www.negahdl.com

نگاه دانلود

آبرویم را پس بده | moon shine کاربر انجمن نودهشتیا

سخن نویسنده

این روزها همه چی عوض شده ..یادمه زمون ما حتی دوست پسر دوست دختر بودن هم ننگ بود وگناه کبیره ..اون زمان حتی اگه با یه پسر نامحرم دست میدادی... میشدی هرزه وفاسد ونااهل و...عقوبتت میشد تف ولعنت ..

وحالا تو این زمان ..این مشکل دوست دختر... دوست پسر داشتن حل که نشده هیچ ..صد درصد بدتر شده ...

حالا بعضی...( توجه کنید) ...بعضــــــــی ..دخترها با کلی پسر دوست که میشن هیچ ...دست میدن وروبوسی که میکنن هیچ ...تو بغل بی اف هاشون که میرن هیچ ...بلکه کارهایی میکنن که یه وقتهایی منِ زن ...منِ مادر ...من همسر از غرایزی که خدا تو وجود انسان به ودیعه گذاشته حالم بهم میخوره ..

این داستان رو برای اونهایی مینویسم که نمیدونن با دراختیار گذاشتن خودشون دربرابر تمام تمایلات ریز ودرشت شهوانی خودشون ودوست پسرهاشون چه بلایی به سرشون میاد ...

این داستان رو از دل اون کسائی مینویسم که یه زمانی فکر میکردن اگه همهءدار وندارم رو دراختیار به اصلاح دوست پسرم یا عقشم بذارم اونوقته که پیشش ارج وقرب پیدا میکنم...

خیلی از این رابطه ها انی هستن ..زودگذر وسریع ..پیش همن وبعد از یه مدت همه چی تموم میشه

ولی بعضی ها فکر میکنن نه ....این مرد قراره یه روزی شوهر من بشه ..چرا جلوی رابطمون رو بگیرم ..

بزار باهاش باشم چه فرقی داره چهار تا کلمهءعربی بینمون بخونن ومن قبلتُ بگم یا نه ...

من ودوست پسرم ..من ومرد اینده ام بالاخره مال همیم... پس دم رو غنیمته 

این جور ادمها اگه شانس بیارن که بعد از یه مدت رابطه .....اون مرد از زندگیشون خارج میشه ودیگه هم نمیبیننش ..

ولی یه وقتهایی هم خدا راهی رو که دوست دارن جلوی پای این دخترها میذاره ..اینکه با همون مرد ازدواج کنن ..حالا باید دید این زندگی به کجا میرسه 

نثر نوشتنم یه جورهایی شبیه به رج زدن هاست یه جوری حال وهوای دلم بدجوری گرفته بود 

به خاطر همین همون جوری مینویسم ..اوایل داستان مطمئنا اعصابتون خرد میشه ..ومن از قصد این طور مینویسم 

که اگه یه نفر ..فقط یه نفر شرایط بالا رو داشت ومیخواست همچین بلایی سرزندگیش بیاره بخونه ورفتارش رو درست کنه ...ولی قول میدم درنهایت اخر داستان خوب تموم بشه 

فصل اول 

(شاخه ی تکیده.. گل ارکیده ...)

****

-کفش وجورابهاتو دربیار ..

-چی ..؟

بغض تو گلوم وقطره های اشکم از هم سبقت گرفته بودن ..دیگه از این همه خفت به فغان اومده بودم ...خدایا من دارم به کدوم جرم بازجویی میشم ..؟

 -گفتم کفش و جورابهاتو دربیار ..

 با اشکهایی که دیگه حتی نمیتونستم جلوی ریزششون رو بگیرم ...اروم کفشهام رو دراوردم ...

 کفشهای ساده وقدیمیم رو که حتی گوشه هاش زخمی بود ومجبور بودم به خاطر معلوم نشدن سوراخ های کنار کفشم جوراب مشکی بپوشم ..

نمیخواستم جورابهام رو دربیارم ..نمیتونستم ..

-یالالله گفتم جورابهات ..

نمیخواستم ..خدایا میبینی؟ نمیخوام ..ولی بنده ات ...همین بندهءمغرورت ...داره زورم میکنه ..

دستم به سمت جورابهام رفت یه قطره اشک درست کنار پام رو موزائیک افتاد که در باز شد ..

-اینجا چه خبره ..؟

اونقدر خفت کشیده بودم که همون جور که خم بودم از درد تا شدم وصدای هق هقم اطاق رو گرفت . دستهام رو رو صورتم گذاشتم وزار زدم به بخت شومم 

صدای امیر حافظ رو درست نمیشنیدم ولی معلوم بود که از دیدن پدرش اون هم تو این ساعت از روز تعجب کرده ..

-سلام حاجی شما کجا ؟اینجا کجا ..

-علیک سلام ..اینجا چه خبره ..؟

صدای طعنه امیز امیرحافظ چنگ زد به اعصاب ناارومم 

-خانم دزدی کرده دارم دستش رو رو میکنم ..

نفس حاج رسولی به قدری سنگین بود که حتی من هم میون هق هق هام صداش رو شنیدم ..

-لا الله الا الله ..مگه تو خدایی که داری آبروی یه آدم رو میبری ..؟

 -حاجی مطمئنم کارخودشه ..

 صدای نیمه بلند حاجی من رو هم ترسوند

-میشنوی چی میگم امیر حافظ..؟دارم میگم مگه خدایی که همه چی رو بدونی ..

-ولی حاجی ..

-برو بیرون..برو بیرون تا بیشتر از این گند بالا نیاوردی ..

اشکهام بی مهابا میریخت ..بهم گفته بود دزد ..تهمت دست کجی زده بود ..

به من... به منی که برای یه لقمه نون حلال حاضربودم هرکاری بکنم حتی طی کشیدن کارخونه ..

درکه بسته شد صدای گریه ام هم بلند تر شد ..اونقدر تحقیر شده بودم که میون همون زار زار گریه ام نالیدم ...

-میبینی حاج رسولی ..میبینی پسرت با من چه کرده ..؟

صدای نادم حاج رسولی هم نتونست دلم رو اروم کنه ..

-شرمنده ام دخترم ..

-شرمندگی شما چی رو عوض میکنه حاج آقا ..؟

-بپوش دخترم ..

اونقدر دلم پربود که بی توجه به تمام محبت هاش ..به تمام پدرگریهاش برام ..

توپیدم ...

-اگه دخترتون بودم اونوقت پسرتون بهم تهمت ناروا نمیزد ..منو اینجا گیر نمیانداخت که نکنه یه ریال از تو کارخونتون ببرم بیرون ..من رو نمیسپورد دست خانم شریفی تا لباسهام رو بگرده ...

-بیشتر از این چوب کاریم نکن دختر جان .. امیرحافظ بچه است ...جوونه ..پخته نشده ..

-حاج رسولی میدونید با ابروم بازی کرد؟ ..میدونید جلوی چند نفر خاروخفیفم کرد ..؟حالا من دیگه با چه رویی بین این ادمها سر بلند کنم ..

زار زدم ..

-چون پول ندارم ..چون فقیرم ..چون یه ادم اس وپاسم ..باید ابرو هم نداشته باشم …باید هرانگی که خواست بهم بزنه ..؟

یه نفس گرفتم وبا بغض گفتم ..

-حاج رسولی ...بد کرد با من ..

حاجی جعبهءدستمال کاغذی رو از رو میز برداشت وکنارم خم شد ..نگاهش رو با متانت به یه جای دیگه دوخته بودانگار شرمش میشد تو چشمهام نگاه کنه وبگه تا پسرش رو ببخشم ...

خودش هم میدونست که پسرش چه بلایی به سر من اورده بود ....

-شرمنده ام جز شرمندگی حرفی ندارم ..

چند تا دستمال کشیدم بیرون ..

-شما چرا شرمنده ای ..؟شما که بهت تهمت دزدی نزدن ..؟شما که پول داری ..افتخار داری . همه چی داری ..

همه پشت سرت نماز میخونن حاج رسولی ..من شرمنده ام ..من رو سیاهم ..منم بندهءبی ابروی خدا ..

دستهای حاجی مشت شد 

-چرا دلت اینقدر پره دخترجان...آبروت رو برات پس میگیرم .. ..

 دستمال کاغذی تو دستم رو خورد کردم وپرت کردم رو زمین 

-ابروی من مثل این تیکه های پخش شدهء دستماله ..میتونی جمعشون کنی حاجی ..؟

اگه میتونی بسم الله ..ولی بدون باید تا بشی ..باید زانو بزنی ..باید بگردی دنبال تک تک ریز ریزهاش ..

میتونی حاجی ؟...میتونی غرور خودت وپسرت رو بشکنی آبروی من رو برگردونی ؟نمیتونی حاجی ..

 چرا اینقدر بی رحم شده بودم ..این مرد حاج رسولی بود ..کسی که هربار بی مزد ومنت کمکم کرده بود 

 ولی با این کار پسرش چشمم رو رو همه چیز بسته بودم ...حس میکردم کاسهءچشم حاجی خیس شد ..

-نمیتونم ولی سعیم رو میکنم ..

بغضم رو قورت دادم ..

-نخواستم ..تاحالا از صدقه سریتون نون بردم تو سفره ام ..نمیخوام سرخم کنید ..نمیخوام به خاطر من.. شما خم بشید ..

من میرم به حرمت اون نونی که تو سفره ام بردم ...حرمتتون رو نگه میدارم ومیرم ..

شروع کردم به پوشیدن کفشهام وبعد هم خم شدم روزمین تا دستمال کاغذی ها رو جمع کنم ..

حالا اگه سرکارم برنمیگشتم هم مهم نبود... حداقل تمام اون بار خفت وخاری رو رو دوش حاجی گذاشته بودم ..

خدای من هم بزرگ بود ..بالاخره یه جایی.. یه کاری پیدا میکردم ..

حاجی کنارم خم شد وگوشهءمانتوم رو گرفت ..

-بلند شو دختر جان... میگم بیان تمیزش کنن ..

-نه جمع میکنم 

وجمع هم کردم .وهمه رو ریختم تو سطل اشغال درست مثل ؟؟؟ ..

خواستم برم سمت در که صدای حاجی بلند شد ..

با همون چشمهای خیس از اشک برگشتم به سمت حاجی ...

حاجی با شرمندگی پرسید ..

 -ارکیده خانم مارو بخشیدی ..؟

دوباره کاسهءچشمهام پر شد .. ...کی قرار بود خلاص شم از این همه حقارت ...؟

 -من کیم که ببخشم حاج رسولی ..خدا از گناه پسرت بگذره من که دارم میروم و..

بغض توگلوم اجازهء نداد بیشتر از این حرف بزنم .. امان از این بغض ودرد تو سینه 

چی میگفتم من ..؟کجا میرفتم ؟..تو این برهوت تنهایی کجا رو داشتم که برم ..?

صدای پر صلابت حاج رسولی پنجه کشید به افکارم ...

 -نه شما نمیری ..شما میمونی تا همه چیزرو به حالت اولش برگردونم ..

یه پوزخند ناخواسته نشست کنج لبم ..

 -ولش کنید حاج رسولی ..آدم بزرگی نیستم که طبقه ام بالا باشه .همین که گفتین بهم اطمینان دارین برام بسه ...دوست نداشتم حداقل شما راجع من فکر بد بکنین ..

بابت حرفهایی هم که زدم معذرت میخوام درست نبود گناه پسرتون رو به پای شما حساب کنم ..

 -چرا بری دخترم ..؟مگه آبروت رو نبرد ؟..مگه جلوی همه بهت نگفت دزد؟ ..حالا بمون وبه همه ثابت کن که دزد نیستی با عملت به همه بگو که پسر من اشتباه کرده ..

تو دلم گفتم

( من رو با کی در میندازی حاجی ..؟با پسرت ...؟با نبض تپندهءکارخونه ات ...با کسی که با یه گوشهءچشمش ده تا مثل من رو میخره ومیفروشه ...؟فکر میکنی تو این نبرد نا جوانمردانه کی میبازه ..؟خب معلومه ...ارکید پیشونی سوخته ...)

 -حاج اقا چرا اینکارو میکنید مگه من کیم؟ ..تو این مملکت هرروز کلی ادم متهم میشن ..وکسی هم جوابگو نیست.. من هم مثل اونها ..

-من به اون ادمها کاری ندارم ...به کاروکاسبی این مملکت هم کاری ندارم ...بلکه با سرنوشت تو کار دارم ...

 تو داری پیش من کار میکنی... پسر من بهت تهمت زده ..نمیتونم ساده بگذرم ..امیرحافظ باید درست بشه ..باید یاد بگیره که رو قیافهءادمها قضاوت نکنه ..

 -پس من رو برای تنبیه کردن پسرتون میخواید ..؟

 -این چه حرفیه ..؟من نمیتونم دو روز دیگه که افتادم مُردم... اون دنیا جواب دل شکستهءتو رو هم بدم ..هرچقدر که خوب باشم حلال وحروم سرم بشه ودل خلق الله رو بدست بیارم 

بازهم تنم میلرزه که اون دختر به خاطر رفتار احمقانهءپسر من بی آبرو شد ..نمیتونم ولت کنم دخترجان.

دوباره عزم رفتن کردم ..ولی با یاد اوردی چند دقیقهءقبل برگشتم ..

 -حاج اقا یه سوال بپرسم ..

 -بپرس دخترم ..

 -از کجا میدونید که من دزد نیستم ..شاید واقعا اون چک رو ورداشته باشم ..

حاجی یه لبخند ملایم زد ...

 -دخترجان من ادم شناس قابلیم ..شصت وپنج سال ...صحبت یه عمره ..دوبرابرتجربهءتو واون پسر ...دیگه میدونم جنس گریه ات چیه ..

میدونم وقتی تو چشمهات نگاه میکنم غصه داری یانه ..

میخواستم بهت بگم امروز رو مرخصی بگیری ..ولی دیدم صلاح نیست ...بمون سر کاروعزتت رو پس بگیر ازهمین پسربیفکرمن هم پس بگیر 

شاید با این اتفاق سرش به سنگ خورد وادم شد ..شاید فهمید که نباید این جوری راجع به یه ادم بی گناه قضاوت کنه ..

 واقعا برای خودم متاسفم که بعد ازیه عمر خدا خدا کردن ....پسرم تبدیل به کسی شده که خیلی راحت به دیگران تهمت میزنه وبه عواقبش هم فکر نمیکنه

از روت شرمنده ام دخترم ...ایشالله که حلالم کنی ...

حس کردم شونه هاش زیر بار حرفهام به قدری خم شده که دیگه راست نمیشه ...

-برو دخترم ..وحلالم کن ...

نگاهم به صورت ومحاسن زیباش افتاد ...این مرد غرق نور بود ...برام یاداور محبت خدا بود ..فقط خدا میدونه که تا حالا چقدر بهم کمک کرده ودستم روگرفته ...

 واقعا دلم نمیومد با این سنگدلی ...روح وروانش رو ازار بدم وکاری کنم که مدام شرمنده باشه ...

 درسته که پدر امیرحافظ بود ..درسته که پسرش ناتو از اب دراومد بود وجنسش خراب بود ..ولی مرد بود ...ومن مدیون تموم محبت های پدرانه اش ...

برگشتم به سمتش واز ته دل گفتم ...

-حلالید حاج رسولی ..نگران نباشید ...

(این روزهایم به تظاهر میگذرد 

 تظاهر به بی تفاوتی تظاهر به بیخیالی به شادی...!!!!

 به اینکه دیگر هیچ چیز مهم نیست اما...

 چه قدر سخت میکاهد از جانم این نمایش)

سوار سرویس شدم بازهم نگاهم روی حسامی چرخید ..کسی که از روز اولی که پامو گذاشته بودم تو این سرویس فقط بهم نگاه کرده بود ..ساکت واروم ..بدون حرف 

نگاهش روی صورتم چرخید ولی من زودتر از اون چشمهام رو گردوندم ورو گرفتم ..امروز از اون روزهایی بود که نه حوصله داشتم... نه اعصاب وکشش کافی ..

صدای پچ پچ همکارام کم کم داشت برام واضح تر شد ..

-مثل اینکه پسرحاجی مچش رو گرفته .

-وای راست میگی .؟به قیافه اش كه نمیخوره دزد باشه ...

-خب دیگه اونی که ناخلفه.. نمیاد رو پیشونیش بنویسه من دزدم یا دستم کجه ...

-اره والله راست میگی ..ادم دیگه تو این زمونه نمیتونه حتی به چشمهاي خودشم اطمینان داشته باشه ..

نگاه حسامی سنگین تر میشه ..سنگین وسنگین تاجایی که پَرِ چادرم رو رو صورتم کشیدم واشکایی که پشت پلک چشمام حبس شده بودن و ازاد کردم ..

دلم به قد دنیا از همهءدنیا گرفته بود ..امروز از اون روزهایی که فقط میخواستم چشم ببندم ..بمیرم تا ابد ...زیر لب زمزمه کردم ..

(کــــــــــــــــآش

میــــــــشد

آدمــــــــــــــ……..

گــــــآهی

به اندازه ی نـیــآز، بمیـــــرد!!! 

بعد بلند شــــــود

آهستــــه آهستــــــــه 

خــــــــآک هایش رآ بتکــــــــآند 

گردھآیش بمآند 

اگــــــــر دلش خوآست، 

برگردد به زنــــــــــدگی. 

دلش نخوآست، 

بخوآبــــــــــــــــد تا ابـــــــــــــــــــــــ د)

نه هوایی فرو کنی تو شش هات ..نه انرژی ای بدی به قلبت برای تپیدن ..فقط بمیری ..بمیری وتموم 

از زیر چادر خیره شدم به شهر سُربی... به ادمهای خاموش... به مردم مُرده ..

 خدایا اینجا کجاست که زندانیاش به حبس محکوم شدن ...اون هم تا ابد ...؟نفس نفس تا ابد ..؟

گه گاهی هم یه دل خوشکنک ساده... برای راحت تر طی کردن عمر محکومیت .

نگاه خیرهء یخ زده وسردابه ام.... به خیابون های پرازتلخی میوفته ...اشکام رو اروم اروم پاک میکنم ..با احترام ...

 حرمتشون رو نگه میدارم ..حرمت قطره هایی که اگه نبودن.... تا حالا غمباد این دلم رو زیر و رو کرده بود 

سرکوچه که رسیدم اقای خسروی وایساد... مثل همیشه... مثل این دوسال ...بی حرف وبی کلام ..

ومن پیاده شدم...مثل همیشه ...مثل این دوسال ...بی حرف وبی کلام .

نگاه حسامی بدرقهءراهم شد تو پا گذاشتن به زهر هلاهلی که هرروز غلیظ تر از قبل میشد ..

قدم گذاشتم تو گنداب زندگیم ..سلام بخت وپیشونی سوخته .ارکیده دوباره اومده تا تَن بِده به سیاهی هاتون ..تا بسوزونه باقی عمر سوخته اش رو .

پا گذاشتم رو زمینی که حتی شک داشتم که خدا از اون بالا ی اسمونها گوشه چشمی هم بهش داره یا نه ...

اصلا میدونه این تیکه زمین وجود داره یا مثل اون قسمت از مثلث برمودا گم شده تو دل زمین ..؟

قدم هام سست بود ..سست وبی جون ...نگو چرا سست .؟نپرس چرا بی جون ..؟

مگه تو زندگیم رو ندیدی؟ ..مگه ندیدی قضا وقدرم رو؟ ...مگه لمس نکردی حقارتم رو؟ ..

این سستی هم مال یه حقارت دیگه است... مال زندگی کردن با موجودی به اسم سپهر ..با حیوونی که سگ پاسوختهءدم درحیاط هم شرف داره بهش ..

چهار چوب زنگ زده با درسبز لجنی ...مثل هرروز بهم دهن کجی کرد..

به این کسی که سست وبی جونه ...از زندگی با سپهری که... مرد نبود ...نامرد هم نبود ..حیوون وجن واِنس هم نبود ..

هرچی بود ...من عاجز بودم از کشفش ..از کشف موجودی که سه ساله دارم سر به بالینش میزارم وهرروز عطر یه زن غریبه رو از لابه لای دکمه های صدفی لباسش بو میکشم ..

خیانت که شاخ ودم نداشت ...مال پسر همسایه هم نبود ...خیانت رو پَر سفرهءمن نشسته بود... چه با دعوت ...چه بی دعوت ..

مثل یه ربات چادرم رو بالاتر کشیدم ..کلید دروانداختم ورفتم تو .

به نظرت روزی سردتر وپژمرده تر از امروز هم وجود داره ..؟نه نداره ..

اخه امروز خدای اون بالا .....دست جدیدی برام رو کرده بود ...انگ دزدی ..انگ دست کجی ..به منی که خودش میدونست حاضر بودم بمیرم ولقمهءحروم از گلوم پائین نره ...

من که زندگیم رو روپایهءحلال وحرومی گذاشته بودم این عاقبتم بود... چه برسه به بردن لقمهءحروم سرسفره ام 

دروبازکردم ..بخت سوخته وانتخاب غلط واشتباهم بهم سلام کردن ..پاگذاشتم تو حیاط 3 در3 ..

انتخاب غلط پررنگ شد ..پررنگ وپررنگ... تا جایی که من رو حبس کرد تو خودش 

.تو جواب این انتخاب ..تو عقوبت این خیره سریها ...

چادرم رو از سرم برداشتم.. کمرم قد یه کوه سنگین شده بود ..

(ای کاش میــــــــشد

آدم

گــــــآهی

به اندازه ی نـیــآز، بمیـــــرد!!! )

التماس میکردم مثل همیشه ...مثل سه سالی که تنم به مزهءکمربندش بدجوری عادت کرده بود ..

-نزن ...بی انصاف نزن ...

نزن که دیگه این تن وبدن خسته طاقت یه ضربهءبیشتر رو نداره .نزن که با هر شلاق اضافه خون وجونی نمیمونه .

اخه چرا میزنی ..؟چرا کباب میکنی ..؟چرا این تن به گل نشسته رو شکسته تر میکنی ..؟

مگه من چیم ..؟کیم ...؟به غیر از یه زن ...؟به غیر از یه همسر ..؟تا کجا میخوای پیش بری ؟...کی این ولع سیری ناپذیرت تموم میشه ..

بازهم شلاق بود وضربه های مشت ولگد ..دردشون اونقدر زیاد وزیاد زیاد شد که دیگه حس نمیکردم ..که دیگه درک نمیکردم داشتم میرفتم رو ابرها .داشتم اسوده میشدم از بند زن بودن ..

ولی بازهم میون ضربه ها التماس میکردم ..

-نزن بی غیرت ..

به توای که داری زندگیم رو میبینی میگم ...غیرت که به رگ برامده نیست ...به بازوهای برجسته نیست ..به عدالتِ ...به حفظ حریم زنانگیم ..

به اینکه وقتی عصبانی میشی با خودت بگی اون زن ومن مرد ..اون نازه ومن نیاز ..اون حوّاست ومن ادمی که به عشقش از بهشت رونده شدم .

ولی چقدر زودفراموش کردی ..که تو ادمی ومن حوّام .چقدر سریع از یاد بردی که حوّا همون حوّای سابقه ولی تو دیگه اون ادم قبل نیستی ..اون عاشق بی قرار که اسمون رو به زمین میاورد نیستی ..

صدای نفس نفس از یه جای دور میاد ..از میون کلی مه وبوران ..خسته شده ...حق داره ..زدن یه ادم کم چیزی نیست 

انرژی میبره ..خستگی داره ..داره نفس تازه میکنه تا بره برای راند بعدی ..راند بعدی .؟

منظورم چیه ..؟کتک یا مشت ولگد ..یا یه همخوابگی دیگه ...تو دل کثافت تن وبدنم ...

حکایت من حکایت همونیه که از درد زیاد ..زده به طبل بی عاری ...

پوست کلفت شده تو سختی ها ...محکم شده تو چینش لوگوهای رنگارنگ زندگیش ..

بازهم بی اراده زمزمه میکنم ..

(من همونم كه یه روز می خواستم دریا بشم

 می خواستم بزرگترین دریای دنیا بشم

آرزو داشتم برم تا به دریا برسم

 شبو آتیش بزنم تا به فردا برسم)

رسیدم ..اما به کجا ...؟خب چی عایدم شد از این رسیدن ...؟شد این رویای کَبَره گرفته ..شد این زندگی سراپا نجاست وکثافت ..

صدای زمزمه ام رو حتی بعد از این همه عصبانیت هم میشناسه ...میشنوه وحالش عوض میشه ..انگار تازه میفهمه ...

اِ اِ؟دیدی چی شد ...؟اینکه همون ارکید خودمه ..همونی که پاشنهءدرخونشون رو برای بله گرفتنش از جا کندم ...

ای دل غافل ..پس تو کی هستی ..؟تویی که سروصورت وبدنت پراز کبودی وزخم شده چه جوری رخنه کردی تو زندگیم ..؟

حافظه اش دوباره میپَره به گذشته ..مرد شیک پوش من که عطر(کِنزووایِرش) تمام بینیم رو پرکرده ..قلاب کمربند رو ازاد میکنه از دستش ...

یادش سوخته!! ...یه زمانی!! ...تو دوران جاهلیتم !!...چقدر این رایحه رو دوست داشتم 

دستهاش بعد ازچند ماه نبودن ...پَرمیکشه برای دراغوش کشیدن جسم مرده ام ..

میدونی چی تو این لحظات بدتر از مردن ...ازار دهنده است ..؟

اینکه نمیدونی عشق رو باور کنی یا نفرت رو ..نمیدونی اینی که داره میدَّره لباسهات رو... عاشقته یا فارق؟ ...مجنونته یا قاتل ؟

اینی که داره لبهاش رو رو زخم های خونی صورتم میکشه... این کسی که انگشتهاش رو رو زخم قلاب رون پام میکشه ..چی تو ذهنشه ..؟

چه تصویری از من تو ذهنش ساخته که این جوری داره لهم میکنه ...

بیا تو حداقل بهش بگو ..بهش بگو اینی که داری از لمس پوستش نئشه میشی... همونیه که التماس میکرد تا نزنیش ...

همونیه که تا یه ساعت پیش از سگ خونه ات هم کمتر بود ..؟

بیا بهش بگو ...عصبانی شدی ،کمربند رو از کمر شلوارت بازکردی وبه روی تن وبدنش کشیدی ،عیب نداره ..دستت درست ...

ولی دیگه چرخش کمربند توی دستت وازاد کردن قلابش ...برای زدن تن وبدن این زن سیاه بخت ... چه حکمتی داشت ...؟

بس نبود این گوشت وخون رگه رگه شده ؟....کافی نبود این کبودی های پهن دلمه دلمه شدهء رو شونه وکتف وکمر ورون پاش ؟....

باید حتما قلاب کمربندت رو هم با تن وبدن ارکید سینه سوخته اشنا میکردی .. تاحرصت بخوابه .. ؟

حالا که نئشه شده.... لمس شده از وس.وسهءتن همون دخترک گذشته ...شده یه مرد دیگه ..شده همون آدم هزار رنگ حوّا ..

همونی که یه روزی به عشق فردوس برینی که وعده اش رو داده بود پا گذاشتم تو حجله اش ....وبله دادم به همهء یا علی هاش ...

ولی الان... از اون همه یا علی ...یه قلاب کمربند مونده وضربه های محکم ودرد تنم ...

این لحظه ها ...از اون موقع هائیکه میخوام هوار کنم ....میخوام بگم اینی که داره زجر میکشه ..چه فرقی با اونی که یه ساعت پیش پنجه ات رو تو موهاش فرو کرده بودی وپوست سرش رو با زورغلفتی میکندی ..داره؟

بدنم که از شدت درد مچاله میشه ... سربلند میکنم ونگاهم رو میچسبونم به سقف اطاق ..

اگه خونه ام سقف نداشت حتم دارم که میرفت ومیچسبد به حریم کبریایی خدا ....و اونوقت بود که میتونستم ازش بپرسم ..

-خدایا! ..خسته نشدی از این همه درس عبرتی که به بنده ات دادی ...؟

بس نبود تکلیف های شبی که هزاران هزار بار از رو تصمیم کبری نوشتم ودم نزدم ...؟

کی میخوای تمومش کنی خداجون ..؟.

یه وقتی اون قدیم ندیم ها خیلی مهربون بودی ..بعد از کلی دعا دعا وخدا خدا ...حاجت روام کردی ....اخر سرمن رو زن سپهر کردی ..

 ولی حالا سه ساله که دخیل بستم به دامنت ..

نیستی ..؟

هستی ...؟

نمیبینی ..؟

یا خودت رو به ندیدن میزنی ..؟

لب میگزم وچشم می کَّنَم از سقف خونه ام ..که زیرش یه عالم گناه وکُفر خوابیده ..

از زیر چشم ...تو بین دردِ درد آور تنم ....یه نگاه زیر زیرکی میندازم به سقف کَبَره بستهءخونه ام ومثل یه بچهءدوساله لب ور میچینم ..

-کافر شدم خداجون ..نه .؟تو ببخش ..این قلاب تمام فلزی ...عجیــــــــب درد اوره ..کافر میکنه مسلمونت رو ..بی دین میکنه بنده ات رو ..چه توقعی از ارکید بی جونت داری ..؟

ای کاش هیچ وقت این ساختهءبشر نبود... اونوقت شاید من هم این قدر ازت سرد نمیشدم خداجون .اینقدر دلزده از قضا وقدر وتقسیم زندگیم ...

صدای نفس های سپهر درست مثل یه موسیقی ناهنجار گوشهام رو ازار میده ..

-بخون ارکید ....بازم برام بخون 

ولی من نمیخوام بخونم .نمیخوام وسیلهءعیشش رو بیشتر کنم .دستش که به سمت سگک کمربند میره... زبونم باز میشه ناخواسته 

(توی چاله افتادم خاك منو زندونی كرد

 آسمونم نبارید اونم سرگرونی كرد

حالا یه مرداب شدم یه اسیر نیمه جون

 یه طرف میرم تو خاك یه طرف به آسمون)

-عاشقتم ارکید... تو تنها زنمی ..تویی که هرکاری بکنم بازهم هستی ...

صدام دندونه دار میشه ..

خدایا بگو این دل تا کی طاقت بیاره؟ ..تو فقط یه لطفی کن وزمان بگو ..حداقل یه امیدی برام باشه ..

اینجوری که همه اش شده ذلت ...همه اش شده سفریک طرفه به جهنم روی زمینت ...

دردها ...نفس کشیدن ها ...چرا اینقدر تهوع اور شده؟ ..

باز هم بی اراده میخونم ..تا فراموش کنم ...تا شاید برم تو شیرینیِ اندک رویاهای قدیمی ..

(خورشید از اون بالاها ...زمینم از این پایین

 هی بخارم می كنن زندگیم شده همین)

..درد ..درد ...خدایا ..صدام رو میشنوی ..؟ من الان میخوامت .گوشه چشمی بهم بنداز ..

به خداوندی خودت که من هم بنده اتم ..درست مثل همینی که داره نئشه میشه ...چه فرقی بین من واون هست ؟

..به جز اینکه اون مردِ ومن زن ؟..اون دام پهن کرد ....ومن..... دونه ءاول رو نخورده... تو دامش افتادم ..؟

(با چشام مردنمو دارم اینجا می بینم

 سرنوشتم همینه من اسیر زمینم)

یه جورهایی حس میکنم که اصلا نفس نمیکشه ..یا شاید هم هوایی برای نفس کشیدن نداره ..

-بخون ارکید ..بخون بزار تموم بشه ...

ومن میخونم ...مگه با وجود اون کمربند ِچرمی قلاب فلزی... چاره ای هم دارم ...؟

میخونم برای دل اون ...برای نجات خودم از این دردی که فکر میکنم تمومی نداره ...برای تموم شدن این زجر واپسین ..

(هیچی باقی نیست ازم لحظه های آخره

 خاك تشنه همینم داره همراش می بره

خشك میشم تموم میشم فردا كه خورشید میاد

 شن جامو پر می كنه كه میاره دست باد)

وتمام ..تموم شد ..ارکیدهءسه سال پیش هم تموم شد ..یا شاید هم خیلی وقته که تموم شده وخودش خبر نداره وداره دست وپای بی خود میزنه برای زنده موندن ...

تازه میتونم نفس بگیرم ...بعد از دقیقه هایی که نمیدونم چقدر طول کشیده تازه میتونم یه نفس از ته دل بکشم ...

کشون کشون با همون تن وبدن ..با همون زخم های خون ریز بدنم ... میرم گوشهءدنج اطاقم پناه میگیرم ..

پشت میکنم بهش و رو به دیوار با سرانگشت لرزان مینویسم ...

(این روزها به احساسم میگویم 

نفس نکش ...

عجیب الوده است هوای دلها ..)

صداش رو از پشت سرم میشنوم ...

-ارکید پاشو یه چایی بده ..

سعی میکنم تن خورد وخسته ام رو از جا بلند کنم ...اونقدر ضعیف وبی حال شدم که حتی نای بلند شدن رو هم ندارم .ولی باید بلند شم وبرم برای راند سوم ...

حالا راند سوم چیه ؟

کارکردن برای مردی که هم مزهءبوسه هاش رو چشیدم وهم مزهءقلاب کمربندش رو ..مردی که حتی از تنفس بوی عرق تند بدنش که تو فضای شیش متری اطاقکم میپیچه متنفرم 

از سرراه دونه به دونه لباسهام رو جمع میکنم ....وتو نمیدونی ....که چه دردی رو برای خم وراست شدن وجمع کردن اون دو سه تا تیکه لباس پاره تحمل میکنم ...

«تواگر می دانستی ....

که چه دردی دارد

 که چه زجری دارد خنجر از دست عزیزان خوردن؟؟!! »

از برکت ضربات بی وقفهءقلاب کمربند مــَــــردم !!پام تیر میکشه ویه جورهایی لنگ لنگون خودم رو به بیرون اطاق میکشونم ..

هوای تازه رو تو سینه ام پر میکنم ولباسهای مچاله شده رو که با هر حس دردی تو دستم مچاله تر شده بود یه گوشه میزارم تا سرفرصت رفوشون کنم ...

پول اضافه ای برای خرید همین سه تیکه لباس هم ندارم ..باید با حقوقم تا اخر ماه سرکنم ..

لباسهای مرتب شده ام رو از تو کمد گوشهءراهرو درمیارم ...جای زخم ها داره هوا میکشه ویه جور عجیبی میسوزه ..

انگار که تازه عصبهای تن وبدنم درد رو حس کردن وفهمیدن چه بلایی سرشون اومده .

 با جون کندن ...دقیقا عین کلمهء جون کندن... لباسها رو به تن میکنم ...

سلانه سلانه میرم سمت اشپزخونهءسه متریم ..یه اشپزخونهءجمع وجور که به جز یه یخچال کوچیک پنج فوت ویه گاز سه شعلهءرومیزی که مش حیدر... پیرمرد مهربون همسایه برام جور کرده ویه کهنه شور دو قلوی سه کیلویی دست دوم ..چیزی دیگه ای توش نشونه دار نمیشه ...

همهءدار وندارم از دار دنیا ...همین سه قلم جنس واون کمدوفرش زیرپامه ..

-پس چی شد این چایی ..؟رفتی از کارخونه بسازی وبیاری ..؟

بعد از اون همه انرژی ای که مـــــَّــردم مصرف کرده.. حق داره با یه لیوان چایی رمقی به جسم خسته اش بده ...

مـــــَّـردم شدیــــــد خسته است ..خسته از کتکهایی نفس بُر من و...خسته از نئشگی دقایق قبل ..

زیر کتری رو که از همون اول با اومدن سپهر روشن کرده بودم .. کم میکنم وتو قوری کوچیک گل سرخیم یه پیمونه چایی میریزم ودم میکنم ...

سوزش گردنم نسبت به زخم های دیگه ام ازار دهنده تره ...دستی به گردنم میکشم که رگه های دلمه دلمه بسته روی دستم ...باعث میشه بچرخم به سمت ظرفشویی ام وخون خشکیده روی گردنم رو تمیز کنم ..

از بوی خون وکثافت ...چندشم میشه از خودم ..از زن حقیر سپهر ..

برام عجیبه که چه طوری مــــَّـردم ...میتونه سرش رو تو گودی گردنم فرو کنه وبوی زهم خون لخته شده تو بینیش بپیچه وبازهم نئشه بشه ولذت ببره ..؟

-ارکـــــــیـــد ..!!

دستهام سریع شروع به کار میکنن ..میدونم این ارکید گفتن یعنی بدو تا دوباره با کمربندِ قلاب نشانم.... نیومدم سراغت ...

بجنب وتیز وبُز اون لیوان چایی رو برسون به دستم ..تا خر نشدم ویه نشون دیگه از قلاب کمربندم رو رو تنت امانت نذاشتم ...

پس میجنبم قبل از اینکه تن وبدن خرد شده ام با درد اشنای کمربند دوباره جلا پیدا کنه ...

تو لیوان دسته دار ساده ام که به اندازهءسالهای بدبختیم قدمت داره ..چایی خوش رنگ رو میریزم ..

 درسته که چاییم زیاد مرغوب نیست ولی با چاشنی هل ودارچین اونقدر خوش عطر شده که بی هوا یه نفس از ته ریه ام میکشم وخودم رو مهمون عطر خوش هل ودارچین میکنم ...

لیوان رو همراه قندون کوچیکم تو سینی دو نفره ام میذارم ولنگ لنگون ازاشپزخونه ام بیرون میرم ..

 یه نگاه به سینی میندازم ...چقدر جمع وجور ...چقدر غریب

 درست مثل زندگی ام ..درست مثل بخت سوخته ام ...درست مثل پیشونی نوشته سیاهم ..

سینی رو که جلوش میذارم« چه عجب» زیر لبش رو میشنوم .. یه جبه قند برمیداره ویه جرعه چایی میخوره ..مثل همیشه از خودم سوال میپرسم ..

چه جوری میتونه چایی ای به این داغی رو بخوره ؟دمای این چایی صد درجه است شاید هم نود درجه ..چه جوری اون زبون نیش مارش جزغاله نمیشه ..؟

با صدای دادش از جا میپرم ..

-اَه ...اینکه باز مزهءاب زیپو میده ..

لیوان رو با عصبانیت پرت میکنه تو سینی وقندون چَپه میشه وتمام حبه قندهای ریز ریزی که تنها شیرینی این زندگی همیشه تلخه ..خیس از مایع قهوه ای رنگ چایی میشه ..

-پس تو تو خونه ءننه بابات چی یاد گرفتی ..؟فقط عشوه گری وتور پهن کردن واسه پسرهای مردم ...؟سی سالته هنوز بلد نیستی یه چایی درست ودرمون دست شوهرت بدی ..؟

تودلم مثل همیشه به کلمهءشوهر نیشخند میزنم ..چقدر هم که برازندهءمـــــَّـرد لجام گسیختهءروبه رومه ..

کم کم عصبانی میشه وبا دست میزنه زیر سینی چایی ....سینی ولیوان وچایی داخل سینی وقندون وحبه های خیس خورده تمام اطاق کوچکم رو میگیره .

-مَردُم زن میگیرن ما هم زن میگیریم ..نه هنری ...نه زَنیِّتی .نه دست پختی ..فقط بلدی زهر مار درست کنی بدی به خورد شوهرت ..پس تو کی میخوای هنر شوهر داری رو یاد بگیری ..؟هان ..؟

تو دلم میگم 

وقتی که یه نفر عاشق زندگیش باشه همهءهنرها هم تو وجودش جمع میشه ولی وقتی یکی مثل من باشه ...گنجینهءهنر هم که باشی ...گند میزنی به تمام اون هنرها

-کی میخوای بفهمی که باید چه جوری شوهر داری کنی ..؟وقتی سرم رو گذاشتم زمین ومردم .؟

یه آمین زیرلب به این حرفش میگم ..شاید که مرغ حق ..همینجا زیرسقف همین اطاق کوچکم باشه وحرف دلم رو اجابت کنه ...

-هرچند غیر از این هم از شازده خانم توقع ندارم .اونقدر تو خونهءننه بابات خوردی وپَروار شدی که دیگه وقتی برای یاد گرفتن هنر خونه داری نداشتی ..فقط خوردی وخوابیدی وهیکل گنده کردی ...تا قاپ پسر مردم رو بدزدی ..

ازجا بلند شد ...سعی کردم نگاهم رو از تک تک اعضای لخت بدنش بگیرم تا یه وقت مثل دفعهءقبل بالا نیارم ومهمون ناخوندهءکمربند های اضافهء دم رفتنش نشم ...

یه نفس عمیق میکشم وسعی میکنم تا فکرم رو منحرف کنم ..هرچند که نفس عمیقم هم ...به خاطر حس بوی تنفر اور عرق بدنش بی بازدم میمونه ...

همون جوری که تک تک لباسهاش رو میپوشه غرغر میکنه ..

-اَه... باز ما اومدیم تو این دیوونه خونه ...ر----د تو اعصابمون ...

لباسش رو با حرص میپوشه ومیره جلوی ائینه وهمون جوری که داشت جلوی ائینه دکمه هاش رو میبست موعظه هاش رو ادامه داد ..

-برو زَنیَّت رو از زن های مردم یاد بگیر .چنان شوهر داری میکنن ادم حض میکنه ...خوشگل ..خوشتیپ ..خوش هیکل .نه مثل تو نی قلیون که ادم برای دیدنت باید کفاره بده ...

اخرین دکمه رو هم بست وادامه داد ..

-خدایا اخه من به چی این زنیکه دل بستم که خر شدم؟ ..اینی که معلوم نیست جز من با چند نفر دیگه بوده ...؟

برگشت سمت من وبا چشمهای دریده اش غرید ..

-جز من برای چند نفر دیگه ترانه خونده وبا صداش دلبری کرده ...

(چشمهام رو میبندم ...مثل یه مجسمه ام ...غیر از مجسمه بودن کار دیگه ای از دستم برنمیاد ..

این سناریوی همیشه تکراری رو قشنگ از بهرم ...این داستانی رو که مـــــَّـردم راویِ اونه ویک طرفه میخوندش ...سالهاست که دارم میشنوم ومشق شب مینویسم ..)

-میدونی ارکید ؟وقتی فکرشو میکنم که چه جوری تو دامت افتادم از خودم بدم میاد ..من رو چه به دختر دوست پسر بازی مثل تو ...؟

(حرفی نمیزنم ...خودش هم میدونه که اولین واخرین دوست پسرم ..وختم کنندهء اشتباهاتم سپهر صولتی بوده ..)

-حالا بببین ...ببین زندگی من رو به کجا کشوندی؟ .. که عارم میاد تو روت نگاه کنم ..عقم میگیره ازت ارکید ...

(یاد لحظات قبل وصدای نفس نفس زدن های تندش که از بیخ گوشم میشنیدم برام تازه میشه ..عقش میگیره .؟دروغ میگه عین سگ ...)

-اینکه قبل ازمن با چند تا پسر دیگه دوست بودی مثل خوره روح وروانم رو میخوره ...بی خودی هم برای من ادای ادمهای مظلوم رو درنیار که تو اولین واخرین عشقم بودی

 از کجا معلوم که جز من با کس دیگه ای کثافت کاری نکردی ؟فکر کردی من اونقدر ساده ام که نفهمم ...خیلی از دخترها یه جوری با این واونن که تا اخر هم دختر باقی میمونن ..

(با اینکه یه عمره دارم این حرفها رو میشنوم ..با اینکه سالهاست که عادت به شنیدن این اراجیف دارم ولی بازهم هربار با شنیدنشون.... لالهءگوشهام میسوزه و...دلم اتیش میگیره از این عدالت ناجوانمـــــــردانه اش ...)

جرات ندارم حتی دستم رو به سمت گوشهام ببرم ..باید بازهم مجسمه باشم... بازهم سعی کنم نشنوم ..ولی بازهم عجیـــــب میشنوم ..وعجیــــــب دلم میسوزه ..

خدایا ننگ به من که خام حرفهاش شدم ..خام اون زبون چرم ونرمش که حیثیتم رو به باد داد ..خام اون لحظه هایی که مسخ سرانگشتهای سحرانگیزسپهر شدم ..

این هم از تشکرِ بعد از لذتِ مــــــــرد من ..)

خم میشه به سمت کمربندش ...دستش که به سمت کمربند میره موهای تنم سیخ میشه وروزگار برام تنگ ..

گارد میگیرم وسرخم میکنم که نکنه دوباره هوس یه پذیرایی دیگه ازم رو داشته باشه ...

ولی انگار خدای اون بالا ...همون خدایی که چسبیده به سقف خونه ام داره نظاره ام میکنه ...اینبار با منه

چون کمربند رو دونه به دونه از بندینک های کمرشلوارش رد میکنه ومن با هرردشدن یه پله به نفس کشیدن نزدیک میشم ..

دونهءاخررو هم رد میکنه وقلاب رو میبنده وتمام ...

یه نفس عمیق ...مهمون شش های مچاله شده ام میشه ...این نفس از اون نفس های راحتیه که فقط خدا میدونه که چه جوری حس شیرین رهایی رو به رگ وپی ام تزریق میکنه ..

بُرسِش رو از رو تلوزیون برمیداره وهمون جوری که به موهایی که یه زمانی دردوران جاهلیتم ..دیوانه وار عاشق هرتارشون بودم شونه میزنه ...ادامه میداره ..

-ای تف به ذاتت ارکید ..اخه چرا من روبدبخت کردی ..؟زندگی من رو ببین... به خاطر اینکه اسم توی اشغال تو شناسنامه امه نه میتونم زن بگیرم نه راه به جایی دارم ...

خیر سرت اونقدر هم پوست کلفتی که هرچه قدر کتک میخوری بازهم پا میشی ..نمیوفتی بمیری که حداقل از شرت راحت بشم .

با این جمله انگار عصبانیتش به قدری فوران میکنه که آناً برمیگرده وبُرس تو دستش رو با ضرب پرت میکنه تو صورتم ..

ضربه کاری تر وسرعتی تر از اونه که بتونم عکس العمل نشون بدم واخر سر اون چیزی که نباید بشه میشه ..

شونه با ضرب میخوره به شقیقه ام وگوشهءابروم رو زخم میکنه ..

بازتو دلم میگم

-خدا لعنتت کنه مــــــرد ..این همه خودم رو کشتم تا خراشی به صورتم نیوفته ولی توی نامرد بازهم کار خودت رو کردی ..

نیشخندی میزنه واز کنارم رد میشه ...انگار این کارش... آبی بوده رو اتیش درونش ..

خودش خوب میدونه که چقدربرام مهمه که آبروداری کنم ونذارم کسی پی به زندگی سراسر لجنم ببره ..

-دعا کن بیفتی بمیری یه جماعت رو از شرخودت خلاص کنی ..اخه من موندم تویی که نه ننه بابای درست وحسابی داری ونه پشت وپناهی ...واسهءچی خدا زنده نگهت داشته ؟..

بی خودی داری برای خودت راست راست میگردی واکسیژن حروم میکنی ..

برو خودت رو بنداز زیر ماشینی... تریلی ای .والله به خدا ثواب میکنی... من بیچاره رو از بند ازاد میکنی ...به خدا خسته شدم از این یه بوم دو هوایی ..

بابا جان چرا نمیفهمی ؟...میخوام زن بگیرم ..یا طلاق بگیر یا بمیر ..هرکدوم رو که صلاح میدونی

 فقط زودتر که یه موقع دیدی صبرم لبریز شد وخودم زدم کشتمت... بدبختی شانس هم ندارم میترسم بزنم لهت کنم ناقص بشی ...بیوفتی وبال گردنم .از بس که پوست کلفتی 

با ادای اخرین کلمه لگدی به پهلوم زد که دیگه نتونستم مجسمه باشم ومثل مار به خودم پیچیدم ..

بی شرف زده بود روی زخم قلاب کمربند ..انگار همین عکس العمل کافی بود تا خیالش راحت بشه واز پله ها سرازیربشه ..

نفس حبس شده ام رو رها میکنم ...بالاخره .....عزرائیل......رفت 

و نفسی میکشم از ته دل ..اندکی راحت .اندکی اسوده ..

همون جور که نگاهم به اطاق بهم ریخته خیره است لب میزنم 

(اختلافی نداریم...

 کمی جغرافیای ما متفاوت است!

 قلب من در شمال غربی تنم می تپد و قلب تو در جنوب مرکزی ات!

 من دلتنگ ماضی ام که بعید شده,

 تو اسیر حالی...فرقی ندارد ساده یا استمراری...

 فصل مشترکی که ۹۰ درجه اختلاف دارد!

 رویاهای تو...کابوس های من...)

«-الو بفرمائید ...

-الو ..؟بابا ..؟

سکوت اون طرف خط باعث شد تا بغض تو گلوم بزرگتر بشه ...

-بابا ..؟صدام رو میشنوی ..؟یا مثل تمام روزهایی که بهت زنگ زدم فقط گوش میدی وبعد هم بدون جواب قطع میکنی ..؟

دلت میاد بازهم با من اینکارو کنی .؟من دخترتم ..ارکید..همون دختر کوچولویی که میشستم رو پاهاتو وبا شونهءانگشتیت ...ریش هاتو مرتب میکردم ..یادت میاد بابایی ...؟

بغض صدام بیشتر میشه ..

-بابا به خدا اشتباه کردم ..هنوز چند ماه نیست که زنش شده ام ولی داغونم کرده ..دارم نابود میشم بابا ...ارکیدت ..ارکید کوچولوت داره زیر بار زندگی با اشتباهش خرد میشه ..

-انتخاب خودت بود ..نبود ..؟

سکوت میکنم ..جوابم جز یه اره ء سنگین چیز دیگه ای نیست ...

-بابا پشیمونم ..

صدای شکسته اش که انگار از ته قلب زخم خورده اش بلند میشه... تیشه میزنه به همون روزنه های کوچیک اُمید ..

-پشیمونی دیگه سودی نداره ..روزی که با آبروم بازی کردی ....روزی که خودت رو دراختیار ..

نفسش سنگین شد ..نفس من هم ...بابا اون ور خط ...من این ور ...خط ...خدایا چرا حتی یه مولکول اکسیژن هم تو هوای این شهر پردود ودَمت نیست ...؟

-چی کار کنم بابا ؟

-وایسا پای اشتباهت ..

-یعنی بسوزم وبسازم ..؟

با دل سنگی ای که بعد از اشتباه نابخشودنی من بهش دچار شده بود گفت ..

-اره بسوز وبساز ..خاکستر شو ..مردونه پای اشتباهت بمون ..

-دلم تنگتون شده بابا ...تنگ شما ..مامان ..امید ...

-بهتره عادت کنی به این دلتنگی ..ما داریم میریم ..امید بورسیهء کانادا شده 

قلبم وایساد ..دنیا جلوی چشمهام شد قد یه ارزن ..بی ارزش ...بی رنگ ..بی نورو صدا ...

 ومن شدم ....اون تیکه برفی که جلوی اولین تابش اشعه های خورشید ذره ذره اب میشه ..

-چه جوری میتونی اینقدر سنگدل باشی بابا ..؟من دخترتم ..مثل امید که پسرته ..برای اون حاضری از خونه زندگی ای که یه عمر براش جون کندی بگذری ولی برای من ..

-برای تو هم همه کار کردم ...زندگیم رو به پات ریختم.. ولی تو شدی گربه کوره وپنجول کشیدی به چشمهام ..به قلبم ..به زندگیم ...

بدکردی باهامون ارکیده ..از دلخوشیم نیست که دارم میرم ..از درد بی آبرویی که دارم چوب حراج میزنم به دارو ندارم وخاک غربت رو سرمهءچشمهام میکنم ...از درد نیش وکنایه های مردمه که میخوام بشم شبگرد کوچه های غربت ...

-بابا چرا من رو یادت نمیاد..؟یعنی اینقدر بدم ..؟سیاهم ...؟نجسم ...؟که نمیخوای دستم رو بگیری واز این لجن درم بیاری .؟بابا منم ارکید ..دخترت ..

صدای سرد بابا ...خط صاف قرمز کشید رو التماسهام ..

-من وزنم دیگه دختری به اسم ارکید نداریم ..

-بابا ..؟

-دیگه به اینجا زنگ نزنید خانم.. اهالی این خونه قصد سفر دارن دیگه هم برنمیگردن ..

-دلتون میاد ...؟

صدای بوق اشغال ..اشکهای چیکه چیکه ام رو رگبار کرد ..من رو نمیخوان ...منی رو که شیش ماه پیش بزرگترین خبط زندگیم رو مرتکب شدم نمیخوان ..منی که رو سیاه عالم وادمم ...نمیخوان ...پدرومادرم... ارکیدهءبی حیثیتشون رو نمیخوان ..

این روزها عجیب

 دلم می خواهد بخوابم 

درست مثل ماهي حوضمان 

كه چند روزيست روي آب خوابيده است.»

-به به سلام خانم دزده ...

بی تفاوت به امیر حافظ پسر با نام ونشون حاجی به کارم ادامه دادم ..کاری که گه گاهی خوشی لحظاتم میشد..

ردیف کردن خازن ها ومقاومت ها ..دی یود ها وزنرها ..پتانسیل ها وآی سی ها ..همه چی وهمه چی درکنار هم ....روی یه مادربورد کوچیک ...قد کف دست ...

این کارو دوست داشتم ..رنگهای رنگارنگ مقاومت ها رو که هرکدوم یه اندازه ای رو مشخص میکرد ..

خازن ها رو ...دی یودها رو ...اِل ای دی های رنگی سبز و زرد و قرمز رو ..

کارخونهءحاج رسولی پراز محصول بود ..محصول های جالب الکترونیکی ..از سنسور مخازن بزرگ اب بگیر تا کنترل سه فاز وتک فاز برق ..

حتی ساختن وتعمیر مادربوردهای کامپیوتر ..

وکار من تو این کارخونه ءبزرگ حاج رسولی ...درست مثل یه چرخ دندهءمتحرک بود ...یه وقت اینجا ..یه وقت اونجا ..

یه وقت درحال پیچ ومهره کردن قطعات ...یه وقت درحال بسته بندی ...یه وقتهایی هم اگه شانس می اوردم چینِش مقاومتها وخازن ها ..کارمورد علاقه ام ..

به سرعت از تو ظرفهای کوچیک 5در10 مقاومتهای کف بورد رو میچیدم ..جامپرها رو ...دستم مثل یه ماشین سریع کار میکرد ..

عادت کرده بودم که مقاومت رو تو دستم بگیرم وبا سرانگشتهام پایه هاش رو خم کنم وبزنم رو بورد نقشه دار ...

آی سی ..دی یود ..زِنِر ...حالا میرفتم سراغ قطعات پایه بلند ..دنیایی بود برای خودش ومن عاشق این دنیا ..

یه وقتهایی که کنار دست نرگس وایمیستادم تا براش قطعه سوا کنم ...قبطه میخوردم بهش ..اون همیشه اصل بود ومن فرع ..

توقع زیادی نداشتم .بازهم شکر ..میخواستم کم کم زمینه رو برای اقای سیاحی بچینم تا بزاره پای ثابت مونتاژبشم که این ماجرا پیش اومد وهمون نَم نَمَک دل خوشی من هم پرید .

هرچند که امروز به یُمن کمبود وقت ...بازهم داشتم لذت غرق شدن تو دنیای زیبام رو لمس میکردم که با صدای نه چندان آروم پسرِ سرشناس حاج رسول داغ شدم ....سِر شدم ولذت از سرم پرید ..

-پارسال دوست امسال اشنا سرکار خانم ...

سرش رو کمی نزدیک تر کرد وگفت ..

-میشه از علیا مخده بپرسم تصمیم به دزدی از کدوم قسمت کارخونه گرفتید ...؟

صدای خنده های ریز ریز از گوشه وکنار بلند شد ..

-مونتاژ ...؟بسته بندی ..؟قطعات انبار ...؟ای وای یادم رفت ..گاو صندوق کارخونه ..؟

با این حرف صدای خنده های ریز ریز کرکننده تر شد ..نگاش نکردم ..حتی دستم هم از حرکت باز نموند ..نلرزیدم ...من چیزهای بدتر از این رو گذروندم ..ابدیده شدم درمقابل حرف وکنایه ...

فقط دلم سوخت ..وبا خودم گفتم ..

-شاید یه روزی ببخشمت امیر حافظ رسولی ..ولی اون روز... روزیه که مطمئنا ابروی رفته ام رو ازت پس گرفته باشم ..

که فکر نکنم هیچ وقت بشه اب رفته رو به جوب برگردوند ..این سبو شکسته اقای رسولی ..بی خیال بخشش من شو ...

-یه لطفی کنید خانم نجفی... دفعهءبعد به بنده اطلاع بدید تا کارتون رو براتون راحت تر کنم ..میخواین اصلا رمز گاو صندوق رو بدم خدمتتون یه موقع خدای نکرده تو زحمت نیفتید ..

(نمیدونم اون چک بی صاحاب کجا رفت ..وچی شد ..اصلا دست کی موند؟ ..خرج شد؟؟یا دود شد رفت هوا ..؟

ولی لکهءننگش نشست رو دامن من ..وانگار قرار نیست تا اخر عمرم از رو پیشونیم پاک بشه ..حتی با وجود تمام محبت ها ودل گرمی های حاج رسولی ..

با خودم گفتم ..

-عیب نداره پسر حاج رسولی ..شما هم بتاز ..ارکیده.... پیشونی باخته تراز این حرفهاست ..)

(این روزها دلم اصرار دارد

فریاد بزند

اما . . .

من جلوی دهانش را می گیرم

وقتی می دانم کسی تمایلی به شنیدن صدایش ندارد !!!

این روزها من . . .

خدای سکوت شده ام

خفقان گرفته ام تا آرامش اهالی دنیا

خط خطی نشود . . .!)

-اینجا چه خبره ..؟

جمعِ خنده کنان ...مگسان دور شیرینی امیر حافظ... سکوت کردند..دستهای من اما ..

نه ایستاد ..نلرزید ...بلکه مثل هرروز بورد کوچیک رو گذاشت کنار و....رفت سراغ بورد بعدی .

یه جامپر ..دو تا مقاومت سیصد ونود کیلو اُهم ...سه تا دی یود ..یه دونه زِنِر شیشه ای ...یه آی سی مشکی که کمی باید پایه هاش رو خم کنم تا راحت رو بورد سوار بشه ...

-همتون برید سرکارتون ..

سرم پائین بود انگار نه انگار که بهم توهین شد... تهمت زده شد ..باز با خودم گفتم ..

(-بزار بگن با حرف یه مشت لاف زن من که خراب نمیشم ..

ولی این حرفم دروغ محض بود ..چون خراب شده بودم ..ویرون و...سرپا شدن سخت بود ...خیلی سخت ..)

صدای زمزمهءحاجی به این زخم ها مرهم شد...دست حمایتی شد برای سرپا شدن ..

-ببخش بابا جان ..جوونه وجاهل ..

همون لحظه یه سوال چسبید به بیخ گلوم ..

(مگه من جوون نبودم ..؟جاهل نبودم ..؟خبط نکردم ..؟درست مثل امیر حافظ ...شاید بدتر از خبط امیر حافظ ..

ولی دیدی که بابام چی گفت ..؟گفت مرده ام براش ..گفت دیگه ارکید نداره ..

خدایا ...چقدر باباها با هم فرق دارن ..یه بابا مثل بابا فرزین من ...یه بابا مثل حاج رسولی ...که رو زخم زبون های تک پسرش ..دردونه پسرش ..شاه پسرش ...ماله میکشه..

بازهم دستهای من نه ایستاد ..نلرزید ..بلکه رفت سراغ مقاومتهای بزرگ ...خازن های ایستاده ...پتانسیل های سه پایه ..

دونهءتسبیح تو دست حاج رسولی یه دونه افتاد ..صلوات فرستاد یا استغفار کرد ..نفهمیدیم ..فقط صدای سین کشیده اش دلم رو نرم کرد ..

اینبار دستم ایستاد ..لرزید .. بغض تو گلوم نشست ...خوب میدونستم که طاقت دل شکستهءحاجی رو ندارم ..حاجی جزو کسائیی بود که بی اختیار راجع بهشون میگفتم ..

(برآيم در رديف کساني هستي

کــــــه

به قول نيمايوشيج :

 يادت روشنم ميدآرد)

وواقعا هم همین بود ..حاجی ارج وقرب بالایی پیش من داشت ...حاج رسولی منجی بی قید وشرط من بود ...

برای بار دوم حرف چند روز پیشم رو تکرار کردم ..

-حلالید حاج رسولی ..غصه نخورید ..

با این حرفم سبک که نشد هیچ... بدتر از قبل سنگین شد ..درست مثل یه کوه ...توقع بخششم رو نداشت ولی من بخشیدمش ..به حرمت همون دونه تسبیحی که نمیدونستم استغفار بود یا صلوات ..ولی بدجور ناجوری دلم رو اروم کرد ..

بخشیدمش به این بغض تو گلوم که نه بابا میرفت ونه پائین ...گیر کرده بود درست وسط سینه ام ..

سینه ای که هرروز تنگ تر میشد ...مچاله تر ..ومن مدام میترسیدم که نکنه یه روزی.. یه جایی... دیگه چیزی از این قلب مچاله شده باقی نمونده ..

حاجی رفت وبازهم من چیدم ...قطعات رنگی رنگی دنیام رو ..این بار دیگه لذت نبردم ..سیب قَندک تو گلوم ...نمیذاشت اون همه لذت رو حس کنم ..

رمان نویس انجمن

تاریخ عضویت : شهريور ۱۳۸۹

محل سکونت : تهران

تشکرها: 25,563

 تشکر شده 471,605 بار در 2,493 پست

کتاب مورد علاقه : سگ خانه زاد

حالت من :  

پست بسیار مفید 

: 

+361 امتیاز 

-نرگس جان اماده شدی ...؟

پشت به من مکث کرده بود انگار رو نداشت برگرده به سمتم ..دستم رو گذاشتم رو شونه اش 

-چی شده نرگس ..؟

-ارکیده ..؟

برگشت به سمتم ..چشمهاش قرمز وسرخ بود ..

-الهی بگردم ارکید ..

-خدا نکنه... چی شده نرگسی ..؟

-دلم طاقت نمیاره کسی پشت سرت حرف بزنه ومن بشنوم وچیزی نگم ...اگه قسمم نداده بودی یه چند تا لیچار بار سبحانی میکردم ...اون امیر حافظ ذلیل ...

لب گزیدم ونگاهی به این طرف واون طرف انداختم ..خدا روشکر که کسی نبود ...

-هیس نرگسی.. نکن اینکارو عزیزم ..چرا بی خودی اعصاب خودت رو خورد میکنی ..؟ ..بزار هرکی هرچی دوست داره بگه ..مهم دل من وخدای بالا سرمه ...

شونه ام رو گرفت ..

-چرا اینقدر صبوری ارکید ؟..چه جوری شدی این ارکیدی که هرکی ...هرچی گفت چشم میدوزه زمین وحرف نمیزنه ...

زهر خنده رولبم عمیق شد..شکاف خورد و .......وصل شد به سه سال زندگی با موجودی به اسم سپهر ..

ولی نرگس که سپهر رو نمیشناخت ..فقط میدونست یه شوهر دارم ..فقط میدونست یه اقا بالا سر دارم که گه گاه با ماشین اخرین مدلش میاد دنبالم ..وهمیشه فردای اومدن سپهر ازم میپرسید ..

-چرا با این مال ومنال شوهرت ..درست مثل سنگ زیرین اسیاب میسوزی ودم نمیزنی ؟..

کار میکنی وقناعت میکشی ..وزیاد به خودت نمیرسی ؟..

ومن هیچ جوابی برای این سوالهایی که تازگی ها فقط با یه نگاه ازم پرسیده میشد نداشتم ..

چی بگم بهش ..؟تو بگو ..بهش بگم شوهرم صاحب کارخونهءریسندگی صولتی وشرکاست ..؟بهش بگم خودم یه روزی کیا وبیایی داشتم دیدنی ..؟

بهش بگم این دختر فرتوتی که تو جوونی دلش به قد یه پیرزن هفتاد ساله مرده است یه زمانی به زمین وزمان فخر میفروخت ..؟

بهش بگم این دختربدبخت.... یکی از نخبه های فیزیک بوده ولی اونقدر یه دفعه ای ...بی واسطه ..بی مقدمه ..از تو خونهءکودکی هاش کشیدنش بیرون.... که حتی نتونست درسش رو تموم کنه ؟

بگم این زنی که از نظر تو صبوره ..یه روزی نه چندان دور بهترین زندگی رو داشت ولی الان شده یه دستمال کاغذی مصرف شده تو دست وبال سپهر که هربلایی که خواست سر این دختر شاه پریون بیاره ...

یه آه از ته دل کشیدم ...نمیشد که این دردها روبگم ..هرکدومشون یه مثنوی هفتاد مَن بود برای خودش ....

 داستان عرش به فرش رسیدن من سردراز داشت وحوصلهءغیر بهش قد نمیداد ..

نگفتم ...هیچی نگفتم وخندیدم ..حداقل تو میدونی که چرا ..؟تو میدونی که نمیتونستم بیشتر از این جلوی دوست واشنا خرد بشم ..بیشتر از این تحقیر وتو سری خور ..

همین انگ واضح دزدی ...هفت پشت مرا بس ...

-بریم نرگسی ..عیب نداره خدای من هم کریمه ..بالاخره یه روزی آبروم رو از پسر حاج رسولی پس میگیرم ...

-به خدا ارکید اصلا وقتی حاج رسولی وپسرش رو میبینم اعصابم بهم میریزه ..

دستش رو گرفتم ولب گزیدم ..

-نگو نرگس جان ..حاج رسولی حق پدری به گردن من داره ..چه جوری میتونی همچین حرفی بزنی ..؟اگه همین حاج رسولی نبود من الان باید اوارهءکوچه خیابون ها در به در.. دنبال کار با یه حقوق بخور نمیر بودم ..

-پس چرا جلوی پسرش رو نمیگیره ..؟

-تونست ونگرفت ..؟نتونست نرگسی ..وگرنه من میدونم که تو دل اون بندهءخدا چی میگذره ...یه سری حرفها رو نباید گفت ..باید بمونه تو سینه تا ابد ..به خاطر همون حرفهاست که دلم نمیاید جز خوبیش چیزی بگم ..

احساس کردم کاسهءچشمهای نرگس هم پر شد ...درست مثل اون روز حاج رسولی... مگه چقدر حرفهام سوز داره که با نیم کلام من ...نم اشک به چشمهاشون میاد ..

-خانمی به خدا ..خیلی میخوامت ...

برای اینکه از اون حال وهوا دربیاد گفتم ..

-ما بیشتر ..میخوایمِــــــــــت ...

یه نگاه به سرویس که تقریبا پر شده بود انداختم ..

-بجنب نرگسی که اگه از سرویس جا بمونم تا دم خونه ام باید کولم کنی ..چون دیگه جون وایسادن تو مترو وایستگاه اتوبوس رو ندارم ..

نفس نفس زنان رسیدم به سرویس وبا نرگس خداحافظی کردم سوار سرویس شدم ونشستم رو صندلی اول ..مثل همیشه ..

وحسامی خیره شد بهم مثل همیشه ...

رو گرفتم ازش مثل همیشه ...

خیره شد بهم مثل همیشه ...

چرا دست برنمیداشت از این کار مداوم ..؟چی تو صورت من ..ظاهر من ...چادرسیاه وخاکی من .. بود که خیره اش میکرد ؟..که ماتش میبرد .. ؟

روزهای اول عصبی میشدم ..چند بار جام رو تغیر دادم ..فایده نداشت ..

 حتی یادمه یه بار تو کارخونه کشیدمش کنار بهش گفتم خوبیت نداره به زن شوهر دار خیره بشید ولی اون حرفی نزد وبازهم خیره شد ...بازهم خیره موند ..

اوایل زنها پشت سرمون حرف میزدن ولی با خطا نرفتن حسامی وظاهر موجهءمن ...حرفها خوابید ..سکوت شد 

 ولی حسامی دست از خیرگیش برنداشت ..

این کار شد کار هرروزش... کار هرعصر وشبش ..منم عادت کردم به این سنگینی نگاه ..عادت کردم که راحت نفس بکشم ..فراموش کردم یه نفر بااختلاف چند تا صندلی بهم خیره شده ..بی حرف ..بی کلام ..بی صحبت ..

با رسیدن به نزدیکی های خونه ...فضای خفهءمحلمون... دوباره بهم دهن کجی کرد ..رسیده ونرسیده سلام کردم به بخت سوخته ام ..به جام آبروی ریخته ام ..به خونه ای که تنها پناه اشتباهم بود ....

شـبــهـــا زیــــر دوش آب ســــــــرد

 (رهــــا میکـــنـم بـغـــــض زخـــمـهــایــم را

 در حالی که هــــمــــه میگویند :

 خــوش به حـــالــَــش …

 چه زود فــــــرامــــــوش کـــرد)

****

-اقای روحی پور ...

روحی پور... انبار دار شرکت از بین قفسه هایی که پراز قطعات مختلف الکترونیکی بود سرک کشید ...

-سلام خسته نباشید ..

-سلام دخترم مونده نباشی 

-میشه 20 تا آی سی بهم بدید ..؟

اقای روحی پور یه نگاهی بهم انداخت وبدون حرف به سمت قفسه های پشت سرش رفت ..لولهءکشیده وطلقی حاوی آی سی ها رو به دستم داد ..

-مرسی ممنون ..

میخواستم راه بیفتم که صدام کرد ..

-خانم نجفی ..؟

-بله ؟

دفتری رو با نوک انگشت جلوتر اورد ..

-ببخشید این حرف رو میزنم ولی میشه اینجارو امضا کنی دخترم ..؟

یه نگاه مستقیم بهش انداختم ...

-یعنی چی ..؟

-ببخشید ولی اقا امیر حافظ ..

نفس کشیدم ..عمیق عمیق ...تا شاید این بغض دوئیده تو گلوم رو محو کنم ...

با خودم گفتم ..صبور باش ارکید ..خوب برخوردکن تا همه یه روزی شرمنده ات بشن ...

یه لبخند فقط برای حفظ ظاهر زدم ودفتر رو امضا کردم ..اسمم رو نوشتم ..تاریخ زدم ..مقدار آی سی ها رو هم نوشتم ...

-کافیه اقای روحی پور ..؟

اقای روحی پور که زیر چشمی میدید چی نوشتم ..فقط سری تکون داد ..

بندهءخدا شرمنده بود ..دلم سوخت ..اون چرا شرمنده باشه؟ ..امیر حافظ رسولی باید شرمش بشه وفکر عاقبت تهمت هاش رو بکنه ..

****

«سرانگشتهاش رو سرانگشتهام سرخورد ...سرخ شدم وگرگرفتم ولی نتونستم جلوی تمنای دستهامون رو بگیرم ...سپهر سرش رو بهم نزدیک کرد وهوای نفسهاش با نفسهام یکی شد ..

-دوستت دارم ارکید... بگو که تو هم حس من رو داری ...

داشتم ..از ته دل دوستش داشتم ولی روم نمیشد ..هنوز خام بودم ...پرشرم وحیا ..هنوز درمقابل هردوستت دارم سرخ میشدم ودست وپام یخ میکرد 

-بگو ارکید ..حسرت یه دوستت دارم به دلم موند ...نکن اینکاروبا قلب عاشقم که داره این جوری برای تو میزنه ...

کف دستم رو گذاشت روی قلبش وگفت ..

-ببین برای تو میزنه ..به عشق تو ..خیلی میخوامت ارکید ...بگو ...بهم بگو که تو هم مثل من عاشقی ..خاطرم رو میخوای ..بگو که بدون من هیچی ..

ومن گفتم ...چشمهام رو بستم وبه نوای ضربه های کف دستم که با نبض های پر تپش قلب سپهر نبض گرفته بود گوش دادم واز ته دل اعتراف کردم که 

-دوستت دارم سپهر ..با همهءقلبم دوستت دارم ..

چقدر تو اون لحظه لبخندش ...برق نگاهش برام شیرین بود ...حتی بوسهءپشت دستم 

درسته که بازهم سرخ شدم ...درسته که این اولین لمس ل.ب.هاش روپوست بدنم بود ولی برام به اندازهءدنیا ارزش داشت ..من عاشق سپهر بودم وبوسه ها ولمس هاش باعث میشد شیداتر از قبل بشم ..

(حـــــــــــوا که بغض کند

حتی خـــــــــــدا هم 

اگر اجازه برداشتن سیب را بدهـــــد

چیزی به جز اغــــــــــــــــــوش ادم ارامش نمی کند ....)

هیجانی که با سپهر تجربه میکردم من رو به عرش میبرد ..به بالاترین درجهءخلقت....

 من عاشق بودم ودلباخته... ونمیدونستم که این دلباختگی میشه زهر هلاهل تو وجودم ..

میشه خنجری که هرلحظه بیشتر از قبل قلبم رو میشکافت ..کاش اون قدر خام نبودم ...نارس ..اونقدر که نفهمم این ره که میروی به هیچستان است ...

دستهام تودست سپهر مهر وموم شد ..دیگه هم جدا نشد... ولی ایکاش میشد ..ای کاش وصد ای کاش یه نفر پیدا میشد تا دستهای بهم گره کردمون رو ازهم جدا میکرد ..

ای کاش یکی میومد ومن رو با خودش به ناکجا میبرد ..شاید که این طلسم نفرین شده تموم میشد ومن از بند سپهر رها میشدم ..

دلم کمی خدا می خواهد... 

کمی سکوت... 

کمی دل بریدن می خواهد... 

کمی بهت... 

کمی آغوش آسمانی... 

کمی دور شدن از این جنس آدمها»

اخر ساعت کاری بود ..بُوردهای اماده شده رو رو میز وسط چیدم... واقعا با دیدن بوردهای کوچولو کوچولو که هرروز بیشتر از قبل میشد لذت میبردم ..

-ارکید بیا بریم دیگه ..دل بِکن از این قطعه ها ..

یه لبخند بهش زدم وگفتم ..

-بریم بابا ...چرا اینقدر غر میزنی ..؟

نرگس درحالی که کش وقوسی به بدن خسته اش میداد گفت ..

-اخه من موندم تو که از صبح داری کار مونتاژ میکنی دیگه اینهمه شوق وذوقت برای چیه ..؟به خدا من از بس کار مونتاژ کردم همه چی رو شبیه دی یود وزِنر میبینم ...

-وای چطوردلت میاد بگی نرگس ؟من عاشق قطعه هام ...هزار سال هم اینکارو انجام بدم خسته نمیشم ...تازه دارم سعی میکنم آمارم رو بیشتر از حد نصاب کنم 

نرگس با چشمهای گشاد شده اش نالید ...

-وای نه ارکید تورخدا به من بیچاره رحم کن ...من به زور میتونم شصت تا بورد رو تو یه صبح تا شب تموم کنم ...چه کاریه خب؟ اروم اروم کارت رو انجام بده ...

رسیدیم به رختکن پرسنل دستهامون رو شستیم وهمزمان گفتم ...

-لذتش به سرعتشه ..من اگه بتونم یه روزی هفتاد تا بورد رو تو یه شیفت کاری تموم کنم شاید اقای سیاحی یا حاج رسولی بزارن بشینم پای ثابت مونتاژ ..

نرگس درحالی که مانتوش رو رو لباس استین حلقه اییش تن میکرد گفت ..

-باباجان من چند بار بگم خودم با اقای سیاحی حرف میزنم ..که جای من رو با تو عوض کنه ...

با همون سرانگشتهای خیس کلید رو از تو جیب روپوش کارم دراوردم ..

-دیگه چی ..؟همینم مونده که بیام جای تو ...من اگه میخوام پای ثابت مونتاژ باشم دوست دارم اینکارو کنار تو انجام بدم ..

کمد رو بازکردم وبا حوله دست وصورتم رو خشک کردم ...نرگس که دو سوته اماده شده بود دستهاش رو ازپشت دور گردنم حلقه کرد 

-فدای تو دوست گلم بشم که اینقده ماهی ...به خدا یه دونه ای ارکید ..

-قربون تو ..

روی دستش رو بوسه زدم که حلقهءدستهاش باز شد ..همون جور که پشت به نرگس داشتم مانتوم رو میپوشیدم صداش رو شنیدم 

-پنج شنبه رو چی کار میکنی ..؟

با خونسردی روسریم رو عوض کردم ..

-هیچی بلیط سفر به جزایر سلیمان َم اُکی شده میخوام با دوزتان برم به تعطیلات ...خودم رو برنزه کنم ..

خودم از فکر همچین برنامه ای خنده ام گرفت ..

نرگس با مشت ارومی تو بازوم زد وگفت ..

-گمشو ...هروقت ازت سوال میپرسم تو مسخره میکنی ..

-خب چی کار میخوام بکنم ؟...میشینم توخونه ..درسم رو میخونم ...تو این چند وقته لای کتابهام رو هم باز نکردم ...

-وای ارکید بس کن تروخدا ..

یه کم کرم مرطوب کننده رو دستهاش مالید وگفت ..

-اینقدر از خودت کار نکش دختر جان ..میدونی چند وقته یکم استراحت نکردی ..؟ما که هروقت تو رو دیدیم ..داری با کار ودرس خودکشی میکنی ..

با سرانگشت نوک دماغم رو کشید که رایحهءخوش لیمو تو بینیم پیچید ...

-ادم خوب نیست با همچین شوهر پولداری خسیس بازی دربیاره ...

پوزخندی که به زور داشت رو لبم جا میگرفت رو عقب فرستادم و باخونسردی جواب دادم ..

-بالاخره یه جوری باید خرج زندگی رو دراورد ..

کش چادرم رو انداختم دور سرم وبه همراه نرگس بیرون اومدم ..

-ارکید بهت دروغ نمیگم ..وقتایی که میبینم این جوری داری جون میکنی... فکر میکنم شوهرت بهت خرجی نمیده که با کار کردن زیاد داری خودتو به کشتن میدی ...همه اش کار ..کار ...درس 

 با ناراحتی برگشتم به سمتش ..

-نرگس جان هزار بار گفتم اون چیزی که تو میبینی همهءزندگی ادمها نیست ..

-اره حق باتواِ...ولی بخشی از زندگیشون که هست ..چه طور شوهر تو ماشین اخرین مدل سوار میشه ..عینک فلان مارک میزنه ...

 بوی ادکلنش از ده فرسخی جار میزنه بعد تو این طوری میگردی ...اینقدر ساده ..اینقدر معمولی ..؟

وقتی این جوری ازم سوال میکنه برای بار هزارم به خودم میگم عجب غلطی کردم که بهش گفتم سپهر شوهرمه ...

یه وقتهایی واقعا دوست دارم به تندی جوابش رو بدم ..ولی دوستی با نرگس اون هم تو زمان قحط الرجال والناس ..اونقدر برام ارزش داره که دلم نمیاد با حرف تند مانع کنجکاویش بشم

 (خیلی وقت است که "بی تابم..."

دلم تاب میخواهد

 و یك هل محكم 

كه دلم هُـــری بریزد پایین

هرچه در خودش تلمبار كرده)

دستش رو گرفتم تا وایسه وبا تمام محبتی که تو قلبم بهش داشتم گفتم ..

- مطمئن باش یه روزی همهءزندگیم رو برات تعریف میکنم واونوقت میبینی که همچین هم چیز عجیبی نیست ...ولی تا اون روز بهم مهلت بده ..

نگاه نرگس تو نی نی چشمهام چرخید ..

-باشه ارکید جان ..خدا گواهه من فقط نگران خودتم که هرروز داری بیشتر از قبل آب میشی ...

-میدونم عزیزم وازت ممنونم ..

نگاه نرگس ازم جدا شد وبه پشت سرم خیره ..از لابه لای لبهای بهم دوخته اش شنیدم که گفت ..

-بهتره بری ارکید ...شوهرت اومده دنبالت ...

دستهام انا یخ کرد ومردمک چشمهام شروع به دودو زدن کرد ..یه نگاه به پشت سرم انداختم ..اره خودش بود ..مــــــــرد من ...تو همون بنز سیاه رنگش ...

نرگس که دستم رو فشرد ..برگشتم به سمتش وروش رو بوسیدم ...

-پنج شنبه جمعه بهت خوش بگذره نرگس جان ..

-ممنون عزیزم ...امیدوارم با این حجم کار به تو هم خوش بگذره ...

اینبار واقعا دیگه نتونستم پوزخند کش اومده رو لبم رو دور کنم ..مگه میشه سپهرباشه ارکید هم باشه وبهشون خوش بگذره ..؟

 گذشت اون زمونی که این دو موجود شگفت انگیز خلقت درکنار هم اسایش رو مز مزه میکردن ...

 (ایـنروزهـــا...

احســــاسم دم َدمــــی مــــزاج شـــده

گاهــــی آرام

گاهـی بـــــــــــارانـی)

 ازش جدا شدم وبه سمت ماشین سپهر رفتم...از دور امیر حافظ رو دیدم که درست نرسیده به ماشین سپهر دم در با چند تا از مدیرها وایساده بود وگپ میزد ..

چادرم رو محکم تر تو دستهام فشردم وبا گامهای محکم بهشون نزدیک شدم ...

 این روزها ...نمیدونم چرا ولی دیدن امیرحافظ شده برام مصیبت عظما ...سخت وطاقت فرسا ..نفس گیر ونفس شکن ...

همین که داشتم از کنارشون رد میشدم ..صدای پوزخند صدا دار امیرحافظ درجا قدم هام رو میخکوب کرد ..

-بعضی ها با پول دزدی به چه دم ودستگاهی که نمیرسن ..فقط من موندم چرا اینقدر رو دارن ...ادم دزد ذاتش مشخصه ..نمیتونه جلوی دست کجش رو بگیره ومن یه روزی اخر سر مچ اون بعضی ها رو باز میکنم ...

نفس شکسته ام رو دوباره از سر گرفتم ..قدم های ثابتم رو به زور به راه انداختم 

 (کاش مي شد مُرد

مثل راه رفتن

خوابيدن

خريد کردن

کاش مي شد خواست

و مُرد)

پشت به نگاه خیرهءمردها وامیرحافظ سربه زیر ومطمئن به سمت ماشین سپهر رفتم ودرجلوی ماشین رو بازکردم ..

حتی بعد از سوار شدن هم سر بلند نکردم ..دوست نداشتم نگاهم تو نگاهش بیفته ..سپهر که راه افتاد من هم یه کام عمیق از هوای ماشین گرفتم ..نیمه نفس بودن واقعا سخت بود ..

سرکه بلند کردم همزمان نگاهم افتاد به حسامی ..مرد خیره در سرویس ...بازهم خیره بود ..تعجبی نداشت... 

 حسامی یه عمره که به من خیره مونده بود ودست برنمیداشت از این مات زدگی کاذب ..

مثل همیشه ..نگاه ازش گرفتم ودوباره خیره شدم به بند انگشتهام نمیدونم چرا سپهر اینکارو باهام میکرد ..اگه دوستم داشت پس چرا زجرم میداد؟ ..

واگه من رو نمیخواست چرا چند وقت یه بار به سراغم میومد ...ازارم میداد ..کتکم میزد واز بدنم سوءاستفاده میکرد ودراخر وقتی که قشنگ تمام روحم رو خرد کرد میرفت ..؟

اصلا درکش نمیکردم ..نمیدونستم هدفش از این کارها چیه ..انگیزه اش چیه ..اصلا چرا اینکارو میکنه؟

 یه وقتهایی فکر میکردم سپهر ...شوهر من ...مـــــرد من ...یه ادم دو شخصیته است ..یه بیمار روانی که من ندونسته پا تو زندگیش گذاشتم ..

حالا بعد از سه سال دیگه از رایحهءتنش مست که نمیشدم هیچ ...با هرنفس میمردم وخاکستر میشدم ...

از نوازش سرانگشتهاش گر نمیگرفتم واز بوسهءلبهام داغ نمیشدم ..

 دیگه هیچ حس خوبی نسبت به سپهر تو وجودم نمونده بود...جز نفرت ..جز اشمئاز ..جز حس کثافت بودن من ..

از خودم بدم میومد از اینکه هربار تحقیر میشدم ..کتک میخوردم وبازهم ازم سوءاستفاده میکرد ..من براش هم نقش یه کیسهءبوکس رو داشتم هم یه معشوق ..

نمیگم زن ..نمیگم همسر ..میگم معشوق ..چون تو اون لحظه های خاص ...سپهر بدجوری شیدا میشد .....شیدای تنم ..بدنم .. شاید هم شیدای ارکیدِ گذشته

وقتی عصبانی میشد بهم میگفت بمیر ...میگفت گورت رو گم کن ...میگفت دیگه نباش ..

 ولی بازهم وقتی باهام بود ..ازوجودم لذت میبرد ..

وضعیت حالای من درست مثل یه کلاف پیچیده بود که نه سرداشتم نه تَه ..

 گره خوده بودم به هم ..وباز نمیشدم از این تکرار مسلسل ...

(دوستی ها کمرنگ

 بی کسی ها پیداست

 راست گفتی سهراب

 آدم اینجا تنهاست)

-میخوام برم خواستگاری دینا ...

اوف ...بالاخره به حرف اومد ومنظورش رو از این تشریف فرمائی پر طمطراق متوجه شدم ..

هیچی نگفتم ..فقط نفس کشیدم ..اروم وبی صدا ..نگاهم هنوز درگیر ناخون های دستم که به خاطر کار ....سیاه وکثیف شده .... بود ..

خیلی وقت بود که برام فرقی نداشت شوهرم مال خودم نیست ..خیلی وقت بود که فهمیده بودم مجنوی اون روزهای من ..مجنون هزاران هزار لی لی دیگه است ..خیلی وقته

بی نظم وترتیب شعر سیاوش قمیشی تو ذهنم خونده شد ..

(خیلی وقته دیگه بارون نزده ..

رنگ عشق به این خیابون نزده ..

خیلی وقته ابری پر پر نشده ..

دل اسمون سبک تر نشده ..)

نمیدونم چرا شعر سیاوش قمیشی این قدر سریع تو ذهنم نشست ..شاید به خاطر تک کلمهءاول بیتهاش ..

خیلی وقته ... 

خیلی وقته ..

-فکر کنم خوب بشناسیش ...اصلا مگه میشه دوست زمان دانشجوئیت رو نشناسی ...؟رفیق گرمابه وگلستانت رو نشناسی ...؟

به هرحال اومدم اینبار مرد ومردونه باهات حرف بزنم ..به خدا دیگه نمیکشم ارکید ..بیا طلاقت رو بگیر وخلاصم کن ..

 بابا اصلا همین خونه ای که توشی رو از صاحبخونه ات میخرم وبه نامت میکنم ..تو فقط راضی به طلاق شو ..

قسمت دوم شعرپابرهنه تو ذهنم میچرخید ...تاب میخورد وسیاوش قمیشی با اون صدای پرهجاش ..برام میخوند ..از خیلی وقتها ..

 (مه سرده رو تن پنجره ها ..

مثل بغض تو سینهءمنه ..

ابر چشمهام پراشک ای خدا ..

وقتشه دوباره بارون بزنه ..)

-باشه ارکید ..؟قبوله ..؟

جوابم یک کلام بود ...

-نـــــــه ..

نه گفتن من همان وتو دهنی آنی سپهر هم همان ...مزهءخون مثل یه قطره جوهر سیاه رنگ تو لیوان شفاف اب ..تو دهنم پخش شد..

صدای پراز حرصش رو ازپشت حس های مختلف درد میشنیدم .

-چقدر تو قُدی ارکید ..تا کی میخوای کتک بخوری ..؟

زبونم رو رو اماس لبم کشیدم ...این نه از ته دلم بود ..سپهر من رو از ریشه سوزوند ..من هم میسوزوندمش وخاکسترش میکردم ..اونقدری که مثل گداخته های اتشفشان هیچی ازش باقی نمونه ..شاید که با این گداختن .. نفرت انباشته شده تو دلم اروم بگیره ...

حتما برات عجیبه که چرا سپهری که اینقدر مشتاق جدائی از منه... خیلی راحت نمیره ودرخواست طلاق نمیده ..؟با این همه اشتیاق سپهر... چه احتیاجی به رضایت ارکید هر...زه ...؟

ولی سپهر نمیتونست طلاقم بده ...بابام سر عقد... نه مهریه خواست ..نه شیر بها ..نه چک زد ونه چونه ..مهمونی نخواست ..هل هله ودست وشادی هم نخواست ..فقط چند تا مورد رو مکتوب کرد ...

حق طلاق با ارکید ..حق کار وحق پیشرفت تحصیلی .ودراخر اگه سپهر به هردلیلی میخواست بدون رضایتم طلاق بده ..سه چهارم اموالش به نام من میشد ...

حالا ریش سپهر... گروی من بود وبدتر از اون اینکه نمیتونست من رو از همه پنهون کنه ...

 اون ابروریزی ای که خونواده هامون راه انداختن ..کافی بود تا تمام بازار وگردن کلفت ها بدونن که سپهر زن گرفته وحق طلاق با زنشه ..

یعنی من ..یعنی ارکیده نجفیِ سیاه بخت ..ومن به خاطر تمام بدی هاش ..به خاطر تمام کثافت کاری های که دامن من رو هم گرفته بود ..میگفتم نه ..

کتک میخوردم وبازهم میگفتم نه ..

زجر میکشیدم و....بازهم ...میگفتم ...نه ..

یادمه اوایل صبوری میکرد... ولی وقتی هفت ماه بعد از عقدمون حرفش رو اجرا کرد ورفتیم دادگاه خونواده ومن قرص ومحکم سر تمام حق وحقوقم موندم ...

رفتارش صد درجه بدتر شد ..رزیلانه تر ..تا جایی که یه وقتهایی ازته دل مرگش رو از خدا میخواستم ..

با نه گفتنم سپهر رو به اتیش میکشوندم وخودم هم تو این اتیش خاکستر میشدم ...شاید این نه گفتن یه خودکشی خود خواسته بود ...

 اینقدر سیر بودم از زندگی که دیگه برام مهم نبود دارم تو اتیش انتقام از مــــــردم خاکستر میشم ..

یه تو دهنی دیگه من رو به خودم اورد ..به حالی که انگار حال نبود ...گذشته بود... شاید هم اینده ...تو خودم جمع شدم ومزهءخون رو هیجی کردم ..

-ادم نمیشی ؟..نه ادم نمیشی ..ای خدا من چیکار کنم از دست این افریته ..؟نه میمیره نه طلاق میگیره اخه من با تو چی کار کنم ارکید ...

بابا من دینا رو دوست دارم میخوام زندگیم رو درست کنم ..ولی بدبختی شرط گذاشته که تا وقتی طلاق نامه رو نیارم زنم نمیشه ...

اخه چی میخوای از جون من ..؟بابا منم ادمم ..دلم یه زن درست وحسابی میخواد نه مثل تو دست خورده وهر---ه ..یکی که هرروز با یه نفر دوست نبوده ...

تو این جور مواقع گوشهام رو به خواستهءخودم میبندم ...نمیشنوم ..تو ذهنم ادامهءاهنگ سیاوش رو که هیچ ربطی به حال من نداره میخونم وگوشهام رو همچنان بسته نگه میدارم ..

با غیض برمیگرده به سمتم ومیجوشه ..

-ارکید یه کاری نکن که بندازمت تو خونه وحبست کنم تا از گشنگی بمیری ..؟

تو دلم یه پوزخند میزنم ..ادم مُرده رو چه باک از مُردن ...اگه اینکارو میکرد مسلما لطفش شامل حالم شده بود ..

بازهم یه پوزخند دیگه از یاداوری اولین کلماتش تو دلم میزنم ..

چقدر جالب !!..حرف مردو مردونه ءمرد من ..حبس خونگی بود وتو دهنی ها ی تو دهنم ..نمیدونم اگه حرف غیر مردونه ای داشت چه میکرد ...به ارومی زمزمه میکنم

- خودت میدونی که نمیتونی ...

-اره معلومه که میدونم وبه خاطر همین هم خون خونم رو میخوره ...اون بابای بیشرف تر از خودت فکر همه چی رو کرده بود ..حق طلاق وکار وتحصیل ...کم مونده بود بگه حق مردنت هم دست دختر هرزهءمن ..

پوزخند رو لبم رو که دید انگار دیگه طاقت نیاورد که با دست راستش پنجه کشید تو موهایی که از پشت بسته بودم وزیر چادر ومقنعه ام مشخص بود ..

برخلاف تو دهنیش درد زیادی نداشتم ولی مقنعه وچادرم تو مشتش اسیر بود ..

-میدونی ارکید اینقدر ازت متنفرم که دلم میخواد همین جوری که موهات تو مشت امه سرت رو بکوبم تو همین داشبورد ..اونقدر بزنمت .اونقدر بزنمت که درجا ضربهءمغزی بشی تا از دستت راحت بشم...

بادست چپم مچ دستش رو گرفتم ودست راستم رو داشبورد ماشین گرفتم ..

از سپهر بعید نبود که همچین کاری رو انجام بده ... مـــرد من تبحر وافری ...تو انواع واقسام شکنجه های خاص داشت ..

با پیچیدن یه ماشین جلوی ماشینش سرم رو با ضربه به سمت داشبورد هل داد ...بی شرف بدجوری هم هل داد ..پیشونیم به داشبورد خورد ودرد تو سرم پیجید ..همون لحظه از ته دل نالیدم ...

-خدایا پس کی تمومش میکنی ..

سعی کرد ماشین رو کنترل کنه که ای کاش نمیتونست ..واخر سر هم بی حرف بعد از کلی فحش به من ورانندهءبی چاره.... به سمت خونه ام به راه افتاد ..

همون محلهءدل گیر ..همون پناه بی پناهی هام ..که دقیقا نمیدونستم برای من جهنمه یا بهشت .خدایا من که دیگه عادت کردم به این ذلت ....ولی تو بیا خدایی کن وتمومش کن ..همین ..

(فریاد ها مرده اند، سکوت جاریست،

تنهایی حاکم سرزمین بی کسی است،

می گویند خدا تنهاست

من که خدا نیستم پس چرا از همه تنهاترم)

تعجبم از طاقت تموم نشدنیم بود ..از اینکه این همه درد میکشیدم وبازهم درجواب طلاق خواستن سپهر میگفتم ...نه ...

دوباره فکرم رفت سمت اینکه چرا همیشه بهش میگم نه ...چرا هربار کتک میخورم وباز هم میگم نه ..

شاید هرکس دیگه ای جای من بود یه بله میگفت وخودش رو راحت میکرد ..ولی من نمیتونستم ...اون هم به هزار ویک دلیل دیده وندیده ...

اولین واخرین دلیلش نفرت از سپهر بود.. مهمترینشون سوزوندن سپهر تو اتیش انتقامم بود ولی بعد از اون مشکلات وسختی هایی بود که اگه از سپهر جدا میشدم دامنم رو میگرفت ...

تو این مدتی که تنها بودم کم نبودن گرگهای مرد نمایی که میخواستن بهم دست درازی کنن ..

 وقتی گرگهای دوروورت بو بکشن که غریبی ..که کسی رو نداری ..اونوقته که کمین میکنن برای دریدنت ..

ومن به تنهایی از پسشون برنمی اومدم ..اون هم تو محله ای که مجبور به زندگی درش بودم ..

سپهر خیلی وقت بود که خرجی نمیداد ..خودش رو از هفت دولت ازاد کرده بود...حتی یه قرون یا به قول قدیمی ها یه پول سیاه هم کف دستم نمیذاشت ..

مجبور بودم با همون چندر غازی که که درمی اوردم هزینهءاجاره ءخونه وخوردوخوراکم رو بدم ..درسته که سپهر هیچ وقت نبود ...درسته که وَر دل یه نفر دیگه بود

ولی همینکه چند وقت به چند وقت.... ماشین بنز سیاهش سرکوچه وایمیستاد ..یعنی اینکه این زن صاحاب داره ..مزاحمش نشید ..دورش رو یه خط قرمز بکشید ...

وهمین برام بس بود ..بدون سایهءمرد ...بدون پشتوانهءمادی ومعنوی چه جوری میتونستم سالم زندگی کنم؟ ..اون هم با شرایطی که من داشتم ..؟

من وقتی از سپهر جدا میشدم که یا میتونستم خونهءبهتری تو یه جای بهتر کرایه کنم تا کسی جرات نگاه چپ انداختن بهم رو نداشته باشه ....

 یا باید پشتوانه ای پیدا میکردم که بعد از جدایی از سپهر بتونم بهش تکیه بدم واسوده زندگی کنم ..

برخلاف تمام حرفهایی که میزد ..مطمئن بودم یه ریال هم کف دستم نمیزاره ...سپهر عادت کرده بود که برام خرج نکنه بعید میدونستم که حاضر بشه خونه ای به نامم بخره ...

بارها بهش گفته بودم باشه خونه به نامم کن ..یه جایی که بدونم مال خودمه ...قبول نمیکرد ..می انداخت پشت گوش ..

 ومن میدونستم که این حرف هیچ وقت عملی نمیشه ...پول به جون سپهر وصل بود ..

حالا که میدیدم هیج کدوم از خواسته هام تحقق پیدا نمیکنه پس باید باهاش میسوختم ومیساختم ...این تنها کاری بود که تو این شرایط به نظرم عاقلانه میومد ..

سرکوچه ماشین رو نگه داشت ..پهنای بنز سیاه رنگ سپهر ...به عرض کوچه سَربود وبه خاطر همین همیشه سرکوچه وایمیستاد

به تندی برگشت به سمتم ..

-پاشو گورت رو گم کن تا نزدم نفله ات کنم ...درضمن خوب گوشهات رو باز کن ..دینا دوست صمیمی جنابعالی... برگ برندهءمنه ..

اگه باهاش ازدواج کنم خیل راحت میتونم تمام سهام کارخونه رو به دست بیارم ..پس سعی نکن سد راهم بشی چون ممکنه واقعا به قصد کشت بزنم وجنازه ات رو تو بیابون های بیرون تهران بسوزونم که هم خودت از این زندگی سگی راحت بشی وهم من ...

بهم نزدیک شد وبا قاطعیت گفت

-ارکید بترس از اون روزی که من خر بشم ونذارم نفس بکشی ...میفهمی ..؟

بدون اینکه جواب بدم یا حتی گوشهءچشمی بهش بندازم از ماشین پیاده شدم وقدم به کوچه گذاشتم ..صدای گاز دادن شدید ماشین از پشت سرم اومد ولی اهمیتی برام نداشت ..

 خیلی وقت بود که تو زندگی من هیچ جایی برای ترس باقی نمونده بود ..

ترس وقتی به سراغ ادم میاد که زندگیت برات ارزش داشته باشه  ..که زندگیت رو دوست داشته باشی

 ولی من اونقدر زجر کشیده بودم که تا خرخر پر شده بودم واماده برای خلاص شدن از این درد هرروزه ..

کلیدرو دراوردم ودروبازکردم ..صفیه خانم از بین موج های پردهءحریرش سرک کشید بیرون ..

 فقط به احترام سن وسالش سری به معنی سلام تکون دادم وراه افتادم به سمت اون هشت تا پلهءهمیشگی که به تک اطاق بالا ختم میشد ..

به یاد دینا افتادم ..بیچاره دینا ..نمیدونست سپهرِ عاشق پیشهءجذاب... چه شیطان پلیدی تو بطنش داره ..

 نمیدونه برای سپهر جذاب ... سهم شرکت مهمه ...نه خودش ونه وجودش ..

مطمئن بودم که دینا هم یه بدبختیه مثل من ..که سپهر برای مال واموال پدریش دام پهن کرده بود ..

ای کاش دینا هم اشتباه من رو نمیکرد وهیچ وقت دونه های چیده شدهءسپهر رو نمیچید ..تا مثل من تو دام سپهر نمیوفتاد ..

بیچاره دینا که داشت میشد ارکید دوم ..شاید یکم بهتر ..شاید یکم بالاتر ..ولی با همون درجه ومقام ..

سپهر صولتی تمام محبت هاش به خاطر پول وسهم الارث پدری دینا بود وخدا اون روز رو برات نیاره دینا ...که اه دربساط نداشته باشی

اونوقته که همین سپهرِ ِ فرشته صفتِ یوسف چهره.... میشه اهریمنِ ِ عزرائیل صفت ...

اون وقته که تو میمونی وبوی ادکلن های شیرین وتند ِلابه لای دکمه های صدفی پیرهنش ....

 اون وقته که تو میمونی ولمس رژهای شاتوتی وکالباسی روی یقهءلباسهاش ..

اونوقته که میشی یکی مثل ارکید ...شاید یکم بهتر ...شاید یکم بالاتر ...

 چون تو پشتوانه داری وارکید بدبخت هیچی نداره ....هیچی جز خدای بالاسر که شاید یه وقتهایی از سر تفنن صفحهات پردرد ارکید رو هم بی حوصله ورق میزنه ...

 (چشمانم را مي بندم

 سياهپوش خاطرات شده ام...

 چشمانم را مي گشايم

 سوگوار حقيقت به جا مانده ام...

آی ایهالناس ...

 پناهی می شناسيد از اين برزخ بی پايان)

رمان نویس انجمن

تاریخ عضویت : شهريور ۱۳۸۹

محل سکونت : تهران

تشکرها: 25,563

 تشکر شده 471,605 بار در 2,493 پست

کتاب مورد علاقه : سگ خانه زاد

حالت من :  

پست بسیار مفید 

: 

+338 امتیاز 

«دستهام یخ کرده بود وتو رختکن حموم دور خودم میچرخیدم ..

-خدایا چی کار کنم ؟...وای چی کار کنم ...؟

لبم رو به دندون گرفتم اونقدر محکم که خون لبم جاری شد ...باکی نداشتم از این خون ریزی لبهام ولی ...

 چشمهام رو با حرص مالیدم ونالیدم ..

-خاک برسرت کنن ارکید ..چی کار کردی ..؟حالا میخوای باهاش چی کار کنی ..؟

 وای نه ..خدایا نه ..اگه مامان بفهمه ...بابا ..وای نه آبروم میره..خدایا حالا با این بچه چی کار کنم ؟...کجا بندازمش ..؟

دوباره بی بی چک رو تو دستم گرفتم ..اشکهای رگبار بارانم حتی نمیذاشت به خوبی صفحهءبی بی چک رو ببینم ...ولی حقیقت تلخ واضح تو از اون بود که بتونم با تاری چشمهام نفیِ ش کنم ...

خدایا نه ..وای نه... دو تا خطه ..

ای بمیری ارکید ...بمیری ایشالله ..بری زیر هیجده چرخ ...حالا میخوای جواب بابا ومامان رو چی بدی؟ ...نمیگن این بود جواب اعتمادمون به دختر دانشگاه رفتمون ..؟

وای سپهر ...سپهر ..اخه چرا مواظب نبودی ..؟حالا من با این بچه چی کار کنم ..؟

بی بی چک رو گذاشتم رو کابینت رختکن وبازهم دور خودم چرخیدم .

وای خدا چی کار کنم ..چی کار ..؟چی کار ..؟اگه بابا بفهمه منو میکشه ..خونم حلاله ...وای نه ....ای خدا چی کار کنم ...

از اضطراب ودلشوره حس میکردم افت فشار پیدا کردم وسرم گیج میره ...نشستم رو زمین وسعی کردم بدون گریه کردن فکر کنم ..

ولی تو همین لحظه یه تقه به درخورد ومامان درحموم روبازکرد ..با دیدن من تو اون وضعیت نگاهش نگران شد وسراسیمه اومد تو

ومن خوش بینانه سعی کردم با چنگ انداختن به مستطیل کوچیک بی بی چک اون رو مخفی کنم ..

 ولی افسوس که دیر جنبیدم ومامان اون چیزی رو که نباید بیینه دید ..

-اون چیه ارکید..؟

دستم رو که مشت کرده بودم مثل بچه ها پشتم قائم کردم ...

-هی ..هیچی ..

چشمهای مامان گشاد شده بود وبا صورتی که انگار هرلحظه بیشتر از قبل ...خون صورتش رو میکشیدن پرسید ..

-میگم اون چیه ..؟

ترسیده بودم ..یه دختر ترسیدهءحامله ...مامان که دید جوابی نمیدم تو یه لحظه دستم رو کشید که بی بی چک از دستم دررفت ووسط حموم افتاد ..

دو خط تیره رنگ درست مثل دو خنجر تو چشم هردومون فرو رفت ..

نگاه مامان دو دو میزد... نفس های من تند بود ومال مامان ...نمیدونم کُند ...شاید هم خفه ..

 با لکنت گفت

-این ....اینکه ....

لبهاش درحال تقلا بودن تا اسم ازمایش گیر کوچیک خانگی رو ببره ..ولی انگار جرات حرف زدن نداشت ...میترسید از به زبون اوردن اسم وسیلهءپخش شده رو کف حموم ..

من مثل بارون بهاری هق میزدم ومامان ..به ارومی دست دراز کرد تا اون وسیلهءکوچیک حاوی خبر بی ابروگی دخترش رو برداره 

 بی بی چک رو با چنان دستهای لرزونی برداشت که حس کردم هرآن از دستش میوفته ..

دو خط تیره رو از نظر گذروند ..

-ارکید ...این بی بی چک ..دست تو چی کار میکنه ..؟

هنوز خوش بین بود ..هنوز حتی فکرش رو هم نمیکرد که تک دخترش ...نمونه دخترش ..همچین بی ابروگی ای رو مرتکب بشه ..

هق هقم به زار زدن تبدیل شد ..تو میون اشکام زمزمه کردم ..

-ببخشید ...نمیخواستم ..این جوری بشه ...نمیخواستم ..مامان ...ببخشید ..

-چـــــی ..؟

بی اراده پنجه انداخت تو موهام وبی بی چک رو به صورتم نزدیک کرد ..

-با توام خیرندیده میگم این چیه ...دست تو چی کار میکنه ..؟

درد موهام زیاد بود... خیلی زیاد .ولی مامان اونقدر کلافه بود که اصلا نمیفهمید داره چه بلایی سر موهای خوشگل دخترش میاره ..

-ارکیده حرف بزن ..این برای کیه ..؟

موهام رو دوباره کشید که از درد جیغ زدم ..

-ارکـــــــــید ...

ودوباره موهام رو کشید ..به ناچار داد زدم

- مال منه ..

همین ...همین جمله دست مامان رو ثابت کرد نگاهش تو چشمهای اشکیم میچرخید... انگار میخواست از تو چشمهام بخونه که راست میگم یا دارم باهاش شوخی میکنن ... ..

تو عرض چند ثانیه صورتش سفید شد ولبهاش ..خدایا انگار که تمام خون لبهاش رو کشیدن ..

-مال ..؟مال...؟

باهمون دستی که بی بی چک رو نگه داشته بود سینه اش رو مالش داد ..

-مال تواِ..؟یعنی چی ..؟

یه خندهءعصبی کرد وادامه داد ..

-مگه میشه ..؟چی میگی ارکید ..؟

دستهاش رو به ارومی از موهام جدا کرد وبا قوت قلب ولبهایی که دیگه نمیتونست مانع لرزششون بشه نالید ..

-حتما مال یکی از دوستاته اره ..؟

اشکایی که میبارید ونگاه پرازدرموندگیم به مامان ثابت میکرد که حرفم حقیقته ..

 ولی مامان شیرین من ...یه مادر بود...قلب کوچیکش هیچ وقت طاقت این بی ابروگی رو نداشت ..

اشکام رو که دید با لحنی که سعی می کرد ملایم باشه گفت ..

-راستش رو بگو ارکیدجان ..به خدا دعوات نمیکنم ...بگو این رو از کجا اوردی ..

 من هم گوش میدم ...اصلا مال هرکی باشه مهم نیست تو فقط بگو مال کدوم دوستته؟ اصلا دست تو چی کار میکنه ..؟

من که دیگه همه چی رو تموم شده دیده بودم ..زار زدم ..

-نه مامان مال منه ..منه احمق ...من ...نمیدونستم ..نمیخواستم مامان ..فکر نمیکردم ...مامان ..نمیخواستیم این جوری بشه ..

-پس یعنی ...

یه خندهءعصبی ..درست مثل ادمهای مجنون کرد .

-یعنی تو حامله ای ...؟

فقط نگاهش کردم ..

-یعنی ..دختر من ...دختری که حتی ازدواج هم نکرده ..با یه مرد بوده ..؟

سرش رو با ناامیدی بلند کرد ...لبم رو به دندون گرفتم ...نفس برای نفس کشیدن نداشتیم ..

-اره ارکید ...؟اره ...؟

فقط لب زدم

-اره ..

بی بی چک از دست مامان افتاد ...وتو یه لحظه چنان به سمتم یورش اورد که هیچی نفهمیدم فقط وقتی به خودم اومدم که داشتم زیر آماج ضربه های مامان له میشدم ..

-بی شرف ....هـــــ....رزه... اشغال ...چه بلایی سرمون اوردی؟ ..چی کار کردی تو ..؟ میکشمت ارکید...به خدا میکشمت ...

با صدای داد وفریاد مامان درحموم بی هوا باز شد وامید وپشت بندش بابا اومدن تو ...

 مامان که از شدت عصبانیت کف به دهن اورده بود وصورتش یه پارچه قرمز شده بود ..همچنان من رو له میکرد ...

نفهمیدم چه جوری ولی ضربه ها کمتر شد وامیر مامان رو برد بیرون از حموم ...ولی صدای داد وفحش هایی که میداد کافی بود تا هم امید وهم بابا همه چی رو بفهمن ...

واون چیزی که نباید بشه شد ...تشت رسوایی من از بوم به زمین افتاد ...بابا نعره کشید

-خفه شو.. بگو چی شده ...

از همون درباز حموم قشنگ صدای داد بابا ومامان رو میشنیدم ..

-چی شده ..؟؟؟؟بگو چی نشده ...؟دخترت حامله است ...میفهمی اقا ...؟دختر شوهر نکرده ات حامله است ...

تا عمر دارم هیچ وقت نگاه خون چکان امیر وبابا رو تو اون لحظه ها فراموش نمیکنم ...هیچ وقت ..

اون کتک ها رو... اون ترس ولرز رو ...اون ضربه هایی توی شکمم رو که بابا وامید بدون توجه کردن به موقعیتم میزدن ...

 همون ضربه هایی که بچهءپانگرفته تو بطنم رو از بین برد ...

هیچ وقت هیچی رو فراموش نکردم ..ضربه هایی که به خاطر پا کج گذاشتن هام خوردم ..فراموش نکردم ونمیکنم ...

(سقط کردم فرزنــد ِ مشــروع ـ عشقــم را

 از وحشت ِ ایــن مردمــان که

 عقلشان در چشمشــان است

میدانے؟ 

عادت کرده انــد

 زن ِ آبستـن ِ عــشق را

 هــَـــــر...زه خطاب می کنــند !»

*****

برای بار هزارم فاصلهء دستشویی تا اطاق مونتاژ رو میدوئم ..اصلا نمیدونم چی خوردم که تا این حد سیستم گوارشیم رو بهم ریخته ..

اخه ارکیدی که همیشه غذاهای ساده وکم هزینه ای مثل کوکو سیب زمینی میخوره چرا باید دچار این حالت تهوع های دست وپاگیر بشه ...؟

امروز به قدری بالا اوردم که حس میکنم دیگه نه معده ای برام مونده... نه دستگاه گوارشی ..انگار همه رو لا به لای زردابه های معدهءخالیم ..بالا اوردم ..

-ارکید جان خوبی ..؟

آبی به دست وصورتم میزنم ..حس میکنم تمام انرژی داشته ونداشته ام تموم شده ..نرگس کمکم میکنه سرپا بشم ..زیر بازوم رو میگیره ومثل یه جنازه من رو به دنبال خودش میکشه ..

-اخه چی خوردی که به این حال افتادی ..؟

-خودت که دیدی از صبح لب به هیچی نزدم ..

نرگس نگاه عصبی ای به من میندازه ..یه حرفی تو چشماشه که عاجزم از خوندنش ..حتی انرژی سوال پرسیدن هم ندارم ولی خود نرگس بی اینکه حرفی بزنم به حرف میاد ..

-ارکیده ..شاید ...شاید یه خبری باشه ..؟

ثابت میشم ..معنای واقعی مجسمه بودن رو تجربه میکنم ...امکان نداره ...نه امکان نداره ...خدا با من اینکارو نمیکنه ..

 خدای من ..خدایی که میبینه تا کجا خرد وخرابم ..این بازی ناجوانمرانه رو با من شروع نمیکنه ..

مگه میشه با اون همه مراقبت ..اون همه نگرانی ...اون همه استرس ..جنینی تو وجودم پا گرفته باشه ..؟

 اصلا مگه میشه بعد از اون سقط جنین وحشتناک ...که هنوز بعد از سه سال مو به تنم سیخ میکنه رَحم ناقص وبایرم ...امادگی پذیرش یه جنین دیگه رو داشته باشه ..؟

من که تو تمام این مدت مراقب بودم ...من که با وجود تمام ضعف اعصاب ومشکلاتی که به سراغم میومد بازهم هرشب... سروقت ...با کلی خون جگر قرصهام رو میخوردم ..

 که مبادا یه دفعه ای سپهر مثل بلای اسمانی رو سرم نازل بشه وکاری که نباید ....بشه ...

مگه اصلا امکان داره ..؟

-آره ارکید ..؟

-نــــه ..

همین قدر قاطع ومحکم ..اونقدر مطمئنم که حرفی توش نیست ..امکان نداره حامله باشم ..اون هم از موجود منزجر کننده ای به اسم سپهر صولتی ..

-خانم نجفی ..خانم سروری ..؟

صدای پراز طمطراق امیر حافظ سریعا خون تو رگهام رو منجمد میکنه  ..نه به اون موقعی که سال تا سال نمیدیدمش ...نه به الان که کمین کرده برای له کردن من ...برای گرفتن مچ ارکیده نجفی ...

-مثل اینکه شما اینجا رو با پیک نیک اشتباه گرفتید .؟

انگشتهای دستم بی اراده با شنیدن کنایهء خوابیده درپس تک تک کلمات طعنه امیز امیر حافظ رسولی ....دردونه پسر حاج رسولی ....مشت میشن ..

نرگس لبخند خجلی میزنه ..

-ببخشید اقای رسولی ..خانم نجفی حالشون خوش نیست ..

امیرحافظ یه نگاه سخت ...پراز حرص ..پراز نفرت ....واز بالا به من میندازه ..جوری که از ذهنم میگذره ..این همه نفرت برای چیه ..؟

برای اشتباهی که مرتکب نشدم ؟...یا برای اینکه حاج رسولی از روزگم شدن برگهءچک به بعد... نشون داده که حرف من رو بیشتر از حرف پسرش قبول داره ..؟

اگه این باشه حق داره ناراحت باشه ..حتی متنفر ..جایگاه من کجا وتک پسر حاج رسولی کجا ...؟

تو این حالت ...که داره از بالا به من نگاه میکنه ...این طور سینه جلو داده وپرغرور ..حس یه بچهء بی پناه رو دارم ..پراز ترس ...پراز لرز ..بی پشتوانهءمادر

میخوام سنگینی وزنم رو از رو دوش نرگس بردارم ..ولی خدا میدونه که نمیتونم ..خدا میدونه که ارکیده نجفی هیچ جونی تو پاهاش نداره ..تا قد راست کنه ..تا کنایهءامیر حافظ رو جواب بده ..

-ولی خانم نجفی که چیزیشون نیست ...ماشالله هرروز سرومروگنده تراز قبل تو کارخونه میگردن ..

 والله من موندم پول مفت چه جوری از گلوی این خانم پائین میره ..نه کار میکنه نه حرص وجوش.. الان هم که مثل لُردها تو ساختمون جولون میدن 

تیزی وبرندگی کنایه هاش... صاف قلبم رو نشونه میگیره ...خوب میدونه درد دارم ..خوب میدونه که حتی نا ندارم سرپا وایسم ...خوب میدونه که با شنیدن خزعبلاتش همین اندک انرژی ای که برام مونده داره ته میکشه ..

ولی بازهم خودش رو زده به اون راهی که اسمش... علی چپه ..نرگس یه نگاه نگران بهم میندازه ..دیگه برای همگی عیان شده که  امیر حافظ چند وقتیه تیشه برداشته برای از ریشه دراوردن ارکیدهء بی پناه 

صدای خش دار وضعیفم رو که حتی خودم هم اون رو نمیشناسم میشنوم که جواب امیر حافظ رو این جوری میده ..

-ببخشید اقای رسولی حق با شماست ..بریم نرگس جان ..

خدا میدونه که با چه جون کندی همین چند کلام روهم از ته حلقم کشیدم بیرون وتحویلش دادم ...

نمیدونم بعد از گفتن این حرف ...طعنهءکلامم رو گرفت یا نه ..ولی حرف بعدیش تیکه های قلبم رو چاک چاک کرد ..

-پس اگه حق با منه دفعهءاخرتونه که میبینم وسط ساعت کاری... مونتاژ رو ول کردید واومدید بیرون ..با شما هم هستم خانم سروری ..یه بار دیگه ازتون کم کاری ببینم مستقیما با حاج اقا حرف میزنم ..

نفسهام به شماره میوفته ..یک دو ..یک دو. ..نه... مثل اینکه امیر حافظ ...امروز ..این جا...همین لحظه ...قصد ویرونی من رو کرده ..

ناخواسته پنجه هام مشت میشن ..اصلا نمیدونم از کجا انرژی وارد رگ وپی ام میشه ..اصلا نمیفهمم چه جوری ادرنالین خونم بالا میره ومن قصد میکنم که این مرد رو همین الان سرجاش بشونم ..

اون هم تو این لحظه هایی که دوباره تمام هجم معدهءخالی شده ام ..به نوسان افتاده ومن حتی نایی برای حرکت ندارم ...ولی فشار خون پائین ودستهای سردم هم نمیتونه جلوی طغیان آنی ام رو بگیره ..

یه قدم جلو میذارم ...بازهم جلوتر ..بوی تلخ وتند ادکلن امیر حافظ شدیدا معده ام رو تحریک میکنه ...تمام سعیم رو میکنم تا مانع بالا اوردن... تو صورت امیرحافظ تک پسر کارخونه دار بشم ...

امیر حافظ هم مثل یه گربه ..چشم تیز میکنه به سمتم ..خیره میشه به جلو اومدن های ناهماهنگم ...نرگس میخواد مانعم بشه ولی دیگه دیره 

من امروز قصد کردم که پوزهءاین مرد رو به خاک بمالونم ..بسه هرچی صبوری کردم ودم نزدم ..

-جناب اقای رسولی ..محض اطلاعتون باید بگم ... بنده وخانم سروری موظیم شصت تا برد رو تا انتهای ساعت کاری اماده کنیم ..

پس درنتیجه اگه من وخانم سروری کارمون رو تا انتهای روز تحویلتون ندادیم شما حق دارید شکایت ما رو پیش بزرگترتون ببرید ..

درغیر این صورت بهتون اجازه نمیدم با حرفهایی که هیچ ارزشی براشون قائل نیستم وقت ارزشمند من رو تلف کنید ..

نفس میگیرم ..بازهم نفس ..معده ام از این همه هجم هوایی که رایحهءتند امیر حافظ رو با خود دارن متلاطم میشه ..درست مثل هوای طوفان زدهءدریا ...

نفس های تند امیر حافظ نشون از به هدف زدن تیر حرفهای منه ...بالاخره جوابش رو دادم ..سبک شدم ...هرچند که ممکنه با همین جواب اخراجم حتمی باشه ولی دیگه برام مهم نیست ..

تو این لحظه ها ...فقط میخوام معده ام اروم بشه ..برام مهم نیست که امیر حافظ نامی ...میخواد اخراجم کنه یا نه ...

واقعا از ته دل میگم ...فقط میخوام بمیــــــرم ...

(ایــن روزهـــا همــه بــه مــن دلـتــنـــگــی هــدیــه مـی دهنــد

 لطفـــا آتــش بــس اعــلام کــنید!

 بــه خـــدا

 تمــــام شــد

 دلـــــــــــم...!)

****

هوای تنفسش روی ریه هام سنگینی میکنه ..انگار که موقع عصبانیت تمام دی اکسید کربن رو تو صورت من میدمه ..

دهن باز میکنه که من رو زیر اماج حرفهاش له کنه که صدای فرشته ام یه بار دیگه نجاتم میده ..

-امیر حافظ ..

صدای ملکوتی حاج رسولیه ..پدر دوست داشتنی مرد نفر انگیز مقابلم ..برای هزارمین بار از وقتی که تو این کارخونه مشغول به کار شدم وبا حاج رسولی مومن ومعتمد اشنا ..حسرت میخورم به جایگاه امیر حافظ منفور ..

ای کاش این مرد پدر من بود ...کاش دست نوازشش رو سر من بود ..ای کاش میشد یه بار.. فقط یه بار سر روی زانوی پدرانه اش میزاشتم ومثل اون قدیم ها که تو اغوش پدرم گریه میکردم دردهای دلم رو خالی میکردم ..

نگاه ام گره میخوره به صورت نورانیش ..الحق که خدا تو وجود بعضی از بنده هاش نشونه هایی از وحدانیت ومحبت خودش روگذاشته ..

 حاج رسولی هم برای من جزو اون بنده هاست که تمثالی از مهربونی خدای بالای سرمه ..

تو سلام کردن به مرد مومن مقابلم پیش دستی میکنم ...

-سلام حاج رسولی ..

بی اینکه چشم از امیر حافظ عصبانی بگیره ..یه لبخند گوشهءلبش میشینه ..

-سلام دخترم ..خسته نباشی .. 

نرگس هم به ارومی سلام میکنه ...

-سلام خانمی سروری 

به جای جواب میپیچم به خودم ..خدایا معده ام ..اونقدر سوزش دارم که حتی نمیتونم جواب سوال حاجی روبدم ..

حاجی منتظر حرفم نمیشه ..

-چی شده پسرم ...؟

 یه لحظه از ذهنم میگذره ...

پسرم .؟دخترم ..؟

من وامیر حافظ بی اراده پوزخند میزنیم ..من کم جون ..اون پررنگ ..پوزخند هامون رو میگم ...

-هیچی... خانم نجفی اینجا رو با تریبون حمایت از کارگران تنبل اشتباه گرفته بود .داشتن برامون نطق میکردن ..خوب میفرمودید خانم نجفی ..

پس اگه شما وخانم سروری نتونستید تا اخر ساعت کاری ...شصت تا بورد رو اماده کنید من حق دارم که به بزرگترم بگم درسته ..؟

جلوی حاج رسولی خجالت میکشم ..درسته که این پسر... مشمئز کننده ترین فرد بعد از سپهر تو زندگیمه ..ولی اصلا دوست ندارم رو درروی حاج رسولی باشم ...

 این مرد حق پدری به گردنم داره...امیر حافظ نامرد... چرا اینکارو با من میکنی ...؟

سعی میکنم کم نیارم ..دستم رو ناخواسته رو معده ام میذارم ..چشمهام از زور درد وسوزش معده ام ریز میشه ..میخوام جواب بدم ..از حقم دفاع کنم ...

 ولی بوی ادکلن محرک امرحافظ که بیش از حد بهم نزدیک شده ..حتی اجازهءاینکارو هم بهم نمیده

مایع شکمم هجوم میاره به بالا که بی درنگ با اخرین انرژی ای که دارم ....میدوئیم به سمت دستشویی بانوان ..نرگس هم از پشت سرم ارکیده کنان دنبالم میاد ..

دوباره عق میزنم ..دوباره ودوباره بالا میارم وصدباره وهزار باره از خدا میخوام که مرگ ارکید نجفی رو زودتربرسونه ..

خدایا این درد چیه ..؟من رو که داره از پا میندازه ..نکنه حرف نرگس ...؟؟؟

دست وپام سر میشه ..دارم میوفتم که نرگس نگهم میداره ..

-چی شده ارکیده جان ..اخه چته عزیزم ..؟

حتی نای حرف زدن ندارم ..سعی میکنم دست نرگس رو رد کنم ..

-برو نرگس ...رسولی بهت گیر میده ...من که نمیتونم شصت تا بورد رو کامل کنم حداقل تو به کارت برسی ..

-به جهنم که گیر میده ..کجا برم ؟.تو داری از حالی میری بعد ولت کنم برم ..؟

مشت مشت اب به صورتم میپاشه ..بازهم کمکم میکنه دردستشویی رو که باز میکنه چند قدم اون طرف تر حاج رسولی رو میبنیم که داره با پسرش حرف میزنه ..

چین افتاده وسط ابروهاش ...این چین های عمیق میگه ناراحته ..

 سعی میکنم قدم بردارم ...سعی میکنم قوی باشم ولی تو این لحظات به شدت علاقه دارم تا یه نفر دست بندازه زیر زانوهام 

منم دستم رو بندازم دور شونه اش وسر بزارم رو تخت سینه اش ...

 یکی که به شدت مرد باشه ومن چقدر به این مردانگی های کم واندک احتیاج دارم ..

خیلی دلم میخواد چشمهام رو ببندم ..بمیرم ..درست مثل همون تیکه متنی که همیشه تو ذهنم جولان میده ..

کــــــــــــــــآش

میــــــــشد

آدمــــــــــــــ……..

گــــــآهی

به اندازه ی نـیــآز، بمیـــــرد!!!

ولی پنجاه تا بورد ناتمومی که روی میز کارم انتظارم رو میکشه اجازهءبسته شدن رو از چشمهام میگیره .انگار که دی یود ها وخازن ها من رو صدا میکنن ..

باید برم ...باید تمومشون کنم ..من جدای از حقوق اینکار... به شدت علاقهءزیادی به این دنیای رنگارنگ کوچکم دارم ..

نرگس بازوم رو میکشه که نگاه حاج رسولی وامیر حافظ میگرده روم ..

نگاه حاج رسولی نگران میشه ..حتی نگاه امیر حافظ ..

 یعنی تا این حد سست وشکننده به چشم میام که نگاه همیشه پراز نفرت امیر حافظ هم نگران شده ..؟

نمیخوام این طور باشم ولی چاره ای ندارم قدم بعدیم رو میخوام بردارم که دنیا دور سرم میچرخه ..انگار که سوار یه چرخ وفلک شده ام ..دنیام شده اون چرخ وفلک ومن دارم تو دنیام میگردم ومیچرخم ..

زیر پام خالی میشه ..بی هوا چنگ میندازم به بازوی نرگس ولی برای پایدار موندن دیگه دیر شده ....تو همون تار وروشنی چشمهام میبنم که حاج رسولی وامیر حافط به سمتم خیز برمیدارن 

ولی بسته شدن چشمهام با داغ شدن بدنم همزمان میشه ..ومن دیگه هیچی نمیفهمم ..

(اگه این زندگی باشه 

 اگه این سهمم از دنیاس 

 من از مردن هراسم نیست

 یه حســـــــی دارم این روزا 

 که گــــــــــاهی با خودم میگم:

شاید مـــــــــــــردم،حواسم نیست......)

یه رایحهءخاص میاد ...یه رایحه که بهم حس نفرت وانزجار رو منتقل میکنه ...یه دستهای گرم من رو تو اغوش گرفتن ...خدایا چقدر زود ارزوم براورده شد ...

حتی اگه تو رویام همچین دستهایی وهمچین سینهءستبری من رو دراغوش کشیدن بازهم برام کفایت میکنه ..گفته بودم که بهت ..من شدیدا محتاج این اغوش با مردانگی اندک هستم ..

رایحه ای که تو بینیم پیچیده به قدری قویه که لابه لای سلولهای بویایی ذهنم هم جا گرفته ..این رایحه رو میشناسم ودرعین حال بیگانه ام ..میخوام چشم باز کنم ولی نمیتونم ...

تو یه اغوش متحرک دارم جا به جا میشم زمزمه میشنوم ولی تشخیص کاملی از کلمات ندارم ..فعلا تمام ذهنم وجسم وروح من رو این اغوش متحرک مشغول کرده ..

کاش میشد این رویا برای همیشه بود ..خدایا تو که میدونی خیلی وقته که مردانگی دنیای من ....به کمربندهای قلاب فلزی شوهرم وتجاوزهای گه گاه مــــــــردم خلاصه شده ...

