نام کتاب :  عشق در نگاه آخر

نویسنده: farin.m کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : GOLNAZ کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : -Niloufar- کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه

گاهی وقت ها زخمهای زندگی همون موقع خودشون رونشون نمیدن

یه موقعی سراغت میان که دیگه درمانی براش نیست

مثل عشق ... 

وقتی سراغت میاد که دیگه خیلی دیر شده ... 

خـــــــــــیلی ... 

صدای آلارم گوشیم بدجور رواعصابم بود. هر چی تلاش کردم بهش اهمیت ندم نشد آخرم با حرص خاموشش کردم، دوباره سرمو رو بالشت گذاشتم تا به خوابم ادامه بدم که یهو از جا پریدم ، این رعنای ذلیل نمرده با این مهمونی بی موقعش آرامش روازم گرفته بود از جام بلند شدم یه نگاه به خودم انداختم یه نگام به مبل! انگار اونم چشم داشت و وسوسه انگیز نگام می کرد ... چشماموباز میکنم و بی خیال خواب می شم بی حال رفتم حموم حوصله ی حمام درستو حسابی رو نداشتم برا همین با عجله بعد از گربه شور کردن خودم اومدم بیرون نمیخواستم مثل همیشه دیر برسم برای همین زودی رفتم سراغ لباس هام اونا رو بی توجه با دستم عقب جلو می کردم آخرش از اونجایی که یه مهمونی خودمونی بود تصمیم گرفتم ساده برم، روی صندلی میز آرایشم نشستم، همون طور که موهامو شونه می زدم یه نگاهیم به اتاقم انداختم که تازه با کیمیا دکورشو تغییر دادیم . اتاقم زیاد بزرگ نیست برا همین وسایل زیادی توش ندارم فقط یه کمد جمع و جورو یه تخت یه نفره با میز آرایش ... البته وقتی میز کامپیوترمو که با خریدن لب تاب دیگه بهش نیاز نداشتم گذاشتم بیرون ، یه کم جام باز شد و تونستم این میز آرایشو بخرم داشتم موهامو شونه میکردم که تلفن زنگ زد: 

-  الو؟ 

-  سلام دخترم! هر چی زنگ زدم جواب ندادی،ما رفتیم خواب بودی بالاخره بیدار شدی؟ 

- سلام مامان! آره بیدارم ... کجایی؟ 

- خونه خاله مریمم ... غزال از هلند برگشته منو کیمیا هم اومدیم دیدنش

- آهان ... بهش سلام برسون و حتما بگومیام دیدنت ... 

نگاهی به ساعت رومیزیم میندازم و موهامو تند تر شونه میکنم: وای مامان دیرم شد کاری نداری؟ 

-  نه خوش بگذره خدافظ

-  خدافظ

با عجله شالم روسرم میکنم و برای خالی نبودن عریضه مدادی مشکی توچشمام میکشم،نگاهی به کیف پولم میندازم: خوبه حداقل پول گرفتن یه تاکسی رو دارم با این گرمای هوا نمیشه با اتوبوس رفت

سرخیابون می ایستم و با بوق اولین تاکسی سوار میشم،آدرس روبه راننده میگم وسرم روبه پشتی صندلی تکیه میدم و پلکهام رو روی هم میزارم ... 

- خانم ... ببخشید خانم

چشمهام روباز میکنم وبا گیجی سر تکون میدم: بله؟ 

- رسیدیم

نگاهی به اطراف میندازم وزیپ کیفم روباز میکنم: چقدر میشه؟ 

بعد از حساب کردن پول تاکسی از ماشین پیاده میشم و یه نگاه به ساعتم میندازم: فکرکنم به موقع رسیدم. در حالی که پلاک خونه ها رونگاه میکنم چند قدم به جلوبرمیدارم.آخرین باری که خونه رعنا اومدم رو یادم نبود به منم میگن دوست با معرفت با دیدن در خونه شون لبخند کمرنگی میزنم وزنگ روفشار میدم

- کیه؟ 

- منم کیانا..

-  اومدی؟ خب بیا بالا

صبر میکنم اما خبری از باز شدن در نیست،دوباره زنگ میزنم

- بله؟ 

- در روچرا باز نکردی؟ 

صدای خنده اش ازپشت آیفون میاد: هه یادم رفت

در رو با زور به سمت جلو هول میدم وخودم رو از فضای باریک بینش عبور میدم. دکمه آسانسور رو میزنم و منتظر میشم تا بیاد پایین با صدای زنی که طبقات رو اعلام میکرد وارد میشم،خودم روتو آینه آسانسور نگاه میکنم وبرای آخرین بار سرو وضعم درست میکنم. زن دوباره اعلام وجود میکنه: طبقه سوم. بیرون میام و نگاهی به در واحدشون میندازم ... 

یه کاکتوس بزرگ کنار خونه شونه و رنگ جاکفشی با سرامیک های کف هارمونی زیبایی درست کرده بود. زنگ فشار میدم ... چهره شاد رعنا اون سمت در ظاهر میشه: سلام عزیزم ... گفتم شاید مثل همیشه دیر بیای

باهاش روبوسی میکنم وزیر گوشش زمزمه میکنم: بدم نمیومد نیام 

- لوس ... 

- ببینم تعارف نمیکنی بیام تو؟ نکنه میخوای تا آخرمهمونی منو دم در نگه داری؟ 

- اصلا حواسم نبود بیا تو ... 

با دیدن آدمهای دور و برم متعجب میشم: مهمونی خودمونی اینه؟ بیشتر شبیه سالن مده

رعنا با لحن شوخ و چشمهایی که شیطنت توش موج میزنه میگه: کدومشون روپسندیدی عزیزم؟ هرکدوم رو بگی حله! 

چپ چپ نگاهش میکنم و پشت سرش راه می افتم.

نگاهی به اطراف میندازم،خونه شون از چند سال پیش تغیرات زیادی کرده و میشد گفت شیک تر شده ولی چیزی که تو خونه شون چشمم رو گرفت نمای سنگ خوشگلش بود که پشت ال سی دی شون کار شده بود ... 

با رعنا میریم توی آشپزخونه مامانش مشغول درست کردن غذا بود و زیر لب برای خودش چیزی زمزمه میکرد،رعنا کنارش ایستاد: مامان کیانا 

اومده ... مامانش برمیگرده و در حالی که دستش رو با دستمالی خشک میکنه لبخند مهربونی تحویلم میده: خوبی خانمی؟ اوایل با معرفت تر بودی الان خبری ازت نیست 

- ببخشید خاله این درس و دانشگاه برامون وقت نذاشته که ... 

دستم رو تو دستاش میگیره و نوازش میکنه: ایشالا که همیشه موفق باشی،برو پیش بقیه یه میوه ای بخور ... چیز قابل داری نیست

- نه این چه حرفیه؟ ممنون

از آشپزخونه بیرون میام و روی راحتی های شیکشون میشینم کیفم رو کنارم میذارم و به بقیه خیره میشم. احساس غریبی میکنم چون اینجا کسی رو نمیشناسم. دختری که احتمالا همسن خودمه و رو به روم نشسته لبخندی تحویلم میده و منم جوابش رو با لبخند میدم. همین لبخند کافیه که سر صحبت رو باز کنه: شما باید کیانا خانم باشی ... هم دانشگاهی و دوست صمیمی رعنا

با تعجب نگاهش میکنم: بله خودم هستم ولی شما منو از کجا میشناسی؟ 

- یه بار با رعنا دیدمت ... خودش هم زیاد ازت تعریف میکنه،من دختر خاله رعنا ام اسمم هم طنازه

اظهار خوشوقتی میکنم: راستی شما چند سالتونه؟ چی میخونین؟ 

- من 23 سالمه و مدیریت میخونم

رعنا کنارم میشینه و درحالی که برای خودش میوه برمیداره میپرسه: طناز،کیانا رو شناختی؟ 

- آره ... همون اول که اومد فهمیدم کیه! خیلی دختر خانمیه

خجالت زده میشم: شما لطف داری ... 

رعنا با لحن شوخ اضافه میکنه: گول ظاهرش رو نخور ... این بشر واسه خودش اعجوبه ایه

هر سه میزنیم زیر خنده ... 

رعنا سیبی پوست میگیره و به من و طناز تعارف میکنه. تکه از سیبش رو برمیدارم و نزدیک دهانم میبرم: راستی رعنا نامزدیت واسه کیه؟ 

- والا دیروز سر عقد گفتن ماه دیگه

- پس ما از الان بریم دنبال تدارکات ... 

- آره دیگه،حواست باشه خوشگل نیای راهت نمیدم

نیم نگاهی به طناز میندازم: میبینی تو رو خدا؟ حالا انگار خودش چه تحفه ایه؟ 

طناز سری به نشونه تایید تکون میده: همین رو بگو ... تازه منم تهدید میکنه

میخندم و از جام بلند میشم: من میرم دستام رو بشورم 

دستام رو میشورم و صورتم رو توی آینه بررسی میکنم،از بس عجله داشتم و هول هولکی اومدم نتونستم کامل آماده بشم کیف لوازم آرایشم رو باز میکنم و رژ لب صورتیم رو برمیدارم ... ریملم روتشدید میکنم ... از چهره ام راضیم. لبخندی از توی آینه تحویل خودم میدم و بیرون میام

در رو نیمه باز میکنم،صدای مردونه ای رو میشنوم ... اول احساس میکنم توهم زدم ولی با کامل باز کردن در، یقین پیدا میکنم که درست شنیدم

از دیدن چند تا پسری که روی مبل نشسته بودن و مشغول صحبت با بقیه بودن دو حس همزمان بهم دست داد: ترس و نفرت

قلبم بیقرار میشه و سرگیجه شدیدی میگیرم.. دست هام یخ زده و پاهام تحمل سنگینی بدنم رو نداشت. هر لحظه صورت هدیه میومد جلوی چشمم،(خواهش میکنم کیانا! التماست میکنم ... تو فقط از این موضوع خبر داری نذار خانواده ام بفهمن ... آبروم میره. زجه میزد و قسم میخورد که فکر میکرد اون پسره دوستش داره فکر میکرد عاشقشه ولی ازش سوء استفاده کرده

آخرین تماسش باهام بود: کیانا بیا اینجا ... بهت احتیاج دارم ... دوباره جسم بی جونش اومد جلوی چشمم ... دستش پر از خون بود و لب هاش کبود. هیچ خونی تو رگ هاش نمونده بود ... تنش سرد بود ... سرد.

اولین قدم رو برمیدارم ... این سرگیجه لعنتی باعث واژگونیم میشه

همه نگران میان سمتم،رعنا دستم رو میگیره: چی شده کیانا؟ چرا دستات انقدر یخ کرده؟ 

میخوام جواب بدم ولی زبونم بند اومده

رعنا سر طناز داد میزنه: برو آب قند بیار ... زود باش

چشمام تار میشه ولی خنکی لیوان رو روی لبم حس میکنم

زمزمه میکنم: نمیخورم

صدای طناز تو گوشم میپیچه: بخور بریم بیمارستان ... زود باش.

روی صندلی توی بیمارستان کنار طناز و رعنا نشستم 

رعنا آبمیوه ای بهم تعارف میکنه: بیا اینو بخور،چرا یکدفعه ای اینجوری شدی آخه؟ 

آبمیوه رو ازش میگیرم و سر میکشم ... 

- نمیدونم

طناز پشتم رو نوازش میکنه و با لحن نگرانی میپرسه: خوبی قربونت برم؟ الان حالت بهتره؟ 

سری به نشونه تایید تکون میدم: الان بهترم! میشه بریم؟ 

رعنا دستم رو میگیره: آره بریم ... فقط یه چند لحظه صبر کن آدرین رفته داروهات رو بگیره

زمزمه میکنم: آدرین؟ 

رعنا نگاهی به انتهای سالن میندازه: بریم ... اومد

مسیر نگاهش رو دنبال میکنم ... از دیدن همون پسر دوباره ضربان قلبم بالا میره

با کمک طناز از روی صندلی بلند میشم

آدرین میاد جلو: رعنا یه چند تا از این دارو ها باید طبق ساعت مشخصی مصرف بشه

غزال کیسه دارو رو تو دستش میگیره: باشه حواسم هست

آدرین نگاه سردی بهم میندازه: اگه حالشون بهتره بریم ... من یه سری کار دارم

طناز دستش رو روی کمرم میزاره: بریم

سرگیجه زیادی دارم به خاطر همین هم سرم روی شونه ی طنازه ... 

ماشین تکون های زیادی میخوره و حالت تهوعم رو تشدید میکنه

پلک هام رو روی هم فشار میدم و سعی میکنم چهره هدیه رو از ذهنم بیرون کنم ولی فایده نداره

صدای طناز منو از افکارم بیرون میاره: بیداری قربونت بشم؟ رسیدیم خونه تون

چشمام رو باز میکنم و ازش تشکر میکنم ... 

در ماشین رو باز میکنم و قدم اول رو برنداشته تعادلم رو از دست میدم و از ماشین برای ایستادن کمک میگیرم

رعنا به کمکم میاد: دستمو بگیر باهم میریم ... 

با کمکش میرم جلوی در ... 

زنگ رو میزنه و چند دقیقه بعد چهره مامان اونطرف ظاهر میشه: سلام دخترم ... 

نگاهش به رنگ پریده من میوفته و با لحن نگران میپرسه: وای چی شده کیانا؟ 

نای حرف زدن ندارم واسه همین رعنا به جای من جواب میده 

مامانم دستمو میگیره و از رعنا تشکر میکنه: ممنون دخترم ... لطف کردی ... 

- نه خواهش میکنم ... کیانا روببرین استراحت کنه حالش خوب نیست،بفرمایین اینم داروهاش ... 

خداحافظی میکنیم و با مامان میریم تو اتاقم.

با ترس از خواب میپرم،تنم از کابوس های تکراری خیسه عرقه ... قلبم با ضرب به قفسه سینه ام میزنه و نفس نفس میزنم.تلاش هام واسه فراموشی هدیه بی نتیجه شده

ضربه ای به در اتاقم میخوره و مامانم میاد تو: بیداری خوشگلم؟ بیا داروهات رو بخور

مضطرب نگاهش میکنم و نفس عمیقی میکشم. قرصم رو با یه لیوان آب میده دستم،قرص رو میخورم و لیوان آب رو یه نفس سر میکشم. قلبم آروم شده سرم رو روی بالش میذارم و چشمام رو میبندم ... خوبه خبری از افکار قبلم نیست ... 

مامان دستش رو روی سرم میذاره: بهتری؟ 

سرمو تکون میدم: آره بهترم

لیوان روی کنسول رو میذاره توی سینی و میگه: من میرم برات سوپ درست کنم تو هم استراحت کن،چیزی لازم داشتی حتما صدا کن ... 

- مرسی مامان، میتونی بری

مامان میره بیرون و باریکه نوری که از فضای باریک بین در میاد با بستنش از بین میره

اتاق تاریکه تاریکه ... صفحه گوشیم روشن و خاموش میشه و به دنبال اون لرزشش روی میز آرایشم . از روی تخت بلند میشم،صفحه گوشیم رو نگاه میکنم و با دیدن شماره نا آشنا تماس رو ریجکت میکنم. چند لحظه میگذره و بعدش صدای اس ام اس ... 

بازش میکنم: سلام عزیزم ... طنازم میخوام حالت رو بپرسم خوبی؟ 

جوابش فقط دوکلمه بود: ممنون بهترم

- خدا رو شکر ... فردا بهت زنگ میزنم،شب خوش

- شبت بخیر

گوشی رو خاموش میکنم و توی کیفم میذارم. روی تخت دراز میکشم و خواب رو مهمون چشمام میکنم

- مامان این جزوه های من که روی میز بود کجاست؟ 

متعجب نگاهم میکنه: کدوم جزوه ها؟ ببینم تو با این حالت میخوای بری دانشگاه؟ 

- آره مامان دیرم شده

جوابی نمیشنوم برای همین پله ها رو پایین میرم و مامان و کیمیا رو تو آشپزخونه پیدا میکنم

- صبح بخیر

مامان در جوابم سرش رو تکون میده و کیمیا هم لبخند شیرینی میزنه: به به ... خواهر جون ما حالش چطوره؟ 

- بهترم ... 

- تو نباید دانشگاه باشی؟ 

- نه امروز تعطیلم ... 

مامان لیوان چایی رو جلوم میذاره: بیا حداقل صبحونه بخور داری میری ضعف نکنی

- دیرم شده مامان

با تحکم میگه: بشین بخور

اجباری میشینم و دو سه لقمه میخورم،لیوان چایی شیرینم رو سر میکشم و از مامان تشکر میکنم

- من میرم آماده شم

با سرعت پله ها رو بالا میرم و از بین لباس هام یه مانتو ساده برمی دارم و میپوشم

شلوار جینم هم با زور پام میکنم و کتاب هام رو توی کوله ام میریزم

کشوی میز آرایشم رو تا ته بیرون میکشم و نگاهی بهش میندازم،حدودا ده هزار تومانی توش بود، توی جیبم میذارم وبا سرعت میرم پایین. 

در حالی که کتونی هام رو میپوشم بلند میگم: من رفتم ... خدافظ

صدای مامانم از تو آشپزخونه میاد: مواظب خودت باش به سلامت.

نوک خودکارم رو روی میز میزنم و روی آخرین سوال فکر میکنم

- اه چرا هیچی یادم نمیاد

نگاه سرسری روی کل سوالات میندازم و بیخیال آخرین سوال میشم: فوقش دونمره ازم کم میشه

در خودکار رو میبندم و از جام بلند میشم،به سمت مراقب میرم و با گفتن خسته نباشید سالن امتحان رو ترک میکنم

ساعت بعد شیمی داشتیم و من هیچی نخونده بودم. روی نیمکت توی محوطه میشینم و کتابم رو بیرون میارم. دختری بغلم میشینه توجهی بهش نمیکنم و دوباره مشغول خوندن میشم

- یه وقت نگاه نکنی که کی بغلت نشسته ها

سرم رو بالا میگیرم: تویی رعنا؟ هیچی نتونستم بخونم وای

- بله میبینم! حالت خوبه

- آره خوبم

نگاهم روی صفحات کتاب میچرخه: چیزی خوندی؟ 

دستش رو تو هوا تکون میده: نه بابا تو هم دلت خوشه ... مثلا دیروز جشن عقدم بود

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش میندازم: نه این که قبلا میخوندی ... 

لبخند مسخره ای تحویلم میده: دیگه دیگه ... 

بلند میشم و کوله ام رو میندازم: پاشو بریم سر کلاس

- باشه،بریم

دو تا صندلیه آخر کلاس رو برای نشستن انتخاب میکنم

میشینم و دوباره کتابم رو باز میکنم

رعنا کتابم رو میبنده: اه ... این رو بذار کنار دیگه حوصله ام رو سر بردی

- خب تو هم بشین بخون

- مگه مثل تو بیکارم

چپ چپ نگاهش میکنم،کلاس یکدفعه ای ساکت میشه و استاد میاد تو

- خدا بگم چیکارت کنه رعنا! تو که میدونی بیات چه اخلاق گندی داره،برو دعا کن ازمون نپرسه وگرنه مجبورمون میکنه تعهد بدیم

- بیخیال نمیپرسه

حرصی میشم ولی چیزی بهش نمیگم ... 

خدا رو شکر بیات تا آخر کلاس درس داد و هوس پرسیدن نکرد وگرنه خدا میدونست چه بلایی سرمون میومد

نگاهی به کل کلاس کرد و گفت: خسته نباشید ... میتونید برید

نفس راحتی کشیدم و مشغول جمع کردن وسایلم از روی میز شدم

- دیدی گفتم نمیپرسه! 

- شانس آوردیم

- بیا بریم ... امیر میخواد بیاد دنبالم بریم خرید

لبخندی زدم: معلومه گربه رو دم حجله کشتی ها ... 

- کلا من در همه چیز استعداد خاصی دارم

حدودا یه ربعی بود که دم در دانشگاه منتظر نامزد رعنا بودیم

- کی میاد بالاخره؟ 

- کیانا؟ چقدر تو عجولی

- م ... 

حرفمو قطع کرد: بفرمایید اومد

نگاهم رد نگاهش رودنبال میکنه،پسری با قدی که میشد گفت بلنده از ماشین پیاده میشه وبه طرف ما میاد،عینک دودیی روکه زده از صورتش.

برمیداره: سلام عزیزم خوبی؟ 

رعنا خودش رو لوس میکنه: مگه میشه توروببینم و حالم بد باشه

تو دلم عق میزنم،رعنا دستش رو به سمت من میگیره: امیر جان معرفی میکنم دوست صمیمی ام کیانا

نگاهش به سمتم برمیگرده: خوب هستید خانم؟ از آشناییتون خوشوقتم

- منم همینطور

رعنا با عجله سوار ماشین میشه: زود باشید سوار شیم

امیر با دست به سمت ماشین اشاره میکنه: بفرمایید لطفا

تشکر میکنم وسوار میشم.

کیفم پر از خرت و پرته،هر چقدر میگردم کلید رو پیدا نمیکنم ... انگار تو خونه هم کسی نیس چون هر چقدر زنگ میزنم کسی در رو باز نمیکنه

زیپ کوچیک کیفم رو باز میکنم: اوه بالاخره پیدا شد ... 

کلید رو توی قفل میچرخونم و با یه فشار در رو باز میکنم ... خونه مون قدیمی بود ولی ویلایی و بزرگ،وارد حیاطش که می شدی عطر یاس سرت رو پر میکرد. 

روی ایوان می ایستم و همینطور که بند کفش هام رو باز میکنم میگم: من اومدم ... کسی نیست؟ 

صدایی نمیشنوم،کتونی هام رو جفت یه گوشه میذارم و میرم تو خونه. مقنعه ام رو از سرم برمیدارم و کولر رو روشن میکنم. میرم توی آشپزخونه و در یخچال رو باز میکنم،خیلی هوس یه شربت خنک کردم ... با دیدن شربت آلبالویی که مامان تازه با خاله طاهره درستش کرده بود لبخندی روی لب هام میشینه،یه لیوان بزرگ برمیدارم و شربت رو توش میریزم. یخساز یخچال کار نمیکنه برای همین یه قالب یخ از توی فریزر در میارم. توی سینک ظرفشویی میشکنمش و توی لیوان میندازم. شربت رو سر میکشم و نفس عمیقی میکشم.

خوشحال پله ها رو میرم بالا و شعری رو زمزمه میکنم: 

close your eyes give me your hand ... darling

I watch you when you are sleeping…you belong with me

do you feel the same ... am i only dreaming

is this burning ... an eternal flame

در اتاق کیمیا بازه،حس کنجکاویم تحریک میشه و میرم طرف اتاقش. در نیم باز رو کامل باز میکنم و با دیدن کیمیا که روی تخت افتاده و در حال گریه است نگران میشم.

میرم طرفش و دستم رو روی کمرش میذارم: چی شده آجی؟ چرا گریه میکنی؟ 

حس میکنم نفس کم آورده،دوباره سوالم رو تکرار میکنم: چی شده؟ 

سرش رو بلند میکنه و با چشم های سرخش بهم خیره میشه ... 

- ع ... عزیز جون

متوجه حرفش نمیشم صورتش رو با دستم میگیرم: چی درست حرف بزن ببینم چی شده؟ 

- عزیزجون ... حالش بد شده ... بردنش بیمارستان

دست هام شل میشه ودو طرف بدنم آویزون میشه زبونم بند میاد: ک ... کی؟ 

کیمیا هق هق میکنه: یه ساعته ... خاله زنگ زد و گفت،مامان اینا هم رفتن بیمارستان

- تو ... تو چرا نرفتی؟ کدوم بیمارستان؟ 

- من نمیدونم ... 

- به سمت گوشی میرم و سریع شماره مامان رو میگیرم،جواب نمیده

دوباره میگیرم ... بار دوم هم همینطور،کلافه میشم

- غیر از مامان دیگه کی بیمارستانه؟ 

- بابا و خاله هم رفتن

شماره بابا رو میگیرم دستم میلرزه،با آخرین بوق جواب میده: بله؟ 

هول میکنم،صدامم میلرزه: ب ... بابا! حال ... 

نمیذاره ادامه حرفم رو بگم: دخترم نگران نباش حالش خوبه

چشمام رو میبندم و نفس عمیقی میکشم: کدوم بیمارستانه؟ منم میخوام بیام

بعد از گرفت آدرس گوشی رو میزارم

در حالی که با سرعت به طرف در میرم رو به کیمیا میگم: حاضر شو بریم ... فقط زود. 

به ساختمون بیمارستان نگاه میکنم،روی یه تابلوی بزرگ نوشته: بیمارستان ... .

نیم نگاهی به کیمیا میندازم: همین جاست

کیفم رو روی دوشم جابه جا میکنم و به سمت ورودی راه می افتم

با صدای نگهبان برمیگردم و پشت سرم رو نگاه میکنم: بله؟ 

- الان وقت ملاقات نیست،نمیتونید برید داخل

صدای کیمیا بلند میشه: ولی آقا ... 

- همین که گفتم

سعی میکنم کلماتم رو شمرده ادا کنم: ما نوه ی خانم ستوده هستیم،پدر و مادرم هم بالا هستن ... فقط دو دقیقه میریم و برمیگردیم

نگهبان نگاهی به چهره نگرانم میندازه: فقط زود ... 

ازش تشکر میکنیم و با سرعت میریم تو ... 

دستم رو پشت کیمیا میذارم: تو برو دم آسانسور وایستا منم برم بپرسم کدوم اتاقه

سری به نشونه تایید تکون میده

به سمت ایستگاه پرستاری میرم: سلام خسته نباشید ... خانم لیلا ستوده کدوم اتاق ان؟ 

نگاهی به کامپیوتر بزرگ رو به روش میندازه: یه لحظه صبر کنید

- طبقه چهارم،بخش قلب،اتاق 304

تشکر میکنم و به طرف آسانسور میرم،کیمیا نگاهی بهم میندازه: چی شد؟ 

- طبقه چهارم رو بزن

با رسیدن به طبقه مورد نظر از آسناسور پیاده میشم: اه ... چرا انقدر لفتش میده؟ بالا نمیومد

کیمیا دستم رو میکشه: ولش کن ... زود باش بریم

شماره اتاق ها رو از نظر میگذرونم: کیمیا ... اینجاست

ضربه ای به در میزنم و وارد میشم

نگاهی به داخل میندازم: مامان ... بابا و خاله،مادر جونم هم روی تخت خوابیده و چون مامانم جلوش ایستاده نمیتونم صورتش رو ببینم

- سلام ... 

همه نگاه ها به سمتم برمیگرده و جوابم رو با تکون دادن سرشون میدن ولی بابا جلو میاد و دستم رو تو دستاش میگیره و زیر گوشم میگه: فقط 

نه گریه کن نه زیاد باهاش صحبت کن،براش خوب نیست

اشک از گوشه چشمم پایین می افته به سرعت پاکش میکنم و سری به نشونه تایید تکون میدم

بابا دستم رو رها میکنه. قدم های آرومم رو به سمت تخت برمیدارم،

با دیدن چشم های بازش ذوق میکنم و دستم رو روی پیشونیش میذارم: سلام مادر جونی

نگاه مهربونی بهم میندازه و درحالی که نفسی برای پاسخ سلامم نداره جواب میده: سلام دخترم ... 

سینه اش خس خس میکنه و تند تر نفس میکشه،پیشونیش رو میبوسم و کنار میرم. به طرف روشویی کوچیکی که کنار در گذاشته شده میرم،دست هام رو خیس میکنم و به صورتم میکشم

برمیگردم به سمت مامان: کی امشب پیش عزیز میمونه؟ 

مامان با صدای گرفته اش جواب میده: دوشب باید تو بیمارستان تحت مراقبت باشه ... 

امشب من میمونم فردا هم مریم ... 

- نمیشه من بمونم؟ 

خاله جای مامان جواب میده: نه خاله شما برید خونه ... فردا باید برید دانشگاه

بابا هم با لحن خسته اش حرف خاله رو تایید میکنه: آره بریم ... 

مامانم نگاهی به خاله میندازه: مریم تو هم با بچه ها برو ... من امشب میمونم

خاله نگران مامانم رو نگاه میکنه: چیزی لازم نداری؟ 

- نه برو به سلامت ... 

به سمت مامانم میرم و صورتش رو میبوسم: مامی جونم چیزی لازم داشتی زنگ بزن برات میارم

لبخند خسته ای میزنه: تا ابد که نمیخوام بمونم ... امشب میخوام با مامانم خلوت کنم

چشمکی بهش میزنم: خوبه خلوت کن ... ولی دست از پا خطا نکنیدا وگرنه من میدونم و ... 

مامان لبش رو گاز میگیره،منم از ترس خدافظی میکنم و میرم بیرون ... 

***

روی تخت دراز کشیدم و زل زدم به سقف ... خیلی خسته ام ولی خوابم نمیبره

نمیدونم ساعت چنده! حوصله هم ندارم چراغ ها رو روشن کنم تا ساعت رو ببینم ... 

دستم رو دراز میکنم و گوشیم رو از روی عسلی کنار تختم برمیدارم

صفحه اش رو روشن میکنم: چهار تا مسیج دارم همش هم از طناز

- سلام ... قرار بود امروز بیای ببینمت چی شده؟ 

- نکنه قهری باهام چرا جواب نمیدی؟ 

- مشکلی پیش اومده؟ 

- هر وقت پیام هامو دیدی جواب بده نگرانتم

لبخندی میزنم: چه عجب یکی نگران ما شد ... جوابش رو میدم و گوشیم رو میذارم رو عسلی

به سمت دیگه میچرخم و چشمام رو روی هم میذارم

صدای اس ام اس منو از عالم خواب بیرون میکشه،هر چی از دهنم در میاد به فرستنده اش میدم و نگاهی به صفحه گوشیم میندازم،نورش 

چشمم رو میزنه و اشکم درمیاد

پیام از غزاله: سلام بی معرفت ... خوبی؟ چرا با خاله اینا نیومدی دیدنم؟ خیر سرم از غربت اومدم هاا ... 

پوزخندی میزنم و جوابش رو میدم: اینجا هلند نیست،میدونی ساعت چنده؟ 

- هر چی! خواستم بدونی نامردی

- خوابم رو پروندی میگی نامرد؟ 

- میخوای برات لالایی بخونم بخوابی؟ 

- آره چه جوری؟ 

- صبر کن ... 

چشمهام رو میمالم و خمیازه میکشم،با صدای زنگ گوشی میترسم و فوری جواب میدم: بله؟ 

- وای صداشو ... 

- بچه تو چرا نصفه شبی زنگ میزنی؟ 

میخنده: خب خواستم برات لالایی بگم دیگه

دوباره خمیازه میکشم: حالا من یه چیزی گفتم تو چرا جدی میگیری؟ 

- چقدر خمیازه میکشی خوابم گرفت ... میخوام ببینمت

- تو مگه خواب هم داری؟ کی؟ 

- هروقت شد ... 

- اممم ... فردا میخوام برم دانشگاه،بهت زنگ میزنم بیا پیشم

ریز میخنده: اوکی ... من خوابم میاد شب خوش

عصبانی میشم: کوفت ... منو از ... 

بلندتر میخنده و زود تماس رو قطع میکنه

سری از روی تاسف تکون میدم و برای خوابیدن با خودم کلنجار میرم.

با تکون های شدیدی از خواب بیدار میشم یکی از چشمام رو باز میکنم و با صدایی که از ته چاه درمیاد میگم: هان؟ 

صدای کیمیا تو گوشم میپیچه: پاشو ساعت هفته

انگار جریان برق بهم وصل کردن از جام میپرم و در حالی که به سمت دستشویی میرم به کیمیا میگم: خواهری یه لطف کن و مانتو و منقنعه منو اتو کن

از تو آینه روشویی نگاهی به چشمای پف کرده ام میندازم و دستم رو پر آب میکنم ... 

صدای کیمیا میاد: خودت اتو کن ... من حوصله ندارم

آب رو به صورتم میپاشم و شیر آب رو میبندم: تو رو خدا من دیرم شده

- خب بابا ... مانتو و مقنعه ات کجاست؟ 

با حوله صورتم رو خشک میکنم: تو کمده

از دستشویی بیرون میام و با سرعت میرم پایین،بابا توی آشپزخونه مشغول صبحانه خوردنه

- صبح بخیر بابا

- صبح شما هم بخیر

در یخچال رو باز میکنم و نگاهی به داخلش میندازم،چشمم به بطری شیر می افته،دست دراز میکنم و برش میدارم ... 

