي شنيدم. چند دقيقه اي نگذشته بود که کسري بلند شد و دست من و افسانه را گرفت و گفت: آقا پيام اجازه هست نامزدتون با من برقصه يا نه؟

پيام- کسري لطفا مزه نريز.

کسري چشمي گفت و ما را به وسط برد. با اونا مي رقصيدم که پويا امد و گفت: خاله طلا افتاده تو استخر.

لحن کلام پويا باعث ترسمان شد و سه تائي به حياط دويديم. طلا دور تيوپ پر از گل مي چرخيد. از اينکه سالم بود خيالم اسوده شد. صدايش کردم: طلا بيا بيرون، چرا با لباس پريدي؟

طلا- آخه مي خوام اين گل رو بردارم.

-اين همه گل اين بيرون است، چرا مي خواي اونارو برداري.

هر کاري کرديم طلا بيرون نمي آمد. بابا و عمو سعيد هم به ما پيوسته بودند و انها هم هرچقدر مي گفتند بيرون نمي آمد. نمي دانستم چي کار کنم با اون سر و شکل نمي توانستم بپرم تو اب. از بابک خواستم سپهر را صدا کند. دقايقي بعد امد و گفت: دايي جون داخل نبود.

در دلم گفتم « پس کدوم گوري رفته، حتما رفته پيش شراره!!» چون به هيچ وجه باور نمي کردم با او رفت و امد نمي کند.

مستاصل و درمانده کنار استخر ايستاده بودم و طلا، يکي يکي گلها را بيرون مي آورد. پنج نفري حريف اش نمي شديم. تا اينکه مهرداد گفت: عمو سپهر اومد.

برگشتم ديدم از بيرون مي آيد، با حرص نگاهش کردم، فرصت طلب!

عمو سعيد- سپهر بيا ببين اين دخترت چي کار مي کنه، با لباس پريده که هيچ، بيونم نمي ياد.

سپهر- يعني پنج نفري نتونستين بيرون بيارينش که از من مي خواين.

کسري- آخه آقاي مهندس دخترتون مثل مامانش يک دنده است. براي همين قبول نمي کنه تا همه گل ها رو برنداشته بيرون بياد.

-مي شه اول شما لطف کنيد و بگيد وسط جشن کجا رفته بوديد. الان چه وقته تفريحه.

بابا- ببخشيد من حواسم نبود بگم چون فرستاده بودم دنبال يه کار مهم.

کسري اهسته در گوشم گفت: خانم خيطي ماليات داره.

سپهر چوبي آورد و با آن تيوپ را به لبه استخر اورد و به دنبال ان طلا هم بيرون امد سپهر کليدي از جيبش درآورد و گفت: برو از تاق من حوله بيار تا سرما نخوره.

بابا- دوساعته اينجا وايساديم و با اين بچه کلنجار ميريم ولي عقلمون قد نمي ده که اين کارو بکنيم.

با عجله داخل رفتم و از اتاق سپهر حوله اوردم و دور طلا پيچيدم، خواستم بغلش کنم که سپهر گفت: بده به من، لباساي تو خيس مي شه.

کسري و افسانه نگاهي به من و سپس به سپهر انداختند. همگي با هم به داخل رفتيم و سپس من و سپهر به طبقه بالا رفتيم تا به سر و وضع طلا برسيم. با کمک سپهر فورا لباسهايش را عوض کرده و موهايش را خشک کرديم.

موقعي که مي خواستم از اتاق بيرون بروم دستم را گرفت و گفت:

-مي دوني خيلي خوشگل و ناز شدي، البته از اول هم بودي ولي حالا بيشتر.

-خوب منظور، واسه همين نگه ام داشتي.

-نه غير از اين مي خواستم بگم غزال خانم طلا به وجود هردومون نياز داره، نذار سرنوشتش تغيير کنه و خداي نکرده اسيب ببينه.

-اين حرفها همش بهونه است و اينو بدون که من هيچ وقت به اون خونه برنمي گردم.

سپهر- پس اونوقت من يا مجبورم دوباره ازدواج کنم، يا هر طور شده با شراره کنار بيام و مدارا کنم تا به هردوشون برسه.

با شنيدن اين جمله به ته دره سقوط کردم.چه طور مي توانستم نازدونه ام رو به دست نامردي بسپارم، آن هم زني مثل شراره که پسر خودش را زير مشت و لگد مي گرفت.

با ک.له باري از درد و غم بدون هيچ حرف و کلامي بيرون آمدم. حوصله پيام را نداشتم و به دنبال اشنايي مي گشتم که ديدم سها و بهناز و شيدا کنار هم نشسته اند. بهناز با ديدنم گفت: چرا رنگت پريده باز رفته سازمان انتقال خون؟

-بهناز سربه سرم نذار حوصله ندارم.

سها-چرا، مثل اينکه عروسي خواهرته.

-از دست برادر تو، آخر اين عروسي رو کوفتم کرد و زهر خودشو ريخت.

سها- چرا مگه چي کار کرد؟

انچه سپهر لحظه اي پيش بهم گفته بود، گفتم، طفلکي سها با ناراحتي سر تکان داد و گفت: متاسفم اين سپهر عقلشو از دست داده.

بهناز- اتفاقا تصميم عاقلانه اي گرفته. خوب اون بيچاره هم حق داره، نمي تونه که تا اخر عمرش به پاي تو بشينه.

از حرص محکم به پشت گردنش کوبيدم که با صداي بلند گفت: آخ مرض گرفته! چرا مي زني،حقيقت تلخه.

فريد و سپهر هم پيش ما امدند، بلند شدم که بروم. سپهر گفت: تا چند روزه ديگه همه رو به عروسي خودم دعوت مي کنم. اونم تو خونه خودم،خانمدکتر حتما با اقاي احتشام تشريف بياريد. منتظرم.

خيره خيره نگاهش کردم و رفتم. ولي تا پايان عروسي پيزي نفهميدم و به زور خودم را شاد نشان مي دادم که باعث ناراحتي مادر و بقيه نشوم. ولي ققط خدا مي دانست چه طوفاني در دلم به پا شده بود و آرامش ام را بهم زده بود.

بعد از رساندن عروس و داماد به خانه خودشان، به خانه برگشتيم. به بهانه خستگي زودتر از همه طلا را بغل کرده و به اتاقم و به خلوت تنهاييم پناه بردم. بعد از به خواب رفتن طلا، بغضم شکست و انقدر گريه کردم تا خسته و بي حال به خواب رفتم.

صبح وقتي از خواب بيدار شدم تا عصر همچنان گوشه اي نشسته و زانوي غم بغل کرده بودم و براي همين اخرين نفري که براي پاتختي به خانه عروس و داماد رفت، من بودم. آخر شب عروس و داماد را به فرودگاه رسانديم تا به مدت دو هفته به پاريس بروند. هزينه بليط و ماه عسل را من به عنوان کادو در روز پاتختي داده بودم.

صبح بعد از رفتن مهمانها به خانه عمو رفتم، چون طاقتم ديگر طاق شده بود حرف هاي سپهر را به بابا و مامان گفتم.

بابا در جوابم گفت: دخترم همه اينها به تصميم تو بستگي داره در واقع به سرنوشت طلا. يا بايد خودتو فدا کني يا طلا رو.

مامان- نمي دونم نفرين کي پشت سرمون بوده که زندگي دخترم اين طوري شد. ديگه من هم اين وسط موندم.

بابا- امروز با عم محمود هم در ميان بگذار شايد راه حل بهتري پيشنهاد کنه.

-نزديک ظهر به خانه عمو رفتيم. چون روز بعد مهمانها مي رفتند زن عمو همه را به نهار دعوت کرده بود، خانواده امير هم حضور داشتند. وقتي در حمع مشکل به وجود امده را مطرح کردم هرکسي حرفي مي زد و اظهار نظري مي کرد. من هم در وسط دريا در ميان امواج،همانند غريقي به اين سو و ان سو مي رفتم تا شايد نجات پيدا کنم. تا اينکه سياوش گفت: به نظر من براي اينکه خيال سپهر رو راحت کني بايد حلقه پيام رو پس بدي و وقتي ابها از اسياب افتاد طلا رو بردار و براي هميشه از ايران برو، برو جايي که دستش بهت نرسه.

اين حرف سياوش باعث عصبانيت عمو و بابا شد. ولي اين پيشنهاد بد جوري ذهن مرا به خودش مشغول کرد چون بهترين راه حل بود..

سه روز از اين ماجرا مي گذشت که خانم احتشام شب به خانه ما امد و از بابا خواست تا من هم همراه پيام وکسري و افسانه چند روزي به مسافرت بروم. وقتي حرفهايش تمام شد دل به دريا زدم و گفتم: خانم احتشام مي خواستم بگم... بگم که من به درد پيام نمي خورم چون با وجود طلا به غير از دردسر چيز ديگه اي براتون ندارم.

خانم احتشام انگشت به دهن پرسيد: چي، چرا؟ اونهم بعد از پنج ماه، مگه بدي از ما ديدي يا رنجيدي؟

-به خدا من از شما نرنجيدم، اگه اون موقع جواب مثبت دادم دليلش اين بود که پدرش خبر نداشت و من بدون دردسر مي تونتسم با پيام ازدواج کنم. شما هم مادر هستيد و احساس منو درک مي کنيد. نمي تونم به خاطر ازدواج از ديدن دخترم محروم بشم.

و به گريه افتادم، بابا در ادامه حرف من گفت: حقيقتا سپهر گفته اگه غزال ازدواج کنه به هيچ وجه احازه نگه داري طلا رو بهش نمي ده.

بعد از کليي حرف زدن و کلنجار رفتن حلقه را از دستم درآوردم و به دست خانم احتشام دادم. بيچاره دست از پا دراز تر و با حالي گرفته خانه را ترک کرد. بعد از رفتن انها چون سرم به شدت درد مي کرد به اتاقم رفتم و دراز کشيدم. از اينهمه مصيبت ديگر کارد به استخوانم رسيده بود و احساس مرگ مي کردم. ساعتي بعد مامان در را باز کرد و گفت: سپهر پاي تلفنه و باهات کار داره.

گوشي را برداشتم و به سردي گفتم: بله بفرماييد.

سپهر- سلام، چرا دمغي؟ نکنه بد موقع مزاحم شدم.

-امرتونو بفرماييد.

-غرض از مزاحمت، ما فردا به مدت چند ماه ميريم اهواز، چون قرارداد يک پروژه رو بستيم و بايد اونجا کار کنيم.

-خوب به سلامتي، حالا با عمو ميري يا با فريد؟

-با هيچ کدوم، با دختر عزيزم ميرم.

