حکـم دل

» » » » » » » » 

عنوان: حکم دل

نويسندگان :  sun daughter  + anita

آنيتا.س + خورشيد.ر

 کاربران انجمن نود و هشتيا

ساخت نرم افزار : FARID

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

تهيه و ساخت در وب سايت :

http://goldjar.blogfa.com

هشدار نويسنده رمان :

اين رمان به افراد زير 16 سال توصيه نميشود.

سازنده کتاب

حکـم دل

خلاصه ي داستان

دختري به اسم کتي براي فرار از زندگي ايرانش به دبي مياد اما نميدونه که چه سرنوشت شومي در انتظارشه...

مقدمه :

بر بزن

يکبار ديگر حکم کن

... اما نه بي دل

بر زدم حکم کردم

حکم سياه...

سياه مثل تو...

مثل من...

مثل زندگي

سياه

به سياهي باختن

باختن زندگي

نوبت توست

بر بزن

حکم : دل

قرمز

سرخ مثل خون

گرم مثل گرماي عشق

بيا اين دل از من

در گروي يک دل از تو

بر بزن

نوبت توست

باختم

حاکم شهر عشق تويي...!

حکم : خشت

خشت اول

بسازيم باهم دست به دست

باهم دل به دل

يک کاشانه باهم

خشت دوم

نوبت توست

زير سقفي از جنس نفرت

زير دست مرگ

به جاي عسل

طعم خون مي چشيم...

در شاهد نفرت

عاشق مي شويم

خشت سوم...!

نوبت من بود

جز نزن

خشت سوم

عشق من و تو لازم

بر بزن

حکم لازم

دل گرفتن! دل سپردن

هر دولازم

عشق لازم

حکم : عشق

به حکم ِ دل

حکم ِ امروز ... عشق!

حکـم دل

» » » » » » » » 

عنوان: حکم دل

نويسندگان :  sun daughter  + anita

آنيتا.س + خورشيد.ر

 کاربران انجمن نود و هشتيا

ساخت نرم افزار : FARID

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

تهيه و ساخت در وب سايت :

http://goldjar.blogfa.com 

فهرست بخشهای کتاب

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش 17

بخش 18

بخش 19

بخش 20

بخش 21

بخش 22

بخش 23

بخش 24

بخش END 25

" حکــــم دل "

 " فصل اول: " پرواز

« دبی – جمیرا »

چشمهای بسته امو به سختی باز کردم... بخاطر حرکت کامیون کاملا ناگهانی از خواب پریدم...

هنوز توی اون کامیون لعنتی بودم واز سردرد و بدن درد به خودم میپیچیدم. حتی توی خواب هم تنم درد میکرد.

با تکون های پیچ در پیچ ماشین و بوی گند و متعفن بنزین تهوعم بیشتر میشد.پهلوم درد میکرد. هنوز هم معنی زخمی که

داشتمو نمیفهمیدم. بیهوش شدم ووقتی بهوش اومدم یه زخم عمیق روی پهلوی چپم بود که تعدادی بخیه خورده بود. شادی

میگفت بخاطر تصادف بود که تو ایران با ماشین هاتف به یه گارد ریل خورده بودیم و یه قسمت از گارد ریل به پهلوی من

فرو رفته بود هرچند این اتفاق تو ایران افتاد و بعد ش هم وارد این لنج تهوع اور شدیم . به هر حال دردش قابل تحمل

بود.حالت تهوع داشتم و بوی بنزینو نمیتونستم تحمل کنم...

خودمو جا به جا کردم... صدای بغض الود شادی رو شنیدم که گفت: کتی اخرش چی میشه؟

از وقتی که از لنج پیاده شده بودیم ایه ی یأس میخوند.

-چی میخواستی بشه؟

شادی: پشیمونم...

نمیتونستم بگم منم همینطور... یعنی نمیخواستم بگم اره منم عین سگ پشیمونم...

سرمو به دیواره ی کامیون تکیه دادم و تو تاریکی به چشمهای نسبتا خیس بقیه خیره شدم.

نفسمو سنگین بیرون دادم و حس کردم که باید به چیزهای خوب فکر کنم.

با ایست ماشین ولوله ای بین هممون راه افتاد.

در عقب باز شد.

با دیدن صورت هاتف که لبخند کریهی رو لبش بود تهوعم دو چندان شد. شادی بازومو تکون داد وگفت: بریم پایین ...

اهی کشیدم و همراه شادی وبقیه پیاد ه شدم.

مانتوم سیاه شده بود.شلوارم گل الود بود... جمعا پنج نفر بودیم... شادی دستمو گرفته بود. جفتمون یخ کرده بودیم.

هاتف رو به من لبخندی زد وگفت: بدون ارایش خوشگلتری...

محل سگم بهش نذاشتم وپشت سر احمد که عبای سفیدی پوشیده بود راه افتادم. وارد یه رستوران شیک شدیم. البته از در

پشتی...

صدای موزیک رو هوا بود.

اکثرا داشتند میلولیدن... یه قسمتش هم میز انواع بازی بود.

درست مثل سرزمین عجایب که یه شهربازی سر پوشیده باشه ... با دیدن ادم هایی که حس زندگی تو وجودشون بود ترسمو

برای لحظاتی فراموش کردم...

شادی هم درست مثل من گفت: کتی اینجا چه با حاله...

و با هیجان گفت: هاتف اینجا کار میکنیم؟

هاتف با بی حوصلگی گفت:اره عزیزم .. همین جا کار میکنید...

احمد عرض اندامی کرد وگفت: من که گفتم شما رو جای بد نمیارم...

دستی از عقب محکم هولم داد ...

هاتف گفت: بجنبین دیر شده .. واسه دید زدن وقت زیاده...

و هممون به سمت پله ها راه افتادیم.

بهش چشم غره رفتم و راه پله ها رو به سمت پایین پیش گرفتیم... شاید حدود سی پله پایین رفتیم و به یه در سیاه و بزرگ

رسیدیم.

هاتف به صورت رمزی چند ضربه به در زد و درو زن جوونی باز کرد.

عربی باهاش حرف زد و زن درو کامل باز کرد و همه با هم وارد شدیم.

این زیر زمین هم برای خودش یه دنیایی بود انگار... یه سالن وسیع که چندین دست مبل چیده شده بود.

چند مرد عرب و چند زن که با لباس هایی انچنانی دورشون میچرخیدند... چندین و چند اتاق در اون اطراف وجود داشت.

با دیدن راه پله ای که انتهای سالن قرار داشت قلبم به تپش افتاد.

با دیدن چند عرب که روی مبل ها نشسته بودند و با چشمهای از حدقه بیرون زده به ماها نگاه میکردند دلم هری ریخت.

شادی جیغ خفیفی کشید و رو به هاتف گفت: اینجا کجاست؟

هاتف: همون جایی که باید کار کنید...

صدای پروانه در اومد و گفت: منظورت چیه... مگه نگفتی ما قراره تو رستوران کار کنیم؟

هاتف که اصلا ثبات رفتاری نداشت به جای جواب موهای دم اسبی شو به چنگ کشید و پرتش کرد جلو و گفت: اینقدر زر

نزن ...

مثل بید میلرزیدم.

هاتف صدا زد: پوپک.... خاله پوپک...

زن میان سالی جلو اومد و با عشوه گفت: جون خاله؟

هاتف: یه صفایی به این گلای من بده باهات حساب میکنم...

پوپک با عشوه گفت: جووون... چشم عزیز دلم...

ورو به هممون گفت: با من بیاید...

اولین کسی که همراه شد من بودم. نمیدونستم حدسی که میزنم درست هست یا نه... فقط ارزو میکردم غلط باشه.

از جلوی نگاه ولع امیز اون عربها گذشتیم و وارد اتاق شدیم.

با دیدن یه سرویس تخت دو نفره و یه کمد پر از لباس خواب که درش باز بود... اب دهنمو هم نمیتونستم قورت بدم.

سرم به دوران افتاده بود.

شادی بازومو تو چنگ گرفت و با ترس فقط دهنشو باز وبسته میکرد.

بعد از سه روز در به دری بی خواب و خوراک به عشق امریکا ... سر از دبی دراورده بودیم. برای چه کاری؟

نفسم بالا نمیومد... اشک تو چشمام جمع شده بود.

پوپک یه درو نشون داد وگفت: اول برید دوش بگیرید ... بعد که هم لباساتونو عوض کنید... باید همتون معاینه بشید.

التماس و گریه زاری هم نداریم... همتون اولش نجابت واستون مهمه بعدش راه میفتید... پاشید تند باشید... زود!

بدون هیچ حرفی از اتاق بیرون رفت و درو به رومون بست.

به سمت پنجره رفتم ... با دیدن فلز های سیخی که پشت پنجره بودند اه از نهادم بلند شد.

داخل حموم ده تا دوش بود. انگارفکر همه چیز برای ساختش شده بود... جمعمون اویزوون و داغون هر کدوم به یه گوشه

پناه برده بودیم ومچاله شدیم.

پروانه با دیدن لباس ها گفت: چقدر قشنگن....

ماتم برد . توی اون لحظه داشت به چی فکر میکرد؟ سرمو میون دستهام گرفتم و سعی کردم فکر کنم الان باید چیکار کنم؟

من کتی... وسط یه کشور غریب... که معلوم نیست چقدر از ایران فاصله داره .... با اعتماد به یه عوضی اومده بودم یه

زندگی جدیدو شروع کنم... حالا تو یه اتاقم که معلوم نیست پشت درش چه اتفاقی قراره بیفته...

با صدای بلند زار زدن شادی به خودم اومدم.

پروانه هم با گریه داشت لباس ها رو زیر و رو میکرد. بیتا و سحر هم کز کرده بودند.

وقتی سوار لنج شدیم تا قاچاقی به رویاهامون برسیم به تنها چیزی که فکر نمی کردیم این بود که ...

پیشنهاد کار تو یه رستوران... یا کافی شاپ... بی خرج و مخارج... بی پاسپورت و گذرنامه.... بدون ویزا و هر کوفت دیگه

وسوسه کننده بود.

حالا میفهمم چرا هاتف ازمون پول خارج شدن از مرز هم نگرفت... حالا میفهمم که فقط واسه ی معامله اینجاییم....

دستمو روی پهلوم فشار دادم و روی تخت نشستم.

از نرمی فرو رفتم... یه لحظه حس تهوع بهم دست داد و راست ایستادم...

صدای بلند پوپک از اونطرف در، دراومد که گفت: زود بجنبین هرزه ها...

دلم میخواست جیغ بکشم... پروانه وارد حموم شد.

مات شدم... صداش کردم... بدون هیچ حرفی گفت: دیگه کار از کار گذشته... مگه تو ایران چه کار میکردم که حالا نگران

این باشم که چهار تا عرب دورم باشن.. نون همونه کاهدونم همونه... اب که از سر گذشت چه یه وجب چه صد وجب......

و لباس هاشو دراورد و رفت زیر دوش... به دقیقه نکشید که بیتا وسحر هم رفتند.

من و شادی مات و مبهوت بهم زل زده بودیم...

تنم میخارید... سه روز تو یه لنج پر از جلبک و خزه گرفته و نمور... اما حاضر نبودم برم دوش بگیرم...

هنوز ایستاده بودم وسعی داشتم حجم افکارمو منظم کنم تا ببینم چه خاکی باید به سرم بریزم...

تو اتاق راه میرفتم واطرافمو زیر نظر گرفته بودم برای پیدا کردن یه راه فرار... دریچه ی کولر... دستشویی و حمومی که

هیچ پنجره ای نداشت.

تنها پنجره ی اتاق هم که پر از حفاظ بود.

صدای هق هق دخترا تو حموم میومد.

دوباره به اطرافم نگاه کردم.

با دیدن کمد با امیدواری به سمتش رفتم اما جز مشروب و انواع ابسولوت چیز دیگه ای دستگیرم نشد.

با حالت نزاری که داشتم موهامو محکم کشیدم.... دوباره لبه ی تخت نشستم.

روسریمو اروم ازسرم دراوردم. پروانه و بیتا که از همون لحظه ی اول تو کامیون نشستن دراوردن... دستمو به دگمه

های مانتوم بردم. تک تک بازشون میکردم و قطره های اشکم رو پاک میکردم.

شادی با حرص گفت: تو نه کتی... تو رو خدا تو نه...

دست بردم و کلیپسم و باز کردم...

شادی دستهامو گرفت.

جلوم زانو زد و گفت: کتی ... ما میتونیم در ریم... نه؟ کتی تو رو خدا کوتاه نیا... تو کوتاه بیای یعنی همه چی تموم...

با هق هق و زار زار سرشو رو زانوهام گذاشت. موهای بلوندمو رها کردم... دگمه های مانتومو تا اخر باز کردم.... اروم

از تنم درش اوردم... مثل یه بچه که از مادر دورش میکنن ... با بغض نگاهش میکردم... باید دوش میگرفتم...

شادی هر لحظه هق هقش شدید تر میشد.

داشتم از بغض خفه میشدم..... با صدای جیغی که از توی حموم اومد راست ایستادم. شادی از جا پرید....

صدای جیغ و گریه و زاری هر لحظه بلند تر میشد.

در حموم باز شد.

بیتا حوله ای پوشیده بود که سر تا پاش خون خالی بود و با گریه گفت: کتی.. ... پروانـــــــــــــه...

بیتا رو کنار زدم و وارد حموم شدم. زمین سربود.

روی خونابه ها لیز خوردم. چونه ام به کف زمین سرامیکی خورد دندونام لب هامو بریدن... سوزش بدی روی زبون ولبم

افتاد طعم خونو حس میکردم... پهلوم بیشتر درد گرفت... نگام به پروانه بود.

همه جارو بخار گرفته بود.سحر یه گوشه برهنه ایستاده بود و من به پروانه نگاه کردم که عریان درحالی که از گردنش

خون بیرون میزد کنج حموم ولو شده بود.

با دیدن تیغ کوپ کردم.

شادی و بیتا جیغ میکشیدند و سحر خشکش زده بود.

پروانه به خر خر افتاده بود اما به زور گفت: کتی...

رو کف حموم با لباس های خیس وخونی کشون کشون سینه خیز به سمتش رفتم...

-جان؟ پری... چه بلایی سر خودت اوردی پری؟

پروانه برید ه بریده گفت: نذار ... من... و... اینطور ... ی... ک... تی.... منو اینط ...وری ... نذار... کتی.... نبینن... منو...

حتا جناز...مو... کتی....

-هیشش... حرف نزن پری...

پروانه با خر خر گفت: کتی... منو ... دست... او، اونا ... نده... کـــ...تی...

و چشمای ابیش باز به صورتم خیره و ثابت موند. دیگه نفس نمیکشید... دستمو روی صورتش کشیدم و چشماشو بستم.

جیغ شادی بلند شد.

با داد وفریاد و زاری میگفت: پــــــــری... پروانه... نه... تو روخـــــــدا نه.... پروانـــه.... الهی فدات بشم.... پروانــــه تو

خوب میشی.... پروانه... کتی بگو نمرده.... کتی تو رو قران بگو نمرده... کتــــــــی....

منو کنار زد و روی پروانه ولو شد . محکم بغلش کرد و بلند بلند گریه میکرد.

یه حوله پرت کردم به سحر و با داد گفتم: شماها حواستون کجا بود؟

محلم نذاشت هنوز داشت به جنازه ی غرق خون پروانه نگاه میکرد.

نفسم بالانمیومد.

جلوی سحر ایستادم...

-سحـر.... سحــر.... باتواَم.... سحـر منو نگاه کن...

اونقدر شوکه شده بود و شوکه بودم که نفهمیدم چطور یه سیلی محکم به صورتش زدم واون جیغی کشید و افتاد تو بغلم و

زار زد.

بیتا جلوی در حموم نشسته بود و گریه میکرد.سحرو پرت کردم و اونطرف...

از حموم بیرون اومدم. به سمت کمد رفتم... بطری های ابسولوت و هرچی جین و شامپاین و مشروب بود و برداشتم ...

همه رو به حموم بردم. روسریمو روی صورت پروانه کشیدم...

دست سحرو شادی و گرفتم و کشون کشون اوردمشون بیرون... همه ی محتویات بطری هارو کف حموم خالی کردم...

فندکمو برداشتم... سیگار کنتمو روشن کردم.

جلوی در حموم ایستاده بودم وبه پروانه که زیر روسری و در اغوش خون مدفون بود نگاه میکردم.

به دود سیگارم... به هیکل بی نقص پروانه... به جایی که ایستادم... به افکاری که داشتم... به رویاهام.... به زندگیم...

سیگارم زود تموم شد.مثل لذت رویاهام که زود تموم شد...

ته سیگارمو تو حموم انداختم و همه چیز شعله ور شد. کمی عقب رفتم... هرم گرما به صورتم میخورد.... با صدای خرد

شدن شیشه ها و تق وتوق و ترق و ترق... سحر تو بغلم پرید وگفت: چیکار کردی کتی؟

سحرو از خودم جدا کردم و رفتم مانتومو برداشتم... روی لباس های خونی و خیسم تنم کردم ولبه ی تخت نشستم.

شادی به بازوم چنگ انداخته بود و مثل بید می لرزید . از ترس و وحشت زار می زد. سحر مات و مبهوت به شعله های

آتیش که کم کم در حمومو فرا میگرفت زل زده بود. کم کم صدای هق هقش بلند شد. طولی نکشید که بوی تهوع آور گوشت

سوخته تو فضا پیچید. بیتا خودشو گوشه ی اتاق انداخت. نتونست جلوی خودشو بگیره. سریع پشتشو به ما کرد و دوباره

محتویات معده اشو برگردوند. سحر چنگی به در حموم زد و اونو بست. همه توی شک بودند. می لرزیدند و اشک می

ریختند.

سحر دیر به صرافت بستن در حموم افتاده بود. دود اتاقو پر کرده بود. دستمو جلوی دهنم گرفتم و با صدای بلندی سرفه

کردم. دلم پیچ می خورد. شادی رو که به من آویزون شده بود کنار زدم و خودمو به پنجره رسوندم. نفسی عمیق کشیدم. دود

بدتر وارد ریه هام شد. با صدای بلندی سرفه کردم. سحر هم حالش بهم خورده بود. در همین موقع در با صدای وحشتناکی

باز شد. صدای پوپک و شنیدم که جیغ زد:

اینجا چه خبر شده؟

بلافاصله به سرفه کردن افتاد. فریادی زد و فهمیدم که نگهبان ها رو خبر کرده . چنگی به بازوی شادی انداخت و اونو

کشون کشون از اتاق بیرون کشید. یکی از نگهبان ها که مردی چهارشونه با پوستی تیره بود به سمت سحر رفت. نگهبان

دیگه که قدش تقریبا به سقف می رسید با لگد در حمومو باز کرد. پوپک با دیدن شعله های آتیش جیغی کشید و داد زد:

چه غلطی کردید؟

دیگه اثری از اون ناز و عشوه تو صداش نبود. نگاهش روی صورت های رنگ پریده ی شادی ، سحر و بیتا لغزید.

مشخص بود که اون سه نفر عرضه ی این کارو نداشتند. چرخید و نگاهی به من کرد. بعد مثل گرگ زخم خورده به طرفم

حمله کرد. چنگی به موهای بورم زد و در گوشم جیغ زد:

چه غلطی کردی؟ چی کار کردی؟ اون یکی کوش؟

خودمو کنار کشیدم. با دست به عقب هلش دادم و جیغ زدم:

دستتو بکش... ولم کن.

پوپک که از خشم کبود شده بود داد زد:

بهت حالی می کنم دختره ی هرزه.

نگهبان بیتا رو ول کرد و به سمت من اومد. با یک حرکت کمرمو گرفت و از زمین بلندم کرد. جیغ کوتاهی کشیدم و به

صورتش چنگ انداختم... فایده ای نداشت.

منو از اتاق بیرون برد و توی سالن به زمین انداخت. زانوم درد گرفت. درد زخم روی کمرم یه آن امونمو برید. فشاری به

دست هام آوردم و نیم خیز شدم. چشمم به دو نگهبان دیگه افتاد که با کپسول آتش نشانی به سمت حموم می دویدند. پوپک

زل زده بود به اتاقی که تو دود غرق شده بود. دستمو به زخمم گرفتم و آب دهنمو قورت دادم... گلوم خشک خشک بود.

چرخیدم. چند نفر از مردهای عرب بلند شده بودند و با نگرانی به اتاق نگاه می کردند. دخترها دور و برشون می چرخیدند و

سعی می کردند حواسشونو پرت کنند.

نگهبان دستشو دراز کرد تا منو از جام بلند کنه. دستش به زخم کمرم خورد. نفسم تو سینه حبس شد. ناله ای کردم و

دستشو محکم کنار زدم. فکر کرد که می خوام سرکشی کنم. بازومو با خشونت گرفت و بلندم کرد. به سمت یه اتاق دیگه

هلم داد.... زیرلب ناسزایی بهش دادم... چنگی به موهام زد. موهامواز مشتش بیرون کشیدم و هلش دادم عقب... توی

زندگی یاد گرفته بودم اگه یکی بخورم باید دو تا بزنم. سنگینی نگاه مردهای عربو روی خودم احساس می کردم. یکی از

مردها از جاش بلند شد. گامی به سمتمون برداشت. من و نگهبان دست از کشمکش برداشتیم... انگار منتظر همین فرصت

بودیم...

چشم های قهوه ای مرد عرب به سمت شادی کشیده شد که به زور خودشو از روی زمین بلند کرده بود و به پهنای صورتش

اشک می ریخت... نگاهی به سحر کرد که به یه نقطه زل زده بود و گیج و منگ بود... بیتا رو که مثل بید می لرزید از نظر

گذروند... با دیدن حال خراب اونا چینی به بینیش انداخت. به سمت من چرخید. لبخند کمرنگی زد و گامی دیگه به سمتم

برداشت.

صدای نفس های خودمو می شنیدم که هر لحظه بلندتر می شد. نگهبان که از عکس العمل من می ترسید بازومو سفت

چسبیده بود... نگاه مرد اون قدر بی پروا بود که حس می کردم لخت مادرزاد جلوش ایستادم... با هر گامی که به سمتم

برمی داشت لبخند کمرنگش پررنگ تر می شد... انگشت اشاره اش رو به صورتم کشید. صورتم روکنار کشیدم. نگاه

غضبناکم رو به صورتش دوختم... از سرکشی هام خوشش اومده بود. دستشو جلو اورد تا صورتمولمس کنه. دستشو پس

زدم... خندید…

پوپک که احساس خطر کرده بود بین ما دو نفر قرار گرفت. با سر اشاره ای به نگهبان کرد. نگهبان منو کشون کشون به

سمت اتاقی دیگه برد. لحظه ی آخر چرخیدم و به صورت مرد عرب نگاه کردم. با خنده رفتنمو تماشا می کرد... .

اتاق بعدی هم مشابه اتاق اول بود. نگهبان از اتاق خارج شد. شادی پشت سر من وارد اتاق شد. هق هق کنان دست دور

گردنم انداخت. سحر به دیوار تکیه داد... بیتا کنار در حمام روی زمین نشست و شروع به جویدن ناخن هاش کرد.

پوپک با گام هایی بلند خودشو به من رسوند. با دست چونه امو گرفت و با نفرت به چشمهام زل زد و گفت:

یه بار دیگه جفتک بندازی خودم گیساتو از ته می چینم... بفهم کی هستی و کجایی.

سرمو به عقب هل داد و از اتاق خارج شد. شادی رو پس زدم. خشم و غضبم اروم اروم از بین می رفت. به دیوار تکیه

دادم... سر خوردم و روی زمین نشستم. آرنج هامو روی زانوهام گذاشتم. سرمو پایین انداختم... باورم نمی شد از این جا

سر در اورده باشم... چشم هامو بستم. رقص شعله های آتیش پیش چشمام مجسم شد... بغض به گلوم چنگ انداخت. دست

هامو مشت کردم و بغضمو فرو دادم... نگاه خریدارانه ی مرد عربو به خاطر اوردم... انگار جنسی که برای خریدنش اومده

بودو پیدا کرده، دستمو چنان مشت کردم که ناخن هام تو پوستم فرو رفت... نباید گریه می کردم...

با کف دست پیشونیمو لمس کردم. باید چی کار می کردم؟ هرچه قدر فکر می کردم به نتیجه نمی رسیدم. سرمو چرخوندم و

به شادی نگاه کردم. کنار من روی زمین نشسته بود... به صورتم زل زده بود.

با حس اینکه میتونم به حرفهاش گوش بدم با صدای خش داری گفت:

حالا باید چی کار کنیم؟ کتی تو رو خدا یه چیزی بگو. تو رو خدا یه راهی پیدا کن.

صداش می لرزید. چشم از صورت رنگ پریده اش برداشتم. انگار توی سر خودش مغز نبود... حتما من باید یه کاری می

کردم. از جام بلند شدم.

صدای موزیک لایت از بیرون می اومد. باز نگاه نافذ اون مردک عرب رو به یاد اوردم... یه بار دیگه رد انگشت شو روی

صورتم حس کردم. با کف دست محکم صورتمو پاک کردم. خودمو بدون فکر توی حموم انداختم. فکر کردن به این موضوع

که این تازه شروع ماجرا بود دیوونه م می کرد. لباس هام که خونی، خیس و دودی شده بودند و از تنم کندم و گوشه ای

انداختم. بیتا هم اومد... حوله ی روبدوشامبری خونی شو گوشه ای انداخت... پشتمو به بیتا که زیر دوش ایستاده بود و هق

هق گریه ش بلند شده بود، کردم. آب گرمو باز کردم و با دست صورتمو پوشاندم...

باید چی کار می کردم؟ هیچ راه فراری نداشتم. نمی تونستم از سد اون همه نگهبان قدبلند و چهارشونه عبور کنم.... چشمم

به تیغ افتاد که کنار لوسیون خوشبو کننده ی بدن قرار داشت... انگار پروانه زودتر از همه ی ما فهمیده بود که راه بیرون

رفتن کدومه.

آب به زخمم خورد. سوزش زخمم بیشتر شد. یه طرف بدنمو از زیر دوش بیرون کشیدم... چاره ای نداشتم... هیچ راه فراری

نداشتم... شاید کسی که منو می خرید دلش به رحم می اومد و آزادم می کرد... نگاه هرزه ی مردو به یاد اوردم... امکان

نداشت! شاید معجزه ای رخ می داد و پلیس به دادم می رسید... یه بار دیگر یاد اون تشکیلات زیرزمینی افتادم... نه! بعید به

نظر می رسید. توی ذهنم به هرچیزی چنگ می زدم... ولی آخر سر به یه نقطه می رسیدم... به لباس هایی که بیرون از

اتاق انتظارمو می کشیدند ... به سنگینی اون نگاه ها!

یاد رویاهام افتادم... سفر به آمریکا... کار کردن تو رستوران... چطور به اینجا رسیده بودم؟

آهی کشیدم... همه چیز تموم شده بود. حموم کردنو تموم کردم و حوله ای دور خودم پیچیدم. من جرات نداشتم... ولی امید

داشتم. پامو که از حموم بیرون گذاشتم چشمم به شادی افتاد. همون جا نشسته بود. رنگ به صورت نداشت. اخم کردم و

آهسته بهش گفتم:

پاشو خودتو جمع کن.

شادی گفت:

نگو که باید خودمونو به خاطر اونا حاضر کنیم... نگو که اومدن ما رو بخرن.

به التماس افتاده بود. پوزخندی زدم و گفتم:

پس می خوای دروغ بشنوی.

شادی سرشو با دستاش گرفت. سعی کردم واقع بین باشم... آهسته گفتم:

فقط باید امیدوار باشیم که شانس بیاریم... هیچ راهی نیست شادی... بلند شو.

شادی به هق هق افتاد و گفت:

تو آخرین نفری بودی که فکر می کردم تسلیم می شه.

صدام رو کمی بالا بردم و گفتم:

فکر می کنی اگه تسلیم نشیم چی کارمون می کنند؟ دلشون می سوزه و برمون می گردونن؟

شادی دست هامو گرفت و گفت:

به خاطر یه برخورد تند خودتو تسلیم نکن... خواهش می کنم.

دستمو از دستش بیرون کشیدم... نمی دونم ضعف هاش حالمو بدتر می کرد یا حرف هاش. محکم گفتم:

من تسلیم نشدم... فقط از اینجا راهی پیدا نمی کنم... .

فقط و فقط یه راه به نظرم می رسید... لحظه ای با شک و تردید چرخیدم و به حموم نگاه کردم... فکرم به سمت تیغ پر

کشید... فکر کردم برای آدم هایی مثل من که شجاعت ندارند تسلیم شدن تنها راه حله. نمی تونستم این کارو با خودم بکنم...

هنوز امید داشتم... هنوز فکر می کردم راه حلی پیدا می شه.

روی تخت نشستم... دستی به اون لباس های رویایی کشیدم... دوست داشتم همه ی لباس ها رو پاره کنم... ولی می دونستم

باید از اون زیرزمین کذایی بیرون برم. به خودم دلداری دادم:

شاید از جای دیگه ای تونستی فرار کنی... حتما یه راهی پیدا می شه!

پیرهن کوتاه و حریر مشکی رو از بین لباس ها بیرون کشیدم... روزهایی رو به یاد اوردم که آرزو داشتم لباسی مثل اونو

بپوشم... تو بدترین شرایط زندگیم به این آرزو رسیده بودم... زمانی که دلم برای مانتو و روسریم بدجور تنگ شده بود.

سحر و بیتا توی حموم بودند... لحظاتی بعد بیتا کنارم ایستاد با اشک و آه لباس ها رو به هم می ریخت... شادی دم در حموم

ایستاده بود. با ناامیدی نگاهم کرد... یک لحظه فکر کردم از من شجاع تره... از من قوی تره ... اما سرشو پایین انداخت...

دیدم که چونه اش لرزید. در حمامو پشت سرش بست. حوله رودر اوردم و لباسو پوشیدم. دستی به لباس کشیدم تا مرتبش

کنم... به دست هام نگاه کردم... می لرزید.

-=====

ادامه رمان در بخش دوم =>>>

" بخش دوم "

سفیدی پوستم با پوشیدن اون لباس مشکی بیشتر به چشم می اومد... مردد موندم... باید اونو در می اوردم یا نه؟ اگه این

طوری یکی از اون عرب های عشق دختر بور و سفید ایرانی به تورم می خورد باید چی کار می کردم؟ و یاد موهام

افتادم... عربها عاشق دخترهای شرقی هستن... هرچند چشمهای مشکی وحشیم.... لعنتی! بعد از دو روز خوش گذرونی

ولم می کرد؟... بیشتر حریص نمی شد؟... شاید بعدش منو به یه جای دیگه میفرستاد... نمی تونستم هیچ چیزی رو پیش

بینی کنم... در اون لحظه فقط دوست داشتم هاتفو پیدا کنم... پیش خودم فکر می کردم اگه اونو ببینم با دست های خودم خفه

ش می کنم... می خواستم به درک بفرستمش... و بعد دنیا برام تموم می شد... .

هنوز تصمیم نگرفته بودم که لباسو عوض کنم یا نه... می دونستم اگه اون مردها منو نپسندند منو جاهای سطح پایین تری

می فرستن... می دونستم یه دختر شرقی ... اونم از نوع ایرانی... قیمت بالایی تو دوبی داره... شنیده بودم که دخترهای

کشورهای همسایه ی ایران خودشونو به اسم دخترهای ایرانی می فروشند تا پول بیشتری بگیرند... آهسته روی تخت

نشستم... به هر حال منو یه طوری می فروختند... امکان نداشت ولم کنند.

در باز شد و پوپک با یه نگهبان وارد اتاق شد... عجب زهر چشمی ازش گرفته بودم. با دیدن من اخم هاش باز شد و چشم

هاش برق زد. با احتیاط جلو اومد... طوری بهم نزدیک می شد انگار هر لحظه ممکن بود بپرم و بهش حمله کنم. لبخندی

روی لب های شکلاتی و نازکش نشست.

با همون لبخند گفت :

عجب عروسکی... .

معلوم بود بوی پول به مشامش خورده. جلوتر اومد. آهسته دستشو به سمت موهام دراز کرد. با حالتی تهدیدآمیز نگاهش

کردم... دستشو پس کشید. سرشو نزدیک گوشم اورد و گفت:

دخترهایی مثل تو که الم شنگه راه می اندازن هم طرفداری خاص خودشونو دارن... امثال اون آدم ها دو روزه پوستتو می

کنن... جوری رامت می کنند که دیگه خودتم خودتو نشناسی... بعد که مثل یه بره ی بدبخت و بی زبون شدی می اندازنت

برای زیردستی های ندید بدیدشون... این که دردسر درست نکنی اول از همه به نفع خودته.

قلبم تو سینه فرو ریخت... اصلا به روی خودم نیوردم... پوزخندی تصنعی زدم... زل زدم توی چشم های پوپک و گفتم:

تو برای خود بدبختت دل بسوزون!

پوپک چشم هاشو تنگ کرد. برق کینه رو توی چشمهاش می دیدم. دوباره توی جلد همون زن پر ناز و عشوه رفت. رو به

نگهبان ها چیزی گفت که نفهمیدم. رو به من کرد و گفت:

باید بری برای معاینه.

معاینه ی چی؟... نگهبان بازومو گرفت و منو دنبال خودش کشید. پوپک در حمومو باز کرد. داد و بیداد سر وقت تلف کردن

های شادی و سحر راه انداخت... نگهبان منو وارد یه اتاق دیگه کرد. تنها چیزی که از اون زیر زمین قصرمانند فهمیده

بودم همین دالان های پر پیچ و خمش بود که اگه به خودم بود گم میشدم... همه چیز در نظر اول کوچیک به نظر می رسید

اما راهروهای طویل و اتاق های بزرگ ...!. به زور منو روی تختی نشوند... نگاهی به تخت کردم. شبیه تخت های

بیمارستان بود... تخت بیمارستان نه... از اون تخت هایی بود که توی مطب دکترهای زنان و زایمان می گذاشتند... چی؟...

تا حالا فکر می کردم می خواد معاینه ام کنه که ببینه ایدز و هپاتیت نداشته باشم.

سریع از تخت پایین پریدم. نگهبان منو بلند کرد و روی تخت کوبید. خواستم بلند شم که نذاشت. شونه هامو با دو دست به

تخت فشار داد و با صدای بلند چیزی به عربی گفت که نفهمیدم. داد زدم:

ولم کن زبون نفهم!

پوپک وارد اتاق شد. یک زن با روپوش سفید هم همراهش بود. بازوی زنو گرفت و گفت:

کار این دختره ی وحشی رو سریع راه بنداز... آخرش برامون شر می شه این دختر!

در حالی که سعی می کردم نگهبانو کنار بزنم داد زدم:

می دونی از چی بیشتر از اون عربایی که بیرون منتظرم اند بدم می یاد؟ از شما ایرانی هایی که به خاطر دو قرون...

نگهبان دهنمو با دست گرفت. با دست دیگه اش منو روی تخت نگه داشته بود... از پسش برنمی اومدم... دیگه نمی دونستم

تا کجا توان مقاومت کردن دارم... نمی تونستم تسلیم شم... نمی خواستم باور کنم که همه چیزمو باخته م...

سر خوردن پیراهنو روی تنم حس میکردم ... تمام توانمو توی پاهام ریخته بودم و اجازه نمیدادم کسی بهم دست بزنه... من

نمیخواستم...

صدای اون زنه سفید پوشومیشنیدم که مدام سرم داد میکشید وفحش میداد.

اما من نمیخواستم به حرفش گوش بدم...

اون مرد نگهبان دستشو روی پهلوم فشار داد. جیغ کشیدم... از شدت درد تمام تنم مور مور شد... پوپک صدا زد: ستاره...

وکسی اومد و من هنوز از درد به خودم می پیچیدم... کسی زانوی پای چپمو گرفت و ...

صدای زن کمی بعد بلند شد که گفت: تموم شد... دختره ی پتیاره چه خبرته؟

و رو به نگهبان با اشاره گفت: ولش کن...

با لبخند کجی رو به پوپک گفت: هاتف این دفعه ترکونده ... اگر اون سه تا هم عین این آک باشن که نونت تو روغنه!

فرصت فکر کردن به حرفشو نداشتم...

ستاره به سمتم اومد و در حالی که کشی به بازوم می بست، مشغول رگ گرفتن شد و گفت: هرچی چموش تر باشی قیمتت

می ره بالاتر... و اروم زیر گوشم گفت: اینجا به هیچکس اعتماد نکن...

و سوزش سورنگو توی پوستم حس میکردم ... وخونی غلیظی که وارد مخزن سورنگ میشد.

ستاره خونمو گرفت وگفت: عادت میکنی...

در عمرم فکر نمیکردم چطوری ممکن بود که کسی غرورمو له کنه.... چطوری میشد که کسی خردم کنه... حالا فهمیدم...

حالا به جد طعم خرد شدن وله شدنو چشیدم... در چند ثانیه ی ناقابل ادمی شدم که هیچی ازش باقی نموند.

پوپک به سمتم اومد وگفت: موهاتم رنگ مشکی بذاری عالی میشی عزیزم...

تمام اب دهنمو تو صورتش خالی کردم وبدون توجه به اونها از اتاق بیرون رفتم.

هاتف روی مبلی نشسته بود و سیگار میکشید... خواستم بهش حمله کنم و تا اونجا که جا داره بزنمش... تا اونجا که

میخوره بزنمش... باهاش کاری میکردم که دیگه نتونه از جاش بلند بشه... نفسمو بیرون فرستادم... دستهامو مشت

کردم.... با دیدن اون عرب و نگاه سنگینش به من نظرم عوض شد.

از فرصت استفاده کردم و به اطرافم نگاه کردم... سالن بزرگی بود ... هیچ شباهتی به خونه نداشت... یه سالن بزرگ با چند

سری مبل و میز عسلی و یه قسمت که بار بود و انواع مشروب اونجا وجود داشت.

و یه دختر جوون هم پشت پیشخون ایستاده بود .

رفت و امد زیاد نبود ... ولی وجود و حضور این همه قلچماق برام عجیب بود.

سالن مستطیلی از عرض به راهرو ی طولانی ای ختم میشد. احتمال میدادم که مثل هتل جای جای دیوارها یه اتاقی باشه ...

نفس عمیقی کشیدم. با احساس حضور هاتف رو به روم با کلافگی گفتم: این اون قولی نبود که تو به ما دادی...

هاتف پوزخند مسخره ای زد وگفت: از خداتونم باشه که همچین بهشتی اوردمتون...

با جیغ گفتم: اینجا بهشته؟ برای کی؟ برای من؟

هاتف بازوهامو گرفت و منو به دیوار کوبید وگفت: هیس... امشب به اندازه ی کافی نمایش اجرا کردی... پول خون پروانه

رو ازت میگیرم... بهم بدهکاری ... بعدشم.... اگه یه ذره نرم تر باشی و کوتاه بیای ... این عربا حاضرن واست جونشونم

بدن... مخصوصا این یکی که بدجور چشمش تو رو گرفته... تو چراغ جادو داری.... اینا واسه ی یه شب حاضرن بهت خونه

ماشین ویلا ... همه ی چیزایی رویایی که میخوای و بهت بدن... مخصوصا واسه تو که اهلی نیستی... نذار رامت کنن تا

وقتی که چیزی کاسب نشدی نذار رامت کنن... من کارم اینجا تموم میشه میرم ... ولی اینو دارم بهت میگم مفت کار نکن ...

و از جلوی چشمم دور شد.

صدای پوپک و ستاره می اومد که راجع به پروانه حرف میزدند که چطوری تنش سوخته بود و هیچ کس نمیتونست نگاهش

کنه...

با شنیدن صدایی که از ته حلق کسی می اومد که می گفت: ماشا الله... ماشاالله...

تهوع بهم دست داد . با اون عبای سفید و ریش مشکی و ابروها پیوسته ی سیاه و صورتی سبزه کهیر زدم و به سمت اتاقی

که توش بودم رفتم.

بقیه به سمتم حمله کردن و می پرسیدن چی شد... چیکارت کردن؟ کجا بردنت؟ معاینه واسه ی چیه؟

همشونو پس زدم و به یه گوشه پناه بردم.

زانوهامو تو بغلم گرفتم و پیشونیمو روش گذاشتم.

از کی شروع شد؟ چرا شروع شد؟ این خواب بود؟ یه کابوس وحشتناک؟ مطمئنم یه خواب ترسناکه و سریع از خواب می

پرم... مطمئنم که اینا هیچ کدوم واقعی نیستن...

دلم نمیخواست گریه کنم...

کتی... کتی کاردی که از هیچکس وهیچ چیز نمیترسه... کتایون ... !

تنها کسی که اسممو کامل صدا میزد مامانم بود. الان کجاست؟ چیکار میکنه؟ عاقم کرده... نکرده... نفرین اون منو به این

روز انداخت؟ من اینجا چیکار میکنم؟ تو یه کشور غریب... الان اگه بابام این لباس ها رو تنم میدید چی میگفت؟ یا

داداشم... یا...

بخاطر چی اینجام؟

بخاطر کی اینجام؟

من چرا اینجام؟

نفسمو فوت کردم خسته و کسل .... سرم سنگین بود. تنم درد میکرد... نفس هام به شماره افتاده بود. از بغض داشتم خفه

میشدم... اما نباید گریه میکردم. حق نداشتم گریه کنم.... این حقو همون موقع که از خونه زدم بیرون از خودم گرفتم...

همون موقع که شدم دختر فراری و .... همون موقع که شبا زیر پل خوابیدن وبه تخت گرم و نرمم ترجیح دادم... همون

موقع که با دله دزدی شب و سحر میکردم و صبح و شب ... همون موقع که افتادم تو بال وپر کامبیز بی کله و کامی چقدر

خاطر خواهم شده بود... میگفت اگه زنش بشم دیگه دزدی و میذاره کنار.... میگفت ادم میشه... سر به راه میشه...

کاش زنش میشدم... کاش مثل همون چیزایی که همه بهش اعتقاد داشتن ازدواج میکردم... میرفتیم تو یه خونه و...

یادته کتی؟ یادته واست می مرد؟ یادته میخواست دنیا رو زیر پات بریزه؟ کتی یادته داداشت اومد دنبالت؟

علی پیدام کرد... التماسم کرد برگردم خونه... گفت که بابا پیر شده... مامان زمین گیر شده ... گفت اگه برگردم همه منو می

بخشن... نمیگن یه سال کدوم گوری بودی که اگه هر گورستونی بودم شرف داشت به اینجا بودنم... یادته کتی؟

یادته علی گفت اگه برگردی بابا میذاره درس بخونی... یادته گفت دیگه نمیخواد چادر سرت کنی... یادته؟ یادته کتی؟ یادته ؟

یادته میخواستی هرچی دلت خواست بپوشی... بخاطر همین فرار کردی؟ کتی یادته میخواستن زوری که نه ... با خواهش و

تمنا بدنت به یه مرد سی ساله که متخصص بود که ادم حسابی بود! ... هرچند اون موقع شونزده هفده سالت بود... هم سن

الان شادی... یادته؟ بخاطر همین زدی بیرون؟ کتی بخشیدنت اما برنگشتی... کتی چرا؟

نفس بغض دارمو فوت کردم... از زور اشک چشمهام میسوخت...

یادته هاتف چه قولی بهت داد؟ زندگی اعیونی... به کامی رو دست زدی بخاطر اعتماد به یه پاپتی... لیاقت کامی رو هم

نداشتی.... کامی بی کله.... همون کامی که زیر پل ، تو سیاهی زمستون پیدات کرد و بهت جا داد و هیچ کاری هم باهات

نداشت... همون کامی که گفت بیا زنم شو میذارمت رو چشمم... همون کامی که باهاش کل خیابونای تهرونو گز کردی و نه

صداش دراومد و نه صدات دراومد و اخر شبی با اسکناس و تراول ریل قطار میساختی...! یادته کتی؟ یادته؟ هاتف از کجا

پیداش شد؟

تو دزدی مچتو گرفت و ولت نکرد و مثل یه خوره افتاد به جونت... بیا آه کامی هم دامنتو گرفت. همینو میخواستی کتی؟ پول

میخواستی؟ مگه کامی نداشت... چی میخواستی که اویزون دم هاتف شدی و شادی بدبخت هم دنبال خودت کشوندی ... حالا

بکش... حالا بکش... حالا باید از هاتف حرف بخوری که مفتی کار نکن...!

من پول نمیخواستم.... چرا همه فکر میکردن من پول میخوام.... من از زور فرار کردم... از اجبار... من احمق همه ی

پلهای پشت سرمو خراب کردم... لگد زدم به همه چیز...

به همه چیزهایی که داشتم... به همه ی چیزهایی که میتونستم داشته باشم...

کاش الان شونزده سالم بود و بابام زورم میکرد چادر سر کنم ومیگفتم چشم.... کاش الان کامی اینجا بود و میگفت درستو

تا ارشد ادامه بده و میگفتم چشم... کاش علی میومد دنبالم و میگفت برگرد و بی برو برگرد میگفتم چشم!

صدای هق هقمو خفه کردم.

صدای رفت و امد و می شنیدم... خسته بودم... خاطرات زندگیم مثل یه نوار ضبط شده جلوی چشمام رژه میرفت... من چی

میخواستم؟ ازادی... این بود؟

حقته کتی... هرچی سرت بیاد حقته...

با احساس تکون هایی که به بازوم داده میشد سرمو بلند کردم.

شادی گفت: بیا یه چیزی بخور...

دستشو پس زدم وگفتم: دست از سر من بردار...

شادی سرشو پایین انداخت وگفت: کتی...

بهش نگاه کردم. اینقدر گریه کرده بود که چشماش پف کرده و ریز شده بود.

دلم سوخت....

اروم گفتم: بله؟

شادی: اونا معاینه امون کردن ببینن دختریم یا نه؟

سرمو تکون دادم و شادی گفت: اگه دختر نبودیم چی میشد؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: احتمالا میموندیم واسه ی زیر دستها... آدم درشتای اینجا دنبال آکبندن!

شادی اروم گفت: اگه پروانه زنده بود ... و یه نفس بغض دار کشید وگفت: پروانه شاید بخاطر همین خودشو کشت...

با دیدن میز غذا از جام بلند شدم.

میخواستم غذا نخورم که چی بشه؟

یه تیکه مرغ برشته شده رو برداشتم و گذاشتمش توی پیش دستی... چنگالی برداشتم و کمی سالاد هم کنارش ریختم و یه

گوشه نشستم و مشغول شدم.

فعلا باید به این فکر میکردم که چطور باید سرپا بمونم... چطور باید خودمو حفظ کنم.

مزه اش بد نبود... یعنی عالی بود!

در یکی از کمد ها رو باز کردم ... خوبیش این بود که ورژن اتاق ها هم مثل هم بود.

یه ابسولوت موزی برداشتم و یه شات برای خودم ریختم... سه تا یخم ریختم تو یه جام دیگه و یه قوطی ویسکی برداشتم و

برگشتم سر جام.... نگاه های بیتا و سحر وشادی و روی خودم حس میکردم.

محلشون نذاشتم و اول شاتم و بعد جاممو سر کشیدم.

کمی حالمو بهتر میکرد.

غذامو تموم کردم... احتمال میدادم تا اماده شدن جواب ازمایش خونی که ازمون گرفته باشن کاری به کارمون ندارن...

روی تخت ولو شدم... دیگه از نرمیش حالم بهم نمیخورد.

فعلا از خستگی اجازه ی فکر کردنو نداشتم...

یاد شب اولی افتادم که از خونه زدم بیرون... اون موقع شب به خودم نهیب میزدم که من پی همه چی و به تنم مالیدم و هر

اتفاقی بیفته من حاضرم... اما اون شب هیچ اتفاقی نیفتاد ... شب های بعدش هم همینطور... دو سه باری پلیس خواست منو

بگیره اما در رفتم.

تو پارک و زیر پل خوابیدم تا خوردم به پست کامبیز... وقتی منو به خونه اش برد گفتم دیگه کارم تمومه... اما مردونگی

کرد وگفت: تا خودت نخوای کاریت ندارم...

یادش بخیر ... خوشتیپ بود.

یه پژوی سیاه داشت. با یه خونه تو هفت تیر... کار وزندگی نداشت. با دزدی و دلالی میگذروند. دزد بود اما ادم بود. از زنا

که نمیزد... از جوونا هم نمیزد. ازاون خرمایه ها میزد که میگفت حق منو تو رو خوردن.

از خاطراتی که باهاش داشتم و لحن حرفهاش... اینکه مجبورم میکرد درس بخونم ... اینکه میگفت هر وقت فکر کردی رو

من حساب برادری نداری بگو تا بریم محضر!

برام یه شناسنامه جور کرد که همه فکر کنن من خواهرشم... منو فرستاد مدرسه... خودش سیکلم نداشت اما منو فرستاد

مدرسه .

منم میگفتم تو مثل داداشمی....

وقتی علی اومد دنبالم گفت: برو... برو بذار رسمی بیام خواستگاریت ... گفتم من راحتم کامی...

ذوق کرد و فکر کرد واسه خاطر اون میگم ... اما ...!

شب اخر که وسایلمو جمع میکردم سرم داد میزد... تو گوشم زد... بعد پنج سال زندگی کردن باهاش زد تو گوشموگفت: بری

خراب میشی کتی...

گفتم: میخوام برم اون زندگی ای رو بسازم که هیچ وقت نداشتم... گفتم مراقبم که خراب نشم...

گفت: برو... اما رفتی دیگه برنگرد...

گفتم: برنمیگردم کامی بی کله...

گفت: نمک نشناسی کتی...

گفتم: میدونم...

گفت: ازگل نازک تر بهت نگفتم...

گفتم: میدونم...

گفت: میتونستم همون شب اول دخلتو بیارم...

گفتم: میدونم...

گفت: بمون...

هیچی نگفتم.

گفت: نرو...

هیچی نگفتم.

گفت: دوست دارم...

گفتم: خداحافظ... و چمدونمو برداشتم وفکر کردم میخوان منو بی مزد ومنت بیارن بهشت!

این جهنم بود...

سعی کردم بخوابم. میدونستم مستی بالاخره بهم غلبه میکنه و میخوابم... وهمینطور هم شد!

صبح با سر وصدای بیتا وسحر بلند شدم.

با دیدن چند نفری که تو اتاق بودن و داشتن سحر وبیتا وشادی رو ارایش میکردن و بی اهمیت به اونها به حموم رفتم.

دهنم بوی گندی میداد. مسواکمو از تو چمدون در اوردم و مشغول شدم.

پوپک وارد اتاق شد وگفت: به به.... خانم خوش خواب... ساعت خواب عزیزم.

از حرصم کلی خمیر دندون خوردم ... و بهش بد وبیراه گفتم.

دلم میخواست بزنم لت وپارش کنم ... خائن بی همه چیزو...

رو به دختری که دیشب بهم ستاره معرفی شده بود گفت: این کتی خانم و اختصاصی درستش کن...

و رو به من گفت: کتی تو رقص عربی بلدی؟

چشمهامو ریز کردم...

پوپک خنده ی پر عشوه ای کرد وگفت: تو چمدون لباستو دیدم.... نمیخاد اونو بپوشی... برات یه لباس گیر میارم تیکه ی

تنت باشه... فدات بشم نمیدونستم اینقدر هنر مندی...

تو ایران حتی به اینم فکر کردم که اگه مجبور باشم تو کاباره ها برقصم راضی بودم... اما اینجا برقصم تا قیمت شبم بره

بالاتر!

پوپک و صدا کردن و ستاره گفت: میخوام یه دستی به موهات بکشم ... باشه؟

از لحن ملایم حرفهاش ... از اینکه بی عشوه حرف میزد ... از سادگی ظاهریش... از غمی که تو چشماش بود. حس

میکردم اونم یه بدبختیه مثل من وبقیه...

نه توان مخالفت داشتم نه دیگه حوصله ی کشمکش ودعوا... تازه پهلوم یه خرده دردش ساکت شده بود. روی زخمم خوب

بود ولی از تو درد میکرد ... نمیدونم چه مرگم بود باید خوب میشد اما نشده بود!

هر روز خودم پانسمانمو عوض میکردم.

باید یکی و هم پیدا میکردم که بخیه هاشو بکشه...

ستاره در حالی که با موهای پرپشت بلوندم که تا وسط کمرم میرسید ور میرفت گفت: جنس موهات عالیه... نرمه اما

محکمه... کوتاهشون کنم ناراحت میشی؟

من دیگه از هیچی ناراحت نمیشدم.

شونه هامو بالا انداختم و اون قیچی و شونه رو برداشتم و زیر لب گفت: بسم الله... مبارک باشه...

جمله ای که تو هر ارایشگاه ایرانی حین کوتاهی مو میشنیدم.

با تعجب به ستاره خیره شدم ... دیگه انگار اینقدر عادت کرده بود که مکان و زمان گفتنش مهم نبود.

موهامو تا سر شونه ام خرد و فارا کوتاه کرد. چتری بهم میومد ... به قول کامی چتری توله سگی!

نفس عمیقی کشیدم و گفت: رنگم کنم؟ ریشه هات زده بیرون....

سرمو تکون داد م و رنگ مشکی و ریخت رو سرم.... و اروم ماساژ میداد و با برس تمام نقاط مومو گرفت.

بعد کلاهی روی موهام که زیر مواد بودند گذاشت وگفت: حالا بریم سراغ بند و ابرو...

صدای اخ و اوخ شادی و میشنیدم. تا حالا صورتشو بند ننداخته بود.

چرا اونو دنبال خودم کشیدم... از چی مطمئن بودم که بهش گفتم تو هم بیا.... وقتی با هاتف اشنا شدم ... وقتی سر از

پیشنهاد هاتف که رفتن به خارج بود دراوردم.... اتفاقی شادی و تو پارک دیدم... تازه زده بود بیرون... بهش گفتم و گفت:

من دیگه برنمیگردم خونه... با شمام کتی خانم.

از اینکه واسه خودم نوچه جور میکردم هاتف میخندید... بیتا وسحر هم خود هاتف باهامون اشنا کرد. همینطور پروانه....

اگه مرگ پروانه رو نمیدیدم میگفتم این سه تا هم از دم و دستگاه هاتف و نقشه هاش برای باور کردن حرفهاش بود...

ستاره گفت: برو موهاتو بشور.

ترجیح میدادم یه دوش دیگه بگیرم....

حس میکردم که هرچه قدر خودمو بشورم بازم بوی نمور لنجی که سوارش بودیم و میدم...

وقتی برگشتم ستاره سشوار بدست منتظرم بود.

موهامو درست کرد و بعد افتاد رو صورتم و مشغول ارایش شد.

و من فکر میکردم وقتی اولین بار موهامو بلوند کردم کامی از هیجان نمیدونست چیکار کنه.... بخاطر اون همیشه بلوند

میکردم ... میگفت اینقدر با رنگ چشمات تضاد میده که ادم کیف میکنه.

ومن از این همه تعریف ذوق میکردم.

با صدای ستاره که گفت: کتی چی شدی ...

یه نگاهی تو اینه کردم.

ابروهامو نازک وهشتی و کمونی برداشته بود.

چشمهام وبا خط چشم سیاه کشیده بود ... پوست سفیدم با رژ گونه ی بژ همخونی داشت. موهای سیاه و پرکلاغی هم که

صورتمو قاب کرده بود.

داشت گریه ام میگرفت.

صدای شادی که گفت: من از این مدل ابرو خوشم نمیاد باعث شد خنده ام بگیره... بیچاره قراره کلی بلا سرت بیاد تو نگران

ابروت هستی!

ساعت دو بعد از ظهر بود.

برامون نهار اوردن... کباب بود و برنج زعفرونی...

با اشتها میخوردیم.... مثل قحطی زده ها... ستاره هم کنارمون نشسته بود ونگاهمون میکرد و گاهی با لبخند و گاهی با اه و

افسوس... گاهی هم!

معنی حرکاتش هنوز برام غیر ملموس بود.

نمیدونستم چقدر قابل اعتماده.... نمیدونستم مثل پوپکه و این کاراش اداشه یا نه... هیچ کدومو نمیدونستم. فقط میدونستم

هنوز نباختم... وباید تا تهش همینطوری برم...

بعد از صرف نهار .... ستاره گفت: استراحت کنید و از اتاق بیرون رفت.

روی تخت ولو شدم .... هوس کردم باز خودمو بسازم. تو این موقعیت ها شاید یه شات موزی و لیمویی یا جین میتونست

کمکم کنه فکر نکنم.

از مستی خوابم برد ومتوجه گذر زمان نشدم...

وقتی بیدار شدم باز تو اتاق ولوله بود... از شادی خبری نبود .

تنم یخ کرد.

کجا بود؟

دادزدم :شادی کو؟

پوپک مسخره گفت: شادی پر عزیزم...

سرخ شدم.... داغ کردم.... مغزم داشت اتیش میگرفت.

سحر وبیتا گریه میکردن و پوپک رو به من گفت: حالا میخوام دختر خوبی باشی ولباستو بپوشی و بریم طبقه ی بالا باشه؟

مثل یه گوسفندی که میخواستن سرشو ببرن ... دقیقا در همون حال بودم.

پوپک با خنده ی پر عشوه ای گفت: بیا اماده شو....

با دیدن لباس عربی پر زرق وبرق و پر سکه ... که رنگ سرخ داشت و مونجوق و سکه های طلایی ... با صندل های

طلایی فکر کردم که شاید بتونم از طبقه ی بالا فرار کنم...

نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم فکرمو متمرکز کنم باید دنبال شادی هم می رفتم.

چرا خوابیدم..... لعنت به من.

ستاره با بغض ارایشم میکرد.

لباس وپوشیدم و یه ماسکی به صورتم زدم.

پوپک خوشش نیومد وگفت: اینو بردار... دست دراز کرد که برش داره اما با حرص گفتم: تو رقصم لازمش دارم....

پوپک لبخندی زد وگفت: پس رام شدی... خوب عزیزم بریم...

سحر وبیتا با گریه ازم خداحافظی کردن. حس میکردم دارم دستی دستی به قربانگاه میرم.

و از اتاق خارج شدم....

فصل دوم: "واهمه"

آب دهنمو قورت دادم. دو تا نگهبان قلچماق با لباس های سیاه منتظرم بودند... جای ناخن هام روی صورت نگهبانی بود که

روز قبل صورتشو چنگ زده بودم... نگاه پر از کینه و خشمش و به چشمام دوخته بود.

نفس عمیقی کشیدم... استرس پیدا کرده بودم. چه جوری باید با وجود دو تا نگهبان فرار می کردم؟ پوپک رو به روم ایستاد.

نگاهی به سر تا پام کرد و آهسته گفت:

همه ی حرف هایی که تا حالا بهت زدم و یه بار پیش خودت دوره کن... اون وقت می فهمی چی به نفعته چی نیست...

پشتشو بهم کرد. نگهبان ها بهم نزدیک تر شدند. پشت سر پوپک راه افتادم... قلبم توی دهنم بود... دست و پام می لرزید.

پشت سر هم نفس های عمیق می کشیدم ولی آروم نمی شدم. دستامو مشت کردم... هر ثانیه ای که می گذشت حسرت ثانیه

ی قبل رو می خوردم... هر چه قدر که بیشتر پیش می رفتم دلم بیشتر برای گذشته ای که با انتخابای خودم خرابش کرده

بودم تنگ می شد... نمی تونستم به سرنوشت و تقدیرم لعنت بفرستم... بدبختی هام نتیجه ی بلندپروازی های خودم بود نتیجه

ی تصمیم های خودم ... دلم برای آغوش مامان و بابام پر می کشید... برای داداشم علی... برای نصیحت ها و زور و

اجبارشون... مغزم پر شده بود از کامبیز... زندگیم باز مثل یه نوار از جلوی چشمم می گذشت... یه زندگی پر از حسرت که

تکرار بی لیاقتی هام بود... .

=======

ادامه رمان در بخش سوم = >>>

" بخش سوم "

نباید دوباره اشتباه می کردم... یه بار به خاطر فکرهای نا به جام گرفتار شده بودم... به خاطر طمع زندگی بهتر اینجا گیر

کرده بودم... نباید می ذاشتم حسرت گذشته منو توی دامن گرفتاری های بزرگ تر بندازه... می دونستم بیرون اون دالان

های پر پیچ و خم چی انتظارمو می کشید... باید یه راهی پیدا می کردم. تسلیم شدن توی خون من نبود...

بدون این که سرمو بچرخونم به دالان های پرپیچ و خم نگاه می کردم... همشون با نور کمرنگ هالوژن ها کمی تاریک و

روشن بودن... نمی دونستم به کجا می رسن. چه جوری باید این نگهبان ها رو دست به سر می کردم؟ کدوم یکی از این

صد تا راه به بیرون اون زیرزمین می رسید؟ بعد از اون باید کجا می رفتم؟ باید زیر کدوم پل می خوابیدم؟... توی شهری که

زبون مردمشو نمی فهمیدم کی یه بار دیگه برای من کامبیز می شد؟ سرمو پایین انداختم... به بن بست رسیده بودم... نمی

تونستم قبول کنم که گیر کرده ام... حس می کردم اگه امید فرار کردن رو ازم بگیرن حتی برای یه ثانیه ی دیگه هم دووم

نمی یارم.

از پله ها بالا رفتیم. هرچه قدر که بیشتر بالا می رفتیم صدای موسیقی بلندتر می شد. احساس می کردم قلبم هر لحظه

ممکنه از سینه م بیرون بیاد. داشتم قبضه روح می شدم... وارد یه اتاق شدیم که یه میز آرایش و چند صندلی داشت. سمت

چپ اتاق یه در بسته بود. صدای موزیک بلند و صدای تشویق جمعیت از پشت اون در میومد. می دونستم اون در به کجا

منتهی می شد... آب دهنمو قورت دادم. چرخیدم و چشمم به تصویر خودم توی آینه افتاد. نقاب تا پایین بینیم بود... به چشم

های سیاهم نگاه کردم... هربار که کامبیز از چشم هام تعریف می کرد غرق لذت می شدم... می دونستم سیاهی همین چشم

ها تا چند ساعت دیگه زندگیم رو طوری سیاه می کنه که خیلی زود قدرت هر مقاومتی ازم گرفته می شه... نگاهی به کمر

و شکم لختم کردم. زخم روی کمرم هنوزم از زیر یه لایه ی ضخیم از کرم معلوم بود...

همون دکتر زنان اومده بود و بخیه هامو کشیده بود... ستاره هم روشو با انواع و اقسام کرم پوشونده بود اما گاهی از

درون درد میکرد و هنوز نمیدونستم چه دردیه که مجبورم تحملش کنم ...

سرمو چرخوندم. در باز شد... یه دختر شونزده هفده ساله از اتاق بیرون اومد. تقریبا توی بغل یکی از نگهبان ها غش کرد.

گریه اش گرفته بود... تمام بدنم مور مور شد... اونو که نگاه می کردم یاد شادی می افتادم... شادی کجا بود؟... توی بغل

کدوم مرد هرزه ای بود؟... من با وعده و وعید آمریکا و زندگی رویایی اونو گرفتار چه بدبختی کرده بودم؟ شادی بدون من

طاقت نمی اورد... می دونستم خیلی زود تسلیم می شه... می دونستم خیلی زود خودشو می بازه... نمی دونستم آخر باختن و

تسلیم شدن خوشبختیه یا اوج بدبختی... تا وقتی توی زیرزمین بودم فکر می کردم بدبخت ترینم... فکر می کردم آخر دنیا

توی همون زیرزمینه... حالا که پشت در ایستاده بودم می فهمیدم بدبختی هام هنوز شروع نشده...

پوپک با سر بهم اشاره کرد که وارد سالن بشم. لبخند زد و گفت:

ببینم چی کار می کنی... می خوام به همشون نشون بدی دختر ایرونی به کی می گن.

سرمو چرخوندم. نگهبان ها آماده باش ایستاده بودند... از چشم هاشون می خوندم که حاضرن به هر قیمتی که شده منو

روی صحنه ببرن. دست هامو مشت کردم. به خودم... هنرم... لباسام... اندامم... چشم هام... و وجود داشتنم لعنت فرستادم.

پاهای یخ زده و لرزونم و تکون دادم و به سمت در رفتم. صدای هق هق گریه های دختر کم کم محو شد... نگهبانی که پشت

در ایستاده بود پرده رو برام کنار زد. چشمم به سن بزرگی که رو به روم بود افتاد... سرم گیج رفت. قلبم تیر کشید... چراغ

ها به همون صورت روشن و خاموش بود. نگهبان با عصبانیت دستشو روی کمرم گذاشت و منو به سمت جلو هل داد.

نفس عمیقی کشیدم... می ترسیدم وسط صحنه غش کنم. با دیدن نگهبان پشت پرده از فرار کردن ناامید شده بودم. سرمو

پایین انداختم و بی اراده وسط سن ایستادم.

آهسته سرمو بلند کردم. قلبم توی سینه م فرو ریخت. نزدیک بیست سی نفر توی سالن بودند. روی صندلی های شاهانه لم

داده بودن و با لبخند نگاهم می کردند. هر چه قدر سر می چرخوندم مرد نمی دیدم... چشم های هرزه ای رو می دیدم که از

صندل های طلایی م گرفته تا شکم برهنه مو با لذت نگاه می کردند...

یه طرف مردهایی با عباهای سفید و ریش های بلند نشسته بودند... یه طرف دیگه مردهای کت شلواری با صورت های

اصلاح کرده... حتی چند نفر با لباس های اسپورت هم بین جمعیت دیده می شدن... دست همشون نوشیدنی بود... دخترهایی

با موهای بور و پیراهن های قرمز دکلته جلوشون خم و راست می شدن و جامشونو پر می کردند. نگاه مردها به من

دوخته شده بود... صدای موسیقی عربی بلند شد... دست هایم بی اراده از هم باز شد... حس کردم که دست هام به طرفین

باز شد... نگاهم از این طرف به اون طرف کشیده می شد... به چشم های پر از اشتیاق مشتری های ثروتمندی نگاه کردم

که با نگاه خریدارانه به جنس اعلای درجه یک مید این ( made in ) ایرانشون شون نگاه می کردند... زیر گرمی

نگاهاشون سرخ شدم... یکی از پاهای لرزونم و جلوتر از پای دیگه م گذاشتم.

حس می کردم باید صندل هام و در بیارم... می دونستم اصالت این رقص به پاهای برهنه ست... به خودم گفتم تویی که با

آرزوها و رویاهای احمقانه ت شادی و خودتو بدبخت کردی چطوری می تونی به اصالت فکر کنی... جایی ایستادی که قراره

با هر قری که به کمرت می دی اصالت یه ملت رو... جنس زن رو... یه رقص رو... زیر اون نگاه های هرزه از بین ببری.

نمی خواستم کلمه ی اصالت رو به خاطر اشتباهات و بلندپروازی هام مثل خودم به گند بکشم.

نگاهمو از جمعیت گرفتم... به لوسترهای طلایی رنگی که به سقف آویزون شده بود چشم دوختم... بی اراده با آهنگی می

رقصیدم که بارها شنیده بودم... با اون تمرین کردم... با هر ضربی که به شکمم می دادم پوست کمرم کشیده می شد و زخمم

از دورن به سوزش می افتاد... حرکات سر و گردنم و حرکات دستم کاملا ناخودآگاه بود... انگار دست موسیقی بدنمو حرکت

می داد... مثل یه عروسک خیمه شب بازی با لباس عربی قرمز و موهای سیاه...

انگار می تونستم از بین پرتوهای نور لوستر طلایی چشم های کامبیز رو ببینم... هر بار که ماهواره آهنگ عربی می

ذاشت بلند می شدم و می رقصیدم... توی چشمهاش تحسینو می دیدم...

از راننده و آشپز مردهایی که تماشاچی رقصم بودند کمتر سواد داشت... درآمد یه سالش از نصف درآمد یه روز اون مردها

کمتر بود... توی زندگیش فقط یه زن بی حجاب و توی خونه ش از نزدیک دیده بود ولی نگاهش هیچ وقت رنگ وسوسه

نداشت... هیچ وقت با دید شهوت به حرکات ظریف شونه و شکمم خیره نمی شد.

اون مرد بود... از جنس تماشاچی های من نبود که مردونگی شون به ریش های سیاه شون بود...!!!

جواب من به این مردونگی چی بود؟ ... دلشو شکسته بودم... جواب زحمتاش و با ترک کردنش داده بودم.

می دونستم که اگه تسلیم ندای دلم که می گفت (( اینجایی که وایستادی حقته... لیاقت تو اینجاست... )) بشم، کارم تمومه.

چشمم هنوز به لوسترها بود... پشت نور لامپ ها درخشش چشم کامبیز و می دیدم... انگار بی اختیار داشتم برای اون می

رقصیدم. یه بار توی اوج ضعف و ناتوانی بی چشم داشت پناهم داده بود... این بار از این فلاکت... از این نگاه ها... توی

ذهنم یه بار دیگه به اون پناه برده بودم.

تابی به موهام دادم... به حریم و حرمت هایی فکر کردم که با فرار کردنم از خونه برای همیشه از بینشون بردم... یادم اومد

که چطور دل مامان و بابام رو با خودخواهی شکستم... چطور تنهاشون گذاشتم... .

پای چپم و جلوی پای راستم گذاشتم.... نگاهم و انداختم پایین... چشم تو چشم پسری شدم که جلوتر از همه نشسته بود. کت

شلوار سرمه ای پوشیده بود... چشم های تیره و موهای مشکی رنگش منو یاد پسرهای ایرانی می انداخت. اون چه قدر

حاضر بود برای بدبختی و ذلت هموطن خودش پول بده؟

دست هام پایین افتاد. موزیک تموم شد... صدای تشویق و هیاهوی بلند مردها گوشم رو اذیت کرد... حس کردم که دیگه

پاهام تحمل وزنم رو نداره.

سرمو چرخوندم طرف پرده ها... نگهبان با دست بهم اشاره کرد که خارج بشم. سرمو بلند کردم... حاضر نشدم که تعظیم

بکنم... پشتمو به جماعتی کردم که از حیوون هم کمتر بودند. دوباره وارد اتاقی که پشت صحنه بود شدم. دستمو به یکی از

صندلی ها گرفتم و روش نشستم... عرق سرد روی کمرم نشسته بود. بدنم می لرزید...

پوپک در حالی که دست می زد به سمتم اومد. نگاهی به صورتش کردم. چشمهاش برق می زد. با همون ناز و عشوه ی

همیشگی اش گفت:

گل کاشتی دختر... شرط می بندم امشب اینجا سرت دعوا شه. نمی تونستن ازت چشم بردارن...

به شانه ام زد و خنده کنان گفت:

آفرین دختر... آبرومونو خریدی.

سرم و پایین انداختم... آبرو! ...

عصبی شده بودم... نتونسته بودم فرار کنم. نگاهی به نگهبان ها کردم. چهارچشمی بهم زل زده بودند... منو شناخته بودند...

می دونستند تسلیم نمی شم. حاضر نبودن تنهام بذارن.

فرصت رو از دست داده بودم. وقتی توی زیرزمین بودم امید داشتم که بتونم از این بالا فرار کنم... دوباره به نگهبان ها

نگاه کردم... نه! انگار فرار کردن از زیرزمین ساده تر بود. باید چی کار می کردم؟ اگه منو می خریدن چی می شد؟ اون

وقت دیگه نگهبان ها نگران من نبودند... دیگه مسئولیتی روی دوششون نبود... شاید اون موقع می تونستم فرار کنم...

ولی دوست نداشتم یه گوشه منتظر باشم و یه مشت مرد حریصو نگاه کنم که که سر قیمت من با هم چونه می زنند.

دوباره استرس پیدا کرده بودم... پوپک بهم اشاره کرد و گفت:

تو کارت اینجا تمومه... برو توی اون اتاق و شامتو بخور... مراسم که تموم شد صدات می کنم... خیلی ها هستن که می

خوان صورت خوشگلتو ببینن.

با عصبانیت گفتم:

پس نمایشت هنوز تموم نشده.

پوپک کمی ازم فاصله گرفت. متوجه شده بود که دوباره عصبی شدم... می دونست که ممکنه بهش حمله کنم. خودشو به

یکی از نگهبان ها نزدیک کرد. کنارش ایستاد و گفت:

نمایش وقتی تموم می شه که من پولمو بگیرم... فهمیدی؟ یکی از این مردها باید تو رو با خودش ببره... اون وقت می

فهمی که نمایش به چی می گن...

سرمو پایین انداختم. راست می گفت... این بازی ادامه داشت. نگهبان بهم اشاره کرد که دنبالش برم... چاره ای جز اطاعت

کردن نداشتم... هیچ راهی نداشتم... حق انتخاب هم نداشتم.

نگهبان من و به یکی از اتاق ها برد و در رو پشت سرم قفل کرد. یه اتاق سه در چهار بدون پنجره بود. یه میز آرایش با

یک صندلی و یه تخت یه نفره توی اتاق بود. سینی غذام روی میز بود. یک پارچ آب و یک ظرف اسپاگتی... دلم می خواست

اجازه می دادند به همون زیرزمین برمی گشتم... می تونستم از بیتا و سحر خبر بگیرم... دوست داشتم یه بار دیگه ستاره

رو ببینم... می تونستم برم سراغ کمد و دردهامو با مستی تسکین بدم.

ضعف کرده بودم. نشستم و با اشتها مشغول غذا خوردن شدم. نمی دونستم وعده ی بعدی غذامو کجا باید بخورم... توی

خونه ی کدوم مرد... کنار کی...

یاد نگاه تحسین آمیز مرد عرب که توی زیرزمین کشمکش من و نگهبان رو دیده بود افتادم... غذا توی گلوم پرید. سرفه

کردم و با یه لیوان آب خودمو نجات دادم... همین که نفسم جا اومد با عصبانیت مشتم و روی میز کوبیدم...

نمی دونستم چند ساعت دیگه باید توی اون اتاق بمونم... فقط می دونستم اون ساعت ها آخرین و شاید بهترین ساعات

زندگیم توی دوبی اِ. اگه منو می خریدن یا کرایه میدادن دیگه نمی ذاشتن آب خوش از گلوم پایین بره.

سرم گیج می رفت... دیگه نمی تونستم به فرار کردن فکر کنم... هنوز امید داشتم... شاید یه آدم خیری پیدا می شد که منو

می خرید ولی باهام کاری نداشت... شاید فقط برای آزاد کردن من این کار رو می کرد...

یادم افتاد که همچین مردی توی زندگیم وجود داشت... کامبیز... جواب این لطفش رو چطور داده بودم؟... یعنی می شد یه بار

دیگه همچین شانسی پیدا کنم؟... پیش خودم قسم خوردم که اگه یه بار دیگه شانس بهم رو کنه و یه مرد پیدا شه منو نجات

بده، قدر بدونم... اصلا نه ... برمیگردم پیش کامبیز... اخ کامی... کامی بی کله ...

می دونستم اگه آزاد بشم باید چی کار کنم... همه ی چیزی که می خواستم این بود که هاتفو پیدا کنم... می خواستم اونو با

دست های خودم خفه کنم... یاد حرفاش افتادم... وقتی مطمئن شد که منو به خاک سیاه نشونده نصیحت کردنش گل کرد.

در اتاق باز شد. همون طور که انتظارش رو داشتم پوپک بود. با دیدن ظرف غذام گفت:

چرا کامل نخوردی؟ امشب باید جون داشته باشی که تا صبح حداقل یه نفرو سرویس بدی.

حداقل یه نفر...!!! حالم داشت به هم می خورد... ای کاش منم راه پروانه رو انتخاب کرده بودم... ای کاش من بودم که بین

شعله های آتیش می سوختم... انگار این روزها رو دیده بود که اون راه و انتخاب کرد... انگار فقط من بودم که حالیم نبود

چه بلایی داره سرم می یاد... نمی فهمیدم... وگرنه بی خودی ادای آدم های قوی رو در نمی اوردم...

برق خوشحالی هنوز توی چشم های پوپک بود.

پوپک گفت:

پاشو بیا... بیا تا ببینیم کی قسمتت می شه...

حالت تهوع داشتم... اون قدر بدنم می لرزید که مطمئن نبودم بتونم راه برم. پوپک نچ نچی کرد و گفت:

د بیا دیگه!

دستمو به میز گرفتم و به سمت در رفتم. بازهم دو نگهبان برام اورده بودند. انگار می دونستند که توی دنیا هیچ چیزی رو

به جز رهایی از اون جا نمی خوام.

این بار از یه سمت دیگه وارد سالن شدیم... از کنار بار گذشتیم... چشمم به سن افتاد که پرده هاش رو کشیده بودند... من

چطور تونسته بودم برم اون بالا؟

چشمم افتاد به هفت تا مرد که سر جاهاشون روی صندلی نشسته بودند... سه مرد کت شلواری... سه مرد با عبای سفید...

و اون پسر که شبیه ایرانی ها بود. مطمئن نبودم که واقعا ایرانی باشه ولی شبیه بود... قد بلند و خوش هیکل بود... چشم

های کشیده ی قهوه ای و موهای مشکی داشت... پسر خوش قیافه ای بود... اون چه دردی داشت که همچین جایی اومده

بود؟... جواب رو خودم می دونستم... یه درد مشترک... اون هم مثل بقیه مریض و کثیف بود.

پوپک و یه مرد خوش پوش و قدبلند دو طرف من ایستادند... عربی صحبت می کردند... متوجه نمی شدم چی می گن...

سرمو چرخوندم... داشتم زیرلب اشهد مو می خوندم... بعضی از اون ها واقعا چندش بودند... چشمم به همون مرد عرب

افتاد... با کنجکاوی نگاهم می کرد ... هنوز منو نشناخته بود. دلش پیش اون دختر با موهای بور مونده بود... دعا می کردم

که پوپک نقاب رو از صورتم بر نداره. دوست نداشتم اون منو بخره... نمی خواستم منو بشناسه... فقط خدا می دونست که

چه قدر دوست داشتم توی صورتش تف بندازم... توی دل دعا می کردم که گیر هرکسی که می افتم گیر اون نیفتم... دلم می

خواست مزایده به نفع اون پسر ایرانی تموم شه... حداقل وقتی توی صورتش نگاه می کردم حالم بد نمی شد...

داشتم مشتری ها رو برانداز می کردم... با خودم فکر می کردم از کدوم بیشتر بدم می یاد... پوپک رو به من کرد و گفت:

نقابتو در بیار.

وای نه... نباید این اتفاق می افتاد... فرصت جر و بحث پیدا نکردم. مردی که کنارم ایستاده بود نقاب رو آهسته از صورتم

برداشت... چشم تو چشم پسر ایرانی شدم... مات و مبهوت صورتمو نگاه می کرد... سرمو چرخوندم... همون مرد عرب

برام به نشانه ی آشنایی سر تکون داد...

پوپک منو جلوتر برد. یکی از مردهای کت شلواری چیزی گفت... پیرمرد از موهای سفیدش خجالت نمی کشید... فهمیدم

قیمتی پیشنهاد کرد.

پوپک به مردی که کنارم ایستاده بود نگاه کرد. هر دو لبخند زدند... بلافاصله پسر ایرانی قیمت دیگه ای پیشنهاد کرد...

همین که صداش رو شنیدم مطمئن شدم ایرانیه... عربی رو با لهجه ای شبیه به لهجه ی پوپک صحبت می کرد. تو دلم دعا

می کردم اون برنده شه... حداقل به عنوان یه ایرانی زبونم رو می فهمید... شاید می تونستم راضیش کنم که دست از سرم

برداره... شاید میتونستم حداقل راضیش کنم که فقط با اون باشم... فقط اون... حتی اگه هزاربار همسر و صیغه هاشو

ببینم...

یه مرد کت شلواری و یه مرد عرب از جمع خارج شدند... نمی دونستم باید نفس راحتی بکشم یا نه... اضطراب داشتم...

تمام بدنم می لرزید... دیگه به فرار فکر نمی کردم... حقیقت جلوی روم بود... یه نفر از اون پنج نفر تا آخر شب مالک من

می شد. پیشنهاد دادن ها هنوز ادامه داشت. هر چه قدر که قیمت ها بالاتر می رفت لبخند پوپک عمیق تر می شد... فقط

چهار نفر مونده بودن... چشم من به پسر ایرانی بود... به هم زل زده بودیم... دعا می کردم یه چیزی بگه که دهن همه بسته

بشه.

در همین موقع اون مرد عرب که بیشتر از همه ازش می ترسیدم گامی به سمت من برداشت... تا اون لحظه ساکت بود...

کم کم داشتم امیدوار می شدم که پول کافی برای خرید کردن نداره... جلوتر اومد... سرش رو بالا گرفت و قیمتی اعلام

کرد... همه ساکت شدند... دیدم که پسر ایرانی با چشم هایی که از تعجب گشاد شده بود به اون زل زد. همه شوکه شده

بودند... حال من از همه خراب تر بود... پوپک سه بار با فاصله ی یه دقیقه قیمتی که مرد عرب پیشنهاد کرده بود رو با

صدای بلند به همه اعلام کرد... کسی چیزی نگفت...

مزایده تموم شده بود. با ناامیدی به پسر ایرانی نگاه کردم... از عصبانیت قرمز شده بود... به سمت پوپک اومد... رو بهش

کرد و به فارسی گفت:

نصف پولو ماه دیگه می ریزم به حسابت... بذار من ببرمش...

پوپک با همان ناز و عشوه ی حال به هم زنش بازوی پسر رو نوازش کرد و گفت:

بهراد جون هنوز دخترهای دیگه مونو ندیدی... دخترهای من توی این منطقه تکن... مطمئنم از یکی دیگه شون خوشت می

یاد...

پشت چشمی براش نازک کرد و ادامه داد:

دست رو جنسی بذار که بتونی پولش و بدی.

پوپک راهشو کج کرد و خواست به سمت مرد عرب بره که بهراد جلوش ایستاد.

بهراد: دو برابر چیزی که پیشنهاد کرد و می دم... تا ماه دیگه همه ش و می دم.

پوپک جدی شد و گفت:

من به خاطر مشتری هایی مثل تو که سالی یه بار هم سر و کله شون پیدا نمی شه مشتری های دائمیم رو دور نمی زنم.

بازوی منو گرفت و منو به سمت مرد عرب برد... برگشتم و با حسرت به بهراد نگاه کردم... سرش رو پایین انداخته بود و

توی فکر بود... حرف پوپک توی گوشم زنگ زد... مشتری دائمی... او چند نفر مثل منو خریده بود؟ ... کسی مثل اون

راضی نمی شد که بهم دست نزنه و ولم کنه... باید چی کار می کردم؟

مرد عرب دستش رو جلو اورد و موهای مشکی رنگم رو لمس کرد... با خوشحالی و صدای بلند جمله ای به پوپک گفت...

نیازی به ترجمه نبود... از موهای رنگ شدم بیشتر خوشش می اومد... دور و برم می چرخید و گاهی ماهیچه های بدنمو

تست می کرد... می خواست مطمئن بشه جنس بد بهش نمی اندازن... احساس می کردم دستش رو به هر جایی که می کشه

ردش باقی می مونه... قلبم محکم توی سینه می زد... بیشتر از این نمی تونستم اونو تحمل کنم... جلوتر اومد... دستش رو

به سمت شکمم دراز کرد. با عصبانیت به عقب هلش دادم... پوپک جیغ زد:

چی کار می کنی دختره ی وحشی؟ ... باز دیوونه شدی؟

مرد عرب سری تکان داد و انگشت اشاره اش رو به نشانه ی تهدید جلوم تکون داد و چیزی گفت... من که نفهمیدم ولی

ضربه ای به دستش زدم و با بی اعتنایی بهش پشت کردم. پوپک که هل شده بود پشت سر هم عذرخواهی می کرد. بازوی

منو محکم توی دستش گرفت و منو دنبال خودش کشوند... چرخیدم و با خشم نگاهی به صورت مردک کردم... با لبخند

نگاهم می کرد... حتما داشت برام نقشه می کشید... همون طور که من داشتم برای اون نقشه می کشیدم.

پوپک منو دست نگهبان ها سپرد و در حالی که بهم فحش می داد جلوتر از ما به سمت زیرزمین رفت. نگهبان ها مجبورم

کردند که تندتر راه برم... انگار عجله داشتند جنسشون رو زودتر تحویل بدن.

پوپک در اتاقی رو باز کرد و اشاره کرد که منو توی اتاق بیارن. وارد اتاق که شدم ستاره رو دیدم... با دیدنش نفس راحتی

کشیدم... همون اتاقی بود که تا چند ساعت پیش توش بودم...

پوپک: ستاره سریع حاضرش کن... شیخ رجب منتظرشه... دست بجنبون.

ستاره با وحشت نگاهم کرد و گفت:

شیخ رجب؟

قلبم توی سینه فرو ریخت. پوپک داد زد:

بجنب دیگه!

ستاره منو روی صندلی نشوند. سریع آرایش صورتمو پاک کرد. پوپک با یه دست لباس وارد اتاق شد. یه پیراهن دکلته ی

قرمز و کوتاه بود... قسم خوردم وقتی از اون خراب شده بیرون رفتم و دوباره آزادیم و به دست اوردم دیگه سمت رنگ

قرمز نرم...

لباس رو تنم کردم. پوپک منو نشوند و سریع چند رنگ رژ رو امتحان کرد... یه رژ قرمز جلوی دست ستاره گذاشت... انگار

دوست داشت کار من همون شب اول تموم بشه... شب اول؟... رو به ستاره کردم و گفتم:

کی ولم می کنن؟

پوپک که داشت سایه ی دودی رنگ رو روی پوست من امتحان می کرد گفت:

ولت می کنن؟ دعا کن نگهت دارن... وقتی ولت کنن بدبختی هات تازه شروع می شه.

پوزخندی زد... با بدجنسی رو به من کرد و گفت:

شیخ رجب یا جنس نمی بره یا اگه ببره دور نمی اندازتش... اون خوب بلده ادبت کنه... خوب جایی افتادی... بهت گفته بودم

جفتک نندازی به نفعته...

ستاره چیزی نمی گفت... احساس می کردم بغض کرده... دست هاش می لرزید... انگار قرار بود منو ببرن کشتارگاه... کم

مونده بود زیر دست اون دو نفر غش کنم... حتی دوست نداشتم پیش خودم تصور بکنم که تا چند ساعت دیگه چه بلایی سرم

می یاد...

کار ستاره تموم شد... پوپک یه جفت کفش پاشنه بلند مشکی برام اورد... اون قدر پاشنه ی کفش بلند بود که بعید می

دونستم بتونم باهاش راه برم... وقتی کفش رو پوشیدم فهمیدم که حدود پنج سانت زیرپنچه ی پام لژه... حالا راحت بودم....

راحت؟چه راحتی ای؟

رو به ستاره کردم و گفتم:

بیتا کجاست؟... سحر کو؟

ستاره: بیتا رو برای کار کردن توی یه کاباره خریدن... سحرو بردن که حاضر کنند... هنوز کسی براش پیدا نشده...

پوپک از اتاق بیرون رفت تا نگهبان رو پیدا کنه... ستاره بازوم رو گرفت و گفت:

گوش بده... به من گوش کن کتی... راه بیرون رفتنت از این ماجرا فقط شیخه... فهمیدی؟ ... نذار بهت دست بزنه... اگه

تسلیم بشی... اگه بذاری رامت کنه خیلی زود ازت سیر می شه و کنارت می زنه... اون وقت تو رو می ده دست پایین

دستیاش... بعد از اون شاید بفرستت جاهایی که شاید بیست دلارم به خاطرت ندن... این شغل عمر داره... تسلیم نشو...

باشه؟... تا جایی که می تونی شیخ رو دنبال خودت بکشون... گوش می دی کتی؟... بالاخره یه راهی برای بیرون رفتن پیدا

می شه... خدا بزرگه...

اشک از چشمم چکید و آهسته گفتم:

پس خدا کجاست؟ دارن من و می برن... شادی رو بردن... اون فقط هفده سالشه...

ستاره شونه ام رو فشرد و گفت:

با این روحیه دو روزم دووم نمی یاری... همون کتی قوی باش... همون دختری که پوپک و ذله کرده... کاری که بهت گفتم

و بکن...

======

ادامه در بخش چهارمخ=>>>

" بخش چهارم "

حرفش رو با اومدن پوپک نصفه کاره گذاشت... اشکی که از چشمم پایین چکیده بود رو با دست پاک کردم. نفس عمیقی

کشیدم... دوست نداشتم پوپک فکر کنه که کم اوردم... دوست داشتم یه روز به اون زیرزمین برگردم و پوپک و اون

تشکیلات رو آتش بزنم... با این فکر کمی قوت قلب پیدا کردم.

نگهبان ها تا دم در همراهیم کردند... وقتی پام رو از اونجا بیرون گذاشتم خیالشون راحت شد که شرم کنده شده... چشمم به

شیخ افتاد که کنار یه لیموزین سفید ایستاده بود. لبخند زد و با نگاهی خریدارانه سر تا پام رو نگاه کرد... هر ثانیه ای که

می گذشت بیشتر ازش بدم می یومد... بیشتر به خونش تشنه می شدم... نمی دونستم اگه دستش بهم بخوره باید خودمو

بکشم یا اونو...

یکی از بادیگاردهای شیخ اومد سمتم... مردی با پوستی تیره و دومتر قد... منو به سمت ماشین راهنمایی کرد... یه لحظه

به فکرم رسید که پا به فرار بذارم و تا جایی که می تونم بدوم و دور بشم... بادیگارد دستش رو روی شانه ام گذاشت و منو

به سمت ماشین برد... امکانش نبود... هیچ راه فراری نبود...

سوار ماشین شدم... تا چند روز قبل آرزو داشتم سوار همچین ماشینی بشم... ولی اون روز... احساس می کردم اون

ماشین برام حکم نعش کش رو داره. شیخ با یه دختربچه وارد ماشین شد... با دیدن دختر وا رفتم... یه دختر چهارده پونزده

ساله بود... دختر زار می زد و گریه می کرد... شیخ چفت اون نشست و دستی به موهای دختر کشید... من دوست داشتم

جای اون دختر بمیرم... همین بود که پوپک شیخ رو مشتری دائمی می دونست... دو تا دو تا خرید می کرد... حالم بد شده

بود... یه دختر چهارده پونزده ساله چه جذابیتی براش می تونست داشته باشه؟ ... اون مرد مریض بود... مریض روانی...

دوست داشتم به سمتش حمله کنم و با مشت توی صورتش بزنم... شیخ نگاهی به چشم های من کرد... لبخند زد... چیزی

نگفت... لبخندش خیلی معنی داشت... می دونستم برای سر به راه کردن من کلی نقشه داره... منم برای اون نقشه داشتم...

ستاره راست می گفت... نباید تسلیم می شدم... اگه تسلیم می شدم... اگه فقط یه روز ضعف نشون می دادم تا آخر عمر

گرفتار می شدم...

خوشحال بودم که کنار بادیگارد شیخ نشسته بودم... وقتی می دیدم که شیخ چطور دست نوازش به سر و گوش دختر می

کشید حالم بد می شد... معده م درد گرفته بود...

از ماشین پیاده شدیم... به یه قصر باشکوه رسیده بودیم... توی باغ بزرگ و پر از گل و گیاه قصر ایستاده بودیم... کف زمین

سنگ فرش شده بود و چند مدل ماشین آخرین سیستم این طرف و اون طرف پارک شده بود...

شیخ یه دستش رو دور کمر دختربچه انداخت... خواست دست دیگه ش رو دور کمر من بندازه... با نفرت دستش رو کنار

زدم... چشم غره ای بهش رفتم... جلوتر از اون به سمت قصر رفتم... می دونستم اگه عقب بمونم بادیگاردش به زور منو

هل می ده تا با شیخ هم قدم بشم... ولی جلوتر رفتن که عیبی نداشت!