دستها دارن باز میشه ...بازهم صدای زمزمه ...

-چش شده ..؟

-از حال رفته ...

چقدر صدا اشناست ولی این تن صدا رو نمیشناسم ..اخه صاحب این صدا همیشه بهم کنایه زده ...لحن محبت امیز ازش نشنیدم که بدونم خودشه یا نه ..

دستها ازادم میکنن ...دلم هوای اغوش از دست رفته رو میکنه ...کاش به جای مداوای من ..یه نفر ..فقط یه نفر میفهمید که دوای درد من همون اغوشه ...

برام مهم نیست مال کیه ..اصلا محرممه یا نامحرم ..من فقط میخوام تو اون اغوش امن بخوابم ...لذت ببرم ..شاید هم... بمیرم

(بودنت را دوســت دارم....

وقتی مــــرا ...دربر میگیری ....

و به آغوشــت ســــــفت... مرا می فشـــاری...

وادارم مــــــــــی کنی که...

به هیچ کس فکر نـــــکنم ....

جز تـــــو....!

***

«داشتم فیزیک کوانتوم رو دوره میکردم که سپهر کلید انداخت ودراپارتمان باز شد ..تو این چند وقتی که از ازدواجمون گذشته بود رابطهءشیرین من وسپهر روز به روز زهرتر از زهر شده بود ..

انگار تازه میفهمیدم که برای هم ساخته نشدیم ..اونقدر تفاوت فکری وعقیده داشتیم که حس میکردم مثل دو قطب همنام همدیگر رو دفع میکنیم ...

بدون اینکه سر بلند کنم نگاهم رو رو خطوط گردوندم ..

-ارکیده پاشو یه چایی بده ..

بی اهمیت به حرف ودستور سپهر نگاهم رو از صفحه جدا نکردم ..تازگی ها با هربار اومدنش عطر وبوی دیگه ای رو هم به حریم خونه ام میاورد که شدیدا دلم رو خون میکرد ...سپهر شوهرم بود مردی که شاید تنها چهار ماه از عقدمون گذشته بود 

-ارکید با توام .پاشو یه لیوان چایی بده ..

بازهم اهمیتی ندادم ..اونقدر دل گیر بودم که به زحمت ...بودنش رو تحمل میکردم ..

یاد ساعتهای گذشته چرخید وچرخید توی ذهنم ....وشد یه قطره عرق شرم ..شاید هم نجابت ...روی تیرهء پشتم ...

یاد لکهءمات شاهتوتی رنگی که روی استین پیرهن کرم رنگش به یاد گار مونده بود ...یادگاری از زنی که نمیدونستم کیه ..چی کاره است ولی سپهر ...مرد من ...شوهر چند ماهه ءمن ...ارباب تمام بود ونبود من ...بودن با اون رو به بودن با زنش ترجیح داده بود ...

هنوز نگاهم به خطهای روی کتاب فیزیک کوانتوم بود که جلوی چشمهای من کج ومعوج میشد ...حواسم نبود.. به هیچی حواسم نبود... جز اون لک ها ورایحه هایی که سپهر هرسری بی شرم وبی حیا ...با خودش به کلبهءاحزانم میاره ...

یه دفعه ای ..بی هوا ..بی اخطار ..کتابم از دستم کشیده شد ..

-اِ سپهر چی کار میکنی ..؟

با جدی ترین لحنی که تا حالا ازش شنیده بودم انگشتش رو به سمتم گرفت ..

-دیگه حق نداری درس بخونی ..دیگه نمیخوام بری دانشگاه ..

چشمهام گشاد تر شد ..

-حالت خوبه ..؟شعر میگی ها ..؟

خیلی راحت با طمانینه به سمت پنجرهءاطاق رفت ..پرده رو کنار زد وپنجره رو بازکرد وجلوی چشمهای متعجب من کتاب رو پرت کرد تو کوچه ..

مثل یه ادم منگ خیره شدم به حرکاتش ..اصلا نمیفهمیدمش ..واز قوهءدرک وادراکم خارج بود 

-چی کار کردی سپهر ..؟

-همون کاری که گفتم دیگه حق درس خوندن نداری ..

-مگه میشه؟ ..چی میگی تو؟ ..مگه میتونم درسم رو ول کنم ..؟

-ولی کنی یا نه مهم نیست ..مهم اینه که داریم از اینجا میریم وتو دیگه نمیتونی به دانشگاهت بری ..اخه اونجایی که قراره بریم خیلی از دانشگاه جنابعالی دوره ..

-بریم ..؟کجا بریم ..؟چی میگی سپهر ..؟دیوونه شدی ..؟

سپهر دستش رو به کمرش گرفت ..

-اره دیوونه شدم ..از دست تویی که هیچی از حرفهام رو نمیفهمی دیوونه شدم ..ارکیده دیگه به اینجام رسوندی ..ازت خسته شدم ..بفهم ..

-خوب من هم خسته شدم ..فکر میکنی زندگی با ادمی مثل تو برام راحته؟ ..از وقتی باهات اشنا شدم زندگیم رو داغون کردی ..ببین چی به سر زندگیم اوردی ..؟

مامان وبابام طردم کردن ..دیگه هیچ کس رو ندارم ..اون هم به خاطر کی؟ ..یه ادمی که معلوم نیست سرش به کدوم آخور گرمه ..

درجا سیلی محکم سپهر صورتم رو سرخ کرد ...گیج وگنگ بهش خیره شدم ..تا حالا حتی انگشتش هم بهم نخورده بود ولی حالا ..

-خفه شو ارکیده وگوش بده ...همین که گفتم ..فردا وسائلت رو جمع میکنی خونه رو میخوام تحویل بدم ...درضمن این دفعه ءاخریه که توروی من وایمیستی ...ادمی که بی کس وکاره فقط میگه بله ...چشم .. فهمیدی ...؟

چشمهام پراشک شد ...هنوز گنگ بودم از ضربهءپر قدرت مردم ...درک نمیکردم درد روی پوست گونه ام ضرب دست سپهر بوده یا یه کابوس بد ..

-تو ؟تو من رو زدی ...؟

-اره زدم ..اگه هارت وپورت اضافه کنی بازهم میزنم ...فکر کردی اینجا هم خونهءاون ننه بابای اشغالته که توله سگشون رو بند کردن به من ...

قلبم اتیش گرفت ..اون هرکاری میخواست میتونست بکنه ولی اینکه به پدر ومادر از گل پاکترم توهین کنه ..

-خفه شو ..

ولی ضربهءبعدی دوباره ساکتم کرد ..

-تو خفه شو ...یادت نره ارکید ..همهءزندگیت... همهءاینده ات دست منه ..پس زر زر زیادی نکن ..بتمرگ سر زندگیت وخونه داریت رو بکن ...خوشم نمیاد این حرف رو دو دفعه بگم... شیرفهم شد ..؟

یه قطره اشک از گوشهء چشمم چکید ...

-ولی من به تو اجازه نمیدم ...من حق دارم تحصیل کنم ..درسم رو ادامه بدم ...

عصبی وعبوس غرید 

-ارکیده ...کاری نکن که بیام تو دانشگاهت وابرو حیثیت برات نذارم ..پس خفه خون بگیر و به پخت وپزت برس ...

-قرارمون این نبودسپهر ...ازت  خواهش میکنم ... همه اش چند ماه دیگه از درسم مونده ..

-برام مهم نیست ..چه یه ماه... چه صد سال ...فرقی برام نداره ..همین که گفتم تو حق نداری به درست ادامه بدی ...

-سپهر ..خواهش میکنم اینکارو با من نکن ...تو میدونی چه بلایی داری به سر من میاری ..من یکی از بهترین ها هستم  ...مثل من تو این کشور کم پیدا میشه بعد تو با اینکارت داری مانع پیشرفتم میشی ...

اصلا ببخشید ..باشه هرحرفی تو میگی هرچی تو بخوای ..فقط بزار برم ..قول میدم به خونه زندگیم هم برسم .قول میدم هرکاری که تو بگی انجام بدم ..

فقط بذار درسم رو بخونم ...این تنها چیزیه که برام مونده ...توروخدا جلوی درس خوندنم رو نگیر ...

-ای بابا تو مثل اینکه حالیت نیست ...میگم جایی که قراره بری از دانشگاهت دوره ..فقط باید سه چهار ساعت تو راه باشی که بری وبرگردی ..منم خوشم نمیاد زنم تو کوچه وخیابون راه بیفته ...وبرام رقیب بتراشه ..

-سپــــهر ...!!

دستش رو گرفتم که دستم رو به شدت پس زد ...

-کفریم نکن ارکیده... همین که گفتم .دیگه هم باهات بحث نمیکنم ..

اصلا نمیتونستم قبول کنم ...نمیتونستم اینده ام رو بفروشم ..سپهر داشت به سمت اطاق خواب میرفت که نمیدونم با کدوم جرات ...شهامت ..یا حتی انرژی ای پشت سرش گفتم ..

-تو حق نداری ...من اجازهءتحصیل دارم ...نمیتونی جلوم رو بگیری ..

تو یه چشم بهم زدن مثل ببرغران به سمتم برگشت وسومین سیلی رو تو صورتم نواخت ..این سومین سرخی گونه رو به خاطر کدوم حرف ...به یادگار گرفتم ..؟

طلب حق وحقوقم ..؟یا خواستهءکاملا قانونی خودم ..؟به کدامین گناه ...بی گناه محکوم شدم ...؟

-من هرکاری بخوام میکنم ..

با ته مایهءغرورم برای اندک ازادی هام جنگیدم ..

-ولی من نمیذارم ..

دچار جنون شد ...شاید هم جنون داشت وعشق لایتناهی من این عیب بزرگ رو نمیدید ...

-نمیذاری هان ..؟میخوای جلوم رو بگیری؟

 دستش رو به سمت کمربندش رفت ..

خدایا چند تا برزخ تو یه شب؟ ..مگه ارکیدت چقدر توان داره که این یکی رو هم تاب بیاره؟ ...شاید هم داری امتحان الهی میگیری ...اون هم از ضعیف ترین بنده ات ..؟

برای اولین بار تو عمرم از سپهر ترسیدم ..از انگشتهای دستش که با مهارت سگک کمربند رو بازکرد وتو یه حرکت ..

آه ..خدایا جهنمت کجاست ..که از دست بندهء سیاه روی زمینت... بهش پناه ببرم ؟...

اونجا تو جهنمت...حداقل تو هستی ...مهربونیت هست ...عشق به بنده ات هست ..ولی اینجا ..هیچی نیست ...هیچی ...جز سیاهی ...حقارت ..درد ودرد ..

امروز اینجا لحظه هایی رو میبینم که تحملش برای منِ زن... منِ همسر.. از داغی شعله های جهنمت هم سخت تره ...

جلوی چشمهای بی تابم ...جلوی نگاه رمیده ام ..کمربند کشیده شد ..یه دور دور دستش چرخونده شد ..ورو تن ارکید بیچاره فرود اومد ..

از تو میپرسم ..مگه ارکیده چی میخواست ..؟توقع چی رو داشت که میخواست ازش دریغ کنه؟ ...مگه خودش این حق رو نداده بود ..پس چرا حالا میزد زیر حرفش ؟..چرا مرد ومردونه رو حرف خودش نمیموند ...؟

دردی بود که توی بدنم میپیچید وچهار ستونم رو میلرزوند ..دستهام رو جلوی کمربند گرفتم که سر ازاد کمربند از کنار دستم گذشت وروی صورتم نشست ...

تا ته قلبم سوخت ...سوخت وخاکستر شد ..از این ناجوانمردی مردانه ...

-نزن ..باشه باشه نزن توروخدا نزن ..

همون جور که میزد ..همون جور که گوشت وپوست وخون رو باهم قاطی میکرد ...همون جوری که با دستهایی که یه روزی مهر میورزیدن ..درد رو به تنم هدیه میکرد مقطع وبریده بریده گفت ..

-وقتی ..میگم ...حرف ..گوش ...کن ..یعنی خفه شو ...حرف نزن ..حالیت شــــد ...؟

هرحرف مساوی بود با فرود اومدن یه ضربه ..خط فاصله ها رو خودت پر کن با درد ارکید سینه سوخته ...حساب کن تا اینجاچند تا ضربه شد ... تا بریم سر چرتکه انداختن دردهای بعدی ...

وقتی که بی رمق شد ...وقتی که به این نتیجه رسید که بسه ..وقتی فهمید که اینی که غرق خون ودرد روزمین افتاده ادم شده ...وحالا دیگه اونقدر کتک خورده که فقط بگه چشم ...

کمربند رو نفس نفس زنان پرت کرد رو مبل ودست به کمر بالای جنازه ام ایستاد ...

از زور درد حتی نمیتونستم چشم باز کنم ..وناله هام یکسره شده بود ..اونقدر اشک وخون روی صورتم قاطی شده بود که بوی زهم خون معده ام رو به تلاطم انداخته بود ..

-این رو زدم که بفهمی... نمیذارم تو برام تعین تکلیف کنی ...تا وقتی تو این خونه ای ....حرف اول واخر رو من میزنم شنیدی ...؟

جوابم ناله وگریه بود ..

(غیر گریه مگه کاری میشه کرد ..

 کاری از ما نمیاد زاری بکن ...)

نایی برای جواب دادن نداشتم ..نفسی هم نداشتم ..انگار این نفس تو سینه ام گیر کرده بود وحجله گیر شده بود ..

-نشنیدم ...شنیدی آشغال ..؟

وبا لگد ضربهءمحکمی به پهلوی زخمیم زد که درد تو بدنم پیچید ..وبالاجبار زمزمه کردم ..

-اره شنیدم ..شنیدم ...

 (دلم خیـــــــلی گرفته اســـت

اینجا نمیتـــــوان به کسی نزدیـــــــک شـــــــد

آدمهـــا از دور دوست داشتــــنی ترنــــد)

حالِ من رو تو اون لحظه ها کی میدونه ...؟کی میدونه چقدر درد توی وجودم تلمبار شده بود؟ ..چقدر زجر ...چقدر تحقیر ..؟

کی باور میکرد که ارکید همون لحظه مرد ...همون لحظه جنازه شد وقتی که تو همون لحظه های پر درد به این فکر میکرد که دیگه هیچ پشتوانه ای نیست تا از ظلم سپهر ملعون بهش پناه ببره ..

حالا دیگه با طرد شدن از خونواده اش هیچ کس رو نداشت حتی خدای بالای سرش رو هم تو این لحظات نداشت ...چرا که به همین خدایی که الان به شدت بهش نیاز داره ..نارو زد ..

تو محضر خدا ..تودنیای خدا ..بامردی رابطه برقرار کرد که محرمش نبود ..یه بیگانه بود وبس ..یه غریبه که از ناکجا اباد وسط زندگی شیرین و ازاد ارکیده پیدا شد واسیرو عبیرش کرد ..

حالا با چه رویی دست به دامن خداش میشد که من رو نجات بده از این جهنم مجسم ..چه طوری روش میشد سربلند کنه...دستهاش روتو هم گره بزنه وحاجتش رو از خدای خودش بخواد ..

مگه همین ارکید نبود که منکر خدا وشریعتش شد؟ ..مگه همین ارکید نبود که جلوی وسوسهءزبون خوش سپهر کم اورد وتسلیمش شد .؟.

حالا با چه رویی به درگاه خدازار میزد که یاالله ..یا ذالجلال والاکرام ..یاذالمن والامان ..ارکیدت پشیمونه ..پریشونه ..ببخشش یا کریم ویا رحیم ...

واقعا کی میدونست ..؟کی میفهمید ..؟کی درک میکرد حال اون لحظهءارکید رو که همه چیزیش رو باخته بود ...زندگیش رو ..باکرگیش رو ..عزت ونجابتش رو ..حتی خونواده ودراخر ..خدای خودش رو 

 (اسمون سنگی شده ...خدا انگار خوابیده ..

انگار از اون بالاها ..گریه هاموندیده ..)

سپهر رفته بود ومن هنوز مثل یه میت رو زمین دراز کشیده بودم ..سردی سرامیک های کف پذیرایی زخم های بازم رو سِر کرده بود ..

جای کمربند ها چنان میسوخت که هیچ فرقی بین گرمای جهنم وحالم نبود ...تو این حالِ بدتر از جهنم ِخدای مهربونم... درحال سوختن بودم ..

اونجا اگه قرار بود جوابی پس بدم ..خودم بودم وخدای خودم ....همون خدایی که با ورود سپهر ازش دور شدم ..بریدم ورسیدم به 

..همون خدایی که با ورود سپهر ازش دور شدم ..بریدم ورسیدم به اینجا

 ولی اینجا وقتی حرف میزنم ....حقم رو فریاد میزنم.. جوابم میشه این کمربند واون سیلی ها ...

هیچ کس ندونست حالم رو ...حال این دل زارم رو ..هیچ کس ندونست.. هیچ کس ..

اون شب رو درحالی سحر کردم که سپهر به فاصلهءده دقیقه لباس پوشید ومرتب وتمیز ..با بوی ادکلن (کنزو وایرش )که تازگی ها شدیدا با استشمامش از خودم متنفر میشدم ....از خونه زد بیرون ومن رو با اون همه درد فلج کننده تنها گذاشت ...

ومن درحالی شب زنده داری کردم که از ته دل پشیمون بودم وزیر لب به تصمیم احمقانه ام لعنت میفرستادم ..

صبح با صدای زنگ گوشی تلفن از خواب پریدم ..همون جور رو سرامیک کف سالن خوابم برده بود وتمام بدنم از سرما ودردِ رج های کمربند ...کوفته وداغون بود ..

تلفن همچنان زنگ میزد ولی طی کردن اون فاصله برام از زنده موندن ودرد نکشیدن هم دورتر بود 

اونقدر ضعف وسستی تو بدنم بود که حتی نایی برای بلند شدن نداشتم ..بعد از چند بوق ....تلفن خودکار روی پیغام گیررفت ..

-الو ارکید ..کدوم گوری هستی پس ..؟مگه نگفتم وسایل رو جمع کن میخوام خونه رو تحویل بدم ؟..از وسایل خونه چیزی نمیخواد ببریم ..فقط چمدون ببند ولوازم ضروریت رو بردار ...

ارکیده نیام ببینم کتابهات رو کارتون کردیها ..اگه ببینم ...اون خونه وزندگی وخودت وبا کارتن ها اتیش میزنم ..بجنب ارکید ..تا یه ساعت دیگه اونجام ..

 (ومن چقدر دلم میسوزد به حال ماهی بیروم مانده از اب ..بی یار ..بی یاور ..بی پناه ..بی نفس ..درست مثل حال امروز من ..)

خودم رو روزمین کشیدم وبا کمک دیوار بلند شدم ..دل خوش بودم به اینکه صبح فردا با عذرخواهی گرمای دست مـــــردم از خواب بیدار میشم ..

ولی فراموش کردم که تاریخ انقضای مرد من از وقتی که طرد شده ام ....گذشته ...بوی نا می دهد این مرد نامرد ..یا شاید هم بوی کثافت ...

فراموش کردم که ارکیدهءنجفی برای سپهر صولتی از وقتی که به حریم زن دیگه ای پا گذاشت وبوی عطر تن نامحرمی رو گرفت مرده ...حالا من وسپهر صولتی شدیم دو انسان غریبه ...بی دل وبی دلداده 

 (دل بریدن اسان است ..کافیست .. چشم بگیری ...چشم ببندی ..وبروی ...بی هیچ بهانه ای ...)

با اون همه درد فقط تونستم خودم رو به زور سرپا کنم وبرم زیر دوش اب گرم ..شاید که گوشت وپوست دلمه دلمه شده یه ارامش موقتی پیدا کنن ..

حتی رقبت نکردم که جلوی ائینه به زخم هام نگاه بندازم ..هرکدوم از این زخم ها نشونهءیه تحقیر بود ..به رخ کشیدن دوباره وصد بارهءاشتباهم ..

یه وقتهایی یه سری اشتباهات شاید به چشم نیان شاید اونقدر کوچیک باشن که خیلی ساده ازشون میگذری ..

ولی نمیدونی همین اشتباه کوچیک میشه جریان همون سوراخ کوچیک تو دل سَد .....که کم کم از اطراف شکسته میشه ..پخش میشه وهمون سوراخ کوچیک میتونه دریایی از سیل وبدبختی روبه سرت نازل کنه ..

حالا حکایت من شده جریان همون سد شکسته.... داشتم ویرون میشدم زیر اوار این اشتباه ..

توخلصهء موقت وکمرنگ اب گرم بودم که ضربه هایی به در حموم باعث شد همون یه ذره ارامش موقت هم از تن وبدنم رخت ببنده ..

(روزگار غریبیست نازنین ..روزگار غریبیست .)

وقتی که مردت ..کسی که تنها نشونهءمردونگیش ...حفظ ارامش قلبتِ.... بشه قاتل تمام امنیت واسایشت ..

بشه تبر زن وتیشه بزنه به همون اندک امیدت ..

اینجاست که با خودت میگی 

 روزگار غریبیست نازنین ..

-ارکیده مردی ..؟بجنب دیگه ..چرا چمدونت رو نبستی .؟

ومن پشت دری که فاصله انداخته میان من واو ...زیر قطرات خلسه اور اب ....فرو میدم اه فرو خورده ام رو....

 لب میبندم وحسرت میخورم به روزهایی که قدر ندونستم وبی دونستن خطرات وسختی های راه ...پادر مسیری گذاشتم که هیچ کس از انتهاش خبری نداشت حتی خودم ...

خونه ای که قرار بود باقی روزهام رو توش سر کنم یه مخروبه بیشتر نبود ..مخروبه چیه ..یه سگ دونی درحد دختر بی کس وکاری درست مثل ارکید ..

سپهر کم کم اون روی حیوانیش رو برام رو میکرد ...

فقط نگاه کردم وهیچی نگفتم ..حرفی هم نزدم ..نه حتی نیم نگاهی برای نشون دادن دلخوریم ...

درد کمربند های چسبیده به پوست وگوشتی که دیشب برای اولین بار چشیدم نمیذاشت که اعتراضی کنم ..شده بودم شبیه همون گوسفند بُرده شده برای ذبح ...خودم هم میدونستم که قرار بر کشتن روح وجسممه 

وقی یاد ضربه های دیشب میوفتم تازه میفهمم که حتی کتک های برق اسای بابا فرزین وامید هم ....شرف داشت به کمربندهای مرد من ..

اگرچه نطفهءبسته شده تو بطنم رو از بین برد ولی حداقل کاری به کمربند چرمی قلاب فلزی نداشتن ...مشت ولگد بود ..فحش ونعره هم بود ...اما جایی برای دردسینه سوز کمربند نبود ..

حالا میفهمم که کتک هاشون از روی سوز دل بود ...نه کینه وغرض ورزی 

درحیاط زنگ زده مثل سرنوشت من بود ..پراز پوسته از رنگهای ریخته شده ...مگه زندگی من غیر از این بود ..؟

در حیاط رو با یالله باز کرد ..

اوه چه مردانه وارد شد ...این هم فریب تازهءمرد منه ...مردانه وارد شدن به حریم زندگی دیگران ..

-بفرما بفرما در بازه ..

حیاط کثیف وموزائیک های پر رگه دلم رو اشوب کرد ..اون آپارتمان نقلی ونوساز کجا واین حیاط کبره بسته کجا ..

از کجا به اینجا رسیدی ارکید؟ ...کی ارج وقربت از اون دختر نازپرورده وازاد فرزین نجفی کارخونه دار ..به اینجا رسید که لایق این خونه شی ..؟

-سلام صفیه خانم ..

برگشتم به سمت زنی که از زور وزن زیاد حتی نمیتونست قدم برداره ..در عجب بودم از خلقت همچین بشری ...

-سلام اقای صولتی ..بفرمائید خوش اومدید ..

مرسی با خانمم اثاث اوردیم ..

نگاه زن موشکافانه رو صورتم چرخ خورد ...مطمئن بودم نگاهش رد های کمربند روی گونه ام رو نظاره میکرد ..

لعنت به تو سپهر ..چقدر بی ابرو شدی که برات مهم نیست دیگران راجع بهت چی فکر کنن ...

چطور میتونی اینقدر بی تفاوت باشی نسبت به این زخم های روی گونه ام ...؟

-بفرمائید خونهءخودتونه ...بالا اماده است ..

پشت سر سپهر کفش هام رو کندم ..همون جور که سپهر کَند ...موکت کثیف وچرکمرد دلم رو زیر ورو کرد ..حتی از پا گذاشتن روی این تیکه موکت سیاه وکثیف هم کراهت داشتم ..

سر که بلند کردم با دیدن پله ها سست شدم ..پله ها ...درست مثل پله های دوزخ بود ...سرد ..تاریک ..سیاه ...پراز حس خاری ..

نشمردمشون ..حتی چشم بستم وگذشتم ..تاب این همه تحقیر رو نداشتم ..ولی مجبور بودم به زور کمربند دل بدم به این تقدیر نوشته شده به دست سپهر ..

پله ها که تموم شد ..یه پاگرد کوچیک داشت ودو تا پله درخلاف جهت پله های قبلی ...حالا یه در بود ویه اطاق با یه اشپزخونه کوچیک با یه دستشویی ..که بعد ها فهمیدم بالکن بوده وازش دستشویی دراوردن که حالا با یه دوش سیار تبدیل به حموم وتوالت شده ..

با دیدن دیوارهای سیاه وکف پراز زبالهءخونه پوزخندی به حرف زن زدم ..واقعا که این اطاق بیش از حد اماده بود ..

سپهر چمدون در دستش رو پائین گذاشت ...با دیدن فرش لاکی دست بافت که از استفادهءبیش از حد تمام تارو پودش از هم گسیخته بود وگاز سه شعله رو میزی ...پوزخندم پررنگ تر شد ..

شوهرم ...مرد زندگیم ..چه خانهءتمام مبله ای برام مهیا کرده ...سنگ تمام گذاشته بود شوی من ...

****

-ارکید...

صدارو میشناسم وهمین هم باعث میشه درجا خودم رو جمع کنم ...من این صدا رو ...این رایحهءنشسته تو بینیم رو نمیخوام ..

چون همشون بدجوری یاد اورد قلاب کمربند فلزی شوهرم هستن ..

-ارکیده ..بیدار شو 

نمیخوام ...خدا تو بگو. ..مگه زوره ...؟اگه همه چیزم به دست این مرد به ظاهر روشن فکره ...این یه مورد دیگه دست خودمه ..اینکه بخوام بیدار نشم ...اینکه بمیرم وزنده نمونم ...

 بعد از سه سال زجر وزجر وزجر.. صدای عزرائیلم رو خیلی خوب میشناسم ..این مرد نفرت انگیزسیاه رو که برخلاف ظاهر زیبا وبروبازوی عضلانیش منفورترین موجود زندگیمه ...

دلم میخواد چشم هام رو برای ابد ببندم ..نفس هم نکشم ..به قلبم هم بگم که دیگه نزنه ..وتمومش کنماین زندگی رو

چه اشکالی داره؟ یه نفر کمتر یابیشتر به هیچ جای این عالم مزخرف برنمیخوره ..ولی حیف ..حیف که تپش های قلبم دست من نیست ..مَردش هم نیستم که تیغی بکشم رو شاهرگ حیاطی تنم وخلاص کنم خودم رو از این ذلت ..

حیف حیف که نه مَردم ..نه استوار ..فقط یه زنم ..یه زن درد کشیده که نه مالی دارم ونه ضرب وزوری ..

تنها ته ماندهءنفسی مونده که گه گاهی میاد ومیره ...سخت وطاقت فرسا ..از ته دل رنج کشیده ام ..

(هرکس از این دنیا چیزی برداشت ، من از این دنیا دست برداشتم)

-چشمهاتو واکن ارکید میدونم که بیداری ..

صداش به قدری عصبانی ووطوفانیه که چهارستون بدنم رو میلرزونه ..ناخواسته پلک میزنم وتو تاریک روشنای اطاق سپهر صولتی مـــــــرد گه گاه غایب واشکارم رو میبینم ..بدون حرف خیره میشم به صورتش ..اونقدر ازش دور شدم که برام غریبه است ..

انگار تازه میفهمم که دور چشمهاش دو سه تا چین کوچیک افتاده ودیگه خبری از اون دوسه تا دکمهءباز یقه اش که سینهءستبرش رو به نمایش میذاشت نیست ..

حالا اقــــای سپهر صولتی ..یه مرد تمام معنا شده کسی که وقتی میبنیش ونمیشناسیش حض میکنی از دیدنش ...از طرز صحبت کردنش ..حتی از بوی ادکلنش ..

 ولی امان ...امان از وقتی که مثل ارکید بشناسی جنس این مرد رو ..اونو قته که عقت میگیره از ذاتش ..از وقتی که با سپهر همبستر شدم وسربه بالینش گذاشتم ..شدیدا عقیده پیدا کردم که سیرت نیکو بهتر از صورت زیباست ...

سپهر واقعا زیباست ..قد بلند ..موهای مشکلی که وقتی پریشون میشه دلت رو هم با خودش میبره ..ابروهای پری که بهم پیوستگیشون باعث میشه دل ودینت رو واگذارشون کنی ..

چشمهای قهوه ای تیره که وقتی با جذابیت بهت خیره میشه میخوای تمام زندگیت رو برای یه نگاهش به اتیش بکشونی ...

 بینی مردونه نه زیاد پت وپهن ..نه زیاد کوچیک وچونهءمربعی وجدی ...

ودراخر لبهایی که میتونن هرچی لذت تو وجود این مرد هست رو به وجودت سرازیر کنن ..

مـــــــرد من خوش چهره است .. قد بلند ورعنا ..قوی ومحکم ..با شونه ها وسینه ای ستبر که میتونه لذت یه پناه رو به هر زنی هدیه بده ..

 ولی این مرد خوش چهره ..خوش پوش وجنتلمن... میتونه بشه عزرائیل لحظاتت ..همون جوری که برای من شده ..همین لبهایی که یه وقتی کعبهءامالم بود شده قاتل جونم ..

 همین دستها شده نفس بُر لحظه هام ..خدایا کی میدونه من چقدر از این ادم متنفرم ..یه جورهایی فکر میکنم این تنفر من به بی نهایت وصله ...

-الو ..کجایی ارکید ..نکنه ضربه مغزی شدی .؟

نگاهم روازش میگیرم چیز دیدنی در این مرد وجود نداره که خواستار دیدنش باشم ..دستش رو که داره جلوی چشمهام حرکت میده پس میزنم ..ابروهام رو تو هم فرو میکنم 

-تو اینجا چه غلطی میکنی ..؟

اینقدر صدام گرفته وکم جونه که حتی خودم هم صدام رو نمیشناسم ...ابروهای سپهر درهم فرو میره ..

-چیه بیدار نشده دوباره پاچه میگیری ؟به جای غر زدن به من که چرا اینجام ..واز کار وزندگیم افتادم ..توی اون گوشی بی صاحاب مونده ات شمارهءدو تا ادم دیگه رو سیو کن که سرهیچ وپوچ من رو از کار وزندگی نندازی ...

هیچ وپوچ ..؟واقعا حال واحوالِ حال من هیچ وپوچه ..؟یعنی این معده ای که تا این حد متلاطم هیچه...؟این رنگ رخسار واین شدت ضعف دست وپام ...پوچه ...؟

صدای غرغرش باعث شد دست از معادلات احمقانهءذهنم بردارم ..

-بدبختی کس وکاری هم نداری هی باید جورکشت بشم ...حالا چت شده بود ..که وسط کارخونه دراز به دراز افتاده بودی ..نکنه به سلامتی یه مریضی مهلک گرفتی وداری ریق رحمت رو سر میکشی ...

بذار بهت اعتراف کنم که نه تو ونه خیلی های دیگه حتی سر سوزنی هم نمیتونن حال من رو درک کنن ..

 حال این لحظه ام رو لحظه ای که شوهرم ..نزدیک ترین کسم ..حتی از فکر مرگ من هم لبخند رو لبش میشینه ودلش غنج میره ..

اینه حال وهوای این روزهای من ..پراز تحقیر وحقارت ..تنفر لحظه لحظه با مرگ همقدم شدن ...

کی میتونه درک کنه که تو دومیش باشی ...؟هیچ کس ..بهت قول میدم هیچ کس ..

با بی حالی توپیدم 

-پس چرا اومدی ..؟میگفتی اشتباه زنگ زدید ..میگفتی من زنی به اسم ارکید ندارم ..اصلا ارکید کیه ...؟تو که اینقدر بی درد وعار شدی که برای زنت دیگران اقا بالا سری کنن این هم رو اونها ..

بالا خره یه مرد باجنم پیدا میشد که زنت رو بیاره بیمارستان ..

بازهم برق گرفتن چشمهام ...بازهم سوزش ..بازهم سیلی ..وبازهم همون حرف ها ...میدونم که اینکار اشتباه ...میدونم که با زدن این حرفها مهر هرزه بودنم رو پیش شوهرم پررنگ تر میکنم ...ولی بزار یه بار بگم ..

 بگم تا بدونه چه طعمی داره وقتی که هربار که من رو میبینه همین طعم رو به لبهای من میزنه ...

ادم نمیشی ارکید ..؟یعنی عالم وادم درست شدن تو همون اشغالی که بودی هستی ..

با نفرت صورتش رو جمع میکنه .دستش رو به ارومی روی شلوارش میکشه ..انگار که داره یه نجاست رو از رو دستش پاک میکنه ...

خدایا چه جوری از اون همه عشق وعطش به اینجا رسیدیم ..چرا به حرفهای پریناز فکر نکردم ...؟

 چرا وقتی گفت تب تند زود عرق میکنه دستش انداختم وبازهم به کارم ادامه دادم ..

حالا ببین وضعیت من رو ...اینجا رو تخت بیمارستان ... دارم غیرت نداشتهءشوهرم رو تو روش میکوبم واون بی کس وکار بودن من رو ...

خدا... زندگی من یعنی این؟ ...یه سوالی دارم ازت خدا جون ...اگه من وسپهر قسمت هم نبودیم ....اگه قرار بود زندگیمون به این فلاکت برسه ..اصلا چرا ما دو تا رودرروی هم گذاشتی ؟...خب میزاشتی هرکدوم بریم دنبال جفت خودمون ..

من ازت شاکیم خدا ...ازت شکایت دارم ...تو میتونستی خیلی راحت سپهر رو از سر راهم برداری ...اصلا میتونستی یه کاری کنی که هیچ وقت باهاش اشنا نشم ...

 اگه باهاش اشنا نمیشدم اگه مسخ این بروبازو و اون تُن صداش و اون رایحهءدلچسب بدنش نمیشدم ..شاید هیچ وقت به این بن بست نمیرسیدیم ...

خدایا الان برم گله گیت رو به کی بکنم ...؟از قضا وقدرت به کی بگم ..؟

با صدای کوبیده شدن در فهمیدم که سپهر رفته وزنش رو... زن شرعیش رو به امان خدا رها کرده ...

 حتی براش مهم نیست که تو این گوشهءدنیا ممکنه به کمکش احتیاج داشته باشم ...قضیهءمن وسپهر به جایی رسیده که حتی مثل یه دوست هم دست هم رو نمیگرفتیم ..

 واین زندگی یعنی فاجعه ..یعنی سقوط حتمی ...

 ****

«بابا فرزین که رهام کرد ...امید که رفت وتنهام گذاشت ...مامان هم ....مامان هم ازم برید ومن موندم وحوض تنهاییم ...

سعی کردم سراپا شم ...قد راست کنم ..ولی نشد ...سپهر بی مروت نذاشت ومثل همیشه سد شد ....سد راهم ..

ومن باز هم شکستم ..بی پشتوانه ..بی پناه ..تو این درد تنهایی وبی کسی ..

ادم های رنگ ووارنگ میومدن ومیرفتن ...گه گاه با صورتهای متورم وکبود ...گه گاه با فریاد وبغض ...وگه گاه با اشک چشمهاییِ که خشک شده بود ...

نگاهم بی فکر وبا فکر میچرخید ومیگردید وثابت میموند ..یه وقتها مات ..یه وقتها گیج ...یه وقتهایی هم از سر کنکاش ..

بعد از هفت ماه از شروع زندگیم اومده بودم برای گرفتن حقم ...حقی که باید سپهر درمقابل تمام کتک ها وخشونت هاش بهم برمیگردوند ...

چند روز پیش بود که بعد از اینکه سپهر با مشت ولگد به جونم افتاد وتمام تن وبدنم رو کبود کرد به خودم اومدم ..دیگه خسته شده بودم از این یک طرفه کتک خوردن وصدمه دیدن ...

 به فاصلهء سه چهار روز رفتم دنبال کارهای شکایت ...کلانتری ...پزشکی قانونی ...به هرحال باید راهی برای ادب کردن سپهر پیدا میکردم که حداقل دست از این کتک های مداوم برداره ...

-خانم نجفی بیاید تو ...

وارد اطاق مردی که قرار بود به پشتوانه اش مَردم رو ادم کنم شدم ...ای کاش که میتونست حداقل با حکمی که میده سپهر رو درست کنه ...سربه راه کنه ...هنوز بهش امیدوار بودم ..هنوز اونقدر دلزده نشده بودم ..فقط میخواستم بعد از چند ماه ادم بشه ...

یه اطاق کوچیک بود ..با یه میز معمولی ودو سه تا صندلی رو به روش ...

نه شبیه به دادگاه هایی که دیده بودم بود ..نه شبیه به جایی که حداقل بتونم حقم رو بگیرم ...شبیه به همه جا وهیچ جا بود .

یه مرد پشت میز وسط نشسته بودکه ازهمون اول با اون قیافهءجدیش فهمیدم که قاضی پروندهءماست 

 یه نفر هم سمت چپش نشسته بود که صدام کرد ...مرد برگه ها رو به دست مرد پشت میز داد ...

قاضی که مرد میانسال وپخته ای بود ..نگاهی به برگه ها ونگاهی به من انداخت ..برگهءپزشکی قانونی رو از بین برگه ها بیرون کشید ودوباره رو کرد به مرد سمت چپیش ..

- سپهر صولتی نیومده .؟

-نه اقای فراهانی هنوز نیومده ..

همون لحظه یه تقه به در خورد ودر با بفرمائید گفتن همون مرد سمت چپی که فکر میکنم منشی قاضی بود ..باز شد ...

سپهر مغرور وجذاب مثل همیشه وارد اطاق شد ...بوی ادکلنش دوباره دلم رو به هم پیچید ...اعتماد به نفس ستودنی ای داشت این مرد ...

با دیدن من پوزخندی زد وچشمهاش درخشید ...دست وپام یخ کرد ..ارکیده نجفی این براقیت چشمها رو خوب میشناخت ...

مطمئنا نقشه ای داشت وترفندی برای فرار ...

با ورود نفر بعدی ..پشت سر سپهر ..لبهام بهم دوخته شد ...این ..؟اینجا چی کار میکرد ..؟

-اقای سپهر صولتی ..؟

-بله خودم هستم ..

قاضی رو به زن همراه سپهر کرد ..همون فرد مجهولی که بی نهایت برام اشنا بود ونزدیک ..

-خانم بیرون باشید ..

سپهر درجا پاسخ داد ..

-اقای قاضی این خانم شاهد من هستن ...

کلمهءشاهد تو سرم نوشته شد ..شاهد ...؟چه شاهدی ..؟مطمئنا این شاهد شاهد کتک های من نبوده ...یعنی اصلا برای احقاق حق من نیومده ...

پس ..پس شاهد چیه ..؟اون هم این زن نابه کار ..

قاضی مقتدرانه گفت ..

-خب پس بیرون باشید تا صداتون کنم ..

مستانه بیرون رفت ومن موندم با یه سوال بی جواب ..

(مستانه ..همسایهءکناری خونه ام ..چه ربطی به ماجرای دیه گرفتن من از سپهر داشت ..؟)

اون شب کذایی که تا سر حد مرگ کتک خوردم ودم نزدم کسی نبود که بخواد شاهد کتک خوردن های من باشه ...پس حضور مستانه به چه درد میخوره ...؟

- خانم ارکیدهءنجفی ..این جور که اینجا نوشته شده شما به جرم ضرب وشتم ..از همسرتون اقای سپهر صولتی شکایت کردید ..درسته ..؟

-بله درسته ..

- برای گرفتن دیه اومدید .. ..؟

-بله..این اقا به ناحق من رو زده ..حالا میخوام بابت تموم صدمات جسمی ای که به من وارد شده ازش دیه بگیرم ..

قاضی برگشت به سمت سپهر ..

-خب اقای صولتی چه توضیحی دارید ..؟

سپهر همون طور که خوشرو وجنتلمن به صندلی مندرس اطاق کوچیک تکیه زده بود جواب داد ..

-همه اش دورغه اقای قاضی..خانم من از پله ها پرت شده وبرای گرفتن پول مفت از من همچین شکایتی کرده ..درضمن من شاهد هم دارم که این خانم از پله ها افتاده ...

لبهام به هم دوخته شد وگلوم خشک ...میدونستم ..میدونستم که برق نگاه درخشان وروباه صفت سپهر بی جهت نیست ...بی دلیل نیست ..

-خیل خب بگید شاهدتون بیاد تو ..

منشی مستانه رو صدا کرد ومن بعد از اومدنش ..دیگه نه چیزی شنیدم... نه چیزی دیدم ..نفهمیدم ..درک نکردم ..

فقط این رو بگم که مستانه بعد از اینکه ثابت کرد همسایهءخونهءکناریمونه ... با پررویی تمام خیره شد تو نگاهم ...لبخند ملیحی زد وگفت ..

وقتی برای گرفتن پیاز به درخونهءصاحبخونه ام رفته بود ..من رو دیده که از بالای پله ها پرت شدم پائین .وتمام کبودی بدنم به خاطر پرت شدن از اون پله هاست 

اون لحظه به لجن کشیده شدن رو با تمام وجودم حس کردم ..اینکه خدا بدجوری داره تاوان اشتباهم رو به رخم میکشه ..

مستانه رفت وقاضی شروع کرد به نصیحت من ..فکر میکرد ناسازگارم ومیخوام زندگیم رو خراب کنم ...

ومن درسکوت بدی که هیچ جوری نمیتونستم بشکنمش خیره موندم به موزایئکهای کف اطاق ..

حتی قاضی با کمال بی رحمی بهم گفت که اگه سپهر بخواد میتونه ازم شکایت کنه ومن لرزیدم از فکر به اینکه نکنه....

 همین اندک حقوق ناچیزم رو هم به خاطر این حماقت ابلهانه ام از دست بدم ...

اونقدر درمونده بودم ...بی پناه که فهمیدم راه به جایی ندارم ..نا امید شدم از گرفتن هرحقی که داشتم ...باید میسوختم ...میساختم ..

 این تاوانم بود ...تاوان شکستن خط ومرزها ...تاوان پشت پا زدن به اون همه اعتقاد ..

خودم کردم ...باید تو اتیش این حماقتم خاکستر میشدم تا میفهمیدم که اونی که اون بالاست جای حق نشسته ...

با کلی حس بد از اطاق بیرون اومدم ...این هم یکی دیگه از درهای بسته ای که سپهر با اندکی پول به مستانه خانم وزبون خوشش حلش کرد ومن هیچ جوری نتونستم ازاین در رد بشم ..

سپهر با نامردی تمام زد زیر همه چیز ومن پشت دستم رو داغ کردم که دیگه دنبال حق وحقوق داشته ونداشته ام نرم ...

چون این جور که معلوم بود ..با پول سپهر وجنس ناجور خرابش ..خوب میتونست هرادعای من رو به ناحق پایمال کنه ...

تو این دنیای سراسر مردانه ..حقی برای زن پا کج گذاشته ای مثل ارکیده وجود نداشت ...

 این همون چیزی بود که خدا مردانه بهم نشونش داد ...»

 *

***

یه تقه به در خورد ..ونرگس سرش رو اورد تو ..

-بیدار شدی ارکید جان ..؟

با دیدن چشمهای بازمن کاملا اومد تو ودروپشت سرش بست ..

-حالت بهتره ..؟

یه لبخند نیمه زدم ..بعد از اون دعوای لفظی که حتی نمیدونم نرگس هم شنیده یا نه ..تمام انرژی ذخیره ام تموم شده ..

-مرسی نرگس جان زحمتت شد ..

-نه عزیزم ..چه زحمتی ..؟خدا کنه زودتر خوب شی ..دکتر میگفت اینقدر حالت تهوع داشتی فشارت اومده بود پائین یه سرم زد ..یه ازمایش خون هم نوشته که بعدا انجام بدی ...

میگفت ممکنه مال کم خونی باشه ..

از ته دل دعا میکنم که ایشالله مال کم خونی باشه نه بچه ای که هیچ تمایلی ..(دقت کن )...هیچ تمایلی برای بوجود اومدنش ندارم ..

تو همین لحظه یه تقه به در میخوره 

-خانم سروری ...خانم نجفی به هوش اومد ..؟

صدای حاج رسولیه ..مرد مردستان ..مردی که غیرتش... محبت ومردونگیش از خیلی از مردهای امروزی بیشتره ومن چقدر حسرت میخورم که زمونهءمردهای این چنینی گذشته ..

-بله حاح رسولی بفرمائید تو ..

درباز که میشه حاج رسولی با اون قد وقامت ومحاسن زیباش سر به زیر وارد اطاق میشه ...میخوام نیم خیز بشم که میگه

- راحت باش دخترم ...

 حتی نگاهم نمیکنه تا معذب نشم ..

حق دارم این قدر دوستش داشته باشم نه ..؟درست مثل یه پدر ...پدری که وقتی انگ دختره هر..ه رو پیشونیم خورد دیگه برام پدری نکرد ..

 بدترین کار ممکن رو در حقم کرد ..اینکه رهام کرد ...دست حمایتش رو از رو شونه ام برداشت ومن رو هل داد تو دل این دنیای نامرد ...

-بهتری دخترم .؟

این دخترم گفتن حاج رسولی مثل شیرینی عسل تو رگ وپی ام میشینه ...

-بله حاج اقا به مرحمت شما ..

-شکر خدا ...

یه دونه تسبیح رو رد میکنه اون طرف تسبیح ...گویا ذکر گفته یا صلوات ..

-اگه حالتون بهتره مرخصتون کردن بفرمائید که برسونمتون منزل ..

شرمندهءاین همه محبتش میشم ..

-نه حاج اقا بیشتر از این زحمتتون نمیدنم ...با خانم سروری برمیگردم ..

-این چه حرفیه دختر جان ما بیرون منتظریم .تشریف بیارید ..

وبدون اینکه حتی منتظر حرف من بشه از اطاق بیرون میره .کلمهء (ما)تو سرم گیر میکنه ...

-منظور حاج رسولی چی بود نرگس ..مگه با کی اومدیم ..؟

نرگس با بی خیالی گفت ..

-معلومه دیگه با پسرش ..

-چـــــــی ...؟امیر حافظ ...؟

وای برمن ...

-اره دیگه 

بعد مستقیم نشست کنارم رو تخت وبا چشمهای گشاد شده شروع به تعریف کردن جریان کرد ..

-وای ارکید اصلا دوست ندارم برگردم به چند ساعت قبل ..همینکه اومدیم بیرون .. تو یه دفعه ای از حال رفتی ...من که عین ماست کیسه ای وارفته بودم

 اصلا نمیدونستم چی کار باید بکنم ..تنفس دهان به دهان بدم بهت یا پاهات رو هوا کنم که فشارت بیاد بالا ...؟

هرچی هم به صورتت ضربه میزدم ..سیلی میزدم افاقه نکرد ..به هوش نیومدی که نیومدی ..

 رنگ وروت شده بود عین هو شیر برنج ...به خدا یه لحظه گفتم تموم کردی ...نبض نداشتی که اصلا ...

اخر سر حاجی گفت این جوری که نمیشه ببریمش بیمارستان ...

خواست بره یکی از خانم ها رو برای کمک بیاره که امیر حافظ که تا حالا سایلنت بود وفقط نگاه میکرد بی توجه به حاجی دست انداخت زیر زانوت وبلندت کرد ..

-چــــــی ..؟راست میگی ..؟

-اره بابا دروغم چیه ..؟من ومیگی کم مونده بود شاخهام دربیاد .ولی باز خدا خیرش بده ..چون همینکه رسیدیم بیمارستان دکتر گفت اگه دیر اورده بودیمت یه بلایی سرت میومد ...

وای ارکید حاجی اینقدر سرخ وسفید شد که نگو ولی هیچی نگفت 

با همون حال خراب پرسیدم 

-سپهر رو هم دیدن .؟

-معلومه که دیدن ...

نگاهش پراز دلسوزی شد ..پس حرفهای سپهر رو شنیده بود ...نفسی گرفتم ..از همین میترسیدم ..اینکه حاجی ونرگس مخصوصا امیر حافظ از جریان سپهر وزندگی سگی ام بیشتر بدونن ..

-ارکید جان ..بگم بیان سرمت رو دربیارن ...

 فقط سرتکون دادم ونگاهم رو به پنجره دوختم ...حالا دیگه حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم مخفی کاری کنم ..دستم برای همه رو شده بود ...

مخصوصا امیر حافظی که چشم دیدنم رو نداشت...به راحتی همهءحرفها وبی حرمتیهای بینمون رو شنیده بود 

 چقدر من تو این لحظات احساس خواری میکنم ...کاش سپهر نمیمومد ...حداقل میگفتم نبود ...نیست ...ولی حالا که اومده بود ...حالا که این جوری ناجوانمردانه ترکم کرده بود ..

 از خودم وتقدیرم منزجر شده بودم ...دل گرفته از این تقسیم ناعادلانهءروزگار ..

پرستار که اومد تو ...نگاه از شیشهءخاک گرفتهءپنجره گرفتم ..این روزها ...بدجور عجیبی میرم تو خلسه ...انگار برام فرقی نداره که صبح یا شب ...فقط خیره میشم به یه جا وغرق میشم تو دنیای تاریک خودم ..

-سلام خانم ..بالاخره بیدار شدی ...

یه لبخند نیم بند رو لبم نشست ...اونقدر فکر وذهنم مشغول بود که همین لبخند هم به عنایت صورت مهربون وروی خوش پرستار نصیبش شد ...

به زور چادرم و رو سرم کیپ میکنم وبا کمک نرگس قدم های سستم رو به حرکت درمیارم ...معدهءملتهبم اروم شده ولی این لختی وسری دست وپام بدجوری داره رمقم رو میکشه ..

 از درکه میریم بیرون نگاهم به تسبیح دونه یاقوتی حاج رسولی گیر میکنه ...

اونقدر عاشق وشیفتهءحاج رسولی هستم که حتی حاضرم جونم رو هم براش بدم ..

 تعجب نکن حاج رسولی تو روزهایی که از بی پولی وبی کسی داشتم تو چالهءرندان گرگ نمای زمونه میوفتادم به دادم رسید ..من رو کشید بالا تا جایی که الان رسیدم ...

اون روز رو خوب یادمه ..اون روزی رو که نمیدونم باید بگم خیر بود یا شر ..

 هرچی که بود... ریسمانی شد برای بیرون کشیده شدنم از مردابی که داشتم تا خرخره توش فرو میرفتم ..

امیر حافظ سرش تو گوشیش بود وحاج رسولی همون جور مثل همیشه زیر لب ذکر میگفت ..ومن درحیرت میمونم از این همه تفاوت مابین پدر وپسر ...

یکی مثل امیرحافظ همچین پدری داره ویکی مثل من درحسرت یه دست نوازش حاج رسول ...مرد مومن دنیام ...

با شنیدن صدای پامون حاج رسولی سر بلند میکنه نگاه نگرانش رو که میبینم دلم میخواد از شرم اب بشم وبرم تو دل زمین ..چقدر شرمندهءاین مرد هستم ..

 شرمندهءمحبت بی دریغ پدرانه ای که بی مزد ومنت به پام میریزه ..ومن هیچ جوابی ... برای این همه محبت این مرد ندارم ...

حاج رسولی نیم قدم جلو میاد وباز نگاهش رو به رسم احترام میدزده ...ولی امیر حافظ هنوز سرش تو موبایلشه ...یه لبخند نیمه رو لبش ..

-بهتری باباجان ..؟

-مرسی حاج رسولی شرمنده ..فقط براتون زحمت میتراشم ..

-این چه حرفیه تو هم مثل فاطمهءمن چه فرقی بینتون هست ..؟

دلم ریش میشه وتو دلم مینالم ..

(اِی حاج رسولی ..از تفاوت های کثیر من وفاطمهءشما همین بس ...که اون پدری مثل شما داره ومن یه بچه یتیمم که حتی نمیتونم بگم پدری دارم یا نه ..؟)

تازه امیر حافظ خان شازده پسر حاج رسولی سر از موبایلشون درمیاره وگوشه چشمی به من ونرگسی که سر پاوایسادیم میندازه ..

حاجی که میبینه حتی تحمل سر پا نگه داشتن خودم رو هم ندارم برمیگرده ..

-بفرمائید ماشین تو پارکینگه ...

امیر حافظ هم انگار با این حرف از بی تفاوتی درمیاد وجلوتر از ما به سمت پارکینگ میره ..برام عجیبه که پسر دائم العصبانی حاجی... چه طوری بی حرف وبی کلام از وقت ازادش زده وپا به پای حاجی تو بیمارستان موندگار شده ..

امروز از اون روزهایی که مشاعرم به کل از کار افتاده ودرکم از اطرافم به زیر صفر رسیده ...از پله ها که با زور نرگس پایئن میرم دوباره شرم از رو سیاهیم سرتا به پام رو میگیره ...

 چرا به جای سپهر ..به جای مرد من ..باید با سه تا غریبه به خونه ام برگردم ..؟

چرا سپهری که دید کارم به بیمارستان کشیده اینقدر از سنگ شده که حتی نموند تا من رو به خونه برگردونه وابروم رو جلوی سه تا غریبه حفظ کنه .؟

دلم شدید وعجیب میگیره ..کاسهءچشمم پر میشه وتازه یادم میوفته که باید با حاجی وپسرش ونرگس برگردم به خونه ولی کدوم خونه ..؟

 همونی که چهار چوب زنگ زده اش از ده فرسخی جار میزنه که چه خونه ایه ..؟یا همون محله ای که با تاریکی هوا حتی جرات قدم گذاشتن به بیرون از خونه رو نداری ...؟واقعا کدوم خونه وسرپناه 

دست وپام دوباره ضعف میره ..درسته که حاجی وضع وحالم رو میدونه ولی من جلوی نرگس وهمین امیر حافظ یاغی آبرو دارم ..حتی نمیتونم تصورش رو کنم که امیر حافظ یه دست اویز جدید برای به سخره گرفتن من پیدا کنه ...ونگاه دلسوز نرگس ترحم امیز تر از قبل بشه ..

نرگس بازوم رو میکشه که قدم هام بی اراده می ایسته ...نرگس با تعجب برمیگرده به سمتم ..

-چیه ارکیده؟

-تو دیگه برو نرگس جان ..نمیخوام بیشتر از این مزاحمت بشم ..

-نه عزیزم این چه حرفیه؟ باهات میام ...

-نه به خدا نرگس جان باهات که تعارف ندارم از کی الاف من شدی ..دوست ندارم شوهرت ناراحت بشه ..

-ولی ..

-برو عزیزم ..تروخدا من روبیشتر از این شرمنده نکن ..

-مطمئنی که میخوای برم ؟..اخه امیر حافظ 

-اره عزیزم مطمئنم ...اگه بتونم با حاج رسولی هم نمیرم درست نیست مزاحمشون بشم ..

-ولی حالت خوب نیست ...

 با بی حالی میخندم ..

-جهنم وضرر یه آژانس میگیرم ومیرم ..

-پس بزار به حاجی بگم 

 وبدون اینکه منتظر حرف من بشه قدم تند میکنه تا به حاجی برسه ...چند کلامی با حاجی حرف میزنه که نزدیکشون میشم ..

-پس حاج رسولی دست شما سپرده ...

-برو دخترم برو خیالت راحت همسرت هم حتما خیلی نگران شده ..

نرگس دستش رو رو بازوم گذاشت ..

-ببخشید ارکید جان 

-تو ببخش نرگسی زحمتت شد ..

-چه زحمتی ..شماره ام رو که داری کاری بود بهم بگو ..

-چشم 

از حاج رسولی وحتی امیر حافظ هم خداحافظی میکنه ....یه نفس عمیق میکشم تا نرگس ازمون دور بشه ..بعد برمیگردم به سمت حاج رسولی ..

چادرم رو جلوتر میکشم تا یه وقت از سرم نیوفته ...

-حاج رسولی یه خواهش کنم ...؟

همون جور که منتظره تا امیر حافظ ماشین رو جا به جا کنه برمیگرده به سمتم ..

-بفرما دخترم ..

-میشه خواهش کنم اجازه بدید خودم برگردم ..؟

نگاه حاج رسولی از اسفالت پارکینگ جدا میشه وتو نگاهم خیره ...

اینبار من به جای حاج رسولی سرم رو پائین میندازم 

-چیزی شده ..؟به خاطر امیر حافظ میگی ..؟

-نه حاج رسولی نمیخوام شما رو به زحمت بندازم ..اینقدر تو این چند وقته مزاحمتون شدم که دیگه روم نمیشه زحمتتون بدم ...

-این چه حرفیه ..گفتم که بهت تو هم جای فاطمه ام ..

-شمام جای پدر من ..ومن رو حساب پدر ودختری از شما این خواهش رو میکنم .

مکثی میکنه وبعد از چند لحظه با صدایی سنگین میگه 

-باشه دخترم ..هرچند که میدونم به خاطر وجود امیر حافظ این حرف رو میزنی ولی باشه هرجور صلاحته .. حداقل تا یه آژانس معتبر میبرمت تا با ماشین بری با این حالت اصلا نمیتونم اجازه بدم تنهایی برگردی ..

جوابی درمقابل این همه لطف ودرایتش ندارم ..هیچی ..پس فقط میگم ..

-مرسی حاج رسولی ..ایشالله به شادیتون جبران کنم ..

-ممنون بابا جان  بیا بشین که هوا گرمه اذیت میشی ..

با سستی رو صندلی عقب میشینم وسرم رو به شیشه تکیه میدم ..اونقدر بیحال وبی بینه ام که شک دارم بتونم این تن رنجور رو به خونه برسونم ..

صدای نوای نالهءفلوت وعلی رضا افتخاری تو گوشم میپیچه درجهءتعجبم بالاست از پسر حاجی درتعجبم با این اهنگ سنتی وپرسوز وگدازش ...

(شب که از ساز دلم ناله برخيزد

نغمه ها در جان من شعله مي ريزد

سر به ديوار غمت مي گذارد دل

اختران را تا سحر مي شمارد دل)

چشم میبندم فضای ماشین پراز ارامش ملکوتی وجود حاج رسولیه ...بازهم تو دلم میگم ..

خوش به سعادت خونواده ات حاج رسولی ...کاش یکم از سعادت فرزندانت نصیب من میشد ..

یاد اولین باری که حاجی رو دیدم دوباره برام زنده میشه ..اون روز شوم ...اون شب شام غریبان تنهایی من ..دوروز بود که جز اب چیزی برای خوردن نداشتم ...دریغ حتی از یه لقمه نون ...

سپهر دو هفته بود که بعد از کلی کتک رهام کرده بود ومن حتی نمیدونستم باید به دامن کی پناه ببرم ..ذخیرهءپولیم پاک پاک بود درست مثل زندگی حالم ..که هیچ چیزی توش ارزش نداشت ..

 نه تیکه طلایی داشتم برای فروش ..نه مدرکی برای کار ..نه حتی جراتی برای کُشتن وتموم کردن این زندگی سراسر نجاست ..

شب بود ومن از گشنگی به گریه پناه اورده بودم ..تو اون شب نفرین شده ..اونقدر زجه زدم واز خدای خودم گلایه کردم که نایی برای حرکت نداشتم ..

ساعت ده شب بود وفردا صبح صفیّه خانم برای گرفتن اجاره اش میومد ...واگراجاره اش رو نمیدادم تهدیدم کرده بود که تمام اسباب اثاثیهءناقابلم رو پشت در خونه میزاره ..

صدای افتخاری من رو برد به همون ساعت ها ..همون دقیقه های جهنمی ..همون لحظه هایی که صد دفعه تا پای مرگ رفتم وبرگشتم ..

(يک ستاره مي شود روشن و خاموش

همچو من گويا کشد بار غم بر دوش

تا سحر، در سفر، از دل شب ها، يکه و تنها

اختر من گه نهان، گه شود پيدا)

***

خدا اخه این چه زندگیه ایه ..؟چرا باهام اینکارو میکنی ..؟میخوای حالیم کنی که چه بلایی سر زندگیم اوردم ؟...باشه حالیم شد ..فهمیدم ...غلط کردم ..حالا بگو چی کار کنم ..؟به کی پناه ببرم ..؟

صورت خیسم رو با استین لباسم پاک کردم وسرم رو به سمت سقف کبره بستهءخونه ام بلند کردم ..

 -دیگه نمیکشم... به بزرگی خودت نمیکشم ..دوروزه که لب به هیچی جز اب نزدم ..دیگه حتی مغازه دار هم بهم نسیه نمیده ..

سپهر نیست شده... صاحب خونه صبح فردا برای گرفتن اجاره خونه اش میاد ومن حتی یه قرون پول ندارم تا اجارهءاین سگدونی رو بدم ..

ببین وضعم رو ..اخه دیگه چقدر بکشم ؟..بسم نیست ...؟بگو تا کی میخوای لهم کنی؟ ..تا کی میخوای تقاص اون گناهی رو که مرتکب شدم بگیری؟ ..

جقدر بگم غلط کردم.. ببخشید ..؟چقدر به درگاهت بنالم که الهی الغوث الغوث ..تاکی خدا ..تاکی ..؟

مثل یه بچه که داره با مادرش دعوا میکنه وحقش رو میخواد یک طرفه میتازوندم ..یه دفعه ای مثل عصیان زده ها نالیدم ..

-اصلا دیگه ازت نمیخوام ببخشیم ..دیگه نمیخوام کمکم کنی ...

تو یه تصمیم آنی از جا بلند شدم ومانتوم رو تنم کردم ..از زور فشار وگشنگی چند قلب اب خوردم وسرپله ها وایسادم ..

نگاهم به ظلمات وسیاهی پله ها خیره موند ..با خودم پچ پچ کردم ...با خدای خودم ....انگار که درست کنارم وایساده وداره پله ها رو میبینه ..

-از این پله ها که رفتم پائین ....دیگه بقیه اش دست خودت ..یا بُکش یا یه فرجی کن ..دیگه فرقی برام نداره ...فرقی نداره که به عنوان یه هر.ز.ه ..سوار ماشین یه از خدا بی خبربشم یا برم زیر یه تریلی وتموم کنم ..

قدم های اول ودوم رو سست وبی جون برداشتم حتی نای پائین رفتن از اون پله ها رو هم نداشتم .. 

 کفشهام رو اروم پام کردم وبدون کوچکترین صدایی از لای در بیرون رفتم ..

حتی کلید رو هم برنداشتم انگار که میدونستم امشب شب اخره ..یا این بدبختی یه جوری تموم میشد یا من تموم میشدم...برام فرقی نمیکرد به کجا میرسیدم.... مهم این بود که یه جوری از این فلاکت راحت بشم ..

قدم هام که به سر کوچهء خلوت نزدیک شد نبض های قلبم بی نظم شد ...دیگه مغزم کار نمیکرد ..فقط یه چیز رو میخواستم 

این روکه اون بالایی ....اونی که خالق همه... من جمله منه ..یه راه پیش پام بزاره همین ..یه نشونه بهم بده تا به این زندگی سگی ادامه بدم ..

تا سرکوچه با قدم هایی که میرفتن و....برمیگشتن طی کردم ..

اونقدر فکرهای مختلف توذهنم تاب میخورد وگشت میزد که نمیدونستم میخوام چی کار کنم ..

رسیدم به سر خیابون ..قلبم وایساد ..حالا نوبت خدا بود که راهی پیش پام بزاره ..ماشین های رنگ ووارنگ از جلوی چشمهام رد میشدن ..یه قدم دیگه... لرزان جلو گذاشتم ..بازهم یه قدم دیگه...

حالا دیگه کاملا تو تیرس نگاه راننده ها بودم ..یه پژو 405 درست کنارم زد رو ترمز ... نگاه خریدار مرد از پشت شیشه خنجر شد به قلبم ..

خدایا اینه راهی که جلوی پام گذاشتی ..؟اینه ..؟واقعا اینه ..؟

انگار از نگاه تیز وسردم خوشش نیومد ..شاید هم ترسید ..

اخه کدوم زن نرمالی ..حتی خرابی ..این وقت شب ..با همچین قیافه ای با یه صورت سرخ وچشمهای سرد این طوری بی پروا کنار خیابون وایمیسته ..که من دومیش باشم ..؟

نگاهش رو از نگاهم گرفت ..دنده داد وراه افتاد ..ترسید ..حق داشت ..منه نفس بریده ..کم از مجنون های بی عقل نداشتم ..کم از دیوونه های لجام گسیختهءبی دین ...

مرد که رفت ..سر بلند کردم... پس این نبود سرنوشتم ..یه قدم دیگه جلو گذاشتم ..سر بلند کردم وخیره شدم به اسمون تیرهءشب 

حالا نوبت خدا بود که برام دستم رو بُر بزنه ..حالا تاس بعدی رو بندازه... خدایا من منتظر یه نشونه از توام تا ایمان بیارم وبازهم به این زندگی سگی ادامه بدم ..

اسمون بی ستاره با اون تاریکی مطلق چشمهام رو تر کرد ..

ماشین ها از کنارم رد میشدن ..حتی بعضی کنارم وایمیستادن ولی نه من نگاهشون میکردن نه اونها من رو ..انگار از دیوونه بودنم اطمینان داشتن که سمتم نمیومدن ..

میترسیدن از این مجنون شب گرد ..پوزخندی روی لبم نشست ..بازهم خدا روشکر ..

چون اگه یک نفر ..حتی یکی از این راننده ها بهم پیشنهاد میداد چشم از درگاهت میگرفتم ...ودیگه بهت نگاه هم نمیکردم ...

چون هرکی من رو نشناسه تو یه نفر من رو خوب میشناسی ..درسته که یه بار اشتباه کردم ولی خودت خوب میدونی که چقدر تاوان دادم وبه اندازه تارموهای باقی مونده روی سرم... تنهایی کشیدم ویک تنه کتک خوردم ودم نزدم .

حتی یک بار هم تیغ به دست نگرفتم تا این زندگی رو تموم کنم ...

پلک زدم ..اشکام سرازیر شد ..

 خب حالا که این راه رو برام نذاشتی.. میرم سراغ راه بعدی ...

همون جور خیره به اسمون یه قدم دیگه جلو گذاشتم ..قطرات سنگین اشک از دو طرف صورتم سر خورد وزیر چونه ام گره زده شد ..

شاید قسمتم مُردنه ..شاید این تصمیم بهتری باشه ..میرم جلوتر ...اگه عمرم به دنیا باشه که هیچ ... اگه نه که میمیرم وخلاص .

مطمئن بودم که این لحظات اخر عمرمه ..با اون مانتو روسری مشکی واون تاریکی شب بی ستاره ...مسلما اخر سر ....حروم سرعت چرخ ماشین های گذری میشدم ..

یه قدم دیگه ..یه سری اشک دیگه ..نگاهم به اسمون تیره اش بود ..نورهای ماشین ها از کنارم میگذشتن وسرعتشون پَر روسریم رو به بازی میگرفت ..

یه قدم دیگه ..حالا به جایی رسیده بودم که مطمئن بودم کارم تمومه ..تو دل خیابون تاریک وایساده بودم ..بی امید ..بی همت ..بی تلاشی برای نجات ..صم البکم ..ساکت وصبور ...منتظر سوت نهایی بازی ..

ولی از شانس بد من ماشینی نبود ...نه میومد نه میرفت ..هیچی ..سوت وکور... به قدری ساکت که صدای جیر جیر جیرجیرک ها رو هم میشنیدم ..

این لحظه های اخر... بدجوری وجودم میل به موندن داشت ..ولی ذهن خسته و تن بی رمق نایی برای ادامه دادن نداشت ..همون جوری وایساده بودم وسط خیابون ..بی حرکت ..

اخرین نگاه رو به اسمون کردم وسرم رو پائین اوردم ..همون لحظه نور چراغهایی صاف توی چشمم نشست ..

نور بهم نزدیک شد ..دستم گوشهء مانتوم رو چنگ زد..ودرنهایت ...دلزده از زندگی یک ساله ام چشمهام رو با نفرت بستم ..دست شسته بودم از این زندگی ..به همین راحتی ..

صدای ترمز ماشین تو گوشم پیچید وبعد یه ضربهءمحکم که باعث شد پرت شم به سمت دیگهءخیابون ..»

***

-خانم نجفی رسیدیم ...

چشم باز کردم ..انگار که خواب مرا برده بود به خاطرات سیاه بختیم ..پلک زدم ..همه چی تو مه بود ..حتی حاجی ونگاه خیرهءامیرحافظ از تو ائینه وسط ماشین ..

بازهم پلک زدم ..ونگام رو به اطراف چرخوندم ..دم یه تاکسی سرویس وایساده بود ..هشیاریم رو تازه بدست اوردم برگشتم به سمت حاج رسولی ..

-مرسی ممنون لطف کردید 

سربه زیر ادامه دادم ..

-از شما هم ممنون اقای رسولی ..بخشید زحمتتون شد ...

امیرحافظ که نگاه ازم گرفته بود سرش رو به سمت شیشهءکنارش چرخوند وبی اعتنا به حرف من سکوت کرد ...

 رنجیدم ..واقعا رنجیدم ..یعنی اینقدر خار شده بودم که حتی لیاقت یه (خواهش میکنم) رو هم نداشتم ...؟ای امان از دست این تقدیر ..

حاج رسولی پشت سر من پیاده شد ...

-حاج رسولی ممنون شما زحمت نکشید ...

-بریم دخترم این چه حرفیه ..

همراه من ....همقدم با من ..مثل یه مرد حرکت کرد ومن چقدر دلم تنگ شده بود برایی یک همراهی مردانه ..

سوار ماشین که شدم کمی به سمتم خم شدو همون جور که نگاهش به حوالی شونه ام وصندلی ماشین خیره بود گفت ..

-به حاج خانم میگم بهت سر بزنه ..

از ته دل گفتم ..

-نه حاج رسولی توروخدا شرمنده ترم نکنید ..من همین جوری هم بار روی دوشتون هستم ..نمیخوام بیشتر از این زحمتم به گردنتون بیفته ..

حاجی مردد نگاهی بهم انداخت ودوباره نگاهش رو به جای دیگه ای دوخت ومن دلم برای این حمایت ونگرانی مردانه اتیش گرفت ..

-هرجور که راحتی پس اگه مشکلی بود حتما به حاج خانم یا فاطمه زنگ بزن ...

-چشم حتما ..

-چشمت بی بلا بابا جان ..

 خواست از ماشین فاصله بگیره که دوباره صداش کردم ..

-حاج رسولی ..؟

-بله بابا جان ..

دوباره خم شد ..

-اگه میشه جلوی اقای رسولی به من زیاد محبت نکنید ..فکر میکنم زیاد از اینکار خوششون نمیاد ...

-تو مثل دخترمی ..برام مهم نیست که امیرحافظ خوشش میاد یا نه ..اصل کاری اون بالائیه که راضی به خوشنودی بندهاشه ...برو دخترم علی یارت ..

حق داشتم به قبله وخدای این حاجی سجده کنم نه ..؟حاج رسولی فرشتهءبی قید وشرط من بود ..

در رو که بست دلم گرفت ..حالا باید بازهم بی پناه ....بی همدم ..برمیگشتم به همون دخمه ام ...

 یه لحظه به عقب برگشتم حاج رسولی همچنان نگاهش به ماشین بود ..

دستش رو اروم به معنای خداحافظی بالا اورد وبعد هم به سمت ماشین امیر حافظ رفت ...

به امیر حافظ وفاطمه حسودیم شد ..اینکه امشب درکنار پدرشونن ..بی دلهره ..بی استرس ..بی دغدغه ...

هیچ کدومشون نمیدونستن که ارکیده تا چه حد ارزوی دیدن پدرش رو داره ...

خوشا به سعادتشون ..کنار کنجی از مهر سرمیکنن ونمیدونن که خیلی ها حسرت همین سایهءمحکم بالا سرشون رو دارن ...

***

ماشین که وایساد خواستم حساب کنم که مرد راننده گفت ..حساب شده ..

بازهم شرمنده شدم ..چه جوری میخواستم محبت های اشکار ونهان حاج رسولی رو جبران کنم ؟..با کدوم زور؟ ..با کدوم پول یا کدوم پشتوانه .؟

بی رمق ونالون طول کوچه رو طی کردم وکلید انداختم ..

پرده ءطبقهءپائین حرکت کردو من چشم بسته فهمیدم که صفیه خانم باز مثل همیشه از پشت پردهء چروک طبقهءپائین خیره شده به من ..

ولی اونقدر بی حال بودم که برخلاف همیشه نه نگاهم رو بالا اوردم ..نه سلامی بهش کردم ..فقط راه پله ها رو بالا رفتم تا زودتر این بدن بی رمق استراحتی بدم ..

 بوی اش رشتهءصفیه خانم توراه پله ها پر شده بود ...دلم ضعف رفت از گشنگی ...

چند تا پله رو هم با زور بالا رفتم ودرقفس کوچیکم رو بازکردم ...مانتوم رو با همهءبی جونیم از تنم دراوردم وبدون شستن دست وصورتم ...حتی بدون اینکه یه جرعه اب بخورم ...بالشتی گذاشتم ودراز کشیدم ..

بدنم بدجوری تحلیل رفته بود ودیگه رمقی برای ادامه نداشت ...

پَرچادرم رو رو خودم کشیدم وچشم از هرچی بدیه ...گرفتم ...

(دلم آغوش میخواهد…

 نه زن و نه مرد..

 خدایا زمین نمیایی؟)

**

«تو اون تاریکی شب ..تو اون وانفسای واپسین ..درد به قدری زیاد بود که نفس بُر شده بودم ...زیر لب به خودم وتقدیر شومم نفرین فرستادم ..وبازهم تو دلم از خدای خودم گله کردم  ...

(چرا تمومش نکردی ..؟چرا این زندگی لجن رو تموم نکردی ..؟)

مرد که محاسن سفید یک دستش زیر نور چراغ برق میزد بهم نزدیک شد .

-دخترم ..دخترم خوبی .؟.خدایا من چی کار کردم ؟..زدم بهش ..

دخترم ..؟

سربلند کرد وبه اطراف نگاهی انداخت ..

-یا خدا چرا هیچ کس نیست بیاد کمکمون .؟

با تردید زیربازوم رو گرفت تا بلندم کنه با اینکه تمام محاسنش سفید بود ولی خوش بنیه وقوی به نظر میرسید ..

-دخترم ...طاقت بیار ...الان میریم دکتر ..خدا من رو ببخشه که اصلا حواسم بهت نبود ..

من رو که از زور اه وناله حرف هم نمیتونستم بزنم سوار ماشین کرد ..

-بیا دخترم ..شرمنده ام ..ندیدمت ...خونواده ات کجان؟ ..این وقت شب اینجا چی کار میکنی ..؟

فقط ناله میکردم واشک میریختم ..شاکی بودم از خدا ..چرا تمومش نمیکرد ..چرا نمیذاشت این زندگی سگی تموم بشه ...چرا این پیرمرد بیچاره رو تو سختی انداخته بود ..ادم بهتری سراغ نداشت که این پیرمرد رو سرراهم گذاشته بود .؟

من رو نشوند رو صندلی عقب ودروبست ..خودش هم با عجله سوار شد ..

زیر لب زمزمه کردم ...

-چرا نمیبُری ...چرا نمیبَری ...چرا تمومش نمیکنی .؟

-دخترم خوبی ..؟پات درد میکنه ..؟سرت ..

وسط گریه هام نالیدم ..

-قلبم میسوزه .

تن صدای مرد ناله مانند شد 

-وای نکنه بیماری قلبی داشته باشی ..خدایا حالا چی کارکنم ..جوابت رو چی بدم ...؟

 ماشین رو دنده داد وزود حرکت کرد ..همچنان زیر لب مینالید ..

-این همه سال طاعتت رو کردم بعد نمیگی بنده ام رو اذیت کردی ...خدایا شرمنده اتم ...ندیدیمش ...

چقدر این مرد عجیب بود ...عجیب وغریب ...نکنه فرشته بود وازطرف خدا اومده بود ..نکنه مُردم ...؟نکنه نیستم .؟.

همون لحظه گوشیش زنگ خورد ...صدای زنگ نوکیا مته کشید به اعصابم ..

ولی مرد مسن حواسش نبود وهمون جوری که زیر لب زمزمه میکرد ماشین رو با سرعت بالا میروند ..

تماس قطع شد ودوباره زنگ موبایل گوشی مَرد ..

اونقدر بی رمق بودم واعصابم تحلیل رفته بود که گفتم ..

-اقا توروخدا جوابش رو بده ..

 مرد یه دفعه ای برگشت به سمتم 

- جواب چی رو ..

-موبایلتون اقا ...

مرد دست به موبایل برد که با اخرین توانم گفتم ...

-بزنید کنار ..بعد جواب بدید ..

-ولی شما واجب تری .؟

چشمهام رو هم رفت ..خلسه به بدنم حکمفرما شده بود .

-جواب بدید اقا من حالم بهتره ..

مرد ماشین رو کنار زد وزود گوشی رو جواب داد ..

-جانم بابا ..؟نه ...بایه خانمی تصادف کردم دارم میبرمش بیمارستان ..

-اره اره بهوشه ...خدا بهمون رحم کرد ..

دلم سوخت ..دلم برای بچه ای که مرد بهش باباجان میگفت سوخت ..تمام تقصیر این تصادف رو دوش من بود ...پس چرا مزاحم این مرد محترم شده بودم؟...

 این مردی که کسایی توی خونه به انتظارش بودن وممکن بود با مردن من کارش به زندان میکشید ...

با دستهای لرزون تمام انرژیم رو جمع کردم ودستگیره رو کشیدم ..که مرد برگشت ..

-چی شده دخترم ..

-حالم خوبه اقا ببخشید مزاحمتون شدم ..حلالم کنید ..

بدون شنیدن جواب مرد ازماشین پیاده شدم که صدای پیرمرد از پشت سرم اومد ..

-صبر کن دختر جان ..خانم ..

قدم هام یاری نمیکرد ..لنگ میزدم ولی بازهم به راهم ادامه میدادم ..اصلا دلم نمیخواست با مرگم این مرد بیچاره رو به دردسر بندازم ..

اون که گناهی نداشت من بودم که سراپا گناه بودم ...مرد با چند قدم بلند به من رسید ..

-کجا میری دختر جان .؟

چشمهام از زور بی حالی روی هم میوفتاد ...

-جهنم اقا ...میرید ..؟

چهرهءمرد درهم فرو رفت ..

-خدا نکنه حالت خوش نیست باباجان بیا ببرمت بیمارستان ..

 کم کم همه جا برام سیاه میشد ...

زیر لب زمزمه کردم ..

-برید اقا فقط ...

چشمهام تاریک میشه وسرم سنگین ..دست وپام شل میشه ومن مثل یه شهاب سنگ که از دل اسمون رها شده ...روی زمین افتادم ...

 اخر سر شکستم ..بدجوری هم شکستم ...

- حاج بابا... شما از کجا میدونی اون کیه ؟...ببینید قیافه اش رو ...داد میزنه گدا گودوره ..

-امیرحافظ ...

لحن عتاب امیز مرد باعث شد هشیاربشم ..ولی هنوز توانی برای بازکردن پلک چشمهام نداشتم ...

-اخه پدر من ....عزیز من .ادم هرکسی رو که از تو خیابون پیداکرده ور نمیداره با خودش بیاره بیمارستان ...

-چی میگی امیر حافظ ؟...هرکسی یعنی چی ..؟میگم زدم بهش ...

-اره زدید ولی دیدید که دکتر گفت هیچیش نیست ..فقط فشارش پائینه که اون هم با یه سرم نمکی میاد سرجاش ...دیگه این همه بالا وپائین کردن نداره .

-حاج احمداقا ..

صدای یه زن بود که مرد رو صدا میکرد ..

-بله حاج خانم ...

-به امیر حافظ بگو بره بیرون ..دلم نمیخواد این دختر به هوش بیاد این حرفها رو بشنوه ..

-چشم حاج خانم روچشمم ..شما فقط مراقبش باش ...

- شما بفرمائید من هستم ..خیالتون راحت ..

تو دلم گفتم ..(چقدر مهربون ..چقدرقشنگ ...چه حس زیبایی بینشون بود ..چقدر احترام ...چقدر محبت ...)

دستی دستم رو گرفت وروی پوستم رو نوازش کرد ..

-دخترم ..؟دختر جان ..

درد توی سرم پیچید وبی اختیار ناله کردم ...بوی گلاب تو بینیم پیچید ..انگار که حاج خانم بهم نزدیک شده بود ..

-حالت خوبه دخترم ..؟

به زور پلک های سنگینم رو بازکردم ..صورت ناواضح حاج خانم با اون چادر سیاه وعطر خوش گلابش دلم رو روشن کرد ...کم کم صورت زن واضح شد ..وتونستم ببینمش .. چقدر نگاه این زن ...خدایی بود ..

یه زن میانسال بود که صورتش بدون هیچ ارایشی شیرین وخدایی بود ..دروغ نگفتم بهت اگه بگم ...که با دیدنش دلم لرزید وخدا رو توجودش دیدم ...

مگه نه اینکه روح خدا تو وجود بندهاش حلول میکنه ورد پایی از وحدانیتش تو قلب هر بنده اش وجود داره ...؟

-دخترم ..بهتری ..؟

فقط پلک زدم ...هنوز محو رنگ خدایی چشمهای زن بودم ..

-جائیت درد نمیکنه ...؟

سرم رو به معنی نه بالا بردم ..

-خداروشکر دکتر میگفت فشارت پائینه ..ولی شکستگی نداشتی ..یکم کوفتگیه که با یکم استراحت ویه دوش ولرم خوب میشه ..

محو حرفهاش بودم ..بوی خدا میومد ..ومن چقدر محتاج این بو واین محبت رنگ خدایی 

-گرسنت نیست ؟

فقط نگاهش کردم ..با اینکه خسته بودم ..درد داشتم ودل ضعفه گرفته بودم... ولی فقط دوست داشتم کنارم بمونه ..یک سالی بود که از محبت هیچ بنده ای لذت نبرده بودم ..

-بزار یکم برات غذا بیارم ..فکر کنم فقط به خاطر گرسنگی فشارت افتاده ..

خواست بلند بشه که دستش رو گرفتم ..نمیدونم چرا تو اون لحظه فکر میکردم این خانم زیبا که صورتش مثل فرشته ها مهربونه رو تو خواب میبینم وبا رفتنش دوباره برمیگردم به همون خیابونی که چشم بسته توش ایستاده بودم ...

شاید هم فکر میکردم که مُردم وبا رفتن این زن ممکنه نکیرو منکر به سراغم بیان واول از همه بپرسن ..چرا بیشتر از این صبوری نکردم ...؟چرا طبلکارانه حکم دادم واجرا کردم ..؟

-چیه عزیزم ..چیزی میخوای ..؟

اره میخواستم ..من یکم محبت میخواستم ..یکم عشق که تو تک تک کلمات زن بیداد میکرد ...انگار التماس تو نگاهم رو خوند .چون با مهربونی دستم رو گرفت ونوازش کرد ..

-میام عزیزم ..برم یکم برات غذا بیارم ..بخوری جون بگیری ...

دستم اروم شل شد وزن رفت ...دلم گرفت ..نکنه این زن تخیلم بوده باشه ونابوده بشه ..اشک تو چشمهام نشست ..دلم نمیخواست بره ..کاش زود برگرده ..

کاش برای همیشه پیشم بمونه تا من تو حوضچهءمحبتش تنی به اب بزنم وروح خسته ام رو جلا بدم 

در دوباره باز شد وزن با یه سینی تو دستش اومد تو اطاق ..میز پائین تخت رو جلوتر اورد وسینی رو گذاشت روش ..بوی سوپ وجوجه دلم رو مالش داد ...اونقدر گرسنه ام بود که فرقی برام نداشت این غذای بی رنگ وروی بیمارستانه 

بی اراده قاشق تو دست گرفتم ومثل قحطی زده ها قاشق ها رو پشت سرهم تو معدهءقرنطینه شده ام سرازیر کردم ..

بعد از تموم شدن سوپ ظرف جوجه رو جلوتر کشید ..

-بیا دخترم ..بخور نوش جونت ..انگار خیلی گرسنه اته ..؟

تازه بعد از نیمه پر شدن شکمم یاد زن افتادم .اونقدر گرسنه ام بود که حتی تعارف هم نکرده بودم ..

-ای وای ببخشید یادم رفت تعارف کنم ..

زن یه لبخند خدایی زد ..

-خواهش میکنم عزیزم ..تو بخور ....نوش جونت ..

قاشق های بعدی رو هم با ولع خوردم ..ولی به قاشق سوم یا چهارم نرسیده یاد مشکلات وبدبختی هام افتادم ...خونه ای که صبح فردا باید یا کرایهء عقب افتاده اش داده میشد یا تخلیه میشد ..جیب خالی از پولم ..سپهر گم شده وایندهءنامعلومم ..غذا زهر شد به جونم ...

-چیه دخترم ..چرا نمیخوری ..؟

چونه ام لرزید ونگاه خیسم به سمت زن برگشت ..صورت زن نگران شد ..

-الهی بگردم حتما خوشمزه نیست نه ؟..بزار بگم پسرم برات غذا بگیره ..

 خواست بلند شه که دستش رو گرفتم

زن وایساد وتو نگاهم با نگرانی دیده دوخت ..

خدا ...!!یه سوالی بپرسم ؟؟...چرا یه نفر.... فقط یه نفر مثل همین زن مهربون رو سرراهم قرار ندادی ..؟چرا کارم رو به اینجا کشوندی ...؟

-نه خانم به خاطر غذا نیست ..

دوباره بغض گلو گیرم شده بود ..واجازهءرد شدن یه لقمهءاضافه رو هم بهم نمیداد ...لبهام جمع شد ..بازهم چونه ام لرزید ..عصبهای صورتم بی هوا رگ کرد وتیر کشید وقطرات اشک مثل خنجر چشمهام رو درید ..

-نکه درد داری ..؟میخوای پرستار رو صدا کنم ..؟

همون جوری که اشک پشت سر هم میریخت به معنی نه سربلند کردم 

-پس چیه عزیزم ..؟چته ..؟چرا داری گریه میکنی ..؟

چی میگفتم ..؟میگفتم که با این خرده محبت هات داری دلم رو خون میکنی ..؟میگفتم بدبختی هام از سرم گذشته ودارم غرق میشم ..؟واقعا چی میگفتم ..؟

-یه حرفی بزن دختر جان ..اخه چرا این جوری گوله گوله اشک میریزی ..

دستمال کاغدی رو از کنار تخت برداشت وصورتم رو خشک کرد ..کف دستش که روی صورتم بود رو گرفتم ورو گونه ام گذاشتم ..

-الهی بمیرم ..چته پرستوی من ..؟این همه درد نگاهت برای چیه ..؟

-تنهام خانم ..یه اشتباهی کردم که خدا دیگه دوستم نداره ..

اشک تو چشمهای زن نشست ..همون جور که دستش رو با دستم رو گونه ام نگه داشته بودم کنارم رو تخت نشست ...وبا دست دیگه اش در اغوشم گرفت ..

-بمیرم برای دل خون شده ات ..نگو چلچلهءمن ..خدا که با بنده هاش قهر نمیکنه ...مگه میشه دیگه دوستت نداشته باشه ...

با بغضی که صدام رو نصف کرده بود نالیدم ..

-پس چرا من رو نمیبینه ..؟من بدبخت رو ..من بی کس رو ..

-عزیز دلم کس همه خداست ..تا وقتی که خدا رو داری غمی نداری ..

-نه من دیگه خدارو ندارم ...دیگه دوستم نداره ..اگه دوستم داشت تنهام نمیذاشت ..ولم نمیکرد ..مگه من بنده اش نیستم؟ ..مگه نگفته از ته دل توبه کنید توبتون رو قبول میکنم ..

از تو اغوشش بیرون اومدم ...دستش هنوز تو دستم بود ..برگشتم تو نگاهش خیره شدم ..

-خانم ...مگه نگفته صد بار اگه توبه شکستی باز آی ؟...پس چرا من که صد دفعه توبه کردم رو نمیبخشه ..؟

چشمهای زن هم بارونی شد ...

-چی تو دلته که اینقدر سینه سوخته ات کرده؟ ..کس وکارت کجان عزیزم ..؟

-ندارم ..

-خدابیامرزدشون ..

دوباره بغضم سرباز کرد واشکهام تندتر بارید ..

-زنده ان ..ولی طردم کردن ..خانم تو این دنیای باعظمت خدا ...به جز یه شوهر بی وجدان که دو هفته است یه سر هم بهم نزده کسی رو ندارم ..

دوروزه که حتی یه قلمه نون هم نخوردم ..صاحبخونه گفته اگه اجارهءعقب افتاده اش رو ندم صبح فردا وسائلم تو خیابونه ...

امشب به خدا گفتم دیگه زدم به سیم اخر ..یا بُکشه یا فرجی کنه ..رفتم سرکوچه ..بهش گفتم ...خدایی که اون بالایی ...خودت راهم رو مشخص کن اگه حتی یه نفر ..یه نفر از اینهایی که میان ومیرن بهم پیشنهاد بدن باهاشون میرم ..چون دیگه خسته شدم ..

-الهی بگردم ..چی کشیدی دختر جان ..؟

دوباره سر گذاشتم رو شونه اش ..

-اشتباه کردم خانم ..یه اشتباه بد ..ولی بعد از اون نه ...توبه کردم ...ولی خدا نبخشید ..نمیبخشه خانم ..

یه دفعه ای ذهنم جرقه زد و برگشتم به سمتش ..

-شما بهش بگید که ببخشه ..بگید ارکیده اونقدر بدبخت هست که اگه نبخشی دیگه هیچی تو دنیا نداره ..شما که عطر یاس وگلاب میدی ..شما که محبتت از عسل شیرین تره ..شما که با دیدنتون یاد خدا میوفتم ..به خدا بگید ارکیده رو ببخشه ...ببخشه وتمومش کنه این زندگی رو ...ببرتم خانم ...

-نگو عزیزم ..خدا دوستت داشته که حاجی رو سر راهت گذاشته ..

-نه دوستم نداشته... اگه دوستم داشت تمومش میکرد ..گیرم امشب بهم لطف کردید ..فردا رو چه کنم ؟..منِ تنها.... فردا ..بی خونه ..بی پناه چه جوری سرکنم ؟...دست به دامن کدوم بنده اش بشم ...

دست به دامن شوهر بی غیرتم که اصلا معلوم نیست کجاست ..یا صاحبخونهءخیر ندیده ام که دلش برای بی کسیم نمیسوزه ...؟چرا من رو نکشت ..؟اون همه ماشین ..چرا یکیشون نزد به من تا تموم بشه ..؟

-نا شکری نکن عزیز دلم ...خدا خیلی دوستت داشته که نذاشته بلایی به سرت بیاد ..

-شکم گرسنه وسربی سامون که این چیزها حالیش نمیشه خانم ...من باید میمردم ...

از هق هق زیاد نتونستم حرفم رو ادامه بدم ..

زن با بوی بهشتی ای که میداد اغوشش رو تنگ تر کرد ..

-گریه کن عزیز دلم ..شاید این دل پرخونت با گریه سامون بگیره ...

چنگ انداختم به چادرش ..انگار که تنها پناهم بود این تیکه پارچه...

-حاج خانم ..

صدای همون مرد مسن بود ..حاج اقا ..

یه تقه به در خورد وصدای یا الله به گوشم رسید ..دلم گرفت ..خیلی وقت بود که کسی برای پا گذاشتن به حریمم یا الله ویا خدا نگفته بود ..

انگار امشبو این لحظات ...نقطهءشروع قدرت نمایی خدای بالای سرم بود ..در نیمه باز شد ..

-بله حاج اقا ..

-حاج خانم بهشون بگید شماره بدن تماس بگیریم خونواده اشون بیان دنبالشون ..

با شنیدن این حرف هق هقم بلندترشد ...وحاج خانم غصه دار تر ...

صدای هراسون اون مرد مسن تو اطاق پیچید ..

-چی شده حاج خانم ..؟دکتر خبر کنم ..؟چرا گریه میکنن ..؟

-نه حاج اقا شما بفرمائید من میام خدمتتون ..

چه با احترام ..چه با عزت ..چه زندگی زیبایی داشتن این حاج خانم وحاج اقا ..غبطه خوردم به حلاوت وشیرینی رابطشون ..

-ارومتر چلچلهءمن ..درست میشه ..

چه جوری درست میشه؟ ..شما جای من نیستی که بدونی چقدر بدبختم ...چقدر تنهام ..شوهرم تنها کسیه که دارم اون وقته دو هفته است که من رو بی خرجی ول کرده ورفته پی عیاشیش ...میدونید از چی دلم میسوزه وخون به جیگر میشم ...؟

از اینکه دارا .ست ولی به من که میرسه حتی یه لقمه نون رو هم با زور وبا منت میخره ...از اینکه من به خاطر همین بیغیرت طرد شدم ..خانم بدبخت تر از من پیدا نمیشه ..امشب که اومدم بیرون حتی کلید خونه ام رو هم برنداشتم ..گفتم میرم میمیرم وتموم میشه ..

-عزیز ...عزیز خانم یه دقیقه بیا ..

زن به ارومی من رو از اغوشش جدا کرد وگفت ..

-ببخشید عزیزم برم ببینم پسرم چی کارم داره ..تا من بیام تو هم یه لقمه بخور جون بگیری ..گوشت به استخونت نمونده مادر ..

از جا بلند شد ودروباز کرد ..صدای عصبی همون مرد جوونی که امیر حافظ نام داشت میومد ..

-چی شده ..؟چرا شماره نمیده زنگ بزنیم ..؟

-ارومتر امیر حافظ ..میگه کسی رو ندارم ..

-چــــــی ..؟دیدین گفتم ..من میدونستم این کاره است ..

-یواش امیر مادر ..میشنوه ..

 بغضم بی صدا شکست واروم اروم از جام بلند شدم .

بغضم بی صدا شکست واروم اروم از جام بلند شدم .لولهءسرم که به دستم وصل بود کشیده شد ..

 چسب های انژوکت رو بازکردم وسرم رو از تو دستم کشیدم بیرون ..خون راه افتاد چند تا دستمال کاغذی کشیدم بیرون وزود گرفتم رو زخمم ..

همزمان دنبال کفش هام گشتم ..صدای در که اومد ..بی توجه به کارم ادامه دادم ..

-اِ چرا از جات بلند شدی دخترجان ..؟

کفش هام رو از زیر تخت با نوک پا کشیدم بیرون وپوشیدم ..

-براتون زحمت دست کردم ببخشید خانم ...شرمنده ام ..فکر میکردم تموم میشه نمیدونستم چند نفر دیگه رو هم تو مصیبت میندازم ..

سرم یه آن گیج رفت که زن با عجله برگشت به سمت در ..

-خانم پرستار ..خانم پرستار ..

سرگیجه ام به قدری زیاد بود که به اجبار میلهءتخت رو گرفتم ونشستم زمین ..زن وپرستار اومدن تو ..

-تو چرا از جات بلند شدی ...سرمت که هنوز تموم نشده ..؟

-میخوام برم ..نمیخوام بمونم ..

دست انداخت زیربازوم وبا کمک حاج خانم بلندم کرد ..برگشتم به سمت زن ..

-خانم شما برید ..نمیخوام مزاحمتون بشم ...

-خدا منو بکشه کی گفته مزاحممی ..؟

-حاج خانم چی شده ...حاج خانم ...؟

-چیزی نیست حاج اقا اومدم ..

حاج خانم من رو روی تخت نشوند وگفت ..

-از جات تکون نخور تا بیام باشه ..؟

سر خم کردم که از در بیرون رفت ..پرستار دستمالها رو از دستم گرفت وبا یه پنبه وچند تا تیکه چسب زخمم رو بست ..

-ببین چی کار کردی ..؟اخه این چه کاریه ..

با بغض نالیدم ..

-بهشون بگید برن خانم پرستار ...

-مگه باهات تصادف نکرده ..؟

-نه خودم خوردم به ماشینشون ..

-به هرحال باید اول حالت خوب بشه بعد زیر رضایت نامه رو پرکنی ..

-باشه رضایت نامه رو بدید امضا کنم ..

زن یه نگاه عجیب بهم انداخت ...

-خب یکم صبر داشته باش ..چرا اینقدر هولی؟ ..الان میگم بیان ..ولی اول باید سرمت رو درست کنم ..

دوباره یه انژوکت دیگه به دستم زد وسرعت قطرات سرم رو میزون کرد .

-یکم استراحت کن تا بگم مامور مسئولت بیاد ..

پرستار من رو به زور خوابوند وخودش رفت بیرون ..چشمهام رو بستم که در بازو بسته شد وبوی یاس و گلاب تو بینیم پیچید ..

زن دست گذاشت رو پیشونیم که چشم باز کردم .

-بهتری ..؟

فقط پلک زدم ..شرمنده اشون بودم ..تو این کار احمقانه ام اونها رو هم به زحمت انداخته بودم ..

-نگران نباش همه چی درست میشه ..

-دیگه نمیخوام هیچی درست بشه ..دیگه حتی امیدی هم به بخشش خدا ندارم ..فقط میخوام تموم بشه ..

(ایـن روزهـا نـبـضـم ڪـُـنـد می زنـد

قـلـبـم تـیـر مـی ڪشـد

دارم

صـدای ِ خـرد شـدن ِ احـسـاسـم را لا بـ لای ِ

چـرخ دنـده هـای ِ زنــدگے مـشـنَـوم . . .) 

تو خونهءحاج اقام ..همون حاج اقایی که با مهربونی ...صبوری وبزرگواریش من رو رها نکرد ...خونهءهمون حاج خانمی که به من میگفت چلچلهءغریب من ...ومن چقدر دلم از این لطف شیرین میگرفت ومالش میرفت ..

یک سال بود که نه تنها چلچلهءکسی نبودم حتی دختر وهمسر کسی هم به حساب نمی اومدم ..دیگه عزیز نبودم که کسی من رو این جوری دل خوش کنه ..

با محبت های قشنگشون تنهام نذاشتن ..من رو اوردن به خونشون ..به خونه ای که ازوقتی درش به روم باز شد ..بوی عطر کبریایی خدا رو با تموم وجودم لمس کردم ..همین خوبی خدا گونه باعث شد که نه نیارم وباهاشون راهی بشم ..

حتی اگر هم میخواستم بازهم نمیتونستم برگردم خونه ..نصفه شب بود ومن حتی کلید هم نداشتم ..

وحالا اینجا بودم درخونهءزن ومرد خدایی وحتی نمیدونستم که چرا اومدم وبعد از این باید چه کنم ..؟

هرچند که وجود پسرشون باعث میشد دو دل بشم وندونم کارم درسته یا نه ..

یه تقه به درخورد وبا بفرمائید گفتن من باز شد ..

-سلام ..

نگاهم به دختر ریز جثهءکوچیک اندام افتاد ..چه صورت معصومی داشت این دختر ..خدایا این خونواده... پر از نورو عطر تو هستن ..وچقدر این معنویت وملاحتشون به دل میشینه ..

به ارومی لب زدم ..

-سلام ..

-بیام تو ..؟

یه لبخند تلخ زدم .این خونواده ..چقدر به حریم ها احترام میگذاشتن ...برخلاف سپهر که عادت کرده بود بدون اجازه ..بدون اذن ...وارد تنهایی هام بشه ..

پلک زدم ...اروم واهسته ..سرخم کردم ..حرف نگاهم رو خوند ودر روبازکرد واومد تو ..

-من فاطمه ام ..

-من هم ارکیده ..

-وای چه اسم قشنگی ..درست مثل خودت ..

-مرسی لطف داری ..

مامان میگفت مهمون داریم ..یه مهمون خیلی عزیز ..

دوباره بغض نشست تو گلوم ..خدایا ..! اینها از تبار کدوم ادم وحوان که اینقدر محبتهاشون بی ریاست ..؟

-چند سالته ارکیده ..؟

-بیست وشیش ..

-اوه پس همسنیم ..منم بیست وپنج سالمه ..چقدر خوب که هم سنیم ...

مکثی کرد ودوباره پرسید ..

-اینجا رو دوست داری ..؟اگه تو این اطاق راحت نیستی میبرمت به اطاق خودم ..

-نه راحتم ..ممنون ..ببخشید که مزاحمتون شدم ..

-این حرفها چیه ارکیده جان ..حاج بابا همیشه میگه مهمون حبیب خداست ..

چه اسم قشنگی داشت این مرد مومن ..حاج بابا ..چقدر دلنشین ..چقدر گرم ومهربون ..

-خب من میرم که تو راحت باشی ..میخوای لباس راحتی برات بیارم ؟..

-نه راحتم ممنون ..

-به هرحال چیزی خواستی تعارف نکن ..من رو مثل دوستت بدون ..

همون جور که نرم واروم اومد نرم واروم میره ومن بازهم تنها میمونم با تنهایی هام ..غم هام ..ماتم هام ..

حاج خانم دوباره اومد تو ..یه سینی دستش بود پراز خوردنی ..ولی من که بغضی به اندازهءتمام دنیا.. خفته درگلو دارم ..چه جوری بخورم ..؟چه جوری نفس بکشم ..؟

-بیا چلچهءمن بخور یکم جون بگیری ..

-نمیخورم حاج خانم ..

-نگو حاج خانم ..بگو ساجده ....بعدم باید بخوری عزیز من ..

-اخه به چه امیدی لب باز کنم وغذا بخورم؟ ..صبح فردا که بیاد من حتی جایی برای زندگی هم ندارم ..

-خدا بزرگه چلچلهءمن ..بخور دخترم ..

یه مقدار خورشت الو اسفناج ریخت رو برنج وقاشق رو پرکرد ..

-همه چی رو بسپر دست اونی که اون بالاست ..به قول یه شاعر بی دلی ...

(گر نگه دار من آن است كه من مي دانم.... شيشه را در بغل سنگ نگه مي دارد)

بازهم بغض واینبار ریزش چک چک اشکهام ..

-نیست ساجده خانم ..دیگه حتی خدا هم نگه دار من نیست ..

-نگو عزیز من ..نگو پرستوی من ..مگه میشه خدا بنده اش رو فراموش کنه؟ ..مگه میشه یه مادر بچه اش رو از یاد ببره ...؟

-پس چرا مادرم من رو از یاد برده ..؟پس چرا پدرم فراموش کرده که یه دختری داره که یه روزی رو زانوهاش بزرگ شده ..؟

خطا کردم درست ..اشتباهی کردم نابخشودنی اون هم درست ..ولی چطوری دلشون اومد رهام کنن ..؟

-الهی بگردم برای دل پاره پاره ات مادر ..چی بگم والله ولی میدونم خدا همیشه همراهته ..نگو نیست ....که خودت هم ته دلت ایمان داری به بودنش ..

غصه نخور چلچلهءمن ..یه لقمه بذار دهنت تا یکم قوت بگیری ..تا ایشالله صبح ببینیم خدا چه تقدیری برات مقدر کرده ...

صبح فردا بود که ایمان اوردم اگه بد کردم... خطا رفتم وپا کج گذاشتم ..ولی با اون همه توبه ای که کردم تا حدی بخشیده شدم ..

میگن خدا به مو میرسونه ولی نمیبُره . ..زندگی من هم شد مصداق بارز همین نبریدن ..خدا  از من نبُریده بود ..ومن حالا راحت تر میتونستم با دژخیم زندگیم ...سپهر صولتی بجنگم .

صبح فردا حاج اقا وساجده خانم باهام راهی شدن ..به سمت همون دخمه ..حاج اقا که حالا فهمیده بودم اسمش حاج احمد رسولیِ ..

بدهی صاحبخونه رو داد وبهم گفت که از صبح فردا میتونم برم سرکار ..اون هم به کارخونهءخودش ..بهش گفتم 

-حاج اقا شوهرم ..

-دل نگرون نباش دختر جان ..جواب شوهرت با من ..

-میترسم ابروریزی کنه .شرمنده اتون میشم حاج اقا ..

-اگه اجازهءکار کردن داری ..اگه شوهرت موقع عقدتون این اجازه روبهت داده ..پس شرعا وعرفا وقانونا حقته که کار کنی ..نگران باقی قضایا هم نباش ..وبقیه اش رو بسپردست خدای بالا سر ..

از دیشب ...از همون لحظه ای که مانتو به تن کردم وپا گذاشتم به کوچه برای بریدن اخرین رشته های الفت خودم وخدای خودم ..

از وقتی با ماشین حاج رسولی تصادف کردم و راهی بیمارستان شدم وتاهمین الان که زندگیم از این رو به اون رو شد ومن امیدوار لطف وکرم خدای بالای سرم ...

نشمردم که چندین وچند بار نام خدا روشنیدم ودلم لرزیده ..فقط میدونم اونقدر زیاد بود ...اونقدر عمیق وبا خلوص نیت ...که به اندازهءتمام خدا خدا نکردن هام شرمندهءخدای بالای سرم شدم ..

نگاهم به صورت های معنوی حاج رسولی وحاج خانم خیره میمونه ..خدایا این مردم رو با چه حسی به وجود اوردی که اینقدر شبیه به توان ؟..مهربون ....پاک... با کلی خلوص والفت ..

حالا که همه چیز حل شده بود ..دوباره میتونستم سرپا شم ..دوباره بعد از یک سال زندگی با سپهر ..به سمت خدای خودم برگردم ..حالا دیگه از ته دل فهمیده بودم که خدای من هنوز به یادمه ...کنارمه ...همراهمه ...

(وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم)»

 ساعت نزدیک پنج عصربود وشصت تا بورد من ....به هر زحمتی آماده ...ازدیروز که تو بیمارستان با اون وضع سپهر ترکم کرد... حالم خراب تر از قبل شده بود ..

از صبح به جزدو سه تا لقمه نون وپنیر چیزی نخورده بودم وبه خاطر همین ضعف وسستیم بیشتر شده بود ...

با اینکه نایی برای اومدن به کارخونه نداشتم ولی بازهم اومدم ...به پول اینکار احتیاج داشتم ...ای کاش این ضعف معده ام واین فکر مخرب که نکنه یه بار دیگه از سپهر حامله ام دست از سرم برمیداشت تا میتونستم مثل قبل به بدبختی هام برسم ..

-نجفی ...

سربلند کردم وبه سمت خانم نعمتی مدیر قسمت مونتاژ برگشتم ..

-بله خانم نعمتی ...؟

-امروز اضافه کاری داری بمون تا بوردهای اضافه رو بیارم ..

وارفتم ...اصلا بنیه کار کردن رو نداشتم .تا اومدم حرفی بزنم ..نرگس توپید ..

-یعنی چی خانم نعمتی ..؟نجفی دیروز زیر سرم بوده ...مرخصی که نگرفته هیچ.... میخواید بهش اضافه کاری هم بدید ...؟

خانم نعمتی با ناراحتی نگاهم کرد ...تو چشمهاش میخوندم که خودش هم حال وروزم رو خوب میدونه ولی چاره ای نداره ..

-دست من نیست سروری ..از بالا گفتن بیست تا بورد دیگه باید اماده باشه که فردا بتونیم کنترل فازها رو تحویل بدیم ..

-خب چه کاریه من میمونم ..

-نه ..گفتن خود نجفی باید بزنه ..

لب گزیدم وبا اینکه جوابم رو میدونستم پرسیدم ..

-کی گفته ..؟اقای رسولی ..؟

خانم نعمتی فقط نگاهم کرد ..هرسه میدونستیم کار کار امیر حافظه ..نرگس بازهم از تکاپو نیفتاد ..

-پس من هم میمونم کمکت میکنم ..

-نه نرگس جان ..تو قرار دکتر داری نمیشه بمونی ..

-نمیرم میمونم 

دستش رو گرفتم وچندقدم از میز مونتاژ دورش کردم ..

-نرگس جان خیالت راحت برو جون ارکیده ...به خدا من به جای تو استرس دارم که زودتر نتیجهءازمایشت رو بدونم ..

-ولی تو حالت خوش نیست ..از صبح سه دفعه حالت بد شده ..

-مهم نیست عزیزم.. این هم جزئی از کاره ..

-ولی ..

-برو نرگسی ..فردا صبح منتظرم تا با خبرهای خوب خوب ویه جعبه شیرینی ناپلئونی ببینمت ..

-دلم نمیخواد برم ..

-ولی من هم دلم میخواد بری ...هم مجبورت میکنم که بری ...برو دیگه ..الان دل شوهرت مثل سیرو سرکه میجوشه که خانمم کجا مونده ..

-یعنی برم ..؟

-ای بابا برو دیگه ..

-ببخشید ارکیده جان ..شرمنده ..

-دشمنت شرمنده عزیز دلم ..برو به سلامت ..

با ناراحتی خداحافظی کرد ورفت ..خانم نعمتی هم با همون نگاه نگران زیر لبی گفت ..

-قطعه ها رو اماده کن تا بوردهات رو بیارم ...

یه نفس عمیق کشیدم ..وبه میز کارم خیره شدم ..نمیدونم چرا اینقدر سختم بود ..با اینکه عاشق اینکار بودم ولی اونقدر حالم بد بود که تا همین لحظه اش رو هم به زور سرپا وایساده بودم ..واقعا دیگه توانی برای نشستن نداشتم ..

با بی حوصلگی آشکاری شروع به دراوردن قطعات کردم ..وهر کدوم رو تو ظرف خودش ریختم ..دلم میخواست برم خونه ...حالم اصلا خوش نبود ..

خصوصا که با حالت تهوعی که داشتم غذای زیادی هم تو معده ام نمونده بود که انرژی ای برام بمونه ..

-بیا نجفی ..کاری نداری ..؟

-نه خانم نعمتی ..به سلامت ..خسته نباشید ..

-تو هم خسته نباشی ..کاری داشتی اقا سلیم تو نگهبانیه ...به اون بگو ..

سری به معنی باشه تکون دادم ...خانم نعمتی که رفت کم کم محیط کارخونه خالی از هر ادمی شد ..خلوت وسوت وکور

 انگار که خاک مرده پاشیدن رو اون کارخونهءهمیشه پرهیاهو ...سکوت سرد ویخ بستهءسالن مونتاژ به قدری غلیظ وتلخ شده بود که ناخواسته شروع به خوندن کردم ..

همون کاری که وقتهایی تنهایی میکردم تا دلم یکم اروم بگیره ...این جوری حداقل میرفتم تو گذشته وحالم رو فراموش میکردم ...

(منو با تنهاییهام تنها بذار دلم گرفته

روزای آفتابی رو به روم نیار دلم گرفته

نقش من نقش یه گلدون شکستس

بی گل و آب برا موندن 

توی ایوون بهاردلم گرفته

دلم گرفته دلم گرفته)

****.

« نفس هاش که به شریان های روگونه ام خورد داغ شدم ..چه حس خوبی رو بهم تزریق میکردن این نفس ها ...

حس تازگی ..حس ناب زیستن ...سپهر به خوبی میدونست که چقدر وجودم بی تاب شه ...بی تاب بودنش ..نزدیکی هاش ...لمس پوستم ...

-ارکیده حالا باید چی کار کنیم ..؟

با پرسیدن سوالش نئشگیم پرید واز اون حالت خلسه دراومدم ..

-نمیدونم به خدا نمیدونم سپهر ...بابام میگه نمیخوام به غریبه دختر بدم ..به خدا موندم چی کار کنم ..

نفسش رو روی ماهیچه های گردنم دمید ...

-اخه این جوری که نمیشه ...ببین من چند بار اومدم خواستگاریت ..

-میدونی سپهر ؟بابام هم همین رو میگه ..میگه چرا این پسره با خونواده اش نمیاد ..چرا تک وتنها مثل این بی کس وکارها پا میشه میاد خواستگاری ..اصلا شاید واقعا اقای صولتی مخالف این ازدواجه ..؟ 

-ارکیده اخه یه حرفی میزنی ..تو که دیگه اخلاق بابای من دستت اومده ..اون دوست داره من دختر شریکش رو بگیرم ..دینا دوست خودت رو ...

لب گزیدم ...اره دینا ...دوست من ...یه وقتهایی نمیدونم دینا دوستمه یا دشمنم ...به خود دینا نمیتونم خرده بگیرم ...اون که از رابطهءمن وسپهر خبر نداره ..

صدای شیطون سپهر دوباره تو گوشم پیچید ...

-اصلا دینا وبابات وبابام رو ولش کن ..خودم وخودت رو عشقه ..

دستهاش دوباره به دورم پیچید ووسوسهءبوسه هاش امونم رو برید ...منم فراموش کردم ودل بریدم از دنیا ودل دادم به دنیای کوچیک خودم وسپهر ..دنیایی که فقط لمس بود ولمس وبو.سه ..

(گرگ هم که باشی

عاشق بره ای خواهی شد

که تو را به علف خوردن وا می دارد

و رسالت عشق این است:

 تبدیل شدن به آنچه نیستی)»

تو رویاهای خودم بودم که با صدای افتادن یه جسم فلزی قلبم به تپش افتاد وصدام قطع شد ...اینقدر صدا ناگهانی توی سالن پیچید واِکو شد که سریعا از جام بلند شدم ...

قلبم به شدت میزد وسنگین شده بود ..ترس تو دلم نشست ..صدای چی بود؟ ...بورد نصفه کار شده رو توی دستم فشردم ...سکوت وهم انگیز ساختمون ترسم رو بیشتر کرده بود ..

با صدایی که به زور از ته حلق خشک شده ام درمیومد ..گفتم ..

-کسی اونجاست ...؟

اب دهنم رو به زور قورت دادم ..چرا هیچ صدایی نمیاد ...؟

-اقا سلیم ..شمایی ..؟

بازهم سکوت ...

-کی اونجاست ..؟

اروم اروم به سمت جایی که صدا میومد نزدیک شدم ...کلی فکر ناجور وترسناک تو ذهنم میچرخید ..اگه کسی باشه که بخواد اذیتم کنه ...یا... یا شاید امیرحافظ ...؟

زبون به دهن گرفتم ...امیرحافظ هرچی باشه به ناموس مردم کاری نداره ...اون فقط تیکه میندازه وطعنه میزنه ..مطمئنم که پسر کسی مثل حاجی هیچ وقت همچین کاری نمیکنه ..از ته دل ایمان دارم ...

ولی اخه پس چرا مجبورم کرد که بمونم ؟...دوباره معده ام به سوزش افتاد ...

دستهای یخ کرده ام رو مشت کردم پایه های قطعات تو دستم فرو رفت ولی اونقدر ترسیده بودم که جرات بازکردن مشت هام رو نداشتم ..چشمهام از ترس دو دو میزد ..

-کی اونجاست ...اقا سلیم ..؟

کم کم از ترس درحال سکته بودم ...به سمت در ورودی قسمت مونتاژ راهم رو کج کردم ..شاید تمام اینها درعرض چند ثانیه اتفاق افتاده بود ولی من از ترس درحال قبض روح شدن بودم ...مدام فکر امیرحافظ وانتقامی که میخواست ازم بگیره تو ذهنم میچرخید ..

پیچیدم به سمت درقسمت مونتاژ که ..!!

-سلام ..

بورد ازدستم رها شد وناخوادگاه دستم به سمت قلبم رفت ...

با همون دهن خشک شده ونفس های عمیق وسنگین منقطع گفتم ..

-وای... اقای حسامی ..شمائید ؟..من رو ...ترسونید .. ...

نفس هام به شماره افتاده بود وحتی نمیتونستم کامل حرف بزنم ..

خم شدم به سمت بورد که زودتر ازمن بورد رو برداشت ..

-ببخشید نمیخواستم بترسونمتون ...

با همون نفس های ناهماهنگ پرسیدم ..

-شما اینجا چی کار میکنید .. ؟

با پررویی گفت 

-این سوال رو من باید از شما بپرسم ...یه ساعت که سرویس رفته ..

بورد رو به سمتم گرفت که به ارومی ازش گرفتم ..

-اضافه کاری وایسادم ..

-چی ..؟چرا ..؟

با طعنه گفتم ..

-چراش رو دیگه من نمیدونم ..

به سمت میز کارم رفتم ویه نگاه دوباره به میز انداختم ..وای هنوز هشت تا دیگه اش مونده بود ..

-میخواید کمکتون کنم ..؟

-مگه شما اضافه کاری ندارید .؟

-نه کارم تموم شده ..داشتم میرفتم خونه که ...

مکث کرد وسرخ شد ..منم سرخ شدم ..اصلا حواسم نبود که داشتم با صدای بلند ترانه میخوندم ...برای عوض کردن فضا واون جو خفقان اور گفتم ..

-به هرحال مرسی ...خودم از پس کارهام برمیام ..

همون طور که حتی برای یه لحظه نگاه خیره اش رو ازروم برنمیداشت گفت ..

-ولی حس میکنم حالتون خوش نیست ..رنگ وروتون بدجوری پریده ...مثل اینکه دیروز هم تو کارخونه حالتون بد شده ..

با اینکه نگاه خیره اش اذیتم میکرد ولی نمیدونم چرا ازش نمیترسیدم ..حسامی مرد ارومی بود ..سرش تو لاک خودش بود ..آسته میرفت وآسته میومد ..

نمیدونم چرا خیره میشد به من ...درهر حال ازش نمیترسیدم ..فقط دوست نداشتم با این نگاه خیره اش اطراف من باشه ...تازه تونسته بودم جلوی دهن این واون رو بگیرم ..

بورد رو روی میز گذاشتم ..

-نه حالم خوبه اگه اجازه بدید کارم رو انجام میدم ومیرم ..

-بله البته ...به هرحال باور کنید نیت من خیر بود ..میخواستم کمکمتون کنم ..

-ممنون اقای حسامی ..لطف کردید..

-به به ..پس این جوری اضافه کاری میکنید ..نه ..؟

با شنیدن صدای امیرحافظ خون تو رگهام منجمد شد ..برگشتم به سمتش وزیر لب سلام کردم ...اصلا نمیدونم چه جوری اومده بود که نه من ونه حسامی متوجه نشدیم ..

حسامی هم پشت سرمن سلام کردامیر حافظ با تفاخر سری تکون داد ..

-سلام ..سلام ..خیلی خوبه ..واقعا عالیه... شما تو ساعت اضافه کاری به جای کارکردن مشغول حرف زدنید ...

به قدری این جمله رو طعنه امیزو منظور دار گفت که سرخ شدم وگر گرفتم ...صدای مسلط حسامی به گوشم رسید ..

-نخیر اقای رسولی ..بنده که کارم تموم شده ودرحال رفتن بودم... دیدم خانم نجفی هنوز مشغولن گفتم بیام کمکشون ..

-شما لطف میکنید اقای حسامی ..

بازهم طعنه دار ...بازهم به سخره گرفته بود من وحسامی رو ..

-ولی خانم نجفی خودشون باید اینکار رو تموم کنن ...این طور نیست خانم نجفی ..؟

سعی کردم دست وپام رو جمع کنم وبیشتر از این مهلت بهش ندم ..

-البته من به خود اقای حسامی هم گفتم ..ایشون هم داشتن تشریف میبردن که شما اومدید ..

امیرحافظ از فرصت استفاده کرد ..

-پس بفرمائید اقای حسامی تا خانم نجفی هم به کارشون برسن ..

حسامی نگاهی بین من وامیرحافظ انداخت ..نگرانی نگاهش رو به خوبی حس میکردم ..

-بله با اجازه ..

به قدری این کلمه سنگین بود که دلم گرفت ..اگه قرار بود بین امرحافظ رسولی وحسامی مجبور به انتخاب میشدم اون انتخاب صد درصد حسامیه ...امیرحافظ بیشتر از حد برام غریبه وتلخ بود ..

قدم های حسامی که ازمون دور شد ..سرجام نشستم تا این هشت تا بورد طلسم شده رو تموم کنم ..

صدای قدم های حسامی که محو شد ...من موندم وامیرحافظ ...با اینکه سعی میکردم بی تفاوت به حضور پررنگ امیرحافظ درچند قدمیم باشم ولی بازهم سایهءسنگینش نفسم رو قطع ووصل میکرد ..

دو قدم برداشت وکنار میز کار نرگس وایساد دستش رو گذاشت رو پشتی صندلی نرگس وشروع به وارسی بوردهای اماده شده ام کرد ..

درکش نمیکردم ..هیچ جوری این بشر دو پا رو درک نمیکردم ..نمیدونستم این همه تحقیر وطعنه برای چیه ...؟جاش رو تنگ نکرده بودم که بگم مقامش رو تصاحب کردم.. من پوچ ترین ذره درمقابل ثبات وقدرت امیرحافظ رسولی بودم ..

بوی ادکلنش بهم نزدیک تر شد ..دلم دوباره پیچ رفت وتو خودم جمع شدم ..

این تنهایی ...این ساختمون خالی ...این ساعت خلوتی کارخونه ..باعث میشد دستهام بلرزه ..قلبم بکوبه ونفسم بند بیاد ..بدتر از همه وهمهءاین حس ها ..حالت تهوع ممتدی بود که هرلحظه تشدید میشد ..

-خب خانم نجفی توضیحتون چیه ..؟

دستم ثابت شد وسربلند کردم ..

-توضیح ..چه توضیحی ..؟

امیرحافظ همون طور که پشت به میز کار نرگس تکیه داده بود .یکی از بوردهای اماده ام رو از جلوی دستم برداشت وبدون نگاه کردن به من جواب داد ..

-چه توضیحی برای کارتون دارید ..؟اینکه به جای اضافه کاری ...با اقای حسامی ..

برگشت به سمتم ...تو چشمهام خیره شد وبرنده وسرد ادامه داد ..

-لاس میزدی ..؟

گرگرفتم وسرخ شدم ..بازهم طعنه میزد ...

-این چه حرفیه ..؟

با اینکه من از سر تا به پا اتیش گرفته بودم ولی اون خونسردانه قطعات بورد رو با سرانگشت محکم میکرد ..

-حق ..حرف حق خانم مثلا محترم .بالاخره این ساعت خلوتی کارخونه وامواج نامرئی ای که بین شما واقای حسامی وجود داره وهمه هم ازش خبر دارن شرایط مساعدی برای این جور کارهاست ..

اونقدر عصبانی شدم که بورد رو با ضرب کوبیدم رو میز وازجا بلند شدم ...صندلی به شدت عقب رفت ..

-بهتون اجازه نمیدم بهم توهین کنید ..

-توهین؟؟ ..واقعا که رو داری ..خودم دیدم داشتی باهاش لاس میزدی ..این اخری ها هم که هرجا میرید چشمهای اقا مثل تلسکوپ روتون زوم شده ...

از عصبانیت زیاد بغض کردم ...

-بس کنید ..اخه چی از زجر دادن من عادتون میشه ..؟مگه من چه بدی ای درحقتون کردم که دارید این جوری با اعصاب وروان من بازی میکنید ..؟

امیرحافظ هم به تبع برخورد من ...بورد رو پرت کرد رو میز ..

-ببین خانم اگه فکرکردی من هم مثل بابای ساده امم که بتونی راحت سرم رو شیره بمالی واز قِبَلَم به نون ونوایی برسی کور خوندی ...؟

من حاج رسولی ساده دل نیستم که محض رضای خدا بهت کار داده وجلوی شوهر بدتراز خودت وایساده ...

-چی دارید میگید ..؟پدرشما لطف کرد ..بزرگواری کرد وبه من کار داد ...

-اره کار داده ..اون هم با حقوق عالی ..اجاره خونت رو هم داده ..شر اون شوهر بی همه چیزت رو هم کم کرده ..دیگه چی میخوای ؟..من که میدونم داری براش تور پهن میکنی تا با این چادرت واین اداهای مسخره ...خودت رو بهش ببندی ..

بیچاره اون شوهر بدبختت گفت ها ..ولی من احمق باورم نشد ...اما حالا میبینم نه ...پُربی راه هم نمیگه ..خانم قصد کرده با چهار تا ناز وعشوهءحاجی کش... دل پدر بدبخت وسادهءمن رو به رحم بیاره تا قشنگ بتونه از این خان وسیع استفاده کنه ..

نمیدونم با کدوم انرژی وفکر دستم رو بلند کردم وبا نهایت انرژیم سیلی محکمی تو گوش امیر حافظ زدم ..نگاه امیر حافظ گشاد شد ودهن بازشده اش باز موند ..

-خفه شو...فقط خفه شو ودهنت رو ببند ..خوب گوشهاتو واکن بچه مرفه بی درد ..من ارکیده ام ...ارکیدهءنجفی ..درسته که یه شوهر بی عار دارم که اصلا براش مهم نیست که زنش کجاست وچی کار میکنه 

ولی هنوز اونقدر پست نشدم که باوجود داشتن شوهرزیر پای مردی ...اون هم کسی که مثل پدرم دوستش دارم بشینم تا زندگیش رو خراب کنم ...تو چی فکر کردی ؟..که اینقدر رذلم ...پستم ...بی شرفم که ..

نفس های تند وعصبی امیر حافظ حتی یه لحظه هم خللی تو تصمیم ایجاد نکرد ..

-واقعا برات متاسفم که بعد از این همه سال نشست وبرخواست با حاج رسولی همچین طرز تفکری راجع به محبت بی ریاش داری ..به خداوندی خدا که فقط به حرمت همون نون ونمکی که سر سفرتون خوردم چیزی نمیگم وگرنه ..

کم اوردم ...حالم دوباره خراب شده بود ..داشتم از این همه درد جسمی وروحی از پا درمیاومدم ..وهیچ کس نبود که به فریادم برسه ..

امیرحافظ یه قدم جلوتر میاد که بی اختیار با کف دستم جلوی دهنم رو میگیرم وبا دست ازادم شونه اش رو که مانع حرکتمه پس میزنم ..وبه سمت توالت میدوئم ..

اونقدر این اتفاق سریع میوفته که حتی به یک دیقه هم نمیرسه ...بازهم هرچی رو دارم وندارم بالا میارم ..باسستی چند قدم بر میدارم

چشمهام رو میبندم وتکه میدم به دیوار ..پاهام سست میشه وسرمیخورم رو زمین ..لحظه ..درست مثل لحظه ءمردنه ..

انگار که دارم با تموم وجودم لحظهءجون دادن رو تجسم میکنم ..یه تقه به در میخوره ..

-نجفی ..؟هی نجفی ..؟

نه نایی برای پاسخ دارم ..نه انگیزه ای برای جواب دادن ..بند بند وجودم از این مرد گریزانه ...پس چه حاجت به پاسخ ..

-نجفی ..خوبی ..؟مردی ..؟چرا جواب نمیدی ..؟

ومن چقدر دلم میخواد که حرفهای امیرحافظ واقعیت باشن ...مرده باشم با همین حس دلمردگی ..

-نجفی ..؟دارم میام توها ..نجفی ..؟

درکه باز میشه ..صدای قدمهای امیرحافظ رو میشنوم ...چون درست پشت در نشستم من رو نمیبینه ...

-اوی نجفی میگم کجایی ؟فکر نکنی زدی تو گوشم وقصر در رفتی ..نه من حساب تو یه نفر رو کف دستت میگذارم ..ولی فعلا نمیخوام شرت دامن کارخونه رو بگیره ..

همون جوری که سّرم از لختی وسستی ....به دیوار تکیه دادم ..چشمهام ناخواسته داره بسته میشه ..چقدر تو این حالت ضعیف وزبون شده ام ...پس کجاست اون ارکیدهءقوی وصنوبر ...؟

درتوالت رو میزنه ...هنوز متوجهءمن نشده ..