با فرياد گفتم: چي؟ با دخترت، سپهرتو انگار ديوونه شدي. توي اين گرماي مرداد ماه طلا رو کجا مي بري. در ضمن پيش کي مي خواي بزاري؟

سپهر- عمه وليلي، اگه اونا نگه اش دارن بهتر از اينه که مزاحم شما بشه.

-اگه منظورت از شما، من و پيام هستيم. بذار خيالتو اسوده کنم چند ساعت پيش حلقهاش رو پس دادم پس بي خودي ادا درنيار و بذار طلا پيش ام بمونه.

سپهر- جدي، خيلي برات متاسفم! به هر جهت شرمنده چون برام مقدور نيست که بذارم پيش تو بمونه. نمي تونم مدت زيادي ازش دور باشم. در ضمن بهت اعتماد ندارم.

-سپهر تو ديگه شورشو درآوردي. يعني چي من اين همه سال تک و تنها بزرگش کردم و زحمتشو کشيدم که تو يه روزه صاحبش بشي. اون موقعي که از پله ها افتاد و بين مرگ و زندگي دست و پا مي زد جنابعالي کجا بودي؟ بيست روز تمام تو بيمارستان بالاي سرش کشيک دادم. من لاي پنبه بزرگش کردم نه تو خونه اين و اون. حالا تو مي خواي تو گرماي جنوب بسپاري دست يکي ديگه، چطور دلت مياد باهام چنين رفتاري رو بکني؟ سنگ دل، بي رحم.

چند دقيقه اي هر دو ساکت شديم تا اينکه گفت: باشه پيشت بمونه اما به يه شرط.

-به چه شرطي؟

-که شناسنامه و پاسپورتشو بدي به من. چون اطمينان ندارم و مي ترسم طلا رو هم برداري و بري.

از اينکه از نيت من مطلع شده بود حيران ماندم و آرامتر گفتم: قبوله، فقط يادت باشه اقا سپهر که در هميشه روي يه پاشنه نمي چرخه.

خنده اي کرد و گفت: نه يادم نمي ره، فقط صبح زود بيا چون بايد صبح راه بيافتم تا غروب برسم.

صبح زود قبل از رفتن سپهر به انجا رفتم. با خشم و غضب مدارکم را به سينه اش کوبيدم و گفتم: حالا اجازه دارم طلا رو ببرم.صورتم را ميان دستانش گرفت و خيره به چشمانم گفت: لعنتي چرا اين همه،هم منو و هم خودتو عذاب مي دي. يعني من اونقدر بدم که نمي توني تحمل ام کني. حتي به خاطر طلا حاضر نيستي با من زندگي کني من هر کاري مي کنم يا هر حرفي که مي زنم به خاطر اينه که مي خوام با هم باشيم. من هيچ وقت قصد جدا کردن طلا رو ازندارم. به جان عزيزت، به جان طلا خيلي دوست دارم باور کن دروغ نمي گم.

در اغوشم کشيد و ادامه داد: اگه مي خواي براي هميشه از شرم راحت بشي دعا ن که برم ته دره و نابود بشم.

صداي ضربان قلبش، گرماي تنش، ارامشي در وجودم ايجاد کرد که دلم مي خواست ساعت ها در همان حال باقي بمانم. پرسيدم: چرا با ماشين ميري؟

-بدون ماشين اين ور و اون ور رفتن سخته، براي همين مي خوام با ماشين برم. فقط دعا کن که ديگه برنگردم.

-دعا مي کنم که سايه ات هميشه بالا سر طلا باشه چون تازه طمع پدر داشتن رو چشيده.

-بالاي سر خودت چي، تو نمي خواي؟

با لودگي جواب دادم:خوب معلومه منم دوست دارم که سايه بابا تا اخر عمر بالاي سرم باشه.

خنديد و گفت: تو ديوونه اي، ديوونه اي که به سختي ميشه به قلبش نفوذ کرد. خب خانم خانما من ديگه مي رم که ديرم شد، کاري نداري؟

-نه برو به سلامت، فقط مواظب خودت باش و اهسته رانندگي کن.

-چشم خانم هر چي شما دستور بديد.

آب و قرآن آوردم واز زير قران ردش کردم و پشت سرش آب ريختم. رعنا خانم و شوهرش هم کنارم ايستاده بودند. علي اقا گفت: هيچ وقت اقاي مهندس را مثل امروز شاد و شنگول نديده بودم.

رعنا خانم- در واقع از عيد که شما رو ديدن سرحال شدن مخصوصا وقتي فهميدن طلاجوون دختر خودشونه.

-شما چند ساله سپهر رو مي شناسيد؟

علي اقا- از وقتي اينجا رو شروع کردن به ساختن، من بودم. بيچاره اقاي مهندس با چه ذوق و شوقي اينجا رو مي ساختن و از ان روزي که تنهايي سان اينجا شدن هميشه ناراحت و غمگين بودند و آرزو مي کردند که شما حدااقل يک بار اينجا پا بذاريد.

حرفهايشان به دلم نشست و آرامشي عجيب به دلم حاکم شد. خواب بودن طلا بهانه اي شد تا در کنارش بمانم و بخوابم. چون به راحتي نمي توانستم از خانه و زندگيم دل بکنم.

ساعت ده و نيم با سرو صداي طلا چشم باز کردم. به محض بيدار شدن پرسيد: مامي کي اومدي؟

-سلام عزيزم،صبح قبل از رفتن بابا اومدم.

طلا-اومدي که پيشم بمونين؟

-اومدم تا تو همراه خودم به خانه مامان بزرگ ببرم.

-نه مامي خواهش مي کنم اينجا بمونيد، آخه من دوست دارم خونه خودمون بمونيم! جون من قبول کنيد.

-باشه دخترم، قسم نخور مي مونيم.

قبل از صبحانه به مامان تلفن کردم و گفتم که تا امدن سپهر در خانه اش خواهم ماند. هرچند که خودم هم بي ميل نبودم ولي باز طلا را بهانه قرار دادم تا مدتي بمانم.

بعد از صبحانه، مبلمان را با کمک رعنا خانم به سليق خودم چيدم بعد از ظهر هم کمي استراحت کردم، سپس با طلا بيرون رفتيم و شام را هم بيرون خورديم. تازه رسيده بوديم که بهناز و فريد هم امدند وقتي نشستند بهناز گفت: غزال خانم اجازه هست از قصرتون ديدن کنيم. آخه نگهبامتون اجازه نمي داد قبل ازورود سرکار کسي اينجا قدم بذاره.ژستي گرفتم و گفتم: شرمنده مي ترسم به چيزي دست بزنيد و خراب بشه.

بهناز- اهه! چه غلطا، نيومده دستور هم ميده. خياي دلت بخواد که نگاش کنيم.

-بلند شدو، شوخي کردم. فريد تو هم ميايي؟

فريد- نه من فيلم نگاه مي کنم شما راحت باشيد. غزال فقط اميدوارم براي هميشه خانم خونه ات باشي و سپهر رو هم خوشحال کني.

لبخندي زدم و همراه بهناز رفتم. شب وقتي بهناز و فريد رفتند به اتاق خواب رفتم تا بخوابم.

از وقتي که از سپهر جدا شده بودم اين ارامش را نداشتم و هميشه در تلاطم و اضطراب بودم. صبح چون حوصله ام سر رفت به مامان و خاله تلفن کردم تا براي شام دعوتشان کنم مامان بااکراه قبول کرد. بعد از ان يک دفعه به ياد عمو افتاد. فورا گوشي را برداشته و شماره گرفتم. شيدا گوشي را برداشت بعد از سلام و احوالپرسي با او گوشي را به زن عموداد.

-سلام زن عمو، حالتون چطوره؟

-سلام دخترم من خوبم، تو چطوري؟ طلا جون خوبه؟

-ممنون، هردومون خوبيم. زن عمو غرض از مزاحمت، مي خواستم بگم اگه لطف کنيد و شام تشريف بياريد خونه ما خوشحال ميشيم. راستش حوصله ام سر رفته بود واسه همون خواستم همگي دور هم جمع باشيم.

زن عمو- عزيزم از نظر من اشکالي نداره، فقط بايد عموت قبول کنه. مي شناسيدش که!!

-راضي کردن عمو با من، الان بهش تلفن مي کنم. خوب اگه با من کاري نداريد خداحافظ.

-نه عزيزم صورت طلا را ببوس، خداحافظ.

وقتي به عمو تلفن کردم اول راضي نمي شد که به خانه سپهر پا بگذارد. ولي مقتي من زياد خواهش و تمنا کردم، قبول کرد.

بعد از گذاشتن گوشي تا عصر با ذوق و شوق کار مي کردم. اول عمو سعيد و خاله امدند. برق شوق و رضايت در چشم هردوشون غوغا مي کرد. بيچاره ها اولين بارشان بود که به خانه جديد پسرشان پا مي گذاشتند. بعد از انها عمو و بعد مامان و بابا رسيدند. در ميان انها فقط سياوش بود که از نگاهش خشم و خشونت مي باريد و در فرصتي که پيش آمد نارضايتي خودش را بروز داد. مشغول چيدن ميز شام بودم که به بهانه خوردن آب به اشپزخانه امد و گفت: چرا اينجا موندي، نمي تونستي بري خونه خودتون؟

لبخند زنان جواب دادم: اينجا هم خونه خودمه، چون مالک اصلي اش خودم هستم.

سياوش- غزال اين بهترين فرصته که مي توني ازش استفاده کني، ولي مثل اينکه خودت بي ميل نيستي که دوباره با اين آشغال زندگي کني.

-سيا خواهش مي کنم درست حرف بزن، سپهر هر چقدر هم که بد باشه پدر طلا است و من اجازه نمي دم پشت سر پدر دخترم اين چنين حرف بزني. در ضمن من نمي تونم برم چون مدارک هردومون پيش سپهره.

با عصبانيت ليوان را محکم روي ميز کوبيد و رفت. هرچند که از دستش ناراحت شدم ولي سعي کردم خونسردي خودم را حفظ کنم و باعث ناراحتي سايرين نشم.

سر ميز شام بوديم، سپهر زنگ زد. بعد از سلام عليک کوتاهي گوشي را بدست طلا دادم.

شب خوب و فراموش نشدني برايم بود. چون بعد از مدت ها به دور از غم و غصه و کدورت ها باز دور هم جمع شده بوديم.

آخر شب وقتي همه مهمانها رفتند از عمو سعيد و خاله خواهش کردم که شب را پيش ما بمانند.

عمو سعيد چون داروهايش همراهش نبود با سهيل به خانه رفت ولي خاله شب را ماند. تا نيمه هاي شب با هم حرف مي زديم و درد و دل مي کرديم. خاله با زبان بي زباني از من مي خواست، دوباره با سپهر ازدواج کنم.