حتی نگاهی به پشت سرم نکردم... دو خدمتکار مرد که کت و شلوار مشکی به تن داشتند و پاپیون زده بودند دم در ایستاده

بودند... پام رو که توی خونه گذاشتم نفسم بند اومد... عجب قصری بود! سنگ سفید کف خونه از تمیزی عین آینه می

موند... پرده های ابریشم دودی پنجره هایی به ارتفاع چهار متر رو پوشونده بودند... مجسمه های سفید و طلایی دورتا دور

سالن چیده شده بود... مبل هایی شاهانه و طلایی یک طرف چیده شده بود... لوسترهای طلایی و زیبا از سقف بلند خونه

آویزون شده بودند... یه مبل تک نقره ای رنگ گوشه قصر و رو به روی سینمای خانگی قرار داشت... جلوی مبل پوست

ببر پهن شده بود...

سعی کردم زیاد به فضای قصر خیره نشم... نگاهی به پله هایی کردم که به طبقه ی دوم می رسید. حدس زدم که اتاق خواب

ها اونجا باشند... شیخ وارد خونه اش شد. یکی از خدمتکارها چیزی پرسید... شیخ دختربچه رو نشون داد و خنده ی زشتی

کرد. منو با دست نشون داد و چیزی گفت... خدمتکار تعظیمی کرد... منو به سمت اتاق ها راهنمایی کرد. حدس می زدم که

شیخ اون شب سراغ دختربچه بره... دلم براش می سوخت... از شادی هم کوچک تر بود... می دونستم شادی هم حس اونو

داره... شادی تو اون لحظه کجا بود؟

دنبال خدمتکار وارد یه اتاق بزرگ شدم... اون که بیرون رفت نفس راحتی کشیدم. یه تخت بزرگ با یه میز آرایش سفید –

طلایی توی اتاق بود. تن خسته م رو روی تخت انداختم... بالاخره به اشک هام اجازه دادم که روی صورتم بریزند... صدای

جیغ ها و التماس های دختربچه رو می شنیدم... تمام بدنم یخ کرده بود... پاهام رو توی بغلم جمع کردم... چشم هامو روی

هم گذاشتم... از خستگی نمی تونستم تکون بخورم... جیغ های دختر ادامه داشت... من یه گوشه افتاده بودم... منی که

زبونش رو می فهمیدم نمی تونستم براش کاری کنم... از بقیه چه انتظاری بود؟

چشمام رو بستم... رقص شعله های آتیش و به خاطر اوردم... التماس های شادی... حرف های هاتف... نگاه ستاره...

رقص خودم... تا کجا توان مقاومت داشتم؟ دیگه ظرفیت نداشتم... می ترسیدم وسط کار ببرم...

فصل سوم: "بدتر از بد"

به در بسته نگاه میکردم... مثل یه برده ای که منتظره تا سرشو ببرن... و باز شدن در به معنای بریده شدن سرم بود... باز

شدن در یعنی تموم شدن زندگی و برفنا رفتن ارزوهام...

یعنی روزهایی که میدونستم بعدش جز بدبختی وفلاکت هیچ جنبه ی مثبت دیگه ای نداره...

از جام بلند شدم. در اتاق به روم قفل بود و پنجره ها حفاظ داشتن...

تیغی دم دستم نبود و شکستن اینه هم موجب سر وصدا میشد.

به ساعت نگاه کردم دو صبح بود.

چشمهام خیس میشدند و پلکهام از زور خستگی نا خوداگاه به روی هم میفتادن... اما خوابو به خودم حروم کردم...چرا

میخوابیدم؟بخوابم که ارامش بگیرم؟ کدوم ارامش؟همونی که از خودم سلبش کردم.

صدای خفه ی زاری والتماس تو سرم بود.

دلم میخواست سرمو به دیوار بکوبم... شادی کجا بود. اونم همینطوری گریه میکرد ؟ اونم همینطور فروخته شد؟ نمیدونم با

چه قیمتی اینجا نشستم... گرون بودم یا ارزون؟

قلبم با تپش میزد ... اروم وقرار نداشتم... هر لحظه و هر ثانیه زجر کشیدنم و توی این پنج روزی که اینجا بودم میدیدم.

دستهامو لای موهام فرستادمو اونها رو کشیدم.... سرم درد گرفت. یه ناله از گلوم بلند شد... نباید گریه میکردم... از گریه

کردن متنفر بودم.

برای چی گریه کنم؟برای راهی که خودم انتخاب کردم؟

نفس عمیقی کشیدم....نمیدونم چقدر گذشته بود و چقدر گذشته و اشتباهاتم و مرور میکردم... نمیدونم چقدر خودخوری کردم

... پنج سال تلاش کامی برای بدست اوردن من تو سه تا بوسه ختم شد ... فقط سه تا ... اولیش شب اول بود که وقتی منو

بوسید گریه کردم و گفت : کاری باهات ندارم... گریه نکن...

دومیش دو سال بعد بود ... وقتی تولدم بود یه لحظه از خود بیخود شد و منم بخاطر محبتش صدام در نیومد و گذاشتم طعم یه

بوسه ی عاشقانه رو بچشه... اما بعد خودش ازم فاصله گرفت وگفت: ببخشم... و دیگه تا سه سال کاری بهم نداشت ... فقط

گونه امو می بوسید و گاهی موهامو نوازش میکرد. ومن عصبانی میشدم و دعواش میکردم که حالت موهامو خراب

کردی... باهاش قهر میکردم و میومد منت کشی و من ... و اخرین بوسه موقع رفتن بود.

خودم پا پیش گذاشتم... خودم به سمت لبهاش رفتم و بوسیدمش و محکم بغلم کرد و زیر گوشم گفت: نرو ... با التماس گفت

نرو... ولی وقتی ازش فاصله گرفتم با پشت دست بوسه ی روی لبشو پاک کرد و ... شکستنشو به چشمم دیدم.... کامی

امشب مال توام... کامی کاش بودی که امشب ومال خودمون میکردم.

بغض داشت خفم میکرد اما اشکی برای ریختن نداشتم.

همه چیز تموم شد.نقطه سر خطی هم درکار نبود . . . شروع جدیدی هم نبود... زندگیمو تباه کردم... تباه!

دم دم های صبح بود... صدای فریا د و جیغ و التماس نمیومد.

تا صبح از ترس خوابم نبرد... وعجیب بود که شیخ به سراغم نیومد... عجیب بود که منو با اون همه ذوق وشوق خریده بود

وبه سراغم نیومد...

نفهمیدم کی خوابم برد اما با تکون های کسی بیدار شدم....

یه دختر جوون بالای سرم بود.

با دیدنش وحشت زده سرجام نشستم.

لبخندی بهم زد و با لهجه ی داغونی فارسی گفت: نگران نباش... شیخ گفت بیدارت کنم...

قلبم توی گلوم بود که گفت: بلند شو باهم نهار بخورین...

با تعجب به ساعت نگاه کردم دو و سی دقیقه بود.

مات شده بودم.... یعنی دیشب به خیر گذشت؟ خیر؟هرچند اینجا سرتاپاش شر بود اما دیشب؟ یعنی هیچ اتفاق خاصی

نیفتاد؟یعنی من هنوز؟

از شوک بیرون اومدم. دختر به من نگاه میکرد... این خواب بود؟ یا رو یا؟ شب اول با یه عرب گذشت... بدون هیچ

اتفاقی؟دلم میخواست از خوشحالی جیغ بکشم... اما ندایی درونم گفت شاید امشب سراغت بیاد...

و یه لحظه فکر کردم کاش همون دیشب همه چیز تموم میشد و من استرس نمیگرفتم... استرس ساعاتی که در انتظارم

بود.

ولی فکرمو پس زدم... الان باید خوشحال می بودم... یه روز دیگه فرصت داشتم برای فرار... مطمئنا وقتی دیشب به

سراغم نیومده بود امروز و عصر و غروب هم سروقتم نمیومد...

با رخوت از جام بلند شدم... من هنوز همون کتی بودم! و این نوید امیدوار بودن و میداد.

لبخندی زدم و پشت دختری که لباس خدمتکار ها رو می پوشید راه افتادم... دری داخل اتاق وبازکرد... این یعنی دوش

بگیر... مرتب شو...

واقعا مثل مرغابی شده بودم... هر روز هر روز حموم...

به هر حال به سمت وان رفتم. سرسری خودمو شستم... عجیب بود که کارم نداشت... یعنی ممکن بود بر خلاف ظاهر

حیوان صفتش... یا برخلاف چشمهای هیزش شعور انسانی داشته باشه؟چرا سراغم نیومد؟

با کلی سوال تو سرم و کلی امید و نا امیدی حوله ای که اونجا بود و پوشیدم و از اتاق بیرون اومدم همون دختر یه لباس

سبز زمردی ساتن دستم داد... با کفش هایی که فسفری بودند ... موهام و خودم سشوار کشیدم و یه ارایش ملایم سبز کردم.

ازاین رنگ خوشم میومد.

خدمتکار لبخندی بهم زد وگفت: من اسمم زهیره است...

جوابشو ندادم و گفت: دنبالم بیا...

پشت سرش راه افتادم .... حالا واضح تر میتونستم اون قصر وتماشا کنم.

دیگه حس ترس اولیه رو نداشتم... خبری هم از نگهبان ها نبود. اما جای جای قصر شیخ کسی مشغول تمیز کاری بود...

میز غذا پر بود از کباب بریونی و بره ی کامل کباب شده... زهیره صندلی وبرام عقب کشید و نشستم... سمت چپ شیخ که

سر میز نشسته بود.

زهیره برام سوپ کشید و کنارم ایستاد.

شیخ به عربی چیزی گفت ...

زهیره برام ترجمه کرد: دیشب خوب خوابیدی؟

با نگاه هاش که به گردن و بالای سینه ام بود هیچی از گلوم پایین نمیرفت...

فقط سرمو تکون دادم و سعی کردم که من نگاهش نکنم.الان وقت لگد پرونی نبود. این تنها چیزی بود که میدونستم.

شیخ باز چیزی گفت وزهیره معنی کرد: امشب اینجا یه ضیافت برگزار میشه... شیخ میخوان تو سنگ تموم بذاری...

امیدوار بودم نخواد که جلوی همه برهنه بشم!

زهیره حرفهای شیخ و ترجمه کرد وگفت: شیخ میخوان هنرتو به همه نشون بدی.... تا همه بدونن شیخ رو کم چیزی دست

نمیذاره...

زهیره در ادامه ی حرفهای شیخ ترجمه کرد: دیشب باهات کاری نداشتن که استراحت کنی... اگر امشب هم اونجوری که

ایشون میخوان باشی فعلا کاری باهات ندارن...

شیخ با خنده به عربی چیزی وگفت و زهیره با لبخند ترجمه کرد: شیخ دوست دارن با شما بازی کنن.... در این بازی هر دو

نفر برنده میشن... و یک شب رویایی ساخته میشه... البته بدون کشمکش و دعوا... شیخ هیچ وقت به هیچ کس چنین لطفی

نمیکنه... اما از شما خوششون اومده و دوست دارن شما هم لذت ببرید...

یه تیکه رون از بره ی کباب شده با دست کند و به سمت لبهاش برد و در حالی که دور دهانشو پاک میکرد دستشو به سمت

من گرفت.

زهیره سقلمه ای به پهلوم زد که نفسم رفت. جای زخمم بود.

معنی اینکه پشت دستشو به سمتم گرفته بود و نمی فهمیدم.... زهیره اروم گفت: دست شیخ و ببوس...

یه لحظه تعجب کردم ... ولی باید جواب لطفی که در حقم میکرد و میدادم .... با انزجار گردنمو خم کردم... هرچند برای

خلاصی حاضر میشدم پاهاشو هم ببوسم...

دست چربشو بوسیدم و شیخ در یک حرکت به سمتم حمله کرد ولبهامو بوسید و وحشیانه بین دندون هاش فشار میداد...

ریش هاش توی پوستم میرفت و از تماس دهن چربش با لب و چونه ام منزجر و منفور میشدم... اما کاری نکردم.... امشب

بهترین فرصت بود که خودمو از این شرایط نجات بدم.... شاید توی این ضیافت کسی پیدا میشد که بتونه درکم کنه...

شیخ حریص وسرخ شده نگاهم میکرد...

تمام دهنم چرب شده بود... تهوع داشتم... چشمام پر اشک شده بود... این چه زندگی ای بود خدا... خدا اگه هستی وجودتو

بهم ثابت کن... مثل دیشب که بودی و بودنت و بهم نشون دادی.

شیخ لبخندی زد و چیزی گفت وزهیره گفت: معلومه که رام شدی...

شیخ دستی به صورتم کشید و زهیره گفت: همیشه همینطور حرف گوش کن باش... زیباتری .. و درحالی که با چپ چپ به

زهیره نگاه میکرد زهیره ترجمه کردو گفت: باید عربی هم یاد بگیری...

و دیگه حرفی نزد.

گاهی با چنگالی که خودش به دهنش می برد برام تکه های گوشت جدا میکرد وخودش توی دهنم میذاشت... منم بدون حرف

میخوردم.

بالاخره رضایت داد که دیگه جا ندارم و سیر شدم.... ازجا بلند شدم که پشت پامو بشکون گرفت وبلند خندید.

باز حرفی نزدم... به زهیره چیزی گفت و زهیره بدون اینکه ترجمه کنه منو به اتاقی که شب قبل داخلش بودم، برد.

صورتمو با نفرت میشستم.... اونقدر با مسواک به جون لثه و لبهام افتادم که تمام دهنم پر از خون شده بود.

تو چشمام توی اینه خیره شدم... این یه راه بود؟

یه بازی؟

کی برنده میشد؟ بر نده شدن من توی فرار بود.... من باید فرار میکردم... من باید میرفتم ... من ساخته نشده بودم که عیش

و نوش یه عرب و تکمیل کنم...

کتی فکر کن... کتی فکر کن چطوری میتونی از این مخمصه خلاص بشی... از نگاه های هیز... فکر کن کتی... تو باید

امشب در بری... باید از این خراب شده و چنگ این ادمها بری... بری گدایی کنی بهتره تا اینجا با عربا....

دوباره دهنمو شستم وبه اینه خیره شدم... شیخ .... شیخ تو یه احمقی که دیشب با من کاری نداشتی وبهم فرصت دادی... تو

هنوز کتی ونشناختی... کاری میکنم که حسرتم به دلت بمونه... کاری میکنم که ارزوم به دلت بمونه...

نفس عمیقی کشیدم... جون تازه گرفته بودم... انگار خدا از نو تو وجودم دمیده بود ... کتی کتی کتی... باید بترکونی امشب...

باید اول اعتماد شیخ و جذب کنی وبعد ... فلنگو ببندی.... به خودم تو اینه خندیدم... کتی امشب باید عالی باشی... امشب باید

بری... باید خودتو نجات بدی... امشب باید هرجور که شیخ میخواد باشی.. اون وقت میتونی فرار کنی.... میتونی بری اون

زندگی ای که ارزوت بوده رو بسازی... میتونی همونی باشی که دلت میخواست.... همونی باشی که همیشه میخواستی...

بشی خانم خودت....

با تقه ای که به در خورد از فکرم بیرون اومدم.

از دستشویی بیرون اومدم...

با دیدن یه لباس عربی سبز که کاملا شکل بیکینی بود و فقط قسمت پایین تنه اش یسری پارچه داشت که مثلا عنوان دامن

و به عهده میگرفت. اهی کشیدم...

زهیره روی صندلی نشست وگفت: شیخ یکی از بهترین ارایشگر ها روخبر کرده تا تو برای امشب از هر لحاظ ستاره

باشی...

با گفتن اسم ستاره ... فکر کردم دیگه شاید هیچ وقت اونو نبینم... بعید میدونستم تو ضیافت امشب اون حضور داشته باشه.

زیر دست ارایشگر نشسته بودم... فرز موهامو سشوار کشید و کمی و بالای سرم جمع کرد وبقیه رو ازاد دور شونه ام

رها کرد.

از این مدل خوشم نیومد.... باید وحشی میرقصیدم.... طوری که شیخ راضی باشه.... الان وقت این بود که رامش باشم و

اهلی... یه جنس اهلی... اون وقت راحت تر میتونستم برنامه های ذهنیمو پیش ببرم... به زهیره گفتم که به ارایشگر بگه

فقط پایین موهامو کمی حالت فر بده و وحشی درستم کنه... طوری که اصالت رقص و یه ایرانی به یه عرب نشون بده.

لباسمو پوشیده بودم... کمی خودمو معطر کردم.... ارایشگر روی ناخن هام لاک سبز یشمی زدو با طرح نقره ای مشغول

شد.

نافم سوراخ نبود اما با چند نگین چسبون دورش میتونستم بیشتر بهتر باشم!

ساعت هشت شب بود.

چقدر وقت زود گذشتی...

ارایشگر تمام حرفه اشو برای پوشوندن زخم پهلوم گذاشته بود.

صدای موزیک ومیشنیدم...

دیشب که امادگی هیچ چیزی و نداشتم اون شد... وای به حال امشب....

دلم ماسک میخواست... اونطوری میتونستم رقصمو تکمیل کنم... اما نبود...

دامن لباسم که ازجنس ساتن سبز سدری بود و تزیینات سبز تیره و روشن و فوسفوری داشت از دو طرف چاک داشت.

پابند سکه دارمو بستم و یک دور به خودم نگاه کردم. تکمیل بودم.یه شال حریر سبز هم لباسم داشت... روی تخت افتاده

بودو من ندیده بودمش... خواستم ا ز اون استفاده کنم که زهیره گفت: شیخ خوشش نمیاد.... محلش نذاشتم و گفتم: برای

رقصم میخوام... شونه هاشو با بی قیدی بالا انداخت و زهیره یه جعبه مقابلم گرفت وگفت: این هم هدیه ی شیخه... برای

رضایت تو .....

در جعبه ی مخمل قرمز و باز کردم.

با دیدن یه ست جواهر زمرد که به شکل یک قلب سبز تراش داده شده بود چشمام برقی زد و همه رو به گردن و گوشم

اویختم.

امشب باید دیده میشدم... باید امشب کاری میکردم که شیخ راضی باشه... شاید میتونستم رو کمکش حساب کنم.... حداقل

بنظر میومد ادم تر از بقیه باشه.... من که اب از سرم گذشته بود...یا فرار میکردم و همه چیز تموم میشد یا موندگار میشدم

و باز تموم میشد.

پس باید کاری می کردم که حداقل باهام مثل یه انسان رفتار بشه... امشب باید میدرخشیدم.... به خاطر شیخم که شده باید

میدرخشیدم.

دیروز از شیخ وامثالش بیزار بودم وامروز به خاطر اون خودمو اراسته کرده بودم...

نمیدونم چرا حس میکردم اگر اینقدر حیوون و وحشی بود همون دیشب به سراغم میومد.... اما نیومد. پس دوست داشت

بازی کنه .... بازی شروع میشه.... پس یه قدم به سمتم برداشته بود.. واگه امشب باب میل اون میشدم شاید فرصتی پیش

میومد که بتونم فرار کنم...نمیدونم چرا حس میکردم اگر اینقدر حیوون و وحشی بود همون دیشب به سراغم میومد.... اما

نیومد. پس دوست داشت بازی کنه .... بازی شروع میشه.... پس یه قدم به سمتم برداشته بود.. واگه امشب باب میل اون

میشدم شاید فرصتی پیش میومد که بتونم فرار کنم...

اگه اعتمادشو جلب میکردم .... پس میشد.... همچین کار سختی نبود... میتونستم فرار کنم... فقط باید رضایتشو جلب

میکردم.... هی کتی.... میتونی بری.. به این فکر کن که میتونی بری و ازاد بشی.... گفتن عربهای جاهل... راست گفتن....

پس از جهالتش استفاده کن.... ذهنم پر بود از راه و اروزهایی که برای اینده ام چیده میشد.

دلم میخواست زودتر خودمو و نمایشمو هنرمو به همه نشون بدم... این تنها چیزی بود که واقعا دلم میخواست.... میخواستم

به همه ثابت کنم که من میتونم از این منجلاب بیرون بیام.... میخواستم به همه ثابت کنم که میتونم.... میتونستم.... باید

میتونستم.... حالا این تنها راه نجاتم بود.

زهیره تکونم داد وگفت: حاضری...

محکم از جام بلند شدم.... لرزشی که دیشب توی پاها و دستهام داشتم حالا نبود.... تنم یخ نکرده بود.... دلم میخواست

امشب خودمو به همه نشون بدم.

از اتاق خارج شدم.

کفش نپوشیدم.. امشب باید اصالت رقص عربی وحفظ میکردم.... امشب باید میشدم لذت شیخ ... میشدم اعتمادش... میشدم

نورچشمش.... میشدم عروسکش تا بتونم در برم و فرار کنم و از چنگش ازاد بشم...

از پله ها پایین اومدم.

شیخ با دیدن من به کسی اشاره کرد و من در حالی که سعی میکردم تمام جذابیت و عشوه هامو توی صورتم بریزم... بقیه

ی پله ها رو سریع پایین اومدم و وسط سالن ایستادم.

شال حریرو جلوی صورتم گرفتم.

شیخ اخم کرده بود. معلوم بود از شالی که جلوی صورتم گرفتم ناراضیه...اهمیت ندادم... نوای اهنگ بلند شد.

با نواخت و حرکات ریتمیک اهنگ شروع کردم به حرکات نرم وملایم کمرم...

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عزیزم ای روشنی چشمان من ای کسیکه فکرمرا مشغول کرده ای

عاشق بقالي سنين و لا غيرك في بالي

سالهاست که من عاشق توهستم و کسی نتوانست جای تو را بگیرد

کمرمو با ریتم حرکت میدادم.

اهنگ شروع شد... شالو پرت کردم جلوی پای شیخ... لبخند عمیقی زد و بازی شروع شد!

با ضربه های اهنگ به بدنم و شکمم ضربه میزدم و سکه ها و ریشه هایی که برای زیبا تر جلوه کردن این ضربها بود به

صدا در اومدن... اهنگ ملایم و معروفی بود. روی نوک پنجه هام ایستاده بودم و پاهامو با دست هامو چرخش موهام و

شونه های ظریفم هماهنگ میکردم...

با ایست اهنگ ایست میدادم...

شونه هامو حرکت میدادم...

لبخند میزدم... چشمهامو ریز و درشت میکردم و برجستگی لبهامو با باریک کردن بینیم به رخ میکشیدم.

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عاشق بعالي سنين و لا غيرك في بالي

حبيبي يا نور العين يا ساكن خيالي

عاشق بعالي سنين و لا غيرك في بالي

اهنگ تند شد و ضربات منم تند تر...

همه رو میتونستم تو مشتم نگه دارم.

یک دور دور سالن و فضای خالی که داشتم چرخیدم... همه محو من بودن...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه ... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور

العين

یا ساکن خیالی...

======

ادامه در بخش پنجم=>>

" بخش پنجم "

به سمت شیخ رفتم و دستمو روی شونه اش گذاشتم و تا پایین پاش یک بار رو زانوهام نشستم و بلند شدم....

هیکل چاقش در اون عبای سفید و ریش های سیاه مشکیش و چشم و ابرویی که هیزی و حیوون صفتی ازش می بارید ....

منفور بود. پوست سبزه و بینی کوفته ای....

شیخ با رضایت کمی از محتوی جامش نوشید و خواست دستشو به صورتم بزنه که ازش فاصله گرفتم.

در جمع میچرخیدم... وسط سالن برای من خالی شده بود... فقط من... من بودم که همه منو میخواستن... من بودم که می

چرخیدم و همه رو به وجد میاوردم یا یخ یخ میکردم یا داغ داغ...

همه تو مشت من بودند...

میتونستم چشمهای خیره و هرزه و هیز وبه خودم حس کنم...

با دیدن چهره ی بهراد ماتم برد...

وسط سالن ایستادم... یه لحظه مخم برای ادامه ی رقص قفل کرد.صدای .

amr diab

منو به خودم اورد.اجمل عيون في الكون انا شفتها

من دارم به زیباترین چشمان روی زمین نگاه میکنم

الله عليك الله على سحرها

واااای چه قدر زیبایی و جادویی که در چشمانتوست قشنگ است

عيونك معايا عيونك كفايا

چشمان تو مال من هستند و نور چشمان توکافیست

تنور ليالي

که شبهای من را روشن کند

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي

يا نور العين

یا ساکن خیالی

چرخیدم و چرخیدم و به سمت بهراد که در صف اول ایستاده بود و با اخم به من نگاه میکرد... رسیدم... بهش نگاه کردم...

زل زدم تو چشماش.

کاش میتونست منو با خودش ببره...

دستمو روی شونه اش گذاشتم و یک دور ، دورش چرخیدم....

شاید میتونست راه نجاتم باشه...

دستش توی جیبش بود و یک جام محتوی شان پاین دستش بود.

لرزش بدنم و بیشتر کردم...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور

العين

روی زمین جلوی پاش نشستم... بهش خیره شدم... لبخند کوچیکی زدم. خیره و مسخ من بود.

حتی می تونستم ضربان شقیقه اشو ببینم...

یک دور موهامو چرخوندم... حرکات نرم شکمم... جلو عقب کردمش... نگاهش بین ناف وچشمهام میچرخید... کاملا

تومشتم بود حتی صدای ضربان قلبش هم میشنیدم...

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين آه ه ه ه... حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور

العين

از جا بلند شدم و با لرزش بدنم وشونه هام و کمرم وکل بدنم در حالی که روی نوک پنجه ی پا ایستاده بودم ... سعی داشتم

تمام تبحرمو در جذب جنس مخالف بخرج بدم.

دستهامو لای موهام فرستادمو در حالی که کمرمو پیچ و تاب میدادم به بهراد خیره شدم.... حتی پلک هم نمیزد.باز به

سمتش رفتم .. در یک قدمیش ایستادم و موهامو چرخوندم...

موهام به صورتش خورد... بوی عطرم تو سرش پیچید... دستشو از جیبش دراورد.... ازش فاصله گرفتم.

قلبك نداني و قال بتحبني

قلب تو من را صدا زد و به من گفت دوستتدارم

الله عليك الله طمنتني

چه قدر من خوشحالم که خیال من را از بابت عشقتراحت ساختی

معالك البدايه و كل الحكايه

درکنار تو زندگیم شروع می شود و با تو تمامدوران زندگی را سپری می کنم

معاك للنهايه

و همراه با تو نیز زندگی من به پایان می رسد

حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين حبيبي حبيبي حبيبي حبيبي يا نور العين

با پایان اهنگ ژست خاصی گرفتم.

بهراد محتویات جامشو یک نفس سر کشید.صورتش سرخ بود.

صدای تشویق مردان هیز و حیوان صفت مثل پتک بود درسرم... نمایشی که بردی برام نداشت... شانسی نداشت ... منفعتی

نداشت و تماما لذت بود برای اونها...

بهراد خیره نگاهم میکرد.

پوزخندی زدم... بفهم چیو از دست دادی اقا پسر... کاش میتونستی نجاتم بدی... کاش!

نگاه سنگین شیخ هم حس میکردم... بنظر ناراضی بود...

به سمتش رفتم. نباید اونو ناراحت میکردم... نباید ناراضی میشد... من باید اعتمادشو به دست میاوردم.شاید راه فرارم

همین بود.. اول باید از دست سگ های مراقب خلاص میشدم...

دستمو دور گردنش انداخت و بهش چشمک زدمو خندیدم... چیزی گفت که نفهمیدم... اما از لبخندش متوجه شدم تعریف

کرده...

برام یه مارتینی اماده کرد و منم به جامش زدم و درحالی که به بهراد نگاه میکردم یک نفس سر کشیدم...

زهیره زیر گوشم گفت بیا برو لباستو عوض کن.... شیخ دوست دارن اراسته تا انتهای ضیافت همراهشون باشی...

قبول کردم و گفتم: بعد از تموم شدن نوشیدنیم خودم میرم...

سری تکون داد و جلوی میز ایستادم و کمی جین برای خودم ریختم.

صدای بهراد و زیر گوشم شنیدم که گفت: جذابی... ولی خود شیفته...

به سمتش چرخیدم...

بهراد برای خودش ومن یخ ریخت وگفت: دیشب بهت خوش گذشت؟

جوابشو ندادم... قابل اعتماد بود؟ میتونست مثل کامی باشه؟

بهراد لبخندی زد وگفت: مراقب باش ازت زده نشه... تا وقتی براش ملکه باشی روسرت میذارتت...

این نصیحت دوستانه بود یا از روی اینکه شانسشو از دست داده بود اینو میگفت؟قدم با پای برهنه تا بازوش می رسید.

بلند قامت و کشیده بود.

لاغر اما چهار شونه... صورتش زیاد مردونه نبود کمی ظرافت داشت ولی جذاب بود... صورت سفید و گرد وچشمهایی قهوه

ای سوخته که کشیده و خمار و درشت بود با موهای خوش حالت ونرم مشکیش که خوب اراسته شده بود و به مد روز

کوتاه شده بود.

صورتش و اصلاح کرده بود. بوی خوبی میداد. ژست ایستادنش استایل بی نقصشو نشون میداد.

کت وشلوار نوک مدادی و پیراهن طوسی وکراواتی عینا رنگ کتش داشت.

در حالی که دستشو پشت کمر برهنه ام گذاشته بود گفت: کاش میشد قسمت من باشی...

اروم گفتم: هنوزم دیر نشده...

بهم خیره شد.

با تعجب گفت: فکر نمیکردم ایرانی باشی...

تو چشماش نگاه کردم.

_من هرجایی ام...

مسخره گفت:اون که مشخصه ... فکر میکردم تاجیکی باشی...

کف دستش روی میز بود. با سر انگشت اشاره پشت دستشو نوازش کردم و گفتم: میخوام با تو باشم.

بهراد پوزخندی زد وگفت: جنس دست دوم به درد من نمیخوره....

با التماس نگاهش کردم وگفتم: شیخ دیشب وقت منو نداشت ... سرش شلوغ بود...

بهراد و برای بار دوم شوکه کردم.

باز گفتم: میخوام باتو باشم...

بغض کرده بودم... با لحن اروم ولرزونی گفتم: حق یه شب عاشقانه داشتن با شوهر و خودم از خودم گرفتم... اما حق بودن

با یه ایرانی ... یکی از جنس خودمو ... تو ازم نگیر...

و با صدای زهیره به سمت پله ها رفتم تا لباسمو عوض کنم.

پله ها رودو تا یکی بالا رفتم.

در اتاق وبازکردمو خودمو روی تخت پرت کردم و زار زدم ... بغضم شکست... دلقک خیمه شب بازی ... دختره ی احمق...

عوضی... اشغال... هرچی فحش بلد بودم به خودم میدادم... تو اومدی اینجا چیکار کنی؟مردای هرزه رو اغوا کنی؟

چرا کسی منو نمیفهمید... چرا نمی فهمیدن که من چی میخوام.... چرا براشون مهم نبود خواست من چیه... چرا نمی ذاشتن

برم....

نفس عمیقی کشیدم...

سرم در حال ترکیدن بود. از زور گریه چشمام میسوخت. ارایشم خراب شده بود.

اهمیت ندادم... به جهنم...

به درک... از جام بلند شدم وبه حموم رفتم... اب سرد حالمو جامی اورد.

به سختی خودمو از فوران احساساتم کنترل کردم واز حموم خارج شدم. یه پیراهن شب مشکی انتظارمو می کشید.

موهامو با گیره ی نگین داری یک طرف پشت گوشم جمع کردم و گذاشتم همینطور بدون شونه خشک بشه... فقط کمی

بهش ژل زدم تا حالت بهتری بگیره.

لباس و پوشیدم... برق جواهرات سبزم مثل تیر تو چشمم فرو میرفت.

کفش مشکی هم پوشید مو خودمو معطر کردم ... درنهایت کمی ارایش دودی کردم.... و اجازه دادم موهام همونطوری موج

دار خشک بشن...!

وقتی داشتم رژ لب سرخی و به لبهای برجسته ام میکشیدم فکر کردم چرا؟؟؟ تو چشمهام خیره شدم... درشت و کشیده

بودند... سیاه... شرقی... وحشی... سرکش... !

چرا ... چرا؟؟؟ چیکار دارم میکنم؟؟؟رژ میمالیدم؟؟؟ خطا بود؟لبامو رنگ میکردم؟؟؟ چرا؟؟؟ کار بدی میکردم؟ خیلی بد؟؟؟

من داشتم چیکار میکردم؟

هیچی...

من هیچ کاری نمیکردم ... فقط داشتم رژ میمالیدم... همین...

همونی که کامی بهش میگفت ماتیک ... همونی که علی تو اتاقم از تو کمدم اتفاقی پیداش کرد وگفت: دیگه چه چیزایی و از

ما پنهون میکنی...

اره ... فقط داشتم رژمی مالیدم... یا به قول کامی ماتیک... کاری نمیکردم که .... فقط یه رژ لعنتی بود ... همین!

چشمام از اشک برق میزد ...

دیگه نتونستم بیشتر به خودم نگاه کنم...

من تو یه اتاق... اتاقی برای یه عرب... اونم نه یه عرب درست و حسابی که بتونم لفظ انسان و خرجش کنم... یه عرب

حیوون... جلوی یه اینه ... ایستاده بودم ورژ میزدم ... !

بغضمو خوردم ... مثل هربار دیگه ... دیگه هیچ وقت هیچ چیزی درست نمیشد ... هیچی...

و از اتاق خارج شدم.

از پله ها پایین میومدم.

بهراد با شیخ حرف میزد. یه لحظه حضور منو حس کرد و به سمتم چرخید... لبخندی به شیخ زد و با چشم و ابروش به من

اشاره کرد.

پیراهن ساتن مشکی دکلته ی بلندی بود که پایینش کمی دم داشت.

از ماکسی متنفر بودم اما لباس نسبتا پوشیده ای بود.

رنگ پوستمو بیشتر به رخ میکشید. شیخ دستشو به سمتم دراز کرد و من کنارش ایستادم.

بهراد اروم زیر لبی گفت: وای به حالت اگه کلکی تو کارت باشه...

منظورشو نفهمیدم.... اما بهراد دستهاشو تو جیبش کرد وبا ژست پیروز مندانه ای به عربی چیزی گفت و جمع خندید.

خودشم یه لبخند تصنعی داشت.

با یه چاله گونه ی یکطرفه چهره ی با نمک و مهربونی پیدا میکرد. دندونهای سفیدشو به نمایش میذاشت و کنار چشم های

درشت قهوه ایش چین میخورد. بی اراده بهش لبخند زدم.

صورتش واکنشی نداشت.

شیخ متفکر نگاهی بین من وبهراد رد وبدل کرد و نفس عمیقی کشید.

کمی بعد دستشو جلو برد و با بهراد دست داد.

حس میکردم یه معامله اجرا شد اما چه معامله ای بود؟ اینو نمیدونستم. نفس هام به شماره افتاده بود... به ساعت نگاه

میکردم... خیلی ها با نوازش دستم و تنه هاشون میخواست لحظه ای ازم لذت ببرن.... به نفرتم اضافه میشد و مشروب

میخوردم تا یادم بره تو چه گندی دارم دست وپا میزنم.

شیخ وبهراد پشت میز نهار خوری روبه روی هم نشستند... با دیدن پاسوری که رو میز بود حس کردم در حالی بازی کردن

پوکر هستن...

برام مهم نبود چه خبره... یا موضوع چیه ... یا ... فقط داشتم دنبال راه در رو میگشتم که با وجود کلی نگهبان در جای جای

قصر شیخ این ممکن رو محال بنظر میرسوند!

برام مهم نبود چه خبره... یا موضوع چیه ... یا ... فقط داشتم دنبال راه در رو میگشتم که با وجود کلی نگهبان در جای جای

قصر شیخ این ممکن رو محال بنظر می رسوند!

یه نفر از اطرافیان شیخ دیلر( پخش کننده ی کارت) شد.

بهراد بازی وشروع کرد... چند نفر هم دورشون جمع شدند... زهیره کنارم ایستاد وگفت: شیخ بازی و میبره...

برام مهم نبود کی برنده است کی بازنده... از بهراد هم بخاری بلند نمیشد... پسره ی اشغال.

زهیره با هیجان گفت: شیخ از چیزی که دوست داره دست نمیکشه... شده باشه اون چیز و ازبین ببره اما نمیذاره کسی به

مالش دست بزنه...

حرفهای زهیره رو نمی فهمیدم...

شیخ پیر رو کرد. دو تا کارتش شبیه هم بود. دو تا هشت سیاه داشت . یه هشت پیک و هشت خاج...

بهراد لبخندی زد و استریت رو کرد.سه تا کارت ده داشت ...

شیخ با حرص ریشهاشو میجوید.

بازی جذابی نبود.

کسی به عربی چیزی گفت و زهیره به من اشاره کرد و مرد لبخند منفوری زد و به سمت میز رفت.

با کسلی پرسیدم: چی گفت؟

ازیه جا ایستادن خسته شده بودم. حالا که زهیره فارسی بلد بود دلم میخواست حرف بزنم... حوصله ام سرنره... واقعا در

اون شرایط نگران کسلیم بودم!

زهیره گفت: پرسید شرط بازی سر چیه....

گفتم: خوب؟

زهیره: برنده ی بازی امشب با توه... شرط سر توه ...

میخ و مات به زهیره خیره شدم... دهنم باز مونده بود. نگاه بهراد و به خودم حس کردم.... باور نمیکردم یعنی میخواست با

من باشه؟

یعنی بخاطر من این بازی و شروع کرده بود؟

یعنی باید دعا میکردم تا اون بازی و ببره... حالا سرمن شرط هم می بستن؟اول پول بود و حالا چهار تاکارت مسخره؟؟؟

سرم به دوران افتاده بود. دهنم خشک شده بود... تیره ی کمرم خیس بود.یه روز منو میفروختن... یه روز روی من شرط

می بستن... روز بعد چقدرحقیرم میکردن؟ دیگه چی ازم میموند... ولی خودم بهش گفتم یه جوری منو با خودت ببر... پس

نمیتونست گله گزاری کنم...

حالا فهمیدم معامله سرچیه.... حالا فهمیدم... که منو شرط میذارن و منو معامله میکنن... منو میفروشن... منو میخرن...

منو کرایه میدن ...

کارم به کجا رسیده بود...

دست اول و بهراد برد... از فکر کردن بیرون اومدم. از اینکه اینقدر جنس حقیری بودم... از اینکه کم کم داشت باورم میشد

یه جنسم... فقط یه جنس... از اینکه هیچ حقی نداشتم... از اینکه ادم نبودم... از باور همه ی اینا خسته بودم. مغزم داشت

میترکید.

دیلر کارت پخش کرد.

یه عده دور بهراد ایستاده بودند ویه عده دور شیخ...

به سمت میز رفتم.... پشت بهراد ایستادم.... من طرف اون بودم.... با همه ی جنس بودنم طرف اون بودم!

شیخ با چشم وابرو بهم اخم کرد. ناچارا میز و دور زدم و پشت اون ایستادم. جلوی چشم بهراد.... بهراد به بالاتنه ام نگاه

کرد.

لبخندی زد و کارتهاشو رو کرد.

شیخ هم لبخندی زد و تری کایند( سه شاه) و رو کرد و بهراد ماتش برد.

شیخ با لبخند موفقی نگاهش میکرد.

بازی هیجان بیشتری گرفته بود. نمیدونم چقدر روی پاهام ایستاده بودم. کفش های پاشنه هفت سانتی مشکیم... راحت بودند!

بهراد به نظر عصبی میومد... خدا خدا میکردم اون برنده بشه... نذرمیکردم... اره ... پشت سر خریدارم ایستاده بودمو نذر

میکردم که بهراد یه ایرانی برنده بشه ...!

دست اخر بود.

شیخ 4 تا دل داشت از دو تا شیش دل دستش بود... میتونست 4 کایند و بیاره ... و بازی تموم بشه.

بهراد به من نگاه کرد. تو چشماش حسرت و افسوس ومیخوندم.

انگشت هامو روی سینه ام گذاشت.

عدد سه رو نشون دادم.

بهراد به من خیره شد. نفهمید حرکتم یعنی چی... دوباره تکرار ش کردم.

سه ...

بهراد پلکهاشو اروم بست و باز کرد.

انگشتهامو روی سینه سمت چپم گذاشتم...

نفهمید منظورم دل هست... دوباره با انگشت هام یه قلب روی سینه ام ساختم... همه حواسشون به دست بهراد بود.

بهراد بعد از مکثی دستی به پیشونیش کشید... قطره ی عرقشو دیدم که از سمت شقیقه اش پایین اومد.

نفس نفس میزدم.

خدایا کمکم کن...

بهراد دستهاشو کمی پیچ و تاب داد... و حس کردم انگشت اشاره و شصتش و به داخل کتش برد... نفهمیدم چرا ولی تند

دستشو رو کرد داشتم به صورت عرق کرده اش نگاه میکردم! هیاهوی جمع باعث شد به دست رو شده نگاه کنم... ماتم برد

. چهار آس و روی میز گذاشت... تک دل رو بود وبه ترتیب تک خشت و تک پیک و تک خاج!

بالبخند پیروزمندانه ای به من خیره شد و من یک لحظه حس کردم در این چند روز فقط در این لحظه احساس ارامش

کردم... داشتم به چیزی چنگ میزدم که شاید شرف داشت به یه عرب... حداقل به سمت یه هموطن دست دراز کرده بود.

شیخ از عصبانیت سرخ شده بود. صدای نفس های بلندش رو می شنیدم. با دستایی که از عصبانیت می لرزید کارتا رو روی

میز به هم ریخت. با صدای بلند و از ته حلق چیزی گفت.

به بهراد نگاه کردم. ابروهاشو بالا داد و به زبون عربی جواب شیخ رو داد. نمی فهمیدم در مورد چی حرف می زنند. کار

سختی نبود که حدس بزنم شیخ ناراضیه. قلبم توی سینه فرو ریخت. اگه شیخ منو به بهراد نمی داد چی می شد؟ اگه

مهمونی تموم می شد و بهراد بدون من از اینجا می رفت بدبخت می شدم. با اون دلبری هایی که برای بهراد کرده بودم کلک

خودمو کنده بودم... می دونستم احتمالش هست که شیخ عصبانی بشه و قضیه ی بازی رو فراموش کنه... فکر نمی کردم

اون قدرها احمق باشه که یه بار دیگه همچین فرصتی بهم بده... یه بار فرصت بازی به بهراد داده بود و در عوض منو از

دست داده بود.

نگاهی به صورت بهراد کردم... مطمئن نبودم اون بدتره یا شیخ ولی به این که هم وطنیم تکیه کرده بودم... حداقلش این بود

که زبون همو می فهمیدیم...... پوپک گفته بود که شیخ مشتری دائمیشه ولی بهراد نه... همه ی امیدم به این حرف بود.

بهراد لبخندی زد ولی چشماش سرد بود... دوباره چیزی به عربی گفت... بی اختیار نگاهم روی زهیره چرخید... با نگرانی

شیخو نگاه می کرد. بدون این که به شیخ توجهی کنم به سمت زهیره رفتم. کنارش وایستادم و گفتم:

چی شده؟ چی می گن؟ مگه این پسر ایرانیه نبرد؟

زهیره آهسته گفت:

بهت گفتم که شیخ از چیزی که دوست داره دست نمی کشه.

احساس کردم قلبم توی دهنمه. لبخند روی لب بهراد خشک شد... دست هاشو روی میز گذاشت و بلند شد. کمی به سمت

شیخ خم شد و چیزی گفت. چنگی به بازوی زهیره زدم و گفتم:

چی می گه؟... به منم بگو...

احساس می کردم قلبم الان از سینه ام میپره بیرون... ترسیده بودم... دیگه دستم به جایی بند نبود... زهیره که نمی تونست

از شیخ چشم برداره گفت:

می گه که ما مردونه دست دادیم... می گه ما با هم قرار داشتیم.

بهراد سرشو چرخوند. با التماس نگاهش کردم. دوباره سرشو به سمت شیخ چرخوند. شیخ هم از جاش بلند شد. دستشو

توی هوا تکون داد و چیزی گفت... نگاه همه ی مهمونا به شیخ بود. احساس می کردم ضربان قلبم هر لحظه بالاتر می ره.

زهیره گفت:

شیخ می گه شما دو تا با هم دست به یکی کردید...

به شیخ نگاه کردم... نمی دونستم باید چه عکس العملی نشون بدم... نمی دونستم باید چطور نگاهش کنم... با التماس؟ با

غرور؟...

بهراد با دست به مهمونا اشاره کرد و با خنده چیزی گفت... زهیره برام ترجمه کرد:

می گه می خوای خودتو این طوری به مهمونات نشون بدی؟ همه شاهدن که معامله کردیم.

دستامو مشت کردم... قبلم محکم توی سینه ام می زد. بهراد دوباره سرشو به سمت من چرخوند. دو سه نفر از مهمونا

چیزی گفتند و سر تکون دادند. زهیره رو به من کرد و گفت:

مهمونا دارن طرف اونو می گیرن.

نفس راحتی کشیدم... احساس کردم قلبم تا حدودی آروم گرفت. حتما این مهمونا برای شیخ مهم بودند که می خواست منو

نشونشون بده... یعنی امکانش بود که جلوی اونا زیر قول و قرار مردونه ش بزنه؟

بهراد به سمتم اومد. شیخ بی اختیار گامی به سمت من برداشت. بهراد نگاهی به اون کرد و پوزخند زد... کنار من ایستاد و

دستشو دور کمرم انداخت... نفس راحتی کشیدم... خدایا مرسی... مرسی که یه بار دیگه دستمو گرفتی... مرسی که جواب

دعاهامو دادی.

شیخ دستی به ریشش کشید... نگاهش از بالا تا پایین بدنم سر خورد... از چاک لباسم به پاهای خوش فرمم نگاه کرد...

نگاهش رو سر و سینه ی سفیدم ثابت موند. با حسرت نگاهم می کرد... رومو ازش برگردوندم... من دیگه مال اون نبودم.

دستمو دور بازوی بهراد حلقه کردم... ای کاش زودتر منو از این جا می برد... دیگه نمی تونستم شیخ و مهموناشو تحمل

کنم. لبخندی به بهراد زدم. صورتشو بهم نزدیک کرد... از کار خودش راضی بود... نگاهی به صورت جذابش کردم... خدا

دوباره اونو برام فرستاده بود.

بهراد روی یکی از مبل ها نشست و کتشو مرتب کرد. من دنبالش راه افتادم و روی دسته ی مبل نشستم... شیخ رو دیدم که

در گوش یکی از خدمتکارها چیزی می گفت... قلبم توی سینه فرو ریخت... می ترسیدم شیخ برام نقشه داشته باشه. بعید

می دونستم که به این زودی ها میدونو خالی کنه. حرف های زهیره توی گوشم بود... گفته بود شیخ از چیزی که دوست

داره دست نمیکشه... شده باشه اون چیزو از بین ببره اما نمیذاره کسی به مالش دست بزنه...

اضطراب پیدا کردم... نگاهی به بهراد کردم. با یکی از مهمونا عربی حرف می زد و می خندید... انگار هنوز همه توی جو

بازی و باختن شیخ بودند... بهرادم از کاری که کرده بود راضی به نظر می رسید. انگار بدش نمی اومد چند ساعتی اونجا

بمونه و خودی نشون بده.

بهراد چرخید و نگاهی به صورت و اندامم کرد... لیوانی که دستش بود و سر کشید... دستش و دور کمرم انداخت و منو به

خودش نزدیک تر کرد... یه لحظه از ذهنم گذشت که اونم یکیه مثل شیخ... شاید حریص تر... شاید بدتر... کسی که شاید

راهی رو شروع کرده که شیخ تا تهش رفته... فکرهای مختلفی از ذهنم می گذشت... تردید به جونم افتاده بود... دلم از این

می سوخت که فقط باید به شانس تکیه می کردم... هیچ جای کار حق انتخاب نداشتم...

چاره ای نداشتم... راه فراری جز اون نداشتم. وقتی یاد کارهایی می افتادم که شیخ سر ناهار با من کرده بود حالت تهوع

پیدا می کردم... یاد دهن و دست های چربش افتادم... یاد صدای جیغ و التماس های اون دختر کم سن و سال افتادم که دیگه

هم ازش خبری نبود. نمی تونستم... حتی نمی تونستم برای یه ساعت دیگه هم اونجا بمونم... تحمل بازی با شیخو نداشتم...

یه نگاه به صورت جذاب بهراد کردم... بوی عطر خوبی می داد... چه قدر توی نگاه اول خواستنی و جذاب به نظر می

رسید...

باید بین بد و بدتر بد رو انتخاب می کردم... تنها چیزی که بهم امید می داد همون پسری بود که نگاه شهوانیشو روی بدنم

احساس می کردم... من به کجا رسیده بودم؟ یعنی این من بودم که به اینجا رسیده بودم؟ به این که پسری رو وسوسه کنم

که منو فقط برای یه شب می خواست... امیدمو بسته بودم به کسی که دلم گواهی می داد بویی از انسانیت نبرده... چه قدر

سقوط کرده بودم... تمام آرزو و امیدم توی پسری که کنارش نشسته بودم خلاصه شده بود... یه پسر حریص و ... دوست

داشتم کسی رو پیدا کنم و توی ذهنم محکومش کنم... نفرینش کنم... ولی هر چه قدر بیشتر توی ذهنم به این موضوع فکر

می کردم بیشتر به این نتیجه می رسیدم که خود احمقم باعث و بانی بدبختیام بودم...

نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم خودمو آروم کنم... نمی خواستم به این موضوع فکر کنم که ممکنه از چاله در بیام و توی

چاه بیفتم... مرتب خودم و با جمله ی (( چاره ای ندارم )) راضی می کردم. سرم و به گوش بهراد نزدیک کردم و گفتم:

کی منو می بری؟

خندید و با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

عجله داری؟

یه خنده ی پر از ناز و عشوه تحویلش دادم... از گوشه ی چشمم شیخو دیدم که دستشو مشت کرده بود و با چشم هایی که

گشاد شده بود به ما زل زده بود... نمی دونستم باید چطور به بهراد حالی کنم که باید زودتر بریم. آهسته بهش گفتم:

بیا زودتر بریم... می ترسم شیخ پشیمون بشه... فکر نکن به همین راحتی ها ازم دست می کشه.

بهراد با خونسردی پا روی پا انداخت. خودشو بیشتر بهم نزدیک کرد و گفت:

خودشو جلوی مهمونا بی آبرو نمی کنه... معامله رو باخته... جلوی همه با هم شرط بستیم...

اَه! انگار این پسره ی بی خیال و خونسرد تصمیم نداشت به این زودی ها از جاش بلند شه. آب دهنم

و قورت دادم... نفس عمیقی کشیدم... یادم افتاد که چطور راضیش کرده بود به خاطرم بازی کنه... انگار رگ خوابش همین

بود. ده دقیقه صبر کردم... وقتی تو نخ مهمونی رفت و یه کم از حال و هوای حرفام بیرون اومد نقشه م و پیاده کردم...

دستمو دور گردنش انداختم... یه لبخند مخصوص به صورت بهراد زدم که لبامو برجسته تر از حالت عادی نشون می داد...

دستمو با ملایمت و به حالت نوازش به پشت گوش و گردنش کشیدم. حس کردم که نفس های بهراد بلندتر و صدادار شد...

تابی به موهام دادم و موهامو یه طرف ریختم... بهراد نگاه خیره ای به گردنم کرد... دستمو روی شونه و بازوهاش

لغزوندم.... سرشو بالاتر اورد و به چشمام نگاه کرد... حالت خماری به چشمام دادم و دو بار برایش مژه زدم... لبخندمو

عمیق تر کردم. دستشو دور کمرم سفت کرد... دوباره داشتم ضربان روی شقیقه شو می دیدم... صورتشو نزدیک صورتم

اورد... صورتمو جلو اوردم... لبهامو به لبهاش نزدیک کردم و.... سرمو آهسته عقب کشیدم... خندید و آهسته گفت:

داری بازیم می دی.

======

ادامه در بخش ششم=>>

"بخش ششم "

با شیطنت برایش ابرو بالا انداختم و یه دونه از همون خنده هام که نفسشو بند می اورد تحویلش دادم. دستمو از روی

بازوش به سمت شونه ش حرکت دادم... یه بار دیگه با ملایمت نوک انگشتام و به گردنش که داغ شده بود کشیدم... نفس

عمیقی کشید. یه دفعه از جاش بلند شد و ازم دور شد... یکی مثل اون از چی می ترسید؟ با این جمع تعارف داشت؟ می

ترسید بهش بگن ندید بدید؟ می ترسید همه فکر کنند که نتونسته جلوی خودشو بگیره؟ مگه آدم های حیون صفتی مثل اینا

که توی لجن فرو رفته بودن به این چیزها اهمیتی می دادن؟

هنوز روی دسته ی مبل نشسته بودم. پامو با ژست خاصی روی اون پام انداختم طوری که از چاک پیراهنم یکی از ساق

پاهام بیرون بیفته و سفیدی پوستمو به رخ بکشم. وقتی از پله ها پایین می اومدم به پوشیده بودن لباس فکر می کردم و

الان به این موضوع فکر می کردم که ای کاش یه کم چاک لباسم بازتر بود... دستمو بالای مبل گذاشتم. از گوشه ی چشمم

دیده بودم که بهراد رفته بود تا برای خودش مشروب بریزه. نمی دونم با اون همه مشروبی که تا اون لحظه خورده بود

چطور هنوز سرپا بود.... دست دیگه مو گذاشتم روی پام... آروم به گردنم تابی دادم و موهام و ریختم روی کمرم و به سمت

بهراد چرخیدم... نفسمو توی سینه م حبس کردم... بینیم باریک کردم و با لبای برجسته م لبخندی تحویل بهراد دادم که کنار

بار ایستاده بود... سرمو آهسته برگردوندم... شیخ تقریبا رو به روم نشسته بود. می دونستم همه ی کارهامو زیر نظر داره.

می ترسیدم نگاهش کنم. حتما داشت از عصبانیت منفجر می شد. دست کسی رو روی شونه م احساس کردم. بوی عطر

بهراد توی مشامم پیچید... خودش بود... نگاهش نکردم... شونه مو نوازش کرد... بازم نگاهش نکردم... سرمو آهسته به

عقب تاب دادم... صدای آهسته شو در گوشم شنیدم:

تا یه ساعت دیگه می ریم.

پوزخندی زدم... نیم نگاهی بهش کردم و گفتم:

مطمئن نیستم که اون موقع خسته نباشم... این مهمونی داره انرژیمو می گیره.

بهراد دوباره روی مبل نشست. با سر انگشتام بازوش رو نوازش کردم... بهراد دستی به صورتش کشید... روی پیشونیش

عرق نشسته بود. آهسته گفت:

می شه بس کنی؟

ابروهامو بالا بردم... چشمامو خمار کردم و گفتم:

نه... نمی تونم بیشتر از این برای تو صبر کنم...

بهراد دستش رو دو کمرم انداخت و صورتش رو به صورتم نزدیک کرد و گفت:

منو بگو که فکر می کردم فقط صبر خودم داره سر می یاد...

آهسته گفتم:

نه عزیزم...

دست نوازشی به صورتش کشیدم و گفتم:

از اول مهمونی چشمم به اینه که ببینم کی دستمو می گیری و از اینجا می بری...

بهراد یه لحظه با شک و تردید نگاهی به دور و برش انداخت... توی دلم دعا می کردم که از اون جمع دل بکنه... بالاخره

نفس عمیقی کشید و گفت:

پاشو بریم...

سرم و آهسته به سمتش چرخوندم... از خوشحالی نمی دونستم باید چی کار کنم... از جام بلند شدم... دستمو دور بازوی

بهراد حلقه کردم و دنبالش به سمت در رفتم... لحظه ی آخر چرخیدم و به شیخ نگاه کردم... دوست داشتم بهش پوزخند

بزنم... خواستم به خاطر کاری که سر میز ناهار باهام کرده بود جلوی مهمونا تحقیرش کنم... یه لحظه به فکرم رسید

گردنبند زمرد رو پاره کنم و جلوی پاش بندازم...

نه! نباید بیشتر از این بازیش می دادم... می ترسیدم جلوی رفتنمونو بگیره... می دونستم بهراد اولین و آخرین ناجی من

توی قصر شیخه. برای همین خودم و کنترل کردم... سعی کردم خودمو راضی کنم که رفتنم به اندازه ی کافی شیخو تحقیر

می کنه. شیخ بلند شد و به سمتمون اومد... قلبم توی سینه فرو ریخت.. این دم آخری چیکارمون داشت؟ سعی کردم خودمو

خونسرد نشون بدم... دوست نداشتم حالا که فقط دو قدم تا آزادی فاصله داشتم ناامید شم... هزار تا اما و اگر اومد توی

ذهنم... بعید می دونستم شیخ برای بدرقه ی ما اومده باشه. شیخ کنار بهراد ایستاد و چیزی به زبون عربی بهش گفت.

بهراد پوزخندی زد و جواب نداد. نمی دونستم جریان چیه. بهراد بازومو کشید و از قصر بیرون اومدیم. هوای بیرون که به

صورتم خورد حالم بهتر شد... حس بهتری داشتم... برای اولین بار توی اون شهر یه نفس راحت کشیدم... دنبال بهراد به

سمت باغ رفتیم. یکی از خدمتکارها ماشین بهراد که یه شورلت کوروت قرمز بود رو اورد و سوئیچو دست بهراد داد. با

دیدن ماشین یادم افتاد که بهراد کیه... یکی مثل همون عربا... مثل شیخ... ولی از نوع ایرانی!...

بهراد لبخندی بهم زد... چشماش برق می زد... می تونستم از توی صورتش بخونم که چه قدر مشتاق با من بودنه... نفس

عمیقی کشیدم... دوباره ترس برم داشت... حالا باید بهرادو چطور راضی می کردم؟

بهراد در ماشینو برام باز کرد... سوار شدم... عجب ماشینی بود! بی نظیر بود... چه طراحی داخلی قشنگی داشت... داشتم

به چی فکر می کردم؟ تا چند ساعت دیگه گیر بهراد می افتادم... شیخ منو به خاطر بازی مسخره ش ول کرده بود... بهرادی

که از اولین روزی که همدیگه رو دیده بودیم من و به خاطر بدنم می خواست به چه قیمتی حاضر می شد ولم کنه؟ به جای

این که نقشه بکشم داشتم به ماشین بهراد فکر می کردم...

بهراد با سرعت کمی رانندگی می کرد... از کوچه های عریض که خیلی قشنگ گلکاری شده بودند رد می شدیم... نگاهم و

به در و دیوار خونه های ویلایی و شیک و درخت های زیبا دوخته بودم... بعد چند روز اضطراب و ترس اولین بار بود که

این شهر رو می دیدم... یه لحظه تو فکر گذشته فرو رفتم... یاد رویاها و آرزوهام افتادم... چه قدر دلم می خواست که توی

یه کشور آزاد سوار همچین ماشینی بشم و کنار همچین پسر خوش تیپ و جذابی بشینم... باورم نمی شد رویاهام این طور

تعبیر شده بود... رویاهام به حقیقت پیوسته بود... ولی چه حقیقتی... فکر نمی کردم قیمت این ماشین... این کشور... این

پسر به مزایده گذاشتن من باشه... دیگه هیچ علاقه و عشقی به رویاهام و حقیقت تلخی که آماده بود تا زندگیم و تباه کنه

نداشتم... به جای آینده، گذشته برام عزیز شده بود... زیر پل خوابیدن شرف داشت به این زندگی... خجالت می کشیدم به

زندگی راحتی که کامبیز برام ساخته بود فکر کنم... دیگه حتی خجالت می کشیدم توی ذهنم یادی از اون بکنم...

یاد شب های تعطیل که مدرسه نداشتم افتادم... با کامبیز بیرون می رفتیم... عین باباهای مهربون هرچی که فکر می کرد

دوست دارم برام می خرید. نگاهش... کارهایش... حرفاش... همه پر از عشق و محبت بود... انگار با نگاهش نوازشم می

کرد... با کارهاش نشونم می داد که قلبش و بهم داده... هر خنده م لبخند روی لبش می اورد... دلم از این می سوخت که می

دونستم چه قدر دوستم داره... پیش خودم قبول کرده بودم که شاید دیگه هیچکس من و توی دنیا این طور نخواد... با این حال

ترکش کردم... نه... انگار جایی وایستاده بودم که حقم بود... اشک توی چشمام جمع شد...

نگاهی به اطرافم کردم... وسط یه اتوبان با آسفالت تمیز و سیاه بودم... اتوبان خلوتی بود. ماشین های اطرافم همه مدل بالا

بودند... چشمم به برج هایی افتاد که توی معماری شاهکار بودند... چه قدر دلم می خواست این برج ها رو از نزدیک

ببینم... چه شب هایی به امید زندگی توی این محیط چشم رو هم نذاشته بودم... حالا که آرزوم براورده شده بود توی گذشته

سیر می کردم... دلم هوای خونه مون و کرده بود... با همه ی زور و اجبارها... با همه ی قانون های آزاردهنده ش...

آرزوهام همیشه زمانی براورده می شد که نباید...

بهراد آروم رانندگی می کرد... انگار دوست داشت از این مسیر لذت ببره... فهمیدم دوست نداره که کارو سریع تموم کنه...

بهراد که دید دارم نگاهش می کنم گفت:

خیلی خوب می رقصی... کار امروزت با دیشب قابل مقایسه نبود... انگار هر شب بهتر از شب قبل می شی... یا شایدم چون

امشب داشتی برای من می رقصیدی این طور فکر می کنم؟

خندید و نگاهم کرد... با تعجب گفت:

چیه؟ چرا ناراحتی؟

شونه م و بالا انداختم و گفتم:

دیشب می ترسیدم... می خواستم یه راه فرار پیدا کنم... امشب تنها راه فرارم همون رقص بود...

بهراد پشت چراغ قرمز متوقف شد... به سمتم چرخید و گفت:

یه بارم بهت گفتم... وای به حالت اگه کلکی توی کارت باشه...

نمی دونستم باید چطور شروع کنم... نفس عمیقی کشیدم... رو بهش کردم و گفتم:

چندمین بارت بود که می خواستی خرید کنی؟ می دونی ما رو با چه وضعی اوردن اینجا؟ می دونی باهامون چی کار کردن؟

بهراد سرش و برگردوند... با بی خیالی گفت:

برام مهم نیست... گفتی می خوای با من باشی... یادت که نرفته! قرار بود کلکی هم توی کار نباشه. حالا چرا سر درد و دلت

باز شده؟ چی می خوای؟ مگه خودت همینو نمی خواستی؟ تو اگه از من بیشتر نخوای کمتر نمی خوای... اگه فکر کردی

می تونی حرفو بکشونی این سمت و من و تلکه کنی کور خوندی... شیخ دوست داره پولی و که مفت دراورده رو بریزه پای

دخترهایی مثل تو... من با جون کندن به اینجا رسیدم... آدمایی مثل تو رو هم خوب می شناسم... برای همین فکر نکن می

تونی مخ منو بزنی... امشب و می خواستی با من باشی... قبول کردم و داریم می ریم سمت خونه ی من... از فردا هم می

ری اونجایی که لایقته...قلبم توی سینه فرو ریخت... می دونستم اونم یه آدم مریضه مثل شیخ... آهسته گفتم:

من چشمم دنبال پول و طلا جواهرات نیست.

بهراد پوزخند زد و گفت:

توی خونه ی شیخ خواستنی تر بودی... شاید باید از شیخ می خواستم که همون جا یه اتاق بهمون بده... صبحم می

سپردمت دست خودش.

یه لحظه از عصبانیت آتیش گرفتم... دوست داشتم با مشت و لگد به جونش بیفتم... ولی بعد... انگار تازه فهمیدم چه قدر با

این حرفش تحقیرم کرده بود... حس کردم خورد شدم... توی زندگیم این قدر تحقیر نشده بودم... بغض کردم... دوست داشتم

خودمو یه جا گم و گور کنم... دوست داشتم سرمو بذارم و بمیرم... لعنت به من که توی حموم شک و تردید به دلم راه داده

بودم...

نمی دونستم باید چطور پسری که تنها راه نفوذ بهش وسوسه کردنش بود و راضی می کردم که بهم دست نزنه... چطور باید

راضیش می کردم که کمکم کنه؟

ماشین و گوشه ی خیابون کشید... بهراد با لحنی آمرانه بهم گفت:

پیاده شو...

رسیده بودیم... از ماشین پیاده شدیم... بهراد سوئیچو برای دربون جوانی که لباس فرم به تن داشت انداخت... به من اشاره

کرد که بهش نزدیک بشم... یه لحظه به ذهنم رسید که پا به فرار بذارم... ولی ترسیدم... از اون شهر می ترسیدم... می

ترسیدم اگه فرار کنم گیر آدمایی بدتر از بهراد بیفتم... اگه بهراد که هم زبون و هموطنم بود منو نمی فهمید و کمکم نمی

کرد چه امیدی می تونستم به بقیه داشته باشم...

دستمو دور بازوش حلقه کردم... نگاهی به برجی که رو به روم بود کردم... نمای شیشه ای داشت و به رنگ خاکستری

بود. خدا می دونست که چه قدر خودموتوی این موقعیت تصور کرده بودم... فقط خدا می دونست که چه قدر رویای پا

گذاشتن توی همچین جایی رو داشتم... ولی حالا داشتم با پاهایی لرزون و قلبی که فکر می کردم هرلحظه ممکنه از سینه م

بیرون بجهه به سمت رویای پوچم می رفتم... شونه به شونه ی مردی که هر لحظه ترسم ازش بیشتر می شد.. مردی که

می ترسیدم تا چند ساعت دیگه منو از کشورم و هموطن هام برای همیشه متنفر کنه.

وارد لابی شدیم... نگهبان های خوش پوش با لباس های فرم خاکستری همه جا دیده می شدند. سنگ سفید و براق زیر پام

مثل آینه بود... حتی احساس می کردم می تونم برق گلسرم و از توی سنگ ببینم. وارد آسانسور شدیم... بهراد دکمه ی

طبقه ی یازده رو زد. دستش و دور کمرم انداخت و بینیش و توی موهام فرو کرد... آرزو کردم که ای کاش توی آسانسور

تنها نبودیم. بهراد نوک بینیش و به شقیقه م کشید... خدایا چطور باید به او حالی می کردم که من اینجا گیر افتادم و او تنها

امیدمه.

یه بار دیگه نگاهی به سرتاپاش کردم... چشم های قهوه ای قشنگش و به چشمام دوخته بود... نگاهی به چال روی گونه

ش و صورت صاف و اصلاح کرده اش کردم... با آن کت شلوار خوش دوخت و هیکل خوبش مثل مانکن ها می موند...

ماشین خوب... خونه ی خوب... اون که همه چیز داشت... چرا این قدر کمبود و عقده داشت که دنبال دختری مثل من

بیفته... کسی مثل اون که می دونستم خیلی از دخترها برایش می مردند... هرزگی مردهای عرب برام چیز تازه ای نبود...

سال ها بود که در موردش می شنیدم... هرزگی پسرهای هموطن خودم و باور نمی کردم... شاید منی که از خونه فرار کرده

بود و به خاطر شانس خوبم پام به خونه ی کسی مثل کامبیز باز شده بود پرتوقع شده بودم... توی کشوری که کسی مثل

هاتف با دخترهای ایرانی تجارت راه می اندازه حتما کسی هم مثل بهراد به عنوان مشتری وجود داره.

آسانسور متوقف شد... دنبال بهراد از آسانسور بیرون اومدم. جلوی در کاراملی رنگ خونه ی بهراد ایستادم... قلبم توی

دهنم بود... یه ساعت پیش با خودم فکر کرده بودم که باید بین بد و بدتر بد و انتخاب کنم... فکر کرده بودن که بودن با بهراد

از شب و کنار شیخ صبح کردن بهتره... حالا اصرار داشتم که آدم بده رو راضی کنم که خوب بشه... چطور به تسلیم کردن

خودم فکر کرده بودم؟

وارد خونه ی بهراد شدم... خونه ی بزرگ و شیکی داشت نه به زیبایی قصر شیخ ولی... خونه ی بهراد هم عالی بود!

کف خونه رو سرامیک سفید با رگه های خاکستری پوشونده بود. یه طرف سالن مبل ال سفید با چوب قهوه ای سوخته قرار

داشت. دیوار پشت مبل ها با کاغذ دیواری مشکی- سفید پوشونده شده بود. یه آباژور شیک سفید رنگ هم کنار مبل بود. یه

طرف دیگه ی سالن سینمای خانگی نصف فضا رو گرفته بود... با دیدن خونه ی بهراد موقتا بلایی که قرار بود سرم بیاد و

فراموش کردم. خونه ی شیک و مدرنی بود. حیف از این همه زیبایی که شده بود وسیله ی آرامش آدم پستی مثل او...

سرمو پایین انداختم. بهراد دست یخ کرده مو توی دست های داغش گرفت و م و به سمت اتاق ها کشوند... در اتاقی رو

برام باز کرد و گفت:

اینجا اتاق تو اِ... تا من حاضر می شم تو ام حاضر شو... راستی...

چشمکی بهم زد و ادامه داد:

من رنگ یاسی دوست دارم...

دیگه داشتم سکته می کردم... هیچ وقت خودم و این قدر به این موضوع نزدیک احساس نکرده بودم... خودم و توی اتاق

انداختم و در و پشت سرم بستم. کلید نداشت. دستی به صورتم کشیدم. اتاق به نسبت بزرگی بود. نگاهم از روی میز آرایش

به سمت تختخواب دو نفره کشونده شد... احساس کردم فشارم پایین افتاد... روی تخت نشستم. قلبم توی دهنم بود... حالم از

اون تخت با روتختی دودی رنگش به هم می خورد... معلوم نبود چند نفر قبل من روی اون تخت نشسته بودند... معلوم نبود

چندمین نفری بودم که روی اون تخت نشسته بودم و داشتم گریه می کردم... چند دختر ایرانی دیگه روی اون تخت به آخر

خط رسیده بودند؟ چند سالشون بود؟ اسمشون چی بود؟ یه جورایی احساس می کردم اونجا پیشم حضور دارند... حس می

کردم صدای التماس ها و گریه هاشون و می شنوم... به خودم اومدم. انگار این من بودم که داشتم به پهنای صورتم اشک

می ریختم... دیگه نمی تونستم خودم و کنترل کنم... نمی خواستم از هرچی ایران و ایرانیه متنفر بشم. از این طرف بریده

بودم... صورت واقعی آرزوهام و دیده بودم... همه ی امیدم و به حرمت خاکی بسته بودم که ترکش کرده بودم.

به طرف پنجره رفتم. اولین پنجره ی بی حفاظی بود که توی اون چند روز می دیدم... ولی از طبقه ی یازدهم چه راه فراری

می تونستم پیدا کنم؟ در کمد و باز کردم. کشو رو کشیدم... نمی دونستم دنبال چی می گشتم... شاید دنبال تیغ... شاید دنبال یه

چیزی که از خودم دفاع کنم... کشوی دومو که بیرون کشیدم چشمم به یه سری لباس خواب افتاد... لباس خواب رویی بنفش

یاسی بود... یه لحظه سرم گیج رفت... پس منظورش همین بود... لباس خوابو بیرون کشیدم و نگاهش کردم... واقعا انتظار

داشت همچین چیزی رو بپوشم؟ پوزخندی به برداشت خودم زدم... خیلی بیشتر از اینا ازم انتظار داشت... باید چی کار می

کردم؟ باید می پوشیدمش؟ اگه می اومد تو و می دید لباسمو عوض نکردم عصبانی نمی شد؟ اگه لباس خوابو تنم می دید که

دیگه به حرفام گوش نمی کرد...

لباسو روی تخت انداختم و به سمت میز آرایش رفتم... ست لوازم آرایش روی میز هم کامل بود... من برایش اولی نبودم..

اگه یه مقدار انسانیت داشت شاید به حرفم گوش می کرد... چشمم به گردنبند زمرد افتاد... با عصبانیت از گردنم بازش

کردم... آرایش صورتمو پاک کردم... یه آرایش بنفش ملایم کردم و لباس بنفش یاسی رو تنم کردم... کفش هامو در اوردم و

از توی کمد یه صندل بنفش یاسی با پاشنه ی بلند برداشتم و پام کردم... گیره رو از موهام باز کردم و موهام و باز دورم

ریختم... چه خوب که همه ی کمد های شهر فکر همه چیز و میکردن و ست کردن اصلا کار سختی نبود... با کامبیز چقدر

میدون ولیعصر و پایین بالا کردم تا یه کتونی زرشکی و با کیف زرشکی ست کنم!!!

احساس می کردم قلبم توی دهنمه... قدم بعدی چی بود؟ اون می اومد سراغم یا من باید می رفتم پیشش؟ می ترسیدم اگه

صبر کنم که اون بیاد خیلی از خود بی خود شده باشه... نفس عمیقی کشیدم و در اتاق رو باز کردم... در اتاق رو به روم باز

بود... چراغ ها خاموش بود و اتاق فقط با نور کم چراغ خواب روی پاتختی روشن می شد. بهراد کتشو دراورده بود و روی

تخت دراز کشیده بود... دعا کردم اون قدر مست باشه که همون طوری خوابش ببره... یه لحظه امیدوار شدم... فکر کردم

شاید واقعا خواب باشه... خواستم راهمو کج کنم و به سمت اتاقم برم که صداشو از پشتم شنیدم:

بیا اینجا ببینمت عروسک...

قلبم توی سینه فرو ریخت... به سمتش چرخیدم... از روی تخت بلند شد و به سمتم اومد... گره کراواتشو شل کرد... وسط

اتاق وایستاد... یه دستشو توی جیب شلوارش کرد و با دست دیگه ش بهم اشاره کرد که پیشش برم. دوباره یه نفس عمیق

کشیدم... داشتم از اضطراب قبضه روح می شدم. با پاهای لرزون وارد اتاق شدم... به سمت هم اومدیم... سرمو پایین

انداختم... با دست راستش موهامو از توی صورتم کنار زد... بهم نزدیک شد... دست چپشو از توی جیبش در اورد و روی

کمرم گذاشت... با صدایی آروم گفت:

عالی شدی... بهت می یاد...

دستمو گرفت و منو به سمت تخت کشوند... سر جام محکم وایستادم و دستمو عقب کشیدم... بهراد خندید و با همون صدای

آروم گفت:

بازی در نیار... هرچی بیشتر این کارها رو بکنی من مشتاق تر می شم... مثل یه ساعت پیش که خودت از من مشتاق تر

بودی باش. همون جور خواستنی باش... بهت بد نمی گذره...

گفتم: باید با هم حرف بزنیم...

بهراد: الان برای شنیدن هیچ حرفی کنجکاو نیستم... فردا می تونی هر چه قدر خواستی حرف بزنی.

نگاهی به دور و بر اتاقش کردم... همه ی وسایل اتاقش مشکی سفید بود. انگار این اتاقش مخصوص همین کار بود... یه

میز کوتاه و گرد توی اتاق بود که روش پر از بطری های مشروب بود. یه طرف دیگه ی اتاق یه سیستم صوتی بود. بهراد

روی تخت بزرگ و دو نفره ش نشست و جامش و از روی پاتختی برداشت و سر کشید... پرسید:

چی برات بریزم؟

چیزی نگفتم... می دونستم اگه از این بیشتر بخورم دیگه نمی تونم خودمو جمع کنم. بهراد بلند شد و به سمت میز رفت تا با

سلیقه ی خودش برام نوشیدنی بریزه. کنترل رو از روی میز برداشت و یه موزیک لایت گذاشت... انتظارشو داشتم... می

دونستم دوست داره همه چیز آروم پیش بره. همین موضوع بهم شانس می داد که بتونم باهاش حرف بزنم. آهسته روی

تخت نشستم... اون کنارم نشست و لیوانو دستم داد. دستشو روی شونه م گذاشت و خودشو بهم نزدیک کرد... آهسته گفتم:

بهراد...

سرش و نزدیک گوشم اورد و گفت: جانم...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

همه ی اون حرفا رو زدم که از خونه ی شیخ بیرون بیام...

بهراد : اممم.... نمیخوام چیزی بشنوم... بوی خوبی میدی...

با صدای خفه ای گفتم:

بهراد من نمیخوام...

سرشو عقب کشید و با تعجب نگاهم کرد. تند تند ادامه دادم:

منو با دوز و کلک اینجا کشوندن... یه پسری بود که قول کار کردن توی خارج کشورو بهم داد... گفت کارمو درست می کنه

و از دوبی منو می بره آمریکا... ولی در عوض منو به پوپک فروخت... پوپکم منو به شیخ فروخت... من این کاره نیستم

بهراد... من از اون دخترهایی نیستم که برای پول در اوردن از خودشون مایه می ذارن... من نه ازت پول می خوام نه هیچ

چیز دیگه... فقط می خوام که به عنوان یه هموطن... یه ایرانی... به عنوان کسی که زبونمو می فهمی ... ازت خواهش کنم

که کمکم کنی... یه بار خریت کردم و به هاتف اعتماد کردم... تو برای من یه هاتف دیگه نباش... بذار برم...

بهراد لیوان نوشیدنیشو روی پاتختی گذاشت. لیوان منم از دست گرفت و کنار لیوان خودش گذاشت. دستشو روی شونه م

گذاشت و به سمت عقب هل داد. می خواست مجبورم کنه که دراز بکشم... به دستش چنگ زدم و گفتم:

خواهش می کنم... برای تو دختر کم نیست... می دونم... می دونم که خیلی ها هستن که خودشون می یان سمت تو... چرا

منی که خودمم راضی نیستم و ول نمی کنی؟

بهراد که کم کم داشت اختیار کارهاشو از دست می داد چشمهاشو باریک کرد و گفت:

چون هیچ کدوم از اونا چیزی و ندارن که من می خوام... توام از فردا می شی مثل اونا...

توی زندگیم این قدر تحقیر نشده بودم... اشک هام روی گونه هام ریخت... بغضم ترکید. بهراد عصبانی شد و با صدای بلندی

گفت:

مگه نگفتی که می خوای با من باشی؟ ... گفتی حق بودن با یه ایرانی و ازت نگیرم. مگه همینو نمی خواستی؟ فکر می

کنی من نمی دونستم دختر فراری هستی؟ فکر می کنی تا حالا دختری مثل تو رو ندیدم؟ می دونم برای چی اینجایی... می

دونم پوپک می خواست بفروشتت... یادت رفته که می خواستم بخرمت؟ چطور فکر کردی که راضی می شم ولت کنم؟ تو

منو با حرفا و کارات بازی دادی... بهت گفته بودم که وای به حالت اگه کلکی توی کارت باشه.

منو محکم به سمت خودش کشید. آرنجمو محکم به سینه ش فشار دادم و به سمت عقب هلش دادم. بیشتر عصبانی شد.

چنگی به لباسم زد... با دست پسش زدم... کارمون داشت به دعوا می رسید... دستمو گرفت و پیچوند... وزنش رو روم

انداخت... زانومو به سرعت بالا اوردم و مانع از این شدم که بهم بچسبه... یه لحظه دستشو شل کرد تا زانوم و کنار بزنه.

سریع دستمو از دستش بیرون کشیدم. همه ی نیرومو توی زانوم ریختم و به سمت عقب هلش دادم... یه متر به عقب پرت

شد... سریع از جا پریدم.. به سمت در دویدم... آخرین لحظه دستشو دور کمرم انداخت و جلومو گرفت... منو به سمت

خودش چرخوند. چشم تو چشمش دوختم... از عصبانیت کبود شده بود... نمی دونستم باید به چی قسمش بدم که دست از سرم

برداره... به جلوی لباسش چنگ زدم و گفتم:

خواهش می کنم... التماست می کنم... کاری به کارم نداشته باش... تو بهم رحم کن... من اینجا گیر افتادم... دستم به هیچ

جا بند نیست... من نمی خوام تا آخر عمرم یه عروسک توی دست این و اون باشم... تو به امشبت فکر می کنی که شرط

می بندم توی مستی نمی تونی خیلی ازش لذت ببری... می تونی این شبو با هرکسی داشته باشی... تو یه قرون هم بابت من

پول ندادی... همه هم فکر می کنند شیخو توی بازی بردی... همه چیز به نفع تو اِ... ولی من به زندگی کثیفی فکر می کنم

که بعد امشب باید تا ابد توش دست و پا بزنم... اینجا نقطه ی شروعشه... جفتمون ایرانی هستیم... به این فکر کن که داری

به یه هموطن کمک می کنی...

بهراد داد زد:

برام هموطن و غیر هموطن مهم نیست... تو اگه نگران آینده ت بودی و به فکر زندگی سالم بودی با این کارات خودتو

گرفتار نمی کردی. تا یه ساعت پیش داشتی خودتو برام می کشتی... تو اگه این چیزها برات مهم بود بلد نبودی این طوری

بازیم بدی... معلوم نیست چند تا تیکه طلا و جواهر از شیخ گرفتی و بعد پیچوندیش... فکر کردی می تونی همین کار و با

منم بکنی؟... فکر کردی منم پات طلا و جواهر می ریزم و بعدم ولت می کنم که بری سراغ بعدی؟

دستهامو از هم باز کرد و محکم با دستهاش گرفت.....

====

ادامه در بخش هفتم =>>>

" بخش هشتم "

دستهامو از هم باز کرد و محکم با دستهاش گرفت...... وزن بدنشو رو سینه و شکمم انداخته بود و زانوهاشو رو زانوهام

فشار میداد... تقریبا به صلیب کشیده شده بودم و هیچ کاری و هیچ دفاعی ازم برنمیومد...

تند تند نفس میکشید و رگه های شهوت و توی چشمهاش می دیدم... با حرص و ولع روی گونه امو بوسید و کمی بعد...

به سمت لب هام هجوم برد. با تموم قدرتی که داشتم لبش و گاز گرفتم... صدای فریادش بلند شد. ولم کرد و لبشو چسبید...

دوست داشتم یه چیزی گیر بیارمو توی سرش بکوبم... بعد می تونستم برای همیشه خودمو گم و گور کنم... بهراد از روم

بلند شد وصاف ایستاد... صورتش از درد توی هم رفته بود... با نفرت نگاهم کرد و گفت:

برو گمشو... دختره ی عوضی... فردا برت می گردونم تا خود شیخ آدمت کنه...

قلبم توی سینه فرو ریخت... یه لحظه بی اختیار به سمتش رفتم...خواستم التماس کنم که منصرف شه... پشتشو بهم کرد.

مردد بودم...

ولی بی هوا شروع به دویدن کردم... به سمت در ورودی رفتم وبه جون دستگیره افتادم... ولی درقفل بود و از کلید خبری

نبود.... نفسمو حبس کردم... با تمام وجود می لرزیدم....

هم از شیخ می ترسیدم و هم از اون ... فقط چند ثانیه برای فکر کردن وقت داشتم... برگشتم به اتاق... اگه می خواستم

بدترین شرایط و در نظر بگیرم باید پیش خودم اعتراف می کردم که اونو به شیخ ترجیح می دم... یادم افتاد که از اول هم

انتخابم بین بد و بدتر بود... انگار به این که یه عروسک خیمه شب بازی باشم محکوم بودم... نتونستم بی تفاوت باشم...

ترسیدم... دیگه نمی خواستم شیخو ببینم... بیشتر از قبل ازش وحشت داشتم... دنبال بهراد رفتم. بازوشو چنگ انداختم و

گفتم:

باشه... هر چی تو بخوای... فقط منو برنگردون... بذار این جا باشم... بذار اینجا تحقیر بشم... بذار حداقل تا ابد توی ذهنم

بمونه که از اینجا و با یه ایرانی شروع کردم. نمی خوام دست اون مردک وحشی بهم بخوره...

به سمتم برگشت. با دستمال خون روی لبشو پاک کرد... نیم نگاهی بهم کرد که داشتم از ترس می لرزیدم... می دونستم اگه

پام به خونه ی شیخ باز شه کارم تمومه... یاد ریش های پرپشت و دهن چرب و چیلی ش که می افتادم حالت تهوع بهم

دست می داد... مرگ رو به برگشتن پیش شیخ ترجیح می دادم. آب دهنم و قورت دادم... بهراد دستمالو پایین اورد... با سر

به تخت اشاره کرد و گفت:

برو دراز بکش...نگاهمو از نگاه حریص بهراد گرفتم و به سقف دوختم...

چرا همیشه فکر میکردم خدا توی اسمونه؟!

به هق هق افتاده بودم و دیگه هیچ مقاومت فیزیکی نمی کردم... دیگه از دفاع از خودم خبری نبود...

بهراد به ارومی بند های لباسمو از شونه ام پایین کشید... پیراهن خودش هم دراورد...

از گریه نفس کم اورده بود...

دوباره روم افتاد... لبهامو می بوسید و...

حلقم از طعم بغض شور بود...

هنوز هق هق میکردم و نفس هام نامنظم بود... بهراد داغ بود و داغی شو حس میکردم...

ولی من یخ کرده بودم...

برام لحظات عذاب اوری بود...

با داد گفتم: تمومش کن لعنتی...

چشمامو محکم روی هم فشار میدادم...

بهراد با صدایی که رنگ شهوت داشت گفت: چیه؟ چی میخوای عزیزم؟؟؟

بهراد لمسم میکرد و من میخواستم همه چیز تموم بشه و بمیرم...

بهراد قربون صدقه ام می رفت و من فکر میکردم حقیرتر از من وجود نداره...

به سقف نگاه کردم... خدایا منو می بینی؟؟؟

بهراد با صدای اروم وشهوانی ای گفت: الان تمومش میکنم عزیزم...

صدای باز شدن سگک کمربندشو شنیدم و با عجز و تمام نیروم که تو صدام ریخته بودم جیغ زدم: خدایـــــــــا کمـــــکــــــــم

کـــــــــــن...

و چشمهامو بستم وبلند بلند زار زدم...

از شدت هق هق شونه هام می لرزید و نفس کم میاوردم...

دست از لمس کردنم برداشته بود... حس کردم سبک شدم... دیگه وزن وسنگینی بهراد روم نبود... با صدای آهسته ای که

شنیدم چشمامو باز کردم...

بهراد اروم گفت:

برو توی اتاق...

با ناباوری سرم و بلند کردم... اشکام روی گونه هام میریخت... خواستم صورتش و ببینم که سرش و برگردوند... نمی

دونستم چرا... چرا تصمیمش عوض شده بود؟ خشکم زده بود... بهراد سر تکون داد و با لحنی که توش رنگ و بوی غم و

ناراحتی و شاید عذاب وجدان بود گفت:

من حیوون نیستم... نمی تونم این طوری بهت دست بزنم...

بی اختیار از جام پریدم... لباسمو بالا کشیدم وضربان قلبم از خوشحالی بالا رفت... دوست داشتم خودمو جلوی پاش بندازم

و یه جوری بهش بگم که چه قدر ممنونشم... ولی از جاش بلند شد و گفت:

زودتر برو توی اتاق... نمی خوام اینجا ببینمت...

پوزخندی زد و ادامه داد:

وقتی کارتا رو روی میز گذاشتم فکر کردم دیگه مال منی... ولی الان دارم می بینم که چه قدر با این که مال من شی فاصله

دارم... یادم نمی ره... یادم نمی ره که بازیم دادی... با کمی مکث گفت: از جلوی چشمم گمشو ...

یه لحظه مکث کردم... فهمیدم دوباره می خواد مشروب بخوره... دیگه نمی تونستم پیشش بمونم... باید می رفتم... پشتمو

بهش کردم و به سمت اتاق دیگه رفتم.. احساس سبکی می کردم... انگار داشتم روی ابرها راه می رفتم... در اتاقو پشت

سرم بستم... به سمت تخت رفتم... خودمو روی تخت انداختم... بدنم درد می کرد... هنوز داشتم بی صدا اشک می ریختم...

خودمو روی تخت گلوله کردم... باورم نمی شد که آخرین لحظه دلش به رحم اومده باشه... انگار با کارام غرورشو خورد

کردم... به خودم فکر می کردم... برای این که یه شب دیگه دختر بمونم چه کارهایی که نکرده بودم... برای یه مشت آدم ...

رقصیده بودم... شی و دور زده بودم و بهراد و بازی داده بودم... فقط برای یه فرصت دیگه... یه شب دیگه... انگار یاد

گرفته بودم که با آدم های کثیف بازی های کثیف بکنم...

روی تخت خوابیدم ... پتو رو روی خودم کشیدم.... بغضمو اروم تو گلو خفه کردم و خیلی زودتر از اون چیزی که فکرشو

بکنم خوابم برد.

فصل چهارم: "رویی دیگر ..."

نفس عمیقی کشیدم و با تکون های دستی چشمهامو باز کردم .... چشمهای شیخ بهم زل زده بود..

از جا پریدم.... بهراد با لبخند و شاتی که دستش بود بهم خندید وگفت: خوب خانم کوچولو... بازیمون دادی و حالا نوبت توه

که باهات بازی کنیم.

شیخ عباشو دراورد و بهراد هم کتش و پرت کرد به یه گوشه... دلم میخواست جیغ بکشم .... اما صدام تو گلوم خفه شده

بود.میخواستم بمیرم.. چنگ چنگی به پیراهن یاسیم زد و ازتنم درش اورد... بهراد شات و یک نفس سرکشید و بهم نزدیک

شد و موهامو تو چنگش گرفت... شیخ لباس هاشو کامل دراورد و بهراد دستهامو گرفت... صورتشو به صورتم نزدیک کرد

... شیخ به سمتم اومد تنم و برهنه کرد و...

جیغ کشیدم و از خواب پریدم... نفس هام و ضربان قلبی که توی دهنم بود تند تند و مقطع بود. یه لحظه حس کردم دارم خفه

میشم.

توی اتاق دیگه ی خونه ی بهراد بودم. هوا گرگ و میش بود. لباس یاسی تنم بود و مثل بید میلرزیدم شیخ و بهراد هیچ

کدوم تو اتاق نبودن... داشتم خفه میشدم.... داشتم از ترس وگریه خفه میشدم... از جا بلند شدم... سرم گیج رفت و دوباره

نشستم.

به فضای اتاق نیمه تاریک نگاه کردم.مثل اتاق کار بود. یه تخت یه نفره... کتابخونه ... میز و یه لپ تاپ.... و میز

مخصوص نقشه کشی... به همراه چوب لباسی که در کنج اتاق قرار داشت.

اتاق مرتب و شیکی بود وست اتاق به رنگ خاکستری بود.

با کمک دیوار از جا بلند شدم... خونه ی بزرگ وشیک ومجللی بود.

باید به دستشویی میرفتم... تک تک درهایی که در راهرو بود و باز کردم... و بالاخره به دستشویی وحموم رسیدم. بدم

نمیومد حموم کنم اما لباس نداشتم یاد اون کمد البسه ی معروف افتادم ... اما دیگه دلم نمیخواست به او ن اتاق برم اونجا

هیچ فرقی با اشغال دونی نداشت.

بعد از شستن دست و صورتم ... به سمت اشپزخونه رفتم... گرسنه بودم.... در یخچال وفریزر وباز کردم... با دیدن سوسیس

و کالباس و کلی میوه و بوی سالاد الویه ی مونده تهوع گرفتم وسالاد الویه رو داخل سطل اشغال ریختم....

تمام سینک پر از ظروف کثیف بود ... در تمام کابینت ها رو باز کردم... دنبال نون توی کابینت میگشتم؟ چقدر گیج شده بودم

خدایا... تقریبا همه ی ظروف کثیف بودند.

در فریزر و باز کردم و با دیدن نون باگت ... لبخند پیروزمندانه ای زدم و یه نون یخی دراوردم و توی ماکروفر گذاشتم....

بلد نبودم با این مدل ماکروفر کار کنم... مال کامبیز ال جی بود! این یکی دگمه هاش فرق داشت.میترسیدم بزنم خرابش کنم.