یه لیوان برای خودم میریزم و با بیسکوییت میخورم

- مگه شیر بیسکوییت هم میشه صبحانه

با دهن پر میگم: خب دیرم شده ... ساعت هشت کلاس دارم

بابا از جاش بلند میشه و لیوان چاییش رو سر میکشه ... لیوان رو توی سینک میذاره و میگه: خب من میرسونمت

به جرئت میتونم بگم انگار اون لحظه دنیا رو بهم دادن ... 

لبخندی میزنم: عاشقتم بابا ... 

بابا هم میخنده: نمیخواد عاشق من باشی ... به طرف صورتم اشاره میکنه: بالای لبت شیری شده

خجالت زده پاکش میکنم و به سمت ظرفشویی میرم،لیوان رو زیر شیر میگیرم و میشورمش ... 

صدای بابا از بیرون میاد: زود حاضر شو ... 

بیخیال بقیه ظرف ها میشم و میرم تو اتاقم

کیمیا در حال اتو زدن مقنعمه: قربونت برم آجی جونم ... جبران میکنم

مانتوم رو به طرفم پرت میکنه: بیا بپوشش

شلوار جینم رو از پستوی کمدم درمیارم و میپوشم،چون هوا گرمه زیر مانتوم یه تاپ میپوشم

کیمیا اتو رو از پریز میکشه و در حالی که بیرون میره میگه: مقنعه ات رو تخته

- خیلی ممنون

سری تکون میده و بیرون میره

دکمه های مانتوم رو با عجله میبندم و موهام رو بالای سرم جمع میکنم

یه رژ لب هلویی میزنم و در آخر مقنعم رو سر میکنم،نگاهی به آینه میندازم و کوله ام رو روی دوشم میندازم

آخرین فرمول روی تخته رو توی برگه کلاسورم یادداشت میکنم

استاد با اون صدای بمش میگه: جلسه دیگه از همین فصل امتحانه ... خسته نباشید

صدای اعتراض بچه ها بلند میشه ولی توجهی نمیکنه و در حالی که لوازمش رو توی کیفش میذاره از کلاس بیرون میره

وسایلم رو جمع میکنم و توی کیفم میذارم،از روی صندلی بلند میشم و کش و قوسی به بدن کوفته شده ام میدم ... 

گوشیم رو از کیفم درمیارم و پیامی با این مضمون به غزال میفرستم: من کارم تموم شد میتونی بیای دنبالم،اینم آدرس ... 

خم میشم و بند کتونی هام رو سفت میکنم ... کوله ام رو میندازم و از فضای خفه کلاس بیرون میرم

روی یه صندلی میشینم و منتظر میمونم،هوا خیلی گرمه برای همین سعی میکنم با تکون دادن مقنعه ام خودم رو خنک کنم ... تاثیری نداری ولی از هیچی بهتره.

با شنیدن اسمم به سمت صدا برمیگردم،غزال از دور دستی تکون میده و اشاره میکنه که برم پیشش ... 

از جام بلند میشم و با سرعت میرم طرفش ... چهره اش رو از نظر میگذرونم،از سه سال پیش هیچ تغیری نکرده همون دختره با پوست جوگندمی و چشمهای مشکی،لبخندی میزنم و بغلش میکنم

منو از خودش جدا میکنه: خوبی کیانی؟! میدونی چقدر دلتنگت بودم

دستش رو میگیرم: منم خیلی دلم برات تنگ شده بود ... چی شد اومدی ایران؟ 

بیا بریم سوار شیم تو ماشین همه چیز رو تعریف میکنم ... 

سری تکون میدم و دنبالش راه می افتم

- خب اینم ماشین من ... 

سرم رو بالا میگیرم و با دیدن ماشین سوت میزنم: اووه ... عجب تشکیلاتی ... 

قهقه میزنه: مایه داری اینه دیگه

چپ نگاهش میکنم و سوار ماشین میشم ... 

***

دستش رو جلوی صورتم تکون میده: کیانا؟ 

از فکر بیرون میام: بله؟ 

- کجایی تو؟ پیاده شو دیگه

اطرافم رو نگاه میکنم: اینجا کجاست؟ 

- آوردمت اینجا یه چیزی بخوریم ... 

- من گشنه نیستم

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم میندازه: خله ... اینجا نوشته کافی شاپ

میخندم و پیاده میشم: به به ... تو رفتی خارج با کلاس شدی هاا،اوایل با شلنگ حیاط مادرجون آب میخوردی الان ما رو آوردی اینجا؟ 

چهره جدی به خودش میگیره: هه هه خندیدم ... 

باهم وارد میشیم و من یه جای دنج و خلوت رو برای نشستن انتخاب میکنم.

صندلی رو برام عقب میکشه: بفرمایید دوشیزه

میخندم: اوه چه باکلاس ... 

خودش به اون طرف میز میره و در حالی که کیفش رو روی میز میذاره لبخند 

کمرنگی میزنه: اینم از اثرات خارجه ... 

دستم رو توی هوا تکون میدم و به اون سمت از کافه نگاه میکنم: خوبه همه چیزت رو مدیون خارجی ... 

سرفه ای میکنه،نیم نگاهی بهش میندازم و دوباره به سمت دیگه ای خیره میشم

بوی عود فضا رو پر کرده،نفس عمیقی میکشم و ریه هام رو از این عطر تلخ و شیرینش پر میکنم

- چی میخوری؟ 

- یه چیز خنک

سری به نشونه تایید تکون میده و گارسون رو صدا میزنه ... 

سفارش رو بهش میده و بعد از رفتن گارسون نگام میکنه: خوبه یا یه چیز دیگه میخوای ... 

- نه خوبه

با انگشت هاش به میز ضربه میزنه و ادامه میده: خب تو این چند سالی که نبودم چیکار کردی؟ 

آب دهانشو قورت میده: البته کم و بیش از مامان جویای حالت بودم ولی از زبون خودت شنیدن یه چیز دیگه اس ... 

تلخ میخندم،هیچ خاطره خوبی از گذشته ندارم ... دوباره هدیه و جسم بی جونش میاد جلوی چشمم ... آخرین نفس هاش بود: میدونی ... چیه کیانا؟ خوشحالم که دارم میمیرم ... مردن ... از بی آبرویی بهتره

بغض گلوم رو فشار میده،توی ذهنم فریاد میزنم: بـــــس کن ... نمیخوام یادم بیاد

متوجه غم توی صورتم میشه: چیزی شده؟ 

با تته پته جواب میدم: نه ... ط..طوری نیست

قهوه اش رو از توی سینی برمیداره و توش شیر میریزه،پوزخند گوشه لبش کاملا مشخصه حتی وقتی که سعی میکنه مخفیش کنه

خدا رو شکر میکنم که پی قضیه رو نگرفت لیوان نوشیدنیم رو توی دستم جابه جا میکنم: تو چیکار کردی؟ 

سرش رو بالا میگیره و با اون نگاه نافذ و چشمای مشکیش به صورتم خیره میشه: منم مثل تو ... چیزی نیست که قابل گفتن باشه

طبق عادت یه تای ابروم رو بالا میندازم: مگه میشه؟ 

صورتش دمغ میشه،همین کافیه تا بفهمم اونم مثل من مشکلی داره که نمیتونه بگه

نوشیدنیمو یه نفس سر میکشم و منتظر میشم تا غزال هم کارش تموم شه

با قاشق قهوه اش رو هم میزنه و اونو روی نعلبکی کنارش میذاره ... حرکاتش برام جالبه! 

تا تموم شدن قهوه اش خیره نگاهش میکنم

- خب بریم

کیفم رو برمیدارم و از جام بلند میشم: بریم

***

جلوی در خونه خودشون نگه میداره: مامان شب پیش عزیز میمونه،خودم باید برسونمش بیمارستان ... 

- باشه تو برو بگو بیاد

از ماشین پیاده میشه و کلیدش رو از کیفش در میاره؛بر خلاف خونه ما که حیاط دار و بزرگه خونه خاله اینا آپارتمانه ... نمیشد روش عیب گذاشت خیلی هم لوکس بود ولی خونه خودمون یه چیز دیگه اس ... 

خاله درحالی که روسریش رومرتب میکنه به طرف ما میاد،پیاده میشم و به خاله تعارف میکنم جلو بشینه

غزال لب میچینه: هو ... برای مامان من خودشیرینی نکن هاا

خاله سری از روی تاسف تکون میده: شما دوتا چرا مثل بچه های پشت سر هم میمونین؟ 

هر دومون میخندیم و سوار میشیم ... 

در اتاق مادر جون رو باز میکنم و میرم تو ؛مامان در حاله آماده شدنه

- سلام ... 

سرش رو بالا میگیره: سلام ... 

میرم کنار تخت مادرجون میخوام دستش رو بگیرم ولی میترسم بیدار شه

می ایستم و نگاهش میکنم،خاله و غزال مشغول احوال پرسی با مامانن ... خنده ام میگیره و تو دلم میگم: انگار نه انگار همین دو روز پیش همدیگه رو دیدن

غزال دستش رو پشت مامانم میذاره و به من خیره میشه: خاله جونی بیا ببرمت خونه

مامانم گونشو میبوسه: قربونت برم خاله ... بریم

غزال چشمکی تحویلم میده: دلت بسوزه

شکلکی براش در میارم و میگم: زود باشید بریم ... من فردا امتحان دارم

***

آخرین قاشق از غذامو میخورم: وای مامان خدا هر چی دوست داری بهت بده داشتم از گشنگی میمردم

سری از روی تاسف تکون میده: دو تا دختر بزرگ تو این خونه دارم انگار نه انگار ... شما فردا پس فردا باید شوهر کنید یه غذای درست حسابی بلد نیستین؟ 

کیمیا میخنده: نه مامان من این چند روزه غذا درست کردم

مامان هم لوسش میکنه: قربون دخترم برم من ... 

اعتراض میکنم: مامان؟ قربون صدقه اش نرو الکی ... غذاش مفت نمی ارزید

کیمیا عصبی میشه: جرئت داری یه بار دیگه تکرار کن

- حالم از دستپختت بهم میخوره

از جاش بلند میشه ومیاد طرفم

از آشپزخونه دویدم بیرون چون اگه میموندم از گاز های بی امان خواهردیوونه ام جان به جان آفرین تسلیم میکردم ... 

کیمیا میدوید دنبالمو جیغ میزد وایسا ببینم ... 

- خب تو بلد نیستی غذا درست کنی مگه مقصر منم ... 

- الان حالیت میکنم

داشتم همینجوری میدویدم که یکدفعه ای لیز خوردمو افتادم زمین ... 

کیمیا و مامانم نگران اومدم سمتم ... 

مامانم شروع کرد: من از دست شما بی شعورها چیکار کنم آخه؟ 

کیمیا هم خودشو مظلوم کرد: آجی گله! چی شد؟ 

یه دونه کوبوندم تو سرش

- زهر مار شد ... پام شکست آی آی پام

حالا هیچیم نبود ها ... الکی شلوغش میکردم

مامانم که نگران شده بود گفت: پاشو بریم دکتر پاشو عزیزم ... 

منم که دیدم اوضاع بدجور پسه و الانه که بفهمن فیلم بازی میکنم گفتم: نه مامانی فقط یه خورده درد میکنه ... کیمیا هم که شک کرده بود دارم دروغ میگم با چشم ابرو تهدیدم میکرد. منم سعی کردم جلوی خنده ام رو بگیرم ولی موفق نشدم و خندیدم.

مامانم نگاهی به من بعد به کیمیا انداخت

-  خدایا ... آخه این جونور ها چیه نصیب من کردی ... 

بلند شد و در حالی که فحش مون میداد رفت آشپزخونهY کیمیا هم نیشگون محکمی از رون پام گرفت که جیغم در اومد

- کوفت ... تا تو باشی فیلم بازی نکنی ... 

در حالی که پام رو می مالیدم گفتم: دستت بشکنه ایشالا ... 

- همچنین ... من میرم به کارام برسم تو هم همین جا جون بده

با رفتن کیمیا دیدم اگه بشینم سر جام خیلی ضایع میشم بلند شدم و رفتم تو اتاقم تا شاید طلسم روبشکنم و اگه خدا بخواد یه درسی هم بخونم

***

کتاب جلو روم بازه ولی حواسم به جای دیگه اس ... دارم به اون پسره غریبه فکر میکنم،اسمش چی بود؟ مهم نیست ولی نمیدونم چرا بادیدنش یاد هدیه افتادم؟ هنوزم نگاه سردش وقتی از بیمارستان بیرون اومدیم یادمه. چشم از دیوار سفید رو به روم برمیدارم ... صفحه های کتابمو بی هدف ورق میزنم،چند صفحه تا پایان فصل مونده ولی حوصله خوندن ندارم میبندمش و پرتش میکنم روی تخت ... چشمام رو میبندم و سرم رو به پشتی صندلی تکیه میدم. صدای گوشیم منو از فکر بیرون میاره،بی حوصله صفحه اش رو نگاه میکنم و دکمه اتصال رو فشار میدم

- سلام..

- سلام! خوبی؟ 

صدام رو صاف میکنم: تویی رعنا

- آره صدات یه جوریه چرا دمغی؟ 

نفس عمیقم از درون پر آشوبم حکایت میکنه ولی زبونم چیز دیگه ای میگه: هیچی از خواب بیدار شدم ... 

تا حدودی قانع شده: حالت بهتره؟ 

- انگار تا آخر عمرم میخوای حال منو بپرسی ... 

میخنده: ولی عجب آتویی دادی دست فامیل های ما ... 

حوصله جواب دادن ندارم،سکوت رو به صحبت ترجیح میدم

- راستی زنگ زدم بگم تو این هفته میرم واسه خرید؛تو هم بیا هم واسه من انتخاب کن هم خودت ببین چی لازم داری ... 

- باشه ... هر وقت خواستی بری خبر بده.

- اوکی ... شب خوش! 

بوق ممتد گوشی تو سرم میپیچه ... از این صدا متنفرم! 

گوشی رو خاموش میکنم و خودم روی تخت مچاله میشم ... 

از این روزهای تکراری خسته ام ... خیلی خسته ام.

خیلی گرمه،خورشید مستقیم به صورتم میتابه،اگر به خاطر نمره میان ترم نبود تو خونه میموندم.mزیر این مقنعه مشکی دارم میسوزم ... کوله ام رو روی پشتم جا به جا میکنم و سوار اتوبوس رنگ و رو رفته ی تو ایستگاه میشم.نگاهم رو به انتهای اتوبوس میندازم؛دو سه نفر بیشتر نیست ... صندلیی رو که توی سایه اس رو برای نشستن انتخاب میکنم! برگه توی دستم رو تکون میدم تا خودم رو باد بزنم ... دیگه این گرما داره کلافه ام میکنه. اتوبوس با صدای زیادی راه می افته و منم نگاهم رو به منظره دود گرفته تهران سوق میدم.

توی آخرین ایستگاه همه پیاده میشن و منم از توی کیفم پول خرد بیرون میارم تا حساب کنم. راننده اتوبوس با اون هیکل چاق و سبیل های پرپشتش میاد پایین

پول رو به طرفش میگیرم اونم از دستم می قاپه: یه نفری؟ 

تو دلم میخندم،علاوه بر هیکل چاق صدای نکره ای هم داره ... بیخیال بقیه پول میشم و به بقیه راهم ادامه میدم ... راه زیادی رو تا دانشگاه پیاده میرم و در آخر با دیدن سردرش از ذوق لبخندی میزنم و وارد میشم.

سر صدای زیادی محوطه دانشگاه رو گرفته انگار وارد دبستان شدم ... از یه طرف صدای خنده پسرها و از طرفی هم خاطره تعریف کردن دخترا! بیخیال شونه ای بالا میندازم و میرم ... 

با شنیدن اسمم به عقب برمیگردم؛شیوا بدو میاد پشم و در حالی که نفس نفس میکنه میگه: سلام! تو معلوم هست کجایی؟ به من گفتی جزوه های شیمی رو بهت میدم رفتی حاجی حاجی مکه؟ 

خیره نگاهش میکنم و سرمو تکون میدم: ای وای شیوا! یادم رفت اصلا

پوزخندی میزنه: خسته نباشی، الان آوردی؟ 

دستم رو توی کیفم میبرم و دنبالش میگردم: آهان ... ایناهاش

میخنده و جزوه ها رو میگیره؛تشکری میکنه و به طرف اکیپ دوستاش میره

***

عرق روی پیشونیمو با آستین پاک میکنم و کلید رو توی قفل میچرخونم ... کفش هام رو درمیارم و پاچه های شلوارمو بالا میدم ... از بچگی عادت داشتم پاهام رو توی حوض فرو کنم،این کار یه جور سرگرمی برام بود. پاهام رو توی آب فرو میبرم و مقنعه ام رو از سرم بیرون میکشم و روی کوله ام پرت میکنم.

مامان میاد بیرون یه سبد پر از لباس دستشه؛با دیدنم جیغ میکشه: واای ترسیدم! تو کی اومدی؟ 

لبخند میزنم: همین الان

پله ها رو پایین میاد و نچ نچ میکنه: حداقل یه سری صدایی ... زهره ام ترکید

پاهام رو تو آب تکون میدم: نتونستم از این آب خنک دل بکنم ... 

صدام رو نمیشنوه فقط لباس ها رو میتکونه و روی بند پهن میکنه. بلند میشم و پابرهنه میرم تو ... 

صدای گنگ مامان از تو حیاط میاد: کیانا؟ 

روی مبل لم میدم: بله؟ 

نبودی غزال زنگ زد انگار امشب میخواد بره خونه عزیز بمونه،گفت تو هم بری ... 

- باشه الان زنگ میزنم بهش ... 

بلند میشم و میرم سمت تلفن: بله؟ 

- خوبی غزال؟ 

- به به ... من خوبم! حال سرکار چطوره؟ 

میخندم: خوبم ... راستی کی میری خونه عزیز؟ 

- ساعت پنج آماده باش میام دنبالت

مکث میکنم: شامو چیکار کنیم؟ 

- چقدر تو به فکر شکمی ... یه کاریش میکنیم..

- خیلی خب،منتظرم ... خدافظ

- بابای

***

صدای آلارم مسیجم و بعدش زنگ در خبر از اومدن غزال میده.در رو باز میکنم و خودم میرم تا آماده بشم.

از لباس های تکراریم خسته ام باید در اسرع وقت واسه خودم چند دست لباس بگیرم. در کمدمو باز میکنم و نگاهی به مانتو هام میندازم؛آخر سر یه مانتوی سفید برمیدارم کلا من عشق سفیدم ... کیف سفید کفش سفید مانتوی سفید حتی گوشی و لپ تاپم هم سفیده ... 

همیشه کیمیا مسخره ام میکنه و میگه: فکر کنم در حسرت لباس عروس سفید بمونی ... 

هر وقت هم باهاش میرم خرید میگه: کیانی بدو،بدو یه چیز سفید.بعدش باهم میزنیم زیر خنده ... 

دست خودم نیست ولی رنگ سفید با پوست برنزه و چشمای طوسی تیره ام خیلی میاد ... برعکس من کیمیا همه چیزش تیره اس! انگار نه انگار بامن خواهره چون هیچ شباهتی به هم نداریم اون سفیده و چشماش عسلی روشن! نکنه یکی از ما بچه سرراهی باشه؟! 

از این فکر خنده ام میگیره و شالم رو توی آینه تنظیم میکنم و از اتاق بیرون میرم

صدای زیادی از طبقه پایین میاد؛همیشه وقتی غزال میومد اینجا خونه رو هوا بود،انگار هنوزم عادت بچگیش رو ترک نکرده

زود از پله ها سرازیر میشم و پشت غزال می ایستم: آهای ... خونه رو چرا گذاشتی رو سرت؟ 

برمیگرده و پوزخندی تحویلم میده: والا اینجا مثل خونه ایه که ارواح خبیثه بهش حمله کردن! 

کیمیا از خنده ریسه میره: شانس آوردی مامانم این حرفت رو نشنید وگرنه سر و کارت با فرشته قبض روح بود

منم میخندم: نه بابا تا اون حد نمیرسید ... مامان خودش جونش رو میگرفت

غزال حرف هامون رو نشنیده میگیره و روش رو به طرف کیمیا که روی مبل لم داده و تلوزیون نگاه میکنه برمیگردونه: هوی ... به جای ریسه رفتن برو حاضر شو ... 

کیمیا خیلی جدی میگه: من نمیام! شما دوتا تعادل روانی ندارین معلوم نیس چه بلایی سرم بیارین

جلوی خنده ام رو میگیرم"این خواهر ما هم توهمات زیادی داره"

غزال میره به طرفش رو تقریبا از روی مبل میندازتش پایین؛صدای جیغ جیغ کیمیا بلند میشه: دیوونه شدی؟ 

- بهت میگم پاشو آماده شو ... تازه بقیه نوه ها هم میان! 

برق چشمای کیمیا از این فاصله هم کاملا واضح بود: باشه الان میرم آماده میشم

من و غزال نگاهی به هم میندازیم و منم شونه ای به نشونه ندونستن بالا میندازم

به پنج دقیقه نمیکشه که کیمیا حاضر و آماده از پله ها میاد پایین،بوی عطرش خونه رو پر کرده و فکر کنم با عطر دوش گرفته بود

غزال شکاک نگاهم میکنه: خب بریم زود باشید ... 

در خونه رو کلید میکنم و کلید رو پشت گلدون قایم میکنم،این همیشه رمز بین اعضای خانواده ما بود هر وقت در قفل بود همه میدونستن کلید کجاست! 

کفش های پاشنه تختم رو میپوشم خوشبختانه جز دسته آدمای قد بلند بودم و نیازی به کفش پاشنه بلند نداشتم ... 

در حیاط رو هم پشت سرم میبندم و سوار میشم

من جلو میشینم و کیمیا پشت ... نیم نگاهی به غزال میندازم که سخت مشغول رانندگی بود انگار پشت چی نشسته: غزال شام چی بخوریم؟ 

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم میندازه: اگه شده از گشنگی بمیرم یه چیزی بهت میدم کوفت کنی ... 

میخندم و به بیرون خیره میشم.

بین راه ترمز میکنه و با خنده میگه: من میرم واسه سرکار خانم یه چیز بگیرم تا از گشنگی تلف نشه

براش شکلک درمیارم: باید قدر شکمتو بدونی! اونه که باعث میشه ذهنت کار کنه و خلاق باشی

سری از روی تاسف برام تکون میده و به کیمیا خیره میشه: کیمی به نظرت این دختره دیوونه نیس؟ 

صورت کیمیا رو از تو آینه میبینم چشمک میزنه و میگه: نه تنها دیوونه اس بلکه ... 

به عقب برمیگردم: نه تنها چی؟ 

لبخندی تحویلم میده: هی ... هیچی! 

خوشم میاد جذبه ام زیاده و کیمیا فورا میفهمه نباید در پیشگاه من دست از پا خطا کنه! 

غزال از خیابون رد میشه و میره تو یه سوپری! 

بی حوصله آهنگ رو عوض میکنم و زیر لب میگم: ایش! اینم آهنگه این غزال گوش میده؟ 

انگار کیمیا حواسش بود چون فوری گفت: همینو بگو ... حالم بهم خورد! 

غزال با یه کیسه پر از خرت و پرت از خیابون رد میشه،از خوشحالی جیغ میکشم: آخ جون غذا! 

سوار ماشین میشه و کیسه رو به کیمیا میده

نگاهی به غزال میکنم و ازش میپرسم: چیا خریدی؟ 

- سوسیس ... میخوام بندری درست کنم! 

- چــــــی؟ من لب بهش نمیزنم! من از این جور چیزا خوشم نمیاد

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم میندازه: میخوای تو این موقعیت چی بهت بدم؟ 

- من حاضرم تخم مرغ آب پز بخورم ولی اینا رو نخورم

- تو انقدر لوس نبودی! 

- اگه بدونی چی تو اینا میریزن؟ ایـــــش

جوابمو نمیده و مشغول روندن ماشین میشه

زنگ در خونه مادرجون رو فشار میدم صدایی مردونه جواب میده: بله؟ 

مِن مِن میکنم: ببخشید فکر کنم اشتباه زدم! 

صداش میخنده: کیانی تویی؟ بیا بالا بابا درست زدی! 

یه لحظه خشکم میزنه"این دیگه کی بود؟ نکنه مادر جون ماهم بله؟ 

با صدای کیمیا به خودم میام: چرا سه ساعته دم در وایسادی؟ بیا بریم دیگه

- خب بابا! چه صداشم واسه من بلند میکنه

- خل شدی فکر کنم! 

صدای غزال میاد: فکر نکن مطمئن باش! 

توجهی بهشون نمیکنم و پله ها رو به زحمت میرم بالا،من نمیدونم مادر جون با اون پا درد چجوری این همه پله رو میره بالا ... اوف نفسم بند اومد. نفس نفس میزنم و زنگ واحد مادرجونو فشار میدم ... 

در باز میشه و چهره شاد پسرداییم اونطرف ظاهر میشه: اِ علی تو بودی؟ 

میخنده: سرکار خانم بابد بگی علیرضا! آقاش رو هم فراموش نکن

با دست در رو به طرف داخل هل میدم که باعث میشه به علیرضا بخوره،کفش هام رو درمیارم و میرم تو ... 

- خب لااقل بذار تعارف کنم

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش میندازم: مگه خونه ی تو اِ؟ 

- کیانی چه بی ادب شدی! قبلا خجالت میکشیدی،سرخ و سفید میشدی! 

جوابشو ندادم و رفتم پیش مادر جون! 

تو اتاقش نشسته بود و داشت با تسبیحش ذکر میگفت،تا منو دید لبخند زد ... 

میرم پیشش و جلوش زانو میزنم سرمم روی پاهاش میذارم،دلم واسه در آغوش کشیدنش خیلی تنگ شده.با دستش پشتم و نوازش میکنه و من غرق در لذت میشم.

ضربه ای به در میخوره و بعد از اون غزال و کیمیا میان تو! 

غزال میخنده: پاشو خودتو جمع کن خرس گنده! قدیما هم همینجوری خودتو واسه مادرجون لوس میکردی

- ای خدا خفت نکنه! داشتم حال میکردم

کیمیا میاد بلندم میکنه: پاشو نوبت منه! 

- چه حسودایی تو این خانواده ما پیدا میشن ها! میبینی مامانی؟ 

احساس میکنم نای خندیدن نداره! با این حال لباش میخنده.

سر شام هر چی غزال اصرار کرد که باهاشون همراه شم و غذایی که درست کرده بود رو بخورم زیر بار نرفتم نمیتونستم گشنگی رو تحمل کنم واسه همین واسه خودم تخم مرغ پختم و به زور آب فرو دادم.

غزال به ما گفته بود که همه نوه ها میان ولی هیچکس نیومد،فقط علیرضا اومد و رها که دخترِ خاله طاهره ام بود ... 

کیمیا رو میگفتی تا شنید بقیه نمیان عصبی رفت تو اتاق و گفت من میخوابم! نمیدونم چش شده بود؟ ولی هر چی بود مشکوک میزد

غزال تو آشپزخونه اس و با رها مشغول ظرف شستنه،میرم پیششون

- چیکار میکنید شما؟ هی پچ پچ ... 

رها ریز میخنده: دو دقیقه دارم با زنم اختلاط میکنم مزاحم! 

خنده ام میگیره: زنت؟ خدا به دادت برسه

غزال چشم غره میره و با لحن شوخی اضافه میکنه: خیلی بچه پرویی کیانا! خودت اونجا با علیرضا خلوت کردی من چیزی گفتم

لبمو گاز میگیرم: بی شعور من کی خلوت کردم؟ من رو مبل نشسته بودم فیلم نگاه میکردم ... مشکل داری توهم! ذهنت منبع فساده

رها از خنده ریسه میره چشمکی تحویلم میده ... توطئه میکنن در نبود من! 

غزال دستکش هاش رو در میاره و میذاره روی آویز: خب من دیگه کارم تموم شد! بریم بخوابیم که داغونم ... 

خمیازه ای میکشم: منم خوابم میاد بریم

پشت سر غزال راه می افتم؛غزال نگاهی به من و رها میندازه: به نظرتون پیش مادری بخوابیم یا توی اون یکی اتاق؟ 

صدای علیرضا بلند میشه: شماها برید پیش مامانی ... من تو اون اتاق میخوابم

همه تایید میکنن و ما سه تا میریم تو اتاق مادر جون اتاقش تاریکه و من حتی جلوی پام رو هم نمیبینم! 

رها پچ پچ میکنه: حالا چه جوری جاهامونو بندازیم؟ 

غزال هم سعی میکنه صداش رو پایین تر بیاره: دراتاق رو باز بذار ... حداقل یه ذره نور تو اتاق می افته و میفهمیم داریم چه غلطی میکنیم! 

صدای کیمیا بلند میشه: اه ... خوابیدم ها ... چیه همش سروصدا میکنین؟ 

- هیــــــس! بگیر بخواب سر و صدا نکن

پشتش رو به ما میکنه: عجب آدمای مزاحمی ... 

عین سه تفنگدار کنارهم میخوابیم و من وسط رها و غزال: هو ... من وسطم لگد نمیندازین ها ... 

غزال میخنده: از قصد جای تو رو وسط انداختم تا مورد حملات وحشیانه رها قرار بگیری! 

رها متکاش رو تو سر غزال میکوبونه: خیلی بی شعوری! الان من وحشی شدم! 

هر دوتاشون رو میزنم: بگیرید بخوابید دیگه ... 

تا حدودی سکوت حکم فرما میشه و من چشمام رو میبندم ... امشب هیچ فکری آزارم نداده! 

سعی میکنم چهره گنگ اون پسر رو به یادم بیارم ... صداش اکو وار توی سرم میپیچه! خواب اجازه فکر بیشتر رو بهم نمیده و من به سیاهی و سکوت دعوت میشم! 

***

نور خورشید چشمم رو میزنه ... به سمت دیگه غلت میزنم و سعی میکنم بخوابم ... 

صدای کیمیا تو سرم میپیچه: کیانا بیداری؟ تکونم میده: کیانا! بیدار شو ... 

با صدای گرفته ام جوابشو میدم: چیه؟ 

- ساعت هشته ... پامیشی بریم خونه؟ من امروز امتحان دارم

- باشه تو حاضر شو! 

از جام بلند میشم و نگاهی به غزال و رها میندازم،خنده ام میگیره: انگار از جنگ اومدن ... غش کردن

به طرف آشپزخونه میرم و شیر آب رو باز میکنم صورتمو میشورم و پنجره رو باز میکنم،نسیم خنکی که از بیرون میاد خواب رو از سرم میپرونه ... 

لباس هام رو عوض میکنم و نگاهی به کیمیا میندازم: بریم؟ 

کفش هاش رو میپوشه: آره ... من به مادر جون گفتم به غزال اینا بگه ... 

سری به نشونه تایید تکون میدم و آروم در رو میبندم ... 

***

نگاهی به خیابون و نگاهی به صفحه ساعتم میندازم ... هیچ ماشینی تو خیابون پیدا نمیشه انگار نه انگار اول هفته اس ... 

- حالا چیکار کنیم کیمیا؟ 

- نمیشه با اتوبوس بریم؟ 

سرمو به شدت تکون میدم: حرفشم نزن ... 

دوباره نگاهی به انتهای خیابون میندازم و بادیدن تنها ماشینی که از دور میاد ذوق میکنم و براش دستی تکون میدم 

***

توی عالم خواب و بیداری ام که گوشیم زنگ میخوره چشمام رو باز نمیکنم به جاش دستمو روی تخت میکشم تا پیداش کنم: بله؟ 

صدای غزال توی گوشی میپیچه: سلام ... چرا صبر نکردی با هم بریم؟ 

- والا کیمیا صبح بیدارم کرد گفت بریم من امتحان دارم ... 

صدای پوزخندش از پشت تلفن کاملا مشخصه: کیانا این دختره مشکوک میزنه! دیدی دیشب یه دفعه ای ناراحت شد؟ حواست بهش باشه

- آره ... خودمم احساس کردم یه جای کار میلنگه! 