-ای بابا کوشی پس ..؟

سرم کم کم روی شونه ام خم میشه ..میدونم که سرتا به پا نجس شدم ..چون رو زمین توالت بانوان نشستم ولی حتی رمق ندارم که از جا بلند شم ..

ازخودم بدم میاد ..چندشم میشه از این ارکیدهءبدبخت ونجس ...درست مثل زندگی پراز نجاستم با سپهر ...ولی بازهم این ارکیدهءنجس شرف داره به اون ارکیدهءسرتا به پا رخوت که از سر سرخوشی زندگیش رو به دست سپهر داد ..

-نجفی ..پس کوشی ..؟نکنه واقعا مردی ..؟

درها رو با سرعت بیشتری باز میکنه ..انگار مرد بی خیال مقابلم واقعا نگران شده ..نه به خاطر من ..به خاطر اینکه میترسه نکنه بمیرم واون مجبور بشه به این واون جواب پس بده ...

کاش میدونست که اگه ارکیده بره ..به هیچ کجای دنیا برنمیخوره ...انگار که ارکیده روی زمین زیادیه ...

تو این لحظات بی حسی وکرختی ..تو این لحظه های اخر ..تفریح جالبی پیدا کردم ..همون جوری که دارم میرم وچشمهام داره بسته میشه ..خیره میشم به مردی که داره دنبال همون به اصطلاح دخترهءبی کس وکار میگرده 

دستش رو رو در چهارم میگذاره ولی انگار سنگینی نگاهم رو حس میکنه که سریعا به سمتم برمیگرده ..چشمهاش از تعجب گشاد میشن ..

-یا خدا !چته تو ..؟نکنه واقعا داری میمیری ..؟

به سمتم میاد وچشمهای بی رمقم اخرین جرعهءبیداری رو سر میکشن ...وبسته میشن ..

تو اخرین لحظات هم میتونم بدن کرختم رو که روی زمین سراسر نجس توالت میوفته حس کنم ...دستهایی که تکونم میدن ..سرانگشتهایی که نبضم رو میگیرن وبه صورتم ضربه میزنن ..صدای هیاهویی که روزنهءگوشهام رو پر میکنه ..

حس میکنم که تو اغوش امیر حافظ کشیده میشم ..حتی تو این لحظات هم ذهنم پوزخند میزنه ..امیر حافظِ سر تا به پا غرق در بوی عطر خوش ریحان ...حالا هم کیش من شده ..نجس وکثیف ..اون هم به خاطر دراغوش گرفتن یه زن کثافت ..

دارم همه چی رو فراموش میکنم ..خودم رو ..سپهر رو ..دنیای نامردم رو ..حتی خدام رو ..این لحظه ..عین مرگه ..سبک وراحت ..شاید هم سخت وسنگین ..

هرچی که هست برای ارکیده عالیه ..دیگه نه وحشت از دنیا داره... نه ترس از نیش وکنایهءبندهءخدایی به اسم امیرحافظ ...

وچقدر خوبه این حس اسودگی ارامش ..لختی ورهایی ...

(بگذار کسی نداند که چگونه من

 به جایِ نـــــوازش شدن، بوسیــده شدن،

 گــزیــده شدم !

 بگذار هیـــــچکس نداند، هیــــــچکس!

 و از میانِ همهء خدایان،

 خدایی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد)

****

«سپهر برای بار سوم به خواستگاریم اومده بود ..بازهم تنها ..بازهم با یه سبد بزرگ پراز گلهای ارکیده وسرخ ...

مردانه روبه روم نشسته بود ولبخند سنگینی روی لبهاش بود ...بیشتر از اینکه حواسش به من باشه به بابا بود که جرعه جرعه چائییش رو تو استکان کمر باریک کار شده میخورد ..

-خب اقای صولتی بازهم که شما تنها تشریف اوردید ..؟

سپهر نگاهی به من انداخت 

-گفتم که خدمتتون جناب نجفی ...متاسفانه یه مشکلاتی هست که احتیاح به زمان داره ومن چون فوق العاده به دختر شما علاقه مندم ترجیح دادم زودتر خدمتتون برسم ..

بابا فرزین ابرو درهم کشید ..

-اقای صولتی من که دفعهءقبل هم بهتون گفتم ..تاوقتی مشکلاتتون حل نشده وخونواده راضی به این وصلت نیستن صلاح نمیدونم حرفی راجع به ازدواج شما ودخترم زده بشه ..

دختر من به قدر کافی خواستگار داره ومن به هیچ عنوان دوست ندارم با خونوادهءشما که حتی بعد از سه جلسه راضی به این ازدواج نیستن وصلت کنم ..

پسرجان ..چه توقعی از من داری که یه دونه دخترم رو بدون پشتوانه به عقدت دربیارم ...؟

سپهر سرخ شد ...متاسفانه تمام حرفهای بابا فرزین درست بود ..بعد از دو سه ماه سپهر هنوز نتونسته بود خونواده اش رو راضی به این ازدواج کنه 

-درسته حق کاملا با شماست ..ولی این وسط تکلیف علاقه ای که بین من ودخترتونه چی میشه ..؟

بابا فرزین چنان چشم غره ای بهم رفت که دست وپام یخ کرد ...وسرم رو پائین انداختم ..

-دختر من خوب میدونه که این علاقه وقتی صحیح وبه جاست که خونوادهء شما هم راضی باشن ..نه با این وضع که ما بعد از سه جلسه حتی نتونستم روی جناب صولتی رو ببینیم ..

سپهر درست مثل یه غریق دوباره به دست وپا افتاد 

-اقای نجفی درسته که خونواده ها مهم هستن ولی مهم تر از اون من ودختر شما هستیم ..

ابروهای بابا فرزین بیشتر از قبل تو هم فرو رفت ..

-نه مثل اینکه متوجه حرفهای من نمیشی ..بذار اخرین حرف رو هم بزنم ..تا هم تو خیالت راحت بشه هم دختر من دست از این علاقهءاحمقانه اش برداره ..

من به هیچ عنوان راضی به این ازدواج نیستم ..وحتی اگه پدرت هم نظرش عوض بشه نظرمن دیگه عوض نمیشه ..

من به هیچ عنوان دخترم رو به دست مردی که تا این حد کوته فکره نمیدم ..

اشک تو چشمهام جمع شد... بابا فرزین اب پاکی رو ریخت ...من وسپهر تا عمر داشتیم حق نداشتیم با هم ازدواج کنیم ..

سربلند کردم وبا همون نگاه خیس به سپهر خیره شدم ..سپهر سنگین تر از همیشه از جا بلند شد وبا عذرخواهی کوتاهی به سمت در رفت ..

با هرقدم دور شدن سپهر قلب من بود که ذره ذره کنده میشد وخونابه هاش وجودم رو میگرفت ..در بسته شد وصورت من غرق از دونه های اشک وعشق ..

به سمت بابا برگشتم وملامت بار نگاهش کردم ..ولی بابا زمزمه کرد ..

-یه روزی به خاطر اینکه از این سرنوشت نجاتت دادم ازم تشکر میکنی ..

با دلخوری وغصه رو برگردوندم وبه سمت اطاقم دوئیدم وهیچ وقت نفهمیدم که اون تارهای سفید روی سر بابا فرزین به خاطر کوله بار تجربه اش سفید شده 

 (بر گرد و نگاه کن از من چه ساخته ای؟

ویرانه ای از پوست و استخوان!

 و مشتی شعری عاشقانه...

 این عاقبت کسی است که "ساده" دل به تو داد.... )

ای کاش میفهمیدم که منِ خام ..منِ ناپخته ...منِ نارس ...مو میبینم وپدرمم ...پیچش مویی که داشت زندگیم رو تباه میکرد ..

وحیف وصد حیف که دیر فهمیدم ....خیلی دیر تر از اونی که بشه برگشت وبه راه راست رفت ..»

***

بالا وپائین میرم ..نرم نرم و... روون ..انگار سوار یه تخت سیارم ..صدای بوق ماشین میاد ..صدای سایش چرخها ...تازه هشیار میشم ..وبا یاد اوری اتفاقات گذشته مخصوصا سیلی محکمی که روی صورت امیرحافظ به یاد گار گذاشتم..سریعا چشم باز میکنم ..

تو ماشینم ..؟اره یه ماشین ..با روکشهای چرمی که بوش دلم رو مالش میده ...وحس تهوع دوباره به سراغم میاد ..سریعا تو جام میشینم تا مایع داخل شکمم دوباره به دهنم هجوم نیاره که نگاهم همزمان به نگاه متعجب امیرحافظ تو ائینه میوفته ..

دستم رو جلوی دهنم میگیرم تابالا نیارم ومینالم ..

-نگه دار ..

با همون نگاه متعحب میپرسه ..

-چی ..؟

-نگه دار حالم بده ..

انگار تیزتر از این حرفهاست چون آناً میپیچه تو یه فرعی وکنار پیاده رو نگه میداره ومن با تمام انرژی ای که برام مونده در روباز میکنم وبازهم کنار جوب پیاده رو عق میزنم ..

اینبار برخلاق دفعهءقبل چیزی بالا نمیارم ..بازهم میترسم از نطفه ای که ممکنه از ذات من وسپهر باشه ..با وجود اون همه حالت تهوع فقط عق میزنم ...اصلا چیزی نمونده که بخوام بالا بیارم ..

-بیا صورتت رو بشور ..مثل اینکه واقعا داری افقی میشی ...

دلم بدجور ناجوری میگیره ..چرا اینقدر ..تا این حد ..به این غلظت ..امیرحافظ رسولی ازم متنفره ..؟

مگه من چه کرده ام ..؟مگه ارکیدهءبیچاره چه هیزم تری بهش فروخته که داره با همون هیزم تر من رو میسوزونه وخاکسترم میکنه ...؟

بطری اب رو از دستش میگیرم ..نه برای اینکه اهمیتی به طعنه اش ندم نه ..فقط برای اینکه دارم له له میزنم برای جرعه ای اب ..

دستم از خنکای اب سر میشه وبدنم کرخت ..سرشیشه رو باز میکنم وقبل ازشستن صورتم چند جرعه میخورم ..وبعد به اهستگی صورتم رو میشورم ..

سرمای بدنم بیشتر میشه وبه خودم میلرزم ...

در بطری رو میندم وتازه نگاهم به مانتوی کثیفم میوفته ..

خدایا این منم ..؟همون ارکیدی که یه زمانی با کوچکترین لکی روی لباسهام اونها رو دور میریختم ..؟

واقعا این ارکیدهءسراپا نجس همون ارکیدهءسه سال پیشه که با اومدن هر مد واستایلی با کارت بانکی که همیشه فول فول بود خرید میکرد وحتی براش مهم نبود که ایا عمر خوشبختیش اونقدری هست که بتونه از اون لباسها استفاده کنه یا نه ..

تو این لحظه که لکه های تیره روشن روی مانتوم رو میبینم که گله به گله مانتوم رو بد بو وزننده کرده ..به امیر حافظ حق میدم که حتی نخواد سوار ماشینش بشم ..

صدای امیرحافظ به خودم میاردم ..

-اگه حالت بهتره سوار شو ..

سربلند میکنم وبه ارومی از جا بلند میشم ..بطری اب رو سفت میچسبم ولب میزنم ..

-ببخشید که مزاحمتون شدم اصلا نمیدونم چرا اینقدر حالم بد شد ..

-به هردلیلی باشه برام مهم نیست ..بابا اگه بشنوه حالت بدشده ومن نبردمت بیمارستان کچلم میکنه ..بعد از اون دیگه پای خودت ..هرغلطی که میخوای بکن ..

-نه لازم نیست میرم خونه ..

امیرحافظ پوزخندی میزنه وبرنده میگه ..

-به جهنم....فعلا سوار شو که کلی از کار وزندگیم به خاطر توی افریته افتادم ..

دلم میخواد بعد از این همه تحقیر وتوهین نرم ...اصلا پام رو تو ماشینش نذارم ..اونقدر مغرور باشم که تو صورتش تف بندازم وبگم حاشا به مردانگیت که با یه زن ضعیف این طوری برخورد میکنی ..

اونقدر غرورم جریحه دار شده که حس میکنم به اندازهءتمام وزن دنیا روی دوشم سنگینی میکنه 

ولی مجبورم که باهاش برم وپا تو ماشینش بزارم ..با دست خالی واین مانتوی کثیف چاره ای به جز سوار شدن ندارم ..جدای از اون نایی هم ندارم که حتی از اینجا تا سرکوچه برم ..مجبورم سوار شم ..

-رفتی گلاب بیاری نجفی ..؟بیا دیگه کار دارم .

لب میگزم ویاد سپهر گذشته تو ذهنم تازه میشه ...یه وقتهایی حس میکنم که امیرحافظ وسپهر رو از یه گل ساختن ..یه گل بدون سنگ ..

(روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان..

 سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان.)

***

«-سلام خانم میرزاییی خسته نباشید ..

-سلامت باشید خانم نجفی ..امروز کلاستون بالاست 

-باشه ممنون فقط پلوکپی ها رو که زدید اخر ساعت بگید بیارن سرکلاس ..

-باشه شما بفرمائید تموم که شد میگم براتون بیارن ..

-مرسی خسته نباشید ..

-همچنین ..

از پله های قدیمی ساختمون دو طبقه که به نوعی موسسهءاموزشی بود بالا رفتم ..

همون جور که دونه به دونهءپله ها رو طی میکردم یاد دو سه هفتهءپیش افتادم ..نه ماه از ازدواجم با سپهر گذشته بود ومن به معنای واقعی با سپهر به بن بست رسیده بودم ..

من وسپهر به جایی رسیده بودیم که دیگه هیچ تعلق خاطری به هم نداشتیم واین اتفاق که بعد از نه ماه افتاده بود فاجعهءبزرگی تو زندگی هردوی ما بود ..

از وفتی مجبور به اسباب کشی وبریدن از درسم شدم سپهر هرروز بدتر از دیروز شد ..براش مهم نبود که من چی میکشم ..که چه جوری دارم از عرش به فرش میام ..وتو این سقوط دائم چه جوری از خودم واشتباهی که مرتکب شدم متنفر میشم ..

خوی وحشیگیری وذات بد سپهر رو شده بود ومن تازه میفهمیدم که به یک شیطان بله گفتم ..تازه درک میکردم که سپهر نه اون بهشت موعود رو برام به ارمغان میاره ونه حتی یه زندگی اسوده واروم وسراسر عشق رو ..

سپهر مرد دیگه ای بود ومن به خاطر تمام حماقتهام اون رو فرشته ای دیده بودم که خدا تنها وتنها ..برای سعادتمند کردن من فرستاده بود ..ومن چقدر ابله بودم که دیر متوجهءاین موضوع شدم .

که سپهر نه تنها یک تکیه گاه نیست... نه تنها یک مونس وهم دل نیست ..حتی یک مرد هم نیست که به پشتوانهءمحبتهاش بتونم این تنهایی واین فقر شدید رو تاب بیارم ..

سپهر همون جوری که گفت مانع از درس خوندنم شد ..با اینکه حق تحصیل داشتم ولی از ترس ابروریزی ای که سپهر ید طولانی ای درش داشت جرات امتحان کردن شانسم رو هم نداشتم ..وانصراف دادم ودیگه نرفتم ..

موندم تو همون تک اطاق وصبح تا شب وشب تاصبح به خودم لعنت فرستادم که چرا با اشتباه احمقانه ام این زندگی رو برای خودم رقم زدم ..

سپهر که خیالش از بابت درس نخوندن من راحت شد رفت که رفت ودیگه هم برنگشت ..یه روز .دوروز ..چهار روز ...مجبور شدم بگردم دنبال کار ...با دست وبال بسته ام حتی نمیتونستم اجارهءخونه رو بدم ..

اخر سر هم با کمک یکی از دوستهام این موسسه رو پیدا کردم ومشغول کار شدم ..

یک هفته ای که گذشت با مساعده ای که از موسسه گرفتم تونستم اجاره خونه رو بدم ویه خرید جزئی برای خورد وخوراکم کنار بذارم ..

درکلاس رو بازکردم وبچه ها طبق معمول دوئیدن سر جاشون ..نصفه نیمه به احترامم بلند شدن ..وسلام کردن ..

کیف ووسائلم رو رو میز گذاشتم وجواب سلامشون رو دادم ..همینکه بسم الله گفتم وشروع به درس دادن کردم ..

صدای همهمه وفریاد تو سالن پیچید ..وباعث شد دلشوره به جونم چنگ بزنه ..به راحتی میتونستم تن صدای ملعونی رو که 9ماه باهاش سرکرده بودم بشناسم ..

صدا صدای سپهر بود ..صدای مرد من ...وای ...

همون لحظه درکلاسم باز شد ویکی از بچه ها صدام کرد .

-خانم نجفی زود بیاید خانم میرزایی کارتون داره ..

قلبم وایساد ..میدونستم... میدونستم که سپهره ..میدونستم که بالاخره میاد وپیدام میکنه ..

با همون رنگ وروی پریده کیفم رو چنگ زدم واز درکلاس اومدم بیرون ..تک وتوکی معلم ها سرک میکشیدن .

هرچی از اون پله های قدیمی پائین تر میرفتم استرس وضعفم بیشتر میشد ..انگار که خبر اومدن عزرائیل رو از بین همون نعره ها وفریاد های رعب اسا میشنیدم وتحلیل میرفتم ..

-کی اصلا به شما اجازه داده بدون اجازهءمن به زنم کار بدید ..؟اقا من اصلا نمیخوام زنم کار کنه .

آی ایها الناس مگه بد میگم ؟نمیخوام زنم کار کنه ..باید بشینه سرخونه وزندگیش وبه شوهرش برسه ..نه اینکه برای شما حمالی کنه ..

-ارومتر اقای محترم ..من که گفتم خانم شما گفت از نظر شوهرش مشکلی نداره ومیتونه به راحتی کار کنه ...

به پائین پله ها که رسیدم دیگه جونی برام باقی نمونده بود تا به جنگ دیو سه سر برم ..

سپهر با دیدن من ساکت شد وخانم میرزایی با صورت کبود وسرخ به سمتم برگشت ..سپهر بی هوا جوشید 

-زنیکه فلان فلان شده تو اینجا چه غلطی میکنی کی به تو اجازه داد که کار کنی ..؟

خانم میرزایی باز هم غرید ..

-صداتون رو بیارید پائین اقا ..چند بار بگم ..

به سمت من برگشت وگفت ..

-مگه شما نگفتید که مشکلی ندارید ..مگه نگفتید هیچ مسئله ای پیش نمیاد ؟

چی میگفتم ؟درسته که اجازهءکار داشتم ولی تا وقتی ملعونی مثل سپهر رو داشتم حتی حکم پادشاهی هم به دردم نمیخورد ...

کیفم رو محکمتر تو دستم گرفتم واخرین پله رو هم پائین اومدم ..زمزمه کردم ..

-متاسفم خانم میرزایی نمیخواستم این اتفاق بیفته ..

وبدون حرف دیگه ای از کنار سپهر گذشتم سپهر هم به دنبالم اومد ودست انداخت زیر بازوم وبا غرغر به سمت ماشین بردم ..

بدون حرف دنبالش راه افتادم ..همه چیز برام به پایان رسیده بود وحالا چیز دیگه ای برای از دست دادن نداشتم ..

سپهر آبرویی نداشت وآبرویی برام نمیذاشت که به خاطرش تقلا کنم ..

-کی به تو اجازه داد بری سرکار ..؟

حرفی نزدم ..دلزده تر از اون بودم که بخوام از حقم دفاع کنم ..حق قانونی خودم ...خودش خوب میدونست که این حقمه .ولی خودش رو زده بود به ندونستن ...

 از قصد خودش رو به خواب زده بود تا حقیقت رو نشنوه ومن هیچ جوری نمیتونستم این ادمی رو که ادای خوابیدن رو دراورده بیدار کنم ..

-با توام هر.ز.ه ..کی به تو اجازهءکار داد ..؟

حقم بود ..؟نبود ..؟تمام این حرفها ..تحقیر هارو خودم انتخاب کردم ..خودم پذیرفته بودم ..حالا حقم بود که بهم بگه هر.ز.ه ومن نتونم حتی از خودم دفاع کنم ..چرا ..؟چون اشتباه کردم ..

چون اون وقتی که باید سفت ومحکم جلوی وسوسهءزبون خوش واخلاق اهورایی سپهر ایستادگی میکردم ...شل اومدم و وا دادم ..

 چون نتونستم تنها دارائی ام رو حفظ کنم وساده لوحانه دو دستی تقدیم به مردی کردم که متاسفانه تو فرشته بودنش شکی نداشتم ...

پنجه اش رو دور بازوم پیجید وداد زد ..

-مگه با تو نیستم ؟کی به تو گفت بری سرکار ..؟

از فشار سرانگشتاش جوشیدم ..

-وقتی پولی نداشتم که یه لقمه نون بخرم یا حتی اجاره صاحبخونه رو بدم چه جوری باید اموراتم رو میگذروندم؟ ..تو اصلا چیزی به اسم عاطفه تو وجودت پیدا میشه؟

 چند وقته که من رو گذاشتی ورفتی ..حتی برات مهم نیست که مرده ام یا زنده ..بعد میخواستی دست رو دست بزارم تا از گشنگی تلف بشم ..؟

-تو که اینقدر جونت برات مهمه چرا طلاق نمیگیری که بری ؟..برو شرت رو کم کن ..

از ته دل فریاد زدم ..

-کجا برم ..؟کجا رو برام گذاشتی که برم ..؟به کی پناه ببرم ؟فکر کردی به همین اسونیه؟.. اگه من دارم تو این اتیشی که برام روشن کردی میسوزم تو هم باید کباب بشی ... من هم همینکار وباهات میکنم ..

-تو غلط میکنی ..فکر میکنی سرخود شدی ..من اون ننه بابای نداشته رو به عذات میشونم ..از فردا حق نداری بری سر کار ..چون اگه بری بازهم ابروریزی میکنم تا با یه اردنگی بندازنت بیرون ..

-بی انصاف من حق کار وتحصیل دارم ..بهت اجازه نمیدم این حق رو از من بگیری ..

-یک کلام به ز صد کلام ..همینکه گفتم ارکیده ..امتحانش هم مجانیه ..درسته که من خر نفهم احمق بهت حق کار وتحصیل وکوفت وزهر مار دادم ولی از اون طرف خیلی راحت میتونم مثل همین امروز چنان ابروریزی ای راه بندازم که همون لحظه بیرونت کنن ..

هیچ کس ادم شری مثل تو رو سرکارش نگه نمیداره ..

-تف به ذاتت سپهر ..

پوزخندی زد ..

-بهت که گفتم ارکیده ...راضی به طلاق شو تا من هم بی خیال این کارها بشم ...بابا جان اصلا برو خونهءبابا بزرگت ..عمویی ..عمه ای دایی ..بالاخره یه نفر تو این فامیل پیدا میشه که تو رو قبول کنه ..

-اره... ماشالله با اون ابروریزی ای که جنابعالی راه انداختی وآبرو حیثیت برام نذاشتی هیچ کس حاضر نیست سرپرستی ...ارکیدهءبی آبرو رو قبول کنه ...

-ببین ارکیده بیا مثل بچهءادم جدا شو ...قول میدم تا موقعی که کارهامون انجام بشه هرنوع ازادی ای که میخوای رو بهت بدم .. توفقط جدا شو ..

با نفرت رو برگردوندم 

-به خواب ببینی سپهر خان ..اصلا هرغلطی که میخوای بکن ..

-خیل خب ..حالا که اینطوره بچرخ ..تا بچرخیم ارکیده خانم ..

وچرخید ..سپهر چرخید وچرخید ومن رو هم مثل یه موش در گردونه همراه خودش گردوند ..

تا جایی که چیزی از ارکیده باقی نموند ..جز یه ذهن خسته وجسم داغون وخراب که هیچ چیزی نمیتونه این ارکیده رو به همون ارکیدهءگذشته بدل کنه ..

(دست هایم را بگیرید

 مواظبم باشید ،

 اشکهای بی کسی ام را پاک کنید

 مرهم شوید برای زخمهای این دل شکسته 

 نترسید از من....

 به خدا قسم اینطور که میگویند ......نیست

 من دیوانه نشده ام 

 من...فقط دنیایتان را نمی شناسم !)»

سوار ماشین میشم وبا بی جونی در رو میبندم ..امیرحافظ هم راه میوفته ودور میزنه برمیگرده به خیابون اصلی ..

 اینبار برخلاف دفعهءقبل که با هزار زحمت نذاشتم ادرس خونه ام رو پیدا کنه ..مبجورم ادرس بدم ..

ای خدا یعنی این یه خورده آبرو رو هم به من نمیبینی؟ ..باید هرچی دارم وندارم جار بزنی ..؟

-کدوم طرف برم ...؟

با صدایی که خودم هم به زور میشنوم ...ادرس حوالی خونه ام رو میدم ...

 با خودم گفتم ...شاید جونی برام موند وتونستم خودم رو از بین اون کوچه های پیچ در پیج به خونه ام برسونم ..

حداقل اینکه امیرحافظ اون چارچوب در فلزی پوسته پوسته شده رو نمیبینه وآبروم بیشتر از این نمیره ..

هرچی به جنوب شهر نزدیک تر میشدیم رنگ از رخسام میپره وضعفم بیشتر میشه ...ای کاش یه نقطهءپایانی وجود داشت ..یه جایی که سوت پایان بازی رو میزدن وتمام ..به خداوندی خدا من خسته از این نود دقیقه بازی ناجوانمردانهءزندگی هستم ..

 (خدايا!

 يا نوري بيفكن يا توري...

 ماهي كوچکت از تاریکی این اقیانوس میترسد!)

درسته که مقصر بودم درسته که اشتباهی کردم نابخشودنی ولی بعدش که جبران کردم ..بعدش که اصلاح شدم ..پس چرا هنوز هم خدا با چوب ندیدش من رو میزد ..؟

حالم به قدری بد شده که فقط چشم میبندم وسرم رو به صندلی نرم ماشین تکیه میدم ..تو این لحظات حتی از یه چلچلهءزیر باران مانده هم بی پناهترم ..

با صدای زنگ گوشی سربرنمیگردونم ..هنوز دارم به خیابون هایی که هرلحظه به اون محلهءداغون نزدیک ترم میکنه خیره شده ام ..

-الو سلام حاج بابا ...

پس حاج رسولی پشت خط بود ..

-کار دارم بعدش میام ..

-چـــــی ..؟کی به شما گفته .. ؟

با صدای نیمه عصبی امیرحافظ از جا میپرم ولی سر برنگردوندم ..سنگینی نگاه امیرحافظ رو از تو ائینهءوسط ماشین حس میکنم ولی بازهم سربرنمیگردونم ..

-خب اره ..من گفتم وایسه ...اِ حاج احمد این چه حرفیه ..؟من حق دارم بگم کی اضافه کاری وایسه وکی واینسته ..؟

-اصلا شما از کی شنیدی ..؟من باید بدونم کی داره جاسوسیم رو میکنه ..؟

-باز من هیچی نمیگم شما حرف خودتون رو میزنید ..اخه این که نشد 

-اصلا من شب میام باهاتون حرف میزنم ..

-من چه میدونم کجاست ..؟شما که از همهءجیک وپیکش خبر دارید برید از اون شوهر گور به گور شده اش بپرسید که همیشه برامون شر میتراشه ..

-وای حاج بابا دیونه ام کردی ..برو از اون شوهر گردن کلفتش بپرس ..

-به من ربطی نداره ..بسه بابا... من هیچی نمیدونم .خب که چی ...اصلا شما چرا نگرانیش ..؟مگه شما باباشی ..برادرش ..عموشی یا دائیشی ...چه نسبتی با این زنیکه داری که اینقدر پی کارهاش میری ..؟

-شما جواب من رو بده ..مگه این دختر بی کس وکار کیه که شما دارین این همه سنگش رو به سینه میزنید؟ ..غیر از اینه که همون جوری که اون شوهر بیچاره اش رو بدبخت کرده داره زندگی ما رو هم داغون میکنه ..

لبم رو به دندون گرفتم ونفس کشیدم .عمیق ..عمیق ..هرچند هوایی برای تنفس نبود ..میدونستم ..از همون اول میدونستم که تمام حرفهاش راجع به منه ..

سنگینی نگاه وحرفهاش مثل یه پتک روسینه ام سنگینی میکرد ..ونفس کشیدن رو دشوار ..خدایا داری میبینی ؟...

نیستی...؟

 هستی ..؟

با خودت رو به ندیدن زدی ...؟

-همینکه گفتم پدر من ..این زن دزده ..پستِ ..نگاه به اون چادرش نکن ..

نفس کم اوردم ..دستهام رو بیشتر مشت کردم ..

-یه هرزه پشت اون چادر قائم شده ..که علاوه برداشتن شوهر با مردهای کارخونه هم میریزه رو هم ..

 معلوم نیست چه سوسه ای برای حسامی بیچاره اومده که بیست وچهارساعته میخ این خانمه ...

بابا من جنس این ادمها رو خوب میشناسم ..این هم لنگهءهمون مینا ..هرزه وفاسد ..

ناخواسته از کمبود هوا واین همه تحقیر دستگیرهءدر رو گرفتم وکشیدم ..

درباز شد وصدای بوق بوق ماشین بلند شد ..صدای فریاد امیر حافظ رو از پشت هیاهو میشنیدم ..

-چی کار میکنی احمق ...؟

دستم رو گرفته به مقنعه ام وبا تمام توانی که مونده بود گفتم 

-نگه دار ..

امیرحافظ گوشیش رو ول کرد وبا سرعت ماشین رو کنار خیابون نگه داشت ...به محض نگه داشن ماشین پیاده شدم وبا اندک توانی که برام مونده بود دوئیدم به سمت پیاده رو ..

صدای امیرحافظ رو میشنیدم ولی هیچی برام مهم نبود... من دنبال یه ذره اکسیژن ویه خورده اسایش بودم که هیچ جا یافت نمیشد یا شاید هم همه جا بود وبرای من زیاد بود ...

(گاهی 

 حس میکنم روی دست خدا مانده ام!!

 خسته اش کرده ام...

 خودش هم نمیداند با من چه کند!!)

«سکوت خونه وسرانگشتهای سحر انگیز سپهر مسخم کرده بود مست ونیمه مدهوش ...

من عاشق این لمس سرانگشتها شده بودم ...حالا که با طعم ل.ب.های سپهر اشنا شدم....حالا که با هربار دیدن سپهر بیشتر تو اغوشش گم میشدم ..دیگه خجالتی از بو.سه ها ولمس دستهاش نداشتم ..

تو این لحظه هایِ خلا بین من وسپهر ...تنها من بودم ونئشگی ..بی حسی وبی تابی ..دیگه سرخ نمیشدم ..گر نمیگرفتم ..

عشق سپهر شده بود مثل اون شراب هفتاد ساله که نَم نَمک تو وجودم رخنه میکرد ومن رو با خودش به عرش میبرد ..

دیگه برام مهم نبود که این سرانگشتها به تن وبدن وسرشونه های من محرم نیستن ...دیگه نمیفهمیدم که این ل.بها که طعمشون از هر شهدی شیرین تربود... غریب تر از هرغریبی برای ارکیده است ..

دیگه درک نمیکردم که هربار که تن وبدنم رو به این ب.و.سه ها ول.بها میسپارم وجلا میدم ..بیشتر وبیشتر ازاون ارکیدهءبکر وباکر جدا میشدم وبه این دخترهءنیمه باکره ءجدید نزدیکتر میشدم ..

تو اون لحظات نئشگی هیچی برام نبود ..نه شرع خدا ..نه میزان گناهی که مرتکب میشم ..

نه حتی قهر خدای بالای سرم ونه غضب تنها پناه با ارزشم ..خدای خودم ..

نمیدونم کی بود ..چند وقت از این دوستی ولذت میگذشت که من ..به قدری سحر شدم وافسون ..که تن به عشق سپهر دادم ..دل ودیده وبدنم... همه رو به یک اشاره وقمار بزرگ باختم ..

(عشق یعــنی :

 سـرت را بگــیـرد در آغــوش ..

 و موهـای ِ سپـیدت را ، بشمـارد دانـه دانـه !

 و تـــو حـــــیرت کنــی !

 کـه از کـی ، اینــقدر پـــیر شــده ای !!)

من شده ام یک زن ..یک زن که نه بله ای به اون کلمات عربی داده بود ونه (النکاح وسنتی فمن رغب عن سنتی)..شنیده بود ..

ارکیده فقط یه بلهءقلبی داد به مردی که فکر میکرد بهترین ادم روی زمینه ..ارکیده نفهمید که وقتی تو اون لحظات پا گذاشتن به دنیای زنانگی همراه با درد... نئشه میشه ومدهوش تمام لذات زمینی ..

 داره غرق میشه تو باتلاقی که بیرون اومدن ازش سخته وگاه نشدنی ..

ارکیده فرو رفت تو این باتلاق... اونقدری فرورفت که بالاخره نفس کم اورد وغرق شد... ارکیده حامله شد ..ارکیده نه ..من حامله شدم ..چرا میگم من ..؟

چون اگه من همون ارکیدهءگذشته بودم هیچ وقت به اینجا نمیرسیدم ...به این کثافت ونجاست ....به این به قول بابا فرزین ...(تخم حروم )

من شکستم وقلبم به دونیم شد وتازه فهمیدم که اون لذت های ناچیز واون غرق شدن تو خوشی های لحظه ای تا چه حد احمقانه وجنون امیز بودن ...

 نفهمیدم که چه جوری وجرعه جرعه جام زهری رو نوشیدم که تو رگ وپی ام ریشه دوندو ارکیده رو کشت ..

کاش یکی بود تا بهم میگفت ..کاش یکی میومد دستم رو میگرفت ومن رو میبرد ..ازاین شهر ..از این دیار ..ازاین جایی که مردهاش حتی حاضر نیستن مردانه پای اشتباهاتشون ....به پای لذتهایی که بردن ....به ایستن ..

دروغ چرا .. بعد از مردن جنین در بطنم فهمیدم که مرد من زیاد هم مرد نیست ...

 بعد ها وقتی که سر به یه بالین گذاشتیم وزیر سقف یه اطاق نفس کشیدیم ..فهمیدم که حتی خیلی نامردتر از تمام نامردهای دنیاست ..

 ولی حیف که دیر شده بود ..اونقدر دیر که هیچ راه برگشتی از این بیراهه ناپیدا نبود ..

من گم شدم تو این دنیای مرد نامردم ..ومُردم ..مردم وهیچ وقت سر برنداشتم از این بیراهه ..

( ....

         !

      ؛

  کمی ِ    ... !)»

****

ومن به چه حالی از آن کو چه گذشتم ..

با اون مانتوی کثیف ....با اون ظاهر دیوانه وار با اون پاهای بی رمق خودم رو به زور رسوندم به خونه ...بگذریم از اینکه هرچی انرژی تو رگ های بدنم ذخیره بود تموم شد..

قدم هام حتی یاری نمیکرد که اون چند قدم رو تا خونه طی کنم ..دست به دیوار گرفتم وکشون کشون خودم رو رسوندم به در ...ولی دیگه رمقی نمونده بود ..

کلید نداشتم ..همهءوسایلم توکارخونه جا مونده بود ..با اندک توانم در زدم ..صدایی نیومد ..فقط از ته دل دعا کردم صفیه خانم خونه باشه ...

 دوباره با کف دست به در کوبیدم هرچند که اونقدر ضعیف وکم توان بود که اگه صفیه خانم هم نمیشنید عجیب نبود ..

-کیه ؟اومدم ..

نفس اسوده ام رو بیرون دادم ..درکه باز شد ..صفیه خانم با همون چشمهای ریز وصورت پف کرده اش سرک کشید 

-وا تویی دختر ...؟این چه ریخت وقیافه ایه ..؟

انگار که به اخر دنیا رسیده بودم چون که زانو هام تاشدن وخم شدم از بی حالی ...

-ای وای ..چی شدی ارکیده..؟

زیر بازوم رو گرفت وسعی کرد بلندم کنه ..درعجب بودم از این همه توانی که داشت ..شاید هم من به خاطر وزن کمم... بی بنیه شده بودم ..

-چت شده اخه ...پاشو بیا تو ..این چه وضعیه ...انگار که از خاک گور بلند شدی دختر ..

سعی کردم با تکیه به صفیه خانم قدم بردارم ..دو سه قدم بیشتر نرفته بودم که زنگ دوباره به صدا دراومد ...

صفیه خانم غرغر کرد ..

-ای بابا این دیگه کیه ...؟

من رو روی پلهء حیاط نشوند ورفت سراغ در ...

-اِوا ..شومایی حاج خانم ...بفرمائید تو ...

صدای تعارف ساجده خانم دلم رو اروم کرد ...چقدر تفاوت بین این مادر وپسر بود ...

 یکی مثل امیر حافظ ..عزرائیل مجسم ..یکی مثل مادرش ..ساجده خانم ..دریای مهر وعطوفت ونشونی از محبت خالق ...

-وای... چی شده چلچلهءمن ...؟

سرم رو که به دیوار تکیه دادم بوسید وعطر یاس وگلاب دوباره تو بینیم پیچید ...با اندک صدایی جواب دادم ..

-چیزی نیست ..

-یعنی چی که چیزی نیست ..؟رنگ به روت نمونده ...بلند شو ..بلند شو بریم بیمارستان ..اینبار خودم میام ببینم چته ...؟چرا چند روزه به این حال افتادی ..؟

-نه خوبم فقط یکم استراحت کنم ..خوب میشم ..

-چی داری میگی ..تو به این حال وروز میگی خوب؟ ...بلند شو ..حرف رو حرفم نزن ...

-نمیتونم ساجده خانم ..لباسهام کثیفه ..

ساجده خانم ..به محض شنیدن این حرف از پله ها بالا رفت وبا یه مانتو وشال تمیز وچادر کهنهءدیگه ای که داشتم از پله ها پائین اومد ...

 بازحمت کمکم کرد تا لباسهام رو عوض کرد

بازحمت کمکم کرد تا لباسهام رو عوض کرد... زیر بغلم رو گرفت وبا کمک صفیه خانم تا سرکوچه برد ..

همین که به زانتیایی نقره ای حاج رسولی نزدیک شدیم ..حاج رسولی نگران وناراحت از ماشین پیاده شد ..

-یا خدا!! چی شده حاج خانم ..؟

-نمیدونم واله رفتم دم خونشون دیدم بی حال ولاجون نشسته تو حیاط ..

-سلام حاج رسولی ..شرمنده ..

چشمهاش پراز اشک شد ...

-دشمنت شرمنده باباجان ..سوار شید بریم بیمارستان ..

برگشتم سمت ساجده خانم ..

-ساجده خانم ..گفتم که من خوبم ..به خدا نمیخوام مزاحمتون بشم ..

-بسه دختر چقدر چونه میزنی ..؟تو بد بودن حالت شکی نیست پس سوار شو بریم دکتر ...

حاج رسولی هم تائید کرد 

-راست میگه حاج خانم ..باید بریم بیمارستان حالت اصلا خوش نیست بابا جان ..

با کمک صفیه خانم نشستم رو صندلی عقب وحاج رسولی از بین اون کوچه های تنگ وباریک ماشین رو بیرون برد ..

سرم رو تکیه دادم به شونهءساجده خانم وباز هم بو کشیدم ..زیر لب زمزمه کردم ..

-ساجده خانم ...؟

-جانم عزیزم ..؟

-شما بوی بهشت میدی ..

لبخند مهربونی روی لبش نشست ..

-مرسی عزیز دلم ..ولی همهءبنده های خدا این بو رو میدن ...

-نه ساجده خانم همه نه ...دلم میخواد تا عمر دارم همین جوری تو بغلتون بمونم تا بمیرم ...

-خدا نکنه چلچلهءمن 

-خسته شدم ساجده خانم ...نفس بریدم ...پس کی تموم میشه ..؟

-نگو عزیزک من ...نگو عروسکم ..

-دلم تنگ مادرمه ..همین جوری بغلم کنه ..نازم کنه ...

صدام خود به خود تحلیل میرفت وبدنم داغ تر از قبل میشد ...

انگشتهای ساجده خانم من رو بیشتر به خودش فشرد ورو به حاجی کرد ..

-حاج اقا تندتربرو ...نمیدونم اون امیر حافظ خیر ندیده چه بلای سر این بچه اورده که به این وضع افتاده ...؟

صدام هرلحظه بیشتر از قبل بریده بریده میشد ...

-نگید ساجده خانم ..تقصیر خودمه ..اگه این جوری ذلیل شدم ..حقیر شدم ..خودم کردم ...یه روزی پدر داشتم ...مادر وخونواده ...حالا هیچ کدوم رو ندارم ..دوست دارم بمیرم ساجده خانم ..دوست دارم تموم شم ..

-نگو چلچلهءمن ...نگو... خدا نیاره اون روز رو ...همه چی درست میشه ..من بهت قول میدم ..

-دیگه نمیخوام ساجده خانم ..شما هم اگه دوستم دارید ..ولم کنید ..بذارید به درد خودم بمیرم ...

-اقا توروخدا بجنب ..این دختر داره از دستمون میره...

صدای حاجی داشت ازم دور میشد ..دور دور ..

-چی کار کنم حاج خانم ؟..معلوم نیست کدوم از خدا بی خبری راه رو بند اورده ..

چشمهام کم کم بسته میشد ...ساجده خانم با کف دست ضربهءملایمی به صورتم زد ..

-ارکیده جان مادر گوش بده به من ..

چشمهام بسته وبسته تر شد ..غرق شدم تو رویای نوازش سرانگشتها ..اصلا نمیدونستم این سرانگشتها مال کیه ..فقط مهم حس ارامش وصف ناپذیری بود که به من هدیه میکرد ...

«دسته گل رو تو دستم فشردم وخیره شدم به اپارتمان نقلی سپهر ...یکسره از محضربه اینجا اومده بودیم ...امروز روزی بود که بعد ازمدتها به خواستهءدلم رسیده بودم ..

 درسته که تو راه رسیدن به این خواسته تحقیر شدم ..کتک خوردم ...فحش شنیدم ..ولی همینکه حالا میتونستم دست تو دست سپهر قدم به این خونهءزیبا که تمام رویای ناچیز من دراین چند وقت شده بود بذارم کلی برام ارزش داشت ..

 -بیا تو ارکید جان ..بیا خانمی ..به خونهءخودت خوش اومدی ...

 یه لبخند کوچیک زدم وبا همون کفش های سادهءسفیدم وارد اطاق شدم ...تو این لحظه هیچی برام مهم نبود ..نه نبود خونواده ام ..ونه ازدواج ساده وعقد محضریمون ..

 ونه حتی جنین مرده ای که مشروعیت هم نداشت مهم این بود که من بعد از کلی اصرار وتحقیر وسرزنش همسر سپهر شده بودم ...

 وحالا همین خونهءنقلی شصت متری با یه خواب کوچیک بهشت برین من بود ...واقعا که بعضی وقتها ..سقف رویاهامون چقدر کوتاه ...همین خونه وهمین مرد کنارم برای تمام عمرم بسه ...

 سپهر دستم رو گرفت ودر رو پشت سرم بست ..

 -خوشت میاد ارکیده ...

 یه لبخند زدم ...خوشم میومد ....؟این تمام رویای من بود ..

 -میدونم کوچیکه ولی اول زندگیمونه ..ایشالله کم کم خونواده هامون کوتاه میان ومیتونم زندگی بهتری برات درست کنم ..

 برگشتم به سمتش وبا همون مانتو شلوارروشن که تنها رخت عروسیم بود تو نگاهش خیره شدم ..

(شب اتیش بازی چشمهای تو یادم نمیره ..)

 -همین زندگی هم برای من غنیمته ..همین که کنار تو باشم برام بسه ...

 سپهر لبخند دلبرانه ای زد که تنم از خوشیش لرزید ..سپهر بالاخره مرد من شده بود ..مردی که تمام چند ماه گذشته هرروز وهرلحظه از خدا خواسته بودم تا از بین تمام مردهای دنیا نصیب من بشه ...سپهرروی دستهام رو بوسید وتو چشمهام خیره شد ...

 -فدای خانم قانع خودم که هر چی دارم وندارم برای تواِ...

 ارکیده بهت قول میدم یه روزی بهترین وقشنگترین زندگی رو برات بسازم ...

 دستش رو فشردم ..

 -میدونم سپهر ..تو فقط با من باش...برای من باش ..دیگه از خدا چیزی نمیخوام ...

 (بُگـــذار زمــانــه از حِـسـادت بتـركَــد . . .

 انــگشتــان ِ مَـــــن

 چـه بـــِه انگــشتـــان ِ تــو می آینــد . . .)

 چه رویایی قشنگی داشتم ...چه اشتباه زیبایی کردم ...سپهر برام موند ..برای من شد ..ولی من ..منِ احمق نفهمیدم که این بودن صد برابر بدتر از نبودنشه ...رویای شیرین من وسپهر تنها دو ماه پا برجا بود ..دوماه ..

 دقیقا خاطرم هست اون روز کذایی رو که مرگ این رویای شیرین بود ..

 -ارکیده بالاخره چی شد ..

 تازه از خونهء بابا فرزین اومده بودم وچشمهام از زور گریه باز نمیشد ...چقدر زار زده بودم ..التماس کرده بودم که اشتباه گذشته ام رو ببخشن ...ولی نبخشید ..قبول نکرد وبازهم بیرونم کرد ..

 -قبول نکرد .هرچی به بابا فرزین التماس کردم هیچی به هیچی ..اونها هیچ وقت من رو نمیبخشن ...

 بغض تو گلوم نشست ...حالا که دو ماه از ازدواجم گذشته بود جای خالی خونواده ام به شدت ازار دهنده شده بود ...سخت وسنگین ..

 -چــــی ..؟مگه میشه ...؟تو دخترشونی ..؟

 بابا فرزین پشت کرد بهم وگفت( دیگه دختری به اسم ارکیده نداره )وامید ...

 اشکم چکید ...

 -امید بیرونم کرد سپهر... باورت میشه؟ ..امید من رو... تک خواهرش رو به زور بیرون کرد ...وبه هیچ کدوم از گریه ها والتماسهام اهمیت نداد ..

 برگشتم به سمت سپهر وبا تموم وجودم گفتم ...

 -سپهر مامان بابای من دیگه من رو نمیبخشن ..از حالا به بعد تنها تکیه گاه من تویی ..تنها کسی که پشت وپناه منه تویی ...

 با همون چشمهای اشکی وسرخ ..با تمام امید وارزوهام تو نگاهش خیره شدم ..ولی خاموش شدن برق امیدی که تو چشمهاش بود نگاهم رو سرد کرد ..

 تا جایی که از این سردی نگاه یخ زدم ومردم ..من به پشتوانهءاین مرد ازهمهءتعلقاتم ..ازهرچی داشتم ونداشتم ودارو ندارم گسسته بودم ..

 ولی حالا میدیدم که سپهر نه تنها یک پشتوانهءمحکم نیست بلکه میخواست به پشتوانهءمن وپدر من به اون زندگی رویایی ای که دلش میخواست برسه ...

 سپهر ..با حیله ..با نیرنگ ..همه چیزم رو ازم گرفت تا به ارزوهاش برسه ..تو این بین ..این من بودم که هرچی رو داشتم ونداشتم از دست دادم ونابود شدم ..

 من هیچ وقت نفهمیدم که بهای چی رو پس دادم ..بهای عشقی که فکر میکردم سپهر به من داده ..یا بهای ساده لوحیم رو ...هرچی که بود من تنها بازندهءبی قید وشرط این بازی شدم ...

(چه حریصانه مرا بو.سیدی

و چه وحشیانه رختم را دریدی

و من چه عاشقانه دست بر هو.س.هایت کشیدم

اما کاش میفهمیدی که زن

تا عاشق نباشد

نمی بو.سد...

نمی بوید...

و تسلیم نمی کند رویاهای عریانیش را)»

صدا وهیاهو میومد ...پیچش وگردش ...صدا تو سرم میپیچید ومثل رد شدن از هزاران دالان می گردید وعاصیم میکرد ...

اونقدر خسته بودم که حتی نمیتونستم جلوی این ازدحام درذهنم رو بگیرم ..

-اقای دکتر حالش چطوره ..؟

-شما پدرش هستید ..؟

-بله من پدرشم ..دخترمه ..تاج سرمه ..

صدای درد مند حاج رسولی دلم رو خون کرد ..

-متاسفم پدرجان ولی دخترتون به شدت دچار سوءتغذیه شده ..از طرف دیگه کم خونی خیلی شدید داره ..چطور تا حالا متوجه حالت هاش نشدید ..؟

صدای بغض دار حاجی پلکهام رو لرزوند ..دلم هوای اغوش بابام رو کرد ...

-نمیدونستیم ...کوتاهی کردیم ..

-به هرحال مراقبش باشید ...

-اقای دکتر چرا مدام بالا میاره ؟..تو این چند روز حالش خیلی خراب تر شده ..؟

صدای ساجده خانم بود ...

-ازمایشها رو دیدم ..فکر میکنم همه اش عصبیه ..تو مواردی که اعصاب بیش از حد تحریک میشن همچین اتفاقاتی طبیعیه ...این اواخر دخترتون دچار استرس یا ترس بیش از حد نشده ..؟

-چرا اقای دکتر ..

-پس همینه ..مراقبش باشید ..ویه فضای اروم براش محیا کنید ..اگه بیشتر از این دچار استرس بشه ممکنه زمینهءافسردگی هم پیدا کنه هرچند الان هم شک دارم که این خانم از نظر اعصاب وروان سلامت باشن ..

صدای نالان ساجده خانم تو هیاهوی ذهنم پیچید 

-یا خدا ...حاج اقا چه کنیم ..؟

-مادر من ارومتر ...من این حرف رو نزدم که بترسید من گفتم تا بیشتر مراقبت کنید ...شرایط ایشون لب مرزه ..اگه بیشتر از این استرس بهش وارد بشه ..ممکنه شرایطتش حاد تر از الان بشه ..

تمام حرفهای دکتر رو قبول داشتم ...میدونستم که افسرده ام ..میدونستم که اسماً دارم از سپهر انتقام میگیرم ..بلکه دارم از خودم واشتباهی که مرتکب شدم انتقام میگیرم ..من داشتم تو شعله های این نفرت گداخته میشدم ..میسوختم وخاکستر میشدم ودم نمیزدم ..

ودرپس تمام اینها میدونستم که این من بودم که نباید به بیراهه میرفتم ..این من بودم که نباید وسوسه میشدم ودل به دل گمراه سپهر میدادم ..

من خواسته واز ته دل دست به خودکشی تدریجی زده بودم وداشتم ذره ذره اب میشدم ودم نمیزدم وتمام اینها برای خطایی بود که مرتکب شدم ..

(من نه از دهر بلکه از خود باختم 

من نه از خود بلکه از دل ساختم

من که خود دانسته ام بد کرده ام

من که خود از خود به خود کم کرده ام

عاقبت خود را به دستان خودم

دیدی که من جانانه ویران کرده ام

نیک من دانم که این خود کرده را تدبير نيست

لیک در پس این پرده ها من خود نهانش کرده ام .).

****

«پنج شنبه بود وطبق معمول بابا فرزین همکاراش رو دعوت کرده بود ...هیچ وقت از این مهمونی ها واین دورهمی ها که پراز حرف کار وکاسبی وبه رخ کشیدن اموال ودارایی بود خوشم نمیومد ..

-ارکیده بالاخره اماده شدی یا نه ..؟

با بی حوصلگی نگاهی به جک لوسی که پیمان برام فرستاده بود انداختم وهمزمان به مامان گفتم ..

-اخه مامان شیرین من بیام برای چی ..؟من حوصله ام سر میره ..

-ای وای ارکیده ..؟هزار بار بهت گفتم نمیشه نباشی .پس مثل بچهءخوب حرف گوش کن اماده شو ..

لب ولوچه ام رو اویزون کردم ..

-من حوصله ام نمیاد ..

-کوفت وحوصله ام نمیاد ..اقای صولتی وزن وبچه اش بعد از عمری دارن میان ..نمیشه که هم تو... هم امید نباشید ..

با نرمشی که همیشه شگرد کارش بود به سمتم برگشت ونازمو خرید ..

-پاشو مادر ..پاشو عزیز دلم ..یه ده دقیقه بشین بعد پاشو ...باشه ..؟

با بی میلی قبول کردم

- باشه ولی من بیشتر از ده دقیقه نمیشینم گفته باشم ...

-باشه قربون شکل ماهت تو بیا ..بعد اگه نخواستی وایسی کسی بهت کاری نداره ..

مجبوری یه بلیز دامن کار شده بیرون اوردم وپوشیدم ..پشت میز توالت نشستم ویه ارایش زیبا هم روی صورتم کردم ...تا به خودم بجنبم ..صدای همهمهءهیاهو سالن رو برداشته بود..اروم در رو بازکردم وبیرون رفتم ..

همکارهای بابا به همراه خونواده هاشون رسیده بودن وسالن خونه پر شده بود از ادمهایی که من حتی اسم بعضی هاشون رو هم نمیدونستم ..

سلام نیمه بلندی دادم که تقریبا نصفی شنیدن وبه سمتم برگشتن ..چشمهای بابا فرزین از غرور درخشید ...

-بیا دخترم ..بیا کنار من ..

اروم ونرم به سمت بابا رفتم ..ودر بین راه با کسایی که میشناختم احوالپرسی کردم ...

سنگینی نگاهی باعث شد تا سر برگردونم ودرجستجوی نگاه سر بچرخونم ..اما صدای بابا مهلتی بهم نداد ..

-بیا ارکیده جان میخوام با اقای صولتی وخونواده اش اشنات کنم ..

با لبخند شیرینی که از همون اول رو لبهام سنجاق شده بود به سمت خونواده ای که حالا میدونستم خونوادهءاقای صولتی هستن رفتیم ..

تو همین حین سر بلند کردم ..همون سنگینی نگاه ..پس این نگاه متعلق به پسر صولتیه ..؟

-چطوری صولتی جان ..؟

مرد مسنی که پشت به ما داشت برگشت ..

-سلام فرزین جان ...الحمدالله ...

بابا دستش رو دور کمرم گذاشت ..

-این هم از عزیز کردهءخونهء ما ..ارکیدهءمن ..

لبخند بازی زدم وبا تک به تکشون دست دادم ..نوبت که به مرد جوان رسید دستم رو تو دستش گرفت وبا چشمهای براقش تو نگاهم خیره شد ..

حس میکردم دارم ذوب میشم از این همه خیرگی ..داشتم گداخته میشدم زیر هرم نگاهش ..

-حالتون چطوره ؟..من سپهر صولتی هستم ..

-خوشبختم .. 

دستم رو به ارومی رها کرد ولی گرمای دستهاش مثل ریشه های درخت رو دستم پخش شد وبالا رفت ...تمام وجودم گرگرفت از این گرما ..

-سپهر جان مثل اینکه تو هم تو کار نساجی هستی ...؟

سپهر با شکسته نفسی ...سری خم کرد ..

-چوب کاری نفرمائید اقای نجفی ...ما خرده پاها کجا وشما قدیمی های این کار کجا ..؟

-نگو پسرجان ..بالاخره ادم از یه جایی باید شروع کنه ..واقعا خوشحالم که جوان رعنایی مثل تو به این کار علاقه منده ..

-لطف دارید ..بنده نوازی میفرمائید جناب نجفی ..

اقای صولتی پدر سپهر هم ادامه داد ...

-اتفاقا تو خونه ذکر وخیرته فرزین جان ..سپهر همیشه میگه خیلی دوست داره چم وخم کار رو از اقای نجفی یاد بگیرم ...

-به به این عالیه ..این همه علاقه وپشتکار مطمئنا باعث پیشرفتت میشه پسرجان ..به هرحال هرجا احتیاج به کمک داشتی من هستم ..

-ممنون جناب نجفی ...چشم ایشالله به وقتش مزاحمتون میشم ..

-خب فرزین جان بیا بریم که میخوام راجع به یه سری جنس باهات صحبت کنم ...

مادر سپهر با لبخند به سمتم برگشت ..

-خب عزیزم از خودت بگو چند سالته ..؟

-بیست وسه سال 

-ماشالله افرین ..درس خوندی ..؟

-فیزیک مهندسی ...

-ارکیده ..؟اِ اینجایی ...؟

-اره مامان داشتم با فرنگیس خانم حرف میزدم ..

-خوبی فرنگیس جون؟ ..

فرنگیس خانم چتری هاش رو با ناز کنارزد ولبخند دیگه ای تحویل مامان شیرین داد ..

-مرسی عزیزم .خوبم... ماشالله چه دختر خوشگلی داری ..

-چشمهات قشنگ میبینن ..

بازهم سنگینی نگاه وبازهم اب شدن بند بند وجودم ..

-فرنگیس جان اومدی .؟

-سلام شیماجان خوبی خانم ..؟

چشمم به جمع سه نفرهءفرنگیس خانم وشیما خانم ومامان شیرین بود که صدای مردونهءسپهر باعث شد دلم بریزه 

-ببخشید ارکیده خانم میتونم وقتتون رو بگیرم ..

به سمت سپهر برگشتم وازته دل گفتم ..

-البته ..

-پس بفرمائید این طرف که راحت تر صحبت کنیم ..

نا خواسته از مامان وفرنگیس خانم که حالا هرسه مشغول صحبت کردن راجع به عمل بینی شیما جون بودن فاصله گرفتیم ..

یه صندلی تعارفم کرد وخودش هم کنارم نشست ..خیره شده بودم تو نگاه سنگین وحجیمش ..چه جادویی داشت این چشم ها ..

-همون طور که متوجه شدید اسمم سپهر ...ودر زمینه کاری پدرتون کار میکنم ..

-خوشبختم ..منم ارکیده ام ..

جنتلمنانه ..لبخندی زد ..

-چه اسم زیبایی ...

-ممنون لطف دارید ...

یه نفس عمیق کشیدم وبوی عطر خوشش رو تو سینه ام پرکردم ..هیچ کدوم حرفی برای گفتن نداشتیم جز نظر بازی بینمون ..

سعی کردم نگاهم رو ازش بگیرم ولی جادوی چشمهاش به قدری قوی بود که رهایی ازش امکان پذیر نبود ..

-ارکیده ..؟

لب گزیدم ..دستهای یخ کرده ام رو تو هم فشردم ...حس میکردم دو گلولهءاتیش رو گونه هام سنگینی میکنه ..

-بله .؟

-من قبلا هم تو مهمونی اقای شهرابی دیده بودمت حس میکنم خیلی وقته میشناسمت وحالا با دیدنت میبینم که این حس د وطرفه است ..میشه ازت بخوام با هم بیشتر اشنا بشیم .؟

ته دلم لرزید ...یعنی اون هم حسی مثل من داشت ..؟یه نگاه به چشمهاش کردم ..سست شدم ..مگه میشد که نخوام؟ ..

 پیمان وبقیهء دوست هام برن به درک ..من امروز ه.وس نگاه سحر انگیز این مرد رو داشتم ..

-باشه ارکیده ..؟

پلک زدم وبه ارومی گفتم ..

-باشه ..

وهمین شد شروع اشنایی که به اینجا ختم شد ..به این جهنم یک سره ..

به این قعر تاریکی ..به این دلی که دیگه هیچی چیزی از اون عشق درش باقی نمونده

نوازش دستهای زبر وکارکردهء حاج خانم ارومم کرد ..همهمهءدرذهنم رو از بین برد واروم چشمهام رو بازکرد ..

-سلام دخترم ...

زمزمه کردم ..

-سلام ..

-حالت بهتره ..؟

یه قطره اشک از چشمم چکید ..جوابم واضح بود ...نه ...حالم بهتر نبود که هیچ ..هرلحظه وهرثانیه خراب تر میشد ..هرچند که خوشی باردار نبودنم ..بین این همه بدی وسیاهی گم شده بود 

صدای زمزمه مانند ساجده خانم که همزمان با نوازش موهای روی شقیقه ام بود حواسم رو از تنهایی هام پرت کرد ...

(چه دعایی کنمت بهتر از این

که خدا پنجره ی باز اتاقت باشد

عشق محتاج نگاهت باشد

عقل لبریز زبانت باشد

و دلت وصل خدایت باشد)

با همون چشم های اشکی نالیدم ..

-ساجده خانم ...حامله نیستم ...؟

اشک تو چشم ساجده خانم نشست ..

-نه نیستی عزیزم ..

چشم بستم ونفس کشیدم ...

-خدایا شکرت 

ساجده خانم هم با همون نگاه غمگین زمزمه کرد ..

-اره عزیزم ...شکر ...

اون روز بعد از مرخصی با یه کیسه ودارو به خونه برگشتم درحالی که کابوس روزهایی که زیر پای امید وبابا فرزین له میشدم دوباره به سمتم هجوم اورده بود ...

دلمرده بودم ...دیگه دلی برام نمونده بود ...ارکیده تو دست کابوس هاش درحال از هم پاشیدن بود ..

****

«روز سومی بود که سرکار میرفتم وتو کارخونهءحاج رسولی شروع به کار کرده بودم ..حیاط سه در سه رو رد کردم واز پله ها با لا رفتم ولی با دیدن کفش های واکس خوردهءسپهر یخ کردم ..

 سپهر اومده بود اون هم بعد از تقریبا سه هفته ...یک هفته بعد از اون شبی که میخواستم احمقانه خودم رو بکشم ..برگشته بود ..

 اون هم حالا که همه اش سه روزه به مرحمت لطف حاج احمد رسولی سرکار رفته بودم ..

ناخوداگاه فشارم افت کرد ودستهام سرد شد ..با قدم های سست ..پله ها رو بالا رفتم 

 دستم رو که رو دستگیره ءدر گذاشتم مکث کردم ..نفس گرفتم ..عمیق واروم ..شاید که تپش قلبم کم بشه وتو یه لحظه در رو بازکردم ..

سپهر رو که دیدم قبض روح شدم ..مثل یه شیر نر وسط اطاق میچرخید که با باز کردن در ایستاد وتو یه لحظه به سمتم هجوم اورد ..

-بیا اینجا ببینم اشغال ..حالا دیگه کارت به جایی رسیده که واسهءخودت وکیل ووصی میتراشی ..؟

بازوم رو چنگ زد وپرتم کرد تو اطاق ودر وپشت سرم بست ...

-حالا دیگه بدون اجازهءمن میری سرکار با کله گنده ها میگردی اره ..؟به چه حقی با اون رسولی بی شرف هم کاسه شدی هان ..؟

اونقدر عصبانی بود که دوباره با مشت ولگد به جونم افتاد ..

-فکر ..کردی ..چون ...بهت اجازهءکار دادم ...هرغلطی ..میتونی بکنی ..؟

مثل اینکه یادت رفته که تا من نخوام تو حتی حق نداری پات رو از تو خونه ات بیرون بذاری ..؟

زیر رگبار مشت ولگدش فقط درد میکشیدم واز ته دل زار میزدم ...اگه حرفش حقیقت بود پس این حق وحقوق به چه دردم میخورد .؟

-میکشمت ارکیده ..همین فردا میرم از دست تو واین حاجی قلابی شکایت میکنم ...

 نفسم برای چند لحظه بند اومد ..حق نداشت ..حق نداشت از اون مرد مومن شکایت کنه ..

-نه نه ..تورخدا باشه .دیگه نمیرم ..اصلا غلط کردم نه بودم ..پول نداشتم چی کار باید میکردم .؟

یه نفس گرفت از زور عصبانیت بالای سرم چرخید ..

-میمردی ..میفهمی تن لش ؟..میمردی ومن رو خلاص میکردی ...قبرت رو با دستهات کندی ارکیده ..فردا میرم شکایت میکنم قلم جفت پاهات رو خورد میکنم ..

حالا دیگه کارت به جایی رسیده که میام سر کار خانم ..میرم دنبال زنم ..حاج اقا وپسرش برام گردن کلفتی میکنن ..ومیوفتن به جونم ..

وای بر من ..وای..سپهر اومده بود سرکار ..یعنی با حاجی وامیرحافظ حرفش شده بود ...اخه از کجا ادرس رو فهمیده بود ؟...خدایا ..آبروم رفت ...

با وجود دردی که تو تموم وجودم میپیچید رو زانو بلند شدم وجلو رفتم ..

-به خدا دیگه نمیرم ..غلط کردم سپهر ..حاج رسولی مرد آبروداریه ..آبروش رونبر ..

چشمکهای سپهر جرقه زد ..

-اگه ازش شکایت نکنم حاضری درمقابلش برام چیکار کنی ..؟طلاق میگیری ...؟

لب بستم ...این کار مجال بود ..تو این بی پولی کجا رو داشتم برم ..

سپهر جوشید ..

-پس نمیگیری هان؟ ..خیل خب خودت خواستی ..حالا که این طوره ..اول از همه از اون حاجی قلابی شکایت میکنم ..

آبرو حیثیتش رو میبرم ارکیده ...چنان بی آبروش میکنم که تف هم تو صورتش نندازن ...ارکیده ...

روزانو به سمتم خم شد وبا سنگدلی گفت ..

-بی آبروش میکنم ...

با گفتن این حرف زود از اطاق بیرون رفت ومن با همون تن وبدن کبود سعی کردم دنبالش برم ..

ولی زودتر از اون چیزی که بتونم سپهر رفته بود ومن رو با عذاب وجدان شدیدم تنها گذاشته بود ..

با لبهای خشک شده بالای پله ها نشستم ..

خدایا چه کنم ؟...به کی پناه ببرم ..؟نکنه واقعا آبروی حاج رسولی رو ببره ..نکنه وای ...نه نه ..خدا چه کنم ..؟

 غلط کردم... اشتباه کردم ...تو رو به عزتت قسم نذار آبروی آدمی مثل حاج رسولی بره ...

اونها بزرگواری کردن لطف کردن ..اونوقت ..؟؟

 اشکام مثل ابر بهاری میچکید ..چه کنم خدایا چه کنم .؟

در پائین باز شد وتا به خودم بجنبم صفیه خانم با همون صورت گردش از در اومد بیرون ..

-باز چیه ارکیده ..؟چرا اینقدر شوهرت رو خون به جیگر میکنی ..؟

 همون جوری که اشک میریختم ..خواستم بلند شم که با لحنی که نمیدونستم طعنه توش خوابیده یا مهربونی گفت ..

-یکم با دلش راه بیا ..خوشت میاد صبح تا شب تنهات بذاره ووقتی هم که میاد خورد وخمیرت کنه ...

دوسه تا پلهءپائین اومده رو برگشتم بالا وتو همون اطاق کوچیک دور خودم چرخیدم ..

(چه کنم خدایا چه کنم ..؟)

 نشستم رو زمین ...برای اولین بار بود که از ته دل نا امید بودم ..زا نو زدم رو زمین ...

همون جور که اشکهام میریخت .دستهای بی حس شده از مشت ولگدم رو رو هم گذاشتم وبرای اولین بار بعد از یک سال با تموم وجودم خیره شدم به سقط کبره بستهءاطاقم ..

-خدا ...خداجون ..تو که گفتی گناه کنی ابروتون رو نمیبُرم ..خطا کنی میبخشمتون ...امروز ارکیده اومده به پابوسیت ..

 نه برای خودش ..بلکه برای یکی از بنده های خوبت ..خدای اسمون وزمین ازت تمنا دارم ..نذار آبروی حاج رسولی بره ..نذار شرمنده اشون بشم ..نذار لکهءننگم دامنشون رو بگیره ..

خدایا خودت به دادم برس ..یا مقلب القلوب والابصار ..نجات بده حاج رسولی رو از شر سپهر ملعون ..

 میترسم سپهر بد کنه باهاش ..غلط کردم ..دیگه نمیرم دنبال حق وحقوق خودم ..میمونم وزیر دست وپای سپهر جون میدم ولی جیک نمیزنم ..فقط جلوی سپهر رو بگیر ..

اون قدر درد تو دلم بود که حدی براش قائل نبودم ..تو تمام این مدتی که کتک های سپهر رو تاب اوردم ...از درسم بریدم ..بی آبرویی های سپهر رو دیدم وتهمتهاش رو شنیدم ..تا به امروز اینقدر مستاصل نبودم ..

 حتی چند شب پیش هم مثل امروز نبود ..داشتم از زور عذاب وجدان خفه میشدم ..

نمیتونستم ..نمیتونستم دست رو دست بذارم ...میگن مهربونی ...میگم رفیق بنده هاتی ..میگن از ته دل صدات کنم صدامو میشنوی ..بشنو نالهءدل ارکیده ات رو ...نذار سپهر آبروی اون مرد خوب رو ببره ..

تروبه بزرگیت قسم میدم اون مرد درحقم خوبی کرده ..سروسامونم داده ..به دلم نور امید وایمان داده ..نذار ..خدا نذار ..

از ته دل زار زدم وسرم رو مثل سجده روی زمین گذاشتم ..

 ببخش ارکیده ات رو ببخش ونذار آبروی بندهءخوبت بره ..قول میدم ..از ته دل قول میدم که آدم شم ..درست شم..طاقت بیارم ومردونه پای جنگم با سپهر بایستم ..

 فقط قبول کن ..ترووبه عظمتت قسم ..تو رو به اسمون وزمینت قسم ...حاجی رو نجات بده ..عمر ارکیده رو بگیر ولی نذار سپهر آبروش رو ببره ..نذار ...خدایا نذار ..

زار زدم وگریه کردم ..قسم خوردم وقسم دادم ودراخر خواب چشمهای خسته وبدن تب دارم رو ربود ..نفهمیدم کی خوابم برد وتو فراموشی گم شدم ..

 (روی پردهءکعبه این ایه حک شده است ...

 نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُــورُ الرَّحِـــیمُ

ومن...هنوز وتا همیشه ..به همین یک ایه دلخوشم ..

بندگانم را اگاه کن که من بخشندهءمهربانم ..)

 ****

چشم بازکردم ...همه جا سیاه وتاریک بود ..تاریک وغلیظ ..نمیدونستم کجام ..همه چی رو انگار فراموش کرده بودم ولی تو یه لحظه ...

حاجی ..؟سپهر ..شکایت ...؟خدایا سپهر ..

نفهمیدم چه جوری سرپا شدم ودر رو بازکردم وبا همون مانتو مقنعه چروکی که از ظهر درنیاروده بودم ..از پله ها سرازیر شدم 

..

-صفیه خانم ..صفیه خانم .؟؟

کوبیدم به در ..

-صفیه خانم هستی ..؟

-چیه ...؟صبر کن اومدم پاشنهءدر رو کندی ..

درکه بازشد هجوم بردم به اطاق کوچیکش ..

-باید تلفن کنم ..توروخدا صفیه خانم ...وقت ندارم برم سرکوچه ..جون هرکسی دوستش داری بزار زنگ بزنم ..پای آبروی یه ادم در میون 

 صفیه خانم نمیدونم چی تو صورتم دید که یه چشم غره رفت وگفت 

-باشه ولی دفعهءاخرت باشه ها ..

از ذوق چشمهام برق زد ورفتم سراغ تلفن قدیمیش ..

گوشی رو برداشتم ولی شماره ؟..خدایا شماره اش چی بود؟ ..

 خیره شده بودم به شماره ها ..

-چیه ..؟چرا زنگ نمیزنی. ..؟

دوباره گوشی رو گذاشتم وهمون جور که به سمت در میرفتم جواب صفیه خانم رو هم دادم .

-شماره اشون رو یادم رفتم برم بیارم ..

نمیدونم با چه سرعتی پله ها رو بالا دوئیدم وکیفم رو یک سره خالی کردم ..مطمئن بودم یه شماره تلفن از ساجده خانم داشتم ..

 با کف دست وسائل تو کیفم رو پخش کردم ورق کاغذ کوچیک چشمهام رو ستاره بارون کرد ..

کاعذ کوچیک رو چنگ زدم واز پله ها سرازیر شدم که به خاطر سرعت زیادم سه تا پلهءاخر رو لیز خوردم وکمرم به لبهءپله خورد ..

درد تو کمرم پیچید مخصوصا که قبل از رفتم سپهر بدجوری کتکم زده بود ..

-چی کار میکنی دختر ارومتر ..؟

همون جور که کمرم رو گرفته بودم با اشکی که تو چشمهام جمع شده بود نالیدم ..

-نمیتونم صفیه خانم حرف آبروی یه نفره ..

ارومتر از قبل رفتم سراغ تلفن وبا دستهای لرزون شماره گرفتم ...تو این لحظه تنها هدفم هشدار به حاج رسولی بود ..اینکه نذارم سپهر آبروی همچین مرد شریفی رو با کولی بازی وشکایت بیجاش ببره ...

یه بوق ..دو تا بوق ..لبهءناخون شستم رو به دهن گرفتم وگوش به زنگ الو گفتن پشت خط ..

-الو بفرمائید ..

گرفت ..خداروشکر که هستن ..

-الو فاطمه جان سلام منم ارکیده ...

-ســـــــــلام... چطوری خوبی ..؟

همون جور که عجله داشتم تند تند گفتم ..

-اره خوبم فقط با حاج رسولی کار داشتم .هستن ..؟

-اره گوشی دستت ..حاج بابا ...حاج بابا ارکیده است ..

نمیدونم چقدر طول کشید ..یه عمر یا چند ثانیه ..هرچی که بود دیر میگذشت ..کشدار وکُند ..

-سلام ارکیده خانم ..خوبی بابا ..؟

اروم شدم ..مگه میشد با این اسوهءمهربونی صحبت کنم واروم نشم .؟

تکیه زدم به دیوار وسرخوردم پائین ..

-الو باباجان ..؟

 بغض تو گلوم نشست ..

-سلام حاج رسولی 

-سلام دخترم فکر کردم قطع شد ...خوبی بابا جان ..؟

سرم رو تکیه دادم به دیوار پشت سرم وبغضم ناخواسته سرباز کرد ...

صفیه خانم با ناراحتی بهم نگاه میکرد ..چشمهام رو بستم وگفتم ..

-نه حاج رسولی ..چرا بهم نگفید که سپهر اومده کارخونه ..؟

سکوت اون طرف خط مطمئنم کرد که سپهر بلوف نزده ..رفته ...

-چه فرقی داشت بابا جان .؟

-فرقش اینه که میخواد ازتون شکایت کنه ..میخواد من رو بیشتر از این شرمنده اتون کنه ...

-نگران نباش دخترم ..اتفاقی نمیوفته ..

-حاج رسولی... سپهر نامرده ..من میدونم یک ساله که دارم باهاش سر میکنم وهربلایی که خواسته سرم اورده ...قسم خورده بی آبروتون کنه ..بار خفتم رو بیشتر میکنه حاج رسولی ..

-گریه نکن دختر همه چیز رو بسپر دست خدا ..اونی که اون بالاست همه چیز رو درست میکنه ونمیذاره ابرویی ریخته بشه ..

-اگه اینکارو کرد چی حاج رسولی..؟اون وقت چه جوری تو روتون نگاه کنم ..جواب ساجده خانم وفاطمه رو چی بدم .؟

اونقدر غصهءدلم زیاد بود که به هق هق افتادم ..

-تو نمیخواد کاری کنی دخترم ..شمارهءسپهر رو بده خودم باهاش حرف میزنم ..

-بد دهنی میکنه حاج رسولی ..

-گفتم که تو غصه نخور ..سپهر با من ...خوبه ..؟

چه حرفی داشتم بزنم ..جز اینکه بازهم بگم ..

-باشه حاج رسولی ..هرچی شما بگید ..فقط توروخدا مراقب باشید ..بترسید از این نامرد ..

-هرچی خدا صلاح بدونه ..حالا شماره اش رو بده ...

شمارهءموبایلش رو گفتم وحاجی با زهم دلداریم داد وقطع کرد ..

با تنی خسته از جا بلند شدم ..صفیه خانم نه حرفی زد ..نه حرکتی ...پله ها رو سنگین تر از قبل بالا رفتم ..

 حالا دیگه فقط باید صبر میکردم تا سپهر بیاد وبرام خبر بیاره ...که چه کرده ..مطمئن بودم که سپهر میاد ..سوزوندن دل من کلی براش لذت داشت ..تازگی ها تفریح وسرگرمیش دق دادن ارکیده بود ..

تا صبح توی اطاق کوچیکم راه رفتم ودعا کردم ...به خودم وخدای بالاسرم قول دادم ونذر کردم برای نجات حاج رسولی از دست سپهر اهریمن ..

اونقدر تو اون لحظه به وجود خدای بالای سرم ایمان اورده بودم که ناخواسته استین هام رو بالا زدم ...

 وضو گرفتم وتو تاریکی شب وخفقان خونه ام قامت بستم ..

با تیکه مهری که از روز اول تو ات واشغالهای خونه مونده بود وبا چادری که مامان شیرین سر سفرهءعقد لطف کرد ورو سرم انداخت ...

التماس کردم وزار زدم ..که خدایا بعد از یک سال مردی مثل حاج رسولی رو سر راهم گذاشتی تا بفهمم هنوز به فکرمی ..

 ولی حالا ازت میخوام همه چیز برگرده به سرجاش ..قول میدم از گرسنگی بمیرم ولی لب به گله باز نکنم ..فقط همین یه بار با دلم راه بیا ...

آبروی بنده های خوبت رو نبر ..نفهمیدم کی روی زمین خوابم برود ولی با باز شدن در ونوری که توی چشمهام زد بیدارشدم ..صبح شده بود وخورشید وسط اسمون ..

صدای پوزخند سپهر باعث شد از رو زمین بلند شم وخیره بشم به دهنش تا لب باز کنه ...تا حرف بزنه ..تا خدابهم ثابت کنه که هنوز براش مهمم ...

 اصلا من نه ..حاج رسولی براش مهمه ...آبروی بنده اش براش مهمه ..

-پاشو یه چایی بریز گلوم خشک شده .

 مثل فشنگ از جا پریدم ..حاضر بودم تا قلهءقاف برم وهرچی میخواد براش بیارم ..فقط بفهمم چی بین سپهر وحاج رسولی گذشته ..

مثل فرفره دور خودم میچرخیدم ..چایی دم کردم ولیوان رو تو سینی گذاشتم وعاقبت با دست وپای لرزون ..جلوی سپهر خم شدم وسینی رو با قندون داخلش جلوش گذاشتم ..ازش فاصله گرفتم وتکیه دادم به دیوار وزانوهام رو تو بغلم گرفتم ..

 چشم دوختم به لبهاش که حالا با خونسردی جرعه جرعه چایی مینوشید..

تمام چایی رو که زیر نگاه ریز بینش به من خورد ...سکوت رو شکست ...

-این حاجی دم کلفت رو از کجا گیر اوردی ..؟

گیج شدم انتظار هرحرفی رو داشتم جز این ...

-باهاش تصادف کردم ...

 سپهر با سرانگشت فکش رو خاروند ...

-چه تصادف میمون ومبارکی ...پس شانست زده نه ...؟

نمیفهمیدم چی میگه ..شانسم زده ..؟این چه ربطی به اون شکایتی که سپهر میخواست از من وحاج رسولی بکنه داشت ..؟

-باهاش حرف زدم ..خرش خوب میره ..با هم توافق کردیم که از فردا بری سرکار ...

توافق کردن ..؟سپهر وحاج رسولی به تفاهم رسیدن ...؟سرچی ..؟سپهر در ازای اینکه بهم حق کار کردن بده ...حق این رو که برای شکمم کار کنم چی از حاجی خواسته بود ..؟

 ازش چی میخواست که علارغم تمام لجاجت هاش حاضر شده بود برم سرکار ...؟

-ازش چی خواستی سپهر که حاضر شدی برم سرکار ؟...اون هم تویی که میخواستی ازم من واون بندهءخدا شکایت کنی ..؟

نیشخندی زد 

-این چیزهاش به تو مربوط نیست فقط بدون به نفع امه که فعلا بری تو اون کارخونه جون بکنی ...فکر کنم خیلی خوشحالی نه ...؟از اول هم دلت میخواست بری سرکار ...

-سپهر جواب من رو بده ..چی ازش خواستی ..؟چه کلاهی سرش گذاشتی .؟

لبخند سپهر باعث شد دست وپام ضعف بره ...

-گفتم که اونش به تو مربوط نیست ..یه معاملهءپا یا پای کردیم ...اون یه کاری برای من کرد من هم اجازهءکار بهت دادم ...

عصبانی شدم وخون تو رگهام جوشید ..حاضر نبودم به خاطر شکم خودم حاج رسولی مجبور به کاری بشه مطمئن بودم اونقدر به دل سپهر راه اومده که سپهر از خیر شکایت گذشته ..

-نمیخواد ..دیگه نمیخوام برم سرکار ...بهش میگم که همه چی رو بهم بزنه ..

سپهر غرید ..

-تو غلط میکنی ..استین سرخود شدی ؟...حرفهای ما مردونه بوده وبه ناقص العقلی مثل تو ربطی نداره ...

-سپهر ..

-بسه دیگه ارکیده ..از فردا میری سرکار وخرج خودت رو درمیاری ..چون من دیگه یه پاپاسی هم کف دستت نمیذارم ..

-نمیتونی اینکاروکنی ..تو وظیفته که بهم نفقه بدی  ...

-چرا خیلی خوب میتونم ..تو هم تا دلت میخواد میتونی پله های دادگاه رو گز کنی واخر سر هم به جایی نرسی ..یادت که نرفته اون بار هم میخواستی ازم دیه بگیری که تیرت به سنگ خورد ...

-خودت میدونی که اون بار نخواستم پیگیر ماجرا بشم ...وگرنه صد دفعه با کمربند زدی وکبودم کردی ..

-اره خب... راست میگی همون بهتر که دیگه دنبال جریان نرفتی وگرنه من میدونستم وتو ...

-چه جوری اینقدر نامرد شدی ..؟

-نامرد بودم عزیزم ..تو دیر شناختی ..

-جواب خدا روچی میدی ..؟

-تو به اونش کاری نداشته باش ...از فردا به فکر کارکردن تو اون کارخونه باش ..موفق باشی عزیزم ..

از جا بلند شد ومیون دلشوره وناراحتی من از اطاق زد بیرون ..

نمیدونستم این معامله ای که سپهر تا این حد ازش راضی بود چی بوده ..هرچی که بود دلشوره ام رو بیشتر میکرد ودلم رو غصه دار تر ..

هرطوری که شده باید با حاج رسولی حرف میزدم ..همون لحظه پاشدم ومانتو تن کردم ورفتم سرکوچه ...

 با دست لرزون کارت تلفن رو زدم وشمارهءکارخونه رو گرفتم بعد از کلی جواب پس دادن اخر سر تونستم صدای حاج رسولی رو بشنوم ..

-سلام بابا جان ..حالت چطوره ...بهتری .؟

بدون اینکه حواسم باشه که بهش سلام نکردم با بغض گفتم ..

-حاج رسولی ..چی به سپهر دادید که قانع شد ..؟

سکوت اون ور خط دل اشوبه ام رو بیشتر کرد ..

-چرا اینقدر بی تابی دخترم ؟...اون چیزی که میخواست بهش دادم تا ازادت بذاره ..حالا هم میتونی به درست برسی ...از این به بعد سپهر نمیتونه اذیتت کنه ..

-حاج رسولی ...

-دخترم دیگه نگران چیزی نباش همه چی حل شده .از فردا با خیال راحت بیا سرکار ..

-ولی به چه قیمتی حاج رسولی ؟...میدونم خواستهءسپهر اونقدر بزرگ بوده که حاضر به همچین کاری شده ...

-بسه بابا جان ...قضیهءمعاملهءمن وسپهر رو ول کن ..فعلا به این فکر کن که دوباره میتونی درست رو بخونی وسرکار بیایی ..فردا منتظرتم دخترم ...

امروز هم حاج خانم میاد دیدنت ..دل نگرونت بود ..

-چه جوری جبران کنم حاج رسولی؟ ...چه جوری ...؟

-همینکه دلت خوش باشه وخدا راضی برام بسه ...تو هم مثل فاطمهءمن ..برو دخترم ..حالا دیگه میتونی کم کم روی پای خودت وایسی ..خدا فراموشت نکرده بابا جان ..

دل گرم شدم واشک به چشمم نشست ..

-خانم زودتر میخوایم تلفن کنیم ..

-برو باباجان فردا منتظرتم ..

عصر که حاج خانم به دیدنم اومد حتی شرم داشتم تو روش نگاه کنم ..ولی ساجده خانم اونقدر مهربون بود ...که حتی به روم نیاورد که حاج رسولی چه بهای سنگینی برای کار کردن وازادی نسبی ارکیده پرداخت کرده ..

-ساجده خانم .؟

-جانم ارکیده جان ..؟

با تردید پرسیدم ..

-حاج رسولی ...چه معامله ای با سپهر کرده ...؟

چشمهای مهربونش رو بهم دوخت ..

-معامله ..؟چه معامله ای دخترم ...؟

-سپهر از حاج رسولی چی خواسته که حاضر شده برگردم سرکار ...؟

-نمیدونم ارکیده جان ...این ها حرف مردونه است بیا راجع به خودمون حرف بزنیم .. ..

-ساجده خانم ..شما میدونید نه ...؟

مطمئن بودم که حاج رسولی همه چیز رو براش تعریف کرده ولی اونقدر خانم بود که حتی نمیخواست حرفی بزنه ..

سکوتش مطمئنم کرد ...نمیخواست دروغ بگه ..

سرم رو گذاشتم روی زانوش 

-باشه نگید ..نمیخوام مجبورتون کنم ...ولی بدونید که تا عمر دارم مدیون شما وحاج رسولی هستم ..

-این جوری نگو دخترم ...ماها وسیله ایم ...این خداست که بهت نظر داره ...

موهای روی پیشونیم رو کنار زد که گفتم ..

-ساجده خانم ..

-جانم چلچلهءمن ...

-میخوام یه چادر بدوزم ...

دستش روی سرم ثابت موند ویه لبخند شیرین روی لبهاش نشست ...

-باشه عزیزم خودم برات میدوزمش ..اتفاقا یه قواره چادری اعلا دارم که از مکه خریدم 

سر از روی زانوش برداشتم ...

-نه ساجده خانم میخوام خودم با اولین حقوقم بخرم ..

-حالا تو صبر کن من این بار برات بدوزم چادر بعدی رو خودت با حقوقت بخر ..

-ولی ساجده خانم ..

-ولی بی ولی پرستوی من ..بذار ثواب دوختن اولین چادرت رو من ببرم ..

-اخه نمیتونم این محبتتون رو جبران کنم ..

-کی خواست تو جبران کنی ..؟ولی اگه میخوای جبران کنی بهم بگو چی شد که میخوای چادر سر کنی ..؟

دوباره سرم رو روی پاهاش گذاشتم ...

-نذر کردم ..دیروز که سپهر اومد وگفت میخواد از حاج رسولی شکایت کنه دست به دامن خدا شدم که آبروی حاج رسولی رو به خاطر بندهءناخلفی مثل من نبره ..

نذر کردم که اگه این مصیبت از سر حاج رسولی بگذره ...برگردم به سمتش ...آدم بشم ..

قطره اشکی روی پیشونیم افتاد ...دریای محبت ساجده خانم به غلیان افتاده بود ...

-از خدا ممنونم که دختر دل پاکی مثل تو نصیبم کرده ..قلبت پاکه عزیزم ...برگشتنت به اغوش خدا مبارک ...

***

چادری که ساجده خانم برام اورد بوی خدا میداد ..بوی خاندان حاج رسولی ...سرکردم واشک ریختم ..

 همینکه بعد ازیک سال الغوث الغوث ..وطلب بخشش... خدا حاج رسولی وساجده خانم رو سرراهم گذاشته بودم برام کفایت میکرد ..حالا دیگه میدونستم فراموشم نکرده ..بخشیدتم ..

ساجده خانم یه هدیهءدیگه هم برام داشت ..یه سجاده وچادر نماز زیبا که بوی گلاب ویاس میداد ...بوسه زدم به دستهای زبر ساجده خانم 

و خدا رو از ته دل به خاطر این محبتش شکر کردم ..وجود ساجده خانم وحاج رسولی اونقدر برام عزیزبود که حالا به حرمت همون مهربونی هاشون دوباره به اغوش خدا برگشته بودم ..

روز اولی که بعد از یک هفته با چادر به سر کار رفتم وامیرحافظ من رو دید هیچ وقت فراموش نمیکنم ..

اون نگاه پراز نفرت ..اون نگاهی که بهم ثابت میکرد امیرحافظ بیشتر از قبل باهام سرناسازگاری میذاره 

 ومن اصلا نمیدونستم که چه هیزم تری بهش فروختم که تا این حد ازم نفرت داره ...»

ساعت پنج بود ومثل هرروز هفتاد تا بورد من اماده ...همه عالی ..همه بی نقص ...

-بازهم که ده تا بورد بیشتر اماده کردی ..؟

لبخند شیرینی به نرگس زدم ...

-بالاخره یه روزی منم میشم مونتاژ کار ثابت ..حالا ببین کی گفتم ..؟

نرگس چشم وابرویی اومد وبا ناز گفت ..

-خدا کنه ما که بخیل نیستیم ..

-تو عسلی مامان کوچولوی من ...راستی حال جوجه ات چطوره ...؟

نرگس سرخ شد ولب ورچید ..

-هیس ارکیده زشته یه نفر میشنوه ...

اخم تصنعی کردم ..

-واچه حرفها میزنی؟ ..طرف میفهمه مامان یا بابا میشه کل کارخونه رو شیرینی میده ..بعد تو میگی زشته ..؟پاشو پاشو جمع کن برو خونه تا لهت نکردم ..

-دلت میاد؟ من الان دونفرم ...

یه لبخند تلخ رو لبم نشست ..من هم یه روزی جای نرگس بودم ..دو نفر حساب میشدم ...

 ولی حیف ...حیف که نامشروع بود و تو اون لحظه ای که ثابت شد وجود داره ...پدری نداشت که مراقبش باشه ...

 تا اطرافیانم اونقدر طوفانی نشن که بهش رحم نکنن ..به کوچولوی در بطنم ..حتی اجازهءنفس کشیدن هم ندادن ..

هرچند که از مرگش هنوز عزادارم ...هرچند که هنوز گاهی وقتها حرکت مار ماهی مانندش رو حس میکنم وزیر شکمم نبض میگیره ..ولی خداروشکر میکنم که بردتش ..

اگه بود ..اگه نفس میکشید وهست میشد... اونوقت بود که توهمچین شرایطی علاوه برخودم اون هم زجر میکشید ..یه وقتهایی حکمت خدااینه ..

بردن ..بریدن ..دل کنده ..

(حرف تازه ای برای گفتن ندارم 

در فکرهایم 

زنی زندگی می کند 

که برای روزهای مرده اش کفن می دوزد

و فکر می کنم 

چقدر شبیه شده ام 

به زن چروک توی آیینه 

و چقدر سقف این اتاق کوتاه است!)

-شما وکوچولوت تاج سری ...بریم که زیاد سرپا وایسادن برات خوب نیست ..

-خانم نجفی ...

نفسم به شماره افتاد ..صدای خونسرد وطعنه امیر حافظ مثل صدای ناقوس کلیسا تو گوشم پیچید ..تازگی ها حاضرم خفه بشه وحرف نزنه ...

یا کر بشم ونشنوم که چه جوری طعنه میزنه ..میجزونه ...میشکنه ...

 غرورم رو ...قلبم رو ..شخصیتم رو ..

نرگس با نگرانی نگاهم کرد خوب میدونست که امیرحافظ تازگی ها فقط دنبال شر میگرده ..برگشتم به سمتش ..

-بله اقای رسولی ...؟

-این لیست قطعات رو امضا کنید ...

لیست رو به سمتم گرفت ..بدون اینکه لیست رو ازش بگیرم محکم وقاطع پرسیدم ..

-چرا باید امضا کنم ...؟

دور و ورمون بچه های اطاق مونتاژِ وایساده بودن ..وبه حرفهای من وامیر حافظ گوش میدادم ...این که میون ده پونزده تا مونتاژ کار فقط من باید لیست قطعاتم رو امضا میکردم یه توهین آشکار بود ...

ومن دیگه نمیتونستم به حرمت حاج رسولی دندون رو جیگر بذارم ..

-لیست قطعاتیه که تو این مدت گرفتید .اخر هرهفته باید امضا بشه 

-ولی من همون موقع که قطعات رو گرفتم امضا کردم ..

امیرحافظ با عصبانیت نفسش رو فوت کرد رو صورتم ..

-فرقی نمیکنه این لیست باید امضا بشه ..

مردد نگاهم به دستش بود... نباید اینکار وباهام میکرد ..نباید تا این حد وجه ام رو جلوی بقیهءمونتاژکارها خراب میکرد ..ولی با یه نگاه تو چشمهای خشمگینش خوب میفهمیدم که راه چاره ای ندارم ...

اگه جلوش وایمیستادم کار به حاج رسولی میرسید ودوست نداشتم دوباره شرمندگی رو به خاطر کارهای پسرش تو چشمهاش ببینم ..

دستم رو بلند کردم تا لیست رو بگیرم ولی لیست ..جلوی چشمهای من... مثل پرکاه رو هوا رها شد ..

 لبخند موزیانه ای روی لبهای امیرحافظ نشست که وجودم رو به اتیش کشوند ..

-آخ ببخشید دستم خسته شد ..

خم شدم برش دارم که امیرحافظ گوشهءکفشش رو روی لیست گذاشت ..همون جوری که جلوی پای امیرحافظ خم شده بودم تا بخواد بهم رحم کنه ونوک کفشش رو از رو لیست برداره 

از خودم ووجودم حالم بهم خرود ...ببین به کجا رسیدی ارکیده ..؟

-چی شده ..؟چرا همه وایسادین ..؟

صدای حاجی بود که باعث شد امیرحافظ پاش رو به ارومی ازرو لیست برداره ...دستم هنوز رو برگه بود که صدای عصبانی حاج رسولی برای اولین بار من رو ترسوند ..

-باز اینجا چه خبره ..؟

برگه رو برداشتم وقد راست کردم ..دلم بدجوری شکسته بود ..بار خفتی که روی دوشم سنگینی میکرد پشتم رو خم کرده بود ..

-چیزی نیست حاج رسولی ....لیست رو به خانم نجفی دادم که از دستشون افتاد ..

سرم پائین بود ونگاهم به لیست در دستم ..این جنگ ناعادلانه بود ..واقعا ناعادلانه ..

-بیاید تو دفترم ..هردوتون ..

همون جور با برگهءتو دستم وبغض تو گلوم سربه زیر واروم پشت سر امیرحافظ از میون بچه ها گذشتم وبه سمت اطاق مدیر کل رفتم ..

نگاه نگران نرگس رو جا گذاشتم ورفتم ..

از روی حاجی شرمنده بودم ولی خدا خودش میدونست که من اینبار بی تقصیر بودم ..

درکه پشت سرم بسته شد حاج رسولی کنارم ایستاد وبرگه ءتو دستم رو که به خاطر فشار واسترس گوشهءاون مچاله شده بود از دستم گرفت ..

-جریان این برگه چیه ..؟

امیرحافظ با بی خیال روی صندلی اداری اطاق نشست ..

از اون صندلی خاطرهءخوبی نداشتم دقیقا همون صندلی ای بود که تو اون روز شومی که امیرحافظ محکوم به دزدیم کرده بود روش نشسته بودم ..ومثل یه مجرم بازخواست میشدم ..

-لیست قطعاتیه که ارکیده خانم گرفتن ..

با بی مهری نگاهش کردم ..ولی امیر حافظ خیلی راحت تو صورتم نیشخند زد ..حاج رسولی ما بین من وامیر حافظ وایساد ..

-اولا ارکیده ...نه و... خانم نجفی ..صدا کردن اسم کوچیک اون هم تو محیط کارخونه اصلا کار درستی نیست ..دوما هیچ احتیاجی برای امضا نیست ...

-حاج بابا ..!!

-بس کن امیر حافظ ..من هیچی به تو نمیگم تو داری هرروز بدتر از روز قبل به این دختر بیچاره سخت میگیری ...

نمیخواستم بین پدر وپسر دوری بیفته ..مخصوصا بین حاجی وامیرحافظ ..که میدونستم چقدر بهم علاقه دارن ..بی اراده گفتم 

-حاج رسولی مهم نیست ..

-چرا خانم نجفی ...همین جا باید این مشکل حل بشه ومن میدونم که هیچ کس به اندازهءامیرحافظ مقصر نیست ..

-یعنی چی حاج بابا ..؟اصلا چه اشکالی داره که من از این خانم بابت تمام قطعاتی که استفاده میکنه رسید بگیرم ..؟

-امیرجان پسرم ..چرا درک نمیکنی ..؟درسته که اینجا یه کارخونهءمونتاژ قطعات... ولی خودت میدونی که همهءکسایی که تو این کارخونه کار میکنن ادمهای نجیبین 

-بله درست مثل سرکار خانم نجفی ..

قلبم تیر کشید ..این طعنه رو نمیتونستم تاب بیارم ولی چاره ای نداشتم ...اگه حاج رسولی میخواست تااخر عمر سکوت میکردم ..

 صدای داد حاج رسولی باعث شد یه قدم عقب برم 

-بس کن امیرحافظ ..دیگه شورش رو دراوردی ..اصلا تو از کجا میدونی این دختر دستش کجه؟ ..چرا به همین راحتی به مردم تهمت میزنی ؟..

یه عمر سر سفرهءمن بزرگ شدی... خودم تو دهنت لقمه گذاشتم وگفتم خدا نیاره اون روز رو که خونواده ام به کسی تهمت نا به جا بزنن ..حالا داری تو روش بهش تهمت میزنی ...

امیرحافظ قیام کرد ..

-اره یادم دادید خوب هم یاد گرفتم ... ولی چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است ...سماواتی خودش با جفت چشمهاش دیده که این خانم دزد اومده تو اطاق شما ..

چک هم که رو میز بوده ...معلومه که برداشته اصلا جز این خانم کسی تو اطاق نیومده ..

حاج رسولی با سرانگشت گوشهء چشمش رو مالید 

-گیرم که سماواتی دیده باشه ..باز دلیل نمیشه که بگی کار این دختر بوده ..چرا ندیده رو دیده میکنی پسرجان ؟..بعد هم هرکی اون چک رو دزیده دیگه به دردش نمیخوره ..دیگه این همه دعوا ومرافعه نداره 

-داره حاج بابا... داره .. مهم این نیست که دیگه چک به دردش نمیخوره مهم نفس کاره .. مهم نیت شه .. این خانم دزده ..

اصلا من از این زن بدم میاد ..متنفرم ..از ادا اصول هاش ..از ظاهر فریبکارش ..از چادرش که درست فردای اون ابروریزی ای که شوهرش تو کارخونه راه انداخت..

حاج بابا چرا چشمهاتو وانمی کنی ...این زن اومده تلکتون کنه ..اومده داروندارتون رو به یغما ببره ...

-بسه امیرحافظ بسه ..

تمام مدت سکوت کردم ولی دیگه نتونستم ..نتونستم ونالیدم ..

-تروخدا دعوا نکنید ..تقصیر من بود حاج رسولی .. به خاطر من با هم دعوا نکنید..

امیرحافظ بُرنّده به سمتم برگشت وبا تحقیر گفت ..

-به خاطر تو ..؟تو اصلا ارزش نداری که بخوام راجع بهت حرف بزنم ..مشکل اینجاست که پدر سادهءمن همه چیزش رو به پای توی هر.زه داده ورفته ..

صدای سیلی محکم حاج رسولی توی اطاق پیچید ..بی اختیار یه قدم به سمتشون برداشتم وبا بهت زمزمه کردم ..

-حاج رسولی ..

دستهای مشت شدهءحاج رسولی وصورت مبهوت امیرحافظ دلم رو خون کرد ..(دیدی ارکیده ..؟دیدی بالاخره شرت دامن این خونواده رو هم گرفت ..؟)

حاج رسولی درحالی که دستهای مشت شده اش میلرزید زمزمه کرد ..

-من همچین پسری تربیت نکردم ..پسری که بی جهت به دیگرون همچین انگی بچسبونه ..

امیرحافظ به سمتم برگشت وبا نفرت تو صورتم خیره شد ..

-حاج بابا اشتباه کردی ..اشتباه کردی که به خاطر این دختر که خودت هم میدونی کیه وچی کارست تو صورت تک پسرت سیلی زدی ...

حاج بابا با قاطعیت میگم که این زن یه آشغاله ..لنگهء مینا وریحانه ...کسی که قبل از ازدواجش به پسر مردم پا میده وتا حدی پیش میره که بچهءنامشروعش دستش و رو میکنه لیاقت این طرفداری رو نداره ...

بد کردی حاج بابا ..حقش نبود که من رو به این زن خراب بفروشی ..

تو یه لحظه از کنارم گذشت ومن وحاج رسولی رو تنها گذاشت ..

امیرحافظ بعد از گفتن تمام حقیقتی که سعی کرده بودم تو تمام این مدت پنهانش کنم رفته بود وحاج رسولی رو با شونه های خمیده ومشت های درهم جا گذاشت ..

اونقدر وضعیتم بهم ریخته بود که حتی اشک هم نمیتونست ارومم کنه ..حاجی با سنگینی خودش رو روی صندلی انداخت ..

با درد تو دلم نالیدم

 ( دیدی شرمنده شدم ..دیدی رابطهءپدر وپسر رو خراب کردم ...؟)

بیشتر از این صبر نکردم تا خردشدن بیش از حد حاجی رو ببینم ..خودم خراب کرده بودم خودم هم باید درستش میکردم ..تو این وسط ارکیدهءپیشونی سوخته چیزی برای از دست دادن نداشت ..

دروبازکردم وبا تمام سرعتی که داشتم به سمت پارکینگ کارخونه راه افتادم باید امیرحافظ رو برمیگردوندم ..باید همه چیز رو از نو میساختم ..من مدیون حاجی بودم واین تنها کاری بود که در برابر محبت های حاجی میتونستم انجام بدم ..

از دور امیرحافظ رو که به سرعت به سمت پله های کارخونه میرفت دیدم ..

نفسی برام نمونده بود ولی باید بهش میرسیدم ..باید همه چی رو تموم میکردم ..

 پله ها رو با سرعت پائین رفتم صدای انعکاس کفش هام تو خلوتی ساختون کارخونه میپیچید ..

اطاق مونتاژ رو هم رد کردم وچند قدم مونده به امیرحافظ صداش کردم ..

-امیرحافظ ...

وایساد ..شاید برای چند لحظه ولی دوباره به راه افتاد ..همون ایستادن اندک هم باعث شد تا بهش برسم ..وجلوش قدعلم کنم ..

تا بهش رسیدم غرید ..

-چیه ..؟حرف دیگه ای هم مونده که بارم نکرده باشه ..؟نکنه دیدن این سیلی کَمِت بوده ومیخوای برگردم تا یه بار دیگه هم سیلی بخورم تا روح وروان جنابعالی اروم بشه ..؟

همون جور که نفس نفس میزدم دستم رو به معنی صبر کن جلوی سینه اش گرفتم ..

-صبر کن ....تو اشتباه ..میکنی ..برگرد ....نباید از ..دست حاج ..رسولی ..عصبانی بشی ..

-انتظار داری باور کنم نیتت خیره؟ ..تویِ کثافت... کاری کردی پدری که سی ساله جز محبت کاری نکرده ...دست روم بلند کنه ..توی هرزه ..با اون قدم نحست رابطهء من وخونواده ام رو به گند کشوندی ..دیگه چی میخوای ...؟

قلبم اتیش گرفت ...اشک تا پشت پلکهام میومد ومیرفت ..چه جوری میتونست به این راحتی بهم بگه هرزه ...؟

 هرچند که بودم ...منی که قبل از ازدواج تن به یه رابطهءنامشروع داده بودم غیر از این اسم دیگه ای نداشتم ..

-خواهش میکنم ...تو نباید با حاج رسولی دعوا کنی ..تقصیر از منه ...مقصر اصلی منم ...اصلا...اصلا میرم ..قول میدم برم ودیگه من رو نبینی ..ولی با حاج رسولی اینکار ونکن ..

با تنفر وفک منقبض شده جوشید 

-فکر میکنی با رفتنت چیزی حل میشه ..؟اون قدر تو زندگیمون نفوذ کردی ومثل یه زالوخونمون رو مکیدی که دیگه نمیتونیم از شرت خلاص شیم ..

-چرا ...میرم ...قول میدم ...که برم ..

-چه فرقی برام داره که بری ...دوباره حاجی میاد سراغت وبا منت برت میگردونه ...

-اگه این دفعه هم حاجی بیاد دیگه نمیام ...قول دادم امیرحافظ ...

چشمهای امیرحافظ درخشید ..

-واگه برگشتی چی ...؟

-قول بهت میدم نه فردا ونه پس فردا ...دیگه من رو نبینی ..

امیرحافظ ارومتر از لحظهءاول شده بود ..ولی من دل مرده تر از قبل ..حالا دیگه حتی نمیتونستم حمایت حاج رسولی رو هم داشته باشم ..

همون جور که بغض تو گلوم نشسته بود ازکنارش گذشتم وگفتم ...

- با اینکه تو تمام این مدت بی جهت من رو له کردی واز نابود کردنم لذت بردی ..

 با اینکه سه ساله اصلاح شده ام وتو بازهم بهم انگ میچسبونی ..با اینکه میدونم اون شوهر نامردم صد برابر حرفهای بدتراز این راجع به من زده .. 

ولی بازهم ازت میخوام حلالم کنی ...من رو به خاطر صدماتی که ناخواسته به زندگیت وارد کردم ببخش ...ببخش که من هم تو رو به خاطر تموم ازار هات بخشیدم ..

سنگین بودم وسنگین تر شدم ..خدایا به خاطر رضای بنده ات از زندگیم گذشتم ..حالا دیگه فقط من موندم وتو ..تویی که تو این دو سال حاج رسولی رو مثل یه فرشتهءنجات سرراهم گذاشتی ..ونجاتم دادی ..حالا دیگه حاج رسولی رو هم ندارم ..

سنگین وخسته از پله ها بالا رفتم ..حالا باید با حاج رسولی حرف میزدم ..

یه تقه به در زدم وبه ارومی وارد شدم ..حاج رسولی همچنان بی جون وبی حال روی صندلی نشسته بود ..دستش روی قلبش بود ونگاهش به موزائیک های لکه دار کف اطاق ..

دلم از اون همه غم تو صورتش گرفت ...واقعا حق حاج رسولی نبود که این جوری پسرش رو از دست بده 

-حاج رسولی ...؟

-دیدی دخترم؟ ..دیدی دست پرورده ام رو که کلی بهش افتخار میکردم ..؟

سربلند کرد ..وبا بار غمی که روی دوشش بود نالید ..

-خدایا!! کجا رو کج رفتم که پسرم به اینجا رسید ؟..

اشک پشت پلک چشمهام جمع شده بود ولی بازهم سکوت کردم ..الان وقت گریه کردن نبود ..تمام این دلتنگی وبغض ها بمونه برای شب وخلوت خونه ام ..

-تقصیر از من بود حاج رسولی ..اشتباه از من بود ..

-نه نبود ...تقصیر تربیت من ومادرشه ...شاید هم تقصیر ریحانه ...

-شرمنده اتونم حاج رسولی ..قول میدم برم ودیگه من رو نبینید ..

-چی میگی بابا جان ..اینها تقصیر تو نیست ...

-چرا حاج رسولی قدم نحس من بود که زندگیتون رو خراب کرد ..حاج رسولی برای اخرین بار ازتون یه خواهشی دارم ..

-بگو دخترم ..

-قول میدید هرچی خواستم گوش بدید ..؟

-چی میخوای بابا جان ..؟

-قول بدید حاج رسولی 

-اگه در توانم باشه رو چشمم 

-هست ..فقط کافیه قول بدید که اگه من از اینجا رفتم دیگه دنبالم نیاید ..

-چی میگی ..؟مگه میتونم ...

-حاج رسولی از همون شبی که خدا شما رو سرراهم قرار داد به خداوندیش ایمان اوردم ..فهمیدم که فراموشم نکرده ..

شاید تو همهءاین روزها ازش گلایه کردم... غر زدم... ولی میدونم که بخشیده اتم وهوام رو داره ..حالا هم مطمئنم اگه ازتون جدا بشم بازهم بهم کمک میکنه ..

با التماس بیشتری گفتم 

-حاج رسولی ازتون خواهش میکنم نذارید رابطتون به خاطر من خراب بشه ..

حاج رسولی اهی کشید ...

-اگه رهات کنم اون هم به خاطر تربیت غلط پسرم ...اون دنیا جواب خدا رو چی بدم ..؟

- شما حتی بیشتر از پدر ومادرم به گردنم حق دارید ..مطمئن باشید این منم که نمیدونم با چه زبونی جواب محبت هاتون رو بدم ..

-ولی ...

از ته دل خواهش کردم 

-ازتون خواهش کردم حاج بابا ..اگه واقعا مثل فاطممتون دوستم دارید بذارید به حال خودم باشم ..به امیرحافظ غضب نکنید ..بار عذابم رو بیشتر نکنید ..

-من نمیتونم ..مسئولیت به گردن منه ..

-نه ...مسئول من خداست خودش هم ازم حمایت میکنه ...حاج رسولی ..فقط حلالم کنید ..

-نگو بابا جان ..این تویی که باید من وامیرحافظ رو حلال کنی ...خواستم تکیه گاهت باشم ولی مثل اینکه استخون لای زخمت شدم ...

متاسفانه امیرحافظ ذهنیت بدی پیدا کرده ..وگرنه اون همچین ادمی نبود ...همچین ادمی که تو روی کسی راجع بهش بد بگه ودل کسی رو بشکنه ...

به حرفت گوش میدم ..چون به خدای بالای سرم اطمینان دارم واز طرف دیگه میدونم وجود امیرحافظ به جای خیر... شرِ ..برو بابا جان ..خدا پشت وپناهت ..

حتی برای یه لحظهءدیگه هم واینستادم ...طاقت خداحافظی رو نداشتم ...

قدم هام بی اراده به سمت دراطاق راه افتاد ...دیگه وقت رفتن بود ..وقت دل کندن ..تا ببینم خدا چه تقدیری رو برام نوشته ..به ارومی به سمت اطاق مونتاژ رفتم واز همون درگاهی نگاهی به محیط ساکتش انداختم ..

حتی دل خداحافظی رو هم نداشتم ..چشم برگردوندم به سمت رختکن سوت وکور کارخونه ..داشتم قدم به قدم ..دل میبریدم ..

(پرم از بغض!

بغض هایی که نمی شکنند…

بغض هایی که همانند جلادی گردنم را گرفته اند

و می خواهد مرا خفه کنند!

پرم از بغض هایی بی رحم…)

دست وروم رو برای بار اخر شستم ولباسهام رو عوض کردم ...تمام وسائلم رو تو یه پلاستیک جا دادم وکلید رو روی در کمد باقی گذاشتم ..

بدون اینکه نگاه اخر رو به اطراف بندازم از رختکن بیرون اومدم ..واز پله ها سرازیر شدم ...دستم رو رولبهءنرده کشیدم ونفس گرفتم ..

خدایا این بار به اعتبار تو دل بریدم ..میدونم که اگه بخوای به اشاره ای زندگیم رو درست میکنی ..پس پناهم باش تو این بی پناهی ..

اقا یاور رو که دیدم دلم گرفت ...

-سلام خانم نجفی بیاید حاج رسولی گفتن برسونمتون به خونه ..

دلم اتیش گرفت ..حاج رسولی حتی تو این لحظه های اخر هم به فکرم بود ..

درماشین رو باز کردم اما موقع سوار شدن چشمم تو نگاه امیرحافظ قفل شد ..نمیدونم تو نگاهش چی بود ..ولی مطمئنا اون خوشحالی ای که فکر میکردم با رفتن من به وجودش تزریق میشه نبود ..

انگار اون هم فهمیده بود که لحظهءوداع رسیده وحالا دیگه ارکیده هیچ خطری براش نداره ..

نگاهم رو ازش گرفتم وسوار شدم ..ودل دادم به این تقدیر نوشته شده ..به این پیشونی نوشتی که میگفت اینجا دیگه جای ارکیده نیست ..

 وقتشه که بره ودست از سر زندگی اروم وبی دغدغهءحاج رسولی برداره ..اون هم به جبران تمام محبت هاشون ..

 حالا وقت اون رسیده بود که حداقل گوشه ای از محبت هاشون رو جبران کنم ..تا حدقل پیش خودم وخدای خودم شرمنده اشون نباشم ..

اشکام رو دوباره پس زدم ..

چقدر دل بریدن سخت بود ..خدایا با وجود همهءاین نامهربونیهای امیرحافظ وتحقیرهایی که شدم بازهم شکرت ..

ماشین اقا یاور که سرکوچه وایساد چشم بازکردم ..

-خانم نجفی رسیدیم ..

-مرسی زحمت کشیدید ..

-خواهش میکنم ..

دست رو دستگیرهءماشین گذاشتم وگفتم

-بدی خوبی دیدید حلالمون کنید اقایاور ..

-این حرفها چیه خانم نجفی سرتون سلامت ..من از چشمهام بدی دیدم از شما ندیدیم ...

-لطف دارید به دخترتون سلام برسونید ..با اجازه ..

با دلی سنگین از ماشین پیاده شدم قدم هام یاری نمیکرد به اون دخمه پا بذارم ..ولی چاره ای نبود ..اون قفس سوخته تنها پناه ارکیده بود ..

کلید انداختم وسنگین وخسته از پله ها بالا رفتم ..با اینکه خودم خواسته بودم ..با اینکه توکل کرده بودم به خدا وبریده بودم... ولی دل تنگ بودم ..افسرده بودم ..

در اطاق رو بازکردم وهمونجا گوشهءدخمه ام پناه گرفتم ..از صبح ریخته بودم تو این دل وامونده ام وحالا وقت عقده گشایی رسیده بود ..

اشکام دونه به دونه سرازیر شد برگشتم به سمت طاقچهءکوچیک گوشهءاطاق وکتاب دعام رو برداشتم ..

شروع کردم به خوندن جوشن کبیر ..شاید که با زمزمهءاسامی خدا دلم اروم بگیره وبازهم قد راست کنم برای نگه داشتن باقی زندگیم ..

(منزهى تو اى که نیست معبودى جز تو فریاد فریاد بِرَهان ما را از آتش.. اى پروردگار)

دعا که تموم شد ..کمی اروم شده بودم ..هرچند که دلم برای حاج رسولی وساجده خانم وفاطمه به قد دنیا تنگ شده بود ..ولی دیگه همه چی رو سپردم دست خودش واروم گرفتم ..

اشکی نمونده بود بریزم ..دردی هم نبود ..تو خلاءبودم ..خنثی وبدون درد ..

-ارکیده ..ارکیده بیا مهمون داری ..

چشم بازکردم ..مهمون؟ ..کیه این مهمون ناخونده ..؟

یعنی حاج خانمه ..؟نه... فکر نکنم ..ساجده خانم که مهمون نیست ..بعد هم حاجی قول داد که دیگه سراغم نیاد ..

چادر نمازم رو کشیدم رو سرم وقدم تو پله ها گذاشتم ..دو تا پله رو پائین رفتم وپاگرد رو پیچیدم که با دیدن یوسف گم گشته ام اشک تو چشمهام نشست ..نفسم بند اومد ..زمزمه کردم 

(آمدی جانم به قربانت ....)

اشکم چکید رو گونه ام ...

(ولی حالا چرا ..؟؟؟؟)

سر بلند کردم به سمت سقف خونه ام ..همون جایی که مطمئن بودم معبودم نشسته وداره نگاهم میکنه ..

ممنونم خدا . ای مُنْتَهَى الرَّجَايَا(ای منتهی امیدها ) ..الحق که برازندهءاین صفاتی ..

صدای زمزمهءمهمون ناخونده وخونده ام باعث شد تا دوباره بهش خیره بشم .. ..

-ارکیده ..

دست وپام ضعف رفت ...اروم نشستم رو پله وزمزمه کردم ..

-جان ارکیده ...اومدی امیدجان ..ولی چرا اینقدردیر ...؟

اشک هام جلوی دیدم رو گرفته بود 

-اره دیر اومدم ولی اومدم ..

-طاقتم از دستم رفت ..ارکیده پژمرد ..حالا اومدی ..؟

-اومدم عزیزم..برگ گلم ..اومدم ..

دستهاش رو به سمتم دراز کرد که با ته مونده نایی که برام مونده بود از پله ها سرازیر شدم وپناه بردم به اغوشی که سه سال تموم ازش محروم بودم ..چقدر دل تنگ این اغوش اشنا بودم ..خدایا ممنونم که خدائیت روبازهم بهم ثابت کردی ...

(صدای

 خنده خدا را می شنوی ...!؟

 دعاهایت را شنیده

 ..

 و به آنچه محال می پنداری

 می خندد ...)

فصل دوم (عطر ریحان بوی خوش بهار نارنج)

 "امیرحافظ "

«سه سال قبل » 

درپارکینگ رو که باز کردم یه نفر با صدای ملایم وارومی صدام کرد ..

-سلام امیر آقا ...

برگشتم به سمت صدا ..ریحانه دختر همسایه بود که به تازگی ساکن خونهءنقلی وکوچیک بغل خونمون شده بودن ..

به محض دیدنش سرم رو پائین انداختم ..یکی دوباری برای گرفتن وسائل دم خونه اومده بود ومامان مثل همیشه با خوش رویی به استقبالش رفته بود ..

اینبار هم دست خالی نیومده بود ویه کاسه اش رشته که بوش هوش از سر ادم میبرد تو دستهاش بود ..

نگاهم رو به پائین چادر گلدار وسفیدش دوختم وگفتم ..

-سلام از ماست ...بفرمائید 

-براتون آش نذری اوردم ..

صدای ظریف دختر بیش از حد نرم ولطیف بود ..زیرلب استغفراللهی گفتم وبا دست به سمت خونه اشاره کردم ..

-لطف کردید ..خدا قبول کنه ..بفرمائید حاج خانم هستن درخدمتتون ..

به سمت در رفتم وتک زنگی زدم ..دراصلی حیاط رو هم با کلید باز کردم که صدای مامان تو گوشی پیچید ..

-چی شده امیرحافظ ...؟

-دختر خانم همسایه بغلی اومدن ...زحمت کشیدن اش نذری اوردن ..

-خوش اومدن بفرماتو دخترم ..

محترمانه با دست اشاره کردم ..

-بفرمائید ..زحمت کشیدید ..

-خواهش میکنم چه زحمتی ..نوش جونتون ..

همون طور که مصرانه سعی میکردم نگاه رو به جز نوک کفش هام یا احیانا فضای اطرافم به جایی ندوزم ادامه دادم .

-اگه اجازه بدید بنده مرخص میشم ..

-خواهش میکنم به سلامت ..

با خداحافظ کوتاهی با عجله به سمت ماشین رفتم وبالاخره زانتیای بابا رو از پارکینگ دراوردم ..

همون جور که دنده میدادم نگاهی تو ائینه ءماشین به ظاهر موجهم انداختم ..بین دوستهام من تنها کسی بودم که شدیدا به پدرم وخدایی که میپرستید اعتقاد داشتم وهمیشه به عقایدم میبالیدم 

با وجود تمام سنگهای جلوی راهم یا حتی دوستهایی که تو زندگیم میومدن ومیرفتن بازهم از راه حاج بابا وخدای بالاسرم منحرف نمیشدم ..

من ایمان به خوبی خودم ...وخونواده ام داشتم ..دستی روی ریش وسبیل مرتب شده ام کشیدم 

با اینکه این روزها به افراد شبیه به من توهین میکردن وکلمه هایی مثل امل ..ادم فروش ..جاسوس وعصر حجری وهزار تا کنایهءناشایست دیگه میگفتن ..

ولی هیچ کدوم اینها برام مهم نبود ..

من امیرحافظ بودم پسر احمد رسولی ...کسی که من اولین نفری بودم که پشت سرش به نماز میایستادم ..ورو به قبله اش خدا رو ستایش میکردم ..

شاید ساده بودم ...شاید با وجود داشتن اون کارخونهءمونتاژ قطعات الکترونیکی سرمایهءخوبی داشتیم

.ولی خدا میدونست که حاج بابا برای ریال به ریال پولش زحمت کشیده بود ..وباز هم با همین پول زحمت کشیده دست خیلی ها رو گرفته بود ..

پدر من یه مرد به تمام معنا بود ومن از ته دل ارزو داشتم که یه روزی همون طوری که حاج بابا مومن ومعتقده ...من هم باشم ..

نگاهم تو ائینهءماشین افتاد ولبخندی روی لبهام نشست ..من با وجود این ظاهر معمولی واین زندگی ای که داشتم راضی وخوشحال وشکر گذار خدا بودم ...

ولی نمیدونستم که همین خدای مهربون ..همین خدایی که همه چیزش رو حساب وکتابه ....

خیلی راحت با چند تا امتحان کوچولو به خوبی میفهمه که بنده اش چند مرده حلاجه وحرفهاش راسته یا دروغ ..

تازگی ها ساعت هفت صبح که میشه تو میون خواب وبیداری .... قلبم بی اراده شروع میکنه به تپیدن ..پلک هام بی هوا باز میشن وچشمهام به سمت خورشید تو قاب پنجره میچرخه ..

نمیفهمم چه جوری تو عرض بیست دقیقه ..اماده میشم وصبحونه خورده ونخورده از پله های حیاط سرازیر میشم ...

ولی همینکه قدم میذارم رو موزائیک های تق ولق حیاط ...قلبم وایسمیته..بوی عطر بهار نارنج تو بینیم میپیچه وقدم هام کند میشن ...

سنگینی نگاهی که مطمئنم از پنجرهءکوچیک طبقهء سوم خونهءهمسایه است نفس کشیدن رو برام سخت میکنه ...

نقل امروز ودیروز نیست یک ماه که هرروز باقدم گذاشتن به حیاط از پشت شیشهءطبقهءسوم ...لمس میکنم بودنش رو ...نگاه خیره اش رو ...

ولی من تو تمام این یک ماه حتی سر بلند نکردم... رو برنگردوندم ..مثل همیشه بی حرف ..بدون لحظه ای مکث در پارکینگ رو به ارومی باز کردم وزانتیای حاج بابا رو دم خونه پارک میکنم تا حاج بابا بعد از یه ربع سر برسه ...

وفقط خود خدا میدونه که من هرروز بیشتر از دیروز دچار میشم ..دچار این سنگینی نگاه ..

(دچار یعنی عاشــــق....

 و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک، دچار آبی بیکران باشد..)

حالا دیگه حس میکنم تو تمام بیست وچهار ساعت شبانه روز... فقط همین یه ربع بیست دقیقه است که میتونم نفس بکشم ...زندگی کنم ..

کاش میشد این جوری نباشه ...کاش میشد وقتی از سر کار برمیگردم خونه ویه وقتهایی ریحانه دختر بزرگهءهمسایه رو تو کوچه میبینم بتونم به راحتی ازش چشم بگیرم ...

کاش این چشمها اینقدر التماس ولابه برای دیدنش نمیکردن ..ای کاش ...ای کاش...؟؟؟؟

*****

بستهءمیوه ها رو برداشتم واز پله های خونهءقدیمی مون بالا رفتم ..حاج خانم امروز سفرهءحضرت ابوالفضل داشت ومیخواست همسایه ها وافراد بی بضاعت رو سر سفره بنشونه ..

در رو با نوک پا بازکردم واز همون دم در صدا زدم ..

-حاج خانم ...ساجده خانم ..یا الله ...بیا که شازده پسرت اومده ..

همینکه وارد سالن خونه که دور تا دور پراز پشتی های کرم رنگ همراه با رویه های گلدوزی شده ...شدم ..با دیدن دختری که چادر سفید فوق العاده اشنایی به سرداشت سرم رو پائین انداختم ..وبلافاصله باشرمندگی عقب نشینی کردم ..

صدای مادر باعث شد سر بلند کنم به سمتش ..هرچند که خیلی سعی داشتم تا نگاهم به دختر چادر به سر که از بوی عطر خوشش به راحتی میتونستم تشخیص بدم ریحانه است نیفته ..

-سلام امیرحافظ بیا تو مادر ..ریحانه جون دختر همسایهءبغلیه ..

بدون اینکه سر بلند کنم به ارومی وبا متانت سلام کردم ..

-سلام امیر اقا ..بفرمائید تو ..ببخشید توروخدا ساجده خانم ..انگار بدموقع مزاحم شدم .با اجازه اتون رفع زحمت میکنم ..

عزیز با همون خوش رویی ذاتیش گفت ..

-نه مادر چه مزاحمتی ..از قول من از مادرت تشکر کن وحتما بهش بگو برای عصری منتظرشم ..

-ایشالله چشم ...اگه عمری باقی بود مزاحمتون میشیم ..

-چشمت بی بلا دخترم ..

من که هنوز بین ایسادن ورفتن مردد بودم به ناچار با همون سر به زیری تعارف کردم ..

-تشریف داشته باشید من مزاحمتون نمیشم ..

صدای شیرینش دلم رو برد ..

-نه امیراقا ...دیگه باید رفع زحمت کنم ببخشید ...راستی ساجده خانم اگه کاری دارید بیام کمکتون ...

-نه عزیز دلم بچه ها هستن ..

-به هرحال من هم مثل دخترتون ..

-زنده باشی ..سلام به مادر برسون ..

-چشم ..

ریحانه از کنارم گذشت رایحهءخوش عطر وبوی ملایم چادرش توی بینیم پیچید .....ناخواسته چشم بستم وهوای اطرافم رو بلعیدم ..تا جایی که تمام منافذ بینیم پراز عطر خوش بدنش شد ..

ولی با فکر به اینکه کار من گناه ِ ...زود استغفار گفتم وبه سمت اشپزخونه رفتم ..هرچند که عطر خوش ریحانه دختر محجوب همسایه به قدری توی هوا پخش شده بود که رهایی از استشمام این عطر امکان پذیر نبود ..

به سرعت میوه ها رو تو اشپزخانه رها کردم وبه سمت اطاقم رفتم ..حس میکردم حتی با ایستادن تو محیط پذیرایی واستشمام عمدی وغیر عمدی این رایحه ...از خودم وخدای خودم ومهمتر از همه سیرهءحاج بابا دور میشم ..

با همون لباسها روی تخت خوابیدم وچشمهام رو بستم ...خدا میدونست که تازگی ها مقابلهءدل وعقلم سخت شده وهربار این عقله که جلوی خواهشهای دل کم میاره وعقب نشینی میکنه ..

این روزهاریحانه که با چادر سفید گل دار سر راهم سبز میشه بدجوری دلم رو به بازی گرفته ..چشم باز کردم وخیره شدم به سقف اطاقم ..

خدایا چه کنم ..این دختر بدجوری تو وجودم ریشه دونده ..

بی اراده بلند شدم وبه سمت سرویس بهداشتی رفتم ..دستم رو زیر اب خنک شیر گرفتم ونیت کردم ووضو گرفتم ..نیت کردم برای ارامش دل خودم ..برای اون چیزی که خدا صلاح میدونه جلوی پام بگذاره ..

با همون دستهای خیس سجادهءکوچیک وپراز معنویتم رو کف اطاقم پهن کردم وقامت بستم ..

(دل من تـنها بـود ،

 دل من هرزه نـبـود ...

 دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

 به کجا ؟!

 معـلـوم است ، به در خانه تو !

 دل من عادت داشـت ،

 که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری

 که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

 دل من ساکن دیوار و دری ،

 که تو هر روز از آن می گـذری .

 دل من ساکن دستان تو بود

 دل من گوشه یک باغـچه بـود

 که تو هر روز به آن می نگری

 راستی ، دل من را دیـدی ...؟!!)

قامت بستم ونیت کردم تا خدا دلم رو اروم کنه ...به راه راست هدایتم کنه ..دوست نداشتم حتی برای یک باره هم که شده از راه حاج بابا عقب بیفتم ..