نزديکي هاي ظهر، که خاله تازه رفته بود. کسري بي خبر و سرزده امد. تعجب کردم و به محض نشستن پرسيدم: از کجا فهميدي اينجا هستم، ادرسو از کي گرفتي، مگخ قرار نبود شماها به مسافرت بريد؟

کسري- دختر چقدر عجولي تو؟ يکي يکي بپرس تا جواب بدم. اولا که هر جا که تو باشي من پيدات مي کنم. ثانيا از بابات گرفتم. ثالثا بي معرفت چرا بي خبر عروسي کردي و در ضمن چون هيچ کس حوصله مسافرت نداشت فعلا صرف نظر کرديم.

-اولا من عروسي نکردم و موقتا به خونه سپهر که رفته اهواز مجبور شدم به اصرار طلا بمونم. ثانيا اومدي که سرزنش ام کني؟

کسري- تقريبا، آخه دختر خوب چرا همون روز اول با من مشورت نکردي که کار به اينجا بکشه. هر چند که شکر خدا اين وصلت بهم خورد و صورت نگرفت.

-چرا؟

-چون تو و پيام دو قطب مثبت بوديد و به جاي جذب هم از هم دور مي شدين. چون پيام دوست داره زنش از خودش چند پله پايين تر باشه و اين در مورد تو صدق نمي کرد، هر دوتون غد و يک دنده ايد و ديگه اينکه تو دکترا داري و اون فوق ليسانس و از نظر مالي هم چيزي از اون کم نداري و قيافه ات هم خيلي سر بود و در واقع با اصرار بيش از حد خاله و افسانه قبول کرد با تو ازدواج کنه.

-جدي ميگي؟ پس معيارهاي غلطي براي ازدواج داره! من اصلا به اين مسائل فکر نکردم و نمي کنم و به صفا و صميميت بيشتر اعتقاد دارم تا اينا.

کسري- براي همين بود که من از عاقبت اين ازدواج مي ترسيدم. نمي گم پيام مرد بديه، نه. ولي به درد تو نمي خوره. چون تو مردي رو مي خواي که مطيع و فرمان بردارت باشه و در واقع اينجور بار اومدي و بزرگ شدي. اگه اون چهار سال هم سپهر کوتاه نمي آمد باور کن همون ماه اول کارتون به طلاق مي کشيد. عشق و علاقه سپهر به تو باعث شده بود که سکوت کنه و تو هر جور خواستي زندگي کنه

-راستش خودمم به اين نتيجه رسيدم که اخلاق و رفتار خوبي ندارم و به درد هيچ مردي نمي خورم.

کسري- چرا مي خوري، ولي به شرطي که رفتارتو اصلاح کني و زندگي خوب و بهتري داشته باشي. مي دوني براي چي اومدم، چون بيچاره بابات خواسته باهات حرف بزنم. آخه فکر مي کنه تو از من حرف شنوي داري.

-جدي، حتما در مورد سپهر درسته؟

چشمکي زد و گفت: البته حق با باباته، چون تو ديگه خانم و عاقل شدي و بايد به فکر اينده خودت و طلا باشي تا لطمه نخورده؟ خودت خوب مي دوني که طلا زمينه مريضي رو داره و با کوچکترين مشکلي عصبي و پرخاش گر ميشه. پس نذار اين غنچه نشکفته، زود پژمرده بشه. به خدا خيلي از خانواده ها هستن که حسرت اين جور دختري را مي خورد، يکي اش ياشار پسر عموي خودت. اجازه بده طلا زير بال پر هردوتون بزرگ شه، اگه فکر مي کني کس ديگه اي مي تونه جاي سپهر رو براي طلا پر کنه، سخت در اشتباهي! در اين يک ماه و نيم که پيش اش بوده، بابات دورادور مواظب اش بود شکر خدا سپهر خيلي خوب ازش نگهداري کرده و مثل چشماش مواظب اش بوده. تو بايد به خاطر طلا هم که شده برگردي سر خونه و زندگيت حتي اگه سپهر رو دوست نداشته باشي، فهميدي؟

-ببينم اين نظر باباست يا نظر خودتم اينه؟

کسري- من هم با پدرت هم عقيده ام. چون سپهر مرد ايده اليه و با يه بار اشتباه که البته تو هم بي تقصير نيستي، نبايد کسي رو دار زد. هر اشتباهي قابل بخشش است، قتل که نکرده. اونهم در مورد مردي که تو رو از جان خودش بيشتر دوست داره و عاشقانه تو رو مي پرسته. من شخصه خودم از سپهر خوشم مياد. خواهش مي کنم فکر شراره رو از فکرت بيرون کن و فکر کن شوهرت به يه ادم نيازمند کمک مي کنه و زندگيتو بکن.

-سعي مي کنم بيشتر در اين مورد فکر کنم شايد تغيير عقيده دادم.

کسري- اي بابا مثل اينکه من يک ساعته برات روضه مي خوندم، در ضمن در مورد اومدنم به افسانه حرفي نزن، چون من به عنوان دکترت اينجا اومدم . اين وظيفه منه که اگاهت کنم ولي با اين حال اونا باز هم ناراحت مي شن.

-پس با اين حساب افسانه خيلي از دست من دلخوره و مي خواد سر به تنم نباشه.

خنده اي کرد و گفت: نه تا اين حد، ولي خوب يه خورده دلگيره که اونم به مرور زمان از ياد مي بره.

نگاهي به دور و برش کرد و گفت: ببينم اينجا نگار خونه است، نگار خونه غزال و طلا.

-همه اينها رو خودش کشيده.

کسري- پس هنرمند هم هست، خيلي عالي کشيده، خوب با اجازه اگه امري نداريد من رفع زحمت کنم.

-چه عجله اي داري، نهار پيش ما بمون.

-ممنون، نهار به يکي از دوستام قول دادم که حتما برم پيشش. به ميد خدا يه روز ديگه با بچه ها مي يام.

بعد از رفتن کسري در خلوت و تنهايي خيلي فکر کردم، کسري راست مي گفت نبايد طلا را قرباني مي کردم و بايد هر طور بود با سپهر کنار مي آمدم و خودم را سپر بلاي دخترم مي کردم.

دوازده روز از رفتن سپهر مي گذشت و من در اين مدت کم کم خودم را اماده پيوند اين رشته گسسته مي کردم. براي همين اغلب شبها که سپهر تلفن مي کرد چند دقيقه اي صحبت مي کردم و بعد تلفن را بدست طلا مي دادم. در سيزدهمين روز رامين تلفن کرد وگفت: مشکلي پيش اومده و بايد هر چه زودتر خودتو به پاريس برسوني.

شب منتظر سپهر بودم تا براي رفتن کسب تکليف کنم. ساعت از دوازده گذشته بود ولي هنوز تلفن نکرده بود، چند بار خودم تلفن کردم که يا در دسترس نبود و يا خاموش بود. ساعت يک و نيم بود که زنگ خانه زده شد لحظه اي ترس برم داشت« يعني اين مموقع شب کي بود و براي چي اومده بود» با ترس و لرز به سمت ايفون رفتم و با ديدن سپهر بر روي مانيتور نفس راحتي کشيدم. دزدگير را خاموش کردم و سپس در را باز کردم. جلوي در به انتظار ايستادم و به محض رسيدن گفتم: سلام، چرا بي خبر اومدي؟ ترسيدم مگه کليد نداري.

-سلام به روي ماهت، معذرت مي خوام که بيدارت کردم و ترسوندمت. اخه خانمم با انداختن کليد که با سر و صداي دزدگيربيشتر مي ترسيدي.

-چرا ديروز نگفتي که ميايي؟

-قرار نبود بيام، چون ديگه ديدم طاقتم طاق شده و دل تنگتون هستم، و از طرفي هم بليط گير نيامد گفتم با ماشين دو روزي برم و برگردم. طلا خوابيده؟

-آره، عقري اونقدر تو آب بازي و شنا کرده بود که حسابي خسته شده و سرشب خوابيده ولي من منتظر تلفنت بودم.

گل از گل اش شکفت و با لبخند گفت: جدي؟ باور نمي کنمکه تو منتظر من بوده باشي. يعني تو اون سوراخ سمبه هاي دلت مهري نسبت به من باقي مونده.

براي اينکه جوابي ندهم مسير صحبت را عوض کردم و پرسيدم: راه طولاني حتما خسته ات کرده، چايي مي خوري؟

دست دور گردنم انداخت و گفت: اخ که تو چقدر مغروري، ديدن شماها به خستگي راه مي ارزه، و تا تو چايي اماده کني من طلا را ببينم ودوش بگيرم و بعد بيام، اجازه هست؟

-بله اجازه ما هم دست شماست.

صورتم را بوسيد و به طبقه بالا رفت. من هم به اشپزخانه رفتم و فورا چايي اماده کردم و چند برش از کيکي که عصر پخته بودم در بشقاب گذاشتم، داشتم چايي مي ريختم که امد، دوباره دستانش را دور کمرم حلقه کرد و صورتش را به صورتم چسباند و گفت:

نمي دوني چه قدر دلم براتون تنگ شده بود، داشتم ديوونه مي شدم. مي دوني با اومدنت هم من و هم اين خونه، جان تازه اي گرفتيم.

-سپهر؟

-جانم.

-مي تونم چند روزي با طلا به پاريس برم، آخه عصر رامين زنگ زده بود و مي گفت مشکلي پيش اومده و بايد برکردم.

دستانش را باز کرد و روي صندلي نشست و گفت: رامين زنگ زده بود يا مي خواي از دست من فرار کني و براي هميشه منو حسرت به دل بذاري؟!

دستپاچه جواب دادم: نه به خدا، اگه مهم نبود نمي رفتم چون....

نتوانستم حررف دلم را بزنم و سکوت کردم. وقتي سکوتم را ديد گفت:

-چون چي؟ چرا ادامه نمي دي؟

يک دفعه شيطنتم گل کرد و خواستم کمي سربه سرش بگذارم چون هميشه از ازار و اذيت اش لذت مي بردم. براي همين جوابي ندادم که دوباره گفت: چرا باور نمي کني که هنوز هم دوست دارم، اي خدا دوست داشتن زيادي هم عذابه. شيش سال به پات نشستم و هر رزو به خودم وعده و وعيد دادم که آره يه زماني ميشه که دوباره با هم باشيم و بهش ثابت کنم که به غير از اون به کس ديگه اي فکر نمي کنم. ولي حيف که همه اش سراب بود.