- ببین میتونی کشف کنی! ؟ 

گوشی رو روی گوشم جابه جا میکنم: باشه فضول خانم ... خبرشو میدم! 

- خیلی خب! من هنوز صبحانه نخوردم،دیگه خدافظ

- باشه ... فعلا

گوشی رو گوشه تخت پرت میکنم و سعی میکنم دوباره بخوابم ولی وقت یاد تحقیق نیمه تمومم می افتم با عجله به رعنا زنگ میزنم ... 

با صدای خواب آلود جواب میده: بله؟ 

- منم ... 

- ای خدا لعنتت کنه! مگه اینجا کله پزیه که این موقع صبح زنگ زدی؟ 

نگاهی به ساعت میندازم،دقیقا یازده بود ... 

پوزخندی میزنم: ساعت یازده یعنی کله سحر؟ 

تقریبا ناله میکنه: خب خوابم میاد! دوباره لحن صداش برمیگرده: چی شده؟ چرا زنگ زدی؟ 

- یادته یه تحقیق راجع به عناصر سنگین داشتیم؟ 

- نه یادم نیست! 

عصبی میشم: درس استاد عباسی دیگه ... همون تحقیق مشترکمون! 

- آهان ... خب که چی؟ 

دستمو لا به لای موهام فرو میبرم: خب ناقصه ... باید فردا بریم سایت دانشگاه کاملش رو تحویل بدیم

- کیانا! تو که خودت میدونی من این چند وقته درگیرم،نمیشه خودت یه کاریش کنی؟ 

پوفی میکنم: خودتم باید باشی دیگه! 

- به خدا هر کمکی خواستی دریغ نمیکنم ... 

- باشه بابا ... خدافظ

نمیذارم جوابمو بده،گوشی رو روش قطع میکنم،بلند میشم و میرم سراغ کتابخونه ام و کلاسور تحقیق هام رو یکی یکی بیرون میکشم

***

اواسطه شهریوره و هوا بارونی ... 

خیلی از بارون خوشم میاد مخصوصا قدم زدن زیرش بدون چتر ... 

تازه کلاسم تموم شده! این دفعه دوست دارم پیاده برم! نفس عمیق میکشم به راهم ادامه میدم ... 

همه افرادی که توی خیابون هستن دارن فرار میکنن هر کسی رو که نگاه میکنی یه چیزی بالای سرش نگه داشته! 

بارون شدت میگیره و من سرم رو بالا میگیرم؛قطرات بارون به صورتم برخورد میکنه و من به یاد بچگی چشم هام رو میبندم! 

لباس هام خیسه خیسه ولی تا ایستگاه راهی نمونده،قدم هام رو تندتر میکنم و زیر سقف ایستگاه می ایستم ... ... ... 

مامانم تقریبا با دیدنم شوکه میشه: این چه وضعیه واسه خودت درست کردی؟ چرا انقدر خیسی؟ 

لبخندخسته ای تحویلش میدم: بارون شدید شد

- نمیتونستی یه تاکسی بگیری؟ حتما باید با اتوبوس می اومدی؟ 

حرفی نمیزنم چون مقصر خودمم! 

- لباسات رو در بیار بده بشورمش ... پُر گل کردیش ... 

مقنعه و مانتوم رو در میارم و میدم دست مامان! از شدت خیسی لباس هام به تنم چسبیده پوزخند میزنم و میرم حموم ... 

دور سرم یه حوله میپیچم و روی تخت دراز میکشم ... امروز خیلی خسته ام خیلی! جوری که هنوز سرم با متکا نرسیده خوابم میبره ... 

***

نفس نفس میزنم و چشمام رو باز میکنم،اتاقم تاریکه تاریکه

میخوام از جام بلند شم ولی درد شدیدی توی بدنم میپیچه! چشمام رو از شدت درد جمع میکنم و پتوی رو از روم کنار میزنم ... 

سردمه ولی از تو دارم آتیش میگیرم،بدنم میلرزه با زحمت از جام بلند میشم و با عجله به سمت دستشویی میرم؛حالت تهوع دارم ... چیزی تو معده ام نیست ولی بازم بالا میارم

شیر آب رو باز میکنم و چند مشت آب سرد به صورتم میزنم دندون هام به هم میخوره،سردمه خیلی سردمه ... 

میام بیرون و به سمت تختم میرم ... پاهام تحمل وزنم رو ندارن و همونجا میشینم. سرگیجه ام باعث میشه چشمام سیاهی بره و اتاقم سیاه تر از چیزی که هست بشه.

جسم خیسی روی پیشونیم قرار میگیره و بعدش زمزمه های مامانم بغل گوشم: خوشگلم ... بیداری؟ 

جز اصوات نامفهوم چیزی از گلوم خارج نمیشه ... خیلی درد دارم. صدای بابا از اونطرف شنیده میشه: خانم ... ببین اگه تبش پایین نیومده ببریمش بیمارستان! 

مامان حوله خیس رو برمیداره و دستش رو روی پیشونیم میذاره: نه خدا رو شکر تبش پایین اومده ... 

دوست دارم بخوابم ولی سر درد شدیدی دارم

دستم رو بالا میارم: ما ... مان؟ 

دستم رو میگیره: جونم عزیزم؟ 

ناله میکنم همراهش بغضم میشکنه: حالم خیلی بده! 

موهام رو نوازش میکنه: خوب میشی عزیزم ... خوب میشی! نگران نباش

چشمام رو میبندم و زیر لب میگم: ای کاش زودتر اتفاق بیوفته ... 

امروز حالم از روزهای قبل بهتره ... میخوام یه حموم درست حسابی برم! این چند وقته از بس تب داشتم و عرق ریختم حالم از خودم بهم میخوره ... 

پله ها رو آروم پایین میرم و نفس عمیق میکشم.مامانم رو صدا میزنم،صداش از توی حیاط میاد. میرم بیرون داره میوه میشوره روی ایوون میشینم و پاهام رو بغل میکنم

لبخند خسته ای میزنه: حالت خوبه عزیزم؟ 

سرمو تکون میدم ،دوباره مشغول کار میشه و منم فقط نگاهش میکنم ... تازه میفهمم که چقدر دوستش دارم

صدای تلفن از توی خونه میاد مامان نگاهی به من میندازه: کیانا برو ببین کیه؟ 

از جام بلند میشم و لباسم رو با دست میتکونم ... 

با عجله میرم سمت تلفن: بله؟ 

- چه عجب کیانا خانم تو جواب دادی! گوشیت رو که معلوم نیس چیکار کردی میگه مشترک مورد نظر در دسترس نمیباشد

- رعنا چقدر غر میزنی؟! 

- امروز میخوام برم خرید! حاضر باش میام دنبالت

- من نمیتونم بیام رعنا! 

- یعنی چی که نمیتونم؟ 

- این چند وقته مریض بودم تازه الان خوب شدم..اصلا حوصله اومدن ندارم

یه چند لحظه سکوت میکنه: خب لباس گرم بپوش! تو ماشینی دیگه

توی رودربایستی گیر میکنم: باشه ... فقط زود برگردیم

ذوق میکنه: ایول ... پس ساعت سه و نیم حاضر باش

گوشی رو میذارم و میرم پیش مامان ... سبد میوه رو ازش میگیرم،نگاهی بهم میندازه: کی بود؟ 

- رعنا! 

با شک نگاهم میکنه: خب چی میگفت؟ 

هیچی نمیگم و نگاهش میکنم ولی مامان زرنگ تر از این حرفاست؛نگران نگاهم میکنه: پا نشی باهاش بری خرید،اونم با این حالت! 

سبد رو روی میز ناهار خوری میذارم: مامان مجبور شدم قبول کنم

- خب زنگ بزن بهش بگو نمیتونم بیام

از پله ها بالا میرم وتقریبا از جلوی چشمش دور میشم: دیگه گفتم میام

***

به لباس بادنجونی دکلته ای که توی ویترین مغازه روبه روییه اشاره میکنم: این چطوره رعنا؟ 

رعنا نگاهی به طناز میندازه: به نظرتو چه جوریه؟ 

طناز تایید میکنه: خیلی خوشگله! برو بپوشش

رعنا کیفش رو میده دست من و خودش وارد مغازه میشه؛میخندم و رو به طناز میگم: چه عجب این از یه چیزی خوشش اومد! دیگه پاهام داشت قطع میشد

اونم میخنده: آره ... بیچاره امیر چی میخواد بکشه از دست این بشر خدا میدونه

- راستی اون با کی رفته خرید؟ 

صورتش جدی میشه: با آدرین و مهراد ... 

میاد جلوتر و نزدیک گوشم میگه: البته این مهراد یه دوست دختر داره اسمش میناس ... هر دقیقه آویزونشه! فک کنم اونم باهاشون باشه

خنده ریزی میکنم: اه اه ... آبروی هر چی دختره اینجور آدما میبرن! 

- همینو بگو ... البته شاید این دختره بخواد بیاد اینجا تا خودش خرید کنه،محل بهش نده

سری به نشونه تایید تکون میدمو میخندم وبا اشاره ای رعنا میرم توی مغازه

لباسش خیلی شیکه ولی خدایی سلیقه من عالیه! 

مضطرب نگاهم میکنه: چطوره؟ 

لبخند دلگرم کننده ای میزنم: خیلی قشنگه ... بهت میاد

همین لبخند باعث میشه اطمینان پیدا کنه به خانمی که فروشنده بود میگه: ببخشید! همینو برمیدارم

پول لباس رو حساب میکنه و باهم از مغازه بیرون میایم،به طرف طناز میرم و دستش رو میگیرم: آخجون! نوبت خرید کردن ماست ... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

طناز لبخندی میزنه و کنار گوشم میگه: فقط به مغازه اول و دوم رضایت نده! کل پاساژ رو زیر رو میکنی تا حالش جا بیاد ... 

***

دستام پر از کیسه های خریده ... میشه گفت رکورد زدم هر چی بود و نبود خریده بودم

هر یه قدم که راه میرفتیم طناز میگفت: این چطوره؟ 

منم تایید میکردم و میگفتم: چون سفیده میخرمش وبعد دوتایی میزدیم زیر خنده ... 

رعنا توی این یه ساعت اعصابش از دست ما خورد شده بود و مدام غر میزد: مگه نامزدی شماست؟ اینقدر که شما خرید کردین من هیچی نخریدم. آخر سر هم وقتی دید ما گوشمون بدهکار نیست رفت رو یه صندلی نشست و دیگه باهامون نیومد ... 

یه کفش عروسکی هم برای خودم گرفتم و الان با طناز داریم میریم پیش رعنا

طناز با آرنجش به بازوم میزنه: دیدی! این دختره بالاخره پیداش شد ... من نمیدونم هنوز نه به باره نه به داره میاد خودشو میچسبونه به ما

سرم رو بالا میارم و نگاهم به دختر و پسری که کنار رعنا ایستادن می افته ... طبق عادت همیشگی از دیدن یه پسر ضربان قلبم بالا میره ولی سعی میکنم آرامش خودمو حفظ کنم با طناز میرم جلو،نگاه پسر غریبه به سمتم برمیگرده ... 

با صدایی که از ته چاه درمیاد سلام میکنم ... دختره نیم نگاهی بهم میندازه و دوباره مشغول صحبت میشه

من نمیدونم با این قیافه اش اعتماد به نفسش از کجاست؟ شبیه کلاغ میمونه

لبای نازک و کشیده،صورت استخونی و بینی قلمی ... 

من اگه پسر بودم و این تنها دختر روی زمین بود عمرا بهش پیشنهاد میدادم. باصدای اون پسر به خودم میام و دست از دید زدن این عجوزه بر میدارم

- من مهراد هستم افتخار آشنایی با چه کسی رو دارم؟ 

یه لحظه میمونم چه زبونی داره! جلوی دوست دخترش واسه من زبون میریزه

طناز خودش رو به من میچسبونه و تو چشمای مهراد زل میزنه: ایشون دوست مشترک منو رعنا هستن ... خانم ستوده

پوزخندی میزنه: طناز جان از خودشون پرسیدم

عصبی نگاهش میکنم: نه اتفاقا خوشحالم که طناز معرفی کرد؛یعنی صرفا با این جمله ام خیتش کردم

کم نیاورد و دوباره تو چشمام زل زد؛چشماش بیش از حد مشکی بود! دقیق به اجزای صورتش خیره شدم؛ابرو های پهن و بینی متوسطی که به صورتش میومد

نگاهی به اون دختر که حالا فهمیده بودم اسمش میناست انداختم: واقعا پسره ازش سرتر بود

احساس ضعف میکنم واقعا گشنم شده! نگاهی به چهره درهم رعنا میندازم و میگم: رعنا من دیگه باید برم

سرش رو بالا میاره و نگاهم میکنه: خب صبر کن باهم بریم

- نه من عجله دارم ... شما هم به احتمال زیاد کارتون طول میکشه

طناز میپره وسط حرفم: خب الان آدرین میاد دنبالم تو رو هم با خودمون میبریم

آب دهنمو به زور پایین میدم،ضربان قلبم بالا میره ... حسی از درون بهم پوزخند میزنه: نکنه تا آخر میخوای از پسرها فرار کنی؟ تو حتی پسری که هدیه رو داغون کرد ندیدی ... پس از چی میترسی؟ 

خودم جوابمو میدم: از این که منم مثل هدیه گرفتار بشم

عزمم رو جزم میکنم: باشه طناز جون ... باهات میام

***

در عقب رو باز میکنم و سوار میشم: سلام ... 

برمیگرده و بهم نگاه میکنه خودمو گم میکنم و دوباره ضربان قلبم به وضوح شنیده میشه و تمام دل و جرئتم یه دفعه ای آب میره دستام یخ میکنه

بوی عطر سردش ماشین رو پرکرده عطرش انقدر سرده که تا مغز استخونم میسوزه

گنگ جواب سلامم رو میده و دوباره به جلو نگاه میکنه

طناز لبخندی میزنه و کنار من میشینه: آدرین ... کیانا رو تا خونشون میرسونی؟ 

سری به نشونه تایید تکون میده

سرمو بالا میگیرم: آ ... آدرسش ... 

از تو آینه نگاهم میکنه: لازم نیست ... آدرس رو میدونم

لحن صداش دوباره تو سرم میپیچه و من خیره و مبهوت نگاهش میکنم ... دلم میخواد تک تک اجزای صورتش به یادم بمونه

موهای پر مشکی و چشم و ابروی مشکی ... پوست گندمی و صورتی که نمیشد روش عیبی گذاشت ... دستم رو مشت میکنم و تو دلم میگم: تو داری چیکار میکنی کیانا؟ 

از تو آینه نگاهی بهم میندازه و مچم رو میگیره،دستپاچه میشم و سریع نگاهم رو میدزدم 

ریه هام رو از عطرش پر میکنم و یاد آهنگ مورد علاقه ام می افتم: 

Your perfume fills my head (عطرت سرمو پر کرده)

I think i love you (فکر میکنم که عاشقت شدم)

دو روز از اون ماجرا میگذره و من شدم یه کیانای دیگه ... امروز نامزدیه رعناست و اون حتی مامان و بابام رو هم دعوت کرده! 

قراره امروز با کیمیا بریم آرایشگاه ... میترسم از روبه رو شدن با آدرین میترسم ... 

هرچیزی که لازم دارم با خودم برمیدارم و حتی لباسمم میبرم آرایشگاه چون شاید وقت نشه دوباره برگردیم خونه ... 

جشنشون طرفای ساعت هفته ولی تا بریم محضر و برگردیم خیلی دیر شده ... تصمیم گرفتم لباس نباتی رنگم و که یه کت شیکه بپوشم! 

کیمیا صدام میزنه و من هول هولکی جواب میدم: بله؟ 

میاد تو اتاقم و نگاه متعجبی به اطرافم میندازه: اوه اوه ... اینجا چه بازاریه! چیکار کردی دختر؟ 

لبخندی تحویلش میدم: از بس عروسی نرفتیم عقده ای شدم

میاد کنارم میشینه و درحالی که نگاه خریداری به لباس های پخش شده دور و برم میکنه میخنده: راست میگی عقده ای شدیم ... ولی من مثل تو ضایع بازی درنمیارم

موضوع رو عوض میکنم: خب اینا رو با طناز خریدیم! ببین کدوم خوبه؟ 

چشماش از حدقه میزنه بیرون: تو که باز زدی تو کار سفید؟! 

کیسه خرید هامو پرت میکنم تو سرش: تو فقط بگو کدوم خوبه؟ 

دونه دونه بیرون میاره و بهشون نگاه میکنه: این کفشه رو بپوش خیلی خوشگل تره تازه به لباستم میاد ... 

سری تکون میدم: تو چی میخوای بپوشی؟ 

از جاش بلند میشه: حالا یه چیزی میپوشم! تو هم زودی حاضر شو که داره دیر میشه

***

شالم رو میکشم جلو و سعی میکنم کل موهام رو بپوشونم! با این قیافه ای که من و کیمیا داشتیم نمیتونستیم جلو خیابون وایسیم منتظر ماشین ... 

البته من آرایشم خیلی خیلی ساده بود ولی ماشالا به کیمیا ... 

کیفم رو روی دوشم جا به جا میکنم و از کسی که موهای منو درست کرده میپرسم: میشه برای من یه آژانس بگیرین؟ 

مهربون میخنده: باشه عزیزم! خوب کاری میکنی با آژانس میری ... 

نگاهی به ساختمون رو به روییم و نگاهی به ساعتم میندازم: ببخشید ما همین جا پیاده میشیم کرایه تاکسی رو حساب میکنم و با کیمیا وارد میشیم. هر پله ای رو که بالا میرم ضربان قلبم هم بالاتر میره؛احساس میکنم یه چیزی مانع نفس کشیدنم میشه

کیمیا دستمو فشار میده: تو چت شده؟ 

نگاهش میکنم و با تته پته جواب میدم: ه..هیچی! فقط یک ذره استرس دارم

از خنده ریسه میره: عروس باید استرس داشته باشه نه تو ... 

به افکار پوچش میخندم ... اضطراب من از چیز دیگه است

وارد اتاقی میشیم که روی تابلوی بالاش نوشته شده بود: اتاق عقد! 

برخلاف تصورم مهمون های زیادی اومده بودن و اتاق به حموم شباهت داشت ... 

نگاهم رو میچرخونم و مامان و بابا رو میبینم که انتهای اتاق رو دوتا صندلی پلاستیکی که هر لحظه امکان سقوطش هست نشسته ان

با ذوق به طرفشون میرم: به به! پرنده های عاشق خلوت کردین با هم ... 

مامان لبشو گاز میگیره و بابام هم میخنده: بله! دیدم دوتا حسود نیستن گفتم یخورده خانممو تحویل بگیرم

هم من و هم کیانا میزنیم زیر خنده ... 

میشینم کنار مامان و دوباره به بقیه خیره میشم"اوه چقدر گرمه دارم میپزم"

طناز از دور به سمتم میاد و من با دیدنش استرس میگیرم

با مامان و بابا احوال پرسی میکنه و نگاهی به من میندازه: وای تو چقدر ناز شدی! من دقت نکرده بودم که چشمات طوسیه! 

کیمیا پقی میزنه زیر خنده: از بس این خواهرمن با حیاست هرکی رنگ 

چشماش اینجوری بود خودشو خفه میکرد این داره و انگار نه انگار! 

طناز دستشو روی گونم میکشه: نه بابا خیلی خوشگله! الان من دارم به چشم خریدار نگاهش میکنم ... 

خجالت زده سرمو میندازم پایین: تو لطف داری ... 

- خب دیگه بلند شین بریم پیش رعنا! عین پیرزن ها نشستن یه گوشه

کیمیا بلند میشه: همینو بگو ... بریم

آب دهنمو به زور پایین میدم و سعی میکنم آرامشمو حفظ کنم

سرمو میندازم پایین و دنبال طناز راه می افتم،چند قدمی جلو میریم و بعدش 

صدای طناز بلند میشه: اینم از عروس خانم! 

سرمو میگیرم بالا و نگاهی به رعنا میندازم؛باورم نمیشه خودش باشه خیلی تغیر کرده ... 

رعنا زیبایی آنچنانی نداشت نه چشمای رنگی نه گونه ی پروتز شده نه بینی عمل شده ... 

همه چیزش طبیعی بود ولی حالا واقعا میدرخشید

میرم کنارش: وای نگاش کن ... چه خوشگل شده! میگن جادوی لوازم آرایش همینه

نیشگونی ازبازوم میگیره: من زیبا بودم تو چشم دیدن نداشتی

از خنده غش میکنم: هه! چشم دیدن نداشتی رو خوب اومدی

روش رو به حالت قهر برمیگردونه و منم دیگه چیزی نمیگم میدونم داره ناز میکنه

همهمه جمع رو به خاموشی میره و اعلام میکنن که عاقد اومده! کنار می ایستم و به رعنا خیره میشم ... ... 

لبخند دلنشینی میزنه و بله رو میگه ولی صداش توی صدای جمع گم میشه! 

از ته دل براش آرزوی خوشبختی میکنم و نگاهی به اطرافم میندازم ... .انگار روی بدنم آب سرد ریختن..سست میشم از دیدنش مخصوصا حالا! 

تیپ اسپرتی زده بود و موهاش رو خیلی مرتب بالا داده بود؛ هیکل خوش تراشش زیر بلوز سفید چسبونش خودنمایی میکرد

خنده ام میگیره اونم مثل من عشق سفیده ختی کتونی های اسپرتشم سفیده! چشم ازش برمیدارم و اسمشو زیر لب تکرار میکنم: آدرین ... 

با صدای کیمیا به خودم میام،میترسم افکارمو خونده باشه! نگاهی به چهره اش میندازم لبخندی که رو لبشه باعث میشه از اضطرابم کم بشه! 

با اون کفش های پاشنه بلندش خرامان خرامان جلو میاد و دوباره لبخند میزنه: کجایی تو سه ساعته دارم دنبالت میگردم؟ 

از گیجی خودم لجم میگیره: هیچی ... مامان اینا رفتن خونه منم داشتم باهاشون خدافظی میکردم

متعجب نگاهم میکنه: چرا آخه؟ 

- خب بعد از عقد گفتن جشنه! به نظرت مامان میاد جشن؟ 

سری به نشونه تایید تکون میده و دسته ای از موهای اتو شده اش که روی صورتش ریخته رو میذاره پشت گوشش: راستی بیا بریم پیش رعنا ... دیگه کم کم دارن میرن خونه شون..! انگار که چیزی یادش اومده چون سرش رو بالا میگیره: راستی ما باید با کی بریم؟ با رعنا که نمیشه ... با طنازم که خانواده خودشون زیادن

گیج نگاهش میکنم: آره ولی یه کاریش میکنیم

روسریم رو مرتب میکنم و میرم پیش رعنا که مشغول صحبت با دوتا دختره تا منو میبینه لبخند میزنه و با دست اشاره میکنه تا کنارش بشینم ... منم از خدا خواسته خودمو بین صندلی عروس و داماد جا میکنم

رعنا صحبتش رو تموم میکنه و نگاهی بهم میندازه: تو معلوم هست کجایی؟ مامانت اینا کجان؟ 

- مامان اینا رفتن خونه! راستی اینم از طرف خانواده ماست

زیپ کیفم رو باز میکنم و پاکت خوشگلی که روش عکس گلبرگ های رز داره بیرون میارم و به طرف رعنا میگیرم: مبارکت باشه عزیزم ... چیز قابل داری نیست

خجالت زده نگام میکنه: آخه این چه کاریه؟ 

گونه اش رو میبوسم و دستش رو تو دستام میگیرم ... کیمیا میاد کنارم میشینه و درحالی که ما دوتا رو مخاطب قرار میده نوچ نوچ میکنه: انگار چند ساله 

همدیگه رو ندیدن ... به جای این مسخره بازیا یه فکری به حال اومدن ما بکنید ... 

رعنا متعجب نگام میکنه: خب مگه با من نمیای؟ 

- نه عزیزم! کلا باماشین عروس خوبیت نداره

دستشو تو هوا تکون میده: خودتو لوس نکن که اصلا خوشم نمیاد! همین که گفتم

کیمیا نفس راحتی میکشه و به طرف دیگه ای خیره میشه ... منم خوشحالم از اینکه تو ماشین غربیبه سوار نمیشم ... 

***

کیمیا در حالی که نفس نفس میزنه و خیس عرقه کنارم میشینه و برای خودش آب میریزه

چپ چپ نگاهش میکنم: خوش گذشت؟ 

بریده بریده جواب میده: بد ... نبود ... ولی ... طناز خیلی ... خوشگل میرقصه! 

با این حرفش طنازم میاد پیش ما اونم خیسه و عرق روی پیشونیش تو تاریکی پیداست

- ببینم کیانا تو چرا نمیای وسط؟ 

طناز دلت خوشه ها ... آخه بیام چیکار؟ 

تمسخر آمیز جوابمو میده: هیچی مثل پیرزن بشین همینجا ... 

دوباره دست کیمیا رو میگیره و با خودش میبره با خودم میگم: خوب شد کیمیا اومد وگرنه معلوم نبود چه بلایی به سرم می آوردن حتما تا شب چیزی ازم نمیموند

صدای زنونه ای تو گوشم میپیچه: اجازه هست بشینم؟ 

صورتش معلوم نیست ولی صداش خیلی آشناست! چیزی نمیگم ولی جمع تر میشینم ... اونم بدون تشکر کنارم لم میده ... 

با روشن شدن چراغ ها شکم به یقین تبدیل میشه و میفهمم این صدای نازک و زننده متعلق به کسی نیست جز مینا! 

مهراد از دور دیده میشه و دختر دلبری میکنه: مهراد جان ... عشقم بیا اینجا! 

رومو برمیگردونم و تو دلم اوق میزنم"دختره ی نکبت! چه اعتماد به نفسی داره"

صورت استخونیش زیر لایه زخیمی از آرایش پنهان شده بود و نه تنها خوشگلش نکرده بود بلکه از اونی که هست زشت تر شده بود ... 

مهراد کنارش میشینه و با دیدن من میگه: شما هم اومدی؟ فکر نمیکردم بیای ولی الان از صمیم قلب خوشحالم ... 

از این لخنش چندشم میشه و در جوابش فقط تشکر میکنم و مینا منو به چشم یه قاتل نگاه میکنه ... 

طاقت نگاه هاشون رو ندارم برای همین بلند میشم و به طرف اتاق رعنا میرم ... 

خونه شون ترکیبی از سنتی و مدرنه و اتاق رعنا انتهای یه راهرو بزرگ قرار داره! 

در اتاق رو باز میکنم و نگاه کلی بهش میندازم از اتاق من بزرگتر بود ولی تخت بزرگی که گوشه اتاقش خودنمایی میکرد باعث میشد کوچیک به نظر برسه ... 

دست از دید زدن برمیدارم و در اتاق رو میبندم همزمان با بستن در روسریم رو هم از سرم در میارم و خودم رو تخت ولو میشم

یکم خسته ام واسه همین چشمام رو میبندم و ناخواسته خوابم میبره ... 

نمیدونم چقدر گذشته که با صدای در سراسیمه از جام بلند میشم و با صدای لرزونی جواب میدم: بله؟ 

جوابی نمیشنوم ولی میاد تو ... 

دستپاچه از روی تخت بلند میشم تا روسریم رو بپوشم ولی دیگه فایده نداره ... باز این پسره مهراد! 

لبخند بدی میزنه: دوست ندارم کسی از من بترسه! مخصوصا خانمی به زیبایی شما! 

آب دهنمو به زور قورت میدم و به تته پته می افتم: ش..شما ... چی میخواید

میاد جلوتر و تقریبا رو به روم می ایسته از ترس چند قدم به عقب برمیدارم: می خوام جیغ بزنم ولی انگار تارهای صوتیم پاره شده

صدای قلبم به وضوح شنیده میشه؛از دیدن این حالتم خنده اش میگیره: چرا میترسی؟ نمی خوام بخورمت که! ولی خیلی دوست دارم بیشتر بشناسمت

هدیه میاد جلوی چشمم؛نوک انگشت هام یخ میزنه و بازم به سکوتم ادامه میدم

دستش رو روی گونم میکشه: ای جان! تو خیلی خوشگلی ... خوشحال باش که بهت پیشنهاد دادم

تقریبا قلبم از حرکت می ایسته که با باز شدن در به خودش میاد و عقب میره

سرمو میچرخونم تا فرشته نجاتم رو ببینم ... ولی ... باور نمیشه ... آدرین

اگه ... اگه فکر کنه من تو این ماجرا نقشی داشتم چی؟ 

میاد تو ودر حالی که اخم کرده رو به مهراد میگه: مشکلی پیش اومده؟ 

مهراد میخنده و دستش رو روی شونه آدرین میذاره: نه چه مشکلی؟ 

درحالی که نگاهی به نشونه تهدید بهم میندازه از اتاق بیرون میره ... 

نمیدونم چی میشه که سست میشم و روی زمین می افتم،حضورش برام آرامشه ... آرامش مطلق ... 

نگران به سمتم میاد: چیزی شده؟ 

میخوام بگم مگه با بودن تو مشکلی هم وجود داره؟ اما نمیتونم ... یعنی اجازه اش رو ندارم

واسه همین سرم رو پایین میندازم: نه ... مشکلی نیست

لرزش دستام خیلی زیاده واسه همین دستام رو توی هم قایم میکنم ... 

از جاش بلند میشه: اگه میخواید میتونم طناز رو صدا کنم! 

سرمو بالا میگیرم: نه ... خواهش میکنم

سری به نشونه تایید تکون میده و قصد رفتن میکنه؛گنگ صداش میزنم: آ..آدرین

برمیگرده و متعجب نگام میکنه: بله؟ 

به تته پته می افتم حتی یه قطره اشک از گوشه چشمم سرازیر میشه: م..من مقصر نبودم اون ... 

حرفمو قطع میکنه: نیازی به توضیح نیست من مهراد رو میشناسم! شما هم اگه نگران حرف زدن من هستید مطمئن باشید به کسی نمیگم ... 

میره بیرون و در رو میبنده؛سرم رو بین دست هام میگیرم و زیر لب تکرار میکنم: فقط برام مهمه که تو باورم کنی ... 

با تن خسته و کوفته رو تختم دراز میکشم؛امشب بدجور حالم گرفته شد! از ضعف خودم حرصم میگیره باید همون موقع نشونش می دادم تا بیشتر از این اون بهم نزدیک نمیشد ... 

دستم رو روی گونم میکشم هنوزم چندشم میشه! "اه لعنتی ... 

حوصله درآوردن لباس هامم ندارم،امروز به اندازه کافی اعصابم داغون شده بود ... اصلا نباید پام رو توی اون مهمونی میذاشتم ... 

ضربه ای به در اتاق میخوره و پشتش مامان میاد تو! نگران نگاهم میکنه: چیزی 

شده؟ از وقتی اومدی دمغی ... کیمیا میگه اونجاهم لب به چیزی نزدی! 

"اونم که همیشه باید آمار منو به این و اون بده"

- گشنم نبود واسه همین چیزی نخوردم! 

معلومه حرفمو باور نکرده ولی دنبالش رو نمیگیره: خب لااقل پاشو لباسات رو 

عوض کن خراب نشه

بی حوصله از جام بلند میشم و میرم حموم

***

سنجاق هاییی که از موهام باز کردم یاحرص روی میز میریزم ... انقدر تاف و چسب به موهام زده بودش که با زور از سرم باز کردم حتی باهاش موهامم کنده شد! 

نگاهی از تو آینه به خودم میندازم،زیر چشمم سیاه شده و تمام آرایشم ریخته! قیافم شبیه زامبی ها شده فقط یه رد خون گوشه لبم کمه! 

از افکار خودم خنده ام میگیره! کشوی میز آرایشم و باز میکنم و نگاهی سرسری بهش میندازم ... 

از بس بهم ریخته اس شتر با بارش این تو گم میشه ... 

با دست وسایل بهم ریخته رو جابه جا میکنم و آخر سر کرم مرطوبم که انتهای کشو جا خوش کرده بود پیدا میکنم! کشوم از اونی که بود بهم ریخته تر شده..اعتنایی بهش نمیکنم و محکم میبندمش

زیر چشمم کرم میمالم و باقی مونده آرایشم رو با دستمال کاغذی پاک میکنم

روی پلکمم پاک میکنم و از آینه دست میکشم! نگاهی به ساعت میندازم و با 

دیدن ساعت چهار تقریبا خشکم میزنه: یعنی انقدر بیدار موندم؟ 

با بیخیالی شونه ای بالا میندازم و روی تختم ولو میشم! تازه امروز آدرین رو شناختم پشیمون از قضاوت اولی که راجبش داشتم ... 