-الله اکبر 

رکعت دوم بودم که ضربه ای به درخورد 

-مالك يوم‏الدّين.. إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ..

-امیرحافظ مادر ..خوابیدی ..؟

دستهام رو بلند کردم واز ته دل اروزهام رو به زبون اوردم واخر سر دعا کردم که خدا من رو از شراتش جهنم در امان نگه داره ..

در به ارومی باز شد ..همون طور که به ارومی کلمات عربی رو ادا میکردم مادر به کنارم اومد وروی تخت نشست ..تشهد خوندم وسه مرتبه الله اکبر گفتم ..

(ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین امنوا صلو علیه و سلمو تسلیما )

-قبول باشه مادر ..

-قبول حق ..

-چی شده امیرجان این وقت روز نماز میخونی ...؟

با لبخندگفتم 

-مگه باید اتفاقی بیفته که ادم یاد خداش ومحبت هاش بیفته ..

مادر نگاه عمیقی به چشهام کرد 

-من مادرم ..راز نگاه بچه هام رو خوب میفهمم ..چیه که اینقدر درگیرت کرده ..؟

سکوت کردم وتسبیحم رو برداشتم ...

-امیرحافظ.... به من که مادرتم اطمینان نداری ...؟

(الله اکبری گفتم ودونهءتسبیح افتاد )

-نه مادر من این چه حرفیه؟ ...فقط یه مدته که کسل وخسته ام یه چند وقتی به حال خودم باشم حالم خوب میشه ...

-خدا کنه اینی که تو میگی باشه ..

(الله اکبر ..یه دونهءتسبیح دیگه ...)

-همینه مادر من نگران نباش ..

مامان نفسی تازه کرد 

-من برای حرف دیگه ای سراغت اومده بودم .ولی مثل اینکه فعلا حوصله اش رو نداری ..

-این چه حرفیه مادر من ..شما تاج سر منی ..

با دست ازادم دستش رو گرفتم وپشت دستش رو علارغم مخالفتش بوسه زدم ..

-پیر بشی مادر ...عزیز منی ..فقط امیرحافظ ..

-جانم ساجده خانم ..؟

-به نظرت این دختر همسایه هست ...

با اینکه میدونستم منظورش کیه ولی بازهم پرسیدم ..

-کدوم دختر همسایه ..؟

-ریحانه رو میگم ..

-اهان همین خانمی که تو سالن بود وبا اومدن من رفت ..؟

-اره مادر اونجوی که فهمیدم این دختر از تو خوشش میاد ..دختر خوبی هم هست مهجبه ...اروم ..مهربون ..فکر میکنم عروس خوبی برای ما بشه ..

چشم بستم ..با وجود تمام خودداریم قلبم پر شد از عشق ...عزیز راز دلم رو خونده بود وچون میدونست که من ادمی نیستم که بخوام حرفی بزنم .خودش پاپیش گذاشته بود ..

هرکاری کردم نشد که نشد تا اون لبخند رو از رو لبم جمع کنم ...صدای شیرین عزیز تو گوشم پیچید ...

-مبارکه پسرم ایشاالله بختت بلند باشه ..فردا صبح با مادرش حرف میزنم وقت میگیرم ازشون بریم برای خواستگاری ...اگه قسمت هم باشید بله رو هم میدن ...

***

-امیرحافظ ...

-بله حاج خانم ..

-فردا عصربی کار مادر ..؟

-چطور مگه ..؟من بیکار هم نباشم برای شما همیشه وقت دارم ..

-قرار گذاشتم برای صحبت کردن با خونوادهءاقای ربیعی 

بوی عطر بهار نارنج ریحانه دختر سربه زیر ومحجوب همسایه تو بینیم پیچید ..

ترس از رسوایی باعث شد سر به زیر بگم ..

-من کاری ندارم عزیز ...

-خیل خب پس فردا عصری اماده باش که بریم ..دعا کن هرچی صلاح همون بشه ..

عزیز که رفت یک سره رفتم سراغ مهر وتسبیحم ..باید نماز میخوندم واز ته دل دعا میکردم تا نه تنها اون چیزی که من میخوام ..بلکه اون چیزی که به صلاحم هست سرراهم بگذاره ...

قامت بستم والله اکبر گفتم ..از بزرگی ویکتائیش حرف زدم وحمد وستایشش کردم ..

 اخر سر هم بعد از تشهد دوباره سجده کردم ودل دادم به مشیتش ...به حکمی که برام مقدر کرده بود ..

به خدای بالای سرم اطمینان داشتم ..پس چشم بستم و به دنبال تقدیری که نا جوانمردانه برام رقم خورده بود به راه افتادم ..

(من خدایی دارم، که در این نزدیکی هاست

نه در آن بالاها

مهربان، خوب، قشنگ

چهره اش نورانیست

گهگاهی سخنی می گوید، با دل کوچک من، ساده تر از سخن ساده من

او مرا می فهمد)

تو مجلس خواستگاری به همراه فاطمه وحاج بابا وعزیز نشسته بودم ...از وقتی که اومدیم حتی برای یک ثانیه هم چشم از کف اطاق نگرفته بودم وسر به زیر حرف بزرگترها رو گوش میدادم ...

بابا که رشتهءکلام رو به دست گرفت ..ریحانه هم با یه سینی چایی وارد پذیرایی کوچیکشون شد ..

با توجه به موقعیت مالی خوبی که داشتیم شاید میشد گفت تفاوت زیادی از نظر مالی بین ما دو خونواده بود ...

 ولی خدا خودش میدونست که تنها چیزی که برای من وخونواده ام مهم نبود شرایط مالی خونوادهءمقابلمون بود ..

سینی چایی که جلوم گرفته شد ..بدون اینکه حتی نگاه زیر زیرکی ای به ریحانه بندازم سنگین ومقتدر یه فنجون برداشتم ..هرچند که بوی عطر بهار نارنج بیش از حد وسوسه کننده بود ..

با اجازهءپدرهامون برای صحبت های مقدماتی بلند شدیم ..ریحانه با همون چادر سفیدی که شیفتهءتک تک گلهای سرخ وعنابیش بودم جلوتر راه افتاد ودراطاق کوچیکی رو بازکرد ..

-بفرمائید امیراقا ..

همون جور سربه زیر وسنگین گفتم ..

-اول شما بفرمائید ..

ریحانه هم تعارف بیشتری نکرد و وارد اطاق شد ...یه اطاق معمولی که دو تا کمد تک ویه میز توالت مندرس داشت ..بیش از حد ساده به نظر میرسید ..هرچند که حق داشتن

 با وجود داشتن سه تا بچه اون هم تو یه خونهءشصت متری دیگه خبری از تخت و کامیپرتر وکتابخونهءشخصی نبود ...

 ریحانه به پشتی گوشهءاطاق اشاره کرد وبا خجالت گفت ..

-ببخشید دیگه بفرمائید ..

فکرهای جور واجور رو پس زدم وتکیه دادم به پشتی ..ریحانه هم با حفظ فاصله به پشتی دیگهءاطاق شیش متری تکیه داد 

سعی کردم دست از سکوت بردارم تا بیشتر باهاش اشنا بشم ..حالا که قسمت من رو به این سمت کشیده بود وخواستهءدل وعقلم یکی بود باید از این فرصت نهایت استفاده رو میبردم .

تک سرفه ای کردم وگفتم 

-خب اول شما شروع کنید یا بنده شروع کنم ..؟

-شما بفرمائید ..

با اعتماد به نفس وذکر خدای خودم شروع کردم ..

-همون جور که میدونید تو کارخونهءمونتاژ قطعات الکترونیک پدرم کار میکنم ..یه خواهر کوچیکتر از خودم دارم واز زندگیم هم راضیم ..از نظر دینی ادم معتقدی هستم البته نه افراط گرا 

از هرچیزی درحد متعادل استفاده میکنم ..ودوست دارم که همسرم مثل شما حجاب مرتبی داشته باشه ولی اینکه بخوام اجبار کنم نه ...هرکسی حق داره نوع پوشش رو درحد متعادل انتخاب کنه ..

به سمتش برگشتم وبرخلاف دقایق قبل تو صورتش نگاه کردم ..میخواستم عکس العملش رو موقع شنیدن این سوال که مهمترین سوال تو زندگیم بود بدونم ..

-ببخشید این سوال رو به این واضحی میپرسم ..شما نماز میخونید ..؟

ریحانه مکث چند ثانیه ای کرد که باعث شد من هم به فکر فرو برم .

-بله ..

نفس سنگینم رو بیرون دادم ..

-خب خداروشکر چون اگه غیر از این بود متاسفانه باید از حضورتون مرخص میشدم ...من علاقهءزیادی به نماز ونزدیکی به خدای بالای سرم دارم ..اسوه وراهنمای من هم پدرم هستن ..خب حالا نوبت شماست ...یکم از خودتون بگید ..

ریحانه مکثی کرد وبا همون تن صدای شیوا وظریفش که من رو هرلحظه بیشتر از قبل شیدا میکرد گفت .

-اسمم رو که میدونید بیست ودو سالمه ودیپلمه هستم ..شرایط مالیمون طوری نبود که بتونم درسم رو ادامه بدم ..

 من هم مثل شما به دینی که دارم افتخار میکنم وامیدوارم اگه روزی این وصلت صورت بگیره همسر خوبی براتون باشم ..

لبخند گرمی روی لبهام نشست ... این بار نگاهم رو با احتیاط روی صورتش که درحال صحبت کردن بود چرخوندم ...

 این گل خوش بوی زیبا ...جای زیادی تو قلبم بازکرده بود ..

همون شب با بله دادن لفظی ریحانه ..حاج بابا صیغهءمحرمیتی بین من وریحانه خوند وقرار های بعدی رو به هفتهءاینده موکول کرد ..

انگار از اون شب به بعد همه چیز رو دور تند افتاد ..یک هفته با رفت وامد های من وریحانه گذشت وزودتر از اون که بتونم با قاطعیت بگم ریحانه رو شناختم تو یه محضر کوچیک با مهریهءسه دنگ از خونهءپدریم به عقد هم دراومدیم ...

رابطهءمن وریحانه.. تنها دو هفته بعد از خواستگاریم رسما شروع شد ...

من وریحانه محرم شدیم ..محرم دل ودین هم ..خوشحالی بیش از اندازه ای تمام وجودم رو گرفته بود ..ریحانه اولین جنس مونثی بود که محرم دلم شد وتاج سرم ..

روزهای اول به قدری برام دوست داشتنی ودرعین حال لطیف بود که از خوشی زیاد سر به اسمون ها میسائیدم وسجده برزمین میزدم

 واز ته دل این مائدهءزمینی رو قدر میدونستم واز خدا به خاطر این لطفش سپاسگذار بودم ..

قرار عروسی برای شیش ماه بعد گذاشته شده بود تا خونوادهءریحانه بتونن جهیزیه اش رو فراهم کنن ...

هرچند من اونقدر مسخ لطافت وملاحت ریحانه شده بودم که از ته دل میخواستم تمام این شیش ماه میشد یک شب ومن زودتر از سد اون یک شب میگذشتم تا به وصال یارم برسم ..

(چراغها را خاموش کن ، نور نمی خواهم …

نگاهم که می کنی برق نگاهت من را که هیـــــــــــچ ، تمام شب را مچاله می کند …)

واقعا که چقدر احمق بودم ..وخدا چقدر دوستم داشت که این شش ماه رو تو تقدیرم نوشته بود ..

 یه وقتهایی سقف ارزوهای ادم اونقدر کوتاه میشه که اجازه نمیده بدی ها رو ببینی ..تلخی ها رو ...واقعیت های نیمه عریان زندگی رو ..

روز اولی که بعد از عقد بیرون رفتیم هیچ وقت یادم نمیره ..ریحانه اونقدر پر شرم وحیا بود که حتی موقع صحبت کردن هم سرخ میشد 

وحالا که من خیلی راحت میتونستم تو صورتش خیره بشم ونگاهم رو بین اجزای صورتش برگردونم میدیدم که قلبم تند تر از قبل میتپه . 

تو زمین خشک وبایر دلم... ریحانه مثل یه سرو صنوبر قد کشید وریشه دوند وکم کم همه چیزم رو مال خودش میکرد...دل و...دین و..قلبم رو ..

تویه جای دنج تو حیاط باصفای رستوران نشسته بودیم وداشتیم ناهار میخوردیم . 

-امیراقا ...؟

سربلند کردم وبا لذت پرسیدم ..

-بهتر نیست باهام راحت تر صحبت کنی ؟..چند ساعت از عقدمون گذشته وتو هنوز من رو جمع میبندی ..

-خب اخه ..

-اصلا اسم کاملم رو میدونی ..؟

با شرم سر به زیر انداخت ..

-بله میدونم ..

-خب اسم کاملم چیه ..؟اخه همیشه بهم میگی امیر اقا 

یه لبخند کوچیک زد وگفت ..

-امیرحافظ ..

-دیدی اسمم رو گفتی ..طلسم شکسته شد ..دیگه هیچ کاری نداره ریحانه خانـــــــــم ...

به طعنهءدرحرفم خندید که گفتم ..

-خب حالا حرفت رو بزن ..

با تعجب گفت ..

-حرفم ..؟یادم رفت ..

دلم میخواست میتونستم تو بغلم بگیرمش ...ولی دروغ چرا ..میترسیدم ..از این هیولایی که به تازگی تو وجودم به تب و تاب افتاده بود میترسیدم ..

ریحانه اونقدر شیرین بود که نگران بودم مبادا کار دست جفتمون بدم ..مخصوصا که حاج بابا شرفم رو گروه گرفته بود که تازمان ازدواج رسمی مون به ریحانه بیش از حد نزدیک نشم ..

ای خدا ...کاش این شیش ماه زودتر میگذشت 

-ریحانه ..؟

سربلند کرد ولقمه اش روقورت داد 

-بله ..؟؟

-توقعاتت از من چیه؟ ..چی رو دوست داری ..از چی بدت میاد ...؟

با سرچنگال تیکه های جوجه رو توی بشقابش بالا وپائین کرد ...

-توقع انچنانی ندارم ..فقط اخلاق برام مهمه که شما دارید ..

-ولی من ازت توقع دارم ...

با جدیدت تو صورتم خیره شد ...منتظر بود تا براش از توقعاتی که میخوام تو زندگیمون رعایت کنه بگم ...نگاهم تو نگاه مشکی ومعصومش چرخید ..

-بهم قول بده همیشه پشت وپناه هم باشیم ..وهر مشکلی که بود اول به خودم بگی ...ریحانه من وتو دیگه دو نفر نیستیم ..بلکه ما یه خونواده هستیم ..

 هرحرفی ...سخنی ..مسئله ای باید تو خودمون حل بشه ..از هرکی ناراحت شدیم باید به همدیگه بگیم ..

 ازت توقع دارم به من نه به عنوان یک مرد یا یک شوهر ...بلکه به چشم یه همسر یا یه دوست نگاه کنی ...

من وتو سالهای درازی روباید درکنار هم طی کنیم تو این راه خیلی اتفاقها میوفته ..قهر واشتی ها ..تفاوت نظرها ..اختلاف ها ..ولی قول بده هیچ وقت تنهام نذاری ..کنارم باشی وهمپای راهم ..

من هم از ته دل بهت قول میدم درهمهءموارد زندگیم با تو مثل یک شریک واقعی برخورد کنم ..هرچیزی که دارم در طبق اخلاص بذارم وپیشکشت کنم ..

با نیرویی که از قلبم سرازیر میشد دستش رو تو دستم گرفتم ..لذت وارامش قلبم رو پرکرد .

-همه چیز من مال تو ...تو فقط هم پام باش ...مرد ومردونه ..صاف وصادق ..دیگه هیچی ازت نمیخوام ..

لبخند ریحانه دلم رو اروم کرد ..مطمئنم کرد ..نرمی ولطافت دستهاش قلبم رو نوازش کرد ..

 حالا میفهمم که تا به حال چه اشتباهی کردم که خودم رو از این منبع ارامش دور کرده بودم ...

-مطمئن باش امیرحافظ ..بهت قول میدم که تو همهءمراحل زندگی کنارت باشم ..سنگ صبورت ..این رو از ته دلم بهت قول میدم ..

اون روز شیرینی وقوت قلبی به دلم سرازیر شد که تمام وجودم رو گرفت ..اینکه بعد از مدتها همپای راهم رو پیدا کردم ..

 اینکه خدا بهترین مشیت رو سر راهم قرار داده ...من مردونه وپا برجا به قولم عمل کردم ..اما ریحانه ...؟ریحانه همپای راهم نبود ...یا شریک درد هام ..

 ریحانه یه نسل با من تفاوت داشت ..چیزی که بعد ها فهمیدم ..بعد از پا گذاشتن مینا به زندگیمون ..

***

-وای امیرحافظ چقدر اطاقت قشنگه ...

یه لبخند به هیجانش زدم 

-از اطاقم خوشت میاد ؟..دوستش داری ..؟

از کنار سجاده ام که گوشهءاطاق پهن بود گذشت وبه سراغ لب تابم رفت ..

-وای تو لب تاب داری ..؟

چنان با ذوق وهیجان این حرف رو زد که یه لحظه فکر کردم آپولو دارم وخودم خبر ندارم ..

شروع کرد به کار کردن با لب تاب ...ناخواسته رفتم کنارش ..بوی خوش عطر تنش که بدون هیچ رایحهءمصنوعی ای دل انگیز بود.. قلبم رو به تپش انداخت ...

بی اراده دستم رو به ارومی دور کمرش حلقه کردم ...

ریحانه با احساس سرانگشت های من کمر راست کرد وبه سمتم برگشت ..

 حالا فاصلهءصورتهامون با هم به قدری کم بود که نگاهم رو شیفته وار به دنبال اجزای صورتش میگردوند ..

دستش رو به ارومی بالا اورد وگونه ام رو به نرمی لمس کرد ..

-روزهای اول که دیدمت اونقدر مردونگی وجذبه تو وجودت بود که من رو میترسوند ...با خودم میگفتم چقدر قرص ومحکم راه میره ..چقدر سنگین ومتین ...

بعد از یه مدت عادتم شد که هرروز ساعت هفت صبح ..به حیاطتون خیره بشم تا تو بیایی وبرای چند لحظه ببینمت ...

 امیرحافظ تو اون روزها دیدنت وصحبت کردن باهات برام شده بود یه ارزو ..

بازوم رو دور کمرش محکمتر فشردم ...قلبم با سرعت بیشتری میتپید ...

سرانگشتش رو چونه ام حرکت داد 

-بعد از یه ماه رویای صبح وشبم دیدن تو بود ...امیرحافظ من عاشقت شده بودم ..عاشق اینکه وقتی در پارکینگ رو باز میکنی هیچ وقت سر بلند نمیکنی وکوچه رو دید نمیزنی ...

 اینکه اگه دختری از دم در رد میشد سرت رو پائین مینداختی وبه کارت میرسیدی ...تو پاک بودی امیرحافظ ...همین پاک بودنت هم دلم رو بُرد ..

خوشحالم که همسرت شدم ..خوشحالم که من رو تو زندگیت راه دادی ..تو تمام ارزوی این چند ماه ام بودی ..

اونقدر شیرینی اعترافش لذت بخش بود که بی اراده خم شدم وروی پیشونیش رو بوسه زدم ...

 کاش میفهمید که من هم همین حس رو داشتم ...روزهایی که سنگینی نگاه پشت پنجرهءخونشون رو حس میکردم ودلم میخواست تنها یه بار ..فقط یه بار قانون خدا رو زیر پا بذارم وسربلند کنم تا نگاه خیرهءپشت پنجره رو شکار کنم ..

لبهام رو روی پیشونیش چسبوندم ودستهام رو دور کمرش حلقه کردم ...ای کاش میدونست اون هم تمام ارزوی این روزهام شده ..

 ای کاش میدونست که چقدر دارم خودداری میکنم تا نکنه پا از حریمم جلوتر بگذارم ...

کاش میدونست که دوست داشتم الان تو خونهءخودمون بودیم ومیتونستم به راحتی اون جوری که شایسته اشه عشقم رو بهش نشون بدم ..

***

دوماه شیرین از زمان عقدمون گذشت ..دوماهی که من تازه معنی زندگی رو لمس کردم ...

 از وقتی که ریحانه روعقد کردم ومحرم هم شدیم تازه فهمیدم که ریحانهءمن گلی از بهشته ..گلی که خدا خواست تو زندگی ساکت وسوت وکور من وارد بشه ..

ریحانه رو جرعه جرعه شناختم ..اخلاقش رو ..محجوبیت بیش از اندازه اش رو ..حتی شرم وحیایی که دلم رو با خودش میبرد ..

 بعد از دو ماه ریحانه تمام امال وارزوی من شده بود ...تمام ذوق وشوق من برای زیستن ..برای حیات ...

انگار که خدا من وریحانه رو خلق کرده بود که بعد از سالها بهم برسیم واز وجود هم سیراب بشینم ..

 ریحانه گل بی نظیری بود که فقط یه خار داشت ..اعتماد بیش از حدش به هم جنس خودش ..

تقریبا دوماه ونیم از عقدمون گذشته بود که ریحانهءمن پله پله شروع به تغیر کرد ...واین تغیر زمانی به وجود اومد که مینا قدم به زندگی ریحانه ام گذاشت ..

 یه حوا نه از جنس حوای من ...یه هم جنس نه از جنس ریحانهءمن ..بلکه یه دیو در جلد یک فرشته ..

****

روز اولی که مینا رو دیدم خوب یادمه ..اولین نقطهءشروع ویرانگی ریحانه ام رو ...خوب یادمه اون روز رو ..انگار که تا ابد هم از یادم نمیره ..

-سلام ریحانه جان ...

-سلام اقای خودم کجایی ..؟

-توراه ..اماده شو بیام دنبالت ..

-اِ چرا الان میگی؟ ..من مهمون دارم ..

با شیطنت پرسیدم ..

-مهمونتون واجب تره یا اقاتون ..؟

با ناز گفت 

-خب اقامون ..

دلم ضعف رفت براش ..

-خب پس اماده شو که اقاتون داره میاد ..

داشتم باهاش شوخی میکردم وگرنه اهل زور گویی ومنم منم نبودم ...خودش میدونست که با زبون خوش به خوبی میتونه رامم کنه ...

-اقایی ...

چشمهام خمار این محبت شد ..

-جان اقایی ...؟

-دوستم اومده خونمون ..نمیشه که تنهاش بذارم ..یا بیرونش کنم ...حالا نمیتونی بذاری برای یه وقت دیگه ...

-کدوم دوستت خانمی ..؟

-مینا... نمیشناسیش ..تازه باهاش اشنا شدم ..وای امیرحافظ نمیدونی چه دختر خوبیه ...تازه خیلی هم موفقه ..خونه ...ماشین ...کار..خوشگلی همه چی تمومه ...

-اوه همچین میگی که انگار راجع به وزیری... وکیلی صحبت میکنی ..

-کم از وزیر ووکیل نیست ..این مینا خانم من ...یکی از سهام دارهای کارخونهءپوشاکه ..

نمیدونم چرا هرچی با ریحانه بیشتر صحبت میکردم دلشوره ام بیشتر میشد ..من دوستهای اندک ریحانه رو میشناختم ..سلیقه اش دستم اومده بود 

 ولی این دختری که ریحانه با تمام وجود ازش حرف میزد به ریحانهءمن نمیخورد ..

برخلاف لحظات قبل خیلی جدی پرسیدم ..

-از کجا باهاش اشنا شدی ..؟

-تو استخر دیدمش .. تازه اومدن تو این محل ..با هم تا نزدیک خونه اومدیم که تعارفش کردم اون هم اومد بالا ..وای امیرحافظ تو نمیدونی تو عرض همین چند ساعت انگار یه عمره که میشناسمش ..

حرفهای ریحانه هرلحظه بیشتر از قبل نگرانم میکرد ..ذهن حسابگرم به کار افتاده بود ..دختری که همه اش چند ساعت با ریحانه اشنا شده به چه جراتی قدم تو خونه ای که حتی صاحبانش رو بیشتر از چند ساعت نمیشناسه گذاشته؟

معمولا این جور افراد از نظر من زیاد برای رفت وامد مناسب نبودن ..

-الو امیرحافظ قطع شد ..؟

-نه عزیزم حواسم به خیابون پرت شد ..

-پس قرار رو میندازی برای یه روز دیگه ..؟

مکثی کردم ..این دوست جدید ریحانه تمام ذهنم رو مشغول کرده بود وچیزی که بیشتر از دوست ریحانه ازش میترسیدم ساده دلی وزود باوری ریحانه ام بود ..که همیشه به همه کس خوش بین بود 

-میخوای یه کار دیگه میکنیم ...

-چه کاری ..؟

-من میام خونتون دوستت که رفت باهم میریم بیرون ..

مکثی که کرد به نظرم خوش ایند نبود ..

-باشه امیرجان منتظرتم ..دیر نکنی ها ..

-نه الان سرچهار راهتونم ...تا پنج دقیقهءدیگه دم درم ..

گوشی رو قطع کردم وپشت چراغ وایسادم ..دلشورهءبدی اذیتم میکرد ..متاسفانه ساده دلی ریحانه بیش از حد بود وبه همه زود اطمینان میکرد ..

 غافل از اینکه خیلی از افراد به دنبال پرکردن کیسه هاشون وکلاهبرداری از سرمردم بودن

 اصلا از کجا معلوم برای دزدی نیومده؟ ..برای اینکه راه وچاه خونه رو یاد بگیره ویه شب ناغافل برای دزدی بیاد ..؟

باید ببینمش تا خیالم راحت بشه ..استرس بدی داشتم ..از ماشین پیاده شدم وزنگ رو زدم واز پله ها بالا رفتم ..

ریحانه باروی باز دم خونه منتظرم بود ..ازهمونجا تو دلم قربون صدقه اش رفتم ..ریحانهءمن عطر بهشت میداد ...

-سلام خانمم ..

-سلام اقامون ..بفرماتو ..

-مرسی ..

به ارومی ازش پرسیدم ..

-مهمونت هنوز نرفته ..؟

-نه چطور مگه ..؟

-هیچی همین جوری پرسیدم ...

پریسا خانم به استقبالم اومد ..

-سلام امیرجان ..

-سلام مادر ...خوبید شما ..؟

-مرسی بیا بشین خوش اومدی ..

نشستم وبا نگاهم ریحانه رو که به سمت اطاقش میرفت بدرقه کردم ..ریحانه دستش رو رو دستگیره گذاشت ولی به سمتم چرخید ..ولبخند شیرینی زد که جوابش رو با لبخند دادم ..

همزمان که در باز شد ..دختر بدون حجابی با تاپ وموهای بسته تو چهارچوب در مشخص شد ..

سریع سرچرخوندم ولی حس میکردم نفس هام کند شده ..اصلا فکر نمیکردم دوست ریحانه تا این حد ولنگار باشه ..حتی مراعات نکرده بود که یه پوشش مناسب داشته باشه ...

-بیا پسرم چایی رو تازه دم کردم ..

به سختی خودم رو کنترل کردم ..

-زحمتتون شد ..

-این چه حرفیه ..ساجده خانم وحاج اقا چطورن ..فاطمه جان چطوره ..

-الحمدلله همگی سلام میرسونن ..راستی مادر ..؟

-بله پسرم ...

-این دوست ریحانه ...همین دوستش که تو اطاقشه ..شما میشناسیدش ..؟

-نه ریحانه رفته بود استخر با هم اشنا شدن ..راستی دستت درد نکنه پسرم تو این چند وقته خوب زیر پروبال خونوادهءما رو گرفتی ..

از وقتی که دست اقا کریم رو بند کردید وضع زندگیمون بهتر شده ..از نظر مالی خیلی تحت فشار بودیم ..

 بیچاره ریحانه ام به خاطر وضع مالیمون حتی نتونست دانشگاه بره ..خدا خیرت بده پسرم ..

-من که کاری نکردم مادر ..ریحانه وشما خیلی برام عزیزید ..

-لطف داری ..من واقعا از این وصلت خوشحالم ..ایشالله که به پای هم پیر بشید ..

-ایشالله سایهءشما واقا کریم صد سال بالا سر بچه هاتون باشه ...

همون لحظه در باز شد وناخواسته نگاهم رو ریحانه ودختر پشت سرش افتاد ..

 به احترام ریحانه ودوستش از جا بلند شدم ..با اینکه همون لحظه سرم رو پائین انداختم ولی طرح چهرهءدختر کاملا تو ذهنم موند ...یه دختر معمولی بود ولی به خاطر ارایش چهره وتیپ ولباسش زیباتر به نظر میرسید .

سلامی گفت که زیر لب جوابش رو دادم ..

-بفرمائید خواهش میکنم ..

برگشت به سمت پریسا خانم وگفت ..

-ببخشید پریسا جون مزاحم شدم ..

-این حرفها چیه عزیزم ..خونهءخودته ..هرموقع دوست داشتی بیا قدمت سرچشم ..

با وجود اینکه از صمیم قلب هیچ تمایلی برای ادامهءدوستی ریحانه واین دختر نداشتم ولی تو اون لحظه به احترام پریسا خانم ونون ونمکی که سر سفرشون خورده بودم سکوت کردم وبا خودم عهد کرد حتما تو یه فرصت مناست با ریحانه حرف بزنم ..

مینا رفت وریحانه هم تو عرض بیست دقیقه اماده شد وهردو با هم از خونه زدیم بیرون ..

تو ماشین نمیدونستم که چه جوری سر صحبت رو بازکنم ..ولی مطمئن بودم که من اصلا نمیتونم با وجود همچین دختری تو زندگی همسرم کنار بیام ..

کسی که به فاصلهءچند ساعت اشنایی به خونشون میاد وخیلی راحت تو اطاق ریحانه لم میده وبراش مهم نیست که ادمهای بیرون با دیدن سرو وضعش چه طرز فکری راجع بهش دارن دوست خوبی برای همسر من نبود ..

اصلا چه جوری میتونست به خونوادهءریحانه اطمینان کنه ..؟از کجا معلوم که خونوادهءریحانه ادمهای خوبی بودن؟ ..

 اخه اون دختر چه جوری میتونست به این راحتی اطمینان کنه وپا تو این خونه بزاره ؟

اصلا گیرم ریحانه دروغ گفته بود وچند تا مرد تو این خونه زندگی میکردن ...واقعا که از همین الان معلوم بود چند مرده حلاجه ..

-ریحانه خانم ..؟

-جانم ..؟

-میشه یه خواهشی ازت بکنم .؟

-چه خواهشی ..؟

-این دوست جدیدت ..

-منظورت میناست ..؟

-اره همین مینا خانم ...میشه ازت خواهش کنم که دیگه باهاش رابطه نداشته باشی ..؟

-چی ..؟چرا ..؟

-به نظرم دختر خوبی نیومد ..

-چی میگی امیرحافظ ..؟دختر به اون خوبی ..اینقدر راحت وصمیمی بود که تو عرض یه ساعت باهاش عیاق شدم ..وای نمیدونی امیرحافظ چه دختر موفقیه ..

میگفت تو یه شرکت هم سهام داره هم مدیر اجرائیه ..همسن منه ها ولی اینقدر تو زندگیش پیشرفت کرده که واقعا بهش غبطه میخورم ..من آس و پاس کجا واون کجا .

اصلا از حرفهایی که ریحانه میزد خوشم نمیومد ...ریحانه حق نداشت خودش رو با اون دختر ولنگار مقایسه کنه ..

-اولا شما خانم منی ...هرچی که من دارم مال تواِ ..دوما که شاید دروغ گفته باشه ..تو چرا حرفهاش رو باور کردی ..؟

ریحانه با ناراحتی نگاهی بهم انداخت ..

-وا خب چرا باید دروغ بگه ..؟چقدر بد بینی امیر حافظ ...

-مردم دلیل های زیادی برای دروغ گفتن دارن ..

-ولی من با این حرفت موافق نیستم نه من مال ومنالی دارم نه اصل ونسبی که بخواد برای رسیدن به اونها با دروغ بهم نزدیک بشه ..

سکوت کردم وحرف دیگه ای نزدم ..جز این راهی نداشتم ..نمیتونستم تمام دلایلی که برام مهم بودن رو بهش بگم ..

نمیتونستم بگم به دختری که به این راحتی خودش رو در معرض دید دیگران میذاره وخیلی راحت با کسی که تنها چند ساعته باهاش اشنا شده صمیمی میشه وبدون هیچ شناختی به خونه اش میره نمیشه اعتماد کرد ..

نمیتونستم بگم حس مردانه ام آلارم های بدی راجع به این دختر میده ..اینکه اون دیدی که من به زندگی داشتم وریحانه نداشت 

تو این چند سال بعد از مواجه شدن با کلی ادم ...ادم شناس قابلی شده بودم .. وریحانه ساده تر از اون بود که متوجهءاین هشدارها بشه ...

به اجبار سکوت کردم وترجیح دادم صبر کنم تا مینا دوست جدید ریحانه رو بیشتر بشناسم ..

 خوشبینانه فکر میکردم ممکنه این دوستی موقت باشه وبعداز یه مدت ریحانه از این دوستی دست میکشه ..

برای فراموش کردن این دلخوری به سمتش چرخیدم ..

-خب خانم خانم ها حالا بگو کجا بریم ..؟

با لذت به سمتم برگشت ..به خیال خودش تونسته بود قانعم کنه ..وحالا چشمهاش از خوشی برق میزد ..

-هرجا اقامون بگه ..

-پس حداقل بگو چی میخوری ..؟

-هرچی اقامون بخوره ..

لپش رو کشیدم وگفتم ..

-ای شیرین زبون... پس احتمالا اگه اقاتون هوس یه دست کله پاچهءفرد اعلا رو کرده باشه شما باهاش مشکلی نداری نه ..؟

-اِ ..؟امیرحافظ حالم بد شد ..

صدای خنده ام بلند شد وریحانه با ناز صورتش رو برگردوند ..

-قربون خانم گلم برم من.. کی این وقت شب کله پارچه میخوره که مادومیش باشیم ؟..باهات شوخی کردم ریحانه ءمن ..بریم افتخاری ...؟

لبهای ریحانه یه بار دیگه خندید ..

-بریم... سالاد های افتخاری معرکه است ..

با دلی خوش وفراموش کردن مشکلات پاروی پدال گاز گذاشتم وروندم به سمت رستوران 

غافل از اینکه این کوتاه اومدن بی موقع ...این سکوت بی معنی... باعث کلی مشکلات میشه که دراینده میتونه زندگی ها رو بپاشونه ...همون جوری که زندگی من رو پاشوند ...

***

با باز شدن پای مینا به زندگی ریحانه پس لرزه های اون شامل زندگی من هم شد ...

 توقعات کوچیک وبزرگ ریحانه بی هوا از میون پایه های رابطمون سر دراورد ..توقعاتی که گاهی اجرا کردنشون برام راحت بود وگاهی سخت ومشقت بار ..

اولین اونها کلاس های ورزشی وتفریحی ای بود که ریحانه بی صبرانه شروع به نام نویسی توهرکدوم کرد ..

برای هربرنامه ای شهریه ای جدا میخواست که بعد از تقریبا دو هفته دیدم درست نیست که هربار ریحانه مثل مواجب بگیرها دستش رو به سمتم دراز کنه ...

به خاطر همین یه حساب پس انداز براش باز کردم وسعی کردم هفتگی پول واریز کنم تا مشکلی نداشته باشه ..

 اقا کریم حقوق بالایی نداشت وهمون حقوق ناچیز هم کفاف خوش گذرونی های ریحانه ودوست مثلا صمیمیش مینا رو نمیداد ...

تو این یک ماه زبونم مو دراورد از بس که با ریحانه صحبت کردم تا این رشتهءدوستی احمقانه رو که هرروز مستحکم تر از قبل میشد رو ببره ..ولی ریحانه حرف به گوشش نمیرفت ..

نه تهدید ..نه تشویق ..نه ملایمت وزبون خوش ..هیچ کدوم تاثیر گذار نبود ..مینا ناخونده اومد وصاحب دل وروح ریحانهءمن شد ..

حتی بعضی از وقتها میخواستم به سراغ مینا برم وخودم شخصا باهاش سنگهام رو وا بکنم ..

 ولی میدونستم تا وقتی که ریحانه قانع نشه این رابطه گسسته نمیشه ...

اوایل وقتی ازم خواست تا به کلاس های تفریحی بره زیاد برام عجیب نبود ..به ریحانه حق میدادم که هفته ای دو جلسه برای شنا یا اروبیک بره 

ولی وقتی درکنار اینها کلاس زبان وخرج ومخارج کوه وسینما رفتن وخرید مانتو وشلوار مدروز هم اضافه شد ..دیدم نمیتونم از پس این همه ولخرجی ریحانه بربیام ...

بارها وبارها گوشزد کردم که این مدل خرج کردن درست نیست ...در شان همسر من نیست که با هر مد جدیدی.. تو پاساژها چرخ بزنه وتا ریال اخرپولش رو خرج وسائلی کنه که از نظر من هیچ ارزشی نداشتن ...

درسته که خدارو شکر به حد نیاز به من وخونواده امون داده بود ولی من به زنی احتیاج داشتم که اگه یه روزی ازش میخواستم با نداری ودست تنگم بسازه همراهم میشد ونه نمی اورد ..

ولی انگار ریحانه برخلاف شخصیت در ذهنم بود ..ریحانه از اون کسایی بود که میگفت دم غنیمته ..

مشکل دیگه ای هم که تو این چند وقت به شدت ازارم میداد رابطهءبیش از حد صیمیانهءریحانه ومینا بود ..رابطه ای که کمرنگ نشده بود هیچ ...بلکه هرروز مستحکم تر از قبل میشد ..

مینایی که حالا وقتی میدیدمش به هیچ وجه نمیتونستم وجودش رو درکنار ریحانه باور کنم ..

اگه ریحانه تا این حد ساده دل نبود شاید مشکلی نداشتم ولی متاسفانه هرروزی که میگذشت ریحانه بد تر از قبل از اون ریحانهءگذشته فاصله میگرفت وبه شخصیتی مثل مینا نزدیک تر میشد ..

اون روزی که باورم شد اثرات مخرب مینا خیلی بیشتر از اون چیزیه که فکر میکردم رو هیچ وقت فراموش نمیکنم ...

ریحانه داشت تغیر میکرد واین تغیر رو زمانی دیدم که دیگه کار از کار گذشته بود ..ریحانهءمن جزئی از وجود مینا شده بود ...

***

روز سه شنبه بود ومن برخلاف تمام روزها برای برداشتن مدارک به خونه رفته بودم ..

ساعت نزدیکی های یازده صبح بود وهیچ کس خونه نبود ..مامان طبق معمول برای کمک به خانم های مسن به اسایشگاه سالمندان رفته بود وفاطمه هم که دانشگاه بود ..

شناسنامهءخودم وکارت ملی وکپی هاشون روبرداشتم واز خونه زدم بیرون ..

 همون جور که به سمت سرکوچه میرفتم از دور دو نفر رو که شباهت زیادی به ریحانه ومینا داشتن دیدم ..

تمام تعجبم از این بود که تنها تفاوت این دختر با ریحانهءمن چادری بود که به سر نداشت ..

دختری که کنار مینا راه میرفت لااقل از نظر ظاهروپوشش هیچ شباهتی به ریحانهءمن نداشت ...

 حداقل نه با اون مانتوی تنگ کوتاه واون شالی که ولنگارانه واز سر بی حوصلگی روی سر انداخته بود ...

ماشین رو بی اراده کنار کوچه پارک کردم مینا ودختر بدون توجه به من از کنار کوچه رد شدن ودرنهایت آه از نهادم بلند شد ..

ریحانه بود ..زن من ..ولی این که دیگه ریحانهءمن نبود ..

این دختری که تا این حد ارایش کرده بود وجلف وزننده میخندید هیچ شباهتی به اون ریحانه ای که با هر قربون صدقه ام گونه هاش سرخ میشد وچشمهاش رو از شرم به زمین میدوخت نداشت ..

بی اراده از ماشین پیاده شدم ..هرلبخند وقه قه اش تیری بود که به قلبم فرو میرفت ..

من ادم خشکه مقدسی نبودم ..اما این وضع ریحانه برام عجیب بود ..

باور نداشتم چیزی رو که چشمهام میدید وعقلم حکم میکرد ..

 ریحانه ومینا همچنان درحال بگو وبخند بودن دم در خونهءریحانه ایستاده بودن که مینا که به سمت من بود لحظه ای نگاهش به سمت من چرخید ...

تو همون لحظه حس کردم رنگ از رخش پرید ..ومتعاقب اون ریحانه بود که به سمتم چرخید ..

تو یه لحظه دست ریحانه بالا رفت وشال رو پائین تر کشید وتمام موهاش رو پوشوند ..نا خواسته پوزخندی روی لبم نشست ..اون چیزی رو که نباید ببینم دیده بودم... دیگه پوشوندن موهاش تو این حالت اهمیتی نداشت ..

از خودم ..از زندگی بدم اومد ..من همچین ادمی نبودم ..من زنم رو محسور نکرده بودم ..که حالا ریحانه با دیدن من این جوری بترسه ورنگش عوض بشه ..من به نظرش ...عقایدش احترام میذاشتم ..

اگه میخواست چادری نباشه ..باید بهم میگفت ...از همون اول بهم میگفت ...باید میگفت تا راحت تر تصمیم بگیرم ..شاید برام سخت بود ولی به نظرش احترام میذاشتم ..

این سیرت حاج بابا بود ..اولین قدم در راه رضای حق ..احترام به بنده هاش واطرافیانم مخصوصا همسر وفرزندان هرکسی بود

بهش که رسیدم با لکنت سلام کرد ..

-سَ..سلام ..

فقط سرتکون دادم حالم خیلی خراب بود ...اعتمادزیادی که به ریحانه داشتم جلوی چشمهام پودر شده بود ..

مینا هم که با حضور من کاملا معذب شده بود واز اون خنده های عشوه گرانه اش دیگه خبری نبود زودی یه سلام- خداحافظی کوتاه کرد ورفت ..

به ارومی گفتم ..

-بیا ریحانه باید با هم حرف بزنیم ..

با همون رنگ وروی پریده که حتی از پشت خروارها لوازم ارایش هم میتونستم تشخیص بدم گفت ..

-ولی مامان ..نگرانم میشه ...

کاملا مشخص بود که ازم میترسه ..سعی کردم با ارامش کارم رو پیش ببرم ..هرچند به قدری سرخورده شده بودم که از خودم وزندگیم بدم اومده بود ..

چند قدم بهش نزدیک شدم که ترسید وخودش رو به سمت درخونشون کشید ..بازهم پوزخندی روی لبهام نشست ..

از من میترسید ...از منی که همیشه ودرهمه حال باهاش مهربون بودم میترسید ..

 یعنی تو این چند ماه نفهمیده بود که من با مردهای دیگه فرق دارم .نفهمیده بود که هرچی باشم ....کتک زدن یه زن وازار جسمی یه زن تو مرام وقاموسم نیست ...؟

به ارومی دستم رو دراز کردم وزنگ خونشون رو زدم ..

-بله ..

-سلام مادر ...منم امیرحافظ ..

-سلام امیرجان ..خوبی ..؟چی شده این وقت روز خونه ای ..؟

از صدای دستپاچه اش حدس زدم که اون هم از این تغیر روش ریحانه خبر داره ..

-کاربرام پیش اومد 

-حالا بیا تو مادر ..

-نه مزاحم نمیشم دارم ریحانه رو با خودم میبرم بیرون زنگ زدم نگران نباشید ..

صداش دستپاچه تر شد ..

-ریحانه ..؟ریحانه پیش شماست ..؟

-بله با اجازه اتون کارش دارم ..

دیگه فرصتی برای صحبت بیشتر به پریسا خانم ندادم وبه ارومی بازوی ریحانه رو گرفتم وبه سمت ماشین هدایت کردم ..

همین که نشستیم تو ماشین استارت زدم وراه افتادم ..زنگ زدم به حاج بابا وتو چند تا جمله به صورت خلاصه گفتم که برای یکی از دوستهام مشکلی پیش اومده ودارم میرم کمکش ..حاج بابا هم حرفی نزد وقبول کرد ..

تو تمام این مدت سکوت کردم وبه خودم اجازه دادم تا کمی اروم بشم ..عصبانی نبودم ..دیوونه هم نبودم ..فقط بیشتر از اون چیزی که فکر میکردم دلخور بودم ..شاید هم سرخورده ...

انتظارو توقع این بی اعتمادی رو نداشتم ...اگه بهم گفته بود ...اگه میدونستم وحتی بدتر از این وضعیت هم میدیدمش... تا این حد دلخور نمیشدم ..

باید حرف میزدم باهاش... باید دلیل این تغیرات بد وناجور رو میپرسیدم ..هرچند که نپرسیده هم میدونستم که اینها تاثیرات همنشینی با دختری مثل میناست ..

هنوز چند دقیقه ای از قطع کردن تلفن نگذشته بود که بی هوا صدای هق هق ریحانه ماشین رو پرکرد ..

-ببخشید امیرحافظ ..اشتباه کردم ..

ماشین رو با کلافگی کنار زدم ونفس عمیقی کشیدم .. تو سکوت خیره شده بودم به خیابون خلوت وگوش سپردم به هق هق ریحانه ...

اونقدر از دستش دلخور بودم که حتی صدای گریه اش هم نمیتونست حس دلخوریم رو کمرنگ کنه ..

-به خدا بار اولم بود ..

قلبم تیر کشید ..مطمئنا بار اولش نبود ..کسی که اون طور راحت شال رو رو سرش نگه میداشت بار اولش نبود ...نخوردیم نون گندم اما دیدیم دست مردم ...

ریحانه قطعا بار اولی نبود که با این سروشکل بیرون رفته ومعلوم نبود که تا حالا چند بار بدور از چشم من تیپ عوض کرده بود وبه هوای کلاس شنا وزبان از خونه بیرون رفته بود ..

واقعا تو یه لحظه غیرتم به جوش اومد وغریدم 

-قسم نخور ریحانه ..قسم نخور ..هم تو وهم من میدونیم که بار اولت نیست ..

برگشتم به سمتش وادامه دادم ..

-به سوال من جواب بده ریحانه ...من تا حالا بهت سخت گرفتم ..؟تو این مدت سه چهار ماهه کوتاهی کردم ..؟تا حالا محصورت کردم یا مجبورت کردم کاری رو که دوست نداری انجام بدی ...؟

صدای گرفتهءریحانه دلم رو ریش کرد ..

-نه ..

با درد نالیدم ..

-پس چرا ...چرا ازم مخفی کردی. ...؟چرا از همون اول بهم نگفتی که دلت نمیخواد چادر سر کنی ..؟

 چرا مثل احمقها گولم زدی که الان این حس بد رو نسبت به خودم ورفتارم داشته باشم ...

میدونی که با این کارت چه توهینی به من وشعورم کردی ...؟وقتی این جوری دزدانه در غیاب من با همچین تیپی بیرون میری احساس میکنم یه انسان بدوی وعقب افتاده وجاهل هستم که زنم از ترسش مجبور شده جلوش با چادر بگرده وپشت سرش با مانتو بیرون بره ...

-ببخشید ...تروخدا ببخشید ..

-ریحانه تو میفهمی با این کارت چی کار کردی ..؟به منی که همیشه سعی داشتم بهت احترام بذارم بی حرمتی کردی ..به منی که جز رضای دلت هیچ چیز دیگه ای برام مهم نبود ..

با اینکه سختم بود هرچی خواستی گفتم چشم ...نه برای اینکه خُرده... بُرده ای باهات داشتم ... بلکه میخواستم از ته دل از اینکه با من هستی خوشحال باشی ...

 نه تنها مالی... بلکه از همه لحاظ چه معنوی وچه مادی بهت رسیدم ..

چون میخواستم بهت ثابت کنم که خدا خدا کردن هام به زبون نیست ..به دلمه ...به اعمالمه ...به احترام ...به شعور وفرهنگ زنم به عنوان یه انسانه ...

ریحانه ازت توقع نداشتم ..اصلا ازت توقع نداشتم ..خردم کردی ..من رو ...منِ مرد روبدجوری شکستی ..

با همون چشمهای اشکی که حالا به خاطر گریه واستفاده از لوازم ارایش سیاه وبد منظره به چشم میومد دستم رو گرفت ..

-توروخدا نگو امیرحافظ ..دلم میخواست یه بار با میل خودم بگردم ..دوست داشتم من هم مثل بقیه بودن رو تجربه کنم ..مثل دخترهای هم سن وسال خودم

 وقتی دوستهام مسخره ام میکردن که شبیه به مامان بزرگ ها میگردم ..که امل وقدیمی هستم ناراحت میشدم ..

با ناراحتی چرخیدم به سمتش وبا عصبانیت دستم رو کشیدم بیرون .

-هیچ میدونی چی میگی ریحانه ..؟تو بیست ودوسالته ..دیگه یه دختر نوجون سیزده چهارده ساله نیستی که حرف ونظر دوستهات برات مهم باشه ..؟

-درسته ولی این من نبودم که چادر رو انتخاب کردم بابام بود که به اجباراز همون اول کاری کرد بدون قدرت تصمیم گیری چادر به سر کنم ..

با مکث برگشتم به سمتش ..هیچ از حرفهایی که میزد خوشم نمیومد ..من فکر میکردم ریحانه فهمیده تر از بقیهءدخترهاست ..

 شاید هم عشق وعلاقهءبیش از حدم این فکر رو تو کله ام انداخته بود 

ولی حالا میدیدم که نه تنها نوع پوشش رو اجبارا انتخاب کرده 

 بلکه به درجه ای رسیده که از اون پوشش زده شده وحالا میخواد سبک ونوع زندگی امثال مینا ودوستهاش رو امتحان کنه ..

-ریحانه ..عزیز دلم .. ازهمون اول هم تو جلسهءخواستگاری بهت گفتم که من به هرکسی برای انتخاب نوع پوشش حق میدم ..

البته درحدمعقول ...اگه تو هم راضی نیستی که چادر به سر کنی با اینکه واقعا ناراحت میشم ولی بهت زور نمیگم ..حق انتخاب با خودته ..

ولی ازم نخواه کنار بایستم وشاهد باشم که ریحانهءمحجوب وسادهءمن تبدیل به این دختری که حتی نمیدونم چه لقبی براش بذارم بشه ...

ریحانه ...هم من... هم خودت ...خوب میدونی که همهءاینها تاثیرات مخرب دوستی تو با میناست ..

با وجود گریه تشر زد ..

-امیرحافظ!!

-خوب میدونی که حرفهام عین حقیقته ...ما سه ماه که به هم محرمیم ..وتو این یه ماهه که تو با مینا دوست شدی از این رو به اون رو شدی ..

اگه میخوای به دوستیت با مینا ادامه بدی ..دیگه حرفی نمیزنم ..چون یک ماهه که دارم بهت میگم ازش فاصله بگیروتو به حرفم گوش نمیدی ..ولی اینکه بخوای مثل اون باشی نه ...نمیتونم ریحانه ..

-مگه اون چشه ..؟

با تعجب برگشتم به سمت ریحانه ..یعنی تا این حد بندهءمینا بود که این طور تغیر وضعیت بده ..حالا دیگه گریه نمیکرد ...هق هق هم نمیکرد ...بلکه داشت مثل یه ببر ماده از رابطه اش با مینا حمایت میکرد ..

-چشه ..؟یعنی نمیبینی که تو واون دوتا ادم متفاوتید ..؟تفاوتهای تو ومینا به چقدری زیاده که من حتی باورم نمیشه تو هنوز به دوستیت با مینا ادامه بدی ...

ریحانه یه بار دیگه ازت خواهش میکنم ..این دوستی رو قطع کن ..کم کم داری عوض میشی...دیگه اون ریحانه ای که میشناختم نیستی ...

ریحانه پرتوقع جواب داد ..

-یعنی اگه همون جور تو سری خور وکودن وپپه باقی میموندم خوب بود ..؟

-ریحانه ...!!

با چنان ناراحتی ای اسمش رو بردم که سکوت کرد ...کاش این علاقه ای که تو دلم این جوری ریشه دار شده بود.. نبود ...کاش این همه دوستش نداشتم ...کاش تک ستارهءدلم نبود تا بتونم به راحتی باهاش بحث کنم ...

ولی حیف ..حیف که علاقهءمن به ریحانه اونقدر زیاد بود که باعث میشد خیلی از مشکلات رو نبینم ...خیلی از تفاوت ها ...وهمین تفاوت ها شد آفت زندگیمون ..شاید هم عشقمون ..

نفس عصبیم رو به زور بیرون فرستادم ..کم کم این بحث ها اونقدر فرسایشی شده بود که حس میکردم دیگه گنجایشش رو ندارم ..

-اگه از نظر تو دختری که حریم ها رو رعایت میکنه ومحرم ونامحرم سرش میشه وبا دیدن شرم وحیای وجودش لذت میبردی.. کودن وپپه به حساب میاد ..اره... 

 من اون دختر کودن رو به این دختری که حتی دیگه نمیشناسمش ترجیح میدم 

ریحانه یه دفعه ای براشفت ..

-تو حق نداری بهم توهین کنی ..

-خودت میدونی که توهینی درکار نیست ..بذار واقعیت رو بهت بگم ریحانه... من به هیچ عنوان این تعقیرات نامعقول رو درست نمیدونم وترجیح میدم تو تمام رابطه ات با مینا رو قطع کنی ..

وبه روال همون دختر صاف وساده ای که به راحتی میتونستم محبت وعلاقه رو تو چشمهاش ببینم برگردی ...یادمه همین چند وقت پیش بهم گفتی که یه روزی عاشق من بودی 

سکوت ریحانه باعث شد ادامه بدم ..

-ریحانه باور کن هیچ کس تو دنیا تورو به اندازهءمن دوست نداره ..این من وتوئیم که باید تمام عمرمون رو کنار هم سرکنیم ...امثال مینا توی زندگیمون میان ومیرن ...پس نباید اجازه بدیم که وجودشون خدشه ای به رابطهءقشنگمون وارد کنه ..

خواهش میکنم ازت عوض نشو ...همون ریحانهء معصوم گذشته بمون ..من تمام دنیام رو زیر پای همون ریحانه ای که بوی عطر بهار نارنج میداد میریزم ..

-یعنی میخوای اجبارم کنی که چادر سرکنم .؟

با ناراحتی نفس عمیقی کشیدم این طور که معلوم بود ریحانه قصد بازگشت به رفتار ومَنِش گذشته رو نداشت یا اگه هم داشت دیگه دوست نداشت چادر سرکنه ...

اجبارا کوتاه اومدم ..دوست نداشتم نقش یه ادم عقب موندهء جاهل رو براش اجرا کنم .

 من باید با پای دلم پیش میرفتم نه با قدرت وزور بازویی که خدا بهم داده بود تا بتونم دل ریحانه رو بدست بیارم ..

برگشتم به سمتش وصلح جویانه گفتم ..

-نه عزیز دلم ..اگه میبینی سختته لازم نیست چادر سرکنی ..چادر سرکردن حرمت داره ..قداست داره ..دوست ندارم مثل بعضی از دخترها که چادر رو فرمالیته برای ردشدن از یه سری محدودیت ها سر میکنن سرکنی ..

تو مختاری ریحانه ...ولی بدون یه سری خط قرمز ها برام مهمه اونها رو رعایت کن وسعی کن دوباره با فکر به حجاب وچادر نگاه کنی ..مطمئنا چادر سرکردن به اون سختی ای که تو میگی نیست ...

صدای خوشحال ریحانه تو ماشین پیچید ..

-اخ جون امیرحافظ ..مرسی مرسی ..تو نمیدونی چقدر برام سخت بود ...

نفسش رو با رضایت وراحتی بیرون فرستاد ..

- تو اگه اجازه بدی بابا هم راضی میشه .. اخیش دیگه راحت شدم ..

با تاسف سری تکون دادم وخیره شدم به ماشین های عبوری ...حرف من چیز دیگه ای بود ولی ریحانه نه تنها گوش نداده ...بلکه فقط با تیکه برداری از رو حرفهای من به اون هدفی که میخواست رسید ..

نمیخواستم مهجور باشم ..وگرنه میتونستم به راحتی اب خوردن از قدرتم سواستفاده کنم ولی خودم هم میدونستم که اینکار هیچ دردی ازم دوا نمیکنه ...

بااینکه سختم بود ..با اینکه اصلا نمیتونستم این ریحانه ای رو که هرروز به سمت مینا ومَنِشش متمایل تر میشه رو قبول کنم ...ولی بازهم دندون رو جیگر گذاشتم وحرفی نزدم ...

باید با حاج بابا حرف میزدم تا راهی پیش روم بذاره ..بعد از سه ماه محرم شدن حالا باور داشتم که ازاین ریحانه ءمتغیر میترسم 

 کنار میز حاج بابا که داشت کاغذ های روی میز رو دسته میکرد ایستادم وسینی چایی خوش عطر عزیز رو روی میز گذاشتم ..

-خسته نباشی حاج بابا 

-مونده نباشی ...چطوری باباجان ..؟

با بی حوصلگی روی صندلی کنار میز نشستم ..

-خوبم حاج بابا ..

حاج بابا از پشت شینهءعینک مطالعه اش بهم خیره شد ..به اجبار سرم رو پائین انداختم 

-ولی من که فکر نمیکنم خوب باشی ..اتفاقی افتاده که از صبح که اومدی خونه ...تو هَمی ..

-راستش حاج بابا خودتون میدونید که من چقدر براتون احترام قائلم ..از اون طرف خیلی وقتها مشکلات زیادی داشتم که با کمک شما حل شده ...حالا اومدم تا هم باهاتون دردودل کنم ...هم ازتون کمک بخوام ..

حاج بابا با اخم کمرنگی که روی پیشونیش نشسته بود سری تکون داد ومنتظر بهم خیره شد ..

-راستش ریحانه ..؟

حاج بابا با نگرانی پرسید 

-ریحانه چی بابا ..؟اتفاقی افتاده ..حالش خوبه ..؟

-نمیدونم شاید اره... شاید هم نه ...من وریحانه سه ماه که به عقد هم دراومدیم دوماه اول خوب بود ..یعنی عالی بود ..

حس میکردم ریحانه همونیه که میخوام ...همونی که یه عمری از خدا میخواستم تا سرراهم قرار بده

 ولی از ماه پیش که با دختری به اسم مینا اشنا شد ریحانه هم شروع به تغیر کرد ..

کم کم توقعاتش بالا رفت.. اخلاقش به مرور عوض شد ..خرج ومخارجش سرسام اور شده وخب یه جورهایی... از اون دختر ساده ومعصومی که من تو روزهای اول دیده بودم فاصله گرفته ..

راستش حاج بابا مینا دوست جدید ریحانه زیاد به نظرم دختر خوبی نمیرسه ..

-امیرحافظ بهتره راجع به مردم قضاوت نکنی ...

-مجبورم حاج بابا ..ریحانه عوض شده ..خرج ومخارج کلاس و مانتو وروسری به کنار ..امروز دیدم که حتی دیگه چادر هم به سر نمیکنه ..

اخم پیشونی حاج بابا پررنگ تر شد ..

-از دوستش برام بگو ..

-چیزی رو که دیدم براتون میگم ..تقریبا یه ماه پیش ریحانه با این خانم تو استخر اشنا میشه ..وظرف یک ساعت چنان با هم صمیمی میشن که با ریحانه تا دم خونشون میره 

 وبعد از اون هم به تعارف ریحانه چند ساعتی رو مهمونشون میشه ..

خب از همینجا بود که من نظرم راجع به این خانم کمی منفی شد ..مطمئنا ادم با هردوستی ای پا به خونه زندگی اون شخص نمیذاره ...

وقتی تو پذیرایی خونشون نشسته بودم ریحانه بی هوا دراطاق رو بازکرد وخب ..راستش اصلا حجاب مناسبی نداشت ..

 شاید اگه ریحانه برادر ساده ای داشت خیلی راحت میتونست تحت تاثیر پوشش دوست ریحانه قرار بگیره ..

بعد از اون هرکاری کردم تا دوستی ریحانه واین خانم قطع بشه نشد که نشد ..

-چه جور دختریه ...؟کس وکارش چیه ..؟

-این طور که ریحانه میگفت چند ساله که ازدواج کرده وحالا از همسرش جدا شده وبا مهریه ای که گرفته تونسته تو یه شرکت سهام دار بشه واز طرف دیگه مدیر اجرائیه اون شرکت هم به حساب بیاد ...

ریحانه بیشتر به خاطر موفقیت وخوش سر زبونیش ومخصوصا تیپ ونوع زندگیش حاضر نیست از این خانم دست بکشه ...

 یه جورهایی اون رو الگوی خودش قرار داده وهرروز بیشتر از روز قبل کارهاش ورفتارش شبیه به اون خانم میشه ..

-حالا میخوای چی کار کنی بابا جان ..؟

-نمیدونم حاج بابا ..صبحی که ریحانه رو با اون مانتو و تیپ وقیافه دیدم حالم خیلی بد شد ...اصلا توقع همچین پوششی رو نداشتم 

-بد برخورد نکردی که ..؟

-نه حاج بابا ..اتفاقا بهش گفتم درحد متعادل حق داره پوشش رو خودش انتخاب کنه ..ریحانه هم از خدا خواسته قبول کرد

نفس سنگینی کشیدم وادامه دادم ..

 -حالا دیگه نمیخواد چادر سر کنه .

حاج بابا به ارومی به سمت پنجره رفت ودستهاش رو از پشت به هم گره زد ..

-بهت حق میدم امیرحافظ که نگران باشی ...که بترسی ..ولی اگه بخوای بیش از حد به ریحانه سخت بگیری مجبورش میکنی تا بهت دروغ بگه تا دوستیش رو از تو قائم کنه ..

باید از راهش وارد بشی ...درسته که دوست ریحانه بی تاثیر نیست ولی اگه بتونی ذهن ریحانه رو شفاف کنی اونوقته که دوستش هرکاری کنه بازهم نمیتونه روش تاثیر بذاره ...

ریحانه باید به حدی برسه که بتونی بدون حرف بهش اطمینان کنی ...مثل خود تو ...یا فاطمه ..خیلی ها تو زندگیت اومدن تا تو رو شبیه به خودشون کنن ..ولی تو راه خودت رو ادامه دادی ..

شک نکردی.. حالا هم وظیفه داری تا ریحانه رو با واقعیات زندگی اشنا کنی ..مثل اینکه من ومادرت هم اشتباه کردیم ...

ریحانه اون طور که به نظر میرسید هنوز پخته نشده وتاثیر پذیریش از دوستش نشون میده که باید بیشتر از همیشه با محبت ..با روی خوش وزبون ملایم به راه بیاریش ..

همون جور که نگاهم رو گلهای قالی گیر کرده بود زمزمه کردم ..

-میترسم حاج بابا ...میترسم برای هرکاری دیر شده باشه ..

حاج بابا با همون ملایمت همیشگی گفت ..

-امیدت به خدا باشه پسرم ...هرچی که اون بالایی صلاح بدونه همون میشه ..

نفس عمیقی کشیدم واز جا بلند شدم ...فکر میکردم با اومدن به این اطاق وحرف زدن با حاج بابا سبک میشم ولی با حرفها وهشدارهایی که حاج بابا داد ..فهمیدم که قضیه به اون اسونی ها نبود که من فکر میکردم ...مشکل بغرنج تر از این حرفها بود ..

سعی کردم عزمم رو جزم کنم تا دوباره ریحانه ام رو به همون ریحانهءگذشته بدل کنم ..

 غافل از اینکه ریحانه با مینا و رویهءزندگیش به سرعت شکل گرفته بود ودیگه نمیتونستم بدون شکستنش تغیرش بدم ..

اون هم شکستنی که ممکن بود صدمات جبران ناپذیری به روح وروان ریحانه وارد کنه ..

..

همینکه مینا رو دم درخونهءریحانه دیدم قدم هام رو تند کردم ... بالاخره اون روزی رسیده بود که خودم تنهایی باهاش صحبت کنم ...باید با این دختر حرف میزدم ومیفهمیدم چی کاره است ...

من رو که دید داخل حیاط خونهءریحانه شد ومن هم پشت سرش رفتم ..

 دیگه برام مهم نبود که همسایه ها چی میبینن وچه حرفهایی ممکنه پشت سرم بزنن ..

-سلام مینا خانم ..کجا به سلامتی ..چند لحظه تشریف داشته باشید باهاتون حرف داشتم ..

مینا برخلاف سری های قبل سینه به سینه ام ایستاد ..جوری که مجبور شدم یک قدم عقب بگذارم ...وهمین کار هم باعث شد تا پوزخند مسخره ای رو لبهای ارایش کرده اش بشینه ..

-بفرمائید گوش میدم ..

عزمم رو جزم کردم وگفتم ..

-ببین خانم ...من دیگه نمیتونم وجود شما رو تو زندگی همسرم تحمل کنم ...شما پاتون رو از گلیمتون بیشتر دراز کردید ..

مینا با پوزخند دست به سینه شد وگفت ..

-منکه فکر نمیکنم کار خلافی کرده باشم ...این شمائید که با اخلاق وعقاید احمقانه اتون زن بیچاره رو اسیر کردید ...انگار که اون برده است وشما اقا بالاسرش ...

-کی همچین حرفی زده؟ ..من هرکاری که میتونم برای خوشی وبدست اوردن دل ریحانه انجام میدم ...ولی وجود شما باعث شده ریحانه عوض بشه ..

 دیگه اهمیتی به ابرو وحیثیت خودش ومن نمیده ...شما با کارهاتون ذهنش رو خراب کردید ..

-امیرحافظ ..!!

صدای ریحانه بود که مرتب واماده دم پله ها وایساده بود ..با دیدن صورت ارایش شده اش پوزخندی زدم وگفتم ..

-بفرمائید این هم از دست پروردهءشما ...واقعا این زن منه ..؟کسی که افتاب ومهتاب رنگش رو ندیده بود ..

-بس کن امیرحافظ ...تو به مینا چی کار داری ...؟

با حرص برگشتم به سمتش ..

-مینا مینا ...زندگیت شده مینا ...بعضی وقتها فکر میکنم اگه مجبور به انتخاب شی بین من واین خانم حتما این خانم رو انتخاب میکنی ..

مینا-اهان پس جنابعالی حسودیتون میشه ..

به لحن پرکنایهء مینا نیشخندی زدم ..

-ببین خانم ..خوب گوشهات رو بازکن ...ریحانه زن منه ...درسته که هنوز سر خونه زندگیمون نرفتیم ..ولی از نظر خدا پیغمبری وشرع وقانون من شوهر ریحانه ام... 

 زنم رو هم خیلی دوست دارم واز اینکه با گشتن با شما داره تبدیل به یه شخصیت دیگه میشه متنفرم ...من بهت اجازه نمیدم ریحانهءسادهءمن رو هم مثل خودت تغیر بده ..

ریحانه -امیرحافظ تمومش کن ..

-این تویی که باید تمومش کنی ...دیگه نمیتونم ریحانه صبر کنم وخراب شدن زندگیمون رو ببینم ..

 من وتو تا چند وقت دیگه ازدواج میکنیم ولی به جای اینکه تو این مدت به هم نزدیک تر بشیم از هم دور ودورتر شدیم .

اون هم فقط وفقط به خاطر دوستی بی ارزشی که با این خانم به ظاهر محترم داری .. 

مینا با مشت های گره کرده جوشید ..

-احترام خودت رو داشته باش امیرخان ...اگه ریحانه زن تواِ وحاضره بهش دستور بدی واون مثل یه برهءاحمق اجرا کنه من نیستم ..

من جلوی امثال تو پسر حاجی ها وایمیستم ..به کسی اجازه نمیدم حقم رو پایمال کنه ..

 ریحانه خودش میخواد با من دوست باشه ...من هم مشکلی نمیبینم ..اگه تو مشکل داری اشکال از ذهنیت خرابته .. ...بهتره دیگه هم به من توهین نکنی ..چون دفعه ءبعد با این ملایمت باهات حرف نمیزنم ..

وبه فاصلهءچند ثانیه عقب گرد کرد واز درخونه رفت بیرون ..ریحانه از پله ها پائین دویدتا دنبالش بره که مچ دستش رو گرفتم ..

-نرو ریحانه .اون دوست تو نیست ..این زن با این ذهن مسموم لیاقت تو رو نداره ...

ریحانه دندون هاش رو رو هم سائید ..

-میدونی امیرحافظ ..یه وقتهایی حس میکنم اصلا نمیشناسمت ...به خاطر همین ترجیح میدم تو این لحظه ها اصلا نبینمت ..

.با حرص دستش رو از تو دستم کشید بیرون واز پله های خونشون بالا رفت ..

با ناراحتی نفسم رو بیرون فرستادم وسرم رو به سمت اسمون بلند کردم ..

خدایا خودت به خیر بگذرون ...این دختر مثل یه ببر زخمی فقط به فکر پاره کردن مردهاست ..

 دارم کم کم فکر میکنم که دیگه نمیتونم باهاش مقابله کنم ..

-ریحانه جان عزیز دلم ..من که بهت گفتم تو مختاری حجابت رو انتخاب کنی ولی نه تا این حد ..این پوشش اصلا در شان تو وخونواده ات نیست ..

ریحانه مژه های ریمل خورده اش رو بهم زد ..

- تو داری من رو مجبور میکنی ..من هرجور دوست داشته باشم میگردم ..

به سختی تونستم خودم رو کنترل کنم تا صدام بالا نره ...الان وقت داد وبیداد نبود ...باید قانعش میکردم ..

خونوادهءما تو این محل آبرو داشت سالیان سال بود که اهالی محل ما رو میشناختن ودرست نبود که عروس حاج احمد رسولی ...معتمد وریش سفید محل با این سرو شکل مثل دخترهای ولنگار میگشت ..

- اخه این چه حرفیه که میزنی ریحانه؟...اگه قرار باشه هرکسی به خواستهءخودش عمل کنه که سنگ رو سنگ بند نمیشد ..

با سرتقی توپید ..

-مگه من چه جوری میگردم؟ ..برو دخترهای مردم رو ببین به نسبت اونها من مثل دهاتی ها لباس میپوشم ..

-من به مردم چی کار دارم ؟..تو زن منی ..نه اونها ..شاید یه نفر بخواد بدون روسری بیاد تو خیابون ...تو هم باید همون کار رو کنی ..؟اخه چرا دیگه به حرفهام گوش نمیدی ریحانه ...؟

خواستم دستش رو بگیرم که نگاهم به رنگ صورتی مات وملایمی که روی ناخنش بود افتاد ..

 حرفم رو به کل فراموش کردم وبا تعجب به ناخون های لاک زدهءریحانه خیره شدم ..

-تو لاک زدی ریحانه ..؟

ریحانه زود دستهاش رو مشت کرد ..پوزخندی روی لبهام نشست..پس همون بود که نمیخواست به دنبالش برم ..

 چون دوست نداشت تیپ وقیافهءجدیدیش رو که هرروز عجیب تر از قبل میشد ببینم ..

-اره لاک زدم مشکلیه ..؟

نفسم سنگین شده بود ..

-پس ..پس ..چه جوری نماز میخونی ..؟

-اونش به خودم ربط داره ...

ناخوادگاه گر گرفتم ..من با هرمسئله ای میتونستم کنار بیام الا کاهلی تو نماز خوندن ..

 مچ دستش رو تو یه لحظه گرفتم وکشیدم ..

-جوابم رو درست بده ریحانه ..تو نماز خوندن رو هم کنار گذاشتی ..؟اره ریحانه ...؟؟

ریحانه با یه نگاه فهمید چقدر عصبانیم ..اونقدر کلافه بودم که حتی حالیم نبود که دارم فشار زیادی روی دست میارم ..

-آی دستم ..آی آی امیرحافظ ..مچ دستم رو شکوندی ...

نفس عمیقی کشیدم وبا حرص چشمهام رو مالیدم به ارومی مچ دستش رو رها کردم ..از منِ اروم وساکت بعید بود که بخوام همچین عکس العملی نشون بدم ..

صدام رو پائین تر اوردم ودوباره پرسیدم ..

-ریحانه خواهش میکنم راستش رو بهم بگو...خودت میدونی که راجع به این موضوع اصلا شوخی ندارم ... تو نماز نمیخونی ..؟

همون جوری که دستش رو میمالید گفت ..

-کی گفته نماز نمیخونم ..؟هر زنی یه روزهایی تو ماه نمیتونه نماز بخونه ..

به جای اینکه ریحانه از گفتن این حرف خجل بشه من سرخ شدم وسر به زیر انداختم ...هنوز اونقدر با ریحانه ندار نشده بودم که راجع به این مسائل به این راحتی باهام حرف بزنه ..

چند تا نفس عمیق کشیدم تا دوباره خونسردیم رو به دست بیارم ..لب که بازکردم دیگه خبری از اون خجالت تو صدام نبود ..

-ریحانه برای اولین واخرین بار بهت میگم ..اگه میخوای ارایش کنی ..لاک بزنی ...این کارها مال تو خونه است...

 هروقت که رفتیم سر خونه زندگیمون قول میدم ببرمت بهترین مغازهءلوازم ارایشی واز هرنوع مارک ومدلی که بخوای برات بخرم ..

 تو یه زنی ومن اصلا ازت انتظار ندارم طبیعتت رو عوض کنی ...

اگه دوست داری اینکار وانجام بدی ..انجام بده اون هم جلوی محارمت ...حتی حاج بابا با تمام عقاید سفت ومحکمی که راجع به تربیت فاطمه داشت وقتی که وارد هیجده سالگی شد یه ست کامل از لوازم ارایشی براش خرید وگفت اگه دوست داره میتونه توی خونه ارایش کنه ..

ریحانه فراموش نکن هرکسی که لاک روی ناخونت رو ببینه فکر میکنه یا به کل مرتدی وبی دین ..یا مشکل زنانه داری ...که در هر دو حالت واقعا پیغام زشتی رو به طرف مقابلت میرسونه ..

ریحانه درسکوت هنوز مچ دستش رو مالش میداد ..از اینکه دور مچ دستش سرخ شده بود ناراحت شدم ..

 من اصلا ادم خشنی نبودم ..من با دلم جلو میرفتم ..من از مردانگیم سو استفاده نمیکردم ...با عجز نالیدم ...

-ریحانه ازت خواهش میکنم تغیر نکن ..من همون ریحانهءگذشته ام رو میخوام ..

ولی ریحانه با جدیت گفت ..

-اون ریحانه مرد ..اصلا تو چی از من میخوای ..؟که جوونی نکنم ؟..که مثل همسن وسالهام نباشم؟ ..

-ریحـــــــانه ..!!

-ببین امرحافظ من بعد از عمری دوست دارم خوشتیپ باشم جلوی دوستهام کم نیارم ..بسه هرچی شنیدم ...که بهم گفتن امل ...دَر داهاتی ..امیرحافظ من حق دارم به سرووضعم برسم .ازدواج کردم که راحت باشم نه اینکه یکی بدتراز بابام بهم امرو نهی کنه ..

با عصبانیت گفتم ..

-بس کن ریحانه ..نمیخوام بشنوم ..این حرف اخر منه ..

ریحانه با دریدگی که حتی فکرش رو هم نمیکردم براق شد به سمتم ..

-این هم حرف اخر منه ..تو نمیتونی بهم زور بگی .

از جا بلند شد ...که دستش رو گرفتم ..

-خیل خب ...حالا که اینطوره من هم نمیتونم اجازه بدم به کلاس بری ...مطئن باش اگه میتونستم...حتما جلوی رابطه ات رو هم با مینا رو میگرفتم ..

با بهت گفت ..

-امیرحافظ؟؟؟!!!

 جوابی ندادم ..

-تو واقعا داری من رو از امکاناتی که برام مهیا کردی منع میکنی ..؟داری بهم زور میگی ...؟

 مگه تو نبودی که میگفتی هرچی دارم وندارم مال تواِ ...؟حالا داری به پشتوانهءمال واموالت عقیده ات رو به خورد من میدی ...؟

با درد برگشتم به سمتش ..خدا میدونست که من همچین ادمی نبودم .من یه ادم عقده ای مرد سالار نبودم ...ولی راه دیگه ای نداشتم ..این حمله ها فقط برای نجات دادن همسرم وزندگی مشترکمون بود ..

همسری که تو دستهای مینا مثل یه عروسک چرخونده میشد 

-برای حمایت از تو وزندگیمون مجبورم اینکاروکنم ...متاسفم ریحانه ..

اون لحظه تو نگاه ریحانه خاموش شدن تک به تک نورهای امید رو دیدم وتنها ستاره ای تو نگاهش موند که تو اون لحظه هیچ اهمیتی برام نداشت

 ولی بعد ها بهم ثابت کرد که از اون روز به بعد ریحانه دیگه جزئی از ما نبود ....جزئی اززندگی من ..بلکه شمشیر بست به نابودیم ...اون هم زیرکانه وبا نقشه وهمکاری دوست عزیزش مینا ..

دو هفته ازاون روزی که با ریحانه اتمام حجت کردم گذشته بود ..تو این مدت ریحانه اروم میرفت ومیومد ..

 دیگه به اون اندازهءقبل ارایش نمیکرد ساده میپوشید ووقتی که باهاش بودم اروم وبی صدا کنارم میموند ...

نگران بودم ..با اینکه از رسیدن به هدفم ته دلم راضی بود ولی به هیچ وجه دوست نداشتم با به نمایش گذاشتن قدرت مردانه وتحکم های بی جا زندگی رو به کام خودم وریحانه تلخ کنم ..

خیلی ناراحت بودم ..ریحانه کنارم بود ومن انگار نداشتمش ...تو این دو هفته مثل یه مرده درسکوت کنارم میشست... به حرفهام گوش میداد وحرفی نمیزد ..

 چنان تو تب وتاب گذشته امون واون ریحانهءسرحال ومهربون گذشته میسوختم که حدی براش قائل نبودم ..

دلم میخواست دوباره با روی خوش ببینمش ..دوباره مثل گذشته با دیدنم چشمهاش برق بزنه واز شوق چشمهاش... دلم لبریز از محبت بشه ..

حالا بعد از دو هفته که درسکوت هم دیگه رو دیده بودیم ..برای اینکه بهش ثابت کنم اون ادم زورگویی که از من پیش خودش ساخته نیستم اومده بودم به دیدنش ..

صبح باهاش هماهنگ کرده بودم که بعد از کار میرم خونشون ..باید باهاش حرف میزدم .

 از دلش درمیاوردم واگه قول میداد که حریم ها رو رعایت کنه بازهم هرنوع امکاناتی رو که بخواد براش فراهم کنم ..

خدا میدونست که من زورگو نبودم ...عقده ای نبودم ..دلم خوش بود به خوشی دل ریحانه ...

 نگاهی به جعبهء توی دستم که زیبا کادوپیج شده بود انداختم وزنگ در رو زدم ... ...برای اشتی کردن دوباره امون یه نیم ست قشنگ خریده بودم ..

میخواستم واقعا از دلش دربیارم ..میخواستم دوباره برق محبت رو تو چشمهاش ببینم ...دلم برای لمس اون عشق وعلاقهءتو نگاهش تنگ شده بود ...

- بیا تو امیرحافظ..

دلم تنگ صداش شده بود ..تو این مدت حتی اسمم رو هم نبرده بود ..

ریحانه درحیاط رو با اف اف باز کردومن با چند قدم بلند از حیاط کوچیک اپارتمانشون گذشتم وپله ها رو به سمت طبقهءسوم بالا رفتم ..

دستم به سمت زنگ نرفته بود که در باز شد...کفش هام رو کندم وبه عادت همیشه که مادر ریحانه زود در رو بازمیکرد سر به زیر وارد شدم ..

با اینکه پریسا خانم رسما به من حلال بود ولی بازهم سعی میکردم مراعات کنم ..

تنها کسی که الان به دل وجسم من محرم بود ریحانه ام بود که اون هم تو این دو هفته از هر نامحرمی غریبه تر شده بود ..

-سلام ...

لبخند رو لبم نشست وبه سمت صدا برگشتم که برخلاف تصورم ریحانه رو با تیپی متفاوت از همیشه دیدم ...چشمهام اتیش گرفت ودلم از داغی این حس سوخت ..

ریحانه با یه تاپ ودامن بنفش رنگ با موهایی افشون وگل سر یاسی رنگ زیبایی که به سر زده بود ..پشت در ایستاده بود ..

اونقدر به تلاطم افتاده بودم که فقط سر چرخوندم ...با اینکه حلالم بود ولی تا حالا ریحانه رو این طوری ندیده بودم ...صدای نرمش که از همون اولین دیدار من رو شیفته کرد تو گوشم پیچید 

-امیرحافظ ..چرا روت روبرگردوندی ..؟

اولین جمله ایکه به ذهنم اومد پرسیدم ..

-مادرت کجاست ..؟

-رفتن کرج ...

دستهام رو مشت کردم وجعبهءکادوپیچ شده رو محکمتر فشردم ....این تاپ تاپ قلب واین نگاه حسرت زده کم کم داشت مهار نشدنی میشد 

 مخصوصا حالا که میدونستم وقتی خونوادهءریحانه به کرج میرن امکان نداره تا شب برگردن ...

-پس من میرم ..فردا میام تا باهم صحبت کنیم ...

به سمت در برگشتم که صندل های یاسی رنگ ریحانه رو جلوی چشمهام دیدم ..

نرو امیرحافظ من از صبح دلم رو صابون زدم که بعد ازچند ماه میتونیم بدون وجود کسی با هم باشیم ...

-ولی این درست نیست ..تازه تو این دو هفته به قدری از من فاصله گرفتی که من اصلا فکر نمیکردم که تو تمایلی به دیدن من داشته باشی ..

-امیر به من نگاه کن ...

نمیتونستم ...خدایا نمیتونم ...درسته که تو این مدت ازش دلخور بودم ولی حالا که درست مثل روزهای اول چشمهاش بهم میخنده ولبهاش عنابی میشه بازهم نمیتونم ...

اگه سر بلند کنم ..اگه دیده به چشمهای شهلاش که از برق شیطنت نمیتونستم بهشون خیره بشم ..

 اگه نتونم جلوی این حرارت بدن تب دارم رو که از استمشمام رایحهءعطر تن ریحانه اون هم از نزدیکی بیش از حدش هرلحظه بیشتر میشد بگیرم ..

اونوقته که معلوم نبود چه بلایی سرمون میاد ..

-امیرحافظ ...

دلم ضعف رفت وناخواسته سر بلند کردم وخیره شدم تو نگاه ریحانه ام ..افسون شدم ..مسخ ...خدا میدونه که چقدردلتنگ بودم ..

 چقدر محتاج این بودم که دستام رو دور کمرش حلقه کنم وبا تمام وجودم به اغوش بکشمش ...

-جانم ریحانه جان ..

-بمون باشه ...

من قول داده بودم ...نمیتونستم ..من شرافتم رو گروی این کار گذاشته بودم ..درسته که حلالم بود.. درسته که بودن باهاش لذت بخش ترین نعمتی بود که خدا بهم عطا کرده بود ولی میدونستم بودنم... اون هم با این تب شدید ..فاجعه باره ..

-اخه تو این شرایط ...؟

نگاهش خیس شد ..

-من که بهت محرمم ..چه اشکالی داره که من رو این شکلی ببنی ...حتما هنوز از دستم دلخوری؟ ...من که گفتم درست میشم ..پس چرا هنوز باهام سر سنگینی ...؟

سست شدم وبی اراده برای اولین بار پیش قدم شدم وبه حاجت دلم لبیک گفتم ..

دستم رو دور کمرش حلقه کردم وگفتم ..

-هیچ اشکالی نداره ریحانهءمن ..مشکل منم که دست ودلم برای این گل رعنا ضعف میره ..

لبخند ملوسی زد وخودش رو تو بغلم بیشتر جمع کرد ...خدایا چقدر این لحظات رو دوست داشتم ...انگار بعد از مدتها مثل یه ادم عطش زده به وسعت دریا رسیده بودم ...

 همون جور که تو بغلم بود دستش رو به ارومی روی گونه ام کشید ...

-منو بخشیدی ...؟

خدایا شیداتر از من هم پیدا میشد ...؟واله تر از حال من ...؟

-این تویی که باید من رو ببخشی ...خدا گواهه که نمیخواستم قدرتم رو به رخت بکشم ..فقط میخواستم حواست رو جمع کنی ...ریحانه اگه همون جور ادامه میدادی از دستت میدادم ..

لبخند شیرینی زد ..

-دوستت دارم امیرحافظ ...از همون اول دوستت داشتم ..تو مرد منی ..با دنیا عوضت نمیکنم ..

قلبم گرم شده بود ...باز هم از محبت اغوش ریحانه تو ابرها سیر میکردم ...

ریحانه نگاهی به بستهءتو دستم انداخت ..

-اون چیه تو دستت ..؟برای من اوردی ...؟

درست مثل یه بچه گربه چشمهاش میدرخشید ...همون جور که ریحانه تو اغوشم بود بسته رو بالاتر اوردم ..

-تقدیم به خانم گل خودم... با کلی محبت ..

بسته رو با شوق ازم گرفت وبه ارومی بازش کرد ...جرقه هایی که با دیدن نیم ست طلا سفید تو چشمهاش زد دلم رو شاد کرد ..

نگاهش رو از نیم ست گرفت ودستش رو به دور گردنم حلقه کرد وگونه ام رو بوسید ..

-مرسی امیرحافظ این خیلی قشنگه ازت ممنونم 

سرش روکه خم کرد تپش قلب من هم بیشتر شد ..خرمن موهاش روی شونهء بازش ریخت ..سر شدم ..باده نخورده مست شدم ...خمارو بی حس ...

خواستم ازش جدا بشم ولی توانی برای جدایی نداشتم ..

-نکن با دلم ریحانه ...اتیشم نزن عزیزم ..من ...من نمیتونم ..من باید برم ..

 ولی ریحانه امروز جور دیگه ای شده بود ..انگار یک سره برای از پا انداختن من اومده بود مجهز واماده..

دیگه طاقت این همه نزدیکی رو نیاوردم ...دستهام رو بی هوا باز کردم ..

-من میرم 

-امیرحافظ ...

دستم رو تو دستش گرفت ...ودوباره خودش رو به شونه ام چسبوند ..

گردن خوش تراشش به قدری خوش بو بود که نا خواسته چشم گرفتم ...

-ریحانه بسه ...من شرایطم خوب نیست ..

-امیرحافظ ...

تو دلم نالیدم ..

-نگو ..صدام نکن ..بیشتر از این سستم نکن ..بزار برم ...

ولی حتی ل.بهام هم بهم نخورد ..خیره شده بودم به ل.بهاش ...به صورتی که امروز نفس گیر تر از هرروز دیگه ای شده بود ..التماس کردم ..

-ریحانه ..بزار برم ..

لب ورچید وبغض دار تو نگاهم خیره شد ...

-پس هنوز من رو نبخشیدی ...؟

اه از نهادم بلند شد ..خدایا این دیگه چه امتحانیه ...؟چرا اینقدر سخت وطاقت فرسا ؟...من از پسش برنمیام خدا ..خودت یه فرجی کن ...

-نه ریحانه ...اخه این چه حرفیه عزیزم ...من فقط نمیتونم کنارت بمون من قول دادم تو دست من امانتی .....

-ولی من دوستت دارم ...

با ضعف گفتم ..

-منم دوستت دارم شیرینم.... ولی نمیخوام اتفاقی بینمون بیفته که بعد ها پشیمونمون کنه ...

-دوستم داری امیرحافظ ...؟

فقط خدا میدونست که تمام جسم وروح من متعلق بهش بود ..

-دارم عزیز دلم ...دارم ...

-پس تنهام نذار ...

بی اراده ومسخ از حرارت دل نشین دستش ...سرم رو پائین تر اوردم وبوسهءارومی روی پیشونیش گذاشتم ..

-اگه نرم خیلی اتفاقها میوفته که نمیتونم جلوش رو بگیرم ...باید برم ..

بوسهءروی پیشونیش ارومم که نکرد هیچ ...لطافت بدنش تمام وجودم رو به غلیان دراورد ..خواستن چنان تو وجودم پیچیده بود که نه راه پس داشتم نه راه پیش ...

عقل همچنان نهیب میزد که برگرد ..که پا پس بکش ...که به قول شرفت عمل کن ..بیشتر از این وا نده 

ولی امان از این دل ..که این حرفها حالیش نبود ...من مجنون شده بودم ...دیوانه وشیدا ..

 وسوسهءریحانه اونقدر زیاد شدکه ناخواسته وبی اراده وا دادم ..اشتباه کردم ...پَر به پَر ریحانه دادم ..

شاید هم قسمت بودکه این اتفاق بیفته ..تا من قبل از اینکه پیمان زندگیم رو با ریحانه محکمتر کنم ذات واقعی ریحانه روبشناسم ..

کنار ریحانه دراز کشیده بودم وتازه به عمق قضیه فکر میکردم ..اصلا نمیفهیدم چه جوری به اینجا رسیدم ..

 مثل یه ادم مست که بعد از یه شب بد مستی کردن ...حتی نمیدونست چه جوری سر از زباله دونی دراورده ..

از دست خودم شاکی بودم ..عصبانی بودم ..خونوادهءریحانه به من اطمینان کرده بودن ..حاج بابا ...عزیز ...

ولی من نامردی کردم ...نباید ..نباید تا قبل از ازدواج بهش نزدیک میشدم نباید این اشتباه رو میکردم ..درسته که محرمم بود ولی من قول داده بودم ..

برگشتم به سمت ریحانه ...گلم درد زیادی کشیده بود ..با اینکه تمام سعیم رو کرده بودم تا اذیت نشه ولی ..بازهم زجر کشیده بود ..

-ریحانه جان ..خوبی عزیزم ..؟

برگشت به سمتم ..قلبم مچاله شد .. با سرانگشت گونه اش رو نوازش کردم 

-ببخش عزیزم ..شرمنده ام ..نمیخواستم این اتفاق بیفته ...

با بی حسی و چشمهایی که دیگه هیچ برقی توشون نبود ..زمزمه کرد ..

-مهم نیست ..

-چرا مهمه ...من نباید این کارو میکردم ...من قول داده بودم ..باید صبر میکردم ولی ..

خودش رو جمع کرد وبازهم سکوت کرد ..

-ریحانه حالت خوش نیست ...؟

-خوبم امیر ...میشه تنهام بذاری ...؟

با ناامیدی نالیدم ..

-ریحانه جان ...

-خواهش میکنم امیر حافظ ..حالم اصلا خوب نیست 

-میخوای بریم دکتر ..؟

-نه فقط تنهام بذار ..

-اگه میدونستم نمیخوای ...فکرکردم تو هم میخوای که با هم باشیم ..فکرش رو هم نمیکردم که این جوری اذیت بشی ...ریحانه ؟؟

بازهم حرفی نزد ..حس میکردم وجودم تو این لحظاتی که ریحانه فقط وفقط احتیاج به ارامش واستراحت داره اضافه است ..

اشتباه کرده بودم وحالا باید پای اشتباهم میموندم ..هرچند تو اون لحظه ها ریحانه به قدری باهام همکاری کرده بود که فکر نمیکردم بعدش همچین رفتاری رو نشون بده ..

لباس پوشیدم کمکش کردم وملافه ءپرخون روی زمین رو جمع کردم وتو یه کیسه انداختم ...ریحانه رو به زور لباس پوشوندم 

رختخوابش رو دراخر پهن کردم وبا چند تا مسکن خوابوندمش ...

دیگه کاری از دستم برنمیومد ...کیسهءحاوی ملافه رو با دل چرکینی برداشتم واز خونه زدم بیرون ...این اتفاقی که افتاده بود خارج ازحد تصورم بود ..

داشتم برمیگشتم خونه که ویبرهءموبایلم باعث شد تا گوشیم رو نگاه کنم ..فاطمه بود ..

-الو سلام ابجی کوچیکه ..

-الو داداش ...؟ 

ضربان قلبم کند شد ..صدای فاطمه پراز استرس بود ..

-چیه ..؟چی شده ..؟

-چیزه ..؟یعنی چیزی نیست ها ...فقط ادرس میدم بیا دنبالم ...

-چی شده فاطمه ..؟

-میگم چیزی نیست ...

-خوبی تو ..؟

-اره به خدا فقط بیا کافی شاپ باران ...

-فاطمه ..؟

-داداش بیا سر خیابون منتظرتم ..

نفهمیدم چه جوری گوشی رو قطع کردم وپیچیدم ..ظرف ده دقیقه خودم رو رسوندم به خیابونی که توش کافی شاپ بود .

 خیابون رو که پیچیدم فاطمه رو که یه گوشه ایستاده بود دیدم ..همینکه دیدم سالمه وهیچ خبر نگران کننده ای نیست خیالم راحت شد ونفسم رو راحت بیرون فرستادم ...

کنار پاش ترمز کردم که زودی سوار شد ..

-سلام ..چه زود رسیدی ..؟

-چی شده فاطمه ..؟من که تا به اینجا برسم جونم به لبم رسید ..

همون جور که نگاهش به کافی شاپ بود گفت ..

-باید باهات حرف بزنم ..

-میگم چی شده فاطمه ..؟

-ببین راستش دوستهای من یه وقتهایی به این کافی شاپ میان ..امروز که داشتم باهاشون میومدم ...ریحانه رو دیدم ..

قلبم وایساد ...پس حرف ریحانه بود ..؟

-خب بقیه اش ...؟

-راستش داداش زیاد ..سروظاهرش .....میدونی که ..

اره میدونستم از شبی که رابطهءمن وریحانه جدی شده بود .ریحانه دیگه خدا رو هم بنده نبود ..بدتر از قبل میگشت وبه هیچ کدوم از حرفهای من هم گوش نمیداد ...

 انگار که از اون شب پرده های حیا برای ریحانه دریده شده بود ...یه وقتهایی فکر میکنم نکنه رابطمون همچین بلایی سرش اورده ...

 یا اصلا شاید به خاطر اینکه راحت تر بتونه به کارهاش برسه اجازهء اون رابطه رو بهم داد ...هرچی که بود ..ریحانه دیگه اون ریحانهءقبل نبود 

-خب ..حرف اخرت رو بزن ...

-قول میدی هرچی گفتم اروم باشی ..؟

با استرس گفتم ..

-اره قول میدم حرف بزن فاطمه ...

-با چند تا از دوستهاش بود ...رفتن تو کافی شاپ ...

ناخواسته پرسیدم ..

-مینا هم بود ...؟

-اره بود ...

با کارهایی که از ریحانه دیدم رفتنش به کافی شاپ اون هم با چند تا از دوستهاش زیاد هم عجیب غریب وترسناک نبود ..

-خب حالا این همه استرس به خاطر اینکه با تیپ بد اومده کافی شاپ .؟

خیالم اونقدر راحت شده بود که این حرف رو به مسخره گفتم ...واقعا ریحانه کارهایی میکرد که ده برابر بدتر از اومدن به کافی شاپ بود ...

-نه راستش دوستهاش ...

دوباره استرسم زیاد شد ...حتما یه چیزی هست ...اینکه ریحانه به کافی شاپ بیاد ...اصلا چیز مهمی نبود ...

-دوستهاش چی فاطمه؟ ..بگو وخلاصم کن ...

-چند تا پسر هم باهاشون بودن ...

حس کردم برق سه فاز بهم وصل شده ...ریحانه با چند تا پسر ودختربه این کافی شاپ اومده بود ...؟ریحانهءمن ..؟زن عقد کردهءمن ..؟

 تو یه لحظه مثل کسایی که افسار پاره کردن از ماشین پیاده شدم وبه سمت کافی شاپ دوئیدم ...حتی صدای امیر امیر گفتن های فاطمه هم تاثیری نداشت ...

پشت شیشه های مات کافی شاپ مکث کردم ...توان روبه رو شدن با همچین صحنه ای رو نداشتم ...

 طاقت نداشتم ببینم که ریحانه میون چند تا پسر نشسته وداره گل میگه وگل میشنوه ..

دستم رو رو دستگیرهءدر گذاشتم وتو یه حرکت بازش کردم ...حالا فضای خفه ودم گرفتهءسالن کافی شاپ تو دیدم بود ..

 بدتر از اون نگاه ریحانه که درست رو به روم میون چهار تا پسر وسه تا دختر نشسته بود وبه من خیره شده بود ...

پس فاطمه راست گفته بود ..پس من احمقانه سعی کرده بودم خودم رو گول بزنم که فاطمه اشتباه کرده ...

چیزی رو که میدیدم باور نداشتم ...باور نداشتم که ریحانهءمن به این راحتی تو جمعی نشسته که حتی فکر کردن بهش هم خونم رو به جوش میاره .

نگاهی به دوستهاش انداختم ...قیافهءپسرها از صد فرسخی هم داد میزد که چه کارن ...

 ومینا ...که مثل یه دختر چهار ده ساله صورتش مثل یه گل شکفته شده میخندید ...

دوباره نگاهم رو ریحانه چرخید ..با همون چشمهای گشاده شده از ترس یا تعجب زیر لب اسمم رو برد ..

 مثل یه مجسمهءمسخ وترسناک بهش خیره شده بودم ...نگاه دخترها وپسرها هم با دیدن رفتار ریحانه به سمتم چرخید ..

ولی من بازهم چشم از ریحانه برنداشتم ...انگار میخواستم یه نفر بهم بگه که این خوابه .خیاله ..یه کابوس وحشتناکه ..کاش یه نفر بود که من رو با یه سیلی محکم توی گوشم بیدار میکرد ..

خدایا باور نمیکنم .اخه این زن منه ..چطور تونسته به اینجا برسه ..؟

انگار که ریحانه زودتر از من به خودش اومد ..چون تو یه حرکت کیفش رو برداشت وبه سمتم اومد ..

انگار که ریحانه زودتر از من به خودش اومد ..چون تو یه حرکت کیفش رو برداشت وبه سمتم اومد ..چند قدم مونده وایساد ...

-امیرحافظ ...

دیگه مهلت ندادم ..خودش بود ..زن من ..ریحانهءمن ..میون سه چهار تا گردن کلفت ...

همین کافی بود تا مچ دستش رو با خشونت بکشم واز کافی شاپ بیرون بزنم ...

 فاطمه ترسان ونگران بیرون کافی شاپ ایستاده بود ..وقتی صورت سرخ وکبود من رو دید زمزمه کرد ..

-امیرحافظ توروخدا ..

-تو دخالت نکن فاطمه ..بروخونه ..

-نه منم میام ..

برگشتم به سمتش وشمرده شمرده گفتم ..

-برو خونه فاطمه ...نگران نباش قرار نیست اتفاق بدتری بیفته ...

فاطمه از ترسش خفه خون گرفت ..مچ دست ریحانه رو گرفتم وپرتش کردم تو ماشین ...

 اونقدر عصبانی بودم که بعید نبود حتی خون ریحانه رو هم بریزم ..

زن من ..زن عقدی من ..زنی که از هرکسی بهم نزدیک تر بود ..زنی که تا چند وقت قبل همهءدنیام متعلق به اون بود ...

 حالا میون جمعی که از قیافه هاشون معلوم بود چه جور کسایی هستن نشسته بود ...

 شاید برای خیلی ها مهم نباشه ..شاید خیلی ها براشون اهمیت نداشته باشه که زنشون درکنار مردی بشینه وگل بگه وگل بشنوه ..

ولی برای من فاجعه بود ..

 چون میدونستم که این رابطه ها به کجا میرسید ...چون طرز فکر مردها رو میدونستم ..

 چون میدونستم اگه مردی با زنی دوست بشه ..مطمئنا به فکر خودش ونیازهاشه ..

-امیرحافظ ..

مشتم رو از عصبانیت بیش از حد بالا اوردم ...ولی وسط راه دستم رو نگه داشتم 

 علارغم تمام کاری که کرده بود به خودم اجازهءدست بلند کردن نمیدادم ...زنم بود ...برام مهم بود ...ومن حق نداشتم حتی اگه بدترین کار دنیا رو هم انجام بده روش دست بلند کنم ..

مشتم رو پائین اوردم وبا ضرب روی فرمون کوبیدم ...

ریحانه که از ترس گوشهءماشین جمع شده بود با صدای لرزونی گفت ..

-جریان اون چیزی نیست که تو فکر میکنی ..من با کسی دوست نیستم ..

خدایا من چرا این همه تمایل دارم تا مشتم رو تو فک ریحانه بکوبم ..؟

-جریان هرچی باشه برام مهم نیست ..من اون چیزی رو که دیدم باور میکنم ..اینکه زنم میون چهار تا پسر نشسته بود ..

ریحانه با پررویی تمام تشر زد ..

-امیرحافـــــــظ .. 

-چیه ..؟چه توجیهی داری ..؟اینکه اونها دوست پسر دوستهات بودن ؟..یا اینکه تو باهاشون کاری نداشتی وبرحسب اتفاق دیدیشون ..؟

 کدومش میتونه وجود تو رو بین چهار تا پسر توجیه کنه؟ ...فقط نگو که اون پسرها با اون سروشکل مسخره اشون همسر دوستهات بودن که همین جا خفه ات میکنم ..

اصلا تو چرا باید با همچین کسایی دوست باشی؟ ...واقعا متاسفم ریحانه ...حالا میفهمم که بعضی ها حقشونه تا توی فقر وامکانات کم دست وپا بزنن ..

 تو یه نفر لیاقت شرایط مناسب ومساعد رو نداری 

با وقاحت تموم به سمتم برگشت ..

-تو حق نداری به من توهین کنی ...

-توهین ..؟تو به کاری که انجام دادی چی میگی ..؟به نظرت کارت توهین به من ورابطمون نبود؟ ..یه دهن کجی بزرگ به اسم توی شناسنامه ات .؟

ریحانه تو پید ..

-من کار خلافی نکردم ..

شاکی تر شدم ...مثل اینکه هرچی باهاش مدارا میکردم اون بدتر رفتار میکرد ..

-کار خلافی نکردی؟روتو برم ریحانه ...دست پیش رو گرفتی که پس نیفتی ..؟تو میفهمی چی کار کردی ؟یا خودت رو به نفهمیدن زدی ..؟

-ببین امیرحافظ تو داری شور به درش میکنی ..دوستی یا رابطهء اونها هیچ ربطی به من نداره ..

اونقدر عصبانی شدم که ماشین رو کنار خیابون پارک کردم ودرجا پیاده شدم ..اگه اینکارو نمیکردم حتما یه بلایی سر خودم یا ریحانه میاوردم ..

طرز فکر ریحانه از بیخ وبن خراب شده بود ..وقتی که ریحانه حتی به بد بودن کارش فکر هم نمیکرد ...من نمیتونستم به هیچ عنوان ذهنیتش رو درست کنم ..

چند تا نفس عمیق کشیدم وسعی کردم مشت دستم رو که بر اثر فشار ...سفید رنگ شده بود بازکنم ....ولی نمیشد ..هرکاری میکردم اروم نمیشدم ...

کاری که کرده بود بس نبود ..حالا حرفهایی میزد که حتی تصورش هم برام دشوار بود ..

 ریحانه اصلا خودش رو مقصر نمیدونست چه برسه بخواد به خاطرش عذرخواهی کنه ..

تو یه تصمیم ماشین رو دور زدم ودرِ سمت ریحانه رو بازکردم ..

تو چشمهاش خیره شدم وگفتم ..

-خوب گوشهات رو بازکن ریحانه ..مثل اینکه تو جزو اون دسته از افرادی هستی که باید با زور و از موضع قدرت باهاشون حرف زد ...

 از فردا حق نداری بری کلاس ..نه کلاس زبان نه شنا ..نه اروبیک ...حق نداری بری خرید جز با خودم ..

 حق نداری تلفنی یا با موبایل با هیج کدوم از دوستهات صحبت کنی ...مگر با اجازه وصلاح دید من ..

حسابت فعلا خالی میشه تا پولی برای ولخرجی های انچنانی ویللی تللی نداشته باشی ..

نیشخندی که روی لبش نشسته بود غرورم رو جریحه دار کرد ...

-اخرین مطلب اینکه ...همین هفته با پدرت حرف میزنم تا ماه دیگه بریم سرخونه زندگیمون

ریحانه با شنیدن اخرین جلمه ام براشفت ..

 -تو نمیتونی بهم زور بگی ...من اصلا امادگی زندگی با تو رو ندارم ..

با خونسردی ای که واقعا تو این شرایط ازم بعید بود گفتم ..

-تو میتونستی قبل از بله دادن تو محضر این فکرها رو بکنی  ..حالا که تو عقد کردهءمن هستی دیگه هیچ اختیاری از خودت نداری ..

خواستم در رو ببندم که دوباره باز کردم ..

-درضمن از همین لحظه دیگه دوستی به اسم مینا نداری ...این مهمترین نکته ایه که باید رعایت کنی... وگرنه مطمئن باش همین فردا ازش به جرم مزاحمت تو زندگی دیگران واز راه بدر کردنت شکایت میکنم ..

 حس ختام حرفهام هم ...کوبیدن در ماشین به هم بود ..

پشت رل نشستم ..که ریحانه با عصبانیت جوشید 

-تو حق نداری ...بهت اجازه نمیدم برای زندگی من تعین تکلیف کنی ...

با خونسردی اشکاری استارت زدم 

-تو دیگه درحدی نیستی که بخوای برای چیزی تصمیم بگیری ...تو مثل یه بچه میمونی که حتی نمیتونی راه رو از چاه تشخیص بودی ..

 پس این وظیفهءمنه که به عنوان بزرگترت همه چیز رو کنترل کنم ..اجازهءتو دست منه .پس لطفا سعی کن مثل یه همسر خوب به حرف شوهرت گوش بدی .

دستهای کوچیکش رو مشت کرد وبا عصبانیت فریاد زد ..

-مستبد دیکتاتور ...من بردهءتو نیستم ..

نفسم کند شد ..چرا این فکر رو میکرد؟ ...کی گفته بود که اون بردهءمنه؟ ..

 اگه میخواستم برای حفظ وحفاظت از زندگیمون یه سری امکانات رو ازش بگیرم ومجبور به انجام کاریش کنم میشدم مستبد .؟

-کی گفته تو بردهءمنی ..؟اگه بردهءمن بودی ومن هم صاحب تو مطمئنا تو الان زنده نبودی ..

دندون هام رو رو هم سائیدم وغریدم ..

-مطمئن باش ریحانه ..دم همون کافی شاپ یه بلایی سرت میاوردم که اون سرش ناپیدا ..

 ریحانه با حرص فریاد زد ..

-بی شعور ..

من هم که دیگه واقعا کاسهءصبرم لبریز شده بود جوشیدم ..

-احترام خودت رو نگه دار ریحانه ..درضمن فراموش نکن این ادم بیشعور..احمق ..زورگو ..مستبد وبرده دار ..فعلا شوهر تو اِ ...پس باهام کل کل نکن ریحانه ..

دم خونشون نگه داشتم که با حرص گفت ..

-میدونم باهات چی کار کنم امیرخان ..حالا صبر کن وببین ..

خواست از ماشین پیاده بشه که گفتم ..

-از امروز همهءزندگیت وامکاناتت تغیر میکنه ..اخر هفته هم میام تا با پدرت حرف بزنم ...خودت رو اماده کن ریحانه تا ماه دیگه سر خونه زندگی خودمون هستی ..

ریحانه با نفرت تو صورتم خیره شد وتو کسری از ثانیه درماشین رو کوبید وپشت درخونشون گم شد ..

از این همه تفاوت ...از این همه خیره سری وبی شرمی متعجب بودم ..

چه طور ریحانهءسادهءمن به اینجا رسیده بود؟ ...ایا همهءاینها تاثیر دوستی نا به هنگام ریحانه با مینا وامثال مینا نبود ...؟

یا شاید هم همهءاینها به خاطر ذات خود ریحانه بود ..؟تازگی ها داشتم به این نتیجه میرسیدم که ریحانه اب نمیدیده وگرنه شناگر ماهری بوده ..

ماشین رو دوباره به راه انداختم ..مثل احمق ها فکر میکردم اگه زودتر باهاش ازدواج کنم یا هردو بریم زیر یه سقف میتونم با محبت ونزدیکی ارومش کنم 

 ولی وقتی چندروز بعد احضاریهءدادگاه به دستم رسید فهمیدم ریحانهءمعصوم ومظلوم من به قدری بدو خبیث شده که حتی در تصورم هم نمیگنجید ..

ریحانه مهریه اش رو به اجرا گذاشته بود ..سه دونگ از خونهءپدری ومن اصلا نمیدونستم باید با چه رویی به حاج بابا بگم تا سه دونگ خونه اش رو به نام ریحانه کنه .

فقط تو اون لحظه خداروشکر کردم که خودم خونه بودم وتونستم نامهءدادگاه رو تحویل بگیرم ..

همون لحظه درروبستم ورفتم سراغ ریحانه ..به خوبی میتونستم سنگینی نگاهش رو از پشت شیشهءطبقهءسوم حس کنم ..

 ولی مثل گذشته دیگه گرم و داغ نمیشدم بلکه اینبار میدونستم رابطهءمن ورریحانه به ناکجااباد رسیده ..

در بی سوال وجواب باز شد ومن با ذهنی که به راحتی نمیتونستم رو هیچ چیز تمرکز کنم به سمت طبقهءسوم رفتم ...

درباز بود با کف دست بازتر کردم که پریسا خانم با روی خوش اومد جلو ...اونقدر از دست ریحانه وبه خصوص مادرش شاکی بودم که به سنگینی سلام کردم ..

اگه پریسا خانم تا این حد به ریحانه پروبال نداده بود وکارهاش رو لاپوشونی نمیکرد شاید ریحانه هیچ وقت به همچین موجودی تبدیل نمیشد ..

-سلام پسرم خوش اومدی ...

-ریحانه کجاست مادر ..؟

-تو اطاقش ...چیزی شده امیرحافظ ..؟

بدون اینکه جوابی بدم به سمت اطاق رفتم که در باز شد ..چشمهام با دیدن ریحانه از خشم درخشید...هردو مثل دو سردار منتظر حمله به طرف مقابل بودیم ..

از کنارش گذشتم وهمون جور که بازوش رو میکشیدم پا گذاشتم به اطاقش ...در رو پشت سرم بستم وبازوش رو رها کردم ..

ریحانه با تظاهر به خونسردی پشت میز توالتی که حالا پراز لوازم ارایشی متنوع بود نشست...

برگهءاخطاریه رو به سمتش گرفتم ..

-این چیه ..؟

با خونسردی احمقانه ای ..برس موهاش رو برداشت وشروع کرد به شونه کردن موهای رنگ شده اش ...

-من چه میدونم 

دوقدم بلند برداشتم وبرگهء اخطاریه رو رو میز توالت کوبیدم ..جوری که بعضی از وسایل روی میز چَپه شد 

-این چیه ریحانه ..؟

صدام به قدری بلند بود که مطمئنا پریسا خانم هم شنیده بود ...

-اِ؟؟؟مثل اینکه برگهءاخطاریه است ...چقدر زود اومد ..

با عتاب توپیدم ..

-ریحـــــانه ...!!

-چیه ...؟رفتم دادگاه خونواده ومهریه ام رو اجرا گذاشتم ..حرفیه ..؟

دستهام رو مشت کردم تا یه وقت نکنه تو یه تصمیم سریع وبی فکر کار دست خودم وریحانه بدم ..

روزی که تو همین اطاق به فاصلهءچند قدم با اون دختر ساده ومعصوم صحبت میکردم ...هیچ وقت فکرش رو هم نمیکردم که اون دختر ساده به این عجوبه تبدیل بشه ...به این زنی که نمیشناختمش ...

-هیچ معلوم هست چه غلطی کردی ..؟

-اره معلومه ..وقتی که جنابعالی همهءامکاناتم رو ازم میگیری وبا من مثل یه زندانی رفتار میکنی من هم این جوری عکس العمل نشون میدم ...

-کی رفتی درخواست دادی ..؟

با خشونت خیره شد تو چشمهام ..

-تو فکر کن فردای همون روزی که بهم تجاوز کردی ..

کلمهءتجاوز از بند بند وجودم رد شدوبه عصب هام رسید .. من تجاوز کردم ...؟من ...؟چه طور میتونست همچین حرفی بزنه ..؟

با شنیدن این حرف دیگه نفهمیدم چی کار میکنم مثل یه ادم افسار گسیخته گوشهءائینهء میز توالت رو گرفتم وپرت کردم ..

قاب ائینه از کنار ریحانه گذشت وروی زمین هزار تیکه شد ...از عصبانیت وشدت خشم داشتم سنگکوپ میکردم ..صدای پریسا خانم رو از پشت در اطاق شنیدم ..

-ریحانه ..؟امیرحافظ ..؟چی شده ..؟

با تمام عصبانیتی که داشتم در رو بازکردم ..

-چیزی نیست پریسا خانم ائینه شکست ...شما بفرمائید ...

-حالتون خوبه ..؟

-بله هردو خوبیم ..بفرمائید خواهش میکنم ..

وبلافاصله درو پشت سرم بستم ...ریحانه که از شدت ترس وتعجب همون جور مسخ روی عسلی نشسته بود از ترس بلند شد ..

از کنار تیکه های بزرگ ائینه گذشتم ...کف پام به سوزش افتاد ولی بی توجه زمزمه کردم ..

-من بهت تجاوز کردم ..؟اره ریحانه ...؟این تو نبودی که با وجود خودداری های من بازهم جلو اومدی ...

-تو.. تو ...

از ترس نمیتونست جمله اش رو کامل کنه ...

-من چی ..؟آره .آره ....شاید هم من مقصرم که به دختری که جنبهءاین زندگی رو نداشت ازادی دادم ..متاسفم ..برای خودم متاسفم که سرنوشتم رو با دختر بی ظرفیتی ..مثل تو گره زدم ..مهریه ات رو میخوای؟؟

 باشه ..تو همین هفته به نامت میکنم ولی بعد از اون به هیچ عنوان ازم توقع نداشته باش که همون امیرحافظ گذشته باقی بمونم ...

یه سری چیزها عوض شده ...تو هم عوض شدی وکاری کردی که من هم عوض بشم ..شاید باید تو تصمیم گیریمون تجدید نظر کنیم ...

همون لحظه از کنار تکه خرده های ائینه رد شدم ...سوزش پام ودرد دلم امونم رو بریده بود ..بدون توجه به نگاه نگران پریسا خانم از خونشون بیرون زدم ..وپله ها رو پائین رفتم ..

بدون اینکه ذهنم یاری کنه پشت رل نشستم واستارت زدم ..باید از اینجا میرفتم تا یکم فکر کنم تا ببینم چه بلایی سرم اومده... تا بفهمم به کجا رسیدم ..

دو ساعت تموم تو یه خیابون فرعی خیره شدم به ماشین های عبوری وفکر کردم ..سوزش پام با اینکه زیاد بودولی یه جورهایی خودم رو مستحق این درد میدونستم ..نمیدونستم کجای راه رو اشتباه رفته بودم که به اینجا رسیدم ..

فقط میدونستم زندگی مشترکی که هنوز حتی شروع هم نشده بود نفس های اخرش رو میکشید ..درست مثل یه انسان روبه موت ..

فکر کردم ...فکر کردم ودرد کشیدم وبیشتر از همه شرمنده شدم ...از روی حاج بابا خجالت میکشیدم ..دادن مهریهءریحانه مشکلی نبود حقش بود حقی که دانسته بهش داده بودم 

ولی مطمئنا با رابطه ای که بین من وریحانه اتفاق افتاده بود حالا باید مهریهءکاملش یعنی سه دنگ خونهءپدری رو بهش میدادم ..

واگه حاج بابا میفهمید... اگه متوجه میشد که من چی کار کردم... ازم دل چرکین میشد... شرفم رو به امانت گرفته بود اما من احمق ..مثل یه بچهءشونزده سالهءتازه بالغ شده ...دست وپام رو تو رابطه گم کردم وکاری رو انجام دادم که حالا صددر صد به ضررم تموم شده بود ..

از خودم بدم میومد ...از ساده لوحی احمقانه ام ..از اینکه نفهمیدم ریحانه بانقشه جلو اومده ...از اینکه تمام رابطه امون یه حیلهءماهرانه بود تا بتونه به جای نصف مهریه اش همهء مهریه اش رو بگیره 

ومن چقدر ساده وخوش باور بودم که فکر میکردم این رابطه... تنها وتنها برای مستحکمتر شدن زندگیمونه ..

خدایا من چی کار کردم ..؟این چه حماقتی بود که مرتکب شدم ..؟درسته که زنم بود ولی نباید.... نباید رابطمون به اینجا میرسید ..

خدایا حالا چه جوری به حاج بابا بگم ..؟جه جوری تو صورتش نگاه کنم وبگم پسرت امانت دار خوبی نبوده ..

بازنگ موبایلم از خلسه بیرون اومدم ..حاج بابا بود ..

-الو سلام حاج بابا ...

-سلام بابا جان ..کجایی ...؟

-تو راهم ...دارم میام ..

-باشه مادرت نگرانت شده بود ..منتظریم خداحافظ ..

گوشی رو قطع کردم وبا بی فکری ماشین رو روشن کردم باید با حاج بابا حرف میزدم حتی اگه تو گوشمم میزد حق داشت ...حالا دیگه بعد از کلی سرزنش کردن خودم ...امادهءروبه رو شدن با اشتباهم بودم ..

***

تو هوای سرد زمستون کنار ایوون ایستاده بودم وفکر میکردم ..تمام خاطرات خوش گذشته جلوی چشمهام جولون میداد وحالا همهءاون خاطرات قشنگ .. مثل یه خار تو قلبم فرو میرفت ومن رو از درون خرد میکرد ..

از عصر مدام به این فکر میکردم که چه جوری این خبر رو به حاج بابا بدم ..تو این سه چهار ساعتی که برگشته بودم به قدری ذهنم مشغول بود که همه متوجه شده بودن ..

نگاهم به اسمون نیمه ابری بود که صدای جیر جیر در باعث شد سربچرخونم ..

-امیرحافظ چرا تو سرما وایسادی بابا ..؟

-فکرم مشغوله حاج بابا ..

-کمکی از دستم برمیاد ...؟

با افسوس به سمت حاج بابا برگشتم... چه زود وقت اعتراف رسیده بود ..؟

-یه اشتباهی کردم که روی حرف زدن راجع بهش رو ندارم ..

صدای حاج بابا بهم نزدیک تر شد 

-دل نگرونم کردی امیرحافظ... بگو چی شده ..

یه نفس عمیق گرفتم وخیره شدم به فضای حیاط ..حتی فکر سهیم شدن این خونه با ریحانه ازارم میداد ..

-امروز از دادگاه خوانواده برام احضاریه اومد ...

صدای متعجب حاج بالا دلم رو لرزوند ..

-داد گاه خوانواده ..؟

به سردی ادامه دادم ..

-ریحانه مهریه اش رو اجرا گذاشته ..

-چی ..؟چی میگی امیرحافظ ..؟ریحانه همچین دختری نبود ..

-نبود حاج بابا ولی حالا هست ..ریحانه تغیر کرده ..عوض شده ..بد شده ...دیگه اون دختر ساده ومظلوم چند ماه پیش نیست که با هرحرف وسخنی سرخ بشه ومحجوبانه سر به زیر بندازه ..

حاج بابا سکوت کرده بود ...دلم خون شد ...

-حالا میخوای چی کار کنی ..؟

-مهریه اش رو میدم ...البته با اجازهءشما ..

دوباره مکث کردم وحرفم رو مز مزه کردم ..

-اما این وسط یه مشکل دیگه هم هست ..

قدمی جلو گذاشتم وسر به زیر ادامه دادم ..

-من باید کل سه دنگ مهریهءریحانه رو به نامش کنم ..

-چی ..؟ولی شماها که فقط عقد کردید .؟؟

سرافکنده بودم ..سرافکنده تر شدم ..حتی زبونم زیر وبالا نمیرفت تا حرف دلم رو بزنم ..

-امیرحافظ حرف بزن ..

-اشتباه کردم حاج بابا ..به اعتمادی که بهم کردید خیانت کردم ..من ..من ..

برای اولین بار تو عمرم اشک تو چشمم جمع شد ...

-من خراب کردم ...دست خودم نبود ...من بچگی کردم حاج بابا ..من رو ببخشید ..

دست سرد حاج بابا به ارومی شونه ام رو لمس کرد .. نفسش به قدری سنگین بود که حتی نفس من رو هم برید .. 

-اروم باش پسرم ..درسته که نتونستی پای حرفت بمونی ولی توقع من هم ازت زیاد بود ..

-نگید حاج بابا ..این جوری هیچی ازم باقی نمیمونه ..

-حرف حق رو میزنم پسرم ..با علاقه ای که تو به ریحانه داشتی باید میفهمیدم که عمل کردن به این خواسته چقدر دشواره ..عیب نداره بابا جان ..کاریه که شده ..

درسته که شرع وعرف وقانون به تو این اجازه رو داده بود ولی به هر حال کار اشتباهی بوده که تو مرتکب شدی ...حالا هم نمیشه کاری کرد ..باهاش صحبت کن سه دنگ خونه رو به نامش بزنم .. ..

-نه حاج بابا این چه کاریه ..؟من خودم پولش روجورش میکنم ...

صدای حاج بابا به سختی سنگ بود ..

-از کجا میتونی ؟میدونی سه دونگ این خونه چقدر میشه ..؟ما تازه تونستیم قد راست کنیم وکارخونه رو به جایی برسونیم حالا اگه بخوایم تمام سرمایه امون رو از کار خونه خارج کنیم اونوقته که دیگه نمیتونیم سرپا شیم ..

-ولی این جا خونهءماست من نمیتونم ..اصلابا ریحانه حرف میزنم تا یه مدت دست نگه داره ..

- نه امیرحافظ روزی که من به عنوان بزرگترت سه دنگ این خونه رو مهریهءریحانه کردم فکر اینجاش رو هم کرده بودم ..

ازم فاصله گرفت ..که بی هوا گفتم ..

-بعد از دادن مهریه دیگه نمیتونم با ریحانه ازدواج کنم ..این دختر ..

-امیـــــرحـــــافظ ...!!!

حاج بابا چنان شماتت بار اسمم رو صدا کرد که سکوت کردم ..

-فراموش نکن که مهریه تنها حق قانونی وشرعی یک زنه.. که حتی از شیر مادر هم براش حلال تره ..

تووظیفته که به عنوان یه مرد مهریهء زنت رو بدی ...پس این مسئله رو از ذهنت بیرون کن ..نمیخوام این برنامه تاثیری روی رفتارت داشته باشه ..

این جوری به قضیه نگاه کن که ریحانه یه طلبی از تو داره وتو هم باید سروقت بدهکاریت رو پس بدی ...پس بدون اینکه به فکر چیزهای دیگه باشی طلبت رو بده وخودت رو از زیر بار دینی که به ریحانه داری دربیار ..

نفسی گرفتم وبا سرتائید کردم ..شاید حق با حاج بابا بود ..فعلا باید به فکر مهریهءریحانه میبودم تا بعد از اون با فکر راحت به ایندهءازدواجمون وتاهل فکر کنم ..

بعد از به نام شدن سه دنگ... ریحانه خونه رو برای فروش گذاشت وحاج بابا به اجبار مجبور شد خونه رو بفروشه ...

 خونه رو فروختیم وبا یه مقدار پس انداز یه خونهءکوچیکتر تو یه محلهءدیگه خریدیم ..

مهریهءریحانه رو دادم ولی ...ولی مشکل اینجا بود که با دادن مهریهءریحانه... مهرش هم کم کم از دلم بیرون رفت ..

تازگی ها حتی چشم دیدنش رو هم نداشتم ..مخصوصا که حالا با داشتن پول وامکاناتی که از اول میخواست ...به کس دیگه ای تبدیل شده بود ..

به زنی که نمیدونستم از اول تو جلد یک شیطان فرورفته بود یا به تازگی گول مار خوش خط وخالی مثل مینا رو خورده بود ..

کم کم داشتم از خودم واین تقدیری که خدا برام نوشته بود خسته میشدم ..از اینکه قلب پاکم رو دو دستی تقدیم به کسی کردم که هیچ ارزشی برام قائل نبود ..

این روزها ذهنم بدجوری مشغول بود ..مدام با خودم درگیر بودم ..اینکه خدا با دونستن رفتار وعقاید من... چرا باید کسی مثل ریحانه رو سر راهم قرار میداد؟ ..چرا... چرا قسمتم این دختر ناپخته بود ..؟

شاید هم تقصیر دلم بود که بی جهت به سمتش کشیده شد... شاید اگه بهش دلبسته نمیشدم ...عزیز، ریحانه رو پیشنهاد نمیداد ومن هیچ وقت به این نقطه نمیرسیدم ..

ازدست خدا دل گیر بودم ..بندهءبدی نبودم که توقع همچین درس عبرتی رو داشته باشم ...

 با پرداخت مهریه وپرده دری های واضع ریحانه تازه میفهمیدم که من وریحانه از دو سرشت جدائیم ..

سرم رو بلند کردم وخیره شدم به سقف اطاقم ..

-خدا ..چرا باهام همچین معامله ای کردی ..؟مگه من چی میخواستم ..؟جز یه زندگی اروم وبی دغدعه چی ازت خواسته بودم ..؟چرا این ارامش رو ازم دریغ کردی ..؟منکه توقع چندانی نداشتم ..پس چرا ..چرازندگیم رو به اینجا کشوندی ..؟

مهرو تسبیحی که پناه هرلحظه از تنهائیهام بود حالا دیگه برام بیگانه شده بودم ..حالا دیگه وقتهای بیکاری به جای سجده کردن وسر تسلیم فرود اوردن به عرش کبریایی خدا... ناراحتی هام رو یک تنه به دوش میکشیدم وبرای فرار از این درد استخوان سوز به کار وکارخونه پناه برده بودم ..

حاج بابا میدید وگه گاهی باهام حرف میزد... ولی دردِ دل من با این حرفها اروم نمیشد ..ریحانهءمن ...زنی که قرار بود تا دو ماه دیگه زیر یک سقف مشترک بریم بهم ناروزده بود ..

از سادگی ودل پاکم بدترین بهره ها رو برده بود ..وحالا که همه چیز براش مهیا بود دیگه حتی گوشهءچشمی هم به من نداشت ...

دو هفتهءدیگه هم تو بی خبری من از ریحانه گذشت .دیگه حتی برام مهم نبود که چه حرفهایی پشت سرم گفته میشه ...یا یک ماه ونیم دیگه تاریخ ازدواجمونه ومن حتی یه خرید ساده هم برای ریحانه نکردم ..

ریحانه با دوستهاش ومگسان دور شیرینی ای که اطرافش رو گرفته بودن خوش بود...ومن با این دردی که هرروز بیشتر از دیروز کمرم رو خم میکرد کلنجار میرفتم ..

حاج بابا وعزیز وفاطمه همه راهی رو رفتن ولی من یک سره کار میکردم... کار وکار.. تافراموش کنم چه بلایی داره به سرم میاد ..تا اینکه اخرین ضربه به پیکرهءاین رابطه زده شد ...

اخرین رشته ای که این پیوند رو حفظ میکرد بریده شد ومن از هرچی بود ونبود فاصله گرفتم ..

من امیرحافظ رسولی پسر حاج احمد رسولی معتمدمحل... باختم ...بدجوری هم باختم ..

کنار ریحانه رو نیمکت سرد ویخ زدهءپارک نشسته بودم ..نمای پارک ساکت وسرد بود درست مثل زندگی من وریحانه ...

ساعت های گذشته مثل یه فیلم از جلوی چشمهام رد شد ..

تماس پریسا خانم با حاج بابا ..رفتن به کلانتری ..(وای برمن) ..

چشمهام که از استرس واضطراب دو دو میزد ...(وای) ..

راهروهای پراز ادم ...وبالاخره ..صورت خیس از گریهءریحانه که با کلی ارایش زشت وزننده به چشم میومد ..

اخرسر دیدمش ..اخر سر برام واضح شد که حقیقت داره ..که زن من ...ریحانهءمن ...با دوستهاش تو یه پارتی دستگیر شده بودن ..