دستانش را زير چانه اش ستون کرده و به صورتم خيره شد و غرق در رويا شده بود و ترانه اي را زير لب زمزمه مي کرد:

اگه فکر يه هم صدايي، بيا با اسم صدام کن تو منو اينجوري ديوونه کردي بيا فکري برام کن

تو تک وتنها تو جاده عشق قدم گذاشتي بي هم سفر آخه مسافر دوست دارم من، بيا منو با خودت ببر

انقدر غرق رويا بود که متوجه بلند شدنم نشد. منکه حالم به کلي منقلب و دگرگون شده بود، نتوانستم جلوي احساسم را بگيرم. براي همين از پشت سرش دستانم را حلقه گردنش کردم و بوسيدمش. دستانم را لمس کرد و با تعجب گفت: غزال!

-جانم.

-چي کار کردي؟ اصلا باورم نمي شه، جان من يک بار ديگه تکرار کن تا باور کنم که خواب نبودم و در عالم بيداري گونه ام داغ شد.

دوباره صورتش را بوسيدم و گفتم: اخه تو اجازه ندادي که بگم اقا سپهر من... مي خوام... تا اخر عمرم پيش ات بمونم.

هيجان زده بلند شد و در اغوشم کشيد که ادامه دادم: اگه فکر مي کني که قصد فريب دادنت تو رو دارم طلا رو نمي برم.

-نمي دوني چقدر خوشحاالم کردي، دلم مي خواد داد بزنم تا همه بفهمند. صبح ميريم محضر و عقد مي کنيم اونوقت با خيال راحت هرجا که خواستي تا هر زمان طلا رو با خودت ببر! غزال؟

-جانم.

سپهر- ميشه بگي چي باعث تغيير عقيده بدي و دوباره هم سفر خاطره هام بشي؟!؟

-در وهله اول به خاطر طلا ولي الان دلم به طرفت پر کشيد! خوب من هم که سنگ نيستم واحساس و عاطفه دارم.

-عضق و هستي من فداي اين دل سرسخت و باعاطفه ات بشه که اخر سر رحم اومد و عزم صلح کرد و با اين مارت دوباره تمام ارزوها و اميد ها رنگ حقيقت به خودش گرفت.

-سپهر تو رو قسم ميدم به اين عشقي که داري نذار دوباره بال و پرم نشکنه. چون من ديگه طاقت شکست و دربدري رو ندارم. بار کن روح من هم تشنه محبته تا يک بار ديگه به باورهام اعتماد کنم و زندگيمو از نو سازم.

-بهت قول ميدم، به پاکي عشقمون قسم مي خورم که ديگه خطا نکنم. چون اگه تو هم رنگ پاييزي، من هم مثل زمستون، بي جان و بي رنگ ام، و درخت زندگيم فقط با وجود تو مي تونه شکوفا بشه چون مرحم درهام فقط تويي،تو.

مرا محکم به سينه اش فشرد و ادامه داد: امشب با اين قدم تو، دوباره کوچه باغ هاي قلب ويرانم تبديل به گلستان شد و قسم مي خورم به جان عزيزت ديگه نرنجونمت، قبوله؟

-قبوله، حالا بشين تا يه چايي ديگه بريزم چون اين يخ کرد بعد برو بخواب که خسته اي.

سپهر- برم نه، بريم اين چند سال بس نيست که امشب هم سرپا شور و هيجانم باز مي خواي تنها بخوابم. مطمئن باش اگه از در بيرون کني از پنجره ميام تو. راستي چرا طلا تو اتاق خودش خوابيده؟

-چند شبه که تنها مي خوابه، ميگه بزرگ شدم و دوست دارم تو اتاق خودم و به تنهايي بخوابم.

-آخ که فداي دختر بزرگ و خوشگل ام بشم، که دوباره تو رو به من رسوند و باعث اين پيوند شد. در واقع اگه طلا نبود تو ديگه روي خوش به من نشون نمي دادي و چه بسا که الان شوهر کرده بودي و چند تا هم بچه قد و نيم قد داشتي.

-نه بابا، بگو دوتا جين. راستي سپهر طلا تو اين مدت اذيتت نکرده؟

-چرا تا دلت بخواد، مخصوصا اوايل مرتب بهونه مي گرفت و تو رو مي خواست همش اينور و اونور مي بردمش و وعده و وعيد مي دادم تا که آروم ميشد. بعضي موقع ها اونقدر که عصباني ميشد با توپ به جون درو پنجره مي افتاد و مي زد ومي شکوند. تا عصر سرش با بچه هاي سها گرم مي شد. بيچاره مامان مهد کودک باز کرده بود و به خاطر طلا از اونا هم نگه داري مي کرد. يک روز جمعه بود، کار داشتم و سرم به کار گرم بود، يک دفعه احساس کردم بوي ادويه مياد. از اطاق که بيرون امدم ديدم هرچي ادويه، سماق و نمک... تو کابينت بود برداشته و روي فرش خط کشي کرده و مي گفت رنگين کمان درست کردم. نمي دونستم بخندم يا کريه کنم. يه بار هم رفته بود از انباري رنگ ها رو برداشته بود و با رنگ روي ديوار پذيرايي نقاشي کرده بود. غذاهاي جورواجور مي خواست که من بيچاره اسمشونو هم نشنيده بودم براي اينکه مو اذيت کنه به عمو فرانسه حرف مي زد تا متوجه نشم. بچه خيلي شيطونيه درست مثل خودت. خلاصه حسابي پدرمو درآورد. غزال تو چطوري با درس و کار و خونه داري طلا رو بزرگ کردي؟ حتما خيلي سختي کشيدي نه؟

در حالي که به کارهاي طلا مي خنديدم ،گفتم: خيلي ولي انصافا رامين هميشه کمک حالم بود. بيشتر کارهاي شرکت به عهده رامين بود وگرنه نمي تونستم ادامه تحصيل بدم. اتفاقا يک بار هم اين بلا رو سر خودم آورد. چند هفته اي روي يک نقشه بيمارستان کار کرده بودم، روز اخري که بايد نقشه رو تحويل مي دادم اومدم خونه تا بردارمو ببرم به رامين، ديدم روي ميز کار نشسته و با ديدنم گفت: مامي بيا برات خونه کشيدم.

سپهر قهقه اي زد و گفت: چيزي که عوض داره گله نداره، يادته چه بلايي سرم اوردي، خوب بچه ام چي کار کنه به نقاشي علاقه داره.

-بله چون در و ديوار خونه هميشه سياهه.

بعد از خوردن چايي رفتيم تا بخوابيم ولي مگر مي شد، آنقدر حرف روي دلم تلمبار شده بود که ساعتها بايد حرف مي زدم تا کمي ارام مي گرفتم. سپهر دردي جز تنهايي و دوري نداشت ولي من انقدر زجر کشيده بودم که هر روزش به اندازه يک کتاب ميشد. چون دهنم خشک شده بودسرم رااز روي سينه اش بلند کردم تا اب بخورم که ديدن صورتش خيس از اشک است.

-سپهر داري گريه مي کني؟

-اخه مسبب اين همه رنج و عذابها منم، من با دستهاي خودم تو رو به ته دره فرستادم. منو ببخش! کاش مي مردم و اين حرفها رو نمي شنيدم.

اشکهايش را پاک کردم و گفتم: خدا نکنه، اصلا ديگه حرفي نمي زنم تا تو ناراحت نشي.

در همان لحظه طلا اهسته در را باز کرد و گفت: مامي من جيش دارم.

چراغ خواب را روشن کردم و گفتم: بيا تو عزيزم من بيدارم.

با روشن شدن اتاق سپهر را ديد و با خوشحالي روي تخت پريد و گفت: بابايي کي اومدي؟

سپهر بغلش کرد و بوسيدش و گفت: چند ساعتي ميشه دخترم، چون خسته بدي بيدارت نکردم.

-طلا بيا اول بريم جيش کن بعد بيا با بابا حرف بزن.

به محض بيرون امدن از دستشويي دوباره روي تخت پريد و دست بر گردن سپهر انداخت و صورتش را بوسه باران کرد و گفت: بابا ديگه نرو، وقتي ميري دلم ميگيره، خيلي غصه مي خورم.

سپهر- فداي اون دلت بشم. فعلا بايد با مامي بري مسافرت وقتي برگشتي مي برمت پيش خودم. باشه؟

طلا- بابا چرا پيش مامي خوابيدي،زشته الان مامي فکر مي کنه پسر بدي هستي ها.

سپهر- پدرسوخته چرا وقتي پيش تو مي خوابم زشت نيست، پيش مامان زشته هان؟

طلا- چون که من دخترت هستم.

سپهر- خوب مامان هم زن منه.

طلا- آره مامي؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم و چون خوابم مي آمد به ساعت نگاه کردم. ساعت چهار و نيم بود. گفتم: طلا نمي خواي بخوابي، پاشو عزيزم.

-مي خوام پيش شما بخوابم، اين وسط.

-پس بگير بخواب، چون بابا خسته است و بقيه حرفا باشه برا صبح که بيدار شديم.

طلا- چشم مامي جون ولي اخه خوابم نمي آيد.

سپهر- دخترم بخواب چون مامي خوابش مياد و خستگي من بهونه است.

خنديدم و چشمانم را بستم،صبح ساعت ده و نيم بود که بيدار شدم و ديدم سپهر و طلا کنارم نيستند قبل از اينکه پايين بروم دوش گرفتم و سپس به خودم رسيدم و بيرون رفتم. سروصدايشان از اتاق طلا مي آمد. وقتي در را باز کردم ديدم تمام اسباب بازي ها روي زمين ريخته و دوتايي بازي مي کنند.

-سلام.

-سپهر- سلام، سر و صداي ما بيدارت کرد؟

-نه خودم بيدار شدم، شماها کي بيدار شدين، صبحانه خوردين؟

سپهر- ساعت نه، طلا خورده ولي من منتظر خانمم بودم.

-پس پايين منتظرم.

بعد از صبحانه چون سپهر کار داشت بيرون رفت. من هم بايد به خريد مي رفتم. قبل از رفتن تلفني به مامان خبر دادم که بعد ازظهر به محضر مي رويم تا عقد کنيم. سپس به خاله تلفن کردم و اطلاع دادم. از خوشحالي دلم مي خواست فرياد بزنم و به همه بگويم. وقتي از خيد برگشتم غذاي مورد علاقه سپهر خورشت فسنجان درست کردم و منتظرش نشستم. هر چه زمان مي گذشت نگران تر مي شدم چون ساعت از سه گذشته بود و خبري از سپهر نبود. تلفنش هم خاموش بود. با نگراني راه مي رفتم و به ساعت نگاه مي کردم، براي اينکه اسباب نگراني ديگران نشوم به کسي اطلاع ندادم. ساعت شش و نيم بود که سهيل امد، پريشان به نظر مي رسيد براي همين گفتم: سهيل چي شده؟ چرا پريشوني؟ براي سپهر اتفاقي افتاده؟ چون از ساعت يازده و نيم رفته و هنوز نيومده.