شاید ... شاید من دوستش ... افکارمو پس میزنم: نه کیانا نه! تو ازش خوشت نمیاد میفهمی؟ 

نمیدونم چرا قصد دارم با خودم بجنگم ولی هرچی هست مانع از فکر کردن به چهره اش و حرکت امروزش نمیشه ... 

انقدر با خودم کلنجار میرم که خوابم میبره! 

روزهای تکراری ... حرف های تکراری و آدم های تکراری! 

تنها چیزی که باعث میشه امروز با روزهای قبل متفاوت باشه اینه که چند روزی پشت سرهم تعطیله و خانواده ما و خاله اینا قصد مسافرت دارن! نه خوشحالم نه ناراحت ولی کیمیا با شنیدن این خبر ذوق کرد.همیشه از دیدن شوق و ذوق بچگونه اش خوشحال میشم و خنده ام میگیره! 

میرم توی حیاط بوی خاک و بهار نارنج با هم قاطی شده ... نفس عمیق میکشم و غرق لذت میشم. مامان تازه حیاط رو شسته ... همیشه عادت داره وقتی میریم مسافرت خونه رو از بالا تا پایین تمیز کنه یه جور خونه تکونی کوچیک ... 

دمپایی ابری هام که یکم نم داره رو پام میکنم و پله هارو آهسته پایین میرم

دستم رو توی حوض فرو میکنم و آبش رو جا به جا میکنم ... 

کیمیا صدام میزنه،برمیگردم و نگاهش میکنم ... یه سینی دستشه که توش دوتا چاییه

لبخند زنان میاد پیشم: به به ... آبجی خانم خودم با ماهی ها خلوت کردی؟ 

- آره دیگه! از کی بود دم حوض نشسته بودم ... یادته بچه بودیم چقدر همدیگه رو خیس میکردیم

سری به نشونه تایید تکون میده: بله قشنگ یادمه! همیشه هم منو میزدی ... 

از خنده غش میکنم: هنوز یادته؟ 

اخم مصنوعی میکنه: مگه میشه جنایت های تو رو یادم بره؟ 

دستمو با پیراهنم خشک میکنم و چایی رو از توی سینی برمیدارم

کیمیا یه قند بزرگ گوشه لپم جا میده و درحالی که چایی رو نزدیک لبش میبره میگه: وسایل هاتو جمع کردی؟ 

- آره وقت یه چندتاخورده ریز مونده

مامان هم به جمعمون اضافه میشه درحالی که تعجب کرده میگه: چه عجب شما یه بار تو آرامش باهم نشستین حرف میزنین! هرموقع شما دوتا با هم جور میشین خونه میره روهوا

هردوتامون میخندیم و کیمیا با ناز میگه: مامی! من که همیشه دختر خوب و خانمی بودم..

مامان رو اولین پله میشینه: تو همش زبون بریز ... 

کیمیا قری به گردنش میده: همینجاست که تفاوت ها احساس میشه دیگه ... 

میخندم و چاییم رو میخورم

***

تقریبا یه نیم ساعتی هست که از تهران به مقصد شمال حرکت کردیم ... قرار شد خاله اینا جدا بیان و دم راه همیدیگه رو ببینیم ... 

کیمیا متکای کوچولویی رو زیر سرش تنظیم میکنه و چشماش رو میبنده ... حنده ام میگیره همیشه کارش اینه که بین راه بخوابه. متکای زیر سرش رو میکشم: پاشو بینم! چه به خودشم میرسه،پاشو از مناظر لذت ببر

عصبانی متکا رو از دستم میکشه: عجب آدمی هستی! الان میشه دقیقا بگی 

کدوم منظره؟ من که فقط بیابون میبینم

نگاهی به اطراف میندازم راست میگفت بیچاره ولی برای این که کم نیارم گفتم: خب بالاخره همین بیابونم یه نعمته! 

چپ چپ نگاه میکنه و دوباره میخوابه ... 

به این دختره که هیچ امیدی نیست پس نگاهی به بابا میندازم: باباجونم! اون ضبط رو روشن کن تا ما یه فازی ببریم! 

میخنده: دختر بابا امکانش نیست ... خانمم خوابیده نمیخوام مزاحمش بشم

چشمام از تعجب گرد میشه ولی ریز میخندم: ایول خوشم اومد! معلومه شما هم زن ذلیلی

سوراخ سنبه های کیفم رو میگردم تا هدفونم رو پیدا کنم"اینجا هیچکس به فکر من نیست

گوشیم رو روشن میکنم و آهنگ مورد علاقم رو میذارم: 

COME WITH ME BABY (با من بیا عزیزم)

GIVE ME YOUR SMILE (لبخندتوبهم بده)

DON'T WALK AWAY (از من دور نشو)

DON'T ME CRY (باعث نشو گریه کنم)

اواسطه آهنگه که به خاطر تکون های ماشین منم چشمام گرم میشه و نخواسته خوابم میبره ... 

گردنم خشک شده دستمو روش میکشم وناله خفیفی میکنم ... میخوام دوباره چشمامو ببندم ولی کیمیا دستش رو روی پیشونیم میکشه: دیگه نخواب پاشو یه چیزی بذار دهنت رنگت پریده! 

چشمام رو نیمه باز میکنم و از پنجره ماشین یه بیرون خیره میشم! رو به روی یه رستوران وایسادیم

از ماشین پیاده میشم و اشاره میکنم کیمیا هم بیاد رو بهش که درحال قفل کردن ماشینه میگم: مامان اینا کجان پس؟ 

- رفتن تو رستوران! خاله اینا هم هستن ... 

سری تکون میدم و به طرف ساختمون سنتی رو به روم حرکت میکنم! 

دلم پیچ میره وحالت تهوع دارم،یه دستم رو روی شکمم میذارم و به طرف میزی که مامان اینا نشستن حرکت میکنم ... 

غزال با دیدنم لبخندی میزنه: چه عجب زیبای خفته بیدار شد؟ ای کلک کدوم شاهزاده با بوسه اش بیدارت کرد،تو رو خدا بهش بگو یه نیم نگاهی هم به ما بندازه

نای خندیدن ندارم به جاش به لبخند کم رنگی اکتفا میکنم! 

مامان با دیدن این حالم صندلی کناردستیش رو بیرون میکشه: ببینم تو چرا رنگت شبیه گچ شده؟ 

روی صندلی لم میدم و سرم رو روی میز میذارم ... 

خاله هم نگران میشه: خوشگل من چی شده؟ 

سرمو تا نیمه بالا میارم و با صدای ضعیفی میگم: نمیدونم ولی حالت تهوع دارم دلمم درد میکنه

غزال نیم نگاهی بهم میندازه و میگه: خب لابد ... 

منظورش رو میفهمم و اشاره ای به شوهرخاله و بابام میکنم ... 

خاله سری تکون میده: آره عزیزم غزال راست میگه ... 

موهام رو زیر شال میزنم: نه خاله! معده ام درد میکنه ... 

مامان که منتظر این حرفم بود برمیگرده سمتم: بله دیگه! از وقتی از نامزدی رعنا برگشتی درست حسابی غذا نخوردی! 

به این فکر میکنم که چرا همه میخوان یه جوری بهم سرکوفت بزنن ... این از مامان اونم از بابا! 

هیچوقت منو درک نکردن،نمیگم برام کم گذاشتن نه،ولی شخصیتمو هنوز نشناختن

غزال آخرین قاشق از غذاش رو میخوره و دستم رو تو دستاش میگیره: اگه چیزی میل نداری بیا بیرون یه قدمی باهم بزنیم

از جام بلند میشم شاید غزال بتونه تسکینم بده: باشه بریم ... ... ... 

دستم رو تو جیب شلوارم فرو میبرم و یه نفس عمیق میکشم،الان میخوام 

همه چیز رو بگم از این احساس لعنتی که بی موقع پاش تو زندگیم باز شد ... 

از حرکت مهراد و از هدیه! هدیه ای که با گذشت چند سال نتونستم از یادش ببرم! 

شاید اگه نمیگفت که چه بلایی سرش اومده اگه ... اگه خودش رو اونجوری 

داغون نمیکرد منم مثل آدمای دیگه یه زندگی عادی داشتم

غزال لبش رو با زبون خیس میکنه: من میدونم یه چیزی توی دلته! پس بگو و 

خودتو راحت کن ... شاید همیشه منو به چشم یه آدم شوخ و سر به هوا میدیدی ولی ... 

دستمو تو دستش میگیره: میتونی رو من حساب کنی! 

بغضی که تو گلومه داره خفم میکنم ... نمیذاره لب باز کنم ولی من سرسخت تر از اونم

چشمه اشک جاری میشه و بعدش هق هق ... 

شروع میکنم به گفتن دردهایی که تا حالا واسشون درمان پیدا نکردم ... از 

آدمای دور و برم که قضاوت میکنن و سعی نمیکنن منو درک کنن! از پسرایی که بادیدن ترسم لبخند میزنن و بدتر اذیتم میکنن. از همه چی از هر چیزی که ازش خسته شدم حتی این دنیا! 

با تموم شدن حرفم غزال سکوت میکنه؛هیچ صدایی نمیاد جز صدای جیرجیرکی که نمیدونم به چی دلخوش کرده و با سرمستی آواز میخونه. سکوت بین ما با نفس عمیق غزال شکسته میشه ... به چشماش نگاه میکنم! غم داره مثل چشمای من میخواد که بباره

- نمیدونم چی بگم کیانا ولی تو داری خودتو داغون میکنی! باید یه جور به خودت حالی کنی که هدیه تموم شد ... هم خودش هم خاطراتش هم ترسی که آروم آروم به تو تزریق شده ... .

پوزخندی میزنم و حرفش رو قطع میکنم: میدونی چیه غزال؟ تو هم یکی هستی مثل بقیه از این حرف های کلیشه ای متنفرم از کسی که درکت نمیکنه و دورادور راجبت قضاوت میکنه ... 

صداش رو بلند میکنه: نمیفهمی لعنتی! تو اگه درد داری من درد رو تجربه کردم باهاش خو گرفتم و تو قلبم نگهش داشتم ... بفهم اینو که تو فقط تنها نیستی! تو نیستی که مشکل داری

شوکه میشم! یعنی چی غزال درد داره؟ 

انگار سوالم رو از تو نگاهم میخونه: این دردی که تو میگی حتی نصف دردای منم نیست! میدونی چیه حتی هدیه هم درد منو نکشیده! اون خودشو کشت و راحت ولی این درد منو متلاشی کرد

میخوام لب باز کنم و حرف بزنم ولی نمیتونم ... 

سکوتم رو که میبینه ادامه میده: درد من خیلی زیاده؛دردی که باعث شد از ایران فرار کنم و برم بین یه مشت آدم زبون نفهم که فقط پی خودشونن

به اینجا که میرسه اشکش سرازیر میشه و فریاد میزنه،اونقدری از ماشین دور شدیم که کسی صداش رو نشنوه ولی نگرانشم! دستم رو روی شونه اش میذارم ... با حرص دستمو پس میزنه! 

- میدونی گناه من چیه؟ گناه من همین عشق لعنتیه که تو ازش حرف میزنی ... عشقه که باعث شد فرار کنم ... 

دستشو مشت میکنه: میدونی چرا؟ چون من یه احمق بودم چون با یه نگاه دل بستم و نفهمیدم طرف حسابم یه حیوونه! هر دور بابت این حماقتم خودم سرزنش میکنم! ولی چه فایده من تموم شدم روحم از هم دریده شد ... 

هق هقش توی گلوش گم میشه،نمیدونم چی بگم زود قضاوت کردم خیلی زود

آروم صداش میزنم: غزال منو ببخش

اشکاش رو محکم پاک میکنه لحن صداش قوی میشه: مواظب خودت باش کیانا! مراقب باش که از احساست سوء استفاده نشه،این احساس پاک رو به پای کسی بریز که لیاقت داشته باشه

صبر نمیکنه حرف بزنم و با سرعت به طرف ماشین هامون میره

زیر لب زمزمه میکنم: از همتون متنفرم! از همتون ... 

پاهای برهنه ام رو توی ماسه های ساحل فرو میبرم ... نمیدونم چرا انقدر خسته ام؟ 

کیانا دیگه وجود نداشت من با قبل زمین تا آسمون فرق دارم ... 

منی که با صدای موج تا آسمون میرفتم در هر شرایطی از زندگیم خوشحال بودم دیگه تموم شدم

احساس میکنم باختم به خودم به همه! 

آب زیر پاهام میلغزه نه خوشحال میشم نه ذوق میکنم ... تهی شدم! خالیه خالی

عقب گرد میکنم، روی ماسه های خشک میشینم و زانوهام رو بغل میکنم ... کیمیا کنارم نشسته اونم مثل من ساکته و داره موج ها رو تماشا میکنه

با سرانگشتم روی شن ها اشکال نامفهومی میکشم ... 

- این کیانا همونی نیس که من میشناسم؟ 

اونم فهمیده که من مثل قبل نیستم ... چیزی نمیگم حتی توجیهم نمیکنم! واقعیت برام مشخصه پس چرا تکذیبش کنم؟ 

صدای گوشی کیمیا آرامش و سکوت رو بهم میزنه،نگاهی به صفحه اش 

میندازه و با یه ببخشید ازم دور میشه ... 

سرم رو روی زانو هام میذارم و چشمام رو میبندم! 

***

باورم نمیشه این چند روز مثل باد گذشت و ما داریم برمیگردیم ... 

همونجا لب دریا به خودم قول دادم که زندگیم رو به حالت عادیش برگردونم 

گرچه هیچ جذابیتی نداشت و شایدم تکراری و خسته کننده بود ولی به زندگی الانم می ارزه ... 

گوشیم زیر دستم میلرزه،نگاهی به صفحه میندازم! مخاطب ناشناس؟ 

پیام رو باز میکنم و با خوندنش استرس میگیرم: خوبی عروسک؟ خوشم اومد تیز بودی و فهمیدی به هیچکس چیزی نباید بگی! ولی حیف آدرین بدموقع مزاحمم شد

قلبم به شدت میکوبید و احساس میکردم همین الان که از جا کنده بشه! نوک انگشت هام یخ کرده بود،انگار خونی تو بدنم جریان نداشت

دوباره لرزش گوشیم: ازم نترس! قول میدم باهات خوب تا کنم ... 

آب دهنمو به زور پایین دادم و گوشیم رو خاموش کردم! 

باید به غزال میگفتم اون تنها کسی بود که میتونست کمکم کنه! 

دستمو مشت میکنم و پاهام روبه حالت عصبی تکون میدم ... 

اگه ... اگه بخواد اذیتم کنه چی؟ 

دست از این افکار مزخرف برمیدارم سعی میکنم آروم باشم. هر روز خودمو گول میزنم ... هر روزمیگم کیانا توعاشق نشدی ولی دارم به خودم دروغ میگم.

نفسمو با سرعت بیرون میدم و دستی به کمر خشک شدم میکشم،چشمم رو از روی کاغذ رو به روم برمیدارم و به زمین خیره میشم! چند روزه همش دارم با خودم کلنجار میرم،از یه جهت حرفای غزال از یه جهت دل داغون خودم نمیدونم باید چیکار کنم واقعا گیج شدم ... 

گوشیم زنگ میخوره،با ترس و لرز نگاهی به شماره میندازم

شماره غریبه اس جواب نمیدم! ولی ول کن نیست و دوباره زنگ میزنه

شاید مسخره باشه ولی دفعه قبلی که مهراد پیام داد شماره اش رو سیو کردم تا جواب ندم ... خدا روشکرکه شماره اون نیست.

عصبی میشم و تماس رو برقرار میکنم: بله؟ 

تا چند دقیقه صدایی نمیاد منم چیزی نمیگم ولی ... 

- صدای نفس هاتم عشقه! 

هیچی نمیگم ... هیچی! نمیدونم چرا دست از سرم برنمیداره؟ با بودن مینا از جون من چی میخواد؟ 

- جواب نمیدی نه؟ میدونی من هرکاری که دلم بخواد میتونم بکنم! 

صدام خفه شده نمیدونم چی بگم ... تقریبا هق هق میکنم: از جون من چی میخوای؟ 

صدای قهقه اش از پشت تلفن میاد تو دلم بهش فحش میدم و میخوام قطع کنم که میگه: من آدمی ام که اگه بخوام چیزی مال من بشه باید بشه! 

- خفه شو ... 

دوباره ریسه میره: اگه قبول نداری میتونی از رعنا بپرسی! اون خوب میدونه من چیکارا کردم؟ 

تو اون لحظه نفسم بند اومده بود و اتاق دور سرم میچرخید.

از ترس شنیدن دوباره صداش تماس رو قطع میکنم! یعنی چی؟ 

شاید..شاید اون موقع که تو مهمونی حالم بد شد منو دیده! آره به خاطر همون داره از ترسم سوء استفاده میکنه.

شماره رعنا رو میگیرم و با دومین بوق جواب میده: جونم عزیزم؟! چه عجب یاد ما کردی تو ... 

حرفشو قطع میکنم و بریده بریده میگم: رعنا ... تو ش..شماره منو به کسی ندادی؟ 

نگران میشه: چی؟ چی شده؟ 

- فقط بگو دادی یا نه؟ 

- نه ... من به کسی ندادم چی شده؟ اتفاقی افتاده؟ 

بغضم میترکه: ای ... این مهراد! چند دفعه بهم زنگ زده و تهدیدم کرده! نمیدونم چیکار کنم نمیدونم

صداش عصبی میشه: چی؟ به چه حقی اینکار رو کرده؟ 

صدای گنگی از کنارش میاد: چی شده رعنا؟ 

با صدایی که از ته چاه درمیاد جوابشو میدم: نمیدونم! ولی خسته شدم به خدا خسته ام

دوباره صدا میپرسه: چی شده؟ 

- هیچی طناز کیاناس معلوم نیست کی شماره اش رو به مهراد داده؟ 

طنازگوشی رو از دست رعنا میکشه: الو؟ کیانا

- بله؟ 

شمارت رو مینا از من خواست منم بهش دادم نمیدونستم میخواد این کار رو بکنه به خدا! 

شوکه میشم: آخه واسه چی اینکار رو کردی؟ اگه بدونی زنگ میزنه چه چیزایی بهم میگه؟ 

خجالت زده میشه و منم از حرصم گوشی رو قطع میکنم.

وای خدایا چیکارکنم؟ 

***

چشمم رو باز میکنم معلوم نیست چقد خوابیدم ولی اینو میدونم که تازگی ها راه تسکین دردم خوابیدنه! 

هیچوقت نمیدونستم عشق یه طرفه اینجوری داغونت میکنه! 

قبل از خوابم از خدا خواستم که دیگه بیدار نشم ولی انگار خدا صدام رو نشنید دیگه هیچ بهونه ای برای زندگی ندارم.

اشکم جاری میشه و لبم رو گاز میگیرم تا صدای هق هقم خفه شه! 

پاکش میکنم و از جا بلند میشم ... حوصله موندن تو خونه رو ندارم واسه همین آماده میشم و میزنم بیرون! 

دستمو میذارم تو جیبم و به سنگ فرش های رنگ و رو رفته زمین خیره میشم ... 

شبه و خیابون های همیشه شلوغ تهران نسبت به قبل خلوت تره! میترسم ولی از این جهت خوبه چون کسی اشکامو نمیبینه؛اگه به من بود خودمو مینداختم وسط خیابون و راحت اونوقت نه دیگه آدرینی وجود داشت نه کیانایی ... 

خیلی دور شدم به خاطر همین دیگه جلو نمیرم و به طرف خونه حرکت میکنم حتما مامان نگران شده! 

در رو که باز میکنم با چهره نگران مامان و بابا رو به رو میشم؛مامان نگران میپرسه: کجا بودی تا حالا؟ میدونی چند بار زنگ زدم! 

نگاه خسته بهش میندازم: رفته بودم یکم قدم بزنم

عصبانی میشه: تو بیخود میکنی! نمیگی نصفه شبی ممکنه گیر چه آدمایی بیافتی؟ 

بابام هم به طرفداری از مامان میگه: تو نباید الان میرفتی بیرون حالا به هر دلیلی ... کار درستی نکردی.

طاقت این همه خرد شدن رو ندارم واسه همین تقریبا داد میزنم: من نمیتونم یه روز به حال خودم باشم؟ چرا شما یه ذره منو درک نکردین؟ از بچگی محتاج سرسوزن درک و احساس شمام فقط تا جایی که تونستین منو داغون کردین! فقط میخواستین طبق خواسته شما رفتار بشه نه چیزی بیشتر نه کمتر! از این زندگی مزخرفم متنفرم از این که مجبورم واسه دیگران زندگی کنم! 

با سرعت به اتاقم میرم ولی وسط راه میخورم زمین هونجا میزنم زیر گریه"کاش کسی بود که منو درک میکرد ... کاش کسی بود که منو میفهمید ... کاش! 

انقدر گریه کردم که چشمام پف کرده و سرم درد میکنه! تو این وقتا فقط موسیقی میتونه حالمو خوب کنه! 

هدفونم رو تو گوشم میذارم و یه آهنگ غمگین انتخاب میکنم! یه آهنگ مثل حال و روز خودم ... 

How I need you (چقدر بهت نیازدارم)

How I grieve now you’re gone (چقدر غمگینم که داری میری)

In my dreams I see you (در خیال هام تو رور میبینم) 

I awake so alone (وقتی که بیدار میشم تنهام)

I know you didn’t want to leave (من میدونستم که نمیخوای بری)

Your heart yearned to stay (قلبت شوق موندن داشت)

But the strength I always loved in you…finally gave way (ولی عشق پرقدرتی که به توداشتم،در آخر تسلیم شد)

Some how I knew you would leave me this way (فکرمیکردم که یه روز منو اینجوری ترک کنی)

Some how I knew you could never…never stay (فکر میکردم هرگز پیشم نمیمونی)

And the early morning light (در روشنایی صبح زود)

After a silent peaceful night (بعد از سکوت آرامشبخش شب)

You took my heart away (توقلبم رو با خودت بردی)

And I grieve (من غمگینم)

In my dreams I can see you (تو خیال هام تو رو میبینم)

I can tell you how I feel (میتونم بهت بگم که چه احساسی دارم)

In my dreams I can hold (در رویاهام میتونم در آغوشت بگیرم)

And it feels so real (و این احساس چه واقعیه)

I still feel the pain (هنوزمیتونم درد رو حس کنم)

I still feel your love (هنوزمیتونم عشق رو حس کنم)

And some how I knew you would leave me (میدونستم منو ترک میکنی)

I wished…I wished you could have stayed (ای کاش ... ای کاش میشد بمونی)

حالم بدتر از قبل شد! رفتم پیش کیمیا چون دیگه طاقت فکر کردن به مشکلاتم رو نداشتم

در میزنم؛صدای شادش میاد که میپرسه: کیه؟ 

به حالش حسودی میکنم منم قبل از دیدن هدیه همینجوری بودم! آه بلندی میکشم و میگم: منم! 

خودش میاد در رو باز میکنه: از کی تا حالا ملکه این خونه در میزنه؟ 

لحن شوخ و خوشحالش باعث میشه حالم تغیر کنه: شانس بیاری مامان این حرفتو نشنیده باشه! میدونی ملکه این خونه کیه که ... 

لبش رو گاز میگره و ریز میخنده: راست میگی ملکه اونه ما فقط حمالیم ... 

روی تختش میشینم و با تعجب میگم: وا کیمیا تو چجوری رو این تخت میخوابی؟ مثل سنگ میمونه

انگار بهش برخورده: از مال توخیلی بهتره! 

از بچگی هر وقت به وسایلش توهین میکردی ناراحت میشد کلا اجازه داشتی به خودش توهین کنی ولی به وسایلش نه ... 

موضوع رو عوض میکنم: ببینم تنهایی داشتی چیکار میکردی؟ 

از زیر تختش یه کیسه بیرون میاره و میندازه تو بغل من ... 

با تعجب میپرسم: اینا چیه؟ 

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم میندازه و به کیسه اشاره میکنه یعنی خودت که کور نیستی نگاه کن.

با دیدن اون همه چیپس و پفک و یه عالمه خوراکی دیگه میخندم: اوووه چه خبره؟ مگه میخوای خودتو خفه کنی؟ 

- تو ناراحتی نخور! بیا بشینیم این فیلمه رو ببینیم از ندا گرفتم خیلی تعریف میکرد

بدم نمیومد یه حال و هوایی عوض کنم واسه همین یه بالشت بزرگ میندازم کف اتاق و جلوی ال سی دی ولو میشم ... 

- کیانا؟ 

با ترس از خواب میپرم و شروع میکنم به مالیدن چشمام،با این کارم خنده اش میگیره: خیر سرت! من با اینهمه ذوق برات فیلم گذاشتم اونوقت تو خوابیدی؟ 

منم میخندم: خب چیکارکنم یدفعه ای چشمام گرم شد! حداقل یه فیلم هیجانی میذاشتی این که کم از فیلم هندی نداشت؟ 

متکا رو از زیر سرم میکشه: هنر حالیت نمیشه وگرنه این حرفو نمیزندی.

نگاه عاقل اندر سفیهی تحویلش میدم و از جا بلند میشم: نچ نچ خجالت نمیکشی این همه پفک خوردی؟ خفه نشدی؟ 

میشینه پای لپ تاپش و با حواس پرتی میگه: چی گفتی؟ 

سری به نشونه تاسف تکون میدم: هیچی ... من رفتم! ممنون بابت همه چی

در اتاقم رو که باز میکنم شوکه میشم ... اینجا چقدر شلوغه! 

با دیدن اتاق کیمیا و مرتب بودنش خجالت زده میشم و شروع میکنم به مرتب کردن اتاقم ... 

در آخر رو تختیم رو مرتب میکنم و نگاهی از سر رضایت به همه جا میندازم

فردا باید برم دانشگاه و مطابق معمول امتحان دارم واسه همین جزوه هام رو از توی کیفم درمیارم و نگاه سرسری به همشون میندازم ... 

***

چند بار پشت سر هم پلک میزنم ... چشمام خیلی میسوزه! 

بلند میشم و کش و قوسی به بدنم میدم: آخیــــــــش! 

سر و صدای زیادی از طبقه پایین میاد،کنجکاو میشم و میرم تا ببینم چه خبره؟ 

مامانم توی آشپزخونه حسابی سرگرمه و انگار داره با خودش حرف میزنه ... میرم نزدیکش و میگم: چیکار میکنی مامان؟ حسابی سر و صدا راه انداختی! 

شاکی برمیگرده طرفم: چیکار کنم پس؟ تو و کیمیا که چپیدین تو اتاقتون و انگار نه انگار ... تو هم قبلا یه کمکی میکردی الان انگار نه انگار معلوم نیس چته؟ 

نفسمو پرصدا بیرون میدم و مامانم پشت سرش میگه: فقط همین کارا رو بلدی ... تو این خونه انگار من حمالتونم..پشتتون راه برم وسایلتونو جمع کنم ... خسته شدم

میخوام حرفی بزنم ولی وقتی حق با اونه چی بگم؟ 

به صورت خسته اش نگاه میکنم،راست میگه تو این مدت خیلی اذیتش کردم! 

بغلش میکنم: ببخشید مامان تو راست میگی من اشتباه کردم

دوباره نگاه خسته اش رو تحویلم میده و دیگه چیزی نمیگه ... خودم از دست خودم خسته ام ببین دیگران چه حالی دارن! 

***

کلاسم تموم شده و دارم وسایلمو جمع میکنم،امروز هیچی از درسام 

نفهمیدم ... هیچی! دیگه کم کم دارم دیوونه میشم! 

صدای زنگ گوشیم تو فضای نسبتا خلوت کلاس میپیچه ... جواب میدم و کسی که فکرشم نمیکنم پشت خطه

- سلام طناز جون! 

- سلام قربونت برم! فکر نمیکردم جواب بدی ... 

لبخند میزنم و تو ذهنم دلیل اینکه چرا نباید جواب ندمو بررسی میکنم

- میدونم به چی فکرمیکنی ... بابت همه چیز معذرت میخوام! 

- نه تو کاری نکردی که! 

بحث رو عوض میکنه: کجایی میخوام بیام دنبالت؟! از بس تعریفت رو واسه مامانم کردم خیلی دوست داشت ببینتت واسه همین خونمون ناهار دعوتی.

شوکه میشم و نمیدونم باید چه جوابی بدم؟ واسه همین تته پته میکنم: آ..آخه

حرفمو قطع میکنه کسی خونمون نیست فقط من و مامانمیم! 

تا حدودی قانع میشم با این که خیلی دوست دارم آدرین رو ببینم ولی توانایی رو به رو شدن باهاش رو ندارم

صداش توی گوشم میپیچه: پس چی شد؟ فقط نه نیار که دلخور میشم! 

- باشه میام ... من دم دانشگاهم ... 

صدای کشیده شدن لاستیک ماشین گوشمو خراش میده! سرمو بالا میگیرم و با دیدن طناز توی اون ماشین شیک و مدل بالا تقریبا فکم میافته پایین ... کیفم رو روی دوشم جابه جا میکنم و به طرفش میرم،اونم با دیدنم پیاده میشه: وای نگاش کن ... شبیه دختردبیرستانی ها شده! 

میخندم: تو چرا انقدر تیکه میندازی به من؟ 

- آخه دختر به خوشگلی تو پیدا نمیکنم که! 

دستم رو تو هوا تکون میدم و سوار ماشین میشم تو دلم به خودم میخندم که من حتی مدل ماشینشم نمیدونم! 

با سرعت زیادی شروع به رانندگی میکنه و صدای آهنگ رو هم زیاد میکنه ... انگار پیش یه پسر نشسته ام..نگاش کن با اون عینک دودی و ژستی که گرفته انگار پشت ایر باس نشسته ... 

یه حسی از درون بهم ضد حال میزنه: به نظرت این ماشین کم از ایرباس داره؟ 

با صداش از افکارم بیرون میام: خب چه خبر؟ 

موهام رو توی مقنعه ام میزنم: هیچی! ولی چی شده یه دفعه ای به فکر این افتادی که بیای دنبال من؟ 

لبخندی میزنه: هیچی اومده بودم پیش آدرین! 

کنجکاو نگاهش میکنم،انگار سوال رو از توی چشمام میخونه ... میخنده و میگه: فضول خانم ... چشماتو اونجوری نکن الان میگم ... 

خجالت زده میشم و دوباره به این فکر میکنم که طناز خیلی شبیه پسراست ... 

- آدرین هم درس میخونه هم پیش بابام کار میکنه ... منم اومده بودم بهشون سر بزنم ... 

- بابات چیکار میکنه؟ 

- هیچی یه شرکت مهندسی داره ... البته عموم هم توی این کاره ولی بابای من تو کارش موفق تر بوده میشه گفت الان خیلی مطرحه ... 

موقعیت رو مناسب میبینم و سوالم رو میپرسم: داداشت چی میخونه؟ 

- داداشمم عمران میخونه! از همون اولشم عشق عمران داشت.

برای این که رد گم کنم میپرسم: تو چرا مدیریت خوندی؟ 

میزنه زیر خنده: میدونی چیه؟ آدرین چهارسال و خورده ای ازم بزرگتره همیشه بهم زور میگفت منم برای این که تو درسم دخالت نکنه این رشته رو انتخاب کردم چون اگه منم عمران میخوندم این چهارسال بزرگتر بودنش رو میزد تو سرم ... 

در حالی که صداش رو کلفت میکنه ادای آدرین رو در میاره: ببین طناز! من چهارسال ازت بزرگترم پس باید حرفمو گوش کنی

هر دو میخندیم و میگه: اگه بدونه پشتش چی گفتم؟ 

وانگشتش رو روی گردنش میکشه ... سری از روی تاسف براش تکون میدم و به بیرون خیره میشم ... 

وارد خونشون میشم ... یه خونه بزرگ و لوکس که هر کسی دلش میخواست همچین جایی زندگی کنه! 

وارد که میشی لوستر بزرگی که وسط پذیرایی خودنمایی میکنه خیلی به چشم میاد ... اتاق ها طبقه بالاست درست مثل اتاق من و کیمیا ولی اون جزبه ای که اینجا داره خونه کوچیک ما عمرا ... 