تو اون لحظه حاضربودم جنازهءریحانه رو ببینم ولی تعهد دادن ریحانه رو نبینم ...ولی ادمهای اطرافش رو که یکی بدتر از دیگری بود... نبینم ..

کمر خم شدهءحاج بابا رو که تو عمرش پاش به کلانتری باز نشده بود رو نبینم ...صدای نعره های اقا کریم رو که تازه بعد از یه عمر زندگی ابرومند کارش به کلانتری کشیده بود نشنوم ...

نبینم ..نشنوم... بمیرم ...تموم بشم وبازهم نبینم ..

صدای گریه های احمقانهءریحانه تو گوشم میپیچید ..دوست داشتم داد بزنم ..

-خفه شو ..بس کن ..این بود اون چیزی که میخواستی ..؟این بود اون کعبهءامال وارزوها ؟...این بود جواب اقا کریم بندهءخدا که از صبح تا شب برای توی نمک به حروم جون میکند ..؟

واقعا این رو میخواستی ...؟خب حالا که بهش رسیدی ..دیگه این همه گریه وزاری به چه درد میخوره ...؟

همون لحظه ای که پام رو از تو کلانتری بیرون گذاشتم ..همون لحظه ای که درک کردم دیگه این ریحانه به ریحانهءگذشته بدل نمیشه... بُریدم ..

اخرین ساقهء ترد بین من وریحانه هم بریده شد ..دوباره خیره شدم به سکوت عصر گاهی پارک ...

بعد از یک هفته انزوا وفکر وفکر ...حالا رسیده بودم به اینجا ..به اینجایی که همه چیز رو تموم کنم ...درست مثل روز اول ..

انگار که نه خانی اومده ونه خانی رفته ..هرچند که تو این اومدن ورفتن احمقانه... دل من هم مابین ضربه ها لگدمال شده بود ..

-فردا میرم دنبال کارهای طلاق ..

صدای بغض الود ریحانه حتی یک درصد هم نتونست تاثیری روم بذاره ...

-امیرحافظ ..

سرم رو به سمت اسمون سرد ونیمه ابری پارک بالا گرفتم ...خورشید رفته بود وهمه چیز داشت تو گرگ ومیش دم غروب محو میشد ..

-همه چی تموم شد ریحانه ...رابطهءمن وتو به مقصد نرسیده تموم شد ..

صدای گریهءاروم ریحانه بلند شد ..

-چه جوری میتونی اینقدر بی انصاف باشی ..من زنتم ..هنوز دوستت دارم ..

-دیگه برام مهم نیست ..این منم که دیگه دوستت ندارم ..این منم که همهءاعتمادم به تو رو از دست دادم ..

-نگو امیرحافظ ..قول میدم درست شم ..قول میدم ..

-یادته ریحانه؟ ...یادته چند بار بهت گفتم دست از کارهات بردار ..که درست زندگی کن ..تا همه چیزم رو به پات بریزم ...ولی گوش ندادی ریحانه ..من رو احمق فرض کردی ..

-نه اینطور نیست ..

-چرا ...خودت هم میدونی ریحانه ...من با کلی عشق به خواستگاریت اومدم ..اون موقع ها ایمان داشتم که خدا لطف کرده وخواستهءدل وعقلم رو اجابت کرده ..

گفتم ریحانه هم مثل منه ...کسی که نون قلبش رو میخوره ..ولی نمیدونستم اون ریحانه آب ندیده است ..وبا دیدن ابی دریاچه ..من رو ول میکنه ومیره ..

-نه امیر حافظ من اشتباه کردم قول میدم عوض بشم ...

-تو عوض شدی ریحانه ...دیگه احتیاجی به عوض شدن دوباره نیست ..از همون وقتی که مینا رو دیدم بهت هشدار دادم گفتم از این زن دور باش ..قبول نکردی ..هرروز بیشتر از قبل بهش نزدیک شدی ..حالا هم به جایی رسیدی که دیگه راهی برای برگشت نیست ..

یه نفس سنگین گرفتم ..

-فردا برای طلاق توافقی میرم ..

ریحانه زار زد ..

-نه امیر نمیتونم ازت جدا شم ..فقط یک ماه ونیم دیگه وقت مونده تا ازدواج کنم ...

به سردی نفسم رو بیرون دادم ..گرمای نفس هام ابر شده وتو یه لحظه ناپدید شد ..درست مثل عمر کوتاه خوشبختی من وریحانه ..

-اگه هنوز پیشت ارج وقرب دارم... اگه هنوز هم برات مهمم ...پس هروقت که گفتم بیا دادگاه وبا میل خودت تمومش کن ..

-امیرحافظ ؟؟چه جوری میتونی همچین حرفی رو بزنی ؟..تو دوستم داری ..

با حسرت اه کشیدم .

-اره یه روزی دوستت داشتم ..حاضربودم برای یه لبخندت اسمون رو به زمین بیارم ..اما دیگه دوستت ندارم ..من اون ریحانهءمعصوم رو که تک تک گلهای روی چادرش رو میشناختم دوست داشتم ..

نه این دختری که پاش به پارتی وکلانتری باز شده ..نه دختری رو که از بدنش سواستفاده میکنه تا بتونه کل مهریه اش رو بگیره ...نه این زنی که هیچ ارزیش برای آبروی شوهرش قائل نیست ..

ریحانه همه چی تموم شده ..به این ریسمان های نازک چنگ نزن ..

-امیرحافظ بهت التماس میکنم ...این جوری ذلیلم نکن .. یه وقت دیگه بهم بده ...

برگشتم به سمتش .حتی دوست نداشتم تو صورتش نگاه کنم ..دلزده بودم ودیگه هیچ علاقه ای تو وجودم نمونده بود ..همه چیز ته کشیده بود ..عشقم ..غرورم ..علاقه ام ..زندگیم ..حتی ایمانم به خدای بالای سرم ...

بد معامله ای باهام شده بود ...منی که همه چیز رو تو طبق اخلاق گذاشته بودم حالا دستم از همه چیز کوتاه شده بود ..

-اگه بخوام هم نمیتونم ریحانه ..دیگه نمیتونم حتی برای یه لحظه تحملت کنم ..خواهش میکنم ریحانه ..تمومش کن ..بی حرف ..بی گریه ..این اخرین خواسته ای که ازت دارم ..

ریحانه بینیش رو بالا کشید وبعداز چند لحظه سکوت گفت ..

-باشه حالا که تو این رو میخوای باشه ... از زندگیت میرم.. امیدوارم ..

بعض باعث شد ادامهءجمله اش رو لرزون تر از قبل بگه ..

-امیدوارم من رو ببخشی ...

از کنارم بلند شد ورفت ..حتی نگاهش هم نکردم ..دیگه برام مهم نبود ..هیچ چیز مهمی باقی نمونده بود ..

سرم رو بلند کردم وخیره شدم به اسمون سیاه وتاریک شب ...تو دلم پچ پچ کردم ..

-باهام بد تا کردی خدا ...بدکردی ..کسی رو سرراهم گذاشتی که نیمهءگمشده ام نبود ..حتی شبیه به من هم نبود ..

 به تقدیری که برام رقم زده بودی اطمینان داشتم ...به بزرگی ووحدانیتت ..ولی بهم نشون دادی که فکرم اشتباه بود ..

باشه خدا ...تو عرض شیش ماه امتحانی ازم گرفتی که یک سره توش رفوزه شدم ...به اینجا رسیدم که ختم همه چیزه ...حالا دیگه برام مهم نیست چی رقم زدی ..

بتازون خدا ..دیگه هیچ توقعی ازت ندارم ..از این به بعد خودمم وخودم ..روی پای خودم وایمیستم به جای اینکه با تیکه بر تو زندگیم روبه اتیش بکشونم ..

این جوری اگه اشتباه کنم خطا کنم وبه بیراهه برم میگم خودم کردم ...میگم خودم باختم ..ولی اون جوری بدتر میشکنم ودیگه هم سرپا نمیشم ..

***

چند روزبعد ...تو سکوت ...میون یه عالم حرف گفته ونگفته ...از ریحانه جدا شدم ..هرچند که درد تو دلم بیشتر از غصه چشمهای ریحانه بود ...

ریحانه ای که میگفت اشتباه کرده ولی من بازهم نمیتونستم ببخشمش ...چون میدونستم تا وقتی که مینا تو زندگیش هست من یه بازندهءبدبختم که حتی علاقهءریحانه هم نمیتونه دردی ازم دوا کنه ..

تو یه روز سرد پائیزی درست بعد از پنج ماه نزدیکی ..با یه اسم تو شناسنامه ویه صیغهءطلاق از هم جدا شدیم ..گسستیم ...شاید هم راحت شدیم از این قید وبند دست وپاگیر ..

ازهمون لحظه ای که پا تواطاقم گذاشتم مهر وسجادهءگوشهءاطاقم رو جمع کردم ..

من با دلم جلو رفته بودم وحالا بی دل ودین حتی از یک مرده هم کمتر شده بودم ..دیگه امیرحافظ نبودم ..پیرو خط حاج رسولی هم نبودم ..

یه پسر تنها وبی کس بودم که شروع به تنیدن تارهای تنهایی کردم ..به ساختن پیله ای به دور خودم که نه راه نفوذی داشت نه روزنهءامیدی ....خلاصی هم نداشت ..

من باختم ..بد هم باختم ..وحاج بابا وعزیز تو این میون لب بستن ...نه تقبیح کردن... نه نصیحت ...خوب میدونستن که هیچ کدوم جواب نمیده ..من بریده بودم ..

به پایان خط رسیده بودم ...پس همگی سکوت کردن تا من با خودم وخدای خودم واین سینهءخالی کنار بیام ..

ولی نیومدم ..امیرحافظ تو یک کلام مرده بود ..باپا گذاشتن به کلانتری وخون دلهایی که تو این چند ماه خورده بود ...تموم شده بود ..

لب بستم ..دل کندم وبریدم ...از زندگی بریدم ..کار کردم وکار کردم ...بالا رفتم وبالا تر ..به جایی رسیدم که میشد بگم حتی خدا رو هم بنده نبودم ...

یه ادم اهنی شدم که دیگه حتی چشمهای غصه دار عزیز وآه های سینه سوز حاج بابا هم براش مهم نبود ...فقط یه حرف داشتم ..من رو به حال خودم رها کنید ...

دیگه اون امیرحافظی که ساعت ها پای بحث های فلسفی حاج بابا وفاطمه میشست واز عقاید وراه ورَوِشش دم میزد مرده بود ..

از مردی که یک تنه میخواست تا دنیا رو بسازه خبری نبود ...امیرحافظی که مونده بود ..یه جنازه بود که فقط روزها رو سر میکرد وهرروز اتیش کینه ونفرتی که تو دلش تلنبار شده بود رو شعله ورتر میکرد ...

تا به خدای خودش بگه دیدی ...دیدی بدون تو هم میشه زندگی کرد ..میشه برد ..میشه بالا رفت ...

 چه فرقی میکنه که دیگه دلی نمونده ..دیگه اسایشی نمونده ...مهم اینه که من دارم بالا میرم ...بالا وبالاتر

 وهرروز ازت فاصله میگیرم ...اینه اون چیزی که تو این شیش ماه بهش رسیدم ...دور شدن وبالارفتن ..

(پیش از آنکه درباره ی زندگی، گذشته و شخصیت من قضاوت کنی…

خودت را جای من بگذار…

از مسیری که من گذشته ام عبور کن…

با غصه ها…

تردیدها…

ترسها…

دردها و خنده هایم زندگی کن…

یادت باشد هرکسی سرگذشتی دارد، هرگاه به جای من زندگی کردی، آنگاه می توانی درباره ی من قضاوت کنی)

فصل سوم (لبهای بسته )

 "امیرحافظ"

 صدای بوق اشغال باعث شد تا دوباره شمارهءحاج بابا رو بگیرم ...چند تا زنگ خورد وصدای حاج بابا تو گوشی پیچید ..

-الو حاج بابا ؟

-جانم بابا ..؟

-کجائید دارید میاید خونه ...؟

-نه ...بایه خانمی تصادف کردم دارم میبرمش بیمارستان ..

-چی؟ تصادف کردین ..؟

نگاه نگران عزیز وفاطمه دردم تیره شد ...با سر به فاطمه اشاره کردم تا هوای عزیز رو داشته باشه ..

-چه جوری تصادف کردین ؟...حالش خیلی بده ...هوش وحواسش سرجاشه ..؟

-اره اره بهوشه ...خدا بهمون رحم کرد ..

تا اومدم حرف بزنم صدای حاج بابا تو گوشی پیچید ..انگارکه داشت با کسی که باهاش تصادف کرده بود صحبت میکرد

-چی شده دخترم ..؟

 -حالم خوبه اقا ببخشید مزاحمتون شدم ..حلالم کنید ..

-صبر کن دختر جان ..خانم ..

مغزم هنگ کرد ...دختر ..صبر کنه ..؟اونجا چه خبره ..؟

-الو الو حاج بابا ..

صدای بازشدن در ...وبعد هم خش خش ...فکرم تو لحظه به سمت هزار تا اتفاق مختلف ودرعین حال بد رفت ..

وای نکنه دزد باشن ..یا زور گیر ...نکنه همه اش یه نقشه باشه ..؟اخه یه دختر اون هم این ساعت شب وسط خیابون چی کار میکرده که حاج بابا بهش بزنه ..؟

اینقدر تو روزنامه وصفحهءحوادث ومحفل های خونوادگی خونده بودم که همه رو از حفظ بودم ..

-چی شده امیرحافظ ..؟

با بی حوصلگی رو کردم به عزیز ..

-چیزی نیست عزیز ..شما برو تو ..

-بابات با کی تصادف کرده ..؟

-با یه دختر معلوم نیست این ساعت شب تو خیابون چی کار میکرده ..

دوباره صدای حاج بابا وزمزمه هاش تو گوشی پیچید ..

-الو حاج بابا صدامو میشنوی؟ ..الو ..الو حاج بابا ..

دوباره صدای عزیزاز بیخ گوشم اومد 

-چی شده امیرحافظ ...چه بلایی سر بابات اومده ..؟

-ای بابا میگم چیزی نیست عزیز... شما بمونید من برم دنبالش ..

-اخه کجا میخوای بری ...؟ادرس نداری که ...

-مهم نیست یه جوری باهاش حرف میزنم ..

-پس صبر کن تا من هم بیام ..

-نه عزیز تنها میرم ..استرس برای قلبت خوب نیست ..

-میگم صبر کن امیرحافظ ..

همون لحظه چادرومقنعه اش رو هول هولکی سر کرد وپشت سرم از پله ها پائین اومد ..

فاطمه هم با یه چادر رو سرش از پله ها سرازیر شد که توپیدم ..

-تو کجا ..؟

-منم میام خوب ..

-لازم نکرده تو خونه بمون شاید حاج بابا زنگ زد ...اگه زنگ زد خبرش رو بهم بده ...یادت نره فاطمه ..

-باشه ..

همون جور که دزدگیر ماشین رو میزدم همزمان گوشی رو هم به گوشم چسبوندم ..

صدای اون طرف خط کمتر شده بود... تو ماشین نشستم واستارت زدم ..همزمان دوباره تو گوشی گفتم ..

-الو حاج بابا ....حاجی صدامو میشنوی ..؟

نمیدونم بعد از شیش ماه خدا صدام رو شنید... یا حاج بابا گوشش تیز شد که گوشی رو برداشت ..

-الو امیرحافظ ..هنوز پشت خطی ..؟

-چی شده بابا ..؟

-حالش بد شده بابا جان.. از هوش رفته ..

-چی ..مگه میشه ؟اینکه تا همین الان به هوش بود ..

-از ماشین پیاده شد که از حال رفت ..امیرحافظ من نمیتونم حرف بزنم دارم میرم بیمارستان ---- ..بیا اونجا ..

-باشه من اومدم خداحافظ ..

صدای لرزون عزیز باعث شد تو ائینه نگاه کنم ..

-چی شد امیرحافظ ...دختره حالش بد شده ..؟

-نمیدونم عزیز ...فقط توروخدا شما نگران نباش ..

-چه جوری میتونم نگران نباشم ..بابات زده به یه دختر جوون بعد نگران نباشم ..؟

به خاطر استرس وعصبانیتی که تو وجودم بود غریدم ..

-اون دختر غلط میکنه نصفه شبی راه بیوفته تو خیابون که بابای بنده خدای من هم باهاش تصادف کنه ...

عزیز تشر زد ..

-امیرحافظ ..!!

-باشه عزیز باشه من فعلا حرفی نمیزنم... ولی شما خودت میری میبینی ... من جنس این جور ادمها رو میشناسم ..برای اینکه پول مفت گیر بیارن خودشون رو میندازن جلوی ماشین 

-بس کن امیر..چرا پشت مردم حرف میزنی ...؟تو اصلا اون دختر رو نمیشناسی ..

-باشه عزیز باشه ..

دم بیمارستان نگه داشتم وبه همراه عزیز وارد قسمت اورژانس شدیم ..حاج بابا دم در اورژانس ایستاده بود ..

-چی شده احمداقا ...؟

حاج بابا چشم غره ای بهم رفت ..

-چرا مادرت رو با خودت اوردی ..؟

با کلافگی نگاه دلخوری به عزیز انداختم ..

-چی کار کنم از پسش برنیومدم ..

عزیز با بی صبری میون حرفم پرید ..

-به جای این حرفها بگو حالش چطوره ...؟

-تو اطاق ....دکتر داره معاینه اش میکنه ...حاج خانوم یه سر بزن ببین حالش چطوره ..

عزیز لای در رو بازکرد وبا نگاهی که به داخل اطاق انداخت صورتش رو چنگ زد ..

-یا امام زمان این که یه دختر بچه است ...

حاج بابا سرش رو پائین انداخت خواستم ازگوشهءدر این موجود شگفت انگیز رو ببینم که دکتر اومد بیرون ...

-اقای دکتر حالش چطوره .. ؟

بازهم عزیز پرسید ..

-خوبه خانم ..خداروشکرمشکل جدی نداره فقط یه چند تا کوفتگیه جزئیه ..عکس از سرش هم انداختیم مشکلی نبود ..

 یه اُفت فشار جزئی بوده که اون هم سرمش تموم شد مرخصه ...به خونواده اش خبر دادین ...؟

اینبار هرسه به حاج بابا خیره شدیم ..

-نه هیچی همراهش نبود ...

-خیلی خوب به هوش اومد ازش بگیرید ..

عزیز که حالا خیالش راحت شده بود ازکنار دکتر گذشت ووارد اطاق شد ..

پشت سر عزیز ناخواسته قدم به اطاق گذاشتم ...صورت بیش از حد کثیف وچشمهای پف الود دختر به همراه لباسهای مندرس وکفش های پاره ای که تا به تا پائین تخت رها شده بود حدسم رو به یقین تبدیل کرد ..معلوم بود دختره از اون هفت خط هاست ..

-حاج بابا وسائلش کو؟ .باید زنگ بزنیم بیان دنبالش ..

-گفتم که هیچی همراهش نبود ..

رو کردم به عزیز ..

-عزیز جیب هاش رو بگرد ببین شمارهءتلفنی چیزی پیدا میکنی ...

-ارومتر امیرحافظ چه خبرته ..بزار به هوش بیاد از خودش میپرسیم ..

-وای عزیز از دست شما ...از همون موقع که حاج بابا زنگ زد گفتم این دختر این کاره است ..

-خاک به سرم این چه حرفیه میزنی مادر ...؟

حاج بابا هم درادامه توپید ..

-امیرحافظ مواظب حرف زدنت باش ..

-اخه حاج بابا خودت بگو کدوم دختر با پدرومادر داری نصفه شب با این ریخت وقیافه وسط خیابون وایمیسته ..

حاج بابا با خوش بینی ذاتی خودش جواب داد ..

-ما که از دل مردم خبر نداریم شاید مشکلی داشته ...شاید کار داشته مجبور شده بیاد بیرون ...

- اخه حاج بابا... شما از کجا میدونی اون کیه ؟...ببینید قیافه اش رو ...داد میزنه گدا گودوره ..

 -امیـــــرحافــــظ ...!!

-اخه پدر من ....عزیز من ...ادم هرکسی رو که از تو خیابون پیداکرده... ور نمیداره با خودش بیاره بیمارستان ...

 -چی میگی امیر حافظ ؟...هرکسی یعنی چی ..؟میگم زدم بهش ...

 -اره زدید ...ولی دیدید که دکتر گفت هیچیش نیست ..فقط فشارش پائینه که اون هم با یه سرم نمکی میاد سرجاش ...دیگه این همه بالا وپائین کردن نداره .

 -حاج احمداقا ..

-بله حاج خانم ...

 -به امیر حافظ بگو بره بیرون ..دلم نمیخواد این دختر به هوش بیاد این حرفها رو بشنوه ..

 -چشم حاج خانم روچشمم ..شما فقط مراقبش باش ...

 - شما بفرمائید من هستم ..خیالتون راحت ..

 پوزخندی زدم وبا حاج بابا اومدیم بیرون ..

پوزخندی زدم وبا حاج بابا اومدیم بیرون ..حاج بابا چشم غره ای رفت 

-چرا جلوی دهنت رو نمیگیری امیرحافظ ؟..من کاری به زندگی این دختر ندارم ..با ماشین زدم بهش تاوانش رو هم میدم ...خداروخوش نمیاد پشت سر بنده اش این جوری حرف بزنی ..

-ای حاج بابا ...شما چقدر ساده ای ..خدا چیه ..؟بندهءخدا چیه ..؟اینها یه مشت فقیر بیچاره ان که کیسه دوختن برای مال ومنال بقیه ..چشمشون که به یه ماشین مدل بالا میوفته اب از لب ولوچه اشون سرازیر میشه ..

-بس کن امیر ..بس کن ..تو این شیش ماه که از جدائیت از ریحانه میگذره فکر میکنم که دیگه نمیشناسمت ..انگار که تو همون بچه ای نیست که تو بغل من ومادرت بزرگ شده ..

داری چی کار میکنی با زندگیت پسرم ؟...چرا نمیخوای دست از این بد بینی برداری؟ ...تا کی میخوای با دید منفی به ادمهای دورو ورت نگاه کنی...کم کم به جایی رسیدی که فکر کنم من ومادرت رو هم قبول نداشته باشی ..

حاج بابا حرفش رو زد وبا تاسف دوباره به سمت اطاق رفت ..تقه ای به در زد وگفت ..

-حاج خانم ..؟

-بله حاج اقا ...؟

-حاج خانم بهشون بگید شماره بدن تماس بگیریم خونواده اشون بیان دنبالشون ..

به محض گفتن این حرف صدای گریه از اطاق اومد که حاج بابا هراسون گفت ..

-چی شده حاج خانم ..؟دکتر خبر کنم ..؟چرا گریه میکنن ..؟

 -نه حاج اقا شما بفرمائید من میام خدمتتون ..

نوک کفشم رو از عصبانیت به زمین ضربه میزدم ...هرلحظه که میگذشت من بیشتر از قبل به تمام حرفهام ایمان میاوردم ..

دیگه نتونستم صبر کنم ..شاکی میشدم که کسی من رو خر حساب کنه ..از کنار حاج بابا که منتظر بود گذشتم ویه تقه به در زدم 

-عزیز ..عزیز خانم یه دقیقه بیا ..

عزیز که اومد بیرون توپیدم 

-چی شده ..؟چرا شماره نمیده زنگ بزنیم ..؟

 -ارومتر امیر حافظ ..میگه کسی رو ندارم ..

 -چــــــی ..؟دیدین گفتم ..من میدونستم این کاره است ..

 -یواش امیر مادر ..میشنوه ..

-به جهنم که میشنوه ...ببین عزیز من از همون اول گفتم که این ادم شارلاتان ...

 اگه نمیخواید به حرف من گوش بدید ودوست دارید همین جوری به کارهای خیر خواهانه اتون ادامه بدید من دیگه حرفی ندارم ..این شما واون هم خانم مصدومتون ...

***

نشستم تو ماشین وبا حرص در ماشین رو کوبیدم ..از دست حاج بابا وعزیز شاکی بودم .تجربهءاحمقانه ام راجع به ریحانه بس نبود که حالا داشتن به این دخترهءبی کس وکار اعتماد میکردن ..؟

اخه از کجا میدونستن که طرف دزد وشارلاتان نیست؟ ..چرا اینقدر به این دختر اطمینان داشتن؟ ...

با حرص استارت زدم وماشین رو روشن کردم تا بیان ..مثل اینکه خانم مهرهءمار داشت وقرار بود امشب ببریمش به خونهءخودمون ..

دوباره گرگرفتم ..من نمیفهمم اخه حماقت تا کجا؟ ..بابا جان... ادم دزد که هوار نمیزنه من دزدم؟ ..همین ادمهای به ظاهر مظلوم هستن که از پشت به ادم خنجز میزنن ..

همین جوری با خودم غرغر میکردم وخودخودی میکردم... بدبختی اینجا بود که وقتی حاج بابا وعزیز تو یه موضوعی اتفاق نظر داشتن.. دیگه هیچ کاری از دست هیچ کس برنمیومد ..

همون لحظه گوشیم زنگ خورد ..نگاه کردم از خونه بود ..وای اصلا حال وحوصله جواب پس دادن به فاطمه رو نداشتم ..

-الو چیه فاطمه ...؟

-چی شد؟ ...دختره حالش خوبه ..؟

-اره بابا سرو مرو گنده ...از من وتو هم سالم تره ..ولی حاج بابا وعزیز میخوان بیارنش خونه ...

-چرا خونه ؟نکنه ضربه به سرش خورده .. همه چیز رو فراموش کرده

- اوف فاطمه ...چرا فیلم هندیش میکنی ؟...نه بابا دختره هیچیش نیست فقط خودش رو زده به مظلومیت که من کسی رو ندارم ...فاطمه حاضرم باهات شرط ببندم که طرف یه ریگی تو کفششه ...

-نه بابا حاج بابا وعزیز زیاد هم ساده نیستن ..حتما دختره واقعا بی کس و کاره ...

با بد خلقی گفتم ..

-فعلا که هرچی هست حاج بابا وعزیز بدجوری پشتشن ...

-چیه حسودیت میشه ...؟

-برو بابا دلت خوشه ..حسودی کدومه ...من میگم این دختر بی کس وکار رو چرا میخواید بیارید تو خونه زندگیمون...بعد تو میگی حسودیت میشه ...؟ از کجا معلوم دزد نباشه ...قاچاقچی ومعتاد نباشه ..

-وای امیرحافظ ..تو هم که دیگه خیلی بد بینی ...

-تو هم مثل حاج بابا وعزیز خیلی ساده ای ..اصلا من چرا دارم با تو بحث میکنم فعلا که حاج بابا امر فرمودن خانم رو مثل پرنسس ها ببریم خونه وازشون مراقبت کنیم ..

-خیل خب پس منتظرم ...کاری نداری ..؟

-نه فقط اطاق خودت رو برای خانم درست کن ..

-حالا چرا اطاق خودم ...؟

-چون اطاق تو از اطراف راه در رو نداره ..یه موقع شبی نصفه شبی خواست خونه رو خالی کنه میتونیم جلوش رو بگیریم ..این جوری خیالمون راحت تره ...

-باشه بابا من که سر از حرفهای تو درنیاوردم ...یه جوری راجع به دختره حرف میزنی انگار سرکردهءگروه گانگسترها قراره بیاد خونمون ...

-خانم خوش بین ..همیشه مدعیت رو شیر بگیر ..دیگه پختمه تر از ریحانه که سراغ نداشتیم ..دیدی که به چه هیولایی تبدیل شد ..

نگاه به پله های بیمارستان کردم ..دختره با کمک عزیز داشت بیرون میومد ..با یه خداحافظی هول هولکی گوشی رو قطع کردم ..ودندون هام رو از حرص رو هم سائیدم ...

***

دندون هام رو از حرص رو هم سائیدم ...واقعا دوست نداشتم یک بار دیگه رو دست بخورم ..بَس بود هرچی ریحانه ومینا سرم کلاه گذاشتن ومن مثل احمق ها فقط نشستم ونگاه کردم که چجوری دارن از قِبَلم سود میبرن ..

هرچی عزیز ودختر جلوتر میومدن نفرت من هم بیشتر میشد ..انگار بهم وحی منزل شده بود که این دختر دزده... حاضر بودم قسم بخورم که این دختر یه شارلاتان واقعیه ..مخصوصا با اون قیافهءمظلوم وغلط اندازش ..

با کمک عزیز سوار شد وسلام کرد.. حتی عارم میومد جواب سلامش رو بدم ..حاج بابا که حالا کنارم نشسته بود چشم غره ای بهم رفت

 ولی من بی اعتنا ماشین رو راه انداختم وتصمیم گرفتم تمام شب رو گوش به زنگ باشم تا نکنه بخواد کاری انجام بده ..

****

همین جور خیره به دهن حاج بابا بودم ..از دیشب که اون دختر مرموز ومثلا بی کس و کار به خونه زندگیمون پا گذاشته بود من هرلحظه بیشتر از قبل شوکه میشدم .مخصوصا حالا که حاج بابا با عزیز به خونه بردنش...

حرفهای حاج بابا که تموم شد حس کردم داره از کله ام دود بلند میشه ...با عصبانیت گفتم ..

-شما چی کار کردی حاج بابا ..؟اخه برای چی اجاره خونه اش رو دادی؟ ..اصلا مگه اون کیه ..؟

عزیز با لحن مسالمت امیز همیشگی خودش قربون صدقه ام رفت ..

-امیرحافظ جان ..پسر گلم ..ارومتر... اتفاقی نیفتاده که ...من وبابات فقط به یه بندهءمستحق کمک کردیم ...این که عیب نداره ..تو خودت بارها دیدی که من وپدرت همچین کارهایی انجام بدیم ..

-اخه مادر من.. عزیز من ..کمک کردن خوبه ولی هرچیزی یه حدی داره ..میگین میخواستین کمکش کنید خوب بهش کار دادید ...اجازه دادید بیاد سرکارخونه کار کنه ..نون در بیاره ...عیب نداره 

دیگه چرا اجازه خونه اش رو دادید؟ ...اصلا کی از شما انتظار داره به بدبخت بیچاره ها برسید ..

حاج بابا با بی حوصلگی اشکاری جواب داد 

-بسه دیگه امیرحافظ ..من نمیدونم ریحانه چه بلایی سرت اورده که تا این حد سنگدل شدی من ومادرت فقط به وظیفهءانسانیمون عمل کردیم ...

-هه وظیفهءانسانی ..؟من نمیدونم چرا دیگران درمورد ما ...به وظیفهءانسانیشون عمل نمیکنن؟ ...انگار برای ما همیشه از زمین به آسمون میباره ...

این دختر هم مثل ریحانه دیده ما قیافمون به پخمه ها میخوره گفته بزار تا میتونم تیغشون بزنم ...بس کنید حاج بابا دارید با این خرج های سرسام اورد خونواده رو بدبخت میکنید ...

حاج بابا با عصبانیت قیام کرد ..

-فقط از خدا میخوام که قبل از اينكه سرت به سنگ بخوره به راه راست برگردی .... ..چون تا وقتی که طرز فکر تو اینه من هیچ حرف دیگه ای با تو ندارم ...

با دل چرکینی غر زدم ..

-حاج بابا ..چه طوری میتونید به خاطر یه دختر پاپتی پسرتون رو کنار بذارید ..؟

عزیز نالید ..

-تروخدا بس کن امیرحافظ جلوی این زبون نیش مارت رو بگیر ...بدجوری داری دل خلق الله رو با حرفهات میسوزونی ...

با حرص غریدم ..

-روزی که خدا ریحانه رو سر راهم گذاشت ومنِ خر از رو سادگی بهش دل بستم وعقدش کردم امیرحافظ مرد ..ازم توقع نداشته باشید هنوز هم همون ادم سابق باشم ..

-امیرحافظ احترام مادرت رو نگه دار ..

-مگه من چی گفتم حاج بابا ..شما به خاطر یه دختر بی کس وکار دارید من رو کنار میذارید حق ندارم از خودم دفاع کنم ..

حاج بابا همون جور که بهم پشت کرده بود گفت ..

-حرف اون دختر بیچاره نیست ..حرف ..حرف تواِ ...تویی که دیگه نمیشناسمت ..چند ماه پیش زندگیت رو دستی دستی به اتیش کشیدی وبعد هم بدون اینکه به من یا حتی مادرت وفاطمه حرفی بزنی رفتی وطلاق توافقی گرفتی ...

خودت میدونی که با این کارت چه بلایی سر ما اوردی ..ولی بازهم از رو نرفتی ...شیش ماه از جدائیتون میگذره تو این مدت با تمام بد اخلاقی هات وکوتاهی هات کنار اومدم ...

هرروز با کلی امید به اطاقت اومدم وبازهم با دیدن سجادهءجمع شده ات ناامید برگشتم وحرفی نزدم ..

ولی دیگه نه ..حساب تو وخدای بالا سرت به کنار ..میخوای نماز بخونی بخون ..نمیخوای نخونی نخون ..اونقدر بزرگ وعقل رس شدی که بدونی چی اشتباه وچی درست ولی بحث این دختر جداست ..

توداری جلوی من ومادرت رو میگیری تا دست بندهءخدا رو نگیریم ..ومن بهت اجازهءاینکار ونمیدم ..این دختر حق داره که کار کنه ..تا نون دربیاره ..نه من نه تو ..نه هیچ کس دیگه ...حتی شوهرش حق نداریم جلوی ارادهءخدا رو بگیریم ..

-یعنی این حرف اخرته حاج بابا ...یعنی بین من واون دختر ...

-وای امیرحافظ بس کن ..

-باشه باشه ..خفه میشم وصبر میکنم تا یه روزی بهتون ثابت کنم این دختر واقعا کیه وچی کارست ..

خواستم از اطاق بیرون برم که حاج بابا گفت ..

-میدونی مشکل تو چیه ..؟مشکل تو اینجاست که چون یه بار با تموم وجودت اعتماد کردی وبدی دیدی دیگه نمیتونی به هیج احد والناسی اعتماد کنی ..تقصیری هم نداری ..سخته دوباره سرپا شدن

 ولی بدون تمام مشکلات زندگیت با ریحانه تقصیر ریحانه ومینا نبود ...بعد از جدا شدنتون بارها بهت گفتم که باید با ما مشورت میکردی ..باید زودتر به فکر درست کردن زندگیت میوفتادی ..

باید به من یا مادرت میگفتی تا یه راه درست پیش پات بذاریم ..نه اینکه با لا پوشونی اون گند رو به زندگیت بزنی ...حالا هم همه چیز تموم شده ورفته ...هرچی بوده رو باید بذاری کنارودوباره زندگیت رو بسازی ...

اون هم با ذهن باز نه با این بدبینی ای که هرروز داره بدتر از دیروز میشه ...الان هم بهت میگم داری راجع به این دختر اشتباه میکنی 

عزیز هم درادامه گفت ..

-بابات راست میگه امیرحافظ ..سرشت این دختر پاکه ..وقتی بغلش میکنم مثل یه اهوی زخم خورده است ..باید بهش کمک کنیم ..

 دلم نمیاد تنهاش بذاریم ..اینقدر داغون وخرابه که ممکنه با رها کردنش یه بلایی سرخودش وزندگیش بیاره ...

تو چشمهاش همون معصومیتی رو میبینم که یه روزی تو چشمهای تو بود ...پسرم باور کن این دختر با امثال مینا وریحانه فرق داره ..اینقدر بدبین نباش ..

با برندگی گفتم ..

-شماها که انتخابتون رو کردید پس دیگه چه احتیاجی به قانع کردن من هست ...؟

 راهی که به نظرتون درسته رو برید فقط امیدوارم که مثل همیشه اشتباه کرده باشم ودختره شارلاتان ودزد از اب درنیاد ...

سه روز از شروع کار ارکیده ..همون دخترک ژنده پوش در بیمارستان... گذشته بود ...

 با اینکه تا حدی وجودش رو قبول کرده بودم وسعی میکردم خودم رو به بی خیالی بزنم ولی شدیدا دوست داشتم تا ذات واقعیش رو نشون بده تا من بتونم تمام حرفهام رو به حاج بابا ثابت کنم ..

داشتم فاکتور سفارشها رو مینوشتم که تلفن داخلی زنگ خورد

- بله بفرمائید ..

-اقای رسولی زودتر بیاید دم ورودی شمارهءدو... دعوا شده ...

اصلا نفهمیدم چه جوری خودم رو از ساختمون مرکزی به دم ورودی شمارهءدو رسوندم ...اصلا نمیتونستم حدس بزنم چی شده ..اخه ما که تا حالا از این مشکلات نداشتیم ...؟

از دور دیدم که ده دوازده نفر از مردهای کارخونه جمع شدن ومرد قوی هیکلی رو دارن از حاج بابا جدا میکنن ..

با دیدن این صحنه چنان جوشی شدم که دوئیدم به سمتش ..کسی حق نداشت به حاج بابای من دست بزنه یا توهین کنه ..مشت گره کرده اش روبه زور از یقهءحاج بابا جدا کردم ...

مرد کمی عقب نشست وبا نفس نفس زدن شروع به تجزیه تحلیل من کرد ... ظاهر مرتبی داشت به نوعی میشد گفت جذاب وشیک پوشه ..

-تو دیگه چی میخوای جوجه حاجی ...؟

دست از محک زدن مرد برداشتم وتوپیدم ..

-مودب باشید اقا ...این جا محل کسب وکاره .. نه عربده کشی وفحاشی ..

حاج بابا به ارومی گفت ..

-تو دخالت نکن پسرم ..

مرد بدون توجه به حرف من دوباره به سمت حاج بابا چرخید ...

-ببین حاجی مسلمون ..ارکیده زن منه ..اختیار دارش هم منم ..که منم دوست ندارم به زنم اجازه بدم تا کار کنه ...روشن شد ..؟

پس این مرد شوهر ارکیده بود ...؟مگه اصلا ارکیده ازدواج کرده بود ..؟خدایا اینجا چه خبره ..؟این مرد کیه ..؟این کسی که این جوری بیشرمانه تو صورت حاج بابا خیره شد بود واحترامش رو نگه نمیداشت ..کی بود ..؟

حاج بابا با خونسردی ای که واقعا عجیب بود گفت ..

-همسر تو حق کار داره ..خودت بهش این حق رو دادی ...پس من مختارم که بهش کار بدم تا بتونه خرج خودش رو دربیاره ..

-تو غلط میکنی پیری ...فکر میکنی حالیم نیست ؟..قیافه اش رو دیدی وَهم برت داشته... نکنه همون جور که زیر پای من نشسته زیر پای تو واین شازده پسر هم نشسته ..؟

دیگه قاطی کردم وتو یه لحظه دست مشت شده ام رو با ضرب رو صورتش کوبیدم ..

 هرکی میخواست باشه دیگه برام مهم نبود این بی شرفی که توروی من به پدرم فحش میداد وازش بدگویی میکرد پاش رو از گلیمش بیشتر دراز کرده بود ..

حاج بابا دستم رو گرفت واجازه نداد که ضربهءبعدی رو هم بزنم ..مرد خون روی لبش رو پاک کرد ..

-چیه کجات داره میسوزه شازده حاجی ..؟خوشگله نه ..؟همچین تو بغلیه ..؟

واقعا وقاحت تا چه حد ...؟اون حتی به زن خودش هم رحم نمیکرد 

-خفه شو اشغال بی ناموس ..اون مثلا زنته ...

اونقدر عصبانی بودم که دستم رو از دستهای حاج بابا کشیدم بیرون ویه مشت دیگه هم تو صورتش کوبیدم ...یقه اش رو کشیدم 

وبرگشتم به سمت جمعیت وداد زدم ..

-همتون برید سرکارتون ..

یقهءمرد رو دوباره چنگ زدم وکشون کشون به سمت جای خلوتری بردم ..

 اگه همین جور به خزعبلاتی که به هم میبافت ادامه میداد دیگه آبرو حیثیت برامون نمیموند ..

صدای حاج بابا رو از پشت سر میشنیدم ولی اهمیتی ندادم ...مرد بعد از چند قدم با خشونت دستم رو پس زد ...حالا که همه رفته بودن وجز من وحاجی کس دیگه ای نبود راحت تر میتونستم خودم رو کنترل کنم ..یقه اش رو با ضرب مرتب کرد وگفت ..

-بابد کسی درافتادین ..با جفتتونم ..فکر نکنید با کم کسی طرفید ..من سپهر صولتیم ..پسر امجد صولتی ..دمار از روزگار خودتون واون کارخونهءزپرتی تون درمیارم ...

با غیض توپیدم 

-تو غلط میکنی ..مگه شهر هرته؟ ..

-اره که هست... زن من با شما دو تا غول تشن دستش تو یه کاسه است ..بعد انتظار داری همین جوری وایسم ودست رو دست بذارم ...

صدای ملایم حاج بابا کمی ارومم کرد ..

-اخه پسرجان حرف حسابت چیه ..تو که به زنت نفقه نمیدی... چند وقت پیش داشت از گشنگی هلاک میشد.. حالا که میخواد خودش خرجش رو دربیاره جلوش رو میگیری ...؟

-غلط کرد با هفت پشت جد وابادش ..زنی که اونقدر ولنگاره که قبل از عروسیش به راحتی اب خوردن به پسر مردم پا میده وشکم بالا اومدش تشت رسوائیش رو از بوم میندازه همون بهتر که از گشنگی بیفته بمیره ..

چنان ناگهانی به سمت حاج بابا برگشتم که رگ گردنم گرفت ..پس این دختر واقعا این کاره بود؟ ...یه هر..زه ...یه فا..ح..شه ..؟

 ولی ارامش صورت حاج بابا حرف دیگه ای میزد ..انگار که میدونست ...انگار که از همه چیز این دختر خبر داشت واینها حرف تازه ای نبود ..

-ببین پسر جان کارت درست نیست ..تو داری پشت سر زن خودت همچین حرفی رو به دو تا مرد غریبه میگی ..حیاکن ..شرم کن 

-شرم کیلویی چنده حاجی ؟..اقا من این زن رو نمیخوام ...به کی بگم ...؟

-پس چرا طلاقش نمیدی ..؟

-من که از همون اول گفتم بیا طلاقت رو بگیر بعد برو هر غلطی که خواستی بکن ولی کو گوش شنوا .....خانم زبون داره قاعدهءشیش متر ..میگه من رو بدبخت کردی بدبختت میکنم ...

بابا این زن روانیه ...مشکل ذهنی داره ... تو هم حواست رو جمع کن حاجی..گول این برهءمظلوم رو نخور ..اون یه گرگه کمین کرده برای مالتون ..

همون جوری که برای مال واموال من نقشه کشیده بود تا همه رو بالا بکشه ولی کور خونده بود ..من صدتای مثل این سل.یط.ه رو تا لب چشمه میبرم وتشنه برمیگردونم ....

حالا شماها فکر میکنید به همین سادگی دست از سرتون ور میداره ..اونقدر خودش رو به مظلومیت میزنه تا به هدفش برسه ...

از من گفتن بود دیگه باقیش با خودتون ... امروز رو میرم ولی اگه بدونم باز هم قرار باشه برگرده سر کار ... مطمئن باشین با مامور میام سراغتون ...

دوباره به سمتش هجوم بردم که این بار نامردی کرد ویه مشت محکم تو چونه ام خوابوند ..از پشت افتادم رو زمین که داد زد ..

-پدرتون رو درمیارم ..حالا میبیند ...به اون هر.زه خانم هم بگید پشت گوشش رو دید ...کارکردن تو این کارخونه رو هم میبینه ..

با سرعت به سمت ماشین بنز مشکی رنگش راه افتاد وتو یه چشم بهم زدن ناپدید شد ..

حاج بابا زیر بازوم رو گرفت ولی من هنوز تو شوک حرفهایی بودم که سپهر گفته بود ..حاج بابا پرسید 

-خوبی ..؟

بدون اینکه جوابی بدم پرسیدم ..

-راسته حاج بابا؟... این دختر... زن این مرتیکه است ..؟

-اره زنشه ..

-چی ..؟شما به زن همچین دیوونه ای پناه دادید ..؟

-من به شوهرش چی کار دارم؟ ..من به اون دختر کمک کردم... حالا میخواد زن هرکی باشه برام مهم نیست ...

-چی میگی حاج بابا ...نشنیدی پسره چی میگفت ..؟میگفت دختره قبل از ازدواج ..

حاج بابا غرید ..

-دهنت رو ببند امیرحافظ ...هرچی بوده گذشته رفته ...

-یعنی شما ...شما میدونستی وبازهم کمکش کردی ..؟اخه شما چطور میتونی همچین دختر کثیفی رو سر سفرمون بیاری ..؟تو خونمون ..؟تو کارخونه ...بعد میگی هرچی بوده گذشته رفته ..؟

-اره...چون ادمها اشتباه میکنن خطا میکنن دلیل نداره که وقتی توبه کردن واز اشتباهاتشون درس گرفتن بازهم با چوب زدتشون ..

-حاج بابا من دارم دیوونه میشم ..این دختر نجسه ..ناپاکه ..از همون اول که دیدمش به شما گفتم ادم درستی نیست ..باید از زندگیمون بندازینش بیرون ..

-این امکان نداره ..اون دختربه من ومادرت پناه اورده ومن تا اخرین لحظه ای که توان دارم ازش حمایت میکنم ..

- اخه این چه حمایتیه حاج بابا؟...این همه ادم فقیر وبیچاره... برید به اونها کمک کنید نه کسی که زندگیتمون رو خراب میکنه ..

-همین که گفتم امیرحافظ من ومادرت به هیچ عنوان این دختر رو رها نمیکنیم ..

-یعنی حتی اگه من از شما بخوام ..؟

-امیرحافظ دست از این بازی مسخره بردار ..تو پسرمی ..هرچند که تو این چند وقته دیگه نمیشناسمت ..ولی مطمئن باش هیچ وقت نمیتونی من رو وادار کنی بین عشق به بچه ام وکار خیر یکی رو انتخاب کنم ..

-حاج بابا ببینید چند بار میگم ...اینکار اشتباه محضه ..من کاری به اون دختر ندارم ولی دلمم نمیخواد پاش تو خونه زندگیمون باز بشه ..اون هم یکی مثل ریحانه ..مثل مینا ...

بازهم گلی به گوشهءجمال ریحانه ...حداقل از اول اینکاره نبود ولی این دختر مثل اینکه ختم اینکارهاست ..

-امیرحافظ همه رو با یه چوب نرون ..اصلا گیرم این دختر اشتباه کرده ..من وتو در حد واندازهءقضاوت راجع به این موضوع نیستیم ..من وجدانم قبول نمیکنه دختری روکه این همه دست وپاش بسته است رها کنم وتو خونه ام راحت بخوابم ..

با حرص غریدم ..

-پس اینطور که معلومه .شما انتخابتون رو کردید ..

حاج بابا که معلوم بود کلافه شده با ناراحتی نفسی کشید ..

-چرا این قضیه رو ول نمیکنی ...؟چرا موضوع این دختر رو به من ومادرت واگذار نمیکنی ..؟

-باشه هرجور صلاح میدونید اصلا من خر کی باشم؟ ..این شما واین هم شوهر اون خانم که فردا پس فردا با مامور میاد دنبالتون ..اصلا به من چه ...؟

با عصبانیت راهم رو کج کردم وبه امیرحافظ گفتن های حاج بابا هم اهمیتی ندارم ...من هرچی میگفتم باد هوا بود ..حاج بابا تصمیمیش رو گرفته بود وکوتاه هم نمیومد ..

****

-امیرحافظ ..چرا غذات رو نمیخوری مادر ..؟

با بی اشتهایی لوبیاهای قرمه سبزی رو با سر چنگال جا به جا کردم وزیر چشمی نگاهی به حاج بابا انداختم ...از ظهر که با هم بحث کرده بودیم دیگه حرفی بینمون گفته نشده بود ...

-حاج احمد چی شده ..؟

حاج بابا با همون ارامش همیشگیش پلک زد وگفت ..

-چیزی نیست حاج خانم ...شما غذات رو بخور ...چی کار به کار این پسر داری؟ ...دیگه وقت ناز کشیدن از پسرت گذشته ...

با حرص چنگالم رو هول دادم تو ظرف که تو همین لحظه تلفن زنگ زد ...فاطمه که کنار تلفن بود جواب داد... از حال واحوال پرسیش گوشهام تیز شد حدس میزدم که ارکیده باشه ..

حاج بابا رو صدا کرد وگوشی رو روی میز گذاشت ..خیلی دوست داشتم بدونم این دختر برای چی زنگ زده ..

 خیره شدم به دهن حاج بابا ...ولی با هرجمله ای که حاج بابا میگفت اعصاب من بیشتر از قبل بهم میریخت ..

حاج بابا میخواست چی کار کنه؟ ..میخواست با سپهر کنار بیاد؟ ...میخواست با این ادم بی فرهنگ زبون نفهم معامله کنه ؟... 

 اخه حاج بابا چه جوری میتونست این ادم بی چاک ودهن وبی ابرو رو ساکت کنه ..؟

شمارهءسپهر رو یاد داشت کرد وبعد هم گوشی رو قطع کرد ...از جا بلند شدم ..این دیگه بدترین کاری بود که حاج بابا میخواست انجام بده ..

دست حاج بابا هنوز به سمت تلفن دراز بود که پرسیدم ..

-میخوای چی کار کنی حاج بابا ..؟

حاج بابا کنایه زد ..

-تو که همه چی رو شنیدی خوب این رو هم حدس بزن ...کاری نداره که

عصبی تر شدم

-حاج بابا الان وقت کنایه زدن نیست ..چه جوری میخواید از پس اون حیوون بربیاد ؟..اخه شما چه حرفی با این بی شرفی که حتی به زنش وآبروی خودش اهمیت نمیده دارید؟

-تو دخالت نکن امیرحافظ ..این بین من واونه ..

-حاج بابا ...

-بسه دیگه امیرتمومش کن ..

به جای شماره گرفتن گوشی رو سرجاش گذاشت وبه سمت اطاق کارش رفت ..

-من میرم تو اطاقم صحبت کنم ..

اونقدر این حرف برام سخت وثقیل بود که بی توجه به دهن بازموندهءعزیز وفاطمه گفتم ..

-شما چرا برید ..؟شما بمونید من میرم ..مثل اینکه اونی که زیادیه منم ..

دیگه صبر نکردم که عزیز مثل همیشه پادرمیونی کنه به سمت اطاقم رفتم ودراطاق رو بهم کوبیدم ..

 اونقدر حس حمایت تو حاج بابا زیاد بود که حس میکردم جای من واون دختر با هم عوض شده ...

هیچ وقت فکر نمیکردم روزی برسه که حاج بابا من رو از تصمیماتی که میگیره کنار بگذاره ..

با عصبانیت شروع کردم به متر کردن اطاقم ..دندون هام رو از خشم رو هم سائیدم 

ارکیده ...ارکیده ...من یه روزی بالاخره حسابم روباهات تصفیه میکنم ..حالا ببین کی گفتم ..بالاخره میفهمم تو اون ذهنت چی میگذره ..

با عصبانیت نشستم رو تخت که ضربه ای به در خورد ..

-امیرحافظ ..؟؟

نفس حرصیم رو با عصبانیت فوت کردم وگفتم ..

-بیا تو عزیز...

عزیز با همون نگرانی که از وقتی ارکیده پاش رو به زندگیمون گذاشته بود تو چشمهاش جاگیر شده بود گفت ..

-خوبی پسرم ..؟

با ناراحتی صورتم رو برگردوندم ..عزیز نشست کنارم ..

-اخه چرا اینکارو با ما میکنی پسرم ...؟تو که بابات رو میشناسی ..نمیتونه یه محتاج رو به امون خدا رها کنه ..

با غیض گفتم 

-این همه ادم محتاج ...چرا بند کرده به این زنیکه ..؟هیچ میدونی این کیه عزیز؟ ..هیچ میدونی شوهرش چه حرفهایی پشت سرش میگفت ..هیچ میدونی ..

لب بستم وبه عادت گذشته لا الله الا الله گفتم ..عزیز دستش و رو دست مشت شده ام گذاشت ..

-میدونم عزیز ..خوب میدونم ..نه حاج احمد گفته نه علم غیب دارم ..بلکه خود ارکیده همه چیز روهمون شب برام تعریف کرد ..

با تعجب برگشتم به سمت عزیز ..

-یعنی شما میدونستید وبازهم کمکش کردید ..؟

-اره مادر میدونستیم وکمکش کردیم ..بازهم کمکش میکنیم ..امیرحافظ ذهنت خراب شده ..دیگه به جنس مخالفت ایمان نداری ..هرکسی که سرراهت میبینی فکر میکنی ریحانه است یا مینا ولی این طور نیست ..

حداقل این دختر نه شبیه به میناست نه ریحانه.. چشمهاتو باز کن امیرحافظ ...داری تو این بد بینی خفه میشی پسرم ..این همه تهمت ..افترا ..حرف وحدیث به خاطر هیچ وپوچ.. به خاطر یه سری افکار غلط ...

-کدوم فکرم غلطه عزیز؟ ..اینکه از همون اول گفتم دختری که نصفه شب وسط خیابون وایساده ادم درستی نیست ؟..

 امروز شوهرش اومد کارخونه ...هرچی از دهنش درمیمومد بار من وحاج بابا کرد ..

حالا حاج بابا با خیال راحت میخوادبا این مرتیکه حرف بزنه تا راضیش کنه ...زنش همچنان بیاد سرکار ..

 اخه یکی نیست به حاج بابا بگه به من وشما چه ؟...شوهرش حتما یه چیزی دیده که نمیخواد زنش بره سرکار ..

-قضاوت نکن پسرم ..ترو به جون بابات اینقدر بهتون نزن ..تو این دختر رو نمیشناسی ..نمیدونی کیه... چرا اینقدر باهاش بدی ..؟

-میدونی چرا عزیز ..؟چون حاج بابا بعد از این همهه وقت من رو به اون دختر پاپتی فروخته ..چون برای رضای خاطرش حتی جلوی من هم وایساده ..

-نه اینطور نیست

- خودت دیدی که بود ...یه روزی میرسه که هردوتون به حرف من میرسید ..من اخر سر مچ این خانم رو باز میکنم ..

عزیز نفس سنگینش رو کشید ..

-میترسم امیرحافظ ..میترسیم یه روزی برسه که تو همین اطاق به اشتباهاتت اعتراف کنی ...که از بار شرمندگی این همه تهمت وافترا پشیمون بشی ... ولی دیگه راه برگشت نداشته باشی ..اونوقته که شاید دیگه خدا وبندهءخدا نبخشنت ..

بترس از اون روز امیرحافظ ..که نکنه آه این دختر مظلوم دامنت رو بگیره ..

پوزخندی زدم وگفتم ..

-من به حرفهام ایمان دارم ..هرچی هم میگذره شَک م بیشتر به یقین تبدیل میشه ..روزی رو میبینم که شما وحاج بابا از این اعتماد کورکورانه اتون پشیمون بشید ..

-خدا بزرگه پسرم ..حداقل تو اون روز شرمندهءخدای خودمون نیستیم ..ولی اگه تو به اینکارهات ادامه بدی دیگه راه برگشت نداری ..

عزیز حرفهاش رو زد ورفت ..نمیدونم چرا بعد از رفتنش یه لحظه ..فقط برای یه لحظه ترسیدم ..

 با اینکه از حرفهام مطمئن بودم ..ولی بازهم برای یه لحظه ترسیدم که نکنه این حرفها حقیقت داشته باشه ..

نکنه واقعا من اشتباه کرده باشم واین دختر اونی نباشه که من فکر میکنم؟ ..اینکه اگه واقعا بهش تهمت زده باشم دیگه نمیتونم تو روی حاج بابا وعزیز نگاه کنم .

صبح فردا ارکیده سرکار نیومد ..لبخند خوشحالی ای که روی لبم بود رو هیچ جوری نمیتونستم مخفی کنم ..نفس راحتم رو بیرون فرستادم 

آخیــــــــش بالاخره شرش کم شد ...

ولی صبح روز بعد با پاگذاشتن به اطاق مونتاژ بود که فهمیدم زهی خیال باطل ..این دختر هیچ جوری دست از سر من وزندگیم برنمیداشت ..

با توپ پر رفتم تو اطاق حاج بابا ..روحی پور انبار دار رو دک کردم وغریدم .

-این دختره که باز اومده سرکار؟ ..

-امیرحافظ مودب باش .این خانم اسم داره ..خانم ارکیده نجفی .. دوست ندارم تو محیط کار از الفاظ زشت استفاده کنی ..

رفتم جلو باحرص گفتم ..

-چه جوری شوهرش رو راضی کردید که بیاد سرکار؟ ..بهش پول دادید ؟..رشوه دادید؟ ..پیشنهاد شراکت؟؟

 حاج بابا از کنارم گذشت ..

-ضامنش شدم ..

-چی ..ضامنش شدید ..؟

-اره ضامنش شدم تا با چند تا از کارخونه دارها مشارکت کنه ..

-چی میگی حاج بابا ؟؟شما به خاطر یه ادم بی چاک ودهن از حیثیت وابروتون خرج کردید ؟..من همین چند ماه پیش اون همه به جلز وولز افتادم که ضامن بشید ...ولی شما حتی به خاطر وام کارخونه هم همچین کاری نکردید اونو قت ..

-مطمئن باش اگه بیشتر از این هم میخواست حتما انجام میدادم ..

با بهت گفتم ..

-حاج بابا ..

-این قضیه تموم شده است امیرحافظ ...بهتره دیگه کشش ندی ..

-ولی ..؟

-امیرحافظ ..

با عصبانیت برگشتم وگفتم ..

-باشه حاج بابا خودتون خواستید ..

با حرص از اطاق زدم بیرون وبا قدمهای بلند سالن رو طی کردم بی اراده دم اطاق مونتاژ ایستادم 

نگاهم رو با نفرت رو دختری که داشت قطعه ها رو از هم سوا میکرد چرخوندم ..

 انگار که تو اون لحظه صورت دختر از جلوی چشمهام کنار رفت وقیافهءبزک کردهءمینا به جاش نشست ...

دستهام رو مشت کردم وزیرلب گفتم ..

-بالاخره من دست تو رو رو میکنم ...بالاخره یه روزی ثابت میکنم حق با منه واین دختر هم یکی لنگهءمینا وریحانه است ..ومن دیگه بهش اجازه نمیدم که مثل اونها من رو بازی بده .

دم در ورودی کارکنان وایساده بودم وداشتم با بچه ها حال واحوال میکردم که سرویس کارکنها رسید ..

همون جور که داشتم با بهروز سماواتی خوش وبش میکردم نگاهم به ارکیده افتاد ...که گوشهء چادرش رو جمع کرده بود واز پله ها به ارومی پائین میومد ..

چشمهام چهار تا شد ...چادر سرکرده بود ..؟

پلک چشم راستم پرید ...چادر سرکرده بود ..؟

دستهام مشت شد ...چـــــــادر سرکرده بود ...؟؟؟؟؟؟

نگاهم مثل یه چاقوی برنده سرتا به پای ارکیده رو که آروم وبدون استرس از روبه رو میومد میکاوید ..

چادرسرکرده بود ...چادر ..خاطرهءخوبی از سرکردن چادر نداشتم ..ریحانهءمن هم ...یه روزی به همین راحتی که این خانم چادر به سرکرده بود چادرش رو کنار گذاشته بود ..

یه لحظه انگار جنون به سراغم اومد ..اون همه ادعای مظلومیت ونقش بازی کردن کافی نبود حالا متوسل شده بود به چادر ..؟

خون خونم رو میخورد اگه میتونستم درجا جلو میرفتم ویه مشت محکم تو چونه اش میخوابوندم ..درسته که دست رو ریحانه ومینا بلند نکردم ولی مطمئنا اگه ارکیده به همین کارهای عوام فریبانه اش ادامه میدادم خودم از خجالتش درمیومدم ...

-چیه امیرحافظ ..؟ چرا این جوری به این دختره نگاه میکنی ..؟

دست مشت شده ام رو پائین اوردم وسعی کردم نگاه نفرت انگیزم رو ازش بگیرم ..دوباره صدای بهروز سماواتی تو گوشم پیچید 

-هی امیر.. میگم چته؟ ...دختره کاری کرده ..؟

با فک منقبض شده غریدم ..

-نه فعلا کاری نکرده ..

بهروز با خونسردی گفت ..

-اره به قول تو فعلا کاری نکرده ...معلوم نیست کی گند کارهاش درمیاد ..

چنان برگشتم به سمتش که بهروز ترسید ..

-چیه بابا جنی شدی ..؟

با موشکافی گفتم ..

-تو چی گفتی ..؟

-ارومترپسر چته ..؟الان سکته میکنی ها ..

حوصلهءاراجیف بهروز رو نداشتم فقط میخواستم زودتر حرف بزنه ..

-بهــــــروز!! ..بنال ..

-خب راستش خودت که میدونی تو کارخونه هرکی که میاد بچه ها زودی امارش رو درمیارن ..

با بی صبری گفتم

- خب این چه ربطی داره ..؟

بهروز نگاهی به ارکیده که از کنارمون رد میشد انداخت وبعد از اینکه خیالش راحت شد حرفهامون رو نمیشنوه گفت ..

-عرضم به حضورت این خانم به همه گفته متاهله ..از اون طرف هم که چند روز پیش شوهر گردن کلفتش اومد تو کارخونه واون دعوا مرافعه رو با حاج رسولی وتو راه انداخت وآوازه اش همه جا پخش شد ..

ولی موضوع اصلی اینجاست که خانم علاوه برشوهرش ...یکی دیگه رو هم تو اب نمک خوابونده ..

-چـــــــی ..؟

پیشونیم از حرص وعصبانیت نبض میزد ...انگار که داشتم از خشم وغیرت میترکیدم ...

-ارومتر پسر ...

-باقیش رو بگو بهروز ..

-دیگه باقی نداره ...همه اش رو گفتم ..

-اسمش چیه ..؟

-اسم کی ..دختره ..؟

-نه بابا اونی که باهاش تیک میزنه ..

-آهان... حسامی ..

یه لحظه هنگ کردم ..حسامی ...؟؟؟؟

-چــــی ...حسامی ...؟همین حسامی خودمون ..طاها حسامی ..؟

-اره بابا 

فکرم به قدری مشغول بود که زمزمه وار گفتم ..

-ولی اون که اصلا تو خط این کارها نیست ..اونقدر سنگین ومتینه که کاری به کار کسی نداره ..

واقعا امکان نداشت ...طاها به قدری مرتب ومودب بود که اصلا قیافه اش به این حرفها نمیخورد ...حاضر بودم قسم بخورم اخرین کسی که ممکنه به امثال ارکیده توجه کنه حسامیه ...

بهروز ابروهاش رو با بدجنسی بالا برد ...

-خب دیگه ببین دختره تو این چند روزه چقدر تَرو فِرز عمل کرده که اقا از اول تا اخر تو سرویس بهش خیره میشه ..

-مگه میشه ..؟

-به جون خودم راست میگم ..اصلا میخوای از بچه هایی که با سرویس میرن بپرس ...دختره رو از اول تا اخر میپاد ..

مشت دستم کم کم باز شد ویه لبخند رو لبم نشست ...

خب ارکیده خانم این جور که معلومه نیومده دامت رو پهن کردی ..خیلی خوبه ..عالیه ..یک هیچ به نفع من .

چشمهام از تجسم چیزی که تو ذهنم میگردید درخشید 

-گوش کن بهروز ..

بازوش رو گرفتم تا بهم نزدیک تر بشه وکسی حرفهامون رو نشنوه ..

-جانم داداش ...

-ببین میتونی اطلاعات بیشتری از این دختره به دست بیاری؟ ..یه جوری که بتونم پته هاش رو بریزم رو آب وبا یه اردنگی از کارخونه بندازمش بیرون ..؟

فقط حواست باشه که باید دست پُر باشی تا بتونم یه سره کار رو تموم کنم ..

- اکی داداش حواسم هست ..چنان مدارکی برعلیه اش پیدا کنم که خودش هم کف بُر بشه ...

یه لحظه ترسیدم ..نکنه دارم خطا میرم؟ ..نکنه دارم با نامردی جلو میرم ؟...درسته که بریده بودم ولی تعلیمات حاج بابا تا ریشه هام نفوذ کرده بود ..به خاطر همین ادامه دادم ..

-بهروز یه موقع مدرک جعلی درست نکنی ها ..رو اصول جلو برو ...

-باشه داداش حواسم هست... این دختری که من دیدم نزده میرقصه ...میرم تو نخش تا ببینم چی گیر میارم ..

-باشه قربونت پس منتظر خبرش هستم ..

«دو سال بعد »

دستهام رو با خستگی تو جیب شلوارم فرو بردم وکنار شیشهءقدی اطاق وایسادم ونگاهم رو به درخروجی ساختمون دوختم ..به جایی که کارکنها دونه به دونه بعد از یک روز کار وخستگی هرکدوم به سمت خونشون میرفتن ..

نگاهم مثل هرروز به دنبالش بود حالا دیگه بعد از یک سال تکاپو ودنبال مدرک بودن دستم به هیچ جا بند نبود ..همه ءتیرهام به سنگ خورده بود ومن هنوز نتونسته بودم بعد از این همه وقت مچ ارکیده رو بازکنم ..

برخلاف تمام وقت وانرژی ای که برای لجن مال کردن ارکیده به هدر داده بودم ارکیده همچنان تو کارخونه کار میکرد ...همچنان چادرش رو به سر میکرد وهمچنان حسامی داخل سرویس بهش خیره میشد ..

همچنان ملایم وآروم بود وهمچنان با خونواده ام در ارتباط بود ...هرچند که هرجا ارکیده بود من نبودم وتوی خونه هم حرفی ازش گفته نمیشد ... 

ارکیده اما ...به هیچ کدوم از کارهام اهمیتی نمیداد ..تو محیط کار احترامم رو نگه میداشت وبدتراز همه اینکه تمام امید من برای اینکه یه روزی از این بازی احمقانه خسته بشه ودیگه چادر به سرنکنه نقش بر اب شده بود ..

ارکیده تو این دوسال هیچ فرقی نکرده بود .همون ارکیدهءسابق بود ..متین وبا حجب وحیا درست مثل یک ادم مقید واصیل ..

یه وقتهایی فکر میکنم اگه اون پیش زمینه ءفکری رو از ارکیده نداشتم به هیچ عنوان نمیتونستم قبول کنم که این زن سنگین وبا وقار کسی بوده که قبل از ازدواجش با پسری رابطه داشته 

بعد از دو سال حالا دیگه ارکیده برام شده بود یه جعبهءمعما ...چرا با اینکه میتونست از حاج بابا کمک بگیره تا طلاقش رو ازشوهر گردن کلفتش بگیره اینکارو نمیکرد؟ ..

چرا تمام کمک های مالی حاج بابا رو رد میکرد وحتی پول اجاره خونه ای رو هم که حاج بابا داده بود تا ریال اخر برگردونده بود ..؟

چرا هنوز با همون مانتو شلوار مندس به کارخونه میومد ؟...چرا هرروز تو کارش پیشرفت میکرد وهرپیشرفتش مثل یه خار تو چشم وقلب من فرو میرفت ..؟

چرا تو این دو ساله ریحانه رو به کل فراموش کردم وارکیده شده تمام دغدغهءذهنی من ...؟

چرا تا این حد وبا تمام توانم میخواستم ثابت کنم که این زن یه شارلاتانه ..؟این فکر از کجا به ذهنم رسوخ کرده بود که حالا نمیتونستم از بطن وذهنم پاکش کنم ...؟

وچرا وقتی که شوهرش به دنبالش میاد من دلچرکین تر از قبل میشم ...؟چرا ..چرا ..؟

این سوالها وکلی سوال دیگه وبدبینی ای که تو وجودم بیشتر از قبل موج میزد ذهنم رو مشغول کرده بود ..

نگاهم به ارکیده که با همون ظاهر ساده تازه از ساختمون اصلی بیرون اومده بود خیره شد ..داشت با نرگس سروری مونتاژ کار کارخونه به سمت سرویس میرفت ...

نگاهم دوباره تو بین کارکنها چرخید ..

آهان ..این هم از اقای طاها حسامی معروف ..بادیگارد مفت وبی جیره مواجب سرکار خانم ..

بعد از دو سال هنوز نفهمیده بودم که حسامی کیه وچرا از همون روز اول خیره به ارکیده است ..هیچ وقت تا این اندازه رابطهءدو نفربرام مبهم نبود .....

یاد چند ماه پیش افتادم ..همون روزهایی که حس کردم باید دست این دختررو جلوی حاجی باز کنم ..

تصمیمم رو گرفتم که حرف حسامی وارکیده رو به گوش حاج بابا برسونم ...واقعا که چه تلاش مزبوحانه ای بود 

ولی این اخرین تیر ترکشم برای خراب کردن ارکیده ودل بریدن حاج بابا از این دختر بود ..

به حاج بابا گفتم ..

(ثابت میکنم ارکیده با طاها حسامی سروسری داره ..)

عصبانیت حاج بابا رو هیچ وقت یادم نمیره ...مثل یه اتشفشان خاموش فوران کرد ...

«-خفه شو امیرحافظ ..دیگه کارت به جایی کشیده که داری به حسامی سر به زیر تهمت میزنی ..؟این خشم وبدبینی تا کجا میخواد چشمهای تو رو کور کنه ..؟

با خونسردی گوشهءناخونم رو کندم 

-تهمت کجا بود حاج بابا؟ ..معلوم نیست چه نخی به این پسرهء ساده داده که از اول تا اخر میخ خانومه ..

-امیــــــرحافظ ..

-حاج بابا اگه به حرفهای من اطمینان نداری از بچه های سرویسی بپرس ...

-که چی ...که همین یه ذره آبروش رو هم ببرم ..؟

با کلافگی گفتم ..

-ای بابا ..خب چی کار کنم؟ من که هرچی میگم شما توش نه میاری ..

حاج بابا با اخم های درهمی که به ندرت شاهدش بودم شمارهءداخلی رو گرفت وگفت طاها حسامی رو بفرستن دفتر مدیرعامل ..

یه نیشخند رو لبم نشست ...حسامی نمیتونست حاشا کنه همهءعالم وادم میدونستن وقتی ارکیده دور و ور حسامیه همهءوجود حسامی میشه چشم وخیره میشه به ارکیده ..؟

با سرخوشی نشستم رو صندلی اداری ودستهام رو تو هم گره کردم ..پیشاپیش این پیروزی رو به خودم تبریک میگفتم واز خوشحالی تو دلم قند اب میشد ..

تقه ای به در خورد وحسامی سر به زیر مثل همیشه وارد شد ..

-سلام حاج رسولی 

برگشت به سمت من وبا سر سلام کرد که همون جورجوابش رو دادم ..اونقدر خرسند بودم که داشتم با دمم گردو میشکستم اگه حسامی حرف میزد اونوقت بود که حاج بابا تمام اعتمادش به ارکیده رو از دست میداد ...

هرچند نمیدونستم که چه جوری میخواد از زیر زبون طاها حرف بکشه ..

-امری با من داشتید حاج رسولی ..؟

-اره پسرم بشین یه مسئله ای پیش اومده که میخوام راجع بهش حرف بزنم ..

طاها مودبانه نشست ...پسر خوبی بود ..یه پسر ساکت واروم که یه جورهایی شبیه به گذشتهءخودم بود ..سرش به کار خودش گرم بود وکاری به کار کسی نداشت ..

-ببین طاها جان ...یه حرفهایی پیچیده که ترجیح دادم اول از خودت بپرسم ...به هرحال درست نیست یه سری حرفها تو محیط کارخونه دهن به دهن بگرده ..

حسامی با فک منقبضی که معلوم بود به خاطر جدیت حرفهای حاجی جمع شده.. به حاج بابا خیره شد ..

-راستش بی مقدمه میرم سر اصل مطلب ...خانم نجفی رو میشناسی ...؟

نگاه حسامی برگشت ...به شخصه چنان نور و روشنایی تو چشمهاش دیدم که دلم به حالش سوخت ...

دیگه تو صورت حاجی خیره نشد وسرش رو پائین انداخت ...حاج بابا نگاه کلافه ای به من انداخت ..کاملا از واکنش حسامی میشد یه چیزهایی رو حدس زد ...

-بله من ایشون رو میشناسم ...

صداش یه مدلی بود ..انگار که هم حسرت زده ...هم نگران ..هم میخواست مقاوم باشه ..هم محکم ..ولی هیچ کدوم نبود ..

-مشکلی پیش اومده حاج رسولی ...؟

یه دفعه ای سر بلند کرد واین سوال رو پرسید جوری که هم من وهم حاج بابا برای چند لحظه بهش خیره شدیم ..

-گفتم که پسرم ..یه حرفهایی تو کارخونه گفته میشه ...

حاج بابا رو درک میکردم ..براش سخت بود راجع به همچین مطالبی حرف بزنه ...برپدرت لعنت ارکیده که کار ما رو به اینجا کشوندی ...

حسامی با برّنده ترین لحنی که تا حالا از کسی نشنیده بودم نذاشت حرف حاج بابا ادامه پیدا کنه ..

-هرحرفی که هست ..هر سخنی ..هر شایعه ای ..احمقانه وبی پایه است ..این خانم واقعا شخصیت والایی دارن ومن اصلا دلم نمیخواد که حتی راجع به حرفهایی که گفته میشه فکر کنم ..

حاج بابا که یکمی به خودش مسلط شده بود گفت ..

-پس خودت هم میدونی چه حرفهایی پشت سرتون میگن..

حسامی مثل یه شیر نر خروشید ...

-یه مشت چرت وپرت ..خیالات ..اوهام ...من اهمیتی به حرفهای صد من یه غاز نمیدم ...اجازه هم نمیدم که کسی به خانم نجفی توهین کنه ...

اگه مشکلی هست ...حرفی هست تقصیر منه ..از این به بعد هم سعی میکنم که دیگه نباشه ...

نگاه حاج بابا ومن گنگ وگیج بود ..ازطرفی داشت مثل یه مرد از ارکیده حمایت میکرد واز طرف دیگه اقرار میکرد که یه مشکلی هست ...حاج بابا با کلافگی بهم نگاه کرد ودوباره به سمت حسامی برگشت ..

-طاها جان خودت میدونی که من تورو مثل امیرحافظم دوست دارم ...وقتی هم که این حرفها رو شنیدم واقعا ناراحت شدم ..ولی یه سوالی برام پیش اومده ...

تو که وضع مالیت خوبه ...تا همین چند وقت پیش هم که با ماشین خودت به کارخونه میومدی ...حالا چرا از وقتی که خانم نجفی اومده ...

حسامی با کلافگی نفسش رو بیرون فرستاد ..انگار معذب بود ..کاملا میشد فهمید که ناراحت وکلافه است ..نگاهی به حاج بابا وبعد به من انداخت که حاج بابا همون لحظه گفت ...

-امیرحافظ لطفا بیرون باش ...

برق از چشمهام پرید ..حالا که وقت مچ گیری بود ...حالا که بعد از کلی دوندگی تونسته بودم یه برگ برنده رو کنم بیرون وایسم ...؟

با عصبانیت پوفی کردم که حاج بابا چشم غره ای رفت ...بالاجبارمجبور شدم تنهاشون بزارم واز اطاق بیرون بیام ..هرچند که تمام هوش وحواس من پشت درهای اطاق موندگار شد ...

بعد از حدود یک ساعت ... حسامی با صورتی به بیرنگی گچ دیوار از کنارم گذشت ...بی صبرانه یه تقه به در زدم وواردشدم ...

حاج بابا روبه روی شیشهءقدی اطاق وایساده بود ونگاهش به درختهای کهنهءتوی حیاط ساختمون خیره بود ..

-حاج بابا چی شد ... ؟

-هیچی ..

-منظورتون چیه ...؟بالاخره نگفت برای چی با سرویس میره ؟..چه سروسری با این دختره داره ...؟

-امیرحافظ ..؟؟

-بله حاج بابا ...

-ازت خواهش میکنم دست از سر ارکیده بردار...این دختر داغون تر از اینه که تو بخوای تیشه به ریشه اش بزنی ...

-این چه حرفیه حاج بابا؟؟ میگم دختره داره هم از توبره میخوره هم از آخور ...شوهر کرده ولی داره با حسامی تیک میزنه ...بعد شما میگید ..

-امیــــــر حافظ ...!!

با بدخلقی روم رو برگردوندم ...

-هیچی بینشون نیست ...دیگه پی قضیه رو نگیر ...

-گیرم من پی قضیه رو نگرفتم بقیه هم همین کار رو میکنن ؟...داستان این لیلی ومجنون افتاده سرزبونها ...

-یه مدت که بگذره همه یادشون میره ...

-پس شما همهءحرفتون همینه ...

-اره »

دستم به کل بسته شد ...تمام امیدی که داشتم ناامید شد ...دیگه عقلم به جایی قد نمیداد ...همهءتلاشم رو کرده بودم اخرسرهم هیچی به هیچی ...

 پروندهءحسامی وارکیده فعلا بسته شد ..اون هم بدون اینکه سوالهای بی جواب من جواب داده بشه .

نگاهم هنوز به فضای خالی کارخونه خیره بود ...ارکیده ...ارکیده نجفی ...این اسم کم کم داشت من رو به جنون میرسوند ...پس کی قرار بود شرش رو از زندگیمون کم کنه ...

یه نفس عمیق کشیدم وعقب گرد کردم ...امروز خسته تر از اون بودم که فکرم کار کنه ولی بالاخره یه راهی پیدا میکردم که این دختر رو از زندگیمون بیرون کنم ...

اسم ومشخصاتم رو پرکردم واومدم تو صف بانک وایسادم ..که گوشیم زنگ خورد ..بهروز بود ..

-الو امیرحافظ ..؟

-چیه ..چته ..؟

-کجایی ...؟

-بانکم ...چی شده ..؟

-اب دستته بزار زمین بیا کارخونه ..

لبهام خشک شد ..همون جور که برگه دستم بود از صف بیرون اومدم وهمزمان توپیدم ..

-میگی چی شده یا نه ...؟حاج بابا طوریش شده ..؟

-نه ....

-مچ دختره رو گرفتم ..

-چی میگی ..؟

-بیا کارخونه امیر..دختره یه موقع در میره ..

اونقدر فکر ناجور تو ذهنم میچرخید که اصلا نمیفهمیدم چی میگه ..؟

-دختره ...؟دختره کیه ..؟کی قراره در بره ..؟

-ای بابا ارکیده نجفی رو میگم ..

چشمهام برق زد ..تازه هشیار شدم ...خیالم یکم راحت شد وبا یه نفس اسوده گفتم ..

-مگه چی کار کرده ..؟

-چک بابات رو دزدیده ..

-چــــــــــی ...؟

-اَه امیر ..توهم که امروز مشنگ میزنی ...بدو تا دختره در نرفته ..اگه بره دیگه دستت بهش نمیرسه ..

کاغذ بانک رو با خوشی تو دستم مچاله کردم ونشستم پشت فرمون ..

-تو ازکجا میدونی ارکیده دزدیده ..؟

-صبحی داشتم با یکی از بچه های مونتاژکار بحث میکردم که دیدم دختره رفت تو اطاق مدیر عامل ..حالا بابات هم تو اطاق نبود ..

-خوب ..؟؟

-هیچی دیگه بعد از دو دقیقه اومد بیرون ...الان که بابات اومده از سیاحی پرسید کسی رفته تواطاق من؟ ...سیاحی هم بی خبر از همه جا گفت چطور؟ 

حاجی.گفت دسته چکم رو میز ولو بود ویه برگه اش هم کنده شده ..

-کس دیگه ای هم جز تو دیدتش ..؟

-نه ولی اگه بجنبی میتونی چک روپیدا کنی ...

-خیل خب حواست باشه درنره بیام ..

ظرف ده دقیقه تو کارخونه بودم ..شانسی که اوردم حاجی رفته بود بانک تا جلوی کار چک رو بگیره وحالا من خیلی راحت میتونستم از پس ارکیده بربیام ..علنا داشتم با دمم گردو میشکستم ..دمش گرم... اخر سر بعد از یک سال دستش رو شد ..

وقتی که به خانم شریفی گفتم ارکیده رو بیاره ...صورت ارکیده به قدری اروم بود که خودم هم جا خوردم ..به خانمی شریفی گفتم تا ارکیده رو تفتیش بدنی کنه ...

ارکیده چنان جا خورد که انگار به هیچ عنوان از هیچی چیزی خبر نداره ..نه جریان چک وگم شدنش ...ونه رفتنش به اطاق ...

تا موقعی که شریفی قشنگ ارکیده رو بگرده کلیدهای زاپاس رواز اقا سلیم گرفتم ورفتم سراغ گشتن کمدش ..ولی چیزی نبود ..سرتا ته اون کمد نیم وجبی رو گشتم ..حتی کیفش رو خالی کردم که جز یه مفاتیح کوچیک وچند تا خرت وپرت ساده هیچ چیز دیگه ای پیدا نکردم ..

برگشتم به سمت بهروز که با چشم داشت وسائل شخصی ارکیده رو دید میزد ...نمیدونم چرا یه جوری شدم ...زودی درکمد رو قفل کردم وکلید ها رو تو جیبم گذاشتم ...

-بهروز تو مطمئنی ...؟

اره بابا ..خودم دیدم رفت تو اطاق ..بعد هم که حاجی اومد گفت یه برگ چک گم شده ...

-خیل خب تو حواست به بقیه باشه من برم سراغ دختره بالاخره به حرفش میارم ..

عزمم رو جزم کرده بودم که با پیدا شدن چک... حتی پای پلیس رو هم به جریان باز کنم ..ولی وقتی پیدا نکردم وشریفی هم گفت که چیزی پیدا نکرده ...مثل ماست وا رفتم ..لعنت به این شانس ...پس چی کارش کرده ..؟

رفتم تو اطاق ..کز کرده بود رو صندلی واروم داشت گریه میکرد ...با نفرت بهش نگاه کردم ..من همین الان باید اون چک لعنتی رو پیدا میکردم ..قبل از اینکه حاج بابا بیاد وبا حمایت هاش کاسه کوزه ام رو بهم بریزه ...

رفتم سمتش وزمزمه کردم ..

-کجا قایمش کردی ...؟

با همون صورت خیس سر بلند کرد ..

-من نمیدونم راجع به چی حرف میزنی ..

-چرا خوب میدونی ...برگهءچک رو کجا قائم کردی .. ؟

-کدوم چک ...من چکی ندارم ...

-که اینطور؟؟ ..یعنی داری حاشا میکنی که یک ساعت پیش رفتی به اطاق مدیر عامل ویه برگهء چک سفید دزدیدی ...

اشکهاش تند تر بارید ..

-دروغه به خدا من دزدی نکردم ..

نشستم پشت صندلیم و نگاهم رو به سرتا پاش دوختم ..اگه تو جیبش و لباسهاش نبوده پس کجا بوده ...؟

یه نگاه به سرتاپاش انداختم ..که نگاهم به کفشهاش افتاد ..غریدم ..

-کفش وجورابهاتو دربیار ...

کفش هاش رو دراورد ولی تو همین لحظه از شانس گند من حاج بابا سر رسید ..اونقدر از دستم عصبانی بود که من رو شست وانداخت سینهءافتاب ...

با نفرت نگاهم رو از ارکیده گرفتم و از اطاق زدم بیرون ..

پشت در اطاق رژه میرفتم ..فقط امیدوار بودم اینبار دیگه حاجی خر نشه وبه خاطر قلب مهربونش گول این شیطان رو نخوره ...

همینکه ارکیده با چشمهای سرخ وپف الود از اطاق بیرون اومد با توپ پر...وارد اطاق شدم ..بالاخره باید همین امروز پرونده اش رو میبستم ..دیگه خسته شده بودم از این همه عوام فریبیش ...همین که رفتم تو حاج بابا جوشید ..

-کی به تو اجازه داده با ابروی مردم بازی کنی ..؟

با خونسردی گفتم ..

-من همچین کاری نکردم ..دنبال حقیقت بودم ..

-حالا این حقیقت رو پیدا کردی ..؟

نفسم رو پرصدا بیرون فرستادم ..

-نه خانم زبل تر از این حرفهاست ..

حاج بابا چندقدم به سمتم برداشت ...

-فقط دعا کن دلش به رحم بیاد وازت بگذره ...چون این دختری که من دیدم با ابروریزی ای که کردی محاله ببخشدتت ..

-کی محتاج بخشش خانمه ؟...من دروغ نگفتم که حالا دست وپام بلرزه ..سماواتی خودش دیدتش که اومده تو اطاق ...بعد هم که چک شما گم شده ..

-خب چرا همون موقع که از سیاحی پرسیدم خود سماواتی نیومد جلو؟ ...اصلا این چه ربطی به ارکیده داره ...شاید کس دیگه ای برداشته اش ..؟

-بس کن حاج بابا تا کی میخوای طرفداری این دختر رو کنی ؟..تا کی میخوای با هر سازی که زد برقصی ؟..حقیقت واضح تر از این؟ ...زیر چشمهای من وشما دزدی کرده بازهم داری هواداریش رو میکنی ..؟

-تا وقتی که چک رو تو دستهای ارکیده نبینم حتی به مخیله ام هم خطور نمیکنه که راجع بهش فکر بد کنم ..تو هم دفعهءاخرت باشه که همچین تهمت بزرگی به مردم میزنی ..

گیج ومات پرسیدم ..

-حاج بابا ..یعنی میخوای بازهم تو کارخونه نگهش داری ...؟

-معلومه که نگهش میدارم ..من ذات این دختر رو میشناسم ...اگه اینکاره بود زودتر از اینها دست به کار میشد نه اینکه اینقدراحمقانه با دزدیدن یه برگ چکی که هربچه ای میدونه به دردش نمیخوره خودش رو خراب کنه ...

درضمن ذات تو رو هم میشناسم که بی خودی به کسی همچین تهمتی نمیزنی وگرنه مطمئن بودم خودت اینکارو کردی تا ارکیده رو ازچشمم بندازی ...

-واقعا که حاج بابا من موندم دیگه چه جوری باید بهتون ثابت کنم این دختره دزده ..

-بس کن امیرحافظ ..فقط تمومش کنم ..تا حالا اینقدر به این دختر ظلم کردی که فکر نکنم هیچ وقت ببخشدت ..برو از دلش در بیار امیرحافظ ..نزار روزی برسه که بفهمی همهءحرفات وتهمت هات اشتباه بوده ودیگه راه برگشتی نمونده باشه ...

با نفرت صورتم رو جمع کردم ..

-من برم از این دخترهءهر.زه 

-امیرحافظ ..خفه شو ..

با بهت گفتم ..

-حاج بابا ..

-حاج بابا ومرگ ..هرچی باهات کنار میام تو بدتر میکنی ..به خدا از این همه ابروریزی ای که راه انداختی رو ندارم تو چشمهای این دختر نگاه کنم ...

سربلند کرد وبا درد نالید ..

-خدایا سرافکنده ام با این اولادی که تربیت کردم ..باقی الصالحاتم که نشد ...قاتل خیر وثواب این دنیامم شده ..برو بیرون امیرحافظ ..دیگه شرمم میاد که تورو پسرخودم بدونم ..

با مشتهای گره کرده از اطاق بیرون اومدم ودرو بهم کوبیدم ..

ازش متنفرم ..از ارکیده نجفی وقدم نحسش حالم بهم میخوره...از دختری که زندگیم رو به گند کشید بیزارم..

  راه پارکینگ رو در پیش گرفتم که بهروز از اطاق مونتاژ اومد بیرون ..

-چی شد امیرحافظ ..؟

با کلافگی دندون هام رو رو هم سائیدم ..

-هیچی ...

-چی .؟یعنی چی هیچی ..؟

-یعنی که اگه تمام عالم وادم هم به حاجی بگن این دختره دزده ...حاجی دین وایمونش رو میده که این دختر پاکه ..

دستهام رو مشت کردم وغریدم ..

-لعنتی تو مشتم بود ها .. زبل خان در رفت ...تیرم به خطارفت بهروز ..ولی میدونم باهاش چیکار کنم ...

بهروز شیشکی ناجوری بست وگفت ..

-دِهِکی ...یعنی بازهم قراره بیاد سرکار ..؟

-اره حاج بابا قبول نکرد ...این دختر سریشی که من میبنیم صد برابر بد تر از این حرفها رو هم بشنوه ..از رو نمیره وفردا دوباره باید قیافهءنحسش رو تحمل کنم ..لامصب رو که نیست سنگه پای قزوینه ..

-ای بابا حالا میخوای چیکار کنی ...؟

-فعلا صبر میکنم تا ابها از اسیاب بیفته ..بعدش دوباره شروع میکنم من کم نمیارم بهروز ..بالاخره دستش رو رو میکنم ..

-باشه داداش حرص نخور من هم پایه ام ..بالاخره از پسش برمیایم ..

خواستم دوباره راه بیفتم که دوباره پرسیدم ..

-راستی جریان حسامی به کجا کشید ..؟

-هیچی بابا یا دختره پا نمیده یا حسامی بی جربزه تر از این حرفهاست ..فقط نگاهش میکنه ..

-اه من اصلا نمیفهمم چرا حاج بابا گیر داده به این دختر ..؟

بهروز دستش رو برای دلداری روی شونه ام گذاشت ..

-ولش کن کم حرص بخور پسر ...اخر سراز دستش سکته میکنی ها ...بیا بریم بعدا بیشتر باهم حرف میزنیم ...

ازکنار اطاق مونتاژ گذشتم وبا غیض ونفرت روم رو بگردوندم ...این حس انتقامی که تو وجودم ریشه دونده بود هرروز بیشتر از قبل قلبم رو تیره میکرد ..

فکری که مثل خورده روح وروانم رو میخورد ...عزیز وحاج بابا رفتارشون سردتر از قبل شده بود وتو این بین ..فاطمه نمیدونست که طرف کدوممون رو بگیره ..

خونه وکارخونه هردو برام جهنم شده بود ...من به خون ارکیده تشنه شده بودم واز هیچ کاری برای زجر دادنش ابا نداشتم ..

ارکیده قاتل روابط خوب من وخونواده ام شده بود با ادا واطوارهاش ...با مظلوم بازی ها وگریه هاش خونواده ام رو ..مخصوصا حاج بابا رو ازم گرفته بود ..

وارد اطاق مونتاژ شدم ونگاهم رو اول از همه به میزهای مونتاژ دوختم ...با دیدن ارکیده که بی خبراز همه جا سرش به کار خودش گرم بود دستم مشت شد ...

نگاهم رو بوردهای روبه روش خیره شد ...بازهم مثل همیشه کارش از بقیه بهتر بود ..وبدبختانه همین سرعت عملش دست وپام رو بسته بود .

قبلا امید داشتم که نتونه کاررو به خوبی یاد بگیره ومن بتونم به عنوان اینکه به دردمون نمیخوره بعد از چند وقت بیرونش کنم ولی حالا میدیدم که نه ..

کارش از همه بهتر بود که هیچ ..بلکه حتی همیشه از اماری که بقیه تحویل میدادن بهتر میتونست کار انجام بده ...

تا حالا صد دفعه اقای سیاحی خواسته بود مونتاژکار ثابتش کنه ولی من نذاشتم ..دلم نمیخواست ارکیده به هدفش برسه ..

خوب میدونستم که ارکیده عاشق مونتاژ قطعات به خاطر همین با اینکه به نفع کارخونه بود ولی اجازهءاینکار وبهش نمیدادم ..

بهروز اومد کنارم ..زیر لب غریدم ..

-باز اینکه نشسته مونتاژ میکنه ..؟

زمزمه وار جواب داد ..

-به سیاحی گفتم بفرستش سراغ یه کار دیگه... ولی سیاحی میگه برای سفارشهای جدید لازمش داریم ..

با حرص برگشتم سمت بهروز ..

-مگه تو مدیر قسمت مونتاژ نیستی؟ ..به سیاحی چی کار داری ..؟

با غرغر جواب داد 

-یه چیزی میگی امیرحافظ ؟درسته که من مثلا مدیر قسمت مونتاژم ولی این سیاحیِ که کارها رو چک میکنه ...

تو که خودت بهتر میدونی از وقتی نیازی رفته کار مونتاژمون عقبه ..همین صبح اول صبحی ... بازهم سیاحی میگفت ارکیده رو پای ثابت کنیم ...حتی از نرگس سروری هم کارش بهتره ..

حداقل روزی ده تا بورد بیشتر از امارش تحویل میده ...ولی بازهم گفتم نه ..

-خوب گفتی ...کارها که یکم رله شد بلندش کن ..دوست ندارم پای مونتاژ بشینه ...

-راستی امیرحافظ ..

-دیگه چیه ..؟

-یه حرفی ..؟

-بگو ..

حرفش رو مز مزه کرد ..

-نظرت چیه به روحی پور بگی هروقت این دختره رفت قطعه بگیره ازش امضا بگیره ...

چشمهام رو ریز کردم ..

-که چی بشه ..؟

با لاقیدی شونه ای بالا انداخت ..

-کار از محکم کاری عیب نمیکنه ..

-این چه ربطی داره ؟...مثلا با دزدیدن چند تا قطعه ...قراره مایه دار بشه ...؟

-اخه خره چرا حالیت نیست ؟...میخوایم این جوری فشار روانیش رو بیشتر کنیم تا زودتر سوتی بده ..تازه این جوری مونتاژکارها هم دیدشون منفی میشه ودیگه بهش اعتماد نمیکنن ..

حرفهایی که تو همین چند وقته تو کارخونه پخش شده کمرش رو خم کرده ..مگه نمیبینی هیچ کس باهاش کاری نداره ...

دستی به چونه ام کشیدم وبا بدجنسی نگاهم روبه سمت ارکیده که حالا داشت بورد بعدی رو به دست میگرفت چرخوندم ..

-بد فکری هم نیست ..راست میگی این جوری بهتر میتونیم بهش فشار بیاریم ..خیل خب با روحی پور حرف میزنم ...دمت گرم بهروز خوب ایده ای بود ..

-چاکرتم ..من هم حواسم بهش هست خیالت تخت ..

با همون خندهءرو لبم نگاهم رو از ارکیده گرفتم ..باید با روحی پور حرف میزدم 

از اونجایی که اینکارها جزو وظایف من بود حاج بابا متوجه نمیشد ومن راحت میتونستم پوزهءارکیده رو به خاک بمالونم ..

 ***

جلوی چشمهای متعجب من وحاج بابا ونرگس سروری از هوش رفت ...باورت میشه ؟از هوش رفت ...

بهروز گفته بود که از صبح حالش خرابه ...گفته بود حتی ده تا دونه بورد رو هم کامل نکرده ...دوباره خبیث شدم ورفتم سراغش ..وقتی دیدمش رنگ وروش با گچ روی دیوار توفیری نداشت ...

ولی بازهم بهش توپیدم ..بهش زمان ندادم ..مخصوصا که امروز برخلاف همیشه جلوی حرفهام قد علم کرد ..تا اینکه حاج بابا اومد وبازهم حالش بد شد ...

حاج بابا مثل همیشه شماتتم کرد ..من بازهم غیض کردم وغریدم ..از حقی که کم کم داشت ازم گرفته میشد دفاع کردم ولی به محض اینکه ارکیده ونرگس از توالت بیرون اومدن ...از هوش رفت ...

کپ کردم ...من ..من واقعا فکر نمیکردم تا این حد حالش بد باشه ..؟

یه عذاب وجدان بد سرتاپام رو گرفت ...نیمهءخوب وجودم که خیلی وقت بود جوابی بهش نمیدادم بیدار شد ..

-ببین چی کار کردی ..؟دختره از حال رفت ..

با چشمهای بهت زده فقط به حرکات وصدا کردن های نرگس سروری نگاه میکردم ...نیمهءبد وجودم غرید ...

-به من چه ..؟مگه تقصیر منه ...؟

-معلومه که تقصیر تواِ ...اینقدر بهش گیردادی که کم اورد 

-به درک همون بهتر که ...؟؟

نتونستم جمله ام رو کامل کنم ..حالا که این طور بی دفاع ومظلوم درست مثل یه میت رو زمین افتاده بود نمیتونستم همچین حرفی بزنم ..از سنگ که نبودم... آدم بود ..راضی به مرگش نبودم ..

حاج بابا با نگرانی گفت ..

-صبرکنید خانم سروری مثل اینکه به هوش نمیاد ...میرم چند تا از خانم ها رو خبر کنم با کمکشون ...؟؟

نمیدونم اونی که خم شد وتو یه لحظه دست زیرزانوی ارکیده برد وبا دست دیگه اش جسم بی جون ارکیده رو به شونه اش تکیه داد کی بود؟ ...

امیرحافظ دل رحم گذشته؟ یا وجدان خفته ام که بعد ازتقریبا دوسال ونیم بیدار شده بود ..؟

نه نگاه به حاج بابا انداختم نه نگاه به سروری ...یه راست به سمت در راه افتادم ..خوب میدونستم که تو نگاه هردوشون پراز تعجبه ...ولی مهم نبود ..

الان ارکیده ..ارکیده نجفی ای که خیلی وقته کمر به نابودیش بسته بودم به کمک احتیاج داشت ..

بعد از چند لحظه حاج بابا ونرگس سروری دنبالم راه افتادن ...دستهای ارکیده مثل یه واکنش غیر طبیعی تو سینه ام مشت شد ...

قلبم وایساد ...وای... این دیگه چه حس مزخرفیه ؟...

بدون اینکه نگاهش کنم با احساسی که هرلحظه تو دلم بیشتر میشد با عجله از پله ها پائین رفتم ...

حس میکردم یه نیروی عظیم به قلبم فشار میاره ..با اینکه ازش متنفر بودم.. با اینکه دوست داشتم سر به تنش نباشه ...ولی حالا که این جوری بی جون وبی حس تو اغوشم بود گیج شده بودم ...نیمهءپلید غر زد ..

-چه غلطی میکنی امیرحافظ .؟بزارش زمین اون هر..زه رو ...کم از دستش کشیدی که حالا به فکرسلامتیش هستی ...؟

نیمهءخوب وجودم جواب داد ..

-تو خفه شو... امیرحافظ هرکاری کنه ضعیف کش نیست ..

قه قهءنیمهءپلید بلند شد ...ضعیف کش نیست ...؟؟؟؟حق داشت ..نداشت ..؟

مگه تو تمام این یک سالی که ارکیده قدم به زندگیم گذاشته بود ضعیف کشی نکردم ؟..مگه تیشه به ریشه اش نزدم ..؟

سرم داشت از هجوم این همه حرف میترکید ...

به زور وبا اخرین قدرت ارکیده رو تو ماشین گذاشتم ونرگس سروری هم زود کنارش نشست وسر ارکیده رو روی پاش گذاشت ...

فکم از دیدن رنگ وروی پریده اش منقبض شد ..نیروی خیر وجودم توپید ..

-پسر احمق ..امیرحافظ احمق ...

نشستم پشت فرمون وبا اخرین سرعت به سمت اولین بیمارستان به راه افتادم ...قلبم همچنان میتپید ..نمیدونم تاثیر از هوش رفتن ناگهانی ارکیده بود یا دراغوش گرفتنش ....هرچی که بود سخت میتپید ..بدون لرزش ...پرتپش وپرزور ..درست مثل قبل ...

دستهام فرمون رو مشت کرد ...ادامه ی جمله ام بی هوا تو ذهنم نوشته شد ...

 درست مثل اون لحظه هایی که روزهای اول درکنار ریحانه داشتم ...

لب گزیدم وبا عصبانیت نفسم رو بیرون فرستادم ...

-الان وقتش نیست امیرحافظ ...وقت فکر کردن به این قلب پرتپش وجادوی اولیهءریحانه نیست ...

بجنب امیرحافظ ...باید برسونیش بیمارستان ...باید با اخرین سرعتت بری ..چون اگه بلایی سرش بیاد مطمئنم که تا اخر عمرت خودت رو نمیبخشی ...

با دهن باز داشتم به سپهر که بوی ادکلنش بیش از حد تند بود نگاه میکردم ...داشت میرفت ..نیومده داشت میرفت ... پیش زنش نمونده داشت میرفت .. 

 امروز چه خبر بود ..؟صدای داد وبیدادشون رو حتی من هم شنیده بودم ...بازهم فکرم هرز رفت ..

چرا تا این حد مشکلاتشون زیاده؟ ...اصلا مگه ارکیده چی کار کرده بود که شوهرش حتی حاضر نیست تو این حالت هم کنارش بمونه ؟...

دچار دو گانگی شده بودم... امیرحافظ ملایم گذشته تنبیهم میکرد وامیرحافظ جدید کنایه میزد ...نمیدونستم عذاب وجدان دارم یا نه ..حتی نمیدونم که الان چه حسی به ارکیده دارم ...

پیش خودم غریدم ...

-گور بابای حس وارکیده وهفت جد وابادش ..فعلا که همین یه الف بچه چنان تو وخونواده ات و رو انگشتش میچرخونه که بیا وببین ..

داره بدبختت میکنه بعد تو وایسادی فکر میکنی که چه حسی به این دختره داری ...؟

شونه هام رو با لاقیدی بالا انداختم ..فعلا حق با نیروی پلید بود

 حالا که ارکیده خوب شده بود وخیالم راحت بود که با طعنه های من نمیمیره ...پس اصلا ادم نبود که بخوام فکرم رو درگیرش کنم ..

گوشیم رو از تو جیبم دراوردم ومشغول خوندن اِس هام شدم ...زیر لب زمزمه کردم ..

-گور بابای ارکیده وحس های احمقانه ام ...

****

ساعت پنج ونیم عصر بود... کارخونه تقریبا خلوت شده بود وتنها کسایی که تا این ساعت روز مونده بودن ..من بودم واقا سلیم به همراه ارکیده ..

امروز رو نذاشتم بره ...به هوای اینکه کارها عقبه نگهش داشتم ..میخواستم بعد از تقریبا دو سال رودررو باهاش حرف بزنم وقال قضیه رو بکنم ..

خسته شدم از بس تو خفا دنبال گرفتن مچش بودم حالا که هیچ جوری نمیشد از شرش خلاص شم شاید بایه پیشنهاد اغواگرانه میتونستم کاری کنم تا از حاج بابا وخونواده ام فاصله بگیره ...

راهرو خالی از هر جنبنده ای بود ..وصدای قدمهام سکوت رو میشکست ..به سمت اطاق مونتاژ راه افتادم که صدای خفیفی باعث شد گوش کشی کنم ...

یه نفر داشت زمزمه میکرد ...جلوتر رفتم ...صدا واضح تر شد ..یه نفر داشت میخوند ..

(شب آتیش بازیه چشمای تو یادم نمیره

هر غم پنهون تو یه دنیا رازه)

چشمهام درشت شد ..قدم تند کردم وبه در باز اطاق مونتاژ رسیدم ..اره یه زن داشت میخوند وصدای اون زن خیلی خیلی شبیه به صدای ملایم ارکیده بود ..

مسخ شدم ...همونجا کنار در ایستادم وچشمهام رو بستم ...چقدر صداش ملایم بود ...چقدر قشنگ وپرسوز میخوند ...به خودم تشررفتم

- داری چه غلطی میکنی امیرحافظ ...؟ وایسادی به صدای زن مردم گوش میدی .. ؟

ولی کاری ازم برنمیومد خیلی قشنگ میخوند ..بی اراده قدم جلو گذاشتم ..

ارکیده تنها ی تنها میون یه عالم میز وصندلی وبورد وقطعه نشسته بود وکار میکرد ..دلم پیچ خورد ...صداش بیش از اون چیزی که فکر میکردم دل نشین بود ..مخصوصا که با خوندنش حال وهوای دلم عوض شد ..گرفته شد 

عقل نهیب میزد 

-واینستا ...گوش کردن به صدای اون زن درست نیست ...اون هم زنی که خودش شوهر داره ...اون همون دختریه که تو این دوساله خونت روتو شیشه کرده ...حالا وایسادی داری به خوندنش گوش میدی ؟...بیا برو رد کارت ...

-باید باهاش حرف بزنم ...

-بگو دلم میخواد همین جا وایسام تا اون بخونه ومن لذت ببرم ...دست بردار امیرحافظ کارت اشتباه ...

ولی نتونستم ...با وجود تمام حرفهایی که میدونستم بازهم ایستادم ..چشم بستم ..

(منو با تنهاییهام تنها بذار ، دلم گرفته

روزای آفتابی رو به روم نیار ، دلم گرفته

نقش من نقش یه گلدون شکستس

بی گل و آب برا موندن ،

توی ایوون بهار ، دلم گرفته…)

(نازی ناز کن از ابی دوست داشتنی )

ولی با افتادن یه جسم سنگین پلکهام رو ازهم بازکردم ...خلسه پریده بود ...با براقیت خیره شده ام به ارکیده ...

ارکیده هم به سمت مخالفش جایی که صدا ازش اومده بود چرخید ..

حتی از همون فاصله هم میتونستم بفهمم چقدر ترسیده ..حق داشت ...فضای ساکت وخلوت کارخونه وهم اور بود ...

 از جا بلند شد وصدا کرد ..

-کسی اونجاست ...؟

صداش میلرزید وبه ارومی به سمت دیگهءسالن میرفت ..

-اقا سلیم ..شمایی ..؟

یه قدم دیگه رفت ..

-کی اونجاست ..؟

اونقدر ترسیده بود که صداش رو موج دار میکرد ..کنجکاو بودم که کی اونجاست ...کیه که این ساعت هنوز تو کارخونه است ..؟مطمئن بودم همه رفتن و...جز من واقا سلیم وارکیده کس دیگه ای ..؟؟؟؟؟

با دیدن حسامی وبورد رها شده از دست ارکیده شوکه شدم ...اخم هام آنا تو هم رفت ...ناخواسته دستم مشت شد وفکم منقبض ...

صداشون رو از اون فاصله نمیشنیدم ..حسامی رو زمین خم شد وبورد رو به دست ارکیده داد وهردو به سمت میز کار ارکیده راه افتادن

با نفرت زیر لب زمزمه کردم ..

-دخترهءبی شرف ...کثافت هر...زه ...ببین چه قرار مداری با اقا گذاشته؟ ..شوهر بیچاره اش حق داره که حتی واسهء یه دقیقه هم حاضر نیست تحملش کنه ..

خانم حسابی سرو گوشش میجنبه ...اصلا فکرش رو هم نمیکردم که حتی از این ساعت های اضافه کاری هم سو استفاده کنه ..

با غیض بهش خیره شدم ...به قدری عصبانی بودم که اگه جزو کس وکارم حساب میشد همونجا لت وپارش میکردم ...با تاسف سر تکون دادم 

-واقعا چرا هر بار که میام تا مرد ومردونه باهاش حرف بزنم همه چی رو خراب میکنه؟ ..چرا همیشه یه اتفاقی میوفته تا ذهنیت من رو خراب تر از قبل کنه؟ ..

خون خونم رو میخورد ..دیگه نفهمیدم چی شد دیگه نفهمیدم با اون حرص وعصبانیتی که خونم رو به غلیان انداخته بود چی کار میکنم ..چی میگم وچه برخوردی دارم ...داشتم منفجر میشدم از اون همه حرص ونفرت ...

فقط وقتی به خودم اومدم که سیلی محکم ارکیده روی صورتم نشست ..

چنان عصبانی وشوکه شدم که اگه میتونستم حتما جواب سیلیش رو میدادم ...ولی قبل از اون که حتی فکری برای تنبیه کردنش داشته باشم ..با کف دست دهنش رو گرفت وبا دست دیگه اش شونه ام رو پس زد وبه سمت توالت دوئید ..

هنوز سینه ام از تصور کاری که کرده بود بالا وپائین میرفت ..دخترهءاحمق به چه جراتی همچین کاری کرده بود ...؟پدرش رو درمیارم ..

حالا کارش به جایی رسیده که تو گوش من میزنه؟ ..همینه دیگه ..وقتی بابای ادم این جور از طرف دفاع میکنه اون هم به خودش حق میده همچین کارهایی کنه ..

با همون دستهای مشت شده ام به سمت توالت رفتم ..گوش کشی کردم ولی صدایی نمیومد ..ته دلم یه ندایی میگفت

- نکنه بلایی سرش اومده ...؟

دوباره امیرحافظ پلید غرید ..

-به درک اسفل السافلین ...

تشر زدم ..

-تو خفه بمیر که هرچی میکشم از نیش زبون های تواِ...اگه بلایی سرش بیاد ..؟؟؟

چشمهام گشاد شد ...اگه بلایی سرش میومد حاج بابا من رو میکشت ...حتی از تجسمش هم اعصابم بهم ریخت ...ارکیده بیش از اندازه برای حاج بابا مهم بود ...

یه تقه به در زدم 

-نجفی ..؟هی نجفی ..؟

بازهم صدایی نیومد ...دل شوره ام بیشترشد ..نکنه مثل اون بار غش کرده ...؟ای وای اگه حاج بابا بفهمه ...

-نجفی ..خوبی ..؟مردی ..؟چرا جواب نمیدی ..؟

بازهم سکوت ..یه ندایی بهم میگفت وضع وحال ارکیده خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر میکردم خرابه ..خاک برسرت امیرحافظ ..دختره همین دیروز از زیر سرم دراومده ...بعد تو هم بهش اضافه کاری میدی ...هم طعنه میزنی ؟.

 -به من چه ..؟ وقتی داره با یه مرد غریبه قرار میذاره بایدفکر این موقع ها هم باشه ...

-نجفی ..؟دارم میام توها ..نجفی ..؟

دیگه دست دست نکردم دروبازکردم واروم تو رفتم ...اگه از هوش رفته بود باید زودتر به بیمارستان میرسوندمش ...

-اوی نجفی میگم کجایی ؟فکر نکنی زدی تو گوشم وقصر در رفتی ..نه من حساب تو یه نفر رو کف دستت میگذارم ..ولی فعلا نمیخوام شرت دامن کارخونه رو بگیره ..

اصلا نمیفهمیدم چی میگم فقط میخواستم یه جوری باهام حرف بزنه تا بدونم به هوشه ...

 به سمت در توالت رفتم ...واروم شروع به بازکردنشون کردم ..هرلحظه انتظار داشتم با جنازهءارکیده رو به رو بشم ..

-ای بابا کوشی پس ..؟

بدبخت شدی امیرحافظ ..معلوم نیست چه بلایی سرش اومده که حتی جواب هم نمیده ..

-نجفی ..پس کوشی ..؟نکنه واقعا مردی ..؟

نمیدونم رو چه حسی برگشتم به سمت در ورودی.... با بسته شدن در ...ارکیده رو دیدم ..که نیمه بیهوش از لای چشمهای نیمه بسته اش نگام میکرد ..

-یا خدا !چته تو ..؟نکنه واقعا داری میمیری ..؟

انگار با دیدن من اخرین انرژیش هم ته کشید چون چشمهاش بسته شد وروی زمین افتاد...وای خدا خودت به دادم برس ...

نبضش رو گرفتم ...تکونش دادم ..حتی توی صورتش ضربه زدم ...ولی حتی پلک هم نزد ...

دیگه دست دست نکردم ...دست انداختم زیر زانوهاش وتو بغلم کشیدمش ..نیمی از مانتو وشلوارش به خاطر روی زمین نشستن خیس ونجس بود ولی چه اهمیتی داشت؟ ..ارکیده واقعا داشت از دست میرفت ...

قلبم تیرکشید ...وای نه ...درسته که دو ساله داره خونم رو تو شیشه میکنه ولی راضی به مرگش نیستم ...حالا جواب حاج بابا رو چی بدم ..؟

دستهام رو محکمتر دور بدن بی جونش پیچیدم ..

-نباید بمیره ...نباید یه مو از سرش کم بشه ..مهم نیست که تو گوشم زده ...فقط نباید طوریش بشه ..

اگه بلایی سرش بیاد ..جواب حاج بابا رو چی بدم ؟...جواب اون شوهر گردن کلفتش رو چی بدم ؟..

با تمام سرعتی که میتونستم پله ها رو پائین رفتم وبه سمت ماشینم که تو فضای خالی پارکینگ بدجوری تو چشم میزد رفتم .

درعقب رو بازکردم وارکیده رو رو صندلی عقب خوابوندم ..یه نگاه به رنگ وروی زردش باعث شد دلم هری بریزه ..

دیگه صبر نکردم دررو محکم کوبیدم وپشت رل نشستم ..چنان پام رو رو پدال گاز فشار دادم که ماشین درجا پرواز کرد ..

نمیدونم چقدر تو خیابون های شلوغ ویراژ دادم که یه لحظه تو ائینه صورت مثل میت ارکیده رو دیدم ..

-نگه دار ..

یا امام حسین ..انگار که مرده از تو گور بلند شده باشه ...اونقدر دیدن رنگ ورو...و چشمهای بی حالتش شوکه ام کرده بود که حتی صداش رو هم نشنیدم ..با گنگی پرسیدم 

-چی .؟

-نگه دار حالم بده ..

تازه دوزاریم افتاد وماشین رو تو یه خیابون فرعی پارک کردم ..زودی از ماشین پیاده شد ودوباره حالش بد شد ..

از دیدن وضع وحالش ..با اون مانتوی مندرس وکثیف چندشم شد ..چقدر رقت انگیز بود انگار نه انگار همون دختری بود که تو سالن کارخونه بهم سیلی زده بود ..

بعد از اینکه حالش بهتر شد یه بطری اب به دستش دادم وسوار ماشین شدم ..هرچند که واقعا حتی تحمل یه لحظه تحملش رو نداشتم ..

نمیدونم این چه حس های مسخره ای بود که من داشتم ...وقتی حالش بد میشد اونقدر خودم رو تنبیه میکردم که انگار مهمترین ادم زندگیمه ...

وقتی هم که حالش خوب میشد من دوباره همون ادم پرنفرت گذشته میشدم که میخواستم هرجوری که میتونم ارکیده رو از زندگیمون بیرون کنم ..

گوشیم که زنگ زد از فکر بیرون اومدم ...حاج بابا بود ..

-الو سلام حاج بابا 

-سلام ..کی میایی خونه ..؟

-کار دارم بعدش میام ...

- تو امروز ارکیده رو تو کارخونه نگه داشتی ..؟

چشمهام برق زد واخم هام تو هم رفت ...از کجا میدونست ...؟

-چی ..؟کی به شما گفته .؟

دندون هام رو رو هم فشردم ..حتم داشتم حسامی ناجنس به حاج بابا گفته ...وگرنه هیچ احدا الناسی تا لحظهءاخر نمیدونست که ارکیده برای اضافه کاری تو کارخونه مونده ...

-اونش مهم نیست که کی گفته ..من میگم تو گفتی با اون حال خرابش اضافه کاری بمونه ..؟

-خب اره ..من گفتم وایسه ...

تو بی خود کردی ...

-اِ حاج احمد این چه حرفیه ..؟من حق دارم بگم کی اضافه کاری وایسه وکی واینسته ..؟

-راجع به هرکسی همچین صلاحیتی داشته باشی راجع به ارکیده حق نداری همچین کاری انجام بدی... اون دختر مریض احواله ..به زور امروز رو سرکار وایساده بود ...بعد تو گفتی با اون حالش اضافه کاری وایسه ..؟

دوباره صحنه ای که حسامی وارکیده محو صحبت با هم بودن جلوی چشمهام جون گرفت ..با غیض پرسیدم 

-اصلا شما از کی شنیدی ..؟من باید بدونم کی داره جاسوسیم رو میکنه ..؟

-هرکی گفته باشه مهم نیست ...من میگم حق نداری اینقدر به این دختر گیر بدی ...

 -باز من هیچی نمیگم شما حرف خودتون رو میزنید ..اخه این که نشد 

-همین که گفتم امیرحافظ بار اخرته که سرخود برای این دختر کار میتراشی ..

وقتی دیدم حاج بابا به هیچ صراطی مستقیم نیست به اجبار گفتم ..

-اصلا من شب میام باهاتون حرف میزنم ..

-حالا الان کجاست ...؟

-من چه میدونم کجاست ..؟شما که از همهءجیک وپیکش خبر دارید برید از اون شوهر گور به گور شده اش بپرسید که همیشه برامون شر میتراشه ..

-من دارم از تو میپرسم ..مثل اینکه تو کارخونه با تو بوده ها 

-وای حاج بابا دیونه ام کردی ..برو از اون شوهر گردن کلفتش بپرس ..

-خوب گوشاتو واکن امیرحافظ ..مسئولیت اون دختر با منه ...خدا نکنه بلایی سرش بیاد وگرنه من میدونم وتو ..حالا بگو کجاست ..

-به من ربطی نداره که کجاست.. من هیچی نمیدونم .

-امیرحافظ ...حرف بزن چه غلطی کردی ؟...اقا سلیم میگفت که اصلا نفهمیده کی راه افتادی بعد هم خبری از ارکیده تو کارخونه نبوده ..

-خب که چی ...اصلا شما چرا نگرانیش ..؟مگه شما باباشی ..برادرش ..عموشی یا دائیشی ...چه نسبتی با این زنیکه داری که اینقدر پی کارهاش میری ..؟

-این حرفها یعنی چی ...؟

نگاه های خیرهءحسامی تو سرم جلون میداد ..خلوتی ساختمون ..دستهام مشت شد ...نفرت دوباره تو دلم بیداد میکرد ..این دختر اشغال شوهر داشت وبا حسامی تیک میزد ..

از حرص وعصبانیت نفسم تنگ شده بود یاد روزی افتادم که ریحانه هم مثل ارکیده با وجود داشتن شوهر میون چند تا پسر نشسته بود 

تپش های قلبم کند شد ..ریحانه ..ارکیده ...هردو شوهر داشتن ولی وفادار نبودن ..نفرت مثل یه قطرهءزهر تو خونم جوشید ..داشتم از بی غیرتی های خودم خفه میشدم ..

حال ادمی رو داشتم که تازه میفهمید چقدر اشتباه کرده وحالا صد برابر بدتر از قبل در صدد جبران براومده بود ..

من احمق همه چی رو دیدم وحرفی نزدم ...زیر نگاهم هرکاری خواست کرد ومن هیچ کاری نکردم ..نهایتش دو تا داد ومحروم کردنش از امکانات ..

واقعا اینها میتونست جبران کارهای ریحانه باشه ؟..با غیض جوشیدم 

 -شما جواب من رو بده ..مگه این دختر بی کس وکار کیه که شما دارین این همه سنگش رو به سینه میزنید؟ ..غیر از اینه که همون جوری که اون شوهر بیچاره اش رو بدبخت کرده داره زندگی ما رو هم داغون میکنه ..

چشم هام رو از خشم رو هم فشردم ..شاید هیچ کس نمیفهمید که من دارم به جنون میرسم ..یه دفعه ای منفجرشدم ..وهرچی که لیاقت ریحانه وامثال ارکیده رو داشت بارشون کردم ..جوشیدم وغریدم وتمام ذهنیت مسمومم رو بیرون ریختم ..

گفتم وگفتم ... سوزوندم واتیش گرفتم ونفهمیدم که چی کار میکنم ..ولی لحظه ای به خودم اومدم که درسمت ارکیده باز شد وبوق ماشین بلند شد ..

ارکیده در رو باز کرده بود ..نعره زدم ..

-چی کار میکنی احمق ..؟

دستش رو به گلوش جایی که مقنعه اش بود گرفت وبا صدای ضعیفی گفت ..

-نگه دار 

گوشیم از دستم رها شد وماشین رو سریع کنار خیابون پراز تردد نگه داشتم ..که همون لحظه پیاده شد وجلوی چشمهای ناباور من یه راست به سمت پیاده رو رفت ..

از ماشین پیاده شدم وصداش کردم که حتی برنگشت ..خواستم برم دنبالش که صدای بوق ماشین های پشت سرم بلند شد ..

مجبور شدم ماشین رو راه بندازم ..با نگاهم دنبالش میگشتم ولی بین جمعیت گم شده بود ..ماشین رو پارک کردم که صدای زنگ گوشیم بلند شد ..

کف ماشین افتاده بود... گوشی رو که برداشتم عکس دو نفره ام با حاج بابا رو گوشی نمایان شد ...ضربان قلبم کند شد ...

-بدبخت شدی امیرحافظ ...حالا جواب حاج بابا رو چی میدی ..؟

همون جور خیره شدم به عکس دو نفرمون ..دوباره نگاهم رو بالا اوردم وبین جمعیت چرخوندم ..نبود ..گم شده بود ..درست مثل یه قطره آب تو دل دریا ..

صدای زنگ گوشیم قطع شد وسکوت ماشین رو فرا گرفت ..انگشتهام رو با ناراحتی لابه لای موهام فرو کردم .

-چی کار کردی امیرحافظ ..چی کار کردی ..؟

دوباره صدای زنگ موبایلم تو ماشین پیچید ..سرم رو گذاشتم رو فرمون ..با دختری که تا پای مرگ رفته وبرگشته بود چی کار کردی ..؟

دستهام مشت شد ...من چی کار کردم ..؟این دختر هرچی بود حق نداشتم با این حالش ...

نفس سنگینم رو بیرون دادم ..تو یه تصمیم استارت زدم وراه افتادم ..دوباره صدای گوشی قطع شد ...

باید پیداش کنم ...باید ...اگه وسط راه دوباره از حال بره ؟؟...اگه دوباره بیهوش بشه؟؟ ..مخصوصا که هیچ پولی هم همراهش نبود ...

-چه غلطی کردی امیرحافظ ؟...بدبخت شدی ...

چشم گردوندم بین جمعیتی که تو پیاده رو میرفت ومیومد ...صدای زنگ موبایلم برای بارچندم بلند شد ...

جواب ندادم ..باید ارکیده رو پیدا میکردم وگرنه حاج بابا دیگه من رو نمیبخشید ..

ولی هرچی چشم میگردوندم نبود ..هیچ جا نبود ..حتی تا جایی که ادرس رو داده بود جلو رفتم ولی بازهم نبود که نبود ...صدای زنگ موبایل دوباره باعث شد یاد حاج بابا بیفتم ...چه کنم ؟...

نفس گرفتم وبا اضطراب دکمهءسبز رو لمس کردم ..

-الو امیرحافظ ..الو امیر ...صدام میاد ..؟

-ارکیده رفت ..

-چی ...؟

-وسط راه از ماشین پیاده شد ورفت ...نتونستم پیداش کنم ..

-یعنی وقتی که داشتی اون حرفها رو میزدی ..پیشت بود ..تو ماشین بود ..؟

جوابی نداشتم ...صدای نفس های طوفانی حاج بابا باعث شد شرمنده بشم ...حق نداشتم به یه دختر مریض احوال اون حرفها رو بزنم ..کار من اخر ناجوانمردی بود ..

صدای بوق اشغال وبعد هم قطع شدن تلفن بهم فهموند که حاج بابا گوشی رو قطع کرده ..حرفی نزده بود ولی معلوم بود که بی نهایت از دستم ناراحته ..

****

برای بار هزارم گوشی حاج بابا رو گرفتم ولی بازهم خاموش بود ..کلافه دستی تو موهام کشیدم ودوباره زنگ زدم ..بازهم (دستگاه مشترک مورد نظر ...)

نگاهم به فاطمه افتاد که با عصبانیت نگاهم میکرد ...غریدم ..

-چیه ..؟چرا زل زدی به من ..؟

-میخوام ببینم شیطون چه شکلیه ..؟

بهم برخورد 

-حرف دهنت رو بفهم فاطمه ...

فاطمه کوسن تو دستش رو پرت کرد رو مبل واز جا بلند شد ...

-تو واقعا فکر کردی کی هستی ...؟استغفرالله خدا یا پیغمبر خدا؟ ..که راجع به هرکسی نظر میدی وحکم صادر میکنی وبعد هم هرجوری که بخوای مجازات میکنی ؟..

فکر میکنی فقط تویی که ادمها رو میشناسی ..؟فقط تویی که بهت ظلم شده ..اگه جای ارکیده بودی چی کار میکردی ..؟

اصلا میدونی این دختر با چه وضعی داره زندگیش رو میگذرونه؟ ...میدونی صورتش رو با سیلی سرخ نگه میداره ؟..اونوقت توی بچه مسلمون هراَنگی که میخوای بهش میچسبونی ..؟

واقعا برات متاسفم امیرحافظ ...اون از زندگیت با ریحانه که به خاطر مشورت نکردنت با حاج بابا وعزیز به گند کشیدی ..وبدون اینکه به کسی بگی ریحانه رو سر یه هفته طلاق دادی ..اون هم از ارکیده که داری نمک به زخمش میپاشی ..

برای خودم هم متاسفم که یه روزی بهت ایمان داشتم وفکر میکردم که کسی بهتر از داداشم رو زمین پیدا نمیشه ...

با غیض از کنارم گذشت وبه اطاقش رفت ..سعی کردم گوشهام و رو حرفهای فاطمه ببندم .سعی کردم فراموش کنم چی گفته ..

فعلا مهم این بود که اون دختر سالم باشه ..باقیش به من ربطی نداشت ..میخواست ادم باشه تا به این سرنوشت دچار نشه ...

بازهم شماره گرفتم وبازهم مشترک مورد نظر ..

گوشیم رو پرت کردم رو مبل ونشستم ..مثل اینکه حاج بابا بیشتر از اونی که فکر میکردم از دستم عصبانیه ..

وگرنه مطمئنا تا حالا گوشیش رو روشن کرده بود یا یه خبری از خودشون میداد ..

یه هفته از اون روز گذشته بود ..ارکیده همچنان حال ندار بود ولی دیگه برام مهم نبود ..همینکه زنده بود وسرکار میومد برام بس بود ..چون اگه بلایی سرش میومد هیچ وقت خودم رو به خاطر صدمه زدن به یه انسان نمیبخشیدم ..

احمقانه یا اشتباه ....طرز فکرم راجع به ارکیده همین بود ..تا جایی که پای سلامتی ارکیده وسط نبود من میتازوندم وبهش حمله میکردم ..

-امیرحافظ ...

-دوباره چیه بهروز ..؟

-مگه من چی گفتم ..؟

-وقتی این جوری صدام میکنی یعنی یه حرفی داری ..

-آ باریک الله گل پسر ..خوب فهمیدی ها ...

-خب حالا بگو ؟

یکم من من کرد که با چشم غرهءمن حرفش رو زد ...

-امیرحافظ تو راضی هستی که این دختره این جوری با بابات بگرده ...؟

سرخ شدم ...حرفش خیلی بد بود ..

-چی میگی ؟؟خجالت بکش ...

-باباجان تو یه دیقه گوش بده ببین چی میگم ..من میگم حاجی ساده است ولی این دختره هفت خطه ...صبحی دیدم داره برای بابات خودش رو لوس میکنه ..

با عتاب غریدم ..

-سماواتی ...؟؟؟|!!!

-چیه ..؟

-دهنت رو ببند تا خودم نبستم ..

-امیرحافظ حواست رو جمع کن ..بابای تو اهل هیچ فرقه ای نیست این رو نه فقط من ...بلکه همه میدونن... ولی دختره هست ..یه موقعی دیدی جشم باز کردید دیدی بابات برای اینکه به دختره کمک کنه طلاق شوهرش رو گرفت ودختره شاخ شد برات ..

-خفه شو سماواتی ..

-ای بابا تو که دختره رو میشناسی ..همه فرقه ای هست ...پس همچین بعید نیست اینکارو کنه

 امیرحافظ از من به تو نصیحت ...زودتر شر این دختره رو از سر زندگیت کم کن ..اینی که من میبینم هیچ ازش بعید نیست که بعد از حسامی زیر پای تو یا بابات بشینه ..

به قدری عصبانی شدم که تو یه لحظه یقهءبهروز رو چنگ زدم وسینهءدیوار کوبیدمش ..

-حرف دهنت رو بفهم ...

بهروز دستهاش رو به حالت تسلیم بالا اورد ..

-باشه باشه ارومتر من که چیزی نگفتم ..

سرم رو به صورتش نزدیک کردم 

-خودت میدونی چه گوهی خوردی ..