سهيل- از خوشحالي حاسش پرت شده و با يک ماشين تصادف کرده و الان هم تو کلانتريه. براي همين اومدم دنبالت.

-واي خدا نکرده طرف مرده.

-نه،نه فقط زود اماده شو بريم، طلا رو هم پيش رعنا خانم بذار شب مي ياييم دنبالش و مي بيم خونه خودمون.

با عجله حاضر شدم و همراه سهيل بيرون امدم، آنقدر که حواسم پرت بود دکمه هايم را بالا و پايين بسته بودم. جلوي کلانتري سهيل بهم ياددآوري کرد. داخل کلانتري از ديدن بابا وعمو سعيد و عمو محمود دلم هري ريخت. پس حادثه سهمگين تر از اون چيزي بود که من فکر مي کردم. وقتي کنار بقيه رسيدم پرسيدم: چي شده، چرا همه تون اينجا جمع شدين؟ پس سپهر کجاست؟

بابا- بريم داخل، جناب سرهنگ منتظر توئه و الان سپهر رو ميارن.

جناب سرهنگ با ديدن ما سلامي گفت: لطفا شما بيرون باشيد و فقط خانم بمونن.

بعد از بيرون رفتن انها پرسيد: خانم شما چه نسبتي با آقاي سپهر زماني داريد؟

-من همسر سابق ايشون هستم و قرار بود امروز دوباره با هم عقد کنيم.

-مي شه علت طلاق و ازدواج مجددتونو بدونم.

بي کم و کاست توضيح دادم. قبل از اينکه دوباره سوال کند پرسيدم:

ميشه بگيد سپهر الان کجاست؟ و اين سوالات چه ربطي به تصادف سپهر داره؟

-شما که بايد بهتر بدونيد. مگه اين گردن بند متعلق به شما نيست.

از ديدن زنجيرم که شب قبل پاره شده بود حيران ماندم و به زور آب دهانم را قورت دادم و گفتم: بله ولي دست شما چي کار مي کنه، من داده بودم سپهر برايم درست کنه.

با عصبانيت فرياد زد و گفت: خانم ديگه بسه نمي خواد براي من هم رل بازي کني. آقاي زماني الان در حال مرگ هستن و شما اظهار بي اطلاعي مي کنيد. بهتره همه چيز رو اعتراف کنيد.

دستانم را روي صورتم گذاشتم و گريه کنان جواب دادم: باور کنيد من نمي دونم چه بلايي سر سپهر اومده.

-پس من به يادتون مي اندازم. اين گردن بند رو توي دست آقاي زماني پيدا کردند، کنار اتوبان تهران-کرج با سر و صورت خونين افتاده بود و همه اون اقايوني که بيرون هستن شهادت دادند اين گردن بند متعلق به شماست. شما براي رهايي خودتون کمر به قتلش بسته بوديد ولي خوشبختانه فعلا ايشون نفس مي کشن.

خجالت کشيدم علت پاره شدن زنجيرم را بگويم. چون در اثر بي احتياطي خود سپهر پاره شده بود. از آن پس هر چه که جناب سرگرد مي پرسيد جوابي نمي دادم که اخر با خشم خودکارش را روي ميز کوبيد و گفت: شما تا روشن شدن حقايق و به هوش امدن اقاي زماني بازداشت هستيد.

قسمت پاياني

با درماندگي گفتم: حداقل بگيد چرا بيهوش شده چه بلايي سرش اومده؟

پوزخندي زد و گفت: به خاطر جراحتي که بهش وارد شده، ضربه اي که بهش خورده و چاقويي که در چند سانتي متري قلبش فرو رفته و آثار ضرب و شتمي که در بدنش هست، ديگه چي بايد بگم. دليل بيهوش بودنشو فهميدين. راستي شما رزمي کار هم که هستيد پس به راحتي از عهده چند مرد برمي آئيد، چه برسه به مردي که علاقه بيش از حد به شما داره.

همه چيز بر عليه من بود. چون چند دقيقه بعد از سپهر بيرون رفته بودم و سه ساعت بعد به خانه برگشته بودم. چاره اي جز تحمل نداشتم.

وقتي سرگرد بابا و بقيه را به داخل صدا کرد. بابا و عمو ساکت شدند و ولي عمو سعيد گفت: من ضمانت ايشون را بر عهده مي گيرم تا آزادش کنين چون مطمئنم غزال بي گناهه.

با ضمانت عمو سعيد و گذاشتن سند، اجازه آزاد شدن تا زماني که سپهر به هوش بيايد و يا متهم اصلي دستگير شود را پيدا کردم.

وقتي سوار ماشين شدم گفتم: باور کنيد من اين کارو نکردم، آخه دليلي براي کشتن سپهر نداشتم چون با ميل خودم راضي به ازدواج مجدد شده بودم.

عمو سعيد – گريه نکن دخترم! ما مي دونيم کار تو نبوده، چون اون موقع که بايد اين کارو مي کردي رهاش کردي و رفتي و حالا با وجود طلا امکان نداره دست به اين کار بزني. ولي متاسفانه دلايل ما قابل قبول قانون نيست و همه چيز بر عليه توئه، غصه نخور ماه هيچ وقت پشت ابر نمي مونه و خدا بزرگه.

-سهيل ميشه بگي کجا ميري؟

سهيل- اول شما را به خونه مي رسونم و بعد ميرم بيمارستان.

-پس منم باهات ميام.

بابا- آخه کجا ميري؟ کاري از دست تو برنمي آيد.

گريه ام گرفت و با درماندگي گفتم: پس شما هم فکر مي کنيد من اين بلا رو سرش آوردم، آره؟

عمو سعيد حرفش را قطع کرد و گفت: مسعود چي کارش داري؟ بذار بره. عمو جون تو برو بيمارستان، نگران طلا نباش. سها هست، تا هر وقتي خواستي بمون.

بعد از رساندن انها به خانه عمو سعيد با سهيل به بيمارستان رفتيم. فريد و افشين هم جلوي بخش مراقبت هاي ويژه ايستاده بودند. به ايستگاه پرستاري رفتم و با هزار خواهش و تمنا اجازه گرفتم و به داخل رفتم. با ديدن سهر دلم اتش گرفت و آهي از نهادم برآمد. سر، صورت، دستف پاها همه باند پيچي شده بود و دستگاههاي زيادي بهش وصل بود. دست بي جانش را به دستم گرفتم و ناله کنان رو به خدا گفتم: خدايا منو ببخش ديگه تنهاش نمي ذارم، ديگه اذيتش نمي کنم. خدايا نذار دخترم پدرش رو پيدا نکرده، طمع بي پدري رو بچشه، به دختر معصوم و بي گناهم پدرشو ببخش

هم چنان به درگاه خدا التماس مي کردم و به پهناي صورتم اشک مي ريختم. تا اينکه پرستار امد و گفت: خانم لطفا بيرون باشيد. الان يک ساعته که اينجا هستيد.

به ناچار بلندشدم و بيرون رفتم. از نگاههاي فريد احساس مي کردم که او هم مرا مجرم مي داند و آخر طاقت نياوردم و گفتم: فريد تو فکر مي کني که کار من بوده که اينجور نگاهم مي کني؟

-نمي دونم.

-به مرگ طلا، به جون خودش، اگه روح من از اين ماجرا خبر داشته باشه. من تو خونه نشسته بودم و منتظرش بودم بياد و بعد از ظهر به محضر بريم.

ناباورانه پرسيد: محضر براي چي، يعني مي خواستين عقد کنيد. پس چرا سپهر به من حرفي نزده بود.

براي اينکه من ديشب بهش گفتم. صبح هم از وقتي بيدار شده بود سرش به طلا گرم بود و بعدش هم نمي دانم با کي قرار داشت که از خونه بيرون رفت.

فريد- پس زنجير تو، تو دستش چي کار مي کرد، چرا پاره شده؟

-حتما فکر مي کني موقع درگيري پاره شده، آره، نه خير! من که نمي تونم همه چيز رو موبه مو به همه تعريف کنم.

فريد- گريه نکن، حالا کاريه که شده فقط دعا کن زنده بمونه و گرنه پاي تو هم گيره و يه عمر بايد تاوانش رو پس بدي. و زندگي هر سه تون تباه ميشه.

-من به فکر زندان رفتن خودم نيستم. فقط دلم مي خواد بدونم کدووم نامردي اينکارو کرده و چرا؟ من سپهر رو دوست دارم و ديگه هيچ کينه اي ازش به دل ندارم که قصد تلافي داشته باشم. نمي دونم چرا هر چي مصيبته سر من مياد. چند بار حوادث تلخ و کشنده رو بايد به چشم ببينم، آخه چرا؟ از شدت ناراحتي به هاي هاي افتادم. چه قدر بايد تحمل مي کردم، به خدا ديگه صبرم لبريز شده بود. چرا همه اش رنج و عذاب! چرا اب خوش از گلوم پايين نمي رفت.

سهيل- غزال بس من، پاشو با افشين برو خونه، مي ترسم تو مريض بشي. من و فريد اينجا هستيم و اگه خبري شد بهتون خبر مي ديم، اونوقت مي توني بيايي.

-نمي تونم برم خونه، نترس اونقدر که سگ جونم طوريم نمي شه.

افشين- کفر نگو، اينا همش امتحاناييه که بايد پس بديم. فقط کم و زياد داره. حالا پاشو برو خونه و استراحت کن. فردا باز ميايي.

هر چقدر که اصرار کردند زير بار نرفتم و آخر افشين و فريد رفتند و من و سهيل مانديم. بعد از رفتن انها سهيل پرسيد: غزال شام خوردي يا نه؟

-نهار نخوردم چه برسه به شام.

-چيزي مي خوري برات بگيرم.

-من اشتها ندارم، واسه خودت بگير.

بدون شام تا صبح راه رفتيم و هر از گاهي هم از پرستار به زور اجازه مي گرفتيم و سري به سپهر مي زديم، صبح ساعت هفت و نيم بود که دکتر مغز و اعصاب براي ويزيت امد. بعد از معاينه پرسيدم: دکتر کي بهوش مياد؟

دکتر نگاهي کرد و پرسيد: شما چه نسبتي با ايشون داري؟

به دروغ گفتم: دخترعمه شون هستم.

دکتر- متاسفانه ضربه سختي به جمجه اش وارد شده و مقداري هم خون تو رگ هاش لخته شده و براي همين تا اثار و علائم حياتي ايجاد نشده نمي تونيم عمل اش کنيم. بايد منتظر معجزه بود. دعا کنيد.