به این فکر میکنم که خونشون مثل خونه پادشاها میمونه ... با صدای طناز به خودم میام: تو چرا اونجا وایسادی بیا دیگه؟! 

گونه هام از خجالت داغ میشن! فکر کنم خیلی تابلو بازی درآوردم ... 

از درون به خودم تلنگر میزنم و دنبال طناز راه میافتم چون فکر کنم اینجا گم شم! 

طناز وارد یه جای خیلی شیک و بزرگ میشه.اول فکر میکنم یعنی چی میتونه باشه که وقتی میریم تو میفهمم آشپزخونه اس ... 

همه لوازم لوکس آشپزخونه با مارکای معروف اونجا بود و انقدر دیزاینش قشنگ بود که عاشقش شدم

طناز با ذوق میگه: مامی اینم کیانا جون! 

مامانش سرشو بلند میکنه،خوب تو صورتش زوم میکنم ... چشمای سبز کشیده و ابروهای کمونی! لباش متوسط بود و بینیش در انتها گوشتی میشد ... میشه گفت تقریبا خوشگل بود! 

میاد جلوم و من سلام میکنم.جوابمو آروم میده! متعجب میشم این چه طرز رفتاره؟ 

خیلی سرد دستش رو به طرفم دراز میکنه: خوش اومدی! طناز از مهمونمون پذیرایی کن! 

طنازم شوکه میشه و من به این فکر میکنم که اصلا ازش خوشم نیومد ... از آشپزخونه بیرون میره و منو متعجب میذاره! 

طناز دستمو میگیره و به اتاق خودش میبره ... هر لحظه تو این خونه متعجب میشم! اتاق طناز خونه ای بود واسه خودش! 

کاغذ دیواری هاش هلویی بود و پرده هاش سفید ... تختشم گلبهی و سفید! 

آهی از سر حسرت کشیدم و تو دلم گفتم مگه دخترخاله رعنا نیس؟ پس چرا وضع اینا انقدر توپه؟ وخودم جواب خودمو میدم چون شوهرخالش واسه خودش اعجوبه ایه! 

- خوشت میاد؟ 

با گیجی سرتکون میدم: چی؟ از چی؟ 

لبخندنمکینی میزنه: از اتاقم! خودم که خیلی دوسش دارم

تو دلم میگم مگه میشه خوشم نیاد؟ ولی مجبور میشم چیز دیگه ای بگم: آره خوشگله.

از روی صندلی میز آرایشش بلند میشه و شالش رو درمیاره رو بهم میگه: لباس بدم راحت باشی؟ 

کیفم رو میذارم روی پاتختیش و میگم: نه عزیز راحتم! 

- پس حداقل شالتو دربیار کسی نیست که ... 

سری به نشونه تایید تکون میدم و شالم رو درمیارم ... طناز موهاش رو بالای سرش میبنده و میگه: من میرم بساط ناهار رو آماده کنم ... تو هم زود بیا.

سری به نشونه تایید تکون میدم و با رفتن طناز نگاهی از تو آینه نگاهی به چهره خودم میندازم

موهام رو مرتب میکنم و بیرون میرم! 

از فرصت سوء استفاده میکنم و شروع میکنم به دید زدن خونه! 

دقیقا رو یه روی اتاق طناز یه اتق دیگه هست که حدس میزنم واسه آدرین باشه ... 

حس کنجکاویم تحریک میشه تا برم یه نگاهی به توش بندازم ... اولش میترسم 

ولی تصمیم میگیرم برم ببینم فوقش اگه کسی دید میگم دنبال دستشویی میگشتم ... از فکر خودم خنده ام میگیره: دستشویی! 

پاورچین پاورچین جلو میرم و آروم دستم رو روی دستگیره میذارم و میچرخونمش

یه نفس عمیق میکشم و فقط سرمو میبرم تو ... 

وای عجب اتاقی؟! ترکیبی از مشکی و سفید و انقدر شیک بود که دهنم باز موند ... از یه پسر بعید بود که اتاقش اینجوری باشه ولی واقعا مرتب و شیک بود ... حتی بوی عطر سردشم توی اتاق کولاک میکرد

ریه هام رو از عطرش پر میکنم و دست از دید زدن برمیدارم ... 

میام برم بیرون که از پشت به چیزی بخورد میکنم و نقش زمین میشم؛نگاهی به مانعی که باعث سقوطم شد میندازم و بادیدنش نفسم بند میاد! 

- م..من ن..نمی..دون ... 

پوزخند رو روی لباش میبینم ولی به روی مبارک نمیارم و از جام بلند میشم ... 

دستی به سرم میکشم و وقتی میفهمم که شالم رو درآورده بودم وهمینجوری داشتم رژه میرفتم حرصم میگیره ... "حتما فکر میکنه از قصد اینکار رو کردم دیگه؟ 

با سرعت میرم تو اتاق طناز،خیلی بد ضایع شده بودم خیلی ... 

عصبی دستی به صورتم میکشم ... یکی نیست یهم بگه آخه مجبور بودی با اون سر و وضع پاشی بری دید زدن اتاق مردم! 

از دست خودم شاکی میشم ولی تا آخر عمرم که نمیتونم خودمو این بالا زندانی کنم ... 

با بی میلی شالم رو سرمیکنم و از تو آینه نگاهی به خودم میندازم! با مرتب کردن شالم از اتاق بیرون میرم ... 

نگاهی به در بسته اتاق آدرین میندازم و به قلبم دستور میدم خفه شه! ولی مگه گوشش بدهکاره؟ 

پله ها رو آهسته پایین میرم و در آخرین پله طناز رو میبینم.لبخندی تحویلم میده: کجا موندی تو؟ میخواستم بیام صدات کنم ... 

مضطرب نگاهش میکنم و چیزی نمیگم ... دوباره لبخند کجی میزنه که صورتش رو بامزه میکنه: بیا ببین دستپختم چه جوریه؟ اگه میپسندی منو از تنهایی دربیار

ریز میخندم و زیر لب میگم: یکی باید بیاد خودمو از تنهایی دربیاره! والا ... 

با طناز وارد سالن پذیرایی میشیم ... انگار این میز رو واسه شاه چیده بودن! عجب چیزی بود

صندلی رو عقب میکشم و درحالی که میشینم به طناز میگم: راستی تو که گفتی جز خودم و خودت کسی خونه نیست که! 

منظورمو میفهمه: آدرین انگار چیزی جا گذاشته بود اومده بود برداره ... 

سری تکون میدم و به این فکر میکنم چرا باید دقیقا همون موقع باشه که من حس کنجکاویم گل کرده؟ به خودم پوزخند میزنم: کنجکاوی نه و فضولی بی جا! 

با صدای طناز به خودم میام: چی برات بکشم عزیزدلم؟ 

نگاه گذرایی به سفره میندازم: از این ... 

***

چند وقتی از این ماجرا میگذره و روزها همه تکراری ان ... 

جالبه! روزهای تکراری ... کارهای تکراری ... حرف های تکراری و آدمهای تکراری! 

نوت بوکم رو میبندم و برای چند ثانیه چشم های خسته ام رو روی هم میذارم ... 

فردا صبح غزال پرواز داره و دوباره میره! خیلی از این بابت ناراحتم ولی چه میشه کرد؟ 

به یاد این چندوقته که باهم بودیم آهی میکشم و از روی صندلی بلند میشم ... 

نگاهی به ساعت دیواری اتاقم میندازم ... عقربه ها دقیقا یازده شب رو نشون میدن! 

هندزفری گوشیم رو توی گوشم میزارم تا شاید با گوش کردن یه آهنگ کمی احوالم رو عوض کنم: 

On the first page of our story

توی اولین صفحه ی داستان زندگیمون

The future seemed so bright

اینده ما خیلی خوب به نظر میرسه

Then this thing turned out so evil

و اونوقت این فکر ها تبدیل به چیز شیطانی میشه

I don’t know why I’m still surprised

من نمیدونم چرا هنوز توی شک هستم

Even angels have their wicked schemes

حتی فرشته ها هم اینجا نقشه توطئه دارند

And you take that to new extremes

و تو این توطئه رو به بالاترین حد رسوندی

But you’ll always be my hero

اما تو همیشه قهرمان من بودی

Even though you’ve lost your mind

حتی وقتی که عقلتو از دست دادی

Just gonna stand there and watch me burn

فقط برو اونجا واستا و اتیش گرفتنمو ببین

But that’s all right because I like the way it hurts

اما اشکالی نداره چون من اینشکلی دردکشیدن رو دوست دارم

Just gonna stand there and hear me cry

فقط اونجا واسا و صدای گریه هامو بشنو

But that’s all right because I love the way you lie

اشکالی نداره چونکه من عاشق طرز دروغ گفتنتم

I love the way you lie

من اون شکلی که دروغ میگی رو حتی دوست دارم

Ohhh, I love the way you lie

اوووه من دروغ گفتنتو دوست دارم

Now there’s gravel in our voices

حالا انگار به سنگ توی صدامونه

Glass is shattered from the fight

شیشه ها توی دعوامون شکست

In this tug of war, you’ll always win

توی این درگیری ها ، تو همیشه میبردی

Even when I’m right

حتی وقتی حق با من بود

‘cause you feed me fables from your hand

چون با دستات خرافات زیادی رو تحویلم دادی

With violent words and empty threats

با واژه های سخت و تحدید های الکی

And it’s sick that all these battles

و این یه مریضیه که همیشه تو دعوا هامون ….

Are what keeps me satisfied

چیزی هست که منو راضی نگه داشته

So maybe I’m a masochist

پس شاید یچی باشه که منو راضی نگه میداره

I try to run but I don’t wanna ever leave

من دارم سعی میکنم فرار کنم اما حتی نمیخوام اینجارو ترک کنم

Til the walls are goin’ up

تا زمانی که دیوار ها دارن کنار میرن…

In smoke with all our memories

توی دود یا همه ی خاطره هامون

چشمام رو میبندم و به این فکر میکنم که چقدر زود یه آدم شکسته و داغون میشه ... 

منی که دیگه کیانای سابق نبودم و دیگه نمیشم! 

باصدای مامانم از خواب بیدار میشم: اگه میخوای بیای فرودگاه زود باش! پروازش ساعت پنجه! 

از جام بلند مشم و چشمام رو میمالم ... 

خسته و خواب آلود صورتمو میشورم و هول هولکی لباس تنم میکنم! 

با صدای مامان که از طبقه پایین میاد سرعتم رو بیشتر میکنم ... کیفم رو روی دوشم میندازم و میرم پایین! 

با استرس سوار ماشین میشم و بابا هم حرکت میکنه ... 

به گوشی غزال زنگ میزنم: سلام! کجایین شما؟ 

صداش توی همهمه ای که از پشت تلفن به گوش میرسه خیلی گنگه! 

تکرار میکنم: نفهمیدم بلندتر بگو ... 

- توی سالن اصلی ... 

- باشه ما اومدیم! 

با سرعت به سمت سالن اصلی حرکت میکنم و دعا میکنم حداقل یه بار به موقع برسم ... 

چشم میگردونم و با دیدن غزال و خاله اینا خوشحال به سمتشون میرم ... 

سالن خیلی شلوغه واسه همین به چند نفر تنه میزنم و عذر خواهی میکنم! 

صداش میکنم: غزالی! 

نگاهی بهم میندازه و به خاله اشاره میکنه: بیا مامان! کیانا اینا هم اومدن ... 

لبخندی میزنم و رو به روش می ایستم،سعی میکنم بغضم رو فرو بدم ولی نمیشه و اشک از گوشه چشمم پایین میریزه با صدایی که از ته چاه درمیاد زمزمه میکنم: نمیشه بمونی؟ 

غزال تحت تاثیر قرار میگیره و اون هم اشک میریزه! هم دیگه رو بغل میکنیم و غزال دم گوشم زمزمه میکنه: میدونی که نمیتونم! ولی قول میدم یه روزی برای همیشه برمیگردم ... فقط باید خودمو از نو بسازم و دوباره بشم غزال قدیمی! 

محکم بغلش میکنم: پس زودتر بیا! 

از من جدا میشه و اشک هاش رو پاک میکنه: قول میدم ... 

مامان اینا هم میرسن و با غزال خداحافظی میکنن ... کیمیا هم برای این که جو رو عوض کنه میگه: هرکی ندونه فکر میکنه کیانا و غزال چه عاشق و معشوقی ان که اینجوری برای هم بال بال میزنن ... 

انگار نه انگار که هر وقت همدیگه رو میبینن میزنن تو سر کله هم! 

همه میخندن ... منم لبخند تلخی میزنم! راست میگفت ای کاش ار بودن غزال بیشتر استفاده میکردم

غزال نگاهی به همه میندازه و میگه: خب دیگه من باید برم! خوبی و بدی دیدین ببخشین ... 

خاله با این حرفش میزنه زیر گریه و مامان میره کنارش و چیزی تو گوشش زمزمه میکنه

غزال چمدونش رو پشت خودش به حرکت درمیاره و درحالی که عقب رو نگاه میکنه میگه: راستی کیانا! برو دنبال احساست ... و چشمکی تحویلم میده! 

لبخندی میزنم و تا وقتی که تو جمعیت گم بشه نگاهش میکنم ... 

حرفشو برای خودم تکرار میکنم: برو دنبال احساست! راست میگه باید بهش بگم ... 

***

گوشیم زنگ میخوره ... بیحال نگاهی به صفحه اش میندازم و سعی میکنم خواب رو 

از چشمام دور کنم ... آروم زمزمه میکنم: بله؟ 

صدای نگران رعنا تو گوشی میپیچه: کجایی تو دختر؟ 

شوکه میشم: خونه! چی شده مشکلی پیش اومده؟ 

میزنه زیر گریه: لعنت به من،لعنت به من ... 

نگران میشم: چی شده مگه؟ تو رو خدا حرف بزن! چی شده؟ 

با تته پته جواب میده: اگه..اگه ... اون روز ... نمیگفتم با من بیای خرید اینجوری نمیشد! کاش لال میشدم و اون پیشنهاد رو بهت نمیدادم ... 

ضربان قلبم بالا میره: تو رو خدابگو چی شده ... به خدا دارم از ترس میمیرم ... 

هق هق میکنه: مامان مهراد به من گفته که با تو حرف بزنم! میگه مهراد از تو خوشش اومده و دوست داره! 

قلبم هری میریزه و نوک انگشت هام یخ میزنه ... باورم نمیشه ... 

خنده عصبی میکنم: چ ... چی..گف ... تی؟ 

- تو رو خدا هرچی شد قبول نکن! تو مهراد رو نمیشناسی ... اگه قبول کنی خودتو بدبخت میکنی! 

زیر لب زمزمه میکنه: معلوم نیست چه نقشه ای داره! پسره ... 

سست میشم جوری که گوشیم از دستم پایین می افته. از روی تخت بلند میشم ولی طولی نمیکشه که زمین میخورم! 

خدایا بهت گفتم که حالم از زندگیمو این اوضاعب که توش گیر کردم بهم میخوره؟ 

***

مامان داره سیب زمینی سرخ میکنه و منم چشم دوختم به میز و با انگشت هام روش ضرب گرفتم ... 

نگاهی به صورت مامان میندازم ولی نمیتونم چیزی ازش بخونم! واسه همین میپرسم: نظرت چیه؟ 

چشماش روی اجزای صورتم میگرده: من نظری ندارم! ولی تو که نمیدونی چه جور آدمیه که اینجوری راجبش قضاوت میکنی؟! 

عصبی میشم: ولی..طناز و رعنا به اندازه کافی ... 

حرفمو قطع میکنه: نمیشه رو حرف مردم حساب کرد پس تا وقتی خودت با چشم های خودت ندیدی حرفی رو باور نکن! 

با خودم میگم: اتفاقا دیدم که این حرف رو میزنم ... خیلی وقیحه! 

چیزی نمیگم و از آشپزخونه بیرون میرم ... فردا قرار خواستگاری گذاشتن و من حتی نمیخوام ببینمشون! 

به صورت غمگین و بی حالت خودم که زیر لایه زخیمی ازآرایش پنهان شده نگاه میکنم ... 

یه نگاه به لباسی که قراره برای امشب تنش کنم میندازم! یه پیراهن صدفی که نمیدونم از کجا اومده؟! تا اونجایی که یادمه من همچین لباسی نداشتم! 

مهراد با اومدنش خودش رو مسخره میکنه چون من در هر صورت جوابم منفیه! 

لباسم رو عوض میکنم و تا آخرین تار موهام رو زیر روسری سفیدی که سرم کردم پنهان میکنم! 

از امشب متنفرم ... از همشون! حتی از خانواده ام که حتی حاضر نشدن نظرمو بپرسن.همیشه وضعم همین بود ... تصمیم هام براشون هیچ اهمیتی نداشت و همیشه حرف حرف خودشون بود! 

مامانم میاد تو اتاق: این چه وضعیه چرا نمیای پایین؟! 

تقریبا داد میزنم: گفتم نمیخوام ... نگفتم ... التماس کردم قبول نکنین ... نکردم ... گقتم تو زندگی و آینده من دخالت نکنین! ولی گوش کردین؟ 

سیلی محکمی که تو صورتم میخوره باعث میشه بغض کنم ... 

مامان با سنگدلی میگه: گریه نمیکنی فهمیدی؟ میای میشینی سرجات حرف بیخودم نمیزنی ... 

از مامانم متنفرم ... با حرص دندون هام رو روی هم فشار میدم و میگم: چایی رو خودت میاری وگرنه همینجا میشینم و حتی اگه منو بکشی هم پایین نمیام ... 

عصبی نگاهم میکنه و من بیخیال به طبقه پایین میرم ... 

بادیدنشون نفرت و خشم سراسر وجودم رو میگیره زیر لب سلام میکنم و کنار کیمیا میشینم

حتی نیم نگاهی به مهراد و بقیه نمیندازم به جاش به گل های چادرم خیره میشم! 

خیلی گرمه و من حتی نمیخوام یه کلمه از حرف هاشون رو بشنوم! ولی باصدای بابا به خودم میام

کیانا خانم بهتره بری با آقا مهراد حرفات رو بزنی! سنگ هاتون رو وا بکنید ... 

نگاهی از سر نفرت به بابا میندازم و از جام بلند میشم و بدون اینگه نگاهی به مهراد بندازم به سوی حیاط حرکت میکنم ... دوست ندارم باهاش تو یه اتاق تنها باشم! 

وارد حیاط میشم و عطر بهارنارنج رو به یاد کودکی هام استشمام میکنم

بغض میکنم! ای کاش هنوزم بچه بودم ... ای کاش هیچوقت بزرگ نمیشدم ... 

با صدای سرفه مهراد به خودم میام: خب نمیخوای شروع کنی؟ 

چپ چپ نگاهش میکنم و چیزی نمیگم،اگه میخواستم حرفی بزنم هر چی از دهنم درمیومد نثارش میکردم ... 

با سکوت من پوزخندی میزنه: دیدی گفتم من هر چیزی رو که بخوام به دست میارم؟! 

ناخن هام رو کف دستم فرو میکنم و زیر لب می غرم: بری به درک ... 

انگار صدام رو نشنید چون ادامه میده: خودت شرایط منو میدونی! پس بهتره با همشون کنار بیای ... 

اگر هم یه وقت نخواستی اینو بدون که تو واسه خودم میشی پس بهتره حرف گوش کنی و بیشتر از این خودتو کوچیک نکنی! 

سرم رو بالا میگیرم و نگاهم رو تو چشمای مشکیش قفل میکنم: خیلی وقیحی! 

میخنده و پشتش رو به من میکنه: همینجا بمون و خوب فکرهات رو بکن! امیدوارم سرعقل بیای

صدای پوزخندش رو درحالی که به سمت خونه میره میشنوم ... 

آهی میکشم و تصمیم میگیرم عشقم رو به آدرین نشون بدم ... حتی اگه قبول نکنه من شانسم رو امتحان کردم و پشیمون نمیشم ... 

با این فکر نیروی تازه ای میگیرم و درحالی که به طرف خونه میرم با خودم میگم: صبر کن آقا مهراد! داغم رو به دلت میزارم ... صبر کن و ببین! تو هنوز منو نشناختی

صورت خیس از اشکم رو از روی زانو هام برمیدارم ... نمیدونم خانواده لعنتی مهراد چی تو گوش بابام خوندن که گفت من ازش خوشم اومده و تو هم باید باهاش ازدواج کنی ... 

از زندگی طلسم شده خودم حالم بهم میخوره! 

از جا بلند میشم و اشکام رو پاک میکنم ... تصمیمم رو گرفتم! امروز به آدرین همه چیز رو میگم.

گوشیم رو برمیدارم و یه زنگ به رعنا میزنم شاید اون بتونه کمکم کنه ... با دومین بوق جواب میده

- سلام

صداش نگران میشه: چی شده قربونت برم؟ چرا صدات انقدر گرفته؟ 

بینیم رو بالا میکشم: ه..هیچی! فقط ... 

حرفمو قطع میکنه: متاسفم! اگه من نبودم این اتفاق ها برات نمی افتم ... 

ادامه حرفمو میزنم: میخوام برام خواهری کنی! این تنها خواسته منه! 

زنگ صداش تغیر میکنه: بگو ... هر چی باشه

مِن مِن میکنم: خواهش میکنم فقط بین خودم و خودت باشه! مکث میکنم و 

ادامه میدم: م..من آدرین رو دوست دارم ازت میخوام بهش اینو بگی ... درسته دارم خودمو کوچیک میکنم ولی وقتی احساسم رو بهش گفته باشم راحت ترم ... اون موقع با خیال راحت با مهراد ازدواج میکنم و بدبخت میشم! 

حرفم که تموم میشه تا چند دقیقه سکوت میکنه! هر دوصامت ... 

ولی بالاخره سکوت رو میشکنه: بهش میگم ... 

و بعد صدای بوق ممتدی که تو گوشم میپیچه ... 

تلفن رو قطع میکنم و به طرف پنجره اتاقم میرم؛فکرای مسخره ای به سرم میزنه! 

اگه الان یه سیگار داشتم تا آخرش میکشیدم و بعدش خودمو خلاص میکردم ... ولی به خودم پوزخند میزنم: تو به دنیا اومدی که بدبخت باشی ... مگه الکیه؟ 

دستم رو روی شیشه بخارگرفته میکشم و آه دردناکی پشتش قلبمو پاره میکنه ... 

این روزا گلوم پر بغض شده انقدر پر که جایی برای نفس کشیدن نداره! 

صدای گوشیم بلند میشه ... پوزخندی میزنم،این چند وقته هر کس بهم زنگ زده خبرای بدی برام داشته ... امیدوارم این یکی خوب باشه ... 

دکمه اتصال رو فشار میدم و صدای رعنا تو گوشم میپیچه ... برای چندلحظه قلبم می ایسته! 

- میخواد ببینتت ... آدرسشو برات اس ام اس میکنم و دوباره بوق ممتد گوشی ... 

از رعنا حرصم میگیره ولی این خبری که داد باعث میشه برای مدتی همه چیز رو فراموش کنم

حرف هایی که میخوام به آدرین بزنم رو تو ذهنم مرور میکنم و آماده رفتن میشم

کفش هام رو میپوشم و کیفم رو روی دوشم جابه جا میکنم ... بسم ا ... میگم و قصد رفتن دارم که مامان صدا میزنه: کجا ایشالا ... 

تو دلم میگم: بهشت زهرا! 

ولی زبونم چیز دیگه ای میگه: میرم بیرون! 

گیر داده و منم حال و روز درست حسابی ندارم: میدونم بیرون،کجا؟ 

عصبی میشم و داد میزنم: حالا یه جهنمی میرم دیگه ... 

و با سرعت به طرف در خروجی حرکت میکنم و با ضرب میبندمش ... 

***

نگاهی به صورتش میندازم! صورتی که هیچ حرفی برای گفتن نداره ... حتی 

چشماش که زندگی من توش خلاصه میشه ... تو دلم میگم کیانا تموم شد ... تو بدبخت میشی! همه چیز تمومه

هر نفسی که میکشه قلب من بیشتر به تپش می افته ... 

آماده فروریختنم که میگه: کیانا خانم ... من برای شما ارزش زیادی قائلم! ولی ... من و شما اصلا به درد هم نمیخوریم،نه اینکه مشکل از شما باشه ها ... نه اتفاقا هر کسی آرزوی همچین دختری رو داره ولی من هیچ علاقه ای به شما ندارم ... 

پس براتون آرزوی بهترین ها رو میکنم ... 

صداش تو گوشم اکو وار میچرخه و من تقریبا سرجام خشک شدم ... 

صداهای اطرافم گنگن ولی نمیدونم چند وقته که زل زدم به جایی که آدرین همین چند لحظه پیش وایساده بود و من رو با سنگدلی پس زد ... 

از روی نیمکت چوبی و قدیمی ای که روش نشسته بودم بلند میشم و سعی میکنم همه چیز رو فراموش کنم ... 

انگار نه انگار که آدرینی وجود داشته ... انگار نه انگار که آدرینی وجود داره ... 

من عاشقش نبودم اگر هم بودم تموم شد ... 

برای اولین تاکسی دست تکون میدم و سوار میشم برای خودم تکرار میکنم: مهراد ... تو برنده شدی! 

اشکم سرریز میشه و هق هق میکنم ... جوری که راننده از تو آینه ماشین نگاهم میکنه و میگه: چی شده دخترم؟ 

جوابی بهش نمیدم ... بگم چیه؟ بدبخت شدم؟ عشقم منو پس زد؟ 

اشکام رو بادستمالی که تو دستم مچاله کرده بودم پاک میکنم و سعی میکنم خودمو تسکین بدم

منی که درتو خلاصه میشد ... 

شکست،فرو ریخت،خرد شد ... 

چشم هایت رابستی و ندیدی! 

گوش هایت را گرفتی و نشنیدی! 

اما ... 

قلبت حس میکند مرگ قلبم را ... 

حس میکند شکست غرورم را..

میبیند ... 

چشمهایی که بعد از تو سیاهی همدم اش بود ... 

جسمی که در عذاب بود! 

چه وصفی برای احساسم داری؟ 

مرگ؟ 

آری بعد از تو مرگ هم مرا ترک میکند ... 

رفتی ... رفتی و ندیدی

در خونه رو باز میکنم و یه نفس عمیق میکشم که باهاش غصه هام رو بیرون بدم ... ولی نمیشه! خیلی سعی کردم خودمو تسکین بدم ... که کیانا شاید قسمتت این بوده ولی این قسمت من نبود این حق من نبود ... این ازدواج اجباری! 

بریده بریده نفس میکشم ... هنوزم باورم نمیشه که آدرین ... عشق من! اینجوری منو کوچیک کرده باشه..انتظار همه چیز رو ازش داشتم غیر از حرفایی که زد.

صداش اکو وار تو سرم میپیچه و قلبمو پاره پاره میکنه: برات بهترین آرزوها رو دارم ... 

یکی نبود بهش بگه آخه لعنتی! بدون تو آرزوهای من بر باد میره؛ آخه چرا؟ 

با سرعت به طرف اتاقم میرم و در رو محکم میبندم دوباره بغضم میترکه و بعدش سیل اشک جاری میشه ... 

خودمو به دیوار میچسبونم و سر میخورم رو زمین: آخه چرا؟ چرا من محکوم به اجبارم ... چرا من تو این دنیای سنگی تنهای تنهام؟ چرا حتی نزدیک ترین آدم هم منو درک نمیکنه؟ 

صدای باز شدن در میاد و من بهش اعتنا نمیکنم به جاش نفس های سنگینی میکشم که ریه هام رو پاره میکنه ... 

- چرا با خودت اینکارو میکنی؟ 

سرمو از روی زانو هام بلند میکنم و از پشت هاله اشکی که جلوی دیدمو گرفته به کیمیا زل میزنم ... 

فقط آروم هق هق میکنم ... 

دستش رو روی موهام میکشه و اونم اشک میریزه: اگه بدونی من چقدر با مامان اینا دعوا کردم؟ منم موافق نیستم.ولی ... 

گریه اش شدت میگیره و من خودمو تو آغوشش گم میکنم: من خیلی بدبختم ... من هیچکس رو ندارم که ازم حمایت کنه! 

حس میکنم تو دریایی ام که جزر و مدش هر لحظه منو می بلعه و تو خودش میکشه ... 

دستمو تو دستاش میگیره: نگران نباش عزیزم ... دریا میتونه تو رو خیلی جاها باخودش ببره! شاید ... شاید یه جایی بهتر از اینجا در انتظارت باشه.

***

حتی حاضر نشدم صورت خودمو تو آینه نگاه کنم ... ولی این لباس سفیدی که سراسر تنم رو پوشونده هیچوقت فراموش نمیکنم ... 

پوزخند میزنم: سفید مال من نیست ... کاش سیاه باشه! 

به این فکر میکنم که ای کاش قبل از این که دیر بشه بتونم فرار کنم ... 

ولی این حس لعنتی ... این حس تنها بودن مدام گوشزد میکنه: تو جایی نداری ... هیچکس رو نداری

کیمیا با لبخند مصنوعی و چشمهایی که برق اشک توش واضح بود به طرفم میاد ... 

تو صورتم نگاه نمیکنه ولی با صدایی که از ته چاه درمیاد میگه: من این روز رو یه جور دیگه تصور میکردم ... 

میخواد بزنه زیر گریه که جلوش رو میگیرم: نکن کیمیا ... شاید این قسمت من بود! شاید رو دست مامان اینا مونده بودم ... شاید من اصلا بچه شون نبودم ... ولی دوست ندارم ناراحت بینمت ... 

دستش رو مشت میکنه: از همشون متنفرم ... عامل بدبختی تو! 

مسئول آرایش من میاد و اعلام میکنه که مهراد اومده،تو دلم آرزو میکنم ... ای کاش میمرد! ای کاش پشیمون میشد! ای کاش هیچوقت نمیومد و ای کاش های دیگه ای که هیچوقت تمومی نداشت ... 

صداش میاد و من حتی سر بلند نمیکنم که ببینمش! از دیدنش فرار میکنم ... 

رو به روم می ایسته: عروسک من چرا ناراحته؟ باید خوشحال باشه ... 

از لحنش حالم بهم میخوره ... میدونم داره رول بازی میکنه و این حس نفرتم رو نسبت بهش بیشتر میکنه

جوابی ازم نمیگیره به جاش دستم رو محکم تو دستش میگیره ... میخوام دستم رو بکشم ولی فشار دردآوری که بهشون وارد میکنه منصرفم میکنه ... 

میریم بیرون و سوار ماشینی میشم که برای من بی شباهت به ماشین مرده کِش نیست! 

هنوزم باورم نمیشه حتما همشون کابوسه..آره یه کابوس دردناک ... یه کابوس بی نهایت زجر آور! 

ولی ... 

با رسیدن به مقصد مورد نظر میفهمم که کابوسم از واقعیت هم واقعی تره ... 

و من حتی جرئت فرار هم ندارم ... کاش یکی پیدا بشه و منو بیدار کنه! دیگه طاقت ندارم ... 

نگاهی به چهره همه میندازم ... بعضی ها خوشحال و بعضی ها هم ادعا میکنن که خوشحالن! 

حتی نیم نگاهی هم به صورت خانواده ام نمیندازم ... 

رعنا و طناز رو میبینم که برق اشک توی چشماشون خونه کرده،به نظر من که هیچ تقصیری ندارن ... مقصر خودمم ... مقصر وجود ضعیف خودمه! 

روی صندلی میشینم! خدارو شکر میکنم چون نزدیک بود از شدت ضعف واژگون بشم ... 

مهراد هم کنارم جا خوش میکنه،ازش متنفرم ... 

دستام رو تو هم قفل میکنم تا کمی از سرماشون کم کنم ... خیلی سردمه! شایدم سرمای تنهاییه.

پارچه سفید رو که بالای سرم میگیرن پوزخندی تلخ رو لبم جا خوش میکنه.

زندگی ای که ذاتش تلخ باشه با هیچی شیرین نمیشه.

قرآن رو تو دستم میگیرم و یه صفحه اش رو باز میکنم ... سوره یونس ... امتحان سخت! 

صدای عاقدی که کنار دستم نشسته تو گوشم میپیچه ... بار سوم؟ چه زود بار سوم شد ... انگار همه عجله دارن! 