-اره میدونم چی گفتم ..بچه هم نیستم که با هاروت وپورتهای تو خفه خون بگیرم ..من تنها دوست صمیمیت هستم امیرحافظ ...بدت رو که نمیخوام ..

دارم بهت میگم حواست رو جمع کن ..تو فکر میکنی این همه ادمی که زن دوم گرفتن مریض جن.سی بودن یا زنشون سرد مزاج وشلخته بوده ..؟نه جانم ...

با کف دست زد زیر دستم تا ازادش کنم ..یقهءلباسش رو درست کرد وادامه داد ..

-طرف با یه زن میگرده بعد میبینه ای دل غافل چقدر من از این زن خوشم میاد ...بعد کم کم مهر اون زن براش صدبرابر میشه تا جایی که میبینه نمیتونه بدون اون زن سرکنه ..بعد هم خر میشه وزنه رو صیغه میکنه ..

والله تو این دوره زمونه کم نبودن مردهایی همسن بابای تو... که دخترهایی اندازه نجفی رو صیغه یا حتی عقد کردن ..من میترسم یه روزی به خودت بیایی که برای هر عکس العملی دیر شده و...

با غیض گفتم ..

-حرف دهنت رو بفهم اشغال ...ارکیده جای فاطمه است ...چه جوری به عقل ناقصت همچین فکری میرسه ..؟

-خیل خب حق با تو ...اصلا بیا راجع به یه نکتهءدیگه حرف بزنیم ..

حاجی مرد خوب وساده ایه... به خاطر دست خیری که داره بعید نیست یه پول قلمبه به شوهر دختره پیشنهاد بده تا طلاق نجفی رو بگیره ..

اونوقت یه روز چشمهات رو باز میکنی که دختره تمام مال واموالت رو زیر زیرکی بالا کشیده ویه ابم روش ..

والله با رفتاری که من از حاج احمد دیدم اینکه اجارهءخونهءعقب افتادهءدختره رو میده یا حقوقش رو بیشتر از دیگران میکنه یا راه به راه دختره مریض میشه ومیبرتش دکتر ..بعید نیست همچین کاری کنه ...

با اینکه نیمی از حرفهای بهروز خزعبلات بود ولی به شدت با قسمت اخر حرفهاش موافق بودم ..بعید نبود که حاج بابا برای کمک کردن به ارکیده... معاملهءکلونی با سپهر میکرد ..اونوقت بود که باید خر می اوردم وباقالی بار میکردم ..

نگاهم رو به اطاق مونتاژ وصندلی ارکیده دوختم ..کی میشه از شرت خلاص بشم ارکیدهءنجفی ...؟

باید فشار روی ارکیده رو بیشتر میکردم ..باید کاری میکردم که خودش بره .باید اونقدر تحقیرش میکردم تازیر بار حرف وکنایه تاب نیاره ..

جرقه ای که تو ذهنم زده شد .باعث شد به سمت انبار داری برم ..

لیست قطعات ارکیده رو گرفتم ویک سره به سمت اطاق مونتاژ رفتم ..باید مثل همیشه جلوی جمع خردش میکردم ..

ساعت کاری تموم شده بود که من از میون مونتاژکارهایی که کارشون تموم شده بود گذشتم وتو چند قدمی ارکیده وایسادم ..

چشمهام از تجسم خفتی که ارکیده درلحظات آتی میکشید برق زد ...امیدوار بودم این بار برخلاف بقیهءوقتها باهام بحث کنه ..تا بتونم یه دعوای حسابی راه بندازم واز اب گل الود ماهی بگیرم ..

داشت با نرگس سروری صحبت میکرد وبرای اولین بار میخندید ...ارکیده ندرتا میخندید ...دیدن لبخندش جزو عجایب بود ..

صداش کردم ..اخم هاش آنا درهم شد ...لیست رو به سمتش گرفتم ..

همون جور که انتظار داشتم اینبار دیگه کوتاه نیومد ..پای حیثیت وابروش پیش مونتاژکارها درمیون بود ..ولی عمر این امید زیاد هم طولانی نبود ..

چون با چند لحظه مکث قبول کرد ...شوکه شدم ..یعنی قبول کرد امضا کنه ..؟چرا داد وقال نمیکنه ...؟چرا از حقش دفاع نمیکنه ..؟چرا این دختر تا این حد تو سری خوره ..؟

دستش رو به سمت لیست دراز کرد که از قصد برگه رو رها کردم ..

غم توی نگاهش حتی یک لحظه هم سستم نکرد ..ارکیده باید از زندگی من حذف میشد ..زانو زد تا برگه رو برداره ولی من گوشهءکفشم و روی برگه گذاشتم ..

نمیدونم چرا هم لذت میبردم ...هم زجر میکشیدم ..چرا هم میخواستم پام رو بردارم .....هم دلم میخواست تا عمر دارم ارکیده رو همین جوری تحقیر شده وزانو زده ببینم ..

ولی صدای حاج بابا باعث شد دوباره لعنتی ای زیر لب بگم ..دوباره جست ...دوباره پرید ...

از همون لحظه که صدای فریاد حاج بابا رو شنیدم .شصتم خبردار شد که حاج بابا از همیشه عصبانی تره ..

با همون تن صدای بلند که ندرتا شنیده بودم گفت که به دفترش بریم ..

با غرور سینه ام رو جلو دادم وزودتر از ارکیده راه افتادم ..امروز روز منه ...بالاخره کیش وماتت میکنم ارکیدهءنجفی

****

چشمهام از شدت ضربه ی سیلی حاج بابا وعمق ناراحتی ای که بهم وارد شده بود گشاد موند ..

حاج بابا ..حاج بابایی که تمام عمرش جز به نرمش صحبت نکرده بود ..مردی که همهءوجودم بهش احترام میگذاشت ...به خاطر یه دختر پاپتی وهر.زه ..بهم سیلی زده بود ..

لبهام بهم دوخته شده بود ..هیچ وقت فکر نمیکردم یه روزی حاج بابا روم دست بلند کنه ...مگه من چی گفتم ؟..جز حقیقت ..جز واقعیت ..؟؟

اینکه این دختر اب زیرکاست است ..اینکه ذهنیتش اینه که از قِبَل من وخونواده ام سود ببره ..مگه دروغ گفتم ..؟مگه تا حالا به خاطرش کلی ضرر مالی ومعنوی نداده بودیم ..؟؟

پس این سیلی برای چی بود ..؟

مثل یه اتشفشان خاموش تو یه لحظه فوران کردم .حقم نبود که حاج بابا به خاطر همیچین دختری دست روم بلند کنه ..این نهایت بی انصافی بود ..

نفرتی که از ریحانه ومینا تو وجودم پاگرفته بود دوباره زبونه کشید ...دوباره ارکیده رو ریحانه دیدم ..با همون نفرت سیاه در قلبم که هنوز پا برجا بود ..خودم رو خالی کردم واخر سر با دلی سنگین از اطاق بیرون زدم ..

برام سخت بود ...سخت بود که باور کنم حاج بابا بین من واون دختر غریبه ارکیده رو انتخاب کنه ..سخت بود برام تا باور کنم تمام جایگاه من رو همین زن مکار گرفته ..

صدای قدم هایی که تو سالن اکو شد از پشت سرم میومد ..

دیگه برام مهم نبود ..هیچی برام مهم نبود ..من تو این بازی باخته بودم ..حاج بابا خیلی وقت بود که انتخابش رو کرده بود ومن ابلهانه فکر میکردم که هنوز هم فرصت دارم ..ارکیده نجفی بالاخره برنده شده بود ..

صدام کرد ..یه لحظه ایستادم ولی بازهم راه افتادم .اونقدر دل زده بودم که حتی دوست نداشتم باهاش حرف بزنم ..ولی زودتر از اون که بتونم وارد محوطهءپارکینگ بشم ..جلوم قد کشید ...اونقدر عصبانی بودم که جوشیدم ..

-چیه ..؟حرف دیگه ای هم مونده که بارم نکرده باشه ..؟نکنه دیدن این سیلی کَمِت بوده ومیخوای برگردم تا یه بار دیگه هم سیلی بخورم تا روح وروان جنابعالی اروم بشه ..؟

همون جور که نفس نفس میزد دستش رو جلوی سینه ام گرفت ..منزجر شدم از حضورش ...کاش میتونستم برم ودیگه نبینمش ..

-صبر کن ....تو اشتباه ..میکنی ..برگرد ....نباید از ..دست حاج ..رسولی ..عصبانی بشی ..

با نفرت داد زدم ..

 -انتظار داری باور کنم نیتت خیره؟ ..تویِ کثافت... کاری کردی پدری که سی ساله جز محبت کاری نکرده ...دست روم بلند کنه ..توی هرزه ..با اون قدم نحست رابطهء من وخونواده ام رو به گند کشوندی ..دیگه چی میخوای ...؟

واقعا که چقدر بی حیا شده بودم ..اون امیرحافظ گذشته که حتی تو حرف زدن هم همهء حرمتها رو نگه میداشت کجا رفته بود ...؟

-خواهش میکنم ...تو نباید با حاج رسولی دعوا کنی ..تقصیر از منه ...مقصر اصلی منم ...اصلا...اصلا میرم ..قول میدم برم ودیگه من رو نبینی ..ولی با حاج رسولی اینکار ونکن ..

 از اینکه مثلا داشت بهم لطف میکرد وقدم نحسش رو از تو زندگیم میکشید بیرون ..حالم بهم خورد ..با تنفر وفک منقبض شده جوشیدم 

 -فکر میکنی با رفتنت چیزی حل میشه ..؟اون قدر تو زندگیمون نفوذ کردی ومثل یه زالوخونمون رو مکیدی که دیگه نمیتونیم از شرت خلاص شیم ..

 -چرا ...میرم ...قول میدم ...که برم ..

 -چه فرقی برام داره که بری ...دوباره حاجی میاد سراغت وبا منت برت میگردونه ...

 -اگه این دفعه هم حاجی بیاد دیگه نمیام ...قول دادم امیرحافظ ...

 نگاهم درخشید ...پس میرفت ...دمت گرم امیرحافظ اخر سر برنده شدی ..

 -واگه برگشتی چی ...؟

 -قول بهت میدم نه فردا ونه پس فردا ...دیگه من رو نبینی ..

نفسم رو راحت بیرون فرستادم ..قرار بود بره ...بره ودیگه تا عمر دارم نبینمش ...قرار بود بعد از دو سال راحت بشم از این سایهءسنگین روی زندگیم ...

ولی خوشی تو دلم ثانیه ای دووم نیاورد صدای زمزمه ی ارکیده حالم رو خراب ترکرد 

- با اینکه تو تمام این مدت بی جهت من رو له کردی واز نابود کردنم لذت بردی ..

 با اینکه سه ساله اصلاح شده ام وتو بازهم بهم انگ میچسبونی ..با اینکه میدونم اون شوهر نامردم صد برابر حرفهای بدتراز این راجع به من زده .. 

 ولی بازهم ازت میخوام حلالم کنی ...من رو به خاطر صدماتی که ناخواسته به زندگیت وارد کردم ببخش ...ببخش که من هم تو رو به خاطر تموم ازار هات بخشیدم ..

قلبم تیر کشید...نمیدونم بغض توی صداش بود ..یا نگاه خیسش که تازه برای اولین بار میدیدم ...هرچی که بود باعث شد حس بدی پیدا کنم ...

دو سال بود که میخواستم راحتمون بذاره ولی حالا که داشت میرفت ..حالا که خودش میخواست جنگ رو واگذار کنه ...دیگه خوشحال نبودم ..

از کنارم گذشت وبه سنگینی از پله ها بالا رفت ...همونجا مسخ وگنگ ایستاده بودم ..انگار که پاهام به زمین میخ شده باشن ...

با خودم گفتم 

-مگه همین رو نمیخواستی ...؟مگه دو ساله نمیخوای که بره ...پس دیگه چه مرگته ..؟

چی تو نگاهش بود ..؟چرا حس یه برنده رو ندارم ؟...چرا فکر میکنم که واقعا حرفهای حاج بابا درست بوده ومن به یه مظلوم ضربه زدم ...؟

چرا برخلاف رویای تمام این دوسال هیچ حس خوبی ندارم ...؟

نمیدونم چقدر تو اون حالت موندم که با دیدنش دوباره نگاهم رو بهش دوختم ...چادر سرکرده بود ...حتی تو این لحظاتی که میدونست دیگه ما رو نمیبینه چادر به سر داشت ..اقا یاور جلوش ایستاد ...

چقدر ماتم تو صورتش خوابیده بود ...خواست سوار ماشین کارخونه بشه که نگاهش به من افتاد ...تو این لحظه هرحسی داشتم به جز خوشحالی ...به جز حس شیرین پیروزی ...

با اینکه داشت میرفت ..با اینکه مطمئن بودم دیگه برنمیگرده ..با اینکه قول داده بود تا دیگه نبینمش ...

 ولی حس میکردم بازهم باختم ...فرقی نداشت ..حس لعنتی تو وجودم فریاد میزد که امیرحافظ رسولی ..باختی ...

اخر سر به ارکیده نجفی باختی ...

(گاهی فقط دلت میخواهد

 زانوهایت را تنگ دراغوش بگیری 

وگوشه ای از گوشه ای ترین گوشه ای که میشناسی 

بنشینی وفقط نگاه کنی ..

گاهی دلگیری

 شاید از خودت ...

شاید ...!!!)

فصل چهارم (سایه ی سیاهی ها)

 "ارکیده "

چه حکمتی داشت این اغوش ..که ارکیدهءمرده رو زنده کرد ...که دل سنگ شده رو به تپش انداخت ..

چقدر شیرین بود پناه بردن ..چقدر لذت داشت که دیگه تک نبودم ..تنها نبودم ..همون ارکیدهءبی پناه ساعتهای قبل نبودم ..؟

دستهام رو توبغلش مشت کردم 

-کجا بودی امیدجان ..؟ارکیده که تموم شد تا تو بیای 

-نشد عزیز دلم ببخش ...میدونم دیر اومدم ولی بالاخره اومدم ..

-میدونی چی بهم گذشت ..؟میدونی خرد شدم ..؟میدونی انقدر زندگی بهم سخت گرفت که استخون هام هم پودر شد ...؟چه طور دلت اومد امید ..؟چه جوری تونستی سه سال رهام کنی ..؟

-ببخش ارکیده .. اومدم که جبران کنم ..اومدم بند دلت رو محکم گره بزنم ..اومدم بگم دلت قرص ..امیدت دوباره اومده که تو دیگه زجر نکشی ..

-چه فایده ..؟دیره ..اونقدر دیر که دیگه نمیتونم سراپا بشم ..

من رو تو اغوشش فشرد ...خوابم نه ..؟این لحظه چقدر شبیه رویاهام میمونه ...شبیه همون وقتهایی که با لذتِ یه خواب صادقانه چشم باز میکردم ..

-میتونی عزیز دلم ..با هم سرپا میشیم ...

 (تــو آمــدی …

بـه نــاگــه آمـدی …

مــانـند یــک پــادشــاه , بــدون تــاج و تــخـت .

یــک فــرشـتـه ی بــدون بــال پـــر…

عــزیـــزم تـــو انـعکــاس نفـس هــای خــدایــی …)

با تک سرفهءصفیه خانم از اغوش امیدفاصله گرفتم ..دستش رو کشیدم وگفتم 

-بیا بریم ..باید بهم بگی ...همه چی رو بگی ..

با انرژی ای که تو وجودم تزریق شده بود از پله ها بالا رفتم ..پاگرد رو پیچیدم وهمون طور که از پله ها بالا میرفتم دست امیدرو کشیدم ...

دروکه بازکردم وارد اطاقم شد ...برگشتم به سمتش ..میخواستم باور کنم که حقیقته ..که وَهم ورویای شبهام نیست ..

ولی نگاه امید رو من نبود ..دور تا دور اطاق چرخ خورد ..تاب خورد ..خیس خورد ...تر شد ...ودراخر ...بارید ..

-اینجا دیگه کجاست ارکیده ..؟

بغض بیخ گلوم رو گرفته بود ..

-قفس اشتباهاتمه ...دخمهءدو ساله امه ..خوشت میاد داداش ؟...تمام دار وندار ارکیده اتون از دنیا ..همین اطاق واون اشپزخونه است ...

-اخه چه طوری ..؟اون بی شرف که ..؟

بغضم رو قورت دادم ...

-بیا بشین ...بیا بشین که به اندازهءتمام نگفته هام... به اندازهءتمام روزهای این سه سال کلی درد دارم ..کلی حرف دارم ..ناله دارم امیدم ..

(لبخندم را بریده ام

قاب گرفتم . . .!

به صورتم آویختم

حالا با خیال راحت،

هروقت دلم بخواهد بغض می کنم)

نشستم رو زمین که زانو زد کنارم ..توی نگاه خیسش.. تو اون چشمهای طوفانیش... کلی درد خوابیده بود ...دلم میخواست بپرسم ..

-تو دیگه چرا ..؟تو دیگه چرا اینقدر غم داری ..؟مگه طردم نکردی ؟مگه بار غمت رو سبک نکردی ..؟مگه ازم دل نکندی تا دلت اروم شه وآبروت حفظ ..؟پس این همه درد خوابیده تو تخم چشمهات برای چیه ..؟

-بگو ارکیده چه بلایی به سرت اومده ؟...چه جوری از اون خونه ....ازاون عشق اتشین به اینجا رسیدی ..

اشکم چکید رو سرانگشتم ..شاید یه قطره بود ولی کلی درد تو دلش بود ..

-اشتباه کردم ..تاوان هم دادم ..میبینی ...؟این تاوانمه ..این خونهء بی مرد ..

سینه ام رو چنگ زدم ..

-این دل پرخون ...

زخم روی پیشونیم رو لمس کردم ..

-این زخم های روی تن ...

دستش رو گرفتم ..

-بدجونی تاوان ولنگاری هام رو دادم ..برای هرزجری که کشیدید ..زجر کشیدم ...برای هرناله ای که کردین زجه زدم ..پیر شدم امید ...پرشدم از ناله ..دیگه توان اضافه برام نموند ..

تلخ خندی زدم ودستش رو تو دستم گرفتم ..

-ولی امروز برام روز خوبیه ..از اون روزهایی که تو زندگیت روشنن ...سفید وپرنور ...

امروز ظهر من بودم وخدا ..نمیدونی چقدر تنها شدم ...نمیدونم که تمام پناهم رو از دست دادم ...ولی خدا توروبرام فرستاد ..

 هیچ چیزی قشنگ تر از اومدنت نبود امید...ممنونم که اومدی ..

سرانگشتهاش رو بوسیدم که دستش مشت شد ودوباره من رو تو اغوشش گرفت ..

-چقدر عوض شدی ارکیده ..

-پیر شدم نه ؟...زمونه بدجوری بهم تاخت ..نذاشت حتی نفس بکشم ..چه روزهایی رو گذروندم ..

امید تلخ خندی زد

- درست مثل ما ...سه سال گذشته بدتر از همیشه بود ..

یه دفعه ای بوی مامان شیرین تو مشامم پیچید ...

-راستی امید ..مامان وبابا ..اونها کجان ..؟

-میان عزیزم ..به زودی میان ...الان هم اومدم دنبالت که با هم برگردیم خونه ..

دلم روشن شد... يَا خَيْرَ الْغَافِرِينَ(ای بهترین امرزندگان)چه خوب جوابم رو دادی ..

-وسایلت رو جمع کن این دخمه دیگه شایستهءدردونه خواهر من نیست ..

شیرینه نه ..؟اونقدر وجود وحمایت هاش شیرینه که فکر میکنم تمامش خوابه ...وچه خواب زیبایی ...

-زود باش ارکیده وقت رفتنه ...

دلم از شوق دیدار لبریز میشه ..ازجا بلند شد ولی همینکه چند قدم ازم دور شد بند دلم پاره شد ...نکنه بره ؟..نکنه با رفتنش دوباره همه چیز مثل قبل بشه ؟..صدا زدم ..

-امید ..

-جان امید ..

-هستی دیگه ..؟قول میدی نری ..؟

چشمهاش روی صورتم چرخید وروی زخم شقیقه ام ایستاد ..

به ارومی لب.هاش ورو زخم پیشونیم گذاشت وبو.سید ..

-اینجام ارکیده جان ..تا تو وسایلت رو جمع کنی من ماشین رو میارم نزدیکتر ..

بوی عطر تنش ..بوی بچگی ها ..وحمایت ها واقعی بود .گرمای روی پیشونیم هم واقعی بود ..ترس از بند بند وجودم پرید ..حالا که حسش واقعی بود پس چه جای ترس ..؟

 (میدانــی ؟!بعضـی ها را هرچه قدر بـخوانی ... خسته نمیشوی !

بعضـی ها را هرچه قدر گوش دهی ... عادت نمیشوند !

بعضـی ها هرچه تکرار شوند ... باز بکرند و دست نـخورده !دیده ای ؟!... 

شنیده ای ؟!بعضـــی ها بی نهایتــــــند !!!!!)

 -باشه الان وسایلم رو جمع میکنم ..

امید که رفت نگاهم رو دور اطاقم چرخوندم ..داشتم میرفتم ...چه هجرت شیرینی بود ..

درسته که وجود این قفس پیوند دوباره ام با مُنَفِّسَ الْغُمُومِ(غمگشای غمها )بود...ولی خدا خودش میدونست که جز تلخی ...یادگار دیگه ای از این محبس نداشتم ..

انگار که این دو سال شد یه کابوس بد ..میون رویاهام ...حالا دیگه واقعا وقت رفتن رسیده بود ..

***

با شوق وذوقی بی حد تک کمد تو راهرو رو باز کردم ...چیز زیادی برای بردن نداشتم ..دست انداختم واز بین تک وتوک لباسهام چادر مشکی هدیهءساجده خانم رو برداشتم ..

اونقدر برام عزیز بود که به جز ماه اول دیگه به سر نکردم وهمون جور نو نگهش داشته بودم ..

چادر رو تو ساک کوچیک دستیم گذاشتم ..جز مانتو وشلوار تنم.. لباس مرتب دیگه ای نداشتم ..چشمم به سجادهءگوشهء اطاق افتاد که صدای زمزمه از طبقهءپائین بند بند تنم رو لرزوند ..صدای سپهر بود... قاتل خاموش شب وروز ارکیده ...

سپهر-درچرا بازه صفیه خانم ..؟

صفیه خانم -من نمیدونم حتما مهمونتون باز گذاشته ..

-مهمون ؟ کدوم مهمون ..؟

لب گزیدم وبا ترس زمزمه کردم ..

-نگو صفیه خانم ...نگو... لب ببند ..

ولی نبست وگفت .

صفیه خانم -نمیدونم والله یه اقای جوونی بود که خوب خانمت رو میشناخت ..چنان خانمت با دیدنش گریه ی شوق کرد که انگار یار سفر کرده اش اومده ..

دستهام مشت شد ولبهام لرزید ...(یا خدا ..فهمید ...)

صدای فریاد سپهر لرزه انداخت به جونم ..

-ارکیده ...کدوم گوری هستی سل.یطه ..؟

پاشنه ی در که بهم کوبیده شد دستهای یخ کرده ام رو مشت کردم ..تنم از فکر کمربند وقلاب تمام فلزی مور مور شد ..

 همون جور که کنار کمد خیمه زده بودم به سراغم اومد ..ودست انداخت تو موهام 

-کی اومده بود ..؟

محال بود که لب باز کنم ...حتی اگه میمردم هم لب باز نمیکردم که نکنه به امیدم اسیبی برسونه ...

 فقط دل خوش به این بودم که تا امید بره وماشین رو بیاره من وقت دارم ...

-با توام ..تو بغل کدوم گردن کلفتی بودی ..؟

با همون چشمهای ترسیده خیره شده بودم بهش ...سپهر مرز جنون ودیوونگی رو هم رد کرده بود ..

وقتی دید حرفی نمیزنم ..وقتی دید حتی کشش موهای بسته شده ام هم نمیتونه تاثیری روم بذاره... پنجه انداخت دور گردنم ..نفسم تو یه لحظه رفت ...

همون جور با زور سرپنجه هاش ...بلندم کرد ..وسینهءدیوار نگهم داشت ..

-حرف بزن تا نکشتمت ..زیر گوش من چه غلطی میکنی زنیکه ..؟

تمام رگهای بنفش رنگ روی پوستش باد کرده بود وتو چشم میزد ..ارکیدهءسینه سوخته این رگهای برجسته رو خوب میشناخت ..

اخه یه وقتهایی عاشق لمسشون بود ..ولی حالا خوب میدونست وقتی که سپهر جنون میگرفت ..متورم میشدن وخبر از درد وتن ارکیده میدادن ...

به ثانیه نکشید که اولین سیلی رو تو صورتم زد ...افتادم رو زمین که رحم نکرد وبا مشت ولگد به جونم افتاد ..

خودم رو مثل یه جنین جمع کردم تا بیشتر از این اسیب نبینم ولی بی وجدان ...بی وجدانِ ...بی وجدان ..

به زوریقه ام رو گرفت وپرتم کرد سمت دیگهء اطاق ...ناخواسته دستم رو برای محافظت از خودم بالا آوردم که درد توی مچ دستم پیچید وتمام وزن بدنم روی مچ دستم افتاد...

از ته دل ناله زدم ..

-یا خدا...

ولی سپهر نامرد رحم نکرد ..دید که دستم زیر بدنم حبس شده ومن مثل یه حیوون مویه میکنم ...ولی بازهم دل سنگش به رحم نیومد ...

-بهت میگم اون مرده کی بود؟ 

بازهم حرف نزدم ..لب بستم ...درد کشیدم ولب بستم ...محال بود بگم ..اگه دیوونه تر از حالش میشد ..؟اگه بلایی سرامیدم می اورد چی ؟

محال بود ..محال ...حاضربودم جون بدم ...حاضر بودم بدتر از دردی که توی ساقهء تنم میپچید رو تحمل کنم ولی لب باز نکنم ...ولی سپهر رو به جون امیدم نندازم ..

-نمیگی نه ...؟

خواستم جابه جا بشم که با لگد روی ارنجم کوبید ..ناله ام به هوا رفت ...حس خرد شدن تک تک قسمتهای دستم رو لمس کردم ..

چه دردی داشت ترک خوردن بند بند وجود ..دوباره پنجه انداخت تو موهام ..

-بگو ارکیده تا نکشمت ..مرده کی بود ..؟

با اخرین توانم ...با انرژی ای که ته کشیده بود..اخرین دفاعیه ام رو هم کردم ...تف انداختم تو صورتش

سپهر مکث کرد ..چه سکوت خفقان اوری ...چشمهاش مثل دو تا سنگ سیاه درخشید.. دست مثل یه گرگ ...

لرز ودرد تو تنم پیچید ...همون جور که پنجه تو موهام فرو کرده بود سرم رو با نهایت قدرتش به گوشهء ستون کوبید ...

بی مروت بود ...نبود ..؟ضعیف کش بود ..نبود ؟نامـــــــــــرد بود ...نبـــــــــود ...؟

خدایا مردن یعنی همین نه ..؟همین درد ..همین دل شکسته ءپیوند نخورده ...همین زجر وزجر وزجر ..

چشمهای گشاد مونده از خشم سپهر تو نگاهم قفل شده بود ..انگار تازه فهمید چه بلایی سر ارکیده اورده ...سر زنش ...سر کسی که سه ساله تحمل کرده ...

خیسی ولزجی مایعی که روی گردنم سرازیر شد بدنم رو کرخت کرد ...صدای نعره باعث شد ازلابه لای پلک خونی خیره بشم به پشت سر سپهر ...

-بی شرف بی ناموس... چی کار کردی ..؟

صدای امیدم بود ...پشت پناه تازه ام ...بعد از خدا وحاج رسولی 

 سردم شد ..خیلی سرد ..نکنه بلایی سرش بیاره ...؟

 سپهر که از دیدن امید شوکه شده بود تو یه لحظه غافلگیر شد امید مشت سهمگین اول رو توصورتش زد سپهر که گیج شد امیدحمله کرد ..

تلخ خندی رو لبم نشست مزهء انتقام چقدر شیرین بود..وقتی ضربه های بی امان امید رو میدیدم دلم روشن میشد ...خیلی وقت بود مهر سپهر بی وجدان تو دلم خاموش شده بود وحالا جز رضایت هیچ حس دیگه ای نداشتم .

 ولی سپهر هم رحم نکرد ..امید میزد وسپهر جواب میداد ..پنجه انداخت دور گردن امیدم ...

 خدایا نه ..امیدم نه ...پناهم نـــــه ...

مایع لزج تاروی تیره ی پشتم پائین اومد ..هوا سرد بود یا بدن ارکیده داشت یخ میکرد ؟..

 زیر لب ناتوان وبی حال میون هالهء روشن اطرافم ...زمزمه کردم

-امید ..

نشنید ..داشت عقده های چند ساله رو خالی میکرد ...داشت لگد محکم سپهررو پس میداد ..

 پلک چشمهام سنگین شد ..اونقدر سنگین که انگار تمام وزن وغم دنیا رو پلک هامه .با اخرین رمق زمزمه کردم ..

-امیدم ..

ولی بدن کرختم میل شدیدی به استراحت داشت.. به خودم گفتم ..

-نه الان نه... الان وقتش نیست ارکیده ..وقت خوابیدن وچشم بستن ..قوی باش ارکیده ...

- نمیتونم ..یه لحظه... فقط برای یه لحظه اجازه بده چشم رو هم بذارم ..به خدا که دیگه توانی ندارم حتی برای باز نگه داشتن همین پلک های خسته ..

 (لب هایت طعم خون میدهند...

 چقدر زمخت و بی رنگ...

 دیگر برای بو.سه های طولانی گرم نیستند....

 من آغوش سرد مرگ را می خواهم...

 او در بوسیدن ماهر تر از توست..)

درد توی صورتم پیچید که ناله کردم ...

-ارکیده جان بیدار شدی مادر ...

لبهای خشک وبهم دوخته ام لرزید ..درد توگوشه ی لبم پیچید انگار که زخم جوش خورده ترک برداشت ..به ارومی زمزمه کردم 

-مامان شیرین ..؟

-جان مامان ...؟؟

لبهام کش اومد ...انگار که بخوام بخندم ..دردش مهم نبود ..اخه رویای شیرینی داشتم ..رویای بودن خونواده ام ...رویای اغوش مهربون مامان شیرین ..

سعی کردم سر انگشتهام رو حرکت بدم ولی درد ..امان ازدرد استخون سوز ...

-تکون نخور ارکیده ...

مامان ..؟ صدای مامان بود ؟واضح واضح... انگار واقعا پیشم بود ...انگار واقعی واقعی بود ..درست مثل دردی که هرلحظه تو تنم میپیچید ...

بازهم زمزمه کردم

- مامان 

سرانگشتهام...با سرانگشتهایی لمس شد چقدر گرم بود ..چقدر مهربون .درست مثل دستهای زبر ومهربون ساجده خانم ..

ساجده خانم؟؟ ..دلم بدجوری تنگشه ..امیرحافظ بی انصاف نذاشت دیگه ببینمشون ...انگار همون یه ریزه خوشی رو هم بهم نمیدید ...

-ارکیده مامان ..چشمهات روبازکن عزیزم ...

فقط خدا میدونست که توان نداشتم ..حتی برای بازکردم پلک هام ..ولی جادوی سرانگشتهای گرم باعث شد پلک بزنم ..

-آفرین دختر گلم ..بازکن چشمهای قشنگت رو ..

چقدر شیرین بود ..مثل شهد وعسل ..صدای مامان بود که مثل خون تو رگ وپی یخ زده ام پیچید ومستم کرد ..دوباره با قدرت بیشتری پلک زدم ..

نور چراغ چشمهامو زد ..خواستم دستم روبگیرم جلوی نور که درد دوباره تو دستم پیچید وناله ام رو بلند کرد ..

-الهی بگردم ..تکون نده دستت رو مادر 

دوباره پلک زدم واینبار تو هاله ی روشنایی ونور صورت مامان شیرین رو دیدم ...با همون لبهای ترک ترک صدا زدم ...

-مامان ..؟

-جان مامان ..

دست دیگه ام روبلند کردم ...باید لمسش میکردم تا برام هست میشد ...مامان دستم رو گرفت ..مامانم بود ...مامان شیرینم ..ولی چرا اینقدر پیر ...؟ چرا اینقدر شکسته و ویروون ...؟

 دست دیگه ی مامان رو صورتم نشست ...چشمهام رواز شیرینی این لمس بستم ...خدایا تا حالا بهت گفتم ممنونتم ؟تا حالا از ته دلم گفتم حمدالله ...؟

پس بذار حالا بگم ...حالا با بند بند وجودم بگم ..شکرت ...به خاطر لمس دوباره ی این دستها شکر ..به خاطر تمام این حس قشنگ تو دلم ..حمدالله 

 (گاهی خدا برایت همه پنجره ها را میبندد 

و همه درها را قفل میکند! 

 زیباست اگر فکر کنی 

آن بیرون طوفانیست 

و خدا دارد از تو مراقبت میکند)

-مامان اومدی ..؟

-آره اومدم مادر ...

-پس چرا اینقدر دیر ..؟

-خیلی وقته که اومدم ولی تو نبودی عزیز دلم ..همه جا رو دنبالت گشتیم ..نبودی ارکیده ی من...کجا بودی مادر.؟اگه بدونی چی کشیدیم ..اگه بدونی چه به روز ما اومد ..؟

اشکام سرازیر شد سرانگشت مامان میون راه اشکم رو گرفت ..با بغض تو گلوم... با همون چونه ی همیشه لرزون نالیدم ...

-ببخشید گفتنم ...دردی دوا میکنه ؟

-نگو مادر ..نگو ..همه اش که تقصیر تو نبود ..

سرپنجه هام رو با قدرت بیشتری تو پنجه هاش فرو کردم ..

-چرا رفتی مامان ..؟ من که به بابا زنگ زدم ..منکه گفتم غلط کردم ..پس چرا رفتی ..؟میخواستی ادب بشم ..؟آدم بشم ..؟خب همون موقع هم شدم ..دیگه لازم نبود دو سال ونیم ترکم کنید ...میدونی سپهر چه بلایی به سرم اورد ...؟

اشکام با سرعت بیشتری چکید ..زندگی با سپهر اونقدر تلخ بود که جز گریه کاری نداشتم ...

 (غیر گریه مگه کاری میشه کرد 

کاری از ما نمیاد زاری بکن ..)

-میدونی چی کشیدم مامان ...روزی هزار بار مردم وزنده شدم ..حرف شنیدم مامان ..حرفهایی که جیگرم رو سوزوند ..دلم خونِ مامان شیرین ...

اشکام خونابه های دلم بود که میچکید ..

-میدونی بدتر از اینها چی بود ؟...که همه ی حرفهاتون راست بود ..راست حسینی ...

سپهر من رو نمیخواست ..پول بابا رو میخواست ...درست همون جوری که بابا گفته بود ...

دستش رو بیشتر از قبل لابه لای انگشتهام حبس کردم ..میترسیدم این هم یکی از رویاهام باشه که با طلوع خورشید محو میشن 

 میدونی بدتر از بدش چی بود ..؟ اینکه هیچ کس رو نداشتم ..هیچ کس مامان....محرم راز دلم درودیوار قفسم بود ...

 (باز هم مثل همیشه که تنها میشوم…

دیوار اتاق پناهم میدهد…

بی پناه که باشی قدر دیوار را خوب میدانی)

اشکای مامان شیرین صورتش رو خیس اب کرد ولی من بی محابا میگفتم ..

 سه سال نگفته بودم حالا داشتم عقده گشایی میکردم ..دلم پراز زهرابه های حرفهای سپهر بود ..پراز بغض وکینه ...

-مامان دق کردم ...جوون مرگ شدم ..سپهر باهام بد کرد ..به هوای پول وپارتی بابا فرزین جلو اومد.. ولی وقتی دید ترکم کردید ..وقتی دید فقط خودم هستم وخودم ..ذاتش رو نشون داد ..

حالا میبینی حال وروزم رو ..نفرینهات از همون موقع دامنم رو گرفت ...دیگه ارکیده ی قبل نیستم ..دیگه حتی زنده هم نیستم ..دیگه بهم نگو ارکیده ..بگو گل پرپر ..خلاصت کنم مامان شیرین ..یک کلام ...مردم ...

(این روزها آنقدر زمین خورده ام ،

 که رنگ آسمان را فراموش کرده ام .

 بوی خاک میدهد تمام آرزوهایم ...)

-نگو عزیزم ..دلم رو بیشتر از این خون نکن ..کدوم مادریه که ناله نفرین هاش از ته دل باشه ...؟ به خدا نرفته پیشیمون شدیم ..بابات مریض شد ...قلبش طاقت دوریت رو نداشت .. 

شیش ماه آزگار ویلون بیمارستان ها بودیم ..به خدا تموم اون شیش ماه حرفمون حرف تنهایی تو بود ..

-پس چرا رفتید ..؟

چشمهای خیسش رو ازم گرفت ..

-امید مجبورمون کرد ..اون موقع ها جوون بود وپراز غیرت ..وقتی میدید پشت سرت لیچار میگن امیدم اب میشد ..غیرتش قبول نمیکردکه تو فامیل وغریبه حرف از کارهای خواهرش باشه ..پاش رو تو یه کفش کرد که بریم ..

بابات هم اون روزها به قدری عصبانی بود که قبول کرد... ولی خدا میدونه همین که پامون رو ازایران بیرون گذاشتیم من وبابات پشیمون شدیم ..

مخصوصا که تلفن تو دل بابات رو به رحم اورده بود ..همه اش میگفت ..

-شاید واقعا ارکیده پشیمون شده باشه ...حالا دیگه تنبیه شده ..ولی جرات نداشتیم به امید حرفی بزنیم ..

بابات طاقت نیاورد وراهی بیمارستان شد ..بعد ازشیش ماه الاخون والاخونی امید ارومتر شده بود ...وقتی دید من وبابات هرروز بیشتر از قبل برای دیدنت پرپر میزنیم ..قبول کرد که برگردیم ..

 شکر خدا هنوز کارخونه ی بابات پابرجا بود 

با دل خوش وکلی امید برگشتیم ولی ...نبودی ...

چشمهاش دوباره پراز اشک شد ..

-دو ساله که دنبالتیم ..رفتیم درخونه ی سابقت ولی گفتن فروختین واز اونجا رفتین ...بابات دوباره حالش بد شد ..مخصوصا وقتی یاد حرفهایی که گفته بودی میوفتاد خودش رو ملامت میکرد ...

میگفت ارکیده هرکاری کرد تقصیر خودمون بود ..تقصیر من بود که پای اون حیوون روبه خونه ام باز کردم ..

لبم روبه دندون گرفتم ..تمام این چند سال فکر میکردم که ازقصد ترکم کردن ..ولی حالا میفهمیدم که ارکیده اشون رو بخشیده بودن ..

-باباچی مامان ...حالش خوبه ...؟

-اره عزیزدلم از وقتی که شنیده تو رو پیدا کردیم بهتر شده ...

-پس کجاست چرا نیومده ..؟ 

-میاد عزیزم ..میاد ...

یه ضربه به در خورد وباز شد ..با همون دید تارم خیره شدم به قامت رعنای امیدم ..چقدر مرد شده بود ..چقدر سنگین .سروصورتش کبود شده بود وروی پیشونیش یه زخم عمیق خورده بود ..

 نامرد ...چه بلایی به سر امیدم اورده بود ؟

-اومدی امید؟ ..بیا خواهرت به هوش اومد ...

لبهاش خندید ولی ته چشمهاش پراز درد شد ...هنوز اونقدر گیج بودم که نمیدونستم چه بلایی سرم اومده ولی چشمهای پراب امید ومامان شیرین بهم میگفت اینبار ماورای دفعه های دیگه است ...

اینبار سپهر حیوون بد بلایی به سرت اورده ارکیده ..

موهای روی شقیقه ام رو کنار زد وبا سرانگشت اشک صورتم رو خشک کرد ..

-حالت خوبه ...؟ 

باید لبخند میزدم ولی نشد ..تلخ خند رولبهای ترک ترکم جا خوش کرد ..برای جواب فقط پلک زدم ..جوابم کاملا واضح وروشن بود ..نه ..

مطمئنا با این دردی که تو دستم میپیچید... با این لبهای خشکیده وچاک چاک ..با این درد بدتر از درد توی سینه ام ..خوب نبودم ..

-دکتر عکس وازمایشهات رو دیده خداروشکر احتیاجی به عمل نداری ..فردا مرخصت میکنن ...

بازهم پلک زدم ..حرفی نداشتم ..فقط یه سوال تو ذهنم میچرخید ..به ارومی نجوا کردم ..

-سپهر ..؟؟؟سپهر چی شد ...؟؟چه بلایی سرت اورد؟؟

منقبض شدن فک امید رگهای روی گردنش رو متورم کرد ...

-بهتره فکر اون اشغال رو نکنی ..فعلا که دیروز خوب حقش رو کف دستش گذاشتم .. ..

-چی شد داداش ..بهم بگو ..

 اشک تو چشمهای مغرورش نشست ...بگردم برای دل خون برادرم ...میبینی ارکید؟؟ همه اش تقصیر تو بود 

(غمهایی که چشمها را

خیس نمیکنند

 به استخوان رسیده اند.....!)

 -تو رو که با اون وضع دیدم اونقدر اعصابم بهم ریخت که باسپهر گلاویز شدم ..نفهمیدم چند تا زدم وچندتاخوردم که اخرسر همسایه هاتون ریختن تو خونه و جدامون کردن ..

 ولی تو از حال رفته بودی همسایه ها زنگ زدن صدوده واورژانس ...واقعا شانس اوردیم که ضربه ی به سرت چندان عمیق نبود 

چشمهام رو میبندم... تو این روزها خدا بدجوری داره خودش رو بهم نشون میده ..کم کم دارم ایمان میارم که جای حق نشسته ..

 وقتی اون روز تو کارخونه فقط وفقط به پشتوانه ی خودش از حاج بابای مهربونم دل بریدم ..

هیچ وقت فکرش رو نمیکردم عصر همون روز امیدم رو ببینم ..حالا هم بدون وجود سایه ی قاتل خاموشم ...درکنار اغوش امن خونواده ام باشم .....

خدا !!!چقدر مهربون شدی تازگیها ..شاید هم بودی وچشمهای کور ارکیده درهای رحمتت رو نمیدید ..؟

صدای نجواهای مامان شیرین وامید باعث میشد تو خلسه ی شیرین ارام بخشها گوش تیز کنم ..

-به بابات گفتی ..؟

-اره گفتم ..میخواست همراهم بیاد ..گفتم بذار ارکیده که مرخص شد بعد ...

-میترسم امید ..اگه ارکیده رو با این سرووضع ببینه ...

صدای ناامید امیدم دلم رو ریش کرد ..

-نتونستم بهش بگم شوهر بی شرفش این بلا رو سرش اروده ..گفتم ارکیده تصادف کرده ولی حالا حالش خوبه ..

-باور کرد ..؟

-نمیدونم به زور تونستم قانعش کنم خونه بمونه 

با صدای هق هق مامان شیرین عصب های بینیم تیرکشید 

-میبینی نامرد چه بلایی سرش اورده ...

-غصه نخور مامان درستش میکنیم ...

-چه جوری ...؟تازه مگه با درست کردن تو ...ارکیده ی من خوب میشه ..؟ دوساله که دنبالش گشتیم اونوقت بیشرفت هربار که رفتیم سراغش... لب از لب بازنکرد ...

صدای پراز خشم امید رگهای متورم گردنش روبه یادم اورد ..

-آره کثافت اشغال فقط گفت طلاقش گرفته ونمیدونم کجاست ..حالا میفهمم که اقا میدونسته وفقط برای انتقام گرفتن ... جواب سربالا میداده ...

حرفها تو سرم میپیچه ...صدای هق هق مامان هم ...

-ارومتر مامان بیدار میشه ..گناه داره بزار یه ذره استراحت کنه ...

-چی کار کنم مادر ؟...وقتی این صورت کبود وچشمهای مظلومش رو میبینم قلبم اتیش میگیره ..دلم میخواد با دستهای خودم جفت چشمهای اون بی همه چیز رو دربیارم ...

-خدا بزرگه مامان بالاخره حق به حقدار میرسه ...

-کدوم حق امید ..؟ارکیده ام رو ببین ..شده پوست واستخون ..واقعا این همون دختر سه سال پیشه ..؟بی شرف چنان بلایی سر روح وروانش اورده که تو خواب همه اش هق هق میکنه ..

خدا ازش نگذره ..کم این دختر براش مایه گذاشت ..؟ کم از دل وجون به پاش نشست وهمه چیزش روفداش کرد ؟ اخرسر اینه مزد دستش وصبوریش ؟..که ازکبودی بیش از حد صورتش حتی نتونم چشمهای قشنگش روببینم ...؟

-مامان جان اروم تر ..الان بیدار میشه ..

-نمیتونم امید ..به خدا نمیتونم ..دلم خونِ... ببینش ..

-اصلا بیا بریم بیرون ..قشنگ گریه هات روکن یکم که سبک شدی برگرد باشه ..؟ 

صدای هق هق مامان شیرین پشت دربسته شده گم شد ..پلک زدم واشکهای جمع شده پشت پلکم چکید ..

مقصر کی بود ..؟سپهر پول پرست ونامرد که دست رو ادم اشتباهی گذاشته بود ..؟ یا ارکیده ی گستاخ وبی عار ..که همه ی هست ونیستش رو قبل از ازدواج برباد داده بود ...؟شاید هم خونواده ام که بیش از حد بهم ازادی دادن تا به اینجا برسم ..؟

هرچی که بود حالا دیگه قصد رج زدن گذشته ها رو نداشتم ..اونقدر از این بازی سه ساله خسته بودم که فقط میخواستم چشم ببندم واستراحت کنم ..

روح وروان ارکیده بیشتر از حد سائیده شده بود حالافقط یه جرعه ارامش میخواست ..همون یه جرعه کافی بود تا به نبرد دیو سه سرزندگیش بره ..

 (دلم آرامـش می خـواهـد ...

 بـه انـدازه ی خوردن ِ یـک فنـجان چـای کـوتـاه بـاشد ...!!

 یـا

به اندازه ی قـدم زدن روی ِ سنـگفـرش ِ خیـس ِ پـیاده رو

طـولـانـی ..............!

 فـرقی نـمی کنـد

فـقط آن لـحظـه را می خـواهـم

آن لـحظـه کـه تـمام سلـول های بدنم

آرام مـی گـیرنــــد.)

***

با همون دست گچی بعد از دوروز از بیمارستان مرخص شدم ..دکتر میگفت استخون اسکافوئید مچ دستم شکسته واستخون ساعد دستم هم ترک خورده ..

 خوشبختانه احتیاج به عمل نداشتم ولی ..به جاش تا چند ماه باید دستم تو گچ میموند ..

-مامان برام چادر اوردی ..؟ 

نگاه مامان دوباره با کنجکاوی رو صورتم نشست ...هنوز متعجب بود که چه جوری اون ارکیده ی ولنگار به این ارکیده ی مقید تبدیل شده ..

-اره مادر بیا ..

-میشه سرم کنی ..؟

-اخه چه اجباریه با این وضع دستت ..؟؟

-سرم کن مامان ..بدون چادر نمیتونم بیرون برم ...

مثل تمام این مدت سرخم کرد ومظلومانه گفت .

-باشه ..هرجور دوست داری عزیزم ..

دلم برای دیدن بابا بی تاب بود ..

-مامان دلم برای بابا خیلی تنگ شده ...

-اون هم همین طورعزیزم ...از دیروزبا تلفن هاش مارو کلافه کرده ...

بعد ازمدتها یه لبخند رولبم میشینه ..

-مامان بابا چش شده بود ...؟

-قلبش عزیزم ..عمل قلب باز کرده ..دکتر گفته استرس بیش از حد ...براش خوب نیست ..به خاطر همین هم نخواستیم که بیاد بیمارستان ..میترسیدم با دیدنت حالش دوباره بد بشه ...

دلم میگیره ..ببین چه کردی با خونواده ات ارکیده ؟ همه اش به خاطر هوس بازی وحماقت تو ...اشک تو چشمهام جمع شد ..

-مامان من رو میبخشی ..؟

نگاه مامان هم تر میشه ودستهاش رو دورم حلقه میکنه 

-معلومه عزیزم ..کدوم مادریه که بچه اش رو نبخشه ..تو دخترمی ارکیده ..هرجور باشی بازهم پاره ی تنمی ..

-فکر میکردم دیگه دوستم نداری ..؟

چشمهای مامان بالاخره بارید ..مادران رقیق القلبند ..لطیفن درست مثل برگ گل ..با اندکی حس... حال وهواشون زود عوض میشه ...بارونی میشه ..طوفانی میشه ..بهاری میشه ..

(مرا به کعبه چه حاجت!

طواف می کنم "مادری" را که برای لمس دستانش هم 

 وضو باید گرفت ..)

-مگه میشه گل من ...به خدا زندگیمون بی تو زندگی نبود .. روزهای اول که رفتیم فکر کردم بابات همه چیز رو فروخته ولی نفروخته بود .امید داشت که دوباره برگردیم ..

-اشتباه کردم مامان ..بد اشتباهی کردم ..خدا منو به خاطر تمام این سختی هایی که کشیدید ببخشه ...

-چی میگید شما مادر ودختر ...بابا دل بکنین از هم ...دو روزه که عین چسب دوقولو چسبیدید به هم ..

با غصه گفتم ..

-سه سال پیش توبوده یه چندروزی رو با دل من راه بیا ...

از تو ائینه لبخند اشنایی بهم زد ...دم خونه که میرسیم چشمهام علنا میبارن ...خونه همون خونه است ..زمین واسمون هم همون هاست ..پس من چرا اینقدر پیر شدم ..؟

خدایا یعنی تو این چند سال اونها همین جا بودن ومن بازهم زجر کشیدم وبا بدی های سپهر ساختم ..

 حکمتش چی بوده خدا ؟؟؟که ذات سپهر رو بشناسم ..یا خودم ابدیده بشم ...؟؟

درودیوار اشنای خونه برام حکم درهای بهشت رو داشت ..مثل یه مسافر سفر کرده بودم که تازه معنی ارامش خونه رو میفهمیدم ...

درکه باز شد برای چند ثانیه مرد جلوی روم رو نشناختم ..موهای تک و توک جو گندمش حالا یه دست سفید شده بود ..قامت همیشه ایستاده اش کم از سَرو شکسته نداشت ...

چه بلایی سر خونواده ات اوردی ارکیده ..؟ اینه اون بابا فرزین همیشه افراشته ..؟

 با کمک عصای دردستش چند پله رو پائین اومد ..لبه ی چادر از دستم دررفت ..پرواز کردم به سمت اغوشش... حتی حاضر نبودم یه لحظه ی دیگه رو بی اغوش امن ش سر کنم ...

دستهاش که به دورم گره خورد تازه قلبم شروع به تپیدن کرد ..

-بابا جون الهی بمیرم چی به سرت اومده؟ ..الهی خدا مرگم رو برسونه شما رو با این وضع نبینم ..

-خدا نکنه بابا جان ..

-شرمنده ام به خدا شرمنده ام ...

اشک هام حتی نمیذاشت نفس بکشم ..همون جور که تو اغوشش بودم سر بلند کردم وبا دست روی چین های صورتش کشیدم ..بابا هم با سرانگشت سرم رو نوازش میکرد که با دیدن رنگ و رخم ...بلورهای شفاف اشک جاری شد ...

-چه بلایی سرت اومده ..؟چرا این جوری شدی ...؟

-چیزی نیست بابا جون من خوبم... شما رو که دارم خوب خوبم ...

بابا زمزمه کرد ...

-غم دوریت من ومادرت رو پیر کرد ..چه روزهایی بود ...

دستش رو تو دستم گرفتم وخواستم ببوسم که نذاشت ...

-غلط کردم بابا فرزین... به خدا تو تمام این چند سال روزی نبود که نگم عجب اشتباهی کردم ...

-بسه دیگه بابا جان دلم نمیاد اشکهاتوببینم ..به حد کافی تو این چند سال اذیت شدی ...

امید وسط حرفهامون پرید ..

-ای بابا بسه دیگه ...چقدر گریه میکنی ارکیده ..؟ حالا که همدیگه رو پیدا کردیم باید جشن بگیریم ..سور بدیم ...

بابا فرزین شقیقه ام رو نوازش کرد وبوسید ..

-آره بابا جان بیا بریم تو ..بیا دخترم ..

ساعتهای بعد از اون مثل خواب بود ورویا ...شیرین وملس ...اغوش بابا بوسه های روی موهام ..چشمهای اشکی مامان شیرین وگه گاه نگاه های پرحسرت بابافرزین ...

هرچی که بود برای ارکیده ی تشنه مثل یه لیوان شربت گوارا بود ...

ساعت نزدیک دوازده ی شب بود که بعد ازبوسیدن روی مامان وبابا به اطاقم رفتم ..با بازکردن در حسرت روزگار جوانی تو دلم زنده شد ..

وقتی میگم جوانی ..باور کن که حال یه زن سالخورده رو داشتم ..زندگی زناشویم از من یه پیرزن فرتوت ساخته بود ..

نشستم رو تخت ..درد دستم که به کل ازیاد برده بودم به مروز زیادتر میشد ..ولی اونقدر خوشحال بودم که اهمیتی نمیدادم ..

نمیدونم چقدرتو خاطرات گذشته غرق بودم که با تقه ای به در به خودم اومدم

-ارکیده خوابیدی ..؟

-نه امید جان بیا تو ..

با یه سینی دارو شربت اومد تو اطاق ..

-داروهات رو یادت رفت بخوری ..

-اره میدونم.. ولی دیدن شما از هر دارویی تاثیر گذارتره ..

نشست کنارم وبا حوصله همه رو به خوردم داد ..

-حالت بهتره ..

با لذت پلک زدم ...گونه ام روبه نرمی لمس کرد ...اونقدر حسرت تو چشمهاش زیاد بود که چشمهای من رو هم پراز غم کرد ..

-کاش زودتر میومدم ...

لب گزیدم وزمزمه وار گفتم 

-کاش هیچ وقت خام حرفهاش نمیشدم ...

با حسرت گفت ..

-کاش بیشتر دنبالت میگشتم ..

-کاش بیشتر مراقب بودم ..

یه قطره اشک از گوشه ی چشمش چکید ..

-کاش بیشتر مراقبت بودم ..

با سرانگشت اشکش رو گرفتم ..

-بسه داداش خودت رو اذیت نکن ..

با ناراحتی گفت 

-بهم زنگ زدو گفت فردا میام دنبال ارکیده ...

دستهام یخ کرد وسه تا انگشت بیرون مونده از گچ کبود شد ..همون جور نجوا گونه گفتم ..

-تا چند روز پیش مدام به خودم میگفتم باید بسوزم وبسازم ...وقتی پول ندارم ..پشتوانه ای هم ندارم ..پس چه جوری طلاق بگیرم ..کجا برم ...؟ به پشتوانه ی کی از سپهر حیوون جدا بشم ...؟

 ولی حالا با بودن شما ...با این دست شکسته وبا این قفسه ی سینه ی بی دل میخوام جدا بشم ...

-فکراتو کردی ..؟ 

با تعجب پرسیدم ..

 -تو نظر دیگه ای داری ...؟

دستش از گونه ام جدا شد و دست ازادم رو تو دست گرفت 

-روزی که فهمیدم هنوز زن اون بی شرفی وسپهر تا حالا به دروغ گفته که طلاقت داده ...میخواستم خودم با دستهام خفه اش کنم ...دو سال تموم دنبالت بودیم ...

بابا ومامان جلوی چشمهام اب میشدن وعذاب وجدان یه لحظه هم رهام نمیکرد ..اینکه من بابا رو مجبور کردم بریم ..اینکه من باعث شدم تا ازت دور بشیم ...

.اینکه اگه نمیرفتیم شاید خیلی زودتر میتونستیم پیدات کنیم ..اینکه معلوم نیست خواهر کوچولوم به چه سرنوشتی دچار شده و کجای این شهر داره تو کدوم خونه زندگی میکنه ...؟

دوسال دنبالت بودیم ارکیده ...اوایل با وجود اینکه چشم دیدن سپهر رو نداشتم رفتم به دیدنش ..ازش ادرست رو پرسیدم ولی بهم گفت که ازش طلاق گرفتی ..میدونی چه به روزمون اومد ...؟

 حالا بابا بدترشد ..همه اش میگفت ارکیده داره چی کار میکنه ..؟کجا زندگی میکنه ...؟ اونقدر بی تابی کردن که شروع کردم دنبالت گشتن ...

 اگهی دادم تو روزنامه ..چند سری پشت سر هم ..به دانشگاهت سر زدم که گفتن اصلا نمیری ...هرموسسه ای که میدیدم سر میزدم ...ولی هیچ جا نبودی ..حتی به عقلم هم نمیرسید که توشغل دیگه ای داشته باشی ...

راستی تو این چند سال چی کار کردی ..؟

نفس سنگینم رو بیرون فرستادم ...

 -سال اول سال دیدن واقعیت ها بود ..سپهر بدجوری ذاتش رو نشون داد داداش ...اونقدر بهم سخت گرفت که اخر سر تصمیم گرفتم خودم رو بکشم ...

انگشتهای امید با شدت انگشتهام رو مشت کرد ..

-رفتم وسط خیابون وسرم رو گرفتم بالا ..گفتم خدا خودت یه فرجی کن یا بکش یا یه جوری راه گشام شو ...همون شب بودکه با حاج رسولی اشنا شدم ..بهم کمک کرد پناهم داد امید ...دو سال تو کارخونه اش بهم کار داد ...جوونمردی کرد درحقم امید ...

امید پشت دستم رو بوسید وگفت ..

-هنوز هم که هنوزه وقتی فکر میکنم هربار که سراغت رو از سپهر خان صولتی میگرفتم میگفت نمیدونه تو کجایی ...میخوام گردنش رو بشکنم ...

پوزخندی رو لبم نشست ..غیر از این از سپهر نامرد توقع نداشتم ...

-از همون لحظه عهد کردم تا طلاقت رو از این مرد نگیرم راحت نشینم ...ولی نمیخوام تورو مجبور به کاری کنم ..هرچند که معلومه زندگی تو با سپهر به کجا کشیده ولی میخوام خودت با فراغ بال انتخاب کنی ..

دستش رو تو دستم محکم گرفتم ...

-داداش ..حکم مردی که خیانت کاره ..تهمت زنِ ...بی آبروست ودست بزن داره ...چیه ..؟

مردی که هربار وارد خونه ام شد عطر یه زن دیگه رو هم به حریمم آورد ..حکم مردی که نه تنها تهمت زد ...فحش داد ..جیگرم رو سوزوند.... بلکه آبروم رو پیش کس وناکس برد چیه ...؟

این مرد دیگه مرد من نیست ...مرد هرکسی باشه مرد من نیست .به اشتباه تو تقدیرم راهش دادم... تاوان این اشتباه رو هم با گوشت وخونم پس دادم 

بسمه دیگه داداش ..ظرفیتم خیلی وقته که تکمیله..الان فقط میخوام جدا بشم ..راحت نفس بکشم ..سه ساله که این ریه ها نفس نکشیده ...

بوسه ای روی دستم زد ..

-فردا خودم جوابش رو میدم ...

-نه داداش ..حالا که وضعیت عوض شده رفتار سپهر هم عوض میشه ..باید خودم باهاش حرف بزنم ...

-مطمئنی ارکیده ..؟من میترسم دوباره .....

-نترس امیدجان با وجود شماها اونقدر محکمم که نه سپهر ونه هیچ ملعون دیگه ای نمیتونه بهم اسیب برسونه ..شماها پشتم رو خالی نکنید اگه پاش بیفته جلوی دنیا هم وایمیستم ...

لبخند شکسته ای بهم زد وبی هوا دراغوشم گرفت ...صدای خش دارش دلم رو لرزوند ... 

-اگه بابارو مجبور نمیکردم... اگه تهدیدشون نمیکردم ...؟؟

با دست ازادم چنگ انداختم به پیرهنش...دل شکسته ام احتیاج به این همه مرهم داشت ...اشکم چکید سرشونه اش ...

-من چی کار کردم ارکیده ..؟ سه سال ازعمر خودم وشماها رو به سختی گذروندم اون هم به خاطر یه کینه وعصبانیت ..

نفسم روبا آه بیرون فرستادم ..

-تو همون کاری رو کردی که هرمرد با غیرتی میکرد ..

ازش فاصله گرفتم وصورت خیسش رو بالا گرفتم ..

-میدونی امید... تو این سه سال خیلی درسها گرفتم ..یاد گرفتم باید قوی بود ...یاد گرفتم این روزها ...این حس ها میاد ومیره ..یاد گرفتم که یه چیزهایی مشیت خداست ..نباید بپرسم چرا ..؟ نباید تردید کنم ..

حالا که سه سال گذشته با خودم فکر میکنم شاید باید میرفتید ..شاید باید از هم جدا میشدیم ..تا من آدم بشم ..تا شماها من رو ببخشید..

تا سپهر ذات واقعیش رو نشون بده ..تا قوی تر بشم ..شماها که رفتید سپهر هم رفت ..ولم کرد 

اشکاش رو با سرانگشت پاک کردم

- بعد دیدم فقط خودم موندم وخودم ..نه تو بودی ...نه بابا فرزین نه حتی مامان شیرین واز همه مهمتر نه حتی سپهر ...هیچ کس دورو ورم نبود ..

اونوقت بود که دیدم مهمتر از شماها ..بالاتر از شماها ..مهربون تر از شماها ...هنوز باهام هست ..هنوز هوام رو داره ..خدا زندگیم رو ساخت ..

قویم کرد امید ..ببین منو ..کتک خوردم ..له شدم ..زمین خوردم ..ولی هنوز ایستادم ..هنوز میخندم ..هنوز امید دارم ...

-چقدر حرفهات قشنگه ...

-خدامون هم قشنگه ..به خاطر اینه که حرفهام بوی خدا رو میده ..

(دستهایم به آرزوهایم نرسید،آنها بسیار دورند... اما درخت سبز صبرم می گوید: امیدی هست...دعایی هست...خدایی هست)

سرش رو انداخت پائین ودستهاش دوباره مشت شد ...من این امید رو نمیشناختم ..این همه عصبانیت وخشمش ..رو جز روزهای اخر ندیده بودم ..دستم رو رو دست مشت شده اش گذاشتم ..

-چیه امید جان ..؟

سر بلند کرد... فک منقبضش... صورت سرخش دلم رو سوزوند ..چه کردی با خونواده ات ارکید ..؟

-اگه فردا اون بی شرف اذیتت کنه یا حتی مجبورت کنه دوباره برگردی چی ..؟اگه تهدیدت کنه ..اگه قبول نکنه طلاقت رو بده چی ...؟

-آرومتر داداش ..خدا بزرگه ...یه حاج بابایی داشتم که عین بابا فرزین میپرستیدمش ..حامی تمام این دوسال بود ..خدا مثل یه فرشته برام نازلش کرد ...مرد با خداومهربونی بود ..از اونهایی که وقتی میبینیشون از محبتشون ..از دل پاکشون لبخند میزنی ...

اون میگفت همه ی غمهات رو ..دل نگرانی هات رو تنهایی به دوش نکش ..بسپر همه رو دست خدا ..بگو خدایا به امید تو ..بعد ببین خدا چه جوری برات دونه به دونه حلشون میکنه ..

نگران نباش امیدجان ..سپهر خیلی وقته که میخواد ازم جدابشه ..تمام این سختی ها واین دربه دری ها هم برای این بود که خسته بشم وحاضربه جدایی ..

ولی من چون جایی رو نداشتم ..چون حقوقم کم بود وخرج ومخارجم نمیرسید مجبور بودم سایه اش رو تحمل کنم ..فردا که سپهربیاد تکلیف همه چیز معلوم میشه ..

درضمن از وکیلت بخواه فردا بیاد که بریم سراغ کارهای شکایت ..میخوام دیه ی تک تک این کبودی ها واین اسیب ها رو از سپهر بگیرم ..

امید لبخند زیبایی زد ونفسش روبا اسایش بیرون فرستاد ..

-خدا روشکر میترسیدم که هنوزبخوای باهاش باشی ...

-سپهربرام مرده داداش ..دیگه از این فکرها نکن ...

نگاهی به ساعت انداخت ..

-دیروقتِ... به خواب که فردا جون داشتی باشی ..

از کنارم بلند شد ومجبورم کرد دراز بکشم ...

-کاری داشتی من اطاق کناریم .

پیشونیم رو بوسید ..

-شبت بخیر ارکیده جان ...

گونه اش رو بوسیدم وگفتم 

-ممنون داداش ...

لبخند شیرینش بهم ثابت کرد که ارکیده روبخشیده حداقل دیگه ازم دل چرکین نیست ..

 (به قیمت سپید شدن موهایم تمام شد

ولی آموختم که :

 ناله ام سکوت باشد

گریه ام لبخند

و تنها همدمم ،خـــــدا )

ساق پام رو انداختم رو پام وبالشت زیر دستم رو مرتب کردم ...درد دستم بعد ازسه روزبهترشده بود ولی هنوز گه گاهی ازدردش خوابم نمیبرد ...

نگاهم روبه سپهر دوختم قبل از اومدنش از مامان وبابا خواسته بودم که پاشون رو تو اطاق نذارن ..دوست نداشتم با دیدن سپهر بیشتر از این اعصابشون بهم بریزه .

مخصوصا که سپهر ادم بی چاک ودهنی بود ومعلوم نبود چی تو فکرش میگذره ..

امید با همون سگرمه های درهم با عصبانیت کنارم نشسته بود وخیره شده بود بهش ..ازش خواسته بودم تا جایی که میتونه ارامش خودش رو حفظ کنه... هرچند با نفرتی که امید از سپهر پیدا کرده بود این کارمحال بود ...

دستهام و روسینه حلقه کردم وپرسیدم ...

-خب ..امرتون ؟

سپهر تای ابروش رو بالا برد 

-نه خوبه ...خیلی خوبه ..خوشم اومد ...همچین که پشتت به خونواده ات گرم شد سرزبونتم برگشت ...

 با بی حوصلگی صورتم رو چرخوندم ..

-حرفت رو بزن سپهر ..دکتر برام استراحت نوشته نمیتونم بیشتر از این بشینم ..اگه حرفی نداری گورت رو گم کن وبعدا با وکیلم حرف بزن ...

سپهر فنجونی رو که تازه به دست گرفته بود کوبید رو رو میز وغرید ...

-واسه ی من ادا درنیار ...خوبه همین چند روز پیش ضرب شصتم رو امتحان کردی ...

دستهای امید که درکنارم نشسته بود مشت شد ...با عصبانیت نفسم رو بیرون دادم وسعی کردم جو رو اروم نگه دارم ...از امید بعد نبود که به تلافی تمام ازارهای سپهر ..بلایی به سرش بیاره ...مخصوصا که حالا دست ما جلوی سپهر پربود ونمیتونست کاری انجام بده ..

دوست نداشتم دوباره به خاطر کتک کاری روونه ی کلانتری بشه ...

-حرفت رو بزن سپهر وگرنه گم شو ...

-حرفم ..؟؟؟ من که با تو حرفی ندارم ..فقط اومدم تکلیف جدایی مون رو مشخص کنم ...این جور که معلومه جنابعالی دیگه بهانه ای نداری واگه خدا بخواد قراره ازت جدا بشم ...از دادگاه وقت میگیرم برای طلاق توافقی ..

پوزخندی زدم ...

-اره فکر خوبیه ولی قبل از اون یه کار کوچیک میمونه ...

براق شد به سمتم ...هرچیزی که سپهر رو از رسیدن به اهدافش باز نگه میداشت جری ترش میکرد ...

-واون چیز ..؟

-چند روز پیش به خاطر کتک کاری افتادی زندان ..حالا وکیل گرفتم وتا اخرین قرون دیه ی این کبودی ها ودست شکسته وسر زخمیم رو ازت میگیرم ...

چنان پوزخندی زد که انگار براش جوک گفتم ..

-چی ..؟ مثل اینکه تو یادت رفته دفعه ی قبل چه بلایی سرت اوردم ..؟

با خونسردی گفتم 

-نه یادم نرفته اما اینبار با امادگی کامل میام ..کافیه باز شاهد دروغی سرهم کنی که پدر تو واون شاهد دروغیت رو با هم دربیارم ...

-تو غلط میکنی زنیکه ی عوضی ...

تو عرض چند ثانیه بلند شد وبه سمتم خیز برداشت ..که به سرعت از جا بلند شدم .قبل از رسیدن بهم امید جلوش رو گرفت ...

-عوضی اشغال یه قدم دیگه به خواهر من نزدیک بشی قلم جفت پاهات رو خورد میکنم وازت به عنوان مزاحم شکایت میکنم ...

سپهر با نفرت صورتش رو جمع کرد واز کنار امید سرک کشید به سمتم ..

-خیل خب ارکیده خانم خیلی خب ...پس اینجوریاست ...نه ...؟پس بدو برو دنبال دیه ات ...ببینم چه جوری میخوای ازم بگیری ...؟

یه لبخند باز زدم ..برگ برنده دست من بود ...

-اگه دیه ام رو به هر طریقی ندیدی ..که خودت میدونی باید بدی ...من هم طلاق نمیگیرم ..واز اونجایی که شما خیلی دلت میخواد زودتر به وصال دینا خانومت برسی ...پس مجبوری درخواست طلاق بدی که دراون صورت سه چهارم اموالت به من میرسه ..

از من میشنوی بدون دردسر دیه رو بده وخودت رو خلاص کن ..واقعا درمقابل تمام اون کتک هایی که من خوردم رقمی نیست ..

سپهر دندون هاش رو روهم سائید وبا غیض غرید ...

-خیلی خب ارکیده خانم اینبار رو تو بردی ..دادگاه هرچقدر برید میدم ...سگ خور 

به محض دراومدن این حرف امید چنان مشت محکمی تو دهن سپهر کوبید که ناخواسته روم رو برگردوندم ..

-حرف دهنت رو بفهم اشغال 

سپهر همون جور که خون ازلبهاش میریخت غرید .

-پدرتون رو درمیارم ازت شکایت میکنم ..

امید شونه اش رو هل داد ..

-به درک برو هرغلطی که میخوای بکن ..دیگه هم این طرفها پیدات نشه که من میدونم وتو ...تا اطلاع ثانوی فقط حق داری با وکیل ارکیده حرف بزنی ...

سپهر بی توجه به حرفهای امید غرغر کنان از سالن بیرون رفت ودررو پشت سرش کوبید ...با رفتنش پاهام سست شد واوار شدم رو زمین ..

واقعا کی میتونستم از شر این ملعون ازاد بشم ...؟

-خوبی ارکیده ..؟

 سربلند کردم ...صورتم خیس از اشکهای اضطراب وترس بود ..

-گریه نکن ارکیده جان ..نترس من وبابا ومامان همراهتیم ..

-خدا میدونه که نمیترسم ..این دفعه حقم رو ازش میگیرم ..هرچند که چیز زیادی نیست ..ولی نمیذارم حقم رو پایمال کنه ..

-ارکیده ...

صدای مامان که تو گوشم پیچید ..دست سالمم رو به سمتش دراز کردم ...مامان اغوشش رو برام باز کرد ..

-نگران نباش عزیزم ..نمیذارم اذیتت کنه ...

-میدونم مامان ..اگه شماها باشید سپهر هیچ غلطی نمیتونه بکنه ..

امیر با کمک مامان بلندم کرد ...

- با قیاسی صحبت میکنم که همین الان باقی کارها رو انجام بدیم ..مثل اینکه زبون خوش ...حالی این بشر نمیشه ..

با همون صورت درب وداغون دنبال کارهای دادسرا وپزشکی قانوی رفتیم .بگذریم از اینکه هرسری با هرسوال وهر نگاهی چقدر زجر کشیدم ...چقدر شکستم ...چقدر خرد شدم دراین اشتباه بی جبران ..

درسته که اینبار برخلاف سری قبل دلم قرص بود که خونواده ام پشتمم ..که دیگه تنها نیستم وسپهر نمیتونه با اون افتضاحی که بار اورد از معرکه فرار کنه .

 ولی بازهم تو هرپیچ ..تو هر حرف ..هزاران هزار بار شکستم واز نو سرپا شدم ..

دکتر جزء به جزء زخمهام رو دید ...از فرق سر تا نوک پا ...همه چیز رو مو به مو با مدارک بیمارستان تطبیق داد واخر سر هم یه گزارش کامل نوشت ...

سپهر صولتی ..بهت قول میدم که تا اخرین قرون دیه ام رو ..تا اخرین ریال این پول کثیف رو ازت میگیرم ..این رو مطمئن باش ...

***

 -ارکیده جان بیداری ..؟

به حالت نیم خیز رو تخت نشستم وگفتم ...

-اره داداش بیا تو ...

-مزاحمت نیستم ...؟

-نه داداش ..چیزی شده ...؟

-اره میخواستم اگه میتونی اماده شی یه سر بیایی اطاقم ..میخوام با یه نفر اشنات کنم ..

-کی ؟

-یه دوست قدیمی ..الان تو اطاقمه ...

-ولی داداش با این ریخت وقیافه ی من ...

-مهم نیست اماده شو یه مطالبی هست که باید بشنوی ...

-اخه داداش ..من روم نمیشه ..تو که وضع وحال من رو میبینی ...اصلا چه واجبه ...؟بذارش برای یه روز دیگه 

-به حرفم گوش بده ارکیده ..من ودوستم تو اطاقم منتظرتیم ...

بعد از گفتن این حرف دروبازکرد وبیرون رفت ...گیج وگنگ به دربسته شده ی اطاق خیره موندم ...منظورش رو نمیفهمیدم ..چرا باید من رو با دوستش اشنا کنه؟ ...اصلا تو فکر امید چی میگذشت ..؟

 نفسم رو با کلافگی بیرون دادم وازجا بلند شدم ..

لباسی رو که مامان برام اماده کرده بود تنم کردم وبه سختی چادر گلدار سفیدم رو به سرکردم ..

یه نگاه تو ائینه به ظاهرم انداختم ...چشم چپم هنوز کوچیکتر از حد معمول بازمیشد وتمام کبودی های صورتم بالا وپائین چشمم ریخته بود ..

گوشه ی لبم هنوز جوش نخورده وبه شکل خط اریبی تا پائین لبم امتداد داشت ...پانسمان زخم دورسرم هم دیگه بدتر از همه بود ...تو یک کلام افتضاح بودم ...

بازهم دلم ترک خورد ..سپهر بی انصاف رحم نداشت ...

یه وقتهایی فکر میکنم تو تمام این مدت با یه حیوون زندگی کردم ..حتی به نظرم اون حیوون هم شرف داشت به این سپهر بیشرف ...

 چشم کبودم خیس از اب شد ...

هنوز بعد از چند روزبه قدری کبود ومتورم بود که حتی دلم نمیومد تو صورت مامان شیرین وبابا فرزین خیره بشم ..

وقتی چشمهای مهربونشون با دیدن کبودی هام پراب میشد.. وقتی مامان شیرین طاقت موندن کنارم رو نداشت ..

 وقتی امید با سرانگشتهای گرمش دلسوزانه دستهای لرزونم رو نوازش میکرد ..تازه میفهمیدم که چقدر حالم خرابه ...چقدر ویروون وداغونم ..

سعی کردم چادر رو پائین تر بکشم تا حداقل کبودی های صورتم زیاد معلوم نشه ...کاش امید این همه اصرار نمیکرد ...

با همون دردِ دستم لبه ی چادررو به دندون گرفتم واز اطاق بیرون رفتم ...دم در اطاق امید یه تقه به درزدم که دربازشد ..

سر به زیر وارد اطاق امید شدم ..روم نمیشد تو صورت دوست امید نگاه کنم ...چادرم رو بازهم پائین تر کشیدم ولبه اش رو تا روی لبهام بالا اوردم ...

جورابهای طوسی مرد رو کنار تخت امید دیدم که به احترامم سرپا شد ..اروم سلام کردم ..

صدای سلام مرد باعث شد بی هوا سربلند کنم ...من این صدا رو خوب میشناختم ..این تن ..واین بمی صدا رو ..

نگاهم پراز تعجب بود ...باورم نمیشد ..

-شُ ...شما ...؟؟؟

امید دروبست ومابینمون قرار گرفت ..

-معرفی میکنم ارکیده جان...طاها حسامی دوست قدیمی من ...

پلک زدم ..باورم نمیشد ..حسامی؟ ...مرد خیره در سرویس؟ ..مرد همیشه اروم وملایم کارخونه ...؟؟؟

نگاهم با تعجب بهش خیره بود ولی حسامی سربه زیر وایساده بود وحرفی نمیزد ..برگشتم سمت امید 

-یعنی شماها با هم دوستید ...؟

اینقدر برام عجیب بود که حس میکردم سرگیجه گرفتم ..امید که دید حالم خوش نیست به ارومی کمکم کرد روی تک مبل اطاقش بشینم ...

-امید ...جوابم رو بده ...

اینبار حسامی با همون سربه زیری جواب داد

-من وامید نزدیک به چهار ساله که با هم دوستیم ...

انگشتهای دست گچ گرفتم رو مشت کردم ...

-ولی پس چطور ..من شما رو نمیشناختم ...؟؟

امید قد راست کرد ...

-بشین طاها جان ...من فکر کنم شما دو نفر حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشید ...

اونقدر سردرگم بودم که حتی رفتن امید هم باعث نشد نگاهم رو ازحسامی سربه زیر بگیرم ...واقعا عجیب بود ..این همه سال مدام بهم خیره شده بود ولی حالا که باید سربلند میکرد وتو نگاهم خیره میشد وباهام حرف میزد سربه زیر تر از همیشه نشسته بود ...

درپشت سر امید بسته شد که به حرف اومدم ...

 -اقای حسامی حرف بزنید ...چه جوری شما دوست امید هستید ..ولی من نمیشناسمتون ..؟

-به خاطر اینکه شما هیچ وقت من رو ندیدید ..چهار سال پیش ..من وامید بواسطه ی دوستهای مشترکمون با هم دوست شدیم ..علایق یکسانی داشتیم وزود با هم بُرخوردیم ...

امید جوون خوبی بود وبه خاطررفتارش خیلی زودتر از اونکه فکرش رو کنم با هم عیاق شدیم ..هرچند این دوستی بیشتر تو محیط خارج از خونه بود ...

من اصولا زیاد با روابط خوانوادگی موافق نبودم وامید هم به نظرم احترام میذاشت ..من اطلاعات زیادی از امید نداشتم فقط درهمین حد میدونستم که جز خودش یه خواهر کوچیکتر هم داره ...

تا این که چند ماه بعد کم کم اخلاق امید عوض شد ..پرخاش جو شده بود ..عصبی بود وبا همه کنتاک میکرد ...باهاش مدارا میکردیم ولی بازهم افاقه ای نکرد ..

تا اینکه یه روز برای دیدنش تا دم خونتون اومدم همون روز اولین باری بود که شما رو دیدم ...)

سرش رو بلند کرد که اینبار ناخواسته من سرم رو پائین اوردم ...

-هرچند که شما اصلا من رو ندیدید ..تو اون روزها من هرکاری که از دستم برمیومد برای امید انجام دادم ولی امید هرروز بدتر از قبل میشد ..افسرده شده بود وبا هرحرفی جبهه میگیرفت ..تا اینکه یه روز اومد وگفت ...داره از ایران میره ...

حتی ازمون خداحافظی هم نکرد ..امید رفت وماها هم برگشتیم سرزندگیمون ...

با بهت وتو همون حالت سر به زیری پرسیدم ...

-یعنی از همون روزی که من پا به کارخونه گذاشتم شما من رو میشناختید ...؟؟

-راستش رو بخواید... بله ..

حس کردم صداش دستپاچه شد ...

-خب از همون لحظه ای که شما رو دیدم دقیقا شما رو به خاطر اوردم ..هرچند که خیلی تغیر کرده بودید ...

ساعد دستم تیر کشید ...

-پس چرا ..چرا تو این چند سال نگفتید ..؟

-من فکر کردم امید رفته ..یه جورهایی هم ازدستش دلخور بودم ..چون امید بعد از رفتنش با هیچ کدوممون تماس نگرفت .نه ازمون خداحافظی کرده بود نه یه زنگ زده بود ..از دستش شاکی بودیم ..

 فکر میکردم شاید واقعا علاقه ای به ادامه ی دوستیمون نداره ..

درضمن شما ازدواج کرده بودید وبا آوازه ای که از شوهرتون شنیده بودم ترجیح میدادم زیاد نزدیکتون نشم ... این موضوع ادامه داشت تا یک روز قبل ازاینکه شما از کارتون استعفاء بدید 

روز قلبش من یکی از دوستهای مشترکم با امید رو دیدم ..حرفمون بعد از مدتها گل انداخت واخرسر هم صحبت به امید کشید ..درکمال تعجب من اون دوستم گفت که امید دو ساله برگشته ودربه در دنبال تک خواهرشه ..

اولش باورم نشد ...اخه چه جوری ممکنه دو سال تمام من شما روببینم ولی امید نتونه پیداتون کنه ؟..کدوم برادریه که تا این حد ازخواهرش بی خبرباشه ...؟

ولی وقتی شبونه به سراغ امید رفتم گفت که دوساله دنبال شماست وهیچ خبری ازتون نداره ...راجع به همسرتون ازش پرسیدم اینجوری به امید گفته بود که شما طلاق گرفتید وهیچ خبری ازتون نداره ..

لب زخمیم رو بی اراده به دندون گرفتم ..

خدا لعنتت کنه سپهر که ابروی من رو پیش هر کسو ناکسی بردی ..

-من هرچیزی رو که میدونستم برای امید تعریف کردم ..از شرایطتون تو کارخونه تا حتی همسرتون ...قرار شد روز بعد امید به سراغتون بیاد که شما از کار استعفاء دادید وباقی قضایا ...

نفسش رو به سنگینی بیرون فرستاد وسکوت کرد .

با بغض گفتم ..

-پس من پیدا کردن دوباره ی خونواده ام رو مدیون شما هستم ...؟

حسامی با ناراحتی بهم خیره شد ...سرم رو پائین تر اوردم جوری که چونه ام به سینه ام چسبید ..

-نگید خانم نجفی ..من رو شرمنده تر از قبل نکنید ...اگه تو این دو سال غرور احمقانه ام رو کنار میذاشتم وسراغی ازامید میگرفتم شاید هیچ وقت این همه از خونواده اتون دور نمیموندید ...

(ببین چه به سرم اوردی سپهر؟ ..که قصه ی غصه های من گوش عالم وآدم رو پرکرده ...چه سرنوشت پرطمطراقی داشتی ارکیده ...)

-خانم نجفی ؟؟

سعی کردم کاسه ی پرشده ی چشمهام رو خشک کنم ..الان وقت مویه کردن برای اشتباهات گذشته نبود 

-بله ...

-دیگه برنمیگردید کارخونه ...؟

چونه ام لرزید ..دلم هوای محبت های بی ریای حاج بابا وساجده خانم رو کرد ...هوای دوستی بی قل وغش فاطمه ...هوای قطعه های رنگی ودنیای رنگارنگم ..

 -نه برنمیگردم ...

-چرا ؟ شما که کارتون خوب بود ..این جور که اقای سیاحی میگفت کار شما از همه بهتر بوده وتو این مدت کارها لنگ مونده

-نمیتونم اقای حسامی ...

-اخه دلیلش چیه..؟

چرا این همه اصرار ...؟ این همه خواهش ...؟ چرا این همه تمنا تو صداش بود ...؟

-چون به اقای رسولی قول دادم ..

صدای ناراحتش غصه ام رو بیشتر کرد ..

-امیر حافظ !!؟؟

فقط سرتکون دادم ..هنوز دلش رو نداشتم تا با این وضع وحال کبود صورتم.... تو صورتش نگاه کنم ...

-بودن من تو اون کارخونه کم کم تو رابطه اشون تاثیر گذاشته بود ..من حاج رسولی رو مثل پدرم دوست داشتم وخب اقای رسولی طاقت این محبت رو نداشت ..

نفسش رو مثل آه بیرون فرستاد ..

-به هرحال جاتون خیلی خالیه ..

چنان این جمله روبا ناراحتی گفت که دلم گرفت ...دلم خواست ...دلم هوای همون روزهای ساکت کارخونه رو کرد ...

دیگه حرفی نداشتیم ..حسامی از جا بلندشد ...

-با اجازه اتون من دیگه رفع زحمت میکنم ..

به ارومی از جا بلند شم که گوشه ی چادرزیر پام گیر کرد وکشیده شد ..چادر از دستم دررفت وصورت کبودم مشخص شد ..

سعی کردم چادرم رو مرتب کنم ولی سنگینی نگاه حسامی باعث شد بی اراده سربلند کنم ...

حسامی با چشمهای متعجب بهم خیره شده بود ...زیر لب زمزمه کرد ..

-یا خدا چه بلایی سرتون اومده ..؟

 با اون دست شکسته هیچ جوری نمیتونستم صورتم رو بپوشونم ..پس ترجیح دادم به جای پوشوندن صورتم ..قوی باشم وفکری برای جواب دادن به حسامی کنم ..

-خانم نجفی کی این بلارو سرتون اورده ...؟ 

نمیدونم چرا لحن نگران صداش بغض تو گلوم رو بیشتر کرد 

نفس عمیقی کشیدم ..بازهم یه نفس دیگه ..ولی ...چونه ی لرزونم کار دستم داد ...

قطره ی اول اشک که چیکد ..حسامی قدمی جلو گذاشت ...دیگه سربه زیر نبود ..بلکه با نگرانی منتظر جواب سوالش بود ...

-چی شده ارکیده خانم ...؟

اونقدر کنترل کردن این بغض نفس گیر برام سخت بود که حتی به فکرم نرسید که حسامی برای اولین بار اسمم رو صدا کرده ...

-کتکتون زده ..؟

کاملا مشخص بود که منظورش کیه ..؟ مردم ...مرد نامردم ...یه قطره اشک دیگه ...یه قدم جلو گذاشتن دیگه از حسامی ..حالا فاصله ای نداشتیم ..صدای حسامی پردرد شد ...

-چطور تونسته ..؟

با دست ازادم فقط لبه ی چادرم رو رو صورتم کشیدم ...

حسامی پردردتر از قبل زمزمه کرد ...

-متاسفم ..من رو به خاطر اهمال کاریم ببخشید ...اگه زودتر امید رو پیدا میکردید ...

با صدایی اروم که از تاثیر گریه خشدار شده بود نالیدم ..

-مهم نیست اقای حسامی ..بیشتر از این شرمنده ام نکنید ..

دستهای حسامی جلوی چشمهام مشت شد ...

-متاسفم ..فقط بدونید از ته دل متاسفم ..

تو عرض چند ثانیه حسامی رفت وچادر از سرم رها شد ...پاهام نای نگه داشتن این حجم از غصه رو نداشت ..

درباز شد وامید اومد تو ..سعی کردم اشکام رو پاک کنم ولی تلاش احمقانه ای بود ...امید زودتر از عکس العمل من اشکهام رو دید ..

-ارکیده چی شده ..؟

زانو زد ودستهام رو گرفت .

سربلند کردم 

-طاها حرفی زد ...؟

سرم رو به معنی نه بالا بردم ..

-خبری شده ..؟

بازهم همون جواب رو دادم ...

-پس چته ؟

دست ازادم رو انداختم دورگردنش ..ولبهام رو رو شونه اش گذاشتم ...

-دلم ازاشتباهی که کردم گرفته ...هربلای که سرم میاد ..هرتحقیر وهر بی ابرویی ...به خاطر همون انتخاب اشتباه بود ...

چقدر بهم گفتید وگوش ندادم ...بابا فرزین خودش رو کشت تا جلوی این علاقه ی احمقانه رو بگیره ولی من بازهم با سر ته چاه رفتم ...حالا چه جوری این اشتباه رو از زندگیم پاک کنم ...چه جوری زندگی با سپهر رو از زندگیم حذف کنم ...؟

-اروم باش عزیزم ..خودت گفتی خدا بزرگه ..

-اره بزرگه ولی دل من کوچیکه ..امروز پیش اقای حسامی اب شدم از غصه ..دوست نداشتم دردم رو ببینه ..

 -تقصیر من بود ببخشید ...

-نه اتفاقا خوب شد ..حالا میفهمم چرا یه وقتهایی هوام رو داشت چون خواهر تو بودم ..چقدر فکرهای اشتباه راجع بهش داشتم ...گناهش رو بی خودی شستم ..داداش ...

-عیب نداره طاها مرد خوبیه ..هیچی تو دلش نیست ...باروت نمیشه این چندروزه چقدر خودش رو ملامت کرد که چرا زودتر به دیدنم نیومده ..

 حالا دیگه همه چی درست شده اشکاتو پاک کن ابجی کوچیکه این چند روزه از وقتی که اومدی یه سره داره ابغوره میگیری ...

(خـــدایــا...!

 لــیــسـت آدم هایت اشـتــبـآهی شـده...

 اسـم مـن ایـوب نیسـت؟؟؟)

تاروز دادگاه حاضر نشدم از خونه بیرون برم اونقدر از زندگی گذشته ام خسته بودم که ترجیح میدادم تو حوضچه ی آرامش خونه ی پدری تنی به اب بزنم ..

قرار بود تمام کارها رو وکیل دنبال کنه ودیگه احتیاجی به من واعصاب خرابم نبود که اون پله های منفور دادگاه خونواده رو رج بزنم وغم ها رو از سر دوره کنم .....

روز دادگاه تو میون سکوت خونواده ام ولحظه های پای سجاده ی من رسید ...روزی که میتونستم بعد از سه سال کوچکترین حقم رو از مردَم بگیرم ...

با وجود اینکه دلم میخواست تو دادگاه باشم ولی به خاطر نگاه نگران امید نرفتم ..

ترجیح دادم به جای تلف کردن وقتم تو دادگاه وانبار کردن کینه های بیشتر تو دلم ..پای سجاده ی هدیه ی ساجده خانم بشینم ومثل اون روزهایی که تمام سنگ صبورهام درودیوار دخمه ام بود اسامی خدارو دونه به دونه اسم ببرم وبخشایش بخوام ..

ازش مدد بخوام تا این دل پراز نفرت رو اروم کنه ..ترجیح میدادم به جای دامن زدن به اون همه غم ودرد به زندگی جدیدم فکر کنم ...

به درسم تو رشته ی الکترونیک که به خواسته ی حاج رسولی و با توجه به علاقه ام شروع کرده بودم ...ادامه بدم 

وکابوس های زندگی زناشوییم رو تو همون چهار دیواری نفرت انگیز جا بذارم ...

امید که برگشت لبهاش پر از گل خنده بود ..نگفته میدونستم با دست پر برگشته ..ولی به جای لبخند روی لبم زهر خندی نشست ..

گرفتن این حق ناچیز ذره ای درمقابل اون همه حسرت ..اون همه خواری واون همه تحقیر ارزش نداشت ..

-اخر سر محکومش کردن ارکیده ..اقای قیاسی کارش حرف نداشت ..چنان دلیل ومدرک رو کرد که دهن سپهر باز مونده بود ..تازه پرونده ئ قبلیت رو هم بازکرده بود ..

هرچند به دردمون نخورد ولی نظر قاضی رو خیلی تغیر داد ..قاضی گفت بیست میلون تومن به خاطر ضربه به سر ..شکستن دست ومچ ..کبودی چشم وصورت باید بده ..

قیافه اش دیدنی بود ارکیده ... تازه فقط این نبود... به یه سال حبس هم محکوم شد ولی از شانس گندمون بی شرف قرار گذاشت جزای نقدیش رو بده ..باورت میشه ارکیده ..؟ بیست میلیون 

نگاهم رو صورت بابا ومامان چرخید ..اونها خوب میدونستن که این پولها دیگه دردی ازم دوا نمیکنه ...

نگاهم به گوشه ی اطاق گیر کرد ...تو اون لحظه حال سپهر رو به خوبی میتونستم تجسم کنم ...سپهر پول پرست وپول دوست ...احتمالا تا حالا رو به قبله شده بود .

بیست میلیون درمقابل تمام شکنجه های روحی وجسمی من که هیچ شاهدی جز خدا نداشتم پول زیادی نبود ..ولی برای سپهر که پول به جونش بسته بود بیش از حد بود ...

-خوشحال نیستی ارکیده ..؟حقت رو گرفتم ..

عصب های بینیم تیر کشید وچونه ام لرزید ..

-نه داداش ..چند ساله که دارم کتک میخورم ..چند ساله که خیانت مردَم رو میبینم ودم نمیزنم ..چند ساله که دارم تحقیر میشم ..بی آبرو میشم ..

حالا این بیست میلیون کجای زخم های اون دردها رو پر میکنه ..؟ کجای اون بار خفتی رو که تا عمر دارم رو پیشونیمه ..سبک میکنه ..؟

دستهای مامان شیرین به ارومی دورم حلقه شد ..سرم رو گذاشتم رو شونه اش وبغضم رو رها کردم ...

-فقط میخوام ازش جدا بشم ..توروخدا تمومش کن امید ..اون بیست تومن رو هم یه سره بده کهریزک ..نمیخوام حتی یه ریال از پول اون بی شرف به دستم برسه ...

بابا فرزین با درد اسمم رو برد ..

-ارکیده جان بابا ..همه چی درست میشه ..

-اره بابا درست میشه ولی نه به این زودی ..فعلا اونقدر پرم ..که باید چند وقتی فقط چشم رو هم بزارم .تازندگیم به روال عادی برگرده ..

-الهی بگردم برای دل خونِ ت مادر ...

رو دست مامان بوسه زدم ورو کردم به امید ..

-امید جان تا حالا منت گذاشتی واین همه کار برام انجام دادی ..این خواسته ی اخرم رو هم گوش بده ..

یه کاری کن تو همین هفته با طلاق توافقی از هم جدا شیم ..دیگه حتی دوست ندارم یک روزه دیگه اسم اون نامرد تو شناسنامه ام باشه ..

لبهای بسته ی امید بهم خورد .. 

-نگران نباش همه چیز رو بسپر دست من ...

با کوله بار سنگین دلم از جا بلند شدم... هو.س بوی تربت سجاده ی ساجده خانم رو کردم ..الان تنها وتنها باید دست به دامن خدا میشدم تا این دل نا بسامون رو سامون بده ..

***

ظرف چهار روز جدا شدم ....باورت میشه ؟...همه اش چهار روز ..یعنی چهار روز بعد ...تو یه روز ملس پائیزی... پرونده ی زندگی سراسر لجن من وسپهر بسته شد ...

با پیگیری های مداوم امید ووکالت من... اقای قیاسی همه ی کارها رو به تنهایی انجام داد ..حتی برای خوندن صیغه ی طلاق هم نرفتم ...

تنها کاری که تو این مدت انجام دادم یه ازمایش خون برای تشخیص بارداری بود ...تو این چهار روز نه سپهر رو دیدم نه حرفی باهاش زدم ...

ظرف چهار روز همه چی ...همه چی تموم شد ...اونقدر راحت ..اونقدر سبک ..که انگار هیچ وقت تو زندگیم نبوده ...انگار نه انگار سه سال به جونم حرص ریخت ...سه سال بهم توهین کرد ..سه سال با بدترین حرکات خردم کرد ..تا اخر سر جدا شدیم ...

انگار نه خانی اومد ..نه خانی رفت ..فقط ارکیده شکست وشکست ..

وقتی که امید شناسنامه ام روبا یه مهر طلاق به دستم داد ..بدترین حس های دنیا رو داشتم ..

درسته که چشم دیدن سپهر رو نداشتم ..ولی این مهر طلاق بارها وبارها به یادم میاورد که با بچه بازی ..با دل دادن به خواسته های نابه جام به اینجا رسیدم ...

به این نقطه ی صفر مطلق ..به اینجایی که مثل یه زن شکست خورده با یه مهر طلاق وانگ مطلقه تو پیشمونیم خونه نشین شدم ...

امید ومامان وبابا دل نگرون منتظر عکس العملم بودن ...یه لبخند تلخ بهشون زدم ...تا بدونن ارکیده هنوز زنده است ...هنوز پابرجاست ..برگشتم به سمت امید ...

-امید جان من رو میبری شاه عبدالعظیم ...

نگاهش برق زد از اشک ...

-باشه خواهری تا تو اماده بشی من هم حاضرشدم ...

 برگشتم واز پله ها بالا رفتم ..امروز به اندازه ی دنیا دلم پر بود ..دیگه حتی سجاده ی ساجده خانم هم ارومم نمیکرد

**

دراطاق رو که باز کردم .با دیدن سجاده ام دلم تنگ ساجده خانم شد ...کاش به امیرحافظ قول نمیدادم ..کاش میتونستم به دیدنشون برم ..وبعد از دو سال محبت ...بهشون مژده بدم که بالاخره خونواده ام رو پیدا کردم ..

بهشون بگم که اخر سر سایه ی مردم از سرم کم شد ...کاش امیرحافظ اونقدر ازم متنفر نبود که مجبور شم قول بدم ..

حیف ...واقعا حیف از اون پدرومادر ...هرچندبیشتر از این هم نمیتونستم از امیرحافظ توقع داشته باشم ..

حرفهایی که مرد گذشته ام ..نزدیکترین کسم ..راجع بهم گفته بود کافی بود تا ذهنیت هر انسانی رو عوض کنه ..

این جور وقت ها واقعا خداروشکر میکردم چون اگه حاج رسولی وساجده خانم ..هم مثل باقی ادمها بودن شاید رفتارشون دست کمی از امیرحافظ نداشت ...

روزها تو دل مردگی من وآه های سینه سوز مامان شیرین ونگاه های پرحسرت بابا فرزین وامید میگذشت تا اینکه ...

خوب یادمه ..اون روز سرد نیمه پائیزی روکه دلم از زور غصه وغم درحال پینه بستن بود خوب یادمه که زنگ درخونه به صدا دراومد... 

حتی از جام حرکت هم نکردم ...مثل تمام این مدت نگاهم به اسمون صاف تو قاب تک پنجره ی اطاقم بود ..ولبهام مشغول ذکر صلوات ..

تو این روزهای جهنمی سکوت... همین دعا ها ونیایش ها میتونست کمی دلم رو اروم کنه وباعث میشد زیر بار این شکست مفتضحانه تاب بیارم ..

-ارکیده جان ..؟؟

-جانم مامان ..

درباز شد ..

-بیا مهمون داری ...

-مهمون ..؟ کی هست ..؟

-نمیدونم مادر یه اقای مسنیه ..گفت از اشناهاته ...

-باشه مامان الان میام ..

اونقدر بی حس وحال بودم که حتی کنجکاو نشدم که اون مرد کیه ..بلند شدم ویه بلیز دامن مرتب تنم کردم وبه عادت دو ساله چادر سفیدم رو که برخلاف چادر قبلی نو وتازه بود به سرکردم ..

گوشه ی چادر و رو دست گچ گرفته ام انداختم وباز هم نفسم رو با بی حوصلگی بیرون فرستادم ..

خدا بگم چیکارت کنه سپهر ...یه ماه که دستم تو گچه ..معلوم نیست تا کی هم باید تو گچ بمونه ...

از اطاق بیرون اومدم ..خداروشکر که زخم ها وکبودی های بدنم تا حد زیادی خوب شده بود وچیزی از اون شب طوفانی تو ظاهرم معلوم نبود ..

هرچند که هنوز بعضی از شب ها با کابوس لگدها وتجاوز های بی رحمانه ی سپهر از خواب میپریدم وتو ظلمات شب ..بازهم به مهر وسجاده ام متوسل میشدم ..تا شاید برای لحظاتی این دل بی سامون اروم بگیره ...

همینکه وارد پذیرایی شدم از دیدن مرد روبه روم لبهام به هم دوخته شد ..چشمهام به اشک نشست ونفس سنگینم سبک شد ..خدایا چقدر زود حاجت روام کردی ...

قدم جلو گذاشتم واز ته دل لبخند زدم ..

-سلام حاج بابا 

ناخواسته بود این لقب ..حرف دلم بود که به سر زبونم جاری شد ...ولی مگه حاج بابام نبود ...؟

حاج بابا که به احترامم سر پا شده بود لبخند مهربونی زد ..

-سلام بابا جان ..حالت چطوره ..؟بهتری ؟

لبخندی که روی لبهام نشسته بود بازتر شد ..اونقدر مهر این مرد مومن تو دلم زیاد بود که یه وقتهایی دوست داشتم مثل بابا فرزین دستهام رو دور گردنش حلقه کنم وتو اغوش امنش پناه بگیرم ...گفته بودم که بهت حاج بابا جزو ادمهایی بود که 

یادش روشنم میدارد ...

-خوبم حاج رسولی شما رو که دیدم عالیم ...بفرمائید توروخدا ...خیلی خوش اومدید ..

نشستم رو مبل کناری وباذوق پرسیدم ..

-چقدر خوب کردید که اومدید ..پس ساجده خانم کجان؟ فاطمه ...حالشون خوبه ..؟

-الحمدالله ..حاج خانم خیلی دلش برات تنگ شده بود ...

حسرت دیدن ساجده خانم وفاطمه رو کنارزدم 

-دل به دل راه داره حاج رسولی ...به خدا روزی نیست که تو این خونه ذکر وخیر خونواده ی شما نباشه ...همه ی خونواده ام دعاتون میکنن ...اگه به پسرتون قول نداده بودم حتما با خونواده ام برای تشکر مزاحمتون میشدیم ..

-این حرفها چیه ..دخترم ..

مامان با سینی چایی تو اومد که با شوق گفتم ..

-مامان ایشون همون حاج اقایی هستن که تو این دوسال گذشته کلی بهم کمک کردن ...

مامان که درحال گذاشتن سینی چایی روی میز بود قد راست کرد ...

-وای شما حاج بابا هستید ..؟؟

من وحاج رسولی خندمون گرفت ..اخه من ناخواسته همیشه حاج بابا صداش میکردم ...مامان جلو اومد از ته دل گفت ..

-نمیدونم چه جوری باید ازتون تشکر کنم به خدا ما پدر ومادر بی مروتی نیستیم ارکیده رو گم کردیم ...شوهر نامردش بهمون گفت ارکیده طلاق گرفته وخبری ازش نداره درصورتی که ...

آه سنگینی کشید وادامه داد ..

-خدا ازش نگذره ..با دخترم بد تاکرد ..الان یه ماه که دست دخترم تو گچه ..جدای اینکه هنوز افسرده است ولبخند به لبش نمیاد ..خدا خیرتون بده حاج اقا ...خدا از اقایی کمتون نکنه ...

-شما لطف داریدخانم ..

-اصلا نمیدونم چه جوری باید محبت هاتون رو جبران کنیم ..ارکیده همیشه از کارهای شما وساجده خانم تعریف میکنه ..

-ارکیده خانم هم مثل دخترم ...هرکاری کردم برای دخترم بوده ...

تو حرفهاشون پریدم ..

-راستی حاج رسولی چه جوری ادرس خونمون رو پیدا کردید ..

ابروهای حاج رسولی درهم گره خورد ..ودستی به محاسنش کشید ...مامان که جَو رو جور دیگه ای دید عذرخواهی کرد واز پذیرایی بیرون رفت تا من وحاج رسولی راحت باشیم ...

-حاج رسولی چی شده ..؟ 

-راستش بابا جان دوسه روز بعد از اینکه از کارخونه رفتی حاج خانم طاقت نیاورد واومد سراغت ولی صاحبخونه ات گفت ...

یه مکث کرد ونفسش رو بیرون فرستاد ..انگار ادای کلمات براش مشکل بود ...

-گفت که با شوهرت دعوات شده وکارت به بیمارستان کشیده ..نمیدونی با شنیدن این خبر به چه حالی افتادیم ..چند روز پیش متوجه شدم که حسامی ادرس خونه ات رو داره ..گویا از دوستهای قدیمی برادرت بوده ...

سرتکون دادم ..

-بله ولی من تا همین یه ماه پیش ایشون رو نمیشناختم ...

-مجبور شدم تا برای دیدنت از ایشون کمک بگیرم ..

-خیلی خوب کردید حاج رسولی ازخدام بود یه بار دیگه شما رو ببینم ..دلم میخواست یه جوری محبتت هاتون رو جبران کنم ...

دوست نداشتم فکر کنید دختر بی معرفت وبی عاطفه ایم ..که وقتی بهتون نیاز داشتم کنارتون بودم وحالا که خونواده ام رو پیدا کردم شماها رو فراموش کردم ..

-واقعا میخوای جبران کنی ...؟

بند دلم پاره شد ...این سوال اونقدرسخت بود که نگرانم کرد ..نکنه اتفاقی برای کسی افتاده؟ ...چی شده که حاج رسولی همیشه استوار همچین حرفی میزنه ..؟

با روی گشاده گفتم ...

-معلومه که میخوام... از ته دلم میخوام تا حتی شده یه گوشه ی کوچیک از محبت هاتون رو جبران کنم ..شما اونقدر به من لطف کردید که تا قیام قیامت هم مدیون محبت هاتونم ...

-این حرف رو نزن دخترم ..تو هم مثل فاطمه ی من ..

-تن وبدن فاطمه اتون سالم باشه ..من درخدمتتونم حاج رسولی ...

-مطمئنی که نه نمیاری ..؟

لبخند روی لبم که احمقانه سعی داشتم حفظش کنم کم کم محو شد ..

-دل نگرونم کردید حاج رسولی چی شده؟ ..شما حتی اگه جون من رو هم بخواید دریغ نمیکنم ..تمام زندگی من مال شماست ...

-نه جونت رو میخوام نه زندگیت رو ..فقط یه خواهش ازت داشتم ..

با استرس خیره شدم به صورت متفکر حاج رسولی ..

-شما امر بفرمائید حاج رسولی 

-برگرد کارخونه ...

ضربه به قدری محکم بود که درجا وارفتم ...نگاهم از حاج رسولی به چایی سرد شده ی روی میز افتاد ...

-ولی ...

-صبر کن دخترم بذار همه چیز رو برات تعریف کنم ..تو این یه ماهی که از رفتن تو میگذره کلی اتفاق افتاده که نه من حوصله ی گفتنش رو دارم نه وقتش رو ...

فقط بهت بگم که براساس یه سری مسائل مجبور شدم بهروز سماواتی رو از کارخونه اخراج کنم ...

قلبم تیر کشید وانگشتهای دست گچ گرفته ام زیر چادر مشت شد ...این اسم رو خوب میشناختم ..رفیق فابریک امیرحافظ ..دومین ادم مهم بعد از امیرحافظ ..

مدیر مسئول قسمت مونتاژ ..بهروز سماواتی ...همون کسی که به دروغ به امیرحافظ گفته بود من رو موقع رفتن به اطاق مدیر عامل دیده ..

صدای حاج بابا نذاشت بیشتر از این گذشته ها رونقب بزنم ..

-کارخونه چند وقته که بی مدیر مونده ..من پیر شدم وزیاد نمیتونم تو کارخونه بمونم ..امیرحافظ هم اونقدر از طرف دوستش ضربه خورده که اصلا نمیتونه کارخونه رو جمع کنه ...

تلخ خندی رولبهام نشست ...کاملا مشخص بود کسی که به دروغ به یه ادم بی گناه تهمت میزنه چه جوری ادمیه ..رودست خوردی امیرحافظ رسولی ..

-کلی سفارش رو دستمونه که حتی به مرحله ی مونتاژ هم نرسیده ..سیاحی بنده ی خدا تمام تلاشش رو میکنه ولی بازهم عقبیم ..صدای مشتری ها دراومده ..کارخونه بهم ریخته ..

مشکل اینجاست که تو این شرایط به هیچ کس دیگه ای جز تو اطمینان ندارم ..بهروز که دوست صمیمی امیرحافظ بود تو زرد از اب دراومد ..وای به حال یه غریبه ..واقعا به کمکت نیاز دارم دختر ...

با صدایی خسته گفتم ..

-ازم نخواید حاج رسولی ...من به پسرتون قول دادم ..

-میدونم... ولی من تو این شرایط به دانش وعلاقه ی تو به این کار نیاز دارم ..

-خواهش میکنم حاج رسولی اخه این چه اصراریه که شما میکنید؟ ..خودتون که بار اخر دیدید چه اتفاقی افتاد ..پسرتون حتی حاضر نیست من رو ببینه چه برسه که حضورم رو تو کارخونه تحمل کنه ..

روزی که من استعفاء دادم به پسرتون قول دادم که دیگه هیچ وقت من رو نبینه ..حتی با وجود علاقه ی زیادی که به شما وخونواده اتون داشتم جلوی خودم رو گرفتم که نکنه زیر قولم بزنم وبد قول بشم

-اگه حرفت فقط امیرحافظِ... امیرحافظ بامن... خودم درستش میکنم ..

-نه حاج رسولی نمیتونید... شما که این اواخر از مشکلات بین من وپسرتون خبر داشتید ..من به اقای رسولی حق میدم که ذهنیتشون نسبت به من تا این حد منفی باشه ..

وقتی شوهر یه نفر... نزدیک ترین کس به اون زن ..بیاد اون حرفها رو راجع به همسرش بزنه من چه توقعی میتونم از پسر شما داشته باشم ...؟

من دیگه نمیخوام ایشون رو ازار بدم ..خدا رو خوش نمیاد هربار با دیدن من حرص بخورن واعصابشون بهم بریزه ..کاملا مشخصه که از وجود من رنج میبرن ..مخصوصا وقتی که علاقه ی پاک بین من وشما رو میبینن ..

حاج رسولی ازتون خواهش میکنم ..شما جونم رو هم بخواید من دو دستی تقدیمتون میکنم ولی اینکار رو نه ..نمیتونم ...دیگه درتوانم نیست که با این وضع وروحیه ی خرابم با پسرتون به مشکل بربخورم واَره بدم وتیشه بگیرم ..

حاج رسولی سربه زیر انداخت ..وقتی به حرف اومد اونقدر صداش پراز غم بود که عصب های بینیم تیر کشید ..

-من فکر میکردم بعد از چند سال میتونم برای اولین واخرین بار یه خواهش ازت بکنم ..فکر میکردم میتونم رو کمکت حساب کنم ..تا بتونم سفارشات مردم رو زودتر بدم ..

نالیدم

-نگید تورخدا حاج رسولی من جونم رو مدیون شمام ..به خدا حاضرم خودم رو جلوی پای شما وخونواده اتون قربونی کنم ولی ازم نخواید ..اصلا من به جهنم ...پسرتون من رو میکشه ...

حاج رسولی با غیضی که یه دفعه تو صحبتش نشست گفت ...

-مگه تو حرفت امیرحافظ نیست من درستش میکنم ..قول میدم از گل بالاتر بهت نگه ..

-اخه فرقی نمیکنه حاج رسولی ..اصل دل ادمه ..دل پسر شما پر از نفرت از منه ..گیرم یه بار دو بار ..یه ماه... اصلا یه سال ..تونست جلوی زبونش رو بگیره ولی بالاخره یه روزی... یه جایی این نفرت خودش رو نشون میده ..

دل پسر شمابا من صاف نمیشه ...اون فکر میکنه من ...من یه دختر کثیفم ...کسی که برای مال شما نقشه کشیده ..کسی که فقط وفقط به فکر اینه که از کنارتون یه چیزی بدزدم ...اخه من چه جوری با پسرتون کناربیام ...؟

-یعنی این حرف اول واخرتِ ؟

کم مونده بود از زور فشار غصه وماتم زار زار گریه کنم ..با بغض نالیدم ..

-حاج رسولی ..

حاج رسولی نفسی گرفت ..سنگین وپردرد ...قلبم تیر کشید ...سرانگشت دست گچ گرفته ام مشت شد 

 (نکن حاج رسولی ...با دل من اینکار ونکن ..خدا خودش میدونه که حاضرم پیش مرگ تک تکتون بشم ..حتی همون امیرحافظ قسی القلب.. ولی اینکار ...)

-عیب نداره دخترم خدای من هم بزرگه ..اصلانباید بهت رو می انداختم ...

اشکم سرازیر شد ..خدایا چه کنم ...؟ من قول دادم ..از جا بلند شد ..

-مراقب خودت باش دخترم ..ببخش که تو این شرایط مزاحمت شدم ...

از این همه زبونی خودم حالم بهم میخوره ..ارکیده نگاه کن ..حاج بابات داره ناامید از اینجا میره ..بعد از چند سال یه خواسته ازت داره و تو این جوری داری دست خالی از درخونه ات میرونیش ... 

خدایا ببخش ..باشه ...؟ اینبار رو به خاطرگل روی مهربون ترین بنده ات ..از سر تقصیر ارکیده بگذر ..ارکیده مجبوره ...مدیونه حاج رسولیه... طاقت ناراحتی هرکسی رو داشته باشه طاقت ناراحتی ودل شکسته ی این انســــــــان رو نداره ..

حاج رسولی از کنارم گذشت که بی اراده صدا زدم ..

-حاج بابا ..

برگشت به سمتم ..

-باشه میام .

لبخند رو لبهاش نشست ..حس کردم قدش برافراشته شد ..

-لطف میکنی دخترم ...

لبهاش که به لبخند باز شد نفس خسته ام رو بیرون فرستادم ..

خدایا دلگیر نشو ..اگه قبول نمیکردم حق حاج رسولی تموم عمر رو گرده ام سنگینی میکرد ..مجبور بودم ..فقط ازم دلگیر نشو ..باشه ..؟

-کی بیام سرکار ..؟

-از همین فردا ..

با مکث ودودلی پرسیدم ...

-شما با پسرتون حرف میزنید ...؟ 

حاج رسولی که حال وهواش تغیر کرده بود با سرخوشی گفت ..

-خیالت راحت دخترم ..محاله حرف تلخی از امیرحافظ بشنوی ..

سر به زیر انداختم ..بارِ قولی که به امیرحافظ داده بودم رو شونه هام سنگینی میکرد ..

-اگه هم بشنوم عیبی نداره ..تاوان بعضی از اشتباهات مادام العمره ..

سربلند کردم وپرسیدم ..

-حاج رسولی ازم که دلگیر نیستید ..؟

حس کردم چشمهای حاج رسولی پر آب شد ..

-خدا نکنه بابا جان ..اگه قبول نمیکردی هم دلگیر نمیشدم ..تو دختر منی ..

-شما هم مثل پدر من ..بی خود نیست که همیشه تو خونه بهتون میگم حاج بابا ...راستی میشه با پسرتون صحبت کنید بتونم ساجده خانم رو هم ببینم ..؟

-معلومه دخترم ..دل حاج خانم یه ماه که برای چلچله اش تنگ شده ...

لبخند مظلومی رو لبم نشست ..خدایا دلگیر نباشی یه وقت ..مجبور بودم ..مجبور... کاش من رو هیچ وقت تو این شرایط نمیذاشتی ..

***

نگاهم به دختر چادر پوش تو ائینه گیرکرده بود ..ده دقیقه است که همین جور مستاصل به ائینه خیره شده بودم ...بعد از تقریبا یک ماه داشتم برمیگشتم به کارخونه ..

به همون کارخونه ای که توش تحقیر شدم ..مستقل شدم ..خار شدم ..قوی شدم ..

 ولی اینبار یه تفاوت بزرگ با گذشته داشتم ..

اینبار دیگه زن سپهر نبودم ..یه زن شوهر دار نبودم که از ترس شوهرش روزها رو با تن وبدن لرزون بگذرونه ...اینبار یه زن مطلقه بودم با یه مهر طلاق تو شناسنامه اش ..یه دختر مرفه که لباسهای تنش با گذشته اش زمین تا اسمون فرق داره ..

برای بار هزارم تو دلم نالیدم ..

 (کاش حاج رسولی ازم نمیخواست .)

نمیدونم چرا استرس داشتم ..پوست زیرین گچ دستم به خارش افتاد ..وای الان نه ..الان که ازاضطراب دل پیچه گرفتم نه ...

-چی شد ارکیده بالاخره بریم یا نه ..؟

نگاهم رو برای بار اخر رو زن مرتب درائینه انداختم ..همه چیز عالی بود به جز قلب لرزان ارکیده ...

با دست ازادم چادرم رو رو دست گچیم انداختم واز اطاق بیرون اومدم ...

-ببخشید داداش بریم ...

-ببینم ارکیده تو قبلا هم این جوری لُردی میرفتی سر کار ...؟ بابا لنگ ظهر شد ..

از استرس زیاد فقط یه تلخ خند زدم ..تو کجا بودی داداش اون روزهایی که با وجود اینکه تازه از زیر سرم بیرون اومده بودم ولی برای اینکه خرجم رو دربیارم ..بازهم سرکارم میرفتم ...اضافه کاری میکردم ..جون میکندم ...

امید سوئیچ ماشین رو تو دستهاش چرخوند وگفت

- بریم ابجی کوچیکه ..

دیشب که جریان حرفهای حاج رسولی رو برای خونواده ام تعریف کردم ..مامان وبابا بی درنگ قبول کردن ...خودشون رو مدیون حاج رسولی میدونستن وبه خاطر همین هیچ حرفی نداشتن ..

اما امید نه اورد ..میگفت نیازی به پول اینکار ندارم ..گفتم 

-من مدیون این خونواده ام ..هرکاری که بتونم از جون ودل براشون انجام میدم ...من نه حقوق اونجا برام مهمه نه علاقه ی خودم ..

 فقط وفقط به خاطراحساس دینی که به حاج رسولی دارم قبول کردم ...

-تو مطمئنی ارکیده ؟...هنوز هم حالت خوش نیست ...

لبخند ناراحتی زدم ..

-خوبم امید جان ..اگه سرم به کار گرم بشه ..راحت تر کنار میام .

-باشه هرجور صلاح میدونی تو هرتصمیمی بگیری من و مامان وبابا همراهتیم ..

***

-ارکیده رسیدیم ..خوابیدی ..؟

چقدر زود ...؟؟دوباره دستهام یخ کرد ...با استرس نگاهی به فضای خلوت کارخونه انداختم ..

-مرسی داداش ..

-عصری میام دنبالت چه ساعتی اینجا باشم ..؟

-لازم نیست داداش با سرویس میام ..

 -چرا سرویس ...؟ میام دنبالت دیگه ؟

 -نه با سرویس راحت ترم ...ببخشید زحمتت شد ...

-این حرفها چیه ..یه دونه خواهر که بیشتر نداریم ..برو دیگه ارکیده دیرت شد ...به خدا من موندم این حاج رسولی چه جوری توی تنبل رو میخواد مدیر کنه ...

برای رهایی از استرس جواب دادم ...

-اولا مدیر...نه ...مدیر مسئول قسمت مونتاژ ...دوما خواهرت رو دست کم نگیر داداش ..تو این کارخونه هیچ کس سرعت مونتاژش به اندازه ی من نیست .فعلا خدا حافظ ...

از ماشین پیاده شدم ویه بسم الله زیرلب گفتم ..دستک چادر رو به دست گرفتم ..امید یه تک بوق زد وراه افتاد ..

حالا من موندم وحیاط سوت وکور کارخونه ...به ارومی از حیاط گذشتم اونقدر استرس داشتم که هرآن منتظربودم امیرحافظ با توپ پر از یه گوشه ی کارخونه سرک بکشه ودوباره تحقیرم کنه ...

نصفه نیمه نفس میکشیدم ..سه تا انگشت بیرون مونده از گچ عرق کرده بود واز شانس بدم پوست دستم زیر گچ دوباره به خارش افتاده بود ..وقتی حیاط کارخونه تموم شد وبه پله ها رسیدم با استرس بیشتری پله ها روبالا رفتم .

قدم هام رو تند کردم تا هرچه زودتر به اطاق امن حاج رسولی پناه ببرم ..صدای قدم های شتاب زده ام تو سالن خلوت ساختمون میپیچید ..

اونقدر مضطرب بودم که همون جور با شتاب از کنار سالن مونتاژ رد شدم ..حتی جرات نداشتم جز به دراطاق مدیر عامل به جای دیگه ای نگاه کنم ..گلوم خشک شده بود ونفس هام به شماره افتاده بود کــــه ...

-خانم نجفی 

نفسم بند اومد وقدم هام ایستاد ..جرات نداشتم حتی از جا حرکت کنم ...چشمهام از ترس بسته شد ...خودش بود ..همون مردی که همیشه با حرفهاش سر تا به پام رو به لجن کشیده بود ..

پسر خلف وناخلف حاج رسولی ...جانشین مدیر عامل این کارخونه ...امیرحافظ رسولی ..مرد قدرتمند همیشه متنفر از ارکیده ..

فصل پنجم(سیلاب خیال ..سیلاب خاطرات ...)

"امیرحافظ " یک ماه قبل 

یک هفته است که ازرفتن ارکیده میگذره ..یک هفته است که بعد از رفتن ارکیده حاج بابا حتی تو صورتم هم نگاه نکرده ...

 یک هفته است با اینکه به خواسته ام رسیدم ولی حس میکنم بازنده ی اصلی این بازی منم ..

یک هفته است که هرروز.. ساعت پنج عصر از تو پنجره ی قدی اطاق مدیر عامل خیره میشم به کارکنایی که با خستگی میرن ومن احمقانه چشم میگردونم تا ارکیده رو با همون چادر وکفش های مندرس ببینم ..

یک هفته است که عقلم میگه نیست ولی دلم ...ای امان از دست دلم ...از اون روزی که رفت ...از اون روزی که توی چشمهاش یه دنیا اشک وماتم نشسته بود ورفت ..دیگه دلی نمونده ..مسخره است نه ..؟

اخه دل احمق من... چی کاربه کار زن مردم داره ..؟ من رو چه به زن ادم بی حیثیتی مثل سپهر ؟

از همون روزی که اقا یاور سوارش کرد وبرد حس کردم بدترین باخت زندگیم رو مرتکب شدم ..

 حتی بازی های ریحانه هم تا این حد بهم حس منفی نداده بود ..

ریحانه باهام بد کرد... از پول حاج بابا سواستفاده کرد ..ولی بازهم همچین حس مزخرفی نداشتم ..

 اینکه ارکیده خودش خواست بره ..اینکه فقط وفقط به خاطر خراب شدن رابطه ی من وحاج بابا رفت ..اصلا رفت تا سیاهی هایی که با اومدنش تو زندگیمون به وجود اومده بود رو پاک کنه ...

ولی با رفتنش هم این سیاهی ها پاک نشد ..حاج بابا وعزیز دیگه باهام حرف نمیزدن..دیگه حتی همون دوکلام ساده رو هم با هام اختلاط نمیکنن ...

سه روز پیش عزیز طاقت نیاورد وبه سراغش رفت ..ولی زن صاحبخونه گفته بود که رفتن ..که همون چند روز پیش سپهر به قدری ارکیده رو میزنه که کارش به بیمارستان میکشه ..بعد ازاون هم دیگه خبری از ارکیده وسپهر نداره ..

عزیز که اومد خونه ...حالش اونقدر خراب بود که یه لحظه ترسیدم ..که نکنه خبر مرگ ارکیده رو اورده ...

با همون چشمهای سرخ از گریه نگاه کرد تو چشمهام ..

-دیدی امیر ..دیدی ..؟ رفت ونتونستی ازش حلالیت بطلبی... دیدی ...همینکه کاری کردی تا حاج احمد دست حمایتش رو از رو سر این دختر برداره شوهر نامردش چه بلایی سرش اورد ...؟

حالا برو سینه ات رو بده جلو وبگو امیرحافظ رسولی قلم پای این دختر فلک زده رواز تو خونه زندگیش برید ...دلت خوش شد امیر ..؟

حالا کجا برم دنبالش ؟..اون که کسی رو نداره ..اصلا نمیدونم زنده است یا مرده ...اصلا نمیدونم اون شوهر بی غیرتش چه بلایی سرش اورده که راهی بیمارستان شده ..

تو چی کار کردی امیر حافظ ...؟ زورت رو به یه دختر بی کس نشون دادی ؟..من ضعیف کشی یادت ندادم ...من این جوری نامردی کردن رو یادت ندادم ..

من لقمه ی حلال گذاشتم دهنت که نکنه به کسی بهتون بزنی ..که نکنه دل کسی رو بشکنی ..یه عمر به همه گفتم تهمت نزنید ..بهتون نزنید ..دل نشکنید ...

ولی اخرسر پسر خودم ..کسی که حاضر بودم رو خوبیش قسم بخورم ..این جوری از اب دراومد ...

فاطمه یه لیوان اب قند به خورد عزیز داد وبا بی مهری نگاهش رو ازم گرفت ..حاج بابا که تا حالا سکوت کرده بود با شونه های خم شده از کنارم گذشت وبه اطاق کارش رفت ..

عزیز یه قلب اب قند خورد ودوباره رو کرد به سمتم ..

-برو امیر حافظ ..برو سجاده ات رو پهن کن که اگه از حالا تا قیام قیامت هم خدا خدا کنی دیگه جزو خوبانش نیستی ..حق الناسی به گردنته که هیچ وقت از ذمه ات(درسته ؟) ساقط نمیشه ..

مثل یه مجسمه فقط گوش میدادم ...شدت ضربه ی خبر عزیز محکمتر از هر خبر دیگه ای بود ...

 یعنی واقعا با کار من این همه بلا سر اون دختر اومده ...؟ یعنی فقط به خاطر اینکه از کارخونه رفت شوهرش کتکش زده ..؟ حالا داره چی کار میکنه ...؟ واقعا زنده است یا مرده ..؟

عذاب وجدان بیخ گلوم رو گرفت ..یعنی همه اش به خاطر من بود ...؟ من ...؟

حالا چند روزه که اصلا نمیدونم ارکیده زنده است یا مرده ..فقط میدونم بار عذابی که حرفهای عزیز رو دوشم گذاشت بیش از حد سنگینه ..

بدتر از همه اینکه میترسم عزیز حقیقت رو گفته باشه ..اینکه تا عمر دارم حق الناسی به گردنم باشه که هیچ وقت پاک نشه ...

نمیدونم چرا بعد از تقریبا دو سال دلم لرزید ..دلم از اینکه نکنه واقعا به جرم حرفها وکارهام تقاص پس بدم ..لرزید ...

کارخونه باز خلوت شد ومن بازهم بی جهت خیره شدم به حیاط کارخونه ...میدونم که ارکیده نیست ..ولی احمقانه بازهم دیده میدوزم به حیاطی که یه زمانی ارکیده ازش گذر میکرد ..ساده ..آروم ...بی حرف با همون چادر سیاه معمولی ..

***

دوهفته گذشته ..وحالا راحت تر با شرایط کنار اومدم ..حداقل اینکه دیگه عصر به عصر به حیاط کارخونه خیره نمشم ..یا موقع رد شدن از سالن مونتاژ به جای خالی ارکیده چشم نمیدوزم ..

نفس کشیدن با اون بار عذابی که عزیز رو شونه هام گذاشت سخته ولی بازهم زنده ام ..بازهم کارم رو از سر گرفتم ودارم سعی میکنم که سایه ی سنگین ارکیده روبرای همیشه از زندگیم بیرون کنم ..

به هرحال هرچی که بود گذشته ...بهتره دیگه فکرم رو درگیرخاطرات رفته نکنم ...ترجیح میدم به جای فکر کردن به زن سپهر ..سرم رو به کار وقطعه ها وسفارشهات گرم کنم .

ولی مثل اینکه سایه ی ارکیده نجفی سنگین تر از اون بود که بتونم از زیرش شونه خالی کنم ..ارکیده وسایه اش برای همیشه موندنی شده بود ..

-اقای روحی پور پس این سفارشها کی اماده میشه ..؟

-گفتم که امیرجان ..مونتاژکار ندارم اونهایی هم که تازه استخدام کردیم دستشون خیلی کنده ..فقط چند نفر مراقب لازم دارن تا قطعه ها رو اشتباه نزنن ..

کاش خانم نجفی بود ...کار اون سه برابر اینهایی که تازه گرفتیمه ..

با حرص گفتم

- فعلا که دیگه ایشون نیستن ..به فکرباش تا سفارشها رو زودتر اماده کنیم ..