سرمو تکون دادم وگذاشتم خودش یخش کم کم باز بشه...

تمام ظرفهای کثیف و داخل سینک گذاشتم و مشغول شدم از بیکاری که بهتر بود...

نمیدونم چقدر ظرف شستم وعجیب بود که هیچ فکری نمیکردم.ساعت چهار صبح بود.... بعد از مرتب کردن اشپزخونه که

نزدیک یک ساعت طول کشید به نونم سر زدم ... یخش باز شده بود.

کمی کالباس داخلش گذاشتم و با اشتها مشغول شدم.... این نون نم دار سرد واون کالباس می ارزید به صدتا مرغ بریونی

که پوپک و شیخ جلوم میذاشتن ...

روی یکی از مبل ها نشستم... تقریبا اشغال دونی بود. جعبه ی پیتزا روی میز مونده بود و پاکت اب پرتغال و دو سه بطری

مشروب خالی ...

دو تا باطری کنترل هم به چشم میخورد.

نشیمن بهم ریخته بود اماقسمت پذیرایی که روی مبل ها پارچه کشیده بودند اینطور نبود.

زود ساندویچ یخیمو خوردم و یه نایلون از توی کابینت هایی که توشون دنبال نون میگشتم وبه چشمم خورده بود برداشتم و

تمام زباله ها رو داخلش ریختم.

لباس های بهراد هم پخش وپلا بود همه رو داخل ماشین لباسشویی ریختم و به نتیجه ی کارم نگاه کردم. ساعت نزدیک

هفت صبح بود.

کتری و پر از اب کردم.... چهار تا تخم مرغ و توی یه کاسه ی فلزی پر اب انداختم و گذاشتم رو گاز تا تخم مرغ اب پز و

عسلی درست کنم.هیچ فکری نمیکردم. هیچی...

یه سفره از توی کابینت برداشتم و روی میز گرد چهار نفره ای که توی اشپزخونه بود پهن کردم... چای اماده بود. از تخم

مرغها دو تاشو سفت درست کردم و دو تا عسلی... نمک و فلفل هم با بدبختی پیدا کردم ... میز صبحونه ای بود که همیشه

برای کامبیز درست میکردم وکلی توش سلیقه بخرج می دادم.

دریخچال وباز کردم.... پاکت اب پرتقال وبرداشتم وبه تاریخش نگاه کردم نگذشته بود. با اون اوضاع خونه باید با احتیاط

همه ی جوانب و در نظر میگرفتم. تو این شرایط مسموم شدن دیگه قوز بالا قوز بود.

پاکت شیر وبرداشتم و توی یه ظرفی ریختم وجوشوندمش.... خوشبختانه این هم دلمه نبست و سالم بود.

عسل و کره و پنیرو مربا رو بیرون از یخچال روی میز گذاشتم....

یه کمی صدای تلق تولقو بیشتر کردم ... میخواستم بهراد زودتر بیدار بشه و تکلیف منو روشن کنه... ساعت هشت صبح

بود و با اون همه مستی دیشبش احتمال میدادم که تا ظهر بخوابه... پشت صندلی نشستم و به گل های صورتی سفره خیره

شدم.

با باز شدن در اتاق از جا پریدم و به بهراد که خواب الود وسط سالن ایستاده بود سلام کردم.

دستهاشو باز کرده بود و کش وقوس میومد.

از اون لباس رسمی کت شلواری دیشب... فقط پیراهنش که از شلوارش بیرون زده بود و چروک بود تنش بود و یه شلوار

سیاه گرم کن پوشیده بود ...

این قیافه ی شلخته بیشتر جذابش میکرد و البته کم سن و سال تر تا وقتی که زیادی اراسته بود.

با دیدن من یک لحظه شوک شد که من کی ام و اینجا چی میکنم... اما بعد انگار قضایای دیشب یادش اومد... وسط خمیازه

اش گفت: تو هنوز نرفتی؟

کجا برم؟ کجا رو داشتم برم...

نیشخند کجی زد و گفت:فکر کردم دیشب رفتی...

به در بسته نگاه کردم ...

بهراد هم به دیوار و اویزی که کلید در و تو خودش جا داده بود.

نفس عمیقی کشیدم دیشب با تمام استرس ها اون کلید و ندیدم.

منتظر جوابم نشد و به سمت دستشویی رفت.

دو تا لیوان چایی ریختم و منتظرش شدم.

باید میومد نون داغ میکرد چون من بلد نبودم با ماکروفرش کار کنم.

بعد از دقایقی به اشپزخونه اومد... بخاطر خیس بودن صورتش موهاش هم خیس شده بود و به پیشونیش چسبیده بود. قیافه

اش یه شیطنت خاص داشت ... هنوز صورتش کمی بچگانه بود. حتی بهش نمیومد سی سال و داشته باشه... این خونه

زندگی که داشت برام عجیب بود .

با این حال حرفی نزدم....

با دید ن اشپزخونه ی جدید ابروهاشو بالا داد وگفت: تو شوک کردن من استادی...

و پشت صندلی رو به روم نشست وگفتم : اینا عسلی هستن اینا سفتن...

بهراد یه تای ابروشو بالاداد وگفت: من عسلی دوست دارم...

بهراد یه تای ابروشو بالاداد وگفت: من عسلی دوست دارم...

مثل کامبیز... لبخندی زدم و براش پوست گرفتم.

از جا بلند شد و از بالای یخچال یه بسته نون تست دراورد و داخل توستر گذاشت و به اپن تکیه داد وخیره شد به من...

سنگینی نگاهشو حس میکردم.

تخم مرغشو توی پیشدستی گذاشتم وکمی کره بهش مالیدم و یه ذره نمک روش پاشیدم ودادم دستش...

با نگاه خاصی بهم خیره شده بود. تمام حرکاتمو زیر نظر گرفته بود.

صدای بوق توستر در اومد ونون ها پریدن بالا... نون ها رو برداشت و جلوی من وخودش گذاشت و پشت میز روی صندلی

نشست و درسکوت مشغول شد.

حالا نوبت من بودنگاهش کنم وحرکاتشو زیر نظر بگیرم...

بعد از مدت کوتاهی گفت: چرا نمیخوری؟

-میل ندارم...

بهراد: چرا؟ گرسنه ات نیست؟

با من من وشرمندگی گفتم: یه ذره نو ن و کالباس خوردم... و اروم اضافه کردم: ببخشید....

بهراد: چیو ببخشم؟

بهش نگاه کردم. شیطنت در چشمهاش موج میزد.

لبخندی زد وگفت: نون وکالباس خوردنتو ببخشم یا بازی دیشبتو...

به دستهام که در هم قلابشون کرده بودم خیره شدم وگفتم: جفتشو....

بلند خندید و با تعجب بهش نگاه کردم.

لیوان شیر وبرداشت وفوری گفتم: داغه...

بهراد لبخندی زد وگفت: اهان...

توی لیوان شیرم عسل ریختم و بهراد لیوانشو جلوم گذاشت وگفت: برای منم بریز...

کاری که گفت وانجام دادم ولیوان و برداشت واروم اروم مشغول شد و این در حالی بود که به من زل زده بود.

نفس عمیقی کشیدم ... میخواستم خودش بحث اینکه بعد باید چیکار کنم و پیش بکشه...

بهراد یه لقمه نون وپنیر درست کرد وبه سمتم گرفت وگفت: حالا میخوای چیکار کنی؟

به دستش خیره شدم...

بهراد بهم نگاه کرد وگفت: نمیخوری؟

گریه ام گرفته بود... خیلی زود هم اشکهام روی گونه هام سرخوردم.

بهراد نوچی گفت و با لحنی که کمی ناراحتی در بر داشت گفت: چرا باز گریه میکنی؟ اصلا این حرکات لوس بهت نمیاد...

اشکهامو پاک کردم اما هنوز روی صورتم و خیس میکردن...

بهراد با حرص گفت: بسه...

نمیتونستم خودمو کنترل کنم.... بغض داشت خفم میکرد ... گریه ام کاملا بی اراده بود...

بهراد با لحن خاصی گفت:بهت نمیاد این کارا رو بکنی.... بیشتر بهت میاد یه دختر وحشی وجذاب باشی که خیلی راحت

میتونی مردا رو اغوا کنی...

گریه ام شدید تر شد. واقعا داشتم زار میزدم...

دستهامو جلوی صورتم گرفتم و زار زدم.... بلند بلند.... اگه اینطوری گریه نمیکردم خفه میشدم.... از بغضی که خیلی وقت

بود تو گلوم بود خسته شده بودم.... باید خالیش میکردم.

بهراد فوری گفت: چی شد؟ چی شده؟ چرا اینطوری شدی؟

بهراد از جا بلند شد ویه لیوان برام اب ریخت و کنارم ایستاد وگفت: منو نگاه کن... به من نگاه کن....

با لحن مهربون تر وملایم تری گفت: دختر خانم ممکنه به من نگاه کنی؟

دستهامو از روی صورتم برداشتم و بهش خیره شدم.

بهراد لبخندی زد وگفت: حالا شد....

لیوان وبه دستم داد و دستهاشو تو جیبش کرد و به در یخچال تکیه داد و گفت: واوو... وقتی ارایش نداری و گریه میکنی

چشمات جذاب تر میشن... میدونستی؟

اره... میدونستم... قبلا کامی بهم گفته بود... همون شب اول که دیدمش و گریه کردم و ... اون بعدها گفت با اینکه دوست

دارم گریه کنی چشمات و یه بار دیگه خیس اشک ببینم اما دلم نمیخواد هیچ وقت ناراحت باشی و همیشه میخندید ومیگفت:

کاش میشد از روی شادی گریه کنی تا من رنگ چشمای اشکی تو باز ببینم....

بهراد به لیوان اب اشاره کرد وگفت: بخورش...

کمی از اب خوردمو گفت: حالا درست شد... خوب گریه ات واسه ی چیه؟ بخاطر تمیز کاری خونه ممنون... اما فکر کردم

همون دیشب از اینجا یه جوری میری... اما سر از کارت درنمیارم.... چرا موندی... هنوزم از رفتار دیشبت گنگم... یه

لحظه میخوای یه لحظه نمیخوای...

سرمو پایین انداختم ... همچنان در نخواستن بودم!

بهراد با لبخند خاصش گفت: من که کاری بهت نداشتم اما معنی موندنتو نمیفهمم... پولی هم بابتت ندادم که بخوام ضرر

کنم... پس چرا موندی؟ اگه تو ازمن چیزی نمیخوای پس چرا موندی؟

با صدای خفه ای گفتم: من نمیدونم...

بهراد: یعنی چه؟ چیو نمیدونی؟با نیشخند گفت:پشیمون شدی؟

-من نمیدونم باید چیکارکنم.... باید کجا برم... اصلا جایی و بلد نیستم که برم...

بهراد فکورانه به من خیره شده بود ... در واقع زل زده بود به برجستگی های بدنم...

به لباس ساتن یاسی که بلندیش تا سر زانو بود و نازک و لطیف... ولی من با اون لباس نیم تنه ی عربی جلوش ظاهر شده

بودم... این که پوشیده تر بود. از نگاهش خسته شدم.

و از جا بلند شدم وگفتم: حق با شماست.... من باید همون دیشب می رفتم... ببخشید...

خواستم از اشپزخونه بیرون برم. اونم ایستاد ه بود...پشتم بهش بود به سمتش برگشتم به من نگاه میکرد. به طرفش رفتم و

خم شدم ... دستشو گرفتمو محکم و چند بار بوسیدم...

اونقدر شوکه شده بود که اجازه داد چند بار پی در پی دستشو ببوسم... اما در اون لحظه حاضر بودم پاهاشو هم ببوسم...

واینکار و جز حقارت نمیدونستم!

بهراد سریع دستشو پس کشید انگار که مخش تازه فعال شده باشه تند گفت: هی داری چیکار میکنی...

کف اشپزخونه رو زانو م نشستم... با گریه گفتم: شما در حقم خیلی لطف کردین... هیچ وقت این لطفتونو فراموش

نمیکنم.... بخدا نمیدونم چطوری باید محبتتون و جبران کنم....

بهراد جفت ابروهاشو بالا داده بود و با دهنی باز به من نگاه میکرد.

دست اخر به سمتم اومد و بازوهامو گرفت ومنو بلند کرد .اروم گفت: چرا چرت و پرت میگی؟ خیلی خوب باشه... ممنون

... تو به من بدهکار نیستی...

سرم پایین بود.

بهراد پوفی کشید وگفت: باز گریه نکن...

واین حرفش باعث شد باز گریه کنم... اصلا نمیتونستم خودمو کنترل کنم.

بهراد با خنده گفت: نه به دیشب نه به الان ... دختر تو چته؟

اشکهامو پاک کردم وگفتم: ببخشید...

بهراد به لبه ی میز تکیه داد و با لبخندی که چال گونه اش و کمرنگ نشون میداد گفت: خیلی باحالی... خدایی خیلی

باحالی.... وحشی ،مغرور ،دست نیافتنی ،جذاب ،سرکش ... یه موقع با نگاهت ادمو میخوری. یه موقع ادمو با نگاهت تا

مرض جنون و خواستن می بری... یه موقع هم مثل یه بچه ی معصوم به ادم خیره میشی... یه لحظه سرکشی و خود شیفته

... یه لحظه نرم و لطیف و احساساتی... باورم نمیشه ادمی مثل تو اینقدر راحت گریه کنه... شخصیت عجیب وپیچیده ای

داری...

با اخم بهش خیره شدم.

بهراد مثل ادمی که مچ کسی و گرفته باشه فوری گفت: اهان... نگاه همین الان... الان تو این نگاه نه اثری از گریه هست

نه اثری از رنجیدگی... تو این نگاه یه دختر سرکش ولجباز وغدی...

از حرفش خنده ام گرفت.

بهراد با خنده گفت: حالا یه دختر شیطون و مرموز...

بلند تر خندیدم....

با هیجان گفت: وحالا یه دختر مهربون وشوخ طبع و پر انرژی...

هنوز داشتم میخندیدم که بهراد گفت: قشنگ میخندی... این خنده های طبیعیت قشنگترن ... دیگه مثل دیشب دماغتو باریک

نکن... لبات به اندازه ی کافی برجسته هست....

نفس عمیقی کشیدم و بهراد گفت: برو یه دوش بگیر... کمی ریلکس کن بعد بیا باهم صحبت میکنیم... اکی؟

بهش نگاه کردم.

با خنده گفت: الان یه دختر گیج و خنگی...!

از حرفش خندیدم و به سمت حموم رفتم...

با ارامش داخل وان اب داغ دراز کشیدم... دیشب هم بخیر گذشت ....

نفس عمیقی کشیدم... اروم بودم. خودمو شستم و .... با تقه ای که به در حموم خورد گفتم: بله؟

بهراد: چیزی لازم نداری؟

-نه مرسی...

بهراد: حوله رو پشت در برات گذاشتم ... لباس هم برات تو اتاق بغلی گذاشتم...

جوابی نداد م اونم رفت.

سریع خودمو شستم واومدم بیرون... یه لحظه به این سمت و اون سمت نگاه کردم که بهراد مبادا باشه... حالا مثلا بود !!!

من این چیزا برام مهم شده بود!

بهر حال نبود. حوله ی روبدوشامبی و پوشیدم به سمت اتاقی که کنار دست حمام یعنی همون اتاق بهراد همونی که شب قبل

درش خوابیده بودم رفتم.

روی تخت لباس زیر زنونه هم بود. البته نو بودند... ساده وسفید ... اونا رو پوشیدم و یه تی شرت سفید گشاد و تنم کردم.

یه شلوار جین مشکی هم پام کردم... شلوار اندازه ام بود و دخترونه بود اما تی شرت برام گشاد بود و معلوم بود که مال

خودشه.... موهامو خشک کردم واز اتاق خارج شدم.

لبخندی بهم زد وگفت: عافیت....

-مرسی...

روی کاناپه نشسته بود. اونم انگار حموم رفته بود.

یه تی شرت سفید و یه جین سورمه ای پوشیده بود.

با خنده به لباسم اشاره کرد وگفت: بهت میاد...

لبخندی زدم وکنارش نشستم. کمی ازم فاصله گرفت و خودشو جمع و جور کرد وگفت: چه مظلوم شدی...

جوابشو ندادم.

برام از توی فلاکسی که روی میز عسلی جلوی کاناپه بود قهوه ریخت وگفت: باید برات لباس بخرم فکر کنم... همینا هم با

بدبختی گیر اوردم.... و لبخندی نثارم کرد.

در ادامه گفت: شلوار مال خواهرمه .... تی شرته مال خودمه... چشمکی بهم زد وگفت: اون دو تا تیکه هم از سر خیابون

خریدم .... راحتی؟

بهش نگاه کردم.... شرمندگی در صورتم نبود ولی توقع نداشتم به روم بیاره!

لبخندی زد وگفت: هم وقتی اینطوری سگ میشی خواستنی هستی هم وقتی مظلوم میشی... البته مظلومیتت ساده تره و

دوست داشتنی تره...

کمی از قهوه مزه مزه کردم وبهراد گفت: میخوای اینجا بمونی؟ کسیو سراغ داری؟اشنایی فامیلی؟

بهش خیره شدم وگفتم: هیچکس...

بهراد: پس تکلیف چیه؟ ببین بذار یه چیزی وبهت بگم... امروز فردا شیخ میفرسته دنبالت از اون ادم هایی هستی که دست

دومت هم طالب داره... اگر بفهمه هنوز ... ویهو ساکت شد و نگاهشو ازم گرفت وبه تلویزیون ال سی دی خاموشش دوخت

وگفت: ... شرط من و اون سر یه شب بود .... تو نمیتونی زیاد اینجا بمونی اگه میخوای گیر دار و دسته ی اون نیفتی بهتره

برگردی ایران...

-خودمم داشتم به همین فکر میکردم...

بهراد: خوبه پس برگرد ایران... اونجا خانواده ات هستن ... اشنا داری... بهر حال دوستی ... کسی... برات بلیط میگیرم ....

خوبه؟

پوزخندی زدم و با کلافگی گفتم: میدونی من چطوری اومدم اینجا؟

بهراد با نگاهی سوالی بهم خیره شد و گفتم: من قاچاقی اومدم .... تو مکان مخفی یه لنج درب وداغون به اینجا رسیدیم...

بدون پاسپورت و هیچ مدرکی...

وسرمو تو دستهام گرفتمو شقیقه هامو فشار دادم.

چرا از هر سمتی که میخواستم به یه نتیجه برسم همه چیز خراب میشد... چرا اینطوری میشد... چرا این مسئله ی لعنتی

حل نمیشد.... چرا نمیتونستم یه لحظه یه اب خوش از گلوم پایین بره...شناسنامه ام تو ساکم تو هتلی که گیر پوپک افتاده

بودم جامونده بود... خدایا خدایا....

=====

ادامه رمان در بخش هشتم=>>>

" بخش هشتم "

حس کردم کسی داره موهامو نوازش میکنه .... سرمو بالا گرفتم وبهراد فوری دستشو پس کشید و با اینکه چیزی بهش

نگفتم اما اون سریع گفت: ببخشید ... و اهمی کرد وگفت: خوب پس مسئله اینه... میتونم برات یه شناسنامه و پاسپورت

جور کنم... اما طول میکشه... قاچاقی هم کسی ونمیشناسم به اون صورت...

بعدبه صورتم خیره شد وگفت: شایدم باید...

-باید چی؟

بهراد: هیچی... فکر کنم باید رو اولی فکر کنیم... پاسپورت و شناسنامه ...

اروم گفتم: شناسنامه ام دست پوپکه فکر کنم....

بهراد: ای ول.... این خوبه.... میتونم پسش بگیرم... خوب پس فقط میمونه پاسپورت...

لبخندی بهش زدم و بهراد گفت: خوب الان چیکارکنیم؟ بهتره خونه نمونیم... راستی تو دبی و دوست داری ببینی؟

شونه هامو بالا انداختم وبهراد گفت: اهان.... یه چیزی... تو اسمت چیه؟ من اسمتم نمیدونم....

لبخندی بهش زدم وگفتم: کتایون... کتی ...

بهراد: کتایون... قشنگه.... خوب چند سالته؟

-22...

بهراد: خوب منم که میشناسی... بهرادم... بیست وهشت سالمه ... و دستشو به سمتم دراز کرد.

با مکث دستشو دوستانه گرفتم و گفت: از اشنایی باهات خوشبختم دوشیزه کتایون!

با مکث دستشو دوستانه گرفتم و گفت: از اشنایی باهات خوشبختم دوشیزه کتایون!

لبخندی بهش زدم و گفتم: ممنون بخاطر اینکه ...

بهراد پوزخندی زد وگفت:ازم بخاطر حیوون نبودن تشکر میکنی؟؟؟

نفس عمیقی کشیدم وبهراد لبخند کجی زد وگفت:خوب ... حالا باید چیکار کنیم؟

به موهام تابی دادم وگفتم:نمیدونم...

بهراد: خوب بریم یه کمی بگردیم... خونه نمونیم بهتره... موافقی؟

سرمو به معنای باشه تکون دادم اون گفت: نگران نباش... کمکت میکنم...

بغض کردم...

با تعجب گفت: باز چی شد؟

-در عوضش ازم چی میخوای؟

بهراد: بخاطر خواسته ای این کارو نمیکنم...

-پس چی؟

دستهاشو توجیبش کرد وگفت: تو اونطوری که فکر میکردم نیستی... یعنی از اولش که دیدمت حس میکردم یه فرقی با بقیه

داری... از نگاهت ... حالت هات... رفتارت ... بازی خاص دیشبت ... و نگاه هات... بقیه راحت کوتاه میان... میپذیرن و

باهاش کنار میان اما تو ...

قبل از اتمام حرفهاش صدای زنگ خونه بلند شد ...

به سمت ایفون رفت ... دگمه ای و فشار داد تا تصویر بیاد با تعجب گفت: لعنتی...

با نگرانی گفتم: چی شده؟

بهراد: هیچی..... همون حدسی که میزدم....

-چه حدسی؟

با عجله به سمتم اومد وگفت: دارو دسته های شیخن.... رحمانه .... تومهمونی دیشب هم بود ... اومده دنبال تو .... با

ماشین شخصی شیخ هم اومده...

باز یه ترس به جونم افتاد.

دستمو کشید وگفت: بیا از این طرف.

به سمت اتاقی که دیشب توش خوابیده بودم ، رفتیم... کاپشن اسپورت مشکی شو برداشت و کیف پول و دسته چک و

شناسنامه و پاسپورت و سوئیچ همه رو و انداخت تو یه کیف چرم مشکی و کفشهاشو پوشید و یه سویی شرت و کلاه و

شال پرت کرد تو بغل من وگفت: اینا رو بپوش... شبا سرد میشه...

باز صدای زنگ بلند شد... یه نگاه اجمالی به اتاق انداخت و گفت: بریم... و یه نگاهی به پاهام انداخت و کیف وداد دستمو

از اتاق خارج شد.

بعد یک ثانیه با یه جفت صندل پاشنه تخت برگشت وگفت: اینا رو بپوش...

لبخند سپاس گزاری بهش زدم وپوشیدم ....

در تراس وباز کرد و گفت: پله های اضطراریه ... بدو بریم...

با هول جلو تر ازش راه افتادم .... اونم پشت سرم میومد.

پله ها رو تند تند پایین رفتیم و منو به سمت پارکینگ کشوند. سوار اتومبیلش شدیم و راه افتادیم .... بعد از خدا خودمو

سپرده بودم دست بهراد.

گاز داد و با سرعت به راه افتادیم. احساس می کردم قلبم توی دهنمه... اضطراب پیدا کرده بودم... همون جا توی ماشین

پیش خودم قسم خوردم که اگه دست رحمان بهم رسید و مجبور شدم که پیش شیخ برگردم خودم و با اولین فرصت خلاص

کنم... دیگه تحمل نداشتم... دیگه توانی برای بازی کردن و بازی دادن نداشتم.

بهراد هم به اندازه ی من هیجان زده و تا حدودی وحشت زده به نظر می رسید. آینه رو تنظیم کرد و مرتب از توی آینه پشت

سرشو نگاه می کرد. از توی آینه نگاهی به پشت سرمون کردم... به نظر نمی رسید کسی دنبالمون باشه. با این حال

پرسیدم:

دنبالمونن؟

بهراد سرش و به نشونه ی نفی تکون داد و گفت:

هنوز نه!

این دقیقا همون جوابی نبود که انتظار داشتم بشنوم. بهراد سرعتو بیشتر کرد. از سرعت زیاد ماشین یه کم ترسیدم. به

صندلی ماشین چنگ زدم... نمی تونستم ساکت بشینم... پرسیدم:

کجا داریم می ریم؟

بهراد گفت:

می ریم شناسنامه تو از پوپک بگیریم... بعدش باید ببینیم کجا بریم تا دست شیخ بهمون نرسه.

لبم و گاز گرفتم و گفتم:

انداختمت توی دردسر...

بهراد سرش و به سمت من چرخوند و گفت:

نه بابا... حالا یه جوری شیخ و می پیچونم... نگران نباش... فقط خدا کنه برای این که پیدات کنه سراغ پوپک نره.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

چرا اونجا؟

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

اگه جای اون باشی چی کار می کنی؟ اگه نتونه پیش من پیدات کنه و خیلی هم بی قرارت باشه...

چشمکی بهم زد و ادامه داد:

که هست!... دومین جایی که می ره تنها جاییه که تو می شناسی.

آهی کشیدم و گفتم:

دیده بود که با چند تا از دوستام اومدم... تو راست می گی... می ره اونجا... می دونم که می ره.

بهراد سرعت ماشین و بیشتر کرد. یه دفعه دستم و روی دستش گذاشتم و گفتم:

صبر کن!

بهراد با تعجب گفت:

چی شد؟ دنبالمونن؟

یه دفعه گاز داد. به صندلی چسبیدم. ماشین عین جنت پیش می رفت. گفتم:

نه نه! دنبالمون نیستن...

پاشو از روی گاز برداشت. نفس راحتی کشیدم و گفتم:

صبر کن! شیخ حتما می ره پیش پوپک... ممکنه موقعی که اونجاییم سر برسه... پوپکم صد در صد کلی معطلمون می کنه

تا راضی شه شناسنامه رو بهم بده. بذار چند ساعت دیگه بریم سراغ پوپک...

نگاه بهراد هنوز رنگ تعجب داشت. ادامه دادم:

بذار اول شیخ بره پیش پوپک... وقتی ناامید شد و رفت... وقتی که پوپک متقاعدش کرد که ما اونجا نرفتیم می ریم

سراغش.

بهراد سریع دور زد. لبخندی بهم زد و با خنده گفت:

توام خوب زرنگی ها!

چشمامو تنگ کردم و گفتم:

اگه زرنگ نبودم که هنوز پیش شیخ بودم.

بهراد با شیطنت خندید و گفت:

باید حواسم بهت باشه... خطرناکی!

خندیدم... به خاطر اضطرابم صدای خنده م یه کم بلندتر از حالت عادی بود. بهراد گفت:

حالا چی کار کنیم؟ یعنی با خیال راحت بریم بگردیم؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

نمی دونم... مگه با این هیجان و اضطراب می شه رفت گشت و گذار؟

بهراد کمی فکر کرد و گفت:

بیا بریم خونه ی یکی از دوستام... می تونیم چند شب اونجا بمونیم... تا موقعی که برات پاسپورت بگیرم و بفرستمت اون

ور می تونی اونجا بمونی... باهاش صحبت می کنم... حتما می تونه یه نفر و پیدا کنه که پاسپورت برات بگیرن.

با شک و تردید گفتم:

دوستت قابل اعتماده؟ نمی گه این دختره کیه که دنبال خودت انداختیش؟

بهراد سرش و بالا گرفت و گفت:

می گم دوست دخترمه!

شونه بالا انداختم... مسلما اون دوستشو بهتر از من می شناخت. پرسیدم:

اگه من برم... شیخ برای تو دردسر درست نمی کنه؟

بهراد مکث کرد... کمی فکر کرد و بعد گفت:

نمی دونم... بعدا بهش فکر می کنم...

پوزخندی زد و ادامه داد:

یه شب دلمو با رقصت و اندامت بردی... حالا بماند که دورم زدی! ولی نگاه کن چه بساطی راه انداختی!

با شرمندگی سرم و پایین انداختم و گفتم:

شرمندم... ببخشید.

دستمو یه لحظه توی دستش گرفت و گفت:

نباش...

نیم نگاهی به دست هامون کرد... شاید انتظار داشت دستم و از دستش بیرون بکشم... ولی توی سن بیست و دو سالگی

اون قدر تجربه داشتم که بفهمم هر تماسی و هر لمسی از روی شهوت نیست... می خواست بهم دلگرمی بده و من به این

احساس احتیاج داشتم...

نفس عمیقی کشیدم... بهراد دستشو آهسته پس کشید و گفت:

از تو که بچه زرنگی بعیده که گول اون پسره رو بخوری... تا حالا نشنیده بودی که دخترها رو با دوز و کلک می فرستن

دوبی؟ نشنیده بودی که یه سری از این کار چه تجارتی راه انداختن؟

آهی کشیدم و گفتم:

شنیده بودم... ولی می دونی... آدما فکر می کنند اتفاق های بد فقط برای دیگرون می افته... از دور یه ماجرا رو نگاه می

کنند و می گن که اگه من جای فلانی بودم این اشتباه و نمی کردم... همه ش حرف مفته... خیلی هاشون اگه توی موقعیتش

قرار بگیرن بدتر عکس العمل نشون می دن... منم به خاطر رویاها و آرزوهام گرفتار شدم... فکر نمی کردم این طوری

بشه... فکر می کردم به قول تو زرنگم... فکر می کردم منی که می تونم همه رو سیاه کنم سیاه نمی شم.

سرمو به طرفش برگردوندم و گفتم:

تو چی؟ تو که می دونستی دخترهای ایرانی و با چه روش هایی می یارن اینجا برای چی برای خریدن یکیشون اومدی پیش

پوپک؟

بهراد پوزخند زد و گفت:

مشکل اینجاست که خیلی از دختر ایرانی ها خودشون می خوان... می یان اینجا که خودشون و بفروشن و پول در بیارن...

یه مقدار از پولی که خریداراشون می دن و خودشون برمی دارن ولی بیشترش و دلال هایی مثل پوپک می گیرن... حالا

وقتی یکی مثل من می یاد پیش پوپک انتظار داره یکی از همین دخترها گیرش بیاد ولی ایرانی ها وارد هر تجارتی که بشن

اول یاد می گیرن که چطور کلک بزنن و چطور تقلب بکنند... این طور که بوش می یاد پوپک به جز کسایی که خودشون می

یان برای این کار یه سری دخترم داره مثل تو. کسایی مثل تو براش سود خوبی دارن... چون مجبور نیست آخرش بهشون

پولی بده. منم با این ذهنیت اومدم که دارم کسی و می خرم که خودش راضیه... خصوصا این که دیدم توی مهمونی شیخ

خودتم بدت نمی یومد... ولی وقتی دیشب بهم گفتی که دزدینت اولش نتونستم ازت بگذرم... دیوونه م کرده بودی... ولی

بعدش... خودمم نمی دونم چطور خودمو کنترل کردم.

با صداقت بهش گفتم:

به خدا از همون اولش که دیدمت می دونستم اگه کسی باشه که بتونه منو نجات بده حتما تو اون آدمی.

بهراد ماشینشو جلوی یه ویلای کوچک با نمای سفید پارک کرد. به من اشاره کرد که پیاده شم. از ماشین پیاده شدیم و به

سمت ویلا رفتیم. بهراد زنگ زد... صدای خواب آلود یه پسرو شنیدم. بهراد با خنده گفت:

پاشو... پاشو اومدم خونه ت خراب شم.

در باز شد. وارد یه باغ کوچیک شدیم که جلوی ویلا بود. باغ پر از درخت های خوشگل و گل های رنگی بود. لبخند زدم...

جای دلنشینی بود. یه گوشه ی باغ استخر کوچکی بود که کنارش تخت و چتر قرار داشت. یه طرف دیگه ی باغ، کنار

باربیکیو ، چند صندلی دیگه قرار داشت... در خونه باز شد و چشمم به پسری افتاد که دم در ایستاده بود. داشت چشم هایش

و می مالید. انگار تازه از خواب پاشده بود. موهای قهوه ای رنگش ژولیده بود. یه شلوارک سورمه ای با آستین حلقه ای

مشکی تنش بود. بهراد دست منو گرفت و آهسته گفت:

یه کم باید فیلم بیایم... فقط محض احتیاط.

بهراد دست راستشو جلو برد و با دوستش دست داد و گفت:

چطوری؟

دوست بهراد دستشو پایین انداخت. چشماشو تنگ کرد و گفت:

این وقت روز این جا چی کار می کنی؟

با تعجب نگاهی به من کرد. بهراد لبخند زد و گفت:

معرفی می کنم... دوست دخترم کتی... رفیق چندین و چند ساله م مهران.

مهران دستشو جلو اورد و با من دست داد... نگاه عجیبی به لباسهایی که تنم بود کرد و گفت:

بهراد! راستشو بگو! لنگ ظهر با دوست دختر جدیدت که لباس تو رو پوشیده اینجا چی کار می کنی؟

نگاه سریعی بین من و بهراد رد و بدل شد. بهراد گفت:

بذار بیایم تو بهت می گم جریان چیه.

مهران وارد خونه شد و ما دنبالش رفتیم. ویلای بزرگی نبود ولی قشنگ بود. دکور خونه ش سفید و مشکی بود. وجه

شباهتش با خونه ی بهراد کثیفی و شلوغی خونه بود. ظرف های کثیف همه جای خونه دیده می شد. لباسای مهران روی

مبل های سفید و پوشونده بود. روی سرامیک خونه چای ریخته بود و لک شده بود. روی سنگ اپن چند بطری خالی آبجو

دیده می شد. من و بهراد لباسای مهران و کنار زدیم و برای خودمون روی مبل جا باز کردیم و نشستیم. روی میز جلومون

خورده های چیپس ریخته بود. یه ظرف پوست تخمه و چند بطری آب معدنی هم روی میز بود. مهران با سوء ظن نگاهی به

من کرد. روی مبل دیگه... و روی لباساش نشست و گفت:

جریان این دوست دختر تازه چیه؟

بهراد خندید و گفت:

تازه دوست نشدیم... چند وقتیه با همیم... رو نکرده بودم.

مهران ابرو بالا انداخت و گفت:

حاضر شدی تنها بیای مهمونی سهیل ولی رو نکنی؟

بهراد دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

من و کتی و نشون هرکسی نمی دم.

مهران خندید و گفت:

پس افتخار نسیبم شده... حالا چی شده که من و قابل دونستی که دوست دخترت و نشونم بدی؟

بهراد نیم نگاهی به من کرد و گفت:

راستش... کتی یه خورده خودش و انداخته توی دردسر...

پامو به پای بهراد فشار دادم... دوست نداشتم به مهران بگه که منو به شیخ فروختن. بهراد ادامه داد:

چند روز پیش نگهبان هتل به کتی مشکوک شده بود... خدمتکارو فرستاده بود توی اتاق کتی تا وسایل کتی و بگرده...

مهران با تعجب گفت:

چی؟

تو دلم گفتم خاک تو سرت... بمیری با این خالی بستنت. بهراد ادامه داد:

توی وسایل کتی شیشه پیدا کرده... می دونی که اینجا چه قدر به مواد اوردن و بردن ایرانی ها حساس اند. کتی به موقع

فهمیده و جیم شده... ولی خب... کار از کار گذشته... فهمیدن که مواد پخش می کرده.

مهران خندید و گفت:

جدی؟ مواد می یاری این ور؟ چطوری؟

با اخم و تخم به بهراد نگاه کردم... توی ذهنم با خودم درگیر شده بودم... مواد پخش کردن چندان بهتر از فروخته شدن به یه

عرب نبود. منظور بهراد از این خالی بندی چی بود؟ رو به مهران کردم و گفتم:

با لنج می اومدم و می رفتم...

بهراد سریع دنباله ی حرفمو گرفت و گفت:

آره.. ولی این یارویی که باهاش می رفته رو گرفتن...

مهران که گیج شده بود گفت:

حالا چه کاری از دست من برمی یاد؟

بهراد گفت:

می خوایم یه چند روز اینجا بمونیم تا آبا از آسیاب بیفته... کسی رو می شناسی که بتونه برای کتی پاسپورت جور کنه؟

مهران پنجه ش و توی موهایش کرد و گفت:

نمی دونم والا... شاید بتونم گیر بیارم...

نفس راحتی کشیدم. مهران با نگرانی گفت:

منو توی دردسر نندازید ها!

بهراد خندید و گفت:

نه بابا! خیالت راحت... دردسرساز نمی شیم...

مهران با شیطنت خندید و گفت:

حالا چیزی ته جنسات نمونده؟ یه چند سوتی هم برای ما می اوردی...

چشمکی زد ولی من داشتم چپ چپ نگاهش می کردم. مهران خیلی زود خنده ی خودشو کنترل کرد و ساکت شد. نگاه معنی

داری به بهراد کردمو گفتم:

بریم دنبال شناسنامه م؟

بهراد گفت:

یعنی اگه الان بریم مشکلی پیش نمی یاد؟

شونه بالا انداختم... مطمئن نبودم... نمی تونستم کارهای شیخ و صد در صد پیش بینی کنم. بهراد سر تکون داد و گفت:

مهران... ما تا یکی دو ساعت دیگه می یایم سراغت... باید بریم شناسنامه ی کتی و بگیریم.

مهران تقریبا خوشحال شد و با لبخند گفت:

پس من منتظرتون می مونم.

از جا بلند شدیم و دوباره به سمت ماشین رفتیم. دل گرم شده بودم. حداقل می دونستم جایی برای شب خوابیدن داریم. نفس

راحتی کشیدم... به طرز عجیبی آروم شده بودم. به زندگی امید پیدا کرده بودم. دیگه احساس نمی کردم با آدم هایی طرفم که

برای جسمم دندون تیز کردن.

به محض این که دوباره توی ماشین نشستیم گفتم:

این قضیه ی مواد چی بود؟

بهراد با تعجب نگاهم کرد و گفت:

یعنی جدا ترجیح می دادی راستشو بگم؟

کمربندمو بستم و گفتم:

نه! ولی این شکلی بهم گند زدی.

بهراد مخالفت کرد و گفت:

اگه بخوایم روی مهران حساب باز کنیم باید مطمئن شیم که وسوسه نمی شه و به سمت تو کشیده نمی شه... اگه قضیه ی

شیخ و این که چطوری اومدی و می فهمید دیگه نمی تونستم تضمین کنم که کاری به کارت نداره.

یه لحظه از مهران بدم اومد... بهراد ادامه داد:

باید می گفتم یه جوری قاچاقی می یای و میری که توجیه بشه برای چی پاسپورت نداری... یه خلافی هم باید کرده باشی که

بخوای سریع در بری... باور کن اولین چیزی بود که به ذهنم رسید... مهران هم زیاد با مسئله ی مواد و اینا مشکی نداره.

پوفی کردم... حق با اون بود. یه روزه فراموش کرده بودم که هنوز برای مردها حکم یه ابزار و وسیله رو دارم... نمی

دونستم کی دوباره می تونم سرم و بالا بگیرم و به عنوان یه آدم به جامعه برگردم نه وسیله ی لذت مردها... سعی کردم

صدایی که توی ذهنم می گفت هرگز و نادیده بگیرم.

نفس عمیقی کشیدم... با دیدن اون خیابون اشنا که تازه میتونستم نمای زیباشو ببینم نفس پرحرصی کشیدم.

شب اولی که فکر میکردم رویاهام به حقیقت پیوسته نتونستم منظره ی شهر و ببینم هرچند توی اون کامیون روزنه ای

برای تماشا نبود!... بعدشم که تا به خودم جنبیدم هم واقعیت یه سیلی محکم زد تو گوشم ... حالا میتونستم منظره ی درخت

کاری شده رو ببینم... حالا که داشتم به خیابون نگاه میکردم یه زیبایی نفرت انگیز و میدیدم.... بهراد رستوران کافه یا هر

چی که اسمش بود رو دور زد و پشتش پارک کرد ...

از اتومبیل پیاده شد... کمی از ماشین فاصله گرفت اما به سمتم چرخید و همون چند قدمی وکه رفته بود و برگشت و سوئیچ

و بهم داد وگفت: هر اتفاقی افتاد تو برو...

مات بهش خیره شدم. به چشمهاش.. به نگاهی که رمز و راز خاصی داشت و انتهاش منو میترسوند... عمقش سیاه بود و

من از این همه سیاهی میترسیدم...

تهش انسانیت و غریزه با هم موج میزد ... دو چیزی که تجربه بهم ثابت کرده بود هیچ سنخیتی با هم نداشتند.

نفس عمیقی کشیدم و سوئیچ و ازش گرفتم...

دوباره یه نگاه دیگه بهم کرد و لبخندی زد و به سمت اونجا رفت. از درپشتی وارد شد... نفسم تو سینه حبس شده بود ...

احساس خفگی داشتم... می ترسیدم ... از اینکه مبادا بخواد منو دوباره پس بده ... از اینکه مبادا کلکی تو کارش باشه...

یه لحظه تمام تنم لرزید و به سوئیچ نگاه کردم...

نمیدونم چرا نمیتونستم افکارمو پس بزنم... ذهنم فریاد میکشید برو ... در رو.... برو یه جایی و خودتو خلاص کن... برو و

زیر منت بهراد نمون ... اما نه پای رفتن داشتم نه جراتشو... حالا که باز به یکی اعتماد کرده بودم... کسی که تا مرز نابود

کردن من وشخصیتم قدم پیش گذاشته بود ... نمیدونستم چقدر میتونم بهش اعتماد داشته باشم... اما حالا یه ماشین و یه

سوئیچ دستم بود و میتونستم در برم ... میخواستم در برم....

با دیدن ستاره که از رو به رو میومد... موهامو ریختم تو صورتم.... پشت فرمون نشستم و دنده عقب رفتم ... ستاره متوجه

ام نشد ... زیر سایه ی یه درخت پارک کردم ...

نیم ساعتی میشد که از بهراد خبری نبود... کم کم داشتم نگران میشدم و هنوز هوس زدن به چاک به سرم بود اما یه لحظه

دیدمش که اومد بیرون .... و انگارشوکه شد وسط خیابون ایستاد... دستهاشو لابه لای موهاش فرستاد و به این سمت

واون سمت نگاه میکرد... صورت اویزونشو که خشک شده بود و به وضوح میتونستم ببینم...

این پا و اون پا میکرد مثل بچه ها یه لحظه پاشو محکم به زمین کوبید من از رفتاراش خنده ام گرفت و دست از مسخره

بازی برداشتم... البته مطمئن شدم که کسی همراهش از اون دخمه بیرون نیومده ... منم ماشین و به حرکت دراوردم و

جلوی پاش ترمز کردم. با تعجب بهم نگاه کرد. البته یک نفس بلند و اسوده هم کشید... بدون هیچ حرفی روی صندلی شاگرد

نشست و ماشین و به حرکت دراوردم. در سکوت به رو به رو خیره شده بود.

منم چیزی نمیگفتم و مستقیم میروندم...

لحظاتی بعد که پشت چراغ قرمز بودیم اروم گفت: که اینطور...

-که چطور؟

چراغ سبز شد و ماشین وبه حرکت دراوردم ...

بهراد مستقیم بهم نگاه میکرد. یه لحظه نگاهش کردم... تا چونه اش اخم کرده بود.

محلش نذاشتم و یه پوزخندی بهش زدم و گفت: فکر کردم دو درم کردی...

جوابشو ندادم.

با کمی مکث گفت: شناسنامه اتو گرفتم... حالا باید بریم دنبال پاس...

باز هم چیزی بهش نگفتم.

بهراد نفس عمیقی کشید وگفت: از شوخی خوشم نمیاد...

بهش نگاه کردم وگفتم: باهات شوخی نکردم...

بهراد دست به سینه نشت وگفت: اهان پس این کار چه معنایی داشت؟

-فقط یه هشدار کوچیک بود...

هوم بلند بالایی کشید وگفت: جدا؟ که اینطور... حالا هشدار در چه موردی؟

-دوست ندارم فکر کنم میتونی سرمو شیره بمالی...

بهراد: چرا اینطور فکر میکنی؟

-از ادم هایی که میخوان ازم استفاده کنن چطور میتونی توقع داشته باشی که سرت کلاه نذارن...

بهراد : من اگه میخواستم باهات کاری داشته باشم و ناتو باشم که ...

-که چی؟ یادم نمیره که منو به چه قصدی بردی خونه ات ...

بهراد پوزخند مسخره ای زد وگفت: بعد این همه وقت الان یادت افتاده؟

-نه.... فقط خواستم بگم اگه کلکی تو کارته من ا ز تو زرنگترم...

بهراد بلند خندید و گفت: جدی؟

بهش نگاه کردم وگفتم: کاملا جدی...

بهراد لبخندش جمع شد و بعد از مکث کوتاهی یک دفعه بهم حمله کرد و فکمو تو ی دستش گرفت و شروع به بوسیدنم

کرد...از هولم خیلی سریع روی ترمز زدم ... همیشه عادت داشتم از گوشه حرکت کنم و همیشه کامی از دستم حرصی

میشد ... و حالا که از گوشه حرکت میکردم روی ترمز زدنم باعث مزاحمت برای بقیه نبود....

سعی میکردم بهراد و از خودم دور کنم... بعد ا ز تقلای من خیلی سریع ازم فاصله گرفت... به همون سرعتی که به سمتم

اومده بود ازم فاصله گرفت.

صورتمو با چندش وحرص از اب دهنش پاک کردم و قبل ازا ینکه چیزی بگه فوری گفت: آ آ ... دیگه فکر نکن نمیتونم

کاری باهات داشته باشم.... اگه می بینی مراعاتتو کردم بخاطر این نیست که نمیخواستم.... بخاطراین بود که دلم برات

سوخت.... و اینم بدون که راحت ترین کار ممکن برای من همینه ... عین اب خوردن ... ولی موضوع اینه که من حیوون

نیستم.... اینو تو کله ات فرو کن...

با غیظ بهش خیره شده بودم... اشک تو چشمام جمع شده بود....

======

ادامه رمان در بخش نهم =>>>

" بهش نهم "

با صدای مرتعش وحرصی گفتم: اگه حیوون نیستی چی هستی؟ این کارت چه معنی ای داشت؟ هان؟

بهراد لبخندی زد وگفت: تلافی شوخی تو بود .... فقط خواستم بهت هشدار بدم...

واز ماشین پیاده شد و به سمت من اومد... در وباز کرد و گفت: برو اون ور بشین...

از ماشینش پیاده شدم... رو به روش ایستادم وگفتم: شناسنامه ام...

دست تو جیبش کرد و شناسنامه امو تحویلم داد و قبل از اینکه سوار بشه بهش گفتم: ممنون بخاطر شرافت و حس انسان

دوستا نه اتون... تا همین جا هم خیلی در حقم لطف کردی... خداحافظ...

نگاه با تعجبشو دیدم و خیلی زود بهش پشت کردم و در امتداد خیابون راه افتادم.

صدای بهراد و که گفت: کتایون مسخره بازی وبذار کنار سوار شو....

محلش نذاشتم و همونطور که میرفتم گفتم: بهتره بخاطر من توی دردسر نیفتی وبا شیخ شاخ به شاخ نشی... منم به تو

احتیاجی ندارم...

بهراد بلند گفت: تو بدون من تا سر چهار راه هم نمیتونی بری....

محلش نذاشتم وبه راهم ادامه دادم.

بااین کاری که در حقم کرد دیگه نمیتونستم بهش اعتماد کنم... احمق عوضی... بخاطر دلسوزی... کتی کارت به کجا رسیده

که بقیه دلشون بحالت میسوزه...

یه ماشین با سرعت از کنارم رد شد...

یه لحظه به عقب چرخیدم. ماشین بهراد نبود .... خودشم نبود پس اون اتومبیل که با سرعتم از کنارم رد شد ... یه نفس

عمیق کشیدم.... حالا من تنها بودم... تنهای تنها... فقط خودم بودم و خودم...

حالا تو یه کشور غریب فقط خودم بودم و خودم...

یه احساس بد مثل پیچیک داشت گلومو فشار میداد...

با دیدن یه ماشین پر از پسر جوون که بهم تیکه های عربی می پروندن ومن چیزی سردر نمیاوردم قدم هامو تند تر کردم...

اما اونا دست بردار نبودم....

نمیدونستم چیکار کنم... اگه ایران بود ... اما اینجا ایران نبود... اینجا غریب بودم... هیچ جا رو نمیشناختم... به سمت پیاده

رو دویدم و خلاف مسیر راه افتادم.

حس کردم یکی دنبالمه... با حس اینکه بهراد باشه سریع به عقب چرخیدم... با دیدن یکی از همون پسرها ...

قدم های تندم به دویدن تبدیل شد اونها پشت سرم حرف میزدن و دنبالم میدویدند... با صندل ها سختم بود اما سعی میکردم

سریع تر بدوم.... حالا چی میشد ... از شیخ نجات پیدا کردم... گیر بهراد افتادم... از بهراد .... گیر کی بیفتم؟ خیابون خلوت

خلوت بود.طوری که پرنده پر نمیزد.... دلم برای شلوغی و ترافیک تهران پر میزد ...

باز خدا رو تو دلم صدا کردم ...

وحس کردم یه ماشین برام بوق زد... به سمت خیابون نگاه کردم... بهراد بود... به سمت خیابون دویدم... فوری سوار شدم

و بهراد گاز ماشین و گرفت و راه افتادم.

نفس نفس میزدم... پاهام اش ولاش شده بود... نمیدونستم باز چقدر شخصیتم خرد شده بود .... اما حداقل زبونشونو نمی

فهمیدم... اینجا که شهر وحشی ها بود...

بهراد نفس عمیقی کشید و گفت: خوبی؟

دلم میخواست زار بزنم....

انگار حالمو فهمید چون دیگه چیزی برای گفتن نداشت....

جلوی پاساژ معروفی ایستاد و گفت: بیا یه دوری توش بزنیم... کمتر بهش فکر میکنی... خوبه؟

بهش نگاه کردم... حس میکردم سه شخصیته... تا به حال سه رو شو دیده بودم.... یه روی شاد و شوخ ... یه روی وحشی

و عصبی... یه روی اروم و ساکت....

درهای اتومبیل وقفل کرد وگفت: اول باید برات یه کتونی بخریم .... چند دست هم لباس ... مسخره گفت: سوغاتی هم

میخوای ببری؟

درهای اتومبیل وقفل کرد وگفت: اول باید برات یه کتونی بخریم .... چند دست هم لباس ... مسخره گفت: سوغاتی هم

میخوای ببری؟

بهش نگاه کردم...

لبخندی بهم زد وگفت: شب باید برم پیش یکی از دوستای مهران... اسمش عبده... تو این کار ماهره... مهران هم

سفارشمونو کرده ... پاستو دو روزه تحویل میده ...

با یه نگاه سپاس گزار بهش خیره شدم و بهراد دستمو با احتیاط گرفت وگفت: الان به هیچی جز خوش گذروندن فکر نکن

... باشه؟

چیزی نگفتم و به سمت پاساژ رفتیم... با دیدن شلوغی و درهم وبرهمی... با دیدن حراج و رگال ها ... با دیدن رنگ ها ....

با دیدن ادم ها وزندگی ای که جریان داشت... تازه انگار دوباره فهمیدم دنیا چقدر بزرگه .... هنوز زندگی جریان داره و من

چقدر بین این همه ذره ام و کوچیک و ناچیز...

بهراد برام یه چند تا تی شرت با سلیقه ی خودش انتخاب کرد... مجبورم کرد یه شلوار جین انتخاب کنم و یه جفت کتونی که

به قدری توش راحت بودم که دلم نمیخواست دوباره درشون بیارم تا صندوق حسابش کنه...

بعد از دو سه ساعتی که اونجا بودیم و خرید کردیم تو یه رستوران هم پیتزا خوردیم.... بهراد چیزی زیادی نمیگفت ... جز

اظهار نظر درباره ی رنگ لباس ها و خرید ها دیگه چیزی نمیگفت... دوست داشتم کمی از خودش وکارش و خانواده اش

بدونم ... اما حرفی نمیزد.

فقط میدونستم یه خواهر داره که شلوار جینشو تو خونه ی بهراد جا گذاشته و الان من اونو پوشیده بودم...

در حالی که به شیشه ی نیمه پر دلسترم نگاه میکردم بهراد دور دهنشو پاک کرد وگفت: چیه؟ تو فکری؟

بهش نگاه کردم... یه سوال .... یه کنجکاوی توی سرم وول میخورد.... در حالی که مستقیم به من نگاه میکرد گفت: شاخ

دراوردم یا دم؟

لبخندی بهش زدم وگفتم: تو دبی زندگی میکنی؟

شونه هاشو بالا انداخت وگفت: نه ... سالی یکی دوبار میام... یکی دو ماه میمونم ... بیشتر ایرانم چطور؟

-شغلت چیه؟

بهرادیک تای ابروی راستشو بالا فرستاد ... به طرز جالبی یک طرفه یعنی از سمت چپ همون سمت چال گونه اش لبخند

زد.

تضاد جالبی تو صورتش به وجود اورد...

دستهاشو زیر چونه اش گذاشت و باز به من خیره شد وگفت: من ارشیتکتم... تهران زندگی میکنم...تو تهرانم یه خونه ی

مجردی دارم ... اخر هفته ها با خانواده ام سر میکنم ... این خونه اینجا هم یه خونه ی نسبتا خانوادگیه و من اگر بخوام به

شعبه ی شرکتم در اینجا سربزنم اونجام... کافی بود؟ یا هنوز میخوای ازم بدونی؟

سرمو پایین انداختم وبهراد با لحن نسبتا شیطنت داری گفت: یه خواهر بزرگتر از خودم دارم که چند ماهه ازدواج کرده و با

شوهرش ماه عسل اومده بودن اینجا... با پدرم وحشتناک مشکل دارم ... دیگه چی بگم؟

لبخندی بهش زدم وگفتم: دوست دخترم داری؟

بهراد دست به سینه نشست وگفت: داشتم... سه چهار ماهی هست که باهاش بهم زدم... از دخترایی که میخوان ازم

سواستفاده کنن بدم میاد.... دیگه؟

از اینکه به سوالام بی کم و کاست حتی با توضیح اضافه جواب میداد لبخندی بهش زدم وگفتم: پوپک و ازکجا میشناسی؟

بهراد: اممم... خیلی نمیشناسمش... دو سه سال پیش که اومده بودم دبی یکی از دوستام برای فرار از تنهاییم اونجا رو بهم

معرفی کرد ... اون موقع ها بچه بودم با دوست دخترام که بهم میزدم کلی افسرده میشدم .... پوپک و دار و دسته اش کمکم

میکرد فکر نکنم ... همین... مشتری ثابتش نیستم... ولی منو میشناسه...

از صداقت زیادیش عقم گرفت. یه لحظه حالم بهم خورد ازش.... بخاطر یه دختر با یه دختر دیگه می بود تا اون دختری که

لابد نذاشته باهاش باشه رو با بودن با دختر دوم فراموش کنه... طبیعت حیوون صفتی مردونه!!!

بهراد لبخندی زد و کسی وصدا کرد تا براش کمی مشروب بیاره..... ازش خواستم برای منم بریزه...

لبخندی بهم زد و گفت: با چه طعمی؟

ابسولوت لیمویی و دوست داشتم...

پیشنهاد کردم و با لبخند برای جفتمون ریخت... جام هامونو بالا گرفتیم و یه ضربه ی کوچیک بهم زدیمو با لبخند گفت: به

سلامتی...

تو چشمهاش نگاه کردم وگفتم: به سلامتی....

یک نفس سرکشیدم...

گلوم سوخت... اهمیتی ندادم. دوست داشتم باز هم تا مستی کامل بنوشم و بنوشم.... اما باید جلوی خودمو میگرفتم این حق

و به هیچ وجه نداشتم ... باید خودمو کنترل میکردم وگرنه معلوم نبود چی به سرم میومد.

صدای موبایل بهراد بلند شد جواب داد...

کمی به عربی صحبت کرد و بعد یه چشمک به من زد و خداحافظی کرد.

در حالی که از جا بلند میشد گفت: دختر خوب شانس باهات یاره... این پسره گفت: الان برم سراغش...

چیزی نگفتم.... رها شدن از اینجا برام یه رویا بود ... یه رویای دست نیافتنی و دور و دراز....

کنارش در اتومبیل نشستم و گفت:با من میای یا ببرمت خونه ی مهران؟

با خستگی بهش نگاه کردم... دیشبم نخوابیده بودم ...

خودش جواب داد: میبرمت پیش مهران.... شناسنامه اتو بده....

-عکس نمیخواد؟

بهراد: از همین عکس شناسنامه ات میزنه خوبه؟

لبخندی زدم و چیزی نگفتم.

سرمو به شیشه تکیه دادم و چشمهامو بستم. با ایست ماشین چشمهامو باز کردم.

بهراد از ماشین پیاده شد از زیر گلدونی که جلوی در بود کلیدی برداشت و به دستم داد وگفت: برو تو...

بهش نگاه کردم. دلم نمیخواست با مهران تنها باشم...

حاضر بودم با تمام خستگی بگم منصرف شدم ومیام... لبخندی بهم زد انگار ته نگاهمو خوند.

با مکث گفت: نگران نباش... مهران این موقع روز خونه نیست.... منم زود میام....

نفس عمیقی کشیدم و با خیال راحت پیاده شدم... کلید وگرفتم.... بهراد توی ماشینش نشست .... به سمتش رفتم... کمربندشو

بست وگفت: چیه؟

کمی بهش نگاه کردم و اروم گفتم: بخاطر همه چیز ممنون...

باز همون ژست تضادیشو گرفت وبا لبخند گفت: هنوز تموم نشده ... تشکرتو بذار اخرش...

و قبل از خداحافظیم گاز ماشین و گرفت ورفت.

سری به اتاق ها زدم... نه خبری از مهران نبود. خیالم راحت شد. خواستم روی تخت بخوابم ولی دوست نداشتم سرمو روی

بالشی بذارم که مهران گذاشته بود... نیست که این چند روز منو لای پر قو گذاشته بودن! بد عادت شده بودم!!

لباس های مهران و برداشتم و روی یکی از مبل ها گذاشتم. اون قدر خونه ش کثیف و شلوغ بود که دوست داشتم بلند شم

و همه جا رو تمیز کنم... اصلا نمی شد توی اون خونه نفس کشید.

روی مبل دراز کشیدم. دوست نداشتم مهران بیاد و منو اون طوری روی مبل ببینه. از طرف دیگه نمی تونستم روی تختش

بخوابم. به خودم دلداری دادم و گفتم:

اگه بیاد از سر و صداش بیدار می شم.

دعا کردم که بهراد زودتر از او به خونه برسه... بهراد... فقط خدا می دونست چه احساسات متضادی نسبت بهش داشتم...

از یه طرف نمی دونستم چطور باید بابت محبت هاش ازش تشکر کنم و از یه طرف حالم از کثیف بودنش به هم می خورد.

یاد کاری افتادم که توی ماشین باهام کرده بود... با پشت دست صورتم و پاک کردم... زیرلب گفتم:

عوضی!

ضعف و بدبختی هام و با این کارش توی سرم کوبونده بود. فقط خدا می دونست اون چند روز چه قدر تحقیر شده بودم...

برای چی از خونه فرار کرده بودم؟ از زور و اجبار به چی پناه برده بودم؟ تا وقتی کامی حمایتم می کرد متوجه نبودم که چه

قدر آسیب پذیر و بدبختم ولی از وقتی اونو ترک کرده بودم فهمیده بودم که از زمانی که به دنیا اومده بودم نفرین شده بودم...

برای این که دختر بودم... اگه دختر نبودم هیچ وقت مامان و بابام اون طور بهم سخت نمی گرفتند... هیچ وقت هاتف من و

با خودش اینجا نمی اورد... هیچ وقت شیخ اون طور برام دندون تیز نیم کرد... و هیچ وقت بهراد این طور تحقیرم نمی کرد.

بغض کردم... روی مبل دراز کشیدم و سرم و روی دسته ش گذاشتم. به اشک هام اجازه دادم که روی صورتم بریزند. خودم

و روی مبل مچاله کردم... کی گفته بود که اگه برم ایران بدبختی هام تموم می شه؟ یعنی واقعا اون قدر رو داشتم که پیش

کامی برگردم؟

چشمامو باز کردم... چند بار پلک زدم... خمیازه ای کشیدم و غلت زدم... کی خوابم برده بود؟ با دیدن ملافه ای که روم بود

اخم کردم. تو دلم گفتم:

حتما کار بهراده!

آهی کشیدم و صاف سر جام نشستم. چشمم به مهران افتاد که روی مبل رو به روم نشسته بود و داشت سیگار می کشید.

یه لحظه قلبم توی سینه فرو ریخت و ترسیدم. با نگرانی سرمو چرخوندم و دنبال بهراد گشتم... ظاهرا اون جا نبود.

مهران متوجه شد که دارم دنبال بهراد می گردم. لبخندی زد و گفت:

بهراد هنوز نیومده.

اخم کردم و گفتم:

گفته بودش زود می یاد.

مهران خندید و گفت:

شاید یه سر رفت بار که نوشیدنی بخوره و اونجا یه دختر خوب به پستش خورد... کی می دونه! احتمالا از من و تو بیشتر

داره بهش خوش می گذره.

نگاهی به سر تا پای مهران کردم. یه دستش سیگار بود و یه دست دیگه ش گیلاس مشروب... با همون شلوارک و آستین

حلقه ای روی مبل لم داده بود. به دلم بد اومده بود... یه لحظه ازش ترسیدم... بهم ثابت شده بود که هیچ پسری قابل اعتماد

نیست... اگه بلایی سرم می اورد چی؟ پس این بهراد کدوم گوری مونده بود؟ نکنه حق با مهران بود؟ از بهراد بعید نبود...

مهران بلند شد و به آشپزخونه رفت. نفس راحتی کشیدم. پاهامو روی زمین گذاشتم و ملافه رو جمع کردم. دستی به موهام

کشیدم و پای چشمم و پاک کردم. در همین موقع مهران با یه بطری مشروب و یه لیوان برگشت. لیوانو دستم داد و گفت:

دوست پسرتم پیدا می شه... نگران نباش...

لیوان و پر کرد و با فاصله ازم نشست. یه کم استرس داشتم. از این که با او تنها بودم ناراحت و معذب بودم. کمی از

نوشیدنیم خوردم... کاش بهراد زودتر بیاد... یه کم دیگه خوردم... اگه مهران راست بگه چی... یه جرعه ی دیگه بالا

رفتم... شاید منو پیچونده باشه... محتویات لیوانو تا ته سر کشیدم... اصلا برای چی می خواد کمکم کنه؟ ... مهران دوباره

لیوانمو پر کرد... چرا دارم این قدر می نوشم؟ ... لیوان و به لبام نزدک کردم... حتما کاسه ای زیر نیم کاسه ی این بهراد اِ.

مهران یه کم بهم نزدیک شد و گفت:

اگه برگردی ایران بازم جنس می یاری؟

با حواس پرتی گفتم:

جنس؟

مهران لبخند زد و گفت:

شیشه دیگه!

یادم اومد... به کلی یادم رفته بود که بهراد برایش خالی بسته بود. اخم کردم و گفتم:

نه! یه بار توی دردسر افتادم... دیگه جرئتش و ندارم.

مهران چشمکی بهم زد و گفت:

خودمونیم... اخم و تخمات برای منه ناز و عشوه هات برای بهراد جونت.

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

چه دلیلی داره که برعکس باشه؟

مهران لیوانمو دوباره پر کرد و گفت:

همین جوری... برای تفریح... برای تنوع...

سرمو پایین انداختم... مهران مست شده بود... پس بهراد کدوم گوری مونده بود؟

مهران با انگشت اشاره بازومو نوازش کرد و گفت:

سلیقه ی بهراد همیشه توی انتخاب دوست دخترهاش خوب بوده...

قلبم محکم توی سینه می زد. یه کم از مهران فاصله گرفتم. مهران کمی از نوشیدنیش خورد و گفت:

حتما الانم با یه دختر خوب توی یه جای خوبه... چشمتو دور دیده...

خنده ی مستانه ای کرد... قلبم توی دهنم بود... اگه راست می گفت... چرا بهراد دیر کرده بود؟ گفته بود که زود می یاد.

مهران یه کم دیگه بهم نزدیک شد... دستی روی کمرم کشید و گفت:

حیف تو اِ که فقط با بهراد باشی... اون که داره خوش می گذرونه... بیا ما هم خوش بگذرونیم.

بازومو گرفت و قبل از این که بجنبم سرشو توی گودی بین گردن و شونه م کرد. از جا پریدم و جیغ زدم. سرشو از تنم جدا

کرد. با دستش صورتمو گرفت و صورتش و بهم نزدیک کرد... با دست راستم دستشو از صورتم جدا کردم... دست چپمو

گذاشتم روی سینه ش و هلش دادم. جیغ زدم:

ولم کن دیوونه! من دوست دختر دوستتم.

فصل پنجم: "نیاز"

بازوهامو گرفت و تکونم داد... صورتش قرمز شده بود... دهنش بوی الکل می داد... داد زد:

تو بهراد و نمی شناسی... من می شناسمش... دوست دخترهای بهراد همیشه ازش سر بودن... پولدار بودن... من که می

دونم بهراد تو رو فقط برای عشق و حال یکی دو روزه ش می خواد...

سعی کردم بازوهامو آزاد کنم. جیغ زدم:

اونم مثل تو کثافته... همتون کثیفید... همتون آشغالید.

مهران بازوهامو فشار داد و خمم کرد... دست و پا می زدم تا خودمو آزاد کنم. فایده نداشت... خیلی قوی تر از من بود.

دستامو از ساعد گرفت. از سر بدبختی و بیچارگی جیغ کشیدم:

یکی کمک کنه.

مهران خندید و گفت:

این قدر وول نخور... بهت بد نمی گذره... از بهراد بهتر نباشم بدتر نیستم.

لبشو جلو اورد و خواست روی لبام بذاره... یه دفعه با پیشونی محکم توی پیشونیش زدم... آخ و اوخ جفتمون بلند شد... از

شدت درد چشمامو بستم. دست مهران یه ذره شل تر شد. دست راستمو چرخوندم و آزادش کردم... با مشت توی گوش

مهران زدم. فریادی از درد کشید و دستشو روی گوشش گذاشت. خودمو از زیرش کنار کشیدم. دست چپمو کشید... چنگی به

صورتش زدم... دوباره فریادی زد و صورتشو چسبید... خودمو کنار کشیدم...

پا به فرار گذاشتم... سریع از روی مبل بلند شدم و دویدم... پام به لبه ی میز گیر کرد و محکم زمین خوردم... نفسم بند

اومد... طرف چپ بدنم یه لحظه بی حس شد. درد توی آرنج و زانوم پیچید. مهران خودشو بهم رسوند. چنگی به موهام زد و

با مو از روی زمین بلندم کرد. جیغ گوش خراشی کشیدم... منو محکم زمین زد. صورتمو با یه دست گرفت و با دست دیگه

مشت محکمی توی صورتم زد.... مزه ی خونو توی دهنم احساس کردم.. درد توی صورتم پیچید و یه لحظه چشمم سیاهی

رفت... قلبم دیگه تحمل این همه فشار و استرس رو نداشت... داشتم سکته می کردم...

گیج شده بودم... مشت دوم مهران به صورتم خورد... دنیا پیش چشمم سیاه شد ولی دوباره بیناییم برگشت... مهران با دست

گلوم و گرفت و فشار داد... احساس خفگی می کردم... دست مهرانو دیدم که به سمت شلوارکش رفت... دست دیگه ش و

شل کرد و تونستم نفس بکشم... زار می زدم... با دستام دست مهران که دور گردنم حلقه شده بود و گرفتم و سعی کردم

گردنمو آزاد کنم ولی جون نداشتم... مهران با خشونت دستامو کنار زد... توی دلم گفتم:

خدایا... خواهش می کنم... خدا...

چشمامو بستم ... حس میکردم دیگه همه چیز تموم شده... دیگه همه ی تلاش هام به نابودی رسید!

دستام به طرفین باز شده بود... چشمامو باز کردم... اشکام روی گونه هام ریخت. یه دفعه چشمم به بطری افتاد که کنارم

افتاده بود... دستمو به سمتش دراز کردم... مهران دستش رو دور گلوم محکم تر کرد و گفت:

دختره ی وحشی... نشونت می دم... عوضی!

انگشتام فقط دو سانت با بطری فاصله داشت... نفسم داشت بند می اومد... تصویر پیش چشمام تار می شد... انگشتام رو

بیشتر روی زمین کشیدم... فقط یه سانت... با دست چپم چنگی به دست مهران زدم... خودمو بیشتر به سمت بطری

کشیدم.... دست مهران یه کم شل شد... بطری رو گفتم و محکم توی سر مهران زدم. فریادی زد و با دستاش سرش رو

چسبید. نیم خیز شدم. هلش دادم و پرتش کردم.

سرپا ایستادم. روی دو زانو نشسته بود و سرش رو چسبیده بود. داد زد:

می کشمت دختره ی عوضی!

تمام بدنم می لرزید. دستاش رو پایین انداخت. همین که خواست بلند شه با عجله به سمتش رفتم و بطری رو بالا بردم که

توی سرش بزنم. قبل از این که دستم کاملا پایین بیاد دستمو توی هوا چسبید. سریع زانوم رو بالا اوردم و توی صورتش

کوبوندم. دست مهران شل شد و صورتش رو چسبید. لبش پاره شده بود و خونش روی شلوارم و صورتش ریخت. بطری رو

بالا بردم که بزنم تو سرش...

یه دفعه یکی دستمو از پشت گرفت و داد زد:

داری چه غلطی می کنی؟

سریع چرخیدم... بهراد بود... هنوز داشتم می لرزیدم. دستم شل شد و بطری روی زمین افتاد. دستمو روی قلبم گذاشتم و

عقب عقب رفتم... بهراد با چشم های گشاد شده به لباس مهران، بطری روی زمین و من که هنوز داشتم می لرزیدم نگاه

کرد. با تعجب گفت:

داشت... داشت چی کار می کرد؟ اذیتت کرد؟

بازوهام رو با دستام گرفتم و با سر جواب مثبت دادم... خودمم نفهمیده بودم کی اشکام روی صورتم ریخته بود... آب دهنمو

قورت دادم. آثار تعجب از صورت بهراد محو شد و به خشم تبدیل شد. یه دفعه یقه ی مهران رو گرفت و داد زد:

عوضی! تو دوست من بودی... این دختره دوست دخترمه... می فهمی؟ حالیت می شه؟

با مشت توی سینه ی مهران زد و گفت:

آشغال من بهت اعتماد کرده بودم... رفیقم بودی... عوضی!

مهران خودش رو روی زمین انداخت. فقط ناله می کرد. با یه دست سینه ش رو چسبیده بود و با یه دست سرش رو گرفته

بود. بهراد از خشم نفس نفس می زد. یه قدم به سمت عقب برداشت. با نفرت نگاهشو از مهران گرفت. به سمتم اومد. خم

شد و خواست بازومو بگیره که دستشو پس زدم. حالم از هرچی مرده بهم می خورد...

کم کم حالم بهتر شد. مهران خودش و از روی زمین بلند کرد. آه و ناله ش قطع نمی شد... حقش بود... بهراد آهسته گفت:

بیا بریم...

دوباره دستشو دراز کرد تا بازومو بگیره. سریع خودمو پس کشیدم... دوست نداشتم هیچکس بهم دست بزنه. تمام بدنم می

لرزید... درد صورتم دیوونه م کرده بود... اون قدر ترسیده بودم که خشک شده بودم... نمی تونستم جم بخورم... دوست

داشتم بلند شم و مهران و با دستای خودم خفه کنم... از هرچی مرد هوس بازه خسته شده بودم... انگار فقط آفریده شده بودم

که جواب نیازهای مردهایی مثل شیخ و مهران و بدم... توی اون لحظه نمی تونستم منصف باشم... دوست داشتم بهراد رو

هم جزوشون حساب کنم...

بهراد آهسته گفت:

بلند شو... بیا از اینجا بریم.

نمی تونستم خودمو جمع و جور کنم. به بهراد هم اجازه نمی دادم که بهم دست بزنه و کمکم کنه. بالاخره بعد از چند دقیقه

به خودم مسلط شدم. بهراد خواست زیر بغلم و بگیره ولی خودمو کنار کشیدم و داد زدم:

بهم دست نزن... از همتون بدم می یاد...

بهراد سعی کرد خونسرد باشه:

باشه! باشه! بیا بریم توی ماشین... قول می دم حتی انگشتم هم بهت نخوره.

چی کار باید می کردم؟ نمی تونستم بمونم... همون طور که زیرلب فحش می دادم دنبال بهراد رفتم... آخرین لحظه چشمم به

مهران افتاد که روی مبل نشسته بود و داشت خون روی لبش و با دستمال تمیز می کرد. دوست داشتم یه فرصت پیدا کنم و

ازش انتقام بگیرم... دلم از بغض و کینه پر شده بود ولی فرصتی برای تخلیه ش پیدا نمی کردم... هاتف... شیخ... بهراد... و

حالا مهران... تا کی می تونستم سکوت کنم؟ تا کی می تونستم فراموش کنم؟ مگه تا کی ممکن بود که شانس بیارم؟

آهسته اشک می ریختم ولی سعی می کردم صدام در نیاد. با بدنی که از ترس... تحقیر... و ضعف می لرزید دنبال بهراد

رفتم.

توی ماشین نشستیم... من هنوز داشتم می لرزیدم. بهراد با نگرانی نگاهم کرد و گفت:

تو حالت خوبه؟

داد زدم:

مگه کوری؟ نمی بینی؟

بهراد اخم کرد و گفت:

اگه می دونستم مهران این طوری می کنه هیچ وقت نمی ذاشتم با هم تنها شید.

داد زدم:

تو گفته بودی که زود می یای... همه ش تقصیره تو اِ.

نمی تونستم صدامو کنترل کنم... صدام از بغض می لرزید... سرمو پایین انداختم و نفس عمیقی کشیدم... خیلی سخت بود...

خیلی سخت بود که داشتم به اون مردهای هرزه عادت می کردم... مردهایی که برای یه لحظه... برای چند دقیقه منو می

خواستند... توی ذهنم دو دستی به خاطرات کامی چنگ زده بودم.. اگه اون نبود مطمئن می شدم که توی دنیا مردونگی

مرده... حالم از این مردها بهم می خورد... مردهایی که مردونگیشون به ریش و سیبیلشون بود...

چشمامو بستم... بهراد گفت:

کتی... خودتو جمع و جور کن... کلی کار برای انجام دادن داریم... می ریم ایران همه چی حل می شه.

سرمو با دستام گرفتم و گفتم:

حل می شه؟ مگه این پسره ایرانی نبود؟ چی حل می شه؟ تازه همه چی شروع بشه...

بهراد آهسته گفت:

باید بریم این پسره عباد... قراره تا نیم ساعت دیگه ببینیمش... باید بریم... خودتو جمع و جور کن... نقطه ضعف دست کسی

نده.

پوزخندی زدم و گفتم:

همین که یه دختر ایرونی تنها و بی کسم نقطه ضعفه... این جا همه گرگ ن. حریص ن... انگار توی زندگیشون آدم ندیدن...

می دونی چیه؟ شما مردها سیرمونی ندارید.

بهراد ماشینو روشن کرد... کم کم داشت کلافه می شد. پوفی کرد و گفت:

منم؟

گفتم:

کسی که از پوپک دختر می خره برای یه شب اگه بدتر نباشه بهتر نیست.

بهراد چیزی نگفت. سکوت کرد. انگار ناراحت شده بود... برام مهم نبود... راستشو گفته بودم...

کم کم ضربان قلبم به حالت عادی برگشت... همه ی استخوان های صورتم درد می کرد. دهنم مزه ی خون می داد... لرزش

بدنم کمتر شده بود ولی از بین نرفته بود.کم کم نفسام منظم شد. به اون شهر با خیابون های عریض... برج های بلند...

چراغ های روشن... مردمی توی لباس های روشن... خیره شده بودم ولی هیچی نمی دیدم... از خودم بدم می اومد... از

ضعف هام... از اشتباه هام...

=====

ادامه در بخش دهم=>>>

" بخش دهم "

سرمو پایین انداختم. نمی دونم چرا ذهنم به سمت شادی کشیده شد... یعنی کجا بود؟ چه بلایی سرش اومده بود؟ دختر

ضعیفی بود... کم سن و سال بود... چند بار این ماجرایی که برای من شروع نشده تموم شده بود رو تا ته رفته بود؟ سرم و

پایین انداختم... دردم فقط بدبختی های خودم نبود... بدبختی های شادی که ازش خبری نداشتم بیشتر حالم و بد می کرد...

به یه رستوران شیک رسیدیم که دم درش غلغله بود. دختر و پسرهای جوون دم در ایستاده بودند و ماشین های مختلف این

طرف و اون طرف پارک شده بود.

بهراد ماشینو یه گوشه نگه داشت. پیاده شدیم و به سمت رستوران رفتیم. سعی می کردم فاصله مو با بهراد حفظ کنم.

حوصله ی هیچ چیزی رو نداشتم... صورتم هنوز درد می کرد. دوست داشتم فقط سرم و یه گوشه بذارم... بخوابم و هیچ

وقت بیدار نشم.

بهراد بهم نزدیک شد. بازوم و گرفت. خواستم بازوم و از دستش بیرون بکشم که گفت:

می شه یه کم تظاهر کنی که دوست دخترمی؟ به خاطر تو اینجاییم ها! یادت که نرفته! من زندگیم و ول کردم و دنبال تو راه

افتادم. به خاطر تو تا اینجا اومدم... حالا چرا داری همه ی کاسه کوزه ها رو سر من می شکنی؟

عین بچه ها ... پوفی کشیدم و اجازه دادم بازومو بگیره... راست می گفت... نجاتم داده بود... داشت به خاطر من کار خلاف

می کرد... نباید این قدر بی انصافی می کردم... ولی دستم به کس دیگه ای نمی رسید که دق دلم و سرش خالی کنم.

وارد رستوران شدیم. صدای بلند موزیک گوشمو اذیت می کرد... یه طرف رستوران بار بود که یه دختر و دو پسر با لباس

های سفید پشتش ایستاده بودند و برای جمعیت زیادی که کنار بار ایستاده بودند مشروب سرو می کردند. جلوتر که رفتیم

چشمم به سن افتاد... دو تا دختر با لباس های توری سفید روی سن می رقصیدند... حالم با دیدن اونا بد شد... یاد اون شبی

افتادم که روی سن عربی رقصیده بودم... سرمو پایین انداختم و سعی کردم به دخترها نگاه نکنم.

میزهای دایره ای شکل چند نفره وسط سالن چیده شده بود و یه گوشه ی دنج هم چند تا میز دو نفره قرار داشت. گارسن

های سفید پوش هم بین میزها راه می رفتند و سفارش می گرفتند.

منو بهراد پشت یکی از میزهای چهار نفره نشستیم. بهراد به سمت در رستوران چرخید و گردنش و دراز کرد و سرک

کشید... منتظر عباد بود. من سرمو روی میز گذاشتم... ای کاش حداقل درد صورتم کمتر می شد. همه ش یاد صحنه ای می

افتادم که گیج شده بودم و چیزی نمونده بود مهران نقشه ش و عملی کنه...

یه گارسن جلو اومد و از بهراد سفارش گرفت... بهراد روی شونه م زد و گفت:

مرغ سخاری می خوری برات سفارش بدم؟

چون جوابی ازم نشنید رو به گارسن کرد و سفارش داد. دستشو روی شونه م گذاشت و گفت:

کتی... هنوز حالت بده؟

چیزی نگفتم. بغض کرده بودم ولی به هیچ وجه قصد نداشتم گریه کنم. بهراد بازومو نوازش کرد و گفت:

همه چی درست می شه... می ری ایران... نگران نباش...

دلم و به رفتن به ایران خوش کرده بودم... می دونستم که اونجا هم چیزی منتظرم نیست... اونجا هم همین آش و همین

کاسه بود... مردهای هیز... مردهای حریص... یه زندگی بدون پشتیبان... ای کاش می تونستم پیش کامی برگردم... ای کاش

این قدر اشتباه نمی کردم... فقط دوست داشتم یه بار دیگه هاتف و ببینم... زنده نمی ذاشتمش... نمی تونستم به خاطر کاری

که با من و شادی کرد ببخشمش... یه بار دیگه یاد پروانه افتادم که توی شعله های آتش سوخت... انگار همه ی راه ها به

همین جا ختم می شد... به مرگ... به رفتن... هر روز بیشتر از روز قبل به این نتیجه می رسیدم که پروانه بهترین راه و

انتخاب کرده بود...

گارسن سفارش هامونو اورد... جامم و برداشتم و نصفشو سر کشیدم... بهراد وحشت زده نگاهم کرد... جامو از دستم

گرفت و گفت:

زیاده روی نکن... امشب اصلا وقتش نیست... فهمیدی؟

خواستم جامو از دستش بگیرم که اجازه نداد. آهی کشیدم و سرمو پایین انداختم... داغون بودم... بدنم درد می کرد و ظرفیت

یه اتفاق دیگه رو نداشتم... ای کاش بهراد لعنتی اون جام و بهم پس می داد...

بهراد گفت:

برو دستشویی یه آبی به سر و صورتت بزن... فکر کنم اون طوری حالت بهتر بشه.

پوزخندی زدم و گفتم:

آره... حتما همین طوره... من و دزدیدن اوردن دوبی... پروانه خودشو کشته... جسدشو آتیش زدم... شادی و فروختن... منو

به یه شیخ فروختن... بعد سر و کله ی یه پسر ایرانی پیدا شد که می خواست به زور مجبورم کنه باهاش باشم... یه مشت

پسر عرب اذیتم کردند... مهران می خواست بهم تجاوز کنه... همه ی استخوان های صورتم درد می کنه... این چند روز هر

بلایی که می تونستند سرم اوردند... اون وقت تو بهم می گی که اگه آب به صورتم بزنم حالم بهتر می شه... آره... حتما

بهتر می شه!...

مشتمو محکم روی میز کوبوندم. از جام بلند شدم و به سمت دستشویی رفتم... می ترسیدم بغضم بترکه... دیگه نمی خواستم

گریه کنم...

خودمو توی دستشویی انداختم. حالم بد بود... می ترسیدم به آینه نگاه کنم... سرمو پایین انداختم و شیر آب رو باز کردم...

چند مشت آب به صورتم زدم... مطمئن بودم حتی اگه خودمو توی آب غرقم بکنم هیچ فایده ای نداره...

نفس عمیقی کشیدم. سرمو بلند کردم و چشمم به صورتم افتاد... گونه هام باد کرده بودند... دستی بهشون کشیدم... از درد

نفسم بند اومد...

از دستشویی بیرون اومدم... یه دفعه یه صدای آشنا رو شنیدم که به زبون فارسی داشت می گفت:

نمی تونم... تو رو خدا ولم کنید... دیگه نمی تونم... بذارید برم... خواهش می کنم.

سریع به سمت صدا چرخیدم... چشمم به یه دختر ظریف با قد متوسط افتاد... موهای زیتونی و چشم های عسلی داشت...

قلبم توی سینه فرو ریخت... بیتا اونجا چی کار می کرد؟

یه گام بی اراده به سمتش برداشتم. داشت گریه می کرد و به نگهبانی که دستشو گرفته بود التماس می کرد. لباس توری

سفید پوشیده بود... پس رئیس همین رستوران خریده بودش...

یه قدم به سمتش برداشتم... داشتم برای حرف زدن باهاش می مردم... نمی دونستم باید چی کار کنم. توی دلم گفتم:

کتی فکر کن... فکر کن...

باید چی می گفتم؟ باید چی کار می کردم؟ یه دفعه چیزی به ذهنم رسید. سریع به سمت نگهبان رفتم... بیتا داشت باهاش

فارسی حرف می زد... شاید زبون فارسی رو می فهمید. رو به نگهابن کردم و گفتم:

می تونم یه لحظه باهاتون حرف بزنم؟

چشم های بیتا با دیدن من چهار تا شد. اصلا نگاهش نمی کردم... به نگهبان زل زده بودم. نگهبان با دست به سالن اشاره

کرد و با لهجه ی غلیظ عربی گفت:

برو توی سالن...

بدون توجه به حرفش گفتم:

دوست پسرم از این رقاصتون خوشش اومده... می شه بذارید امشب باهاش باشه؟

بیتا جیغ زد:

چی داری می گی؟

انگار ماجرا رو نفهمیده بود. نگاهش نمی کردم... می ترسیدم حتی با یه نیم نگاه همه چیز و خراب کنم. نگهبان به شدت

سرشو تکون داد و گفت:

نمی شه... رقاص برای رقصه.

تو دلم گفتم:

خوش به حالت بیتا...

به نگهبان گفتم:

فقط همین امشب... برای یکی دو ساعت...

نگبهان دوباره مخالفت کرد... گفتم:

بذار بیاد سر میزمون فقط.

نگهبان با کلافگی نگاهم کرد و گفت:

بگو خودش بیاد...

بی اختیار لبخند زدم. پشتمو به نگهبان کردم و به سرعت به سمت بهراد رفتم. کنارش نشستم. بازوشو گرفتم و گفتم:

بهراد... باید با من بیای...

کمی از نوشیدنیش خورد و با بی خیالی گفت:

کجا؟

سرشو به سمت خودم چرخوندم و گفتم:

یکی از دخترهایی رو دیدم که باهام پیش پوپک برده بودنش... می خوام باهاش حرف بزنم... کمکم کن.

با اون چشم های خوش حالت قهوه ای رنگش نگاهم کرد و گفت:

خب برو باهاش حرف بزن... من چی کاره م؟

به سر به سن اشاره کردم و گفتم:

اینجا رقاصه... به نگهبان گفتم تو می خوای ببینیش... برو با نگهبان حرف بزن... تو رو خدا... من باید باهاش حرف بزنم.

تو دلم گفتم:

شاید از سحر و شادی خبر داشته باشه...

بهراد یه کم دیگه از نوشیدنیش خورد و گفت:

کتی به فکر خودت باش...

دوباره صورتشو به سمت خودم چرخوندم و گفتم:

خواهش می کنم...

توی چشمام زل زد و گفت:

دردسر درست نکن...

التماس کردم:

فقط ده دقیقه....

پوفی کرد و از جاش بلند شد... توی دلم به جونش دعا کردم. دستشو گرفتم و به سمت نگهبان رفتم. بیتا با ترس به بهراد

نگاه می کرد... انگار قضیه رو جدی گرفته بود.بهراد به زبون عربی با نگهبان حرف می زد. نگاه بیتا رو روی خودم حس

می کردم ولی نگاهش نمی کردم... بعد چند دقیقه نگهبان دست بیتا رو ول کرد و اونو به سمت بهراد هل داد. نفس راحتی

کشیدم.

بهراد دستشو دور کمر بیتا انداخت... می دیدم که بیتا داره عین بید می لرزه. پشتمون و به نگهبان کردیم و به سمت

میزمون رفتیم. بهراد بیتا با چشم های اشک آلود بهم نگاه کرد. چشمکی بهش زدم و گفتم:

نگران نباش... فقط می خوام باهات حرف بزنم.

بیتا نفس راحتی کشید و آب دهنشو قورت داد.

دستمو روی دستش گذاشتم وگفتم:خوبی؟

بیتا نفسشو فوت کرد و گفت: سیگار داری؟

-نه...

بیتا جام بهراد وبرداشت ویک نفس سر کشید و پرسیدم: از بقیه خبری نداری؟

بعدبه من نگاه کرد وگفت: شادی نزدیک بود خود کشی کنه.

مو به تنم سیخ شد.

بیتا پوزخندی زد وگفت: اون عرب احمق به دادش رسید ... نذاشت راحت بشه.

یه لحظه یه نفس راحت کشیدم و بیتا گفت: از سحر هم خبر ندارم...

-تو چی؟ از خودت چه خبر؟

بیتا تو چشمهام نگاه کرد وگفت: کارم تموم شد ... انقضام سر اومد ... حالا هم اینجا دارم میرقصم واسه زیردستها... بخور

و نمیر درمیاد ... یه خونه هم تونستم واسه خودم دست و پا کنم... خرجم مفتی درمیاد ... یه شب میگذره و کلی دستم و

میگیره ... راضیم شکر!!!

گفت شکر؟!

اب دهنمو به زور قورت دادم. یه بغض سنگین تو گلوم سنگینی میکرد.

بیتا پوزخندی زد وگفت: تو چه خبر؟ ترگل ورگل شدی... به پوستت ساخته...

نگامو به میز دوختم وگفتم: خبرا به گوشت نرسیده؟

بیتا چشمهاشو ریز کرد وگفت: چی؟

-من در رفتم...

بیتا چشمهاشو درشت کرد وگفت: واقعا؟

سرمو به علامت اره تکون دادم و بیتا با نیشخند گفت: اگه شادی بفهمه لهت میکنه ... و بلند زد زیر خنده.

درحالی که جامی وپر کردم و یک نفس مشغول نوشیدن شدم...

ناخودآگاه چشمهام پر اشک شد و بیتا گفت: ای زرنگ خانم... پس دست اون بچه رو گذاشتی تو حنا و خودت دررفتی؟

اشغال...

اشکهام بدون اجازه ام جاری شد ...

-چه بلایی سرش اومده؟

بیتا: اولش فروختنش به یه عرب شصت و پنج ساله... حالا هم داره خرده ریز کار میکنه . نه که آک نیست... باید بازیر

دستها باشه... اما بارشو بسته ... اون عرب براش یه خونه خریده...

بعد با حرص گفت: شادی وببینی نمیشناسیش... مثل دیوونه ها شده... هر دفعه با جیغ و داد میره با یه سکوت چند روزه

برمیگرده... خونه اش همین نزدیکی هاست ... شبا از تاریکی میترسه ... با ما میگذرونه! دورهم جمعیم... خوش میگذره!

و بلند بلند و عصبی خندید.

سرمو پایین انداختم و دوباره جامو پر کردم... حلقم میسوخت اما دلم میخواست مست تر از این بشم...

کمی بعد رو به بیتا که اون هم مشغول نوشیدن بود گفتم: من نمیدونم باید چی بگم...

بیتا لبه ی جامشو به جامم زد وگفت: به سلامتی هرزگی هممون... و بلند خندید.

بغضم کم کم داشت به زار زدن ختم میشد. ناچارا جام و دوباره پر کردم.

بیتا سکسکه ای کرد وگفت: هیچی نمیخوا دبگی... سعی هم نکن ما رو درک کنی... بزودی همین بلا سرت میاد... خیلی

خوشحال نباش که تا الان قسر در رفتی...

به بیتا خیره شدم و محتویات جام و به کل سر کشید... قبل از اینکه حرف دیگه ای بزنه بهراد با عجله به سمتم اومد وگفت:

بلند شو بریم... یکی از دارو دسته های شیخ اینجاست...

بیتا با لحن نسبتا مستی گفت: حالا کجا میرین؟

ته مونده ی نوشیدنی مو سرکشیدم وبلند شدم ...

درحالی که هنوز ذهنم قفل کرده بود که چه چیزی و لازم داشتم تا از روی میز بردارم کاملا بی اراده گفتم: شاید بریم هتل.

ما که این روزا اواره و سرگردون شدیم...

بیتا خندید و منم خندیدم...!

بهراد با کلافگی گفت: اخرش مست کردی...

نفهمیدم از بیتا خداحافظی کردم یانه... مطمئن نبودم که باز هم اونو می بینم یا نه...