سربالا میگیرم و چشمام تو چشمای آدرین قفل میشه! دقیقا رو به روم ایستاده ... 

تو دلم زمزمه میکنم: تو که منو نخواستی! پس چرا اومدی؟ چرا دوست داری آتیشم بزنی؟ چرا دوست داری زجرکشم کنی؟ 

سکوت مطلق همه جا رو فرا گرفته ... 

نگاه آخر رو به آدرین میندازم ... عشق من! 

بدرود،اما تو خواهی بود

بامن تو خواهی گشت ... 

درون قطره ای خون در میان رگهای من 

بپذیر ... 

عشق بزرگی را که از زندگی من بیرون آمد

و در تو سرزمینی نیافت 

من تو را 

پس از توفان ... 

پس از هوای باران شسته ... 

و در آب ها یافتم 

اگر بگویند فراموشت کرده ام 

حتی اگر هم خود نیز این را بگویم باور نکن 

تورا چه کسی، چگونه میتواند از قلب من جدا کند؟ 

وچه کسی خون مرا میپذیرد زمانی که خونین به سوی تو می آیم 

شاید روزی 

انسانهایی چون ما دست به این عشق زنند

و هنوز آتشی را بیابد که انگشتان را بسوزاند ... 

بدرود عشق من ... 

در انتظار توام

من میمانم ... با نام تو بر دهانم

و نگاهی که هرگز از من جدا نشد ... 

چشمام رو میبندم و سعی میکنم اجزای صورتش رو از ذهنم پاک کنم ... نمیشه! لعنتی نمیشه ... 

با صدایی که گلوم رو خراش میده و مثل ناقوس مرگ تو سرم میپیچه زمزمه میکنم: بله ... 

اشک از پلک های بسته ام جاری میشه ... گونه هام خیس میشن ... دیگه خوب راهش رو بلده چه با پلک بسته چه با چشم های باز ... 

صدای هق هقم تو صدای شادی اطرافیان گم میشه! 

مهراد دستم رو محکم تر از قبل فشار میده و با همون صدای نحسش زیر گوشم زمزمه میکنه: دیگه الان مال خودمی ... نترس نمیذارم بهت بد بگذره! 

فکم قفل میشه ... ازش متنفرم! یه حیوونه ... یه حیوونه به تمام معنا ... 

***

دستمو روی صورت خیس از اشک و خونم میکشم ... میسوزه! نه تنها زخم هام ... بلکه دلم ... قلبم ... 

مثل یه جنازه روی تخت افتادم! حتی فرو دادن آب دهنم هم برام یه مشکله ... یه مشکل حاد ... 

انقدر جیغ کشیدم که فکر کنم تارهای صوتیم پاره شده! 

تخت تکون میخوره و منم نیم نگاهی بهش میندازم ... با اون بالا تنه برهنه اش لبه تخت نشسته و زل زده به دیوار رو به روش! 

صورتم رو برمیگردونم و منم به سمت دیگه ای خیره میشم ... توان تکون خوردن ندارم حتی یه میلی متر ... 

صداش خش داره: پاشو انقدر خودتو لوس نکن ... 

تو دلم میگم: خیلی وقیحی ... خیلی پستی ... 

از جاش بلند میشه و به طرف من میاد نگاهش رو روی اجزای صورتم قفل میکنه و پوزخند میزنه: اگه مثل وحشی ها رفتار نمیکردی الان اینجوری داغون نمیشیدی ... 

کلمات ناخود آگاه جاری میشه: عوضی! 

برخلاف تصورم نه رگ گردنش از خشم باد میکنه ... نه صورتش سرخ میشه ونه حتی سیلی محکمی تو گوشم میخوابونه ... 

هیچی! 

فقط یه خنده عصبی میکنه و دستش رو روی گونه ام میکشه ... 

تو شُکم ... میره بیرون و در رو با ضرب میبنده.

دستم رو حائل تنم میکنم تا ازجام بلندشم! دردی که تو کل بدنم میپیچه اشکم رو درمیاره و من فقط ناله خفیفی میکنم ... 

اینم از اولین روز زندگی مشترک من ... 

به طرف دستشویی حرکت میکنم و نگاهی به خودم میندازم،میخندم خنده ای که آخرش به گریه تبدیل میشه ... خنده ای که هزار بار از گریه بدتره ... خنده تلخ! 

انگار از جنگ برگشتم ... لب هایی کبود که از گوشه اش خون جاری بود ... خون خشک شده ای که هر چقدر میشستمش باز بهم دهن کجی میکرد و از رو نمیرفت! 

نگار میخواست نشونم بده که این خاطراتی که تو داری نه از بین میره نه فراموش میشه ... 

موهام رو با کلیپسی که داشتم بالا جمع میکنم ... همیشه از داشتن موهایی که بلندیش تا کمرم میرسید ذوق میکردم ولی حالا ... حاضر بودن از ته بزنم! 

نگاهی به خون مردگی هایی که رو گردنم خودنمایی میکنن میندازم ... دلم برای خودم میسوزه و تو دلم زمزمه میکنم: بدبخت کیانا ... برات بمیرم چی به روزت اومده؟! 

به حال خودم زار میزنم و دوباره از شدت ضعف روی تخت ولو میشم ... 

چند بار پشت هم پلک میزنم ... صفحه دیدم کم کم واضح میشه! 

فکر میکنم بیمارستانم ولی ... با دیدن همون اتاقی که توش بودم پوزخند میزنم: خوش خیالی کیانا! کسی که این بلا رو سرت آورده اونقدری دلسوز هست که تو رو تا دکتر ببره؟ 

نفس های داغی به گوشم میخوره و با شنیدن صداش تنم یخ میکنه و مور مور میشه: بهتری جوجوی من؟ 

دلم میخواست همونجا بیارم بالا ... از اون محبت های مصنوعیش که مثل سلام گرگ بی طمع نبود! 

- چی میخوای از جونم؟ استفاده ات رو کردی پس راحتم بذار! 

با لحنی که تمسخر ازش میباره میگه: اوی اوی ... انقدر تند نرو! من اگه میبینی یه ذره باهات خوب تا میکنم دور برت نداره ... کاری نکن که اون روی سگم بالا بیاد! 

تو دلم میگم: یعنی تا حالا اون روت بالا نیومده؟! 

صورتش رو کنار میزنم و از جا بلند میشم ... حالا که زندگی با من از رو بازی میکنه منم بهش نشون میدم ... 

از پشت سر صدام میزنه ولی من نشنیده میگیرم و بیرون میرم ... 

از گرسنگی معده درد گرفتم ... به طرف آشپزخونه میرم و در یخچال رو باز میکنم! 

از دیدن یخچالی که برای تازه عروس پرش کردن خوشحال میشم: خوبه لااقل تو این خونه یه چیزی برای خوردن پیدا میشه! حداقل منت این ... 

وسایل مورد نیازم رو آماده میکنم و شروع میکنم به درست کردن مایع کتلت ... 

سهم خودم رو سرخ میکنم و مابقیش رو توی یخچال میذارم ... به من مربوط نیست چی بخوره؟ 

روی میز ناهار خوری کوچیکی که گوشه آشپزخونه جاخوش کرده میشینم و درحالی که با اشتها شروع به خوردن میکنم نگاهی هم به اطرافم میندازم ... 

میشد گفت خونه ی خیلی بزرگیه ... همه چیز هم داشت اونم از نوع لوکسش! یادم نیست که بابا یه همچین لوازمی برای من خریده باشه ... با گفتن کلمه باباخنده تلخی میکنم ... 

ظرف های کثیف رو میشورم ... دیگه کاری اینجا ندارم پس بهتره برم! 

برمیگردم و با دیدن مهراد که تو چارچوب در ایستاده از ترس هین میکشم ... 

میاد نزدیکم و من سعی میکنم فاصله ام رو تا حد لازم باهاش حفظ کنم ولی پرو تر از این حرفاست! 

دستش رو دور کمرم حلقه میکنه و زیرگوشم زمزمه میکنه: اون روز رو یادته ... نامزدی رعنا! مثل جوجه ها ترسیده بودی! 

ازش جدا میشم و اون دوباره میزنه زیر خنده ... میترسم ... میترسم ازحرکاتش! 

حاضرم قسم بخورم که مشکل روانی داره ... من با یه دیوونه زیر یه سقف زندگی میکنم ... 

روی صندلی میز آرایشم میشینم و برسم رو برمیدارم،معده ام به شدت میسوزه و الاناست که صفرا بالا بیارم ... همیشه موقعی که عصبی میشدم همینجوری بود ... الان که دیگه همه چیز از حد تحمل بالا رفته! 

موهام رو با کش ساده ای میبندم و لباس های آلوده به خون تنمو با یه تی شرت سفید عوض میکنم ... 

بدم نمیاد یه دوش بگیرم ولی جونش رو ندارم ... 

از اتاق بیرون میام و نگاهی به اطراف میندازم ... خونه در سکوت عمیقی فرورفته ... خدارو شکر میکنم که خونه نیست.که حداقل فهمیده غیر از عذاب دادن من هم کار دیگه ای داره! 

پاورچین از پله ها پایین میرم ... 

- کجا میری خانم موشه؟! 

صدای فروریختن قلبم رو به وضوح شنیدم و بعدش دیوانه وار به قفسه سینه ام میکوبید ... 

نگاهی از سر نفرت بهش میندازم ... اوف چه دودی راه انداخته! انگار کل خونه رو مه گرفته ... چطور نفهمیدم؟ 

راهمو میکشم تا برم که با صداش می ایستم: با توام ... کجا میری؟ 

لبخند کجی تحویلش میدم: به حال تو چه فرقی داره؟ 

اونم میخنده ... و پک عمیقی از سیگارش میکشه و بعد در حالی که چشماش رو ریز کرده دود سیگار رو بیرون میده! 

ازش متنفرم نه مثل قبل،بلکه هزار بار بیشتر ... از خانواده خودمم متنفرم که جوری با من رفتار کردن که گرگ در حق بچه اش نمیکنه.منو تو جهنم انداختن ... 

ولی،نه ... نه از آدرین نمیتونم متنفر باشم ... با اینکه ... 

دست از فکر و خیال برمیدارم.با این افکار چیزی بهم نمیرسه جز این که بیشتر داغون بشم

من به خودم قول دادم سر پاشم ... 

دوباره صداش بلند میشه ... از همیشه بم تره! 

میرم درست روی راحتی رو به روییش لم میدم،میخوام حرصش رو دربیارم.

دستم رو زیر چونه ام میذارم و با لحن غیردوستانه میگم: بگو زود! کار دارم

حس میکنم که چشماش از حد معمول بازتر شد ... ولی دوباره همون چهره بیخیال رو به خودش میگیره

منتظر میمونم تا لااقل یه کلمه بگه ولی انگار نه انگار! 

با صدایی که برای خودم نا آشنا میاد میگم: میخوام یه سوال ازت بپرسم ... فکر میکنم که حقم باشه جوابش رو بدونم ... 

سیگارش رو خاموش میکنه و بهم نگاه میکنه،منم از فرصت استفاده میکنم: چرا مینا رو ول کردی؟ مگه قرار نبود با اون ازدواج کنی؟! 

لبش رو با زبون تر میکنه: با این که مجبور نیستم برات توضیح بدم ولی میگم ... مینا نه قیافه داشت نه اخلاق ... بعدشم دختر یکی از شراکای تجاری بابام بود! تک دختر هم که بود پس راحت میتونستم پول اونم صاحب شم ... 

از این همه وقاحت حالم بهم میخوره ... کلمات بی اراده جاری میشن: پس چرا من؟ 

خودمم نشنیدم چی گفتم ولی انگار اون شنید ... 

دوباره اون پوزخند ترسناک گوشه لبش جا خوش میکنه: درسته تو به اندازه مینا پول نداری ولی ... 

حرفش رو قطع میکنه و نگاهی به سر تا پام میندازه ... چندشم میشه و تو دلم بد و بیراه نثارش میکنم.

از زندگی هیچی حالیش نمیشه جز هوس ... جز عوضی بودن ... جز حیوون بودن ... 

دوباره معده ام سوزش میگیره و به دنبالش حالت تهوع ... 

طاقت نمیارم ... به سرعت خودمو به آشپزخونه میرسونم و محتویات معده ام رو که هیچی نیست بالا میارم ... 

با همون حال نزارم و معده ای که داشت آتیش میگرفت روی راحتی کنار تلوزیون جا خوش میکنم ... 

دیگه انگیزه ای واسه زنده بودن ندارم! تمام رویاهام ... تمام آرزوهام برباد رفت.

دستم رو زیر بالشتک کوچیکی که زیر سرمِ قفل میکنم و به دیوار سفید رو به روم خیره میشم.

دوباره مشغول گله و شکایت میشم ... شکایت از خدایی که منو می دید و بهم توجه نمیکرد،شایدم منو به حال خودم ول کرده بود ... 

انقدر با خدا درد دل میکنم و اشک میریزم که چشمام گرم میشه و خوابم میبره ... 

انقدر تاریکه و مه آلوده که خود به خود از ترس دست و پات رو گم میکنی! دنبال یه تکیه گاهم تا حداقل دنباله اونو بگیرم تا ببینم کجام و میخوام کجا برم؟ 

درست وقتی که از همه چیز ناامید میشم کور سوی نوری از دور میاد ... چشمم اون نقطه رو میبلعه و پاهام به دنبالش حرکت میکنه ... 

میرم و میرم ولی نمیدونم چرا نمیرسم ... هرچقدر میرم نمیرسم ... 

با صدای زمزمه ای کنار گوشم هوشیار میشم،ولی دلم میخواد خوابم رو ادامه بدم ... 

نمیذاره،مهراد لعنتی نمیذاره ... 

چشمام رو نیمه باز میکنم و با صدای ضعیفی میگم: چرا تو خواب هم ولم نمیکنی؟ 

تنها جایی که میتونم دردهام رو فراموش کنم همین جاست! ولم کن دیگه

چشم هاش غمگین میشه،تعجب میکنم ... 

سرش رو پایین میندازه و میره تو آشپزخونه! 

نیم خیز میشم و رفتنش رو نگاه میکنم ... چرا اینجوری کرد؟ 

پوزخندی گوشه لبم جاخوش میکنه: لابد خودش فهمیده چقدر عذابم داده ... داره بهم تخفیف میده.

به پنجره رو به روییم خیره میشم و بعد به ساعت نگاه میکنم چهار صبحه و میشد گفت هوا گرگ و میشه ... 

این فکر به ذهنم خطور میکنه: مهراد لباس بیرون تنش بود ... یعنی تا این موقع کدوم گوری بوده؟ 

به خودم نهیب میزنم: به تو چه کیانا؟ مگه تو وکیل وصیِ اونی؟ 

از روی مبل بلند میشم و چند قدم برمیدارم ... ولی نمیدونم چندمین قدمِ که میخورم زمین ... 

صدای مهیبی بلند میشه ولی درکمال تعجب هیچ دردی حس نمیکنم.

مهراد با عجله میاد تا ببینه چی شده و با دیدن من که کف زمین افتادم و گیج میزنم تعجب میکنه.

اخم خفیفی میکنه و میگه: چرا اینجوری میکنی تو؟ 

دوباره حس نفرتی که بهش دارم تشدیدمیشه،مثل آدم برخورد نمیکنه هر لحظه یه جور رفتار میکنه! 

چپ چپ نگاهش میکنم و با لحن پرخاشگر میگم: مگه دست من بود؟ 

محلم نمیده و میره دنبال کار خودش ... 

دستم رو به مبل تکیه میدم و از جا بلند میشم؛درحالی که زیر لب بد و بیراه نثارش میکنم به اتاقم میرم.

چند وقتیه که نماز نخوندم ولی حالا دلم واقعا هواش رو کرده ... به دنبال چادر کل اتاق رو بهم میریزم و در آخر توی کشوی کمد پیداش میکنم.

دیگه باید برگردم به زندگی عادیم،دیگه نمیتونم اینجوری ادامه بدم وضو میگیرم و آماده نماز میشم ... 

به خودم و خدا قول میدم که بعد این نماز بشم همونی که بودم! 

روی سجاده ام دراز میکشم و زانوم رو توی شکمم جمع میکنم ... 

اشک هام رو پاک میکنم و نفس عمیق میکشم،نفسی که با تمام وجود بلعیده مشه! 

صدای باز و بسته شدن در میاد،چشمام رو میبندم 

- چی شده؟ 

جوابش رو نمیدم ... حوصله اش رو ندارم،یعنی همین الان به خودم قول دادم دیگه کاری به کارش نداشته باشم ... 

دستش رو روی پهلوم میکشه: میدونم بیداری ... چی شده؟ 

به طرفش برمیگردم و به صورتش که زیر نور کمرنگی که از آباژور میتابه نگاه میکنم،زیر لب زمزمه میکنم: هیچی ... حالم خوب نیست

سری تکون میده و بی تفاوت بلند میشه.پیراهنش رو با تی شرت سورمه ای رنگی عوض میکنه و روی تخت دراز میکشه ... 

درسته ازش بدم میاد ... ولی،کاش نگران میشد! کاش کمی نگرانم بود ... 

به افکارم پوزخند میزنم: اینجوری قرار بود از پا درش بیاری؟ تو ضعیفی ... خیلی ضعیفی! 

از جام بلند میشم و چادرم رو مرتب توی کشو میذارم ... نگاهی به مهراد میندازم از چهره اش که معلومه خوابیده ... 

بیخیال از اتاق بیرون میام و برای شروع تصمیم میگیرم خونه رو تمیز کنم ... 

در قابلمه رو میذارم و نگاهی به کل خونه میندازم ... تمیزه تمیزه! کمرم دردگرفته ولی به نظرم ارزشش رو داشت چون دیگه خونه شبیه خونه ارواح بود

از این فکر لبخند میزنم: لابد من و مهراد هم جز ارواح این خونه ایم ... 

نگاهی به ساعت میندازم.هشت صبح! 

بهتره برم مهراد رو بیدار کنم ... حالا که مجبورم باهاش زندگی کنم پس بهتره تو صلح باشیم.

پله ها رو پاورچین پاورچین بالا میرم و آروم در اتاق رو باز میکنم،هنوز خوابیده جلو میرم و صداش میزنم: مهراد ... 

حتی یه ذره هم جا به جا نمیشه.بلندتر صدا میزنم: مهراد بیدار شو ... 

چشماش رو نیمه باز میکنه: چی چه خبرته سر صبحی؟ 

اخم خفیفی ناخود آگاه صورتم رو میپوشونه: چی سرصبحی؟ پاشودیگه ... 

روی تخت جابه جا میشه و دوباره چشم هاش رو میبنده: به تو مربوط نیست که من تو این خونه چه جوری رفتار میکنم ... 

بهم بر میخوره،همیشه وقتی که غرورم میشکست یه حس حقارت هم بهم دست میداد ... الانم که سنگ رو یخ شده بودم ... 

نگاهی از سرنفرت بهش میندازم و دوباره از اتاق بیرون میرم: به جهنم ... به درک! فکر کرده کیه؟ 

دلم خیلی برای کیمیا تنگ شده،تو این سه روزی که اومدم اینجا اصلا از هیچ کدوم خبر ندارم ... البته دلم برای مامان هم خیلی تنگ شده ... حتی برای بابا ولی ... 

به طرف گوشی میرم و شماره کیمیا رو میگیرم.بعد از چند لحظه صداش روی گوشی میپیچه: بله؟ 

از شنیدن صداش بغض میکنم ولی خودمو کنترل میکنم: سلام کیمی ... 

گریه نمیذاره ادامه حرفمو بگم ... رنگ صدای اونم برمیگرده: تویی قربونت برم؟ به خدا میخواستم بهت زنگ بزنم ولی ... گفتم ... 

حرفشو قطع میکنم: خودت خوبی؟ نمیدونی چقدر دلم برات تنگ شده بود

احساس میکنم اونم بغض کرده: تو این چند روزی که تو خونه نبودی داشتم میمردم! چیکار کردی با مهراد؟ میتونی تحملش کنی؟ 

هیچی نمیگم ... یعنی نمیتونم از بلاهایی که مهراد به سرم آورد چیزی بگم ... 

دوباره صداش توی تلفن میپیچه: میدونم سخته ... ولی چاره ای نیست! خودتو داغون نکن ... بیخیال باش

افکارش قشنگه ولی مگه میشه بیخیال بود؟ دارم تو یه خونه باهاش زندگی میکنم و اون هر روز عذابم میده ... ..

نفس عمیقی میکشم: ممنون ازت آبجی ... خیلی سبک شدم

لحنش محکم تر از قبل میشه: من همیشه همینجام ... میتونی روی من حساب کنی! 

خداحافظی میکنم و گوشی رو میذارم ... برمیگردم که با مهراد برخورد میکنم،سرم رو بالا میگیرم و زل میزنم تو چشماش ... میخوام هر چی فحش بلدم نثارش کنم ولی هیچی نمیگم و میرم

نگاهی به وسایل تو سفره میندازم ... کره آب شده و نونی که کم کم داشت خشک میشد! 

لبخند تلخی میزنم: اینم از امروز ما ... 

همشون رو جمع میکنم و زیر غذا رو خاموش میکنم ... 

فکرمو رو روی یه چیز متمرکز میکنم: باید مهراد رو از پا بندازم ... و به زودی هم این کار رو میکنم

آبی به صورتم میزنم و سعی میکنم به چیزای خوب فکر کنم ... این خونه از زندان هم بدتره! 

دیگه طاقت ندارم،بس که تو خونه موندم دیوونه شدم! درسته بیرون رفتن من هیچ ربطی به مهراد نداره ولی باید بهش بگم ... 

نگاهی به اطرافم میندازم ... احتمالا تو اتاقه! 

پله ها رو با سرعت بالا میرم و در اتاق رو باز میکنم ... تو اتاق هم نیست! من که ندیدم جایی رفته باشه

صداش میزنم: مهراد؟ 

از حموم بیرون میاد حوله سفید رنگی رو دور کمرش بسته و بالاتنه اش کاملا برهنه اس..

درحالی که داره موهاش رو خشک میکنه تی شرت خاکستری رنگ تقریبا جذبی رو تنش میکنه! 

از دیدنش یه جوری میشم ولی خودم رو کنترل میکنم و سعی میکنم به زمین نگاه کنم ... 

انگار تازه متوجه حضورم میشه: تو اینجا چیکارمیکنی؟ 

سرمو بالامیگیرم و فقط به صورتش نگاه میکنم: م ... میخواستم بگم که

از نوع حرف زدنم خنده اش میگیره و منم به خودم نهیب میزنم: چته کیانا؟ چرا یه دفعه ای وا میدی؟ 

اینبار با تسلط بیشتری حرف میزنم: من از بودن تو این خونه خسته شدم ... خیلی وقته دانشگاه نرفتم میخوام دوباره شروع کنم ... 

لبخند مسخره ای گوشه لبش رو میپوشونه.یه جوری میشم دیگه نمیتونم حرف بزنم و زبونم بند میاد

عقب نشینی میکنم و میخوام از اتاق بیرون برم که صداش رو میشنوم: وایسا کارت دارم ... 

صبرمیکنم اونم هیچی نمیگه و مشغول آماده شدن میشه.نمیدونم کجا میره ولی هرجاهست واسش مهمه! 

موهاش رو مرتب بالا میده و خودش رو توی عطرتلخی غرق میکنه ... 

نفسم بند میاد ... آدرین هم عطرش منو مست میکرد،ولی عطر اون سرد بود ... یخ مثل خودش ... 

عطر مهرادم مثل خودش تلخه ... 

نفس عمیقی میکشم و سعی میکنم آدرین رو از خاطراتم پاک کنم

صدای مهراد بلند میشه: از این به بعد دیگه کاری باهات ندارم ... هرکاری دوست داری میتونی بکنی! 

ما دیگه همخونه ایم پس دیگه هیچ کدوم از کارهات برام مهم نیست

نمیتونم ضربه ای که اون حرفش به من زد رو توصیف کنم ... صدای شکستن قلبم تو گوشم پژواک میشه

بغض توی گلوم گیر میکنه و یه کلمه حرف نمیزنم چون چشمام آبشاری آماده ی سرریزه ... 

دیگه نگاهش نمیکنم به جاش میرم اتاق بغلی ... در رو پشت سرم قفل میکنم و همونجا سُر میخورم

دیگه اعصاب گله و شکایت رو ندارم ... دیگه جونش رو ندارم! 

ولی نمیدونم چرا با این حرفش قلبم تیکه پاره شد ... صورتم رو روی پاهام فشار میدم تاصدای هق هقم رو خفه کنم ... 

نباید بفهمه خوردم کرده ... نباید بدونه! 

از جام بلند میشم و اشک هام رو پاک میکنم ... نگاهی به چهره خودم تو آینه میندازم ... پلک چشمام ورم کرده ... دستی زیرشون میکشم بلکه با این کارم یذره از بادش بخوابه! 

بیشتر از این تو اتاق نمیمونم ... اگه بفهمه داغون شدم دلش خنک میشه ... نباید بذارم از دیدن ناراحتیم خوشحال بشه! 

تو دلم زمزمه میکنم: باشه ... دیگه این کیانای ضعیف مُرد! میشم آدمی که از سنگ سخت تر و از یخ سردتره

خیلی وقته رعنا رو ندیدم ... دقیقا از همون روزی که آرزوهام رو دفن کردم ... 

باهاش قرار گذاشتم که بعد از کلاس تو کافه تریا دانشگاه ببینمش! 

هواسرده انقدری سرد که وقتی نفس میکشی بخار بیرون میزنه ... 

آه عمیقی میکشم و به بخاری که از دهنم بیرون اومده خیره میشم! 

صداش از پشت سرم میاد: کیانا؟! 

برمیگردم و نگاهش میکنم ... نمیدونم چرا دوست دارم تغیر کرده باشه چرا دوست دارم چهره اش جوردیگه ای باشه ولی همونه که بود ... 

رو به روی هم می ایستیم ... چشماش صورتم رو می کاوه ... چشماش مضطربه ... نگران ... 

میخواد چیزی بگه ولی با دستی که به نشونه سکوت رو به روش میگیرم هیچی نمیگه.

با هم میریم تو تریا و یه جای نسبتا خلوت رو برای نشستن انتخاب میکنم.

نفس عمیقی میکشم: چه خبر؟ 

لبش رو به دندون میگیره وبعد از مکث طولانی میگه: کیانا ... من نمیدونم چه جوری ازت معذرت بخوام! 

اگه بدونی من چقدر ناراحتم روزی هزار بار به خودم لعنت میفرستم.

سری تکون میدم و دستم رو زیر چونه ام میذارم: نه ... تو مقصر نیستی! من الان زندگیم رو دوست دارم

ابروهاش از تعجب بالامیره ... معلومه انتظار شنیدن همچین چیزی رو نداشته ... 

ادامه میدم: با اینکه ... 

دوباره سکوت میکنم ... بذار بره به آدرین بگه من عاشق زندگیمم بگه من عاشق ... عاشق مهرادم ... 

تو دلم به خودم میخندم: آره ... عاشق زندگی کوفتیت! عاشق مهراد ... 

رعنا دیگه پی گیر قضیه نمیشه ولی با لحنی که پشیمونی توش موج میزنه میگه: میدونم هنوزم از من ناراحتی ... ولی من مقصرنبودم

لبخند کمرنگی میزنم: میدونم عزیزم ... میدونم! 

***

توی اتوبوس میشینم و دستام رو که از سرما قرمز شده به هم میمالم ... فکر کنم نوک بینیم هم مثل همیشه قرمز شده ... 

صدای گوشیم بلند میشه ... تعجب میکنم یعنی کیه؟ تو این مدت هیچکس بهم زنگ نزده بود

بادیدن اس ام اسی که از شماره ناآشنا اومده بود هیجانم خاموش میشه و تو دلم میگم: هیچکس دلش برات تنگ نشده! 

پیام رو باز میکنم: کجایی تو؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

چشمام تقریباگردمیشه ... این کیه که سراغ منو میگیره؟ 

براش میفرستم ... ببخشید شما؟ 

چند ثانیه نمیگذره که جواب میاد: قشنگ بود ... چه کلاسی برای من میذاره! مهرادم

از لحن نوشتنش خنده ام میگیره ودلم گرم میشه یعنی نگرانم شده؟ ولی یاد حرفی که امروز بهم زد می افتم و دوباره میرم تو جلد همون کیانای بی روح: به تو ربطی نداره همخونه! من مال خودمم تو مال خودت ... 

جوابی برام نمیاد منم بیخیال گوشیم رو توی کیفم میذارم و به بیرون خیره میشم

به راننده میگم همین جا نگه داره چون دوست دارم بقیه راه رو خودم پیاده برم ... 

از ماشین پیاده میشم و پول رو حساب میکنم ... خیابون انقدر خلوته که صدای کشیده شدن لاستیک تاکسی به گوش میرسه! 

نگاهی به اطراف میندازم،همیشه آرزوم بود که توی این نقطه از تهران یه خونه بزرگ داشته باشم.یادمه میگفتم حاضرم برای رسیدن به این آرزوم همه چیز رو قربانی کنم ... 

ولی حالا میبینم که هیچ ارزشی نداره! خونم بزرگه و تو بهترین نقطه شَهره ولی احساس بدبختی میکنم.

از لفظ خونه ام خنده ام میگیره یعنی واقعا خونه ی منه؟ 

دستام رو توی جیب سویی شرتم فرو میکنم و نفسمو بیرون میدم.

به دنبال کلید کیفم رو زیر و رو میکنم ولی تازه یادم می افته که من اصلا کلید ندارم

سری از روی تاسف برای خودم تکون میدم ... حالا چه جوری برم تو؟! 

چون خونه ویلاییه یه همسایه هم نداریم که به اون بگیم در رو باز کنه ... ای خدا! 

کلافه گوشیم رو از تو جیبم بیرون میارم و مستاصل نگاهش میکنم ... دو به شکم که به مهراد زنگ بزنم ولی تا شب که نمیتونم بیرون بمونم! 

شماره اش رو میگیرم مدتی طول میکشه تا جواب بده ولی بالاخره صداش تو گوشی میپیچه: چیه؟ 

بهم برمیخوره ... عجب بی شعوریه این چه وضع جواب دادنه؟! 

چیزی نمیگم به جاش میپرسم: کجایی؟ 

- به تو ربطی نداره همخونه! من مال خودمم تو مال خودت ... 

خنده ام میگیره معلومه این حرفی که بهش زدم خیلی کارساز بوده! 

ابرویی بالا میندازم: منم با تو کاری ندارم ... بیا کلیدخونه رو بده بعد هرجا خواستی برو! 

صدای آشنایی میاد،مطمئنم صدای زنه! 

آب دهنمو با زور پایین میدم و لبمو به دندون میگیرم ... صدای خنده مهراد توی 

تلفن میپیچه و بعدش میگه: به من ربطی نداره ... من کار دارم

و بعد صدای بوق ممتد تلفن توی گوشم میپیچه ... 

قلبم با ضرب به سینه ام میکوبه و اشکام مثل همیشه جاری میشن! از این ضعف متنفرم ... از خودم متنفرم ... 

ای کاش جایی داشتم تا برای همیشه برم،ولی هیچ جایی واسه رفتن ندارم ... 

ته مونده غرورم همینجا شکست ... خورده هاش رو جمع نمیکنم! میذارم بمونه تا برام درس عبرت باشه

هوا خیلی سرده منم جایی ندارم! تازه معنی بیکسی رو درک میکنم ... 

روی جدول کنار خونه میشینم و سرم رو روی پاهام میذارم ... انقدر به انتهای 

خیابون خیره میشم که نمیفهمم چشمام کی بسته میشه؟! 

***

با سرفه های خشکی چشمام رو نیمه باز میکنم ... تنم یخ یخه و من جون حرکت دادن دستام رو هم ندارم

با دیدن اتاق تاریک خودم بُهت زده میشم! تاجایی که یادمه من اینجا نبودم ... 

دوباره چشمام رو میبندم ولی نوری که تو صورتم میخوره باعث میشه خوابم بپره! 

مهراد رو که میبینم تمام وجودم سراسر نفرت میشه و من ازش رو میگیرم

- میبینی چه بلایی سرخودت آوردی؟! تو خیابون مگه جای خوابیدنه؟ 

جوابشو نمیدم ... لیاقت توهین رو هم نداره ... 