یه نفر دراطاق رو بی هوا باز کرد ..خواستم سربلند کنم ویه چند تا لیچاربار کسی که دراطاق رو بی خبربازکرده ....کنم که شریفی زودتر به حرف اومد ..

-اقای حسامی داره سماواتی روبه قصد کشت میزنه ..زودباشید اقای رسولی ..

چشمهام چهار تا شد ..حسامی ..سماواتی ..؟ 

با عجله از ساختمون زدم بیرون ..جمعیت جمع شده رو زدم کنار ورفتم جلوتر ..

 دو سه نفر سعی داشتن طاها رو که با مشتهای سهمگین رو شکم بهروز نشسته بود جدا کنن ..

تا به چشم خودم ندیدم باورم نمیشد که طاهای ساکت واروم به این شیرغران تبدیل شده باشه ..

-این جا چه خبره ...؟

 همهمه ساکت شد ..وبا فریاد من مشت بالارفته ی حسامی ثابت موند ....ولی چنان به سمتم برگشت که یه لحظه از هیبتش ترسیدم ..

تمام سفیدی چشمهاش کاسه ی خون بود ..نگاهم برای یه لحظه رو بهروز که با صورت پراز خون ولباسهای پاره رو زمین افتاده بود نشست ..

 ولی طاها اجازه ی بیشتر فکر کردن رو نداد چون بلافاصله یقه ی بهروز رو رها کرد وبه سمتم هجوم اورد ..

اصلا توقع واکنشش رو نداشتم ..تا خواستم بجنبم همون مشت گره کرده ی طاها رولبم نشست ...

-بی شرف اشغال باید بکشمت ..

مزه ی خون تو دهنم پخش شد ..این چشه ..؟ 

مردهای کارخونه سعی کردن اینبار حسامی رو از من جدا کنن ولی حسامی مثل یه ببر میغرید ومیجوشید ..وفحش میداد 

-کثافت نامرد ..تو اون بلا رو سرش ارودی ..تو واین بی شرف اونقدر ازارش دادی اونقدر براش پاپوش دوختید که مجبور شد بره ..

توی نفهم اونقدر بهش بهتون زدی وبه پروپاش پیچیدی که حاج رسولی مجبور شد رهاش کنه ...

چی میگفت؟؟ از کی حرف میزد؟؟ ..طاها باز جوشید ..

-میکشت ..هرجفتتون رو میکشم ..

-صدات رو بیار پائین طاها ..

صای حاج بابا باعث شد جوش وخروش طاها بخوابه وارومتر بشه ...

-چی شده مرد مومن ؟کارخونه روگذاشتی رو سرت ..

فک طاها منقبض شد معلوم بود خیلی داره سعی میکنه تا جلوی خشمش رو بگیره ..تا حرمت حاج بابا رو نگه داره ...طاها مثل یه بادکنک که بادش رو خالی کردن نالید ..

-برو از پسرت ودوست شفیقش بپرس ..بپرس چه کردن ... چه جوری با تهمت وافترا یه نفر رو به لجن کشوندن ..؟ 

دست وپام سر شد ...گیج وگنگ به حسامی خیره شده بودم ..اصلا نمیفهمیدمش ..حرفهاش رو نمیفهمیدم ..این خشم وعصبانیت مهار نشدنی رو درک نمیکردم ..

-بیا بریم دفترم اینجا جای این حرفها نیست ..

حاج بابا از کنارم گذشت وبا عصبانیت غرید ..

-سماواتی رو هم با خودت بیار ببینم دوباره چه گندی زدی ...

همون جور گیج وگنگ به حاج بابا وحسامی که با نفس های تند ازکنارم رد میشدن خیره بودم ...نگاهم به بهروز افتاد که یکی دو نفر زیر بغلش رو گرفتن وبلندش کردن ...

دنبال حاج بابا راه افتادم وکارکنها هم بهروز رو کشون کشون پشت سرم اوردن ...تمام حرفهای حسامی تو سرم میچرخید ..

(من سر کی بلا اورده بودم ..؟ برای کی پاپوش دوختم ..؟اصلا چرا باید اینکار ومیکردم ..؟)

اونقدر گیج بودم که درنزده وارد اطاق حاج بابا شدم ...

-بشین طاها جان ...اخه چته تو ...؟

-چمه حاجی ...؟ بگو چت نیست ..از دست پسرت ودوستش عارضم ..از دست پسرت حاج رسولی ..هیچ وقت فکر نمیکردم پسر مردی مثل شما تا این حد پست ونا خلف بار بیاد ..

حاج بابا جوری بهم نگاه کرد که حس یه بچه ی ده ساله رو داشتم که به جرم دزدی مچش رو گرفتن ..

اونقدر شاکی شدم که توپیدم ...

-اخه حرف حسابت چیه حسامی ..؟اصلا معلوم نیست دلت از کجا پره داری سرمن وبهروز خالی میکنی ..میدونی سماواتی میتونه ازت شکایت کنه ..؟

طاها مثل فنر پرید به سمتم ...

-شکایت کنه ببینم چه گوهی میتونه بخوره ...؟

حاج بابا چشم غره ای بهم رفت وسعی کرد حسامی رو اروم کنه ..

-ارومتر پسرجان ..خب حرف بزن تا ماهم بدونیم ..اصلا راجع به کی حرف میزنی ...؟

حسامی غرید ..

-ارکیده نجفی ...

دستهام مشت شد ...نه ..مثل اینکه ارکیده نجفی رفتنی نیست ..خودش که نباشه حرفش هنوز هم هست ..

 حاج بابا با صبر پرسید ..

-خب بقیه اش ..

-حاج رسولی خودت میدونی که من دو ساله تمام کارهای پسرت ودوستش رو میبینم وحرفی نمیزنم ...هزار بار اومدم پیشت بهت گفتم که جلوی این ابروریزی هاش رو بگیر ...

 صد هزار بار گفتم ..داره این دختر رو زجر کش میکنه ...باز هم سکوت کردی ..

بازهم گفتی سعیم رو میکنم ..ولی هیچ کاری نکردی ...خواستم خودم جلوش وایسم گفتی دخالت نکن ..بهت انگ میجسبونه ....

فقط یه گوشه وایسادم ونگاه کردم که خون به جیگر این دختر کرد وکاری جز خبر دادن به شما نتونستم انجام بدم ..ولی موضوع فقط این نیست ..

موضوع اینه که پسرت همراه دوستش تو قضیه ی گم شدن چک دست داشتن و...با نامردی جریان رو گردن خانم نجفی انداختم ..

کم مونده بود چشمهام از تو کاسه بزنه بیرون ...دهنم از زور تعجب باز مونده ..

-چی داری میگی مرتیکه ...؟ یعنی من اینقدر پستم که با شارلاتان بازی چک پدرم رو بدزدم وبندازم گردن اون زن ؟...من اصلا اون لحظه ای که چک رو دزدیده بودم کارخونه نبودم ...

به سمت حاج بابا اشاره کردم وادامه دادم ..

-خود حاج بابا هم شاهده من رفته بودم بانک ...

حاج بابا با موشکافی بهم خیره شده بود ...معلوم بود داره فکر میکنه ..حسامی پوزخند مطمئنی زد ...

-بس کن امیرحافظ ...فکر میکنی من هم ارکیده نجفیم ..که هردوز وکلکی که بخوای سرم سوار کنی؟ ..

 خب معلومه که تو ندزدیدی ..سماواتی بیشرف دزدیده ..تو وسماواتی واون سپهر بدتر از خودتون دستتون تو یه کاسه است 

تو سرم صدای دنگ دنگ میپیچید ...خدایا این حرفها یعنی چی ..؟ سپهر ...؟ سماواتی ...؟ من ...؟؟؟؟

-چی میگی حسامی ...؟ من اگه قرار بود همچین ادمی باشم تا حالا صد دفعه نجفی رو بیرون کرده بودم ..دیگه نمیذاشتم دو سال جلوی چشمهام راست راست بگرده واعصابم رو بهم بریزه ..

نگاهم به حاج بابا افتاد ..دنبال تائید حرفهام بودم ..اینکه به حسامی ثابت کنه که من همچین ادمی نیستم ..واقعا هم نبودم ..هرادم بدی که بودم تا این حد پست نشده بودم .

حاج بابا غرید ..

-به جای کل کل کردن مدارکت رو رو کن طاها ..نمیشه که همین جوری به مردم تهمت بزنی ..

با اشتیاق به ابروهای گره کرده ی حسامی نگاه کردم ..حداقل اونقدر از خودم مطمئن بودم که هیچ مدرکی برعلیه من نداره ...ولی درمیون بهت من گفت ...

-مدرک من گوشی سماواتیه ..اخرین تماسش هم با شوهر نامرد خانم نجفی بود ...خودم حرفهاش رو شنیدم حاج رسولی ...

خودم با جفت گوشهام شنیدم که داشت میگفت کاری کرده که دیگه شما سراغ خانم نجفی نمیرید ..گفت بعد از دو سال پای این خانم رو از کارخونه ی شما بریده ..

من وحاج بابا هاج و واج بهم نگاه کردیم ...

(یعنی سماواتی ..یعنی ..؟؟؟خدایا دارم خل میشم ..مگه میشه ..؟)

- داره دروغ میگه حاج بابا بهروز همچین تیپ ادمی نیست ...

حسامی دست کرد تو جیب شلوارش وگوشی بهروز رو انداخت رو میز ...

-بفرمائید این هم از مدرک ..خودتون برید اخرین مکالمه رو چک کنید ..

نگاهم با ترس به گوشی ای که دقیقا لنگه ی گوشی بهروز بود خیره شد ...گوشی بهروز بود ..این رو مطمئن بودم ..حاج بابا گوشی رو برداشت وشروع کرد به گشتن تو گوشی ...

چهار چشمی داشتم نگاهش میکردم ..قلبم با سرعت میتپید ونفس هام به شماره افتاده بود ...

اگه حرف حسامی درست بود؟؟ اگه شماره ی سپهر تو گوشی بهروز بود ؟؟؟

یعنی این دو نفر با هم رابطه داشتن ..یعنی ممکن بود دزدیدن چک کارخونه... یه پاپوش از طرف شوهر ارکیده باشه ...یعنی ...ارکیده ..چک رو ندزدیده ..یعنی تمام اون حرفها ...

یا خدا ...دروغه ...من مطمئنم این حسامی گور به گور شده ..داره دروغ سرهم میکنه ...

تو همون فاصله تمام صحنه هایی که بهروز زیر گوشم زیر اب ارکیده رو میزد جلوی چشمهام ردیف شد... خدایا یعنی همه اش نقشه بود ...؟ 

یعنی فقط به خاطر اینکه ارکیده رو بیرون کنم اون همه حرف پشت سرش زد؟ ..یعنی دستش با سپهر تو یه کاسه بود؟..

یعنی سپهر نامرد برای رسیدن به هدفش از بهروز استفاده کرد تا ارکیده رو جلوی من وکارکنها خراب کنه؟ ..تا ارکیده دیگه سر کار نره ..؟

حاج بابا اخرین شماره رو با گوشی خودش گرفت ...

-الو ...اقای سپهر صولتی ..؟

قلبم تو دهنم میتپید ...جواب این سوال مهمترین مدرک برای خیانت بهروز بود ..

حاج بابا نگاهش رو با درد ازم گرفت وجواب داد ..

-من حاج رسولی هستم صاحب کار خانمتون ..

قلبم وایساد ...پس خودشه ...خود ناجنسشه ...

هرلحظه بیشتر از قبل سرخورده میشدم ..احساس یه بچه رو داشتم که ملعبه ی دست سپهر وبهروز شدم ..حرفهای حسامی همه حقیقت داشت ..

سپهر بود ..سپهرنامرد که با همدستی بهروز ارکیده رو جلوی من وکارکنها خراب کرده بود ..

یه لحظه از خودم حالم بهم خورد .یعنی این قدر بی بته بودم..؟ یعنی اینقدر پخمه واحمق بودم که به این واضحی رو دست بخورم .؟

دیگه نفهمیدم چی شد ..از دراطاق زدم بیرون که تو سالن چشمم به بهروز افتاد که داشت صورتش رو خشک میکرد ...نفرت توی وجودم بیداد میکرد ...از همونجا نعره زدم ...

-بی شرف نامرد ..

تا بهروز به خودش بیاد مشت محکمم رو تو صورتش کوبیدم ..خون بینیش دوباره جاری شد وبهروز با غیض اب دهنش رو تف کرد رو زمین ..

-همه اش دروغ بود اشغال ...؟ همه اش نقشه بود ..؟؟

دستهایی من رو از بهروز جدا کرد ..بهروز که با ضربه ی من صورتش جمع شده بود فریاد زد ..

-اره همه اش نقشه بود ..برای خراب کردن اون کثافت ..چیه ؟؟تو که از خدات بود ...به نفعت شد ...

صدای فریادم تو سالن خلوت پیچید وباعث شد همه تو راهرو سرک بکشن ..

-بهت گفتم رو اصول جلو برو ..گفتم شارلاتان بازی درنیار ..گفتم مدرک جعلی برام جور نکن ..نگفتم ...؟

 -به جهنم که گفتی ...اگه میخواستم صبر کنم باید تا اخر عمرم چکم دست سپهر میموند وراه به راه تهدیدم میکرد تا جنابعالی بخوای به حرکتی کنی و طرف رو بیرون کنی ..

یه دفعه ای حاج بابا از کنارم گذشت ویقه ی بهروز رو چنگ زد وبه سمت دفتربرد ..پشت سر حاج بابا با مشتهای گره کرده راه افتادم ..

اونقدر عصبانی بودم که میخواستم خودم با دستهای خودم بهروز رو بکشم ..درسته که از ارکیده بدم میومد ..ولی تا این حد نامرد نبودم ..

حاج بابا بهروز رو هل داد تو اطاق وبچه هایی که تو سالن جمع شده بودن رو متفرق کرد ..بازوی من رو هم گرفت وفرستاد تو اطاق .. 

با اینکه سعی میکرد اروم باشه ولی همه ی کارهاش رو با خشونت انجام میداد ..حسامی با دیدن بهروز دوباره به سمتش خیز برداشت که حاج بابا میونشون وایساد 

-یه دقیقه دست نگه دار مرد ..بسه دیگه چقدر بهم میپرید؟ ..بزار ببینم حرف حسابش چی بوده ...؟ تو که از همه ی جریان خبر نداشتی ..نباید پیش داوری کنی ..

حاج بابا برگشت به سمت بهروز ویه قدم بهش نزدیک شد ..

-خب حرف بزن سماواتی ... چرا شماره ی سپهر صولتی توگوشیت بود ...؟

بهروز با استین خون بینش رو پاک کرد 

-چکم دستشه ..

-چکت دست اون چی کار میکنه ..؟

-پول لازم بودم ..مجبور شدم ..ازش قرض بگیرم 

جوشیدم 

-تو اصلا سپهر رو از کجا میشناسی ...؟

-همون ماه های اول اومد سراغم ..میدونست بعد از تو من مهمترین سِمت رو تو کارخونه دارم ..گفت حاضره در برابر اینکه زنش رو ازکارخونه بیرون کنم ..بهم پول بده ..اولش قبول نکردم ولی بعدش ...

خونم به جوش اومدوخیز برداشتم به سمتش که اینبار بهروز زودتر از من حمله کرد ...ویه مشت محکم تو چونه ام کوبید ..حس کردم فکم جابه جا شد ...

همون جور عصبانی نعره کشید ..

-دستت رو قلم کن امیرحافظ ..فکر نکن من از این حسامی میخورم از تو یه نفر هم میخورم ...اگه من کاری کردم تو همچین هم بی گناه نبودی ..چنان مغرضانه به دختره سخت میگرفتی که انگار دشمن خونیته ..

-ولی من نامردی نکردم .

-برو بابا تو نامردی وتو چی میبینی ...؟ پس اون حرفهایی که بهش زدی چی بود ؟... دختره رو همه جا بی ابرو کردی ..اونقدر هرجا رسیدی بهش تهمت دست کجی زدی که ابرو حیثیت براش نموند 

من وضعم روشنه ..به خاطر پول اینکار وکردم ...اگه میتونستم بازهم میکردم ..حقوق بخور نمیری که بابات بهم میدادکفاف خرج عمل داداشم رو نمیداد ..ولی تو چی ..؟ 

تو اصلا چی کاره بودی ..؟ خودت هم میدونی که اب نمیدیدی وگرنه شناگر ماهری بودی ...خوب بلد بودی چه جوری یه نفر رو ذله کنی ..

تو خودت ختم اینکارا بودی پس بی خودی گناه خودت رو گردن من ننداز ..عاقل وبالغ بودی ..اگه ریگی به کفشت نبود هیچ وقت به حرفهام گوش نمیدادی ...

حسامی زیر لب گفت ...

-بی شرف تراز تو من ندیدم ..امیرحافظ ...

یه لحظه تکون خوردم ..انگار تمام پرده های جلوی چشمم کنار رفت ...

(-به به سلام خانم دزده ..

-اون هم مثل مینا وریحانه ..

-بابا اومده تکلتون کنه ...

-این دختر یه هر.زه است ...)

سست شدم ..چشمهام دیگه جایی رو نمیدید ..تمام حرفها تو گوشم زنگ میزد ..یه قدم عقب گذاشتم وروی اولین صندلی اوار شدم ..

چرا؟؟ واقعا چرا اون حرفها رو میزدم ..؟ واقعا با چه ذهنیتی میتازوندم ...بهش سخت میگرفتم ...خدایا من چی کار کردم ..؟

چرا به بهروز اجازه دادم تا با کمک من برای اون دختر پاپوش بسازه ..؟ چرا به خشم و نفرتم اونقدرپرو بال دادم که حالا کارم به اینجا بکشه که حالم ازخودم بهم بخوره ؟

..چه جوری تونستم تا این حد پست بشم ؟...به پشتوانه ی کدوم قضاوت و رای اون همه کوبیدمش ...؟

صدای حاج بابا میومد که داشت یه درمیون من وبهروز رو توبیخ میکرد ...با به یاد اوردن یه نکته وسط حرفهای حاج بابا پریدم ...

-پس چک ...چک چی شد ..؟

بهروز پوزخندی زد ...

-چک رو برداشتم ولی وقتی خواستم بین وسایلش بذارم کلید کمدها رو پیدا نکردم ...مجبور شدم پاره اش کنم وبریزم دور 

آه از نهادم بلند شد ...پس اون وقتی که من داشتم آبرو حیثیت ارکیده رو میبردم ..چک دست بهروز بود ..؟ دست نامردترین رفیقم ..؟ 

نگاهم به موزائیک های کف اطاق خیره موند ..درست همون موزائیک هایی که چند ماه پیش ارکیده بهشون خیره مونده بود وداشت گریه میکرد وقسم میخورد که هیچ خبری از چک گم شده نداره ..

احساس بدبخترین ادم دنیا رو داشتم ..اونقدر از دست خودم وکارهایی که اگاهانه وبا عقل انجام داده بودم شاکی بودم که حدی نداشت ...خریت کردم وبا تکیه برحرفهای شوهر نامردش بهش بهتون زدم ..فحش دادم ..زجر کش کردم ...

 یاد روزهای گذشته ...نگاه خیس وصورت معصوم ارکیده قلبم رو به اتیش کشوند ...

عذاب وجدان داشت خفه ام میکرد ..تو این بین حرفهای حاج بابا هم تو سرم میچرخید ..

همون حرفهایی که میگفت مواظب باش امیرحافظ ...بدجوری داری دل میشکنی ...تا کجا میخوای پیش بری پسر ...؟دست از این کینه وکدورت احمقانه بردار ...ارکیده جات رو غصب نکرده که داری میکوبیش ...

شونه هام خم شد ارنجم رو تکیه گاه سرم کردم وانگشتهام رو لابه لای موهام فرو کردم ..

خدایا من چی کار کردم ؟... چه جوری اینقدر نامرد شدم؟ ..یعنی همه اش به خاطر ذهنیت بدم از مینا وریحانه بود ..؟ خدایا ...وای خدایا ..نکنه ..نکنه ..نکنه ..

سر شدم ونوک انگشتهام به گز گز افتاد ..نکنه حرفهای شوهرش هم دروغ بود؟ ..نکنه تمام اون بی ابرویی ها ..اون حرفها یه مشت چرت وپرت بود ..تا نذاره زنش بیاد سر کار ..؟

ولی اگه اینطور بود پس حاج بابا چرا دروغش و رو نکرد؟ ..خدایا ..وای دارم دیوونه میشم ..

-امیرحافظ ...

با مکث سر بلند کردم ..انگاربرای لحظاتی اصلا تو این اطاق نبودم ...

نگاهم دور تا دور اطاق چرخید ..خبری از سماواتی وحسامی نبود ..وتنها حاج بابا با شونه های خمیده تو اطاق مونده بود ..

منگ بودم ..گیج وگنگ ...حرفها وحرکات مدام تو ذهنم چرخ میخورد ..لب زدم ..

-حاج بابا ..؟؟

اولین سوالی که داشت مثل خوره روح وروانم رو نابود میکرد رو پرسیدم ..

-حرفهای شوهرش درست بود؟ ..واقعا اون دختر ..همچین کسی بود ..؟ اره حاج بابا ... ؟؟

حاج بابا نگاهش رو با درد به پنجره دوخت ..

-من به گذشته ی انسان ها کاری ندارم ..چیزی که همیشه برام مهم بوده رفتارو کردار الانشونه ..ارکیده خطا کرده خودش هم اعتراف کرده بود واونقدر پشیمون بود که سه ساله داره تاوان این اشتباه رو میده وبا ادم بی ابرویی مثل سپهر سر میکنه ..

ولی حالا ارکیده عوض شده ...میدونم که این دختر دیگه اون دختر گذشته نیست ..تغیر کرده چوب اشتباهاتش رو بدجوری خورده ..وحالا برگشته به صراط مستقیم ...

از همون روز اولی که با مادرت حرف زد حقیقت رو گفت گفت که چقدر پشمونه به خاطر همین هم زیر پروبالش رو گرفتم ..

 وقتی یه انسانی پشیمونه ..باید دستش رو بگیری ..باید کمکش کنی نه اینکه با طعنه زدن... با تهمت های اضافه زدن اون ادم رو بیشتر از قبل خرد کنی ...

زندگی اونقدر به این دختر سخت گرفته بود که دیگه جونی برای مقابله با تونداشت ..سه سال بود که خونواده اش رو ندیده بود ...سه سال بود که تو یه جای پست که اصلا جای مناسب زندگی نبود ..روزگار میگذروند ..

سه سال بود که بی مهری های شوهرش ..خیانت های پشت سر هم مَردش ...بی پولی ها وفقر رو تاب اورده بود... به نظرت این ادم دیگه رمقی برای مقابله کردن با تو وبی ابروگی هات رو داشت ..؟

خراب کردی امیرحافظ ..خیلی وقته که حس میکنم شاید ذات خودت هم بد بوده ..شاید اومدن ریحانه ومینا به زندگیت تنها بهانه ای بوده برای نشون دادن اصلیت تو 

حالا میفهمم که اون بالایی خیلی راحت میتونه دست بنده هاش رو رو کنه ....تو زندگی زناشوئیت به خاطر بی درایتی وبی کفایتی هات ضربه خوردی ..از خدا دل بریدی وهمه چی رو انداختی گردن اون ..

درصورتی که مقصر تو بودی ..تو بودی که بد جلو رفتی ...تو بودی که با ریحانه بد تا کردی ..تو بودی که سرخود وبدون مشورت همه چیز رو خراب کردی ..

وبعد هم برای خالی کردن خشمت اول از خدا بریدی بعد هم با بنده ی بی کس خدا جناق بستی ودرافتادی ...متاسفم امیرحفاظ ..از خدای خودم شرمنده ام ..

بغض تو گلوی حاج بابا وگرفتگی صداش دلم رو لرزوند ..تا حالا گریه ی حاج بابا رو ندیده بودم ..نیم خیز شدم ونالیدم ...

-گریه میکنی حاج بابا ..؟

-اره ...به حال اون طفل معصوم بی کس گریه میکنم ...به حال خودم که ثمره ی سی ساله ام شده تو ...به حال تربیت غلط وامانت دار نبودن خودم ..

برگشت به سمتم ..رد اشک تاروی محاسن حاج بابا امتداد داشت ...

-نگید حاج بابا همه اش تقصیر من بوده ..من اشتباه کردم ..من بودم که خطا رفتم ..کی گفته شما مقصرید ..؟

-اگه درست تربیتت کرده بودم...اگه به موقع جلوت وایمیستادم ..حداقل حالا خبری از اون دختر بی چاره داشتم ...

 نمیتونم نفرینت کنم امیرحافظ... چون تقصیرکارمنم ... ولی بدون بدجوری دل من ومادرت ومخصوصا اون دختر رو شکوندی ...خدا از سر تقصیراتت بگذره ..

نفسم رو بیرون فرستادم .یه قطره اشک از گوشه ی چشمم چکید..لال شده بودم ..داشتم از این همه غصه غمباد میگرفتم ..عالم وادم برن به جهنم ..من حتی طاقت افتادن یه چین به ابروی حاج بابا رو نداشتم ...

-حالا باید کجای این دنیای بی دروپیکر دنبال اون دختر بگردم؟ ..امیرحافظ میشنوی؟ ..حالا چه جوری باید پیدا ش کنم؟ ...خدا ازم نمیگذره ...که تعلل کردم ..که خواسته ی دل بچه ام رو به حمایت از اون دختر ترجیح دادم ..

شونه های حاج بابا به لرزش افتاد ..

-خدایا دارم دق میکنم ...خدایا چی کار کنم ...اون دختر امانت بود دستم ...

خم شد وبا کف دست قلبش رو مالش داد که دوئیدم به سمتش وزیر گرده اش (کتف )رو گرفتم ..

-نگید حاج بابا بیاید من رو بزنید اصلا بکشید ولی اینقدر به خودتون فشار نیارید ...

حاج بابا دستش رو به سنگینی دور شونه ام انداخت ..

-پیداش کن امیر ...توروجون هرکسی که دوستش داری ببین کجا رفته ...ببین اون شوهر نامردش چه بلایی سرش اورده ...

 نکنه تک وتنها مثل اون بار تو بیمارستان ولش کرده باشه ....وای بر من چه جوری جواب خدا رو بدم؟ ...کجا دنبالش بگردم ...؟

اونقدر حجم غصه ی حاج بابا بزرگ بود که اشکام رو سرازیر شد ...با کف دست اشکام رو پس زدم ونالیدم ..

-پیداش میکنم حاج بابا ..به خدا پیداش میکنم ..به جان شما که اندازه ی دنیا برام ارزش دارید میگردم دنبالش ...به پاش میوفتم تا حلالم کنه ...

هق هق حاج بابا بیشتر شد ...

-حلالت میکنه امیر ..دل اون دختر قد دنیاست حلالت میکنه ...ولی خدا چی ..؟ فکرمیکنی خدا هم ازت میگذره؟ ...جواب خدارو چی میدی امیر؟ ...جواب خدا رو چی بدیم امیر حافظ ...؟

من چی ..؟من چی بگم ...؟بگم بچه ام عزیز بود بنده ات رو که تنها تکیه اش به من بود ول کردم؟ ..سه روز بهش سرنزدم که ببینم مرده است یا زنده ..یا الله شرمنده ام ...

چنان شونه های حاج بابا به لرزش افتاده بود که مجبور شدم بشونمش رو صندلی وبرم دنبال اب قند ...

-بیا حاج بابا یکم بخور ..الان حالت خراب میشه ...

حاج بابا جرعه ای خورد ولیوان رو کنار زد ..

-باید پیداش کنی امیرحافظ ..من بنیه ندارم ولی تو باید پیداش کنی ..اگه حتی اندازه ی سر سوزنی برات ارزش دارم ..پیداش کن ..من نمیتونم بدون حلالیت گرفتن از اون دختر بمیرم ..

اشکام دوباره جلوی دیدم رو گرفت ..چه روز شومیه امروز ...چه ماتم کده ای اینجا ...چه اه سینه سوزی کشیدی ارکیده که جلوی چشمهام دارم حاج بابا رو پرپر میبینم ...؟ 

من اشتباه کردم ..من خطاکار بودم ..چرا دل حاج بابام رو به درد اوردی ..؟حالا من چه جوری باید پیدات کنم ؟کجای این خراب شده رو بگردم که یه نشونی ازت بگیرم ...؟

-حاج بابا پیداش میکنم ..به خدا پیداش میکنم ..شما اروم باش..خودم جبران میکنم ..خودم تاوان حرفهام رو میدم ...

یه نگاه دیگه به کوچه ی تنگ وباریک انداختم ..از صبح که اون اتفاق تو کارخونه افتاده بود حال حاج بابا به قدری بد شد که مجبور شدم ببرمش خونه وبدون هیچ توضیح اضافه ای از خونه بیرون زدم ..

میدونستم اگه عزیز هم جریان رو بدونه دوباره گریه زاری راه میندازه ومن دیگه حتی طاقت یه قطره اشک عزیز وحاج بابا رو نداشتم ..

باید هرچه زودتر ارکیده رو پیدا میکردم ..باید ازش میخواستم من رو ببخشه ..باید ...

انگشتم و رو لبهام کشیدم ...وبا سرافکندگی سری تکون دادم ..

اونقدر دلگیر وپرغصه بودم که حد نداشت ..اینبار واقعا خراب کرده بودم ..حالا که به حرفهای حسامی ودوبه هم زنی های بهروز فکر میکنم ..

حالا که با دید باز ..رفتار ارکیده رو با محک میزنم ..میبینم به انسانی تهمت زدم که تو این سه سال واقعا از کرده اش پشیمون شده بود .. 

خدایا اخه چرا اینقدر خر بودم؟ ..اصلا چرا بهش تهمت زدم ؟..اصلا با چه ذهنیتی تا این حد بهش سخت گرفتم ؟...واقعا چون تا حدی کارهاش شبیه به ریحانه ی معصوم گذشته بود حق داشتم اذیتش کنم ؟..

حق داشتم بهش تهمت بزنم ؟...چون فقیر بود وهمیشه با یه دست لباس به سر کار میومد حق داشتم به چشم یه دزد بهش نگاه کنم ؟...

کم کم داشتم اعتراف میکردم جدای از بدبینی های کودکانه وشباهاتهایی که بین ریحانه وارکیده میدیدم حس حسادت احمقانه ام به جایگاه ارکیده باعث میشد لجبازی کنم ..حماقت کنم ..تهمت بزنم ..خرد کنم ...

درماشین رو بهم کوبیدم وبازهم به کوچه ی تنگ وتاریک نگاه کردم ..به قدری ظاهر خونه ها وادمها متفاوت بود که حس بدی ته دلم نشست ...

طبق ادرس تو دستم پلاک ها رو نگاه کردم ولی با دیدن در زنگ زده وظاهر بیش از حد کهنه ی خونه ماتم برد ..یعنی اینجا جایی که ارکیده زندگی میکرد؟ ..چرا اینقدر پست ...؟

مگه شوهرش وضع مالی خوبی نداشت؟ ...پس اون ماشین واون تیپ وقیافه چی بود ؟...

کدوم رو باور میکردم ؟..شکل وظاهر سپهر صولتی رو یا این خونه ی کهنه ودرب وداغون رو ..؟

دستم و رو زنگ کهنه ی خونه فشردم ..صدای زنگ اعصابم رو متشنج کرد ..حقیقت لخ.ت وعر.یان ..چنان به سمتم هجوم اورده بود که هیچ دفاعی نداشتم ...فقط برای لحظه ای امید داشتم که اینجا خونه ی ارکیده نباشه ...

-کیه ..؟ اومدم ..

درنیمه بازشد وزن مسن وفوق العاده چاقی از لای در سرک کشید ...

-بله ..

-منزل اقای صولتی ..؟

زن چادرش رو مرتب کرد وبی محابا گفت ...

-رفتن آقا..

چه جواب کوبنده ای ..درست مثل یه پتک که تمام امید هام رو ناامید کرد ...

-شما ازشون خبر دارید ..؟ 

زن که معلوم بود حوصله ی زیادی نداره غرغر کرد ..

-ای بابا من نمیدنم این سپهر وزنش چرا اینقدر مهم شدن؟ ..فقط یه منشی لازم دارن که جواب سوال های شما رو بده ..

بهم نگاه کرد وادامه داد ..

-من چه میدونم اقا ..من هیچ خبری ازشون ندارن ..همین چند وقت پیش با زنش دعواش شد وکار زنه به بیمارستان کشید ..فردای همون روز هم شوهرتسویه حساب کرد ورفت .

-نمیدونین کجا رفتن ...؟

-اَه ..من از کجا باید بدونم ..؟

-خواهش میکنم خانم ..موضوع برام حیاتیه ..شما هرچی میدونید بگید ایشالله بنده هم از خجالتتون درمیام ..

دست به جیب عقبم بردم وکیف پولم رو دراوردم که چشمهای زن برق زد ..زن سرکی کشید وگفت ..

-اهان ..بفرمائید تو ..حالا چرا دم در وایسادید؟ ..بفرمائید ..

حالم از پستی مردم بهم خورد .کاملا مشخص بود که زن با کمی پول به حرف میاد... زن در روپشت سرم بست وبرگشت به سمتم ..

-خب چی میخواید بدونید ...؟

-اون روزی که دعواشون شد سرچی دعوا کردن؟ ..اصلا چی شد که شوهرش تصفیه کرد ..؟

زن چادرش رو از رو صورتش کنار زد وبه ارومی نجوا کرد ...

-والله اقا من چیز زیادی نمیدونم فقط همون روزی که دعواشون شد یه اقایی اومد خونشون.. به ارکیده گفتم مهمون داری ارکیده که مهمونش رو دید مثل ابر بهاری شروع کرد به گریه ..

همچین تو بغل مرده پرید که انگار یار سفر کرده اش رو دیده ..خلاصه با لبخند وذوق بردتش به اطاقش ..

-مرده رو میشناختید ...؟

-نه اقا اولین بار بود که دیده بودمش ...بِه از شما نباشه یه جوون قد بلند ورعنایی بود که مثل شما خوش پوش ومرتب بود ..

-خب باقیش ..؟

-بعد از نیم ساعت مرده رفت ..ولی در رو باز گذاشت انگار که بخواد دوباره برگرده ...سپهر که اومد باهم سر مرده دعواشون شد ..هی ازش میپرسید مرده کی بوده ..

ولی ارکیده حرف نمیزد ..تا اینکه دوباره مرده اومد وباهم گلاویز شدن ..من که نمیدونم چی بینشون بود فقط یه دفعه دیدم کارشون بالا گرفته وهمسایه ها ریختن تو حیاط و زنگ زدن به صد وده وامبولانس هم اومد ...

با ترس پرسیدم ..

-ارکیده ..ارکیده چی شد ..؟

-فکر کنم تموم کرده باشه ...اونقدرسرو وصورتش خونی بود که نمیدونستی مرده است یا زنده ...دکتره میگفت ضربه به سرش خورده ..دستش هم بسته بودن ...

دستهام مشت شد ..خدایا نه ..نه.... باهام اینکارو نکن ..حالا که برای جبران اومدم همچین معامله ای باهام نکن ..اگه بلایی سرش اومده باشه ..حاج بابا دیگه من رو نمیبخشه ..خدایا التماست رو میکنم...این جوری من رو عذاب نده ..

اب دهنم رو به سستی قورت دادم وپرسیدم .

-میشه اطاقشون رو ببینم ..

زن که نگاهش به کیف پول دردستم بود گفت ..

-بله اقا بفرمائید ..خونه ی خودتونه ..

دم در ورودی وایسادم ..نگاهم ناخوداگاه به پله هایی که طبقه ی پائین رو به بالا وصل میکرد افتاد ...چقدر زشت وبلند ...

-اطاقشون طبقه ی بالاست ..بفرمائید اقا ..

به خاطر موکتی که کف راهرو بود کفش هام رو دراوردم ..درودیوار سیاه وغبار گرفته حالم رو خراب کرد ...

 واقعا اون دختر اینجا زندگی میکرد؟ ..ولی اینجا که اصلا جای زندگی نیست ...؟ 

از پله ها بالا رفتم...اونقدر فضای خونه خفه وکثیف بود که حتی نمیتونستم نفس بکشم ..پاگرد رو پیچیدم..دو تا پله بود ویه در ...

دستم و رو دستگیره ی کهنه ی در گذاشتم.. باز هم از خودم پرسیدم ..

-یعنی خونه ی ارکیده اینجا بوده؟ ..یعنی سپهر با اون همه مال ومنال همچین خونه ای برای زنش گرفته ..؟ 

دررو که بازکردم ..قلبم گرفت ..یه اطاقک کوچیک فوق العاده کثیف با یه فرش نخ نمای لاکی ..دو تاطاقچه این طرف واون طرف اطاق ودری که به سمت بالکن میرفت ومشخص بود که به اشپزخونه روی بالکن ختم میشه ..

یا خدا اینجا دیگه کجاست ؟ زندان انفرادی ..یا محل ارامش ...؟

روی زمین پراز اشغال وخرده ریزه بود ..

 ولی چیزی که بیشتر از همه مطمئنم کرد که اینجا خونه ی ارکیده است ...که اینجا مامن اون دختره بی کس وکاره...مفاتیح جیبی گوشه ی طاقچه بود ..

دستهام مشت شد ..خودش بود ..مفاتیح ارکیده ..دقیقا همون مفاتیحی که روز گم شدن چک تو کمدش دیدم ..

نفسم بالا نمیومد ..انگار که یه نفر ده تا انگشتش رو دور گلوم حلقه کرده ونمیذاره نفس بکشم ..ب

 ی اراده به سمت طاقچه رفتم ومفاتیح وتسبیح تربت کنارش رو برداشتم ..اشک تو چشمهام نشست ...

از خودم ..از وجودم بدم میومد ..من از یه حیوون هم کمتر بودم ..من دختر پشیمونی رو که داشت با همه ی سختی های زندگی میجنگید رو ازار دادم ..بهش تهمت دست کجی زدم ..آبروش رو بین کلی ادم بردم ..

بی اختیار مثل گذشته ها ..مثل همون روزهایی که تنها همراهم سجاده ومهر وتسبیحم بود بوسه ای روی جلد مفاتیح زدم ..

 لای بمفاتیح رو بازکردم ..از اونجایی که خیلی کهنه بود ..سر صفحه هایی که زیادتر از باقی صفحه ها استفاده شده بود باز شد ..

لبم رو به دندون گرفتم ...جوشن کبیربود ..

 ( اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ) 

ورقه های مفاتیح جا به جا مچاله شده بود ..انگار که قطرات اب روشون ریخته باشه ..

نفسم رو به تندی بیرون دادم ودوباره نفس گرفتم ..به اندازه ی تمام غم های دنیا بغض داشتم ..پائین صفحه ها به خاطر استفاده ی بیش از حد نازک وسیاه رنگ شده بود

 سرانگشتم رو روی حاشیه ی مفاتیح کشیدم انگارهرچی بدی توی دلم بود بهم حمله کرد ...خدایا من چی کار کردم ..؟ چرا حتی یه بار هم به این فکر نیفتادم که شاید این دختر حقیقت رو بگه ..؟ 

چرا همیشه تنها به قاضی رفتم ..؟چرا عقلم رو دادم دست بهروز وبا طناب اون تو چاه رفتم ..؟

مفاتیح رو بستم وروی دونه های درشت تسبیح دست کشیدم ..نکنه واقعا صاحب این ها مرده باشه ..؟ نکنه سپهربی وجدان اخر سر به هدفش رسیده باشه ..؟

نگاهم دوباره به درو دیوار تاریک وکبره بسته ی خونه افتاد ..توی خونه نور نداشت ...انگار که وسط یه دخمه وایسادم وراه نجات ندارم ...

نفسم بسته شد ودیگه نتونستم نفس بکشم ..خدایا دارم از این همه بغض خفه میشم ...خودت یه فرجی کن ..

مفاتیح وتسبیح رو تو دستم فشردم ...با قدمهای تند از اطاق بیرون اومدم واز اون پله های کذایی پائین رفتم ..

زن صاحبخونه پائین پله ها منتظرم بود ..

-بفرمائید اقا براتون چایی اوردم ...

اونقدر بغض تو گلوم بود که تنها یه سوال کردم ...

-میدونید ارکیده رو به کدوم بیمارستان بردن ...؟

زن متحیر از اون همه گرفتگی صدا تنها لب زد ..

-نه نمیدونم ..

بی حرف یه تراول پنجاهی دراوردم وکنار سینی زن گذاشتم وبا قدم های پرشتاب از خونه بیرون زدم ..

-خدایا من چه کردم ...چه کردم ...وای برمن ..چه کردم ...

هرقدمی که از اون خونه وزندان دور میشدم نفس هام راحت تر میشد ..درماشین روبازکردم ومفاتیح وتسبیح رو روی صندلی کنارم گذاشت ...

اشکام دیگه طاقت نیاوردن وچکیدن ...سرم رو گذاشتم رو فرمون وبغضم رو خالی کردم ..هیچ وقت وهیچ لحظه ی دیگه ای تا این حد از خودم متنفر نبودم ..

من با ابرو حیثیت دختری که این چند سال رو تو فقر وتنگ دستی شدید دست وپا میزد بازی کردم ..بارها خردش کردم واون بیچاره حتی حرف هم نزد ...

از خودم متنفرم ..از این حس تنفری که حالا نسبت به خودم پیدا کردم بیزارم ...خدایا من از امیرحافظ رسولی که ادعای عقل کلیش میشد متنفرم ...

سرم رو به سمت مفاتیح چرخوندم وبا سرانگشت جلد کهنه اش رو لمس کردم ..

 حالا به حاج بابا چی بگم ارکیده ..؟ با چه رویی بگم پیدات که نکردم هیچ ..حتی نمیدونم که صاحب این کتاب مرده است یا زنده ..

چه جوری تو چشمهای منتظر حاج بابا خیره بشم وبگم من رو ببخشه ؟..که نتونستم جلوی حماقت هام رو بگیرم .جلوی قضاوت های نا به جام رو ..

سرانگشتم رو حرکت دادم وروی مهره های تسبیح کشیدم ...

چطور تونستم صاحب اینها رو ازار بدم؟ ...

اشک ازگوشه ی چشمم چکید وروی تیغه ی بینیم پیش رفت ..

حالا باید چه جوری پیدا ش کنم ؟...

****

با جرقه ای که تو ذهنم خورد سرم رو از رو فرمون بلند کردم ودستی به صورت خیسم کشیدم ..الان وقت گریه نبود ..باید دنبالش میگشتم وپیداش میکردم ..تا همینجاهم دیر شده بود ..

من امیرحافظم ..پس باید پیداش کنم ...از بقالی سر خیابونشون ادرس نزدیک ترین بیمارستان رو گرفتم وبا سرعت روندم ..

بگذریم از اینکه چقدر حرص وجوش خوردم تا بعد از گشتن سه تا بیمارستان فهمیدم که دو هفته پیش تو بیمارستان بستری شده اون هم به خاطر دست شکسته وسر اسیب دیده ...

با ترس پرسیدم ..

-خانم پرستار تورو خدا فقط بگید زنده مونده ..

-بله اقا بعد از دو روز هم مرخص شده ..

دست مشت شده ام رو بازکردم ونفس راحتی کشیدم ..حداقل زنده بود ...حداقل هرجا که بود زیر خاک قبرستون نخوابیده بود ..حداقل امید داشتم که بالاخره یه روزی پیداش میکنم ..

هرکاری کردم ..پرستاربخش ادرسش رو نداد که نداد ..مجبور بودم راه دیگه ای رو برم ..شاید سپهر ...؟؟

سرم رو به معنی نه حرکت دادم ..سپهر نه ..مطمئنا نه ...ادم کثیف ومریضی مثل سپهر محاله ادرس ارکیده رو بهم بده ..شاید حسامی ؟؟...

اره اون میدونست ...اون ارکیده رو دیده بود وبعید نیست که حتی ادرسش رو هم داشته باشه ..

روی نیمکت فضای سبز بیمارستان نشستم وشماره اش رو گرفتم ..بار اول بدون جواب دادن قطع شد ...وبار دوم به دوتا بوق نکشیده بوق اشغال زد وبازهم قطع شد ..

دندون هام رو رو هم سائیدم ..به قدری دغدغه ی فکریم زیاد بود که اصلا حوصله ی نازکشیدن های طاها رو نداشتم ..

دفعه ی سوم بود که صدای عصبی حسامی تو گوشی پیچید ..

-فرمایش ..؟؟؟

دستهام مشت شد وچشمهام و رو هم فشردم ..درسته که راجع به ارکیده ورفتارم شدیدا پشیمون بودم ولی دیدگاهم نسبت به حسامی هیچ تغیری نکرده بود ..

-ادرس ارکیده رو میخوام ...

صدای پوزخند حسامی به قدری واضح بود که تو گوشی پیچید ..

-ارکیده ..؟؟؟چه زود خودمونی شدی جناب رسولی؟؟ ..تا دیروز که کثافت ودزد وهرز....

با غیض جوشیدم ونذاشتم ادامه ی حرفهاش رو بزنه ...

-بس کن حسامی... دوروزه که خودم به حد کافی حالم بد هست ..تو دیگه ائینه ی دقم نباش ونمک به زخمم نپاش ..

-من نمک میپاشم یا تو ..؟ تویی که دوساله ابرو حیثیت برای اون دختر نذاشتی ..واقعا با چه رویی دنبالش هان؟ ...میخوای بابت تمام حرفهایی که زدی ازش عذرخواهی کنی ؟..شاید هم میخوای حلالیت بطلبی ؟

بچه جان فکر میکنی با دوبار ببخشید وغلط کردم ازت میگذره .؟ فکر میکنی میتونی جواب اون همه خون جیگر خوردن اون دختر رو پس بدی ...

هرچند اون خانمی که من میشناسم قلبش به بزرگی دریاست ..حرف نزده به خاطرگل روی پدرت حلالت میکنه ..

قسمت های اخر حرفش رو به ارومی زمزمه کرد ..چرا اینقدر ناراحت بود؟ ...مگه رابطه اشون چی بود ...؟

به خودم توپیدم ..

(خفه شو ..فقط خفه شو امیرحافظ ..تا حالا هرچی قضاوت نا به جا کردی وگند زدی بسه ...حالا دیگه ادم باش ...

 نه حق داری قضاوت کنی ..نه حق داری تو زندگی کسی دخالت کنی ...فعلا که اون دختر دیگه تو زندگیت نیست وتو دیگه حق فکر کردن به کارهاش رو نداری ..)

-حسامی ادرسش روبده ...

-نمیدم ..اصلا برای چی بدم؟ ..نکنه میخوای بری شاهکارت رو تماشا کنی ..میخوای بری دست شکسته اش رو ببینی یا سرباند پیچی شده اش رو ...؟ 

 یا شاید هم صورت یه سره کبودش رو که حتی نمیدونی چشمهاش بازه یا بسته ...؟

-طاهــــــــــا ..

-همینکه گفتم امیرحافظ ..من نه دیگه ازت حساب میبرم ..نه دیگه ارزشی برات قائلم پس فکر نکن میتونی بهم زور بگی 

-من فقط یه ادرس خواستم یاحتی یه شماره تلفن ..

-ندارم ..نمیدم ..تو هم اونقدر تو عذاب وجدانی که میکشی دست وپا بزن تا خفه بشی ...

گوشی قطع شد ودستهای من مشت ..کاملا مشخص بود که حسامی عمرا ادرس یا شماره ای از ارکیده بهم بده ..

 با شونه های خمیده ودستهای خالی از بیمارستان بیرون اومدم ..سرم رو به سمت اسمون گرفتم ونالیدم ..

خدایا واقعا که جای حق نشستی .. بدجوری دارم عقوبت پس میدم ..

***

-نبود عزیز ...هرجا رو که گشتم دست خالی برگشتم ..

دونه های درشت اشک از چشمهای عزیز چکید ...برگشت سمت حاج بابا ونالید ..

-یه کاری کن حاج احمد ....هیفده روزه که هیچ خبری از این دختر نداریم ...

صدای خش دار حاج بابا نفس هام روبه شماره انداخت ..همه ی این بار خفت وناراحتی تقصیر من بود ...

-چی کار کنم حاج خانم ....شوهر نامردش که تا صدام رو میشنوه قطع میکنه ..حسامی هم گم وگور شده ونیست ..دستم به هیچ جا بند نیست ..

عزیز دستهاش روبلند کرد ...

-یا خدا این دختر رو صحیح وسلام ازتو میخوام ...

اشک توی چشمهام جمع شد ودلم لرزید ..خبر تنها موندن ارکیده ..بی یارو یاور با اون شوهر بی وجدانش من رو ازخودم متنفر میکرد ..

 دلم میخواست من هم مثل عزیز... مثل همون قدیم های دور ...دست به سمت اسمون بلند کنم ..

ذکر بگم ...دعا دعا کنم ..خدا خدا بگم ..حاجت بخوام ...

-امیرحافظ ..

با بغض گفتم ...

-باشه عزیز ..بازهم میگردم ...پیداش میکنم ...قول میدم عزیز...

با قدم های تند از کنار عزیز وحاج بابا گذشتم وبه اطاقم رفتم ..جای سجاده ام خالی بود ..مثل تمام این چند سال گذشته ولی امروز این جای خالی بدجوری تو چشمم میزد ...

نشستم رو تخت وسر بلند کردم ..رویی نداشتم ..حرفی هم نداشتم ..تو سکوت خیره شدم به سقف اطاق ..چی میگفتم ؟..از کدوم گناهم دم میزدم وتوبه میکردم ..؟

چشمهام به اشک نشست ..کی به اینجا رسیدم که حتی نمیتونم حرف دلم رو به خدای بالای سرم بگم ..؟

چشمهام سوخت وقلبم تیر کشید ..

-چند وقته اینقدر دور شدی امیرحافظ ؟....خیلی دور...

داشت گریه میکرد ...قطره های درشت اشکش درست کنار پاش روی موزائیک ها میبارید ..

-من دزد نیستم ...

-چرا هستی ..خودم دیدمت ..

-من اینکارو نکردم ..

-چرا خودم با همین چشمهام دیدم ...چک رو چی کار کردی هر.زه ...؟

-نمیدونم ...به خدا نمیدونم ...

قطره های اشکش کنار پاهاش میریخت درشت وتیره ..درست مثل قیر.. داد زدم ..

-خانم شریفی بگردش ...

ناله زد ..

-کار من نیست باور کن ..با آبروم بازی نکن ...

بازهم گریه ..قطرات اشک روی موزائیک های کف اطاق میچکید وآسمون روشن رو ...کم کم داشت تیره میکرد ...قطره ها بهم رسیدن وجمع شدن.. .درست مثل یه جوی باریک ...

-هیچی همراهش نیست اقای رسولی ...

-جورابهات رو دربیار ...

بازهم گریه ..قطرات بیشتر .جویبار بزرگتر ...حالا مثل یه حجم تیره ی اب بود ...

-امیرحافظ... نمیبخشمت ..

قه قه زدم ...

-احتیاجی به بخشایش تو ندارم ..من ذات شماها رو میشناسم تو هم مثل ریحانه ومینا ...

حجم اب به نوک پاهام رسید ...

-حلالت نمیکنم ..

-به حلالیت تو نیازی ندارم ...

حجم اب روی پاهام کشیده شد ..حالا عکس دستهای ارکیده رو تو اب میدیدم که زیر پاهای من له میشد ...

-امیرحافظ 

هنوز داشت گریه میکرد .ولی اینبار از چشمهاش خون میچکید وتوی حجم تیره ی ابی که تا زانوهام رسیده بود میچکید ...قطره قطره ..

صدای هق هقش میپیچید واکو میشد ...بوی زُهم خون تو بینیم پیچید ...

 بازهم گریه ..حجم تیره ی اب ترس رو به وجودم تزریق میکرد ..اونقدر بالا اومد که به کمرم رسید ...داد زدم ..

-بسه دیگه گریه نکن ..

-بد کردی باهام 

اب بالاتر اومد ..تا به دستهام رسید ...مثل یه قیر مذاب داشتم توش فرو میرفتم ...

-بسه ..دارم غرق میشم .

-همه جا بی حیثیتم کردی ...

-شوهرت کرد ..

-تو بودی که بهم انگ دزدی زدی ..

 تقلا کردم ...

-بهروز گفت ...تقصیر من نبود ...

حجم اب به شونه هام رسید ...

-بسه ...بسه ..دارم فرو میرم ..

-ولی مقصر همه ی دردهام تو بودی ...

زیر پام خالی شد ومن کشیده شدم پائین ..سرم رفت زیر اب .. نمیتونستم نفس بکشم ...

-ازت نمیگذرم امیرحافظ ...باهام بد کردی ..

-کمک ...

-این ثمره ی همون کارهاست ..همون تهمت ها ..کنایه ها ..

به زور از زیر اب سر بلند کردم ...

-کمکم کن دارم غرق میشم ..

-حلالت نمیکنم امیرحافظ ..هیچ وقت حلالت نمیکنم ..

با حس خفگی از خواب پریدم ...تمام بدنم خیس از عرق بود ونفس هام به قدری به شماره افتاده بود که نمیدونستم چه جوری ریه هام رو پر از اکسیژن کنم ..

زیر لب زمزمه کردم...خواب بود ..کابوس بود ...وچه خوابی بود ...به قدری وحشتناک وپرحرف بود که تمام بدنم رولرزوند ..

ارکیده ..؟؟؟حلالم نمیکرد ..ارکیده نجفی ..خدایا ...حلالم نمیکرد ..

شونه هام به لرزش افتاد وصدای هق هق خفه ام بلند شد ...سرم رو تو دستهام گرفتم ونالیدم ..

-خدایا اون من رو نمیبخشه ..تمام حرفهایی که زدم ...تمام ازارهایی که دادم ...نمیبخشه ..حلالم نمیکنه ...

حس میکردم کاسه ی چشمهام داره در میاد ..اونقدر حس بد بی پناهی وعذاب وجدان تو وجودم زیاد بود که هر آن به دیوونگی نزدیک تر میشدم ...

خدایا ..غلط کردم ..به بزرگیت قسم ..کینه کورم کرده بود ..ارکیده رو نمیدیدم بلکه مدام ریحانه ومینا جلوی چشمهم بودن ...چادر سرکردنش ..شرم وحیاش .معصومیتش ..خدایا اشتباه کردم ..

سجده زدم روزمین واز ته دل زار زدم .

چه جوری توبه کنم ؟..چه جوری جبران کنم ؟..خدایا؟؟؟؟ میشنوی ..؟

 الان به وجودت نیاز دارم ...الان که دارم زیر بار این عذاب وجدان لعنتی له میشم ...

 بعد ازچند سال ازت کمک میخوام ..از ته دلم کمک میخوام ...به دادم برس خدا ...داغونم خدا ..داغونم ..

صدای الله اکبر که از مناره ها به گوشم رسید ..چهار ستونم رو لرزوند ...خدابود که باهام حرف میزد ..خدا بود که جوابم رو میداد ..پلک زدم ..

دست کشیدم رو گونه هام واز جابلند شدم ..دیگه وقت برگشتن بود ..بازگشت سوی اصل کاری ..توبه برای جبران ..

وضو گرفتم وبعد از چند سال سجاده ام رو گوشه ی اطاق پهن کردم ..بی اختیار کیفم رو باز کردم وتسببیح ومفاتیح ارکیده رو دراوردم ..

قامت بستم واز ته دل گفتم ..

-الله اکبر ...

افتاب که طلوع کرد یه دنیا شرمندگی رو کوله ام بود ویه دنیا ارامش تو دلم ...یه دنیا حسرت برای بدی های گذشته ام ویه دنیا امید برای جبران خطاهام ...

حالا که برگشته بودم ..حالا که دوباره همه چیز رو سپردم دست خودش ارومتر بودم .حداقل اینکه میدونستم بالاخره کمکم میکنه ...

***

روزی که حاج بابا وعزیز من رو سرسجاده دیدن رو هیچ وقت فراموش نمیکنم ..اشتی کردن من با خدا وبرگشت دوباره ام باعث شد حتی حاج بابا هم دلش به رحم بیاد وبی هوا دراغوشم بگیره ...

وقتی که به خودم اومدم دیدم هر چهار نفرمون چشمهامون خیس از اشکه ...چشمهای عزیز ..فاطمه ..حاج بابا حتی خودم میبارید ...

حاج بابا سرم رو بوسید وزمزمه کرد ..

-برگشتنت مبارک پسرم ..

عزیزدست کشید به صورتم واشکهام رو با کف دست پاک کرد ...

-خوش اومدی امیرجان..خیلی وقته که دلم برای شنیدن صدای قران خوندنت تو خونه تنگ شده بود ..

فاطمه لبخند تلخی زد ..

-مبارک باشه داداش...

دستهام لرزید ...اشکهام چکید ..چقدر دور شده بودم ..چقدر دور ...

 ولی حالا داشتم برمیگشتم ..وچقدر اسون بود این برگشتن ..درست مثل اغوش مادر که میدونی همیشه به روت بازه ...

مفاتیح ارکیده رو بوسیدم واز ته دل دعا کردم تا خدا حاجتم روزودتر بده ..تا بتونم ارکیده رو ببینم وازش بخوام من رو ببخشه ..تا اینقدر جلوی حاج بابا وعزیزناتوان ودست خالی نباشم ...

تو خلسه ی خودم ودنیای زیبام غرق بودم که عزیز صدام کرد ...

-امیرجان 

-جانم عزیزم ...

-پاشو بیا برات مهمون اومده ...

-اومدم ..

از جا بلند شدم وگوشه ی سجاده رو... رو مهر و مفاتیح انداختم وازاطاق اومدم بیرون ..ولی همینکه نگاهم به فرد نشسته در پذیرایی افتاد خشکم زد ..دستهام مشت شد وابروهام تو هم رفت ..

چشم غره ای به عزیز رفتم ونیمه بلند گفتم ..

-چرا اجازه دادی بیاد تو عزیز ..؟

عزیز اخمی کرد..

-مهمون حبیب خداست حتی اگه دشمن ادم باشه ..باید حرمتش رو نگه داری ...

-ما اگه این حبیب خدا رو نخوایم ببینیم ...چی کار باید کنیم ..؟

سری با تاسف تکون دادم وخواستم برگردم که صدام کرد ..

-امیرحافظ ...؟؟

دستهام مشت شد سرجا ایسادم وخیره شدم بهش ..

-باید باهات حرف بزنم ..

-من حرفی با تو ندارم ...

-امیرحافظ ..

صدا همون صدا بود.. صورت همون صورت گذشته ...هیچ فرقی نکرده بود ..انگار همون ریحانه ی سه سال پیش بود ..با همون چادر ..با همون صورت بی ارایش ..

-چیه ..؟ چی شده دوباره چادر سرکردی ؟...این دفعه به زور کی چادر کشیدی رو سرت ..؟ به زور مادرت بوده یا بابات ..شاید هم همسرت ...راستی حال رفیق شفیقتون چطوره ..؟

با درد نالید

- امیرحافظ ...

زبونم بسته شد ..هنوز هم کینه ی گذشته تو وجودم بود ولی من قسم خورده بودم که دیگه دلی رو نرنجونم ..تجربه ی ارکیده وبار عذاب وجدانی که رو شونه هام بدجوری سنگینی میکرد برای هفت پشتم بس بود ...

نفس سنگینی کشیدم وبا فاصله ازش رو اولین مبل نشستم ..

-چرا اومدی ..؟

-تا همین چند لحظه ی پیش میدونستم ولی حالا نمیدونم ..

به سردی گفتم ..

-پس وقتی نمیدونی چرا اومدی ووقتم رو گرفتی ..؟

-امیرحافظ خواهش میکنم ازت ..اینقدر سرد نباش ..من اشتباه کردم که از دستت دادم ..وقتی ازت جدا شدم تازه فهمیدم که تو چه جایگاهی تو زندگیم داری ...

-دیگه برام مهم نیست ..

-ولی برای من هست ..من هنوز هم دوستت دارم امیرحافظ ...حتی بیشتر از قبل ...

نفسم سنگین شد ..من هم یه زمانی دوستش داشتم ..اون زمانی که بوی عطر بهار نارنج تو بینیم میپیچید ودونه به دونه ی گلهای روی چادرش رو از حفظ بودم ..

-اخرین قراری که باهم تو پارک داشتیم رو یادته ...؟بهم گفتی دوستم داری ..چی جوابت رو دادم .؟

سکوت ..

-ریحانه حرف بزن ..چی بهت گفتم ..؟

-گفتی ...من دیگه دوستت ندارم ...

با لاقیدی گفتم ..

-جوابم هنوز هم همونه ..دیگه دوستت ندارم ریحانه تو برام مردی ..

-امیرحافظ از اشتباهاتم بگذر ..به خدا من تغیر کردم ..عوض شدم ..

-چرا عوض شدی ..؟

سکوت کرد ..

-ریحانه راستش رو بگو ..مینا مهریه ات رو بالا کشیده ویه ابم روش؟؟ ..یا پولت ته کشیده که دوباره یاد پول باد اورده ی امیرحافظ بدبخت افتادی ...؟؟

با شرمندگی اشکاش سرازیر شد .

-میدونستم ریحانه ..از همون اول هم میدونستم که یه ریگی به کفش این دوستت هست ..

صدای گرفته ی ریحانه باعث شد به سمتش بچرخم ..

-بعد از جدایی مون بهم پیشنهاد خرید سهام شرکتش رو داد ..سادگی کردم وتمام پول رو به دستش دادم ..اون هم به فاصله ی چند روز همه رو برداشت وفرار کرد ..

به سردی نفس کشیدم

- راست گفتن از قدیم... مال باد اورده رو باد میبره ..تویی که به خاطر پول مهریه زنم شدی ..یکی هم مثل مینا پیدا میشه که سرت کلاه میگذاره وهمون پول رو از چنگت درمیاره ..

دنیا دار مکافاته ریحانه ..همون جوری که تو نامردی کردی دوستت هم درحقت نامردی کرد ..

-اشتباه کردم ..من روببخش ..

-اقرار تو به اشتباه چه فرقی به حال من داره 

 (می گویند : یک روزی هست که چرتکه دست می گیرند ؛

و حساب کتاب می کنند !

و آن روز تو باید تاوان آنچه با من کردی را بدهی ...

 فقط نمی دانم ،

تاوان دادن آن موقع تو ؛

چه دردی از من دوا میکند ... !!!)

زندگی من خراب شده ریحانه... به خاطر کینه ونفرتی که ازت به دل گرفتم دو ساله که زندگی یه زن بیچاره رو سیاه کردم وابرو حیثیت براش نذاشتم ..

الان پشیمونم ..درست مثل تو.. ولی چه فایده ..حتی نمیدونم ادرسش کجاست که ازش بخوام حلالم کنه ..

ریحانه با هق هق پرسید ..

-دوستش داری ...؟

سست شدم ..حتی به مخیله ام هم همچین چیزی خطور نمیکرد ...عجب حرف احمقانه ای بود ..

-شوهر داره ..

-جوابم رو ندادی ..دوستش داری ..؟

سکوت کردم ..دستهام مشت شد ..دوستش ندارم ..یعنی نباید داشته باشم ..اون زن شوهر داره..تازه الان مهمترین چیزی که ازارم میده بار عذاب وجدانمه ...

نفسم رو فوت کردم .

-نه ندارم ..

-پس من روببخش ..اگه تو زندگیت کسی نیست بامن باش ..قول میدم بهترین زندگی رو برات درست کنم ..قول میدم اونقدر بهت عشق بدم که تمام گذشته رو فراموش کنی ..

-بخشیدمت ..تا خدا هم یه راهی جلوی پام بگذاره ..تا اون زن هم من رو ببخشه ...ولی درمورد خودمون محاله ممکنه...

از جا بلند شدم وادامه داد.

-حالا دیگه میتونی بری ..

-امیرحافظ من به خاطرت هرکاری میکنم ...

-پس بهتره بری طلب بخشش از خدا کنی ...چون نیمی از گناهی که الان داره رو شونه هام سنگینی نمیکنه به خاطر تو ورفتارت بود ..

ازاینجا برو ریحانه ..دیگه هیچ چیزی بین من وتو باقی نمونده ..جز یه دل سرد وخالی ویه عالم عذاب ..من وتو دیگه تو فال هم نیستیم ..

-نگو امیر ..من هنوز به چشمم همسرم بهت نگاه میکنم ..

-اشتباه نکن ریحانه ..این امیرحافظی که جلوت وایساده حتی یه سر سوزن هم شبیه به اون امیرحافظ گذشته نیست ..این ادم ..پست ترین وسنگدل ترین ادم دنیا شده ..

یه لجن که برای خالی کردن عقده های دلش ...حتی به یه زن بی کس و کار هم رحم نکرد وتقاص کارهای تو رو ازاون گرفت ...

ریحانه ..من وتو به بن بست رسیدیم ...خیلی وقته که راهمون از هم جدا شده ..

-امیر

 یه قدم برداشتم وگفتم ..

-متاسفم خانم ..دیگه هیچ تمایلی برای دیدنتون ندارم ..لطفا دیگه مزاحم زندگیم نشید ..

صدای امیرحافظ گفتن های ریحانه حتی برای لحظه ای پاهام رو سست نکرد از کنار چشمهای اشکی عزیز گذشتم ویه راست به اطاقم رفتم ..

دررو پشت سرم بستم وبی اراده به سمت جانمازم رفتم ومفاتیح ارکیده روبه دست گرفتم ..اشکام جوشید ..

خدایا من مقصرم نه؟ ..از اول تا همینجا ...اقرار میکنم این من بودم که خطا رفتم ..که اشتباه برگزیدم ..که کج رفتم وازت بریدم ..

اشکام چکید ودرست روی همون قسمت های مچاله شده مفاتیح ریخت ..

واقعا چه حکمتی داشت این دعا ...که چه من وچه ارکیده... با خوندنش اشک میریختیم وعقده ی دل خالی میکردیم ...سبک میشدیم ..ابدیده میشدیم ...

***

با بی حوصلگی نگاهی به پوشه های جلوی دستم انداختم ..همه ی کارهای کارخونه بهم ریخته بود وهیچی سرجاش نبود ...

 کلی سفارش داشتیم وکار نمایشگاهمون هم که تا چند وقت دیگه باید ارائه میکردیم رو هوا مونده بود ...

وضع کارخونه بعد از رفتن بهروز وحواس پرتی های من ونبودن حاج بابا افتضاح بود ...اگه همین طور پیش میرفتیم مشتری ها رو از دست میدادیم و ورشکستگی کارخونه حتمی بود ...

هنوز جای خالی نیازی پرنشده بود که ارکیده با اون سرعت بالای مونتاژش رفت وحالا من مونده بودم وچند تا مونتاژ کار مبتدی که نه تنها کاری انجام نمیدادن بلکه خرابکاری هم میکردن .

.-امیرحافظ ..با توام ..امیرحافظ ..؟

 برگشتم به سمت حاج بابا اصلا نفهیدم کی اومده بود تو اطاق...

-جانم حاج بابا ..؟ببخشید حواسم نبود 

با خستگی نشست رو صندلی وبرگه ای رو روی میز انداخت ...

-ادرس ارکیده رو پیدا کردم ...

قفسه ی سینه ام سبک شد ..بالاخره پیداش کردیم ..با شوق به سمت برگه رفتم ..

-از کجا پیدا کردین ..؟

حاج بابا نفس خسته اش رو به ارومی بیرون فرستاد ...

-طاها ..

ابروهام تو هم رفت ..هنوز هم باهاش مشکل داشتم ..

-خب چی شد ..؟ باهاش حرف زدید ..؟دیدینش ..؟حالش چطوره...؟ اصلا تو این مدت کجا بوده ..؟

حاج بابا نگاه عجیبی بهم انداخت ..

-نه باهاش حرف نزدم ...

-چی ..؟ حرف نزدید؟پس پاشید باهم بریم ...

رفتم سمت کتم که حاج بابا زمزمه کرد ...

-بشین امیرحافظ ...یه چیزهایی هست که باید بدونی ..

نگران شدم ..بی اراده رو صندلی مقابل حاج بابا نشستم ..

-چی شده حاج بابا ..؟

-طاها دوست برادر ارکیده است 

زیر لب تکرار کردم ..

-دوست برادر ارکیده ..؟

حاج بابا کف دستش رو روی صورتش کشید وروی محاسنش نگه داشت ..

-تو این مدت اتفاقهای زیادی افتاده ..ارکیده همون روزی که از اینجا میره ..برادرش سراغش میاد ..

 تو این بین سپهر هم سر میرسه با ارکیده دعواش میشه واخر سر هم با امید کتکاری میکنن جوری که کارشون به صدو ده میکشه وهردوشون شب رو تو بازداشگاه میمونن ..

همون میشه که ارکیده بعدش از سپهر جدا میشه وبه خاطر صدماتی که ارکیده دیده دیه میگیره وحالا هم خونه ی پدر ومادرش زندگی میکنه ..

با بهت پرسیدم ...

-یعنی ارکیده جدا شده ...؟

بی اراده پرسیدم ..اصلا نمیدونم با کدوم فکر پرسیدم ولی پرسیدم ..حاج بابا تو نگاهم خیره شد ولب زد ..

-اره جدا شد...

نمیدونم تو نگاه حاج بابا چی بود که ازش چشم گرفتم وسرم رو پائین انداختم ..

-پس چرا به دیدنش نرفتین؟ ..شما که اینقدر دوست داشتید ببینیدش حالا که هیچ مشکلی نداشتید ...؟

شونه های حاج بابا خمیده تر شد ..

-نتونستم ..هزار بار تصمیم گرفتم برم وبعد دیدم روی دیدن این دختر رو ندارم ..برم بهش چی بگم ..؟بگم منی که دم از خدا وپیغمبر میزدم ولت کردم وبه پسرم چسبیدم ..؟ بگم من رو ببخشه که اون روزی که بهم نیاز داشت بهش پشت کردم ..

با هرحرف حاج بابا سر من افتاده تر میشد ..

-نتونستم امیرحافظ نتونستم ..

از جا بلند شد وبه سنگینی گفت ..

-اون هم از ادرس ...این گوی واین میدان ..

چند قدم ازم دور شد ودوباره برگشت ..

-هرچند نرفته هم میدونم که حلالت کرده ..اون دختری که من تو این چند وقت شناختم فقط وفقط خودش رو مقصر میدونست از تو هم هیچ توقعی نداره ..

دراطاق که پشت سر شونه های خمیده ی حاج بابا بسته شد نگاهم رو برگه چرخید ...

 چشمهام رو ریز کردم ودوباره وصد باره ادرس رو از نظر گذروندم ..این محله ی اعیان نشین رو میشناختم ..ولی ارکیده ی بدبخت کجا واین ادرس کجا ..؟

اخه چه طوری ممکنه؟ ...ارکیده که وضع مالی خوبی نداشت ..پس این ادرس چیه ..؟

ادرس رو برداشتم وکتم رو چنگ زدم باید میرفتم ..باید میرفتم تا ببینم ارکیده واقعا کیه؟ ..اون دختر فقیر واقعا چه جوری میتونست به اینجا برسه ..؟

یه نگاه به پلاک ها کردم ویه نگاه به ادرس تو دستم ..خاطرات دفعه ی قبلی که داشتم به دنبال ارکیده میگشتم تو ذهنم جولان میداد ..

 انگار همین دیروز بود که با کلی بدبختی از بین اون کوچه های باریک گذشتم وبه اون در زنگ زده رسیدم ..

حالا بازهم داشتم دنبال ارکیده میگشتم ولی تو محله ای که هزار فرسنگ با اون محله واون خونه ها وادم ها فرق میکرد ..

با دیدن پلاک... ماشین رو زیرسایه ی درخت پارک کردم وبه کوچه ی خالی وسوت وکور نگاهی انداختم ..

نگاهم رو دوباره به خونه دوختم ..یه اپارتمان سه طبقه ی نوساز بود که کاملا مشخص بود متراژ بالایی داره ..

 نگاهی به ادرس تو دستم انداختم ..ادرس درست بود ...یه نفس گرفتم ودستهام رو رو فرمون گذاشتم ..

 حالا که به پای عمل رسیده بودم ...حالا که باید پیاده میشدم وبعد از چند هفته زنگ خونشون رو میزدم تا ازش عذرخواهی کنم ....جرات رویارویی با ارکیده رو نداشتم ..

خیره شدم به درخونه اشون ..ارکیده تو یکی از اطاق های طبقه دوم بود ومن حتی جرات پیاده شدن از ماشین رو نداشتم ..

حالا میفهمیدم حاج بابا چی میگفت ..خجالت میکشیدم ..طاها با همه ی نفرتش خوب حرفی زد 

واقعا با دو بار ببخشید وچهار بار غلط کردن می تونستم تمام اون حرفها وکنایه هاو ازار ها رو از دلش پاک کنم .. ؟واقعا میتونی امیرحافظ ...؟

سرانگشتم و رو لبم کشیدم ..نمیتونستم ...حتی اگه هزاران هزار باربهش میگفتم تا من رو ببخشه هیچ کدوم جبران اون همه ازار واذیت نمیشد ..

خاک برسرت امیرحافظ ..اونقدر نفرت کورت کرده بود که حالا برای جبران هیچ کاری ازدستت برنمیاد ..حالا میخوای چی کار کنی احمق ..؟

درکمال پررویی بری دم خونشون وگردنت رو کج کنی وبگی خانم نجفی... منی که این همه بهتون متلک انداختم وحرف بارتون کردم وتو کارخونه ابرو حیثیت براتون نذاشتم اومدم ازتون بخوام من رو ببخشید ..؟؟

نفسم رو با زور بیرون فرستادم ..

-هوفـــــــــف ...واقعا که ..عقلت قد جلبک هم کار نمیکنه ..حالا چه جوری میخوای این گندی رو که زدی جمع کنی ..؟

 اصلا با چه رویی ازش میخوای تا تو روببخشه ..؟کم اذیتش کردی ..؟کم ازارش دادی ..که حالا بتونی ازش عذرخواهی کنی ..؟

یه نفس گرفتم وسوئیچ ماشین رو پیچوندم ..

نه ..من با هیچ کاری نمیتونستم این عذاب رو کم کنم ..با هیچ حرفی نمیتونستم داغ زخم زبون هایی که بهش زدم التیام بدم ..کاری که من کرده بودم هیچ جبرانی نداشت ..

فرمون رو چرخوندم واز کنار خونه ی اعیونی ارکیده گذشتم ..باید راه دیگه ای پیدا میکردم ..راهی که بتونم حداقل تا حدی اون همه ضربه ای که به این دختر زده ام رو جبران کنم ..

درخونه رو که بازکردم عزیزو حاج بابا وفاطمه هرسه به سمتم چرخیدن ..انگار که منتظرم بودن ...با شونه های خمیده وبار روی دوشم کفش هام رو کَندم ورفتم تو ..

عزیز بی تاب تر از همیشه پرسید ..

-سلام ..چی شد امیرحافظ ..؟؟باهاش حرف زدی ..؟

سوئیچ تو دستم رو همراه موبایلم رو میز انداختم ویه نگاه به قیافه ی مضطرب ونگران هرسه شون انداختم ..

-نه عزیز ..نتونستم ..

اخم های فاطمه تو هم رفت ..

-فکرشو میکردم که جربزه اش رو نداشته باشی ..

وبه حالت قهر از رو مبل بلند شد وبه اطاقش رفت ...

حاج بابا سری از روی تاسف تکون داد ..قلبم فشرده شد ..همه منتظر بودن تا از ارکیده عذرخواهی کنم ..ولی من نمیتونستم ...

-چرا امیرحافظ ..؟ تو که گفتی ؟؟

-به خدا نتونستم عزیز ..اونقدر بار شرمندگیم زیاده که نه میتونم ونه توانش رو دارم که باهاش روبه روشم ..

-حالا میخوای چی کار کنی .؟

-نمیدونم عزیز ..نمیدونم ..

حاج بابا که معلوم بود از دستم عصبانیه از جا بلند شد وبه سمت اطاقش رفت ..با برنامه ای که تو ذهنم داشتم دنبالش راه افتادم ...

-حاج بابا ؟؟

-برو امیرحافظ من حرفی با تو ندارم ..

درو پشت سرم بستم ونالیدم ..

-حاج بابا خواهش میکنم درکم کنید نمیتونم باهاش روبه رو بشم 

حاج بابا به تلخی طعنه زد ..

-معلومه که نمیتونی اون روزی که ازت خواستیم تا این کینه رو دور بریزی کار خودت رو کردی ..روزی که میگفتیم اینقدر به این دختر سخت نگیر اینقدر زجرش نده جنابعالی به فکر خودت ونقشه کشیدن براش بودی ...

نشستم رو مبل ونالیدم ..

-غلط کردم حاج بابا ..اشتباه کردم ..نفهمیدم ...

حاج بابا پوزخندی زد ..

-نفهمیدی .؟ همین ؟ چقدر بهت گفتم قضاوت نابه جا نکن ...تهمت نزن ..پرده دری نکن ..آبروش رو نبر ..کار خودت رو کردی ..خون به دلش کردی امیرحافظ ..حالا با چه رویی میگی اشتباه کردی ..؟

با کلافگی دستی تو موهام کشیدم ..

-نفهمیدم حاج بابا به خدا نفهمیدم ...

حاج بابا با درد نشست رو صندلی مقابلم ...

-گفتیم بهت ..گفتیم نکن ..نگو ..دل نشکون ..ولی شکستی ..بد کردی امیرحافظ ..حالا اومدی میگی اشتباه کردم ..نفهمیدم ..ولی چه فایده؟ ..

 اونقدر پات روبیخ گلوی اون طفل معصوم گذاشتی که نفسش برید... که رفت تا رابطه ی من وتو خراب نشه...

چه کردی امیرحافظ؟ ..حالا واقعا با چه رویی میخوای بری دنبالش که ببخشتت ..؟

تویی که زیر دست من بزرگ شدی ..توی که با جون ودل بزرگت کردم باعث شدی این همه وقت یه خبر ساده ازش نداشته باشم ..حالا با چه رویی میگی بد کردی ..با چه رویی حرفش رو میزنی .؟

امیرحافظ ...من چه کنم با تو ....چه کنم با این دل شکسته ای که تا عمر داری نمیتونی ترمیمش کنی ..؟

-حاج بابا کمکم کن ..به دادم برس ..دارم زیر بار این عذاب وجدان له میشم ..

حاج بابا با خشم قیام کرد .. 

-حقته بکش ..بکش تا شاید خدا یه روزی ببخشدت ..

-نه حاج بابا نگید ..تروجون عزیز نگید ...من نمیتونم.. چه جوری دوم بیارم ..این چند روز زندگیم شده جهنم از وقتی که فهمیدم بهروز چه جوری اتیش بیار معرکه شده بود وبا هم دستی سپهر چه جوری باعث شد بهش سخت بگیرم دیونه میشم ..حاج بابا به دادم برس ...

-فقط خود خدا میتونه به دادت برسه امیرحافظ ..اون موقعی که من ومادرت زبونمون مو دراورد تو حرف خودت رو زدی ...مرغت یه پا داشت گفتی این زن خراب ...

نالیدم ..

-بسه حاج بابا ...

ولی حاج بابا ظالمانه ادامه داد ..

-گفتی فاسده ..

از ته دل نالیدم ..

-نگید نگید ...

-گفتی نقشه کشیده تا تلکتون کنه 

فریاد زدم

- خـــــــــدا....من چی کار کردم ..

-حالا اومدی دنبال چی ...؟ دنبال جنازه اش ..دنبال دختری که با حرفهای تو وکتک های شوهرش هیچی ازش باقی نمونده ...یه وقتهایی فکر میکنم کار تو هم کمتر از اون شوهر بی همه چیزش نبوده ..

-کمکم کن حاج بابا ..

-محاله ....هیچ کاری از دست من برنمیاد ..این تویی که فقط وفقط باید کارت رو جبران کنی .ولی چه جوری امیر .؟ چه جوری میخوای اون همه نیش وکنایه رو جبران کنی؟ ...

بهش گفتی دزد ...جلوی یه عالم ادم ....بی حیثیتش کردی ..تو دهن همه انداختی تا بهش بی حرمتی کنن ..قلبی رو شکوندی که تازه جوش خورده بود ..

با کسی درافتادی که هنوز سر پا نشده بود ..مظلوم گیر اوردی امیرحافظ ..ضعیف کشی کردی ..

-اشتباه کردم ... به خاطر کینه ام نفهمیدم که بهروز داره بهم خط میده ..نفهمیدم ملعبه ی دست شوهر نامردش شدم ..

خواهش میکنم ازت حاج بابا کمکم کن ...

حاج بابا که انگار اون همه خشم وعصبانیتش تا حدی فروکش کرده بود .با درد رو مبل جلوم نشست ..

-چه کمکی ..؟ مگه کاری هم میشه کرد ..؟

ل.بهامو رو هم فشردم واخرین تیرم رو هم رها کردم ..

-ازش بخواید برگرده سرکاره ..اونوقته که میتونم با رفتارم بهش نشون بدم که چقدر پشمونم ..

-محاله بیاد ..

-حاج بابا ...

-اون قول داده امیرحافظ ..به تو ..به من ..قول داده دیگه سمتمون نیاد ..محاله ممکنه زیر قولش بزنه ...

-ولی اگه شما ازش بخواید قبول میکنه ..

-گفتم نه ..من با چه رویی برم بهش بگم بیاد تو کارخونه من مثل یه کارمند کار کنه ؟..این دختر دیگه اون دخترفقیر گذشته نیست ..خونه زندگیش رو دیدی؟ ..وضع مالیشون رو دیدی ..؟ 

-بهش بگید که بهروز رو اخراج کردید ..بگید که کارهای کارخونه بهم ریخته ..دروغ هم نمیگید واقعا شیرازه ی کارخونه با رفتن بهروز وحواس پرت من ..بهم ریخته ..

هیچی سر جاش نیست ..بهش بگید به جای بهروز بیاد ..بگید به عنوان مدیر مسئول قسمت مونتاژ بیاد ..شاید قبول کنه ...

تو چشمهای حاج بابا خیره شدم واز ته دل ناله زدم ..

-خواهش میکنم حاج بابا این اخرین راهیه که برام مونده ..من جلوی بچه های کارخونه خرابش کردم ..کاری کردم همه به چشم یه دزد ببنینش ..خودم هم جلوی همه عزتش رو برمیگردونم .

نمیدونم حاج بابا تو نگاهم چی دید که دستی به محاسنش کشید وبا موشکافی پرسید ..

-چی تو سرته امیرحافظ ..؟من مطمئنم یه نقشه ی دیگه تو ذهنته 

با نور امیدی که تو دلم روشن شد گفتم ..

-شما یاعلی بگو باقیش با من ..

به سمت حاج بابا رفتم وکف دستم رو به سمتش دراز کردم ..حاج بابا با شک به دست دراز شده ی من نگاه کرد واخر سر تصمیمش رو گرفت ..وکف دستش رو رو دستم گذاشت ...

-میخوام برای اخرین بار بهت اطمینان کنم ..چون هنوز هم به سیرتت اعتقاد دارم ..فقط امیدوارم از این کارم پشیمون نشم ...

***

یه نفس عمیق کشیدم ونگاهم رو به فضای کارخونه دوختم ..امروز بعد از تقریبا یک ماه ارکیده نجفی دختر همچنان مجهول ...بازهم به کارخونه برمیگشت ..اون هم تنها وتنها به خواهش دل حاج بابا ..

از صبح که برای نماز صبح بیدارشدم ..استرس دارم ..تسبیح ارکیده یه لحظه هم از دستم جدا نمیشد ..میترسیدم ...از رویارویی با ارکیده میترسیدم ..

با اینکه همه گفته بودن ارکیده دل بزرگی داره ومن به عینه دیده بودم که چقدر صبور و خودداره ..ولی باز هم ترس داشتم ..

 میترسیدم حالا که دستش پره وپشتش به خونواده اش گرم ..بهم تیکه بندازه وتاوان ازار هایی که بهش دادم رو بگیره ...

دونه ی تسبیح تو دستم فشرده شد ..به خودم قول داده ام ..حتی اگه بهم فحش هم داد ...حتی اگه جلوی تمام کارکنهای کارخونه سکه ی یه پولم کرد سربلند نکنم ..خم به ابرو نیارم ..

حالا وقت جبران بود..از حاج بابا خواسته بودم برش گردونه تا ارکیده هرجوری دوست داره تقاص بگیره ..تا هرجوری که دوست داره دلش رو خالی کنه ..

این جوری حداقل میتونستم پیش خودم بگم که باهاش یربه یر شدم ..تو یه صحنه ی برابر و یه جایگاه برابر ...

باید خودم رو برای بدترین ها اماده میکردم ..اون حرفها واون نفرتی که تو دل ارکیده کاشته بودم میتونست باعث هرنوع واکنشی بشه ..حتی سیلی روی گونه ..حتی نفرت تو کلماتش ...

هرچی بود به دیده منت... حقش بود ..ومن با تمام وجودم سعی داشتم تا درمقابل تمام رفتارش مقاومت کنم ودست از پا خطا نکنم ..این تنها کاری بود که از دستم برمیومد ..

یه ماشین هیوندا روبه روی کارخونه وایساد ..تپش های قلبم زیاد شد .نمیدونم چه حسی بهم میگفت که ارکیده نجفی تو اون ماشینه ..نفس تو سینه ام حبس شد بی اراده ..وتمام وجودم چشم ..

از صبح تا الان منتظر همین لحظه بودم ..که ارکیده وارد کارخونه بشه ..تا ببینمش ..تا بدونم چه فرقی با ارکیده ی قبل داره ..؟

درسمت شاگرد باز شد ویه زن چادری پیاده شد ...

با دیدنش وار فتم ...خودش بود ...ارکیده نجفی ..نگاهی به کارخونه انداخت ..ماشین تک بوقی زد وارکیده روبه جا گذاشت ورفت ..

اب گلوم رو به سختی قورت دادم ..از اون فاصله ای که میدمش هیچ فرقی نکرده بود ..همون چادر ..همون مقنعه ....پس چرا هیچ فرقی نکرده ..؟

ارکیده زیر نگاه من سربه زیر وباقدمهای تند طول حیاط رو طی کرد واز پله ها بالا رفت ..

حالا نوبت من بود ..بجنب امیرحافظ ..وقت جبران رسیده ...

تسبیح تربت ارکیده رو سُر دادم تو جیبم واز اطاق زدم بیرون ..مطمئن بودم یه راست میره سراغ حاج بابا 

باید قبل از هرکسی باهاش حرف میزدم ..باید واکنشش رو میدیدم تا خودم روبرای بعد اماده میکردم ..دستهام رو مشت کردم ...برای هر حمله ی ارکیده اماده بودم .حتی اگه تف هم تو صورتم مینداخت حرفی نمیزدم ...من اومده بودم تا با اخرین قدرتم جواب بدی هام رو بدم ..

از پشت سر که دیدمش نفسم رو فوت کردم وصدازدم ..

خانم نجفی ..

فصل ششم (وعشق صدای فاصله هاست )

قدم هاش ثابت موند وچند لحظه طول کشید تا برگرده به سمتم ..ولی وقت برگشت همون ارکیده ی سابق رو دیدم ..

 تنها تفاوتی که داشت درلباسهاش بود ..لباسهاش دیگه کهنه نبود وکفش هاش از نویی برق میزد ..ولی ظاهرش ...رفتارش همون بود... محجوب وسربه زیر ..

-سَ..سلام ..

یه قدم به سمتش برداشتم ..جرات نداشتم تو صورتش نگاه کنم ..به خاطر همین نگاهم رو به نوک کفشهاش دوختم وبی اراده تسبیح تو جیبم رو تو دستم مشت کردم 

وقتی به حرف اومد تعجبم بیشتر شد ..ارکیده نه تنها متوقع وعصیان زده نبود بلکه مثل گذشته با محجوبیت حرف میزد ..

-راستش اقای رسولی ..من ..خب من ...متاسفم ..

یه نفس سنگین کشید وادامه داد

-یعنی من اصلا نمیخواستم شما دوباره من رو ببینید ولی حاج بابا ...

بی اختیار بهش نگاه کردم که لبش رو به دندون گرفت دست مشت شده ام نرم شد ..

-یعنی حاج رسولی گفتن به من نیاز دارید ..یعنی شما نه ها ..وای ...

اونقدر استرس داشت که کم مونده بود شاخهام دربیاد ...به جای اینکه من استرس بگیرم وبا لکنت حرف بزنم ..اون زبونش بند اومده بود ...خاک برسرت امیرحافظ ...تو واقعا به این دختر متلک مینداختی واذیتش میکردی ..؟

-برای کار ...کارِ کارخونه 

اونقدرتته پته کرد که سرخ شده بود ..با وسواس با همون دست ازادش گوشه ی چادر رو مشت کرده بود وسعی داشت اومدنش رو توجیه کنه ...

از خودم شرمم شد ...تازه داشتم میفهمیدم چه گندی زدم ...دیدم اگه همین جوری ادامه بده ..از فرط استرس ونگرانی نفس کم میاره ومن هم شدیدا از اینکه دوباره حال ارکیده خراب بشه میترسیدم به خاطر همین وسط حرفش پریدم ..

-صبر کنید خانم نجفی ..ارومتر ...مشکلی نیست ...

یه نفس گرفتم وتسبیح رو تو دستم فشردم ..اصلا توقع این رفتار رو نداشتم ..یعنی توقع هررفتاری رو داشتم جز اینکه هنوز هم مثل گذشته ازم بترسه ..ازم حساب بره ودراخراحترام بگذاره ...

 ارکیده صریحا بابت اومدنش به کارخونه داشت ازم عذرخواهی میکرد ...

اونوقت من احمق فکر میکردم حالا که دیگه اون شرایط قبل رو نداره ..حالا که حاج بابا بهش رو انداخته خیلی راحت بهم توهین میکنه وسعی میکنه من رو خراب کنه ..بار عذابم بیشتر شد ..خدایا عجب غلطی کردم ...

-لطفا هر چی که تاحالا بینمون اتفاق افتاده روبریزید دور ..من وشما از این به بعد اهرم های این کارخونه هستیم ..به هیچ وجه نمیخوام مسائل شخصی ما رو کارمون تاثیر منفی بزاره ..

-ولی من فکر میکردم با توجه به قولی که بهتون دادم از برگشتن من... 

-همه چی گذشته خانم نجفی ..بهتره از نو رابطه ی کاریمون روشروع کنیم ...

با تعجب دوباره پرسید 

-یعنی شما از دست من ناراحت نیستید؟ ...خداشاهده من اینبار مقصر نیستم ..میدونید که من به پدرتون مدیونم وقتی ازم خواست برگردم سرکار نتونستم رد کنم ..پدر شما منجی منه ..خواهش میکنم ازم دل گیرنباشید ..

بغض تو گلوم نشست ..من تو چه فکری بودم واین دختر تو چه فکری ..واقعا من به کی زور میگفتم؟ ..به این دختر ساده ..؟ به این کسی که سعی داشت (تَنش بینمون) رو کم کنه ...

-اقای رسولی ..من پدر شما رو مثل پدر خودم دوست دارم ..خدا گواهه حتی یه وقتهایی بیشتر از پدر خودم ...چون لحظاتی درحقم پدری کرد که حتی پدر خودم هم اینکارونکرد ..شما کم وبیش از زندگی من خبر دارید ..الان دیگه فقیر نیستم که فکر کنید به خاطر پول پدرتون به اینجا اومدم ..

من فقط اومدم تا جبران محبت های حاج رسولی وخونواده اتون رو کنم ...قول میدم براتون مشکل نسازم ...یا حتی سعی میکنم هرچه کمتر من رو ببینید ...

البته میدونم نمیتونید بهم اعتماد کنید ولی از صمیم قلبم قول میدم که هرکاری بتونم بی چشمداشت به مال واموال پدرتون انجام بدم .این رو باور کنید ...

نگاهم به گوشه ی سالن گیر کرده بود ...خدایا بدبخت تر از من هم وجود داره ...؟حالا با این بار شرمندگی که هرلحظه بیشتر میشه چه کنم .؟

-خانم نجفی ..من اشتباهات زیادی کردم ..فقط میتونم ازتون بخوام من رو ببخشید ...وحلالم کنید ..

ازکنارش گذشتم وبه سمت پله های کارخونه رفتم ..دیگه اینجا جای من نیست ..با این درد تو ی سینه ...جای من نیست ...

***

***

"ارکیده "

-اومدی بابا جان ..؟

با دیدن حاج بابا لبخند اسوده ای زدم ... هرچند هنوز گیج وگنگ جمله ی اخری که امیرحافظ گفته بود بودم ...ولی ارامش معنوی حاج بابا بی حد ونهایت بود ..

سعی کردم ذهنم رو از معادلات وپیچیدگی های امیرحافظ خالی کنم وفقط تو لحظه زندگی کنم ...

-سلام حاج رسولی 

-سلام دخترم بیا تو خوش اومدی ...

-ممنون حاج رسولی ..

-قدم رنجه کردی بابا جان ..

-نگید تورخدا حاج رسولی... من هرکاری از دستم برمیاد براتون انجام میدم ...

حاج رسولی میز رو دور زد وپرسید ..

-با امیرحافظ حرف زدی؟

 سر به زیر جواب دادم ..

-بله 

-سنگاتون رو وا کندید ..؟

-گفتم که حاج رسولی پسرتون هر حرفی بزنن من چیزی نمیگم ..خداروشکر مثل اینکه ایشون هم تصمیم گرفتن گذشته رو فراموش کنن ودرکنار هم کارهای کارخونه رو جلو ببریم ...

-خب شکر خدا ..ببین دخترم خودت دو ساله که با ما همراهی ورویه ی کاریمون رو میدونی... کمتر از یه ماه دیگه نمایشگاه محصولات ...

تا اون موقع کلی سفارش دیگه هم هست که هیچ کدومشون انجام نشده .. دیگه ریش وقیچی دست خودت وامیرحافظ ...من دیگه پیر شدم وتوان همراهی باهاتون رو ندارم ...

-نگید این حرف رو حاج رسولی ...شما که نباشید یه پای کارخونه میلنگه ...

حاج رسولی لبخند روشنی زد ..

-این حرفها تعارفه ...منم با تو که مثل دخترمی تعارف ندارم ..پیر شدم باباجان ..افتاب لب بومم ...عمرمون داره تموم میشه ..

دیگه توانی نمونده ..از اینجا به بعد شما دونفرید که با همکاری هم باید کارها رو راست وریست کنید ...

-چشم حاج رسولی من تمام سعیم رو میکنم .

-زنده باشی دخترم ...

نگاهی به ساعتش انداخت وگفت

- پنج دقیقه ی دیگه وقت استراحت بچه هاست به امیرحافظ میگم با بچه ها حرف بزنه ...

از جا بلند شد که من هم به تبع بلند شدم ...

-بابا جان ..

-بله حاج رسولی ..؟

-از دست ما که دلگیر نیستی ..؟

اشک تو چشمهام حلقه بست ..اونقدر مهر ومحبت حاج رسولی تو دلم جوشید که بی اختیار قدم جلو گذاشتم وتسبیح تو دست حاج رسولی رو بلند کردم وبوسیدم ...

-شما جای پدرمید حاج بابا ...خدا مرگم رو برسونه اون روزی که ازشما یا خونواده اتون دلگیر باشم ...

-حتی از امیرحافظ ...؟؟

ته نگاهش نگران بود ...میترسید که نتونم با امیرحافظ کنار بیام ..ولی من حتی اگه صد برابر قبل خرد میشدم باز هم هرکاری از دستم برمیومد انجام میدادم ..

نفس سنگینم رو بیرون فرستادم ...نمیخواستم دروغ بگم ...

-حاج رسولی باهاتون اونقدر رو راست هستم که بگم پسرتون خیلی وقتها جیگرم رو سوزونده ..خیلی وقتها ناله ی دلم رو بلند کرده ولی ازش گله ای ندارم ..

خیلی از ادمها هستن که بدون دونستن حقیقت قضاوت میکنن ..به خاطر همین هم توقعی از پسرتون ندارم ...

-مرسی دخترم ممنون که اینقدر دلت بزرگه ..

از ته دل گفتم ..

-مُنجیم ادم بزرگی بوده ..

با صدای همهمه ی تو سالن پشت سر حاج رسولی برون اومدم و به سمت اطاق مونتاژ رفتم 

بچه ها با دیدنم بی اعتنا رد میشدن یا گه گاهی با کنجکاوی میایستادن وازم سوال میپرسیدن ...

حاج رسولی یه خداحافظی نصفه کرد وازم جدا شد ...سربرگردوندم به سمت راهرو که چشم تو چشم طاها شدم ...

انگار از دیدنم اون هم تو کارخونه شوکه شده بود ..نگاهش به قدری سنگین بود که زود سری به نشونه ی سلام تکون دادم واز کنارش گذشتم ...

دوست نداشتم بیشتر از این اشنایی بدم ...هنوز نیش وکنایه های گذشته تو گوشم زنگ میزد ..

-وای ارکیده اومدی ..؟

یه لبخند از ته دل زدم ..

-سلام نرگسی .

بغلش کردم ونگاهی به شکم کوچیکش انداختم...

-وای نرگس چقدر بزرگ شده ...

نرگس مثل قبل لب گزید ..

-بیا بریم ببینم ..

من رو به سمت رختکن کشوند وگوشه ای به دور از هیاهو نشستیم ..

-خب دیگه چه خبر ..؟

نرگس نگاهی به اطراف انداخت هرکسی سرش به کار خودش گرم بود ...

-خبرهای دست اول ..تو این چند وقته که تو نیومدی خیلی اتفاق ها افتاده ..حسامی رو که یادته ...

-خب ..

-با سماواتی وامیرحافظ زدن به تیپ وتاپ هم ...

-یعنی چی ..؟ 

-یعنی جنگی شد بیا وببین ...

-برو.. حسامی ...؟ مگه میشه؟ ..مظلوم تر از این پسر گیر نیاوردی پشتش صفحه بذاری ...؟

-دروغ ندارم که بگم ...حسامی جلوی چشم کلی از کارکنا چنان سماواتی رو به باد کتک گرفت که نگو... بیچاره سماواتی ...بعدم که امیرحافظ با جذبه اومد حسامی هرچی از دهنش دراومد بار امیرحافظ کرد ...

ضربان قلبم بالا رفت ...

-خب بعدش چی شد ...؟

-هیچی دیگه الان سه هفته است هیچ کس از سماواتی خبر نداره...فکر کنم امیرحافظ سرشو زیر اب کرده ...

خندیدم چنان از امیرحافظ حرف میزد انگار سرکرده ی یه باند مافیاییه ...

-گم شو ...امیرحافظ هر فرقه ای که باشه قاتل نیست ...

-اوه اوه چی شده از امیرحافظ دفاع میکنی ...؟

-نظر واقعیم رو گفتم ..همین ..

-خب حالا تو بگو اومدی سر بزنی یا برگشتی سر کار ..؟

-برگشتم سرکار ..

-چقدر خوب اینقدره لنگیم که نگو ..نصف بیشتر کارها مونده معلوم نیست چی بین حسامی وسماواتی وامیرحافظ گذشته که سماواتی دیگه سر کار نیومد ...

حسامی هم تا همین یه هفته پیش گم وگور بود ..از وقتی سماواتی نیومده کارها صد برابر کند تر شده ..امیرحاظ هم انگار اصلا نیست ..یا همه اش تو اطاقشه یا اصلا سر کار نمیاد ..

اوفففف مونتاژکارهای جدید هم همه اش خرابکاری میکنن ..منکه اصلا حوصلشون روندارم ..همه ی قطعات رو جا به جا میزنن ..کی حال داره درستشون کنه ...خلاصه که کارها بدجوری قاطی پاتی شده ..

دوباره با ذوق بهم نگاه کرد ودستم رو گرفت ..

-وای چقدر خوب شد اومدی ارکیده ..به خدا اینجا بی تو صفا نداشت ..راستی اصلا کجا رفتی؟ من که فکر میکردم دیگه نیایی ..

پشت دستش رو نوازش کردم ..

-منم دلم برات تنگ شده بود عزیزم ..قصه اش مفصله بعدا برات میگم ..

نرگس نگاهی به ساعتش انداخت

-پاشو ارکیده پاشو اماده شو که الان وقت استراحت تموم میشه .

پاشدم وچادرم رو از سرم برداشتم که نرگس تازه دستم رو دید ..

-خدامرگم بده ..دستت چی شده ..؟

تلخ خندی زدم ..

-خدا نکنه نرگسی ...خوردم زمین ..

-وای پس به خاطر همین نیومدی ..؟

-ای ...میشه گفت ..

-مرموز شدی ها ...بیا کمکت کنم وسائلت رو بزاری تو کمد ..

نرگس به قدری با شوق وذوق وسائلم رو جابه جا کرد که من هم به اشتیاق اومدم ..اعتراف میکردم که اومدنم به کارخونه روحیه ی خرابم رو درمان کرده بود ..

-حالا با این دستت چه طوری میخوای مونتاژ کنی ..

-دست چپمه عزیزم ..انگشتهامم که سالمه ..

-راستی امیرحافظ چی شد؟....من فکر کردم به خاطر اونه که نیومدی ..

-مشکلات داشتم نرگسی ..همون روزی که رفتم دستم شکست ونتونستم بیام ..

-بی معرفت حداقل یه خبری میدادی ..

-گوشیم در دسترسم نبود ..شماره اتم که حفظ نبودم ..

وارد قسمت مونتاژ شدیم ..بچه ها با تعجب به دست شکسته ام نگاه میکردن ..

-هی ارکیده میخوای با این دست مونتاژ کنی ..؟

فاطیما بود یه جورهایی کپی برابر اصل امیرحافظ گذشته ..با همون نیش زبون ها ..همون کنایه ها ..

-سلام فاطیما جان ..اره عزیزم ..

فاطیما پوزخندی زد ..دلم نیومد بهش بگم اینی که داری بهش پوزخندی میزنی ومثلا دلش رو میسوزونی.. مدیر مسئول جدیده این قسمت شده ...

وایسادم سر میزکارم که دختر دیگه ای پشتش نشسته بود ..دلم برای قطعه ها تنگ شد ..

صدای امیرحافظ باعث شد سر بلند کنم ... 

-همگی گوش بدید ..یه مطلبی هست که باید توضیح بدم ..

یه چند لحظه سکوت کرد تا همه به سمتش برگشتن ...

-همون طور که میدونید اقای سماواتی از کارخونه رفتن وپست مدیریت قسمت مونتاژ خالی مونده ..حاج رسولی صلاح دونستن از این به بعد خانم نجفی مسئولیت ایشون رو به عهده بگیرن ...

با دیدن چشمهای گشاده شده ی بچه ها مخصوصا نرگس لبخنده ام رو قورت دادم ...نرگس وشگونی از پهلوم گرفت که خنده ام روبند اورد ...

-حالا باید بفهمم ارکیده ..؟

مستاصل شونه بالا انداختم ترس رو تو نگاه فاطیما وچند تا از بچه ها که همیشه بهم کنایه میزدن دیدم ..بعضی از بچه ها جلو اومدن وبرحسب وظیفه تبریک گفتن ..اکثرا بی مهرو بی احساس ...

پچ پچ های توی سالن هنوز هم ازار دهنده بود ..دلم گرفت ...باید از دستی کی مینالیدم ..امیرحافظ یا سپهر نامرد ..؟

خدایا با منی دیگه نه ..؟فکر نکن فراموشت کردم ..من الان صد برابربیشتر از اون موقعی که تنها وبی کس بودم بهت نیاز دارم ..

 باید جبران محبت های حاج رسولی رو کنم ..تنهام نذاری که دستم مثل همیشه خالیه ..خالی تر از گذشته ...

-ارکیده جان ..

به سمت فاطیما چرخیدم ..ادمها چقدر زود عوض میشن ...چقدر زود رنگ عوض میکنن ..

-نترس عزیزم ..رفتار شخصی من وتو هیچ ربطی به کار نداره ..تا وقتی که تو وبقیه کارتون عالی باشه من هیچ مشکلی باهاتون ندارم ..

صدای امیرحافظ میون حرفم دوئید ..

-خانم نجفی حرفی ندارید ..؟

به اجبار به سمت امیرحافظ رفتم ..اولین بار بود که هم کفو و هم ترازش بودم ..با همون قدرت وهمون شرایط... حالا میشد گفت همه چی عادلانه است ..کاملا عادلانه ..

"امیرحافظ "

دیدن ارکیده با اون دست گچ گرفته اش که تازه میتونستم ببینم... دستهام رو مشت کرد ..این دست گچ گرفته تقصیر من بود ..؟ خدایا بار عذابم کم نبود؟ ..حالا باید هربار با دیدن دست گچ گرفته اش از خودم ورفتارم حالم بهم میخورد ..

ارکیده کنارم ایستاد ..اونقدر مطمئن بود ..اونقدر اروم بود که ناخواسته دست مشت شده ام به دور دونه های تسبیح از هم باز شد ...

ارکیده برای اولین بار کنارم ایستاده بود ومن ... خیلی سعی کردم ارامشم رو مثل ارکیده حفظ کنم وبه روی حرفهاش فوکوس کنم ..

-سلام... راستش همون جور که وضعیتم رو میبیند من توان انجام دادن کار مونتاژ رو مثل سابق ندارم ..میدونم که دیدنم تو این شرایط وبا وضعیت دستم براتون عجیبه ولی من اینجام تا هرجوری میتونیم به حاج رسولی واین کارخونه کمک کنم ..

شماها همگی تا حدودی شرایط رو میدونید ..کلی سفارش عقب افتاده داریم وکمتر از یه ماه دیگه نمایشگاه عرضه ی محصولات ...

باید تمام سعیمون رو کنیم تا برای اون روز با دست پر جلو بریم ...حاج رسولی برای همه ما پدری کرده والان وقتش رسیده که ما هم با کمک وهمکاری هم نشون بدیم که قدر تک تک کارهاش رو میدونیم .

ازهمتون میخوام... نه به عنوان یه مدیر یا مسئول... بلکه به عنوان یه نفر درست مثل خودتون ...باهام همکاری کنید .

 تا ماه دیگه یکی از قدرتمندترین کارهامون رو به نمایش بگذاریم ..ممنون از همگییتون ..

بی اراده دستهام رو بالا اوردم وکف زدم ..تک وتوک هم همراه من دست زدن ...حرفهای ارکیده تحسین برانگیز بود ..باورم نمیشد تا این حد مسلط رفتار کنه ..بچه ها با تموم شدن حرفهای ارکیده به سرکارشون برگشتن ولی من هنوز مسخ حرفهای ارکیده بودم ...

ارکیده نجفی به جای قدرت نمایی ...به جای استفاده از هر ضربه ای ...سعی کرده بود بادل بچه ها حرف بزنه این جوری شاید میشد امیدوار باشیم که بچه ها همکاری بیشتری باهامون داشته باشن ..

-کارت عالی بود امیرحافظ ...

به سمت اقای سیاحی برگشتم ..

-چطور؟

-اوردن ارکیده نجفی بهترین تصمیمی بود که گرفتی ..اون دختر از پس این کار برمیاد ..

از ته دل گفتم

 - امیدوارم

 ودوباره به ارکیده که حالا داشت اشکالات مونتاژ کارهای مبتدی رو میگرفت نگاه کردم ..

 ارکیده نجفی تو واقعا کی هستی ..؟ یه ملک ..یه شاهزاده .. یه فرشته ..یا یه دخترک کبریت فروش .؟

"ارکیده "

ساعت شیش عصر بود وکارخونه تقریبا خلوت شده بود جز دو سه نفر از بچه ها کس دیگه ای نمونده بود ..با وجود حرفهایی که زده بودم بازهم بچه ها به خاطر پیش زمینه ی ذهنی ای که ازم داشتن حرفهام رو قبول نکردن وبرام ارزش قائل نشدن ...

شونه ی نرگس رو لمس کردم .

-نرگس جان بسه خانم پاشو دیگه ..

-نه ارکیده هنوز مونده ..

با همون دست ازادم زیر بازوش رو گرفتم وگفتم ..

-اَه پاشو دیگه ...همه رفتن ..

-پس تو چی ..؟

-قرار نشد تو کار مدیر مسئول دخالت کنی ها ..منم اینجا رو جمع میکنم میرم ..

نرگس مثل سابق بغض کرد ...منم بی جهت بغض کردم ..

-چی شد باز ..؟.

-دیدی به حرفهات گوش نکردن ..؟

-عیب نداره عزیزم ..حق دارن... من سابقه ی خوبی تو این کارخونه ندارم 

-ولی باید به خاطر حاج رسولی میموندن ..

نفس عمیقی کشیدم ..من ذات ادمها رو خیلی وقت بود که شناخته بودم ..همون وقتی که با دیدن لباسهای مندرسم کنایه میزدن ..چی میگفتم به نرگس ؟؟که دلم کبابه از دست قضاوت ها ونا مهربانی های این مردم ...

-غصه نخور عزیزم ..رسم زندگی همینه ...محبت ها رو خیلی زود فراموش میکنن نرگسی ...برو خونه ..من هم اینجا رو جمع کنم رفتم ..

-باشه عزیزم ..خسته نباشی ...

-مرسی نرگسی ...شما و جوجوتون هم خسته نباشید ...

نرگس که رفت سکوت فضای قسمت مونتاژ رو گرفت ..به بورد نصفه ی روی میز نرگس نگاهی انداختم ..دلم تنگ دنیای زیبا ورنگارنگم شد ..

 بی اراده نشستم جای نرگس وبورد رو با انگشتهای از گچ بیرون اومده ام گرفتم ..اهی کشیدم وزیر لب نالیدم 

-سپهر ..سپهر ..ببین چه کردی با من ..؟ چند ماه دیگه باید دستم تو گچ باشه تا تاوان ضربه های تو رو بدم ..؟

یه مقاومت برداشتم وبرحسب رنگش زدم رو برد ..خوشی زیر پوستم خزید ..کاش دنیا وادمهاش من رو با همین قطعه های ریز ودرشت تنها میذاشتن ..

همین علاقه ی کوچیک برام بس بود ...من رو به دنیای ادمها چه کار ..؟ 

بی توجه به سکوت اطرافم غرق شدم تو دنیام ...وقطعات رو تند وتند پشت سر هم روی بورد چیدم ..بورد اول که تموم شد دستم به سمت بورد بعدی رفت که ..

-خانم نجفی ...؟؟

بورد از دستم افتاد ودست گچ گرفته ام بی اراده رو قفسه ی سینه ام نشست ..

-وای شمائید اقای رسولی؟ ..ببخشید متوجه حضورتون نشدم 

-شما هنوز نرفتید ...؟

جلوتر اومد که نگاهش به بورد روی میز افتاد ..با تعجب پرسید ..

-دارید مونتاژ میکنید ..؟

لبخندی گوشه ی لبم نشست ..

-نصفه مونده بود خواستم تمومش کنم ...

امیرحافظ که به من رسیده بود نگاهی به میز مونتاژ انداخت ...

-خب میذاشتید فردا صبح خانم سروری خودش کامل میکرد ..

-کار سختی نبود ..

-ولی شما نباید با این وضع دستتون کار مونتاژ انجام بدید ...

ابروهام بی هوا بالا رفت ...امیرحافظ واین حرف ؟...واقعا عجیب بود ..اینقدرازش بی مهری وکنایه دیده بودم که اصلا انسان روبه روم رو نمیشناختم ..

-مشکلی نیست اقای رسولی ...

-مشخصه که هست .. ..

تعجبم بیشتر شد ..سربلند کردم وبه امیرحافط خیره شدم که با سگرمه های درهم نگاهش رو به دست گچ گرفته ام دوخته بود ..

-اگه دست شما احتیاج به مراقبت نداشت گچ نمیگرفتن ..بهتره تاوضعیت دستتون تثبیت نشده از دستتون کار نکشید ...

-ولی 

-ببنید خانم نجفی وضعیت کاری ما اونقدر عقب هست که با ده تای این مونتاژ ها هم کارمون راه نمیوفته ..من نمیخوام تو کارتون دخالت کنم ولی راجع به این موضوع هیچ بحثی باشما ندارم ..

-اقای رسولی انگشتهای دست من که ساله میتونم از پس کارهام بربیارم ...

امیرحافظ با عصبانیتی که واقعا عجیب بود غرید ...

-خانم نجفی ...هیچ به این فکر کردید اگه بلایی سردستتون بیاد من جواب حاج بابا وخونواده اتون رو چی باید بدم ..؟ خواهش میکنم یه مدت تحمل کنید ایشالله هرچه زودتر دستتون رو باز میکنید ..

مات موندم ...اصلا حرفهای امیرحافظ رو درک نمیکردم ..یعنی درک میکردم ولی اصلا باور نمیکردم ..نگران دست من بود ..؟ یا نگران حرف حاج بابا ...؟ 

خب اگه نگران حرف حاج بابا بود که قبلا هم باید نگران میبود ...نمیفهمیدمش ...به هیچ عنوان مرد روبه روم رو نمیشناختم ..

با گیجی زمزمه کردم ..

-ولی دست من تا چند ماه دیگه هم تو گچ میمونه ..

امیرحافظ چنان سربلند کردو بهم نگاه کرد که مجبور شدم سرم رو پائین بندازم ..

-من ..من واقعا متاسفم ..نمیدونستم ..

-مشکلی نیست ..پس با اجازه اتون من میرم دیروقته ...

از کنارش گذشتم که دوباره به سمتش برگشتم ..

-اقای رسولی ؟؟

چرخید به سمتم ..ولی جهت نگاهش بازهم به من نبود ..بُعد جدیدی از رفتار امیرحافظ رو کشف میکردم ..که برام عجیب بود ..

 انگار اون امیرحافظ پراز کینه ونفرت جاش روبا این مرد ساکت ومتین عوض کرده بود ...

-بفرمائید ..

-اگه من بخوام به دیدن مادرتون برم از دستم ناراحت میشدید ..؟

دستهاش مشت شد ..نگاهم گیج شد ...

-چرا؟؟ ..من که حرفی نزدم ..

-اگه ناراحتید نمیرم ...تا همینجاش هم که زیر قول هام زدم شرمنده ی شمام ..

-نه خانم نجفی مشکلی نیست ..گفتم که بهتون گذشته رو بریزید دور ...درخونه ی عزیز همیشه به روی شما بازه ...

-ممنون اقای رسولی لطف بزرگی درحقم کردید ...

نمیدونم چرا ولی حس کردم امیرحافظ با هر حرف من داره تغیر رنگ میده ..کم کم حس کردم تمام پوست صورتش به کبودی میزنه ...به تندی از کنارم رد شد وتنها گفت ..

-بااجازه ...

حتی جوابم رو هم نداد ..با تعجب بیشتر به امیرحافظ نگاه کردم .چرا اینقدر عوض شده بود ..؟

چادرم روبه سر کردم وبه ارومی از پله ها پائین رفتم ...داشتیم به زمستون نزدیک میشدیم وروزها کوتاه تر میشد ..امید زنگ زد که به دنبالم بیاد ولی دلم نیومد به زحمت بندازمش ..به در ورودی کارخونه رسیدم که یه نفر صدام کرد ..

-خانم نجفی ...

برگشتم.. امیرحافظ بود ..که با قدمهای تند به سمتم میومد ...با دیدنش دلشوره گرفتم .همون جور که به سمتم میومد ..من هم چند قدم به سمتش رفتم . ..

-چی شده اقای رسولی ...؟

امیرحافظ که به چند قدمیم رسیده بود نفسی تازه کرد 

-من فراموش کردم ...چه جوری میخواید برید خونه ...؟

کم مونده بود از تعجب شاخ دربیارم ..خدایا عجب روزیه امروز ..اخه این همه تغیر ...چه طور ممکنه ...؟

-ماشین میگیرم میرم ...

کمی این پا واون پا کرد وبا من من گفت ..

-راستش گفتم اگه میخواید ...؟؟

-چی شده اقای رسولی ؟حرفتون رو بزنید ..مشکلی پیش اومده ..؟

-ماشین هست من میرسونمتون ...

امیرحافظ کبود شد ونگاه من تیره ..روزی دلم از اون همه نیش و کنایه میشکست ..از اون همه بار تهمت کمرم خم میشد وامیرحافظ عین خیالش نبود ...حالا چی شده بود که میخواست این ارکیده ی نجس رو سوار ماشینش کنه ؟...

راستش دل گیر شدم ..یعنی تمام این تغیرات به خاطر این بود که حالا یه دختر فقیر ومفلس نبودم ...؟ به خاطر این بود که داداشم با ماشین مدل بالا من رو میرسوند ...؟ به خاطر این بود که دیگه کفشم کهنه وسوراخ نبود ...؟

واقعا طرز فکر پسر حاجی این بود ...؟

نفس کشیدم ...با اینکه قول داده بودیم گذشته رو بریزیم دور ..ولی دروغ چرا ..من نمیتونستم ..دلمه های دلم .. چرکین تر از اون بود که به این زودی ترمیم بشن ..

به سردی گفتم ..

-نه اقای رسولی ممنون ازلطفتون ترجیح میدم که خودم برگردم ..خسته نباشید ...

بدون نگاه دیگه ای به سمت سرخیابون راه افتادم ویه دربست گرفتم ..دلم گرفته بود هوس دیدار ساجده خانم رو کردم.

به مامان زنگ زدم وگفتم که دیر میام ..

سر راه یه جعبه شیرینی گرفتم ویه قواره چادری زیبا برای ساجده خانم خریدم ..یه شال مشکی زرشکی قشنگ برای فاطمه که به پوست سفیدش میومد ..

با دلی پرشوق به دیدنشون رفتم ..دلم برای تک تک زبری های دست نوازشگر ساجده خانم واون لهجه ی زیباش که چلچله ی من صدام میکرد تنگ شده بود ..

***

-بله کیه ..؟

-عزیز خانم ...مهمون نمیخوای ..؟

-جان عزیز تویی مادر ..؟ بیا تو ارکیده جان ..

با ذوق بوی حیاط مصفای خونه ی حاج رسولی رو بلعیدم واز پله ها بالا رفتم ...دلم بیتاب دیدن محبت چشمهای ساجده خانم بود ..

-سلام ساجده خانم 

-سلام به روی ماهت خوش اومدی چلچله ی من ..

-سلام ارکیده جان ...

-وای فاطمه ..سلام خوبی ...

روی عزیز وفاطمه رو بوسیدم ..وروی دست عزیز بوسه زدم ..

-نه مادر این چه کاریه ...؟

اشک تو چشمهام جمع شد ..عزیز رو کمتر از مادرم دوست نداشتم ....دریچه ای از نور خدا بود برام ...

-به خدا نمیدونید عزیز تو این یه ماه چی کشیدم ..ازاین طرف دلم پیش شما بود ..از طرف دیگه قول داده بودم که نیام ..امروز که پسرتون اجازه داد پرواز کردم به سمتتون ..

-خب کردی عزیزکم ..میدونی چقدر نگرانت بودیم ...؟ حاج احمد میگفت دستت رو گچ گرفتی ..

یه لیوان شربت از تو سینی ای که فاطمه اروده بود برداشتم وگفتم ..

-اره عزیز ...

-چه بلایی سرت اورده عزیزکم .؟

اشک تو چشمهام رو کنارزدم ..چه سری بود وقتی که پیش ساجده خانم بودم دلم لطیف تر میشد وبا تلنگری بغضم میشکست ...

-هرچی بود تموم شد عزیز ..خلاص شدم .

-الهی بمیریم ..چی کشیدی چلچله ی من 

-خدا نکنه ساجده خانم ..خدا اون روز رو نیاره ..

فاطمه کنارم نشست وپرسید ...

-چرا تا حالا بازش نکردی ...؟

-حالا حالاها باید تو گچ بمونه ..مچ دستم مشکل پیدا کرده ..به این راحتی خوب نمیشه ...

ساجده خانم مثل همیشه از ته دل دعا کرد ...

-خدا خودش به راه راست هدایتش کنه ..

یه بغض به گلوم چنگ انداخت ..دعاهای عزیزوحاج بابا هم از یه جنس دیگه بود ..به جای ناله ...به جای نفرین ..به جای نفرت ..فقط دعا میکردن ...

-پس چرا با این حالت رفتی کارخونه ..؟

-چیزیم نیست که عزیز ..سرو مرو گنده ام ..من برای کمک به حاج رسولی هرکاری میکنم ...

-اخه با این حالت ...

دست ازاده ام رو دور شونه ی عزیز حلقه کردم ...سرم رو به عادت قبل روی شونه اش گذاشتم و عطر گلاب ومریم رو به سینه کشیدم ..

-من خوبم ساجده خانم ...بدبختی ها رو گذروندم ..حالا دیگه مرغ قفسی نیستم ...فقط میخوام جبران کنم ...

ساجده خانم روی سرم دست کشید ..وشقیقه ام رو بوسید ...

-سرت سلامت باشه پرستوی من ..سرت سلامت ..

دیدی .؟دعاهاشون هم فرق داره ...اصلا عزیز وحاج بابا از یه جنس دیگه ان ..گِلشون شاید از تربت پاک اقاست ..یا شاید هم از جنس خود خدا ...

"امیرحافظ "

چشهام رو ریز کردم واز همون فاصله به هیوندای نقره ای خیره شدم ...حاج بابا میگفت ..ارکیده یه برادر بزرگتر از خودش داره ...

ولی نمیدونستم مردی که گه گاهی ارکیده رو میرسونه برادرش امیده یا کس دیگه ..

همینکه از ماشین پیاده شد سر بلند کرد ..نگاهم رو آناً چرخوندم که مستقیم با حاج بابا چشم تو چشم شدم ..

یه لحظه از هیبت حاج بابا ترسیدم ...چنان بهم نگاه میکرد که انگار دقیقا فکرهای تو سرم رو میخونه ...

یه نگاه عجیب بهم انداخت وسر چرخوند ..نمیدونم چی تو نگاه حاج بابا بود که باعث شد خجالت بکشم ...

 با صدای ارکیده سر بلند کردم

-سلام حاج رسولی ...سلام اقای رسولی ...

حاج بابا با لبخند جواب سلام ارکیده رو داد من هم زیر لب جواب دادم ..وارکیده همون جور که اروم اومده بود اروم هم رفت ..

-امیرحافظ ...؟؟

زیر چشمی یه نگاه به حاج بابا انداختم ...

-بله .

-حواست رو جمع کن ...

-منظورتون چیه ..؟ 

-خوب میدونی منظورم چیه ..حواسم بهت هست ...

-حاج بابا چی میگید ..؟ من نمیفهمم ..

حاج بابا چشم غره ای رفت وبا تهدید گفت ..

-بعدا نگی که نگفتی ..

با توپ پر ازکنارم گذشت ای بابا چش بود ؟..چرا اینقدر شاکی بود؟ ..اصلا راجع به کی حرف میزد؟ ..دستم رو تو جیب شلوارم کردم وبرحسب عادت دونه های تسبیح درجیبم رولمس کردم ..

علاقه ی زیادی به لمس این دونه های تربت پیدا کرده بودم ..انگار که با لمسشون ارامش ارکیده نجفی به وجودم سرازیر میشد ...

نفسم رو بیرون فرستادم وجواب سلام یکی از کارکنها رو دادم ..

****

انگشت خیسم رو که هنوز به خاطر وضو مرطوب بود دور تسبیح ارکیده چرخوندم ...عطر خوش تربت ... مشامم رو نوازش داد فکرم بدجوری مشغول بود ..

کارهای عقب افتاده ی کارخونه یه طرف وبرگزاری نمایشگاه یه طرف دیگه ونهایتا ...مهمتراز همه ی اینها ...ارکیده نجفی ...

تو این چند روزیکه برگشته بود سرکار ..هیچ رفتار بد یا واکنش ناجوری نشون نداده بود ..واین برای من اخر بدبختی بود ...کاش یه جوری حداقل تقاص اون همه حرف وتهمت رو ازم میگرفت ...

واقعا من احمق چه شباهتی بین ارکیده ومینا وریحانه میدیدم که اون جوری باهاش در میافتادم؟ ..

 هرچی عقب تر میرفتم وخاطراتم رو مرور میکردم میدیدم از همون اول هم نگاه مسائدی نسبت بهش نداشتم ..

ولی اخه چرا ..؟ به خاطر لباسهاش که من رو یاد فقر وتنگدستی ریحانه مینداخت ..؟

یا به خاطر شرایطش که فکر میکردم مثل مینا سعی داره تو زندگیمون رسوخ کنه وسود ببره ؟..یا شاید هم به خاطر حرفهای شوهرش ..که ارکیده رو درنظرم درحد یه زن کثیف پائین اورده بود ...؟واقعا چرا تا این حد دیدم نسبت بهش منفی بود ..؟

-امیرحافظ ...؟

 به خودم اومدم ..عزیز بود که صدام میکرد ...تسبیح رو تو مشتم گرفتم ودروباز کردم ...

-جانم عزیز ..؟

-خرید دارم مادر ..میری بخری ..؟

-چشم ..رو چشمم ...

-چشمت بی بلا شب مهمون داریم ..

دستم رو دور شونه اش حلقه کردم ...عزیزم کم کم داشت پیر میشد ...

-حالا این مهمون گرامیتون کی هست ...؟

-ارکیده وخونواده اش ...

نفسم رو فوت کردم ..پس امشب معمای برادر ارکیده حل میشد ...

-باشه عزیز شما هرچی میخوای بنویس من میخرم ..

-دستت درد نکنه مادر ..

برادر ارکیده دقیقا همون کسی بود که یه وقتهایی با هیونداش دنبال ارکیده میومد وذهنم رو مشغول کرده بود ..به خودم غر زدم ..

-دیدی دوباره اشتباه کردی ...؟

از همون لحظه ای که ارکیده پاش رو تو خونه گذاشت اروم وملایم با همه احوال پرسی کرد وهیچ واکنشی نسبت به کارهای گذشته ی من جلوی حاج بابا وعزیز وفاطمه نشون نداد ...

شرمندگیم بیشتر شد ...چرا ارکیده تا این حد اروم بود ...؟

زودتر از اون که باید با امید عیاق شدم ...پسر خوب وفهمیده ای بود وبیش از حد دل نگران برای ارکیده وزندگیش ...به خوبی میتونستم این علاقه واحترام رو بین ارکیده وبرادرش ببینم ..

ارکیده محجوب تر از همیشه با یه چادر گلدار روبه روم نشسته بود وبه صحبت های مادرش وعزیز گوش میداد ..تو این حالت هیچ شباهتی به اون ارکیده ای که اوایل دیده بودم نداشت ..

نگاهم رو حاج بابا وپدر ارکیده چرخ خورد ..از نظر فرهنگ ..خونواده هامون باهم فرق داشت مثلا مادرش مانتویی بود وپدرش با اون ریش پرفسوری وعینک چهار گوش دور مشکی بیش از حد جنتلمن وجذاب به چشم میومد ..

ولی از اونجایی که عزیز وحاج بابا به همه ی انسان ها احترام میگذاشتن وزود باهاشون کنار میومدن هیچ مشکلی برای ارتباط برقرار کردن نداشتیم ..وخیلی زود صحبتهامون گل انداخت ..

مادرو پدر ارکیده از لحظه ای که پاشون رو تو خونه گذاشتن به قدری از حاج بابا وعزیز تشکر کردن که حد نداشت ..کاملا میتونستم حس سپاسگذاری رو تو تک تک رفتارشون ببینم ...

یه مدت که گذشت ..عزیز ومادر ارکیده به اشپزخونه رفتن وبا رفتن ارکیده وفاطمه ...حرفهامون مردونه شد وصحبت از کار وسیاست وتجارت ..

کم کم حوصله ام سر رفت واز کنار امید که با هیجان به صحبتهای پدرش وحاج بابا گوش میداد بلند شدم وبرای نماز خوندن به اطاقم رفتم ...

ولی همینکه پام رو رو پله ی اخر گذاشتم صدای هق هق خفیفی باعث شد پاهام سست بشه وقدم هام رو به ارومی به سمت اطاق فاطمه کج کنم ..