سوار ماشین نشدیم... داشتیم پیاده میرفتیم... نمیدونستم به کجا... پام به پای بهراد گیر کرد وسکندری به زمین خوردم...

بهراد با نگرانی جلوم زانو زد وگفت:کتی؟ چت شد؟

خندیدم وگفتم: هیچی... پاهام به هم پیچید...

بهراد نفس کلافه ای کشیدو گفت: مست کردی؟؟؟ با حرص ادامه داد: مگه بهت نگفتم حق نداری بخوری؟؟؟

با مشت به سینه اش زدم وگفتم: من مست نیستم...

بهراد: مشخصه...

-من حد خودمو میدونم...

بهراد حرفی نزد و دست زیر بازوم انداخت و بلندم کرد.

خندیدم وگفتم: خیلی برات سبکم...

بهراد دستهاشو تو جیبش برد و زل زد به من.

دوباره با خنده گفتم: یه دختر هفده ساله رو فروختن به یه عرب شصت و پنج ساله...

بهراد چیزی نگفت.

منم با خنده گفتم: منم فروخته بودن ... کاش میشد شما ها رو هم فروخت...

داشتم میخوردم زمین که بهراد منو گرفت و گفتم: عین یه تیکه دستمال کاغذی... یه بار مصرف شدیم... یه بار مصرف

سطل اشغال... خیلی ... هیّ...

سکسکه ام گرفته بود... با سکسکه گفتم: هیّ... اگه خیلی شانس داشته باشیم یه خری میاد دوباره ازمون استفاده

میکنم... هیّ...

بهراد نفس عمیقی کشید وبا خنده گفتم: تازه تو هم میخواستی منو مصرف کنی... فرداش پسم بدی... یادته؟؟؟

بهراد دستمو گرفت وگفت : بیا از این طرف...

و وارد یه کوچه شدیم...

با صدای بلند اواز میخوندم.

بهراد هم چیزی نمیگفت.

بیا بچسبون تنتو به تنم

داغ داغم دیگه زده به سرم...

بیا بغلم یه کم باهام بلاس...

بیا بو کن از عطر پیرهنم

دستتو بکن لای موهام بذار لبای داغتو رو لبام...

بیا بغلم کن

بزن در به درم کن

اهای.... هیّ!

خندیدم وگفتم: تو هم مثل بقیه دنبال یه داف بودی که فقط یه شب تا صبح وباهاش خوش بگذرونی نه؟ ... بلوند دوست داری

یا شرقی؟؟؟

بهراد سرشو تکون داد وگفت: چرا مست کردی؟ ما الان باید بریم پیش عبد...

با عصبانیت گفتم: من مست نیستم...

بهراد:مشخصه...

دستهامو باز کرد و گفتم: ببین من میتونم لبه ی جدول یه جوی اب مستقیم راه برم...

و روی جدول ایستادمو سعی داشتم تعادلم وحفظ کنم...

اما دو قدم نرفته تعادلمو از دست دادم و توی جوب خشک افتادم...

بهراد زیر بغلم و گرفت و منو از توی جوب دراورد وگفت: هیچ معلومه داری چه غلطی میکنی؟

به صورت بهراد نگاه کردم وگفتم: بیا بامن هرکاری میخوای بکن...

بهراد با تعجب گفت:چی؟

-بیا هرکاری میخوای بکن...

بهراد سرشو تکون داد وگفت: مستی نمیفهمی چی میگی...

دستشو گرفتم وگفتم: میفهمم...

بهراد جلوم زانو زد وگفت: مطمئنی هرکاری دلم بخواد ومیتونم بکنم؟

دستشو تو دستم فشار دادم وگفتم: اره... هیّ.

بهراد: الان تصمیم گرفتی؟

-اره...

بهراد: چرا؟ از من خوشت اومده؟

-نه...

بهراد لبخندی زد وگفت: پس چرا اصرار داری؟

-خون من از یه دختر هفده ساله که رنگین تر نیست... هیّ ... بهت اجازه میدم هرکاری میخوای با من بکنی...

بهراد پوزخندی زد و گفت: الان مستی ... بعد که هوشیار بشی پشیمون میشی...

-من میفهمم دارم چی میگم...

بهراد خندید وگفت: سکسکه ات بامزه است.

-بیا باهام باش...

بهراد تو چشمهام خیره شد وگفت: مطمئنی؟

سرمو به علامت اره تکون دادم ...

بهراد دستی به موهاش کشید وگفت: بیا بریم خودتو یه کم مرتب کن ... بعد هم باید بریم پیش عبد ... خیلی دیر شده...

از جا بلند شد که دستشو کشیدم وچون کارم ناگهانی بود تعادلشو از دست داد و دوباره جلوم زانو زد.

دستهامو دور صورتش قاب کردم وگفتم: حق ندارم برگردم جایی که من لیاقت داشتن و حضور تو اونجا رو نداشتم ... هیّ!

و صورتمو به صورت بهراد نزدیک کردم ولبهامو گذاشتم روی لبهاش...

بهراد باهام همکاری نمیکرد... به ارومی دستمو توی موهای نرم و قهوه ایش چرخوندم... وسوسه ی بهراد و توی برق

نگاهش میدیدم... حتی ضربان قلبش... دلم برای این همه بی ارادگیش سوخت... اما دیگه خودمم میخواستم... مگه من چه

برتری ای نسبت به شادی داشتم؟ چرا من باید نجات پیدا میکردم اما شادی که فقط هفده سالش بود... بهراد داشت با من

همراهی میکرد. دیگه کوتاه اومده بود... به ارومی دستهامو از روی صورتش برداشتم و دگمه های یقه اشو باز کردم...

تند نفس میکشید... لبهاشو گاز گرفتم ...چشمهاشو بست وباز کرد... و تو چشمهام خیره شد.

نفس عمیقی کشیدم و اهی کشیدم... به ثانیه نکشید که خودشو از من دور کرد وگفت: کتی ...

بهش نگاه کردم وگفتم: اگه خودت عرضه نداری کارمو تموم کنی برمیگردم پیش شیخ... وازجام بلند شدم و مسیری و

شروع به رفتن کردم.

بهراد دنبالم اومد وگفت: تو چه مرگته؟

-من میخوا م بشم یه هرزه...

بهراد: تا دیروز یه فرشته نبودی!

-دست از سرم بردار... عرضه ی این کارم نداری...

بهراد: کتی ما قراره بریم ایران... تو تا همین حالا هم خیلی شانس اوردی...

-اره شانس اوردم که گیر یه بی عرضه مثل تو افتادم... کار منم همون شب اول تموم بو داگه تو یه خرده عرضه داشتی...

بهراد: اینکه عین یه حیوون با یه دختر رفتار کنم عرضه به حساب میاد؟

-اره ... عرضه بحساب میاد... من دیگه نمیخوام برگردم ایران...

بهراد با تعجب گفت:چرا؟

-چون ... چون...

و بغضم مانع این شد که بتونم حرف بزنم.

بهراد خودشو بهم رسوند ودستمو گرفت وگفت: کتی؟ تو چته... چرا نظرت عوض شده؟ تو همون دختر سرسختی هستی که

میخواست از شرافتش دفاع کنه؟

با صدای بلند به خنده افتادم وگفتم: شرافت؟ من از شرافت چی می فهمم؟ تو چی میفهمی؟ من اگه شریف بودم خونه و

زندگی وپدر ومادرم وول نمیکردم ز یر پل بخوابم... من اگه شریف بودم کامبیز و ول نمیکردم دم هاتف بشم که قول چاخان

بده که برام تو ال ای بهترین زندگی و میسازه. من بی شرفم که دست یه دختر هفده ساله رو گرفتم وبجای اینکه راضیش

کنم برگرده خونه ی ننه باباش... کشوندمش اوردمش اینجا... تا بفروشنش به یه مرد شصت وپنج ساله که هم سن جدشه...

من شریف نیستم... دیگه هم این کلمه رو کنار اسم نجس من نیار... فهمیدی؟

بهراد شونه هامو گرفت وگفت: خیلی خوب اروم باش...

-ارومم... نمی بینی؟ من میخوام برگردم پیش شیخ...

بهراد با عصبانیت گفت: کتی...

-زهرمار...

بهراد: میفهمی چی داری میگی؟

-اره میفهمم... میخوام برگردم پیش اون عرب... میخوام براش یه دلربا باشم ... میخوام شب وباهاش بگذرونم... تو مشکلی

داری؟

بهراد حرفی نزد.

کمی بعد هم ازم فاصله گرفت و با قدم های تندی از من دور شد. در پیچ کوچه گم شد. من هنوز ایستاده بودم. توی تاریکی

شب... زیر اسمون سیاه... پر از ستاره ها و یه ماه... که همشون باهم به من دهن کجی میکردند... ماهی که کا می بهم

میگفت عین اونم...!

نفس عمیقی کشیدم.... چشمهامو باز کردم... با صدای قدم های کسی وحشت زده به امتداد مسیر رفتن بهراد نگاه کردم

کسی که به نظرم تصویرش سیاه بود جلو میومد.... ترسیدم... حس نیاز به یه تکیه گاه وبه شدت حس میکردم... اون تصویر

جلو تر میومد ومن قلبم تند تر میزد.... با دیدن بهراد نفس راحتی کشیدم ... بهراد داشت به طرفم میومد... وقتی بهم رسید

سکسکه ی بلندی کردم که اون یه سیلی محکم به صورتم زد که ناله ام دراومد. با تعجب بهش نگاه کردم ... و یه سکسکه

ی دیگه...هی ّ!

یه دبه اب دستش بود ... اب ورو صورتم خالی کرد... یه لحظه یادم رفت چطوری نفس میکشن... اب یخ بود... اب توی دهنم

و تف کردم ... بهراد با حرص گفت: میخوای برگردی پیش شیخ؟

با حرص گفتم: اره.

بهراد یه سیلی بهم زد...

نفس نفس میزدم... دوباره پرسید: حالا چی؟

با داد گفتم: اره...

سیلی دوم و چنان محکم به صورتم زد که گوشم شروع به زنگ زدن کرد ...

با عربده گفت: حالا چی ؟میخوای برگردی پیش اون عرب؟؟؟

با هق هق گفتم :اره ...

سیلی سوم با خونی که از گوشه ی لبم جاری شد همراه بود.

با صدای فریاد مانندی گفت: حالا ؟؟؟

ازش ترسیدم ویه قدم به عقب برداشتم.

بازوهامو گرفت وگفت: جواب بده... هنوز میخوای برگردی پیش اون عرب؟؟؟ اره؟

از ترس زبونم بند اومده بود. دهنم مزه ی خون میداد.

بهراد دوباره با فریاد بلند تری درحالی که وحشیانه تکونم میداد گفت: د ِ جواب بده لعنتی...

با صدای خفه ای زمزمه کردم:

-نه...

بهراد: نشنیدم...

بلند تر گفتم:

-نه....

بهراد داد زد: من نمیشنوم تو چی میگی...

با تمام وجودم داد زدم: نه .... نه.... نه... نمیخوام... من میخوام برگردم ایران... میخوام برم پیش مامان وبابام... میخوام

توبه کنم... میخوام بگم غلط کردم گه خوردم... میخوام برگردم پیش کامبیز.... بگم من اشتباه کردم... بگم منو ببخش... برم

التماسش کنم که منو ببخشه... برم به پاش بیفتم ... که...

بهراد رهام کرد وکمی ازم فاصله گرفت.

و صدای هق هق بلندم توی کوچه پیچید. به زانو افتادم و زار زدم... به حال خودم. به حال شادی... به حال پروانه ... به حال

بیتا ... سحر... ستاره...پوپک... هاتف... شیخ ... بهراد... کامبیز... من برای همه داشتم گریه میکردم... وبیشتر از این

همه برای خودم... به حال من... به حال منی که یه هرزه ی شریف بودم!

بعد از کمی هق هق من به طرفم اومد وگفت: حالا مستی از سرت پرید... بلند شو بریم عابد منتظرمونه... و دستشو به

سمتم دراز کرد.

دستشو گرفتم وبا یه حرکت بلندم کرد.

نفس کلافه ای کشید وگفت: سکسکه ات بند اومد؟

جوابشو ندادم... با نوک انگشت اشاره خون گوشه ی لبم و پاک کرد وگفت: معذرت میخوام...

دستهاشو تو طرف صورتم گذاشت و با شصت و انگشت اشاره اشکهامو پاک کرد.

بهش نگاه کردم وگفتم: من از تو معذرت میخوام...

لبخندی زد وگفت: بار اخرت باشه از این مزخرفات تحویلم میدی...

سرمو تکون دادم و گفت: با عابد حرف زدم... قرارشد دو ساعت دیگه بریم پیشش... دوست داری بریم لباس بخری... ؟

بهش نگاه کردم لرز کرده بودم... با شماتت و اینکه چرا روم اب ریخته نگاهش کردم کتش ودراورد وگفت: حداقل سکسکه

ات بند اومد...

=====

ادامه در بخش یازدهم = >>>

" بخش یازدهم "

از اینکه حرف نگاهمو خوند لبخندی زدم واون هم لبخندی زد وگفت: خون تو از همه رنگین تره...

با تعجب بهش نگاه کردم وگفت: تو زرنگی... باهوشی... تیزی... بلدی چطوری یه مرد و توی مشتت نگه داری ... جذابی...

لوندی... خوب میرقصی... با سوادی... توی مستی میتونی یه مسیر مستقیم و راه بری...

لبخندی زد و گفت: خوشم اومد وقتی مست بودی اصلا یه حرف بد هم نزدی...

اهی کشیدم و چیزی نگفتم.

دستم و گرفت ... به سمت کوچه ای بن بست و خلوت می رفتیم... درست سمت ماشینش که گوشه ای پارک بود.

بهراد نفس عمیقی کشید وگفت: من نمیگم ادم خوبی ام... ولی ترجیح میدم بهت کمک کنم و نذارم شیخ وامثالش دستشون

بهت برسه...

-چرا؟

صدای مردی از پشت سر اومد که به عربی گفت: لذا ، بقتی مع الهذه البت ؟

"پس با این دختر موندی ... "

من نفهمیدم... اما به جونم یه اضطراب افتاد که نمیتونستم از خودم دورش کنم... با ترس به عقب برگشتم... سه نفر

پشتمون ایستاده بودند.

بهراد با بهت بهش نگاه کرد...

مرد که عبای سفیدی داشت و ریش های بلند ... نفس عمیقی کشید و با اشاره به دو مرد به من خیره شد.

دو مرد که هیکلی و بلند قامت بودند به سمتم اومدند فرصت فرار و ازم گرفتن و سریع بازوهای لاغر منو چسبیدن...

بهراد شوکه هنوز به چهره ی اون مرد نگاه میکرد ...

مرد نیشخندی زد و گفت: اطمئنُ ان اَخذ احل الهدایا ... ما کنت ان اظنُ انت تریدُ تذکی هکذا ... الشیخ ، کان یعتمدُ بک !(

مطمئنم مژدگونی خوبی میگرم... فکر نمیکردم بخوای زرنگ بازی دربیاری ... شیخ به تو اعتماد داشت! )

بهراد نفس عمیقی کشید و گفت: رحمان ، اظنُ یجب ان نحکی معاً ، هکذا احسن (رحمان بهتره باهم صحبت کنیم...)

مردی که رحمان خطاب شد گفت: یجب ان تحکی انت مع الشیخ ، هکذا احسن ... (بهتره تو باشیخ صحبت کنی...)

بهراد پوفی کشید و گفت: لا ارید ان نحرب معاً ... (نمیخوام باهات درگیر بشم...)

رحمان نیشخندی زد ... و نگاهی به من انداخت... از حرفهاشون ... شوک بودن بهراد ... سر در نمیاوردم... سرم گیج

میرفت ... سردرد ناشی از مستی ... مدام دچار لرز لحظه ای میشدم...

رحمان به سمتم اومد و گفت: یکمکن ان اکونُ معها و اسحر الیل، قبل ان اسلمها للشیخ ... ادری ان لا یکمن اغمض

عیونی منها بهذا السهوله ...

(شاید قبل از تحویلش خودمم یه شب و باهاش گذروندم... مطمئنم به راحتی نمیشه ازش دست کشید ...)

و دستی به صورتم کشید و ادامه داد: انت وسیم ... (تو جذابی...)

با لبخند و صدای شهوانی ای گفت: انا احبک ... حبیبی ... (من دوست دارم عشق من)

نمیخواستم بهم دست بزنه صورتمو کشیدم عقب ... و به بهراد که سرجاش خشک شده بود ملتمسانه نگاه کردم.فهمیدن

اینکه این رحمان از دار ودسته های شیخه اصلا سخت نبود ...

نفسم سخت بالا میومد ... بدون اشک داشتم به هق هق میفتادم از روی بی نفسی و خفگی...

سینه ام تند جلو عقب میرفت و مرکز دید رحمان دقیقا همون جا بود.

باز بغضم گرفته بود ... باز حس میکردم به ته خط رسیدم... بازاسترس واضطراب من شروع شد ... باز ... باز... باز...

داشتم دیوونه میشدم ... اشکهام روی صورتم غلت زدند.... به بهراد که به رحمان نگاه میکرد زل زدم ... تمام عجز

ونیازمو توچشمهام ریختم و امیدوار بودم باز در حقم لطف کنه و کمکم کنه ...

رحمان دستشو دراز کرد وصورتمو نوازش میکرد ... کوچه خلوت بود ... به ارومی جلوتر اومد و صورتشو به صورتم

نزدیک کرد ، سرمو تا جا داشت عقب بردم ... ولی اون بی شرف لبهاشو به لبهام کشید... هرچی اب دهن داشتم تف کردم

تو صورتش، صورتشو عقب کشید وکمی ازم فاصله گرفت... لبخندی زد واب دهنمو که روی لب و بینی وچونه اش پاشیده

بود با لذت لیسید وبا زبون قطره های بزاقم و از روی صورتش پاک میکرد با خنده گفت: آ ... ما شا الله... نعم ...انت محق

بــــَهراد ....(اره ما شا الله ... تو حق داری بَــــهراد ) ... شیخ کان محق ، انت مارقه و البریه ... لکن انا یمکن ان

ترویضک ... حبیبی( ...شیخ راست میگفت سرکشی و وحشی... اما میتونم رامت کنم ... عشق من ...)

نزدیکم شد و خواست به سمت لبهام بیاد که بلند داد زد: ابن کلب ....(پدرسگ ....) ...

به عقب نگاه کردم .بهراد با قفل فرمون محکم به سر رحمان کوبیده بود.

وحشت زده تقلا میکردم تا دستهامو از بازوهای اون دو تا قلچماق بیرون بیارم.

یکی از اونها منو رها کرد و به سمت بهراد رفت... رحمان سرشو چسبیده بود و روی عبای سفیدش چند لکه خون می

دیدم... با اون حال گفت: لا تقتلوهم ، انا اردیهم حی ...(نکشیدشون ... زنده میخوامشون....).... با حرص بلند رو به اونی

که منو محکم فشار میداد گفت: لا تفعلوا شیء مع الفتاه...(با دختره کاری نداشته باشید).... هذه لی...(این مال منه)...

یه دستم خلاص شده بود ... اون مرد که دوبرابر بهراد هیکل داشت ... مشتی به صورت بهراد زد ... بهراد از تک و تا نیفتاد

و با قفل فرمون با سمت شکم و سینه ی مرد ضربه میزد ...

دستم داشت تو دست مرد له میشد... رحمان هنوز از درد سرش به خودش می پیچید ... به تقلا افتادم و سعی کردم رو به

روش بایستم...

به این حالت که دراومدم مرد دستمو پیچوند که ناله ای کردم... ولی باز عقب ننشستم... با تمام قدرت و نیرو با زانوم بین دو

پاهاش ضربه زدم و اون هیکل انگار پنچر شد و منو رها کرد.

با دیدن رحمان که داشت به سمتم میومد ... کمی از اونجا عقب عقب فاصله گرفتم... اشکهایی که نفهمیدم کی صورتمو

خیس کردن و با کف دست پاک کردم تا بتونم صحنه رو واضح ببینم... بهراد و اون مردهنوز با هم گلاویز بودند و من کاری

از دستم بر نمیومد...

رحمان بلند به اون مردی که روزمین زانو زده بود و بخودش می پیچید فریاد زد : ایها الغبی... ولد الزنا ... (بی عرضه ی

... حروم زاده...)

و به سمت من اروم قدم برمیداشت...

عقب عقب رفتم ... بهراد دولا شده بود ... اون مرد با زانو به سینه اش ضربه میزد ...

به هق هق افتادم ...

بهراد یه لحظه متوجه من شد و گفت: برو کتی... بـــرو...

تو اون شرایط نمیخواستم ولش کنم ... ولی مجبوری راه افتادم... رحمان لبخندی زد و گفت: أین ترحل حبیبی؟(کجا میری

عشقم ... )

هنوز داشتم عقب عقب میرفتم و اون اروم با اون نگاه خیره وپستش به من زل زده بود و حتی از وحشتم هم لذت می برد ...

یه لحظه حس کردم دارم سقوط میکنم... پام به چیزی گیر کرد و از عقب افتادم روی زمین... حس کردم کمرم سوخت... پام

به لبه ی جدول گیر کرده بود وکمرم با حفاظ های سطل مکانیزه احتمالا خراشیده شده بود.

بوی گند زباله تو دماغم می پیچید ...

رحمان خندید و من حس کردم دستم به تیزی چیزی خورد.

به ارومی زیرچشمی به اون جسم تیز نگاه کردم... یه شیشه ی ابسولوت شکسته بود . دستمو به سمتش بردم... به ارومی

برش داشتم... رحمان حواسش به سلاح من نبود!

رحمان به سمتم اومد و لگد پروندم وعصبی گفت: انا لست الشیخ ... لن اکون مغلوب ... (من شیخ نیستم ... کوتاه نمیام...)

وموهامو محکم به چنگ کشید و بلندم کرد... جیغ کشیدم و اون اروم زیر گوشم زمزمه کرد: ها ... نعم ... اکثر.... (اره ...

بیشتر...)

اروم شیشه رو سمت پهلوی رحمان گرفتم ... رحمان اروم روی صورتمو می لیسید ...

انزجار وقدرتمو توی دستم ریختم و با تمام نیروم اون شیشه رو توی پهلوی رحمان فرو کردم...

صدای عربده ی مردونه اش تو فضا پیچید که داد زد: الغایه ...

و مشتش که پر بود از موهای من و به سمت پهلوی غرق خونش برد. کم کم داشت به زانو می افتاد ...

ازش فاصله گرفتم...

با جیغ به خونی که از لابه لای انگشت هاش جاری میشد نگاه میکردم ...

عقب عقب رفتم ... اون مردی که قبلا به وسط پاهاش ضربه زده بودم رو به روم ایستاد... ازش نمیترسیدم... از ادم هایی

که جلوم خم میشدن اصلا نمیترسیدم... درست همون ادما که خودم کاری میکردم که جلوم خم بشن ... پس وقتی یه بار

باعث دولا شدن و کم اوردنش میشدم ... بار دوم هم ممکن بود ... لبخندی بهش زدم.. دماغمو بالا کشیدم...

از حرکتم کمی تعجب کرد اما لبخندی زد ... دلم برای این همه بی ارادگیش سوخت.

کمی جلوتر رفتم دستمو به صورتش کشیدم ولحظه ای بعد با اون شیشه محکم به سرش زدم... کمی گیج شد و ضربه ی

دوم و محکم تر... از پا افتاد و من بدو بدو به سمت بهراد که کنار ماشینش نشسته بود رفتم ... صورتش کمی کبود و خونی

بود ... چشمهاش نیمه باز بود ... خبری از نفر سوم نبود...

حس کردم سایه ای روی بهراد افتاد ... سایه ای جز سایه ی خودم... به عقب نگاه کردم...

همون نفر سوم بود ...

چاقویی دستش بود ... توی شوک بودم که چرا از اسلحه ی کمریش استفاده نکرده ... بهرحال هرچی که بود ... دماغمو باز

بالا کشیدم ... دو نفر ونفله کرده بودم... این نفرسوم که بهراد نصفشو زحمت کشیده بود و حالا من ... فقط باید کار و تموم

میکردم.

لبخندی بهش زدم.... با تعجب بهم نگاه میکرد.

بطری و گوشه ای پرت کردم که با صدا خردشد .

با تعجب نگاهم کرد ... لبخند دوباره ای زدم ویه قدم به سمتش رفتم . محو چشمهام شده بود. همون جذابیت و وحشی گری

چشمهام بالاخره به دادم می رسید! دستهامو دورگردنش فرستادم و به سمت لبهاش رفتم... از گردنش اویزون شدم... دستی

که چاقو داشت و پایین اورد و چاقورو پرت کرد و باهام همراهی میکرد ...

به ارومی زانومو بالا اوردم که دستمو خوندوسریع ازم فاصله گرفت و موهامو محکم توی دستش گرفت و ناله امو

دراورد...

با صدای عصبی و لحن مسخره ای گفت: اتظن ان تکونی ذکیه ؟( فکر کردی خیلی زرنگی ...)

حس میکردم چنان سرمو گردنمو تو دستش گرفته که داشتم خرد میشدم ... یه دستش به موهام بود و دست دیگه اش به

گردنم ... و راه نفسمو گرفته بود.

حس میکرد م دنیا داره جلوم سیاه میشه...

صدای بهراد اومد که به عربی حرف میزد: اترکها ... (ولش کن ...)

دستهای مرد یه لحظه محکم و یه لحظه شل شد...

بهراد دوباره درحالی که دندون هاشو محکم روی هم میسایید داد زد: اقولک اترکها...( بهت میگم ولش کن ...)

ولم کرد ... اما موهامو میکشید و دسته ای از اونها هنوز تو مشتش بود... رو زمین زانو زدم ... سرم گیج میرفت ... حس

میکردم نفسم نمیتونم بکشم... چند ثانیه گذشت و کمی بعد به طرز وحشتناکی حجم ترش وبد طعمی به گلوم هجوم اورد و

استفراغ کردم ... بعد هم به سرفه افتادم و راه نفسم باز شد... یه لحظه به بهراد نگاه کردم... با همون چاقو داشت مرد و

تهدید میکرد که من وول کنه...

سرگیجه بهم غلبه کرد و حس کردم کم کم همه چیز به سیاهی میره ... این سیاهی و معلق موندنم تو هوا یکی بود ...

نمیدونم چقدر گذشت ...

سرم روی پای بهراد بود ... بهراد اروم صورتمو نوازش می کرد.

با ترس از جا بلند شدم... لبخندی بهم زد و گفت:

خوبی؟

تمام تنم و سرم درد می کرد ... به صورت نیمه کبود بهراد نگاه کردم و با گیجی گفتم:

چی شد؟

لبخند کجی زد و گفت:

حالت خوبه؟

ظرف کمتر از یه ثانیه هر چی شد و نشد با هم به ذهنم هجوم اورد ... آهسته به گریه افتادم... دیگه تحمل نداشتم... ظرفیتم

داشت تکمیل می شد... دیگه نمی کشیدم... همه ش از اون کامیون لعنتی شروع شده بود... بعد سوزوندن جسد پروانه...

رقصیدن روی سن... فروخته شدن به شیخ... ماجراهای خونه ش... شب اولم با بهراد... فرار کردن از دست شیخ... قضیه

ی مهران... دیدن دوباره ی بیتا... چیزهایی که گفت... و اتفاقی که چند ساعت پیش افتاده بود... دیگه نمی کشیدم...

بهراد لبخندی بهم زد و گفت:

چرا گریه میکنی؟

دستی به صورت کبودش کشیدم ... به خاطر من؟!

بی اراده به سمتش پریدم و محکم گرفتمش تو بغلم... سرمو توی گودی شونه و گردنش فرو کردم و بلند بلند هق هق کردم.

دستهاشو دور کمرم به ارومی حلقه کرد و گفت:

همه چی تموم شد ... اروم باش... .

بریده برید گفتم:

چطوری ازت تشکر کنم؟؟؟

بهراد کمی کمرمو نوازش کرد وگفت:

من قول دادم کمکت کنم... .

اروم ازش فاصله گرفتم و گفتم:

کی همچین قولی دادی؟

بهراد لبخند کوچیکی زد و گفت:

فکر کن همین الان!

_چرا؟

بهراد: چرا چی؟

_چرا قول می دی؟ چرا کمکم می کنی؟ خودت می دونی که مجبور نیستی... می تونی برگردی و زندگی قبلیتو ادامه بدی...

آروم و بی دردسر... بی خودی دنبال من راه افتادی... من هرجا برم دردسر هم دنبالم می یاد... خودتو درگیر بدبختی های من

نکن... .

بهراد بهم نگاه کرد و با مکث کوتاهی گفت:

نمی دونم... هیچ توجیهی برای خودم ندارم... ولی می دونم این کاریه که دوست دارم بکنم... این کاریه که می خوام بکنم...

حس می کنم اگه تنهات بذارم بیشتر درگیر می شم.

با بدبینی پیش خودم فکر کردم برای آروم کردن وجدان خودش می خواد کمکم کنه... یه ثانیه برام فرشته ی نجات بود... یه

ثانیه ی خود شیطان... یه لحظه فکر می کردم چه قدر ازش به خاطر عیاشی هاش بدم می یاد... چند لحظه ی بعد نمی

دونستم چطور بابت کارهایی که برام کرده ازش تشکر کنم... .

نفس عمیقی کشیدم ...

تازه تونستم موقعیتو تشخیص بدم. یه جایی توی پارک بودیم... جای خلوتی بود... تا قبلش احتمالا روی نیمکت نشسته بود و

سر منم روی پاش بود .

بهراد لبخندی بهم زد و گفت:

هنوزم میخوای بریم خرید؟

_قرار نیست بریم پیش عابد؟

گفت:

چرا ... بهش زنگ زدم ... خبر داره دیر میایم ... .

دستهامو زیربغلم گرفتم. بهراد کتشو بهم داد و گفت:

بریم یه خورده مرتب بشیم ... نظرت چیه؟

با سکوتم تاییدش کردم ... تمام تنم کوفته بود ... با این حال نمی خواستم شکایتی کنم ... یعنی در قبال کبودی های صورتش

... اشک چشمامو تر کرد ... ولی حضور بهراد و کبودی هایی که بخاطر نجات من بود دلگرمم می کرد که خدا باز داره

دستمو با وسیله هاش می گیره ... با دیدن اتومبیلش و باز کردن در جلو سوار شدم. بهراد از صندوق عقب یه دبه آب بیرون

اورد و جفتمون کمی صورتهامونو تمیز کردیم... .

کمی بعد هم جلوی یه فروشگاه بزرگ نگه داشت.

خریدم باز به یه جین و چند تا بلوز و یه کاپشن ختم شد... بعدش هم خسته شدم و یه گوشه نشستم. توی شک بودم... یه

کمی هم فکرم درگیر بود. بهراد به چند تا مغازه سر زد و یه سری لباس خرید که نا نداشتم در موردشون کنجکاوی کنم... .

خیلی سریع لباسهامو تو اتومبیل عوض کردم و بهراد سوار شد.

صورتش زیاد داغون نبود ... زیر چشمش کمی کبود بود و خون بینی و گوشه ی لبشو تمیز کرده بود.

با هم به سمت یکی از منطقه ی های خفن و دور رفتیم... شاید پایین شهر بود.

بهراد زنگ در خونه ی عابد و رمزی زد... سه تا زنگ پشت سر هم .. دو تا تک با مکث.

اما در باز نشد. بهراد دوباره زنگو رمزی زد که در خونه ی بغلی عابد باز شد.

بهراد با تعجب حرفی رو به عربی زد و اون مرد هم عربی جواب داد. صحبتهاشونو نمی فهمیدم اما درهم رفتن چهره ی

بهراد رو به وضوح می دیدم... .

-چی شده بهراد؟

بهراد جوابمو نداد. یه کم دیگه با اون مرد صحبت کرد.

باز گفتم:

بهراد چی شده؟

بهراد دستمو گرفت و از اون کوچه خرابه به سمت اتومبیل رفتیم.

سوار ماشین شدم و با حرص گفتم:

چی شده؟ چرا هیچی نمی گی؟

بهراد همین طور که سوار می شد با کلافگی گفت:

عابد و گرفتن... .

یه لحظه حس کردم خشک شدم... قلبم توی حلقم بود.

دستهامو جلوی صورتم گرفتم و گفتم:

وای... .

قلبم محکم توی سینه می زد... دستهام به لرزه در اومد... یه لحظه به شدت احساس سرما کردم... هیچی نمی تونستم بگم...

لال شده بودم... فقط مرتب زیرلب می گفتم:

وای... وای... .

بدنم می لرزید... یه بار دیگه ماجرای خونه ی شیخ پیش چشمم اومد... با عصبانیت پامو به کف ماشین کوبوندم... من نمی

تونستم توی این خراب شده بمونم... باید می رفتم... هرطور که شده... .

بهراد تند گفت:

نگران نباش... عابد یه ادرس دیگه به این همسایشون داده بود تا به ما بده... اسمش اسیه... ایرانیه... .

قلبم آروم گرفت... با امیدواری گفتم:

برامون پاسپورت درست میکنه؟

بهراد کلافه شیشه ی اتومبیلشو پایین داد و گفت:

فکر کنم مجبوریم با لنج بریم... قاچاقی... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

بگو مجبوری با لنج بری... تو که مجبور نیستی با من بیای... .

بهراد فوری گفت:

تنهات نمیذارم... .

اخم کردم... یه لحظه تردید و دودلی سراغم اومد... یه آن ترسیدم... از اعتماد کردن می ترسیدم... می ترسیدم بهراد برام یه

هاتف دیگه بشه... .

به کبودی های صورتش نگاه کردم. بهراد دستمو گرفت و روی دنده گذاشت. گفت:

شاید خیلی عوضی باشم اما خوش قولم... مطمئن باش.

با اینکه مطمئن نبودم این حرف از ته دلش باشه اما دلم یه کم قرص شد... با این که مطمئن نبودم حرفش درست باشه... .

یه حسی بهم می گفت که بهراد بهم کلک نمی زنه ولی... عجیب شبیه همون حسی بود که وقتی هاتفو دیدم داشتم... همیشه

گول این حس رو می خوردم... از این حس می ترسیدم... .

اضطراب داشتم... ده بار دهنمو باز کردم تا همه چی رو بهم بریزم و بگم بهش اعتماد ندارم... چند بار دستم به سمت

دستگیره ی در رفت... از بهراد بیشتر از اسی که تا به اون روز ندیده بودم می ترسیدم... چشمامو روی هم گذاشتم... یه بار

دیگه سعی کردم قوی باشم... یه بار دیگه می خواستم مثل کوه سفت و سخت باشم... دستامو مشت کردم... ضعیف تر از

اون کتی شده بودم که جنازه ی پروانه رو آتیش زد... انگار دیگه نمی شناختمش... .

سرمو به سمت بهراد برگشتم تا بهش بگم اگه کلک توی کارش باشه پدرشو در می یارم... با دیدن کبودی های صورتش

آروم شدم... همین که نگاهش کردم دوباره احساس امنیت سراغم اومد... نمی دونم این حس از کجا می اومد... ولی اینو

می دونستم که گیر کردم... یا باید به بهراد تکیه می کردم و باهاش فرار می کردم یا باید می موندم و آخرش با میل خودم به

کاری که بیتا شروع کرده بود تن می دادم... نمی خواستم شرافتمو زیر پا بذارم... به هیچ قیمتی... .

جلوی یه هتل نگه داشت... همه چیز به روز بعد موکول شد.

شب بدی داشتم... شبم به دو جام پر مشروب ختم شد ... و باعث شد تا خستگیمو فراموش کنم و مستی بهم غلبه کنه...

خیلی اروم و زود خوابیدم.

غلتی زدم و چشممو باز کردم. نور خورشید چشممو زد. چشمامو بستم و کش و قوسی اومدم... صدای تق تق مفصل های

مچ پام بلند شد... چشمامو دوباره باز کردم. غلتی روی پهلوی چپم زدم و... .

جیغ کوتاهی زدم و از جا پریدم. بلافاصله از رو تخت پایین اومدم... با وحشت به کسی که روی تخت دراز کشیده بود نگاه

کردم. من اینجا چی کار می کردم؟ توی این اتاق ناآشنا... کنار یه پسر... .

بهراد لبخندی زد و گفت:

چه عجب! داشتم فکر می کردم تا بعد از ناهار بیدار نمی شی... .

هر لحظه نفسهام تندتر می شد... دستامو مشت کردم. به سمتش حمله کردم و با مشت توی بازوش زدم. داد زدم:

عوضی... من بهت اعتماد کرده بودم... چرا اون روزی که خودم و برای همه چیز آماده کرده بودم کارت و نکردی؟ چرا من

و با دوز و کلک کشیدی اینجا؟

مشت محکمی توی شکمش زدم. چنگی به یقه ش زدم ... دستامو محکم از مچ گرفت و با صدای بلند گفت:

چته؟ چی داری می گی؟ حالت خوبه؟

دستامو کشیدم ولی محکم تر مچم و گرفت. داد زدم:

ولم کن... دستت و بکش... بهت می گم ولم کن.... .

بهراد با صدای بلندی گفت:

به جای این که این قدر داد بزنی یه کم فکر کن... دیشبو یادت نمی یاد؟ بیتا ... عابد...... مهران... ادمای شیخ ... .

کم کم یه جرقه هایی توی مغزم زده شد. بعد کم کم همه چیز یادم اومد... و البته کبودی کمرنگ بهراد هم مزید بر علت شد تا

با شرمندگی تک تک جزییاتو یادم بیاد. بهراد حس کرد اروم شدم و ولم کرد... نفس راحتی کشیدم... راست می گفت... ولی

اخم کرد و از جاش بلند شد. لباساشو مرتب کرد و گفت:

این کارات کم کم داره خسته م می کنه... خیلی دختر پردردسر و شلوغ کنی هستی... می دونستی؟

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

اگه این طوری نبودم با این بلاهایی که سرم اومد طاقت نمی اوردم... از خیر سری همین اخلاقمه که اینجام و هنوز تسلیم

نشدم.

بهراد پوزخندی زد و گفت:

تو از خیر سری گذشت کردن من اینجا سالم نشستی.

صورتم توی هم رفت. از جام بلند شدم و گفتم:

از آدم هایی که منت می ذارن متنفرم... فهمیدی؟

بحثو ادامه نداد... باز چشمم به کبودی صورتش افتاد و فکر کردم درسته که من ادم بی چشم و رویی هستم ولی دلیل نمیشه

منت بذاره ... .

ولی اون کاملا بی اعتنا به حرفی که زده بودم گفت:

امروز می رم دیدن اسی... تو همین جا بمونی بهتره... با اون بساطی که دیشب راه انداختی و اتفاق هایی که افتاد بهتره

جایی نبرمت... وقتی رفتی ایران هر کاری دوست داری بکن.

نفسمو با صدا بیرون دادم. تو دلم گفتم:

بمونم تو اتاق چی کار کنم؟

ولی با اون سردرد وحشتناکی که داشتم ترجیح دادم به حرفش گوش کنم.

بهراد بعد از ناهار رفت. جلوی آینه نشسته بودم و به صورتم نگاه می کردم... به موهایی که مشکی شده بود... کدوم

دختری از خوشگل شدن بدش می یاد؟ ولی من از این صورت... از این موها متنفر شده بودم... حالم از خودم بهم می

خورد... .

اون چند ساعتی که از بهراد خبری نبود با نگرانی توی اتاق راه می رفتم و با خودم فکر می کردم... به فرض که می رفتم

ایران... بعدش چی؟ کجا رو داشتم که برم؟ خونه ی مامان و بابایی که بعید می دونستم تو خونه راهم بدن؟ خونه ی کامی

که ولش کردم و بعد از چند سال مهر و محبت اون طور جوابش و دادم؟ من کجای ایران جا داشتم؟ کجای این دنیا جای من

بود؟

سرم داشت می ترکید... ترجیح دادم دوباره دراز بکشم و استراحت کنم... اضطراب داشتم... از رفتن با لنج... از با بهراد

توی یه اتاق بودن... از برگشتن به ایران... می ترسیدم.

بعد یاد شادی افتادم... و بیتا... یاد شب قبل افتادم که چه حرفایی بهم زده بودیم... پوزخندی زدم... انگار این وسط فقط من

خوش شانس بودم... توی اوج بدبختی خوشبخت ترین بودم... .

وقتی هوا تاریک شد بهراد هم رسید. با دیدنش از جا پریدم. تا چشمش به من افتاد پرسید:

چرا رنگ و روت این قدر پریده؟

شونه بالا انداختم و با بی قراری پرسیدم:

چی شد؟

بهراد روی تخت نشست و گفت:

امشب می ریم... نصفه شب می ریم سمت اسکله.

قلبم توی سینه م ریخت. با ناباوری گفتم:

امشب؟ ولی... .

بهراد در حالی که کتشو در می اورد گفت:

یه لنج دیگه هفته ی بعد حرکت می کنه... دیر می شه... هرچی زودتر بهتر... .اضطرابم خیلی بیشتر شد.....

====

ادامه رمان در بخش دوازدهم=>>>

" بخش دوازدهم "

اضطرابم خیلی بیشتر شد. به خودم اومدم و دیدم که دارم ناخونامو می خورم. سریع دستمو پایین انداختم. بهراد چشماشو

تنگ کرده بود و با دقت نگاهم می کرد. یه اخم کوچولو تو صورتش بود. از جاش بلند شد و به سمتم اومد. بازوهامو به

آرومی گرفت و گفت:

چی شده؟ چرا این قدر ترسیدی؟ بار اولت نیست که با لنج می ری سفر... منم که باهاتم... .

نفس عمیقی کشیدم. سرمو بلند کردم و به صورتش نگاه کردم. چه قدر این آدم عجیب بود... چند روز از اون شبی می

گذشت که رو دسته ی مبل نشسته بودم و داشتم وسوسه ش می کردم؟ خواستم بگم از برگشتن می ترسم... خواستم بگم

کسی و ندارم و تنهام... خواستم از کامی براش بگم ولی... یه لبخند زدم و به سردی گفتم:

نترسیدم... بعد این چند روز دیگه از هیچی نمی ترسم.

بازوهامو ول کرد. دستشو توی موهاش کرد و گفت:

می خوای بریم برای شام بیرون؟ حداقل یه جایی رو اینجا ببینی!

شونه بالا انداختم و بدون فکر گفتم: باشه.

سعی کردم درون خودمم مثل ظاهرم سرد بکنم. با بهراد از هتل خارج شدم تا آخرین شب و جایی بگذرونم که برام حکم

جهنم و داشت. دستامو توی جیبم کردم و کنار بهراد قدم زنان توی پیاده رو به راه افتادم... به خیابون ها نگاه کردم... خیلی

عریض تر و تمیزتر از خیابونای تهران بود... با ماشین هایی که اگه یه دونه ش و توی تهران می دیدم سرمو برمی

گردوندم تا اون لحظه ای که از جلوی چشمم محو بشه تماشاش می کردم... نگاهمو به آدم هایی که دادم که توی پیاده رو

راه می رفتن... لباس همشون روشن و رنگی بود... برعکس مردم ایران ... از کنار یه دیسکو رد شدیم... یه صف از دختر

و پسرهای جوون دم در بود و یه مرد قد بلند سیاه پوستم جلوی در وایستاده بود و با وسواس عده ای خاصو راه می داد...

همیشه دوست داشتم یه بار توی یه کشور خارجی دیسکو برم... ولی حالا توی موقعیتش بودم و دلم نمی خواست... به

اندازه کافی جلوی مردها رقصیده بودم... اون قدری که تا آخر عمرم کافی بود... .

بهراد منو به یه رستوران ایرانی برد که تو ساحل مدینه الجمیرا بود. با دیدن جو اونجا یه حسی از هیجان به قلبم وارد شد.

گارسون ها با لباس محلی بین میزها می گشتند. فضای رستوارن به صورت سنتی بود. تازه اون وقت بود که فهمیدم چه

قدر دلم برای ایران تنگ شده. میزی رو انتخاب کردیم که بهترین منظره رو به برج العرب داشت.

غذا رو سفارش دادیم و منتظر شدیم ... دستمو زیر چونه م زده بودم و بیرون و نگاه می کردم. بهراد داشت در مورد برج

العرب توضیح می داد و چیزهایی می گفت که اصلا نمی شنیدم... بعد از یه مدت متوجه شدم که با هیجان داره در مورد

جایی به اسم امارت مال حرف می زنه. صورتمو به سمتش برگردوندم. بی اختیار لبخند زدم. با دیدن لبخندم یه خنده ی کوتاه

کرد و به صحبت هاش ادامه داد. دلم گرفته بود... بهراد می خواست بهم توضیح بده که اینجا چه قدر جاهای دیدنی و جالب

داره ولی من دیدنی ها رو دیده بودم... سوختن پروانه توی آتیش رو... زیرزمین رستوران پوپک رو... چشم های آدم های

مشتاقی که به رقصم روی سن بود... خونه ی شیخ رو... مهمونیش رو... جایی که بیتا کار می کرد... دیگه برام اون منظره

ی قشنگ از برج معروف و جزیره ی مصنوعی و چیزهای دیگه ای که بهراد ازشون می گفت مهم نبود... اشک تو چشمام

حلقه زد... ولی هنوز لبخند غمگینم روی لبم بود. بهراد با تعجب نگاهم کرد و گفت:

چی شد؟ ناراحتت کردم؟

آهسته گفتم:

می خوای منم از چیزهایی که اینجا دیدم برات بگم؟ از دخترهایی که پوپک سرنوشتشونو فروخت... از یه دختر هفده ساله

که من کشیدمش اینجا... از جسدی که آتیشش زدم... از آدم هایی که دیدم... از کارهایی که کردن... برای من از این برج ها

و ساختمون ها نگو... منی که تو دل اینجا بودم نمی تونم این چیزهایی که می گی و بفهمم.

قبل از این که اشکام پایین بچکه از چشمام پاکشون کردم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم مثل همیشه قوی و متکی به

خودم باشم. صورت بهراد توی هم رفت. از اون ذوق و شوق چند دقیقه پیش خبری نبود.

بهراد : تویی که تو دل ماجرا یه قطره اشکم نریختی نباید الان که همه چی تموم شده این کار و بکنی.

دوباره یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

آره... فقط... با دیدن این لباس ها... این فضا... یه دفعه دلم گرفت.

و به فضای رستوران اشاره کردم... غذامون و اوردن و بحث تموم شد.

غذای خوشمزه ای بود... با این حال... به زور می تونستم لقمه رو قورت بدم. بغض کرده بودم... اون چند روز امیدم به

برگشتن بود... حالا که داشتیم برمی گشتیم ترسیده بودم... با صدای بهراد به خودم اومدم:

برنامه ت برای ایران چیه؟

مکثی طولانی کردم... لقمه مو سر فرصت جویدم و قورت دادم. گفتم:

نمی دونم... .

بهراد: برنامه ای نداری برای درس... کار؟

پوزخندی زدم و گفتم:

درس؟ کار؟ نه بابا... .

تو دلم گفتم:

من دارم به یه جا برای خواب فکر می کنم این آقا به فکر درس و مشقه.

پرسیدم:

برنامه ی تو چیه؟

شونه بالا انداخت و گفت:

می رم دیدن چند تا از دوستام... چند هفته ای می مونم ... یه سری هم به خانواده م می زنم و برمی گردم.

سرشو پایین انداخت. همین که قاشقشو پر کرد و به سمت دهنش برد گفتم:

چرا می خوای با من بیای؟ حتما پشتش یه دلیل محکم داری... نگو که به خاطر قول و قرارته.

قاشق رو توی بشقاب گذاشت. با دستمال دور دهنش و پاک کرد. بعد یه مکث طولانی گفت:

کتی... من پسر خوب و سربه راهی نیستم... ولی این قدر ها بی وجدان نیستم که ببینم یکی از دخترهای هم وطن خودم این

طور بی پناه شده و دستشو نگیرم... خیلی از این که دخترهامون و با دوز و کلک می کشونن اینجا شنیده بودم... با این که

اینجا زندگی می کنم بهش توجه نکرده بودم... ولی وقتی تو بهم گفتی که چه ماجرایی داشتی نتونستم بی تفاوت از کنارت رد

شم... ناراحت می شی اگه بگم دلم برات سوخت؟ می دونم وقتی غم آدم ها بزرگ باشه ترحم حالشونو بهم می زنه ولی...

ببخشید... این حسی بود که بهت داشتم... اگه کمکت نمی کردم تا چند سال یادت می افتادم و خودمو سرزنش می کردم.

کمی از نوشابه م خوردم و گفتم:

ولی... تو اون روز اومده بودی تا کسیو از پوپک برای یه شب بخری.

پوزخند زد و گفت:

کسی که خودش بخواد... کسی که وقتی فرداش بره مجبور نباشم دیگه بهش فکر کنم... نه کسی که ... می فهمی چی می

گم؟ بعضی وقت ها تنهایی بهم فشار می یاره... دلم برای خیلی چیزها تنگ می شه که گذاشتمشون و اومدم اینجا... یعنی

اینجا هم که نه... یه جورایی معلقم... خودمم نمیدونم چی و کجا دارم... بهت که گفتم... من آدم سر به راهی نیستم... اون

شبم دلم می خواست با یه دختر باشم و یه کم خودمو گم کنم... وقتی فهمیدم ایرانی هستی خیلی خوشحال شدم... همون شب

گفتم که تو باید مال من بشی. دلم می خواست با یکی باشم که زبونمو بفهمه مجبور نباشم با زبون قرضی باهاش حرف

بزنم... بعد که توی مهمونی شیخ دیدمت... بقیه شو خودت می دونی... ولی... نمی خوام بذارم تنها بری... می ترسم دوباره

بی کس و تنها گیرت بیارن و بلایی سرت بیارن. من غیرتی نیستم ولی... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

برات مهم بود دختر باشن یا نه؟

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

مهم؟؟؟ نمیدونم... تو تنها جنس آکی بودی که ... .

زود حرفشو قطع کرد و زل زد به من! توی دلم احساس سرما می کردم. فهمیدم از دهنش پریده... گفتم:

به من گفتی اونی که تو میخوای و بقیه ندارن ... یادته؟ یه همچین چیزی... پس فقط اکبندا رو مصرف میکردی... .

بهراد آهی کشید. سر تکون داد و گفت:

کتی بی خیال شو... .

معذب شده بود... گفتم:

فقط داریم حرف می زنیم!

مکث کرد. سرشو تکون داد و گفت:

ببین! من به کارهایی که کردم افتخار نمی کنم... من با خیلی از دخترا بودم ... ولی هیچ کدومشون دوشیزه نبودن... قیمت

های پوپک سرسام اوره ... بعدشم ارزش نداره بخاطر یه شب کلی سرمایه حروم کنی... درسته غرور و لذتش با همه ولی

همیشه کوتاه می اومدم و برای یه شب دودمانمو به باد نمیدادم ... همیشه فکر میکردم اونا راضین یا ... هیچ وقت هیچ

کدومشون در مقابل من اعتراض نکردن یا حس پشیمونی... هیچ وقت التماسم نکردن ... هیچ وقت جلوم اسم خدا و قرآن و

پیغمبر و نیوردن ... نمی گم مذهبی ام ولی اونطوری که تو به گریه افتادی و التماسم کردی... نمی دونم درمورد بقیه می

تونم بگم اونا خودشون بیشتر مشتاق بودن... شاید وقتی به پستم میخوردن که دیگه عادت کرده بودن... به هرحال... .

نفسشو فوت کرد و چشمهاشو بست . دستی به پیشونیش کشید. انگار زدن این حرف ها براش خیلی سخت بود.

آهسته زمزمه کرد:

من هنوز یه کم وجدان دارم... .

یه لبخند زدم که این دفعه هیچ غمی توش نبود. آروم گفتم:

همه ی چیزی که من الان لازم دارم همین یه ذره وجدانه.

با دیدن لبخندم خندید و دوباره یه طرف صورتش چال افتاد.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

بهراد؟ ... یه چیز دیگه... .

بهم نگاه کرد و پرسیدم:

اون شب سر من که شرط بستین... .

بهراد: خوب؟

پرسیدم:

به شیخ چیزی نمی رسید ؟

بهراد لبخند کجی زد وگفت:

به شیخ یه قرار داد بزرگ می رسید ... من در قبال سرمایه ام و اون هم در ازای سرمایه اش راضی شد ... .

اخم کردم... نفهمیدم ماجرا از چه قراره... گفتم:

ولی چرا؟

شونه هاشو بالا انداخت و گفت:

شیخ یه مدت زیادیه که دوست داره از طریق شرکت من توی ایران بخصوص مشهد بتونه یه دم و دستگاهی راه بندازه و

توقع داشت شرکت من به نوعی معرفش باشه ... میدونی اینطور شعبه ها سود خوبی دارن... پدر من تو ایران یه شرکت

مهندسین سازه داره و شعبه ی توی دبی هم که من اداره اش میکنم اسم و رسم داره ...با تمام نوظهور بودنش باز هم جای

خودشو بین اکثر سرمایه دارها پیدا کرده ... کی از پول بدش میاد؟ شیخ دنبال یه نردبون می گرده که بتونه ازش بالاتر بره

... از من و خانواده ی من خیلی ثروتمندتره بخاطر اموال خانوادگی ولی اسم و رسم بخصوصی تو کار نداره... تمام شهرتش

پیش دار ودسته های پوپکه و امثال اونه!

با تعجب گفتم:

یعنی تو سر قرار داد باهاش شرط بستی؟

بهراد لبخندی زد وگفت:

آره یه جورایی ... بهش گفتم تو این مورد کمکش می کنم... .

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

این قرار داد چقدر ارزش داشت؟

بهراد ابروهاشو بالا داد و گفت:

از لحاظ مالی؟

_اره...

با حالت عجیبی بهم نگاه کرد و گفت:

برات مهمه؟

دستهامو توی هم قلاب کردم و گفتم:

یه جورایی... .

لبخندی زد و گفت: هول و حوش ده میلیون ... .

تو چشمهاش نگاه کردم و اون گفت: دلار... .

دهنم باز موند ... .

لبخندی به قیافه ام زد وگفت: کمه؟

با من من گفتم:

ده میلیون دلار... یعنی... یعنی... ده میلیار دتومن؟

بهراد سری تکون داد و گفت: اره ... یخرده بیشتر... .

دهنم هنوز باز بود و چشمهام هنوز گرد.

حس کردم پوست روی دستمو نوازش میکنه ... به چشمهاش نگاه کردم و لبخندی زد وگفت:

ارزشت بیشتر از این هاست کتی... .

لبخندی زدم و اروم دستشو بین دستهام گرفتم. آروم گفت:

ارزش آدما رو نمی شه با پول سنجید... این معامله رو... این رقمو... اون بازی رو فراموش کن.

زل زده بود به چشمام... با خودم فکر کردم چقدر ازش بخاطر همه چیز ممنونم.

بعد از رستوران بهراد از یکی از خودپردازها پول گرفت. منو رسوند هتل و خودش رفت تا یه چیزهایی بخره و ماشینشو

دست یکی از دوستاش بسپره. منم یه دوش گرفتم و موهامو با سشوآر خشک کردم. هنوز ده دقیقه از بی کاری و بی قراریم

نگذشته بود که بهراد رسید. یه کوله پشتی دستش بود. چند تا بطری آب، یه خورده خوراکی و یه دست لباس برای خودش و

چند دست لباس برای من توی کوله بود. کُتی روی لباسش پوشید و بیشتر پول هاشو توی جیب داخلی کتش گذاشت. بعد رو

بهم کرد و گفت:

حاضری؟

با سر جواب مثبت دادم. از هتل خارج شدیم و تاکسی گرفتیم. انگشتامو توی هم گره کرده بودم. اضطراب داشتم. قلبم محکم

تو سینه می زد. بعد از یه مدت که از دید من به اندازه ی یه چشم بهم زدن اومد به اسکله رسیدیم.

اونجا هوا به نسبت خنک بود. به دریا نگاه کردم. یه سری تور و تایرهای بزرگ این طرف و اون طرف اسکله ی قدیمی

افتاده بودند. چند تا قایق هم نزدیک به اسکله روی آب شناور شده بودند... دو سه تا کشتی کوچیک نزدیکمون بودند. یه

کشتی بزرگ هم از دوردست ها معلوم بود که از همون فاصله باشکوه به نظر می رسید. در همین موقع یه مرد با لباسی

مخصوص مردهای جنوب به سمتمون اومد. با بهراد دست داد و برای من که با اخم و تخم نگاهش می کردم سر تکون داد.

فهمیدم که این مرد همون اسیه... صورتش آفتاب سوخته بود و چشم های ریز مشکی داشت. بهراد دست توی کوله پشتیش

کرد و یه مقدار پول دست اسی گذاشت. اسی اخمی کرد و گفت:

آقا ما قول و قرار داشتیم.

بهراد شونه بالا انداخت و گفت:

بقیه شو وقتی اون ور آب رسیدیم بهت می دم... انتظار نداری که همشو الان بهت بدم؟!

اسی اخمی کرد. انگشت اشاره و شستشو با آب دهن تر کرد و پول ها رو شمرد. همون طور که به سمت یکی از قایق ها

می رفت گفت:

آقا به ما اعتماد نداری ها!

بهراد چیزی نگفت. دست منو گرفت و به سمت قایق رفتیم. اسی برای یکی از مردها که نزدیک اسکله ایستاده بود دست

تکون داد. جلو رفت و در گوشش چیزی گفت. نگاهی به لباس مرد کردم. به نظر می رسید از مامورهای گشت ساحلی

باشه. وحشت زده دست بهراد و فشار دادم و گفتم:

این اینجا چی کار می کنه؟ گیر ندن بهمون!

بهراد دستمو کشید و گفت:

نه بابا! مطمئن باش اسی باهاش طی کرده.

همون طوری که بهراد گفته بود شد. بدون هیچ مشکلی از جلوی مامور گذشتیم.

اول بهراد سوار قایق شد. بعد کمکم کرد که سوار شم. دستمو محکم به لبه ی قایق گرفتم. نگاهی به قایق های اطرافم

کردم. چرا بین این همه قایق ما باید سوار داغون ترینش می شدیم؟ اسی جلوی من و بهراد نشست. یه مرد دیگه م

پشتمون بود که موتور قایقو روشن کرد. تا لبه ی قایق بالا رفت بی اختیار چنگی به دست بهراد زدم. برگشت و با تعجب

نگاهم کرد. دستشو ول کردم و قبل از این که سرم و برگردونم لبخند روی لب بهراد و دیدم.

خوشبختانه خیلی زود به لنج رسیدیم. یه نظر می رسید یه لنج صیادی بزرگ باشه. رنگش قرمز بود و دور تا دورش

تایرهای بزرگ و کوچیک وصل شده بود.

بهراد دوباره کمکم کرد که سوار بشم. تا اسی بالا اومد یه مرد با لباس سفید جنوبی به سمتمون دوید و رو به اسی گفت:

زود باش... الان از ساحل می بیننشون ها!

اسی دستشو پشت من و بهراد گذاشت و گفت: بجنبید.

همین که روی عرشه ایستادیم چشمم به دری افتاد که به کابین راه داشت. کنار کابین یه پلکان بود که به کابین های طبقه

ی دوم می رسید. دو تا کابین طبقه ی دوم بود.

اسی ما رو به سمت کابین کوچیکی توی طبقه ی دوم هل داد. توی کابین یه کمد و چند تا جعبه بود. اسی کمدو هل داد و یه

در کوچیک و کوتاه پشت کمد پیدا شد. کلید انداخت و درو باز کرد. بهمون اشاره کرد که وارد شیم. من و بهراد با یه کم

ترس و لرز بهم نگاه کردیم. خم شدیم و از در وارد شدیم. یه انبار کوچیک و خالی اون پشت بود. اسی درو رومون قفل کرد

و از صدایی که پشت در می اومد فهمیدیم که دوباره کمد و جلوی در کشیده.

روی زمین نشستیم و زانوهامونو توی بغلمون گرفتیم. فضای انبار نمدار بود و نمی تونستم خوب نفس بکشم. حرکت آروم

و نرم لنج روی آب باعث می شد هم سرم گیج بره هم یه جورایی دلم پیچ بخوره.

بهراد با تعجب گفت:

همین جوری اومدی دوبی؟

دوست نداشتم دهنمو باز کنم و حرف بزنم. خیلی کوتاه گفتم:

یه جورایی آره... .

چشمامو بستم و سعی کردم به حال بدم توجهی نکنم... خودمو دلداری می دادم:

می ریم ایران... همه چی درست می شه... داری از این جهنم می ری... می بینی؟ بهرادم تنهات نذاشته... همه چی خوبه...

.

به راه افتادیم. اضطراب داشتم. با خودم گفتم اگه ما رو بگیرن چی می شه؟ قلبم توی سینه فرو ریخت... چی کار می کردند؟

زندانیم می کردند یا تحویل خانواده م می دادن؟ ... اگه اسی ما رو می دزدید چی؟... اگه به خاطر پول تهدیدمون می کرد

چی؟... دستام چرا این قدر می لرزید؟

دست بهراد و روی شونه م احساس کردم. آروم گفت:

چرا داری سکته می کنی؟ همه چی درست می شه... نگران نباش... .

اخم کردم و گفتم:

حالم خوبه... فقط... دریا حالم و بد می کنه.

دوباره داشت با دقت صورتمو نگاه می کرد. سرمو برگردوندم. دوست نداشتم بفهمه که چه قدر اضطراب دارم.

کم کم زانوهام به خاطر اون طور نشستن درد گرفت. یه کم پاهام و دراز کردم ولی اون قدر فضا کوچیک بود که نمی

تونستم راحت بشینم. سر بهراد پایین افتاده بود. فهمیدم خوابیده... تشنه م شده بود. کوله پشتی رو باز کردم و یه بطری آب

بیرون اوردم. چشمم به لباسی که زیر بطری بود افتاد. با کنجکاوی بیرون کشیدمش. یه چادر عربی بود. نمی دونم چرا

ترسیدم و چادر و توی کوله چپوندم... دستام و دور بازوهام حلقه کردم... با چشم های گشاد شده به کوله پشتی زل زدم... به

لبه ی سیاه چادری که ازش آویزون بود... قلبم محکم توی سینه می زد... یاد همه ی اون چیزهایی افتادم که زیر پل

خوابیدن و بهش ترجیح داده بودم...دوباره همه ی اون چیزها به مغزم هجوم اورد...

کتی... اسم اون دختره چی بود توی مدرسه که سی دی آهنگ به دوستاش می داد؟... اون آهنگ ها رو یادته که بچه ها

توی اردوها... سر زنگ ورزش می خوندن؟... یادته یکی از بچه ها وقتی معلم نداشتید می اومد وسط کلاس و شال گردنش

و دور کمرش گره می زد و با ضربی که بچه ها روی نیمکت می گرفتند چه جوری می رقصید؟

براشون بگو... از اون لباس عربی و سکه هایی بگو که با هر ضربه جیرینگ جیرینگ صداش چه لبخندی که روی لب

مردها نمی اورد... براشون از اون موقعی بگو که جلوی پای بهراد روی زمین نشستی... دست روی شونه ی شیخ گذاشتی

و دورش چرخیدی...

کتی... یادته هر وقت می شستن دور هم از مسافرت هاشون می گفتند؟ از این که با پسرها و دخترهای فامیل کنار هم می

شستن و تا خود صبح ورق بازی می کردند؟

براشون از بازی بهراد و شیخ بگو... براشون از چهار تا آس توی دست بهراد بگو... از تک دلی بگو که رو بود... از

پسری که با چهار تا آس تو رو خرید...

کتی... یادت رفته بچه ها تولدشون که می شد دعوتت نمی کردند چون بهت بچه مثبت می گفتند؟ یادت رفته از مهمونی ها و

رقصشون چیا برات می گفتن؟

براشون بگو... از مهمونی شیخ و قصر طلاییش بگو... از ناهاری که روی میزش چیده بود بگو... یادت نره براشون از

اون موقعی بگی که با اون دهن چرب و چیلیش دستت و بوسید... یادت نره براشون از اون دختری بگی که همون شب با

خودش خونه اورد و دیگه ندیدیش...

کتی... یادت که نرفته می خواستن به یه مرد سی و خورده ای ساله بدنت؟ کتی یادت که نرفته نمی ذاشتن درس بخونی؟

کتی... انگار همین دیروز بود که علی اومد و با التماس می خواست برت گردونه... کتی انگار نه انگار چند سال از اون

دله دزدیهات می گذره... کتی یادت نره همون آدمی بودی که کامی می خواست به خاطرت آدم بشه...

نه... کتی... نگو... همه ش و مثل همیشه بریز تو خودت... آدم های باورشون نمی شه... براشون نگو که می ترسی از

بدبختی و بیچارگی مجبور بشی دوباره تو پارک و زیرپل بخوابی... نه... کتی... هیچی بهشون نگو...

لبه ی چادر عربی رو توی کوله کردم و زیپش و با حرص کشیدم و بستم.

لنج وایستاد... تکیه م و از دیوار گرفتم... دوباره قلبم داشت محکم می زد. یعنی گشت نگهمون داشته؟ نگاهی به بهراد

انداختم. سرش روی شونه ش افتاده بود. با یه اخم عمیق روی صورتش خوابیده بود. خواستم بیدارش کنم... ولی... بی

خیالش شدم.

گوشم و به در چسبوندم. منتظر بودم که صدای کشیده شدن کمد و روی زمین بشنوم. صدای تقی شنیدم و فهمیدم در کابین

باز شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. دوباره برگشتم و بهراد و نگاه کردم... هنوز خواب بود... صدای قدم هایی رو از پشت در

شنیدم. صدای حرف زدن می اومد... نمی فهمیدم فارسیه یا عربی...

دوباره صدای تق در و شنیدم... دیگه صدایی از پشت در نمی اومد.. رفته بودن. نفس راحتی کشیدم... سرجام صاف نشستم.

مفصل زانوهام از درد داشت منفجر می شد. با دستم یه کم پامو ماساژ دادم. بهراد چطوری این قدر راحت خوابیده بود؟

کم کم چشمام گرم شد... خواب دیدم توی یه قایق کوچیک وسط دریام... موج های بلند محکم به تنه ی قایق می خورد و

سرتاپام رو خیس کرده بود... صدای بلند رعد و برق رو که شنیدم دستم رو گوش هام گذاشتم و جیغ کشیدم. یه دفعه مامانم

بالای سرم ظاهر شد... با دست محکم توی کمر و شونه هام می زد و گفت:

دختره ی عفریته... گذاشتی رفتی تا برای مردها تو رستوران با شکم لخت عربی برقصی؟ ... خدا منو بکش... منو بکش...

سرمو با دست چسبیدم و جیغ کشیدم... یه دفعه مامانم غیب شد... چشمم به قایق کناری افتاد... شادی ساکت و آروم توی

قایق نشسته بود... قایقش با سرعت داشت ازم دور می شد... جیغ زدم: شادی!

نشستن لبه ی قایق و با دست پارو زدم تا به شادی برسم... جیغ زدم.. صداش کردم... ولی شادی با دهنی نیمه باز مات و

متحیر نگاهم می کرد... یه دفعه یه کشتی بزرگ ظاهر شد... آب رو شکافت و موج بزرگی درست که محکم به قایقم

خورد... یه گوشه پرت شدم... چشمم به عرشه ی کشتی افتاد... شیخ رو دیدم که با عبای سفید وایستاده بود و با خنده نگاه

می کرد... با صدای بلند گفت:

انا احبک ... حبیبی... انت وسیم... ( من دوستت دارم عشق من... تو جذابی... )

جیغی از شدت وحشت کشیدم... یه دفعه شادی با یا لباس عربی زرد روی عرشه ظاهر شد و شروع کرد به رقصیدن... شیخ

همین طور که دور شادی می چرخید دستهاش رو توی هوا تکون داد... از دستاش پول و سکه فواره زد... سکه ها روی

سر و روی شادی می ریخت و شادی هنوز داشت می رقصید... جیغ زدم:

شادی... شادی... بیا پایین...

یه دفعه از خواب پریدم. بهراد دستش رو دهنم گذاشت و گفت:

آروم... هیس!

جیغی کشیدم که با فشار دست بهراد خفه شد... بهراد گفت:

آروم تر... کتی... منم... من اینجام...

نفس نفس می زدم... چنگی به دست بهراد زدم... دستش رو پایین اورد... نگاهی به دور و برم کردم... احساس کردم لنج

وایستاده... دستمو روی قلبم که محکم توی سینه م می زد گذاشتم... عرق سرد روی پیشونیم نشسته بود...

یه دفعه در کابین با صدای تقی باز شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. خواستم آب دهنمو قورت بدم که متوجه شدم دهنم خشک

شده... صدای پایی رو شنیدم. نگاهی به بهراد کردم... نگاهش به در کابین بود... هرلحظه منتظر بودم کمد با صدای

گوشخراشی از جلوی در کنار بره...

صدای مردی رو شنیدم:

این جعبه ها چیه؟

اسی گفت:

خالیه سرکار...

قلبم توی سینه فرو ریخت... سرکار... دستمو جلوی دهنم گذاشتم... چشم های بهراد هم از تعجب و ترس چهار تا شده بود...

مامور گشت گفت:

لنج صیادی برای چی نصفه شب راه افتاده؟ چی جا به جا می کردید؟

اسی با لحنی محزون گفت:

زنم مریض شده سرکار... دارم می رم پیشش... از منزل زنگ زدند و منو خواستند... منم هل کردم و گفتم زودتر خودمو

برسونم...

مامور گشت گفت:

معلوم می شه... این کمد چیه اینجا؟

دستمو روی قلبم گذاشتم... اگه ما رو می گرفتند چی؟ منو می بردند پیش مامان و بابام؟ می گفتند با یه پسر توی لنج بودم؟

بابام منو می کشت...

اسی گفت: خالیه سرکار...

احساس کردم صدای تقی که اومد مربوط به باز شدن در کمده... لبم رو گزیدم... بی اختیار داشتم دست بهراد رو با ناخون

های بلندم چنگ می زدم... یه دفعه یه ضربه ی محکم به کمد خورد... بی اراده ناخونم رو توی دست بهراد فرو کردم...

سقلمه ای محکم به پهلوم زد که به جای زخمم خورد... نفس توی سینه م حبس شد... ناله ای کردم...

سریع با دست جلوی دهنم و گرفتم. یه دفعه مامور گفت:

این صدای چی بود؟

اسی بعد از مکثی با لحنی که حالت چاپلوسانه داشت گفت:

گربه مونه... حتما از کابین کناری فرار کرده پدرسوخته...

صدای تق تقی از در و دیوار کمد اومد... احتمالا مامور داشت دیواره هاش رو چک می کرد... بعد از چند دقیقه ی نفس گیر

بالاخره مامور گفت:

بریم کابین کناری...

نفس راحتی کشیدم... بعد از یه ربع دوباره به راه افتادیم.

بهراد دستش رو از چنگ ناخونام آزاد کرد و آهسته گفت: به خیر گذشت...

=====

ادامه رمان در بخش سیزدهم=>>

" بخش سیزده "

چند ساعت بعد به یه خواب عمیق فرو رفته بودم که صدای کشیده شدن کمد روی زمین و شنیدم. بلافاصله از خواب پریدم.

متوجه شدم که متوقف شدیم. بهرادو صدا زدم. اسی درو باز کرد و گفت:

رسیدیم بندر... زود باشید... باید سریع پیاده شیم.

داشتم به سمت در می رفتم که بهراد بازومو کشید و گفت:

یادت که نرفته!

و از توی کوله پشتیش چادرو در اورد و دستم داد. گفت:

اینجا ایرانه...

یاد مامان و بابا و علی افتادم... نگاهم و از چادر گرفتم و گفتم:

نمی تونستی یه روسری بخری؟

بهراد : نمی تونی روی سرت نگهش داری؟ ... راستش... اولین چیزی بود که پیدا کردم.

اسی وسط حرفمون پرید و گفت:

زود باشید دیگه... الان سرو کله ی گشتی ها پیدا می شه.

به سمت در کابین رفتم که اسی زد زیر خنده و گفت:

چند وقته ایران نبودی دختر؟ یادت رفته اینجا کجاست... سرت کن... زود باش.

به ناچار چادر و از دست بهراد گرفتم. چون زیرش مقنعه و مانتو نداشتم قشنگ رو گرفتم. همون طور که به سمت قایق می

رفتیم بهراد آهسته گفت:

نمی دونستم این قدر خوب بلدی روی سرت نگهش داری...

پوزخندی زدم و گفتم:

خیلی چیزها هست که تو نمی دونی.

سوار قایق شدیم و به سمت اسکله رفتیم. دوباره از ترس مجبور شدم لبه ی قایق و چنگ بزنم. بهراد با لذت شکافته شدن

آب دریا توی شب و نگاه می کرد و لبخندی روی لبش بود. من داشتم از ترس زهره ترک می شدم. قلبم محکم می زد و

دستام به لرزه در اومده بود.

قایق به اسکله رسید. بهراد پیاده شد و دستش و برای کمک کردن بهم دراز کرد. بلند شدم و روی زانوهای لرزونم ایستادم.

سریع دست بهراد و گرفتم و روی زمین وایستادم. نفس راحتی کشیدم... از شر آب و دریا و قایق و لنج و ... خلاص شده

بودم. رومو گرفتم و با اسی به سمت یه وانت قراضه رفتیم... اسی پشت فرمون نشست و بهراد بین من و اون نشست.

اسی شروع به رانندگی توی یه جاده ی خاکی و پر تپه چاله کرد. دستمو به داشبورد گرفتم ولی فایده ای نداشت... می رفتیم

روی یه تپه ی کوچیک و بعد وانت یه طرفی توی چاله می افتاد... به شدت به سمت چپ و راست پرت می شدیم. بعد پنج

دقیقه گردنم درد گرفت و با عصبانیت داد زدم:

یه کم آروم تر...چه خبرته؟

اسی دوباره یکی از اون قهقهه هاش و زد و گفت:

اگه صبح بشه کار شما دو تا زاره...

توی چاله ای پر از آب افتادیم. به موقع در و گرفتم ولی سرم محکم به شیشه خورد.

اسی نیم نگاهی بهم کرد و دوباره خندید... چشم غره ای بهش رفتم ولی نمی تونستم حرفی بهش بزنم... کارمون پیشش گیر

بود.

دفعات بعدی برخورد سنگین تکرار نشد چرا که بهراد دستشو دور شونه ام حلقه کرد و محکم منو به خودش چسبوند و

حفاظم شد تا با هر برخوردی به سمتی پرت نشم.

از جاده ی خاکی که دور تا دورش درخت های کوتاه بود گذشتیم. خورشید تازه داشت طلوع می کرد که به یه آبادی رسیدیم.

یه جاده ی خاکی به چند تا خونه ی کوچیک و پراکنده منتهی می شد. یه پسربچه رو دیدیم که خمیازه کشون با یه دبه آب

کنار جاده راه می رفت. از آبادی خارج شدیم و صد متر اون طرف تر کنار یه خونه ی به نسبت بزرگ متوقف شدیم.

دیوارهای کاهگلی خونه قلوه کن شده بود. سقف چوبی خونه به نظرم در حال ریزش بود. جلوی در حسابی خاکی بود و بوی

بدی به مشام می رسید. بی اختیار بینیمو چین انداختم. دنبال بهراد به سمت خونه رفتم. اسی در زد و صدا زد:

شاغلام... بیا دم در... اسی م...

بدون تعارف با دست بینیمو گرفتم... بوی بد آشغال هایی که چند متر اون طرف تر روی هم انبار شده بود اذیتم می کرد. کم

کم خورشید داشت همه جا رو روشن می کرد و می تونستم صدای ضعیف پرنده ها رو از درخت هایی که دوردست ها بودند

بشنوم.

در باز شد و یه مرد با صورتی سیاه و سری کچل دم در ظاهر شد. اسی صداشو پایین اورد و به شاغلام چیزی گفت.

شاغلام با حالتی مشکوک منو بهراد و نگاه کرد. بعد با سر به اسی جوب مثبت داد. اسی به سمتمون اومد. رو به بهراد

گفت:

می تونی یه مدت اینجا بمونی... هر وقت یه ماشین به سمت تهران گیر اوردی برو... فقط باید کرایه ی موندنتون و با

شاغلام حساب کنی... این پول ما رو هم بده و دیگه به سلامت.

بهراد دست توی کوله پشتیش کرد و پول و کف دست اسی گذاشت. متوجه شدم شاغلام با دقت به کوله ی بهراد و پول هایی

که بیرون اورد زل زده... بلافاصله رد نگاهمو گرفت. پوزخندی بهم زد و وارد خونه ی خرابه ش شد.

بهراد با نگرانی به خونه نگاه می کرد... می دونستم بچه ی نازپروده ایه و اینجور جاها رو ندیده. زودتر از اون به سمت

خونه رفتم و در و باز کردم.

بلافاصله چشمم به چند تا دختر و پسر افتاد که دور تا دور خونه روی گلیم نشسته بودند و سرشونو به پشتی ها تکیه داده

بودند... همه خواب بودند. بچه شهری به نظر می رسیدند. حدس زدم فراری باشند و بخوان قاچاقی از مرز خارج شن. به

جز دختر و پسرهای جوونی که احتمالا دوست بودند و از خونه فرار کرده بودند یه خانواده ی چهار نفره و چند تا دختر تنها

هم اونجا بودند. من و بهراد سریع یه گوشه نشستیم و به پشتی صدری رنگ تکیه دادیم. نگاهی به سقف خونه کردم که چند

جایی شکاف داشت. سرم و پایین تر اوردم و به طاقچه نگاه کردم که روش جاسیگاری و یه چراغ قدیمی بود. یه منقل و

بساط تریاک هم یه گوشه ی اتاق بود. بقیه ی اتاق رو ساک و وسیله های مسافرها پر کرده بود. نگاهی به صورتشون

کردم... همه خسته و کثیف به نظر می رسیدند... خواب اکثرشون ناآروم بود. نگاهی به صورت بهراد کردم که با یه پوزخند

روی صورتش داشت دخترهای جوون و نگاه می کرد. منم نگاهی بهشون کردم... یکیشون پوست روشن و موهای بلند

بلوند داشت... نمی دونم چرا ناخودآگاه یاد خودم افتادم... مثل اولین روزهایی که وارد دوبی شده بودم... نگاهی به

صورتشون کردم... صورت های آرایش کرده و موهای خوش رنگ... حالا منم داشتم پوزخند می زدم... این آدم ها رو که با

جون و دل به استقبال رقص برای مهمونایی رو هوس باز و دست و دهن چرب و چیلی شیخ می رفتند نمی فهمیدم...

از خستگی نمی تونستم حرف بزنم. سرمو به پشتی تکیه دادم و چشمامو روی هم گذاشتم. بهراد در گوشم گفت:

من از اینجا خوشم نمی یاد... زیاد نخواب... همین که سر ظهر شد می ریم برای تهران ماشین پیدا کنیم...

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم. بعد چشمامو باز کردم و به صورتش نگاه کردم. خسته بود و با نفرت به دور و برش

نگاه می کرد... می دونستم از اومدن با من عین چی پشیمون شده ولی ... شونه بالا انداختم و با بی تفاوتی فکر کردم من

که ازش نخواسته بودم!

ولی با میزان کمی تفاوت به خرج دادن حس کردم باید ازش ممنون باشم!!!

سرم و چرخوندم و شاغلام و دیدم که نزدیک در اتاقی که به اون سالن باز می شد ایستاده بود. دست زیر چونه ش زده بود

و با یه حال عجیبی نگاهم می کرد... با عصبانیت چشمام و بستم و چادر و روی صورتم کشیدم...

فصل ششم: جدایی...

ایران - تهران

از پله های اتوبوس پایین اومدم...

با تماشای اسفالت داغ و نور پر تابش خورشید که به سرم کوبیده میشد... چشمهامو بستم و یه نفس عمیق کشیدم...

من برگشتم...

تنها چیزی که میتونستم باورش کنم و لمسش کنم همین بود... بازگشت...!

صدای بهراد و شنیدم که گفت: خوابی؟؟؟

چشمامو باز کردم... نور خورشید دم ظهر باعث شد پلکهام بیشتر از حد باز نشن... بهراد ساک و چمدون و گرفته بود به

من نگاه میکرد.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: باورم نمیشه برگشتم...

بهراد لبخند کجی زد و گفت: اینجا تهرانه ... یعنی شهری که... هرچی که توش می بینی باعثه تحریکه!!! بیا بریم من

گشنمه...

و دست زیر بازوم انداخت و از میون حجمی از هیاهو و اعلام شماره های تعاونی و سفرهای نامشخص گذشتیم...

درحالی که سوار تاکسی زردی شدیم و بهراد برای راحتی من جلو نشست و من عقب تنها نشسته بودم وسرمو به شیشه ی

اتومبیل تکیه دادم...

دود ودم شهرمو می بلعیدم...

بوی گند گازوئیلی که توی ماشین می پیچید...

میدون ازادی و که اگر پاهاشو جفت میکرد از برج میلادم قدش بلند تر بود و با حریصی نگاه میکردم.

باورم نمیشد بتونم دوباره دورش بچرخم و بگردم... که دور این قامت سفیدش بگردم... که یه لحظه به جونم بیفته اینا همش

یه خوابه... اینا همش یه رویاست .... اگر چشمهامو باز کنم. . . من پیش شیخ رجبم...

چشمهامو بستم وباز کردم... با صدای بوق و گرما... صدای ترافیک و خستگی... نگاهموبه شهرم چرخوندم... به جایی که

میتونستم حرف بزنم... میتونستم حرفها رو بفهمم... میتونستم زرنگی کنم و بچاپم... میتونستم پاکی کنم و ...

اینجا رو می پرستیدم...

دیگه پشت دستمو داغ کنم اگر پا از این شهر بیرون بذارم...

اگر این دود ودمشو به زرق و برق بفروشم... من بودم و شاید پونزده روز تجربه که به اندازه صد سال ازم عمر وجون

گرفت...

دیگه پشت دستمو داغ کنم که به هر ناکسی اعتماد کنم!... که این پاکی و شرافت و بفروشم به سه چهار تا ازادی و

هرکاری کردن برای زنده موندن...

با صدای بهراد که به سمتم چرخید و گفت: نظرت چیه بریم یه رستوران و نهار بخوریم؟

به صورت بهراد نگاه کردم... درحالی که خستگی و اشفتگی از صورتش می بارید و کمی عرق روی پیشونیش حضور گرما

رو درتهران اعلام میکرد لبخندی بی اراده زدم وموافقتمو با تکون سر اعلام کردم.

بهراد سری تکون داد و گفت:پس بریم هتل همونجا هم نهار بخوریم؟

هرچی که میگفت نه نمیاوردم...

لبخندی بهم زد وگفت:تهران خیلی عوض شده؟

تلخ خندی زدم و چیزی نگفتم... اما باعث شد تا نطق راننده باز بشه و ازبهراد بپرسه چند وقته که ایران نبوده...

بهراد هم درجواب گفت:فقط دوساله که ایران نبوده ... و تهران اصلا عوض نشده ... و حرفش بیشتر جنبه ی شوخی ای

داشته وگرنه اون فقط شش ماه دبی بود و میرفت و میومد ... این اولین شوخی ای بود که فقط من میدونستم و خودش...!

به بهراد فکر میکردم...

به کمک هاش... به اینکه اگر الان اینجا تو این دود و دم نفس میکشم بخاطر بهراده...

بخاطره اینکه اون هست ودستمو گرفت... یه لحظه وجودم بهم نهیب زد که اونم یه ناکس بود که توبهش اعتماد کردی... !!!

اره ... کسی منکر این نبود که بهراد چی بود و چی هست... ولی فعلا فرشته ی نجات بود نه یه ناکس... فعلا یه موجودی

بود که نقش همه کس وبرام ایفا میکرد!!! یه کامبیز شماره ی دو!!!

دوباره سرمو از پنجره بیرون کردم ومشغول تماشای وطنم شدم...

هنوز باورش برام ممکن نبود.... هنوز فکر میکردم خوابم... بدتر از همه اینکه فکر میکردم حالا که برگشتم قراره چه

اتفاقی بیفته؟!

وارد هتل شدیم... بهراد به سمت رزپیشن رفت و دیدم که دو سه تا تراول بیرون اورد... مرد متصدی نگاهی به من کرد و

سری تکون داد و کلیدی و به سمت بهراد گرفت.

باهم وارد اسانسور شدیم... نمیدونم چرا تو دلم یه حس ترس بود... یه حس ندونستن... یه حس خیلی خفن که نمیدونستم باید

چطوری تعبیرش کنم... از اون حسا بود که نوید ارامش قبل از طوفان و میداد...

شاید هم حسی توام با عذاب وجدان...

قبل از هرفکر و تعبیر هر حس دیگه وارد اتاق شدیم... بهراد خودش وروی تخت پرت کرد و چشمهاشو بست... به چهره ی

خسته اش نگاه کردم و لبه ی تخت نشستم و گفتم:طوری شده؟

با پنجه هاش موهاشو عقب فرستاد و گفت: نه ... چطور... وروی تخت نیم خیز شد و بهم نگاه کرد.

-هیچی همینطوری پرسیدم...

چشمهاشوباریک کرد وگفت: نگران منی؟

ازجام بلند شدم وگفتم: من خیلی گشنمه...

بهراد غلتی روی تخت زد و دستشو به تلفن رسوند وگفت:سفارش میدم بیارن بالا باشه؟

دوباره بهش نگاه کردم... یه چیزیش بود... دقیقا نمیدونستم چی... !

به دستشویی رفتم... با دیدن وان حموم وسوسه شدم تا یه دوش بگیرم.... لنج این دفعه نمور و گند نبود شاید هم بود و

حضور کناربهراد برام خیلی سختش نکرده بود... وان و پر کردم.

وارد وان شدم و توی اب داغ دراز کشیدم... چند لحظه اجازه دادم بدنم اروم بگیره... دلم نمیخواست ذره ذره ی طعم وطنمو

با افکار نامربوط و پراکنده خراب کنم... دوست نداشتم این طعم لذیذ که منشاش حفظ نسبی شرافتم بود و تلخ کنم...

دوست داشتم یه مدت بعد ازاروم شدنم فکر کنم که باید چیکار کنم.

تنها چیزی که میدونستم این بود که جام امنه...

غذارو اوردن... بوی کباب تو سرم پیچید.... مشغول خوردن شدم. چنان با ولع و حرص میخوردم که زمان و زمین از دستم

در رفته بود.

حواسم به بهراد نبود غذاموتند تموم کردم وقتی سرمو بلند کردم و چشم تو چشم باهاش شدم لبخندی زد وگفت:سیر شدی؟

-عجیب چسبید... خیلی وقت بود یه غذای راحت از گلوم پایین نرفته بود.

بهراد:چه خوب... خوشحالم.

دستمو روی دستش که پنجه هاش به چنگال قفل بود گذاشتم و گفتم: تا عمر دارم مدیونتم...

تو چشمام نگاه کرد و لبخند خسته ای زد وگفت: هنوز یادم نرفته ادمم...

اروم پشت دستشو نوازش کردم وگفتم:خوشحالم که هنوز یادته...

دستشو اروم از زیر دستم بیرون کشید و گفت:بهتره استراحت کنی ... لابد خیلی کارداری... جایی و برای رفتن داری؟

وبدون اینکه منتظرجواب من باشه گفت:منم باید به خانواده ام بگم که برگشتم... روی تخت دراز کشید و گفت:از خستگی

دارم بیهوش میشم...

به غذای دست نخورده اش نگاه کردم...

عین بچه ها میخوابید ... دمرو... درحالی که بالششو بغل کرده بود.

وقتی موهاش تو صورتش میریخت عمرا باور میکردم که اون یه پسرجوون بیست هشت یا سی ساله است که تو دبی برای

ارضای غریزه اش...

لبمو گزیدم... من قرار بود فکر نکنم.

حالا باید کجا میرفتم؟

صدای نفس های بهراد تو گوشم بود.روی صندلی نشستم و بهش نگاه کردم.

باید میرفتم پیش کامی؟

یاپیش خانواده ام...

چند وقت گذشته بود ... چند وقت بود که نبودم... یه چیزی وادارم میکرد که فکر کنم من نزدیک صد ساله اینجا نبودم... شاید

هم بیشتر... اصلا از بدو تولدم...

انگار هیچ وقت نبودم... یعنی اصلا بودن وتو چی میدیدم؟

سرمو روی پشتی کاناپه گذاشتم وبه سقف خیره شدم... حس کردم گونه ام خیس شد.

قطره اشکی که از روی چشمم پایین چکید وباسر انگشت گرفتم و فکرکردم حالا اشکم برای چیه؟برای خلاصی یا برای ...

چمه؟

ندایی تو درونم میگفت هنوزم بدبختم... من بی کس و کارم... خانواده ام منو رها کردن و منم ... همچنین...

ندایی تو وجودم داد میزد من خیلی تنهام... هیچ کس و ندارم... حتی یه دوست...

همون ندا بهم طعنه میزد کسی هم که دوستت داشت و میتونست به تو خانواده عطا کنه تو بخاطر رویاهای احمقانه ات

پسش زدی... !

دماغمو بالا کشیدم...

از این همه تنهایی و بی کسی از خودم بدم اومد....

انگار رها شده بودم.... واقعا دیگه هیچ کس و نداشتم... دیگه هیچی نداشتم...

بغضمو با فرو دادن اب دهنم سعی کردم التیام ببخشم...

من هنوز باکره بودم... هنوز درست بودم... شاید نه کامل اما ... خوب... حداقل خدا منو یادش نرفته بود ... منو رها نکرده

بود.

با صدای نفس های تند بهراد سرمو به سمتش چرخوندم...

تمام صورتش خیس عرق بود.

با هول از جا پریدم وبه سمتش رفتم... به ارومی تکونش دادم وصداش کردم:بهراد... بهراد ... بهراد بیدار شو...

چشمهاشو باز کرد و بهم خیره شد.

حدقه ی چشمهاش سرخ بود... زیر پلکهاشم گود رفته و کبود بنظرم می رسید.

با هول گفتم:چی شده چرا اینقدر عرق کردی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:هیچی... فکر کنم سرما خوردم... لنج خیلی سرد بود.

صداش گرفته بود.

لبخندی زد وگفت:تو نخوابیدی؟

-من خسته نیستم...

بهراد چشماشو بست وگفت: ولی من انگار یه تریلی از روم رد شده ... خیلی خستم.

از جام بلند شدم و پنجره رو باز کردم.

در حالی که پتویی که رو خودش کشیده بود و پیشونیش همچنان خیس عرق میشد واز روش میکشیدم فکر کردم حالا میتونم

درک کنم چرا بنظرم خیلی گرفته و خسته میومد.

و باز فکر کردم اگر تا الان اون نبود...

لبهاش کمی نیمه باز بود... دو دگمه ی اول پیراهنش هم باز بود ... پوست بدنش عین من سفید بود شاید یه درجه تیره تر...

روش خم شدم ... مژه هاش هم بلند بود.

از قیافه اش خوشم میومد...

با نمک رو به جذاب بود...

بخصوص وقتی یه جوری عمیق میخندید چال گونه داشت.

اینطوری بیشتر ازش خوشم میومد.

خودمو عقب کشیدم و از تو یخچال دوسه تا بطری اب سرد وبرداشتم... به حموم رفتم و یه حوله ی کوچیک مخصوص دست

و صورت تمیز هم برداشتم.

درحالی که فکر میکردم عین فیلم ها میخوام رو پیشونیش حوله ی خیس سرد بذارم یه ته خنده ای کردم و صدای نفس

هاش که با هذیونش مخلوط شده بود منو به خودم اورد که باید دقیقا عین فیلم ها رو پیشونی کسی که منو تو یه بازی برده

بود تا شب وباهام بگذرونه و صبحش هم پسم بده حوله ی خیس بذارم.