میاد کنار تختم زانو میزنه: حالت خوبه؟ میخوای بریم دکتر؟ 

با نفرت نگاهش میکنم: نه خیر نمیخوام اونقدر بدبخت نشدم که بخوام توکمکم کنی ... 

دستش رو به طرفم دراز میکنه ولی من پس میزنم و تقریبا سرش داد میزنم: به من دست نزن ... حالم ازت بهم میخوره! 

نگاه غمگینی بهم میندازه: کیانا! به خدا بابت حرفای ظهرت خیلی ازت ناراحت بودم ... ببخش که اونجوری جوابتو دادم ... 

گوشام رو میگیرم: نمیخوام بشنوم ... برو بیرون ... زود برو بیرون

از جاش بلند میشه: فکر کردی چه خبره هان؟! باید همونجا ولت میکردم تا از سرما میمردی! 

نمیذاره جوابشو بدم و میره بیرون و در رو محکم میبنده! انقدر محکم که دیوارها هم به لرزش درمیاد ... 

میزنم زیر گریه ... آخه چرا بامن اینجوری رفتار میکنه؟ 

دل بهم خوردگیم خوب نمیشه که هیچ بدتر هم میشه ... طاقتم تموم میشه واسه همین از تخت بیرون میام ... 

پام رو که زمین میذارم ناله ام بلند میشه! بدنم خشک خشک شده مثل اینکه همه جاش گرفته ... 

با بدبختی از اتاق بیرون میرم ... چند قدم بیشتر طول نمیکشه که چشمام سیاه سیاه میشه! ازشدت ضعف روی زمین میشینم و سرم رو به نرده پله ها تکیه میدم! 

لبمو به دندون میگیرم و سعی میکنم بلند شم ولی نمیشه ... 

با گریه صدامیزنم ... الان واقعا بهش نیاز دارم! 

جوابی نمیاد ... گریه ام شدت میگیره ... نه به خاطر حال خرابم بلکه به خاطر اینکه دیگه کسی به فکرم نیست

دستم رو به نرده میگیرم و سعی میکنم بلندشم ... اشکام رو پاک میکنم و آهسته پله هارو پایین میرم

نمیدونم قدم چندمه که واژگون میشم و از ترس چشمام رو میبندم ... ولی اصلا زمین نمی افتم! 

چشمام رو باز میکنم و بادیدن مهراد دوباره دستپاچه میشم و سعی میکنم خودمو بیرون بکشم ولی محکم تر در آغوشم میگیره ... 

میدونم به خودم قول دادم ازش متنفر باشم ... ولی حالا نمیتونم الان محتاج حمایتشم

سرمو روی شونه اش میذارم و عطر تلخش رو استشمام میکنم ... بغضم میترکه و همدم همیشگی این چندوقتم چشمام رو پرمیکنه: فکرکردم دیگه هیچکس رو ندارم ... 

لحن صداش قشنگ ترازهمیشه اس: هیش ... من هستم

دیگه چیزی نمیگم! اونم چیزی نمیگه ولی میدونم الان خیلی خوشحالم ... خیلی! 

***

جشم خیسی روی پیشونیم قرارمیگیره و من لرزم میگیره ... چشمام روباز میکنم و به صورت مهراد خیره میشم ... تازه میفهمم من تاحالا نمیشناختمش ... 

لبخندی بهم میزنه: حالت بهتره؟ 

سری به نشونه تاییدتکون میدم و باصدایی که به خاطر گلودردخیلی ضعیفه میگم: بهترم! 

نمیدونم چرا بهش اعتماد کردم ... نمیدونم چرا یه دفعه انقدرمهربون شد! شایددلش به حالم سوخته ولی هرچی که هست احساس میکنم محبتش غیرعادیه! 

ولی الان محتاجشم پس نمیذارم شَکم همه چیز رو خراب کنه! میخوام بهش فرصت بدم ... 

ولی آدرین چی؟ به خودم نهیب میزنم: فکر میکنی پسری که انقدر راحت گذاشتت کنارلیاقت فکر کردن داره؟! 

دستش رو جلوی صورتم تکون میده: کجایی تو؟! 

صادقانه جواب میدم: داشتم به تو فکرمیکردم! چه راحت عوض شدی ... 

پوزخندی تحویلم میده: تو هنوز منو نشناختی کیانا ... 

حرفش ذهنمو درگیرمیکنه: تو هنوز منو نشناختی ... یعنی چی؟ 

حوله خیس رو از روی پیشونیم برمیداره و ازجاش بلندمیشه: تبت که فعلا پایین اومده ... چیزی خواستی صدام کن ... 

بیرون میره ... بهش مشکوکم،نه به رفتاردیروزش نه به الان! 

نمیدونم چه قصدی داره ولی هرچی که هست نمیذاره بهش اطمینان کنم ... 

ساعدم رو روی پیشونیم میذارم و به سقف خیره میشم ... 

نمیدونم چیکارکنم ... واقعا نمیدونم ... 

باهزار زور و زحمت از رخت خواب دل میکنم ... لباسهایی که میخوام بپوشم رو برمیدارم و میذارم روی تخت،خودمم میرم حموم! 

حوله رو میپوشم و کمربندش رو سفت میبندم درحموم رو تا نیمه باز میکنم و نگاهی کلی به اتاق میندازم: اوووف ... خدارو شکر کسی نیست

لباس هام رو تنم میکنم و به دنبال چیزی برای بستن موهام کل خونه رو زیر و رو میکنم ... تا اونجایی که یادمه تا همین چند وقت پیش هم کش داشتم هم کلیپس ولی الان معلوم نیست کجا غیب شدن.

با ناراحتی دست از گشتن میکشم و میرم طبقه پایین ... 

هیچ صدایی نمیاد.تعجب میکنم یعنی کجاست؟ 

- مهراد؟! 

جوابی نمیاد و من بیخیال به طرف آشپزخونه میرم،ضعف کردم پس بهتره یه چیزی بخورم ... 

یخچال رو زیر و رو میکنم اما چیز جالبی برای خوردن پیدا نمیشه که نمیشه ... 

یادمه وقتی بچه بودم وقتی مامان دعوام میکرد و من قهر میکردم لب به غذا نمیزدم به جاش برای خودم یه شربت خیلی خیلی شیرین درست میکردم تا فشارم نیوفته.بامرور خاطراتم خنده ام میگیره! 

یادمامان می افتم،دلم براش خیلی تنگ شده! ولی اون منو به این روز انداخت ... 

باخودم خیلی کلنجار میرم آخر سر هم تصمیم میگیرم زنگ بزنم تا فقط صداش رو بشنوم ... 

با شک دستم رو روی تلفن میذارم و شماره خونه رو میگیرم ... 

صداش تو گوشی میپیچه: بله؟ 

هیچی نمیگم ... بغضی توی گلوم میشینه

مامان دوباره تکرار میکنه: بله؟ 

بازم من صامتم ... نوک انگشتام یخ میبنده و قلبم از تپش می ایسته ... فکر نمیکردم یه روزی با شنیدن صدای مامانم یه همچین حالی بهم دست بده

- خب تو که نمیخوای حرف بزنی چرا مزاحم میشی؟ 

میخواد گوشی رو بذاره که با صدایی که بغض راهش رو بسته زمزمه میکنم: ما ... مامان ... 

لحن صدای مامان غمگین میشه: تویی کیانا؟ 

میزنم زیر گریه ... هرچی باشه مامانمه،هرکاری هم کرده باشه نمیتونم ازش متنفر باشم

- خوبی کیانا؟ تو رو خدا گریه نکن! میدونم بد کردم ولی فکر کردم دارم کار درستی میکنم ... 

احساس میکنم اونم داره گریه میکنه: بابات رو که میشناسی حرفش یکیه! منم فکر کردم همه چیز خوب پیش میره ... به خدا روم نمیشد بهت زنگ بزنم ... شرمنده ام کیانا منو ببخش

صداش توی هق هقش گم میشه ... باورم نمیشه که مرد سالاری چه گندی به زندگی همه میزنه ... 

باورم نمیشد بابام یه همچین مردی باشه ... 

پوف میکنم و سعی میکنم دیگه بهش فکر نکنم ... کاریه که شده پس بهتره دیگه خودمونو عذاب ندیم

- مامان ناراحت نباش ... من از زندگیم راضیم! 

احساس میکنم شوکه شد: ک..کیانا! 

- مامان ... این تقدیر من بوده؛پس جنگیدن باهاش هیچ فایده ای نداره جز این که داغونم کنه و زندگیمو جهنم کنه ... 

- نمیدونم چی بگم؟ خوبه که اینجوری فکر میکنی ... 

بحث رو عوض میکنم: مهمون نمیخوای؟ 

صدای خنده اش تو گوشی میپیچه: قدمت رو چشم عروس خانم ... 

- پس خودتو آماده کن که آتیش پاره داره میاد ... 

خداحافظی میکنم و گوشی رو میذارم ... به مهرادم بگم بیاد یانه؟ 

موهام رو بالای سرم جمع میکنم و یه شال سرمه ای رنگ سرم میکنم ... 

یه پیام هم با این مضمون به مهراد میزنم،بهتره بدونه کجا میرم: سلام ... من میرم پیش مامانم

چراغ اتاقم رو خاموش میکنم و میرم پایین.یه لیوان آب برای خودم میریزم و یه نفس سر میکشم.

این اولین باره که بعد ازازدواجم میرم خونه خودمون ... 

***

در خونه رو که باز میکنم عطر بهارنارنج تو مشامم میپیچه،یاد روزای خوشی که اینجا داشتم باعث میشه بغض کنم،خودمو سرزنش میکنم: تو کی میخوای رو پای خودت وایسی؟! بسه دیگه انقدر ضعیف نباش

پله هارو بالا میرم و خم میشم که کفش هام رو دربیارم ... 

کیمیا میاد و بادیدنم جیغ میزنه: وای ... تویی کیانا؟! 

میخندم ... نه ازته دل ولی باز میشه گفت خنده اس: بله دیگه ... دیدم بدون من خیلی خوش میگذره بهت گفتم بیام عذابت بدم! 

اونم میخنده و بغلم میکنه: نمیدونی چقدر دلم برات تنگ شده بود ... 

از خودم جداش میکنم: خودتو لوس نکن دیگه.

اخم مصنوعی ابروهاش رو میپوشونه: به درک! تو لیاقت نداری بغلت کنم.

لبخند کجی تحویلش میدم و میرم تو خونه،همه چراغ ها روشن و خونه خیلی خیلی مرتبه ... 

- مامان! من اومدم

دقیقه ای طول نمیکشه که مامانم از آشپزخونه بیرون میاد.

میرم طرفش و نگاهش میکنم ... چقدر دلتنگش بودم! 

یک طرف صورتم رو بادستش میگیره: چقدر لاغر شدی ... بمیرم برات! 

لبخند کمرنگی میزنم: خوبی مامان؟! دلم واست خیلی تنگ شده بود.

انگار که حرفامو نشنیده: خدامنو لعنت کنه ... ببین با گلم چیکارکردم.

اشک هاش گونه هاشو خیس میکنه؛دستش رو جلوی دهنش میگیره تا صدایی بلند نشه.

ناراحت میشم: مامان این چه حرفیه؟ من از زندگیم راضیم.

میون گریه میگه: پس این غم توی چشمات چیه؟! 

شرمنده سرمو پایین میندازم و سکوت میکنم ... 

کیمیا میاد کنارم و به شوخی میزنه تو سرم: هوی ... هنوز نیومده اشک مامانمو درآوردی؟ 

منم باهاش همراه میشم: اا ... عجب آدمیه ها ... بذار دو روز از رفتن من بگذره بعد تمام داراییِ ما رو صاحب شو ... 

- تو هرچی داری و نداری متعلق به منه! 

با چشم و ابرو براش خط و نشون میکشم،اونم کم نمیاره: مامان نگاش کن! 

مامانم اشکاش رو پاک میکنه و میخنده: شما دوتا که باز شروع کردین ... 

سری به نشونه تاسف برامون تکون میده و دوباره میره تو آشپزخونه ... 

کیمیا از فرصت استفاده میکنه: خب خب خب ... حالا فقط من موندم و تو! 

وبعد بایه نگاهی مسخره ای زل میزنه به من

عین طلبکارها نگاش میکنم: چیه؟! طناب میخوای؟ 

نمیذاره حرف از دهنم بیرون بیاد که میزنه زیرخنده و دستمو میگیره و منو باخودش به طبقه بالا میبره ... 

نگاهی به در اتاقم میندازم و رو به کیانا میگم: اتاقم الان خالیه؟! 

نگاهی سرسری بهم میندازه: نه،همونجوریه! حالا اتاق رو ولش کن ... بیا بریم همه چیز رو برام تعریف کن ... ..

نگاهی به چهره کیمیا میندازم که بدجور تو فکر فرو رفته ... نگاهی کلی بهش میندازم،رو تخت دراز کشیده و دستش رو گذاشته زیر چونه اش

- کیمیا! واست قصه تعریف کردم مگه؟! 

سرش رو تکون میده و به من خیره میشه: راستی بعد از رفتن تو طناز چند دفعه بهم زنگ زد ... خیلی سراغت رو گرفت و گفت اگه میشه شماره اش رو بهم بده ولی ندادم گفتم شاید دوست نداشته باشی.

خیره نگاهش میکنم: واقعا؟! 

سرش رو به نشونه تایید تکون میده: اوهوم ... یه سه چهارباری زنگ زد.

یک ذره فکر میکنم ... نکنه بره به آدرین بگه کیانا از فراغت دیوونه شده و خودشو از همه قایم میکنه! 

- کیمیا شماره اش رو بگیرمیخوام باهاش حرف بزنم ... 

چشماش چهارتا میشه: دیوونه شدی؟! 

- تو بگیرمن دلیل دارم ... 

متعجب نگاهم میکنه و شماره رو میگیره ... گوشی رو میده دست من

طول میکشه تا جواب بده ولی بالاخره برمیداره: بفرمایید! 

سعی میکنم لحنم رو محکم کنم: سلام طناز جون ... منم کیانا! 

نمیدونم ولی احساس کردم خوشحال نشد که هیچ نگران هم شد: سلام عزیزم ... خوبی؟ 

انگار تو یه جای شلوغ بود: ممنون ... توخوبی؟! 

- خدارو شکر ... عزیزم من الان جای مناسبی نیستم! بعدا خودم بهت زنگ میزنم.

کنجکاومیشم: رفتی تهرانگردی؟! 

نفس عمیقی میکشه: نه ... اومدیم خواستگاری واسه آدرین! 

ذهنم قفل میکنه ولی بعد از چند دقیقه تازه معنیه حرفش رو میفهمم ... 

دوباره ضعیف میشم ... میشکنم ... خورد میشم

گوشی رو به کیمیا میدم و میرم بیرون ... تنها جایی که میتونم بهش پناه ببرم اتاق خودمه.

خودمو میندازم روی تخت ... دستمو محکم روی دهنم فشار میدم تاصدای هق هقم رو خفه کنم.

حرف طناز اکو وار تو سرم میپیچه ... 

از ته دلم ناله میکنم: خدایا؟! باورم نمیشه ... دیگه همه چیز تموم شد! کورسوی امیدی که تو دلم بود خاموش شد ... همه چیز تموم شد ... 

شایدچند دقیقه اس شایدم چند ساعت! نمیدونم حسابش از دستم دررفته ... 

فقط زل زدم به دیوار رو به روم ... چشمه اشکم خشک شده حتی دیگه گریه هم نمیکنم 

دستمو دو طرف گردنم میذارم و چشمام رو میبندم سوزشش کلافه ام کرده ... 

یه نفس سنگین میکشم و از روی تخت بلند میشم ... توی این مواقع هیچی دلداریم نمیده جز یه موسیقی لایت ... 

به این فکر میکنم: یه موزیک لایت و یه سیگار و یه تیغ! 

پوزخندی رو لبام میشینه: کارت به کجا کشیده دختر؟! این حرف ها اندازه تو نیست

یه آهنگ میذارم و کنار دیوار چمباتمه میزنم ... احساس میکنم تو خلا ام ... ذهنم خالیه خالیه ... 

فقط چند لحظه کنارم بشین

یه رویای کوتاه،تنها همین

ته آرزوهای من این شده

ته آرزوهای مارو ببین

فقط چندلحظه کنارم بشین

فقط چند لحظه به من گوش کن

هر احساسی رو غیر من تو جهان

واسه چند لحظه فراموش کن

برای همین چند لحظه یه عمر

همه سهم دنیامو از من بگیر

فقط این یه رویا رو با من بساز

همه آرزو هامو از من بگیر ... 

نگاه کن فقط بانگاه کردنت

منو تو چه رویایی انداختی؟ 

به هرچی ندارم ازت راضی ام

تو این زندگی رو برام ساختی

به من فرصت هم زبونی بده

به من که یه عمره بهت باختم

واسه چند لحظه خرابش نکن

بُتی رو که یه عمره ازت ساختم

فقط چند لحظه به من فکر کن

نگو لحظه چی رو عوض میکنه

همین چند لحظه برای یه عمر 

همه زندگیمو عوض میکنه ... 

برای همین چند لحظه یه عمر 

همه لحظه لحظه هامو از من بگیر

فقط این رویا رو با من بساز

همه آرزوهامو از من بگیر

یه قطره اشک از چشمام چکه میکنه ... سرمو به دیوار پشتم تکیه میدم و ناخواسته به دنیای خواب دعوت میشم.فکر نکنم که دیگه بیدار شم ... 

خیلی خسته ام،خیلی ... 

تو خواب و بیداری ام که صدای مهراد تو گوشم میپیچه: کیانا چرا اینجا خوابیده؟! 

بعدش صدای گنگ کیمیا که نمیفهمم چی میگه و صدای در خبر از رفتنش رو میده ... چشمام رو باز میکنم به صورت مهراد خیره میشم.اونم لبخند کمرنگی بهم میزنه: چرا اینجوری خوابیدی؟! 

دیگه از اینکه جلوش اشک هام جاری بشه ترسی ندارم ... 

آب دهنمو به زور پایین میدم تا بلکه بغضمم باهاش پایین بره ولی نمیشه ... باصدای ضعیفی ناله میکنم: مهراد؟! 

نگاهش نگران میشه: چی شده؟ 

نمیتونم بهش بگم ... بگم چی؟ دارم دیوونه میشم؟! 

به آغوش امنش پناه میبرم ... دیگه ازش متنفر نیستم ... مگه میتونم از کسی که تنها تکیه گاهمه متنفر باشم.

صورتمو روی شونه اش فشار میدم و بغضمو میشکنم! اشک هام لباسش رو خیس میکنه ... هیچی نمیگه به جاش دستش رو دور کمرم حلقه میکنه ... 

زیر گوشم زمزمه میکنه: نمیخوایی چیزی بگی؟! 

قلبم به تپش می افته و با تته پته میگم: چ ... چیزی نیست ... 

میخنده: یعنی چشمای من اشتباه میبینه؟ 

ازش فاصله میگیرم و سرم رو پایین میندازم ... دستش رو زیر چونه ام میذاره و سرم رو بالا میگیره: باشه نگو،ولی به دروغ نگو که هیچی نیست.

از جاش بلند میشه: هر وقت خواستی میتونیم بریم خونه! 

به طرف در حرکت میکنه ... طاقت نمیارم و صداش میکنم: مهراد! ممنون

موهاش رو که روی چشمش ریخته عصبی کنار میزنه و سرشو تکون میده ... 

منم از جام بلند میشم و موهای پریشونمو برس میزنم.تو دلم زمزمه میکنم: حالا که همه چیز تموم شده پس تو هم تمومش کن ... 

***

چند روزی از اون ماجرا میگذره؛نه من نه مهراد تا به حال هیچ حرفی نزدیم ... حتی حرف های معمولی! 

شاید بشه گفت زندگی ما از حد معمولی هم کمتر باشه ... 

سنگین نفس میکشم و نگاهی به مهراد میندازم که بی هدف شبکه های تلوزیون رو بالا و پایین میکنه.روبه روش روی مبل میشینم و صداش میزنم: مهراد؟ 

هیچی نمیگه به جاش یه نگاه سرد و خالی از احساس بهم میندازه و دوباره به اون تلوزیون لعنتی خیره میشه ... 

نمیدونم چرا رفتاراش یه جور نیست ... یه بار خیلی خوبه یه بار از یخ سردتره! 

ناراحت میشم و دلم میشکنه ولی به روی خودم نمیارم ... 

حتی یادم نمیاد که چه حرفی میخواستم بزنم واسه همین دوباره از جام بلند میشم و میرم

دستمو روی قلبم میذارم: هر چی میکشم از همین قلب لعنتیه ... 

همین روز هاست که به ستوح بیام و همه چیز رو به مهراد بگم.من اون مهراد مغرور رو میخوام نه مهرادی که سرد بودنش منو داغون میکنه.

با صدای زنگ تلفن به خودم میام ... دستمو میشورم ومیرم توی پذیرایی: بله؟! 

صدای شاد کیمیا توی تلفن میپیچه: بیا درخونتون رو باز کن ... 

هم خوشحال میشم هم شوکه: تو اینجا چیکار میکنی؟ 

- حرف زیادی نزن ... بیا در رو باز کن

گوشی رو میزارم و به طرف آیفون میرم.نگاهی به کیمیا میندازم و با خنده در رو باز میکنم! 

چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه که صدای شادش میاد: سلام خواهر خانم ... 

چپ چپ نگاهش میکنم: خواهر خانم دیگه چیه؟! 

کفش هاش رو درمیاره: خب خواهر آقا ... و در حالی که از خنده ریسه میره میاد تو ... 

چایی رو جلوش میذارم و خودم رو مبل روبه روییش میشینم.نمیدونم به چشم من انقدر تغیر کرده یا واقعا خوشگل شده؟ 

موهای پرپشت و بلندش رو بالای سرش بسته و یه بلوز یاسی رنگ پوشیده که حسابی بهش میاد ... 

خنده ام میگیره: واسه کی انقدر خوشگل کردی؟! 

انگار اصلا حواسش به حرفم نبود چون میگه: عجب خونه ای ... چه امکاناتی! 

نگاهش رو روی من قفل میکنه و درحالی که میخنده میگه: بعد غر میزنه من بیچاره ام من بدبختم.خاک توگورت خونه روبچسب! 

سری از روی تاسف براش تکون میدم و یه قلپ از چاییم رو میخورم

سوالاش تمومی نداره: مهراد کجاست؟ 

پام روی پا میندازم: چی میدونم؟ از صبح نیستش.

متعجب نگاهم میکنه ولی چیزی نمیگه ... به جاش شروع میکنه راجب استاد جدیدش صحبت کردن ولی من حواسم جای دیگه اس ... یعنی مهراد کجارفته؟ 

***

آخرین بشقاب رو هم میشورم و پوفی میکنم: ای خدا خفه ت کنه کیمیا ... انگار حمله کردن به خونه بس که بهم ریخته شده ... آتیش پاره ایه این دختر.

صدای باز شدن در میاد و به دنبالش تپش قلب من ... 

نگاهی به ساعت میندازم: یعنی تا این موقع کجا بوده؟! 

دستم رو خشک میکنم و میرم توی پذیرایی ... روی مبل نشسته و درحالی که خم شده با دستش دو طرف سرش رو گرفته ... 

میرم جلو: چی شده مهراد؟ 

سرش رو بالا میگیره و فقط نگاه بی روحی بهم میندازه ... 

عصبی میشم و کلمات ناخودآگاه جاری میشه: چرا اینجوری میکنی؟ چرا تو رفتارت تعادل نیست؟ یه بار خوبی یه بار بد ... خسته شدم! نمیدونم تو رو به چه چشمی ببینم ... 

حتی نگاهمم نکرد دوباره صدامو بالا میبرم: میفهمی چی میگم مهراد؟ میشنوی صدامو؟ 

همونجوری نشسته و انگار نه انگار ... 

لبام رو از حرص جمع میکنم و با دستم لیوان های روی میز رو روی زمین هل میدم ... همشون با صدای بدی میشکنن ... مثل خودم که خیلی وقته شکسته ولی بی صدا! 

ناخون هام رو کف دستم فشار میدم: لعنتی ... ازت متنفرم! حالم ازت بهم میخوره ... 

اشک های مزاحمم رو پاک میکنم و بدون اینکه حواسم باشه میرم روی خرده شیشه ها

چشمام از دردجمع میشه و همونجا میشینم ... 

از پشت پرده اشک نگاهی به مهراد میندازم.هیچی نمیگه و بی توجه به من به طبقه بالا میره ... 

زخم هام میسوزه،درد داره ولی نه بیشتر از درد بی توجهی مهراد

با دست های لرزونم شیشه ها رو از پام بیرون میارم و از درد ناله میکنم ... فکر نمیکردم به خاطر این موجود بی احساسی که زندگیم رو جهنم کرد اینجوری داغون بشم

نگاهی به زخم پام میندازم ... سطحیه ولی خونریزیش زیاده.

با دستم محکم فشارش میدم و با هزار زور و زحمت روی مبل میشینم

یاد نگاه های سرد مهراد می افتم: آخه لعنتی.چرا با من اینکار رو میکنی؟! 

لنگ لنگون به طرف حموم میرم تا زخمم رو ببندم ... 

چشمای سرد مهراد از جلوی چشمم کنار نمیره.نگاهش یخ بود مثل نگاه آدرین

لبمو از شدت خشم گاز میگیرم: ازت متنفرم کیانا ... تو انقدر ضعیفی که هنوزم بهش فکر میکنی! 

Oh my love.my darling

A long lonely time

And time goes by so slowly

Are you still mine?

I need your love

با همون پای پانسمان شده پله ها رو بالا میرم ... خدایا این چه سرنوشتیه من دارم؟! 

میدونم مهراد تو اتاقه به خاطر همین میرم اتاق بغلی ... چنگ میندازم به گلوم،این بغض لعنتی جای نفس برام نذاشته! 

آروم در اتاق رو باز میکنم و روی تخت یه نفره و قدیمی که گوشه اتاق جا خوش کرده دراز میکشم.

دیگه حوصله خودمم ندارم ... 

نفسمو سنگین بیرون میدم و نگاهم رو به باند پیچیده شده دور پام میندازم: حتی نگرانمم نشد ... حتی نیم نگاهی هم بهم ننداخت.خیلی احمق بودم که فکر میکردم دوسم داره ... 

به اتفاقات اخیر فکر میکنم.پس چرا باهام خوب رفتار کرد؟ 

دستمو عصبی بین موهام فرو میکنم: با همین کاراش گولت زد ... با همین کاراش بدبختت کرد

***

موهام رو پشت گوشم میزنم و نگاهی به اطراف میندازم ... 

الان چند روزی هست که مهراد خونه نیومده.هم نگرانشم هم با سابقه ی بدی که داره میترسم ... 

سرمو تکون میدم و به خودم میگم: به تو هیچ ربطی نداره کیانا ... 

از روی صندلی میز آرایشم بلند میشم که یهو تعادلم بهم میخوره و پخش زمین میشم.

هم خنده ام میگیره هم دردم میاد ... به زور از روی زمین بلند میشم.

صدای باز شدن درمیاد ... بعدشم صدای ماشین ... 

دوباره ضربان قلبم بالا میره و مضطرب میشم: لابد مهراده! 

باخودم تکرار میکنم: بهش محل نمیدی.آدم حسابش نمیکنی ... 

دستی روی موهام میکشم و مرتبش میکنم بعدش به سرعت پایین میرم که فکر نکنه خودمو قایم میکنم

روی تک صندلی ای که گوشه هاله میشینم و حواسمو به گوشیم پرت میکنم.

هر چقدر سعی میکنم به صدای در بی تفاوت باشم نمیشه ... 

با اومدنش عطر تلخش کل خونه رو برمیداره.نفسمو حبس میکنم و زیر چشمی نگاهی بهش میندازم.

- کیانا؟! 

زنگ صداش عوض شده ... انگار متوجه حضور من نشده که دوباره صدام میزنه: کجایی کیانا؟! 

سرمو بالا میگیرم و دقیق نگاهش میکنم.سر و وضعش بهم ریخته اس و موهای همیشه مرتبش روی صورتش ریخته! 

سر می چرخونه و با دیدنم به طرفم میاد ... باهر قدمش صدای قلب من هم بالاتر میره تا جایی که فکر میکنم الانه که بی افته بیرون! 

نگاه نگرانش رو روی صورتم میگردونه و نفس عمیقی میکشه.چشمام از حد معمول بزرگتر میشه و باخودم میگم: این دیگه کیه؟! چند تا شخصیت داره؟ 

از جام بلند میشم که برم چون طاقت نگاه هاش رو ندارم.از طرفیم به خودم قول دادم دیگه جلوش ضعیف نباشم ... 

دستمو میگیره: بمون! کارت دارم ... 

باخشونت دستمو میکشم: ولم کن عوضی ... چند بار بگم ازت متنفرم؟! 

لبخند مسخره ای رو لبش جا خوش میکنه و من خودمو سرزنش میکنم که چرا این حرف احمقانه رو زدم.

- من حرفمو یه بار تکرار میکنم! میدونی که؟! 

سرش داد میزنم: پس بهتره خودتو مسخره نکنی چون من نمیخوام بشنوم

دستمو میکشه به طرف خودش ... لعنتی! فشار دستش دستمو میشکنه! 

- داری عصبیم میکنی ... 

هلش میدم و میگم: نه میخوام ببینمت نه میخوام صداتو بشنوم! 

از سر عصبانیت پوفی میکنه: دِ لعنتی.نمیخوای دلیل های منم بشنوی؟ دیگه میخوام از همه چیز پرده بردارم ... باید همه چیز رو بدونی

با گفتن این حرف آروم میشم و دست از لجبازی برمیدارم ... اونم دستمو ول میکنه و روی همونم صندلی میشینه.مکثی میکنه و میگه: بهتره بدونی من چه آدمیم ... بهتره بدونی چه آدمی رو دوست داری! 

هیچی نمیگم! 

نفسشو سنگین بیرون میده و لبشو تر میکنه: اولش که دیدمت جذب چهره ات شدم ... من از همچین صورت هایی خیلی خوشم میاد

بعدش کنجکاو بودم بشناسمت به قیافت که میخورد مثل مینا دنبال پول باشی ولی انگار اشتباه میکردم چون تو هیچ جوره راه نمی اومدی ... 

میدونی من همیشه از آدرین متنفر بودم و تو اولین دختری بودی که آدرین برات ارزش قائل بود.واسه همین تصمیم گرفتم بچزونمش ... هم اون رو عذاب بدم هم با تو تفریح کنم.

از شنیدن حرف هاش سرم تیر میکشه و کنار دیوار سر میخورم ... 

ادامه میده: همین سرسخت بودنت منو مشتاق تر میکرد! واسه همین تصمیم گرفتم اذیتت کنم.میدونی عذاب دادنت یه جور تفریح برام بود ... 

میدونستم آدرین ازت خوشش میاد ولی چون مامانش تو رو قبول نمیکنه نمیتونه بیاد طرفت.پس من اولین تیر رو زدم ... 

میدونست من میخوام بیام خواستگاریت واسه همین قبلش کنار کشید ... میدونست هیچ راهی برای به دست آوردنت وجود نداره واسه همین نمیخواست هیچ تردیدی تو دلت باقی بمونه.

سرعقدمون اشک هاش رو دیدم ... وقتی سرت پایین بود نگاهش فقط روی تو بود.

از دیدن اشک هاش لذت برم.تونسته بودم لهش کنم ... داغونش کنم

به اینجا که میرسه حرفش رو قطع میکنه و دوباره ادامه میده: ولی چیزی که فکرش رو نمیکردم اتفاق افتاد.فکر میکردم چندوقتی ازت استفاده میکنم و بعدش مثل یه آشغال میذارمت کنار ... اون وقت آدرین عوضی هم بیشتر خورد میشد ... ولی من احمق عاشق شدم.

عصبی دستی به صورتش میکشه: میدونی کیانا؟! تو هنوز من رو نشناختی.من تا ته منجلاب لجن فرو رفتم ... سیاه مطلقم! من هرچیزی رو که میخواستم باید به دست می آوردم

نفسم از شنیدن حرفاش بند میاد و چشمام سیاهی میره

- کیانا ... من نمیخواستم قبول کنم که دارم بهت وابسته میشم.هرچقدر تلاش کردم که ازت دور بشم ولی بادیدن اون اشکای لعنتیت نرم میشدم ... 