دو دستي بر سرم کوبيدم و همانجا روي زمين نشستم و به سجده افتادم و به درگاه خدا ناله و استغاثه کردم. سهيل در حالي که بلندم مي کرد گريه کنان گفت: غزال صبر داشته باش، خدا بزرگه. مرگ و زندگي دست اونه و اگه اراده کنه همه چي سرجاش برمي گردده.

-به خدا اگه بفهمم کدوم نامردي اين کارو کرده، به خدا خفش مي کنم. اخه چه دشمني باهاش داشته.

سهيل مرا روي صندلي نشاند و بيرون رفت. دقايقي بعد با چند اب ميوه و کيک برگشت.

سهيل- غزال بيا يه کم کيک و اب ميوه بخور. الان ضعف مي کني.

-نمي تونم، انگار راه گلومو بستن، حالت تهوع دارم.

-خوب معلومه که حالت تهوع پيدا مي کني، شکم خالي فقط گريه کردي. آخه با نخوردن تو که سپهر به هوش نمياد و مشکل حل نميشه. خودت رو هم از پا درمي آري. غزال؟

-بله.

-خدا به دادمون برسه، مامان اينا هم اومدند.

به سمت در سالن برگشتم. با ديدن عمو و خاله نفس در سينه ام حبس شد. چه بايد مي گفتيم.

سهيل- غزال نبايد بگيم که دکتر چي گفت، چون دديروز وقتي از کلانتري زنگ زدن و خبر دادن بابا از حال رفت اگه الان هم بفهمه درجا سکته مي کنه.

از حالت راه رفتنشان مشخص بود چه حال و روزي دارند. گرد ماتم و اندوه روي صورتشان را پوشانده بود. وقتي به ما رسيدند خاله خودش را در اغوش من انداخت و با آه و فغان گفت: ديدي پسرمو، عزيزمو به چه روزي انداختن، ديدي چه خاکي تو سرم شد. جگر گوشه ام داره جلوي چشمم پر پر ميشه.

به زور خودم را کنترل کردم و گفتم: خاله اروم باش! به اميد خدا زود خوب ميشه.

خاله- از ديروز تا حالا گوشم به زنگ بود تا خبر به هوش امدنشو ميدن، ولي کو؟

وقتي به داخل رفتن، چند دقيقه اي بيشتر نتوانستند طاقت بياورند و با چشماني سرخ بيرون امدند. انگار به اندازه چند سال پير شده بودند. از ديدن حال و روزشان دلم ريش ريش شد و طاقت نياوردم. خودم را به محوطه بيمارستان رساندم و در کنار درختي نشستم. زار زار کريه مي کردم و به خدا التماس مي کردم، خدايي که هميشه و همه جا فرياد رسم بود و به کمکم شتافته بود. وقتي کمي سبک شدم و سرم را از روي زانوهايم برداشتم، با ديدن دو چشم اشنا در لباس سفيد لبخند روي لبانم نشست. گفتم: خاطره تو اينجا چي کار مي کني؟

خاطره- طرح من تو اين بيمارستانه! تو اينجا چي کار مي کني، نکنه براي طلا اتفاقي افتاده که اينطور دل شکسته آه و ناله مي کردي.

-نه باباش کنج اينجا افتاده.

-چرا؟

-ديروز نمي دونم کدوم بي پدر و مادري تا حد مرگ زدنش. اونم با چاقو.

-الان در چه وضعيته؟ عملش کردن؟

-نه امکان عمل تا به هوش اومدنش نيست، خون تو مغزش لخته شده.

خاطره- واي خداي من.

-خاطره تو يه کاري بکن، اينجا مثل قصاب خونه مي مونه، کسي به حرف ادم گوش نمي کنه، ديروز سه ساعت دنبال دکتر گشتن تا يکي شون اومده بالاي سرش.

-متاسفانه بعضي بيمارستان هاي دولتي خوب به مريض هاشون نمي رسن. الان من به دايي پيمان تلفن مي زنم تا يه سر به اينجا بزنه، چون تو اين بيمارستان دوست و اشنا زياد داره.

-افسانه اينا رفتن يا نه؟

-پريروز رفتن، اتفاقا پروازشون با اقا سهند و شيدا يکي بود. چون اونا رو هم تو فرودگاه ديديم.

-من چون پروازشون دير وقت بود نرفتم.

با خاطره پيش سپهر رفتيم. خاطره بعد از سفارش به پرستاران بخش، از پيش ما رفت و زديکي هاي ظهر همراه پيمان امد. ذراه اي از اثار کدورت و ناراحتي در وجودشان نبود و انگار نه انگار که اتفاقي افتاده و همين رفتار و برخورد خوبشان موجب شرمساريم شد. ولي چاره اي نداشتم، چند تن از پزشکان که همه از دوستان پيمان بودند سپهر را ويزيت کردند و همگي يک جمله را تکرار کردند تا وقتي که به هوش نيايد کاري از دست ما ساخته نيست.

با دلي اکنده از درد، به انتظار معجزه خداوند نشستم. آن شب ساناز و امير از سفر ماه عسل برمي گشتند و من به جاي شادي و سرور، در بيمارستان چشم به در اتاق icu دوخته بودم. وقتي بعد از اتمام زمان ملاقات مامان از من خواست تا همراهشان بروم جواب دادم: از طرف من از همه شان معذرت خواهي کن چون نمي تونم تو خونه اروم و قرار داشته باشم

مامان- اخه عزيزم موندن تو اينجا که فايده اي نداره. در ضمن به خاطر لطف و محبتي که در حقت روا داشته اين قدر خودتو عذاب ميدي و ناراحتي؟ همون بهتر بميره تا از شرش راحت بشي و مثل اسير تو خونش مجبور به زندگي نشي.

حيان به صورتش نگاه کردم و جواب دادم: مامان چي ميگي، فکر نمي کردم تا اين حد سنگ دل باشي. ولي من درست برعکس شما هيچ کينه اي ازش در دل ندارم و دعا مي کنم خدا هر چه زودتر شفاش بده و به هوش بياد.

مامان- براي اينکه عقل نداري.

و با اخم و ناراحتي از من خداحافظي کرد و رفت. باز من ماندم و سهيل، و سکوت و تاريکي شب.

دومين شبي که به انتظار طلوع عمر دوباره سپهر نشسته بوديم. چه انتظار سخت و کشنده اي بود. هر بار که چشمانم سنگين مي شد با ديدن کابوسهاي وحشتناک، سراسيمه از خواب مي پريدم.

عقربه هاي ساعت به کندي حرکت مي کرد. احساس خفقان مي کردم وقتي صداي اذان در کريدور پيچيد جان تازه اي گرفتم. وضويي با عضق ساختم و سجاده اي از عشق رو به درگاه خداوند منان پهن کردم و به راز و نياز پرداختم تا شايد از سر لطف وکرم به من دل شکسته دل رحمي کند.

چهار روز در دلهره و اضطراب سپري شد. در پنجمين روز چون حسابي خسته و بي خواب بودم به خانه عمو رفتم. زحمت نگه داري طلا به گردن فرشته افتاده بود. او هم با دل و جان ازش نگه داري مي کرد. وقتي رسيدم طلا مشغول بازي بود و با ديدنم هيچ اعتنايي نکرده و همچنان سرگرم بود. کنارش رفتم و گفتم: طلا جون سلام، نمي خواي بياي بغلم.

با اخم جواب داد: من با تو قهرم، چرا منو تنها گذاشتي و رفتي.

قبل از اينکه منظورش را بپرسم فرشته گفت: منظور طلا جون اينه که چرا بدون اون رفتي مسافرت.

طلا- بله چرا منو با خودت نبردي، مگه منو دوست نداري، صبر کن بابا بياد بهش ميگم.

دلم اتش گرفت، چون طفلک نمي دانست چه بلايي سر پدرش آمده و افتاب عمرش در حال غروب است. بغلش کردم و بوسيدمش و گفتم: باشه هروقت اومد بگو. ولي دخترم من تورو خيلي دوست دارم. چون اونجا بچه ها رو راه نمي دن تورو نبردم. حالا اخم هاتو باز کن. مي دوني که طاقت قهرتو ندارم.

لبخندي زد و دستانش را دور گردنم حلقه کرد، بعد از کمي حرف زدن با طلا به حمام رفتم و بعد از گرفتن دوش پيش بقيه رفتم. منتظرم بودند تتا شام بخوريم. نگاهي به جمع کردم و پرسيدم: پس سيا کجاست؟ منتظرش نمي مونيد.

زن عمو- يک هفته اي ميشه که با دوستاش رفته اصفهان.

ديگه حرفي نزدم و شام خوردم. بعد از شام چند دقيقه اي نشستم و سپس با طلا رفتيم تا بخوابيم. قبل از اينکه بخوابيم گفتم: طلا، خانمي اجازه ميدي، چند روزي پيش يکي از دوستام که مريضه بمونم.

-منم با خودت مي بري؟

-آخه عزيزم بچه ها رو که به بيمارستان راه نمي دن. تو اگه اجازه بدي من برم، منم بهت قول ميدم زود، زود بهت سر بزنم. آخه دوستم تنهاست و مامان و باباش اينجا نيستند.

طلا- باشه برو، مامي چرا بابا تلفن نمي کنه، دلم براش تنگ شده.

بغضم گرفت و به زور جواب دادم: جتما کارش زياده و وقت نکرده، نگران نباش تلفن مي زنه! همانطور که ناز و نوازشش خوابم گرفت.

صبح وقتي به بيمارستان مي رفتم ماموري منتظرم بود. دوباره به کلانتري رفتم و دوباره از من بازجويي کردند و به زور مي خواستند جرمي را که مرتکب نشده بودم به گردن بگيرم. خلاصه بعد از دو ساعت سين جين و انگشت نگاري، اجازه مرخصي دادند که از انجا يکراست به بيمارستان رفتم. افشين و سها هم انجا بودند. ساعتي کنارم ماندند و رفتند. همه غمگين چشم به درگاه خدا دوخته بودند و دعا مي کردند. سه روز ديگر در تب و تاب سپري شد و باز شب هشتم براي ديدار طلا به خانه رفتم. تازه از حمام بيرون امده بودم که سياوش هم از راه رسيد. نگاه عميقي کرد و گفت: غزال چرا پکري، انگار کشتي هات غرق شده؟

-دقيقا!

-چرا؟ مي شه علت اش رو بدنم.

نگاهي به طلا که کنجکاوانه به دهانم چشم دوخته بود کردم و رو بهش گفتم: طلا پاشو برو تو اتاق بازي کن.

-آخه مي خوام پيش شما بشينم.

-آخه نداره، برو يه خورده بازي کن، خودم صدات مي کنم.

بعد از رفتن اش گفتم: سپهر رو با چاقو زدن و الان کنج بيمارستان افتاده.