با حوله ی خیس مشغول شدم اول صورتش بعد هم گردنش ... تنش داغ داغ بود ... دگمه هاشو یکی یکی باز کردم... یه

حوله ی بزرگتر برداشتم و لای حوله چند تا یخ گذاشتم و اونو روی سطح سینه ی ستبر وعضلانیش گذاشتم. دوباره از جا

بلند شدم کمی یخ داخل لگن ریختم و اب شیر وباز کردم... لگن و پراب کردم و به سمت تخت رفتم.

برای کامی هم یکی دو بار از این کارا کرده بودم...

پاچه های شلوار بهراد وتا زانوش بالا دادم... چقدر کم مو بود!

سرمو تکون دادم و پاهاشو تو اب یخ گذاشتم... همینجور که روی ساق پاهاش مشت مشت اب میریختم بهش نگاه

میکردم... یه حوله رو پیشونیش ... یه حوله رو سینه اش... یه لگن زیر پاش... خوب خوش خوشانش شده بود! نفس های

تندش بهم هشدار داد کمی سرعتمو بیشتر کنم ... نگران بودم تشنج کنه!

دو بار اب لگن و عوض کردم باورم نمیشد با اون همه یخ باز اب سرد کمی ولرم شده بود!... چرا تبش پایین نمیومد ؟...

تقریبا یک ساعت به کارم ادامه دادم ... و خوشبختانه جواب داد وکمی که گذشت یخرده ریتم نفس هاش اروم تر شد... خواب

خواب بود.

لگن و برداشتم وپاهاشو خشک کردم...

به پشتی تخت تکیه دادم وهر ازگاهی حوله رو روی صورتش میکشیدم.

نمیخواستم پیش خودم اعتراف کنم از قیافه اش خوشم میاد... دستی به صورتش کشیدم... پیراهنش و ملافه نم دارد بود...

یه ملافه ی دیگه از کمد برداشتم و روش کشیدم.

بعد هم شروع کردم به نوازش موهاش... عین بچه ها... پسره ی لوس!!!

هنوز گیج بودم ... امیدوار بودم تا فردا سرما خوردگیش خوب بشه... هنوز نمیدونستم باید چیکار کنم و کجا برم و ...!

اگر روی برگشتن ... که داشتم... واقعا روی برگشتن پیش کامی وداشتم... یعنی میدونم خیلی پررو ام... اما دوست دارم

برگردم پیش کامی... خانواده ی من .... همه ی کس و کار من... به اون ختم میشد.

به کسی که پنج سال نگهدارم بود و یه بارم بهم از روی غریزه دست نزد...

شاید باید ... درگیر فکرهام بودم و متوجه گذر زمان نشدم...

با دیدن چشمهای باز بهراد لبخندی زد و گفتم:بیدار شدی؟

به سختی روی تخت نیم خیز شد در حالی که کتف و شونه و گردنشو می مالید با صدای تو دماغی گفت: شب شد؟

_دادادا... اره شب شد...

از اینکه اداشو دراوردم خندید و گفت:تو این مدت چیکار کردی؟

حوله و اب و لگن و نشونش دادم و گفتم:تیمارداری میکردم...

با دهن باز نگام کرد و گفتم:الانم دارم زنگ میزنم برات سوپ بیارن... برای خودمم میخوام شیشلیک سفارش بدم...

لبخند کجی زد وگفتم:اشکالی که نداره؟

روی تخت خودشو پرت کرد و تو دماغی فینی کشید بالا و گفت:بُختاری....

-بختارم یا مختارم؟

عاشق این بودم یکی مریض بشه تو دماغی من هی اداشو دربیارم... عین کامبیز!

تا وقتی که غذا رو بیارن بهراد وسرکار گذاشتم. هرچی میگفت اداشو درمیاوردم و اونو کلافه میکردم و البته میخندوندم...

ساعت تازه هشت شب بود.

هنوز گیج بودم... هنوز باور نمیکردم... هنوز فکر میکردم یه خوابه... هنوز... با عطسه های بهراد و سرماخوردگی

فجیعش خیلی هنوزهام ادامه دار نشد.

گیر کرده بودم...

ولی بهراد بود.

شاید تنها علتی که کمی ارامش داشتم ...

نه کمی... خیلی ارامش داشتم ... حضور بهراد... و اینکه برگشتم ایران... دست نخورده برگشتم ایران!

این بزرگترین افتخار زندگیم محسوب میشد...

من رفتم دبی ...

به یه عرب فروخته شدم و تونستم برگردم...

با صدای در بهراد خواست از جاش بلند بشه که نذاشتم و خودم رفتم تا غذاها رو بگیرم... غذا ها رو روی میز گذاشتم .

پنجره رو بستم .

بهراد روی تخت بی حال نشسته بود و به حرکات من نگاه میکرد.

لبخندی بهش زدم وگفتم: یخرده خودتو تکون بده این ملافه ی زیرت خیسه ...

چشمهاش گرد شدو با صدای خش داری گفت: چـــی؟

از فکری که کرده بود خندیدم وگفتم: پاهاتو مفتی شستم!!!

اهانی گفت...

ملافه ای که روش کشیده بودم و داد بالا و نگاهی به پاچه های شلوارش کرد ... خندید و اونا رو پایین کشید و با اشاره به

دگمه های باز پیراهنش گفت: دیگه چقدر لختم کردی؟

جوابشو ندادم و گفتم: دِ میگم بلند شو دیگه ... خودشو کنار کشید و منم ملافه های خیس وبرداشتم.

دو تاملافه ی تمیز روی تخت انداختم وبهراد با چشمها ی خمار لبخندی زد وگفت: خوب خونه داری ها ...

محلش نذاشتم و گفتم: پیراهنتم دربیار خیسه ...

======

ادامه در بخش چهاردهم =>>>

" بخش چهارده "

یخرده نگام کرد ومن به سمت ساکش رفتم و گفتم:تی شرت دیگه داری؟

زیپ ساکشو باز کردم و به سلیقه ی خودم یه تی شرت مشکی استین بلند در اوردم.

رو به روش ایستادم گفتم: تو که اینو درنیاوردی....

خندید وگفت: ول کن کتی همین خوبه ... بده روش بپوشم...

_نه بدتر میشی... این تره ...

و به سمتش حمله کردم و استین های پیراهنش و دراوردم و پیراهنش و پرت کردم گوشه ای با نیم تنه ی برهنه جلوم

نشسته بود ومستقیم به من نگاه میکرد. مرسی عضله ...!... از سرما لرز کرد و پوست تنش دون دون شد.

خندیدم وگفتم: چه مرغی شدی...

تا خواست جوابمو بده یقه ی تی شرت سیاهو از سرش رد کرد وگفتم: بپوشش دیگه ... عین بچه ها ...!

خندید و خودش استین هاشو پوشید و یه لحظه بعد یه پتو دور خودش پیچید.

حیوونی سردش بود.

گفتم: میای روی میز یا تخت؟

از جاش بلند شد که حس کرد سرش گیج میره و خودشو پرت کرد رو تخت ...

نفس عمیقی کشیدمو گفتم: بیا یخرده بشین تا نم تخت بره ... و دستمو زیر بازوش انداختم وگفتم: بهم تکیه بده...

لبخند قشنگی زد و گفت: اخه تو زورت میرسه؟

ابروهامو بالا دادم و گفتم:امتحان کن...

تمام وزنشو انداخت روم که داشتم له میشدم... یه لحظه نفسم گرفت ... ولی صدام درنیومد ... با خنده گفت: صدات چرا

درنمیاد؟

مسخره ی لوس میخواست به روم بیاره که نمیتونم برای چند لحظه براش تکیه گاه باشم...

وزنشو از روم برداشت و لبخندی زد و گفت: من خوبم ... و دگمه های یقه ی تی شرتشو یه دستی بست و اروم به سمت

میز رفتیم ... پشت میز رو به روم نشست و گفت: فکرمیکنی دوباره همدیگه رو ببینیم؟

-بذار اول از دستم کامل خلاص بشی ... بعدا...

بهراد:جدی دلم میخواد همچنان با هم دوست باشیم...

-اول باید جا و مکانمو مشخص کنم بعدا راجع به بقیه ی قضایا فکر میکنم... من هنوز خیلی کار دارم.

بهراد :اره... واقعا!

لبخندی زد و منم فکر کردم درحین سرماخوردگی چهره اش بامزه تره...! اخلاقشم خوش تره...

حال بهراد یه کم بهتر شده بود. آبریزش بینی داشت و بعضی وقت ها سرفه های وحشتناکی می کرد. با این حال تونسته بود

از توی تختخواب بلند شه.

ازم پرسید:

جایی رو داری بری؟

با سر جواب مثبت دادم و گفتم:

می رم خونه ی یکی از دوستام...

به سمت حموم رفت و گفت:فکر کنم دیگه وقت رفتن باشه... می برمت اونجا.

در حموم وباز کرد و گفت:البته بعد یه دوش...

نیم ساعت تو حموم بود و بعد از گذروندن لحظاتی اضطراب اور...

آدرس کامی رو بهش دادم... دلم مثل سیر و سرکه می جوشید... استرس شدیدی داشتم... فکر دوباره دیدن کامی... چی باید

بهش می گفتم؟ چطوری می تونستم توی صورتش نگاه کنم؟ ولی مگه من به جز اون کی رو داشتم؟

بهراد آژانس گرفت و به سمت خونه ی کامی رفتیم. تمام طول راه با انگشت هام بازی می کردم... سعی می کردم جمله

هایی رو که می خواستم تحویل کامی بدم توی ذهنم دنبال هم ردیف کنم... یادم اومد که بهم گفت دوستم داره... به جاش گفتم

خداحافظ و ترکش کردم... بعد از این که اون همه سال همه ی عشق و محبتشو نثارم کرد... کاری رو کرد که هیچ مردی

حاضر نیست بکنه... دست یه دختر فراری رو گرفت و آدمش کرد... کامی بود که کتی رو کتی کرد...

بهراد روی یه تکیه کاغذ آدرس و شماره تلفنی نوشت و گفت:

این آدرس خونه مه... اینم شماره م... قرار شد دوست باشیم دیگه... مگه نه؟

لبخند زد و یه طرف صورتش چال افتاد. منم یه لبخند نصفه نیمه ی پر اضطراب زدم و گفتم:

آره... باشه...

کاغذ رو ازش گرفتم... دلم به طرز عجیبی گرم شد. شاید می تونستم اگه گیر کردم یه بار دیگه به بهراد تکیه کنم... !

وارد کوچه شدیم... قلبم محکم توی سینه می زد... نفس هام تند شده بود. کف دستام یخ کرده بود... کاغذی که بهراد بهم

داده بود توی دستم مچاله شده بود. بهراد سرشو با دستش گرفته بود. چشماشو بسته بود و فین فین می کرد. چشمم به یه

405 سیاه افتاد... قلبم توی سینه فرو ریخت. از جا پریدم و گفتم:

آقا نگه دار... پیاده می شم.

بهراد سرشو بلند کرد و گفت:

رسیدیم؟

در ماشینو باز کردم و داشتم از ماشین پیاده می شدم که به خودم اومدم... داشتم چی کار می کردم؟ چرا این قدر هل کرده

بودم؟ چرا بغض کرده بودم؟ آب دهنمو قورت دادم. رو به بهراد کردم. یه بار صورتشو از نظر گذروندم... به خودم گفتم:

داری می ری پیش کامی... این بار آخره... بار آخره که بهرادو می بینی... خودت هم خوب می دونی که به محض این که به

خونه ی کامی برسی این کاغذو مچاله می کنی و کنار میندازی...

به چشم های قهوه ای خوش حالت و موهای مشکی بهراد نگاه کردم... به صورت جذابش... بی اختیار لبخندی روی لبم

نشست...

دیگه مردی رو نمی دیدم که شاهد رقص من روی سن رستوران پوپک بود...

دیگه مردی رو نمی دیدم که سر قیمتم با پوپک چک و چونه می زد...

دیگه مردی رو نمی دیدم که منو با یه بازی برد و صاحب شد....

دیگه مردی رو نمی دیدم که می خواست یه شب رو باهام صبح کنه و بعد منو کنار بندازه...

دیگه نمی دیدمش... من فقط مردی رو می دیدم که منو از دست شیخ نجات داد...

مردی رو می دیدم که توی لنج همراهیم کرد...

مردی که منو از اون جهنم فراری داد...

مردی که هیچ وقت منتظر تشکرهای من ناشکر نشد... در مقابل همه ی کارهاش فقط یه دستمال خیس روی پیشونیش

گذاشتم...!

من دلتنگ این مرد می شدم... می دونستم...

کاغذو بیشتر توی دستم فشردم... این بار می دونستم برای چی بغض کردم... می دونستم برای چی صدام می لرزه:

نمی دونم چطور ازت تشکر کنم... برای همه چی ممنونم...

پرده ی اشک جلوی چشممو گرفت... خیلی خشک تشکر کردم... منی که خانواده م و ول کردم و دل کامی رو شکستم بلد

نبودم از کسی به خاطر محبت هاش تشکر کنم... فقط طلب محبت داشتم ... از عالم و ادم طلب محبت و احترام داشتم!

بهراد با دقت به صورتم نگاه کرد... هنوز داشت فین فین می کرد... نوک بینیش قرمز شده بود... خندید و فقط در جوابم سر

تکون داد... خواستم در ماشین و ببندم که صدام زد: کتی!

با امیدواری به صورتش نگاه کردم... نمی دونم منتظر بودم چی از زبونش بشنوم... چشمکی زد و گفت:

زنگ بزن...

لبخند بی رمقی زدم... آهسته خداحافظ گفتم و در ماشینو بستم... ماشین به راه افتاد... اون قدر نگاهش کردم تا ناپدید شد...

سرمو به سمت خونه ی کامی چرخوندم... نگاهی به اون آپارتمان قدیمی کردم... نمای خاکستری و کثیف اون آپارتمان

شمالی و قدیمی... به پیرزنی فکر کردم که طبقه ی پایین زندگی می کرد... چه قدر از من بدش می اومد... عاشق کامی بود

که صبح به صبح براش نون سنگک گرم می خرید... ولی نمی دونم چرا هر وقت منو می دید رو ترش می کرد... انگار می

دونست یه روز دل این پسر بامحبتو می کشنم می رم دنبال یه مشت آرزوی بچگونه و رویای احمقانه... انگار اینا رو از

توی سیاهی چشمام می خوند...

به حیاطی فکر کردم که کامی آب و جاروش می کرد و می گفت که باید بنفشه توی باغچه ش بکاریم... همون باغچه ای که

خرمالوهاش نصیب کلاغ ها می شد و شاه توت هاش به گربه ها می رسید...

داشتم اشک می ریختم... چند روز بود که اینجا رو ترک کرده بودم؟ به سال می رسید... مگه نه؟ هزار سال... هزار سال

پرتجربه ... پر حسرت... هزار سال پر از امید برگشت... حالا اینجا ایستاده بودم... همون کتی سرکشی بودم که با سنگدلی

همه چی رو ول کرده بودم و رفته بودم... همون کتی لجباز بودم... شرافتم و دو دستی چسبیده بودم و حفظش کرده بودم...

سحری که نمی دونستم چی سرش اومد جلوی چشمم اومد...

بیتایی که توی رستوران می رقصید و مست می کرد تا یادش بره چطور سیاه بخت شد...

پروانه ای که جلوی چشمم جون داد...

و شادی... شادی که من به این بازی کشیدمش و وقت نابودی و تباهی تنهاش گذاشتم...

چه قدر بین جمع این بدبختها خوش شانس بودم... من همون کتی بودم... همون کتی موندم... آره... یه چیزهایی برام مونده

بود که بتونم بهش افتخار کنم... کامی اگه می شنید خوشحال می شد... منو می بخشید... کامی می فهمید... مثل همیشه فقط

از دور نگاهم می کرد و لبخند محوی بهم می زد... لبخندی که هم پدرانه بود... هم برادرانه... و هم عاشقانه...

حالا یه لبخند روی لب من بود... کامی کتی برگشت... کتی تو برگشت.... همونی که بود برگشت!

دستمو روی زنگ گذاشتم. اشک هامو پاک کردم... سرمو به دیوار تکیه دادم... نفس عمیقی کشیدم تا قلبم آروم بگیره...

صدای زنی توی گوشم پیچید:

بله؟

سرمو بلند کردم... کدوم زنگو زده بودم؟ چند بار پلک زدم... زن دوباره گفت:

بله؟... کیه؟

سریع گفتم:

کامی...

زن با کلافگی گفت:

اشتباه گرفتی خانوم.

نگاهی به در خونه کردم... همون در بود... همون دری که رنگ شیری کهنه ش پوسته پوسته شده بود و نصف دیوارش با

کاغذهای تبلیغاتی تخلیه ی چاه پر شده بود... همین خونه بود... اخم کردم و گفتم:

ببخشید من با کامی کار داشتم... با کامبیز...

زن گفت:

خانوم گفتم که اشتباه گرفتید!

سرم به سرعت به سمت 405 مشکی چرخید. با بداخلاقی گفتم:

ماشینش دم در پارکه!

زن بی اهمیت به حرف من گوشی رو گذاشت. زنگ طبقه ی پایین رو زدم. حتما اون پیرزن می دونست که چه خبره... قلبم

چرا این قدر محکم می زد؟

صداش که توی گوشم پیچید نفس راحتی کشیدم:

سلام مادر جان... من کتی ام... با کامی کار داشتم...

پیرزن مکثی کرد. قلبم توی سینه فرو ریخت. هل کردم. گفتم:

مادر جان؟ صدامو می شنوید!

صدای خشکش بلند شد:

کامی از این جا رفته!

یه نفس عمیق کشیدم تا حس خفگیمو از بین ببرم.

یه چیزی مثل پتک به سرم خورد...!

فقط یه زنگ یکنواخت تو سرم پیچید و چشمام سیاهی رفت.... تمام تنم یخ زد... دستمو به دیوار گرفتم... گلوم خشک شد...

با ناباوری گفتم:

کجا رفته؟ کامی جایی رو نداره که بره... منم... کتی... من برگشتم.

بغضم ترکید... کامی... کامی نرفته... 405 مشکیش دم در پارکه... همونی که همیشه باهاش منو از مدرسه برمی داشت و

بعد می رفتیم از اون پیراشکی پیتزاهای چرب و چیلی می خوردیم... .

پیرزن گفت:

چیه؟ سرت به سنگ خورد و برگشتی؟ کامی رفت... دو سه روز بعد رفتنت رفت... .

با تته پته و لحن خفه ای گفتم: هیچ ادرسی... .

میون حرفم بلند، محکم وقاطع گفت: نــــه...!

سرم به سمت 405 مشکی چرخید... با پاهایی لرزون به سمتش رفتم. دقیق نگاهش کردم... دنبال چراغ جلوی شکسته ش

گشتم... همون چراغی که موقع تمرین رانندگی به درخت کوبونده بودم و صدای قهقهه ی کامی رو بلند کرده بودم... دنبال

گلگیر رنگ و رو رفته ش و لاستیک چپ بدون قالپاقش گشتم... نبود... ماشین نو بود... .

زانوهام سست شد... لبه ی جدول نشستم و دستمو روی قلبم گذاشتم... بوی آشغال های جوی آب تو بینیم پیچید... صدای میو

میوی گربه ی زیر 405 منو به خودم اورد... از جا پریدم... به سمت انتهای کوچه دویدم... یه 405 مشکی اونجا بود...

نفس راحتی کشیدم... ضربان قلبم بالا رفت... .

در همین موقع یه مرد میانسال با کیف سامسونت از ماشین پیاده شد... سرجام خشک شدم... سر چرخوندم... 405 مشکی

کامی کو...

از کوچه خارج شدم... خودمو توی هفت تیر پیدا کردم... با گیجی نگاهی به مانتو فروشی رو به روم کردم... همونی که

کامی می گفت آشغال فروشیه... .

همونی که نزدیک روسری فروشی بود و کامی از اونجا برام یه شال طلایی خریده بود... .

همونی که رو به روی پلی بود که زیرش گشت ارشاد کیشیک می داد... .

همونایی که هر وقت از رو به روشون رد می شدیم قلبم محکم توی سینه می زد و کامی دستمو محکم تر توی دستش می

گرفت تا نترسم... .

هفت تیر همون بود... .

اشغال فروشی همون بود... .

حتی ویترین اون روسری فروشی که ازش یه شال طلایی داشتم و تو گیر ودار دبی گمش کرده بودم هم همون بود!

شاید چهار قدم جلو تر گشت ارشاد هم هنوز کشیک میداد... .

فقط!!!

کامی دیگه نبود... کامی رفته بود... انگار تنها مرد دنیا هم از این دنیا پر کشیده بود و رفته بود... تنها حامی کتی ناشکر و

لجباز... کتی سرکش و سرتق...

سرمو چرخوندم... کامی نشسته بود روی مبل زوار دررفته... دستاشو توی هم گره کرده بود و با یه لبخند کمرنگ با

افتخاری پدرانه... با نگاهی عاشقانه به کتی خندانی نگاه می کرد که آروم و آهسته براش می رقصید و موهای بلند طلاییش

و تاب می داد... .

لبخند کامی محو شد... کامی گفت دوستت دارم... کامی برای همیشه رفت... .

دستمو جلوی دهنم گرفتم. دو سه تا دختر دبیرستانی با مانتوهای سرمه ای از کنارم رد شدند و با تعجب به صورت خیس از

اشکم زل زدند... یه زن جا افتاده و مسن چادرش رو زیر بغلش جمع کرد و بی هوا بهم تنه زد... .

بی اراده راه می رفتم... کامی سه روز بعد بی وفایی من رفت... می دونستم تحمل خونه ای رو نداشت که گوشه و کنارش

بوی منو می داد... هر گوشه ش خاطره ی دختر بی وفایی که عاشقش شده بود و براش زنده می کرد... و من چه قدر محتاج

اون خونه و امنیتش بودم... محتاج حمایت های صاحبش بودم... تنها کسی که مردونگی کرد و کتی بی پناه رو از زیر پل

جمع کرد... کسی که کتی رو آدم کرد... .

به کفش های سفیدم نگاه می کردم که از زیر چادر سیاهم بیرون زده بود... چادری که روی سرم لغزیده بود و موهامو

نمایش می داد... دستام کنار بدنم تکون می خورد... اشک از چشمام روی گونه هام می ریخت... مرتب بینیم و بالا می

کشیدم...

کتی! دیگه چی داری که بهش تکیه کنی؟ دیگه یاد کی رو داری که موقع سختی ها بهش پناه ببری؟ کتی بگو... دیگه چی

برات مونده؟... کتی از حامیت بگو... کتی فقط یه نفر توی دنیا بود که خاطرت و می خواست... فقط یه نفر بود که همیشه

پشتت بود... کتی بین آرزوی آمریکا رفتنت دنبال کامی هم بگرد...

دور میدون می گردم... مغازه ها رو نمی بینم... آدم هایی که با تعجب به صورتم خیره شدند و نمی بینم... دخترهایی که

دستشون و دور بازوی یه پسر حلقه کردند و نمی بینم... راننده تاکسی هایی که مسیر و فریاد می زنند... اتوبوسی که دود

سیاهش توی هوا می پیچه و گلوم و می سوزونه... من هیچی نمی بینم... تهران پر دود و دم.. تهران پر از گرگ ... این

تهران بدون کامی برای من تهران نیست... من این تهران و نمی خوام...

لبه ی جدول نشستم... آروم گرفتم... به اون رانندگی تاکسی مسن نگاه کردم که دود سیگارش و فوت کرد...

یه لحظه خودمو دیدم... منی که جسد یه دخترو آتیش زدم... ای کاش یه سیگار دم دستم بود... ای کاش می تونستم با پک

های عمیق خودم و آروم کنم...

باید یه جا برای خواب پیدا می کردم... یه چیزی برای پوشیدن... یه چیزی برای خوردن... شاید یه جایی که بدون نگاه این

آدم ها بتونم یه دل سیر گریه کنم... بدون این که پسرک فال فروش با چشم های گردش بهم زل بزنه... بدون این که دود

گازوئیل بخورم... بدون این که 405 های مشکی از جلوی چشمم رد شن... !

نگاهی به دست های مشت شده م کردم. به کاغذی که بهراد بهم داده بود... نگاهم به جوهر سیاه خودکار بود ولی نمی

دیدمش... چند بار پلک زدم... تصویر مات کاغذ برام روشن شد... سعادت آباد... کی می ره این همه راهو؟ ولی... من که

جایی رو نداشتم... من که کس دیگه ای رو نداشتم...

یاد اون چشم های قهوه ای و نوک قرمز بینیش افتادم... نفس عمیقی کشیدم... شاید توی خونه ش یه اتاق بهم بده که بتونم

یه دل سیر اونجا گریه کنم... شاید بتونم براش یه کم از کامی بگم... اصلا شاید کمکم کنه که کامی رو پیدا کنم... آره...

بهراد کمکم می کنه... .

نگاهی به راننده تاکسی می کنم. از جا می پرم و به سمتش می رم... می پرسم:

دربست سعادت آباد می بری؟

نگاهی به سر تا پام می کنه. کوله پشتیمو زیر و رو می کنم. اسکناسهای توی دستم و نشونش می دم و می گم:

گدا نیستم... نترس!

زیرلب چیزی می گه... به سمت ماشینش می رم. خودمو روی صندلی می اندازم... یادش به خیر... اون روزهایی که

خیابون ها رو کنار کامی زیر پا می ذاشتم تا لباسام و باهم ست کنم... ولش کن کتی... خطش بزن... توی ذهنت همه ش و

خط بزن... بریزش دور... مثل همون روزی که از خونه فرار کردی و با خیال راحت از دکه ی روزنامه فروشی یه بسته

سیگار خریدی و همه ی دلهره هات و با دودش فوت کردی و بیرون دادی... خطش بزن کتی... با یه نخ سیگار همه ش و

بیرون بریز...

مگه میشه؟

نمی دونم چرا بی اختیار از راننده پرسیدم:

می شه یه نخ سیگارم به من بدید؟

از توی آینه با تعجب بهم نگاه می کنه... چی رو داره بر و بر نگاه می کنه؟ اشک هایی که روی صورتم خشک شده؟

موهای مشکیم که روی پیشونیم ریخته؟ ...

سیگار و فندک رو می گیره سمتم... رادیوش رو روشن می کنه... سرم و به پشتی صندلی تکیه می دم... سیگار و آتیش

می زنم. چشمامو می بندم... از سیگار یه کام طولانی می گیرم... به دودی که از دهن و بینیم بیرون می دم نگاه می کنم...

شیخ رجب دود می شه ولی نمی ره...

شادی بین فضای تاکسی کمرنگ می شه ولی محو نمی شه...

انگار پروانه هنوز داره کنارم روی زمین جون می ده...

برای همیشه همشو توی ذهنم خط می زنم.. می ریزمش دور... تموم....

سیگار و از پنجره بیرون انداختم... نگاهی به آپارتمان شیک رو به روم کردم. کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم. نگاهی

به کاغذ کردم. به سمت آپارتمان ده طبقه رفتم. واحد یازده... زنگ رو فشار دادم... صدای بهراد رو شنیدم:

کتی تویی؟

نگاهی به آیفون کردم... با التماس به آیفون زل زدم و گفتم:

باز می کنی؟

در و باز کرد. وارد شدم... نگاهی به دور و برم کردم. هفت هشت تا ماشین شیک و مدل بالا رو به روم بودند... از کنار

ماشین ها گذشتم و دکمه ی آسانسور رو زدم. با دست موهامو مرتب کردم. بینیم و بالا کشیدم.... چند تا نفس عمیق

کشیدم... حداقلش این بود که مجبور نبودم شب زیر پل بخوابم...

وارد آسانسور شدم. توی آینه به صورت رنگ پریده م نگاه کردم... دستی به صورتم کشیدم. آشفته بودم... با دست کشیدن و

این جور چیزها هم درست نمی شد...

از آسانسور بیرون اومدم و به سمت چپ چرخیدم. بهراد دم در ایستاده بود و با تعجب نگاهم می کرد. پرسید:

چرا اومدی اینجا؟

جا خوردم... پس کجا می رفتم؟ آهسته گفتم:

دوستم از اونجا رفته بود.

بهراد دستی به پس گردنش کشید... با شک و تردید نگاهی به داخل خونه کرد و گفت:

خیلی خب... بیا تو...

از جلوی در کنار رفت. همین که پامو توی خونه گذاشتم چشمم به یه دختر جوون افتاد... با چشم های سبزش بهم زل زده

بود... لب های قلوه ایش رو برچیده بود... ابروهای کمونیش و بالا انداخته بود و با تعجب نگاهم می کرد... .

نگاهی به تاپ نیم تنه اش و شلوار جین تنگش انداختم و رو به بهراد گفتم:بد موقع مزاحم شدم؟

قبل از جواب بهراد دختر پوزخندی زد وگفت: نگفته بودی یکی دیگه هم تو راهه!

خواستم حرفی بزنم که بهراد گفت:مهسا...

دختری که مهسا خطاب شده بود با حرص گفت: میدونی که اهل تقسیم کردن چیزی نیستم ... خوش باشید.

و مانتو وکیفش و با سرعت برداشت و ازخونه خارج شد و به سمت اسانسور رفت.

حس کردم بهراد زیر لب فحشی داد و دنبالش رفت.

من کاملا وارخونه شدم.

کفشهامو دراوردم و به مبلهای اسپورت چرم نگاه کردم. چیدمان خونه نه سنتی بود نه مدرن... یه چیزی مابینش... خونه ی

توی دبی از اینجا بزرگتر و قشنگتر بود.

یه هال مستطیلی بزرگ که به تلویزیون و سینمای خانگی و میز نهارخوری مزین شده بود.

بوفه نداشت... ولی یه بار شیک گوشه ی اپنش وجود داشت.

چند تا تاکسی درمی هم به درو دیوار... و یه پوستر دیواری بزرگ از عکس خودش!

یه کلاه کابوی روی سرش بود و با دو دست یقه ی کتشو بالا داده بود و از زاویه ی سه قسم رخ به دوربین زل زده بود.

چشمهاش توی عکس وحشی وحریص افتاده بود... اما خوش عکس بود!

جلو رفتم .مقابل پوستر سیاه سفید کنار میز عسلی که روش دو جام تاکیلا قرار داشت ایستادم. یه لحظه حس کردم کف دستم

میسوزه... تمام مدت بدون اینکه حواسم باشه ناخن هامو تو پوست کف دستم فرو میکردم.

داشتم حرص میخوردم؟

من چه فکری کردم؟ خوب بهراد کسی بود که منو تو دبی...!

با صدای بسته شدن در افکارم ختمی نداشت.

نفس کلافه ای کشید و گفت:فکر نمیکردم اینقدر زود دوباره ببینمت.

بدون اینکه تلاشی کنم تا طعنه ی کلاممو پنهان کنم گفتم: ببخشید که وسط خوش گذرونیت یهو از اسمون نازل شدم!

بهراد خم شد و کمی از لباسهاشو که روی مبل پخش وپلا شده بود جمع کرد و گفت: چطور شد برگشتی؟!

شونه هامو بالا انداختم وگفتم: جایی نداشتم دیگه برم... دست به سینه رو به روش ایستاد م وادامه دادم: اگر مزاحمم برم!

بهراد لبخند کجی بهم زد وگفت: اصلا منظور من این بود؟

پوست لبمو جویدم وگفتم:فکر کنم اصلا نباید میومدم... و با اشاره به دو گیلاس مشروب روی میز گفتم : عیش و نوشتو

بهم زدم مثل اینکه...

بهراد : بیخیال... تو شام خوردی؟

چقدر راحت میگفت بیخیال باشم... واقعا میتونستم؟ بی جا و مکان ... بدون هیچ هدفی... پوچ و توخالی تمام فکرم این بود

که اون دختر اومده بود اینجا و...

خوب این قضیه اصلا به من ربطی نداشت!

روی مبل خودمو پرت کردم... درهر صورت اینجا بودم و جای دیگه ای برای رفتن نداشتم.

نفسم توسینه حبس کردم... این کار ارومم میکرد... تشویشم علت بخصوصی نداشت... یعنی اونقدر علت و معلول بود که

فقط به خاطر یه مسئله عصبی نبودم.

حس میکردم دستهام یخ زدن وپاهام میلرزن.

ناخن هامو دوباره کف دستفم فرو کردم... حس میکردم پوست دستم سوزن سوزن میشه!

خوب برگشتم ایران... کامی نبود... و... حالا چی؟

حس میکردم چیزی تو گلوم سنگینی میکنه... من موفق شدم جونمو خودمو... وجودمو... تنمو نجات بدم... زیر بار خفت

نرفتم و همونی شدم که بودم...

یه هرزه ی شریف!

جالب بود...

خوب حالا چی؟

حس کردم پلکهام تا مرز خیس شدن رفتن...

سرمو تکون دادم... کمی موهامو کشیدم... این کار هم ارومم میکرد. احساس میکردم با خود ازاری ازاری که به کامی

رسوندم وجبران میکنم.

دلم میخواست می بود تا به پاش میفتادم ...

لبمو گزیدم... خیلی محکم... ولی دلم برای خودم سوخت و دست از ازار فیزیکی خودم برداشتم.

خم شدم وگیلاس و برداشتم... با دیدن لبه ی رژی شده اش اونو روی میز گذاشتم واون یکی گیلاس که مال بهراد بود و

برداشتم.

کمی ازش نوشیدم... گلوم میسوخت ... معده ام هم خالی بود و میدونستم تا دقایقی دیگه اونم میسوزه ... ولی ارومم میکرد.

کمی ازش نوشیدم... گلوم میسوخت ... معده ام هم خالی بود و میدونستم تا دقایقی دیگه اونم میسوزه ... ولی ارومم میکرد.

با صدای عطسه های پی در پی بهراد به اشپزخونه نگاه کردم.

در یخچال وفریزر و همزمان باز کرده بودو به داخلشون نگاه میکرد.

از جام بلند شدم وگفتم: من دیگه میرم...

بهراد با تعجب گفت:کجا؟

و از اشپزخونه بیرون اومد وروبه روم ایستاد.

نفس عمیقی کشیدمو گفتم: من میرم... اینجا که نمیتونم بمونم...

بهراد با گیجی گفت:چرا نمیتونی اینجا بمونی؟

مفصل انگشتهامو ترق ترق میشکوندم که بهراد گفت: نکن... لقوه میگیری...

سرمو پایین انداختم وبهراد گفت: بخاطر کامی اینطوری توهمی؟

به چشمهاش نگاه کردم وبهراد دوباره گفت: اگر بخوای کمکت میکنم تا پیداش کنی... میتونم یه کارایی برات بکنم...

به سختی اب دهنمو قورت دادم وگفتم: نه ... دیگه نباید مزاحم زندگیش باشم...

بهراد: خوب اون حتما رفته که ...

وسط حرفش اومدم و گفتم: رفته تا یه زندگی اروم بی من داشته باشه... حق ندارم دوباره زندگیشو خراب کنم... رفته تا منو

فراموش کنه...

=====

ادامه در بخش پانزدهم=>>>

" بخش پانزدهم"

بهراد اروم دستشو زیر چونه ام برد و سرمو بالا نگه داشت. تو چشمام زل زد وگفت: قوی تر از اونی هستی که بخوای

بخاطر یه همچین چیزی خودتو اذیت کنی یا...

دستشو پس زدم وگفتم: چیز کمیه؟من دل عزیز ترین ادم زندگیمو شکستم... نمیتونی حتی تصور کنی چقدر اتفاق گندیه... که

کسی که دوست داره... برات هرکاری میکنه ... همه کار کرده... باعث شده تا تو درست بمونی... یهو بری وهمه چیز و

خراب کنی... حتی نمیتونی تصور کنی...

بهراد پوفی کشید و گفت: نه نمیتونم تصور کنم... اصلا هم دلم نمیخواد تصور کنم... بنظرم بهتره اینقدرتو گذشته سیر

نکنی... اینقدر خود خوری نکن... رفته که رفته ... به درک...

چشمهامو گرد کردم و خواستم بهش بتوپم که بهراد درا دامه گفت: تو هنوز خیلی جوونی... وقت برای زندگی کردن داری...

یه اشتباهی کردی که خوب تموم شد... اینکه مدام بخوای نبش قبر کنی و لحظاتتو خراب کنی... همش فکر کنی که چی به

سرم اومد و چی نیومد... از الان به فکر اینده ات باش... قراره چیکار کنی؟ عین یه دختر لوس و نونور که نمیتونن قدم از

قدم بردارن رفتار نکن ... حداقل با این شناختی که ازت دارم میدونم اینطوری نیستی... پس بیخیالی طی کن وبرای فرداهات

تصمیم بگیر... یه برنامه ریزی کن ... چه میدونم... فقط گریه نکن... هرچند!

دستمو به صورتم بردم واشکهامو پاک کردم.

نمیدونم کی کل صورتم پر از اشک شده بود ... دماغمو بالا کشیدم و گفتم:هرچند چی؟

بهراد شال گردنشو مدل کراواتی دور گردنش پیچید و کتشو پوشید وگفت: هرچند وقتی گریه میکنی خیلی خوشگل تر

میشی...

_دوست داری گریه کنم؟

چشمکی زد وگفت: بیخیال... من برم تا سرکوچه برمیگردم... و یه عطسه ی بلند کرد.

در وبست و من مانتومو دراوردم و روی چوب رختی اویزون کردم.

یه نگاه اجمالی به خونه انداختم. دقیقا عین خونه تو دبی بهم ریخته و پر از ات اشغال بود.

کش سرمو یه دور باز وبسته کردم و مشغول شدم. حداقل باعث میشد کمتر فکر وخیال کنم... اینطوری بهتر بود.

نمیدونستم بهراد بهم اجازه میداد تا پیدا کردن یه جایی پیشش بمونم یا نه ... ولی یه چیز و میدونستم اونم این بود که حداقل

حرفهاش روم اثر میذاشت ...

با صدای خرش زیر پام به زمین نگاه کردم... چند تا پاپ کرن افتاده بود رو فرش...

خم شدم برشون دارم... چند تاییشون هم زیر مبل بود... دستم به یه پارچه خورد کشیدمش بیرون...

با دیدن یه لباس زیر دخترونه زیر مبل با چندشی بهش نگاه کردم.

واقعا حالم داشت دیگه بهم میخورد...

باید از بهراد متنفر میشدم... ولی حسی بهم میگفت :حق ندارم ازش متنفر باشم... حداقل اون تا به اینجا پا به پام اومده...

کمکم کرده... خودشو تو خطر انداخته... با شیخ و امثالش یه جورایی در افتاده... پس... ! پس چی؟

این شیطنت هاش... اینکه از پوپک دخترکرایه میکنه... اینکه... لبمو گزیدم... من چه انتظاری باید از بهراد می داشتم؟

این شیطنت هاش... اینکه از پوپک دخترکرایه میکنه... اینکه... لبمو گزیدم... من چه انتظاری باید از بهراد می داشتم؟

خوب مسلما هیچی... اون فقط به من زیادی لطف کرده بود.

حق نداشتم توی زندگی ومسائل خصوصیش دخالت کنم و پاپی بشم که این اتفاقات چیه که تو زندگیش میفته و برای چی با

چنین ادم هایی رابطه داره یا هرمسئله ی دیگه... اینا به من اصلا نباید ربط میداشت.

دوباره به عکسش نگاه کردم.

چهره اش برام ارامش بخش بود و وقتی فکر میکردم با تمام حیوون صفتی ای که بهش نسبت میدادم باز در قبال من زیادی

لطف کرده بود وفرشته بازی دراورده بود... حداقل کمترین کاری که میتونستم درحقش انجام بدم این بود که ازش ممنون

باشم!

به سمت اشپزخونه رفتم و دستمو با مایع ظرفشویی شستم...

تمام کابینت ها روباز کردم تا جای وسایل و یاد بگیرم...

بادیدن بسته ی کیسه فریزر لبخندی زدم و یه کیسه فریزر دستم کردم و دوباره به هال برگشتم...اونو برداشتم ودر به در

میون درهای خونه ی بهراد دنبال حموم میگشتم ... ترجیح میدادم تو لباس شویی نندازمش...

انداختمش رو کوه لباس های بهراد تو حموم...

من نمیدونم مگه چند وقت بود که اینجا نبود... سرمو تکون دادم.

کمی به اتاق ها سرکشی کردم... اتاقی که دکور سورمه ای وسفیدد اشت بنظر اتاق خودش بود با دیدن میز نقشه کشی چنین

حدسی زدم... که البته درست بود حدسم...

یه عکس از بچگی هاش رو میز اینه بود.

تو عکس داشت گریه میکرد ... چشمهای درشت و وحشیش هم بنظرم سرخ بود.

نوک دماغش هم همینطور... خیلی نخودی بود...

با صدای ایفون به هال رفتم.

در وبرای بهراد بازکردم.

وارد خونه شد و گفتم: کلید نداشتی؟

بهراد نیشخندی زد وگفت: خواستم ببینم در وبرام باز میکنی یا نه...

سرمو تکون دادم و بهراد گفت: اشپزیت خوبه؟

خرید ها رو از دستش گرفتم و به اشپزخونه رفتم ... دنبالم اومد و گفتم: بدک نیست چطور...؟

روی اپن نشست وگفت: یه شام درست میکنی؟

بهش لبخند زدم وگفتم: چی دوست داری؟

بهراد با دستمال دماغشو گرفت وگفت: هرچی درست کردی خوبه...

_ماکارانی؟

بهراد:اتفاقا وسیله هاشو هم دارم... تو این کشو...

وسط حرفش اومدم وگفتم:میدونم...

بهراد کمی شوکه نگام کرد و من با من من گفتم: تا چند وقت میتونم اینجا بمونم؟

بهراد : تا هر وقت یکی مثل هاتف سر برسه و بخواد ببرتت امریکا.

بهش اخم کردم و بهراد از اپن پایین پرید وگفت: شوخی کردم... موهامو پشت گوشم فرستاد وگفت: تا هروقت که بخوای...

کمی تو چشمهاش نگاه کردم.

بهم احساس ارامش میداد...

لبخندی زد وچال گونه هاشو به رخم کشید... نفس عمیقی کشیدم وگفت: باید با هم صحبت کنیم... بهتره یخرده ریلکس کنی...

کمی استراحت... وقتی همه چیز رو روال خودش افتاد یه فکری به حال اینده وکارت میکنیم... دوتایی خوبه؟

منتظر جوابم نشد... پشتشو بهم کرد تا ازاشپزخونه بیرون بره... بی مهابا به سمتش رفتمو از پشت بغلش کردم...دستمو

روی شکمش تو هم قفل کردم وسرمو روی پشت کتف وکمرش گذاشتم.

درحالی که بوی عطرشو استشمام میکردم گفتم: ممنونم بهراد... واقعا ازت ممنونم...

دستهای گرمشو روی دستهام گذاشت... کمی پشت دستمو نوازش کرد و منم اروم ازش فاصله گرفتم.

برنگشت نگاهم کنه ... همونطوری پشت به من به سمت حموم رفت.

این کار ارومم میکرد...

این چیزی بود که میدونستم انجام دادنش اذیتم نمیکنه... وقتی به خواست خودم کاری و انجام میدم... حتی اگر اون کار قبول

کردن پیشنهاد هاتف باشه و هیچ اجباری درش وجود نداشته باشه ارومم میکرد.

بهراد شاید زیاد درست نبود ... اما در حق من درست رفتار میکرد... به سمت وسایل رفتم .اون سرماخورده بود ... پس نباید

ماکارانی وزیاد چربش میکردم. چه بسا باید سوپ هم می پختم... با دیدن چیزهایی که برای سوپ اماده نیاز بود لبخندی زدم

... دلم میخواست امشب بهش هنر اشپزیمو نشون بدم. هم خودم سرگرم میشدم هم باعث میشد بهراد حالا حالا ها بیرونم

نکنه...

یه زمانی مادرم میگفت حین محبت کردن به یه مرد باید از در شکم وارد بشی...!

قبل ازاینکه احساسات دلتنگی وپشیمونی دوباره به سراغم بیاد مشغول خرد کردن پیاز شدم.

...

بهراد قاشق و چنگالشو توی بشقاب گذاشت و گفت:

دستت درد نکنه کتی... آشپزیت حرف نداره...

بلند شدم و در حالی که ظرف ها رو جمع می کردم گفتم:

نوش جون!

ظرف ها روی توی سینک گذاشتم. بهراد روی صندلی نشسته بود و بهم زل زده بود. با تعجب نگاهش کردم و گفتم: چیزی

شده؟

بهراد شونه بالا انداخت و گفت: نه... فقط کنجکاوم...

پرسیدم: در مورد چی؟

بهراد ظرف های باقی مونده رو توی سینک گذاشت و گفت: در مورد تو... ماجرای هاتف... اون دوستت که می خواستی

پیشش بری... مامان و بابات کجان؟

نگاهی به کوه ظرف های تلنبار شده توی سینک کردم. چیزی نگفتم... اصلا خجالت نمی کشیدم که بگم جیب بری می کردم و

از خونه فرار کردم... یا حتی نمی ترسیدم که بگم گول هاتف رو خوردم... اصلا نمی تونستم از بهرادی که از پوپک خرید

می کرد خجالت بکشم... فقط دوست نداشتم چیزهایی که داشتم ازش فرار می کردم و سعی می کردم فراموششون کنم رو یه

بار دیگه برای خودم زنده کنم...

به کابینت تکیه دادم و گفتم:

خانواده ی خوبی داشتم... یه برادر بزرگ تر داشتم... با یه مامان و بابای زحمت کش... ولی زندگیم رو دوست نداشتم...

مامان و بابام چیزی رو به صلاحم می دونستند که من نمی پسندیدم... از طرز لباس پوشیدن گرفته تا ازدواج کردن... دوست

داشتم به سبک خودم زندگی کنم... یه کم سرم باد داشت... یه کم هم از ازدواج اجباری ترسیده بودم... از زندگی با مامان و

بابام ناامید شده بودم... می ترسیدم مجبور شم همه ی آرزوهامو فراموش کنم و محکوم به زندگی دلخواه اونا بشم... برای

همین گذاشتم و رفتم... می دونی... وقتی از خونه فرار کردم خیلی شانس اوردم... گیر آدم های بد نیفتادم... بلایی سرم

نیومد... همین باعث شد که از کارم پشیمون نباشم... خب... سختی هایی هم داشت... یعنی خیلی سخت بود... تا این که

کامی به پستم خورد... پسر خوبی بود... اولش دلش به رحم اومد و منو برد خونه ش... مجبورم کرد برم مدرسه... سعی

کرد جای یه برادر و یه پدر رو برام پر کنه... خودش درس نخونده بود... مامان و باباش رو زود از دست داده بود و براش

از مال دنیا یه خونه مونده بود... اولش با شغل های دست پایین شروع کرد و آخرش به جیب بری رسید...

خنده م گرفت ... با خنده ادامه دادم:

جیب بر خوبی هم بود انصافا... از بین همه ی آدم هایی که می شناختم کامی از همه بهتر بود. خب به هرحال هرکسی توی

یه چیزی استعداد داره دیگه... کامی هم جیب بر خوبی بود...

خنده روی لبم خشک شد... نگاهی به بهراد کردم... نوک بینیش هنوز سرخ بود... یه کم بی حال به نظر می رسید ولی

مشتاقانه منتظر شنیدن بقیه ی ماجرا بود... گفتم:

زندگی خوبی داشتم... مثل زندگی با مامان و بابام... ولی بازم راضی نبودم... می دونی... من دوست نداشتم مثل بقیه ی آدم

ها زندگی کنم... انگار برای همه ی آدم های دنیا قانونی نوشتند که باید این طوری زندگی کنی... باید درس بخونی... کار

خونه یاد بگیری... بری سرکار... ازدواج کنی... بچه دار شی و دماغ بچه هاتو بگیری... بعد هم بمیری... من دنبال یه چیز

متفاوت و هیجان انگیز بودم... از این زندگی های تکراری خوشم نمی اومد... زندگی با کامی خوب بود... تا زمانی که کامی

یه هم خونه بود که هیچ احساس عاشقانه ای بهم نداشت... تا زمانی که زندگیمون پر از هیجان جیب بری و دزدی بود... تا

زمانی که هیچ تعهدی به هیچی نداشتیم... به قانون... به عرف... به هیچی... این یه جورایی همون چیزی بود که من می

خواستم... ولی بعد کامی همه چیزو خراب کرد...

مثل همیشه یه خروار مایع ظرف شویی روی اسکاچ زدم و ظرف ها رو توی کف غرق کردم... ادامه دادم:

کم کم بهم علاقه مند شد... عاشقم شد... می خواست زنش شم... این همون چیزی بود که داشتم ازش فرار می کردم...

زندگی مشترک... یه خروار تعهد... کامی با این علاقه ش به همه چیز گند زد... کم کم خونه ش داشت برام غیرقابل تحمل

می شد... اون هیچ کاری نمی کرد که معذبم کنه ولی به هر حال این حسی بود که سراغم اومد... دوست داشتم بذارم برم...

دوست داشتم ترکش کنم... از روزی می ترسیدم که منت همه ی کارهایی که برام کرده رو سرم بذاره... می ترسیدم مجبور

شم همه ی این کارها رو با ازدواج کردن باهاش بدم... می دونی... دیگه اون زندگی رو نمی خواستم... نمی خواستم به

خواست کامی برم دانشگاه... نمی خواستم باهاش ازدواج کنم... کم کم داشتم می فهمیدم دیگه خونه ش جای من نیست...

دوباره داشتم به تنگ می اومدم... از این اجبار می ترسیدم... از تعهدها... دوباره ترس... دوباره سرکشی... منتظر یه

فرصت بودم که ترکش کنم... ولی نه مثل دفعه ی قبل بی حساب کتاب... تو فکر این بودم که یه جوری مستقل شم... همه ی

دردم این بود که یه دختر مجردم توی ایران و می دونی که... برای یه دختر خیلی مستقل شدن سخته... هرجایی نمی تونه

خونه بگیره و ... خلاصه هزار تا مشکل دیگه...

آهی کشیدم و مکثی کردم... یه کم گذشته هام رو توی ذهنم مرتب کردم و گفتم:

تا این که یه بار موقع دزدی هاتف مچمو گرفت... بهم گیر داد... خب اولش ازش ترسیدم... می تونست منو ببره کلانتری و

... اگه لو می رفتم که دختر فراریم و همخونه ی یه پسر هم من هم کامی گیر میفتادیم. بخاطر کامی و اینکه زندگیشو گند

نزنم سعی کردم باهاش تا جای ممکنه مدارا کنم... گفت شماره بهش بدم... گفتم چشم... گفت زنگ بزن قبول کردم. گفت بیا

ببینمت... نه نیوردم... می دونی... دوباره ترسم داشت همه چیز رو خراب می کرد... ولی اون از در دوستی وارد شد... یه

دوست معمولی... همین که نرفت منو لو بره و به التماسام گوش کرد و لوم نداد باعث شد بهش اعتماد کنم... پیش خودم

فکر کردم می تونم بهش اعتماد کنم... خصوصا این که پیشنهادهای خوبی برام داشت... کم کم بهم نزدیک شد و از زندگیم

سردراورد. درقبال این همه فهمیدن هم پیش پام راهکار گذاشت...

مشغول آب کشیدن ظرف ها شدم و گفتم:

گفت یه نفر رو می شناسه که یه رستوران توی آمریکا داره و دوست داره فقط دخترهای ایرانی توش کار کنند... گفت

رستورانش توی یکی از ایالت های آمریکاست که مثل کالیفورنیا و تگزاس نیست که ایرانی اون جا زیاد باشه... به قول

هاتف اونم دختر ایرانی خوشگل که هم رقص بلد باشه هم لوند باشه هم حاضر بشه توی رستوران کار کنه... می دونی چرا

پیشنهادش بهم چسبید؟ چون این زندگی شبیه اون زندگی بود که همیشه می خواستم... هاتف عقایدمو قبول میکرد...

بهشون پرو بال میداد ... وسعتشون داد... بزرگشون کرد... تاجایی که دم به دمش دادم و تو رویاهایی که برام ساخت غرق

شدم.

دستامو آب کشیدم و ادامه دادم:

کار کردن توی رستوران.. زندگی کردن تو آمریکا... اونم مجردی... سیتیزن شدن.بعدم که بارمو بستمو عشق و حالمو

کردم با یه خارجی ازدواج میکردم ... بعد تو امکانات و دور از سنت ها بچه هامو بار میاوردم ... !این همون چیزی بود که

من می خواستم... راستش... قضیه ی شرایطم هم بود... کامی بهم فشار نمی اورد... می گفت هروقت که خودت خواستی...

هروقت که آماده بودی... از اون پسرهایی نبود که عقایدشون رو به آدم تحمیل می کنند... ولی من احساس می کردم دیگه

خونه ی کامی جای من نیست... می دونستم هیچ وقت اون آمادگی که کامی منتظرش بود رو پیدا نمی کنم... پیشنهاد هاتف

یه موقعیت خوب برای منی بود که می خواستم همه چیز رو بذارم و برم...

بهراد با تعجب گفت:

از تو بعیده که گول بخوری... آخه تو این دوره و زمونه کی بدون توقع برای آدم کاری می کنه؟ تویی که از خونه فرار کرده

بودی و با یه سری جیب بر نشست و برخاست کرده بودی که باید بهتر اینو می دونستی! باید بهتر این شهر رو می

شناختی...

پوزخندی زدم و گفتم:

برای همین گول خوردم بهراد... چون فکر می کردم زرنگم... چون فکر می کردم باهوشم... فکر می کردم خودم آخر آدم

دوز و کلکم و برای همین کسی هم نمی تونه بهم نارو بزنه... فکر می کردم اگه کسی بخواد مخمو بزنه زود می فهمم...

ولی برای کسایی مثل هاتف که کارشون خام کردن دخترهاست فریب دادن آدم های مغرور و از خودراضی مثل من مثل آب

خوردنه...

نگاهی به صورتش کردم... لبخندی زدم و گفتم:

بیا برو بخواب... چشمات داره می ره...

با پوزخندی گفتم:

با این حال و احوالت می خواستی دختربازی هم بکنی.

بهراد در یخچال رو باز کرد و قرصش رو برداشت. همون طور که برای خودش آب توی لیوان می ریخت گفت:

همین که فهمید اومدم ایران گیر داد که باید ببینمت...

چشمکی بهم زد و گفت:

می دونی که منم نمی تونم دل خانوم ها رو بشکنم... خصوصا این که قبلش یه خانوم خیلی خوشگل حسابی حالمو گرفته

باشه و منو پیچونده باشه.

و با سر بهم اشاره کرد. قرصش رو خورد. ناله ای کرد و سرش رو گرفت. زیرلب گفتم:

خیلی عجیبه... دارم با کسی زندگی می کنم که منو مثل یه جنس خرید...

بهراد آهسته خندید و گفت:

دنیا جای عجیبیه کتی... منم دارم به کسی پناه می دم که گولم زد و ازم وسیله ای برای آزادی خودش ساخت... تنها کسی که

جرئت کرد این طور منو بازی بده... کتی که ادعا می کرد گول نمی خوره مثل دخترهای چشم و گوش بسته اسیر قاچاقچی

های دختر شد... شیخ که مرتب براش دخترهای رنگارنگ می یارن شیفته ی دختری شد که دلش به این کار راضی نبود...

همه ش همینه کتی... دنیا همینه... این که برای خودت قانون بسازی و فکر کنی همه ی دنیا روی این قوانین می چرخه بعد

یه اتفاق بیفته که بهت ثابت کنه هرچیزی امکان داره...

با ابروی بالا رفته نگاهش کردم و گفتم:

این حرفها بهت نمی یاد...

جلوم وایستاد. انگشت اشاره ش رو به نشونه ی تهدید جلوم تکون داد و گفت:

هیچ وقت منو مسخره کن... خوشم نمی یاد و نمی تونم تحملش کنم.

منم خوشم نمی اومد کسی جلوم انگشتش رو به نشونه ی تهدید تکون بده و این طوری باهام حرف بزنه ولی خب... نمی

تونستم چیزی بگم... سربارش بودم... این قدرها می فهمیدم که نباید توی این موقعیت سر به سرش بذارم... هرچند ساکت

نشستن توی خون من نبود...اتوی موی بهراد رو برداشته بودم و داشتم موهامو اتو می کردم... با سشوآر راحت تر از اتو

بودم ولی هرچی توی کشوهای بهراد گشتم سشوآری پیدا نکردم.

تلویزیون رو روشن کرده بودم و صداش رو بلند کرده بودم تا صدای موزیک رو بشنوم. یه دفعه تلویزیون خاموش شد.

سریع از اتاق بیرون اومدم. بهراد تازه اومده بود خونه... با لحنی سرزنش آمیز گفت:

چه خبرته؟ دو ساعته دارم زنگ می زنم...

شونه بالا انداختم و گفتم:

خب نشنیدم...

نگاهی به اتوی مو کردم. حالا چطوری باید قاچاقی ردش می کردم و به کشوی بهراد می رسوندمش؟

لبخندی زدم و گفتم:

ناراحت می شی اگه از اتوی موت استفاده کنم؟

بهراد همون طور که کتش رو در می اورد و به سمت اتاقش می رفت گفت:

آره... تو رو خدا نزنی به موهات...

دنبالش رفتم. به اتوی موی توی دستم اشاره کردم و گفتم:

خب دیگه دیر شد... چون موهامو باهاش اتو کردم.

با چشم های گشاد شده به اتوی موش نگاه کرد. قبل از این که چیزی بگه گفتم:

موهام تمیز بود... تازه شسته بودم...

بهراد سرشو برگردوند و گفت:

دیگه نمی خوامش... مال خودت!

شونه بالا انداختم... چه حساس!... بهتر...

در همین موقع زنگ زدند... بهراد که خمیازه می کشید و خواب آلود به نظر می رسید به سمت آیفون رفت. رومو برگردوندم

تا به سمت آینه برم و کار موهامو تموم کنم که یه دفعه بهراد گفت:

کتی برو توی اتاق و در رو خودت ببند! زود!

قلبم توی سینه فرو ریخت. سریع گفتم:

چی شده؟ کیه؟ با من کار دارند؟

بهراد منو از اتاق خودش بیرون اورد. کلید رو دستم داد و گفت:

برو توی اون اتاق و درو روی خودت قفل کن... به هیچ وجه بازش نکن... باشه؟

من که ترسیده بودم پرسیدم:

آخه چی شده؟

بهراد منو به سمت اتاق هل داد و گفت:

هیچی... مامانم بو برده اومدم ایران... فقط حوصله ی بحث ندارم... همین! سعی کن نبینتت...

درو روم بست و منم قفلش کردم ولی پشت در موندم و گوش وایستادم. چند دقیقه ی بعد صدای بی حوصله و کلافه ی بهراد

رو شنیدم:

سلام... می خواستم بهتون زنگ بزنم...

صدای زنی رو شنیدم که مسلما مامان بهراد بود:

سلام... چه عجب! چی شد گذرت به اینجاها افتاد؟ می خواستی زنگ بزنی؟ توی این چند روز چی کار می کردی پس؟ نباید

حداقل خبر می دادی که داری می یای؟ با بابات لج کردی به من زنگ نمی زنی؟ نمی گی دلمون برای یه دونه پسرمون تنگ

می شه؟ تو که این قدر بی معرفت نبودی!

بهراد دوباره با همون لحنی که کلافگی ازش می بارید گفت:

حالا اول بیاید تو بعد در موردش حرف می زنیم.

مامان بهراد که توپش پر بود دوباره با صدای بلندی شروع به حرف زدن کرد:

سام می گه چند وقتیه شرکت نرفتی... تو مشکلت چیه پسر؟ چرا هیچ جا بند نمی شی؟ مگه اون شرکت چه مشکلی داشت

که گذاشتی رفتی؟ اصلا برای چی این وقت سال اومدی ایران؟ مگه کار و زندگی نداری پسر؟ اگه مشکلی هست بهم بگو...

شاید تونستیم کمکت کنیم...

بهراد که لحنش نشون دهنده ی آرامش قبل از طوفان بود گفت:

مامان من الان مریضم. اصلا حوصله ی جر و بحث ندارم... شما که همیشه از دوبی زندگی کردن من ناراضی بودی... حالا

که اومدم چرا این طوری می کنید؟

مامان بهراد گفت:

خب مادر مگه اینجا چه عیبی داره؟ همین جا بمون... تو که فارغ التحصیل یه دانشگاه خوبی... سابقه ی کار خوبی هم

داری... دوست نداری با پدرت کار کنی باشه ... می تونی یه کار خیلی خوب اینجا پیدا کنی... خودت هم می دونی اصلا از

اون برنامه هایی که توی دوبی داشتی خوشم نمی اومد... مرتب از این پارتی به اون پارتی... امروز با این دختر فردا با

اون یکی... ولی خب این طوری که بدون خبر دادن ول کردی و اومدی هم درست نیست... سام کلی زحمت کشیده بود تا این

کار رو برات جور کنه... حالا عیبی نداره مادر... همین جا بمون... خودمون هرچند وقت یه بار بهت سر می زنیم و...

بهراد وسط حرف مادرش پرید و گفت:

از همین چیزها بدم می یاد... همین چیزها باعث می شه دلم نخواد این جا بمونم... بهم سر می زنید و حسابی توی کارم

فضولی می کنید و بعدم نصیحت و راه و چاه نشون دادن و ....

مامان بهراد صداش رو بالا برد و گفت:

این چه طرز حرف زدنه؟ درست حرف بزن... من مادرتم... بده به فکرتم؟ ولت کنم که صبح تا شب با این دخترهای...

استغفرالله...

بهراد گفت:

آره... من دوست دارم این طوری زندگی کنم... خودمو بسپرم دست شما که زنم بدید و بچه بذارید توی بغلم؟... حالم از این

زندگی های بچه مثبتی و یه نواخت به هم می خوره... من هر جور دوست داشته باشم زندگی می کنم... تا وقتی هم که با

این مدل زندگی کردن من کنار نیاید پامو توی خونه تون نمی ذارم...

مامان بهراد به جای داد و بیداد کردن از در نصیحت وارد شد... چه قدر این روش های مادرانه برام آشنا بود... گفت:

مگه آدم تا چند سالگی می تونه پی خوشگذرونی باشه؟ کارت رو ول کردی دنبال چی اومدی پسرم؟ ... حالا به هر دلیلی که

خودت می دونی نتونستی اونجا بمونی... عیبی نداره... برو دنبال یه کار خوب... اصلا به بابات می سپرم...

بهراد دوباره وسط حرف مادرش پرید و گفت:

نمی خوام بابا برای من هیچ کاری بکنه...

مامانش جوش اورد و گفت:

بسه دیگه! این چه کینه ایه که به دل گرفتی؟ خب باباتم مثل همه ی باباهای دیگه به فکر بچه شه... کی کارهایی که بابات

برات کرد و برای بچه هاش می کنه؟ همه چی در اختیارت گذاشت آخرشم این طوری جوابش رو دادی.

بهراد با لحنی قاطع گفت:

من چند روز اومدم برای استراحت! بعدشم برمی گردم می رم دوبی... جواب سام رو هم خودم می خوام... می رم که

چشمتون به بچه ی ناخلفتون نیفته... خوبه؟ دیگه مشکلی نیست؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... جدی می گفت؟ پس من چی؟ ترس برم داشت... سرمو به دیوار تکیه دادم... قلبم محکم توی

سینه می زد... نمی خواستم... نمی خواستم یه بار دیگه آواره بشم... دیگه تحمل این خیابون ها رو نداشتم... کارتن خواب

های زیر پل... معتادهای توی پارک... مردهای نئشه... زن های خیابونی... و از همه بدتر ماشین های گشت...

تیکه مو به دیوار دادم... لبمو گزیدم... من بدون بهراد باید چی کار می کردم؟ اگه می گفت باید از خونه ش برم چی؟...

تیکه مو به دیوار دادم... لبمو گزیدم... من بدون بهراد باید چی کار می کردم؟ اگه می گفت باید از خونه ش برم چی؟...

از در فاصله گرفتم. روی تخت نشستم. سرمو به دیوار تکون دادم... چشمامو بستم... نمی تونستم... بسم بود... دیگه نمی

تونستم اون همه در به دری رو تحمل کنم... زانوهامو بغل کردم... سرمو روی زانوهام گذاشتم...

صدای خداحافظی کردن بهراد و مامانش رو می شنیدم... به نظرم می اومد که هر دونفر از هم دلخورن... ولی دیگه برام

مهم نبود... دیگه حسی برای فضولی کردن برام نمونده بود... باید به خودم فکر می کردم...

بهراد در زد و گفت:

کتی... بیا مامانم رفت...اهمیتی ندادم.

=====

ادامه در بخش شانزدهم=>>>>

" بخش شانزدهم "

اهمیتی ندادم... به خودم فکر می کردم... به راهی که اومده بودم... دلم گرفته بود... از این که شاید بهراد بره... می ترسیدم

از این که دوباره آواره شم... شاید دوباره خام شم... از گرگ های بیرون اون خونه می ترسیدم... از این کتی که دیگه

توانی نداشت بیشتر از همه می ترسیدم... از این کتی که دیگه ظرفیتش تکمیل شده بود...

بهراد دوباره در زد. صداش نشون می داد آروم تر از چند دقیقه ی قبل شده:

کتی خوابی؟

گفتم:

نه... حوصله ندارم بهراد...

بهراد بعد از مکثی گفت:

درو باز می کنی؟

اصلا دلم نمی خواست از روی تخت بلند شم و با باز کردن در خلوت خودمو بهم بزنم... ولی لحن بهراد باعث شد فکر کنم

شاید بخواد چیزی از اتاق برداره. در رو که باز کردم چشم تو چشم شدیم. دستشو به چهارچوب در تکیه داد... با دقت به

صورتم زل زد و گفت:

چی شده؟ از چیزی ناراحت شدی؟... نکنه حرف های مامانمو به خودت گرفتی؟...

گفتم:

نه... فقط داشتم با خودم فکر می کردم...

بهراد دست به سینه به دیوار تکیه زد و گفت: به چی؟

با چشمهای پر اشک بهش نگاه کردم وگفتم: چرا بهم پناه دادی؟ چرا بهراد؟

بهراد لبخندی زد و گفت : کتی...

با حرص دستهامو مشت کردم وگفتم: اسمم جواب سوالم نیست!

بهراد لبهاشو توی دهنش کرد و بعد با پوف اونها رو بیرون فرستاد وگفت: کتی ... هرکسی برای انجام کاراش یه سری دلیل

داره ...

سرمو تکون دادم.

بهراد : من دلایلم و برای خودم نگه میدارم ... عادت ندارم برای کسی توضیح بدم. پس از من نخواه که برات توجیه کنم

چرا و چطور... اکی؟!

-قانون جدیده؟

بهراد: اره دقیقا ... ازم نپرس چرا ... من دلایل خودمو دارم. فکر کن درست مثل یه دوست ... نه بیشتر نه کمتر. قبول؟

پوزخندی روی لبم نشست.

حق نداشتم فریاد کنم و داد بزنم و هوار راه بندازم تا به مقصودم و دلایل بهراد برسم. بهم جا داده بود.... سقف داده بود. منو

اورده بود به وطنم... منو برگردونده بود.

باید چشمهامو میبستم و اطاعت میکردم...

باید قبول میکردم...

نفسی کشیدم...

دوباره به سمت تخت رفتم. تند و عصبی گفتم:

می خوام برم سر کار... باشه؟ می خوام درآمد داشته باشم... دوست ندارم این قدر شرمنده ت بشم... من سابقه م خرابه

ها... به هرکسی که کمکم کرده پشت کردم... نمی خوام سربار کسی باشم... می خوام یه کم عوض بشم... می خوام

زندگیمو خودم دستم بگیرم... حالا می دونم برای من یه کار خیلی خوب و آنچنانی پیدا نمی شه... ولی به هر حال یه چیزی

هست که... چرا این طوری نگاهم می کنی؟

روی تخت کنارم نشست. لبخندی زد... گفت:

تو سربار کسی نیستی...

دستش رو روی شونه م گذاشت و گفت:

اگه می خوای بری سر کار... حرفی نیست... خیلی هم خوبه... فقط... نمی دونم چطوری بگمش... ولش کن...

از جاش بلند شد و خواست بره که دستش رو گرفتم و گفتم:

نه... بگو...

نفسش رو با صدا بیرون داد. به چشمام نگاه کرد و گفت:

من خوشم می یاد بهت کمک کنم... و بالحن متفاوتی گفت: بهم حس ارامش میده...

و سکوت کرد.

چیز بیشتری نگفت. به سمت در رفت. قبل از این که از اتاق بیرون بره گفتم:

توام فرار کردی... مثل من... مگه نه؟... فقط من خودمو اسیر خیابون ها و خوابیدن زیرپل و توی پارک کردم... تو رفتی

دوبی...

سرشو به نشونه ی مثبت تکون داد و گفت:

منم دوست داشتم راه خودمو برم... زندگی خودمو داشته باشم... راستشو بخوای منم می خواستم مثل تو از اون زندگی از

پیش تعریف شده فرار کنم...

لبخندی زدم و تو دلم گفتم:

پس بالاخره اولین ویژگی مشترکمونو پیدا کردیم...

برای چند لحظه صبر کردم... نه این اب حالا حالا ها نمیومد... کفی که روی سرم و با انگشتها ماساژ میدادم... خوشبختانه

چشمام باز بود .

و نمیسوخت. البته تو این حول وهوش ده دقیقه خیلی سعی کرده بودم چشمم نسوزه و کف سرم به چشمام راه پیدا نکنه...

نفس کلافه ای کشیدم و در حموم و اروم باز کردم سرمو بیرون بردم... صدای تلویزیون میومد.

بلند صدا زدم:بهراد ... بهراد ...

چند لحظه طول کشید که در راهرو رو باز کرد.

با دیدن من یه لحظه خشکش زد ... لبخندی بهش زدم وطوری که فقط گردن منو ببینه گفتم: بهراد اب قطعه...

داشت به فرش نگاه میکرد ... دو تا گلوله کف از موهای من ریخته بود روی فرش... تو این چند وقت فهمیده بودم به شدت

انسان وسواسی و تمیزکاریه ...

خندیدم وگفتم:خودم تمیزش میکنم...

ولی بهراد انگار داشتن جونشو میگرفتن ... پوفی کشیدم وگفتم:بهراد اب قطعه ... من دارم یخ میکنم..

کله اشو خاروند وگفت: خوب می گی چی کنم؟

با حرص گفتم: چمچاره ... من دارم یخ میکنم...

بهراد پوفی کشید و گفت: خیلی خوب الان اب میذارم جوش بیاد ... یه دبه اب پشت توالت فرنگی هست ... همون کارتو راه

نمیندازه؟

با چندشی صورتمو جمع کردم و بهراد دوباره نگاهی به فرش انداخت ... خندیدم احتمالا داشت فاتحه ی فرش هم میخوند ...

کلا هرچی که من استفاده میکردم یا توسط من یه خراش روش میومد و صاحب میشدم ...

در حموم و بستم. از سرما داشتم یخ میکردم .

با تقه ای که به درخورد بهراد گفت: کتی یه فلاسک و کتری اب جوش گذاشتم دم در... با چند تا بطری اب معدنی... کارت

راه میفته؟

_فکر کنم...

بهراد : کل کوچه اب نداره ...

_هنوز پشت دری؟

بهراد : اره چطور؟چیزی لازم داری؟

_تا کی میخوای وایسی حرف بزنی؟

بهراد:کارم داری؟

با حرص گفتم:نخیر... برو من بتونم ابا رو بردارم...

بهراد مسخره گفت:خوب بردار...

_کوفت ... بهراد برو دیگه ... دارم یخ میزنم...

بهراد خندید وگفت: حالا چه با حیا شده واسه من... و گفت: بیا رفتم...

با اینکه مطمئن نبودم اروم در وباز کردم .دیدم بله خبری ازش نیست .

بطری ها رو برداشتم و اب گرم و با یه کاسه ی کوچیکی رو سرم خالی کردم ... تو پنج دقیقه از شر اون همه کف خلاص

شدم و حوله رو دور خودم پیچیدم.

از سرما داشتم منجمد میشدم. یه تاپ دکلته ی بدون بند تنم کردم و شلوارک کوتاهی هم پوشیدم و موهام و ازاد گذاشتم تا

خشک بشن ... احتمالا بجز اتو ... سشوار بهراد هم نصیب من میشد.

حوله رو روی شوفاژ گذاشتم تا گرم بشه ... بعد هم اونو عین لنگ دور خودم پیچیدم. از گرماش کمی قوت گرفتم.

از اتاق بیرون اومدم ... بهراد داشت باطری های کنترل و عوض میکرد.

با دیدن من متعجب گفت: چرا لباس نپوشیدی...

یه نگاهی به ریختم کردم... واقعا در نگاه اول اصلا متوجه نمیشد زیر اون حوله خوب من همون لباسایی که معمولا جلوش

میپوشیدم و پوشیدم.

لبخندی زدم وگفتم: تو مشکلی داری؟

کنترل و روی میز گذاشت و درحالی که با چشمهای گرد و درشت به من زل زده بود گفت: خوب برو بپوش...

خندیدم وگفتم:حالا می پوشم...

بهراد مستقیم به من نگاه میکرد.

تو چشماش نگاه کردمو گفت: سرما میخوری ها ...

_تو نگران سرما خوردن منی الان؟

بهراد دستهاشو تو جیب شلوارکش کرد وکمی این پا واون پا شد.

اخرسر هم دستشو با کلافگی از جیبش دراورد ولای موهاش فرستاد.

به سمتش رفتم که یه قدم به عقب رفت.

لبخند کجی زدمو گفتم:طوری شده؟

بهراد با حرص گفت: بهت میگم برو لباس بپوش...

_اگه نرم...

بهراد نیشخندی زد وگفت:میخوای کار دست خودت بدی؟

لبخند کجی زدم و دست به کمر جلوش ایستادم و گفتم : چیه؟ اینقدر بخودت بی اطمینانی؟

با حرص گفت:من؟

با خنده گفتم: نه من؟

پوفی کشید و با اشفتگی گفت:کتی بهت میگم برو لباس بپوش...

خندیدم وگفتم: من الان پوشیده ام...

بهراد دو دستی به موهاش چنگ زد وگفت: کـــتی...

خندیدم وگفتم:واقعا اینقدر بی اراده ای؟

بهراد اخم پهنی کرد وگفت: چی میگی؟من برای خودت میگم لباس بپوش... بیچاره سرما میخوری...!

لبخندی زدم و در سکوت به چشمهاش خیره شدم.

به دیوار تکیه داد و گفت:منو انطوری نگاه نکن ...

_چرا؟ با نگاه من مشکلی داری؟

بهراد: اره...

دست به سینه جلوش ایستادم وگفتم:چه مشکلی؟

بهراد پوفی کشید . حس کردم پیشونیش کمی داره عرق میکنه ... از حرص دادنش کلا لذت می بردم.

خندید م وگفتم: واقعا اینقدر بی اراده ای؟

بهراد با غیظ گفت:کتی مجبورم نکن ...

_چی؟ مجبورت نکنم چی؟

ریتم نفس هاش تند شده بود.

کم کم هم صورتش به سرخی میزد .

بهراد تو چشمهام خیره نگاه میکرد ... دست اخر با کلافگی گفت:کتی نمیخوام مجبور بشم که ...

باز هم نزدیکش رفتم... دیگه ازش نمی ترسیدم که هیچ... حتی!

_که چی؟

بهراد:کتی برو لباس بپوش...

دستمو به صورتش کشیدم که صورتشو فوری کشید عقب وگفتم: واقعا ادم بی اراده وضعیفی هستی...

بهراد با دندون قروچه گفت:نیستم...

لبخندی زدم وگفتم: مطمئنی؟همیشه جلوی یه دختر اینطوری ضعیف میشی؟... سرخ میشی... نفس نفس میزنی؟

بهراد با حرص کنارم زد وگفت: کتی مجبورم نکن ...

با جدیت گفتم:چیو؟؟؟ مجبورت نکنم که چی؟

بهراد با حرص دستشو به کمرش گرفت و گفت: خودت خواستی ها...

لبخندی زدم و دستمو به سمت حوله ام بردم.

مات به من نگاه میکرد.

خندیدم وگفتم: میخوای بازش کنم؟

با حرص گفت: کتــــی... بس کن ...

لبخندی که دیوونه اش میکرد و زدمو حوله رو از دور خودم باز کردم...

پقی زدم زیر خنده ... قیافه ی اچمز شده ی بهراد دیدنی بود.

بهراد اهی گفت و به سمت دستشویی رفت.

با خنده گفتم: حواس پرت اب قطعه ...

و همینطور که داشتم میخندیدم ...یه بطری اب پشت در گذاشتم وگفتم: من تو هالم ...

و لبه ی تاپمو بالا کشیدم وجلوی تلویزیون لم دادم.

خوابم گرفته بود بس که شبکه ها رو اینطرف واونطرف کردم.

درنهایت هم به یه سریال ایرانی رضایت دادم وسعی کردم بفهمم ماجرا از چه قراره ...

بهراد از اتاق بیرون اومد و گفت:کتی؟

_بله؟

بهراد نگاهی بهم کرد وگفت:هیچی...

_چی شد؟

بهراد: گفتم که هیچی...

کنارم نشست و زل زد به تلویزیون ...

مصر بودم بدونم چیکارم داره.... لبخندی زدم و گفتم: از شوخیم ناراحتی هنوز؟

بهراد بهم نگاه کرد وگفت:نه...

_بخاطر همین دو ساعته تو اتاق خودتو حبس کردی؟

بهراد لبخندی زد وگفت:نه کتی ... داشتم کارامو انجام میدادم...

_چه کاری؟

بهراد پوفی کشید و گفت:کارای مهندسی... و بهم نگاه کرد وگفت: باید باهم حرف بزنیم...

با تعجب گفتم:راجع به چی؟

بهراد :ببین من میتونم برات کار پیدا کنم ... ولی یه مسئله ای که هست اینه که حضور تو تو این خونه...

با حرص وبغض گفتم: مایه ی عذابم؟

با گیجی گفت: من چنین چیزی گفتم؟

_پس چی؟میخوای بیرونم کنی؟ گفتم که یه کار درست پیدا کنم خودم میرم...

با حرص گفت:کتی میذاری حرف بزنم؟

رومو برگردوندم و بهراد گفت:کتی خوشم نمیاد وقتی قراره حرف بزنم کسی نگام نکنه...

با پررویی هنوز داشتم یه طرف دیگه رو نگاه میکرد.

بهراد ازکنارم بلند شد وسمت دیگه ام نشست وزل زد تو چشمام و گفت: من وتو که داریم باهم اینجا زندگی میکنیم... باید

مثل ... مثل چطوری بگم... یه زندگی همخونگی داشته باشیم... عین اروپایی ها... دوست باشیم بهم برسیم کمک هم کنیم ...

ولی ...

با عصبانیت گفتم:

ولی بعضی وقت ها یاد خاطرات دوبی بیفتیم و کارهای ناتموم رو تموم کنیم... آره؟ منظورت همینه دیگه؟ دوست باشیم ولی

بهم برسیم! Friends with benefit!

یه دفعه داد زدم:

من این همه بدبختی توی دبی نکشیدم که بیام اینجا و تو رودربایسی این که سربارتم به این پیشنهادت جواب مثبت بدم...

خودتم خوب می دونی که برای من بریدن و گذاشتن و رفتن خیلی آسونه... یه بار با وحشی بازی سعی کردی تصاحبم کنی،

این بار با یه پیشنهاد محترمانه و مودبانه! پیش خودت فکر کردی که کتی اهل هرچی باشه اهل از تن مایه گذاشتن نیست؟

بهراد اخم کرد و گفت:

تو پیش خودت در مورد من چی فکر کردی؟ من اهل دختربازی هستم... آره... شاید برای این قضیه خیلی هم پول خرج کنم

و خیلی کارها بکنم ولی هرکسی که دختربازه لزوما حیوون نیست. منم هرچی باشم حیوون نیستم... ولی تو بدبینی... منتظر

لحظه ای هستی که دستم رو بشه و خوی حیوانیم رو ببینی...

تند رفته بودم... لحن آرومش باعث شد عذاب وجدان بگیرم... گفتم:

من فکر نمی کنم که تو حیوونی... ولی خب... می دونی که چی بهم گذشته...

بهراد پوزخندی زد و گفت:

اگه منتظری یه نفر پیدا شه و کمکت کنه منتظر نباش که اون آدم یکی مثل کامی باشه... امثال تو با کارهاشون نسل این

آدم ها رو منقرض کردن... تو یه آدم نه چندان خوب... منم یه آدم نه چندان خوب... حاضری تکلیف زندگی دونفره مون رو

مشخص کنیم؟ ... پایه ی یه زندگی اروپایی هستی؟

میون حرفش اومدم وگفتم: ولی حرمت همو هم نگه داریم؟

صورت بهراد توی هم رفت ولی گفت:

اره ... تو این مایه ها ... موافقی؟

_من که از خدامه ... ولی قول میدم زیاد سر بارت نباشم...

پوزخندی زد وگفت:چند بار بهت بگم سربار نیستی؟؟؟

از قیافه ی بهراد مشخص بود که این دقیقا اون نتیجه ای نبود که می خواست بهش برسه! می دونستم نظرش هنوز روی

دوستی با مزایا ست! ولی دوست داشتم همین موضع رو بچسبم... خودمو بزنم به اون راه...

اروم گفت:راستی...

بهش نگاه کردم وگفت: کتی من امشب خونه نیام مشکلی نداری؟

_نه ...

بهراد:پس از تنهایی نمی ترسی؟

_نه ... میری خونه ی پدر ومادرت؟

بهراد کمی بهم نگاه کرد و انگار که با خودش حرف بزنه گفت:اصلا تو هم بیا...

بهش نگاه کردم وگفتم:کجا؟

موهام و پشت گوشم فرستاد و گفت: شب یه پارتی دعوتم... ساعت ده اینطورا ...

به ساعت نگاه کردم ... تازه هفت بود.

لبخندی زد وگفت:میای؟

_اگر تو بخوای ... باشه ...

ابروهاشو بالا داد و گفت:چه حرف گوش کن ...

چیزی نگفتم و فکر کردم خیلی وقته یه مهمونی عین ادم نرفتم ... یه مهمونی که ...! ذهنم داشت پر میکشید به سمت

ضیافت شیخ که ... اشکهام اروم روی صورتم غلت زدند.

بهرادچونمو تو دستش گرفت وگفت:از فکرش بیا بیرون ... امشب با من قراره خوش بگذرونیم ... اکی؟

لبخندی بهش زدم واشکهامو اروم از روی صورتم پاک کردم.

_به سبک اروپایی؟

خندید وگفت:اروپا و امریکا که نتونستی بری ... حداقل سنت اروپا و امریکا رو بیاریم اینجا ...

خندیدم و بهراد گفت: نخند اینطوری یادم میره چی میخوام بگم!

با اینکه هنوز داشتم میخندیدم بهراد کمی ازم فاصله گرفت ومهربون گفت: من که لباس دارم... دوست داری بریم برات

لباس بخریم؟

مات گفتم:واقعا؟

بهراد:اره ... بلند شو...

با من من گفتم: اخه اینطوری خرجم خیلی میره بالا...

با اخم گفت:کتی ... مسخره نشو... تو تمام کارهای خونه رو میکنی... اشپزی... نظافت ... ظرف شستن ... من یه هفته

است دارم بهترین غذاها رو میخورم...

لبخندی بهم زد وگفت: ببخشید ببخشید اگر مستخدم هم استخدام میکردم خرجش خیلی ازتو کم تر بود.

لبخندی بهش زدم وگفت:برو مانتوتو بپوش ... امشب قراره خوش باشیم...

با تکون سر موافقت کردم و به اتاق رفتم . مانتو شلواری که از دبی خریده بودم و تنم کردم ویه شال ساده سرم انداختم.

بهراد تو هال منتظرم بود.

دستشو به سمتم دراز کرد.

با دو تا گام بلند خودمو بهش رسوندم ودستش وگرفتم. خیلی وقت بود که از کنارا ون بودن حس قدرت و اطمیمنان داشتم.

درحالی که سوار اسانسور میشدیم گفت: امشب باید نقش دوست دخترمو بازی کنی ها ...

لبخندی زدم وگفتم: باشه...

بهراد:مشکلی نیست پس؟

شونه هامو بالا انداختم وگفتم: نه ... حداقل بهتر از اینه که ...

انگشت اشاره اشو روی لبم گذاشت و گفت:هیس.. قرار بود به قبلا فکر نکنی... اکی؟

لبخندی زدم ولبخندی زدو چال گونه اش معلوم شد.

بهراد با دست و دل بازی برام یه تاپ و دامن خریده بود که خودش اصرار داشت یاسی باشه ولی من که از رنگ یاسی

متنفر شده بودم آخر سر به بنفش تیره رضایت دادم. یه کفش پاشنه بلند مشکی هم خریدیم و بعد از خریدن چند قلم لوازم

آرایش کار خرید رو تموم کردیم.

دست و دل باز بود... خسیس بازی توی کارش نبود. کلا اهل بریز و بپاش بود. بازوش رو گرفته بودم و به زور از تو مغازه

ی عطرفروشی بیرون اورده بودمش... به خریدن یکی دو تا عطر هم راضی نبود...

ماشین رو جلوی یه خونه ی ویلایی پارک کرد و گفت:

کتی... ببین... زیاد جوش مهمونیش خوب نیستا...

اخم کردم و گفتم:

بدتر از مهمونی شیخ؟

بهراد لبخند زد. دستمو گرفت و گفت: نه بابا...

با هم وارد خونه شدیم.

یه نگاهی به دور و بر خونه کردم. توی هال یه دست کاناپه ی قرمز بود که چند تا پسر و دختر چفت هم روی بزرگترین

کاناپه نشسته بودند. یه پسر که کلاه سرش بود روی یکی از کاناپه ها نشسته بود و یه دختر با حالت زننده ای جلوش می

رقصید.

با نفرت نگاهمو از دختر گرفتم. یه میز ناهارخوری رو به روی بزرگترین کاناپه بود که یه طرفش چند بطری مشروب و سه

ردیف لیوان یه بار مصرف قرار داشت. چند تا دختر با لباس های ناجور اون طرف میز ایستاده بودند و به تنقلات روی میز

ناخونک می زدند.

دور تا دور سالن باندهای بزرگی قرار داشت و صدای موزیک توی فضا پیچیده بود. چند نفر وسط سالن می قرصیدند و

رقصشون به اندازه ی همون دختر بد بود.

نگاهمو از دختری که نزدیک اپن ایستاده بود و هر لحظه با دو پسری که دورش بودند بیشتر از قبل پیش می رفت گرفتم و

به بهراد نگاه کردم. با دیدن لباس های دخترها و مهمون های مست فقط یه چیز به فکرم رسید:

مرده شور بهراد رو با این دوستاش ببرن!

به پسری که داشت به سمتمون می اومد نگاه کردم. دکمه های پیرهنش تقریبا تا پایین باز بود. صورت و گردنش سرخ شده

بود. صدای خنده هاش زیادی بلند بود. موهای تیره ش بهم ریخته بود.

با دیدن بهراد گفت:

بـــــــــــــــه! داداش خودم... چطوری رفیق؟ کیف حالک؟

بهراد باهاش دست داد و منو بهش معرفی کرد:

دوست دخترم کتی... کتی! دوستم یاشار!

یاشار یه کم دستم رو بیشتر از حد معمول توی دستش نگه داشت و مجبور شدم دستم رو از دستش به زور بیرون بکشم. تا

خواستم به سمت اتاق برم تا مانتوم رو در بیارم دیدم که یاشار به یکی از دخترهایی که نزدیک میز بود اشاره کرد که بره

سمت بهراد... نگاهی به سر تا پای دختر کردم. یقه ی پیرهن شل و ولش تا ناکجاآباد باز بود. دامن پیرهنش اون قدر کوتاه

بود که...

بهراد با دیدن دختر سرش رو اون طرف کرد و آهسته خندید. چیزی به یاشار گفت که نفهمیدم. تو دلم گفتم:

آره! تو از این دخترها خوشت نیاد کی باید خوشش بیاد؟!

داشتم به سمت اتاق می رفتم که یه لحظه وسوسه شدم و برگشتم پشت سرمو نگاه کردم. بهراد داشت دختره رو برانداز می

کرد. یه چیزی به یاشار گفت. یاشار بلند گفت:

نترس بابا... این دخترها همشون دوبی رفته ن... کار بلدن... کلی بهشون پول دادم.

قلبم توی سینه فرو ریخت... بهراد به سمتم برگشت. هر دوتامون با دهن باز بهم نگاه کردیم... سرمو پایین انداختم و به

سمت اتاق رفتم. قلبم توی دهنم بود... دستام می لرزید. دستامو مشت کردم و سعی کردم خودمو کنترل کنم تا از عصبانیت

داد نزنم. همین که در اتاق رو باز کردم چشمم به یه دختر و پسر افتاد. سریع در رو بستم و با عصبانیت گفتم:

اَه! گندشون بزنن!

به دیوار تکیه دادم و نفسم رو با حالتی عصبی بیرون دادم. چشمامو بستم... سرم درد گرفته بود. صدای یاشار توی ذهنم

پیچید:

این دخترها همشون دوبی رفته ن... کار بلدن...

نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم به خودم مسلط شم ولی نتونستم اخم رو از صورتم پاک کنم. بی خیال اتاق های در بسته

شدم. مانتوم رو در اوردم. وارد هال شدم و مانتومو روی یه صندلی خالی انداختم. چشمم به بهراد افتاد. داشت برای خودش

نوشیدنی می ریخت. با چشم دنبال دختری گشتم که تا چند دقیقه ی پیش دیده بودم... دور و بر بهراد که نبود. نفس راحتی

کشیدم. به سمت بهراد رفتم. کنارش وایستادم و گفتم:

چی شد؟ تو که دخترهای دوبی رفته رو دوست داشتی! چرا دکش کردی؟

بهراد نگاهی به سر تا پام کرد و گفت:

آره... خیلی ازشون خوشم می یاد... خصوصا اون خوشگل وحشی رو که جلوم وایستاده...

و با شیطنت خندید. گفتم:

آره! خوب یادمه که به دلت نشسته بودم!

بهراد لیوانش رو روی میز گذاشت. بازومو گرفت و گفت:

کتی... اذیت نکن...

منو به سمت خودش کشید... خندیدم و گفتم:

راست می گم دیگه... اون از خرید کردنت از پوپک! این از دوستی با مزایات!

بهراد خندید. اخم کردم... گفتم: بایدم بخندی!

و جاممو پر کردم ... یه خرده تو دهنم نگهش داشتم وبعد اروم اروم قورتش دادم.

بهرادم داشت به من نگاه میکرد.

کمی دیگه برای خودم ریختم.

بهراد لبخندی زد و جامشو به جامم زد وگفت:به سلامتی...

لبخندی زدم و یه نفس همزمان باهم سرکشیدیم.

اروم زیرگوشم زمزمه کرد:بازم میخوری؟

بدم نمیومد...

یه کم دیگه برام ریخت و باز یه نفس همزمان سرکشیدیم.

یخرده داغ شده بودم.

بهراد اروم دستشو روی شونه ام گذاشت و بی مقدمه گفت: می یای برقصیم؟

گوشمو تیز کردم و به آهنگی که داشت پخش میشد گوش کردم:

======

ادامه در بخش هفدهم =>>>>

" بخش هجدهم "

گوشمو تیز کردم و به آهنگی که داشت پخش میشد گوش کردم:

You've got me and I could not defend it

تو منو به خودت جذب کردی نمیتونم انکارش کنم

I tried but I had to surrender

خیلی تلاش کردم اما باید تسلیم بشم

از بقیه ی آهنگ هایی که پخش شده بود بهتر بود... حداقل می شد مثل آدمیزاد باهاش رقصید...