دستمو روی گوشم میذارم و هق هق میکنم: نمیخوام بشنوم.بس کن ... 

رو به روم زانو میزنه و دستمو تو دستش میگیره ... هرکاری میکنم نمیتونم دستمو بکشم ... 

دیگه هیچ جونی تو بدنم نمونده واسه همین آروم زمزمه میکنم: تو با زندگی من بازی کردی ... تو همه چیزمو ازم گرفتی

- چی رو ازت گرفتم؟! آدرین رو؟ خودت میدونی که اگه منم نبودم نمیتونستی به آدرین برسی ... مامانش حاضر بود هر نوع بلایی به سرت بیاره تا آدرین منصرف بشه

قلبم از این همه سنگ دلی دردمیگیره ... 

مهراد دستش رو روی گونه ام میکشه: امروز وقتی به دروغ بهم گفتن تو کشته 

شدی با بدبختی خودمو تا اینجا رسوندم

از جاش بلند میشه و زیر لب چیزی زمزمه میکنه.

خدایا دیگه از حد تحملم هم بیشتره ... دیگه نمیکشم! 

***

آروم چشم باز میکنم ... هنوزم فکر میکنم حرف هایی که مهراد بهم زده فقط یه دروغه ... 

ولی انگار از واقعیت هم واقعی تره! دلم به حال خودم میسوزه.

از جام بلند میشم و پاهام رو از تخت پایین میندازم ... همین موقع مهرادم میاد تو اتاق ... 

با دیدنم عصبی دستی توی موهاش میکشه و میخواد بیرون بره که میپرسم: تو کارت چیه؟! 

همونجوری پشت به من می ایسته: بهتره ندونی ... واسه خودت خوبه! 

بریده بریده میگم: تو آدم کشتی؟! 

با یه پوزخند برمیگرده: جایی که لازم باشه این کار رو میکنم.

از ترس دست و پام یخ میکنه.اون یه جانیه ... یه عوضیِ آدمکش! 

- میدونم داری به چی فکر میکنی ولی نمیخواد از من بترسی ... اگه میخواستم بلایی سرت بیارم تاحالا اینکار رو کرده بودم.

از اتاق میره بیرون و در رو محکم میبنده.

اون حتی واژه عشق رو هم به گند میکشه ... چطوری خام کاراش شدی کیانا؟! 

من فکر میکردم رفتارش صادقانه اس ... ولی انگار اشتباه فکرمیکردم

آدرین ... تازه میفهمم واسه چی اون حرفا رو زدی! متاسفم از این که خواستم فراموشت کنم.

تا وقتی که بمیرم هم دوست دارم.

نمیتونم جلوی حالت تهوعم رو بگیرم.میدونم که اگه معده ام خالی نبود بالا می آوردم ... 

سوز و سرما تا مغز استخونم نفوذ کرده! نمیدونم از ترسه یا سرما ولی خیلی سردمه

با زحمت روی تخت میشینم و ملحفه ی سفیدی رو که پایین تخت افتاده روی بدن بی جونم میندازم.

اولین بار توی زندگیم از موهای بلند و پرپشتم عصبی میشم.ای کاش کچل بودم

دستی روی پیشونیم میکشم و عرق سردمو پاک میکنم ... یعنی هیچ راهی نیست تا من از این زندگی خلاص شم؟! 

در باز میشه و مهراد بی اجازه میاد تو ... یعنی این کار و زندگی نداره؟ تحملش برام سخته

به دیوار رو به روییم تکیه میده و نگاهی بهم میندازه ... 

سرمو پایین میندازم.سنگینی نگاهش نمیذاره نفس بکشم! 

با قدم های آهسته ای به طرف من میاد و روی تخت میشینه: با این رو گرفتن ها و سکوتت هیچی حل نمیشه؟! 

از شدت انزجار صورتمو جمع میکنم.یعنی انتظار داره بعد از این بلاهایی که به سرم آورده خودمو بندازم بغلش؟ 

سرمو روی زانوی چپم میذارم و سعی میکنم حضورش رو نادیده بگیرم.

دسته ای از موهای لختم رو تو دستش میگیره و من متعجب سرمو بالا میارم ... 

لبخند تلخی میزنه و دست رو پایین تر میکشه وگونه ام رو نوازش میکنه.

زیر لب زمزمه میکنه: میدونی کیانا؟! گاهی وقت ها از خودم متنفر میشم که یه همچین حسی نسبت بهت دارم.از حماقت خودم بدم میاد ولی تازه با تو میفهمم که میتونم آدم باشم.میتونم احساس داشته باشم.میتونم عاشق شم

پوزخندی رو لبم جا خوش میکنه: خیلی خودخواهی ... تو هیچوقت بهم حق انتخاب ندادی.

سرش رو خم میکنه و به نقطه ای گنگ خیره میشه: من نمیذارم قلبت واسه یکی دیگه باشه! 

هیچی نمیگم ... اشک توی چشمام حلقه زده و آماده سرریز کردنه، به خودم هشدارمیدم: نه؛ الان نه! الان وقت شکستن نیست،باید قوی باشی

با بلند شدنش صدای تخت هم بلند میشه ... چهره اش درهمه! 

سرشو میندازه پایین و بدون اینکه نگاهم کنه میره بیرون ... 

زل میزنم به جای خالیش ... عطر تلخش توی اتاق کولاک میکنه ... 

دوباره میشم همون کیانای ضعیف،همونی که فوری میشکنه.حالم از خودم بهم میخوره

نمیدونم باید از مهراد متنفر باشم یانه ... حس عشق و نفرت رو باهم یه جا دارم ... موندم بین دوراهی

وقتی که نگاهم به چشماش می افته همه ی بدی هاش رو فراموش میکنم ولی وقتی که نیست تازه میفهمم با من و زندگیم چیکار کرده؟! 

هر روز بدتر از روز قبل ... هر ساعت بدتر از ساعت پیش.از زندگی نحس خودم خسته ام! دیگه آسمون هم برام تنگ شده ... 

نگاهی به کتاب هایی که به طور نامرتب پایین تخت روی هم افتادن میندازم.

همین نگاه باعث میشه که افکار تازه ای به ذهنم خطور کنه و تصمیم بگیرم بیخیال همه چیز بشم و خودم رو واسه مدتی از همه دور کنم ... خیلی وقته دانشگاه نرفتم و به احتمال زیاد این ترم می افتم.

موهام رو مرتب بالای سرم جمع میکنم و میرم سراغ کتاب هام ... 

همه چیز رو از ذهنم بیرون میکنم و برای یه زندگی جدید آماده میشم

***

با عجله لباس هام رو میپوشم و از خونه میزنم بیرون ... به خاطر خلوت بودن خیابون زمان زیادی طول نمیکشه که به دانشگاه میرسم ... 

بیخیال روی نیمکت روبه رویی ساختمان دانشگاه میشینم و بند کیفم رو میچرخونم ... 

با شنیدن اسمم سر بالا میگیرم.

شیوا با چهره ای خندون و چشمهایی که برق میزنه به طرفم میاد: کجایی تو کیانا؟! جزوه هات رو بهم دادی و رفتی حاجی حاجی مکه؟ 

چشمام از تعجب گرد میشه: جزوه هام؟ کی دادم بهت؟! 

میخنده و کنارم میشینه: مثل اینکه حواس پرت شدی ... 

زیپ کوله اش رو باز میکنه و میگه: بیا اینم ازجزوه ... نگی ندادما

با دیدن اون همه کاغذی که توی دستش بود خنده ام میگیره و میگم: آهان ... تازه یادم اومد! دختر تو نمیتونی یه ذره مرتب باشی؟ من اینجوری تحویلت دادم شلخته؟ 

درحالی که موهای اتو شده اش رو که کج ریخته روی پیشونیش مرتب میکنه میگه: همین بود دیگه ... 

سری به نشونه تاسف تکون میدم و هیچی نمیگم.اونم با دیدن سکوت من میگه: من دیگه میرم.بابت همه چیز ممنون

لبخندمیزنم و دستمو به نشونه خداحافظی تکون میدم.

***

وارد خونه میشم و نگاه پراضطرابی میندازم ... خوشبختانه مهراد نیست.

مقنعه ام رو از سرم بیرون میکشم و روی مبل پرت میکنم.موهای بهم ریخته ام رو مرتب میکنم و میرم تو آشپزخونه ... 

به طرف یخچال میرم و چشمم به یه یادداشت می افته ... به نظرم کار مهراده! از فکر خودم خنده ام میگیره: خب معلومه اون نوشته ... مگه کسی جز اون تو این خونه هست؟ 

کاغذ رو از روی یخچال برمیدارم و میخونمش: سلام ... من یه کارمهم دارم! احتمالا تا دوروز خونه نمیام.

مراقب باش ... مهراد

خوشحال کاغذ رو روی میز ناهار خوری میندازم و خودم میرم بیرون ... 

هیچی بهتر از این نمیشه دو روز راحت و بی دغدغه.

در حالی که میخندم به اتاق خودم میرم و به این فکر میکنم که تو این دو روز هرکاری دوست داشته باشم میکنم ... این دو روز مال خودمم! 

از پنجره نگاهی به بیرون میندازم ... هوا تاریکه و خیابون غوغا! 

روی کاناپه ولو میشم و پاهام رو از دستش آویزون میکنم.کنترل تلوزیون رو دستم میگیرم و بی حوصله کانال ها رو جابه جا میکنم ... حرص میخورم: اه ... اینا هم که دیگه شورش رو درآوردن ده دقیقه فیلم یه ساعت تبلیغ؛اینور تبلیغ اونور تبلیغ ... 

تلوزیون رو خاموش میکنم و کنترل رو روی میز پرت میکنم.

به سقف خیره میشم: حالا چیکار کنم؟ 

با فکری که به ذهنم خطور میکنه لبخند شیطونی میزنم و میرم طبقه بالا ... نگاهی به در اتاقمون میندازم! از لفظ اتاقمون خنده ام میگیره.

با عجله میرم تو و نگاهی از سر کنجکاوی به همه چیز میندازم: خب بذار ببینم آقا مهراد در نبود من با این اتاق چیکار کرده؟! 

ریز میخندم و شروع میکنم به گشتن توی اتاق ... 

با گشتن همه جا خیالم راحت میشه و نگاهی از تو آینه به خودم میندازم: هیچ مورد مشکوکی دیده نشد

دوباره میخندم و میشینم روی تخت: خب کیانا خانم ... تا میتونی از نبود مهراد استفاده کن.

از جام بلند میشم و میخوام برم بیرون که چشمم روی کمد سفید رنگی که گوشه اتاقه قفل میشه.به طرفش میرم و دستگیره اش رو به طرف خودم میکشم ولی هر کاری میکنم باز نمیشه ... 

عصبی مشتی بهش میکوبم و به دنبال کلید کشوی مهراد رو زیر رو میکنم: لعنتی! کجاست این کلید؟ 

از اتاق بیرون میرم و از حرص در رو به هم میکوبم ... دو قدم برنداشته با سر می افتم زمین ... 

زانوم درد میگیره و ناله ای از درد میکنم ... نمیدونم چرا نتونستم تعادلم رو حفظ کنم

با زحمت از زمین بلند میشم و زیر لب به مهراد بد و بیراه میگم.

***

نصفه شب از خواب میپرم ... از ترس چراغ اتاق رو روشن میکنم! 

آب دهنمو به زور فرو میدم و سعی میکنم به خودم تلقین کنم که همه چیز فقط یه خواب بوده.

با صداهایی که میشنوم مضطرب میشم جوری که آب دهنم به گلوم میپره و سرفه ام میگیره ... ای کاش مهراد اینجا بود.از ترس قالب تهی میکنم

چند بار وسوسه میشم که بهش زنگ بزنم ولی به خودم نهیب میزنم: چته کیانا؟ اگه همین الان از ترس بمیری هم حق نداری بری طرفش فهمیدی؟! 

سرمو روی بالش میذارم و سعی میکنم بخوابم ... 

حتی چراغ ها رو هم خاموش نمیکنم.

تو خواب و بیداری ام که گوشیم زنگ میخوره ... با چشمای نیمه باز دکمه اتصال رو میزنم.صدای مهراد که تو گوشی میپیچه خواب از سرم میپره و روی تخت نیم خیز میشم ... 

انگار ناراحته چون همش با لحن غمگین حرف میزنه: خواب بودی؟! 

با تمسخر میگم: نه! نصفه شبی خواب واسه چیه؟ 

حرفمو نادیده میگیره و آروم میگه: خب زنگ زدم که ... که ... 

حرفشو قطع میکنه و من بی حوصله میگم: بگو دیگه! 

نفس عمیقی میکشه: هیچی ... شب بخیر

قبل از این که جواب بدم قطع میکنه.نگران نگاهی به صفحه گوشی میندازم: یعنی چی میخواست بگه؟ 

بی تفاوت شونه ای بالا میندازم: لابد چیز مهمی نبوده! 

دوباره سرمو روی بالش میندازم ولی فکرم هنوزم مشغوله ... خداکنه اتفاقی نیفتاده باشه! 

این دو روزی که مهراد نبود به سرعت گذشت ... نه تنها خوب نبود بلکه به خاطر اینکه نمیتونستم درست راه برم اذیت می شدم ... 

با لباس بلند صدفی رنگی که تا پایین زانوم بود میرم تا در رو باز کنم.

مهراد با سر و وضعی نامرتب پشت در ایستاده بود و موهای مشکیش که همیشه مرتب بالا زده شده بود بهم ریخته بود و جلوی چشماش رو گرفته بود ... 

بی توجه به من داخل میشه و هیچی نمیگه ... از وضعیتش میشه حدس زد یه مشکلی پیش اومده! 

شروع میکنم به کندن پوست لبم و سعی میکنم حس کنجکاویم رو پنهان کنم ... 

فکر کنم خیلی وقته که جلوی در ایستادم چون مهراد با پوزخند میگه: چرا خشکت زده؟! انقدر منتظرم بودی؟ 

پوفی میکنم و میرم دنبال کار خودم: دیوونه! اصلا تعادل روانی نداره ... 

شروع میکنم به خشک کردن ظرف هایی که شستم و زیر لب غرغر کردن: روانی ... دیوونه! بعد از دو روز اومده برگشته میگه: چرا خشکت زده؟! 

دوباره شکلک درمیارم: نکنه خیلی منتظرم بودی ... آره خبرمرگت بیاد! 

مشغول حرف زدن با خودم بودم که با نفس هایی که به پشتم میخوره مور مور میشم.

برمیگردم و نگاهی بهش میندازم: چیه؟ خیلی منتظرم بودی ... 

میخنده: داری ادای منو درمیاری آره؟! 

چپ چپ نگاهش میکنم و میرم اون سمت ... نمیخوام زیر نگاهش باشم! 

خودمو با جا به جا کردن وسایل های روی میز مشغول میکنم ولی هنوزم سنگینی نگاهش رو حس میکنم.سرمو بالا میگیرم: واسه چی زل زدی به من؟! 

با بیخیالی شونه بالا میندازه و بازم سکوت ... 

کفری میشم و میخوام برم که دوباره همون اتفاق دیشب تکرار میشه ... پخش زمین میشم و چون کف آشپزخونه سرامیکه بیشتر دردم میگیره ... 

مهراد نگران به سمتم میاد: چی شد کیانا؟ چرا یه دفعه ای اینجوری شدی؟! 

مضطرب نگاهش میکنم: نمیدونم ... چند وقتی هست نمیتونم درست راه برم! نمیتونم تعادلم رو حفظ کنم

سرم داد میزنه: چـــــــی؟ الان باید این حرف رو بهم بزنی؟ 

صداش رو که بلند میکنه بغض منم میترکه: ف..فکر میکردم چیز مهمی نیس.

عصبی دستی به صورتش میکشه و درحالی که کمک میکنه تا بلند شم 

میگه: پاشو آماده شو بریم دکتر ... 

***

دکتر از بالای عینکش نگاهی بهم میندازه: دخترم توی خانواده کسی سابقه بیماری عصبی نداره؟! 

دهنم خشک شده ... بایرِ بایر! 

با تته پته جواب میدم: تا اونجایی که من میدونم نه ... الان یعنی من بیمارم؟! 

دکتر نگاهش رو از من میگیره: تا جواب آزمایش نیومده من نمیتونم حرفی بزنم ولی این علائمی که گفتی نشونه بیماری ام اسه! 

دیگه حرفاش رو نمیشنوم ... یعنی چی؟ همین رو کم داشتم ... 

از پشت پرده اشک نگاهی به مهراد میندازم انگار اونم شوکه شده ... 

سرمو پایین میندازم و برای حال و روز خودم اشک میریزم.

چند روزیه که من و مهراد هیچ حرفی باهم نزدیم ... منم مثل دیوونه ها یه گوشه میشینم و به دیوار سفید روبه روم زل میزنم.درکش برام سخته ... خیلی سخته! 

زندگیم از اون چه که بود بدتر شده ... غیر قابل تحمل شده! 

داشتم سعی میکردم رو پای خودم وایسم،داشتم دوباره زندگی میکردم ... 

دوباره امید داشت تو دلم جوونه میزد ولی این مریضی مثل تبری بود که به ساقه اش خورد ... 

در که باز میشه کورسوی نوری توی اتاق می دوه،نگاهمو به صورت مهراد میدوزم ولی هیچی معلوم نیس.روی تخت میشینه و برای مدتی سکوت میکنه ولی در آخر این سکوت شکسته میشه: 

کیانا؟! من نمیدونم باید چیکار کنم ... میدونم همه چیز تقصیر منه.من اینجوریت کردم واسه همین حاضرم بمیرم ولی تو هیچیت نباشه ... 

نفس عمیقی میکشه و ادامه میده: من خیلی با خودم کلنجار رفتم.ولی ... ولی نمیتونم ... من طاقت دیدن تو رو تو این شرایط ندارم.

دوباره سکوت برقرار میشه و صدایی جز ضربان تند قلبم به گوش نمیرسه.

باصدای گرفته ای میگم: یعنی چی مهراد؟! 

- میدونم خودخواهیه ... ولی باور کن اگه از هم جداشیم تو راحت تری.من به خاطر شرایطی که دارم نمیتونم ادامه بدم ... 

شوکه میشم: م ... من باور ... نم ... 

حتی حرف زدن هم برام مشکل میشه.

مهراد کنارم میشینه و سرش رو به دیوار تکیه میده: خواهش میکنم عزیزم ... 

خودت میدونی من چه آدمی هستم ... میدونی تا ته تو لجن فرو رفتم ... اگه بفهمن تو چه شرایطی داری اذیتت میکنن و ... 

حرفشو قطع میکنه و به سرعت از اتاق میزنه بیرون ... 

من میمونم و اشک هایی که چشمام رو پر میکنه ... 

من میمونم و دلی که با حرفاش خاکستر شد ... 

من میمونم و گلویی که بغض پاره پاره اش کرد ... 

انقدر فریادهایم را سکوت کرده ام که اگه به چشمهام نگاه کنی کَر میشوی! 

***

مثل مسخ شده ها نگاهمو به خیابون خلوت رو به روم میندازم ... زندگی ای که بدون رضایتم شروع شد بدون رضایت من هم تموم شد ... 

هنوزم باورم نمیشه که اون برگه رو امضا کرده باشم.درسته که آزارم داد ولی من بهش عادت کرده بودم داشتم سعی میکردم دوستش داشته باشم ... 

اشک هام بی اجازه سرازیر میشن ... ای کاش این راه تا ابد ادامه پیدا کنه.ای کاش میتونستم عطر تلخش رو برای همیشه حس کنم ... 

ولی آرزوهای من هیچوقت به حقیقت نمیرسه ... 

به خونه میرسیم.خونه ای که دیگه برای ما نبود! 

نگاهی گذرا به همه چیز میندازم ... روز وداع من با زندگی! 

مهراد نگاهم میکنه و با صدای ضعیفی میگه: کیانا ... یادت نره دوست داشتم! یادت نره عاشقت بودم ... داستان مرد دیوونه ای رو که باکاراش زندگیت رو بهم ریخت رو فراموش نکن ... 

چشماش پر میشه: خداحافظ کیانا ... خداحافظ عشق من

در رو که میبنده ته مونده احساسم هم میریزه زمین و خورد میشه ... 

مثل دیوونه ها میزنم زیر خنده: باورت میشه؟ رفت ... همه چیز تموم شد! 

میخندم و میخندم ولی این خنده آخرش تبدیل میشه به گریه ... به هق هق

تصمیمو میگیرم ... دیگه این زندگی تمومه ... همه چیز تمومه! 

میرم تو آشپزخونه و لیوان بزرگی رو پر آب میکنم ... قوطی قرص رو از تو کیفم بیرون میکشم و محتویاتش رو توی دستم خالی میکنم ... 

نفس عمیقی میکشم: بدرود زندگی ... 

با یه سرفه خشک هوشیار میشم ... پلک هام انگار از جنس سربه چون سنگینی میکنه.

یه نفس عمیق میکشم و ریه هام از بوی الکل پر میشه ... حدسش سخت نیست که بفهمم کجام! 

چشمام رو به زحمت باز میکنم و به دیوار رو به روییم خیره میشم.دیواری که بر خلاف تصورم رنگش سفید نیست ... 

اتاق خالیه خالیه و تنها صدایی که به گوش میرسه صدای بوق دستگاهیه که اعلام میکنه من هنوز زنده ام ... 

صداش آزارم میده: بیب..بیب ... بیب ... 

صدای قلبی که هیچ علاقه ای برای زندگی توش نیست ... 

از این که هنوزم محکومم به تحمل زندگی عصبی میشم.من این دنیا رو نمیخوام ... دنیایی که هیچی جز بدبختی نداشت.

معده ام سوزش وحشتناکی داره ... جای تعجبم نیس چون اثر مسمومیت قرص هاست.

صدای بازشدن در میاد و بعدش یه پرستاری که به زور بیست و شش سالش میشد جلو میاد.

با دیدن چشم های بازم متعجب میشه و تقریبا زبونش بند میاد: بهوش اومدی عزیزم؟ باورنکردنیه تو اثرات حیاتت به طور کل از بین رفته بود.

پوزخند میزنم: من اگه میخواستم زنده بمونم که اون همه قرص نمیخوردم ... 

با عجله از اتاق بیرون میره و یه دقیقه بیشتر طول نمیکشه که یه عالمه دکتر و پرستار میریزن سرم ... 

عصبی میشم ... از این شلوغی متنفرم

با صدای ضعیفی سرشون داد میزنم: تنهام بذارین ... بذارین به حال خودم بمیرم! 

***

خودمو تو این اتاق حبس کردم ... حتی نمیخوام مامان و کیمیا رو ببینم! 

عصبی از روی تخت بلند میشم،بس که دراز کشیدم بدنم خشک شده ... دیگه نمیدونم با چه زبونی بگم حالم خوب شده؟! 

پاهای برهنه ام رو روی سطح سرد کاشی میذارم.سرده مثل ... 

اه لعنتی ... چرا نمیتونم فراموشش کنم؟ همه چیز تقصیر آدرینه ... آره از وقتی که دیدمش بدبختی هام شروع شد.

اولین قدمو برمیدارم ولی سوزن سرمی که توی دستمه مانعه برداشتن قدم های بعدی میشه! 

با خشونت میکشمش ... خون فواره میزنه! 

بهش توجهی نمیکنم ... این روزها زندگیم فقط دو رنگ داره: سرخ سیاه

قدم های بعدی رو هم برمیدارم: یک ... دو ... سه ... 

شوکه میشم: یعنی خوب شدم؟! 

ولی خوب شدنم میشه یه آرزو چون سر قدم بعدی می افتم و سرم با ضرب به زمین برخورد میکنه ... 

ناله ای میکنم و سعی میکنم بشینم ... لغزش خون روی پوستم رو حس میکنم.

دستی به پیشونیم میکشم ... سرانگشت هام خون آلود میشه.

چشم هام رو میبندم و اجازه میدم اشک هام جاری شه ... 

صدای باز شدن در میاد.حتما پرستاره که مثل همیشه که میاد و بابت خونی کردن ملافه ها و لباسم دعوام میکنه ... بعدش یه آرامبخش میزنه و منو مثل همیشه خواب میکنه ... 

دستی روی صورتم میکشه و موهامو نوازش میکنه ... یعنی انقدر ترحم انگیز شدم که یه غریبه هم دلش برام میسوزه؟! 

نفس عمیقی میکشم ... نه این غریبه نیست این عطر سرد و آشنا ... 

چشمای خیسم رو باز میکنم و صورت تارش رو میبینم ... وسط گریه لبخند میزنم: آدرین! 

بقیه حرفم میون هق هقم گم میشه ... سرمو پایین میندازم و اجازه میدم اشک هام صورتمو خیس کنه.

تو این لحظه هیچ حسی بهش نداشتم ... نه نفرت نه عشق! 

فقط از این که کنارم بود آرامش پیدا کردم ... آرامشی که هیچ وقت با حضور مهراد نداشتم.

با یاد آوری مهراد قلبم سنگین میشه ... مهرادی که با سنگدلی گذاشت رفت.

صدای گرم آدرین تو گوشم میپیچه: گریه نکن کیانا ... خواهش میکنم! 

با دیدن سکوتم ادامه میده: فکر نمیکردم سر لجبازی با من خودتو تباه کنی ... من ... 

حرفشو قطع میکنم و با صدای گرفته ای میگم: لجبازی؟! رویاهام تبدیل به خاطره شدن ... درست مثل تو! 

این زندگی بهم یاد داد که اگه عاشق کسی بودی به روی خودت نیاری و فقط بهش یه حس پوچ داشته باشی: نه عشق نه نفرت ... 

میدونی چیه؟! تو این زندگی من بیهوده سوختم و خاکستر شدم ... درست مثل یه سیگار وسط لب های کسی که سیگاری نیست ... 

درخشش اشک رو تو چشماش میبینم: برام بمون کیانا ... 

لبخند کمرنگی بهش میزنم: دیر اومدی آدرین ... یه زندگی تباه شد! 

سرم گیج میره و چشمام سیاه میشه ... صورتش گنگ میشه

- کیانا من حاضرم برات بجنگم ... خواهش میکنم بهم یه فرصت بده ... 

دیگه حتی نمیتونم صداش رو بشنوم فقط صدای سوت کشیده ای گوشمو کر میکنه ... 

هیچی نمیفهمم و با حس نفس های گرمش رو صورتم به خلسه فرو میرم

میبخشمش و تسلیم میشم ... 

آزارم نداده ای ... فقط در انتظارم گذاشته ای! 

آن ساعت های درد آور،زمانی که قلب من باز ایستاد و تن من یخ شد

میدانستم که می آیی و من با تنی زخم آلود ... 

باتنی سراسر خون،در بستر مرگم

رنجی نبردم عشق من ... 

تنها انتظارت را کشیدم

این تو بودی که باید ... 

دلت را و نگاهت را عوض میکردی

تو بودی که پس از فرو رفتن در ژرفای دریایی که در سینه ام خفته است

آن را ترک میکردی ... 

به زلالی قطره ای که بر موج شبانه بنشیند

من در انتظارت بودم ... 

می دانستم که می آیی ... 

هیچوقت فکر نمیکردم که زندگی جدیدی رو آغاز کنم ... 

زندگی ای که آغازش پایان یه زندگی دیگه بود! 

ازدواج منو آدرین خیلی راحت و با رضایت خانواده هامون انجام شد ... هیچوقت لبخند مامان آدرین رو فراموش نمیکنم ... دستمو تو دستش گرفت و برام آرزوی خوشبختی کرد

نفس عمیقی میکشم: لابد دلش برام سوخت ... کیانای بدبخت! دختر بیست و چهارساله ای که یدفعه ای پیر شد ... توی چند ماه شکسته شد ... جسمم رو نمیگم،روحم از هم دریده شد

به خاطر عشقی که با یه نگاه شروع شد و با یه نگاه تموم ... 

این نگاه ها هر کدوم آغاز عشقی جدید بود و ... 

افکارم با صدای آدرین از بین میره: به چی فکر میکنی؟! 

صادقانه جواب میدم: به تو ... به خودم ... به این زندگی! 

به نظرت این همه دردسر و ناکامی ارزش این عشق رو داشت؟! ارزش شروعی دوباره اونم با هم؟ 

لبخند مهربونی میزنه: تازه میتونیم رو این حسی که بهم داریم اسم عشق رو بذاریم ... میدونی عشق وسختی مکمل هم اند ... 

با صدا زدن اسمم عصبی میشم و آدرین دستمو تو دستش میگیره: میخوام نترسی خب؟ جواب هر چی باشه برای من مهم نیست ولی من مطمئنم که تو سالمی! 

ته دلم گرم میشه و سری به نشونه تایید تکون میدم ... 

میره به طرف در شیشه ای که بالاش نوشته پذیرش.آب دهنمو به زور پایین میدم وسعی میکنم به خودم تلقین کنم که همه چیز خوبه و من سالمم ... 

چند دقیقه ای که به نظر من چند سال بود میگذره و آدرین با برگه ای که توی دستشه به طرف من میاد ... از تو صورتش نمیشه چیزی خوند.مثل آدرین سابق شده سرسخت و غیرقابل نفوذ

دستمو میگیره و میگه: بریم خونه ... 

قلبم پایین می افته و دستم یخ میکنه: یعنی چی آدرین؟! چی شده؟ 

- سوال نپرس کیانا ... 

***

آدرین رو به روم نشسته و نگاهش خیره به میز رو به روییشه ... 

نمیدونم این سکوتش یعنی چی ولی هر چی هست حس خوبی بهم منتقل نمیکنه.

صدای نفس عمیقش میاد و بعد چشم به صورت من میدوزه: جنبشو داری بشنوی؟! 

قلبم از تپش می ایسته و نفسم به شماره می افته: همه چیز تموم شد نه؟! تموم شد

به سمتم میاد و کنارم میشینه: کیانا مگه نمیگم آروم باش؟ مگه من هنوز چیزی گفتم؟ 

سرش داد میزنم: بس کن! فقط بگو چیه؟! جواب اون آزمایش لعنتی چیه؟ 

تو چشمام زل میزنه: تو سالمی ... این مشکلاتت هم به خاطر شوک های عصبیه که تو این چند وقته بهت وارد شده ... 

چشمام رو میبندم و دستم رو روی قلبم میذارم: خدایا ... باورم نمیشه! یعنی من؟! من سالمم؟ 

تو آغوش آدرین فرو میرم و اجازه میدم اشک هام سرازیر بشه ... 

***

رو به روی پنجره ی بزرگ پذیرایی ایستادم و خیره به فضای بیرون خونه ام ... 

خیلی قشنگه وقتی از پشت پنجره بارون رو تماشا کنی ولی زیر بارون بودن یه لذت دیگه ای داره ... 

از پشت در آغوش گرفته میشم: نبینم خانمی من داره بارون رو با حسرت نگاه میکنه! 

لب برمیچینم: خب دوست دارم برم بیرون دیگه ... 

گردنم رو میبوسه و زیر گوشم زمزمه میکنه: بری بیرون جوجوی من مریض میشه ... 

میدونم میخواد حرص منو دربیاره.با خشونت کنار میرم: تو به بچه ات بیشتر از من اهمیت میدی؟! 

میخنده: ای جان ... مامان حسود

با دیدن خنده اش منم لبخند میزنم و دستم رو روی شکم برآمده ام میکشم ... 

پوزخندی میزنم: راستی جوجوت خودش میخواد بره بیرون من هیچکاره ام ... 

دوباره میاد سمتم و من تو آغوشش گم میشم زیر لب زمزمه میکنه: شیطون! 

هیچی نمیگم ... تنها صدایی که به گوش میرسه تپش منظم قلبشه که برام 

منبع آرامشه ... 

***

گاهی وقت ها زخم های زندگی همون موقع خودشون رو نشون نمیدن

وقتی میان که دیگه درمانی براش نیست

مثل عشق ... 

وقتی سراغت میاد که دیگه خیلی دیر شده ... 

خیــــــلی ... 

ولی وقتی میاد زندگیت رو تغیر میده و رویاهات به حقیقت میپیوندن رویاهایی که هیچوقت تموم نمیشن! 

پایان

یکشنبه 24/6/92

ساعت: 4.50 ب.ظ

پایان نهایی :  شهریور 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

 نویسنده: http://www.forum.98ia.com/member240324.html

 طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member137679.html

  ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member147812.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com