سياوش- براي همين اينقدر داغوني، اين که ديگه ماتم گرفتن نداره.

چون حوصله بحث نداشتم جوابي ندادم و عمو گفت: چرا نداره، آدم براي غريبه اي که در حال مرگه دل مي سوزونه چه برسه به مردي که چند سال باهاش زندگي کرده باشه.

سياوش- يعني اونقدر حالش وخيمه.

-به خاطر ضربه اي که به سرش خورده، هشت روزه تو کماست.

لبخندي زد و گفت: خوب بهتر، در عوض از دست اين مرتيکه اشغال راحت مي شي.

-لطفا خفه شو چون من هنوز هم سپهر رو دوست دارم.

پوزخندي زدم و ادامه دادم : در ضمن اگه بميره پاي من هم گيره چون موقعي که پيداش کردن گردنبند من هم تو دستش بوده.

سياوش با چشماي گشاد شده گفت: نه اين دروغه، باور نمي کنم؟

عمو- چرا حقيقت داره و الان هم غزال با قيد ضمانت ازاد شده و اگه....

بغض اجازه جرف زدن به عمورا نداد و سياوش هم با قيافه گرفته به اتاقش رفت. دقايقي نگذشته بود که طلا با رنگ پريده به حال پيشم آمد و گفت: مامي گردنبند تو گم شده؟

بغلش کردم و وقتي کمي آروم گرفت گفتم: بله عزيزم، چطور مگه؟

طلا- نه گم نشده، اون دست باباست. خودم وقتي عمو سياوش به دوستش مي گفت شنيدم.

ضربان قلبم بيشتر شد، احساس کردم قلبم از جا کنده مي شود، عمو طلا را از بغل ام گرفت و عادي و خونسرد پرسيد:

خوب عموجون ديگه چي گفت؟

طلا- گفت چرا اين کارو کردي، مگه قرار نبود داره ... داره سپهر....

عمو- دار و ندار.

طلا- بله دار و ندار سپهر مال تو باشه و غزال هم مال من. بعد گفت مجبور ميشم که بگم که تو... آخه عمو جو اونا با دروغ سر بابام رو کلاه گذاشتن من مي ترسم! چون عمو سيا گفت تو رو هم مي کشم. براي همين من از پشت پرده که يواشکي قائم شده بودم فرار کردم.

-نترس عزيز من. تا وقتي که با مني از هيچ چيز نبايد بترسي.

دردي مثل صاعقه از سرم گذشت، سرم را بين دستانم گرفتم و فشار دادم تا شايد دردش کمتر شود. عمو بعد از شنيدن حرف هاي طلا شماره اي را گرفت و گفت: مسعود پاشيد بياييد اينجا مي خوايم شام رو دور هم باشيم.

فهميدم اول مي خواهد انها را در جريان بگذار. زبانم قفل شده بود و نمي توانستم حرف بزنم چون نيمي از اين معما برايم حل شده بود و فهميدم سياوش در اين ماجرا دست داشته و حدس زدم مخاطبش به احتمال زياد بايد شراره باشد که در صورت مردن سپهر اموالش به ميلاد مي رسيد چون من نيازي نداشتم. در همين فکر و اندشه بودمکه سياوش به حمام رفته و مرتب و اراسته امد. دقايقي بعد هم بابا و مامان به همراه ساناز و امير از راه رسيدند. به محض رسيدن ساناز، عمو رو به سانازگفت: عمو جون اگه زحمتي براتون نيست طلا رو ببريد بيرون و شام را هم بيرون بخوريد چون طفلکي چند روزه تو خونه مونده.

ساناز بي چون و چرا طلا را همراه امير بيرون بردند. بعد از رفتن انها عمو روبروي سياوش ايستاد و گفت: خوب اقا سياوش تعريف کنيد ببينيم اين چند روزه کجا بوديد؟ خوش گذشت؟

همه چشم به عمو دوخته بوديم و کسي جرات حرف زدن را نداشت چون از خشم و ناراحتي رگهاي گردنش بيرون زده و صورتش سرخ شده بود. سياوش که از رفتار عمو جا خورده بود با خونسردي که سعي مي کرد داشته باشد گفت: خوب معلومه، با دوستام رفته بوديم اصفهان.

عمو چنان کشيده اي به حورتش زد که خون از دماغش جاري شد. سپس با فرياد گفت: بي شرف، آدم کش! خجالت نکشيدي. نمي دونستم تو اين چند سال مار تو استين ام پرورش مي دم. احمق چرا اين کارو کردي. مي خواي غزال رو اينطوري بدست بياري، درسته؟

و کشيده ديگري زد و ادامه داد: پس چرا خفه شدي و حرف نمي زني، جوابمو بده.

سياوش که سرش پايين بود جواب داد: براي اينکه اون کثافت غزال رو از من گرفت. من اين همه سال منتظر همچين فرصتي مي گشتم تا تلافي کنم.

عمو- به دست آوردي، آره؟ به چه قيمتي؟ به قيمت ريختن خون يه ادم بي گناه، اوني که چند دقيقه پيش باهاش حرف مي زدي کي بود؟ چرا سر سپهر کلاه گذاشتين، نکنه با شراره دست يه يکي شدي؟

سيا- ميلاد پسر سپهر نيست. اون موقع شراره دنبال يکي مي گشت که گند کاريشو به گردن يکي بندازه تا شايد به پولي برسه.

عمو- و توي کثافت کمکش کردي تا زندگي دختر عموتو تباه کني! مثلا خيلي دوستش داري. آخه بي شرف مگه تو وجدان نداري، چطور دلت اومد همچين معامله اي بکني، چرا ابروي سپهر رو بردي. نامرد، حيوون.

کسي جرفي نمي زد و فقط عمو بود که سيا را سرزنش مي کرد. وقتي حرفهايش تمام شد به عمو بهرام تلفن کرد و ماوقع را برايش شرح داد. سياوش بلند شد تا از خانه بيرون برود ولي، عمو روي مبل هلش داد و گفت:

کجا؟ اگه پاتو از اينجا بيرون بذاري خودم مي کشمت.

تا آن لحظه مثل يه تکه سنگ ايستاده بودم و حرفي نمي زدم ولي يک آن تمام تلخي هاي زندگي ام مثل فيلمي جلوي چشمام زنده شد. ديوانه وار بلندش شدم و بهش حمله کردم. با مشت به سر و سينه اش مي کوبيدم و بدوبيراه مي گفتم. دلم مي خواست خفه اش کنم تا آرام بگيرم. سياوش بدون اينکه عکس العملي نشان دهد ايستاده بود و نگاه مي کرد. بابا با ديدن اين صحنه بلند شد و دستانم را گرفت و در حالي که گريه مي کرد گفت: بابا فدات شم، مي دونم خيلي زجر کشيدي ولي کاريش نداشته باش و بسپرش به دست خدا اون مي دونه چطوري جوابشو بده.

-آخه بابا اين پست فطرت زندگي منو خراب کرده، سپهر رو پيش من و همه بدنام کرد تا به هدف خودش برسه. من تو شش سال تو حسرت خونه و زندگيم و شوهرم سوختم و ساختم، چه شبهايي که از دوري شما اشک نريختم. دخترم از داشتن پدر محروم شد....

بابا سرم را روي سينه ام فشار داد و دلداريم مي داد ولي من ارام نمي شدم. لحظه کمي تسکين پيدا کردم که پليس به دستهاي سياوش دستبند زد و از خانه بيرونش برد. خيلي دلم مي خواست زمان دستگيري شراره هم حضور داشتم ولي افسوس که در ان شرايط ممکن نبود. زني هوسران که به خاطر پول زندگي ما را به بازي گرفت و ابروي سپهر را برد.

آن شب يکي از سخت ترين و غمناک ترين شبهاي عمرم بود. مثل مارگزيده به خود مي پيچيدم و تا طلوع افتاب چشم روي هم نگذاشتم و دست به دامن خدا شدم.

صبح با پاهاي لرزان قدم به بيمارستان گذاشتم، چون روي، روبرو شدن با خانواده سپهر را نداشتم. وقتي رسيدم تنها سهيل انجا بود و حال سپهر را که پرسيدم جواب داد: هنوز بي هوشه.

سپس سهيل پرسيد: غزال ديشب چه اتفاقي افتاد که اييقدر پريشون و داغوني.

با شرمندگي ماجراي شب قبل را تعريف کردم، با خودم گفتم« الانه که سهيل سيلي محکمي به صورتم بزنه و با لگد از اونجا بيرونم کنه» .لي سهيل به جاي فحش و ناسزا با مهرباني دست روي شانه ام گذاشت و گفت: بسه ديگه، اينقدر گريه نکن شايد خواست خدا اين بود که با اين کار همه چيز فاش شده و شما دوباره با اسودگي و اعتماد کنار هم زندگي کنيد.

زماني ترس و دلهره من پايان يافت که با عمو سعيد و خاله که از ماجرا باخبر شده بودند روبرو شدم. آنها نه تنها با من بد رفتاري نکردند بلکه با ملايمت دلداريم داده و دعوت به ارامش کردند.

تنها هم و غم من در اين ميان سپهر بود به درگاه خدا عجز و زاري مي کردم و شفاي سپهر را مي خواستم. اين تب و تاب دو شب ديگر نيز به طول انجاميد. دم دماي صبح بود که با هزار خواهش و تمنا از پرستار اجازه گرفتم تا دقايقي را در کنار سپهر بمانم. کنار تختش نشستم و دست بي جانش را در دست گرفتم. زير لب زمزمه کردم: سپهر منم غزال، چرا ازم روبرگردوندي، چرا نگام نمي کني، چرا دستهاي گرم و مهربونت رو روي سرم نمي کشي، نکنه ديگه از دستم خسته شدي و دوستم نداري، آخه چرا مي خواي ما رو تنها بذاري، آخه تو که اينقدر بي وفا نبودي.

همانطور که سرم روي دستش بود حرف مي زدم و گريه مي کردم. از شدت بي خوابي و خستگي چشمانم سوخت. کم کم چشمانم سنگين شد. لحظه اي سراسيمه از خواب پريدم که تکاني روي صورتم احساس کردم اول احساس کردم خواب مي بينمچون کسي کنارم نبود. ولي وقتي دقيق شدم، حرکت انگشتهاي سپهر را روي دستم احساس کردم. با عجله خودم را به پرستار رساندم. زبانم از خوشحالي بند امده بود و بريده بريده گفتم: خانم موحدي ... انگشت...

پرستار- چي شده؟

-انگشتاشو تکون داد.

-حتما خواب ديديد چون دوبار بالاي سرش اومدم شما خواب بوديد.

-نه باور کنيد! بياييد خودتون از نزديک ببينيد.