Your style got me under the spell

استایل تو من و جادو میکنه

Left me no other choice but to get down

و هیچ راه چاره ای جز کنار اومدن ندارم

بهراد دستمو گرفت و وسط سالن رفتیم... صدا اون قدر بلند بود که احساس می کردم زمین کف پام می لرزه... توی قفسه ی

سینه م احساس کوبش می کردم. بخار اطرافمون رو گرفت. رقص نور فلشی درست توی چشمم بود... یه لحظه پشیمون

شدم و خواستم به هال برگردم که بهراد دستمو گرفت و منو به سمت خودش کشید و در گوشم گفت: It's too late

It's too late, it's too late, It's too late, it's too late

خیلی دیر شده

You've got it, you've got it, You've got it, you've got it

تو داری منو بدست آوردی

خندیدم. دستمو روی شونه ش گذاشتم و گفتم: you've got it

لبخندی زدم و شروع کردم با ریتم آهنگ پا و شونه هام رو تکون دادم... دستشو روی کمرم گذاشت و یه کم منو به خودش

نزدیک کرد. به چشمهاش که اونشب حسابی شیطون شده بود نگاه کردم. اونم سرش رو کج کرد و به چشمام زل زد...

When I look into your eyes, it's over

وقتی به چشمات نگاه میکنم , تمومه

You've got me hooked with your love controller

تو با عشقت من و تو دام خودت انداختی

چرخیدم و پشتمو بهش کردم. دستش رو دور کمرم انداخت و منو به خودش نزدیک کرد. با خنده ی مستانه ای گفتم: پررو

شدی...

صورتش رو نزدیک گوشم اورد و گفت: عربی بهتر می رقصیدی...

به سمتش چرخیدم ... دستهامو روشونه اش گذاشتم.

I'm trippin' and I could not get over

خودم و ازت دور کردم اما بازهم نتونستم فراموش کنم

I feel lucky like a four leaf clover

من مثل یک شبدر چهار برگ ,احساس خوش شانسی میکنم

پوزخندی زدم و گفتم:

خب چرا نمی ری با یکی برقصی که بلده؟

خواستم برم که دستمو کشید. محکم به سینه ش خوردم و پام لیز خورد. با دستش کمرمو گرفت و نذاشت تعادلمو از دست

بدم. سرشو جلو اورد و گفت: Cuz I'm into you

Cuz I'm into you, I'm into you

چون من مجذوب تو شدم

I'm into you, yeaaah

I'm into you, I'm into you

I'm into you, yeaaah

چرخیدم و رو به روش ایستادم همون طور که مثل خودش با ریتم آهنگ بدنم رو به صورت موزون تکون می دادم گفتم:

اذیتت می کنم ها! می دونی که خوب بلدم... .

خندید و گفت:

من خودم همه آدم و عالم رو اذیت می کنم. چی می گی دختر؟

خندیدم و پشتمو بهش کردم... دستهاشو روی شکمم قفل کرد و سرشو تو گودی شونه و گردنم فشار داد.

Nana nananana nana-na-eh

دوباره دستمو روی شونه ش گذاشتم. همون طور که به چشماش زل زده بود و با شیطنت می خندیدم آهسته و موزون شونه

هام رو تکون می دادم و با ریتم آهنگ آروم پایین و پایین تر می اومدم... بلند خندید و گفت: کتی باز داری بازیم می دی...

Listen, now I'm strong baby I bring the fire on

گوش کن ، من خیلی قوی و محکمی هستم عزیزم و همه رو عاشق خودم میکنم

Sharp shooter, you can call me the zion

تیر انداز ماهر ، میتونی منو بهشتت بدونی

دورش چرخیدم. دستمو گرفت... تا جایی که دست های تو هم قفل شده مون اجازه می داد ازش دور شدم... انگشت اشاره م

رو به حالت هشدار تکون دادم و براش ابرو بالا انداختم.

I'm not the one easy to get to

من اون آدمی نیستم که ساده بدستش بیاری

دستمو کشید. چرخیدم... از زیر دستش رد شدم و نزدیکش ایستادم. دستمو روی شونه ش گذاشتم ... دوتایی با هم هماهنگ

به ریتم آهسته تکون می خوردیم... بی اختیار لبخندی بهش زدم.

But all that changed, baby when I met you

اما وقتی دیدمت همه چی عوض شد عزیزم

It's too late, it's too late, It's too late, it's too late

خیلی دیر شده

You've got it, you've got it, You've got it, you've got it

تو داری منو بدست آوردی

دستای همدیگه رو گرفتیم همون طور که به چشم های هم نگاه می کردیم با ریتم آهنگ پا و شونه هامون رو تکون می

دادیم.

When I look into your eyes, it's over

You've got me hooked with your love controller

I'm trippin' and I could not get over

I feel lucky like a four leaf clover

یاشار دوباره بخار رو زد و دور و برمون پر از بخار شد... توی فاصله ی خاموش و روشن شدن های کوتاه فلشر به

صورت جذابش نگاه کردم... بهم لبخند زدیم.

Cuz I'm into you, I'm into you

I'm into you, yeaaah

I'm into you, I'm into you

I'm into you, yeaaah

آهنگ تموم شد. بهم خندیدم. به سمت هال رفتیم. به خاطر بخار و فلشر سرم درد گرفته بود. همین که دستم رو از دست

بهراد بیرون کشیدم صدایی آشنایی از سمت راستم شنیدم:

کتی... وای خدا! باورم نمی شه... کتی!

چشمم به دختری با موهای بلند بلوند و پوست سفید افتاد. به چشم های عسلی و آرایش غلیظش نگاه کردم. آشنا بود... با

خنده گفت: نشناختی؟

با شک و تردید گفتم: سحر...

دستاش رو دور گردنم انداخت و گفت: وای کتی... باورم نمی شه دارم اینجا می بینمت...

منو توی بغلش کشید. منو از خودش جدا کرد... دهنم باز مونده بود... با ناباوری به صورتش خیره شده بودم. بازوهاش رو

گرفتم و به صورتش زل زدم. لبخندی زدم و گفتم:

منم باورم نمی شه... وای سحر... اینجا چی کار می کنی؟

سحر خندید و گفت: کار! می خواستی چی کار کنم؟

نگاهی به سرتاپای بهراد که کنارم ایستاده بود کرد و گفت:

نمی خواستم مزاحم بشم... انگار منتظرته...

با تعجب نگاهی به بهراد کردم. داشت برای خودش مشروب می ریخت و با کنجکاوی به ما نگاه می کردم. سحر گفت:

بگو ببینم... برای کی کار می کنی؟ تو رو هم سارا فرستاده؟ چرا با ما نیومدی؟ ... نکنه سفارشی برای این خوشگله

فرستادت؟

خندید و چشمکی زد. با گیجی نگاهش کردم و گفتم:

حالت خوبه سحر؟ چی می گی؟ سارا کیه؟

سحر تابی به موهای بلندش داد... نگاهی به موهاش کردم... خوشگل شده بود ولی صورتش بین اون همه رنگ و روغن

گم شده بود. نگاهی به سرتاپاش کردم. یه دکلته ی قرمز و یه دامن کوتاه مشکی با جوراب شلواری توری پوشیده بود... یه

دفعه یاد حرف یاشار افتادم... دخترهای دوبی رفته... کلی هم خرجشون کرده بود... قلبم توی سینه فرو ریخت... گفتم:

سحر... تو چی کار می کنی؟

خودم فهمیدم... شخصی به اسم سارا فرستاده بودش تا این پسرها رو ... سرم گیج رفت... فقط تونستم بگم: چرا؟

سحر که حواسش به بهراد پرت شده بود گفت:

حالا این پسره کیه که این قدر حواسش بهت هست؟

بازوهای سحر رو دوباره گرفتم و گفتم:

منو نگاه کن! از شادی خبر داری؟ بیتا؟ خودت چی کار کردی؟ برای چی داری این کارو می کنی؟ می فهمی داری چه غلطی

می کنی؟

صورت سحر جمع شد... فهمیدم ناراحت شده. ابروهای باریکش توی هم گره خورد و گفت:

نیست که خودت خیلی سر به راه و آدمی! داری منو نصیحت می کنی... پاشو برو مشتریت رو جمع جور کن تا نرفته سراغ

بقیه.

این دفعه صورت من از ناراحتی جمع شد. گفتم:

مشتری؟ تو واقعا این طوری در مورد من فکر می کنی؟ دوستمه! من این همه بدبختی نکشیدم که خودمو از زیر دست اون

آدما بیرون بکشم که آخرش بخوام دنبال مشتری بگردم.

سحر با تعجب به بهراد نگاهی کرد. دیدم که با نگاهش سر تا پای بهراد رو از نظر گذروند. با حالت خاصی گفت: دوست

پسرته؟

احساس کردم توی نگاه و لحن سحر یه رگه هایی از حسادت وجود داره. دستش رو نوازش کردم و گفتم:

سحر... بیا با هم حرف بزنیم.

سحر دستش رو از دستم بیرون کشید و گفت:

نمی تونم... باید کارمو بکنم... همه مثل تو یه تیکه ای مثل این پسره گیرشون نیومده که ساپورتشون کنه!

پشتش رو بهم کرد. سریع شونه ش رو گرفتم و به سمت خودم چرخوندمش. گفتم:

سحر قدر خودتو بدون... ما اشتباه کردیم... همه مون... ولی کاری که تو می کنی اشتباه دوم و بزرگتریه... آخه می ارزه؟

سحر دستمو از روی شونه ش پایین انداخت و گفت:

ما رو فروختن... نگهمون داشتند و تو اصلا نمی فهمی باهامون چی کار کردند...

چونه ش لرزید... چشماش از اشک برق زد. ادامه داد:

شادی عقل درست و حسابی براش نمونده... قبل از این که برگردم ایران دیدمش... عین دیوونه ها شده بود... بیتا هم از اون

کم نداره... اون وقت توی عوضی اینجا با دوست پسرت وایستادی و داری ته دلت به ریش ما می خندی...

یه دفعه محکم توی سینه م زد و گفت:

شب ها خوابت می بره؟ عذاب وجدان خفه ت نمی کنه؟ آرزوی مرگی نمی کنی؟ به خاطر کاری که با شادی کردی؟... باید

هم با دمت گردو بشکنی! اگه هاتف دوباره منو پیدا نمی کرد و سر این کار نمی اورد الان باید کارتون خواب می شدم... اون

وقت توی خرشانس همچین پسری رو تور کردی! پس هاتف راست می گفت. شیخ رو پیچوندی و حسابی تحقیرش کردی بعد

با این پسره ریختی رو هم... آفرین ... خوشم اومد.. خوب زرنگی... آشغال عوضی!

قلبم محکم توی سینه می زد. با عصبانیت گفتم:

حرف دهنتو بفهم! منم مثل شماها فروختن... فقط عرضه داشتم که خودمو نجات بدم. شماها زود تسلیم شدین! مشکل از

شماهاست! این قدر بدبخت و ضعیف بودید که زود خودتون رو گم کردید! اصلا همین که از کامیون پیاده شدیم شماها

خودتون رو باختید! من بابت شرافتم جنگیدم. به کاری هم که کردم افتخار می کنم.

سحر پوزخندی زد... با صدایی که از بغض می لرزید گفت:

آهان! یادمه یه مشت نگهبان قلچماق منو دست اون مردیکه دادن... به خودم اومدم و دیدم روی یه تختم و طرف داره

لباساش رو در می یاره...

یه دفعه احساس کردم قلبم تیر کشید... یاد خوابی افتادم که شب اول توی خونه ی بهراد دیده بودم. ناخودآگاه یه قدم به عقب

برداشتم. سحر گفت:

نمی دونم جنگیدن یعنی چی؟ یعنی می زدم طرف رو می کشتم؟... من این چیزها حالیم نیست... فقط خواستم بهت بگم با

خراب کردن زندگی شادی بدبخت برای خودت خوب وضعی بهم زدی. برو به دوست پسرت بچسب! از همون اول که دیدمت

فهمیدم یه دختر هرزه و آشغالی که فقط به فکر خودتی!

یه دفعه از خون جلوی چشمم رو گرفت. دستمو بالا بردم و محکم توی صورتش زدم. هلش دادم و گفتم: دهنتو ببند عوضی!

تعادلش رو از دست داد و روی کاناپه ی پشت سرش افتاد. صدامو بالا بردم و گفتم:

یه نگاه به سرتاپای خودت بنداز تا ببینی هرزه به کی می گن!

قلبم محکم توی سینه م می زد. بهراد بازوم رو گرفت و گفت:

چی کار می کنی کتی؟ آروم بگیر!

دستمو از بازوش بیرون کشیدم و گفتم: ولم کن! بهم دست نزن!

سحر با عصبانیت از جاش بلند شد و به بهراد گفت:

برو دنبال دوست دختر (... ) ت. حالم ازتون بهم می خوره...

جلوم وایستاد و با صدای بلند گفت:

نکنه همه ش نقشه بود؟ هان؟ مخصوصا تو رو با ما اوردن تا مخمون رو بزنی! بعدش هم پول خون ما رو دادن بهت که

بری با دوست پسرت خوش بگذرونی!

بی اختیار به سمت سحر هجوم بردم. بهراد سریع بینمون وایستاد و گفت:

بسه دیگه! تمومش کنید.

سحر بهراد رو کنار زد و گفت:

بگو دروغ می گم!

بهراد کمرم رو گرفت و منو عقب کشید. با آرنج توی سینه ی بهراد زدم و سعی کردم خودم رو آزاد کنم. رو به سحر داد

زدم:

آره... اصلا همینه... توام اگه عرضه داشتی گلیمت رو از آب بیرون می کشیدی... نه این که سراغ راحت ترین کاری که

برای یه زن هست بری...

نگاهی تحقیرآمیز به هیکلش کردم و ادامه دادم: خودفروشی!

بهراد رو کنار زدم. مانتوم رو برداشتم و از خونه بیرون زدم... همین طور که تند تند از پله ها پایین می اومدم مانتوم رو

تن کردم... نفس نفس می زدم... قلبم توی دهنم بود... دستام می لرزید... یه دفعه روی پله سر خوردم و روی دو تا پله ی

باقی مونده غلت خوردم و محکم زمین خوردم. صدای ناله و آخ و اوخم بلند شد... آرنج دست راستم درد گرفته بود. با دست

چپ کفش های پاشنه بلندم رو در اوردم و با عصبانیت به اون طرف پرت کردم. مچ پام و زانوم رو مالیدم... چشمامو از درد

روی هم گذاشتم. زانوم رو بغل کردم و دندونام رو روی هم فشار دادم.

صدای پایی شنیدم. بهراد بود... با دیدن من توی اون وضعیت سریع به سمتم اومد و گفت:

چی کار می کنی کتی؟ مراقب باش...

با عصبانیت داد زدم:

فکر می کنی خودمو از قصد انداختم؟ فکر می کنی عقلم کمه؟ کوری؟ نمی بینی خوردم زمین؟

بهراد یه لحظه با تعجب نگاهم کرد. بعد به سمتم اومد. بازوهام رو گرفت و از زمین بلندم کرد. محکم منو تکون داد و گفت:

داری خیلی تند می ری دختر! فهمیدی؟ جلوی زبونت رو بگیر تا منم قاطی نکنم... داری شورش رو در می یاری! خوشم نمی

یاد این طوری باهام حرف بزنی... به هیچکس اجازه نمی دم این طوری باهام رفتار کنه... فهمیدی؟

بازوهام رو ول کرد. اون قدر بازوهام رو محکم فشار داده بود که درد گرفته بود. اگه سربارش نبودم حالش رو می گرفتم.

بهراد نگاهی به سرتاپام کرد. جلو اومد. لباسام رو تکوند. انگار یه کم آروم تر شده بود. گفت:

عصبانیم می کنی کتی... یه خورده رو اعصابت کنترل نداری! پاشو بریم بالا... حال دختره رو که گرفتی... بذار حداقل تا

مهمونی تموم نشده یه کم خوش بگذرونیم.

دستی به سرم کشیدم و گفتم:

من نمی یام... تو برو... من آژانس می گیرم و می رم خونه...

تو دلم گفتم:

توام برو پیش دوست های تنه لشت و اون دخترهای خراب!

بهراد دستش رو توی جیبش کرد و گفت:

مطمئنی؟ باید تنها بمونی ها...

آرنج دست راستم رو مالیدم و گفتم:

عیبی نداره... می خوام برم... همین که یاشار دهنش رو باز کرد اعصابم بهم ریخت. بعدش هم که سحر از روی حسادت

هرچی می خواست بهم گفت.

بهراد کیف پولش رو دستم داد و گفت:

برو خونه... استراحت کن و سعی کن فراموش کنی... منم سعی می کنم زود بیام.

از توی کابینت یه بطری ویسکی بیرون اوردم. یه کم توی لیوان ریختم و به هال برگشتم. خودمو روی کاناپه انداختم.

نگاهی به عکس بهراد کردم... یادم اومد چه قدر باهاش بد رفتار کرده بودم و چه قدر بد عکس العمل نشون داده بود...

یه کم از نوشیدنیم خوردم... نگاهی به ساعت کردم... دو بود... گفته بود زود می یاد... سرم رو روی دسته ی کاناپه گذاشتم

و چشمامو بستم. سعی کردم سحر و حرفاش رو از مغزم بیرون کنم... می دونستم... می دونستم چیزی که برام اتفاق افتاده

چیزی نیست که هیچ وقت بتونم فراموشش کنم... یاد شادی افتادم... چشمام رو باز کردم... انگار سحر یه کوچولو حق

داشت... شاید فقط در مورد شادی... یاد صورت مظلوم و بچه گونه ش افتادم... ولی من نمی دونستم... اگه می دونستم چی

در انتظارمونه هرکاری می کردم تا مانع بدبختی شادی شم...

پوزخندی زدم... من؟ منی که فقط به خودم فکر می کردم؟ منی که دل عزیزترین کسام... مامان و بابام ... رو شکسته بودم

حاضر می شدم از خودم بگذرم و شادی رو نجات بدم؟ هیچ وقت!

دوباره نگاهی به عکس بهراد کردم... چشمامو روی هم گذاشتم... هرچی داشتم از بهراد داشتم... هرچند که اونم توقعاتی

داشت... بی خودی قضیه ی زندگی اروپایی رو پیش نکشیده بود...

و بعد پیشنهادش توی ذهنم اومد... زندگی اروپایی... دوستی با مزایا... شاید باید بهش فکر می کردم... یعنی تازه اون شب

به این نتیجه رسیدم که باید بهش فکر کنم... وسوسه شده بودم یه بار همچین زندگی رو تجربه کنم... جالب و هیجان انگیز

به نظر می رسید...

نگاهی به ساعت کردم... سه و نیم شده بود... بهراد نمی اومد... می دونستم... می خواست شب رو با یکی از اون دخترها

باشه... درست به همون اندازه که دست و دل باز و مهربون بود و حمایت می کردم ، اسیر هوی و هوسش بود... و من

احمق برای چند ثانیه به با اون بودن فکر کرده بودم...

فصل هفتم:

سرمو که بلند کردم حس کردم گوشام داره سوت میکشه ...

با دیدن لباس هام و تخت خواب چشمهامو بیشتر باز کردم سردرد مستی از هر میگرن و کوفت و زهرماری بدتر بود. به

سختی سرجام نیم خیز شدم، حس کردم سرم داره میترکه و الانه که مغزم از گوشام بیرون بزنه...

اصلا یادم نبود که کی برگشتیم خونه!

یه لحظه به خودم و سردردم فرصت دادم و کمی سرجام موندم.

تو اتاقم تو خونه ی بهراد بودم!

اتاقم... چه سریع مالک شده بودم. پوفی کردم و به کمک دیوار روی پاهام ایستادم . از شدت درد انگشتام زانوم هم ذوق

ذوق میکرد . از اتاق بیرون رفتم .معده ام میسوخت وحلقم بد طعم بود.

در و باز کردم وارد هال شدم.

یه لحظه ماتم برد... بهراد رو کاناپه خوابش برده بود و یه دختر هم سرشو رو سینه ی برهنه اش گذاشته بود و اونم خواب

بود.

جفتشونم برهنه بودن ... هرچند رو مبلی تا حدی روشونو گرفته بود.

از این صحنه عقم گرفت و به اتاق برگشتم ... پشت در نشستم و سرمو گرفتم تو دستهام.

کمی شقیقه هام و فشار دادم و سعی میکردم اب دهنمو جمع کنم تا حلق سوزناکمو التیام ببخشه...

از سرویس بهداشتی تو اتاق استفاده کردم... یه دوش سرسری گرفتم و خیس خیس تی شرت استین کوتاه و جینی تنم

کردم.مانتو وشالمو برداشتم ... تو کیفمو نگاه کردم،میخواستم ببینم چقدر پول همرامه ... بهراد بهم پول میداد یعنی

میگفت:پیشت باشه . یا یه همچین چیزی...

فقط میدونم ده هزار تومن داشتم که از سرمم زیاد بود. از اتاق بیرون زدم، از تو اشپزخونه یه کارد میوه خوری برداشتم.

بی توجه به اون دوتا از خونه خارج شد.

هوای بیرون باعث شد چند تا نفس عمیق جون دار بکشم و مسیری و بی هدف پیش بگیرم.

تازه ساعت ده صبح بود... نه خلوت نه شلوغ ... وارد خیابون اصلی شدم.

پاهام هنوز درد میکرد، نمیخواستم تو خونه باشم و صبحونه ی دو نفره ی اونا رو خراب کنم .یه چیزی ته دلم بهم میگفت

:دیگه باید از بهراد و خونه اش دل بکنم ...

یه چیزی... یه حسی... یه ندایی... یه الهامی.. بهم میگفت که بهراد کامی نیست...!

کامی از یه لحاظ فرشته بود اونم این بود که حسش به من یه جور صداقت و پاکی داشت . ولی بهراد ... یه جور هیزی و

پستی تو ته چهره و چشماش بود... یه جوربی صفتی... یه جور هرزگی... یه جور خرابی...

نمیتونست با من باشه با یکی دیگه بود ...

نفسمو فوت کردم دروغ چرا... دلم درد اومده بود ... نه که حسودیم بشه... نه... مال این حرفها نبودم که به مرد جماعت

حسودی کنم! دردم واسه هم جنس خودم بود.

دردم از بی حرمتی بود ... از کثافتی... از رذلی ... حیوون صفتی!

هرچند بهراد واسه من حیوون بازی شو کنار گذاشته بود... ولی هنوزم حیوون بود.هرچقدرم منکر حیوون بودنش بود ،

بازم حیوون بود.

سرم داشت میترکید...

تو ایستگاه اتوبوس روی صندلی نشتم... صندلی که نه... یه فلز سرد که روش با ماژیک سیاه نوشته بود: فرزاد و ارش...

یادگاری...!!!

درست روی فرزاد و ارش نشستم!

هنوز هیچی نشده یه پژو برام بوق زدم.

به سحر خیزیش خندیدم و بعد پنج دقیقه رفت.

دلم سوخت واسه اش... بدبخت چی میکشه... بیچاره منو از کجا میشناسی!!! شاید مریض باشم... شایدم تو مریضی...

هرچند هستی!

یاد بهراد افتادم که الان تو خونه است...

اونم مریضه...

یه سانتافه سیاه برام بوق زد.

خوش تیپ بود.

از تو افتاب نشستن خسته شده بودم. بی هوا از جا بلند شدم.

گفت:درخدمت باشیم...

پوزخندی زدم ، جلو رفتم وسوار شدم.

لبخندکجی زد و گفتم:سحرخیزی؟

عینکشو از رو چشماش برداشت وگفت: نه از دیشب بیدارم ...

_پس الان اضافه کاری وایستادی؟

نیشخندی زد وگفت:کمربندتو ببند....

بستم و گفتم: کجا میریم؟

_هرجا تو بخوای...

_من صبحونه نخوردم....

خندید وگفت: خوبه ... بریم خونه ی من؟

خندیدم و دست تو کیفم کردم . چاقوم سرجاش بود.

لبخند کجی زدم وگفتم:ساعت تازه یازده است...

_پس چیکار کنیم؟

_بریم صبحونه بخوریم... اگرم نه پیادم کن تو مشتری نیستی!

خندید وگفت: باشه بابا ... چرا ناز میکنی...

به نیم رخ استخونیش نگاه کردم وگفتم:نه که تو خریدار نیستی؟

دستمو گرفت وگفت:اسمم پدرامه... تو؟

دستمو از زیر دستش دراوردم وگفتم:بهم بگو شفتالو...

پقی زد زیر خنده ... حس میکردم کمی مسته ... منم هنوز مستی دیشب از سرم نپریده بود!

بی حرف رانندگی میکرد و سعی میکردم به هرنحوی دستمو بگیره ونوازش کنه ...

اخر سررضایت دادم و دستمو روی زانوش گذاشتم. یه دسته پول وتو جیبش حس میکردم. لبخندی زد و منم سعی میکردم کم

کم دستمو بفرستم تو جیبش.. هرچند موقعیتش پیش نیومد ولی وقتی جلوی یه رستوران سنتی نگه داشت،یه لحظه کار و

تموم کردم.

اونقدر بوق بود که نفهمید.

مشخص بود تازه کاره... از قیافه اش... اداهاش... شاید بیست ویکم به زور داشت.

دستشو دور بازوم انداخت و باهم وارد شدیم.

یه کیف چرم هم تو جیب جینش خود نمایی میکرد .لبخندی زدم و اونم برداشتم.

روی یه تخت نشستیم. سفارش املت داد ...

خیلی دوست داشت مدام ناز ونوازشم کنه ... خیلی دوست داشت مدام باهام لاس بزنه ... برای برداشتن گوشیش که کنارش

بودم ناچاری تصمیم گرفتم یخرده کوتاه بیام... بهش نزدیک شدم وپیشونیشو به پیشونیم چسبوند.

لبخندی زد وگفت:خیلی جذابی... نفس بو دارش خورد تو صورتم. حالم دیگه داشت بهم میخورد ولی اون تو فضای خودش

بود.

سری تکون دادم وگوشیشو به سمت خودم هل دادم.

با صدای پیش خدمت تند از هم فاصله گرفتیم ...

لقمه ی اخر املت و خوردم و اونم با خنده گفت:شیکمت سیر شد؟

خندیدم وبراش یدونه از اون عشوه های نفس گیر اومدم... چشماش خمار شد وگفتم:اره عزیزم عالی بود.

لبخندی زد و دستمو گرفت وگفت:بریم؟

دستمو از دستش با ملایمت بیرون کشیدم وگفتم: برم یه دستشویی...

_از اینجا تا خونه ام راهی نیست.

دستمو به صورتش کشیدم وگفتم:عشقم نمیتونم صبر کنم ... بعدشم نمیخوام تو معطل بشی!

ابروهاشو بالاداد... و گفت: اکی برو عزیزم.

رفتم به سمت دستشویی... یه بار دیگه نگاهش کردم حواسش نبود... راه بیرون و پیش گرفتم ... به اولین تاکسی سر راهم

دست تکون دادم وگفتم:دربست!

سوار شدم .

راننده:کجابرم خانم؟

_تره بار...

راننده سری تکون داد و منم داشتم حساب کتاب میکردم.

تو کیف پولش دو تا عابر داشت و حدود چهارصد تومن نقد. .. از تو جیبشم یه فندک کش رفته بودم و حدود دویست تومن

پنج هزاری و ده هزاری... خوب لختش کرده بودم.

گوشی و از توکیفم دراوردم. اچ تی سی بود. اوه تو گوشیش هم که هزارتا عکس وفیلم داشت ... بدبخت!!! همینو داشتم که

بهش بگم. لبخند رضایت مندی زدم ...

سیم کارتشو از توش دراوردم واز پنجره پرت کردم بیرون.

باید سرراه یه سیم میخریدم.

=======

ادامه در بخش هجدهم=>>>

" بخش هجدهم "

همیشه همینن... فقط حریصن .همین حریصی جونشونو میگیره!

تازه پشت این میرن قایم میشن که فلانی خودش خواست ... فلانی نخواست!!!

اخه یکی نیست بهشون بگه:نا حسابی.... اون بخواد ... تو هم باید بخوای؟؟؟

تازه پشت این میرن قایم میشن که فلانی خودش خواست ... فلانی نخواست!!!

اخه یکی نیست بهشون بگه:نا حسابی.... اون بخواد ... تو هم باید بخوای؟؟؟

یکی نیست بگه بابا دختره واسه یه حموم راضیه... تو چرا راضی میشه؟؟؟

دوباردیگه لخت بشه . . . این کارشو میذاره کنار!

تره بار پیاده شدم ... دلم میخواست خرید کنم، حوصله نداشتم مدام زیر بار منت بهراد باشم. با کلافگی خاصی هرچی گیرم

میومد و نمیومد میخریدم. بعدش هم به سمت شهروند رفتم .دستهام درد گرفته بود همه رو تو یه چرخ گذاشتم و درحالی که

تو قسمت اغذیه هرچی که جعبه ی خوشگل تری داشت وبرمیداشتم فکر کردم برای چی دارم چنین کاری و در حق بهراد

میکنم؟؟؟

اهی کشیدم و خرت و پرتهامو به سمت صندوق بردم.

دختر خمیازه ای کشید و حساب کرد. یه جوری هم چپ چپ نگام میکردکه حس میکردم مگه چیکار کردم؟!

سبد و تا سمت نگهبانی بردم و از اونجا خواهش کردم برام زنگ بزنن اژانس... مرد با لبخند قبول کرد. شاید بخاطر خرید

هام .شاید بخاطر لباس هام یا بخاطر جایی که ازش خرید میکردم؟!!!

همین دزدی خدا وکیلی خیلی پول درار بود برام... یعنی تا وقتی ادم احمق تو این دنیا بود واسه منم نون داشت...

هرچند یه نون دراری استرسی بود ... ولی به هرحال.

من که دیگه خدایی روم نمیشد از بهراد پول بخوام ...

هرچند تا به حالم ازش پول نخواسته بودم.

به هرحال باید یه بار دیگه جان فشانی کنم تا جبران تمام محبت هاش بشه...

خدایی اگر بتونم اینطوری اضافه کاری وایسم و چهار تا احمق به پستم بخورن... سر ماه پول پیش یه سوئیت پایین شهر

جور میشه...

هرچند خونه ی بهراد و...

سرمو تکون دادم.

به استرسش می ارزید خونه بهراد وول کنم؟؟؟

حالا که فعلا جام خوب بود... ولی واقعا عجیبه که چرا دزدی جز کارای استرس زا حساب نمیشد!

در و نگهبانی برام باز کرد. مونده بودم حالا که کلید خونه رو ندارم چیکار کنم!

پوفی کشیدم وزنگ و فشار دادم.

بهراد سریع در وباز کرد و با پوف کلافه ای گفت:هیچ معلومه کجایی؟

یه جین سورمه ای تنش بود و نیم تنه ی برهنه ی عضلانیشو به رخ من میکشید. تو خونه یه نیمچه چشمی چرخوندم تا از

حضور و وجود شایدیه شخص ثالث مطمئن بشم. ولی انگاری رفته بود.

بهراد تو اشپزخونه دنبالم اومد وگفت:این همه خرید کردی؟

و با تعجب گفت:پولشو از کجا دراوردی؟

محلش نذاشتم و داشتم بسته های ماکارانی وتو کابینت میذاشتم که بهراد مچ دستمو گرفت ومنو به سمت خودش چرخوند و

گفت:از کیفم پول برداشتی؟

یخرده تو چشمهای سرخش از بی خوابی ومستی خیره شدم و پوف کردم تو صورتش.

بهراد نفس نفس میزد سینه اش عقب و جلو میرفت.

یخرده حرصی نگاش کردم و دستمو از دستش کشیدم بیرون.

نفسشو با حرص بیرون داد وگفت:چقدر از کیفم برداشتی؟

یه نگاهی بهش از سرشونه کردم و گفتم: من احتیاجی به پول تو ندارم . . .

بهراد چشمهاشو باریک کرد و منم با حرص گفتم:کلفت اوردی تو خونه... اصلا خودت جمعشون کن... اه...

و با حرص به سمت اتاق داشتم میرفتم که دنبالم اومد و عاجزانه گفت:کتی... از کجا اوردی؟

_دزدی کردم...

بهراد میخ شد به من...

خنده ام گرفت... لبخند کجی بهش زدم وگفتم:اینطوری جلوی من جولون میدی هیچ حس خاصی بهم دست نمیده ... درضمن

به خودتم یه استراحتی بده! مریض میشی ها...

نیشخندی زدم و داشتم تو اتاقم میرفتم که بهراد گفت:کتی تو چه جور موجودی هستی!

پوزخندی به فکرش زدم وگفتم: فکر میکنی کار قبلیم چی بوده؟؟؟ و پول خریدها رو گذاشتم رو میز و گفتم:اینم واسه اون

لباسایی که خریدی... کافیه یا ...

مات من شد و گفت: تا وقتی تو این خونه ای ... حق نداری دست به این کارا بزنی...

_چرا؟؟؟ میترسی پول حروم بیاد سر سفره ات...

مسخره خندید وگفت: کتی گیر میفتی میشی درد سر واسه من...

_واسه من راه دیگه ای هست؟ با یه دیپلم توقع داری کار پشت میزی بهم بدن؟ یا برم کهنه شویی کنم یا جارو پارو کنم؟

هان؟

بهراد زیر لب زمزمه کرد:شرف داره به دزدی...

بلند و هیستریک زدم زیر خنده وگفتم: تو یکی از شرف واسه من سخنرانی نکن... و یه قدم به سمتش پیش رفتم وگفتم:مثل

اینکه یادت رفته کی بودی ؟؟؟ مثل اینکه یادت رفته واسه من قیمت گذاشته بودن و میخواستی بخریم.... قسطی!!! یادته؟؟؟

حالا تو شرف داری؟ من عند بی شرفی ام؟؟؟ تویی که هنوز بوی گند عرق اون دختره رو تنته از شرف حرف میزنی؟

با حرص به سمتم حمله کرد و بازوهامو گرفت و کمرمو به دیوار کوبید.

یه لحظه نفسم گرفت... اونقدر حرکتش تند و غیر قابل پیش بینی بود که حتی یک لحظه نفسم بند اومد.

مات تو چشمهای پر حرص وعصبانیت وغیظ وخشمش نگاه کردم و با صدای دو رگه ای ، درحالی که تند تند نفس میکشید و

یه قطره عرق از روی گردنش ، روی سینه اش سر خورد گفت: شرف یعنی تا وقتی یه دختر نخواد نزدیکش نشم... شرف

یعنی پا بذارم رو هرچی غریزه و باهات عین حیوون رفتار نکنم.. .شرف یعنی راهت بدم تو خونه ام و منت سرت نذارم...

شرف یعنی یه جو ارزش دونستن ... یه جو احترام... شرف یعنی این... یعنی همینی که الان جلوت وایستاده... همینی که تو

صدم ثانیه میتونه تو رو صاحب بشه...

اما ولت میکنه...

و بازوهامو رها کرد و گفت: میکشه عقب...

وچند قدم عقب رفت.

دستهاشو تو جیب جینش کرد و گفت: تا بهت تمام این روزا ثابت کنه حیوون نیست!!! ادمه... میفهمه... شرف یعنی این

کتی... !توقع تشکر و قدردانی ندارم... ولی توقع ندارم اینقدر پست باشی که هربار خواسته و ناخواسته هرچی از دهنت

دربیاد بهم بگی...!

ته نگاهش یه جور بدی ناراحتی بود. توقع نداشت اینطوری و اینقدر واضح به روش بیارم و توقع نداشتم اینقدر ساده عقب

بکشه... هرچند لابد دیگه نیاز نداشت!!!

هنوز با ماتی بهم نگاه میکرد. دست به کمر ایستاده بود...

پوزخندی به بهتش زدم و گفتم:درس اخلاقت تموم شد؟

اهسته گفت:کتی...

بی توجه به صدا ولحنش گفتم: من دیر یا زود میرم گورمو گم میکنم... لازم به درسهای اخلاق تو هم ندارم!

و به اتاق رفتم و در و کوبیدم.

یه چیزی ته دلم گفت:لعنتی... مگه ارث باباتو خورده... !

روی تخت نشستم که تقه ای به در زد ... در وباز کرد وگفت:یعنی دو دقیقه هم نمیتونیم با هم حرف بزنیم؟

یخرده نگام کرد وگفت:اگر برات یه کار خوب جور کنم میری؟

نگامو ازش گرفتم و گفتم:برم پادویی کنم؟ یا ابدارچی بشم؟؟؟

نفسشو یه لحظه نگه داشت و بعد مثل فوت ، از دهنش خارج کرد... حتی شنیدم ناله کرد: ای خدا...

ادامه اش و از ذهن خودم ، تو دل خودم گفتم: ای خدا این دختره دیوانه است!

جوابشو ندادم وگفت:هوی... کری؟

یخرده تو چشماش خیره شدم ... بره خدا رو شکر کنه که یه کوچولو ته نگاهش شیطنت داشت وگرنه چنان جوابشو میدادم

که ...

نفس خسته ای کشیدم وگفتم: فعلا حوصله ندارم... هروقت کار پیدا کردی بعدا ...

روی تخت ولو شدم بهراد نگاهی بهم کرد و گفت: حالا چقدر کاسب شدی...

پوزخندی رو لبم نشست... پوفی کرد و سری از روی تاسف تکون داد و از اتاق خارج شد.

سعی کردم برای چند لحظه چشمامو رو هم بذارم ... سعی کردم برای چند دقیقه هم که شده ذهنمو از هرچیزی که بود و نبود

خالی کنم.

ولی نمیشد... مدام تمام اتفاقات این چند سال جلوی چشمم رژه میرفت. از قیافه ی کامی گرفته ... تا هاتف و شیخ و رحمان

و پوپک و ستاره و...

چشمامو بستم... جنازه ی تو اتیش پروانه ...حتی بوی تن سوخته و جزغاله اش هم تو مشامم پیچید... حس کردم دل و رودم

داره بهم میپیچه ...

تصویر مهمونی ای که با بهراد رفتم ... قیافه ی سحر... نگاه هاش... بیتا ... حرفهاش... عین پتک بود... معدم داشت

میسوخت.

دستمو روش فشار دادم... تن برهنه ی بهراد و التماس وزمزمه ی من برای رهایی...

حس کردم چیزی راه نفسمو گرفته ... حس کردم دارم میبینم اما چشمام کاملا بسته بود ... داشتم با چشم بسته کل زندگیمو

میدیدم... تصویر خونوادم... داداشم علی... مامانم ... بابام... همشون چقدر محو بودن ... چرا بابام یادم نمیومد ... چرا

قیافش تو ذهنم نبود...کجای ذهنم چهره ی بابامو دفن کرده بودم؟ محبت های کامی رو ... صدای علی و ... عشق مامان و

... اینا رو کدوم گوری انداخته بودم ...

انگار وسط یه سیاهی بودم ... یه انبار تماما سیاه ... داشتم دنبال خاطراتم میگشتم ... دنبال عشق های قدیمم ... دنبال لحظه

های سر خوش قدیم... که به خاطر یه لاک تو زمان عادت تنبیه میشدم ... بابام بهم تشر میزد که نماز تو بخون و باید به

مامان میگفتم که به بابا بگه بذاره به اندازه ی هفت روز ناخن هام لاک داشته باشه...

حالا حتی یادم نبود چطوری نماز میخوندن... اولش ... اولش قامت میگرفتن؟قنوت بعد از تشهد بود ... بعد از سلام... قبله

اصلا کدوم ور بود ... قبله ی خونه ی بهراد ... اصلا بهراد خدا رو قبول داشت؟ شیخ چی؟؟؟ بهراد قبول داشت وقتی صدا

زدم خدا بهراد عجزمو شنید انگار... شاید ... لابد خدا به دل بهراد انداخت که دست از سر من برداره ...

نفس خسته ای کشیدم ... حس میکردم دارم میدوم ... و تمام خاطراتم دنبالم میکنن ... هنوز تو اون انبار سیاه بودم... به

هرسمتیش میرفتم سیاهی بود ... خاطره ها دورم کرده بودن....

تلخی ها و ناکامی ها وفراز و فرود های زندگیم احاطم کرده بودن ...

تصویر نگاه هیز و برنده ی شیخ عصبیم میکرد ...

سعی کردم از زیر سنگینی اون نگاه خودمو بیرون بکشم... اما خوردم به یه چیزی... به عقبم نگاه کردم... با دیدن چهره ی

تمام سوخته ی پروانه ...

جیغی کشیدم و از خواب پریدم .رو تخت نیم خیز شدم و ملافه رو به چنگ گرفتم تا بفهمم کجام و چه خبره ... با رخوت

دوباره خودمو پرت کردم روی خوشخواب و سرمو تو بالش فرو کردم.

این جای گرم و نرم ... این اتاق... این هوای گند و الوده ی تهران ... شهر خودم... نه غربت و غریبی... اینجا بودنم و

مدیون بهراد بودم! از طرز حرف زدنم باهاش از خودم لجم گرفت.

شاید حق داشتم...

شاید نداشتم...

بهراد به من رحم کرده بود.

بهراد به من کمک کرده بود ...

بهرادی که من بهش میگفتم هیز و خراب و بی صفت ... حتی دست هم به من نزده بود ...

جلوی خودشو میگرفت... بهرادی که بهش تشر میزدم از شرافت حرف نزن ... اونقدر شریف بود که با کسی که خودش

نمیخواد نباشه ...

بهراد ...

بهراد خیلی کمکم کرده بود ... عین کامی...

بهراد شاید عین کامی فرشته نبود اما عین هاتف هم یه لجن نبود ... منو ننداخته بود تو چاه ... منو تو گود ننداخته بود و

رهام نکرده بود.

بهراد پای من وایستاد منو قاچاقی از مرز رد کرد و پای همه چی وایستاد ...!

بهراد عین کامی نبود . ولی خیلی با وجود بود!

پوفی کشیدم ... تنم به شدت کرخت و کوفته بود.

به ساعت نگاه کردم دم دمای 4- 5 عصر بود .

کف پاهامو رو موکت گذاشتم ... نگام افتاد به جین کوتاهی که تنم بود ... تاپم لوله شده بود و شکمم بیرون افتاده بود.

تاپمو درست کردم ... به سختی رو پاهام سوار شدم . خواستم از اتاق خارج بشم... اما این لباسا ... ! جلوی در اتاق

ایستادم...

نیشخندی زدم بهراد گناه داشت امروز خیلی انرزیش تحلیل رفته بود ...

بهتر بود کمی مراعاتشو میکردم . من که قرار نبود تا اخر عمر اینجا باشم... اصلا بقیه ی عمرمو چی کار کنم؟؟؟

احساس سرما کردم. ملافه رو دور خودم پیچیدم ... تو کمد فرو رفتم و یکی از شلوار گرم کن های بهراد و برداشتم. مطمئن

بودم به تنم زار میزنه جلوی پاهام گرفتمش... قدش زیاد بلند نبود ... رو شلوارکم پوشیدم و کش کمرشو محکم کردم تا نیفته

... لباس تو خونه ی درست و حسابی نداشتم همین چند تا تاپ و شلوارک بود که هی میشستم و میپوشیدم!

نصف همین تاپ ها هم از صدقه سری دوست دخترهای بهراد بود که اینجا جا میذاشتن! اهی کشیدم . دست و دلم نمیرفت تا

دستگیره رو پایین بکشم و از اتاق بزنم بیرون .

میرفتم پیشش چیکار میکردم؟ کل کل میکردم؟؟؟

نفسمو سنگین بیرون دادم... پشت در نشستم ... ملافه هنوز رو شونه هام بود . زانوهامو کشیدم تو بغلم ...

بالاخره که چی...!

بالاخره که باید گورمو از اینجا گم میکردم ... باید یه پولی جور میکردم تا یه خونه ای دست و پا کنم ... یا چه میدونم یه

کاری... این همه ول معطلی و بلا تکلیفی از من یه مرده میساخت!

من از این همه سکون و ساکن بودن بیزار بودم . منی که همیشه دنبال هیجان بودم و دلم میخواست زندگیم بالا پایین داشته

باشه ... حالا بیشتر شبیه یه خونه نشین ترسو شده بودم تا ...!!!

دستی به پیشونیم کشیدم ... خدایا من چیکار میکردم؟ زنا و دخترای تنها چیکار میکنن؟؟؟

اگر با کامی مونده بودم اگر عقدم کرده بود ... الان لابد بچه هم داشتم!!!

اون وقت این میشد زندگی؟؟؟ یعنی زندگی باید حتما اینطوری ادامه پیدا میکرد؟؟؟ منی که سر از ناکجاها دراوردم ... حالا

که خدا یه شانس دوباره بهم داده بود ...

من چطوری از این شانس استفاده میکردم؟ چیکار میکردم؟ کجا میرفتم؟؟؟ باید ازدواج میکردم؟ با کی؟؟؟ با چه جور

ادمی؟ من از مردها بدم میومد ... مردهای هوس ران و پست فطرت که فقط به فکر غریزه اشون بودن.

حتی بهراد ...

حتی کامی...

حتی پدرم ...

حتی علی!!!

حتی اون خواستگار پیر که اگر اون پاش به زندگی و خانواده ی ما وا نمیشد من الان تو کانون گرم خانواده بودم. نه پشت

در اتاق خونه ی بهراد ... درحالی که گرم کن اونو پوشیده باشم!

گرم کن کسی که قرار بود بهم تو یه کشور غریب تجاوز کنه و روحمو فتح کنه بدون اینکه خودم راضی باشم!!!

با ضربه ای که به کمر وپس کله ام خورد ناله ی خفیفی کردم و رو زمین خزیدم.

بهراد با غرغر گفت: چی پشت در گذاشتی؟؟؟

درحالی که پس کلمو میمالیدم... بهراد با هول گفت:هی کتی چته؟

و رو به روم نشست.

خفه گفتم: مرتیکه مگه طویله است؟ در نمیتونی بزنی؟

بهراد با تعجب گفت: پشت در بودی؟؟؟ ببینم سرتو؟؟؟ صد دفعه صدات کردم ...

و درحالی که پشتم قرار گرفت و موهامو با حالت ناز و نوازش کنار میزد گفت: چیزیت نشده ...

با دست به سینه اش زدم و گفتم: بکش کنار... گاوم یه ما میکنه بعد میاد تو...

بهراد خندید و گفت: خواب بودی؟

جوابشو ندادم از جام بلند شدم که بهراد پقی زد زیر خنده .

با حرص بهش نگاه کردم ... رو زمین ولو شده بود و داشت هندل میزد از خنده!

با کلافگی گفتم : زهرمار... چته؟

بهراد با خنده گفت:این چیه پوشیدی؟؟؟

نگاهی به ریخت مسخرم کردم ... خندم گرفته بود اما کوتاه نیومدمو گفتم:سردم بود ...

بهراد لبخندی زد وگفت: تو که پول داشتی دو تا رخت و لباس میخریدی جای اون همه میوه ...

بهش چشم غره ای رفتم و بهراد بدون اینکه تو صورتش هیچ واکنشی باشه خیره شد به من.

جلوی اینه ایستادم و مشغول شونه کردن موهام شدم .

بهراد هم رو زمین نشسته بود وداشت نگام میکرد.

از نگاه خیره و ماتم زدش خسته شدم و بالاخره گفتم: چته؟؟؟

بهراد شونه ای بالا انداخت وگفت:هیچی...

-پس چته؟

بهراد سری تکون داد و دوباره گفتم:نگاهت عین ادمیزاد نیست اخه ...

ته خندی صورتشو پوشوند ... اما چال گونه اش رو نشد .

نگام کرد وگفت: داشتم فکر میکردم اگر از اینجا بری کجا میری.. چی به سرت میاد ... چی میشی... چیکار میکنی؟؟؟

بهش نگاه کردم .

انگار منتظر جواب بود که زبون به دهن گرفت و سکوت کرد.

پشت در هم نشسته بودم داشتم به همین ها فکر میکردم . خوشم نمیومد جلوی بهراد کم بیار م... یا بفهمه که من از خیلی

چیزا میترسم و امکان داره کم بیارم!!!

برای اینکه دست از این زل زدن های گاه و بی گاهش برداره یه پرتی پروندم و گفتم: خب اول باید یه پولی دست و پا کنم یه

خونه کرایه کنم ... یه ارایشگاهی چیزی هم شاید دست و پا کردم... ولی خب باید قبلش یه مدرک جور کنم ... بالاخره

میگذره .

بهراد اخمی کرد اینکار و میکرد بیشتر برای تمرکز .

باهمون خیرگی گفت: مگه ارایشگری بلدی؟

-یه چیزایی بارم هست ... ولی میگم باید مدرک جور کنم.

بهراد سری تکون داد کمی رو زمین خودشو کشید و کف دستهاشو لبه ی تخت گذاشت و خودشو کشوند بالا و گفت:خیلی

خوبه ... من میفرستمت کلاس ارایشگری... سه سوته هم مدرکشو میگیری . خوبه؟

بهش نگاه کردم.

به اندازه ی کافی زیر دینش بودم.

لبخندی زدم وگفتم: نمیخواد منظورم از مدرک جور کردن کلاس رفتن نبود ... مگه به همین اسونی هاست... بتونم حسین

خطی و پیدا کنم کارم راه میفته.

با تعجب بهم نگاه کرد و منم تو اینه فرو رفتم .. .زیر ابروم دراومده بود.

زیر نگاه سنگین بهراد یه دونه از موهای ابرومو که رو پلکم دراومده بود و کندم وآخی گفتم .

بهراد نچی کرد و گفت:جواب منو بده.

حین کارم گفتم: چیزی نپرسیدی؟

بهراد:حسین خطی کیه؟

-حسین خطی... یکی از اشناهاست ... تو کار جعل سند و چک پول و ویزا بود ... البته توبه کرد و یه پیکان خرید وشد

مسافر کش خط ونک و تجریش!

بهراد:خب؟ حالا تو با اون چیکار داری؟

-اگر گیرش بیارم ... میتونه برام یه مدرک ارایشگری جور ... آیی مامان ...

بهراد با حرص بلند شد وگفت: مرض داری هی میکنی؟

خندیدم و گفتم: میخوای برای تو هم بردارم؟

و با موچین به سمتش حمله کردم که کف دستشو رو جفت ابروهاش گذاشت و گفت: برو اون ور کتی... ابروهای من

خودش فرم داره نیازی به تمیز کردن نیست.

غش غش زدم زیرخنده و بهراد رو تختم ولو شد و گفت: ولی اگر گیر بیفتی چی؟

حین مالیدن کرم مرطوب کننده گفتم: نه کارش درسته ...

بهراد:من پیشنهاد بهتری برات دارم ...

-چی؟؟؟

بهراد: تو که خواب بودی با یکی از دوستام صحبت میکردم ...

-خب؟

بهراد:منشیش حامله است...

-از خودش؟

بهراد با تعجب گفت:از کی؟

-میگم از رفیقت حامله است؟

بهراد تند گفت:نه بابا ... منشیش بارداره میخواد بره مرخصی وضع حمل...

-اهان!

بهراد: من داشتم صحبت میکردم گفت یه ادم امین میخواد که گاو صندوق و اینا رو بهش بسپاره ... پول خوبی هم انصافا

میده ... ولی ساعت کارش از هشت صبحه تا هشت شب... منهای جمعه بایه روز تعطیلی ... تو هر روزی که بخوای... من

بهش نگفتم تو رو میشناسم ... یعنی گفتم اول به خودت بگم ببینم موافقی یانه...

دست از کارم کشیدم و گفتم: یعنی من امینم؟ من گاوصندوق ببینم راست کارم باشه تحریک میشم!

بهراد با خنده گفت: احمق دارم باهات جدی حرف میزنم.

لبخندی زدم و گفتم: یعنی برم منشی گری؟

بهراد:اره ... کارشم زیاد سخت نیست... تلفن جواب دادن و تایپه ...یه سری کارای کامپیوتری هم هست که خودم میتونم

بهت یاد بدم... تا وقتی هم که بتونی پس انداز کنی اینجا میمونی یعنی حرف رفتن و نزن ... برای ارایشگاه هم نمیخواد دنبال

حسن خطی بود کی بود باشی.... میفرستمت این دوره های یه ماهه است چیه ... خودت بگرد تو این بورشورهای تبلیغاتی

ببین میتونی این اکادمی ها رو پیدا کنی یا نه ... هرجا شد میفرستمت ...

مات به بهراد نگاه کردم...

بهراد هم از جاش بلند شد وگفت: تو گشنه ات نیست؟ نهارم که نخوردی... امروز همش خوابیدی ... نکنه مریضه ... تو این

گرما چطوری تو سردته؟

بهت زده به بهراد خیره شده بودم.

بهراد جلو اومد و دستشو گذاشت رو پیشونیم و گفت: تب ولرز که نداری داری؟

اروم گفتم: در ازاش تو از من چی میخوای؟

بهراد نیش خندی زد و گفت: چی میتونم بخوام؟ و با شیطنتی که خاص خودش بود گفت: چیزایی که من میخوام و که تو بهم

نمیدی...

تو چشماش خیره شد.

بهراد عمیق خندید ... چال گونه اش معلوم شد.

با سر انگشت زیر ابرومو نوازش کرد... یعنی فکر کنم چند تا تار مویی که تمیز کرده بودم وبرداشت.

با حفظ لبخندش گفت: رو من به عنوان یه دوست حساب کن... تا وقتی هم که اینجا هستی ... اشپزی کن و اینا، کلفتی نه

هرچی برای خودت پختی منم میخورم خب؟ دستپختت خوبه ... همین کافیه ... منم با کمک یکی از دوستام ... دارم سعی

میکنم این غیبت ناگهانی تو دبی ام و درست میکنم. چون منم قاچاق برگشتم . به هر حال... این درست بشه ... منم دیگه

ایران مشغول میشم ... نگران نباش تا وقتی جا ومکان و کارت معلوم بشه ... از پس خرجت برمیام .نشد هم میریم با هم

دزدی...

و از خنده قهقهه زد.

بی هوا خودمو پرت کردم سمتش و دستهام رفت دور کمرشو سرم فرو رفت تو سینه اش... یه نفس عمیق کشیدم .بوی تنش

تا مغز استخونم فرو رفت.

بهراد خنده اش قطع شده بود. هیچ تلاشی برای به اغوش کشیدن من نکرد.

خفه تو سینه اش .... تو تپش هایی که هر لحظه شدت میگرفت گفتم: مرسی بهراد ... مرسی ... بخاطر همه چیز ازت

ممنونم!

فصل هشتم:

بهراد پیگیر کارم بود...

منم مثل یه زن اهل ، اشپزی میکردم خرید میکردم... شبا با بهراد سریال میدیدم ... گاهی هم تو پارک سرخیابون باهاش

قدم میزدم از گذشتم میگفتم ... و هیچی از بهراد هنوز نمیدونستم!

پوفی کردم ...

دوستش رفته بود سفر و فعلا دستم تو حنا بود. اما از این همه درگیریش بخاطر من لذت میبردم.

با این حال من ِ بی حوصله و بداخلاق هم فقط منتظر فرصت بودم تا کاسه کوزه ی این دوران سخت رو سرش خراب کنم...

سر ناجی ایرانیم... ولی متاسفانه یا خوشبختانه بهراد باهوش تر از این بود که بهونه دستم بده !

مانتوم رو پوشیدم. شالمو سر کردم. بهراد داشت تلفنی با همون دوستش حرف می زد... صداش رو پایین اورده بود تا من

چیزی نشنوم.... برای همین مطمئن شدم که داره در مورد من حرف می زنه... .

یه لحظه سرجام وایستادم... با تردید به پسری نگاه کردم که داشت با پشتکار برام دنبال کار می گشت.... که چی بشه؟.. که

حوصله م سر نره؟ که سربارش نباشم؟.... که زودتر از شرم خلاص بشه؟

آره... دوست داشت خونه ش خالی باشه تا هر وقت عشقش کشید دست یه دختر هرزه تر از خودش رو بگیره، بیاردش

خونه و ... آه لعنتی ... باز نمک نشناسیم عود کرده بود!

ولی با این فکر که بهراد می خواد منو از سر خودش باز کنه از خونه بیرون زدم. دستامو توی جیبم کردم و منتظر شدم تا

آسانسور بالا بیاد. یه لحظه یه چیزی به ذهنم رسید... اگه بهراد می خواست از شر من خلاص شه قبل از ماجرای بیرون

رفتن و خیابون گردیم این کارو می کرد ولی... درست بعد از این قضیه دست به کار شده بود و کار پیدا کردن برای من رو

جدی گرفته بود... اگه بهراد رو نمی شناختم اسم این تلفن های طولانی و مکالمه های آهسته رو تلاش های کور یه پسر

برای دور نگه داشتن دختر مورد علاقه ش از دله دزدی های خیابونی می ذاشتم... پوزخندی زدم... پسرهایی مثل بهراد که

دور و برشون پر از دختره دلشون سخت می شه... به کسی دل نمی بندن... خوب می شناختمشون... هرچی باشه خودم

وریژن دخترونه ی همین تیپ پسرها بودم... .

چرا آسانسور بالا نمی اومد؟ توی طبقه ی 8 متوقف شده بود... پوفی کردم. با اخم و تخم به سمت پله ها رفتم و با خودم

فکر کردم کی حال داره ده طبقه پایین بره؟ نه واقعا! کی حالشو داره؟

در همین موقع در خونه باز شد. بهراد گوشی تلفن رو از دهنش فاصله داد و گفت:

کجا می ری؟

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

پسربازی!

و با شیطنت لبخند زدم. سریع خنده مو جمع و جور کردم و به سمتش چرخیدم. سعی کردم بدون این که پخ بزنم زیر خنده به

چشماش نگاه کنم. با خونسردی نگاهم کرد و گفت:

که داری با دوست پسرت می ری بیرون!

سعی کردم مثل خودش خونسرد باشم. سر تکون دادم و گفتم: آره... .

با شیطنت لبخند زد و گفت:

پس بپرس ببین خواهر خوشگل مشکل داره که برای من بگیری؟

هه هه هه! مرتیکه ی بی مزه! لب و لوچه م آویزون شد. بهراد پوزخندی به قیافه ی مات و متحیرم زد و در محکم به روم

بست.

=====

ادامه در بهش نوزدهم=>>>

" بخش نوزدهم "

پشتمو به در کردم و در حالی که از حرص پاهامو به زمین می کوبوندم به سمت پایین رفتم... اومدم حالشو بگیرم نشد...

جواب رو توی آستینش داشت... هیچ وقت جوابمو نمی داد... نمی دونم چرا یه دفعه اون روشو نشون داد... .

همین که به طبقه ی هشت رسیدم دیدم یکی از خانوم های همسایه همون طور که با اون یکی همسایه حرف می زنه در

آسانسور رو هم با دست گرفته و آسانسور رو برای خودش نگه داشته... مشخص بود حسابی هم چونه ش گرم شده. پوفی

کردم و با عصبانیت گفتم:

چه آدم هایی پیدا می شن.

محکم بهش تنه زدم و خودمو توی آسانسور انداختم. زن همسایه با تعجب نگاهم کرد و مجبور شد یه لحظه توی مکالمه

اش وقفه بندازه. نگاه وحشی و طلب کارم رو به صورتش دوختم. در آسانسور رو با قدرت کشیدم و بستم... .

یه بار یکی جلوی پام نگه می داشت که پراید داشت... یه بار یکی که بی ام و داشت... حوصله ی دله دزدی نداشتم... برای

هواخوری اومده بودم... جوابم به حرف های احمقانه ، لبخندی های پت و پهن و پر از هرزگی و نگاه های منظوردارشون

فقط چشم غره و سکوت بود... .

از خیابون اصلی فاصله گرفتم. وارد یکی از کوچه های بن بست شدم... نفس راحتی کشیدم.. از شلوغی های شبانه ی

سعادت آباد و ماشین بازی جوون ها خسته شده بودم... دلم یه کم آرامش می خواست... برای اولین بار تو تمام زندگیم دنبال

آرامش بودم... .

کنار یه پرادو که توی کوچه پارک شده بود وایستادم. از توی آینه بغل به صورتم نگاه کردم. شالمو مرتب کردم و یه کم

موهامو توی شالم کردم.

آهی کشیدم و خواستم به راهم ادامه بدم که صدای آشنایی شنیدم:

کتی... اینجا چی کار می کنی؟

سریع به سمت عقب برگشتم. با دیدن سحر ابروهام بالا رفت... بیشتر از این که به خاطر حضور اتفاقیش تو اون کوچه

شوکه شده باشم به خاطر اون تیپ و قیافه ای که زده بود کپ کردم...

فکل طلایی رنگ بزرگش از زیر شال قرمزش که عرضش به زحمت اندازه ی کف دستم می شد بیرون زده بود... موهای

بلند طلاییش رو پشتش رها کرده بود... یه کت قرمز روی یه دامن مشکی تا روی زانوش پوشیده بود. با دهن باز به جوراب

شلواری نه چندان کلفت و کفش های پاشنه بلندش نگاه کردم... اون قدر آرایشش غلیظ بود که به زور تونستم بشناسمش...

.

قبلا هم از این تیپ های عجیب غریب دیده بودم... اون موقعی که یه دختر فراری بودم و زیر پل می خوابیدم... از همون جا

این زن ها رو نگاه می کردم که نصفه شب سر خیابون وای می ایستادن تا شکم خودشونو دور و بری هاشونو با تن دادن

به خواست و میل مردهایی که سیرمونی نداشتن، سیر کنند.... همیشه تحقیرشون می کردم... هرچی بودن از کتی که زیر پل

می خوابید و هیچ کس و هیچ جا رو نداشت که بدتر نبودن! ولی سحر... دوستم بود... .

ترحم دلمو مچاله کرد... سحر توی بد مخمصه ای افتاده بود... باید کمکش می کردم... باید نجاتش می دادم... بمیرم براش...

چه قدر زجر کشیده بود... .

ثانیه ای بعد یه کم سرزنش... چرا خودشو ول کرده بود؟ چرا نمی جنگید؟ برای چی تسلیم شده بود؟

و بعد... خشم!

با عصبانیت به سمتش رفتم. داد زدم:

این چه ریختیه که برای خودت بهم زدی؟ به زور بردنت؟ به زور فروختنت؟ هرکی زور زد که بهت ظلم کنه باید خفه شی و

هیچ تلاشی برای آزادیت نکنی؟

سحر با لحن بدی گفت:

گمشو بابا توام! رفتی هَوَلِ یه بچه مایه شده حالا شدی عابد و زاهد و داری منو نصیحت می کنی؟

یه دفعه یه ماشین از سر کوچه با سرعت به سمتمون اومد و تا به ما رسید زد روی ترمز... فکر کردم می خوان به سحر

تیکه ای چیزی بندازن... پوفی کردم و رو برگردوندم... .

صدای سحر رو شنیدم:

همینه! خودشه!

سریع به سمت سحر برگشتم. به دو تا مردی که داشتند از ماشین پیاده می شدند نگاه کردم... با اون هیکل های گنده و

بازوهای عضلانی... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... احساس خطر کردم. سریع شروع به دویدن کردم. یکی از مردها جستی زد و منو محکم به

پرادوی پشت سرم کوبوند... کمرم تیر کشید. صدای آژیر ماشین بلند شد. سریع زانومو بالا اوردم تا ضربه ای به بین پاهای

مرد بزنم. مرد سریع جا خالی داد. زانوی خم شده ی معلق توی هوام رو محکم به سمت عقب کشید. تعادلم رو از دست دادم

و محکم زمین خوردم... گردنم به سپر ماشین خورد و چشمام سیاهی رفت... انگار یه لحظه تمام پایین تنه م بی حس شد...

وحشت زده با دستام گردنمو چسبیدم... .

مرد با پا محکم توی صورتم زد... مزه ی خون رو توی دهنم حس کردم... درد توی صورتم پیچید... .

روی زمین ولو شده بودم... از درد نفس توی سینه م حبس شده بود... تا دنیا پیش چشمم دوباره روشن شد مرد رو دیدم که

بالای سرم وایستاده بود. سریع روی زمین غلت زدم و خواستم وایستم که محکم با پا توی شکمم زد... فریادی از درد

کشیدم و روی زمین افتادم. دستمو به شکمم گرفتم... نفس نفس های بریده و نامنظم بهم مهلت نمی داد داد بیداد کنم و کمک

بخوام.

خودمو با فلاکت روی زمین کشیدم... خواستم از مرد دور شم دوباره با لگد محکم به شکمم زد... یه لحظه حس کردم از درد

کور شدم... روی زمین مچاله شدم... چشمام های اشک آلودم رو باز کردم... به اطرافم نگاه کردم... هیچ وسیله ای روی

زمین نبود که بتونم ازش استفاده کنم... دو زانو روی زمین نشستم... با وحشت به مرد نگاه کردم که داشت به همکارش

نگاه می کرد... همکارش براش یه تیکه چوب بلند و کلفت انداخت... .

دستمو بلند کردم و وحشت زده جیغ زدم:

تو رو خدا... .

مرد با چوب محکم توی کمرم زد... جیغ بلندی زدم... یه دفعه صدای پیرزنی رو شنیدم:

ای خدا ازتون نگذره... ولش کنید بی وجدان ها... .

همکار مرد آهسته گفت:

زود باش... الان شر می شه.

چهار دست و پا روی زمین به حرکت در اومدم و خودمو از مرد دور کردم... صدای وحشت زده ی سحر رو شنیدم:

پول منو بدید برم... من دیگه اینجا کاری ندارم.

هیکل لرزونم که همه جاش درد می کرد رو از روی زمین بلند کردم... همون طور که نفس نفس می زدم و قلبم محکم توی

سینه می زد گفتم:

کی تو رو فرستاده عوضی؟

مرد به ماشین اشاره کرد و گفت:

سوار شو تا نزدم لهت کنم!

به سمتم اومد... با دیدن قد و هیکلش خوف ورم داشت... پا پس نکشیدم... خون توی دهنمو جمع کردم و یه دفعه توی

صورتش تف کردم.

مرد از جا پرید. با غرشی از خشم مشتی به سمت صورتم پروند. سریع جاخالی دادم و با مشت چپم محکم توی چشمش زدم.

فریاد دردآلودش بلند شد. لگدی به شکمش زدم و قبل از این که به خودش بیاد پا به فرار گذاشتم. با تمام توانم دویدم. صدای

هین هین نفس هام گوشامو پر کرد... پاهام می لرزید و قلبم داشت از دهنم بیرون می زد.

یه دفعه کسی از پشت چنگی به موها و شالم انداخت و محکم منو عقب کشید. جیغ هیستیریکم کل کوچه رو پر کرد. مرد

بهم رسیده بود... سرمو به سمت خودش چرخوند... با مشت به شکمم زد... تمام مرزهای مقاومتم با این ضربه ی محکم

شکست... . باریکه ی خون روی چونه م جاری شد... از درد مچاله شدم... نفسم توی سینه حبس شده بود... فریاد دردآلودم

توی گلوم خفه شد... .

مرد آرنجش رو دور گردنم حلقه کرد. بدنمو به زور صاف کرد. درد شکمم بیشتر شد و ناله ای خفه کردم... صدام یه جایی

بین بغض و ترس یا شاید درد گم شده بود... .

مرد دهنش رو به گوشم نزدیک کرد و گفت:

جم بخوری گردنت رو می شکنم... حالیت شد؟

در جوابش ناله ای کردم... با چشم های اشک آلودی که تار می دید به پنجره های خونه هایی نگاه کردم که مردم پشتشون

جمع شده بودند... دستاشون رو روی دهن هاشون گذاشته بودند... هیچکس برای کمک نیومد... انگار هیچ مردی توی شهر

نبود... .

زمزمه ی پر از دردم رو فقط خودم شنیدم:

کمک... .

هیچ حرکتی.. هیچ کمکی... هیچ چیز نبود... انگار مثل همیشه تنها بودم... .

مرد منو کشون کشون به سمت ماشین برد. همکارش گفت:

بجنب! الان زنگ می زنند به پلیس!

مرد منو به سمت ماشین هل داد... یه دفعه با یه جسم سخت محکم پس گردنم زد... .

دنیا پیش چشمم تار شد... قبل از این که با صورت به در ماشین بخورم همه جا تاریک شد... .

******

چشمامو باز کردم... همه جا رو تار می دیدم... پلک زدم... صداهایی رو می شنیدم که برام مفهومی نداشت... من کی بودم؟

اینجا کجا بود؟

درد شکمم اشک به چشمم اورد... قلبم توی سینه فرو ریخت. یادم اومد... منو به زور سوار یه ماشین کردند!

یه پارچه توی دهنم بود... دست و پام بسته شده بود و روی زمین افتاده بودم. تکونی به بدنم دادم. بیشتر از قبل وحشت

کردم... همه جای بدنم درد می کرد... اهمیت ندادم... یه لحظه خاطرات گذشته پیش چشمم رقصید... .

پوپک... شیخ... تیغی که توی حموم بود پروانه!

... من کجا بودم؟

یه مرد جلوم زانو زد... چشم های عسلی و موهای مشکی داشت... لبخند روی لب های خوش فرمش نشون می داد چه قدر

خوشحاله... صورتمو توی دستش گرفت... سرمو بلند کرد و به چشمام زل زد... لبخندش وسیع تر شد... قلبم محکم توی

سینه می زد... به صورت جذاب مرد جوون نگاه کردم... .

یه دفعه صدایی آشنا از پشت سر مرد شنیدم:

قبل از این که آدمات لهش کنند خیلی خوشگل و تودل برو بود! می دونی که! شیخ رجب دست رو هرکسی نمی ذاره!

تمام بدنم به لرزه در اومد... تصاویر پیش چشمم واضح شد... به چهره ی سیاه سوخته ی مردی نگاه کردم که زندگیم رو به

آتیش کشیده بود... زندگی شادی... پروانه... بیتا... سحر... زندگی من... .

مرد چشم عسلی آهسته گفت:

تو خوشگلیش شکی نیست...

نمی فهمیدم چی می گه... نفرت بند بند وجودمو به آتیش کشید... نگاه من به پشت سر مرد چشم عسلی بود... به اون مرد

منفور... به اون اشغال... به هاتف... !

دهنم مزه ی خون گرفت ... دست پهن و مردونه ای زیر چونه ام گره خورد... داشتم به خر خر میفتادم. هاتف خندید و گفت:

فکر کردی به این آسونی هاست؟؟؟ بدو بدو در بری و فکر کنی حله!

و با فریاد بلندی گفت:آره؟؟؟

چشمامو بستم ... کاش دستشو بیشترفشار میداد و راه نفسمو کامل میبست. دست دیگه ای تو موهام فرو رفت ... حس کردم

مغزم داره میسوزه. یه ضربه ی محکم زیر دلم و قفسه ی سینم درد و منتشر کرد. حتی توان قورت دادن بزاقمو هم

نداشتم... هنوز داشت موهامو محکم میکشید و زیرگوشم نجوا میکرد نمیشنیدم... رخوت تمام تنمو گرفته بود. از درد زیاد

حتی نمیتونستم ناله کنم. صورتم متحمل یه سوزش عمیق شد، قدرت باز نگه داشتن چشمامو نداشتم ... حس کردم دنیا برام

تیره وتار شد و آخرش ختم شد به چیزی نفهمیدن!

سر و صداهای زیادی رو میشنیدم ... حس میکردم دارم روی اب روون حرکت میکنم... حس میکردم معلقم... خواستم

خودمو تکون بدم اما نمیشد ... با دیدن چشمهای حریص شیخ و نگاه بهت زده ی بهراد... تو حجمی از دود فرو رفتم بوی

سوختن و جلز و ولز میومد ... یه در رو به روم بود ... نگاهمو از شیخ و بهراد گرفتم ... هاتف زیرگوشم گفت:میشنوی

کتی؟؟؟

از پشت منو گرفته بود... در باز شد ... با دیدن آدمی که داشت میسوخت و شعله هاش به سمت صورت من میومد خواستم

جیغ بکشم اما نمیشد صدامو انگار گم کرده بودم... داشتم تقلا میکردم تا از چنگ هاتف بیرون بیام و فریاد : سوختم ...

سوختم رو نشنوم... اما نمیشد ... گلوم به شدت خشک بود و خیس عرق شده بودم... نفس نفس میزدم... کسی منو به عقب

پرت کرد... تو سرم یه سوزش عمیق حس کردم وچشمهام از اشک خالی شدن ... صورتم میسوخت...

تشنه بودم گلوم انگار از خشکی داشت میسوخت. ناله ای کردم ...

دستی تو موهام فرو رفت...از ترس با همون پلکهای بسته خودمو جمع کردم. اما صدای مردونه ای گفت: اروم باش...

و سرمایی و رو لبام حس کردم... انگار یکی داشت یه پارچه ی خنک وبه لبام میکشید.

به سختی لبای دردناکمو باز کردم و پارچه رو میون لبهام نگه داشتم... دلم میخواست مکش بزنم ... چند قطره اب میتونست

زخم و خشکی گلومو مرهم باشه.

نفس خسته ای کشیدم ... پلکهام انگار چسبیده بودن... انرژی مو تو چشمام ریختم و پلکهامو باز کردم.

همه جا رو تار میدیدم... کمی طول کشید که تونستم قدرت بیناییمو کامل به دست بیارم ... با دیدن یه پسرجوون چشم عسلی

که کنار تختم نشسته بود اخمی کردم... قیافش برام اشنا بود!

خفه و خشک نالیدم: آب...

با صدای کلفتی در جوابم گفت: باید صبرکنی تا سرمت تموم بشه...

با گیجی بهش نگاه کردم... به خودم تکونی دادم انگارقفل شده بودم... تنم هیچ انعطافی نداشت... کمی سرجام وول خوردم

که با صدای تلق و تولوق آه از نهادم بلند شد.

با دستبند دستمو به نرده ی فلزی تخت بسته بودن... به اطرافم نگاه کردم. یه اتاق خالی بود شبیه بیمارستان نبود اما یه

سیخ فلزی چنگک دار که بهش سرمم آویزون بود کنار تختم بود ... و یه کمد هم گوشه ی اتاق وپنجره هایی بدون پرده که

حفاظ های سفید داشتن.

پسر با دقت داشت نگاه های منودنبال میکرد .

منم با کنجکاوی ونا امیدی داشتم محیط و بررسی میکردم .

صدای داد و قالی از پشت در بسته ی اتاق میومد.

من و اون پسری که همراهم بود همزمان به در خیره شدیم... انگار ذهنم خالی شده بود از همه چیز... نمیدونستم چی در

انتظارمه ... هر لحظه و هر ثانیه باید منتظر یه اتفاق جدید می بودم.

آهی کشیدم... صداها از پشت در تو اتاق میپیچید.

صدای اون منفور و شنیدم که گفت: اقا چاره ای نداشتیم... چموش بود.

و صدای ناآشنایی که با فریاد بلندی گفت: هاتف... نشنوم از بی چارگی حرف بزنی!

هاتف: ولی اقا ...

و در با صدای بدی باز شد.

نگام افتاد به قامت بلندی که وسط اتاقم ایستاده بود. دست به کمر داشت به من نگاه میکرد . با یه جفت چشم سبز... به

چهره اش میومد سی وخرده ای داشته باشه... !

لبخند مسخره ای زد و گفت: مریض ما چطوره؟

درجوابش سکوت کردم. لبه های کتش رو عقب فرستاد و دستهاشو تو جیب شلوارش فرو کرد چند قدمی خودش رو به تختم

نزدیک تر کرد وگفت: میدونم لال نیستی...

کاملا به تختم چسبید و دستشو از جیبش دراورد... زیرپلکمو پایین کشید و نچ نچی کرد وگفت: کم خونی...

و اهسته تر گفت: هاتف احمق... چه بلایی سر صورتش آوردی؟

هاتف من منی کرد و مرد بجای اینکه منتظر جواب بمونه به تندی به سمت هاتف چرخید و گفت: مگه بهت نگفتم دست

روش بلند نکن؟؟؟ هــــــــان؟

هاتف تو دیوار فرو رفته بود. از ترسش داشتم لذت میبردم.بنظر میومد این رییس باشه و هاتف عجیب داشت ازش حساب

میبرد.

و مرد درحالی که به سمت من چرخید... با سر انگشت روی صورتمو نوازش کرد و گفت:همیشه بهت نگفتم همه ی ادم ها

تو بدنشون جاهایی دارن که میتونی زجرشون بدی... اما ظاهری اسیب نبینن؟؟؟ میخوای از قیمت بندازیش؟

و چندتارموی من رو دور انگشتش پیچید و با تمام قدرت ناگهانی کشید...

جیغ بلندی کشیدم... و به نفس نفس افتادم...

با چشمهای سبزش لبخندی به پهنای لب زد و چند تار موی من رو وارسی کرد وگفت: صدای جیغ قشنگی داری... ناله هاتم

به همین قشنگیه؟!

سرمو تو بالش فرو کرده بودم ... از ترس نمیدونستم چی بگم ... دستم بسته بود ...

خندید و گفت: حالش چطوره دکتر؟

پسر چشم عسلی لبخندی زد و گفت:خوب میشه ... زخماش عمیق نیست.

با مالیدن انگشت اشاره و شصتش موهامو رو زمین انداخت وگفت: به شهرزاد خبر بده برای معاینه بیاد... یا خودت اینکار

و میکنی؟

خندید و گفت:خودم مگه مردم آقا؟

آقا نگاه تیزی بهش کرد و گفت: کی زخماش خوب میشه؟

پسرچشم عسلی به تته پته افتاد و گفت:بهبود نسبی یا کامل؟

دستشو تو هوا پرت تکون داد و گفت:کامل... نسبی به درد نمیخوره ... ازش کم میکنه!!!

پسر چشم عسلی نگاه سرسری ای به من کرد وگفت:ده روزی زمان میبره تا کبودی هاش کاملا برطرف بشن...البته نوع

پوستش...

با نگاه سبز و تیره ای که به هاتف کرد مو به تنم سیخ شد.

ملافه رو تو مشتم فشار میدادم که به سمت هاتف حمله کرد و گفت: توی احمق با ندونم کاریت 10 روز منو از گنجم دور

کردی...... ده روز احمق... ده روز...!

و روی من خم شد وگفت:امیدوارم جلوی شیخ رو سفیدم کنی... !

و در حالی که به سرعت به سمت در میرفت برای چند ثانیه مکث کرد و رو بهم چرخید ... با اون نگاه خیره و سبز تو

چشمام زل زد و گفت: امیدوارم قصد فرار به سرت نزنه ... و لبخندی هم به نگاهش اضافه کرد و دیگه چیزی نگفت.

رو به مرد چشم عسلی اشاره ای کرد که باعث شد پسر سریع خودشو جمع و جور کنه...

در و تند باز کرد... هاتف دنبالش دوید و گفت: اقا امید.... اقا امید...

در با صدا بسته شد.

صدای پچ پچی از پشت در شنیدم ... اما برام مفهوم نبود.

دست ازادمو رو سرم گذاشتم ... سرم داشت میترکید. مرتیکه ی احمق...!احمق... لعنتی... از شدت درد تمام تارهای موهام

درد میکرد.

پسر چشم عسلی با نیشخندی نگاهی به من انداخت... بغض تا پشت پلکهام پیشروی کرده بودن. به ذلت کشیده شده بودم.

باز... باز دوباره افتادم تو هچل ... !

باز دوباره گیر افتادم...

مجبور بودم این نگاه های گاه و بی گاه هوس انگیزشو تحمل کنم.

دلم میخواست اشک بریزم وبه حال خودم زار بزنم... ولی نمیتونستم ... جلوی این نگاه برنده و خیره ...

سخت نفس میکشیدم... چشمامو بستم و سعی کردم تا خوب شدن وضع جسمیم فقط فکر کنم ... شیخ ... روسفیدی... معاینه!

من هنوز ایران بودم. این تمام امیدی بود که داشتم...

امید... آه لعنتی... چقدر اسم نحسی داشت!!!

نمیدونم چقدر گذشت ... زمان و مکان و گم کرده بودم. پاهام به پایین تخت و یک دستم هم به کناره ی تخت بسته شده بود.

سرم رو از دستم دراورده بودن و برای دقایقی اون پسر چشم عسلی تنهام گذاشته بود.

در با صدا باز شد.

با دیدن سحر که یه تاپ قرمز پشت بندی تنش بود و یه جین مشکی...

پوست لبمو کندم.

سحر نیشخندی زد و گفت: خوب چطوری اهوی گریز پا ...

وسینی غذا رو ... رو به روم گذاشت و گفت: خوب افتادی تو تله... اقا امید نقشه ها برات داره!

صحیح نمیدیدم روزه ی سکوتم و جلوش بشکنم.

با یه حرکت ملافه ای که روم بود رو ، رو سرم کشیدم و خواستم که زودترگورشو گم کنه ...

سحر اما روم خم شد و گفت: آکی مگه نه؟؟؟ دوست پسرت که باهات کاری نداشته ها؟؟؟ اون منجی خوش تیپ؟

ملافه رو پایین کشیدم. دوست پسرم؟منظورش کی بود؟

سحر با دقت تو چشمام خیره شد وگفت: کاری نکن ... کل اینجا مجهز به دوربین مداربسته است... ! همه هم میدونن اهل

فراری... پس اهلی باش... به نفع خودته ... حداقل به نفع دوست پسرته!!!

لبخند خاصی زد ... خواست از رو تخت بلند بشه که مچ دستشو گرفتم و تو چشماش خیره شدم. دلم نمیخواست روزه ی

سکوتمو بشکنم. قصدشو هم نداشتم. سحر اونقدری باهوش نبود که بتونه لال و ساکت کاری که ازش خواسته بودن رو

انجام بده!!!

سحر خندید و گفت: زنده بودنش برات مهمه نه؟ از ترست لال شدی؟؟؟

وبا قهقهه گفت: خودتو خیس نکنی بانوی شرقی!!!

دستشو ول کردم.

سحر با حرص بدی نگام میکرد.

با هراس به سحر ونگاه تلخ و رعب انگیزش خیره شدم.چقدر این نگاه ... شبیه نگاه هاتف بود یا شبیه نگاه بیتا ... یا حتی

نگاه پوپک! ... چقدر منزجر کننده و مشمئز کننده بود. چه نفرتی تو این نگاه بود.

سحر مستانه خندید و گفت: پس کاری نکن ... !

چشمامو بستم... دوست پسر؟؟؟ منظورش کی بود؟ هاتف... یا ... کامی...

پلکهامو تند باز کردم... خدایا بهراد ...

بهراد لعنتی منو انداخت تو هچل... سحر منو پیدا کرد...

من گیر کردم باز... گیر کردم... خدایا گیر کردم!

دستبند مچ دستمو زخمی کرده بود. دستم می سوخت و خونی شده بود. با انگشت های دست آزادم جای زخمو مالیدم. پسر

چشم عسلی وارد اتاق شد و لبخندی بهم زد. با دیدن دستم به سمتم اومد. نگاهی به دستم انداخت. نوچی نوچی کرد و گفت:

آقا اگه ببینه... .

با زبون لبشو تر کرد. دستمو گرفت و زخمو بررسی کرد. زیرلب گفت:

این شکلی جاش می مونه.

اخماشو تو هم کشید و از جاش بلند شد. با چشم رفتنشو تماشا کردم. همین که از اتاق بیرون رفت. دستمو تکون دادم. مچ

پوست پوست شده ی دستم سوخت. لبامو بهم فشردم.

دوباره وارد اتاق شد. پارچه ای قرمز رنگی تو دستش بود. دست آزادمو تو دستش گرفت و به همراه دست بسته م دو تایی

به میله ی تخت گره زد. کلیدی از جیبش دراورد و دسبتند فلزی رو باز کرد. لبخندی بهم زد و گفت:

به اندازه ی کافی زخم و زیلی شدی. آقا می گه باید تر و تمیز تحویل شیخ رجب بدیمت.

پایین تخت نشست. با صمیمیت چشمکی بهم زد و آهسته گفت:

ولی من که می دونم شیخ گربه های وحشی رو بیشتر دوست داره.

چیزی نگفتم. تو سکوت نگاهش کردم. ادامه داد:

تا کجا... تا کی می خوای فرار کنی؟

به سمتم چرخید و گفت:

یه مدت که پیش شیخ باشی... یه خورده که باهاش راه بیای زندگیت زیر و رو می شه. اون چیزی که به خیال خودت داری

با افتخار حفظش می کنی بالاخره یه نفر بدتر از شیخ به بادش می ده.

از جاش بلند شد. با دلسوزی نگام کرد و گفت:

اینجا همه شرایط زندگی تو رو می دونن. از خونه فرار کردی و با یه پسری چند سال همخونه بودی. مطمئن باش پسره

دیگه بعد پا گذاشتن به دوبی اسمت هم نمی یاره. خانواده ت هم هیچ وقت با گذشته ی همچین دختری نمی تونن کنار بیان.

نمی خوای مثل بقیه ی آدما یه زندگی عادی و نرمال داشته باشی؟ تا ابد نمی شه فرار کرد. هیچ مردی حاضر نیست به

کسی مثل تو پناه بده. یه کم عاقل باش کتی! فقط شیخه که می تونه آینده ی تو رو بسازه.از اتاق بیرون رفت و درو بست....

=======

ادامه در بخش بیستم=>>>

" بخش بیستم "

از اتاق بیرون رفت و درو بست. چشمای پف کرده مو دور اتاق چرخوندم. دنبال یه اسلحه بودم... یه تیغ... یه چاقو... اتاق

حتی پنجره هم نداشت که شیشه شو بشکنم و یه تیکه ی تیزشو برای دفاع از خودم بردارم. ضربان قلبم بالا رفته بود. اگه

می موندم... اگه خودمو دست شیخ می سپردم... می ذاشتن آب خوش از گلوی بهراد پایین بره؟ شیخ که تونست این

جماعتو راضی کنه منو گیر بندازن می تونست شر بهراد رو هم بکنه. یادم اومد فردای شبی که منو به بهراد سپرد دنبالم

فرستاد. از بهراد... از برد اون شبش... از فرارش نمی گذشت.

اگه فرار می کردم چی؟ می تونستم سریع خودمو به بهراد برسونم و نجاتش بدم؟ اگه به یه جای دور منتقلم کرده باشن

چی؟

تکونی به دستام دادم... محکم بسته شده بودند. دستامو به این طرف و اون طرف کشیدم. فایده نداشت. می ترسیدم شدیدتر

بکشم و تخت سر و صدا کنه. یه کم خودمو بالا کشیدم. کمرم تیر کشید. استخون لگنم درد می کرد. از شدت درد اشک تو

چشمم جمع شد. دندونمو روی گره پارچه گذاشتم. مزه ی شورش نشون از کثیفیش می داد. گرهش محکم بود. دندون های

نیشمو تو گره فرو کردم و کشیدم... انگار دندونام داشت از جا کنده می شد. دست از کشیدن برداشتم. دوباره خودمو بالاتر

کشیدم. دندونای جلوییم رو توی گره فرو کردم و با تمام قدرت کشیدم. گره شل شد. نفسمو با صدا بیرون دادم. قلبم محکم تو

سینه می زد. آب دهنمو قورت دادم و یه کم دستامو کشیدم. پارچه زخم های پشت دستمو خراشید. لبمو از شدت درد به

دندون گرفتم. دوباره به گره حمله کردم و شلترش کردم. یه دفعه صدای قدم هایی رو شنیدم که به در نزدیک تر می شد.

سریع به حالت درازکش خودمو روی تخت انداختم و سرمو توی بالش فرو کردم. موهام توی صورت عرق کرده م ریخت.

نفس نفس می زدم و قلبم تو دهنم بود.

در اتاق باز شد. چشمامو روی هم گذاشتم و فشردم. دستی روی شونه نشست. بی اختیار چرخیدم و نگاه بی روحمو به

صورتش دادم. همون پسر بود. با خنده گفت:

راستشو بگو! چه شری تو دوبی به پا کردی که آقا بهم گفته آرام بخش بهت بزنم؟ معلومه حسابی از هوشیاریت می ترسه

ها! بدش نمی یاد تا وقتی به شیخ بسپردت حسابی خمارت کنه.

با خنده سر تکون داد و از تخت فاصله گرفت... ضربان قلبم بالا رفت. آرام بخش؟ اگه بهم آرام بخش می زدند کارم تموم

بود! دیگه نمی تونستم از جام جم بخورم. گلوم خشک شد. پسر کلید انداخت و در کمدی که رو به روم بود رو باز کرد. جعبه

ای بیرون کشید و سرنگی برداشت.

آهسته خودمو روی تخت بالا کشیدم. دوباره به جون گره افتادم. یه دفعه به سمتم چرخید. چشمش بهم افتاد. سریع خودمو

پایین کشیدم. دیر شده بود.

با قدم های بلند به سمتم اومد. با صدای بلند خندید و گفت:

تو که فکر نکردی من می ذارم از دستم در بری!

سرنگو کنار تخت گذاشت. گره رو از قبل هم محکم تر کرد. دستام سر شد... احساس می کردم بهشون خون نمی رسه.

سرنگ رو برداشت و گفت:

مثل این که حق با آقاست. از تو یه لحظه هم نمی شه چشم برداشت.

تقلا کردم... بی فایده بود سوزنو تو دستم فرو کرد.

پایین تخت نشست و اروم گفت:

به فکر خودت نیستی به فکر اون پسره باش. از همون لحظه ای که از دست شیخ در رفتی همه ی بدبختی های عالمو برای

خودت خریدی. اگه دوست داری بذار راحت زندگی کنه.

تو سکوت خیره نگاهش کردم... بهراد... چشمامو بستم و یه بار دیگه خونه شو تصور کردم... با تصاویر بزرگی از

خودش... با نگاه صبورانه ش... با چال روی گونه ش موقع خنده... انگار یه بار دیگه در خونه شو روم باز کرد. دستاشو

برای آغوش کشیدنم باز کرد. به پهنای صورتش لبخند زد... چشمای قهوه ایش برق می زد... با بغض به سمتش دویدم...

قبل از رسیدن بهش سرم سنگین و همه جا تاریک شد.

*****

چشمامو باز کردم. سرم داشت منفجر می شد. اتاق تاریک بود و نمی تونستم هیچ جا رو ببینم. دهن و گلوم کاملا خشک

شده بود. صدای خنده های مستانه از بیرون اتاق می اومد. با صدای بلند حرف می زدند و یه دفعه شلیک خنده شون بلند می

شد.

تو همون حالت گیج گیجی از جام بلند شدم. دندونامو روی گره گذاشتم... زور زدم. چشمام سیاهی می رفت. من باید می

رفتم... باید خودمو به بهراد می رسوند... آغوش بازش... چشمای پر از خنده ش... بهراد منتظرم بود. یادم اومد چطور از

خونه بیرون زده بودم... نباید از من ناامید می شد... باید به خاطرش برمی گشتم... .

با تمام قدرت گره رو کشیدم. صدای خنده های مستانه نزیک تر شد. خودمو روی تخت انداختم. با چشمایی که از شدت

وحشت گشاد شده بود به در زل زدم. یه دفعه در باز شد و نور به اتاق تابید. چشمامو روی هم گذاشتم و بهم فشردم.

صدای هاتف هوشیارم کرد:

ولی فرید... دختراش معرکه بودن. یعنی دخترهای ما باید جلوش لنگ می زدند. همه قد بلند... خوش هیکل... عین یه گربه

ی ایرانی تمام عیار! رامِ رام... نه مثل این وحشی هایی که تحویل پوپک می دیم.

پسر چشم عسلی یا همون فرید جلوتر اومد. به زحمت می تونست راه بره. تا خرخره خورده بود. انگار با ورودشون به اتاق

بوی الکل اتاقو پر کرده بود. هاتف تکیه شو به در داد و با دیدن چشم های باز من مستانه خندید. با لحنی کشدار به فرید

گفت:

تو که فکر نمی کنی اون پسره از همچین دختری گذشته باشه؟ نمی دونی به خاطرش چه چک و چونه ای می زد.

فرید دستی به صورت قرمز شده ش کشید و گفت:

الان می فهمیم!

سریع خودمو جمع کردم. هاتف خنده ی کریهی کرد و گفت:

اگه دوست پسرش مردونگی کرده باشه و همون شب اول کارو تموم کرده باشه خوش به حال ما می شه!

نگاه هراسونمو بهش دادم. چشمای قرمزشو بهم دوخت و گفت:

تو که فکر نکردی برت می گردونه پیش اون بچه سوسول؟ به درد شیخ نخوری به درد ما که می خوری. بالاخره هر جونور

وحشی یه روز رام می شه.

بهم نزدیک شد. دستشو زیر چونه گذاشت و آهسته گفت:

رام کردن جونورهای وحشی هم تخصصمه!

با دو گام بلند به سمتم خیز برداشت و چونه امو توی دستش گرفت و گفت: من مطمئنم اون پسره کار اینو ساخته!

و با لذت تو چشمهام خیره شد و نفس گند پر الکلشو تو صورتم خالی کرد و گفت: مگه میشه با یه همچین آدمی همخونه

شد و آکبند نگهش داشت!

از انزجار بوی دهنش، نفسمو توی گلوم نگه داشتم .

هاتف سیگاری روشن کرد و بلند گفت: فرید ... حتی اگر آکبند هم باشه میتونیم به شیخ بگیم ... کارشو اون پسره ساخته!

فرید خنده ی بلندی سر داد و گفت: وای هاتف... شیخ به خونش تشنه است!

و دستشو روی صورتم کشید.

از حبس نفسم سینم درد گرفته بود . فرید لبهاشو روی لبهام گذاشت. چشمهامو بستم. دیگه نتونستم دووم بیارم تمام حجم

نفس جمع شدمو توی دهنش خالی کردم.

جوشش اشک و توی چشمهام حس کردم.

فرید دستشو توی موهام فرستاد و اونها رو کشید. دوباره لبهاشو روی لبهام گذاشت . هاتف با صدای بلندی میخندید.

لباسهامو به سختی از تنم دراورد.

تلاشم برای تقلا بی نتیجه موند. ضعیف تر از این حرفها بودم .

خودشو روم انداخت . به سقف خیره شدم و فکر کردم: باید با تقدیرم کناربیام!

چشمهامو بستم و به کامی فکرکردم ... !

به خانواده ای که حالا دیگه هیچ تصویری ازشون برام زنده نبود ...

به خونه ای که هیچ تصوری ازش تو ذهن نداشتم.

به مادری که حتی صداش هم یادم نمیومد...

به پدری که حتی نمیدونستم سبیل داشت یا ریش یا ...

و چهره ی برادرم... حتی اسمش هم تو ذهنم نداشتم!

با انزجار از خیس شدن زیر چونه ام چشمهامو بیشترروی هم فشار دادم وفکر کردم اگر زمان به عقب برمیگشت.

اگر من میتونستم به عقب برگردم ... اگر به هاتف گوش نمیدادم من عقد کامی میشدم ... کامی من.

حتی دیگه چهره ی اون هم یاد نداشتم. حتی دیگه نمیدونستم اون صداش چطوریه...

حتی نمیدونستم کامی خلاصه ی چیه؟! کامران؟کامبیز؟؟؟ کامی یعنی؟ یعنی کی؟؟؟

از فشاری که از مشتش به پهلوهام و برامدگی های تنم وارد میشد به خودم پیچیدم ...

سرم به گردش افتاده بود و گوشهام فقط صدای خنده های شیطانی و بلند هاتف رو میشنید و حس بویاییم فقط نفس های

الکلی فرید رو توی مشامم ته نشین میکرد!

پوزخندی زدم.

توی گوشم گفت: آروم باشی دردت نمیگیره!

به چشمهای حریص و هوس زده اش خیره شدم.

هاتف لبخندی زد و گفت: خب کتی خانم در چه حالی؟

مست از الکلی به مشام نشسته ام لبخندی زدم و فرید پیاپی منو بوسید.

چشمهای خیس ازاشکمو محکم روی هم فشار دادم ...

گلوم حاضر بود برای جیغ کشیدن و تنم اماده بود برای درد کشیدن!

با صدای دو پوت خفه که تو فضا پیچید، هیکل فرید روم افتاد .

چشمهامو بستم. دستی به سمتم اومد. از پشت لاشه ی سنگین فرید رو از روم برداشت. به چشمهای سبزش خیره شدم.

با خونسردی چاقویی رو برداشت و پارچه ای که دستهای من رو گره کرده بود به تخت برید.

گردنم میسوخت. به سختی سر به دوران افتاده ام رو بالا اوردم. با دیدن خونی که روی شکم و پاهام جاری بود. دچار ضعف

شدم و پلکهامو روی هم گذاشتم.

دستی زیر زانوهام و زیر گردنم همزمان فرو رفت.

از روی جایی که بودم بلندم کرد و معلق شدم. من دیگه کتی سابق نبودم! من دیگه توان مقابله نداشتم. دیگه نای دفاع

کردن از خودم نداشتم ... من دیگه تموم شدم... دخترونه هام تموم شد به خون کشیده شد! دیگه چرا وحشی باشم؟

دیگه باید کنار بیام .با هرچیزی که قراره برام پیش بیاد باید با ارامش کنار بیام... باید به شیخ اعتماد کنم. باید از جذابیت

هام استفاده کنم ... باید پول در بیارم... باید لذت باشم... بایدلوند باشم ... باید زنی رامی باشم!

باید قیمتمو ببرم بالا ... باید هر شب کار کنم ...! باید پول دربیارم... باید زندگی کنم ... زنده باشم!!!

خنده ی بلندی سر دادم.

پسرچشم سبز که اسمشو یادم نمیومد با بهت به من خیره شد. روی جای نرمی فرود اومدم . روی تخت دراز کشیده بودم

وبه سیم لامپی که از سقف اویزون بود و دور تا دورش المینیوم پیچ شده بود نگاه میکردم.

کمی به من خیره شد. در حین نگاه کردن به صورتم...

کلتش رو توی جای چرم متصل به کمربندش گذاشت به سمت دیوار رفت. با نگاهم دنبالش کردم. در کمدش رو باز کرد ،

نفس های پرصدایی که از سینه اش خارج میشد سکوت اتاق رو پر کرده بود.

پیراهن مردونه ی آبی رنگی رو به سمتم پرت کرد و یه شلوارک رو به سختی از زیر حجم انبوه لباسهاش بیرون کشید و

اون هم به سمتم پرت کرد.

لبه ی تخت نشست و بدون اینکه نگاهم کنه ... دستشو زیر شونه هام زد و منو وادار کرد نیم خیز بشم. به استین کوتاه کرم

رنگش و ارنج و ساعد خونی رنگش خیره شدم. پیراهن ابی رو روی تیکه پاره های لباسم تنم زد و پایین تخت رفت،

شلوارک رو از بین پاهای به خون نشستم بالا برد . بند های کمرشو به اندازه ی کمر من محکم کرد و گره زد. دگمه های

پیراهن و بست و نفس عمیقی کشید.

از تماس دستش با خودم منزجر نمیشدم . باید عادت میکردم!

کف دستهاشو به شقیقه اش فشار داد و سعی کرد به خودش مسلط باشه.

پایین پاهام روی تخت نشست.

روی آرنج هام خودمو بالا کشیدم.

به شلوارک خیره شدم. خون روی رون پام بهش نفوذ کرد.

سرشو بلند کرد و بهم خیره شد . من هم گردنمو کج کردم و در سکوت بهش خیره شدم. کلتش رو از جیبش بیرون اورد و

بین دست هاش گرفت و گفت: یک ساله میشناسمش...

پلکی زدم و با مکث گفت: فکر نمیکردم یه روزی دستم به خون یه آدم هرچند از نوع حیوون صفتش آلوده بشه!

پوزخندی زدم و ادامه داد: باید از اینجا بری... من کمکت میکنم .

با صدای بلند به قهقهه افتادم.

با یه حرکت کمرشو به سمتم چرخوند و مات خنده های من شد.

با صدای کوبش در از جا پرید. در و به شدت باز کرد.

هاتف با سر خون الود و گریه گفت: اقا کتی... اقا فرید...

در و تمام باز کرد و اسلحشو از توی چرم پشت کمرش بیرون کشید و روی پیشونی هاتف گذاشت و از لابه لای دندون های

قفل شده اش مقطع و متحکم گفت: بهتون گفته بودم دست از پا خطا کنید عواقب بدی داره! هـــان؟

هاتف با تته پته گفت: اقا ... فرید کشته شده ... کتی...

از پشت یقه ی هاتف رو گرفت و روی زمین مقابل تخت پرتش کرد و گفت: چشمهاتو باز کن ... این دختره لقمه ی شیخه ...

هرچقدرم بهت فشار بیاد دستت به این دختره نمیخوره شیرفهم شد یا مثل فرید به تو هم حالی کنم؟!

هاتف با تته پته نگاه پر نفرتی بهم دوخت و جواب داد: اقا کتی سالمه؟

از پشت گردنشو کشید و وادارش کرد بایسته ... نیشخندی زد و گفت: چشمهای کورتو باز کن و ببین... من نمیذارم دودمان

منو به باد بدید... لقمه ی چربیه ... ولی بزرگتر ازدهن تو و امثال فریده! حالا گم شو لاشه ی اونو سربه نیست کن . گم شو

تا تو رو هم مثل اون به درک واصل نکردم!

و با یه هـــری بلند راهیش کرد و در و کوبید.

مبهوت بهش خیره شدم.

اسلحه اش رو کنار رون پاش چسبونده بود . با دست دیگه اش دستگیره ی در رو محکم فشار میداد.

نگاهی بهم انداخت و گفت: بلند شو یه دوش بگیر...

نمیدونم تو نگاه بهت زده و حیرونم چی دید که لبه ی تخت نشست و با ارامش اسلحه رو سمتم گرفت و با انگشت اشاره

روی لوله ی باریکی که روش نصب شده بود اشاره کرد و گفت: به این میگن صدا خفه کن! ...

اینم خون تو نیست خون اون حیوونه... بهتره بیشتر از این ها مراقب خودت باشی... تا وقتی اینجایی! حالا برو یه دوش

بگیر... یه چیزی برای خوردنت فراهم میکنم. کمی ریلکس کن. با هم صحبت میکنیم.

اب دهنی نداشتم تا سوزش گلوی خشکمو التیام ببخشه.

به سختی لبهامو باز کردم و گفتم: تو ... میخوای کمکم... کنی؟

با تعجب از صدا و لحنم ، به سمت یخچال کوچیکی که مقابل تختش بود رفت و از توش بطری دلستری رو بیرون کشید. از

تو سبد بالای یخچال دربازی کنی برداشت و با پیس درش رو باز کرد. با کمی گشت و گذار از توی سبد و یخچال... نی ای رو

برداشت و توش فرو کرد.

لبه ی تخت نشست وگفت: اینو بخور. پس فردا مقدمات رفتنت از این جا فراهم میشه. یک راست میری پیش بهراد . خودش

میدونه باید چیکار کنه . با هم میرید شمال...

دلستر و به سمتم گرفت. با اشاره ی نی به لبم ... ناچار لبمو باز کردم .

نیاز داشتم که چیزی گلوی سوختمو خاموش کنه .

چند قلپ ازش خوردم.

لرزش و سرمای دستهام کمی بهتر شد. نفس عمیقی کشیدم وگفتم: تو دوست بهرادی؟!

لبخند مردونه ای زد وگفت: اگر بهتری... میتونی بری دوش بگیری. در حموم اونه . من تو اتاق نیستم. میتونی از لباس هام

برداری. متاسفم لباس زنونه ندارم. ولی...

شیشه ی دلستر و مقابلم گذاشتم و تلفن رو برداشت.

-سحر بیا اتاقم.

تلفن رو گذاشت و دوباره به سمت یخچال رفت.

دو تا ساندویچ مثلثی اماده رو ازش بیرون کشید و مقابلم گذاشت و گفت: کتی... بهتره دست بجنبونی زیاد وقت نداریم.

مقابل تخت دست به کمر ایستاده بود و فکر میکرد که ناگهانی در باز شد و صدای خفه ی زنونه ای گفت: امری داشتید

جناب سرگرد؟

از جلوی تخت کنار رفت و با دندون قروچه به سحر گفت: هزار مرتبه بهت گفتم ...

با دیدن من که روی تخت نشسته بودم لبشو گزید ...

دستشو به سمت در برد و در وبست و گفت: براش چند دست لباس بیار. کمکش کن دوش بگیره... بعد هم برای قسمت دوم

ماموریت باید حاضر باشیم.

سحر اب دهنشو قورت داد و گفت: البته جناب سرگرد.

نیشخندی زد و گفت: امیدوارم با این جناب سرگرد گفتن سرمو به باد ندی... با اشاره به من گفت: توجیهش کن...

بعد از رفتنش در و کوبید .

سحر لبخند ارامش بخشی بهم زد و لبه ی تخت نشست.

چقدر نگاهش حالا متفاوت بود!!!

خودمو جمع کردم و اون دستمو گرفت وگفت: آروم باش. ما روی کمک تو حساب میکنیم.

اب دهنمو قورت دادم و سحر خفه گفت: باید کمکمون کنی. نگران نباش. امید به موقع رسیده ... تو هنوز هم عصمتتو از

دست ندادی!

با حس گیجی که تو تنم رخنه کرده بود. سحر ساندویچ های اماده رو تیکه کرد و خودش تو دهنم میذاشت.

هنوز شوکه بودم به قدری که نه میتونستم فکر کنم. نه میتونستم حرف بزنم. نه میتونستم حتی لقمه ی تو دهنمو بجوم و

قورت بدم ...

سحر کمکم کرد تا از سرویس کسی که جناب سرگرد خطاب میشد ، استفاده کنم.

حتی کمکم کرد دوش بگیرم... با یاداوری مرگ پروانه زیر دوش لرزم گرفت.

باور اینکه سحر چطوری ازاون مخمصه جون سالم بدر برده یا ...

حس کردم تمام درو دیوار حمام داره دور سرم میچرخه ...

سحر به سمت قفسه ی شامپو ها رفت.

دستمو به دیوار گرفتم. چشمام سیاهی رفت در مقابل جیغ خفه ی سحر، دیگه متوجه چیزی نشدم وسقوط کردم مثل تمام این

سالها!!!

فصل نهم:

سرم رو به سختی بالا اوردم.

ته حلقم خشک خشک بود با نگاه به اطرافم سعی کردم اتفاقات دیشب رو کمی برای خودم توصیف کنم . اونقدر گیج و منگ

بودم که برای چند دقیقه ای فقط به سقف سفید بالای سرم خیره شدم و نفسهامو شمردم.

با صدای در ، با ترس از جام نیم خیز شد. صدای شکست رگهای گردنم باعث شد کف دستمو رو به پشت گردنم ببرمو کمی

مالشش بدم.

سحر با سینی لبه ی تخت نشست و گفت: دستتو بیار پایین نمیبینی بهش سرم وصله.

با تعجب به چسب هایی که به پشت دستم روی آنژیوکت بود نگاهی کردم و سحر لبخندی زد و گفت: بهتری؟

چشمم از نگاه ارومش به لیوان آب پرتقال دوختم. سحر سرم و از دستم اروم کشید و یه پنبه روی نقطه خون روی پوستم

گذاشت و با چسب کنار میز ، اون رو اونجا فیکس کرد.سطل اشغال کنار تخت و سمت خودش کشید و سرم و چسب و انژیو

کت و توش انداخت.

و من هنوز به لیوان خیره بودم وزیرچشمی حرکاتشو میپاییدم.

سحر خط نگاهمو دنبال کرد و لیوان رو به دستم داد و گفت: صبحانتو کامل بخور از این ضعف در بیای. ما خیلی کار داریم.

بی تعارف یک نفس سر کشیدم ودر حالی که از خنکا وشیرینیش بدون هیچ لذتی جون به رگهام برمیگشت نفس عمیقی

کشیدم .

به سحر چشم دوختم و با صدایی که اونقدر برام غریبه بود که باعث گرد شدن چشمهام شد خیلی ابلهانه گفتم: تو هم

پلیسی؟

سحر خنده ی بلندی کرد و گفت: من؟؟؟ پلیس؟ نه بابا ... دلت خوشه ها ...

از تعجبم خنده اش رو جمع کرد و گفت: منم یکی مثل تو ... فقط وسط بدبختیم بهم شانس رو کرد وفهمیدم اقا امید سرگرده

... وقتی فهمید که من خبردار شدم ... ترسید به همه بگم... سعی میکرد خودشو خونسرد نشون بده ... و کم کم به

همکاراش خبر بده که ماموریتش لو رفته ... ولی من بهش گفتم کمکت میکنم و لوت نمیدم. اول باورش نشد... ولی بعد که

گذشت و دید لب از لب باز نکردم کم کم بهم اعتماد کرد. اقا امید یک ساله تو این تشکیلاته، موقعیتش هم خیلی حساسه و

دسته بالا ...منم قرار شد بهش کمک کنم. شدم جاسوس. اولا قبولم نداشت خودمو به اب و اتیش زدم تا باورم کرد.

-چرا؟

سحر: چرا بهم اعتماد کرد؟

نفس خسته ای کشیدم وگفتم: چرا بهش کمک کردی؟چرا لوش ندادی؟

سحر چشمهاش پر اشک شد وگفت: تو فکر کردی من طرف اینام؟ پروانه که کار خودشو ساخت... بیتا هم که راضیه ...

شادی هم که نونش تو روغنه... مغزشو شستشو دادن. از کارش راضیه .برو دم و دستگاهی که بهم زده رو ببین ...

آهی کشید و جواب سوالمو رو به کل فراموش کرد.

ناچار گفتم: خب؟

سحر:هان... من حالم از این جماعت بهم میخوره. حالم از این کار بهم میخوره. اقا امید قول داده بهم که اگر کمکش کنم و

این ماموریت با موفقیت سرانجام برسه... منو بفرسته بهزیستی ... توبه کنمو کار یاد بگیرم. بعد هم از طریق کمیته امداد

یه زندگی برای خودم دست و پا کنم و عین آدم زندگی کنم. بهم قول داده که کمکم کنه.

نمیدونستم باید از این شرایط خوشحال باشم یا ناراحت.

ولی مار گزیده ای بودم که به هر ریسمان و طنابی چنگ نمینداخت!

بهت زده به سحر که داشت برام لقمه ی خامه عسل میگرفت خیره شدم.

لقمه رو به لبام چسبوند . دهنمو باز کردم.

عین یه خواهر دلسوز برام لقمه میگرفت و دهنم میذاشت. چایمو شیرین کرد و به خوردم داد. یه چشمش به من بود، یه

چشمش به قطره های پایانی سرم.

چطور تونسته بهم اعتماد کنه؟ این سوالی بود که حتی تو خواب هم بهش فکر میکردم!

اگر پلیس بود ... اگر سحر پلیس نبود ... اگر... خدایا چقدر گیج بودم!

حرفهاشون چقدر واقعی بود. نگاه هاشون ... داد و فریاد هاشون. اونا میخواستن منو تحویل شیخ بدن ... اونا میخواستن به

خاطر پول، دختر قسر در رفته از دست یه عرب و بهش پس بدن و دوبله سوبله مژدگونی بگیرن.

اونا قابل اعتماد نبودن... اونا فقط میخواستن منو مجبور کنن که دلم راضی بشه به تجاوز!

راضی بشه به با شیخ بودن ... دلم راضی بشه که بشم لذت... بشم تفریح ...

با این فکر اشکهام به ارومی از چشمهام به گونه هام سرازیر شدن.

لعنت به من که عرضه ی مردن هم نداشتم! لعنت خدا به من که طمع کردم و کامی و ول کردم ... خانوادمو ول کردم... !!!

سحر با دیدن اشکهام اهی کشید وگفت: اروم باش کتی... تو باید قوی باشی.

قوی؟

قدرت؟

از کدوم قدرت صحبت میکرد؟ من که دیگه اون کتی سابق نبودم. من دیگه هیچ امیدی نداشتم. من حتی نمیدونستم دیشب

چه بلایی سرم اومده بود. اون همه خون ... این همه ضعف!

به هق هق افتادم.

سحر شوکه گفت: کتی... کتی اروم باش.

در با شدت باز شد... سحر سینی رو به لبه ی میز گذاشت و خواست خودشو به سمتم بکشه و بغلم کنه که بیشتر روی تخت

خودمو مچاله کردم و گفتم: برو اون ور دست به من نزن...

با صدای بم و مردونه ای گفت:بیرون سحر.

سحر بدون هیچ اعتراضی از جاش بلند شد و به سمت در رفت.

متحکم گفت: در هم ببند.

سحر در و به ارومی بست و اون لبه ی تخت نشست.

دستهاشو توی هم قلاب کرد و پرسید:بهتری؟

سرمو بلند کردم.

موهام به اشک روی گونم چسبیده بود.

با دیدن شرایطم پوف بلندی کشید و گفت: چیزی شده؟

از این سوال یه پوزخند درشت زدم!

احمق تو این شرایط به یه آدمی که هویت درونی خودش رو نمیدونست ، میگفت:چیزی شده؟!

نه نشده ! همه چیز خوب و خوش بود.

من که خوب بودم. حال شما چطوره؟! اصلا چه خبر... هوا چقدر عالیه!!!

با دیدن نگاه سنگین وخصمانه ام به انضمام پوزخند حفظ شده رو لبهام.

اخمی کرد وگفت: ما به کمک شما نیاز داریم!

زمزمه کردم: ما؟

دستهاشو تو هم پیچ داد و گفت: ببینید خانم کتایون...

از شنیدن کامل اسمم از زبونش برای یه لحظه دلم برای مادرم پر کشید. دستهامو مشت کردم. جز مادرم هیچ کس حق

نداشت اسممو کامل صدا بزنه! حتی این مردی که ادعا میکرد پلیسه ... یا مشابهش.

اگر پلیس بود چرا این حیوون صفت های عوضی رو نمیگرفت؟ دستگیرشون نمیکرد؟

این مرد دروغ میگفت.

سحر هم دروغ میگفت.

همشون دروغ میگفتن... میخوان منو مجاب کنن که برم دبی... بشم فاحشه! بشم لذت عربها... تف به غیرت همشون! تف

به ذات همشون.

هق هقمو تو گلوم خفه کردم.

و رومو ازش گرفتم به سمت پنجره ی اهنی پر حفاظ!

این مرد دروغ میگفت. اونا میخواستن منو امیدوار کنن که فکر فرار به سرم نزنه.

حتی اگر اتفاق دیشب هم عفتی که با چنگ و دندون رهاش نمیکردم رو خدشه دار کرده باشه باز هم من فرار میکنم. باز هم

گورمو گم میکنم. باز هم نمیذارم منو از مملکتم ببرن بیرون .... بندازن زیر دست وپای چهار تا عرب جاهل... لعنت به

همشون!

دستمو جلوی دهنم گرفتم.

دیگه تلاش برای خاموش کردن بغض درونم بی فایده بود.

من دلم میخواست زار بزنم. ضجه بزنم... به خدا التماس کنم که منو بکشه... دیگه این زندگی رو نمیخواستم... میخواستم

بمیرم... به هر قیمتی شده بمیرم! تموم بشم... اینطور کبیره تموم شدن رو بیشتر راضی بودم تا ذره ذره شیره ی جونمو

عربها به دندون بکشن و بشم لذت چهار تا ادم کثیف و احمق و حیوون!

نچ بلندی کرد و از جاش بلند شد.

هنوز روم به سمت پنجره بود.

مقابلم ایستاد و جلوی نور و گرفت.

بخاطر شدت تابش نورخورشید از پشت سرش درست صورتشو نمیدیدم. تنها چیزی که از اون تاریکی صورتش مشخص بود

نگاه سبز و خشنش بود.

دستشو توجیبش کرد.

امیدوار بودم اسلحه اش رو دربیاره و مغزم و متلاشی کنه!

=======

ادامه در بخش بیست و یمن = >>>

" بخش بیست و یکم"

امیدوار بودم اسلحه اش رو دربیاره و مغزم و متلاشی کنه!....

اما فقط یه کلید بیرون کشید. به سمت کمد لباسهاش رفت، روی زمین زانو زد.... لولای در رو باز کرد و یه گاوصندوق تو

طبقه ی پایین کمد بود . کلید و توی قفلش فرو کرد و با دادن رمز و چرخوندن اون دایره ی سیاه به چپ و راست که صدای

جیر مورمور کننده ای داشت، بالاخره درش با تلقی باز شد.

نمای گاوصندوق از چیزی که تو جاهای مختلف دیده بودم خیلی پیچیده به نظر میرسید. پشتش کاملا به من بود.

با کنجکاوی بهش خیره شدم... یه جعبه ی سیگار و بیرون کشید. به ارومی با چند ضربه که به درش وارد کرد، درش

بازشد.

تک تک نخ های سیگار و برداشت و با فشار کوچیکی به مخمل درونی جعبه اون رو باز کرد.

دوباره جلوی نور ایستاد.

به ارومی اونو به سمتم گرفت و گفت: صفحه ی اولشو باز کن.

نورچشممو زد. نگاهمو به زانوهای جمع شده تو شکمم دوختم. خم شد و جعبه ی سیگار و سر زانوهام گذاشت.

توش یه کارت بود روی یه جلد چرم قران.

تصویرکارت و نوشته هاش کم کم برام خوانا میشد.

با دیدن آرم نیرو انتظامی برای چند لحظه تو دلم یه بارقه از نورو امید روشن شد.

اما به همون زودی هم جرقه خاموش شد. شاید تقلبی باشه. برای اینها جعل که کاری نداره!

حتی برای بهراد هم جعل کردن کاری نداشت. اون ادم جعل کردن میشناخت! بهراد که تو این خطا نبود و واسه عیش و نوش

و خوش گذرونیش دختر کرایه میکرد، بلد این کار بود. وای به حال این ادم های عوضی که هفت خط بودن!

اخ بهراد ... کجایی ؟بین این همه آدم فقط تو غیرت داشتی... شرف داشتی... جنم داشتی. مردونگی داشتی. دیدی نخواستم

ولم کردی! آخ بهراد!

هنوز به سر زانوم خیره بودم که یه قران جیبی کوچیک رو مقابلم گذاشت و گفت:خانم کتایون . ما به کمک شما نیاز داریم.

حتی اگرباورتون نشه که من یه پلیس مخفی ام و یک ساله از زن وبچه وزندگیم زدم تا اعتماد این باند کثافت و به خودم

جلب کنم... یک ساله من رنگ زنم و دخترامو ندیدم.

خم شد همونطور که اون جعبه رو زانوم بود ،قران رو برداشت. صفحه اش رو با بسم الله زیر لبی باز کرد و تو کاور شیشه

ای جلدش یه عکس سه نفره بود. یه زن و دو تا دختر بچه که چقدر چهره هاشون سرشار از زندگی بود و میخندیدن.

بهم اهسته گفت: یه دخترم چهار سالشه... یه دخترمم دوسالشه...

چشمهای جفتشون سبز بود.

نفس خسته ای کشید وگفت: شما باید به ما کمک کنید... باید این باند و متلاشی کنیم. میفهمید چی میگم؟ منظور منو از

متلاشی کردن متوجه میشید؟!!!

اهی کشید و گفت: خانم من خودم دوتا دختر دارم... کابوس شبهای من اتفاقیه که ممکنه برای دخترای من بیفته! خواهش

میکنم ...

اب دهنمو قورت دادم.

چرا موج صداقت توی نگاهش ونمیتونستم باور کنم؟!

نفس کلافه ای کشیدم قران رو توی جعبه باز جلو چشمم گذاشت.

سوره ی حمد رو بلد بودم اما نمیتونستم با دهن کثیفم ایات رو بخونم! قران و با دستهایی که میلرزید بستم. درجعبه ی

سیگار و بستم وبه سمتش گرفتم.

لبخندی زد و جعبه رو توی جیب پشت شلوارش گذاشت و گفت: امادگی حرف زدن دارید؟

-بیشتر امادگی شنیدن دارم!

سری تکون داد و گفت: بپرسید من درخدمتم خانم.

خانم؟! اینجا هیچکس به من نمیگفت خانم!

با صدای در... رنگ نگاه ولعاب صداش عوض شد و بلند داد زد: چیـــه؟

در اهسته باز شد.

هاتف با دیدن من، چشم غره ی بدی رفت وگفت: اقا فرید و سربه نیست کردم.

با حرص گفت: میخوای برات کف بزنم؟

هاتف با من من گفت: نه اقا... منظورم اینه که...

-گمشو بیرون... مرتیکه ی احمق. دیگه جلوی چشمم سبز نشو...

هاتف دستی به پیشونیش کشید وگفت: اقا این دختره رو ببرم تو اتاقش.

چشمهاشو گرد کرد و اسلحه اش رو بیرون کشید وگفت: نزدیک طعمه ی چرب من شو ببین چطوری مغزتو مثل فرید رو

زمین خالی میکنم!

با صدای بلندی داد کشید: گمشو بیرون.

هاتف با ترس در و کوبید و اسلحه اشو غلاف کرد و با نگاه ارومی به سمت من چرخید صندلی چوبی رو کنار تخت گذاشت

وروش نشست و گفت: برای اینکار چند تا تست بازیگری دادم... باورتون میشه؟!

سرمو به علامت نه تکون دادم وگفت:حتما فیلم پلیسی دیدی نه؟

سرمو به علامت اره تکون دادم و لبخندی زد وگفت: حالتون بهتره؟

این همه تغییر آنی در لحن و صدا و چهرهش برام غیرقابل هضم بود.

اب دهنمو قورت دادم وگفت: خب کجا بودیم؟

هنوز اولش هم نبودیم. چه برسه به وسطش وگم کردن جاش!

نفس عمیقی کشید و گفت: حاضرید با ما همکاری کنید؟

به جای جواب گفتم: شما یک ساله تو این باند ریاست میکنید؟

پوفی کرد وگفت:دقیقا چهارده ماه و یازده روز!!!

اب دهنمو قورت دادم و گفتم: الان یادتون افتاده که باید من با شما همکاری کنم؟ اون موقع که تو زیر زمین اون کافه ی

کوفتی برای عرب ها حاضر میشدم شما کجا بودید؟ اون موقع که یه دختر هفده ساله رو بردن معاینه تا رقمشو بالا ببرن

شما کجا بودید؟ اون موقع که یکی از ما التماس کرد که حتی جسدشم تحویل این عربها ندیم شما کجا بودید؟!!! شما تو این

چهارده ماه و یازده روز ... تازه الان یادتون افتاده که به دختراتون فکرکنید؟!

سرشو پایین انداخت.

به نفس نفس افتاده بودم.

سرشو پایین انداخت.

به نفس نفس افتاده بودم.

نفس کلافه ای کشید و گفت: ما تو دبی دستمون از همه جا کوتاهه... اتفاقاتی که برای شما افتادبه عملیات ما سرعت

بیشتری بخشید... شما با اتیش زدن جنازه ی دوستتون... با فرارتون با بهراد بهبود... خیلی به سیستم اونها فشار اوردید...

کارشون رو مختل کردید. به ما فرصت دادید تا مدارک زیادی علیهشون جمع کنیم. شاید کار شما یه فرار به نظر بیاد اما

برای ما وقت خرید برای جمع اوری مدرک علیه این سیستم و تشکیلات! پنج ساله که ادم هایی مثل هاتف و فرید و چند نفر

دیگه ... به بهانه های واهی که به دخترامون میدن گولشون میزنن و به دبی میفرستنشون ... عاقبتش هم که شما میدونید

و دیدید! ما هیچ مدرکی نداشتیم... فقط مجبور شدیم کارهاشون رو دورا دور دنبال کنیم. شما میدونید چند نفر نیرو تو این راه

خروج از کشور از دست دادیم؟ چند تا شهید دادیم؟!

-فقط همکارای شما شهیدن؟ پروانه شهید نبود؟ من زندم شهیده اقا!!! شما چه فکری میکنید... اگر عرضه داشتید تا حالا

کل سیستمشونو منحل کرده بودید. رییس این باند و دستگیر میکردید!

لبخند خسته ای زد و گفت: به چه جرمی؟

-به جرم فروش دخترا به اعراب!...

اهسته گفت:بله ... این جرمیه که من و شما میدونیم. ولی اونها از این اتهام مبرا هستن. کارشون اونقدر تمیز وبدون

نقصه که هرکسی علیهشون شکایت کنه راه در رو دارن... خیلی هاشون قضات دادگستری رو خریدن و از این راه شکم

اونها رو سیر میکنن... چون هیچ مدرک قدرتمندی نیست!

-شهادت منو امثال من چی؟

سرشو به علامت نه تکون داد و گفت: مثل این میمونه که به من اتهام بزنید مداد شما رو دزدیدم ... من ومیگردن هیچ

مدادی تو جیب من نیست کسی هم منو ندیده جز شما ... تحقیق میکنن هیچ سابقه ای هم ندارم ... پس از این اتهام تبرئه

میشم!

-به همین راحتی؟

کلافه گفت: این راحت ترین توضیحیه که بلدم! تا وقتی هیچ مدرکی نباشه ... وقتی حتی ندونیم رییس این باند کیه ... این

تشکیلات زیر سر کیه ... از کجا حمایت میشه، کی هزینه ها رو تامین میکنه! هیچ کاری نمیتونیم از پیش ببریم.

-پس وایمیسید و نگاه میکنید نه؟از دور تماشا میکنید!!!

-ما داریم همه ی زورمون و میزنیم ... ما فقط چند نفر و میشناسیم. فقط تونستیم توش نفوذ کنیم. شما میدونید گلدکوییست

چیه؟

اهی کشیدم و گفتم: یه چیزایی...

-خوبه... این باند هم مثل گلدکوییسته .... هرشاخه برای خودش شاخه های مجزا داره! یه نفر رییس نداره ... مثل یه

درخت... کارشون واحده... یکیه... ولی یه رییس نداره.... مسئولش یه نفر نیست... شاخه شاخه است... حالا یا شاخه ها

قوین ... یا هم نه... ما بتونیم دو نفر و دستگیر کنیم... ده نفر ودستگیر کنیم. همشون میتونن باقید ضمانت ازاد بشن... ولی

اگر اونها رو در حین ارتکاب جرم دستگیر کنیم، برنده ایم! ولی چطوری وقتی که اونها عملیاتشون رو تو ایران سربسته و

چراغ خاموش انجام میدن! بدون هیچ خطایی... بدون هیچ سر وصدایی... سر و صدا رو شما کردید که حالا چند نفرشون از

سوراخشون بیرون اومدن و همکارام دارن تحقیق میکنن... گفتنش راحته خانم!

-شما از من چی میخواین؟

-کمک به پلیس و هم نوعانتون. کمک به مملکتتون.

اب دهنمو قورت دادم و نفس کلافه ای کشید و گفت: ببینید...

-یه لحظه ... من یه چیزی و نمیفهمم!

ابروهاشو با تعجب بالا برد و گفت: چی؟

-رو چه حسابی باید به شما اعتماد کنم؟

-چاره ی دیگه ای هم دارید؟

نفس عمیقی کشیدم. حق با اون بود.

-خب رو چه حسابی به من اعتماد میکنید؟

دست به سینه شد و گفت: شنیدید که میگن دشمن دشمن من، دوست منه؟! شما برای منافع خودتون ... برای حفظ پاکدامنی

تون دست به خیلی کارها زدید... من میدونم هاتف به شما چه قول هایی داده ... و میدونم اگر قبول کردید غیر قانونی به دبی

برید بخاطر پیشرفت در زندگی تون بوده و ولاغیر... ولی با بدشانسی مواجه شدید و سعی کردید از اونجا فرار کنید . اتفاقا

هم موفق شدید. همین برای سیستم اونها یه سوتی خیلی بزرگه . شمابرای کل این تشکیلات یه نقطه ضعف بزرگ به حساب

میاید. خیلی سعی کردند شما رو بکشن و از خیر پول هنگفت شیخ رجب بگذرن، اون عرب جاهل برای عیش و نوش یک

شبه اش چنان مبلغی گذاشته که مغز همه از رقمش سوت میکشه. من و همکارام حافظ جون شما بودیم. ما شما رو کمک

کردیم تا از دبی خیلی راحت و آسون خارج بشید و به مرز برگردید چون دستمون اونجا از همه چیز کوتاه بود! اینکه بهراد

انقدر راحت تونست با یه لنج شما رو به وطنتون غیرقانونی برگردونه براتون شک برانگیز نبود؟! اگر ما نمیخواستیم شما

تا به حال کشته شده بودید. شما یه دختر جوون و کله شق و چموشید که کل ادم های این باند وبازی داد و خیلی راحت فرار

کرد. بعد از شما چند نفر دیگه هم اقدام به فرار کردن.

وسط حرفش پریدم و گفتم: اونا رو هم حمایت کردید؟

سری به علامت نه تکون داد و گفت: بگذریم... در این که شما برای این تشکیلات یه آفت هستید شک نکنید... آفت این

تشکیلات برای تیم ما عین یه جواهر میمونه. مطمئن باشید که نه به شما اسیبی میرسونیم نه خواهیم رسوند چه بسا

مراقب شما هم هستیم. تا همین امروز ...

به صدای رساش گوش میدادم که چشمهامو ناگهانی ریز کردم و گفتم:

-نمیترسید کسی صدای شما رو بشنوه؟

نیشخندی زد و گفت: اونقدر بین این ادم ها نفوذ دارم که حتی اگر این حرفا رو هم بشنون میدونن به صلاح باند دارم حرف

میزنم! در ضمن اتاق من از سمت همکارای پلیس عایق شده است.

-مگه عایق کردن انقدر الکیه؟ که همکارای شما راحت بیان اینجا رو عایق کنن؟

لبخند پت و پهنی زد و گفت: واقعا میخواین ظرف چند دقیقه از همه چیز مطلع بشید؟

اخمی کردم و گفت: توضیحش مشکله ... همینقدر بدونید که این فضا قبلا از طرف همکارای ما طراحی شده بود... منم به

عنوان یه عامل نفوذی افراد باند و به اینجا کشوندم که هم در دسترس نیروهای خودمون باشیم ... هم در دسترس افراد باند

... این سوله رو به همین منظور قبلا طراحی کردیم ... سه مهندس المانی این اتاق رو ساختن... از معمارهای وطنی و

غیر وطنی استفاده کردیم تا طرحی که تو ذهن داشتیم رو پیاده کنند... با چند تا ترفند این افراد و به اینجا کشوندیم. ببخشید

ساده تر بلد نیستم بگم!

سری به علامت فهمیدم تکون دادم.

با مکثی دستهاشو تو هم قلاب کرد و گفت: خب ... حرف آخر؟

-اگر باهاتون همکاری نکنم منو تحویل شیخ میدید؟

چشمهاش از حدقه بیرون زد وگفت: خانم این چه حرفیه... شما اگر نخواید مجبور نیستید. هرگز چنین کاری نمیکنیم. ما تا

امروز تمام سعیمون رو کردیم که شما جونتون حفظ بشه ... حالا خودمون شما رو بفرستیم تو دهن شیر... خیر اگرراضی

نشید ما هنوز هم از شما حمایت خواهیم کرد و شما رو به جای امنی میفرستیم. ولی من میتونستم بخاطر همکاری با پلیس

بخاطر جرمهایی که مرتکب شدید براتون تخفیف بگیرم.

با گیجی گفتم: تا الان جواهر تیم بودم حالا شدم مجرم؟؟؟ واقعا که نوبرید!!!

خنده ی بلندی کرد و درحالی که شونه هاش میلرزید گفت: وای خدای من ... خب خروج غیر قانونی از کشور... ورود

غیرقانونی به کشور... اینا جرم حساب میشه... ضمنا شما با یه اقایی هم خونه بودید!

دلم رفت سمت کامی...

اما اون با همون خنده گفت: البته همسایه های بهراد از حضور شما شکایت کردن وگرنه این جز حیطه ی وظایف ما

نمیشه. اینا رو دادگاه راجع بهش تصمیم میگیره ... شما چه با همکاری چه بی همکاری جواهر تیم هستید و خواهید بود.

همه ی اینها منهای خرده جیب بری های شماست.

مات نگاهش کردم که با لبخندش دندون های سفیدشو به نمایش گذاشت و گفت: عرض کردم که نامحسوس مراقب شما

بودیم!

-مراقب من بودید اجازه دادید منو به اینجا... بهت زده گفتم: نکنه اینم جز نقشه بوده؟

لبخندی زد وگفت:البته متاسفیم که ازار دیدید... ولی چاره ی دیگه ای نداشتیم. نمیتونستیم در قبال این رفتار ها واکنشی

نشون بدیم... شما باید به اینجا میومدید. کل تیم الان متمرکز شده تا شما رو به صیادتون پس بده و خیالش از بابت شما

راحت بشه ... ما به این تمرکز برای اینکه اونها رو از ریشه بزنیم نیاز داشتیم... بخاطرهمین شما الان اینجایید... بهرحال

هرتصمیم شما برای ما محترمه!

اخمی کردم وگفتم: باید فکر کنم .

سری تکون داد و گفت:حتما ... ولی فقط تا بیست و چهار ساعت آینده.

-باشه...

سری تکون داد و صندلی شو به سمت میز تحریری که رو به روش بود کشید. لپ تاپشو باز کرد و با یه کلیک روی صفحه

ی کیبورد، تمام نمای داخلی ساختمون از دوربین مدار بسته رو صفحه ی نمایشگر ظاهر شد.

با دیدن دو ردیف چهارتایی از نماهای مختلف، ادم های مختلف... سعی کردم شرایطی که توش گیر افتادم رو هضم کنم.

با دیدن هاتف که با سحر داشت صحبت میکرد، لبمو گزیدم و خودمو از سر تخت به جلو کشیدم. سرگرد پشتش به من بود!

سرگرد ... به نیم رخش نگاه کردم.

بر خلاف ظاهر خشن و جدیش، وقتی خندید چهره ی نمکی ای داشت. ته ریش کل صورتشو گرفته بود. پوست گندمی و چشم

های سبز و دو تا خط عمودی بین ابروهاش. بس که اخم کرده بود.

ولی حالا که به هیکلش نگاه میکردم میدیدم چقدر ورزیده است و خدایی شبیه پلیسا بود!

دوباره به تصویر نمایشگر خیره شدم.

اینکه اینقدر راحت جلوی من گاوصندوقشو باز میکنه و نمای جایی که هستیم رو نشونم میده یعنی میخواد اعتمادمو جلب

کنه.

چیزی که هنوز بهش شک داشتم و ازش مطمئن نبودم صحت حرفهاش درمورد پلیس و همکاری بود! میترسیدم اینم عضو

یه باند دیگه باشه و ...! از دست عرب های جاهل تونستم فرار کنم. ولی این یه رقم و چی؟

منو میبردن تیکه تیکم میکردن اعضای بدنمو میفروختن! هرچند گیر این طایفه میفتادم بهتر بود تا...

اهی کشیدم. یاد خونآبه ی راه افتاده تو حموم دیشب افتادم.چقدر سحر بهم گفت هیچ اتفاقی برام نیفتاده اما باور نمیکردم.

شنیده بودم کسی نمیتونه در این شرایط خوب راه بره ... یادرد داره... وضعف و خون!

دو چیزی که داشتم... ولی درد نه...

به سختی از جام بلند شدم.

با ترس کف پاهامو روی زمین گذاشتم. یه دامن طوسی تا زانو پام بود و یه تی شرت مشکی استین بلند.

وقتی ایستادم سعی کردم به لرزش پاهام بی توجه باشم... چند قدمی تو اتاق راه رفتم. نفس خسته ای کشیدم. خدایا چطوری

میتونستم بفهمم که دیشب چیزی نشده!

با حس نگاه سنگینش، رو خودم ابروهامو بالا دادم وگفتم: یک ساله زن و بچه هاتونو ندیدید؟

آهی کشید و گفت: چرا ... ولی الان هفت ماهی میشه که حتی باهاشون حرفم نزدم!

-یعنی هیچ خبری؟

-در این حد که من سالمم و اونا سالمن. ماموریت حساسیه ... نمیشه فامیل وخویشاوندان رو به میون کشید ممکنه برای

ازار و انتقام از من به اون ها اسیب برسونن.

-چرا این ماموریت وقبول کردید؟

لبخند مهربونی زد و گفت: شاید یکی از دلایلش اینه که خودمم دختر دارم!

دست به سینه شدم و گفتم: بخاطر این کار حتما پول خوبی هم بهتون میدن نه؟

خنده ی بلندی کرد و چیزی نگفت.

پوفی کردم و دوباره برگشتم لبه ی تخت و نشستم روش. موهامو پشت گوشم فرستادم و گفتم: شما میدونید ماها اکثرمون

دخترفراری هستیم؟

اخمی کرد وگفت: بله!

-میدونید اگر اون شب که به هرمسافرخونه و هتلی رفتم ... یه شب بهم جا میدادن شاید فرداش برمیگشتم خونه!

تو سکوت به مانیتور خیره شده بود و ادامه دادم: اون شب زیر پل خوابیدم یه پسر جوون منو پیدا کرد و برد به خونه اش...

بهم دستم نزد. ولی این برای خانوادم سنگین تموم میشد ... بخاطرهمین هیچ وقت برنگشتم و دلم خواست از این مملکتی

که اجازه میده یه دختر شب زیر پل سر کنه و به یه مرد غریبه پناه ببره و بخاطرنداشتن کارت شناسایی و تاهل و اذن پدر یه

شب بهش جا نمیدن بزنم بیرون و برم دبی و ازاد باشم!

چیزی نگفت و اهسته گفتم: خب حالا باید چیکار کنم؟

خنده ای کرد و گفت: عین دختر بزرگم میمونید ... دوست داره از همه چیز سر در بیاره!

-البته با تفاوت بیست سال سن!

با حفظ خنده اش ، لپ تاپ و خاموش کرد و اهی کشیدم وگفتم: امیدوارم عاقبتش عین من نشه.

صریح گفت: از صمیم قلبم میخوام که اینطوری نشه!

بهم نگاهی انداخت وگفت: فکر میکردم 24 ساعت برای فکر کردن زمان لازم داشته باشید.

-فقط میخوام قبلش از یه چیزی مطمئن بشم!

سری تکون داد وگفت: بفرمایید اگر برای حفظ جون و...

سرمو به علامت نه تکون دادم و وسط حرفش گفتم: دیشب...

ساکت شد وبه من خیره شد.

-واقعا دیشب اتفاقی نیفتاد؟!

کمرشو به سمت مانیتور چرخوند ... با دگمه ی اینتر و چند تا کلیک روی مانیتور فضای اتاق رو بزرگ کرد و گفت: من

تمام دیشب حواسم به شما بود ...وقتی دیدم به حدی مست کردن و از خود بی خود هستن وارد عمل شدم وگرنه کل این ادم

ها میدونن که نباید دست درازی به اج.... وچشمهاش یه لحظه گرد شد و ساکت موند.

اهسته گفتم: اج ... یعنی چی؟

سری به علامت مهم نیست تکون داد وگفت:بیاید راجع به...

-اج فحشه؟

نفس عمیقی کشید و گفت: اینا به افرادی مثل شما میگن اجناس... کالا ... خودشون میدونن که نباید به جنس فروخته شده یا

پیش خرید شده، دست درازی کنن چون از قیمت میفته!

-ممنون از احترامی که بهم گذاشتید و کلمه رو کامل نکردید.

پوفی کرد و چیزی نگفت.

-اون ادمی که کشتید براتون دردسر نمیشه؟

لبخندی زد وگفت:خطا زیاد کرده ... از بالا دستور دادن ...!

-بالا یعنی پلیسا؟

اخمی کرد وگفت: نه ... از خوداشون...! شاید اگر دستگیر میشد حکمش مرگ نبود ...!!!

-پس چرا به پلیس نگفتید؟ چرا کشتیدش؟

با حرص گفت: من باید اعتمادشون رو جلب کنم... تخطی از دستورشون باعث میشه به من شک کنن!

مکثی کردم و پرسیدم: حالا باید چیکار کنم؟!

فصل دهم:

رو تخت چمباتمه زده بودم و به دوتا بیست وچهار ساعتی فکر میکردم که با سروان آشنا شده بودم!

واقعا پلیس بود؟ اگر پلیس بود چرا قبولش داشتن؟؟؟ چرا بهش رییس رییس میگفتن؟ چرا هاتف عین سگ ازش میترسید.

چرا جلوی من انقدر مهربون و فروتن بود و جلوی بقیه عین یه سگ هار زخمی!

چقدر بهش تکیه کرده بودم... امیدوار شده بودم... چقدر بهش پناه آورده بودم!

چقدر خوش بحال زن و بچه اش بود اگر واقعا راست گفته باشه. ادم خوبی به نظر میرسید! یعنی تنها کسی بود که تو این

بیغوله میتونستم بهش تکیه کنم و اعتماد کنم! یعنی حتی اگر دروغ میگفت...

زبونم وگاز گرفتم. دردی که تو دهنم پیچید باعث شد چندلحظه چشمامو ببندم. حتی تصور اینکه این آدم هم مثل بقیه ناتو از

آب دربیاد ...

ولی چاره ی دیگه ای نداشتم!

بهم گفته بود اگرحاضر به همکاری نباشم منو از این جا به کمک نیروهاش میبره ...! حرفهاش عین پلیسای تو فیلما بود!

عین همون فیلما که با کامی شبا میدیدیم... یا میرفتیم تو سینما ... تو فیلما همیشه پلیسا برنده بودن!!!

بعد کامی دیگه با هیشکی هیچ فیلمی ندیدم! جز هاتف که باهاش دو سه بار رفتم سینما ... اون دو سه بارم فیلم ندیدم ... تو

لوژ برای خودمون عشق بازی میکردیم!!!

خاک بر سر من ... از چی هاتف خوشم اومده ؟؟؟ کامی و فروختم به چی هاتف؟ به وعده ی سفر و رفتن و ...!!! آزادی!

هه... پوزخندی به تمام فکر و افکارم زدم و نفس خسته ای کشیدم.

تمام سرگرمیم شده بود رد شدن سایه های زیر در!

سرمو روی لبه ی پشتی تخت تکیه دادم . با اینکه موهام داشت کشیده میشد ومغز سرم از این کشیده شدن میسوخت اما

هیچ حرکتی برای ازاد کردن موهام نکردم!

دلم میخواست عذاب بکشم... مثل وقتی که ... از خونه زدم بیرون... مثل وقتی که ... کامی و ول کردم... مثل وقتی که

فهمیدم هاتف ... حالا بخاطر بهراد!

لبمو گزیدم ... شاید خوشحال شده بود که از شر من خلاص شده! شاید هم ... اما نه ... سروان میگفت که اون و هم

زیرنظر داشتن! پس امکان نداشت بهراد صدمه ببینه!

نفس راحتی کشیدم و موهامو از اون کشیده شدن ازاد کردم.

کمی کلمو خاروندم . دوباره نگاهمو انداختم سمت زیر در...

خیلی وقت بود سایه ای رو ندیده بودم!کلافه حالت نشستنمو عوض کردم که در به تندی باز شد.

سروان با اخم و همون قیافه ی هاری که پهلوی بقیه داشت وارد اتاق شد و گفت: اینهاش...

و قبل از عکس العمل من، از جلوی در کنار رفت.

دو تا مرد ، با هیکل های درشت دو طرف چهارچوب ایستادن. یه مرد قد کوتاه وارد اتاق شد . یه قلچماق دیگه هم پشت

سرش بود!

سروان نگاه تلخی بهم انداخت و گفت: مجبور شدم اقا ... وگرنه ...

مرد دستهاشو تو جیب شلوارش فرو کرد و با چند قدم بلند جلو اومد.

سروان ساکت شده بود . جلوی من ایستاد و چونمو تو دستش گرفت. با انزجار از چشمهای روشن و خیره اش خواستم

صورتمو پس بکشم که محکم تر صورتمو تو مشتش نگه داشت وگفت: رجب بخاطر این ، اشوب به پا کرده؟!

با حرص و قدرت چونمو از شر مشتش خلاص کردم و با خنده گفت: شاید هم بخاطرچموشیش...

و قهقهه ی بلندی سر داد و گفت: عادت داره ... از جنس زیرکار در رو خوشش میاد! مهسا یادته ؟

سروان اخم هاش تو هم فرو رفت و گفت: این از مهسا زرنگتره اقا!

اخمی به سروان کرد وگفت: چرا دست وپاش بسته نیست؟!

سروان: گفتم شاید کبودی هاش از قیمت بندازتش!

مرد با تحسین هومی کشید و با خیرگی به من اما در جواب سروان گفت: افرین ...

سروان کمی به این ور و اون ور نگاهی انداخت و صندلی ای برای مرد فراهم کرد .

مرد بدون اینکه نظری به صندلی بندازه اروم روش نشست و گفت: حالا چرا یکی از بهترین نیروهای منو...

سروان وسط حرفش گفت: مست کرده بود!

مرد سری تکون داد و بدون اینکه چشم از من بگیره گفت: امید زودجوشی تو کار دست من میده آخرش! حالا کجا

انداختیش؟

سروان جدی جواب داد: سپردمش به هاتف...

مرد لبخندی زد و گفت : خوبه... هاتف برعکس تو خوب میدونه باید چیکار کنه!

سروان اخمی کرد وگفت: چه خوب. اتفاقا منم به مرخصی نیاز دارم. چطوره کارهای اینجا رو بسپارید به هاتف!

مرد با خنده پیپش رو از جیب کتش بیرون کشید و گفت: حالا قهر نکن ... خودتم میدونی که به تو بیشتر از چشمام

اعتماددارم! اشتباهات هاتف قابل بخشش نیست... مخصوصا با این سوتی اخر! فرید هم حقش بود ... خوشحالم که اینطور

شد!

سروان شونه ای بالا انداخت و مرد نفس عمیقی کشید و گفت: پس فردا شیخ میاد... میخوام ازشون یه پذیرایی خوب داشته

باشی!

سروان دستهاشو تو جیب جینش فرو کرد و گفت: میان اینجا؟!

مرد: نه ... میره هتل. ولی میخوام که بری دنبالشون... کمی تو شهر بچرخونیش... و بعد هم معامله رو تموم کنی. من دیگه

حوصله ندارم! هرچی زودتر باید این پرونده بسته بشه!

سروان سری تکون داد و گفت: حتما باید ببرمش گردش؟

مرد خندید و دود پیپ رو از دماغش بیرون فرستاد . از جا بلند شد و گفت: دستور از بالاست... میخوان جاذبه های شهر هم

نشون رجب بدی... شاید یه خرجی کرد. پول خرد دلارم نعمته... وای به حال درشتهاش... آدرس جاهایی که باید ببریش و

بهت میدم ... ولی منم چیزی از این قسمت های فرمالیته اش سردرنمیارم. خودت که میدونی! چند تا پارتی هم قراره براش

برگزار کنیم. کیس های بهتر از این هم براش جور کردیم . تا ببینیم معامله چطور سرمیگیره!

سروان خنده ی کریهی کرد و گفت: هوش شما ستودنیه... میخواین رد گم کنی باشه و یه سفر توریستی به نظر بیاد.

مرد خنده ای کرد و گفت: پس خیالم راحت باشه؟

سروان: البته اقا... نگران چیزی نباشید....

=====

ادامه در بخش بیست و دوم=>>

"بخش بیست و دو"

سروان: البته اقا... نگران چیزی نباشید....

مرد سری تکون داد و گفت: تو هستی خیالم از همه چیز راحته ...

و دستی رو شونه ی سروان گذاشت و گفت: بابت فرید هم ... خیلی وقت بود که مهره ی سوخته شده بود.

سروان تشکری کرد و همگی با هم از اتاق خارج شدن...

نفس حبس شدمو مثل پوف از سینه خارج کردم!

دم دمای غروب بود ، روی تخت دراز کشیده بودم و به سقف نگاه میکردم. صدای خنده های هاتف و سحر و چند مرد دیگه

ی غول پیکر که نگهبان و بادیگارد بودند از بیرون اتاق میومد.

کلافه و کسل و خسته موهامو یه دورباز کردم و بستم.

نفس عمیقی کشیدم که در به آهستگی باز شد. با دیدن امید سرجام نیم خیز شدم.

انگشت سبابه اش و به علامت هیس روی بینیش گذاشت و گفت: حاضری؟

نفسم حبس شد.

حتی نمیتونستم اب دهنمو از گلوی خشکم فرو بدم.

با دیدن قیافه ی رنگ باخته ی من گفت: اینطوری از دبی هم فرار کردی؟! با این روحیه؟ قوی باش دختر...

از ادای لفظ دختر احساس خوبی بهم دست داد .

نفس عمیقی کشیدم.

کم کم سر و صدا کمتر و تا جایی که کامل قطع شد.

اون شب خلوت ترین شب سوله بود... یعنی تبدیل شد به خلوت ترین موقعیت برای فرار کردن من از اون خراب شده اکثر

نگهبان ها همراه اون اقا رفته بودند و سروان بهم گفته بود فقط هشت نفرن که تو ساختمون هستن... و امشب بهشون

تعطیلی داده شده بود و همه دلی از عزا دراورده بودن و با الکل خودشون رو خفه کرده بودن!

... من یه طعمه بودم ... یه طعمه ی گریز پا که باید همچنان طعمه هم باقی میموندم تا شکارچی ها صیدم کنن و بعد در حین

ارتکاب جرم توسط پلیس دستگیر بشن ...! این زبون ساده ی حرفهای سروان بود که ابدا هم ساده به نظر نمیرسید....!

هنوز گیج بودم... ولی باید قوی میبودم... نمیتونستم الان ، الان که باز خدا بهم نظری انداخته ضعف نشون بدم... شاید اگر

سروان نبود من خودمو باخته بودم... و سرنوشت شوم و نحسمو قبول میکردم!

مطمئنم غیر این هم نبود... من سنگامو با خودم وا کنده بودم... مطمئنا اگر این مرد نبود من تا حالا خودم و صد بار...

اهی میکشم ...

سروان یه اسپری فلفل و چاقوی ضامن دار بهم داد و گفت: پیشت باشه بهتره ...

دستمو روی سینم گذاشتم که سحر کنار سروان ایستاد و گفت: هاتف خوابید ... بقیه هم ...

سری تکون داد و سحر پیش من اومد . مانتو وروسری ای رو سرم انداخت و گفت: مراقب خودت باش کتی...

دهنم قفل شده بود. سروان به ارومی از اتاق بیرون رفت . چند لحظه بعد همه ی چراغ ها خاموش شدن... سحر چراغ قوه

اش رو بیرون اورد ودستمو کشید وگفت : دنبالم بیا...

با هم از هال رد شدیم.

سحر بلند جیغ کشید: کجا داری میری هرزه ...

طبق دستور سروان اسپری و به صورتش گرفتم که جیغ نمایشیش بلند شد و رو زمین دو زانو زد.

با بهت و ترس، به مردهای لم داده روی مبل که از مستی تا خرخره توی خواب و بی حالی بودند نگاهی کردم و کمی خودمو

عقب کشیدم وکم کم از اونجا فاصله گرفتم.

چراغ قوه ای که از دست سحر افتاده بود رو برداشتم ...

سحر هاتف و صدا میزد . با گیجی نور رو به هاتف که روی مبل خوابش برده بود انداختم... تو همون فاصله نگاهی به

لیوان های مشروب و ظرف های محتوی چیپس و ماست و خیار که رو به روی هاتف بود انداختم.

با صدای سروان از اونجا به سمت در دوییدم ... صدای شکستن شیشه باعث شد هین خفیفم بلند بشه...

سحر هنوز داشت هاتف و صدا میکرد.

خیلی نگذشت که خودشو بهم رسوند. هر دو روی ایوون ایستاده بودیم. با خوردن نسیم و هوای تازه به صورتم برای چند

لحظه حالم سرجاش اومد.

زیر لب متاسفمی زمزمه کردم.

سحر دستمو کمی فشار داد و چند لحظه بعد از سمت در ورودی منو کشون کشون برد... با شنیدن صدای مردونه ای که بلند

گفت: هی... کجا داری فرار میکنی و نور چراغ قوه که توصورتم خورد.

سحر دستمو کشید و شروع کردیم به دوییدن. تا جایی که خودش ازم عقب موند و جیغ میکشید : وایسا ... کجا داری در

میری... بیاید کمک ... داره فرار میکنه ...

تو تاریکی چیزی نمیدیدم... فقط جلوتر از خودش به فرمون پاهام رو به جلوکشیده میشدم. حتی فرصت یه نفس گیری هم

نداشتم.

با دیدن در اهنی نیمه باز، لبخند بی جونی زدم که مرد بلند قامتی ... جلوش ایستاد و گفت: کجا میری کوچولو؟

با صدای شلیک تیر، جیغ بلند کشیدم ...

خم شدم تا قامت افتاده رو زمین و غرق خونشو نبینم ... دستهامو به زانوهای سِر و کرختم گرفتم...

معدم بهم میپچید و میسوخت.

از شدت اضطراب و نگرانی، به نفس نفس افتاده بودم.

سروان نگاهی بهم انداخت. اسلحه رو به دست من داد .

با بهت گرفتمش...

دستکشش رو دراورد و چوبی که باهاش دو تا نگهبان جلوی در رو به زمین پرت کرده بود دست من داد و گفت: وسط راه

هرجفتشون رو بندازش زمین...

سری تکون دادم.

اسلحه اش رو دراورد و دو تا تیر دیگه هوایی شلیک کرد.

گوشهام از صدا سوت میکشید.

با تته پته گفتم: الان فیلم فرار من و همکاری شما میفته دست اونا که...

سروان اهسته گفت: نگران نباش ... فیلم جایگزین داریم.

سحراهسته گفت: برو...

سروان نگاهی بهم انداخت و گفت: یه ون سبز سرخیابون ایستاده.... اینجا رو مستقیم برو... بعد سمت چپ... تا اونجایی که

میتونی بدو ...

سرمو به علامت باشه تکون دادم.

مردی که روی زمین افتاده بود تکون خفیفی خورد. سروان بازومو گرفت و چند قدمی منو همراهی کرد .

زیرگوشم گفت: مراقب خودت باش. هر اتفاقی تو مسیرافتاد به صد و ده زنگ بزن...

و یه چیزی تو جیب مانتوم گذاشت. یه گوشی بود.

نفس عمیقی کشیدم و حرفهای تکراریشو ازنو زیر گوشم بلغور کرد: یه شماره توش ذخیره شده به نام سرهنگ

مرتضوی... این ون تو رو میبره به جایی که ما میخوایم... راننده اش هم توجیه شده... اون ویلا تحت محاصره ی ماست. از

سرایدار و خدمتکارش بگیر تا سوپر سرکوچه. هر اتفاقی افتاد بهشون میگی...

و یه انگشتر عقیق گذاشت کف دستم و گفت: بمیری بهتر از اینه که زیر دست اون پست فطرتا باشی...!

با چشمهای خیس اشک بهت زده بهش نگاه کردم و خفه گفت: مراقب خودت باش کتی... ! دعا کن...

سحر از پشت سر گفت: داره بهوش میاد...

سروان هلم داد و گفت: بدو کتی ... بدو...

و من دوییدم... باتمام قدرت... با تمام وجود... به در نگاه میکردم فقط به در نگاه میکردم!... کف پاهای برهنم از برخورد با

سنگ فرش زمین میسوخت ... نفسم تو سینه راکد مونده بود و جناغم میسوخت.

چشمام از زور و حجم اشک میسوخت... دلم از بی کسی وبدبختی خودم میسوخت.

از در آهنی رد شد... به سمت چپ پیچیدم . هنوز میدوییدم... گریه میکردم و میدوییدم... گوشی و انگشتر تو دستم عرق

کرده بودن... با دیدن یه ون سبز رنگ؛ سرعتم بی اراده بیشتر شد... در به روم باز شد. از روی جوب پریدم... خودمو به

داخل ون انداختم وبدون اینکه در ون بسته بشه، راننده حرکت کرد.

از شدت نفس نفس زدن به سرفه افتاده بودم... معدم میسوخت ... دستمو رو شکمم فشاردادم ... از سرمایی که بخاطردر

باز ون به کف پاهای اش و لاشم میخورد تنم مور مور شد.

به سختی رو زمین لابه لای صندلی ها خزیدم و در و بستم.

رو زانوهام خودمو بالا کشیدم و ارنج هامو لبه ی صندلی پشت راننده گذاشتم نفسم بالاخره سرجاش اومد.

روسریم کاملا از سرم افتاده بود... دستمو رو معدم فشار اوردم.

با تکون راننده چشمای بیحالمو به سمت دستی که به عقب اومده بود و یه بطری اب معدنی و به سمتم گرفته بود چرخوندم.

بطری اب باعث شد چشمام برقی بزنه... ازش گرفتم وگفتم: مرسی...

جواب داد: خواهش میکنم.

بدون اینکه در اب معدنی وباز کنم ... به آینه نگاه کردم. خودش بود...

خودمو به جلو کشیدم... پهلوم به لبه ی صندلی خورد . خودمو بالا کشیدم.

با دیدن نیمرخش بهتم زد.

آهسته گفت: داری جلب توجه میکنی...

مات نگاهش میکردم که در داشتبورد وباز کرد و دو بسته ساندویچ اماده دراورد و به سمتم گرفت وگفت: برو بخور و

بخواب. راه زیاده...

بهت زده نگاهی به بسته بندی ساندویچ کردم. اسم رستوران و ادرسی که روش بود باعث شد نفسم حبس بشه...

آدرس: چابهار...

ما جنوب بودیم؟!

گیج سرمو بلند کردم.

خنده ای کرد وگفت: چیه؟

خفه نالیدم: بهراد...!

فصل یازدهم:

تنم میلرزید... دستهام یخ کرده بود و سر ملتهب و پردردم رو به اسمون و افتاب داغ جنوب بالا بود .

توی گوشم صدای سروان میومد ...

"اگر تا سه روز دیگه خبری از ما وشیخ نشد، زنگ بزن به سرهنگ ... بهش بگو امید وصیت کرد تو شهرخودش خاک

بشه ،کنار مادرش... بگو به زن وبچم بگه خیلی دوستشون دارم. بگو به زنم بگه که دلم برای اون ته دیگای سوخته اش

تنگ شده ... "

یعنی مرده؟؟؟

یعنی زنده است؟

دروغ میگفت؟

راست میگفت؟

اصلا تونست اون فیلم رو جایگزین کنه؟!

سه روز شده یک ماه سروان امید !

سه روز شده یک ماه و راننده ی توجیه شده ی ون سبزت نمیذاره حتی تنها تا دستشویی برم!

شده یه نگهبان و مدام درحال چک کردن کوچیکترین حرکت منه!

دستی روی شونم قرار گرفت .

چشمهامو بی اراده بستم. حتی نمیتونستم چند دقیقه با خودم خلوت کنم!

بهراد زیر گوشم گفت: خوبی؟

با چشمهایی که دیگه عنان اشکهاش در اختیارم نبود به سمتش چرخیدم .

بهراد نفسی از هوای داغ و ساکن گرفت و گفت: این تنها راه نجاته...

خنده ای عصبی کردم و با چشمهایی که خیس از اشک بود گفتم: تنها راه نجات من مرگه ... بهراد مرگه!

بهراد کاملا منو به سمت خودش چرخوند و گفت: تو قوی تر از این حرفهایی... یادت رفته کتی؟!

پوزخندی زدم .

دیگه هیچ قدرتی توی وجود من نبود!

من قدرتمو از دست داده بودم ... سالها بود که هیچ قدرتی نداشتم. روزها بود که قدرتی نداشتم!

با نگاهش ، امیدوار ... منو برانداز میکرد.

زیرنگاه سنگینش گفتم: مگه ادم چقدر میتونه بجنگه؟ ... دیگه نمیکشم... دیگه نمیکشم بهراد ... تو این یک ماه چقدر

اوارگی کشیدیم ... ویلون و سیلون علافیم... منتظریم! که چی بشه؟؟؟ مگه قرار نبود بریم یه ویلا که همه ی ساکنینش

پلیس بودن و ما رو زیر نظر داشتن پس چی شد؟... چرا سر از اینجا دراوردیم؟؟؟ بهراد ... تو کی هستی؟؟؟ چی هستی،

چرا نمیری سر کار و زندگیت ... مگه خونه نداری؟مادر نداری؟ مگه شرکت نداری؟ چرا اینجا حبسم کردی بهراد؟ جون

هرکی که دوستش داری بهراد ...تو رو خدا... خستم بهراد خستم... ولم کن بذار برم...چرا دنبال من راه افتادی؟ چرا ولم

نمیکنی؟ چرا همش تعقیبم میکنی؟

بهراد: به حال خودت گذاشتمت که افتادی گیر اون نامردا و همه نقشه ها رو نقشه بر اب کردی...

با هق هق نالیدم: بهراد...

بهراد کلافه دستی به موهاش کشید و گفت: تو بگو چی کار کنیم کتی؟ همون کار و کنیم؟!

-دوست دارم برم اداره ی پلیس... خودمو معرفی کنم... بذار برم! ... اونجا امنه ... اونا قابل اعتمادن... بهراد تو رو خدا!

و با التماس گفتم: بهراد تو رو قران ... تو رو خدا بهراد ... چی از جون من میخوای؟ تو هم از اونایی نه؟؟؟ راستشو بگو

بهراد ... اینجا نگهم داشتی قیمتم بره بالا؟

بهراد پوفی کرد و سعی کرد منو دراغوش بگیره...

اما من فاصله گرفتم... از اغوشی که به روم باز شده بود کناره گرفتم... بهراد چیزی نگفت دستهایی که به سمت من باز

کرده بود دو طرف بدنش اویزون شدن و باز من موندم یه دنیا چرا... باز نفهمیدم چی به سر زندگیم اومده ... یا خودم دستی

دستی چی به سر زندگیم اوردم! من تو جنوبی ترین شهر ایران چه غلطی میکنم!!!

از کنارش رد شدم...

تمام این مدت مثل یه جغد شب بیدار و روز بیدار ...

دقیقا مثل یه نگهبان بی جیره و مواجب مراقبم بود تا دست از پا خطا نکنم... تا فرار نکنم ...

از زندگی و کار و سرمایه اش دست کشیده بود و دنبال من میومد. هرجا که میرفتم. هرجا که میخواستم برم و مانعم میشد.

هرجا که فکرشو میکردم برم و فکر و ذهنمو میخوند!!!

منو اورده بود اینجا ... توی یه روستا پر از عرب... عرب های ایرانی! ... خارج از شهر... هیچ کس زبونمو حتی نمیفهمید

...! و منم حتی زبونشونو نمیفهمیدم!!!

پله های ساختمون مخروبه رو اروم پایین رفتم... اینجا ایران بود؟واقعا ایران بود؟ من تو کشور خودم بودم؟ مردمش پس

چرا غریبه بودند ... چرا التماس چشمهامو نمیخوندن؟ چرا راه فرار و نشونم نمیدادن؟ چرا نمیگفتن پلیس کجاست ... چرا

نمیگفتن اینجا کجاست ...

خسته بودم... داغون بودم ... له شده بودم... دیگه توانی برام نمونده بود. دیگه هیچی برام نمونده بود... ! کاش شیخ میومد

منو باخودش میبرد و وعده ی خونه و ماشینشو عملی میکرد ...!

من به اون زندگی که سرو تهش معلومه راضی ترم تا این همه بلاتکلیفی !

کشون کشون خودمو به ساحل رسوندم.

داغی هوا مغزمو میسوزوند .

بهراد فقط یک جمله میگفت: هیچ چیز طبق برنامه پیش نرفت ما مجبور شدیم به اینجا بیایم! حالا باید صبر کنیم تا دستور

بعدی سرهنگ مرتضوی ! یک ماه تمام ...

یک ماه که جز این خراب شده ... جای دیگه ای رو ندیده بودم... جز با بهراد با کس دیگه ای حرف نزده بودم!

اگر کابوس هاتف و دست درازی شیخ نبود اینجا بهشت کوچیک من میشد! ...

اگر ترس از تماس سرهنگ نبود اینجا ، همین جا با بهراد زندگیمو شروع میکردم ... من و بهراد ! دوتایی...

میرفتم دست بوسی مادر و پدرش و سعی میکردم خودمو تو دلشون جا کنم .

میرفتم کار یاد میگرفتم درس میخوندم تا به چشم خانواده ی بهراد بیام و بذارن که باهاش زندگی کنم. من که جز اون کسی

و نداشتم... من که جز بهراد راهی نداشتم ... چاره ای نداشتم... ادم دیگه ای نداشتم!

خانواده ای نداشتم... دوستی نداشتم... عشقی ... عشق؟!

من ... کتی؟ عشق؟! کدوم عشق...

یه دختر بی کس و کار مگه میتونه عاشق بشه؟! عاشق باشه؟

مگه میتونه دل و ایمون کسی مثل بهراد و ببره ... ؟میتونه؟نمیتونه... نمیشه. بهراد خانواد داره ... پدر داره ... مادر داره

...

بهراد عارش میاد من کنارش راه برم... حالا بشم زنش؟

کتی کجای کاری... چهارتا ودکا خورده ، خوشی زده زیر دلش!

گوشهام سوت میکشید ...

تمام امید من سروان امید زارعی بود ... یه امید واهی! یه امید که نمیدونستم زنده است یا حتی مرده!

تمام امیدم دل نگرونی مردی بود که نمیدونستم واقعا باید بهش امید میداشتم یا نه...

مردی که دل نگرون دخترهاش بود و میتونست ناجی من باشه ...

مردی که میخواست دخترهاش به شوربختی من دچار نشن ...!

خدایا چرا من زندم؟چرا... چرا این زندگی لعنتی من تموم نمیشه! چرا منو تموم نمیکنی خدا ... چرا؟!

صدای برخورد موج ها به ساحل گند ترین صدای دنیا بود ... دیدن برق اب از انعکاس خورشید به دریا مشمئز کننده بود ...

نوازش شن ها لای انگشتهای عرق کردم چندش اور بود ... من از این دنیا و تمام زیبایی هاییش که تیر شده بود توی چشم

من بیزار بودم ...

من از همه چیزهایی که میتونستم داشته باشم اما محروم بودم بیزار بودم...

اگر شجاعت پروانه رو داشتم...

یا مثل شادی و بیتا تقدیرمو قبول میکردم ...

یا ...

اب به پاهام برخورد میکرد... اب ولرم جنوب ... تا قوزک پامو نوازش میکرد ... دریا کشش داشت... دریا جاذبه داشت ...

دریا ادمو میبرد سمت خودش... میبرد تو اغوش خودش... ادمو جذب میکرد...

دریا جذبه داشت ... ! غرور داشت ... عمق داشت ... میشد یه لکه ی ننگ رو توی خودش غرق کنه و هیچ کس پیداش

نکنه!

دریا می بلعید ... مهم نبود کی باشی چی باشی... از کجا باشی... حروم باشی پاک باشی میرفتی تو دهن دریا و میتونستی

نباشی!

دریا ته نداشت ... اخر نداشت ... اخرش پر شدن جونت بود از اب... اب و اب ... مهم نبود آروقت بوی گند الکل بده ... مهم

نبود جسمت کرم برداشته باشه ... مهم نبود ذهنت کثافت باشه ... مهم نبود زن باشی یا مرد ... دریا میتونست تو رو تا

اخرین قطره اش نگه داره!

میتونست تورو از دست همه نگه داره ... فراری ... گم نام... میتونست تو خودش حفظت کنه و هیچ کس پیدات نکنه ...!

دریا بزرگ بود ... خیلی بزرگ!

میتونستم توش غایم شم ... میتونستم ... میدونستم که میتونم ... !

باید میتونستم... راه من همین دریا بود ... این اغوش همون اغوشی بود که باید به روم باز میشد و من باید میپذیرفتمش...

اینجا ارامگاه من بود ... خونه ی ابدی من بود ... مأمن من بود!

اینجا ... درست همین ... جا ...

زیر پام خالی شد ... چشمامو بستم... دریا منو سفت گرفته بود ... بغلم کرده بود ... محکم ...

چشمامو بستم...

اب شورمزه یِ ارامگاهِ من، خوش طعم ترین نوشیدنی بود !

سرفه میکنم... عق میزنم... اب بالا میارم .

و باز سرفه میکنم.

اونقدر سرفه میکنم تا حس میکنم گلوم زخم شده ...

سخت چشمهام باز میشن ...

نگاهش میکنم. موهای خیسش شنیه ... لباسش به تنش چسبیده ... اب ازسر و صورتش روی من میچکه... نفس نفس

میزنه ... سایه انداخته روم و با چشمهای گرد و ملتهبی نگام میکنه ...

دست اخر وقتی میبینه بهش زل زدم و احتمالا زندم...

از روم کنار میره و آخی میگه ...

کنارم نشسته و زانوهاشو بغل کرده ... صداش درنمیاد ... من هنوز سرفه میکنم ... به پهلو... لب ساحل... اب میره و

میاد... من سرفه میکنم و اب بالا میارم...! گلوم ... چشمهام میسوزن ...

توی گوشم صدای اب میاد ... دهنم و انگار با سنگ ریزه های شور پر کردن ...

افتاب مستقیم تو چشمم میخورد ... درست بالای سرم تماشام میکرد و منو میسوزوند!

نمیدونستم تو چه وقتی از روزم یا چی به سرم اومد ...

فقط میدونستم... دریا هم نتونست این همه نجاست منو تحمل کنه ... منو تف کرد !

بهراد دست انداخت زیر زانو و شونه هام... با یه حرکت بلندم کرد و ایستاد . رها و ازاد بدون هیچ اصراری برای حلقه

کردن دستهام دور گردنش، چشمهامو بستم... به ارومی من وبه سمت همون مخروبه که پناهگاه و مأمن یک ماهم بود،

برد .

مخروبه ای که نمیدونستم قراره توش چی دیگه به سرم بیاد!

روی کاناپه ی تخت خواب شو منو به سبکی پر رها کرد ... من میلرزیدم و بهراد یک دست به کمر و یک دست به سر ناچار

جلوم ایستاده بود!

خسته بودم... خسته ... سردم بود ... میلرزیدم!

بهراد رفت و با پتویی برگشت...

دندون هام بهم میخورد و قدرت ثابت نگه داشتن فکمونداشتم...

کنارم نشست... پتو رو دورم پیچید و سرمو به سمت شونه اش هل داد . پیشونیشو روی موهام گذاشت.

خفه با صدای گرفته گفت: خودت خواستی کتی... خودت خواستی!

با زبون لب های خشک و شن زارمو تر کردم و گفتم: مست بودم ...

بویی از موهام کشید و گفت: مگه نگفتی پشیمون نمیشی... مگه نگفتی با کی باشم بهتر از تو ... بهتر از ناجیم؟! مگه

نگفتی پشیمون نمیشی؟! مگه نگفتی حالا که اینجا قراره با هم بمونیم بیخیال قوانین و سنت ها ... بیخیال همه چیز.... مگه

نگفتی میترسی بدترین و داشته باشی پس بین بد و بدتر یکی و انتخاب میکنی؟ مگه ارامش نخواستی؟ پس چی شد کتی؟

اون همه عطش خواستنت چی شد؟ مگه نگفتی کتی؟ مگه نگفتی من لیاقت تو رو دارم؟ مگه نگفتی فکر میکنی ناجی ادم

به ادم حلاله؟! مگه نگفتی که خواستنت از دله ... از شراب نیست؟! مگه نگفتی حرفت الکل نیست که بپره؟! پس چی شد

کتی؟ کو اون دختری که گفت میخوام یه شب عاشقانه رو تجربه کنم تا یه شب اجباری؟؟؟ مگه نگفتی منو از قیمت بنداز

شاید اگر پیدام کردن ازادم کنن؟ حالا چرا زدی زیرش ؟ چرا منو محاکمه میکنی؟ چرا یه کار میکنی فکر کنم زورت کردم؟

چرا خواب شب و بهم حروم کردی ؟ من و با شیخ یکی میدونی کتی؟!!! تو که راضی نبودی چرا راضیم کردی کتی؟! با من

وخودت چیکار کردی کتی؟! من با این عذاب وجدان چیکار کنم؟!

با کف دستهام به سینه ی مرطوبش فشاری وارد کردم و خودمو از حصار اغوشش بیرون کشیدم.

از جام سخت بلند شدم. بهراد پوف عمیقی کشید و ارنج هاشو روی زانوهاش گذاشت . با کف دست سرشو گرفت. لا به لای

موهاش شن بود . خیس بود ...

با برداشتن اولین قدم و دور شدنم از کاناپه، پتو از روی شونه هام به زمین افتاد .

ماسه ها به کف پام چسبیده بودن و با هر قدمی که برمیداشتم لرزی که تمام جونمو احاطه کرده بود بیشتر میشد ... بیشتر و

بیشتر!

به اتاق خواب رفتم.

لبه ی تخت دو نفره نشستم ... خودمو بغل کردمو سرمو پایین گرفتم.

موهام توی صورتم ریختن ... با شنیدن قیژ لولای در و فهمیدن اینکه بهراد توی درگاهی ایستاده هم سرمو بالا نگرفتم.

توده ای که چندین سال بود ته حلقم چنبره زده بود و هر بار بزرگتر و بزرگتر میشد! امروز انگار به حداعلای خودش رسیده

بود !

حتی نمیذاشت یه نفس ارومم بره و برگرده ...

حتی نمیذاشت یه قطره اب ازش پایین بره!

بهراد کنارم نشست.

بی اراده صاف شدم ... روتختی رو روی شونه هام انداخت و گفت: دو روز دیگه تحمل کن!

دو روز دیگه میشد یک ماه!

یک ماه تمام در بلاتکلیف ترین نقطه ی زندگیم دست و پا میزدم!

نه ...

من خیلی سال بود که توی یه نقطه درجا میزدم!

عمر میگذروندم ... وقت تلف میکردم... پشیمون میشدم... پشیمون میشدم ... پشیمون میشدم!

بهراد دستشو روی شونم گذاشت.

شونمو پس کشیدم.

بهراد دستشو پایین اورد و گفت: کتی... بذار تموم بشه ...!

پوزخندی میزنم .

-دیگه تموم شده بهراد ... من تموم شدم!

بهراد خفه گفت: باهات ازدواج میکنم ... اگر دردت همینه باهات ازدواج میکنم. فقط دو روز دیگه دندون رو جیگر بذار.

ته حلقم میسوخت ... از شوری مرگی که حتی لایق اون هم نبودم!

بهراد دست دراز کرد و چونمو نرم با انگشتش گرفت.

رومو گرفتم...

بهراد اهسته گفت: کتی ... من با اینا همدست نیستم. از تک تک اینها بیزارم کتی... از همشون کتی... میفهمی؟

نه نمیفهمیدم...

کاش راحتم میذاشت.

کاش این جسم مرده رو دیگه لااقل راحت میذاشت ...

کاش میذاشت برم ... دیگه نمیترسیدم خدشه ای به روحم وارد بشه. من که دیگه روحی نداشتم. مرگ بهم واجب بود ... !

دستشو پایین انداخت و گفت: من هاتف و شیش ساله که میشناسم... کتی... من با اونا نیستم ... هاتف و کارای کثیفشو من

میشناسم کتی... از تو بهتر ... من یه عمره دنبال اون نامرد پست فطرتم که زندگیمو تباه کرد ، زندگیمو گذاشتم تا پیداش کنم

و انتقاممو ازش بگیرم. انتقام حروم کردن زندگیم. نامزدم! کتی نامزدم ... دختری که دوستش داشتم ! ... میفهمی کتی؟

اونقدی تند گردنمو به سمتش چرخوندم که صدای اعتراض مهره های گردنم بلند شد و برای چند لحظه رگ پشتم سوخت ...

محل به این سوزش و درد نگذاشتم.

دستم اونقدری کرخت بود که برای مالیدن و التیام صدای گردنم بالا نیاد...

برای اولین بار بود که اسم هاتف و از دهن بهراد میشنیدم...!

بهراد پوزخندی زد و گفت: اولین طعمه اش نامزد من بود کتی ...! نامزد بیست ساله ی من کتی...!

هاتف... بهراد ... نامزد؟ زندگی؟؟؟

من نمیفهمیدم...

بهراد با حفظ زهری که تو زاویه ی لبهاش بود گفت: هاتف ... تمام چیزی که میتونستم داشته باشم و گرفت... لازم نیست

بگم چطور یا ... تو میدونی چطور!

دهنمو بستمو باز کردم ...

هوا کم بود برای نفس کشیدن ...

دلم یه دم عمیق میخواست...

من میدونستم...

من میفهمیدم...

من وعده هاشو از بر بودم!

بهراد روشو گرفت و اهی کشید .

====

ادامه در بخش بیست و سوم =>>>

" بخش بیست و سه"

بهراد روشو گرفت و اهی کشید .

کف دستهاشو لبه ی تخت گذاشت و پاهاشو دراز کرد . سرشو عقب کشید و چشمهاشو به سقف دوخت .

زیر لب زمزمه کرد: ارزوی من فقط بیست سالش بود ...! فقط بیست سالش بود!

دستمو به بازوش رسوندم .

لبخند سردی گرفتار لبهاش شده بود .

هویی کرد و پرسیدم: چطور شد؟!

بهراد: همون حرفهایی که به تو زد ... ارزوی منو خام کرد... خانوادم مخالف بودن ... ! پدرم ... پدرم مخالف بود. میگفت

ارزو از یه خانواده ی سطح پایینه ...! پدرش ابدارچی شرکت پدرم بود ... یکی دوبار که ارزو از دانشگاه اومد شرکت

دیدمش... هاتف نفهمیدم از کجا سرو کله اش پیدا شد، وقتی با ارزو دیدمش فقط یه کلمه تو ذهنم حک شد. خیانت ! فکر

کردم با دیدن یه پسر دیگه منو فراموش کرد.... منم خواستم ولش کنم. یه دختر بچه ی بیست ساله که تو این جهنم خورد به

پست یه ادم ناتو و من احمق فکر کردم منم که بازی خوردم!... بهش بی اهمیت شدم... باهاش سرد شدم و چشممو روی تله

ای که براش پهن شده بود بستم... فکر کردم یه دختر بیست ساله منو خام کرده و اخرش رو دست خوردم، باهام بازی کرد و

حریفش نشدم! ... هاتف حرفه ای بود ... ارزو رو خام کرد . فکر کردم باشه باهاش ازدواج میکنه ... پدرم خوشحال بود

حتی میخواست جهزیه اش رو جور کنه که پسرشو نجات بده تا یه دختر پایین شهری و نیاره تو کاخ اعیونیش به عنوان

عروس ! یه هفته نگذشت که ارزو دیگه حتی دانشگاه هم نرفت. پدرش هم پیشنهاد جهزیه دادن پدرمو رد کرد و گفته بود

پولشو بده . دختره رو فرستادم رفت. جهاز نمیخواد. چیزی که میشنیدم با منطقم جور درنمیومد. ته توشو دراوردم ... هافت

تو گوش پدر معتادش رو پر کرد... مرتیکه ی مفنگی دختره رو فروخت! ... ده میلیون ...! میدونستم خودم زودتر

میخریدمش! ... دیر فهمیدم... خیلی دیر!

-دیگه ازش خبری نداشتم ... خبری نداشتم ازش... نه از خودش... نه از هاتف... به پلیس گفتم ... پدر معتادشو سلاخی

کردم تا بفهمم چی کار کرده ... اما فقط فهمیدم ده میلیون از هاتف گرفته و دیگه رنگ دخترشو ندیده! ... رفتم دبی... برای

ابروی خانوادم شرکت زدم ، کار کردم و خودمو ایندمو تامین کردم ... بعد هم به عنوان یه مشتری... یه خواهان ... تو

اکیپشون نفوذ کردم تا کم کم امار آرزو رو دراوردم ، فهمیدم ارزو رو تو بزرگترین حراج فروختن ... با نازلترین قیمت!

همون سالا ... 83 بزرگترین حراج دخترای ایرانی تو فجیره! ...

دستهاشو ازاد کرد و روی عرض تخت دراز کشید. هنوز داشت به سقف نگاه میکرد...

لبخندی زد و گفت: خیلی دنبالش گشتم ... پیداش کنم... نجاتش بدم ... حتی همون موقع ها هم حاضر بودم ...

و سکوت کرد!

-حاضربودی باهاش ازدواج کنی؟!

بهراد اب دهنشو قورت داد. سیب گلوش پایین و بالایی شد و زمزمه کرد: نمیدونم!

بهراد لبهاشو کمی بهم فشرد و بعد از مکث کوتاهی گفت: جنازشو دو سال پیش... امارات فرستاد ایران! جنازه ی خیلی

هاشونو فرستاد جمهوری اسلامی ایران! ارزوی من پنج ماهه حامله بود که خاک شد... !

و سکوت کرد.

نمیدونم چقدر...

یک دقیقه... یک ربع ... یک ساعت ...

نفسی کشید و خیز برداشت.

لبخندی زد و گفت: دو روز دیگه عید فطره کتی... حَلفه امسال ایران برگزار میشه!

گیج نگاهش کردم.

-حَلفه چیه ؟

بهراد ابرویی بهم گره زد و گفت: همون ماموریت اخر ماست... همون چیزی که یک ماهه منتظرشیم! سرهنگ مرتضوی...

سروان زارعی... تو... سحر... چیزی که من هفت ساله منتظرشم!

به ملحفه ی روی تخت چنگ زدم و با ترس گفتم: حلفه کیه بهراد؟ چی میگی؟

بهراد با ارامش گفت: اروم باش کتی... حلفه کسی نیست... یه ضیافته ... خرید و فروش!

تکرار کردم: خرید و فروش؟ ضیافت؟؟؟

و با چشمهایی که توی حدقه بزرگ شده بودند گفتم: چی میگی؟ مثل خونه ی شیخ نه؟ اره بهراد؟

بهراد ادامه داد: حلفه یه مراسه ... دخترهای یازده تا بیست وشیش سال رو میفروشن ... به این مراسم میگن حلفه ... ! یه

حلفه تو عید فطر برگزار میشه یکی هم عید قربان ... امسال تو ایران برگزار میشه ... معمولا هم میچرخه ... یه بار

توپاکستان... کراچی پاکستان ، یه بار امارات ... ضیافت زیر زمینی ... مثل یه مزایده! ... البته امسال چون تو ایرانه ... یه

سری واسطه میان ... انتخاب میکنن ... میخرن ... بعد میبرنشون وتحویل صاحبانشون میدن ... میدونی برای چی؟

میدونستم؟

نه من این روزها هیچی نمیدونستم...

اب دهنم از گلوی خشکم پایین نمیرفت.

با طعم شور دهنم کلنجار میرفتم که دونسته هام به ذهنم هجوم اورد...

میدونستم... میدونستم...

بردگی جنسی! ... من میدونستم... چرا ... چرا میخرن ... چرا میفروشن! کجا میبرن... چه میکنن ... چه ها میکنن!

بهراد اهسته گفت: کتی؟

نگاش کردم...

بهراد اروم بود و سعی داشت با تزریق امواج اروم نگاهش منو هم اروم نگه داره ... اما نمیشد... نمیتونست...

خفه زمزمه کرد: کتی... فقط دوروز مونده تا عید فطر.... دو روز ...! کمک کن کتی... به من ... به خودت ! کمک کن ... به

دخترا... به زنا ... به عشق! ... بعد دستتو میگیرم ... میبرمت یه جای دور... یه جای خوب... دوتایی باهم زندگی میکنیم...

گور بابای گذشته ی من و تو ... میریم با هم زندگی میکنیم ... بخدا کتی... فقط دو روز تحمل کن ... زندگی میکنیم... با هم

... من و تو... دور از همه ی اینا ... همه ی کابوسا ... دور از ایران ... اینجا ... این مملکت ... میریم یه جایی که هیچ کس

مارو نشناسه... ندونه ازکجا اومدیم ، کجا میریم... میریم زندگی میسازیم... برای خودمون !