با خانم موحدي بالاي سر سپهر رفتتم، قلبم به شدت مي تپيد. خانم موحدي بعد از کنترل علائم و قت در حالات سپهر لبخند زنان جواب داد: بله حق با شماست، همين الان به دکتر تلفن مي کنم و اطلاع مي دم.

فورا به بيرون رفتم و به افشين که ر حال چرت زدن بود گفتم: افشين، پاشو مژده بده که سپهر داره به هوش مياد.

-راست ميگي؟

در اين لحظه افشين دستانش را بلند کرد و گفت: خدايا به بزرگيت شکر، مي دونستم دست رد به سينه امون نمي زني.

اشک هر دونفرمان از خوشحالي جاري شده بود و مرتب خدا را شکر مي کرديم و به انتظار رسيدن دکتر نشسته بوديم. دکتر بعد از معاينه دستور انتقال به اتاق عمل را داد. بعد از ان فورا به همه تلفن کرده و اطلاع داديم. دقايقي طول نکشيد که همه به بيمارستان رسيدند. من و سهيل داخل بخش منتظر بوديم و بقيه در محوطه بيمارستان.

درست بعد از شش ساعت انتظار، دکتر از اتاق عمل بيرون امد و در حالي که لبخند مي زد گفت: شکر خدا، خطر رفع شده و جاي نگراني نيست. يک ساعت بعد به اتاق ميارنش. واقعا معجزه شد که به هوش اومد چون همه ما قطع اميد کرده بوديم.

دست دکتر را گرفتم و مي خواستم ببوسم که دکتر پس کشيد و گفت: دخترم شرمنده ام نکن! من که کاري نکردم وظيفه ام بود. بايد از خدا تشکر کني که عمر دوباره بهش داد.

-شما هم خيلي زحمت کشيديد و اين وقت صبح تشريف آورديد. تا عمر دارم اين لطف شما رو از ياد نمي برم و مديون شما هستم.

دکتر دستي به پشتم زد و گفت: گفتم که وظيفه ام را انجام دادم و در ضمن من ارادت خاصي به دکتر احتشام و پيمان جان دارم. حالا اگه اجازه بديد از حضورتون مرخص ميشم.

دکتر خداحافظي کرد و رفت. ما در اتاق منتظر سپهر مانديم. وقتي از ريکاوري آوردنش کاملا به هوش نيامده بود. ولي همچنان آه و ناله مي کرد و دل همه را به درد آورده بود. لبانش خشک شده و به هم مي چسبيد. پنبه اي را خيس کردم و به لبانش ماليدم که هر بار چشمانش بي رمق اش راباز مي کرد. با کم شدن اثر داروهاي بيهوشي ناله هايش شديد تر مي شد. تا اينکه پرستار مسکني تزريق کرد تا کمي از دردش کاسته شد.

زمان ملاقات به خاطر ممنوع الملاقات بودن کسي به داخل نيامد و همه از پشت در از احوالش با خبر مي شدند.

شب باز خودم در کنارش ماندم. نزديک صبح کاملا به هوش آمده بود. چون وقتي چشم باز کرد با صدايي که انگار از ته چاه در مي آمد صدايم کرد:

-غزال......غزال.

-جانم چي مي خواي؟

سپهر- آب.

-عزيزم تا دکتر اجازه نده نمي تونم بهت آب بدم، اگه يه کمي ديگه تحمل کني، تا صبح چيزي نمونده بذار دکتر بياد.

چند بار چشمانش را باز و بسته کرد. ولي تا ساعت هشت که دکتر براي ويزيت آمد چند بار چشمانش را باز کرد و آب خواست. تا اينکه دکتر آمد و بعد از معاينه کامل گفت: مي تونيد بهش مايعات بديد، آبميوه، چايي...

بعد از رفتن دکتر با قاشق آرام، آرام بهش شير خنک دادم، بعد از خوردنچند قاشق انگار جان تازه اي گرفت چون لبخند کمرنگي بر لبانش نقش بست و دستم را فشار داد. ولي طفلک همچنان درد داشت و ناله مي کرد. با کمک مسکن آرام شده و به خواب مي رفت.

عصر به خاطر طلا به خانه رفتم. وقتي بغلش کردم اول سپهر را پرسيد و گفت: مامي ، بابا چرا تلفن نمي کنه؟ دلم برايش تنگ شده. مامي تو باهاش دعوا کرده که قهر کرده.

-نه عزيزم چرا باهاش دعوا کنم، کارش خيلي زياده و وقت نمي کنه، مطمئنم دو سه روز ديگه حتما بهت تلفن مي کنه.

با اينکه خيلي خسته بودم ولي براي سرگرم کردنش با فرشته به شهربازي بردمش. صبح آهسته از کنارش بلندش دم تا مبادا بيدار شود و مانع رفتنم شود. ساعت هشت و نيم بود که به بيمارستان رسيدم. آهسته دستگيره را چرخاندم تا مبادا بيدارشان کنم که ديدم هم سپهر و هم سهيل هر دو بيدار هستند، سلام کردم و به کنار سپهر رفتم و صورتش را بوسيدم و گفتم: خوبي، باز هم درد داري؟

سهيل- اگه هزار و يک درد هم داشت با آمدن تو خوب شد. از ديشب پدر منو درآورده، اول مي گفت ما، ما، فکر مي کردم مامانو مي خواد. يکي دو ساعت که گذشت شروع کرد به مار...ال گفتن، گفتم مار ديده يا آل زده! خلاصه تا صبح دنبال مار گشتم و تازه پيش پاي تو فهميدم تورو مي خواد.

در حالي که مي خنديدم جواب دادم: آره جون خودت، تو گفتي و منم باور کردم. حالا پاشو برو خونه که بي خوابي زده به سرت.

سپهر- طلا حالش چطوره، خوبه؟

-خوبه ولي طفلکي فکر مي کنه باز رفتي اهواز، دل تنگت شده و بي قراري مي کنه، وقتي حالت يه خورده بهتر شد بايد بهش تلفن کني.

سپهر- حتما.

بعد از رفتن سهيل لبه تخت نشستم و در حالي که صورتش را نوازش مي کردم با شرمندگي گفتم: سپهر منو ببخش، من تو رو خيلي اذيت کردم و نمي دونم با چه زبوني ازت معذرت خواهي کنم.

دستش را روي لبم گذاشت و جواب داد: ادامه نده، فقط مي خوام هميشه پيشم بموني. دستش را بوسيدم و از روي لبم برداشتم و گفتم: اگه تو هم بيرونم کني اين دفعه ديگه من نمي رم و قول ميدم جبران گذشته رو بکنم و زن خوبي باشم. خيلي دوست دارم.

وقتي سپهر از بيمارستان مرخص شد، نه تنها بر عليه سياوش و شراره شکايت نکرد بلکه به خاطر عمو و ميلاد، از گناهانشان گذشت و خواستار آزاديشان شد.

و من هم با کوله باري از تجربه براي بار دوم به عقد سپهر درآمدم و طبق قولي که به سپهر داده بودم با تمام قوا به طلا و سپهر مي رسيدم و رضايتش را جلب مي کردم. درست بعد از ده سال زندگي در کنار هم به ارامش رسيده بوديم. زماني ارامش ما به اوج خود رسيد که خدا درست بعد از يک سال از آن ماجرا پسري به ما عطا کرد که به خاطر طلوع خورشيد زندگيمان، نامش را طلوع گذاشتيم.

اما از عدالت خداوند سياوش بعد از ازدي براي هميشه به آلمان پرواز کرد اما بعد از چهار ماه تصادف کرد و قطع نخاع شد و روي ويلچر به ايران بازگشت.

وقتي خواستم دفتر خاطراتم را ببندم، سپهر که کنارم ايستاده بود گفت:

غزال قبل از اينکه ببنديش زيرش بنويس« عشق چراغ هدايتي است براي هر گم کرده راهي» چون دوست دارم وقتي بچه ها بزرگ شدن اين دفتر رو بخونن و درس عبرتي بگيرن.

پايان

دانلود کتاب دنياي sms2012 (جاوا- آندرويدوتبلت)

دانلود دنياي مردان و زنان (جاوا)

دانلود مجله ي رنگارنگ (جاوا و آندرويد)

دانلود رمان زندگي ،من،او( جاوا و آندرويد)

دانلود رمان چشمان تو عشق من(جاوا و آندرويد)

دانلود رمان غزل عاشقي(جاوا)

دانلود رمان بوي خوش عشق(جاوا)

دانلود رمان هديه ي شاهزاده(جاوا)

دانلود رمان گندم معروفترين اثر م.مودب پور(جاوا،آندرويد تبلت وpdf)

دانلود مجله ي گامي براي خوشبختي(جاوا و آندرويد)

دانلود رمان آن 5دقيقه(جاوا و آندرويد)

دانلود رمان محبت عشق( جاوا ، آندرويدوpdf)

دانلود رمان من +تو(جاوا و آندرويد)

دانلود رمان عشق بي درو پيکر(جاوا و آندرويد)

دانلود مجله ي دانستني هاي جنسي 1(جاواو آندرويد)

دانلود رمان نگين (جاواو آندرويد)

دانلود مجله ي دانستني هاي جنسي 2(جاواو آندرويد)

دانلود رمان چگونه بازگردم (جاوا ،آندرويد و pdf)

دانلود رمان خواهش دل (جاوا ،آندرويد و pdf)

دانلود رمان عشق برنامه ريزي شده(جاوا ،آندرويدوpdf)

دانلود کتاب جاودانه ها(جاوا،آندرويدو pdf)

دانلود رمان پريچهر(جاوا ،آندرويد،تبلت وpdf)

دانلودرمان قصه ي عشق ترگل(جاوا ،آندرويد،تبلت وpdf)

دانلود رمان مهرباني چشمانت(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلودکتاب ازدوست داشتن تا عشق(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان بوي خوش عشق (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان ورود عشق ممنوع (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان يه بار بهم بگو دوسم داري (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان آرامش من(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود تولدي ديگر، اشعار فروغ فرخزاد(جاوا،آندرويد،تبلت وpdf)

دانلود رمان تو آرزوي مني(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان دالان بهشت(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان يک اس ام اس (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

رمان آبي تر از عشق همراه با دانلود جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf

دانلود رمان مسير عشق(جاوا،آندروبد،تبلت و pdf)

دانلودکتاب عظمت خود را در يابيد(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان وسوسه (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلودکتاب بالهاي شکسته(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان تکيه گاهم باش (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان رکسانا(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان من بي او(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان منشي مدير (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان تو بامني (جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

دانلود رمان تکيه گاهم باش 2(جاوا ،آندرويد،تبلت و pdf)

ارائه:

http://bookmarket2012.blogfa.com