نگاهش کردم و پرت گفتم: برای همین بهم کمک کردی؟ برای همین بهم جا دادی... پناه دادی؟ برای ساکت کردن عذاب

وجدانت؟! برات یه وسیله بودم؟همه ی این روزایی که خودمو سرزنش میکردم که تو رو از کار و زندگیت انداختم. همه ی

این روزا من برات یه وسیله بودم بهراد نه؟! یه مسکن برای کم کردن عذاب وجدانت؟ برای اینکه فکر کنی یه ارزوی

دیگه ام؟که نجاتش دادی؟!

بهراد توی سکوت فقط بهم نگاه کرد. جوابی نداشت؟ یا داشت؟!!!

لبخندی زدم .

فراهم کردن بستر عاشقانه ات هم برای ساکت کردن عذاب وجدانت ...

جمله ام بی فعل موند.

بهراد دستشو روی لبم گذاشت وگفت: هیس... اون خواست هر دومون بود. باشه کتی؟! اون التیام روح جفتمون بود کتی...

باشه کتی؟نگو راضی نیستی... بهم انقدر زخم نزن ... نگو زورت کردم ... نگو تو رو قران نگو کتی...

نگفتم ... اما گفتم:

-تو منو دوست داری بهراد؟

بهراد: نمیدونم...

کذب محض جواب دادم:

-ولی من دوست ندارم ...!

بهراد: میدونم ...

و هوفی کرد و من نگاهش کردم... کدوم ادمی ناجیش رو دوست نداشت!

سرمو روی تنها بالش تخت گذاشتم و به پهلو دراز کشیدم...

نگام میکرد.

بس که ناخن هامو توی مشتم فرو کرده بودم ، کف دستم کبود بود.

دست دراز کرد و پیچ انشگتهامو که مستقیم به کف دستم فشار میاورد و باز کرد.

اب دهن شور مو قورت دادم و گفتم:

-خستم... میشه بخوابم؟

جوابی بهم نمیده. از بسته ی قرص روی پاتختی یه دایره ی گرد وسفید و توی دهنم میذاره و به زور اب فرو میدمش.

بهراد: میخوای آرومت کنم؟

-با چی؟ هماغوشی؟!

این همه سلاحش بود برای ساکت کردن من !

و همه ی دلیلش هم رضایت پر مست و هراس من !

فصل دوازدهم:

حلقه ی موهامو به دستش میگیره و تابی بهش میده ... کمی بعد کف دستش نیمه ی سرد صورتمو می پوشونه ... در بهت و

ناباوری نگاهش میکنم ...

لبخندی میزنه ولبهاش روی پوست گونه ام میکشه ...

چسب جلوی دهنم رو به ارومی باز کرد وبا دیدن هر نقطه ای که از زیر چسب ظاهر میشد همون جا رو می بوسید ...

صدایی برای فریاد نداشتم... دست ازادش رو لای موهام فرستاد و سرمو به پایین کشید.

گلوم بالا اومد ...

از تماس لبهای لزجش با پوست گردنم به هق هق افتادم ...

به حالت مرگ به زمین چسبیدم و صدام حتی درنمیاد. قفل شده بودم ... حتی نمیتونستم تکون بخورم...

چشمهای حریصشو توی نگام میندازه ...

صدای بهراد رو می شنوم ...

"ارزوی من تباه شد ... ارزوهامو تباه کردن! "

صدای هاتف رو می شنوم ...

"خانم کوچولو خوب برای ما دردسر درست کردی... عوضش به قیمت رفتی"

صدای سروان رو می شنوم ...

"بمیری بهتر از اینه که دست اون پست فطرت ها بیفتی"

انگشتر عقیقم رو به لبهام میچسبونم... با کمی دندون زدن ... عقیقشو تف میکنم و قرص سفید سیانورم رو میبلعم ...!

شیخ عباشو بالا میزنه ...

به خر خر میفتم...

صدای کامی رو می شنوم...

نفس ندارم...

شیخ توی صورتم می کوبه...

نفس ندارم...

صدای مامانم رو می شنوم...

شیخ دست میندازه زیر سرمو منو بالا میاره ...

صدای بابام رو می شنوم ...

نفس ندارم ...

صدای جیغ های پروانه رو می شنوم ... بیتا ... شادی... بهراد ... بهراد ...!

با بی نفسی پلکهامو باز میکنم.

بهراد داد زد : کتی...

به سختی نیم خیزم میکنه و چند مشت به کمرم میزنه ... نفسم بالاخره بالا میاد.

به سرفه میفتم و کمی زردابه از دهنم روی ملافه میریزه.

به خلط شور که از دهنم کش میاد نگاه میکنم.

بهراد روی تخت جا به جا میشه و با گوشه ی تمیز ملافه دور دهنمو پاک میکنه و یه لیوان اب به سمتم میگیره . تا اخرین

قطره اش رو از دست بهراد می خورم.

لبم رو کنار میکشم و بهراد سرمو توی سینه اش میگیره و میگه: بهتری؟

نمیدونم...

بهتر؟ بهترم؟! به انگشتری که توی دستمه نگاه میکنم . شاید فقط یک هفته است که راز زیر عقیق سرخشو فهمیدم!

بهراد صبحانه رو حاضر میکرد .

من هنوز روی تخت نشسته بودم.

بهراد به سمتم اومد و گفت: تا چای دم بشه برو حمام . برات خوبه.

بی حال نگاهش میکنم.

لبخندی میزنه و ملافه رو جمع میکنه و میگه: پاشو دختر...

نیشخندی میزنم و میگم: بگو زن ... زن!

بهراد لبشو گزید.

به سختی از تخت پایین میام.

زانوهای کرت و سستم طاقت وزنمو ندارن و روی زمین فرود میام.

بهراد با ترس کنارم نشست و گفت:ضعف کردی... خوبی کتی جان؟

چشمامو به چشمهاش میدوزم .

بهراد لبخند نیمه جونی زد و گفت: پاشو عزیزم. بریم صبحانه بخور... بعدم کمکت میکنم دوش بگیری...

از پشت هاله ی اشک به صورت جذاب و خسته اش نگاه میکنم...

به نگاهی که سراسرش از نگرانی و التهاب پره ...

دورگه زمزمه میکنم: با چه نسبتی میخوای بهم کمک کنی تا دوش بگیرم؟!

چونمو با ملایمت گرفت و گفت: کتی جان ... بعد این کابوس... بین منو تو چیزی تموم نمیشه... تازه شروع میشه... ما

هنوز خیلی وقت داریم... خیلی خانم ... خیلی بانو...!

من نه خانم بودم... نه بانو...

یه زن بی چاره بودم! همین.

بعد از صرف صبحانه، خودم به تنهایی دوش میگیرم.

حوله میپوشم و به اتاق برمیگردم.

با دیدن جعبه ی روی تخت ، ابروهامو بالا می برم.

بهراد با موبایل صحبت میکرد. برخلاف تمام این یک ماه، این بار جلوی من داشت با تلفن صحبت میکرد.

از حرفهاش چیزی دستگیرم نمیشد . علاقه ای هم به کنجکاوی کردن نداشتم.

لبه ی تخت نشستم.

جعبه رو به سمت خودم میکشم.

بهراد زمزمه کرد : فردا ... فردا! خداحافظ.

و موبایل رو سر داد توی جیبش.

بادیدن چهره ی پر اخمش بدون اینکه دچار هیچ شوک و غضبی بشم گفتم: فردا؟!

در جعبه رو باز میکنم.

با دیدن لباس ساتن فیروزه ای توی جعبه ... نیشخندی میزنم ...

بهراد کنارم نشست و گفت: شیخ رجب... رحمان.. هاتف... همه ی گروه اومدن اینجا... فردا فطره!

دستی به لباس میکشم.

نگاهش هم نمیکنم... نه بهراد و نه لباسو ...

غرقم... توی چی. نمیدونم. اما اینجا نیستم. کنار بهراد جلوی جعبه ی لباس فیروزه ای نیستم ...

بهراد دستی دراز کرد و یه رشته مویی که تو صورتم بود و کنار زد و گفت: کتی؟

نگاهش میکنم.

خسته زمزمه کرد: هاتف این بار خواسته دوستانه با من معامله کنه ...

زیر لب خشک زمزمه میکنم: هاتف؟!

-گرگ صفت میخواد دوستانه سر وتهشو هم بیاریم. بدون موش و گربه بازی!

بهراد چنگی به موهاش زد و خم شد.

-فردا من میبرمت اونجا ... پولمو میگیرم ... !

چشمم رو از جعبه به بهراد میدوزم.

نفس عمیقی کشید و گفت: دوبله سوبله اشو از شیخ پس میگیرن. دردشون تویی که شدی خارتو چشم رجب ... که شیخ

گفته لا احد... انا احبک کتی !

نگاهش میکنم بدون اینکه حتی کلمه ای به زبون بیارم.

در سکوت مطلق...

فقط توی چشمهاش خیره میشم ...

نمیدونم تو نگام چی دید که مضطرب دستشو روی صورتم گذاشت و گفت: اگر نخوای... همین الان زنگ میزنم به سرهنگ

! میگم ما نمیتونیم ادامه بدیم!

چشمهامو می بندم.

سرم رو کج میکنم.

دستش بین صورت من و شونم میمونه. لبخندی میزنه و با چشمهایی که مطمئنم از اشک تر میشه ، لبخندش رو حفظ میکنه

نفس عمیقی کشید .

گرمای دستش گونمو داغ کرده بود .

موهامو با دست ازادش نوازش میکرد.

لبخند مصنوعیش بدون نمایش چال گونه هاش بود.

دلم یه لبخند واقعی و پر اعتماد به نفسشو میخواست. دلم گرمای دستی رو میخواست که مال خودم باشه... مردی که مال

من باشه ... حتی اگر ندونه دوستم داره ... یا من ندونم و دروغ بگم که دوستش ندارم ...

ناجی من بود. حامی من بود. همه ی کسی بود که این روزها داشتم. وجودم با وجودش یکی شده بود ... مستی بود و راستی

... خواستن من واقعی بود و مهم نبود خواستن اون از سر رفع غریزه بود .

من در اوج جوونی و نیاز بودم ... هستم ... من کتی ام... کتایون. زندگیمو باختم... به وعده های بیخود هر کس و ناکس...

من شانسهامو از دست دادم بخاطر هر کس و ناکس...

و حالا بهراد ناجی من میگفت :میتونه برام زندگی بسازه... میخواد که بسازه ...

حتی اگر از سر عذاب وجدان باشه ...

حتی اگر من وسیله ی انتقامش باشم برای حق ارزوهاش... ارزو ها ... شادی ها ... پروانه ها ... کتی!

حق ارزو ، حق من بود ... حق کتیه! حقی که بهراد می خواد بگیره!

بهراد که منو نجات داده ...

منو نگه داشته...

سایه به سایه با من اومده ... همراه شده ... حالا یکی شده...

بهراد ... برای من ... یا هرکس دیگه ...

یه امید ... یه جرقه تو تاریکی... یه نور روشن ...

بهراد ...

یه ادم...

یکی مثل همه ...

یکی ضربه خورده مثل من ... یکی رو دست خورده مثل من ... یکی تنها مثل من ... میخواستم چشم رو این همه اشتراک

ببندم؟! چرا ببندم؟ چرا باز گول نخورم؟اعتماد نکنم؟

ادم مگه به ناجیش شک میکنه؟!

میخواست دستمو بگیره ... مثل تمام این روزا که هیچ وقت ولم نکرده بود. پسم نزده بود ... میخواست نگهم داره ...

میخواست زنیتمو حفظ کنه و برای خودش کنه ... به هرقیمتی! حتی از سر عذاب وجدان ...

چه فرقی میکرد؟

کی میتونست به این شانس پشت کنه؟

کی میتونست به این وعده دل نده؟

کی میتونست این بار گول نخوره؟!

کی میتونست ناجیشو دوست نداشته باشه؟!

کی میتونست حامیشو دوست نداشته باشه؟!

کی میتونست تنها کسی که حالا داشت رو دوست نداشته باشه؟!

کی میتونست تنهایی ادامه بده و هوش و ذهنش گرفتار این همه خوشی فردایی که میگفت می ساخت نباشه؟!

کی میتونست تو این همه بی اعتمادی ، به این یکی اعتماد نکنه ...؟

کی؟

من نمی تونستم !!!

من کتی بودم... یه دختر دیروز ابله .یه احمق که به خانوادش اعتماد نکرد ...

یه بدبخت خر شانس که تا خودش نخواست کسی به حریمش تجاوز نکرد!

یه کودن پست که لگد زد به بختش و اینده اش و فرداش ...

حالا فقط یه چاره داشت ... اعتماد کنه ! خودشو بسپاره به خدا و راز انشگتریشو و مردی که میگفت : نمیدونم دوست دارم

یا نه !

من کتی بودم...

اما دختر توی من مرد!

ولی من هنوز کتی بودم!

زن متولد شده توی جون من ... تولدت مبارک!

من هنوز کتی بودم ...!

اما یه زن بی چاره ...!

که همه ی چاره اش لباس فیروزه ای توی جعبه بود ...

بهراد اشکهامو به ارومی پاک کرد.

سرمو راست کردم.

گونه ی راستم داغ بود و دست چپش داغ تر...

موهامو پشت گوش فرستاد و گفت: خوبی؟!

-خوبم...

بهرادبه ارومی از جاش بلند شد.

دستش رو گرفتم. ایستاد و نگاهم کرد.

بند حولم رو باز کردم.

خسته بودم...

روحم...

جسم...

تنم...

فکرم...

ذهنم...

تک تک سلول هام ...!

میخواستم فکر نکنم ، دیگه جونی نداشتم که فکر کنم ...

حالا مست نبودم.

فقط میخواستم اروم بشم.

طوفان زنانگیمو خاموش کنم و اروم بشم ...

تمام اشتباهاتم رو مثل فیلم جلوی چشمم نیارم و اروم بشم ...

برای چند دقیقه...

چند لحظه...

چند ثانیه...

از این همه خطا ... گناه ... با یه گناه دیگه امیخته بشم و از یادنیاوردن لحظه های پر اشتباهاتم اروم بشم ...

از این همه تلاطم توی ذهنم جدا بشم .

فراموش کنم کی ام ... کجام ... توی خواستن و نخواستن حل بشم !

با بهراد ... ناجیم... حامیم... همه ی کسی که حالا داشتم .

بهراد هم همینو میخواست. نگاه ملتهبش و دست گرمش ... چشمهای پر استرس و نگاه پر برقش.

تنفس نا اروم و هرم باز دم گرمش...

بهراد هم میخواست.

منم میخواستم...

دیگه مست نبودم...

خیمه زد روم و از عطر موهام نفس کشید .

اشکهامو بوسید ...

پلکهامو بوسید ...

چشمهامو بستم...

میخواستم خاطره ناجیمو تا ابد تو ذهن مرور کنم ! حتی اگر به هیچ وعده اش عمل نکنه!

من به ارامش کوتاه چند لحظه ای هم راضی ام!

به بهرادی که براش وسیله ی انتقامش بودم راضی ام ...

به مسکن بودنم برای درد بهراد راضی ام!

ورق برمیگرده ... یه روز بهم کمک کرد و امروز نوبت منه!

من دیگه راضی ام ...

به همه چی...

به هرچی...!

دختر دیروزی که برای نجابت و شرافتش میجنگید مرد ...

زن تازه متولد شده توی وجود من ... امروز فقط برای بهراد بودن میجنگید.

اگر نشد ... نخواست!

راز عقیقم رو برملا میکنم!

خدایا تو راضی باش... راضی باش!

سرمو حد فاصل سینه و گلوش میچسبونم و از عطر تنش به کام میکشم . دستش لا به لای موهام نرم میرقصه ...

از اینکه کسی با تار به تار موهام بازی کنه حس خوبی دارم.

همیشه کامی دوست داشت تا موهام بلند باشه و بتونه هر وقت که خواست دست دراز کنه و یه طره اشو اروم و نرم

نوازش کنه ...

گوشمو به سینه ی گرمش فشار میدم ... صدای قلبش که زیرسرم دست و پا میزد رو تو ذهنم ذخیره میکنم ...

نفس عمیقی کشید و بوسه ی نرمی روی موهام نشوند . ریتم نفسهاش هم حتی ارامش بخش بود .

دستم رو گرفت و به انگشتهام فشاری داد و گفت: گرسنه نیستی؟!

چیزی نگفتم.

اروم صدام زد: کتی ؟

-یخرده دیگه اینطوری باشیم.

نفس عمیق دیگه ای کشید و چونه اش رو روی سرم گذاشت.

خودمو بیشتر بهش فشار دادم و گفتم: اون اهنگی که اون شب میخوندی...

بهراد زیر لب گفت: خب...

کمی سرمو جا به جا کردم و گفتم: بازم بخونش...

چشمهامو بستم و بهراد زمزمه کرد:

گل نازم ...

تو با من مهربون باش

واسه چشمام پل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم شب و روز

گل این باغ بی نام و نشون باش

من عاشقی دلخونم

شکسته ای ... محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش...

-بهراد؟

بهراد: جانم؟

-ارزو خوشگل بود؟

بهراد: اره ...

-بخون...

گل ناز اسمونم ... بی ستاره است.

مثل ابرا دل من پاره پاره است ...

دوباره عطر تو پیچیده در باد .

نفس امشب برام عمر دوباره است.

من عاشقی دلخونم.

شکسته ای... محزونم ...

-بهراد؟

بهراد: جانم؟

-ارزو رو دوست داشتی؟

بهراد: آره ...

-چون خوشگل بود؟

بهراد نفس عمیقی کشید و گفت: چون پاک بود ... !

اب دهنمو قورت دادم وگفتم: بخون...

گل نازم ...

بگو بارون بباره ...

که چشماتو به یاد من میاره.

تماشای تو زیر عطر بارون ...

چه با من میکنه امشب دوباره ...

شب و تنهایی و ماه و ستاره

-بهراد؟

بهراد نفسشو تو موهام خالی کرد و گفت: جانم؟

-منم خیلی سعی کردم پاک باشم ... ولی نشد! نتونستم.

بهراد چیزی نگفت.

چشمهامو روی هم فشار دادم و گفتم: این اهنگ و چرا حفظی؟

بهراد اب دهنشو قورت داد .

بالا و پایین شدن سیب گلوش و لبهایی که روی هم فشرده میشد و میتونستم حس کنم... ندیده ... میتونستم بفهمم . سوال

بدی نکرده بودم که ...

بهراد کمی جا به جا شد.

منو از اغوشش بیرون کشید و گفت: کتی ...

نگاهش کردم.

دو تا دستهاشو دو طرف صورتم گذاشت و گفت: من نمیخوام که تو رو...

دستمو جلوی دهنش گذاشتم و گفتم: تو من ارزو رو می بینی ... مگه نه؟ ازهمون لحظه ی اول که سر من بازی کردی...

همون لحظه که ازم کنار کشیدی... منو به خونه ات راه دادی... گذاشتی پیشت بمونم... منو به اینجا اوردی... مراقبم

بودی... همه ی این وقتا ... تو منو ارزو دیدی نه؟

بهراد زیر لب زمزمه کرد: کتی...

-بهراد... خودتو گول نزن. برو جای من و ارزو زندگی کن . الکی خودتو درگیر کردی که چی بشه؟ دوبار زدی بالا مجبور

نیستی ادای ادم های ... بهراد من خودم خواستم. حتی اگر هیچ وقت منو نخوای. تو مجبور نیستی بهراد ... بخدا مجبور

نیستی. من ازت توقعی ندارم... تا همین حالاشم بهت مدیونم... بهراد زندگی من و تو هیچ ربطی بهم نداره. زوری ربطش نده

... من آرزو نیستم بهراد ... باشه؟

بهراد پیشونیشو به پیشونی من چسبوند و گفتم : همه ی این روزا فقط دلت میخواست یکی هم مثل تو به ارزو کمک میکرد

... من ناراحت نیستم. بهراد. باور کن نیستم . تقصیر تو نبود که به هاتف اعتماد کرد ... تقصیر تو نبود که پدرش زندگیشو

به اتیش کشید ... باشه بهراد؟ تقصیر تو نیست ...

بهراد نفسشو تو صورتم خالی کرد و گفتم: حالا راستشو بگو... این اهنگ و ارزو دوست داشت؟!

لبخند سردی زد. لبهامو نرم بوسید و ازم فاصله گرفت.

خم شد و پیراهنشو از روی زمین برداشت و از تخت پایین پرید ...

زانو هامو دراغوش کشیدم.

سرمو رو کاسه ی زانوهام گذاشتم و به در اتاق خیره شدم.

بهراد و دیدم که روی مبل نشسته بود و پاهاشو روی میز دراز کرده بود . یه جام پایه کوتاه دستش بود و سیگار دود میکرد.

نفس عمیقی کشیدم.

احساس سبکی میکردم . چشمهامو باز نگه داشتم و اجازه دادم اشکهام به ارومی فرود بیان ...

مهم نبود من باخته بودم... مهم نبود من زندگیمو باخته بودم ... دیگه بهرادکه نباید با طناب پاره ی من تو چاه میفتاد ...

بهراد خیلی جوون بود ... خیلی وقت داشت. خودشو تو خاطره ی عشق شیش هفت سال پیش گذاشته ... که چی بشه؟

که با کتی نامی باشه و از سردلسوزی بهش پیشنهاد ازدواج بده؟

چرا؟

چون هر بار یاد ارزو و ارزوهاش میفته و میخواد برای یکی دیگه همه چیز خرج کنه تا عذاب وجدانشو ساکت کنه؟!

این احمقانه است .... خیلی احمقانه است پاسوز یکی مثل من بشه!

عشق اول؟ حس اول؟!

موقعی که ازکامی خداحافظی میکردم بهم گفت: ادم عشق اول و حس اولشو فراموش نمیکنه ... هیچ وقت ...

و من بهش گفتم : اما حس اول و عشق اول من، تو نیستی کامی!

من احمق عاشق هاتف شده بودم با اون همه وعده ی ریز و درشت ... من ابلهِ ساده ... که سر ریز و درشتش کلاه

میذاشتم، سرخودم کلاه رفت ! من ... من ... من... هربلایی سرم بیاد تقصیرخودمه!

انتخاب خودمه... راه خودمه ... چیزیه که خودم برای زندگیم ساختم... اَلم کردم ...

کی گفت : نکن ... هیچ کس... مهلت ندادم. فرار کردم از ترس بکن ، نکن ها ...

کی گفت: نرو ... هیچ کس... مهلت ندادم... فرار کردم از همه ی برو ، نرو ها...

کی گفت: غلطه... هیچ کس... مهلت ندادم... فرار کردم از تمام غلط و درست ها...

وقتی از خانوادم فرار کردم... وقتی از کامی جدا شدم... وقتی خام هاتف شدم...

همه ی زندگیمو خودم حاضرکردم...

من درستش کردم. من به اینجاش رسوندم ...

این دومینو رو من برای خودم چیدم!

حالا یکی اولین مهره رو تکون بده تاپشت سرهم ، همگی فرود بیان و تصویرنهایی رو مشخص کنن!

تصمیم نهایی رو مشخص کنن...

من چیکار کردم؟ دیگران چیکار کردن! دیگران چیکار باید میکردن ... وقتی من خودم کردم؟!!!

خودکرده را تدبیر نیست!

سرمو روی زانوهام گذاشتم که با فشار دستش، تکونی به خودم دادم.

با دیدن چهره ی درهم و اشفته اش ، دلم به درد اومد. مسبب این قیافه منم؟! نمیدونم... هاتفه؟ ... نمیدونم... آرزوئه؟

نمیدونم... نمیدونم!

لبه ی تخت نشست و سینی غذا رو جلوم گذاشت.

====

ادامه در بخش بیست و چهارم=>>>

"بخش بیست و چهار "

لبه ی تخت نشست و سینی غذا رو جلوم گذاشت....

با دیدن سوسیس تخم مرغ چرب و رب زده، لبخندی زدم و گفتم: امشب شب اخره ... فردا تموم میشه!

بهراد چیزی نگفت.

تیکه از تافتون رو کند و یه سوسیس حلقه شده که بهش سفیده چسبیده بود رو توش پیچید . به سمت دهنم گرفت و دستشو

پس زدم .

خودم برای خودم یه لقمه حاضر کردم و گفتم: چرا معطلی؟ بخور دیگه؟ نکنه میخوای من و بفرستی سفر آخرت؟!

بهراد روشو ازم گرفت و لقمه رو توی سینه گذاشت.

خواست بلند بشه که دستشو گرفتم و مانع شدم .

چشمهاشو بست و گفت: کتی...

صداش کردم: بهراد ...

چشمهاشو باز کرد و گفت: انگار اشتباه کردم بهت حقیقت و گفتم نه؟!

-مگه چیزی عوض شده؟!

بهراد: تو...

-من همون کتی ام.... فقط فیزیکم عوض شده!

و لبخندی زدم و دومین لقمه ام رو گرفتم.

بهراد کلافه گفت: کتی...

-یخ کرد. بخور...

بهراد هوفی کرد و از گوشه ی چشمش بهم خیره موند .

نفس عمیقی کشید و گفت: فکر کردم اگر بدونی بیشتر بهم اعتماد میکنی ... !

-من اعتمادمو از دست ندادم بهراد!

بهراد پوزخندی زد و سری تکون داد و گفت: پس چرا اینطوری رفتار میکنی؟! چرا انقدر عوض شدی؟

مات نگاهش کردم. منظورشو نمیفهمیدم!

بهراد کلافه گفت: چت شد کتی؟ یهو چت شده؟ چرا اینطوری شدی؟ ازمن متنفری؟!

-نه...

بهراد: پس ...

-نه از تو متنفرم... نه از کامی... نه از هاتف...

بهراد ماتش برد.

این بار فکرهامو بجای اینکه مخاطبش خودم تنها باشم؛ بلند زمزمه کردم:

-مگه من هاتف و مجبور کردم بیاد سراغم؟! خودم قبولش کردم ... مگه من از کامی خواستم ولم کنه؟ خودم رفتم...

خیسی چشمهامو با سر انگشت گرفتم و با لبخند گفتم: مگه خانوادم منو بیرون کردن؟ خودم اومدم ... مگه تو زورم

کردی...

منو محکم بغل زد و گفت: کتی ...

-من از خودم متنفرم بهراد! فقط از خودم...

بهراد: همه چیز درست میشه!

پوزخندی زدم و گفتم : بریدم ... بریدم بهراد !

نگاهی به لباسم کردم.

فیروزه ای به تنم نشسته بود.

بهراد اصلاح کرده و مرتب بود .

کراواتشو گره میزد . پامو توی کفش های نقره ای فرو کردم . برای پای چپم کمی گشاد بود .

بهراد با دیدنم سرد و یخ زده لبخندی زد.

از سرمای صورت و چشمهاش، منم یخ کردم. تا حدی که موهام راست شدن . بهراد جلو اومد و گفت: نگران نباش. اونجا

تحت محاصره ی پلیسه ... باشه؟

چرا نگاهش خالی از اطمینان بود؟

چرا به حرفی که میزد باور نداشت؟

چرا صداش میلرزید؟

اونم مثل من فکر میکرد پلیس ها فقط توی فیلما باهوش و زرنگن؟!

چقدر احساس طفلی و داشتم که به حمایت والدینش توی خیابون نیاز داشت ترس از ادم دزدها و عابرین داشت !

چقدر دلم میخواست یکی دستمو میگرفت و میگفت: من پیشتم... قوی باش... تا من هستم از چیزی نترس!

بهراد جلو اومد.

دستم رو توی دستش گرفت و با لحن متفاوتی گفت: لیدی من بریم یه چیزی بخوریم ... نظرت چیه؟

هیچ نظر و ایده ای نداشتم.

دستمو از دستش بیرون کشیدم و مانتو و شالم رو برداشتم.

بهراد از اتاق خارج شد و منم مشت شده پشت سرش حرکت کردم. مانتو و شال و روی دسته ی مبل انداختم.

با دیدن میز از قبل حاضر شده ، ابرومو بالا دادم .

نبود نوشیدنی روی میز خیلی تو ذوق میزد.

نفس عمیقی کشیدم.

پایین دامنم رو بالا کشیدم و گفتم: الان میام.

بهراد به کم وکسری میز نگاهی انداخت.

دو تا گیلاس برداشتم . از توی یخچال پاکت اب پرتقال رو برداشتم و گیلاس ها رو پر کردم.

بهراد نبود.

نفسم رو فوت کردم.

با شنیدن صدای موزیک ، لبخند سردی روی لبم نشست.

با دو گیلاس به نشیمن رفتم. اونها رو روی میز چهارنفره گذاشتم.

بهراد صندلی رو برام عقب کشید و بشقابم و پر از برنج کرد و چند تیکه جوجه ی درشت و کاملا پخته شده رو گوشه ی

بشقابم جا داد .

پوست گوجه رو برام کند و با چنگال کره رو میون کوه برنج اب کرد .

خودش هم رو به روی من نشست و مشغول شد .

قاشق اول و به دهنم گذاشتم. یاد جوجه کباب هایی افتادم که با کامی تو فرحزاد میخوردیم. دو سه بارشو میخوردیم و در

میرفتیم . چه کیفی میداد !

بغضمو فرو دادم.

بهراد متفکر به بشقابش خیره شده بود .

نشون دادن هراسش اونقدر بارز بود که کم مونده باشه تا منم به گریه بیفتم و بگم بیا دو تایی با هم از زندگی خداحافظی

کنیم!

چند قاشق که خوردم کنار کشیدم.

بهراد غذاشو دست نخورده گذاشته بود.

دور دهنمو پاک کردم و دستمال مچاله شده رو گوشه ی بشقابم فرستادم . بهراد لبخندی زد و گفت:خوبی؟

از این سوال یک کلمه ای متنفر بودم.

اما نایی برای بحث نداشتم. از استرس به تپش قلب افتاده بودم . انگار میخواستن اعدامم کنن... انگار شب میرفتم به

قتلگاه!

کمی از ابمیوه ای که توی لیوان بود خوردم.

بهراد نگام میکرد.

لیوانمو بالا گرفتم و گفتم: به سلامتی...

بهراد همراهیم کرد و اب میوه اش رو خورد.

هیچ کمکی به خشکی کامم نکرد. حتی طعم زعفرونی غذا هم به تلخی بزاقم عطری نداده بود.

اهی کشیدم و گفتم: چطور میریم اونجا؟!

بهراد: ماشین برامون میاد. نگران نباش!

رو میزی رو مشت کردم که بهرادگفت: اروم باش کتی... من پیشتم.

لبخند محوی زدم وچیزی نگفتم.

چند قاشقی به زور خورد و کنار کشید .

چشمامو بهش دوختم.

لبخند بدون کنار رفتن روی لبش جا خوش کرده بود .

صدام زد: کتی...

هنوز مستقیم نگاهش میکردم.

از جاش بلند شد . قدم های اروم و مطمئنش رو دنبال کردم.... به سمتم اومد. کنارم قرار گرفت. خودمو رو مایل کردم .

مقابلم روی زمین زانو زد.

دست چپمو گرفت و اروم بوسید .

نه مکثی کرد نه تعجیل ... زمزمه وار گفت: با من ازدواج میکنی؟!

بغض بدی یقه ی گلومو گرفته بود .

لبخندی زدم و گفتم: مجبور نیستی بهراد .... بخاطر اینکه فقط با من بودی...!

بهراد دوباره گفت: با من ازدواج میکنی؟!

چشمهامو بستم تا راه اشکهامو ببندم.

لجوجانه از زیر پلکهام راه پیدا کردن و سرازیر شدن .

خفه نالیدم: بهراد جان ... مجبور نیستی بخاطر اون اتفاق...

نه تک اتفاق نبود!

-بخاطر این اتفاقات ...

بهراد وسط حرفم پرید و گفت: با من ازدواج میکنی؟!

داشتم به هق هق میفتادم ... اما نه... دیگه بس بود. هرچی زاری و گریه بود ، بس بود .

من انتخابمو کرده بودم .

بهراد دستمو نرم نوازش میکرد و من اروم صداش زدم: بهـــراد ...

لاجون گفتم: با من اینکار و نکن بهراد ...

بهراد چشمهاشو بست و گفت: با من ازدواج میکنی؟!

صدامو بلند کردم و گفتم: تو دیوونه ای؟ میخوای زندگیتو به پای یه هرزه بذاری؟ که چی؟ که فقط عذاب وجدان داری...

دستخط مینویسم که تو به من تجاوز نکردی... راضی میشی؟! بسه بهراد ... انقدر عذابم نده ... کم ندارم که تو اضافه

میکنی!

بهراد چشمهاشو باز کردوبی هیچ حالتی دوباره گفت: با من ازدواج میکنی؟!

-نه ...

بهراد لبهاشو محکم فشار داد روی هم و گفت: چرا؟

-چون خیلی دوست دارم!

بهراد نفسشو هو کرد و با دست ازادش کمی سرش رو مالید وگفت: از اون همخونه ات ...

خودم تو یاداوری اسمش کمکش کردم و گفتم: کامبیز!

بهراد سری تکون داد و گفت: ازاونم بیشتر؟

لبخندی زدم و گفتم: اره بهراد ...

بهراد دستی به پیشونیش کشید و گفت: چرا؟!

دستش که روی دستم بود و گرفتم و گفتم: شاید خیلی پست باشم که اگه بگم بخاطر شبی که بهم هدیه دادی ... خیلی پست

فطرتم اگر بگم شاید اگر با کامی شرعی تجربه اش میکردم هم عاشقش میشدم! شاید خیلی هرز باشم اگر بگم با شیخم

تجربه اش میکردم هم ...

سیلی محکمی تو صورتم خورد . لبمو گزیدم تا صدای هق هقم بلند نشه ...!

شونه هام میلرزیدن...

بهراد شونه هامو سست گرفت و گفت: تو گه میخوری زیرپای یه مشت عرب جاهل باشی و بعدش عاشقش بشی! مگه خر

شدی ابله؟ چرا باختی ؟ هان؟ بخاطر چی باختی؟ بخاطر خواست خودت؟ بخاطر مست کردنت؟ بخاطر چی خودتو اینطوری

باختی؟!

سرمو بلند کردم و گفتم: فردا زنده نیستم بهراد ...

بهراد کف زمین نشست.

نه وا رفت...

-برای من فردایی وجود نداره بهراد ...

بهراد چشمهاشو ریز کرد.

-برای من فردا نیست بهراد ... من مطمئنم!

بهراد چشمهاشو یک لحظه روی هم بست .

از جام بلند شدم و گفتم: متاسفم بهراد ... ولی تو باید اینجا بمونی...

چشمهاشو با شدت باز کرد و گفت: چـــــی؟!

با اولین قدمی که از اونجا دور شدم ، بهراد سعی کرد بلند شه، اما نتونست .

مات و بهت زده به من نگاه کرد که کمی اونطرف تر ایستاده بودم و به تقلاش فقط نگاه میکردم.

دستشو به میز گرفت... اما فقط رو میزی رو کشید و تمام بشقاب ها به همراه سفره روی زمین و کت وشلوارا تو کشیده

اش خالی شد.

با صدای شکستنی ها ، اشکهامو پاک کردم و گفتم: این برات بهتره بهراد...

با اخرین توانش گفت: با من چیکار کردی کتی؟

-باتو ؟با ناجیم چیکار میتونم بکنم؟

بهراد فریاد کشید: کتــــــی؟

دامنم رو بالا کشیدم و گفتم: یک یک مساوی.... دیگه بهت بدهکار نیستم بهراد .کمکم کردی و کمکت کردم ... چند ساعت

میخوابی... همین!

بهراد عربده زد: کتـــــــــــــی...

لبخندی زدم و گفتم: بیدار که بشی همه چیز تموم شده ... کتی تموم شده ...ارزو تموم شده ... بسه بهراد. بیدار که شدی

زندگی کن! برگرد پیش خونه و خونوادت. من انتقام ارزو رو از همشون میگیرم بهراد. همین امشب.

بهراد گریه کرد. چشمهاشو بست و باز کرد و گفت: کــتی...

-قول میدم بهراد... قول میدم که تک تکشون امشب نابود میشن... باور کن ... قولمو باور کن بهراد. من همون کتی ام که

پروانه رو به اتیش کشید!

بهراد بی حال نگام میکرد .روی زمین پهن شده بود و با اخرین توانش چشمهاشو باز نگه داشته بود.

ناله کرد: کتـــــی... نرو ...

کنارش زانو زدم و دستشو گرفتم.

به سختی انگشتهاشو دور دستم پیچید و گفت: کــــتایون ...

روی دستشو بوسیدم و گفتم: بهت قول میدم بهراد ... این قول یه زنه به مردِ صاحبش!

از پنجه ی بی قواش دستمو بیرون کشیدم.

مانتو و شالم رو از روی دسته ی مبل برداشتم.

با صدای بوق ماشین، به چشمهای خمار بهراد خیره شدم.

زیرلب زمزمه کردم: دوست دارم بهراد ...!

و فکر کردم دلایلم برای دوست داشتنش ، بیش از حد کافیه! اون اولین مرد من بود ! و شاید ... اخرینش ! و همین برای

دوست داشتن ناجیم کافی بود .

شالم رو سرم کردم.

چشمهاش بسته شده بود.

این صورت معصومانه اش رو دوست داشتم . مثل یه پسربچه که بعد از کلی شیطونی و تخس بازی ، حالا شب رو به

ارومی میخوابید!!! و فردا براش روز دیگه ای شروع میشد...

و همین برای من کافی بود!

کوسن مبل رو زیر سرش گذاشتم و یه پتوی کوچیک روش انداختم.

اروم لبهاشو بوسیدم و ازش فاصله گرفتم.

-زندگی کن بهراد ... جای من ... جای خودت ... جای همه ی ارزوها !

-زندگی ببخش بهراد ...

-زندگی نگیر بهراد ... زندگی هیچ زنی و نگیر ازش بهراد ! ...

با قدم های تندی از دخمه ی یک ماهه خارج شدم.

با دیدن لیموزین مشکی و راننده ای که مدام به چپ و راست نگاه میکرد، به قدم هام سرعت دادم.

برای اخرین بار به مأمن یک ماهه ام ... به روزهایی که بهراد کنارم بود نگاه کردم و در عقب رو برام باز کرد.

سوار شدم و خیلی زود حرکت کرد. چشمهامو بستم و صاف وشق و رق روی صندلی نشستم.

ساعت ده و سی دقیقه ی شب بود .

سریالی که این شبهای رمضون با بهراد پخش میشد و این ساعت میدیدیم!

چشمهامو بستم. من از دو ادم مختلف، دو سری خاطره ی خوب دارم ... و از یه ادم ... یه مشت خاطره ی پوچ و تهی و

وعده های خام و تباه شدن زندگیم!

مثل ارزو !

و خیلی ارزوهای دیگه ... شادی ... بیتا ...

با توقف ماشین، راننده به سمتم میاد و در و باز میکنه.

پیاده شدم.

در های باغ باز بود.

باغ پر نخلِ خرما ... با این همه سر و صدا ... ، اینجا کجای وطن من بود؟

راننده ی تنومند از بی سیمش کسی و صدا کرد.

خیلی نگذشت که هاتف با قدم های تندی، به سمت دراومد.

با دیدن هاتف، که مستقیم بهم نگاه میکرد . لبخندی زدم ، مثل اون لبخند های سابقم ... مثل همون لبخندی که میخواستم

دستمو از دستش بکشم بیرون و نذارم که منو به پلیس لو بده!

گردن کشیدم و گفتم: سلام ...

هاتف لبخندی زد و سر تا پامو بر انداز کرد وگفت: تنهاست؟!

راننده سری به علامت بله تکون داد .

هاتف متعجب گفت: چرا؟

لبخندی زدم و گفتم: طرف حساب شما منم . نه اون .

هاتف از رام شدن من زیادی بهت زده بود. با این حال سری تکون داد و من و به سمت داخل هدایت کرد. راننده هم پشت

سرمون میومد.کنارش قدم برمیداشتم . گشادی کفشم برام کمی عذاب اور بود اما اهسته و خرامان قدم برمیداشتم.

هاتف هم وقتی میدید خودم با پای خودم به دهن شیر اومدم دیگه چه نیازی به ضرب و جبر داشت؟!

جلوی در بازومو گرفت و گفت:بهراد کجاست؟

لبخندی زدم و گفتم: من باهاش حساب کردم . شیخ اون شب سر بازی باخت و من و به بهراد سپرد . پس شیخ نمیتونه

معترض باشه!

هاتف نیشخندی زد وگفت: خوبه ...

اما خیلی زود نیشخندش ماسید و دستمو پیچوند و گفت: با چهارتا عشوه و دلبری میخوای منو خام کنی؟ نقشه ات چیه؟

هان؟ اون پسره کجاست؟

بدون اینکه خم به ابرو بیارم گفتم: تو به این چیزا کارنداشته باش... قد هیکلت نیست!

هاتف زیرگوشم گفت : خیلی زبون درازی میکنی ... ! یه کار نکن بندازمت جلو سگا ...

خندیدم ...خندیدم ...

ابرومو بالا دادم و گفتم: اونی که زیادی زبون درازی میکنه تویی ... دستمو ول کن. ساعدم کبود بشه ، شیخ ازم کم میکنه!

حرصی رهام کرد و گفت: میخوای چه غلطی بکنی؟ فکرکردی شهر هرته؟ همین الانشم جنس درجه دو سه ای!

میخندم ... سرمو عقب میدم و مستانه میخندم...

سرمو کج میکنم و موهای مشکی حالت دارمو توی صورتم میریزم .

با حفظ لبخندم گفتم: من؟ من جنس درجه دهم باشم بازم سالارم ... خودتم میدونی هاتف جان .. من از چشم شیخ نمیفتم!من

کارمو بلدم هاتف... امشب و به من بسپار !

هاتف مجذوب نگام شده بود. مجذوب عطر بلند شده از موهام که نسیم شب جنوب پخشش میکرد ...!

لبخندی زدم . دامنم رو بالا کشیدم. تا سر زانوم....

روی ساق پا و ناخن های سورمه ایم حساب ویژه ای باز کردم ... اولین پله رو بالا رفتم.

هاتف گیج و خام شده بود.

مثل همه ی اون روزهایی که منم خام شده بودم. گیج شده بودم!

جلوی در می ایستم.

هاتف به خودش اومد و در و برام باز کرد و باز نگه داشت تا اول داخل بشم.

با دیدن جمع غالب مذکر ، لبخندی زدم ... پاهامو ضربدری برداشتم ... بالای لباسمو پایین کشیدم.

با دیدن سروان زارعی که یه گوشه با یه نوشیدنی ایستاده بود و با جمعی از شیوخ صحبت میکرد و بلند بلند میخندید، نفس

عمیقی کشیدم. از دیدنش بیشتر ازاونچه که فکرشو بکنم خوشحال شدم .

خیلی بیشتر...

پس هنوز امیدی هست... ما رو به حال خودمون نذاشته بود! زنده بود !

انگار هنوز میشه جلوی من وسرنوشتم رو گرفت...

هنوز میشه که برگشت ...!

سروان با اخم منو برانداز کرد.

زن جوونی با بلوز سفید و دامن کوتاه مشکی و پاهای عریان جلو اومد و مانتو و شالم رو ازم گرفت.

به اطراف نگاه کردم . سالن بزرگی بود که هم سطح با باغ بود . شاید با اختلاف پنج پله ...

جلوی پنجره های سرتاسری حداقل دو نگهبان ایستاده بودند و همه جا پر بود از نرده و دوربین های مدار بسته ای که در

گردش بودن .

هاتف رفت و با مردی برگشت . اقایی که سروان میگفت و صد اقا از بغلش درمیومد به سمتم اومد!

اقا نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: این فروخته شده است. سوا بذاریدش. حوصله ی ناله های شیخ و ندارم که دم به دقیقه

به من بگه کلاه بردار !

لبخندی زدم و گفتم: چرا سوا؟ من هنرای زیادی دارم ... میتونم برقصم!

اقا سر تا پایم را نگاه کرد و گفت: تو به درد رجبم نمیخوری... چه برسه به بقیه ... ؟! همین قبولت کنن شرت کنده بشه

برای ما کافیه!

خونسرد گفتم:

-بهتره امتحان کنی... وگرنه معامله ی خوبی و از دست میدی!

وبا اشاره ی سر به هاتف گفت: صاحبش کو؟ اون جوون ایرانی؟

هاتف: نیومده!

اقا با اخم گفت: چرا؟

هاتف: نمیدونم...

اقا نگاهی به من انداخت و گفت: مشکوکه. چطور سر از اینجا دراوردن؟! چطور ولت کرد؟

خندیدم و گفتم: من ولش کردم ... قدرتش برام کم بود.

اقا از صراحتم لبخندی زد و گفت: چهارتاجمله به شیخ بگه دوبرابرش میکنه!

سرمو تکون دادم و گفتم: من که بهتون گفتم بهتره امتحان کنید.

هاتف نیشخندی زد وگفت: که چی بشه؟ میخوای بازار ما رو کساد کنی ؟

-میخوای خرج زندگیم دربیاد . به هرحال منم برای ایندم برنامه دارم . این دفعه تصمیم گرفتم راه درست و انتخاب کنم...

اقا : خوبه ... پس سرعقل اومدی که اون ایرانی به دردت نمیخوره! درعجبم چطور ولت کرده!

هاتف خندید و گفت: بوی پول اقا ... بوی پول ادمو مست میکنه ... اینم که تحفه ای نیست . کی بخاطر یه هرزه خودشو به

خطر میندازه؟!

اقا چینی به چشمهاش انداخت و گفت: بازم مشکوکه!

هاتف: ادرسشو دارم . بفرستم دنبالش؟

اقا سری تکان داد و گفت: فعلا اینو ببرش یه جایی که نتونه باز سرتق بازی دربیاره!

هاتف: چشم اقا.

و دست توی بازوی من انداخت و من و کشون کشون از جمع جدا کرد، دستمو گرفت و پرتم کرد توی یه اتاق و بدون تعلل

در رو روم بست.

یه اتاق مثل انبار... بی در و پنجره ...!

یه اتاق پر دیوار و کف و زمین و در قفل شده! همین ...

نفس عمیقی کشیدم.

حضور سروان کمکم میکرد کمی به خودم مسلط باشم. گوشه ای از اتاق بی توجه به لباسم نشستم و زانوهام رو بغل کردم

. تصور اینکه امشب کسی نتونه کاری بکنه و من یه قربانی باشم ناراحتم نمیکرد.

همین که بهراد به زندگیش ادامه میداد برام کافی بود .

همین که میتونست مثل یه پسر تخس که کمی تو گذشته اش شیطونی کرده به فکر اینده اش باشه برام کافی بود .

همین که ناجیم میتونست باشه و ادامه بده برام بس بود .

بهم قدرت میداد . بهم لذت میداد ... بهم امید میداد که تا اخر شب تحمل کنم . تا اخر شب دست به انگشتریم نزنم!

چشمم به در بود و رقص سایه های زیر در برای اینکه بتونم وقت بگذرونم و خاطراتم رو مرور کنم.

امشب میخواستم چیکار کنم؟

اینجا رو به اتیش بکشم ؟ یا خودمو؟

یا عرضه بشم برای قیمت بیشتر؟؟؟

اصلا مگه من میتونستم کاری بکنم...

پوفی میکشم ...

چی شد؟

باد به غبغبت میندازی که میای و اتیش به پا میکنی و حق هرچی نامرده کف دستش میذاری چی شد؟!

حتی خودت رو نمی تونی تنبیه کنی...

حتی حق خودتو نمیتونی کف دست خودت بذاری!

میخوای با یه مشت گرگ گرسنه ی اون بیرون چیکار کنی؟!

اصلا میخوای چیکار کنی؟

میون یه مشت حیوون ... جز حیوون بودن چیکار میتونی بکنی؟!!!

طرح داری؟

نقشه داری؟

فکر داری؟!

تو کتی؟؟؟ فکر داری؟؟؟

تو فکر داشتی امشب اینجا نبود... تو فکر داشتی... عقل داشتی ... این لحظه اینجا نبودی!

تو این فلاکت دست و پا نمیزدی... !

چشمهامو بستم . خسته شده بودم. از زن ملامت گر توی وجودم خسته شده بودم...

از عزاداری برای دختر مرده ی توی تنم خسته شده بودم !

اصلا مگه زندگی با شیخ بد بود؟ چرا بد باشه؟؟؟ چرا ...

سرمو تکون میدم...

باز به تنها تفریح موجودم رو اوردم.

تماشای سایه ها وقتم رو میگذروند.

بالاخره انتظارم به سر رسید .

دربا تلقی باز شد . با دیدن سروان توی درگاهی در، چشمهامو بهش دوختم .

پوفی کرد و در و بست . یک دست لباس عربی جلوم انداخت و زیر لب گفت: اشتباه کردی کتی... اشتباه کردی!

سری تکون داد و گفت: هرکاری ازت خواستن انجام بده ... تا حد توانت. هنوز برای عملیات خیلی زوده!

مات نگاهش میکنم که با نزدیک شدن صدای قدم های کسی فریاد کشید:فکر کردی با یه ابله طرفی؟ فکر کردی میتونی از

دست ما فرار کنی؟!

ساکت شد و اون ادم از جلوی در رد شد .

کمی قدم زد و گفت: با نیومدن بهراد ... همه رو به شک انداختی. احساس خطر کردن ... زحمت 28 ماه تلاش ما رو به فنا

دادی کتی!

با ورود یه زن خدمتکار به داخل اتاق، امید از اونجا خارج شد .

دختر به سمتم اومد و با لهجه ی غریبی گفت: لباس هایت را عوض کن.

-چرا؟

-اقا گفتند .

سری تکون دادم و لباس پر زرق و برق مشکی رو پایین وبالا کردم. یه تاپ نیم تنه ... با شلواری که از دو طرف کشاله ی

رون تا مچ پا چاک داشت. پایین پاچه اش کش بود و دور مچ پامو قاب میگرفت.

از برهنگی لباسم با اون همه پولک و زرق و برق لبخندی زدم!

اصالت من اینه ...

زندگی من اینه ...

هویت من اینه ...

همینه !

چیزی که میخواستم انجامش بدم! چیزی که توقع داشتند تاانجامش بدم!

حتی به کامی که میگفت: میری اون ور چیکار... من جواب میدادم : میرم میرقصم ...! خرجم درمیاد!

این همه ی ذهن منه ... فکر منه ... اینده ی منه!

اینده ی پست و حقیر من!

راه پیش روی من ...

مسیر من!

انتخاب من!

کمکم کرد تا زیپ لباسم رو باز کنم .

گیره های تاپ رو از پشت برام بست . کفش هامو دراوردم.

شلوار وتنم کردم. پارچه ی پولک دار مشکی رو دور مچ دستم گره زدم و لباس فیروزه ایم رو گوشه ای انداختم.

برای من فضا خالی شده بود .

لبخندی زدم و تعظیم کوتاهی برای شیوخ کردم. اکثریت با لبخند و لذت نگام کردند. با دیدن شیخ رجب، سری تکون دادم و

گفتم: مرحبا شیخ .

با اخم لبخندی زد و چیزی گفت که از دایره ی فهم من خارج بود .

صدای هاتف و از پشت سرم شنیدم که گفت:میدونی که میدونم کارتو بلدی... پس دست از پا خطا کنی ... نمیکشمت . از

واژه ی نمیکشمت ... ترسیدم! من این زندگی رو نمیخواستم... هرچند که از مرگ هم میترسیدم!!!

ادامه داد: بلایی به سرت میارم که اون سرش نا پیدا! در ضمن بچه هارو فرستادم دنبال پترس فداکار... بدجوری خوابش

کردی!

اب دهنم سخت فرو میره ... خیلی سخت ...

بهراد؟!

بازومو گرفت و من و به سمت دایره ای که برام خالی گذاشته بودند انداخت .

من اینجا چیکار میکردم؟

به نگاه های حریص و پر انتظارشون نگاه میکنم.

جای بهراد و فکر بهراد انگارتو سینه ام یه حفره درست کرده ... !

یه روز میخواستم فرار کنم برای شرافتم ...

امروز میخواستم ثابت کنم چقدر بی شرفم!

با صدای اهنگ...

پارچه ای که به مچم بسته بودم رو باز کردم و با دو دست جلوی صورتم گرفتم.

فقط چشمهای مشکی و شرقیم که دورشون رو سیاه کرده بودم معلوم بودند. کمرم به ارومی پیچ میخورد و من نگاه

میکردم به اطرافیانم.

ذات و درون من همین نمایش بود. با دوگام جلو میرم...

من همین بودم!

همینی که همه میخواستند باشم!

بدنم به سمت چپ و بعد راست تکون دادم...

شکمم رو فرستادم تو و دوباره بیرونش دادم...

پنجه هامو جلوی سینه ام توی هم قلاب نگه داشتمو کمرمو لغزوندم و چرخوندم...

روی پنجه هام ایستادم و با حرص و قورت به تک تک اذین های لباسم ضربه زدم...

چشمهام پر اشک بود از دردی که به شست پام وارد میشد...

اما من مهم نبودم.

من باید لذت میدادم!

من فقط ضربه میزدم...

دستمال رو روی زمین پرت کردم و با چند گام بلند خودم رو به یکی از شیوخ رسوندم ...

به نبودن سروان درجمعشون اهمیتی ندادم!

Dinle bu şarkım sana dinle

گوش کن این ترانه ام برای توست

میلرزیدم و چرخ میخوردم... موهامو با دست بالا نگه داشتم و با یک چرخش همرو رها کردم!

عطر گیسوم مست میکرد ... میدونستم!

Söyle nasıl sevdiğimi söyle

بگو که تورا چه جوری دوست دارم

بین مردهای گرسنه لوندی میکردم و میرقصیدم! ... من زندگی مو باخته بودم...تباه کرده بودم... برای همیشه ...

Müptela oldum aşka seninle

به عشق تو مبتلا شدم

Kayboldum gözlerinde

در چشمات گم شدم

Uçurumsun sen bu bedende

تو در این بدن دره عمیقی هستی

Herşeyi bırakıp bir köşeye

حاضرم که همه چیز را رها کنم

Yanmaya hazırım ben

و با تو

Seninle ateşlerde

در آتش عشق بسوزم

بین این همه نگاه های پر هوس و چشم های دریده من میلغزیدم ... راه میرفتم ... خرامان خرامان ضربه میزدم... تند و

وحشیانه گردنمو میچرخوندم و موهای سیاهمو پخش میکردم!

لبخندی زدم و لبمو برای تحریک زیر دندون فرستادم... چشمهامو خمار کردم!

مثل یک گربه جست زدم و روی زمین نشستم...

پاهامو زیر فرستادم وبا کمر و سر روی زمین دراز شدم ...

دست و شونه ها وسینه ام رو با ریتم اهنگ هماهنگ کردم!

ضربه میزدم.

با تمام قدرت ... به خودم ضربه میزدم.

به نگاه های زوم اطرافیانم ضربه میزنم!

تو محاصره ی نگاه های درندشون ... من ضربه میزدم!

من باختم اما این بار به غریزه ی خودم ... نه غریزه ی هیچ مرد دیگه ای!

من به حیوون توی وجود خودم باختم...

به ریشه ی ریشه دوونده توی خودم باختم...

====

ادامه در بخش بیست و پنجم =>>

"" بخش آخــــر "

ه ریشه ی ریشه دوونده توی خودم باختم...

من به خودم باختم و به خودم و بدنم و تک تک سکه ها و ریشه ها در عین برهنگی ضربه میزدم!

برهنه ام... من برهنه ام... باید باشم... وقتی چادر اهدایی پدرم رو رد کردم ! تا امروز برهنه ضربه بزنم!

روی کف دستهام و کف پاهام خودم رو بالا کشیدم و نیمه بلند شدم و شکمم رو بالا دادم و تو فرستادم. بیرون دادم و تو

فرستادم ...

خواستگار خوب و مقبول و خانواده و درس و زندگی و ایندم رو به حیوون درونیم فروختم و باختم تا زیرنگاه عربهای جاهل

ضربه بزنم!

زیر نگاه حریص و گرسنشون ... من به خودم ضربه میزنم!

یه بازنده ی مُحرک بودم تا بیدار کنم ... یه بازنده ی حیوون بودم که جز ضربه زدن کاری ازش ساخته نبود!

میون این همه حیوون من بودم و ضربه میزدم... به خودم... به غرورم!

من دیگه هیچ چیز برای از دست دادن نداشتم!

روی زانوهام بلند شدم و با تمام قدرت به خودم و کمرم ضربه میزدم!

از درون ... از درون میکوبیدم و بیرون نمایش میداد!

Yanmışım sönmüşüm ellerinde

تو دستات سوخته ام و خاموش شده ام

Bitmişim tükenmişim gözlerinde

توی چشمات تموم شده ام و از بین رفته ام

Müptela oldum aşka seninel

به عشق تو مبتلا شدم

Kayboldum gözlerinde

در چشمات گم شدم

Uçurumsun sen bu bedde

تو در این بدن دره عمیقی هستی

Herşeyi bırakıp bir köşeye

حاضرم که همه چیز را رها کنم

Yanmaya hazırım ben

و با تو

Seninle ateşlerde

در آتش عشق بسوزم

چشمهای خیس از اشکمو به مردها میدوزم و دلبری میکنم...

این واقعیت منه!

من یک هرزه ام!

هیچ شرافتی توی من نیست که بخوام برای داشتن و حفظش مقاومت کنم!

با ریتم اهنگ میلرزم . گاهی اروم ... گاهی تند ...

شونه هام رو میرقصونم و دستهامو با ادا حرکت میدم ...

سفیدی پوستم اونها رو به وجد اورده ...

لرزش حرفه ای اندام هام اونها رو مسخ کرده!

من مطمئنم حیوون توی وجودم مثل گرگ گرسنه ی تن اونها بیدار شده !

و بیدار میکنه ...

و به عقب نمیشه برگشت!!!

من ضربه میزنم و میچرخم ...

منم یه حیوون پستم مثل اونها که به نمایش من دل میبازن!

منم مثل همونهام... بی شرف ... دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم!

حتی شرف!

درست مثل همه ی اینها ...

می چرخم ... بدون اینکه ثانیه ای از حرکت بازایستم ... میچرخم... میچرخم ...

تا من و تک تک لرزشهام و ضربه هام رو به خوبی ببینند و توی خاطرشون حفظ کنن!

تا مجذوب من بشند و بمونند...

تا کاسه ی صبرشون رو لبریز کنن و عنان از کف بدن!!!

و روی شرف نداشته اشون پا بذارن ...

و من هم پا گذاشتم روی همه ی داشته هام!

Tutsak bu gönül sana tutsak

این دل اسیر توست

تمام هنر من همینه ... بچرخم و بلرزم برای اینکه ثانیه ای لذت ببخشم وبگیرم ... این زندگی منه! اینده ی منه که باید

باهاش کنار بیام ...!

این تصمیم رو خودم گرفتم . در شونزده سالگی!

Yasak başkası sana yasak

بودن با دیگری برای تو قدغن است

من میتونم با همه باشم و با هیچ کس نباشم ... میتونم جسمم رو عرضه کنم و تا اخر عمر قلبم به نام صاحب واقعیم باشه

...! من به بهراد خیانت نمیکنم !... پس بیشتر میلرزیم و تکون میخورم!

بیشتر میکوبم تا بیشتر نگاه بخرم ...

بیشتر میکوبم تا بیشتر ببازم...

تا همه بفهمن من باختم ! به غریزه ی خودم! نه زور و قدرت و خواسته ی تن هیچ مرد دیگه ای!

Müptela oldum aşka seninel

به عشق تو مبتلا شدم

Kayboldum gözlerinde

در چشمات گم شدم

Uçurumsun sen bu bedde

تو در این بدن دره عمیقی هستی

سینه هامو میچرخوندم و با کف دستم موهامو کنار میزنم تا صورت مشتاقم رو تک تک ببینند !

موهامو پس میزنم تا با چشمهای خمارم چهره های پر طمع و خواهانشون رو ببینم!

Herşeyi bırakıp bir köşeye

حاضرم که همه چیز را رها کنم

Yanmaya hazırım ben

و با تو

Seninle ateşlerde

در آتش عشق بسوزم

من اینم.... واقعیت درونم... همینه !

این انتخاب منه !

زندگی منه ... زندگی منه ... زندگی منه!!!

روی زانوم فرود میام و سرمو رو پایین میندازم. موهام دورمو میپوشونن ...

چشمهامو بستم ... تا اشکی که اماده ی فرو افتادنه رو همون جایی که هست حفظش کنم. من نمیخواستم بمیرم!

میخواستم زندگی کنم...

میخواستم با بهراد زندگی کنم!!!

میخواستم درس بخونم ...

ایران بمونم ...

میخواستم مثل همه ی زنها مادر بشم...

و از این وطن دردندم بابت دختر داشتنم بترسم!

من میخواستم باشم ... بمونم ... اهریمن وجودم رو شرعی خاموش کنم ... ! و ثمرش طفلی باشه از خودم... از درونم...

من میخواستم زنده باشم. زندگی کنم!

خدایا ...

من رو فراموش نکن ... حتی اگر حیوون باشم . فراموشم نکن!

به سختی سر پا میشم.

همون دخترجوون خدمتکار من رو به اتاقم برمیگردونه ... لباس قبلیمو میپوشم . منتظره با خودش از اتاق بیرون برم . اما

گفتم : برو... کمی گوشه ی دیوار کز میکنم. این کابوس چرا تموم نمیشد؟!

با احساس حضور کسی سرم رو بلند میکنم.

سروان توی درگاه در ایستاده بود.

اب دهنم و قورت میدم. نمایشی که از جون مایه گذاشته بودم رو دیده بود؟! من خودم رو تنبیه کرده بودم رو دیده بود؟خودمو

غرورمو له کرده بودم رو دیده بود؟! حتما دیده بود ... اون هم به هرحال یه مرده!

لبخندی زدم و گفتم: چی شد سروان؟! پس کی قراره امشب تموم بشه؟!

سروان خواست حرفی بزنه که صدایی از پشت گفت: سروان؟!

بهت زده به عقب برگشت.

هاتف مات نگاهش کرد و من با ترس توی دیوار فرو رفتم .

قبل از حرکت هاتف ، سروان به سمتش و با دو مشتش قبل از اینکه هاتف حرکتی بکنه یه ضربه به سرش کوبید.

هاتف رو قبل از خوردن به زمین ، سروان گرفت.

هاتف مات نگاهش کرد و من با ترس توی دیوار فرو رفتم .

قبل از حرکت هاتف ، سروان به سمتش و با دو مشتش قبل از اینکه هاتف حرکتی بکنه یه ضربه به سرش کوبید.

هاتف رو قبل از خوردن به زمین ، سروان گرفت.

سروان به سمت من که هینی کشیده بودم برگشت و گفت: ساکت. باید تو رو ازاینجا ببرم تا بیشتر گند نزدی.

و لاشه ی هاتف رو به سمت اتاق کشوند و به منی که بهت زده به سر مثل ژله وارفته ی هاتف نگاه میکردم تشری زد و

گفت: بیا بیرون ...

دامنم رو بالا کشیدم.

سروان اسلحه اش رو از کمرش بیرون کشید و در و روش بست .

مبهوت نگاهش میکردم . شیوخ توی سالن نبودند. اقا به همراه رجب به سمت ما اومد و گفت: ندیدی هاتف کجاست؟

قلبم به تپش افتاد.قرار بود سروان منو ببره یه جای امن...

سروان خونسرد گفت: نه ... چطور؟

اقا سری تکون داد و گفت: رجب خسته است. برای ساعت سه صبح هم بلیط داره.

احساس کردم مثل یه ساختمون پیر و فرسوده دیر یا زود فرو میریزم!

دستشو روی شونه ی من گذاشت و رو به شیخ گفت: هذا القرض هو لك. بسبب عاصفة جاء هذه الليلة. وقد ذهب سعر

أعلى. "این هم امانتیت. بخاطر طوفانی که امشب به پا کرد . رقمش بالاتر رفته . ولی قبلا تو رزروش کرده بودی!"

شیخ دستمو خیر زود گرفت.

نا امیدانه به سروان خیره شدم. کاش کمکم میکرد. میگفت بعدا ...

شیخ لبخندی زد و گفت: ما زلت البقاء . ما هي الأشياء الأخرى هل. "میخوام هنوز باشم. ببینم دیگه چی داری!"

اقا لبخندی زد و من نفهم به جفتشون نگاه میکردم .

به سروان که کمکی بهم بکنه!

با فشار دستش به پشت برهنم، نفسم توی سینه حبس شد.

قدمی رو سخت جلو رفتم و اقا به سروان گفت: بگرد دنبال هاتف...

سروان سری تکان داد و به سمت مخالف رفت.

با نگاهم بدرقه اش کردم. اون منو رها نمیکرد ؟ میکرد؟!!!

اقا و چند بادیگارد شیخ و ندیمه اش، همراهیم میکردند. از در پشتی سالنی که نمایش اجرا کردم، خارج شدیم.

با دیدن باغ پیش روم ...

سرد و تاریک.

یخ بستم.

سوز سرد جنوب باعث لرزم شد .

شاید این اخرین قدم هام روی زمین بود.

با تصور اینکه به سمت اتومبیل هاشون میرن، مسیرمو به سمت پارکینگ کج کردم اما شیخ بازومو گرفت و به سمت دیگه

ای هدایت کرد.

با دیدن نمای ساختمون کوچکتری که چند متر با محلی که تا به حال توش بودم فاصله داشت، بهت زده فقط به مجموعه ی

بادیگارد های جلوش خیره شدم.

چنین ساختمونی که پراز حفاظ بود ونگهبانان جلوی در ورودیش گارد گرفته بودند منو میترسوند. به سختی اب دهنم رو فرو

دادم.

همه ی امیدواریم همین بود یک لحظه بیشتر زندگی!. شاید هنوز یک ساعت دیگه میتونستم زنده باشم...!

نفس گرفتم از هوا ... این اخرین نفسهام بود ... اخرین لحظات زنی که دراوج بی چارگی میخواست زنده باشه ... زندگی

کنه! به عقب برگرده ... به عقب برگرده ... به عقب برگرده ...!

شیخ دستم رو رها نمیکنه . حتی برای یک لحظه.

از حرارت دستش فرای مشمئزم!

نگهبان ها از جلوی در کنار میرن، به احترام شیخ تعظیم میکنند.

به محض ورود بوی دود و سیگار وحشیش باعث میشه معدم بهم بپیچه ... چشمهامو میبندم. قدرتی برای دیدن ندارم .

صدای همهمه و دخترهای نشسته و ایستاده ... باعث شد بغض بدی ته حلقم رخنه کنه.

اینجا همون جا بود ...

همون بازار معروف!

بازار سرپوشیده ....

پاساژ ! لهجه های افغانی و پاکستانی و عربی گوشمو ازار میداد . لهجه ی ایرانی... کلام ایرانی... لغت های فارسی...

شرف اینها کجا بود؟

مثل من باخته بودند به حیوون درونشون؟!

نفس کشیدنم مقطع و نامنظم شده بود ... چشمهامو باز کردم. به دود و بو عادت کردم... دخترا رو میدیدم... ریز و درشت...

شونزده سال... ده سال... دوازده سال... چهارده سال... بیست سال ... میدیدم... شاید کمتر... شاید از شادی کوچیکتر...

حلفه اینجا بود؟!

همین جا؟؟؟ تو ایران؟ زیر اسمون خدا؟ خدا میدید؟! میدید و ساکت توی عرش کبریاییش نشسته بود؟!

نفس عمیقی میکشم. بوی دود کمی گیجم کرد.

دستم و خواستم از دست شیخ بیرون بکشم که نگذاشت. مارگزیده ی جاهل تنهام نمیذاشت. گوشه ای نشستم وبه صورت

های خسته و نا امید دخترها نگاه کردم. برهنه و نیمه برهنه بودند . تا عیب و نقصشون اشکار باشه و اگر خالی بهشون

هست قیمت رو پایین بکشن!

این ضیافت توشهر اریا منشانه ی منه ... وطن منه ...!

تمدن دوهزار ساله ی منه!

ایران من ...

کشور درنده خوی من که میخواستم جایی خارجش ارزوهامو براورده کنم!

با هل شیخ روی صندلی میشینم و خودش هم کنارم میشینه و گرم گفت وگو میشه!

شیخ حواسش بهم نیست.

چاقوی ضامن دار چسبیده به زیر استر لباسم رو با دست دیگم ازاد میکنم .

اما شیخ سیگار برگی روی لبش میذاره و فندک رو به سمت من میگیره .

یعنی براش روشن کنم.

خودمو میبازم. میترسم متوجه چاقوم بشه. به سختی مشتش میکنم و اشاره و شست ،فندک رو میزنم...

حواسش نیست . سیگار و گوشه ی لبش گذاشت.

فندک رو زیر سیگارش میگیرم.

لبخندی زد و روشو برگردوند.

فندک رو پس نگرفت. شاید میخواستمش ... به زیر دستبند کشیم گیر میدم.

شیخ گرم لمس دختر دیگه ایه... میخواد بخرتش؟!

چاقوم توی دستمه... ضامنش رو میزنم .

تا کی سکوت؟ تاکی صبر؟

من منتظر چی بودم!

اون جهنمی که میخواستم برپا کنم کی بود؟

بادیگارد های شیخ کنار کشیده بودند تا دختری که حالا روی پاش نشسته بود راحت خوش و بش کنه.

عقم گرفته بود ...

به نیم رخ درگیر شیخ نگاه میکنم و چاقو رو روی دستش میکشم تا بتونم خودمو ازچنگش رها کنم.

باسوزش دستش ناله ای از ته حلق میکنه . با دیدن خون عصبانی میشه، قبل از هر حرکتی توی پهلوش فرو میکنم و جیغ

میکشم.

خون جاری شده از پهلوش ... باعث همهمه شد.

جیغ خفیفی میکشم.

با صدای جیغم صدای شلیک میشنوم .

بهت زده به دیوارپشت سرم نگاه میکنم.

گرمی رد شدن گلوله ی واقعی رو از پهلوی گونم حس میکنم.

خودمو از روی صندلی پرت میکنم...

کمی بعد دود همه جارو پر میکنه... صدای سرفه و جیغ و فریاد وگلوله مخلوط میشه ...

گاز اشک اور بهم حس خفگی میده ... اما حتی جرات سرفه کردن هم ندارم!

صدای اژیر پلیس و میشنوم ...

زیر میز پناه میگیرم.

با چشمهایی که پره از بارقه های امید، منتظر شنیدن جمله ی معروفی ام که تو همه ی فیلم ها شنیدم ... اما هیچ خبری

نیست. هیچ کسی نیست... هیچ ارم نیروی انتظامی نیست!

اینا از این همه اماراتی و عرب میترسیدند که پا پیش نمیذاشتند؟!

صدای پی در پی شلیک ها باعث میشه گوشهامو بگیرم و چشمهامو ببندم.

دستی به سمتم میاد و از موهام منو میگیره و میکشه ... با درد و ناله سرمو به عقب میچرخونم.

با دیدن سروان لبخندی میزنم ...

ترسم فروکش کرد.

پر از امیدم ...

ساعدمو گرفت و منو پشت خودش پناه داد . خیلی نمیگذره، که از ساختمون خارج میشیم. خبری از نگهبان ها و بادیگارد

ها نیست .

با دیدن رنگ قرمز وزردی که از دور دست چشممو نشونه گرفته، لبخند میزنم.

دستمو میگیره . انتظار دیدن ماشین های پلیس و ندارم اما این خلوتی باغ که تو سیاهی فرو رفته ...

با هق هق بی اراده ای که دست خودم نبود گفتم:کجا میریم؟

سروان عصبی با دندون قروچه حین دویدن گفت: میبرمت یه جای امن. تا باقی نیروها برسن. زود دست به کار شدی کتی

خانم!

خیلی نگذشت که به سرعت دویدنش اضافه کرد ... پام پیچ خورد اما باز از سرعتم کم نکردم. دستمو محکم تر گرفت .

با صدای شلیک ، سروان دادی کشید ... و نیم خیز شد ... من مبهوت ایستادم...!

نگاهی به مایع لزجی که زیر نور مهتاب از پاش بیرون میزد میکنم و دستمو میذارم جلوی دهنم تا مانع هق هقم باشم.

به عقب برنمیگردم... سعی میکنم سروان و به خودم تکیه بدم تا کمکش کنم باز قدمی برداره اما صدای تیر دوم و ناله ی

خفش باعث میشه، دو زانو رو زمین بشینه ... کفشم از پام افتاده و کف پام روی سنگ ریزه ها می سوخت .

جرات نمیکنم به عقب برگردم... با دیدن هاتف ماتم میبره ...

اب دهنمو قورت نمیتونم بدم.

هاتف با ارامش جلو اومد و اسلحه ی سروان را برداشت و گفت: فکر کردی شهر هرته جوجه سروان؟فکر کردی الکیه

... اسلحمو کش بری و بدو بدو کنی؟ نون اجر میکنی اقا سروان؟!

جلوتر اومد و گفت: این دم و دستگاه و ببری زیر سوال؟ خودتو ببری بالا.... از اولشم میدونستم ریگی به کفشته! اگر

همون روز تحویل پلیست میدادم. انقدر منو به درد سر نمینداختی !

روی زمین خزیدم و ناله میکنم از هق هق ...

نگاهی به من کرد و با پوزخند اسلحه رو به سمتم گرفت.

ترسیدم... لبهای خشکمو روی هم فشار دادم که گفت: حقت مرگه ... مرگی که خودم تو رو به درک واصل کنم. ولی الان نه

... نه ... تو رو نمیکشم... حیفی! میشه ازت سود برد ... هنوز خیلی ها دنبالتن.

و موهای سروان و گرفت و سرشو بالا کشید و زیرگوشش زمزمه کرد: چهار تا ماشین پلیس اوردی فکر کردی میتونی ما

رو منهل کنی؟!

از فرصت استفاده میکنم و از جام بلند میشم و شروع به دویدن میکنم.

هاتف با عربده گفت: وایــــــسا...

به عقب برنمیگردم... فقط میدوم... میدوم . میخوام زنده بمونم... میخوام تمیز زندگی کنم... میخوام باشم. نفس بکشم...

میخوام بمونم... سالم زندگی کنم!!! توبه کنم... توبه میکنم ! برمیگردم ... برمیگردم ...

با خوردن به یه مانع محکم زمین میخورم. کف دستم با سنگ ریزه زخم شد.

با دیدن اقا ، بهت زده نگاش میکنم.

لبخندی زد و گفت: گرفتمش هاتف...!

لبخندی زد و گفت: گرفتمش هاتف...!

و منو کشون کشون به سمتی میبره. به سمت تاریکی.

جای خیلی تاریک ...

زیر سایه ی نخل های خرما ...

با پاش سنگ ریزه ها رو کنار زد. درچوبی رو باز کرد و منو به جلو هل داد.

پله ها رو با جون کندن پایین میرم...

این انبار زیر زمینی ... تک تک زاویه های تاریکش منو میترسوند!

چراغ رو زد و منو به گوشه ای پرت کرد.

با دیدن سروان که کنج دیوار بی حال افتاده بود . نفسم بند میاد.

هاتف لبخندی زد و گفت: خب؟ حالا امیدت به کیه؟

زمزمه میکنم: خدا...

هاتف تو صورتم تفی میندازه و مشمئز چشمهامو میبندم. سنگینی خلطش روی پلکم باعث میشه دچار حالت تهوع بشم!

سخت کف دستم رو بالا اوردم و پلکمو سبک کردم.

بوی الکل دهنش حالمو سخت بهم میزد !

با ضربه ای که به کمرم وارد شد ، رو زانو میفتم.

خندید وگفت:نباید زندت میذاشتم... بد جوری به دست و پام گره زدی !

نفسم چند لحظه تو سینم حبس شد .

اقا کیف چرمی رو روی چند جعبه گذاشت و درشو باز کرد.

با دیدن دلار ها لبم رو میگزم.

پول چند نفر بود؟! قیمت چندین نفر بود؟!!

هاتف به سروان گفت: خیال کردی شهر هرته؟ نفوذ کنی و نفوذی بشی؟ حالت جا اومد؟!

با قهقهه چند قدمی عقب اومد و تنه اش خورد به یه قفسه ...

قفسه ی چوبی سست فرو ریخت . جعبه ها روی زمین پخش شدند و یه گالن نفت روی چمدون ریخت.

اقا لگدی به هاتف زد و گفت: احمق سر و صدا نکن!

هاتف مست خنده ای کرد و گفت: باشه بابا...

اقا با حرص گالن رو از روی چمدون برداشت و گفت: مرتیکه ی احمق!

هاتف لبخندی زد و گفت:خوبه ... خوبه... دو مرد و یه زن! به اندازه ی کافی میتونی به هردومون برسی! نه؟ سروان تو هم

میخوای؟

و نگاه کثیفش و به صورت نیمه هوشیار اون انداخت.

نفس ندارم تا بکشم...

اب دهنم و سخت قورت میدم که صدای اقا از پشت سرم درمیاد.

-الان وقتش نیست هاتف.

صدای ایست پلیس ها و دویدن و پارس سگ ها باعث میشه هنوز کمی امیدوار باشم .

توی انبار ... تو این زیر زمین ... کی میخواست به دادم برسه؟ به داد سروان برسه؟! از شدت خونریزی بی حال شده بود

...

پدر دو تا دختر بود .

عاشق ته دیگ سوخته های زنش بود!

منصفانه نبود !

اقا موبایلش رو از جیبش بیرون کشید.

متعجب گفت:انتن میده!

رو زمین چهار دست و پا حرکت کردم و به سمت سروان رفتم. کنارش زانو زدم . با هق هق دستی به ساق پاش کشیدم.

ناله ی خفیفی کرد و دستمو گرفت.

-چیزی میخواید؟

به عقب برگشتم .هاتف داشت به اقا نگاه میکرد که عربی صحبت میکرد .

حواسش به من نبود . چرخیدم به سمت سروان. موبایلش رو برداشت . جلوش رو حائل کردم . نگاهم کرد. گوشی

کوچیکشو سپرد به من . بی معطلی اون رو زیر لباسم توی سینه ام گذاشتم.

سروان خفه گفت: سرو صدا کن ...

هاتف به سمتم خیز برداشت و گفت: داری چه غلطی میکنی؟ چی بهش گفتی؟

با گریه و جیغ گفتم:حالش خوب نیست. داره خون از دست میده ...

هاتف با پشت دست توی صورتم کوبیدو گفت: صداتو ببر...

روی زمین خیمه زده بودم. خون از بینی و گوشه ی لبم پایین میومد .

سرم درد داشت ... گوشهام زنگ میزد .

این زندگی منه !

تکرار میکنم: این زندگی منه... !

هق هق میکنم ... وسط زندگیم... ناله میکنم ... توبه میکنم ... این زندگی منه !!!

اقا گفت: ساکتشون کن هاتف!

هاتف با مسخره گفت: بیا اقا ... تحویل بگیر... خدایی... دیدی گفتم انقدر بهش اعتماد نکن... حرف تو گوشت نرفت! حالا

ببین وسط چه باتلاقی هستیم!

هاتف رو به من گفت: خفه شو تا یکی هم حروم تو نکردم!

کاش میکرد و پرونده ی امشب منو تموم میکرد!

لوله ی اسلحه اش رو به سر سروان فشار داد و گفت: همش زیر سر این پست فطرته ... و ازش فاصله گرفت و رو به من

گفت: تو امیدت به اینه؟! این لاشه؟! باید بندازیمش جلوی لاشخور ها! تو هم خفه شو ... کمتر زوزه بکش!

سر و صدا ...

نگاهی به لوله ی اسلحه اش کردم ...

به سمتش خیز برداشتم. اونقدر تعجب کرده بود که حواسش نبود و دستش روی ماشه رفت. صدای تیر... بهت زده به صورت

هاتف خیره شدم.

اقا مضطرب گفت: هاتـــــف...

با صدای باز شدن در چوبی و پایین اومدن دو تا سگ و صدای پارسشون ...

لبخندی روی لبم نشست. اقا اسلحه اش رو دراورد و گفت: چه گهی خوردی ...تخ..... سگ!!

اسلحه رو به سمت من نشونه گرفت.

فریاد کشید: هرچی میکشم از دست توئه!

هاتف بهت زده ایستاده بود.

صدای مردی از همون بالا گفت: اسلحه هاتون رو بندازید و دستهاتونو پشت سرتون بذارید.

اقا تیری به پهلوی هاتف زد و به سمت من حمله کرد. چمدونشو برداشت و دستشو دورگردن من گرفت و اسلحه رو روی

شقیقم گذاشت و فریاد کشید: من دو تا گروگان دارم. یکیش همکارخودتونه!

با صدای مرد دیگه ای که گفت: دست نگه دارید ...

اقا چمدونشو زیر بغلش گرفت .

ارنجشو دور گردنم بود.

فکر کردم ... این زندگی منه ... همش زندگی منه!

به سمت سروان رفت و دست زیر بازوش انداخت و وادارش کرد بلند بشه...

با ناله نیم خیز شد ...

اسحله رو روی شقیقه ی من بیشتر فشار داد . ناله ی خفه ای کردم وگفت: بلند میشی یا مغزشو خالی کنم؟

اب دهنمو قورت دادم. سروان سخت بلند شد .

کشون کشون به سمت پله ها هدایتمون کرد.

با دیدن سگهایی که زبون بیرون انداخته بودند و هه هه میکردند. دامنم رو بالا دادم اخرین پله رو بالا اومدم و کف پام روی

سنگهای سرد فرود اومد .

با دیدن جمعیت پلیس و اماده باش... امبولانس... ماشین ها ... نفس عمیقی کشیدم.

با دیدن جمعیت پلیس و اماده باش... امبولانس... ماشین ها ... نفس عمیقی کشیدم.

بهراد ...

با نگاهش منو تعقیب میکرد.

سروان بی قدرت زانو زد و از حال رفت .

به گریه افتادم.

اما باز به صورت پر التهاب بهراد خیره شدم .

مسکوت یه گوشه ایستاده بود .

دلم برای لبخند و چال گونه اش تنگ شده بود.

اقا بلند گفت: یه هلی کوپتر میخوام!

و چمدونشو لای پاش گذاشت وگفت: اینم با خودم میبرم.

و با سرش به من اشاره کرد.

مرد میانسالی جلو اومد و گفت: باشه... هرچی بخوای برات فراهم میکنیم. فقط اجازه بده همکارمون رو به بیمارستان

برسونیم. این دختر هم ول کن... هلیکوپتر و برات حاضر میکنم!

دختر؟

نه من زن بودم... دختری درکار نبود.

این زندگی من بود ...!

نفس عمیقی کشیدم .

بهراد پشت همه ایستاده بود و فقط نگام میکرد.

خوشحال بودم که درگیر نشده و جدا ایستاده. خوشحال بودم که سالم ایستاده ... اون گوشه ... هرچند ملتهب... اروم ایستاده!

نمیدونم به قولم وفا کرده بودم؟

با دیدن ادم هایی که دستبند زده سوار ماشین ها میشدند ... نفسمو سخت بیرون کردم.

چی شد؟

نسل همشون برچیده شد؟

اصل کاری ها ...

من به قولم وفا کردم؟!

این زندگی من بود !

بوی نفت توی دماغم میپیچید.

سروان کمی با فاصله روی زمین افتاده بود ...

دو تا دختر داشت . باید زنده میموند. چشمهاش نیمه باز منو نگاه میکرد.

با دیدن فندک زیر کش دستبندم. اب دهنم رو قورت دادم . فندک رو به ارومی روشن کردم.

اقا هنوز داشت خواسته های ریز و درشتشو فریاد میکشید.

نگاهم افتاد به چمدون چرمی لای پای اقا ... فندک رو روشن روی دسته ی بالای چمدون میندازم ... طولی نمیکشه که

شعله میکشه ...

اقا هول میشه ... با یک شلیک به سمتش ، رو زمین میفته ...

از حصار ارنجش خارج میشم و شونه های سروان و میگیرم و از چمدون چرم شعله ور فاصله میگیرم.

همش بخاطر توست ...

بخاطرتوئه ...

اگر زندگی من امروز به اینجا رسید!

به دلارهایی که سوختند نگاه میکنم.

دو مامور امبولانس به سمت سروان حرکت میکردند.

بهراد بهم لبخند زد ...

توی نگاهش پر بود از ارامش...

و من فکرکردم ... این هنوز زندگی منه؟!

من ... کتی... توبه کردم که سالم زندگی کنم ...

این بار درست انتخاب کنم ...

درست قدم بردارم.

بالای لباسم رو میکشم تا بالا تر بیاد . گوشی رو درمیارم و دستم میگیرم.

دامنم رو بالا کشیدم تا روی زمین نخورم ... فقط تاجایی که بتونم راهمو پیدا کنم.

کف پام میسوخت ... امامهم نبود.

اغوشش به روم باز شد . قدمی به جلو برداشتم .

این قدم درست منه ... اولین قدم زندگی منه ...

این زندگی منه ... انتخابش با منه ... روزهاش بامنه ... تصمیمش و اختیارش با منه ... حکمش با منه ... اینبار من حکم

میکنم.

نه به حکم دلم ... فقط به حکم عقلم!

من توبه کردم ... با حکم عقل ... این زندگی منه...

قدمم رو کامل کردم که حس کردم نفسم گیر کرد تو سینه ...

قدمم به بعدی نرسیده بود که روی زمین زانو زدم. دستم روی سینه ام که چند قطره خون ازش بیرون زده میذارم ... با

اخرین رمقم به ارومی به عقب چرخیدم.

هاتف رو دیدم ...

روی اخرین پله بی رمق ... با اسلحه ای که هنوز به سمت من نشونه گرفته ، بیهوش شده بود.

این اخرین لحظه از زندگی منه ...

بهراد فریاد کشید: کتــــــایـــــــون ... !

حُکمِ دل.

پایان.

آنیتا.ش و خورشید.ر

چهارشنبه. اسفند ماه 1392

" پــــایـــــان "

»»»»»»»»»»

http://goldjar.blogfa.com

سایر کتاب های رمان برای انواع گوشیهای موبایل ( جاوا - آندروید - آیفون - تبلت - وکمپیوتر ) را از وب سایت "

گولدجار " با لینک مستقیم دریافت نمایید

-

-

-

-

و

-

-

-

-

-

ارتباط با سازنده کتاب

ارسال پیامک به شماره

09391315486

مسنجر نیمباز را ( در موبایل -یا-کمپیوترتان ) نصب کنید و از طریق ان با ایدی زیر در ارتباط باشید

ID Nimbuzz= goldjar

ارسال پیام به یاهو مسنجر

ID Yahoo = farid.book

توضیحات قسمت سازنده کتاب را مطالعه بفرمایید

THE END

 با درود به همه هموطنان عزيز و گراميم ..

 احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و رمان " حکم دل ( کامل ) " نويسندگان : آنيتا.س + خورشيد.ر  - کاربران 

انجمن " براي گوشيهاي موبايل ( آيفون - تبلت - آندرويد - آيپاد - آيپد )   ساخته و تهيه گرديده است  را به همه  علاقه مندان کتاب و فرهنگ و 

ادبيات پارسي و غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم 

ميکنم......باشد که قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم 

برداشته باشم..../ با سپـاس - 

(شاد زي . مهر افزووووون )

ارتباط با سازنده کتاب

با نصب مسنجر نيمباز بروي گوشي موبايل خودتان  ( و يا در کمپيوتر) .به ما بپيونديد 

----

  ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز 

Nimbuzz ID :goldjar 

ارسال پيام به نيمباز- و ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز  

ايدي نيمباز = goldjar

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

====

از طريق ارسال {sms } يا پيامک . به شماره 

09391315486

ارسال پيام به ياهو مسنجر يا نيمباز  

  yahoo  ID  farid.book

====

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  

طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو  )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر 

ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود 

که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي 

نيمباز 

دانلود ميشه  ...اين ادرس دانلود  از طريق گوشي موبايل هست که متناسب با نو ع  و مدل گوشيتون دانلود ميشه 

http://get.nimbuzz.com

.براي دانلود بعد از باز کردن لينک  بالا.گزينه هاي زير رو به ترتيب کليک کنيد تا دانلود بشه

1-click link   www.get.nimbuzz.com

2-click Get Now

3-click Download

---------

نحوه ساخت ايدي نيمباز :

نکته : از طريق خوده مسنجر نيمباز هم ميتوانيد براحتي  مبادرت به ساخت ايدي نيمباز نماييد.

 زيرا ساخت ايدي ( از طريق سايت نيمباز ) نياز به وارد کردن شماره موبايلتان ميباشد که بعد از ساخت ايدي براي شما کد 

تاييد که  شامل يه عدد چهار يا پنج رقمي ميباشد از طرف سايت نيمباز  اس ام اس ميشود که از شما ميخواهد ان عدد را 

در کادري که در صفحه ساخت ايدي قرار دارد وارد کنيد تا حساب  شما تاييد شود.و مشکل اينجاست که مدتيست هيچ کدي 

براي ايران  ارسال نميشود و ممکنست علت آن تحريم باشد .پس روش بالا ديگر جواب نميدهد. بهترين روش اين است که 

بعد از نصب مسنجر نيمباز در گوشي خودتان و ياکمپيوترتان. سپس انرا باز کنيد و  با انتخاب گزينه 

Create New Account

براحتي مبادرت به ساخت ايدي نماييد 

و يا به شماره زير پيامک بفرستيد و اول اسم خودتان و شهرتان را ذکر کنيد و سپس تقاضاي ارسال (يوزرنيم و پسورد ) يا 

ايدي نيمباز  بفرماييد تا برايتان ارسال شود

09391315486

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: test2id

password: test2id

====

 و  قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل  از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب  -يا-  تبلت ..  به اينترنت دسترسي و از آن   

استفاده و  دانلود مينمايند  - اين دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر  ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر 

ميباشد  را از لينتک زير دانلود کنند و  از طريق کمپيوتر با ما و دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://s5.picofile.com/file/8107486434/setup_2_8_0.exe.html

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي 

خود را برداريد و مراحل فعاسازي  اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اينترنت و ام ام اس  سيمکارت ايرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . يک پيام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي 

تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات 

اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکي ) يا( يس ) يا گزينه (سيو )( بستگي به نو ع  گوشي داره ) فشار 

دهيد سپس تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  

اوکي يا  "يس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به 

صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  

ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد 

دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

يا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده 

نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

يا 

S nokia n70

حتما با ارسال يکي ازين عبارتها به شماره 2225 بايد تنظيمات اينترنت برايتان ارسال شود..مگر اينکه گوشي 

شما از از نوع گوشيهايي باشه که بايد تنظيمات رو بطور دستي وارد کرد.که خيلي کم پيش مياد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام 

ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا 

ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل 

ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري ميکنيد بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن 

نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس 

"گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  اينترنت و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي 

MCI.IR

gprs +wap+internet

کد دستوري زير را شماره گيري کنيد تا تنظيمات و يا راهنمايي مربوطه برايتان ارسال   گردد

*111*231#CALL  

روش دوم دريافت تنظيمات  .از طريق رفتن به آدرس و سايت زير ميباشد

http://www.mci.ir/web/guest/220

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند 

لحظه يک اس ام اس ديگر 

"يس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش 

کنيم و يا روي "اوکي" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت 

نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 

8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين 

کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا 

اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي 

هست

مثــال :

Nokia n73

يا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به 

شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت 

تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکي) و ذخيره کنيد و 

سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پين کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد 

و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب 

ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس 

بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود

THE END