پشت دراطاق فاطمه که رسیدم صدای بغض الود ارکیده چنگ انداخت به قلبم ..

-میدونی فاطمه ..؟چند سال پیش احمق بودم ..خام بودم ..پام رو از گلیمم بیشتر دراز کردم ..وقتی که سپهر اومد تو زندگیم ..فکر کردم که خدا نیمه ی گمشده ام رو سر راهم قرار داده ..اونقدرزود بهش دلباخته ام که حتی همین الان هم باورم نمیشه ..

یاد شرایط خودم وریحانه افتادم ...دقیقا همین طور بود ...علاقه ی من به ریحانه هم درست مثل ارکیده آنی وسریع بود ..

-من یه دختر بچه ی هیفده هیجده ساله ی تازه بالغ نبودم که بگم فقط عاشق جمال سپهر شدم ...ولی به هرحال چشم که بهم زدم دیدم عاشقش شدم ..عاشق جمالش ..عاشق سینه ی ستبروبرق نگاهش ..ومن احمق نمیدونستم که همه ی اینها یه دامه ..

صداش خش دار شد ..انگار که بغض نمیذاشت حرفش رو کامل بزنه ..

-تنها هدف سپهر نزدیک شدن به پدرم بود ..اینکه با کمک بابام کارخونه ی کوچیکش رو گسترش بده وسری تو سرها دربیاره ..وقتی حقیقت رو فهمیدم ..باختم فاطمه ..بدجوری هم باختم ..

همه چیزم رو تو طبق اخلاص گذاشتم وارزونیش کردم ..شرفم ..حیثیتم ..آبروم ..حتی بچه ی تو بطنم ...نمیدونی فاطمه ..اون لحظه ای که خونواده ام فهمیدن حامله ام چه بلایی به سرم اوردن ..اونقدر کتک خوردم که بچه ام ..

صدای هق هقش دوباره بلند شد ...

-ارومتر ارکیده جان اون روزهاگذشته ..ارومتر ...

صدای هق هق ارکیده همچنان میومد ..داشت برای بچه ی از دست داده اش شیون میکرد ..

-بچه ام سقط شد فاطمه ..با لگد های امید وبابا فرزینم مرد ..بعد هم به فاصله ی چند روز به عقد سپهر دراومدم وبدون عروسی یا حتی یه مهریه ی ابرومند زیر سقف خونه اش رفتم ..

من همه چیزم رو فداش کردم ..ولی اون چی کار کرد ..؟ چی کار کرد فاطمه ؟..

صدای گریه هاش دلم رو لرزوند ...

-سه سال زجرم داد ..سه سال همه جا آبروم رو برد ..حتی تو کارخونه ..حتی پیش پدرت وبرادرت ...اون شبی که با ماشین حاج رسولی تصادف کردم رو یادته ..؟

از خونه اومدم بیرون وبه خدا گفتم ..یا مرگ یا زندگی ..گفتم خدا دیگه نمیفهمم حکمت هات رو ..دیگه درک نمیکنم قسمت هات رو ..فقط نجاتم بده ..گفتم یا بکش یا یه فرجی کن ...

میدونی فاطمه ؟..من تو اون روزها فکر میکردم پر از گناهم ..ولی خدا با فرستادن پدرت بهم نشون داد که هنوز هست ..که هنوز باید امید داشته باشم ..

فاطمه از خدا ممنونم که تو وخونواده ات رو سرراهم قرار داد ..باشماها دوباره تونستم با خدای خودم اشتی کنم ...حاج رسولی وساجده خانم بزرگترین لطف رو درحقم کردن ..اینکه من روبا خدام دوباره اشنا کردن ..

با شنیدن صدایی از پائین بی اختبار به سمت اطاقم رفتم ...دروبستم وتکیه دادم به در ..نگاهم روی مفاتیح سر میز گره خورد .

پس حکمت اون شبی که با حاج بابا تصادف کرد این بود ..پس ارکیده ...؟؟

نفسم سنگین شد ..میخواست خودش روبکشه ..؟؟؟

با شنیدن دردودلهاش بیشتر از قبل از خودم شرمنده شدم ..حاج بابا هزار بار گفته بود که ارکیده توبه کرده که دیگه اون دختر گذشته نیست ..ولی من احمق مدام بهش طعنه زدم ..

به کسی که سعی کرده بود درست زندگی کنه ..دستهام بی اختیار مشت شد ..ازخودم بدم میومد ..من امیرحافظ رسولی... از خودم واشتباهاتم بدم میاد ...

سرمیز شام چشمهای سرخ ارکیده مثل خاری توی قلبم فرو میرفت .. نمیتونستم حواسم رو جمع کنم وهراز چند گاهی نگاهی به ارکیده که بی میل با غذاش بازی میکرد مینداختم ..

حالم خراب بود ..گذشته وسختی های ارکیده دلم رو سوزونده بود ...حالا میفهمیدم که زندگی من وریحانه درمقابل مصائب ارکیده هیچ بود ...حالا دیگه قبول داشتم با اینکه ارکیده اشتباه کرده ولی این همه سختی ونامردی حقش نبوده ..

اون شام به دهنم زهر شد ..چیزی از گلوم پائین نرفت ..بی اختیار روزهای سختی زندگی خودم رو با ارکیده مقایسه میکردم ومیدیدم که من خیلی خیلی خوشبختر از ارکیده بودم ..

تو این حالت حس همدردی شدیدی با ارکیده داشتم ..من وارکیده هردو زخم خورده بودیم .واین درد ِدل ..باعث میشد که من هم مثل ارکیده با غذام بازی کنم وتو گذشته های تلخم سیر کن

"ارکیده "

از وقتی که برگشتم به سر کار ...همه چیزتغیر کرده ...امیرحافظ تغیر کرده ...حاج بابا تغیر کرده ..حتی طاها حسامی هم تغیرکرده ...نه دیگه میبینمش نه دیگه بهم خیره میشه ..

انگار که ازم فرار میکنه ...امیرحافظ عجیب شده ...مدام شرمنده است ...مدام نگاه ازم میگیره وسربه زیر ازکنارم میگذره ..یه وقتهایی به گچ دستم خیره میشه ..یه وقتهایی به پائین چادرم ...

امیرحافظ ...ملک عذاب الیمم ...محجوب شده ومتین ..نمیدونم تو این یه ماهی که نبودم چه اتفاقی افتاده ولی میدونم هرچی که هست ..حسامی رو ازم دور کرده وامیرحافظ رو شرمنده ..

همه عوض شدن ..من هم عوض شدم ...بعد از چند روز با سوالهای نرگس گفتم که جدا شدم ..وازشانس بد یا شاید خوبم ...بچه های دیگه هم این حرفم رو شنیدن وحالا همه میدونن که من یه زن مطلقه ام ...

بازهم نگاه ها ازار دهنده است ...بازهم پچ پچ ها ویران کننده ..ولی حداقل من اینبار قویم ...پابرجام وبه هیچ احدی اجازه نمیدم که مثل قبل من رو بشکنه ...خرد کنه ...داغون کنه ..

با جدا شدن از سپهر انگار تازه دارم نفس میکشم ..انگار این ارکیده ی بدبخت پوست انداخته..حالا دیگه لبخند رو لبم موندگارشده ..صدای اواز گنجشکها شیرینه وخورشید نیمه گرم زمستونی برام پراز حرارت ..

مثل اینکه باید از زیر یوق سپهری که حتی دیگه نمیدونستم داره چه غلطی میکنه نجات پیدا میکردم تا بفهمم زندگی فقط بدبختی وحقارت نیست ..رنگ هست ..شوق هست ..خوشی دویده زیر پوستم هست ...

زندگی رسم خوشایندیست ...

حالا وقتی که صبح از خواب ناز بیدار میشم ..با کلی انرژی چشم باز میکنم ..پلک میزنم ..خدا بهم لبخند میزنه .سوز زمستونی تنم رو میلرزونه وقلبم رو گرم میکنه 

خدا داره بهم ثابت میکنه که بعداز شب سراب ..صبح روشن است ..خدایا ..بازهم میگم شکر ..بازهم میگم ممنونم ..به خاطراین قلب تپنده ی اروم ..این زندگی دلچسب وشیرین ..چند بار دیگه ازت تشکر کنم تا جبران محبت هات بشه ..؟

چقدر دیگه بگم يَا مُطْلِقَ الْأُسَارَى(اى رهاننده اسیران)؟چند بار دیگه اسامیت رو دونه به دونه صدا بزنم ..تا بهت نشون بدم قدر تک به تک نعمتهات رو میدونم ..قدر موبه مو رحمت هات ..؟

میدونی تا عمر دارم اگه شکر کنم بازهم کافی نیست؟ ..ولی از صمیم قلب تنگم میگم ..

خدایا تو را به خاطر تمام شیرینی ها ...غم ها ..سختی ها ومرارت ها شکر ...

(من نه عاشق هستم...

ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من...

من خودم هستم و ...

تنهایی و یک حس غریب ...

که به صد عشق و هو.س می ارزد)

****

"امیرحافظ "

-اقای رسولی صبر کنید ...

وسط راهرو وایسادم تا ارکیده بهم برسه ..نگاهم دوباره روی دستش خیره موند ..با اینکه شوهرش اینکارو کرده بود ولی این گچ دست هربار مثل خاری تو چشمم فرو میرفت ..

-بفرمائید ..

-برای محصولات نمایشگاه میخواستم باهاتون حرف بزنم ...

-البته ...بفرمائید تو دفتر من ..لیست محصولات رو چک کنیم ..

دروبازکردم وعقب ایستادم تا ارکیده وارد بشه ...از وقتی که ارکیده به سرکاربرگشت ودیدم رفتارش هیچ تفاوتی با قبل نداره ارج وقربش برام صد پله بالاتر رفت ومن شرمنده تر از قبل سعی داشتم با رفتارم ..با احترامی شایسته جلوی کارکنها ..نشون بدم که از کرده پشیمانم ...

ارکیده یه نگاه متعجب بهم کرد وبا اجازه ای گفت ووارد شد ..

-بفرمائید بنشینید ..چیزی میل دارید ..؟

-نه ممنون ...باید برگردم پیش مونتاژ کارها ...

پوشه ی قرمز رنگ رو برداشتم وروبه روش طرف دیگه ی میز مستطیل وسط نشستم ..

-ببینید این محصولاتیه که با نظر حاج بابا قرار گذاشتیم امسال به نمایش بزاریم ...

برگه ها رو جلوی ارکیده چیدم ...ارکیده با دقت نگاه کرد واخر سر پرسید ...

-چرا کنترل سه فاز تو این لیست نیست ....؟

تکیه زدم به صندلی اداری وگفتم ..

-خب این مدل قدیمی شده ..

ارکیده سر بلند کرد ..

-ولی به هرحال هنوز هم جزو یکی از پرتقاضاترین محصولات کارخونه است ..درسته که شما خیلی ساله دارید این محصول رو ارائه میدید اما به نمایش گذاشتن این محصول کنار سایر محصولات میتونه تاثیر بیشتری روی مشتری ها بذاره ..

چشمهام رو ریز کردم وبا دقت به حرفهاش گوش دادم ..

-ولی من مخالفم ..فکر میکنم به نمایش گذاشتن محصولی که سالها ی قبل نمایش دادیم وقت گیره ..دوباره همون توضیحات ....درصورتی که ما میتونیم وقتمون روسر محصولات جدیدمون بگذاریم ..این کار به نظر من وقت گیر وبیهوده است .

ارکیده با متانت جواب داد ..

-وقت گیره ولی به این توجه کنید که هنوز خیلی ها این دستگاه رو نمیشناسن ..حتی طریقه ی استفاده ازش رو بلد نیستن ...اصلا نمیدونن که همچین وسیله ای وجود داره یا نه ...

چه بهتر که ما اونها رو با وسیلمون اشنا کنیم ..به نظرمن جذب مشتری بیشتر میشه ...ماباید نشون بدیم که هرطیف ونوع محصولی رو ارائه میدیم ..هرچی محصولات بیشتر ..به رخ کشیدن امکانات کارخونه هم بیشتر ..

با اینکه تا چند دقیقه ی قبل به هیچ عنوان قبول نداشتم که کنترل سه فاز رو هم تولیست محصولات بیاریم ولی حالا که ارکیده داشت با حرفهاش قانعم میکردمیدیدم راست میگه . .. هیچ وقت از این دید به مسئله نگاه نکرده بودم ..

ارکیده از جا بلند شد وهمزمان گفت ..

-به هرحال جانشین حاج رسولی شما هستید و هرجوری که شما صلاح بدونید همون جور عمل میکنیم ..

مات موندم ...با اینکه کار انتخاب محصولات برای نمایشگاه کاملا درحیطه ی وظایف ارکیده بود ولی ارکیده با سخاوت تمام بهم اجازه داده بود که تصمیم گیرنده ی نهایی من باشم ..درصورتی که بهروز درخیلی از موارد اصلا نظر من رو هم جویا نمیشد ..

-با اجازه اتون ..من منتظر تصمیم شما میمونم ..

بی اراده نیم خیز شدم ..بی اراده بهش احترام گذاشتم ..بی اراده شرمنده تر شدم ...

ارکیده به ارومی بیرون رفت... با بهت به جای خالی ارکیده خیره شدم ..ارکیده نجفی.. تو کی هستی؟ ..چرابعد از دوسال جنگ اصلا نمیشناسمت ..؟

سرم رو به سمت سالن چرخوندم که چشمهام گشاد شد ...ارکیده بود ..؟اون چیه تو دستش ...؟اِاِاِ ..با اون دست گچ گرفته اش چرا اون کارتون رو بلند کرده؟ ...

اعصابم بهم ریخت ...مثل اینکه این دختر قصد کرده با اعصاب وروان من بازی کنه ..

قدمهام رو تند کردم وبا سگرمه های تو هم فرو رفته بهش نزدیک شدم ...

ناخواسته نفس هام تند شده بود .به چند قدمیش نرسیده بودم که صداش کردم ..

-چیکار دارید میکنید خانم نجفی ..؟

ارکیده که تا حالا تمام حواسش به جعبه ی دردستش بود سرش رو بلند کرد ..جلوتر رفتم وبا یه حرکت جعبه رو از تو دستهاش کشیدم بیرون 

چشمهای ارکیده با تعجب داشت من رو میپائید ..

-منظورتون چیه اقای رسولی ...؟

-چرا با وضع دستتون جعبه ی به این سنگینی بلند کردید ...؟

-زیاد سنگین نیست .

-من راجع به سنگین بودن یا نبودن جعبه باهاتون صحبت نمیکنم ...حرف من اینه که جا به جایی این جعبه کار شما نیست ..

رونوک پا چرخیدم وپشت به ارکیده به سمت انبارداری راه افتادم ..

-صبر کنید ..

ارکیده با چندتاقدم بلند خودش رو بهم رسوند ..

-حالا چرا اینقدر عصبانی شدید ..اتفاقی نیفتاده که ..

-نخیر من عصبانی نیستم ...

-چرا هستید ..

نفسم رو با عصبانیت بیرون فرستادم وجعبه رو دست به دست کردم تا راحت تر باهاش حرف بزنم ..

-خانم نجفی یه بار دیگه به طور کاملا واضح بهتون میگم شما نباید به دستتون فشار بیارید ..کاملا متوجه شدید ..؟

ارکیده زیر چشمی من رو نگاه کرد وگفت ..

-بله کاملا متوجه شدم ..

وپشت سر من به ارومی اومد ...

دراطاق انبار داری رو بازکردم واز همونجا صدا زدم ..

-اقا یاور ..

-بله ...چی شده ..؟

-من به شما چی گفته بودم ..

-راجع به چی ..؟

-راجع به دست خانم نجفی ..

ارکیده جلو اومد واعتراض کرد ..

- تقصیر اقا یاور نیست ..من خودم جعبه رو اوردم ..

بدون توجه به حرفهای ارکیده حرفم رو ادامه دادم ..

-اقا یاور من از شما خواستم کاری کنید که خانم نجفی با این دستشون بار سنگین بلند نکنه ..درسته .؟

اقای یاور نگاهی به ارکیده انداخت ..وبه سنگینی جواب داد ..

-بله گفتید ...

-پس ازتون خواهش میکنم حواستون رو سری بعد جمع کنید ..

جعبه روگذاشتم رو میز واز اطاق اومدم بیرون که ارکیده از پشت صدام کردم ..صبر کردم ارکیده بهم برسه ...

-کارتون اصلا درست نبود ...

-من درمورد شما مسئولم ..دوست ندارم بعدا به خاطر اهمال کاری سرزنش بشم ...

ارکیده با حرص جوشید ..

-ولی با اینکارتون باعث میشدید رابطه ی من واقا یاور خراب بشه ..

-به هرحال یه سری از مسائل مهم تر از بقیه ی چیزهاست ..بهتره دفعه ی بعد حواستون رو بیشتر جمع کنید واز این فداکاری های بی مورد انجام ندید ...

با سری برافراشته وابروهای تو هم رفته تنهاش گذاشتم وراه افتادم ..

 .."ارکیده"

یه لیوان چایی از تو سینی ای که امید به سمتم گرفته بود برداشتم وبازهم به گلهای روی چادرم خیره شدم ..وبه حرفهای مادر طاها گوش دادم ..

بعد از تقریبا دو هفته طاها ومادر پیرش به دیدنمون اومده بودن ..مثل اینکه از دار دنیا طاها همین یه مادر رو داشت ..مادر طاها یه جورهایی شبیه ساجده خانم بود با همون بوی عطر گلاب ومریم ودستهای زبر ومهربون ..

حس زیاد خوبی نداشتم ..یعنی کلا نسبت به طاها حس خوبی نداشتم ..

-ارکیده جان ..؟

سرم روبلند کردم وبه صورت مهربون منیره خانم نگاه کردم ..

-بله بفرمائید ..

-طاها میگفت با هم تو یه کارخونه همکارید ..؟

-بله درسته ..حاج رسولی لطف کردن وکار تو کارخونه رو پیشنهاد دادن ..

-درس هم میخونی دخترم ..؟

-بله به کارم علاقه دارم ..به خاطر همین تو این رشته ازمون دادم ودارم پاره وقت درس میخونم ...

-خوب کاری میکنی خوبه که ما زن ها توهمه مراحل پیشرفت کنیم. .. موفق باشی ..

-ممنون ..

نگاهم به طاها افتاد که درست مثل همون نگاه های تو سرویس ...بهم خیره شده بود ...انگشتهام یخ کرد وسر به زیر انداختم ...تحمل دیدن این نگاه های سنگین وخیره رو نداشتم ..

مثل همیشه برام عجیب بود که چرا طاها حسامی مقید... که همه ی کارخونه به متین وپاک بودنش اعتقاد داشتن این طور بی پروا بهم خیره میشه ..

-خانم نجفی ...؟

سر بلند کردم وبه ناچاربه طاها که با فاصله ی دو تا صندلی ازم نشسته بود نگاه کردم ..خداروشکر بقیه سرشون به حرفهای مادر طاها گرم بود وکسی به من وطاها کار نداشت ..

-بفرمائید 

-کارهای نمایشگاه تموم شد ..؟

-نه هنوز کلی کار داریم ..مسئولیت قسمت مونتاژ بیش از حد سخته ...

-اگه بخواید میتونم با حاج رسولی صحبت کنم یکم حجم کارهاتون رو کمتر کنه ..

-نه ممنون... من این کارو دوست دارم ..از طرف دیگه من تمام این کارها رو با جون ودل برای حاج رسولی انجام میدم ..

گره ای روی چین های ابروهاش افتاد ...

-کاری از دست من بر میاد ...؟اگه بخواین میتونم یکی دو ساعت تو روزاضافه کاری وایسم ...

چنان این حرف رو مخلصانه وصادقانه گفت که ناخواسته لبخندی زدم ..

-شما لطف دارید ...ممنونم ولی فکر نکنم کاری از دست شما بربیاد ..کارهای مونتاژ عقبه وجز مونتاژکارها کسی دیگه ای نمیتونه کمک کنه ..

امید بین من وطاها نشست وگفت ..

-خب دیگه چه خبر طاها جان ..؟

طاها نگاه از من گرفت ومشغول صحبت با امید شد ..من هم ترجیح دادم تو این فاصله به اشپزخونه برم واززیر بار نگاه ها وجوسنگین طاها فرار کنم ... 

****

-سلام اقای روحی پور ..خسته نباشید ..

-سلام دخترم مونده نباشی ..

-حال نوه اتون بهتر شد ...؟

- الحمدالله .. ...خدا خیردنیا واخرت رو به حاج رسولی بده این دکتری که معرفی کرد حال گلبهار رو خوب کرد ...

-خداروشکر..

-کاری داشتی خانم نجفی ..؟

-بله میخواستم بدونم برای این مقدار سفارش قطعه داریم یا نه ...؟

برگه ی تو دستم رو بلند کردم که صدای امیرحافظ باعث شد سربرگردونم ..

-سلام اقای روحی پور ..

-سلام امیرجان ..خوبی پسرم .؟

-مرسی... خسته نباشید ...

-سلامت باشید ...

برگشت به سمتم ..

-چیزی شده خانم نجفی ..؟

-راستش برای مقدار قطعه ها اومدم ..

همون لحظه صدای اس ام اس گوشیم بلند شد ...

-ببخشید یه لحظه 

کاغذ رو روی گچ دستم گذاشتم وگوشی رو از جیب مانتوم کشیدم بیرون ...نا شناخته بود .

(ارکیده جان قرار عصر رو فراموش نکنی عزیزم ..منتظرتم ...)

چشمهام رو ریز کردم ..حتما امیده ...گفته بود که یه خط جدید میخواد بگیره ...نفسم رو فوت کردم وگوشی رو سر دادم تو جیبم به لیستی که تو دستم بود اشاره کردم ..

-من فکر میکنم برای این سفارشات قطعه کم بیاریم ..مخصوصا مقاومت های پنج ودو اهم ..با ده اهم ..وخازن های تریمر وخازن های تانتالیوم .نظر شما چیه ..؟

سربلند کردم ولی نگاه امیرحافظ به جای برگه... روی گچ دستم بود ...با خجالت استین مانتوم رو پائین تر کشیدم وگفتم ..

-اقای رسولی گوش میدید ..؟

امیرحافظ با حرف من سر بلند کرد ..معلوم بود که اصلا حرفهام رو نشنیده ..عضلات صورتش منقبض شده بود ونگاهش رو سریعا روی زمین دوخت ..

-ببخشید متوجه نشدم ..

-گفتم برای این سفارشات فکر کنم قطعه کم بیاریم ..

امیرحافظ با گیجی یه نگاه به لیست در دستم انداخت اصلا نمیفهمید چی میگم ..چون خیلی خفیف سر تکون داد ..انگار میخواست حواسش رو جمع کنه ..

-اقای رسولی؟؟؟

-متاسفم خانم نجفی ذهنم یاری نمیکنه ..شما مسئولید هرجور صلاح میدونید همون کار وانجام بدید ...

برگشت به سمت اقای روحی پور 

-اقای روحی پور خانم نجفی هرقطعه ای که خواستن به هرمقدار دراختیارشون بذارید هرچیزی هم که کم بود با خانم نعمتی هماهنگ کنید درخواستش رو بدید ..

به سمتم چرخید وادامه داد ..

-ببخشید خانم نجفی نتونستم کمکی کنم ..با اجازه ..

بعد هم حتی بدون یه نیم نگاه با عجله از انبار بیرون رفت ...

با تعجب به اقای روحی پور نگاه کردم که شونه ای بالا انداخت ..

-خب دخترم کدوم قطعات رو چک کنم ..؟

***

"امیرحافظ "

مشت جمع شده ام رو به دیوار کنارم کوبیدم وبا عجله به سمت اطاقم رفتم ...تو دلم غریدم 

-نه ...نه خفه شوامیرحافظ ...تو هنوز ادم نشدی نه ..؟ هنوز شک داری؟ ..هنوز به این بنده ی خدا گیر میدی؟ ..اصلا به توچه که کی اون رو نوشته ؟..شاید اصلا یه دختر نوشته باشدش؟ ..

-ولی اون متن رو یه پسر نوشته من مطمئنم ..

دراطاقم رو کوبیدم به هم ..جوری که شیشه های اطاق هم لرزید ..به حد بی نهایت از دست خودم شاکی بودم ..

-گل بگیر دهنت رو امیرحافظ ..اصلا به تو چه ؟...گیرم که یه پسر نوشته باشه ..تو مفتشی؟ ...وکیلی ...؟

-اخه اون همه اش یه ماه ونیمه که طلاق گرفته ..

-خب بازهم به توچه ..؟ یه ماه ..یه سال ..ده سال ..چه فرقی به حال تو داره ..؟

-یعنی کسی تو زندگیشه ..؟

نیمه ی خوب وجودم غرید 

-میفهمی مشنگ چی میگم ..؟به توچـــــــــــه..؟

با کلافگی نشستم رو صندلی ومشتم رو به تکرار روی دسته ی صندلی کوبیدم ...

-از کجا معلوم که داداشش اون پیام رو نفرستاده باشه ..؟

یه نفس گرفتم ..

-اصلا راست میگی به من چه ..؟

لبم رو گزیدم وناخواسته دوباره پیام تو گوشی تو ذهنم نقش بست ..

-شاید هم یه شخص جدیده ...؟

-وای امیرحافظ بس کن ...حتی اگه شخص جدیدی هم تو زندگیش باشه ...بـــــــه ...تــــــــــــو ...ربطی ..نـــــــــداره ..

دستهام رو رو سینه گره زدم وتکیه دادم به صندلی ...

-اره خب به من چه ربطی داره ..؟

لبم رو کج کردم ..

-ولی اخه زوده ..زود نیست که بخواد دوباره شوهر کنه؟ ..اون هم با اون تجربه ای که از اون غول بیابونی داشت ...تازه هنوز دو ماه از عدّه اش مونده ..

-امیــــــــر حافظ ...خفــــــــه شو 

نفسم رو با کلافگی فوت کردم ..

-خب خب باشه خفه میشم ..اصلا من رو سننه ..خودش میدونه وخونواده اش ..ولی ...ولی اگه بخواد به این زودی ازدواج کنه خیلی احمقه ..هنوز دستش تو گچه ...

-امـــــــــــیرحافظ ...

-خیل خب بابا ...دیگه واقعا خفه میشم ...به من چه اصلا ...

"ارکیده "

از کارخونه که بیرون اومدم همون لحظه گوشیم زنگ خورد ...دوباره همون شماره ی ناشناس ..

-الو بفرمائید ..؟

-سلام ارکیده جان کارت تموم شد ؟...من دم کتاب فروشی های انقلاب وایسادم ...میخوای بیام دنبالت ..؟

-نه بابا چه کاریه ...خودم میام ...این شماره ی جدیدته ...؟

-اره سیوش کن ...منتظرتم زود بیا ..

-باشه خداحافظ ...

گوشی رو قطع کردم وشماره رو به اسم امید سیو کردم ...باید عجله میکردم از اینجا تا انقلاب کلی راه بود ...

***

کتابهایی رو که امید برام خریده بود جدا کردم وتوی قفسه چیدم ..دوباره میخواستم به درسم ادامه بدم .. ..البته اگه این ذهن خسته واین روح وجسم داغون اجازه میداد ..یه ضربه به درخورد که نفس عمیقی کشیدم ونگاه ازکتابها گرفتم ..

-بله ..

-ارکیده جان ..؟؟

-جانم داداش ..؟

-طاها یه سری جزوه برات اورده ..یه دقیقه میایی .؟

روی پیشونیم چین افتاد ..نمیدونم چرا اینقدر معذب بودم ..با اینکه طاها واقعا مرد محجوب وسنگینی بود ولی نگاههاش یه وقتهایی ازارم میداد ..

دوست نداشتم برخورد زیادی باهاش داشته باشم ..ولی به هوای امید واطمینانی که امید به طاها داشت مجبور بودم بهش اعتماد کنم ..

از جا بلند شدم لباسهام مرتب بود فقط باید چادر به سر میکردم ..چادرم روروی سرم صاف کردم وبا سرانگشتهای دست گچ گرفته ام گوشه اش رو چسبیدم که ازسرم نیفته ..

خدایا کی بشه از این گچ دست راحت بشم ..

توسالن چشمم به طاها افتاد که مثل همیشه ساکت وسربه زیر نشسته بود ..نگاهی به اطراف انداختم ..پس امید کجاست ..؟

-سلام اقای حسامی ..

طاها تا سر بلند کرد وبه احترامم از جا بلند شد من سر به زیر انداخم ..ازاون دفعه ی اخری که من رو با اون سر وصورت افتضاح دیده بود هربار که میدیدمش ازش خجالت میکشیدم ..

-سلام ارکیده خانم ..

گوشه ی لبم رو به دندون گرفتم ..عادت به این نوع صدا زدن نداشتم ..ارکیده خانم ..؟با فاصله ازش نشستم که طاها شروع کرد ..

-حالتون چطوره .دستتون بهتر شد ...؟

-ممنون شکرخدا ..

-امید دیروز بهم گفت دارید تو رشته ی الکترونیک درستون رو ادامه میدید ..جسارت کردم گفتم یه سری جزوه براتون بیارم ..

یه چند تا جزوه رو که مرتب وتمیز نوشته شده بود روی میزگذاشت .. مگه رشته ی حسامی هم الکترونیک بوده ...؟

نگاهم رو به گوشه ی میز دوختم ..

-لطف کردید ..راضی به زحمتتون نبودم ..

-چه زحمتی ارکیده خانم ..هرامری داشته باشید هستم درخدمتتون ..

نفسم رو به سنگینی بیرون فرستادم ...دروغ چرا با این محبت ها بیگانه نبودم ..ولی حتی دوست نداشتم به این فکر کنم که طاها حسامی نظر دیگه ای نسبت بهم داشته باشه ..

وهمین من رو معذب میکرد اینکه پسر محجوب ونجیبی مثل طاها که مطمئن بودم هرزنی درکنارش خوشبخت میشه دید دیگه ای نسبت به زن مطلقه ومحنت کشیده ای مثل من داشته باشه ..

-شما لطف دارید ..خدا از برادری کمتون نکنه ..

زیر چشمی نگاهی به انگشتهای دستش که به ارومی جمع شد انداختم ..خدایا نه ..ازت خواهش میکنم چیزی که تو ذهنمه اشتباه باشه نمیخوام ..نمیتونم ..ازت خواهش میکنم ...مستجاب کن این خواسته ام رو ..

با اومدن امید از جا بلند شدم ...

-ببخشید اقای حسامی با اجازه اتون من به کارهام برسم ..بابت جزوه ها هم ممنون ..

طاها هم از جا بلند شد وسر به زیر گفت ..

-خواهش میکنم اجازه ی ماهم دست شماست ..مزاحمتون نمیشم .

اونقدر این جمله ها رو عادی گفت ...که یه نفس راحت کشیدم ...نه خداروشکر مثل اینکه اشتباه کردم ...

-امیدجان من که نمیتونم ...بعدا یه زحمتی بکش جزوه ها رو بیار اطاقم ...

-باشه شما برو من میارم ..

با اجازه ای گفتم وبه سمت اطاقم رفتم ...تا حدی نفس هام اروم تر شده بود ..

"امیرحافظ"

زیر چشمی یه نگاه به ارکیده کردم ...از اول جلسه تا الان درسکوت به میز خیره شده بود ...انقدر نگاهش خیره بود که انگار از عالم وادم جدا بود ..

حاج بابا داشت توضیحات نهایی رو راجع به نمایشگاه میداد ...

-خب اقای سیاحی مشکلی نیست ..؟

-نه همه چیز درسته ..

-خانم نعمتی شما چطور ..؟

-نه فقط درمورد مونتاژ کارها ؟؟

حاج بابا با دست به ارکیده که مظلوم تر وساکت تر از همیشه نشسته بود اشاره کرد ...دلم گرفت ..چش شده بود ..؟

-لطفا درمورد تمام امور مونتاژ کارها با خانم نجفی هماهنگ کنید ...جزو وظایف ایشونه ..من دخالتی نمیکنم ...

دوباره نگاهم به ارکیده افتاد ..حتی حرف حاج بابا رو هم متوجه نشد ..حاج بابا نگاهی به ارکیده کرد وادامه داد ...

-خب پس دیگه مشکلی نیست ..خسته نباشید ..

همزمان با حاج بابا همگی بلند شدیم ..نگاهم به ارکیده بود که هنوز به میز خیره بود ...وحواسش به اطراف نبود ...

نگاهی به در ورودی که خانم نعمتی داشت بیرون میرفت انداختم ودوباره به ارکیده نگاه کردم ...با اون دست گچ گرفته جوری به میز خیره شده بود که انگار تو این عالم نیست ...

دلم شور افتاد ..ناخواسته دو قدم به سمتش نزدیک شدم ...بازهم حرکتی نکرد ...اروم زمزمه کردم ..

-خانم نجفی ؟؟

بازهم خیره بود ..کنار صندلیش کمی خم شدم واسمش رو دوباره صدا کردم ...

-خانم نجفی حواستون نیست ..؟

 یه دفعه ای سر بلند کردوبا دیدن فاصله ی نزدیک من ...خودش رو عقب کشید ..کمی ازش فاصله گرفتم وگفتم ..

-نترسید ...صداتون کردم نشنیدید ....جلسه تموم شده ..

ارکیده با همون چشمهای گشاد شده اطراف رو نگاه کرد انگار واقعا تو این عالم نبود ...

-وای جلسه تموم شد ؟..من اصلا نفهمیدم ..

به شوخی گفتم ..

-ساعت خواب ..

یه لبخند خجولانه زد ..

-ببخشید حواسم نبود ..

-عیبی نداره ..مبحث زیاد مهمی نبود ..

ارکیده ازجا بلند شد ...

-وای اگه حاج رسولی راجع به جلسه ی امروز ازم بپرسه چی جواب بدم ...؟

اونقدر نگران بود که بی اراده گفتم ..

-خانم نجفی نترسید من خلاصه ی بحث امروز رو بهمتون میگم ...

یه نگاه دیگه بهش انداختم وبا مکث پرسیدم ...

-فقط جسارته ..میخواستم بدونم مشکلی پیش اومده ..؟

ارکیده صندلی رو با دست ازادش به زیر میز هل داد وگفت ..

-راستش ذهنم مشغول یکی از کارکناست ..

دستی به مقنعه اش کشید انگار معذب بود ...با احترام گفتم ..

-کاری از دست من برمیاد ...؟

 با سرانگشتش ...انگشت دست گچ گرفته اش رو لمس کرد ..

-نمیدونم راستش تو بد موقعیتی گیر کردم ..شرایطی پیش اومده که نمیدونم باید چی کار کنم ..

-من میتونم کمکی کنم ..؟؟

-ببنید اقای رسولی ...شرایط طوریه که پای ابروی یه نفر درمیونه ..من میترسم ..مشکل بغرنج تراز الان بشه ...

نفس گرفتم ..این جور که معلوم بود سابقه ی خرابم اجازه ی مشورت کردن با من روبهش نمیداد ..تلخ خندی زدم 

-پس اگه اینطوره امیدوارم زودتر مشکلتون حل بشه ..

خواستم ازش فاصله بگیرم که گفت .

-اقای رسولی ...

برگشتم به سمتش ...از ظاهرش کاملا مشخص بود که نگرانه ..یه نگاه ناراحت بهم انداخت واخر سر تصمیمش رو گرفت ..

-میشه یه چند لحظه بنشینید ..؟

رضایتی تو دلم ته نشین شد ..ارکیده بالاخره بهم اعتماد کرد ..با لبخندی که هیچ جوری نمیتونستم پنهانش کنم گفتم ..

-البته

 وبه سمت صندلی رفتم وبا حفظ فاصله از ارکیده نشستم ..

ارکیده هم نشست ودوباره با انگشتهاش.... سر انگشتهای دست گچ گرفته اش رو لمس کرد ..

-ببینید اقای رسولی من بین دوراهی موندم ..یکی از بچه های مونتاژ کار ...یه خطایی انجام داده ..البته نه اون خانم ونه هیچ کس دیگه نمیدونه که من این موضوع رو فهمیدم ...

با موشکافی پرسیدم ..

-میتونم بپرسم چه خطایی ..؟

با نگرانی بهم نگاه کرد ..هنوز دوبه شک بود ..

-من دارم بهتون اعتماد میکنم اقای رسولی ..واقعا دوست ندارم درست یا غلط آبروی کسی بره ..

گرگرفتم ..ارکیده داشت بهم طعنه میزد ..؟؟ولی نگاه نگران ارکیده حرف دیگه ای داشت ..

-خانم نجفی من اشتباه زیاد داشتم ..مخصوصا ..مخصوصا راجع به شما ..ولی راجع به این موضوع قول میدم امانت دار خوبی باشم وفقط درحد یه هم صحبت به حرفهاتون گوش بدم ...

ارکیده با ناراحتی گفت ..

-وای نه اقای رسولی.. به خدا که من حتی یه درصد هم نمیخواستم بهتون کنایه بزنم ..اصلا ذهن من اونقدر مشغوله که نمیفهمم چی میگم ..وای ...ببخشید ..اگه ناراحت شدید 

یه نفس عمیق کشیدم ..حتی اگه طعنه هم میزد ..حقم بود ..دو سال جزونده بودمش ..حالا حتی اگه به اندازه ی همون یه درصد هم جبران میکرد حق صد درصد با اون بود ..سعی کردم این استرسی که تو صورت ودستهای ارکیده بود رو کم کنم ...

نمیدونم چرا تو اون لحظه دوست داشتم ارکیده جزو محارمم بود ومیتونستم دستش رو تو دست بگیرم تا ارومش کنم ..

لبم رو گاز گرفتم وبه خودم غریدم ..

-خفه شو امیرحافظ ...حواست رو جمع کن ..وادم باش ..

با یه لبخند تسکین دهنده گفتم ..

-بگید خانم نجفی واقعا مشکلی نیست ..

ارکیده با همون نگاه نگران شروع کرد ..

-چند روز پیش برحسب تصادف متوجه شدم دو تا لیبِل (برچسب )اسم رو بعضی از بوردها وجود داره ..

بی صبر پریدم تو حرفش ...

-خب این که مشکلی نیست ..خیلی وقتها موقع قَلع کاری ..لیبل اسم جدا میشه ..

-بله درسته ولی مشکل اینجاست که این اتفاق درحدود پنجاه تا از بوردها افتاده ..

هنوز گنگ بودم ..

-من متوجه مشکل نشدم خانم نجفی ..یعنی به خاطر اینکه بوردها دوتا لیبل اسم داره شما نمیتونید مونتاژکارش رو پیدا کنید ...؟

ارکیده اهی کشید وبا استرس بهم نگاه کرد ..هنوز نگران بود ومن واقعا کاری از دستم برنمیومد ..با متانت سکوت کردم واجازه دادم تا ارکیده با خودش کنار بیاد ..

-مشکل اصلی اینه که لیبل اسم یکی از بچه ها روی لیبل اسم یکی دیگه از بچه ها افتاده بود ..جوری که برچسب اسم زیر... مخفی شده واگه دقت نمیکردیم ..لیبل اسم رویی تنها به چشم میومد ...

چشمهام رو ریز کردم ..

-منظورتون اینه که یه نفر برچسب اسم خودش و... روی بورد کس دیگه ای چسبونده ..تا امار کارش بالاتر بره ..؟

نفس سنگینی کشید ..انگار حرف اخر رو اول زدم ..

-بله دقیقا همین طوره ..

-یعنی میگید یه نفر داره تقلب میکنه ...

 ارکیده فقط با سر تائید کرد

هرچی بیشتر به جریان فکر میکردم عصبی تر میشدم ..ما تا حالا از این کارها تو کارخونه نداشتیم ..

-از مونتاژ کارهای جدیده ..؟

-بله مونتاژ کار جدیده ..

-اسم اون شخص چیه .؟

ارکیده لبش رو به دندون گرفت ..منتظر بودم ..عصبانی بودم ..نگران بود ..هنوز دوبه شک بود ..

-نیره رحیمی ..

تو یه حرکت از جا بلند شدم ..وصندلی با صدای بدی عقب رفت ..ارکیده هم همراه من از جا پرید ..

-من اجازه نمیدوم تو این کارخونه کسی حق دیگری رو بخوره ..

به سمت در رفتم که ارکیده جلوم قد کشید ..وبا ابروهای درهم رفته گفت ...

-صبر کنید ..این چه کاریه ...؟

-مگه نمیگید یه نفر داره امارش رو با کارهای بقیه پر میکنه ؟..این کار یه جور دزدیه ...نیره رحیمی باید زودتر اخراج بشه ..تو این کارخونه جایی برای ادمهای دزد نیست ..

-اقای رســــــولی ...!!!؟؟؟

با لحن عتاب امیز وشماتت کننده ی ارکیده قدم هام سست شد ..اونقدر عصبانی بود که صورتش یه پارچه سرخ شده بود ..

-واقعا که ..من به شما اطمینان کردم ..

-این چه ربطی به اطمینان داره ؟..اون شخص دزده ..

چونه اش لرزید ونگاهش خیس شد ...یه چیزی به دلم چنگ انداخت ...

-لازم نیست اینقدر این کلمه رو تکرار کنید ..فکر میکنید خودم عقلم نمیرسید که باید این خانم اخراج بشه؟ ..فکر میکنید بلد نیستم مثل شما برم وآبروش رو جلوی همه ببرم ؟..

من فکر میکردم شما تغیر کردید ..که دیگه به راحتی به دیگرون انگ نمیزنید ..تهمت نمیزنید ...

اه از نهادم بلند شد ...یعنی ارکیده این حرفم رو به خودش گرفته بود ...؟

-یادتونه ..یادتونه که تو همین اطاق بهم گفتید دزدم ..به خانم شریفی گفتید لباسهام رو بگرده ؟..یادتونه چقدر بهتون التماس کردم که من دزد نیستم ؟..شما حق ندارید ...

یه قطره اشک روی صورتش چکید ..که با خشونت اون رو پاک کرد ..دستم مشت شد ...خدا لعنتت کنه امیرحافظ ...

-شما حق ندارید بی جهت به دیگران تهمت بزنید ..شاید اون شخص مجبوره ..شاید مثل منی که به این کار نیاز داشتم محتاج حقوق این کاره ..

باید بگردید دنبال دلیل این کارش ..نه اینکه با استفاده از قدرتتون بیرونش کنید وازنون خوردن بندازینش ...

وا رفتم ..دوباره حس بد ومزخرفی وجودم رو گرفت ..اینکه من ادم نمیشم ..اینکه همچنان احمقم...ارکیده حقیقت رو میگفت ..حرفهاش حقیقت محض بود ...دوباره زود قضاوت کرده بودم .صدای لرزون ارکیده فکم رو منقبض کرد ..

- متاسفم ...واقعا متاسفم ..من فکر میکردم شما تغیر کردید ...ولی میبینم شما هنوز هم همون ادم گذشته هستید ..با همون قضاوت های نابه جا... همون اشتباهات جبران ناپذیر ...

خواست از کنارم رد بشه که با یه قدم بلند خودم رو بهش رسوندم وراهش روسد کردم .

 دستم رو تا نیمه بلند کردم تا جلوش رو بگیرم و با اعصابی خراب زمزمه کردم ..

-صبر کنید ....حق با شماست ..کاملا حق با شماست من دوباره اشتباه کردم ...متاسفم ..دست خودم نبود ..از اینکه ...

ارکیده قطره اشک دیگه ای رو که روی گونه اش سرخورد رو پاک کرد ومیون حرفم پرید ...

-از اینکه کسی ازتون دزدی کنه میترسید ؟..حق دارید ...من هم نگفتم با کار این خانم موافقم ...من فقط با شما مشورت کردم تا شما با سابقه ای که تو این کار دارید یه راهی جلوی پام بگذارید ..

من نمیخوام ...واقعا نمیخوام اون خانم هم مثل من انگشت نمای بچه های اطاق مونتاژ بشه ..یا از کارش اخراج بشه ..خداروخوش نمیاد ...

دستهام مشت شد وچشمهام سوخت ..خدایا دلم میخواد سرم رو بکوبم به دیوار ...اخه چرا من اینقدر احمقم؟ ...

 کم کم ارکیده به هق هق افتاده بود ...حس یه ادم بدبخت رو داشتم که میدونست هیچ وقت نمیتونه اصلاح بشه ...

خدایا ...اخه حماقت تاکی ..؟

-اشتباه کردم خانم نجفی ...خواهش میکنم من رو ببخشید واروم باشید ...اصلا بفرمائید بنشینید باهم صحبت کنیم ..قضاوت عجولانه وتصمیم گیری من باعث شد حرفمون ناتموم بمونه

ارکیده همون جور که شونه هاش میلرزید سر به زیر به سمت صندلیش رفت ومن هم به سمت اب سرد کن گوشه ی اطاق رفتم ویه لیوان اب براش ریختم ..

ادم نمیشدم ...من احمق هیچ وقت ادم نمیشدم ...این همه این دختر رو زجر دادم بازهم داشتم همون اشتباهات رو تکرار میکردم ..

 دوست داشتم یه نفرتا جایی که میتونستم کتکم میزد تا شاید دست از این حماقتهام بردارم ..

لیوان رو کنارش روی میز گذاشتم ..ارکیده هم بی حرف لیوان رو جرعه جرعه خورد ..اونقدر غم تو صورتش بود که دلم رو کباب میکرد ..

خاک برسر احمقت امیرحافظ ..تو میخوای مثلا جبران کنی یا گند بزنی به اعصاب این دختر بدبخت ..؟

-خانم نجفی اروم شدید ...؟

ارکیده با همون سربه زیری فقط سرش روبه معنی اره پائین اورد ..ولی کاملا مشخص بود که هنوز اروم نشده ..چونه اش میلرزید وبغض داشت ..

-من رو به خاطر قضاوت عجولانه ام میبخشید ...؟

سربلند کرد ..اونقدر غم از نگاهش میبارید که از این بی شرمی خودم شرمنده شدم ..

-اقای رسولی کمکم کنید ..اون دختر مطمئنا به این کار نیاز داره ..اگه نداشت هیچ وقت برای حفظ کارش دست به این کار نمیزد ..

-من باید چی کار کنم ؟...شما بگید چشم انجام میدم ..

-نمیدونم ...به خدا نمیدونم از یه طرف اصلا دوست ندارم بچه های دیگه متوجه موضوع بشن ..

 چون اون وقت نمیشه جلوی عصبانیتشون رو گرفت ...از طرف دیگه هم کارش درست نیست ..نمیدونم ...ذهنم به هیچ راه حلی قد نمیده ...

یکم مکث کرد ویه دفعه ای سربلند کرد وبا کلی انرژی پرسید ..

-امکانش هست تو یکی دیگه از قسمت ها مشغول بشه ..؟

چنان با امید بهم خیره شد که بی معطلی گفتم ...

-اگه شما میخواید ..البته مشکلی نیست ...ولی کدوم قسمت ...؟

-من زیاد با کار سایر قسمت ها سروکار نداشتم .ولی اگه بشه تو قسمت کنترل کردن یا پیدا کردن عیوب باشه شاید بتونیم جلوی اینکارش رو بگیریم ...متاسفانه نیره رحیمی اصلا سرعت خوبی تو قسمت مونتاژ نداره وبه خاطر همین دست به این کار زده ...

-باشه من مشکلی ندارم ..فقط امیدوارم که این طوری مسئله حل بشه ودیگه کارش رو تکرار نکنه ...

-من هم امیدوارم 

از جا بلند شد ..وبا لبخندغمناکی گفت ..

-ممنونم اقای رسولی کمک بزرگی کردید ..

با شرمندگی از جابلند شدم ..

-من که کاری نکردم فقط اعصابتون رو بهم ریختم ...پیشنهاد خودتون بود ..

-به هرحال ممنون ..

به راه افتاد که دوباره برگشت وسر به زیر گفت ..

-بابت حرفهایی که زدم ..

پریدم تو حرفش ...

-همه اش حقیقت بود ...واقعیت ...ممنون از تذکرتون ..

-شرمنده ام نکنید اقای رسولی شما نمیدونید چقدر نگران این موضوع بودم ..میترسیدم همون بلایی که به سرمن اومد سرش بیاد ..

-این منم که شرمنده ام خانم نجفی ...بفرمائید همه چی رو بسپارید دست من ..

لبخند ملایمی که رو لبش نشست دلم رو گرم کرد ..از اطاق بیرون رفت که تازه تونستم نفس حبس شده ام رو ازاد کنم ..

نگاهم همچنان به در باز اطاق خیره بود لبم رو جمع کردم ..ای کاش این لبخند همیشه روی لبش میموند ..

به خودم تشر رفتم..

-هوی چشمهات رودرویش کن ..

چیزی توی وجودم پچ پچ کرد ..

-ولی ای کاش واقعا این لبخند موندگاربود ..این جوری راحت تر میتونستم قبول کنم که ارکیده نجفی امیرحافظ احمق ومغرور گذشته رو بخشیده ..

(گیریم که آب رفته به جوی آید با آبروی رفته چه باید کرد...)

پوشه رو بستم وبا خستگی دستهام رو کشیدم ..ساعت شیش عصر بود وهمه رفته بودن ..تنها یه هفته ی دیگه به نمایشگاه مونده بود وتمام کارهامون تو هم گره خورده بود ..

پوشه رو سرجاش گذاشتم وسوئیچ وموبایلم رو برداشتم واز اطاق زدم بیرون ...

سکوت وارامش کارخونه دل گیر بود ..داشتم از کنار اطاق مونتاژ رد میشدم که برحسب عادت سرکی تو سالن کشیدم ..

 چشمهام با دیدن فردی که دقیقا هم شکل ارکیده بود وسرمیز ..مونتاژ میکرد ..گشاد شد ...ارکیده هنوز نرفته بود ..؟

بی اختیار وارد اطاق مونتاژ شدم ..ارکیده دقیقامثل سری قبل فارغ از عالم وادم با همون دست گچ گرفته اش داشت مونتاژ میکرد ...با خودم غرغر کردم ..

-خوبه ده دفعه بهش گفتم که با این وضعش مونتاژ نکنه ..

اینبار سعی کردم مثل دفعه های قبل نترسونمش ..پاشنه ی کفشم رو محکمتر رو زمین کوبیدم وتک سرفه ای کردم ..به محض اینکه ارکیده به سمتم برگشت وبه احترامم بلند شد توپیدم ..

-شما که باز دارید مونتاژ میکنید ..؟

ارکیده سرش رو پائین انداخت ..

-من اون بار هم به شما گفتم مشکلی ندارم ..

قاطعانه گفتم ..

-من هم جوابتون رو دادم که هیچ بحثی راجع به این موضوع ندارم ..

-اقای رسولی دارید بی خودی سخت گیری میکنید ..

اخم هام تو هم رفت ..من سخت گیری میکردم ..؟ من که همه ی فکر وذکرم سلامتی وراحتی ارکیده نجفی بود ..

-خانم نجفی یه سوالی دارم .. اون گچ برای چی هنوز به دستتتونه ..؟؟

ارکیده به بورد نصفه ی روی میز خیره شد وجوابی نداد ...

شماتت وار دوباره گفتم ..

-خانم نجفی ؟؟

ارکیده محکم گفت ...

-نمیتونید جلوی کارمن رو بگیرید ..کارها عقبه ومونتاژ من میتونه تاثیر زیادی داشته باشه ..

-خانم نجفی کاری نکنید عصبانی بشم واین کارتون رو به حاج بابا بگم ..؟

ارکیده ابرو درهم کشید وبهم نگاه کرد ..

-دارید تهدیدم میکنید ...؟؟

-دقیقا همین کارو میکنم ..

ارکیده چشم غره ای رفت که من هم بی رودربایستی دست به سینه شدم تا از رو بره ..

-این کارتون درست نیست ..

با صلابت گفتم ..

-سلامتی شما مهمتر از سه چهار تا سفارش عقب افتاده است ..لطفا من رو بیشتر از این شرمنده خودتون وخونواده اتون نکنید ..

ارکیده با ناراحتی شروع به جمع کردن قطعات کرد که یه قدم بهش نزدیک شدم وگفتم .

-دیر وقته وهوا تاریک شده بهتره شما برید اماده بشید .. من اینها رو جمع میکنم ..

ارکیده دستش رو به ارومی عقب کشید واز کنارم گذشت ..من هم سعی کردم سریع میز رو جمع کنم وبورد نصفه کاره رو سوای از باقی بوردها گذاشتم ..

همینکه از درسالن بیرون رفتم ..ارکیده هم حاضر واماده از رختکن بیرون اومد ...

-خانم نجفی ...امید میاد دنبالتون ..؟

با غیض گفت

- نخیر..

-پس بفرمائید من میرسونمتون ..

ارکیده که حالا همراه من از پله ها پائین میرفت گفت ..

-ممنون اقای رسولی خودم میرم ..

-ولی این ساعت شب؟ ..درست نیست یه زن تنها 

-اقای رسولی من سه ساله که تنهام ..تو این سه سال هم خوب یاد گرفتم چه جوری از خودم مراقبت کنم ..

به اخر پله ها که رسیدیم جلوش ایستادم ..

-دراین مورد شکی ندارم ..ولی بازهم صحیح نیست این ساعت شب اون هم تو زمستون تنها برگردید ..با برادرتون تماس بگیرید که بیان دنبالتون ..یا من میرسونمتون ..

-دلیلی نمیبینم برادرم از اون سر دنیا بیاد دنبالم ..من هم مثل بقیه ..خون م که از بقیه ی زنها رنگین تر نیست ..

خواست از کنارم رد بشه که یه قدم دیگه عقب گذاشتم ودوباره راهش رو سد کردم ..

-خانم نجفی باهاتون بحث نمیکنم ..من نمیتونم شمارو این ساعت شب تنها رها کنم ..

با این حرف من ارکیده سرخ شد وبی هوا فوران کرد ..

 -اقای رسولی واقعا متاسفم که سطح زندگی ادمها این قدر زود رو دیدگاهتون اثرمیذاره ..من همون کسی هستم که تا چند وقت پیش حتی عارتون میومد باهاش حرف بزنید حالا به خاطر وضع زندگیم ..به خاطراینکه دیگه بی کس وبی پول نیستم بهم احترام میذارید ...

چی میگفت ...من به خاطر وضع زندگیش بهش احترام میذاشتم ...؟

 اعصابم بهم ریخت وبا صدای نیمه بلند غریدم ..

-کی همچین حرف احمقانه ای به شما زده که من به خاطر وضعیتون اخلاقم رو عوض کردم ..؟

-پس به من بگید چرا ظرف همین یکی دو ماه شما این قدر تغیر کردید ؟..چرا تا این حد رفتارتون با قبل فرق کرده ...؟مطمئنا سروشکل ووضعیت مالی منه که باعث این همه تغیر شده ...؟

پیشونیم رو با عصبانیت لمس کردم وسعی کردم با ارامش این سوءتفاهم جدی رو حل کنم ..

-ببینید خانمی نجفی ..یه سری مسائل هست که شما نمیدونید من هم اونقدر پشیمون هستم که نمیتونم راجع به اون مسائل حرف بزنم ..

 ولی این رو خوب میدونم که نه سرووضع ظاهری شما ..نه حتی موقعیت مالیتون هیچ تاثیری تو دیدگاه من نداره ...

شما با این حرفتون توهین بزرگی به من کردید ....

 پس دلیل این همه تغیر چیه ...تا چند وقت پیش مدام بهم کنایه میزدید ...تحقیرم میکردید ...حالا چی شده که از این رو به اون رو شدید ..

 گفتم که بهتون نمیتونم دلیلش رو بگم ..اونقدر پشیمون هستم که هرکاری هم براتون انجام بدم جبران کارهای زشت گذشته ام نمیشه ..

 خواهش میکنم ازتون ...این دیدگاه اشتباه رو دور بریزید واین بحث رو تموم کنید ..بفرمائید از این طرف... من میرسونمتون 

ارکیده که معلوم بود بیش از حد ناراحته چشمهاش رو برای لحظه ای روی هم گذاشت ونفسش رو با حرص بیرون فرستاد وقبل از اینکه به خودم بیام به سمت اطاقک نگهبانی رفت ..بی اراده به سمتش رفتم ..

-حرف من رو شنیدید ..؟

ارکیده همون جوری که میرفت جواب داد .

-بله شنیدم .

-پس چی کار میکنید ..؟

ارکیده که به اطاق نگهبانی رسیده بود به اقا سلیم سلام کرد وگفت ..

-اقا سلیم میشه زنگ بزنید یه ماشین برام بفرستن ...؟

نفسم رو با غیض بیرون فرستادم ..نه مثل اینکه امروز قصد کرده تا درسته وحسابی جلوم وایسه ..

اقا سلیم ادرس رو گرفت ومشغول شماره گرفتن شد ..گفتم ..

-کار خوبی نکردید خانم نجفی ...

با اعتماد به نفس جوابم رو داد ..

-من کار صحیح رو انجام دادم ..شما هم بفرمائید مزاحمتون نمیشم ..

با عصبانیت نوک پنجه ی کفشم رو به اسفالت کف حیاط کارخونه کوبیدم وگفتم ..

-صبر میکنم تا ماشین برسه ..

دستهام رو تو جیب شلوارم فرو کردم وبا اخم های درهم خیره شدم به ورودی کارخونه ..

بهم برخورده بود ..یعنی من از اون راننده اژانس کمتربودم ...؟

نیمه ی خوب وجودم جواب داد ..

-حقته ...حالا حالاها مونده که جواب اون همه حرف وکنایه رو بدی ..تازه بیچاره حرفی نزد که ..دوست نداره سوار ماشین ادم بی شخصیتی مثل تو بشه ..زوره ..؟

نفسم رو فوت کردم وزیر چشمی یه نگاه به ارکیده انداختم که با بی خیالی اشکاری داشت با اقا سلیم صحبت میکرد وبه تعریفاتش از شیرین زبونی های نوه اش گوش میداد 

با تک بوقی که ماشین آرم دار اژانس زد ارکیده خداحافظی کوتاهی با من واقا سلیم کرد وبه سمت ماشین رفت ..تا موقعی که ماشین راه بیفته چشم ازش نگرفتم ..

 امپرم بالا رفته بود ..هرلحظه بیشتر از قبل خون خونم رو میخورد ..عجب دختریه ها ..اخر سر هم کار خودش رو کرد ...

صدای داد وفریاد میومد که گوشهام رو تیز کردم ..اره صدای داد وهواره ...یه دفعه ای از جا پریدم واز اطاق زدم بیرون ..معلوم نیست دوباره چی شده ..

صدا از قسمت مونتاژ میومد ونصف بیشتر بچه ها جمع شده بودن که با دیدن من عقب رفتن وراه رو برام بازکردن ..حتی میون اون همه همهمه هم میتونستم صدای جیغ مانند رو بشنوم ...

-تو باعث شدی من رو اخراج کنن ...همه اش تقصیر تواِ..فکر میکنی حالیم نیست مثل بوقلمون مدام رنگ عوض میکنی؟ حالا هم میخوای با خود شیرین بازی خودت رو عزیز کنی ...

جلوتر که رفتم نیره رحیمی رو دیدم که داشت به ارکیده میپرید ..چشمهام گشاد شد ..این حرفها رو به ارکیده میزد ..؟

همین که من رو دید ابروهای رحیمی بالا رفت ..وگفت ..

-بفرما شاهد از غیب رسید ..

چنان لحن حرف زدنش بی ادبانه بود که ناخواسته سگرمه هام تو هم رفت ..حالا که فهمیده بودم داره این حرفها رو به ارکیده میزنه فشار خونم بالا رفته بود ..

به جای اینکه اهمیتی به رحیمی بدم رو کردم به ارکیده... که مثل مجسمه با صورتی به بی رنگی گچ دیوار وایساده بود وحرفی نمیزد

-چه خبر شده خانم نجفی ...؟

نیره رحیمی با غیض به جای ارکیده که بی حرف حتی سرش رو هم بلند نکرده بود گفت ..

-چه خبر شده ..؟معلومه که چه خبر شده ..این زبل خان زیراب من رو پیش شماها زده حالا خانم نعمتی میخواد اخراجم کنه ..

با صدای نیمه بلندم ساکتش کردم ..

-این چه ربطی به خانم نجفی داره ..؟

نیره رحیمی با اپارتی گری گفت ..

-ربطش اینه که این خانم راپورت من رو به ناحق داده ..فکر میکنین حالیم نیست مثل موش سرش رو تو همه چی فرو میکنه وزیر اب این واون رو میزنه ..؟

وبعد بی توجه به من یه قدم به سمت ارکیده رفت ..

-فکر کردی من خرم یا گوشهام درازن که باور کنم توی اشغال همین جوری به این جا رسیدی ..

دستهاش رو به سمت جمعیت که جمع شده بودن بازکرد وداد زد ..

-ای ایه الناس ..بزارید بگم... این زن یه اشغال کثیفه که با زیراب زدن این واون خودش رو بالا کشیده ..

خونم به جوش اومد ودیگه نفهمیدم چی کار میکنم ..از ته هنجره ام نعره زدم ..

-صداتو بیار پائین خانم ... اینجا چاله میدون نیست که معرکه راه انداختی ..میدونی اگه این زن نبود تا حالا صد دفعه اخراجت کرده بودم ..؟

ارکیده برای اولین بار شماتت وار اسمم رو صدا زد ...

-اقای رسولی ..؟؟

ولی من بی توجه بهش گفتم ..

-فکر میکنی هرتقلب ودزدی ای که بخوای انجام بدی وهیچ کس هم نفهمه ...؟

ارکیده چند قدم جلو اومد 

-اقای رسولی بس کنید ..قرار ما این نبود ...

سرم رو به سمتش پائین اوردم واز لابه لای دندونهام غریدم ..

-چه قراری ..؟ داره ابرو حیثیت تو ومن رو باهم میره ..یه وقتهایی باید جلوی حرف ناحق ایستاد ...

ارکیده هم با تن صدای پائین جواب داد ..

-ولی نباید ابروی کسی رو برد ...

نیره رحیمی که جو رو مناسب دید دوباره شروع به هوچی گری کرد .

-اهای جماعت از من به شما نصیحت این زن اب زیرکاه...فقط منتظره یه خطایی کنید تا زیر ابتون رو بزنه 

خون جلوی چشمهام رو گرفت وبدون توجه به صدا زدن های ارکیده از کنارش گذشتم وجلوی رحیمی سینه ستبر کردم ..

-دهنت رو ببند ..فکر میکنی با این داد وقال میتونی کارت رو پیش ببری ..؟

رحیمی اون ذاتش رو نشون داد وداد زد ..

-شماها دزدید ..چند وقته دارم براتون کارم میکنم ولی حالا دارید بیرونم میکنید ..همه اش هم به خاطر این زنه ..

-ماها دزدیم یا کسی که مونتاژ کس دیگه ای رو به نام خودش میزنه ...؟

 حس کردم رنگ از روی نیره رحیمی پرید وصدای همهمه بلند شد

پوزخندی بهش زدم ورو به بچه ها گفتم ...

-هفته ی پیش خانم نجفی راجع به کار این خانم با من صحبت کرد ...این خانم روی بوردهایی که مونتاژ باقی مونتاژ کارها بوده... لیبل اسم خودش رو میچسبونده تا امار کارش بالا بره ...

خانم نجفی از من خواست تا به جای اخراج این خانم ....کارش رو عوض کنم ...گفت شاید به این کار احتیاج داره ومجبوره ..بهتره یه فرصت دیگه بهش بدیم ...

من هم ترجیح دادم به جای اخراج کردن این خانم کارشون رو عوض کنم ولی خانم نعمتی هم یه گزارش دیگه با همین مضمون بهم دادن که این خانم از زیر کار درمیره ونتیجه ی کار و ...سعی وتلاش کسای دیگه رو به اسم خودش نشون میده ..

حالا شماها بگید واقعا جای این خانم تو کارخونه است ؟..شما بگید دوست دارید کسی مثل این خانم روی بوردهایی که شماها مونتاژ کردید اسم خودش رو بچسبونه ..تا امار کارش بالا بره ..؟

من تا همین الان هم به احترام صحبت های خانم نجفی از کارهای این خانم چشم پوشی کردم ولی از این به بعد نه ..من به کسی اجازه نمیدم به مدیر مسئول محترمی مثل خانم نجفی توهین کنه واین جا رو با سر جالیز اشتباه بگیره ...

صدای جیغ مانند رحیمی گوشم رو ازار داد ..

-شماها همتون یه مشت درغگوید من ازتون شکایت میکنم ..

با دست به سمت در اشاره کردم ..

-بفرمائید خانم ..هرکاری صلاح میدونید انجام بدید ...

نیره رحیمی با شتاب کیفش رو چنگ زد وازبین جمعیت گذشت ..رو کردم به بقیه ...وادامه دادم ..

-هرکسی ناراحته.. دلخوره میتونه مشکلش رو خیلی راحت با من یا حاج رسولی درمیون بذاره ..ولی اگه کسی بخواد با تهمت زدن به مسئولین وداد وهوار کارش رو پیش ببره جلوش گرفته میشه واخراج میشه ...

درضمن هرچیزی که تا الان دیدید ویا شنیدید رو بریزید دور واین روفراموش نکنید خانم نجفی یکی از مدیرهای با مسئولیت ومحترم کارخونه هستن واگه از این به بعد حرف یا طعنه یا کنایه ای رو مستقیم یا غیر مستقیم بشنوم اون شخص رو بلافاصله اخراج میکنم ..

یه نفس گرفتم وبرای ختم کلامم گفتم ..

-حالا هم همگی بفرمائید سرکاتون ...کلی عقب هستیم .

بچه ها برگشتن سرکارشون که با چند قدم بلند به سمت ارکیده رفتم ..ارکیده نگاه ناراحتی بهم انداخت که با جذبه گفتم ..

-خانم نجفی بفرمائید تو دفترم ..خانم نعمتی شما هم همین طور ..

جلوتراز ارکیده وخانم نعمتی راه افتادم وبدون اینکه حرفی بزنم وارد اطاقم شدم ودم پنجره ی قدی وایسادم ..با بسته شدن در برگشتم سمتشون ..

-خب خانم نعمتی جریان چیه ..؟

-راستش اقای رسولی من دقیقا همون حرفی که شما زدید رو به رحیمی گفتم ولی اون هوچی گری راه انداخت وقضیه رو ربط داد به خانم نجفی ..

دستی روی پیشونیم کشیدم تا یکم اعصابم راحت بشه .

-خانم نعمتی اینبار که گذشت ولی سری بعد اگه خواستید کسی رو اخراج کنید بعد از ساعت کاری اینکارو انجام بدید که این جوری کارخونه بهم نریزه ..

-بله اقای رسولی حق باشماست ..اشتباه از من بود ...

با خستگی گفتم ..

-نه خانم نعمتی این اشتباه تقصیر هیچ کس نبود ..این خانم راه بدی روبرای امرار معاش انتخاب کرده بود ..وطبیعتا باید اخراج میشد ..ببخشید که امروز کنترلم رو از دست دادم بفرمائید سرکارتون ..

خانم نعمتی که رفت موندیم من وارکیده ..ارکیده همچنان سر به زیر کنار در ایستاده بود ..

زیرلب گفتم ..

-من مجبور بودم ازتون حمایت کنم ..

ارکیده هم بدون اینکه سر بلند کنه جواب داد ..

-ولی مجبور نبودید آبروش رو ببرید ..

با عصبانیت چند قدم به سمتش رفتم ..

-مگه ندیدید؟ داشت من وشما رو بی ابرو میکرد ..

ارکیده با متانت جواب داد ...

-انتظار دیگه ای ازش نداشتم ..این نظر وفکر همه ی بچه هاست که من به خاطر جاسوسی وزیر اب زنی تونستم پیشرفت کنم .

با صبوری جواب دادم ..

-ولی من وشما که میدونیم این نظر اشتباهِ... ومن موظف هستم برای اولین واخرین بار جلوی افکار منفی بچه ها راجع به شما رو بگیرم ..

-من احتیاجی به اینکار نداشتم چون خود شما اولین کسی بودید که این حرف رو تو دهن ها انداختید .. 

دستهام یخ کرد وقفسه ی سینه ام سنگین شد ..به ارومی زمزمه کردم .

-درسته من اشتباه کردم وحالا هم سعی دارم هرجوری میتونم اشتباهم رو جبران کنم .. 

-اقای رسولی من این حرف رو نزدم که شما بخواید عذرخواهی کنید .. خیلی وقته که کارهای شما رو بخشیدم ..اونقدر بدی از ادمها دیدم که بدی های شما درمقابلش هیچیه ..

من شما روبه محبت های پدرتون بخشیدم ..ولی فراموش نکنید ..یه سری حرمت شکنی ها ..یه سری اشتباهات جبران نشدنیه ..هیچ وقت نمیشه اب رفته رو بگردوند ...پس بی جهت خودتون رو درگیر مشکلات من نکنید ...

برگشت وبه سمت در رفت که میون راه ایستاد ..

-با وجود تمام این حرفها ..به خاطر پشتیبانی ولطفتون ..ممنونم ..با اجازه ..

اطاق که ازحضور ارکیده خالی شد .سست شدم ورو اولین صندلی افتادم ..حق با ارکیده بود ..یه سری اشتباهات هیچ وقت جبران نمیشد ..مثل آبرویی که من از ارکیده برده بودم ..

"ارکیده"

وسط ساعت کاری بود ومن طبق معمول این چند وقته یه پام تو انبار بود ویه پام تو اطاق مونتاژ..از سالن مونتاژ که بیرون اومدم نگاهم به حاج رسولی افتاد ..از صبح که دیده بودمش رنگ وروی پریده اش نگرانم کرده بود ..

الان هم مثل صبح بود ..دل نگرون جلو رفتم ..

-حاج رسولی ؟؟خوبید ...؟

سرکه بلند کرد از اون همه ضعف ورنگ پریدگیش دلشوره به جونم افتاد ..

-چی شده حاج رسولی ..؟حالتون خوب نیست ..؟

دستش رو روی سینه اش گذاشت ..

-چیزی نیست ..

-ولی رنگ وروتون پریده ..

-عیب نداره خوب میشم ..

اونقدر نگران سلامتی حاج رسولی بودم که این حرفها نمیتونست من رو قانع کنه ..

-نه حالتون خوب نیست ..باید استراحت کنید ...

-گفتم که ...حالم ...آخ ..

رنگ حاج بابا به کبودی زود ودستش سینه اش رو مشت کرد ..بی اختیار صدا زدم ..

-حاج بابا 

با چندتا قدم بلند خودم روبهش رسوندم ..زودتر از اونکه بهش برسم ..چشمهاش بسته شد وروی زمین افتاد ..

-یا خدا .یا امام زمان ..حاج بابا یکی کمک کنه ...

بعد از اون تمام اتفاقات شاید تو عرض نیم ساعت گذشت ..اورژانس اومد وحاج بابا رو که تشخیص سکته قلبی داده بودن رو برانکارد خوابوندن 

تمام مدت گریه ام قطع نمیشد ..با زور وبه اجبار کنارتختش تو امبولانس نشستم وبه اقای سیاحی گفتم تا به امیرحافظ خبر بده ..

گوشه ی استینش رو گرفتم وزار زدم ..

-حاج بابا تروخدا خوب شو ..دلت میاد فاطمه وامیرحافظ رو تنها بذاری ..حاج بابا التماست رو میکنم ..

ولی چشمهای بسته ی حاج بابا دلم رو به درد میاورد ..با چشم غره ی دکترِ بالا سر حاج بابا صدای هق هقم رو تو سینه خفه کردم 

تمام مدت نگاهم وبه صورت نورانیش و محاسن یک دست سفیدش که زیر ماسک اکسیژن مخفی شده بود..دوختم 

-خدایا من حاج بابام رو از تو میخوام ..درسته که گل چینی ..درسته که گل هات رو از بین بنده های خوبت سوا میکنی.... ولی حاج بابام نه ..

من تازه دارم جبران میکنم ..هنوز بنده ی محبت های این مردم ..من رو بدهکارش نذار ..دستش رو از دنیا کوتاه نکن ...این مرد حق داره ..

به اندازه ی تمام خوبی هایی که به من کرده حق داره زنده باشه وبه دیگران نور ورحمت بده ...خدایا شده از عمر من بگیرو به عمر حاج بابا اضافه کن ..به من ببخشش خدا ..این مرد رواز بزرگی ورحمت خودت میخوام ..

دم بیمارستان که رسیدیم ..اشکام رو کنار زدم واز امبولانس پیاده شدم ..تخت روون میرفت ومن هق زنان به دنبالش ...هردعایی که میتونستم میکردم تا خدا قضا وقدرش رو به تعویق بندازه ..که ملک عزرائیل رو از حاج بابام دور کنه ...

که الان وقت مردن حاج بابا نبود ..وقت چشم بستن ونبودنش نبود ...حاج بابا باید میبود تا به امثال من کمک کنه ..تا دست نوازشی به گوش بچه های یتیم وبی پناه بکشه ..

درراهرو بسته شد ومن پشت بخش سی سی یو اوار شدم ...به انتظار نشستم ونگاهم رو به همون دایره ی قرمز رنگ ورود ممنوع دوختم ..

اشکام ته کشیده بود وگه گاهی میچیکید ...حالا که ارومتر شده بودم فقط ذکر میگفتم ودعا برای سلامتی حاج بابا بدرقه ی راه دکترها وپرستارها میکردم ..

همینکه میدونستم تا حالا زنده است ویه سکته ی خطرناک رو رد کرده امیدوار بودم ..همینکه میدونستم فعلا داره نفس میکشه برام کافی بود ..

با صدای سایش کفش هایی که به سرعت بهم نزدیک میشد ضربان قلبم بالا رفت ..وای امیرحافظ بود ..حتی قدرت گفتن حقیقت رو بهش نداشتم ...امیرحافظ بود وعلاقه اش به حاج بابا ...چه جوری میتونستم تو چشمهاش خیره بشم وبگم که چه بلایی سر پدرش اومده

چنان استرس ونگرانی ای توصورتش بود که دلم براش کباب شد ..اگه منِ غریبه این جوری برای سلامتی حاج بابا پرپر میزدم ببین امیرحافظ وخونواده اش چه میکنن ..

نرسیده بهم ..ازجا بلند شدم ..میخواست بره تو بخش که جلوش رو گرفتم ..

-صبر کنید ما اجازه نداریم بریم ...

رنگ وروی امیرحافظ چنان پریده بود که نگرانش شدم ..

-حاج بابا .؟؟.حالش ...؟

لبهاش خشکیده بود وبه قدری نفس نفس میزد که حتی نمیتونست حرفش رو کامل کنه ..

با بغض نالیدم ..

-نمیدونم هنوز دکتر حرفی نزده ..

دوباره خواست از کنارم رد بشه که دستهام رو بلند کردم ودوباره راهش رو سد کردم ..

-یکم صبر کنید اقای رسولی ایشالله که حالشون خوب میشه ...

چشمهای امیرحافظ ازنگرانی دودو میزد ورو صورتم میچرخید ..کاملا مشخص بود که تو حال خودش نیست ..احساس میکردم اون هم بغض کرده 

-اصلا ...اصلا چیشد؟ ..اون که صبح خوب بود ..

-نه نبود از صبح حال ندار بود تا نیم ساعت پیش که قلبش درد گرفت وازحال رفت ..دکتر اورژانس میگفت یه سکته ی خطرناک رو ردکرده ..

امیرحافظ با این حرف من فرو پاشید ..دستش رو توی موهاش فرو کرد وناباورانه با چشمهای درشت شده از ترس زمزمه کرد .

-نه نه ..خدا ..سکته ...؟؟حاج بابا..

بغض تو گلوم پررنگ تر شد ..اشکهام اماده ی چکیدن بود ..حال امیرحافظ بدتر از اونی بود که فکرش رو میکردم ..عقب عقب رفت تا جایی که به دیوار رسید وهمونجا از پا دراومد ..

عکس العمل های امیرحافظ به حدی شدید بود که ترسیدم نکنه بلایی به سرش بیاد ..از جلوش رد شدم وبا همون قدم های بلند از ابخوری گوشه ی سالن یه لیوان اب براش اوردم 

حتی تا برگشت من هم از جاش بلند نشد بالای سرش وایسادم ..دلم اتیش گرفت ..بیچاره امیرحافظ .... خیلی خوب میتونستم تمام حالت هاش رو درک کنم ..من هم یه روزی همین طور بی پناه بودم ..

-اقای رسولی ..اقای رسولی ..؟؟

به ارومی صداش کردم امیر حافظ با نگاه های گنگ سر بلند کرد ..

-یکم اب بخورید یه موقع حالتون بد میشه ...

نگاهش رو ازمن به لیوان تو دستم چرخوند ..بی حرف لیوان رو از تو دستم گرفت وسرکشید ..اونقدر بی پناه ومظلوم بود که دلم کباب شد ..بیچاره امیرحافظ ...

-اقای رسولی بلند شید ..دعا کنید براش ..

چونه اش منقبض شد وسیبک گلوش بالا وپائین رفت ..از اون همه درد توی وجودش دلم خون شد ..

از جا بلندشد ولی همون جا موند ..نگاهش بی حرف خیره به علامت ورود ممنوع بود ..دستهای مشت شده ورگهای برجسته ی پیشونی وگردنش دلم رو پیچ داد ..

-اقای رسولی دعا کنید ..فقط از ته دل دعا کنید ..

نگاهش رو به سمتم چرخوند ..بازهم فکش منقبض شد ..انگار که بغضش رو قورت داد ...ولی نه اشکی از چشمهاش سرازیر شد نه بغضش ترکید ..به جای اون اشکی از چشم من سرخورد ...کاش گریه میکرد .کاش یه حرفی میزد تا اروم بشه ..این جوری که داره تو خودش میریزه داغون میشه ...زیر لب زمزمه کردم ..

-دعا کنید اقای رسولی ..برای حاج بابا دعا کنید ...

-یعنی خدا دعام رو قبول میکنه ...؟

-معلومه که میکنه ..فقط از ته دل صداش بزنید ..

چشمهاش از قطرات اشک برق زد ..زیر لب زمزمه کرد .

-حاج بابا همه چیز منه ..

همون جور اروم زمزمه کردم ..

-میدونم ...

-همه ی دارو ندار من از زندگیم عزیز وحاج بابان ...

-میدونم ..

-خدای زمینی من حاج باباست ..

-میدونم میدونم ..

-اگه بره ..؟؟

با اشکهایی که دیگه نمیشد کنترلشون کنم وسط حرفش پریدم ..

-نمیره....نگید ..

-اگه بلایی سرش بیاد ..؟؟

داشتم از درد امیرحافظ غمباد میگرفتم ..

-نمیاد ..

اشکام بی محابا میبارید ولی بغض امیرحافظ نمیشکست ..

-اگه دیگه نبینمش ..؟

-توروخدا نگید اقای رسولی ..دعا کنید که هیچ کدوم نشه ..خدا صدای دلهای شکسته رو خوب میشنوه ..

-یعنی ممکنه صدای من رو هم بشنوه ..؟

-میشنوه ...

-ولی من رو سیاهم ...

-همه هستیم ..

-بنده ی خوبی نبودم تا حالا ..

-کدوممون بودیم ..؟

-باورکنم که صدام رو میشنوه ...

-فقط اسمش رو بگید میشنونه ..؟

تو نگاهم خیره شد پلک زدم واشکام دوباره چکید ..برای اولین بار تو چشمهای سیاهش خیره شدم وتمام قوت قلبم رو تو نگاهم ریختم ...

امیرحافظ پلک زد وسر بلند کرد .. نگاهش رو به سقف دوخت وزیر لب زمزمه کرد ..

-خدا ...

چشم رو هم گذاشتم وهمزمان باهاش صدا زدم ..

-خدا ...

چشم که بازکردم صورت امیرحافظ خیس از اشک بود ..پراز نشان بندگی وپشیمونی ..خدایا بزرگیت رو یه بار دیگه بهمون نشون بده ...

 (من خدایی دارم، که در این نزدیکی هاست

نه در آن بالاها

مهربان، خوب، قشنگ

چهره اش نورانیست

گهگاهی سخنی می گوید، با دل کوچک من، ساده تر از سخن ساده من

او مرا می فهمد)

صدای بازشدن در باعث شد به سمت دکتر پرواز کنیم ...

-چی شد خانم دکتر ...؟

-الحمدالله حالشون بهتره ..شما دخترشون هستید ..

نگاهی به امیرحافظ انداختم ..واز ته دل گفتم ..

-بله ..

-پدرتون یه سکته ی فوق العاده خطرناک رو رد کردن ..فعلا علائمشون ثابت شده ومشکل نگران کننده ای ندارن .ولی دو سه روزباید تحت نظر باشن تا بعد منتقل بشن به بخش ...

-میشه ببینیمشون ..؟

-ازپشت شیشه میتونید ولی الان نه ..

دکتر که رفت ..دستهام رو به سمت اسمون بلند کردم وزمزمه کردم 

-خدایا شکرت ...

دستهام رو روی چشمهای اشکیم گذاشتم وبازهم گفتم ..

-بزرگیت رو شکر ..

دستهام رو که پائین اوردم نگاه خیس امیرحافظ تو نگاهم نشست ..

-ممنون به خاطر دعاهات ...

لبخند شیرینی زدم ..

-دیدین خدا صداتون رو شنید ..

با صدای سایش کفش دوباره به سمت عقب برگشتم ..ساجده خانم وفاطمه بودن که با صورتهای خیس بهمون نزدیک شدن ..

امیرحافظ با دیدن مادرش به استقبالش رفت ودراغوشش گرفت ..منم به سمت فاطمه رفتم صدای نگران ساجده خانم دلم رو خون کرد ..

-چی شده امیرحافظ ..؟چه بلایی سر بابات اومده ..؟

-چیزی نیست عزیز هرچی بوده تموم شده...

-مگه چی شده ..؟

-اینقدر بی تابی نکن عزیز ..حال خودت هم خوب نیست ..بیا بشین ..تا برات بگم ..

فاطمه دستم رو چنگ زد ..

-ارکیده حاج بابام ..

-بهتره ..خدا رحم کرد ..حالش خوب میشه ..

ادامه ی حرفم رو زمزمه وار گفتم ..

-یه سکته ی خطرناک رو رد کرد ..

-وای وای ..

-ارومتر فاطمه جان ..ساجده خانم نشنوه ..

-حالا کجاست ..؟

-سی سی یو ..

-مگه نمیگی رد کرده پس چرا اونجا ..؟

-باید وضعیتشون بهتر بشه ..بعد بیارن تو بخش ..نگران نباش عزیزم ..خدا بزرگه ...

***

گریه های مردونه ی امیرحافظ واشک شوق ساجده خانم وفاطمه رو هیچ وقت فراموش نمیکنم ..تو این خونواده محبت وعشق موج میزد ..محبتی که تو هرقطره اشک وهر ذکر ساجده خانم برای طلب سلامتی حاج احمد اقا خوابیده بود ..

وقتی که از پشت شیشه ی بخش سی سی یو ..برای اولین بار حاج رسولی رو دیدم قلبم فشرده شد ..حاج رسولی نصف شده بود با این قلب مریض ..

ساجده خانم وفاطمه رو اروم کردم یکم که خیالم راحت شد تازه یاد سرووضعم افتادم ..اونقدر ذهنم درگیر بود که با همون روپوش کار اومده بودم بیمارستان ..

زنگ زدم به مامان وازش خواستم یه چادر برام بیاره ...مامان شیرین همینکه جریان رو فهمید راه افتاد ..میگفت این مرد حق بزرگی به گردنمون داره باید تو سختی ها به خونواده اش کمک کنیم ..

باورم نمیشد که محبت حاج بابا ...حتی مامان شیرین بی حس و حال من رو که کمترین قدمی برای کسی برنمیداشت به چه تکاپویی انداخته بود ..

مامان شیرین یک سره به راه افتاده بود تا غمخوار دل دردمند خونواده ی حاج رسولی باشه ..

با دیدن مامان شیرین وامید به سمتشون رفتم ..مامان پلاستیک چادر رو به دستم داد وبدون حرف اضافه ای به سمت ساجده خانم وفاطمه که از گریه ی زیاد نایی برای حرف زدن نداشتن رفت ..

امید برادرانه امیرحافظ رو بغل کرد واونوقت بود که امیرحافظ بغض های مونده تو گلوش رو رها کرد ویه دل سیر گریه کرد ..

یک ساعت بعد بود که تازه معنی محبت های حاج رسولی رو به عینه دیدم ..اینکه وقتی دست کسی رو میگیری ...وقتی یکی مثل من رو با محبت هات مدیون خودت میکنی ..اونوقته که معجزه ی محبت در دلها رو میبینی ...

یک ساعت بعد بخش سی سی یو ..پراز کارکنان ودوستان حاج رسولی بود ..جوری که تو ساعت ملاقات نیمی از کارکنها تو حیاط منتظر موندن تا بتونن حتی برای یه لحظه حاج رسولی رو ببین ..

چشمهای باز حاج رسولی رو که دیدم دلم اروم شد ..با سنگینی نگاهی سربلند کردم ..چشمهای سرخ امیرحافظ بود ..

لبخند ارومی زدم هردو به یه چیز فکر میکردیم ..خدا به دل مهربون خونواده وتک تک این ادمها نظر کرده بود وحاج رسولی رو بهمون برگردوند ..

سرم رو به شیشه تکیه دادم وخیره شدم به لبخند ملایم حاج رسولی که بی منت به کارکنهایی که از پشت شیشه براش دست تکون میدادن هبه میکرد ..با تموم شدن ساعت ملاقات بود که همه ی کارکنها یه سره به کارخونه برگشتن ..

خیالم که راحت شد من هم همراه بقیه به سمت کارخونه راه افتادم ...نگاه مشتاقم رو برای بار اخر به حاج بابا دوختم وزیر لب زمزمه کردم ..

-خدایا چند بار دیگه بگم شکر؟ ..میدونی که شکر گفتن هام هیچ وقت تمومی نداره ...خدایا شکر ..

عصر جمعه بود وخونه پراز هیاهو ...پراز صدا وشلوغی ..چادرم رو یه بار دیگه رو سرم صاف کردم ونگاهی تو ائینه به خودم انداختم ..باید خودم رو اماده ی بدترین کنایه ها وزخم زبون ها میکردم ..

اماده ی نبرد با اعضای فامیل وزبون بازهای تلخ سخن ..یه نفس عمیق کشیدم از ته دل ...اونقدر عمیق که ریه هام فضا کم اورد ..

من سخت تر از اینها رو هم پشت سرگذاشتم مطمئنا شنیدن چهار تا کنایه وکلفت زیاد هم سخت نیست ..ولی اعتراف میکنم که سخت بود ...هنوز هم شنیدن نتیجه ی اشتباهاتم برام نفس گیر بود ..

سربلند کردم وخیره شدم به سقف اطاقم ..خدایا هستی..؟بیا پائین ...بیا نزدیک ..نزدیک نزدیک ..من الان به دستهای گرمت نیاز دارم ..

منم اون ارکیده ی تکیده ونازک که اگه تو نباشی نفس کم میاره ..اگه تو نباشی حرفها تو دلش تلمبار میشه ...عقده میشه ..طوفان میشه ودیگه چیزی از ارکیده باقی نمیذاره ..

باش خدایا ...پیشم باش... بیا کنارم .. جز تو کسی دردهام رو نمیدونه ..سختی هام رو ندیده ..بیا خدا بیا با هم بریم تو دل این کنایه ها ..

نکنه تنهام بذاری خدا ؟بدجوری تو این لحظات محتاج یه لبخندتم که دلم قرص بشه ولبهام مهرسکوت بخوره میون اون همه کنایه ..

یه نفس دیگه ..اینبار دیگه نفس هام سنگین نیست ..خدا بود وخدا ...همین مرا بس ....

برای اولین بار بعد از طلاقم دستگیره ی در رو پائین اوردم ودروبازکردم ..بریم خدا ..بریم برای یه جنگ دیگه ...

(خدا ان حس زیبایی است که در تاریکی شب ها 

 زمانی که هراس مرگ میدزدد سکوتت را

 همانند نسیم دشت میگوید

 : کنارت هستم ای تنها)

***

-ارکیده جان دیگه باردار نشدی ..؟

نگاه خسته م رو به گلهای روی میز دوختم ...دورم شلوغ بود ..زنها ودخترهای فامیل جمع شده بودن تا این ارکیده ی شکسته رو بعد از سه سال ببینن ...

برام مهم نبود ..هیچ کدوم از سوالهاشون ..هیچ کدوم از کنایه هاشون ..خدا پیشم بود ودلم قرص ..باکی نداشتم از تمام این زخم زبون ها ..

صدای سارا تو گوشم پیچید ..

-حق داری ...اون جوری که تو بچه ات رو سقط کردی اگه عیب ناک هم میشدی تعجبی نداشت ..حالا راستش رو بگو ..خودت نمیتونی باردار بشی یا نخواستی ..؟

عکس العمل من یه اه فرو خفته است .ویه زخم دیگه رو جگرم ..جواب سوال سارا رو نداده ..مونا ازگوشه ی دیگه ی جمع میپرسه ..

-حالا چرا با چادر گل گلی اومدی؟ ..ما ها که خودمونی هستیم ..

یه لبخند نیم بند رو لبم نشوندم .

-من این جوری راحت ترم مونا جان ..

-چی شده از وقتی زن سپهر شدی چادر چاقچوری شدی ..؟

-خودم این جور خواستم ..

بینیش رو با ناز جمع میکنه .انگار که داره به یه موجود عقب مونده نگاه میکنه ..

-وای تو که این مدلی نبودی ..

-خب اشتباه میکردم عزیزم ..

با ناز دستش رو حرکت میکنه ..جوری که انگار داره خودش رو باد میزنه 

-وای من اینقدر بدم میاد از چادر ..اون هم تو این گرمای سالن ..چه جوری تحملش میکنی ..؟

-تحملش نمیکنم عزیزم ..بهش عشق میورزم ..

بیتا به جای مونا حرف رو ادامه میده ..

وا ارکیده کم کم داریم به عقلت شک میکنیم ها .مثل این حاج خانم های جلسه ای حرف میزنی ...

وبا مسخره گی ادام رو دراورد ..

( بهش عشق میورزم ..)

-مگه حاج خانم ها چه جوری حرفی میزنن ...؟

-همین عشق به خدا وشروورها ..

اخم هام تو هم رفت ...خدا ناراحت نشو باشه ؟..جاهلن ..عشقت رو ندیدن ..مثل من نبودن که تو اون شب سیاه به دامن خودت پناه بیارن ...مثل من نبودن که لمس کنن چه قدرقشنگ میتونی تقدیر ادم رو از این رو به اون رو کنی ...تو ببخش ..

-بیتاجان عزیز دلم ..اگه از نظر تو شرووره از نظر خیلی ها نیست ..باید به اختلاف عقاید همدیگه احترام بذاریم ...

-نه بابا مثل اینکه مخت عیب کرده ..هرچند با اون افتضاحی که تو باراوردی بعید هم نیست ..

ملایم ومتین واروم لبخند مهربونی میزنم ..جز این کاری نمیتونم بکنم ...خودم رو برای بدترین حرفها اماده کردم ...من مقاومتراز همه ی انسان های روی زمینم ..

-عزیزم ..من اشتباه کردم درست ..افتضاح بار اوردم اون هم درست ..ولی الان سعی دارم که جبرانش کنم ..شما هم سعی کن از اشتباه من عبرت بگیری وخودت رو درگیر روابط پوچ قبل از ازدواج نکنی ...

زود گارد میگیره وبا حرص میگه ..

-داری بهم تیکه میندازی ارکیده ..؟

-نه حرف دلم رو زدم ..چون این زندگی رو چشیدم ..چون سختی هاش رو دیدم ..پشیمونم بیتا جان ..خیلی پشیمون ...سه سال از زندگی وعمرم حروم شد ..با مردی پیمان بستم که حتی یه درصد هم برام ارزش قائل نبود ..

روزهایی رو گذروندم که فکر کردن بهش برای شما ها مثل کابوسه ..گلایه هم از خدا ندارم ..خودم کردم ..تاوانش رو هم با پوست وخونم دادم ..ولی شماها نکنید ..همین ...

-چه مثل خانم جلسه ای ها رفتی بالای منبر ..

یه نفس عمیق دیگه ..این افکار ..این عقیده های ریشه گرفته تو وجودشون درست نمیشه ..نه خدا ...؟پس سکوت بهترین جوابه ..

یه لبخند زدم وبی حرف از جا بلند شدم وازجمعشون بیرون اومدم ...

چندقدم بیشتر برنداشتم که پدرام سرراهم سبز شد ...

-به به دختر عمه ی فراری ما ...احوال سرکار خانم ...؟

نگاهش رو دوست ندارم خدا ..این نگاه ها رو خوب میشناسم . ...اینکه وقتی میفهمن یه زن مطلقه است ..جدا شده است ..اونوقته که نگاهشون رنگ سیاهی میگیره ...رنگی که هنوز بعد از این همه وقت نفهمیدم چه رنگیه ..

-خوبم اقا پدرام ممنون ..

-اوه اوه چه لفظ قلم ..باز گشتت به دروان مجردی مبارک ..خوش میگذره ..؟

-به لطف شما ..

-چه خبر ..

-سلامتی ببخشید من باید برم ..

برای خلاصی از دست پدرام ونگاه های کنجکاو بقیه به اشپزخونه میرم ..تواون جمع راحت وازاد مثل یه وصله ی ناجور تو چشمم

 وارد اشپزخونه که میشم صدای پچ پچ ها قطع میشه ونفس من راحت تر از سینه بیرون میاد ..ولی با سرچرخوندن برق چشمهای مامان شیرین دلم رو لرزوند ..دست ازادم رو دور شونه اش حلقه کردم ..

-ببخشید مامان ولی باور کن دیگه بدون چادر نمیتونم ...

-عیب نداره عزیزم ..اونقدر عاقل شدی که راهت رو خودت انتخاب کنی ..هرچند که بارویه ی زندگی خونواده های ما هم خونی نداره ..

دلم میگیره ..مامان شیرین هم درک نمیکنه ..خدا ..هیچ کس جز تو وخونواده ی حاج رسولی درکم نمیکنن ..هیچ کس ...

-میخوای برم تو اطاقم مامان .؟

-نه برو بشین از این حرفها هم ناراحت نشو ..یه مدت که بگذره ..ابها از اسیاب میوفته وحرف تو یادشون میره ..

ومن امید دارم به اون روزی که اردها بیخته والک ها اویخته بشه ..تا شاید یکم از این داغ جگر سوز کنایه ها اسوده بشم ..

(کز دیو و دَد ملــولم و

انســـــــــــــــانــم آرزوست...!)

***

ساعت از یک نصفه شب گذشته بود که خونه تو سکوت شبانگاهی غرق شد راهی اطاقم شدم ..ودررو پشت سرم بستم ..

سرم رو تکیه میدم به درو از همونجا نگاهی به پنجره ی باز اطاق وقرص کامل ماه میندازم .

میگذرم از حرفها ..کنایه ها ....شاید هم تهمت ها..میگذرم از واژه های امل ومتحجر وعقب مونده ..

میگذرم ازدرد پوزخند هایی که با شنیدن نماز خوندن من رو لبها نشست .میگذرم از پیشنهاد های شرم الود ومضحک خاله خان باجی های مجلس برای ازدواج مجددم ...

میگذرم خدا ..میگذرم واز کسی کینه به دل نمیگیرم ..وقتی میدونی سرمنشا تمام این حرفها ..تمام اون سختی ها ..تمام این سه سال پوچ شده تو زندگیت خودت هستی واراده ی خودت اونوقته که نمیتونی خرده بگیری ..

اونوقته که با سرکج کرده حرفها رو میشنوی وبرای بار هزارم با خودت میگی که اشتباه از من بود ..

اولین قدم کج مال من بود ..ولی خدا ..باور کن با این که میدونم خودم باعث همه ی این اتفاقات شدم ولی بازهم برام سخته ..خیلی سخته خدا ..

ارکیده ات داره ذره ذره کم میاره ..داره از تو میپاشه ..درسته که دیگه سایه ی بی سایه گی سپهر رو سرش نیست ..درسته که دیگه تجاوز ولگد تو فالش نیست ...

ولی ..ولی این زندگی هم سختی های خودش رو داره ..انگار که هیچ وقت قرار نیست مشقت هاش تموم بشه ..

خدایا ..کفره ..اگه ازت بخوام تمومش کنی؟ ..اره میدونم کفره ..میدونم ...ولی چه کنم ؟..

یه وقتهایی درد ادم رو ناشکر میکنه ..کافر میکنه ..امشب هم از اون شبهاست ..که دارم کافر میشم ..خدا شونه هات رو به من قرض بده ...امشب ..اینجا وتو این لحظه .. دلم یه اغوش گرم خدایی میخواد ...

(اینجا همه هر لحظه می پرسند:

 _ "حالت چطور است؟ "

 اما کسی یکبار از من نپرسید:

 _ " بالت...؟؟)

بالاخره بعد از تقریبا یه ماه روز امتحان رسید ..نمایش محصولات درنمایشگاه تجهیزاب الکترونیکی ..حالا که بعد از اون همه بدو بدو به اینجا رسیده بودیم موقع برداشت حاصل نتیجه ی اون همه زحمت بود ..

حاج بابا هنوز دوران نقاحتش رو میگذروند ونمیتونست درکنارمون باشه ولی امیرحافظ واقای سیاحی وخانم نعمتی ودراخر طاها تمام کارها رو انجام دادن ...ومن به خاطر شرایط دستم مجبور شدم فقط یه گوشه بایستم تا توی دست وبالشون نباشم ..

چادرم ورو سرم مرتب کردم ونگاهی به غرفه امون انداختم ..با دیدن دستگاه کنترل سه فازی که امیرحافظ کنار بقیه ی محصولات گذاشت بی اراده لبخندی روی لبم نشست که همون لحظه امیرحافظ سر بلند کرد وبا دیدن لبخندم چشمهاش درخشید ..

همینکه اون امیر حافظ ...حالا دیگه اونقدر عوض شده بود که برای نظراتم ارزش قائل بشه برام کافی بود ...

-بفرمائید خانم نجفی ..

به سمت طاها چرخیدم که یه لیوان یه بار مصرف چایی رو به سمتم گرفته بود ..

-ممنون چرازحمت کشیدید ..؟

-زحمتی نبود ..

بی اراده سرچرخوندم که نگاهم با نگاه خیره وموشکافانه ی امیرحافظ گره خورد ..به اجبار سرم رو با خوردن چایم گرم کردم ...

کم کم با گشایش نمایشگاه سرمون شلوغ شد وهرکدوم مشغول توضیح یا جواب دادن به افراد بازدید کننده شدیم ...

***

امیرحافظ"

-بله ..البته این دستگاه ...کنترل تک فاز ..یکی از بهترین محصولات شرکت ماست که فروش بالایی هم داره ...

مرد نگاه دیگه ای به بروشور دردستش انداخت ویه کارت از روی کارتهای روی میز برداشت ...

 سرم که خلوت شد نگاهم روبه بقیه دوختم ..وبی اراده به حرکات ارکیده خیره شدم ..داشت با طمانینه ولبخند زیبایی راجع به سنسورها توضیح میداد ...

چنان قشنگ وروون توضیح میداد که محو ملاحت وگیرایی صورتش شدم ..نمیدونم چقدر گذشته بود که یه لحظه به خودم اومدم ..

-داری چی غلطی میکنی امیرحافظ ...؟دختر مردم رو دید میزنی ..؟

اخم هام تو هم رفت ...واقعا کارم زشت بود ...نمیدونم چرا این کارو میکردم من که ادم چشم چرونی نبودم ..

 سعی کردم نگاهم رو بگیرم ولی ..بی اراده ..بدون اونکه حتی دلم بخواد هراز چند گاهی یه بار ..به صورتش ولحن بیانش دقت میکردم 

دروغ چرا ..گناه شیرینی بود ...اینکه بایستم واز دور نظاره گر ارامش معنوی وجودش بشم ...

دستم بی اراده مشت شد ..به نهیب وجدانم سعی کردم گوش بدم وخودم روبا مرتب کردن وسائل روی میز مشغول کردم تا نکنه یه وقت کنترل نگاهم از دستم دربره ودوباره به اون فرشته ی اروم نگاه کنم ..

ارکیده"

نگاهم رو به افراد اندک تو سالن دوختم ..وحواسم به هیچ جا نبود ..امروز برخلاف روزهای اول نمایشگاه خلوت واروم بود وتعداد کمی برای دیدن محصولات اومده بودن ..

با بی حوصلگی نگاهم رو به تک وتوک افرادی که دررفت وامد بودن دوختم وتو گذشته ها سیر میکردم ..یاد سپهر وازارهاش بدجوری هوای دلم رو مثل اسمون امروز ابری کرده بود 

از اون روزهایی بود که دلم میخواست به جانماز ساجده خانم پناه ببرم ویه دل سیر با خدای خودم دردو دل کنم ..تا شاید یکم از باری که روی دوشم به شدت سنگینی میکرد سبک بشه ..

قلبم تیر میکشید وصحنه هایی که سپهر مثل ملک عذاب به جونم میوفتاد وهرروز بیشتر از قبل روح وروانم رو داغون میکرد جلوی چشمهام جولان میداد ..

امروز بدجوری خسته بودم ...خسته از زندگی ..خسته از این تکرار مکررات ..امروز دلم یه دل سیر گریه میخواست ...

-خانم نجفی بفرمائید ..نسکافه گرفتم ..

ظرف یه بار مصرف طرح دار رو از دست امیرحافظ گرفتم وبا کسالت خیره شدم به بخارهای روی لیوان ...

حالم خوش نبود ..امروز بد جوری افتضاح بودم ..خراب وویرون ..کاش اصلا نمیومدم ...با این تن خسته وذهن بسته ...هیچ کاری از دستم برنمیومد ..

-حالتون خوب نیست ...؟

-نه ..

پاسخم بی اراده بود ..ولی حقیقت ...حالم خوش نبود ..کابوس زندگی با سپهر تو این روزهای بارونی بدجوری ازارم میداد ..

-اگه کسالت دارید میتونید برید من هستم ..

با ناراحتی نفس سنگینم رو بیرون دادم ...

-نه مشکلی نیست ..

صدای کشیده شدن صندلی هم باعث نشد سرم رو بلند کنم ...امیرحافظ صندلیش رو با فاصله ی معقولی کنارم گذاشت وگفت ..

-مشکلی پیش اومده ..؟

با همون حس بد تو وجودم تنها گفتم ..

-نه ...

-پس چی شده ..؟

نمیدونم چه جوری ...اصلا چرا ..به خاطر چی ...زبونم تلخ شد 

-مگه فرقی به حال شما داره ..؟

آنا لبم رو به دندون گرفتم ...اخه به این بیچاره چه ربطی داشت که دلت گرفته ...این بنده ی خدا از وقتی که برگشتی سرکار هوات رو داره پس چرا عقده ی دلت رو سر این خالی میکنی ..؟

سر بلند کردم وبا شرمساری به صورت درهم امیرحافظ نگاه کردم ..

-ببخشید اقای رسولی من امروز حال وهوای مناسبی ندارم ...

صدای گرفته اش اعصابم رو بهم ریخت ..

-عیب نداره ..

ولی ابروهای تو هم امیرحافظ میگفت که خیلی از دستم دلخور شده ..بغض تو گلوم بیشتر شد ...حق نداشتم ناراحتیم رو سر امیرحافظ خالی کنم ...

حق نداشتم وقتی که سعی داشت کارهاش رو جبران کنه کنایه بزنم ...اگه من هم اینکار ومیکردم چه فرقی بین من واون امیرحافظ گذشته بود ..؟

نمیدونم چرا ولی بی اراده به حرف اومدم...شاید برای اینکه جبران کنایه ام روکنم ..شاید هم برای اینکه به کسی نیاز داشتم تا فقط به حرفهام گوش بده ...

امروز بعد از چندوقت که خودم رو به فراموشی زدم ..یاد سه سال زندگی مشترکم داره بدجوری ازارم میده ..

چشمهام از درد اون روزها خیس شد ...لیوان نسکافه ی سرد شده ام رو روی میز گذاشتم ...که صدای امیرحافظ رو شنیدم ..

-متاسفم ..

اه ناخواسته ای کشیدم ..سردرد ودلم باز شده بود ..دیگه برام مهم نبود که امیرحافظ همون مرد طعنه زن گذشته است ..یا اصلا یه مرد غریبه ..من فقط دنبال یه هم راز میگشتم ...یه کسی که فقط گوش بده ...واون شخص تو این لحظه امیرحافظ بود ..

-شما تقریبا از همه ی زندگی من با خبر هستید ...سپهر مردی بود که من همه چیزیم رو به خاطرش دادم ..ولی اون ...چی برام به یادگار گذاشت ..؟ یه دست گچ گرفته ویه عالم حسرت واین روح وروان داغون ..

قطره ی اشک بی اجازه از گوشه ی چشمم سرخورد با سرانگشت رد اشک رو پاک کردم وبی اراده به سمت امیرحافظ چرخیدم ..

-من زن بدی نبودم اقای رسولی ..خدا خودش میدونه که همه ی هست ونیستم رو به پاش ریختم ..خونواده ام طردم کردن ..با فقر وتنگ دستی ساختم ..درحالی که میدونستم شوهرم از لحاظ مالی بی نیازه ..

با یاد اوری عطرهای مختلف روی پیرهنش ..چونه ام لرزید ..

-بهم خیانت میکرد ومن بازهم صبر میکردم ..

نگاه امیرحافظ هم مثل من ابری شد ..

-یعنی من بد بودم ..؟

امیرحافظ تنها زمزمه کرد ...

-نه نبودید ..

-پس چرا این جوری باهام تا کرد ..؟چرا به من مثل یه انگل نگاه کرد؟ ..من چیزی از اون زنهایی که باهاش بودن کم نداشتم ..پس چرا ..؟

بغض تو گلوم نذاشت حرفم رو ادامه بدم ..واقعا با چه رویی داشتم این حرفها رو به امیرحافظ میزدم ..؟

سرم رو بالا بردم تا اشکهای جمع شده تو چشمم سرازیر نشه ...

-اصلا نمیدونم چرا این حرفها رو برای شما گفتم ..ببخشید اقای رسولی من ..اصلا نباید حرف میزدم ..

سر برگردوندم که صدای خسته ی امیرحافظ باعث شد دوباره به سمتش بچرخم ..

-منم یه روزی مثل شما بودم ..یه روزی فکر میکردم نیمه ی گمشده ام رو پیدا کردم ..اسمش ریحانه بود ..یه دختر چادری معمولی که تو همسایگیمون زندگی میکرد ...

با تعجب منتظر ادامه ی حرفهاش بودم ..اینکه امیرحافظ داشت از خودش وزندگیش میگفت بیش از حد برام عجیب بود ...

-به حریم زندگیمون احترام نذاشت ..وبا زنی دوست شد که کم کم باعث تغیراتش شد ..اون روزهای جهنمی همه راهی رو رفتم ..تا زندگیم رو حفظ کنم ..تا به زنی که فکر میکردم بهم علاقه منده ...نشون بدم که تا چه حد به خودش وزندگی مشترکمون اهمیت میدم ..

ولی مشکل اینجا بود که خواسته های اون با خواسته های من فرق داشت ..به نظر اون زندگی یعنی لذت بردن از لحظه ها ..اون هم درکنار دوستهاش ..اون هم به هرقیمتی ..

دیگه من براش مهمترین نبودم ..زندگی دونفرمون رو نمیخواست ..تا جایی پیش رفت که یه روز تو پارتی گرفتنش واز کلانتری زنگ زدن ..

تو چشمهام خیره شد انگار دیگه تو این عالم نبود ..مثل من رفته بود به گذشته های سخت ...

هیچ وقت فکرش رو هم نمیکردم اون امیرحافظ مغرور ..طعنه زن ..همچین ادمی باشه ...کسی که تو زندگیش شکست خورده ..حالا تازه داشتم رفتارش رو درک میکردم ...اون همه نفرت رو هضم میکردم ..

-میدونید چی به سرم اومد ..؟میدونید چه بلایی به سر اعتماد واعتبارم اورد ..؟من حتی مهریه اش رو هم تمام وکمال دادم تا شاید دل به دلم بده ..تا شاید دوستهای ناخلفش رو رها کنه ولی اون دیگه من رو نمیخواست ..ازش جداشدم ..

نفسش به قدری سنگین بود که صداش رو ضعیف میشنیدم ..

-شدم اون مردی که شما دو سال پیش دیدید ..یه ادم کینه ای ...لجام گسیخته وزخم خورده ..فکر میکردم باقی زنها هم مثل ریحانه ان ..حتی ..حتی شما ...

بد خنجری خورده بودم ..زخمم التیام نیافته.... شما وارد زندگیمون شدید ..میدونید حالا که اروم ترشدم ..حالا که دوسال ونیم از اون روزها میگذره ...حالا که سعی کردم گذشته رو فراموش کنم ..

 میبینم نهایت بی انصافی رو درحقتون کردم ..ولی باور کنید ..که نمیخواستم 

نفرت از مکرهای زنانه کورم کرده بود ..ریحانه باهام بد تاکرد ..منه ساده رو خراب کرد ..هیچ وقت نفهمیدم تو زندگی چی میخواد ...پول...اسم ورسم ..تفریح ...؟

زندگیمون رو به چی فروخت خانم نجفی ..؟ به هیچ ..به سه دونگ خونه ی پدری که مهریه اش بود ؟..به چی فروخت ..؟

امیرحافظ که سکوت کرد ..نفس حبس شده درسینه ام ازاد شد ..صورتم از گریه خیس بود ..از درد مشترکی که بین من وامیرحافظ بود ...

نگاه براق از اشک امیرحافظ دلم رو سوزوند ..چه دردهای ناگفته ای داشت این مرد ...چه درد مشترکی داشتیم ما...هردو به خاطر همسفران بی معرفتمون زندگیمون رو باخته بودیم ...حس هایی تو دلمون جمع شده بود که هیچ جوری پاک نمیشد ..

با دیدن جعبه ی دستمام کاغذی پلک زدم ..چند تا دستمال بیرون کشیدم که امیرحافظ به حرف اومد ..

-دو سال ونیم پیش که از ریحانه جدا شدم ..همه ی مشکلاتم رو بچه گاه انداختم گردن خدا ...گفتم اگه این زن قسمتم نبود چرا سر راهم قرارش دادی؟ ..

چرا کاری کردی که بهش دل ببندم که اون جوری دل ازدست بدم وحالا تبدیل بشم به این ادم بی منطق وسنگی ...که همه رو با دید نفرت میبینه؟ ..از خدا بریدم خانم نجفی ..

شدم این موجود منفور ومنفعلی که شما دیدید ..پراز عقده ..پراز نفرت ولجام گسیخته ..ولی بعدها فهمیدم راه رو اشتباه رفتم ..حالا برگشتم سمت خودش ..میدونم که شما هم مثل من ..از این درد بی درمون پناه بردید به خدا ...

بهتره دیگه فکر گذشته ها رو نکنید ..یه سری اشتباهها رو باید انجام بدیم ..تا یه سری تجربه به دست بیاریم ...

-ولی به چه بهایی اقای رسولی ...؟ به بهای ویرون شدن زندگیمون ..؟

-اره ..حتی به بهای ویرون شدن زندگیمون ...این انتخاب خودمون بوده غیر از اینه ...؟

-نه نیست ولی یه وقتهایی که دلم میسوزه با خودم میگم که چرا انتخابم تا این حد کورکورانه وبچه گانه بوده ..؟

-شاید به خاطر اینکه نمیدونستیم ذات واقعی شریک زندگیمون چیه ...؟شاید همون جور که من عاشق یه چادر ویه اسم شدم ..شما هم دل به یه سری مسائل پوچ بستید ...

حرفش حقیقت بود ...

-خانم نجفی فراموش کردن گذشته ها امکان ناپذیره ..ولی تو همین روزمرگی ها گم میشه واز ذهن وفکرمون دور میشه ..سعی کنید بهش فکر نکنید ...همون جوری که من هرروز وهرلحظه سعی میکنم اون گذشته ی تلخ رو از ذهنم دور کنم ...

-ولی وقتی مثل من کلی حرف پشت سرتون باشه دیگه نمیتونید به این راحتی گذشته ها رو از ذهنتون دور کنید ...

-من شما روهمیشه قوی دیدم ..چه اون وقتی که ازارتون میدادم ..چه حالا که همه ی شرایطتون عوض شده ...مطمئنم این بار هم میتونید از پس این حرفها بربیاید ...

دیگه حرفی نمونده بود ..حق با امیرحافظ بود ..باید گذشته رو رها میکردم ولی امروز نه ..فردا ...ازفردا سعی میکنم بشم همون ارکیده ی مقاوم این چند ماه ..

ولی امروز میخوام ضعیف باشم ..میخوام زار بزنم ..میخوام دردهایی که سپهر با شرارت به وجودم تزریق کرد رو بیرون بریزم ...امروز دیگه نمیتونم ...

-اقای رسولی میتونم برم خونه ..؟

اون هم مثل من بود ..درد ودل های مسخره ام ..امیرحافظ رو هم به دره ی عمیق گذشته ها پرت کرده بود ..

-برید خانم نجفی من هستم ..خیالتون راحت ...

از جا بلند شدم وچادرم رومرتب کردم ..کیفم رو برداشتم ودوباره گفتم ..

-متاسفم اقای رسولی حرفهای من باعث شد تا شما هم یاد گذشتتون بیفتید ...

-عیب نداره ...یه وقتهایی دوره کردن گذشته باعث میشه دیگه اون حماقتها رو مرتکب نشیم ...برید خانم نجفی ..امروز رو خوب استراحت کنید که من فردا جورتون رو نمیکشم ...

یه لبخند تلخ زدم واز غرفه بیرون اومدم ...یه جورهایی از امیرحافظ ممنون بودم .. امیرحافظ تنها کسی بود که فقط گوش داد ...نه بهم کنایه زد ...نه دلسوزی ..گوش داد ..این بهترین کاری بود که میتونست برام انجام بده ..

"امیرحافظ "

از اون روز ابری ودل گیر ..حال وهوام عوض شده ..تمام فکر وذکرم شده ارکیده نجفی ...

 ارکیده ای که با اون بار روی دوشش ...با اون سه سال سختی ومحنتی که کشیده ....حالا اونقدر اب دیده ومعصوم به نظر میاد که یه وقتهایی شک میکنم درگذشته چنان اشتباهی رو مرتکب شده ..

یه وقتهایی فکر میکنم ارکیده یکی از ملائک خداست که توجسم ارکیده نجفی حلول کرده ..

 هرکس دیگه ای بود به خاطر تک تک تهمت ها ..کنایه ها ..وازار هایی که دراون دوسال کشید ازم انتقام میگرفت ..بی محلی میکرد ..شاید هم بی حرمتی ..

ولی ارکیده نه تنها اینکارو نمیکرد بلکه با احترام واطمینانی که بهم میداد ...باعث میشد هرروز بیشتر از روز قبل شیفته ی منش ورفتارش بشم ..

ارکیده معمولی بود ..خیلی معمولی تر وعادی تر از اون که حتی چهره اش تو ذهنت ثبت بشه ...

 ولی وقتی رفتارش رو میدیدی ..منشش رو ..وقار وارامشش رو ...اونوقت بود که تو ذهنت یه حریم جدا برای خودش باز میکرد ..واین برای من سخت بود ..

سخت بود اعتراف کنم که همون دختری که دو سال تموم ازش متنفر بودم حالا برام نقش قدیسه ها رو پیدا کرده..که حالا فکر کردن بهش دغدغه ی روز وشبم شده .

.اینکه با وجود تمام ممانعت های فکری من ..بازهم هرلحظه وهرثانیه بهش فکر میکنم ..

حالا دیگه برام دشواره که چشم ازش بگیرم ...میدونم کارم درست نیست ولی بی اراده کارهاش رو زیر نظر میگیرم ..به سرانگشتهای باریکیش خیره میشدم وبازهم به خودم غر میزنم ...

-چشم بگیر امیرحافظ ..دوست داری کسی به ناموست چپ نگاه کنه ...

-خب من که چپ نگاه نمیکنم ...

-پس این نگاهی که تو داری مشکلی نداره هان ..؟پس اگه یه نفر به فاطمه این جوری نگاه کنی مشکلی نداری نه ..؟

سگرمه هام تو هم میره ومیجوشم ..

-اون یه نفر غلط میکنه ...

-دیدی ؟خرخودتی شازده ..دل بکن ...نگاش نکن ..داری گناه میکنی امیرحافظ ....بار عذابت به حد کافی زیاد هست ..زیادترش نکن ..

احساس میکنم این روزها بدجوری هوایی شدم ..هوایی هوایِ نفس هایِ ارکیده نجفی ..کسی که حالا شک ندارم که یکی ازبندگان معتبر خداست ..

کسی که اگه بدی دیده ..بدی نمیکنه ..اگه حرف شنیده .چنان این حرفها رو تو دلش تلمبار میکنه که حتی به ذهنت هم خطور نمیکنه چقدر صبور وساکته ..

ارکیده نجفی ...کاش یه روزی میفهمیدم تو کی هستی ..؟

"ارکیده "

بالاخره گچ دستم بازشد ...بالاخره دست چپم از اون همه سنگینی ازاد شد ولی زنجیرهای غمی که به دور قلبم بسته شده بود باز نمیشد ...

حس بدی داشتم ...احساس میکردم دچار افسردگی شدم ...حال وهوام خوب نبود ...تلخ بودم ...زهر شدم ...

پوست چروکیده ی دستم رو دست کشیدم وزیر دوش حموم رفتم ...دستم خوب شده بود ...ولی قلبم چی ...؟این روح زخم خورده چی ...این سالهای پوچ شده چی ..؟

از اون روز ابری و درددل هایی که با امیرحافظ کردم دل گیرتر از گذشته شدم ..

 نمایشگاه به روزهای اخرش نزدیک میشه ومن بی روح تر از قبل مثل یه ربات کار میکنم وسعی میکنم بغض ودل تنگی هام رو خاک کنم وبه زندگیم ادامه بدم ..

ولی نمیشه ...هرکاری میکنم نمیشه و نمیتونم این دردی رو که توسینه ام موندگار شده فراموش کنم ..

این روزها هربچه ای که میبینم یه تیکه از جگرم کنده میشه ...هرنوزادی رو دراغوش مادرش میبینم ..یه زخم کاری تراز نیش وکنایه ها قلبم رو مجروح میکنم ..این روزها بی اندازه درفراق بچه ی از دست داده ام میسوزم ..

با اینکه عمربچه ام به دنیا نبود ..با اینکه حتی حرکتهاش رو هم حس نکردم ..ولی بازهم بود ..وجود داشت وذره ای از وجودم بود که به خاطر حماقت هام ...به خاطر اعتماد نا به جام از دستش دادم ..

خدایا دل گیرم ..بیش از اون که فکرشو کنی پشیمونم ..پژمرده ام ..این روزها نه بوی تربت ونه زبری دستهای ساجده خانم ونه حتی اغوش گرم مامان شیرین هم نمیتونن ارومم کنن ..

دارم پرپر میزنم تو این درد بی درمان ..دارم له میشم زیر بار این حس ناجوانمردانه ی مادرانه ..که تو این روزها بدجوری تو وجودم سر به طغیان گذاشته ..

خدایا چه کنم ..؟ دلم تنگه اون لخته ی خونِ روح نداشته است ..بوی بارون میاد ودلم باز هم میترکه از این درد ..

خدایا مرهمی نداری برای این زخم تو سینه ..؟ بدجوری تو این لحظه های دل تنگی ...به دستهای مهربونت ..به خدایی ووحدانیت احتیاج دارم ..

***

-ارکیده ..؟ چته ..؟چند روزه که تو خودتی ..

امید بود که طبق معمول با همون نگرانی های خاص برادرانه اش سوال پیچم میکرد ..

-دلم گرفته داداش ..

-میخوای یه چندروزی مرخصی بگیری بریم مسافرت ..؟

همون جور که سرم رو به شیشه ی ماشین چسبونده بودم گفتم ..

-نه باید برم سرکار ..کارهای نمایشگاه وکارخونه لنگ میمونه ...

-پس خودت چی ..؟حال واحوالت خوب نیست ..

-اره خوب نیستم داداش ...

-خب بگو چته ..؟

بی هوا ..بدون اونکه حتی فکر کنم ..حرف دلم رو زدم ...

-بچه ام رو میخوام ..

چنان سکوتی جو ماشین رو گرفت که به سمت امید چرخیدم ..رگهای روی پیشونیش برجسته شده بود ودستهاش فرمون رو مشت کرده بود ...

-ببخشید داداش ..نباید میگفتم ..

دوباره سرم رو تکیه دادم به شیشه ..یه قطره اشک از گونه ام سرازیر شد ..خدایا میبینی ..؟ دارم دق میکنم از این درد ...پس کو ارامش خدائیت ...؟

-ولی اون بچه که ..؟

زیر لب گفتم ..

-حرومزاده بود؟ ..مایه ی ابروریزی ..؟بچه ام بود داداش ...پاره ی تنم ...پدرش هرکی بود مهم نبود ..مهم این بود که من مادرش بودم ..مهم حس من به اون بچه است که تو این روزها بدجوری داره داغونم میکنه ...

سکوت جواب تمام درد ودل هام بود ...حرفی نداشت ..حرف حسابم جوابی نداشت ..حرف دلم ...هیچ پاسخی نداشت ..

"امیرحافظ "

حال ارکیده خوب نیست ..چند روزه که خوب نیست ..چند روزه که حس میکنم شونه هاش خمیده تر شده ..لبخندهاش پژمرده تر ..

دل نگرونشم ...یه حسی بهم میگه که ارکیده ناراحته ..زجر میکشه ..غصه داره ...

دلم میخواد بهش بگم... چته ..حرف بزن ..لب باز کن ..من حرف نگاهت رو نمیفهمم ...معنی سکوتت رو نمیخونم ..ولی چاره ای ندارم ..

من واون غریبه ایم ..نامحرمیم ..هرچند که تو این روزها ...بی جهت حس میکنم هردومون مال یه سیاره ایم ....مال یه دنیای خاص ..ولی به هرحال از دو جنس متفاوتیم ...

باید سکوت کنم ..باید درجواب حواس پرتی هاش حرفی نزدم ..تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که کارهاش رو بیشتر به دوش بگیرم ..

تا ارکیده راحت تر تو دنیای خودش غرق بشه ..تا راحت تربه دردی که هر روز بیشتر از دیروز داره تحلیلش میبره فکر کنه ..

این روزها فکرهای مختلف تو سرم چرخ میخوره ..ومهمترینشون ..طاها حسامیه ..وقتهایی که طاها دور وورش میگرده .اذیت میشم ..حرص میخورم .جوش میارم ..

خوشم نمیاد از این نزدیکی هاش ..از اون لبخند روی لبش ..که با دیدن ارکیده بازتر میشه ..از برق نگاهش میترسم ..

من هم مردم ..میدونم که پشت این چشمهای براق چی میگذره ...میدونم که کی وچه جوری یه مرد این همه واله میشه ..

 ولی اینها مهم نیست ..مهم درد ارکیده است که این روزها بدجوری مظلوم وگوشه گیرش کرده ..

خدایا یه کاری کن اروم بشه ..این جوری با این حالی که هرروزغمگین تر از قبل میشه دلم اتیش میگیره ..من به همون ارکیده ی سابق قانعم ..این ارکیده رو خودت درمان کن ...

"ارکیده "

بی اختیار به شکم نرگس خیره شده بودم ..به بچه ای که درحال رشد بود فکر میکردم ...

دستم روی شکمم مشت شده بود ...حواس زنانه ومادرانه ام بدجوری داشت خردم میکرد ..اگه بچه ام عمرش به دنیا بود ..الان سه ساله بود ..

حالا دیگه میتونست بدواِ...اسمم رو بگه ..دستش رو تو دستهام بذاره وغش غش برام بخنده ..میتونست من رو از محبت مادرانه سیراب کنه ...

میتونست ..؟؟چونه ام لرزید ..خدایا ارکیده ات حسرت زده است ..داره این گوشه ی دنیا غمباد میگیره ..چه جوری با این درد کنار بیاد ...؟

-ارکیده ..؟ارکیده کجایی پس تو ..؟

اشکم بی اراده چکید ...چشم گرفتم از شکمش ...که هرلحظه بهم میگفت هنوز هم داری میکشی ...

 هنوز هم به خاطر اون حماقتت باید تاوان بدی ..ومهمترین تاوان هم اون بچه ی سقط شده است ..این حسرت در دله ...

-چته ارکیده ..؟چرا گریه میکنی ..؟

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد ..بوی محبت مادری میداد این اغوش گرم ..خدایا منم میتونستم باشم ...میتونستم عشق بدم به فرزندم ..به بچه ای که ممکن بود با بودنش خیلی چیزها تغیر کنه ..

بغض تو گلوم بیشتر شد ..اشکها هجوم اوردن به دریچه ی چشمهام ...خدایا این چه حسیه ..که دست از دلم نمیکشه ..پس کی این داغ کهنه میشه ..؟

-الهی بگردم چته اخه ...؟

اشکم رو با کف دست پاک کردم ..

-هیچی ..هیچی نیست ..

-اگه هیچی نیست پس چرا مثل ابر بهار گریه میکنی ...؟

صدای مژگان باعث شد نرگس سر بلند کنه ..

-نرگس .کجا موندی ..؟ بیا وقت استراحت تموم شد ..

-اومدم ..

برگشت به سمتم ..

-ارکیده جان نمیخوای حرف بزنی ..؟

-حرفی ندارم نرگسی فقط دلم گرفته ..یکم که گریه کنم حالم رو به راه میشه ..

-اخه بدبختی اینه که روبه راه نمیشی الان نزدیک به دو هفته است که ناراحتی ..میخوای پیشت بمونم ..؟

-نه فقط اگه تونستی هوای مبتدی ها رو داشته باش تا من بیام ...

نرگس که با چشمهای نگران رفت دیگه نتونستم بغضم رو مخفی کن ...درد تلمبار شده تو دلم زیاد بود ..حسرت ها فراوون ....ولی این یکی جگرسوز ..

خدا بگم چیکارت کنه سپهر ..؟؟؟نفرینت کنم ..؟یا مثل ساجده خانم دعا ..؟ببین چه بلایی به سرقلب وروحم اوردی ..؟ببین من رو ....دارم از دست میرم از این غم ...

(من اینجا بس دلم تنگ است 

 و هر سازی كه می بینم بد آهنگ است 

 بیا ره توشه برداریم 

 قدم در راه بی برگشت بگذاریم 

 ببینیم آسمان هر كجا آیا همین رنگ است ؟)

"امیرحافظ "

از اطاقم بیرون اومدم وبی اراده مثل این چند وقت به سمت اطاق مونتاژ رفتم ..کم کم داشتم به این نتیجه میرسیدم که فرار از ارکیده امکان ناپذیره ..

 تا وقتی اون بود وجذبه ی اروم وجودش ...من مثل یه ادم مسخ ومدهوش بی اراده به دنبالش جاری میشدم ..

تو استانه ی دراطاق سرک کشیدم ولی صندلی ارکیده خالی بود ..چشم چرخوندم بازهم نبود ..دلم به شور افتاد ..پس جز اینجا کجاست ..؟

اقای سیاحی با دیدنم جلو اومد ..

-چیزی میخوای امیرحافظ ..؟

-خانم نجفی رو ندیدید ..؟

-نه بعد از وقت استراحت ندیدمش ...

-باشه ..

از سالن فاصله گرفتم ...پس کجا بود ..؟ یعنی هنوز هم تو رختکن خانم هاست ..؟

قدم هام بی اراده به سمت رختکن خانم ها چرخید ..گوشهام رو تیز کردم ولی صدایی نبود ..

 بدون اینکه بخوام بازهم جلوتر رفتم ....انگار نیروی ارکیده من رو به خودش جذب میکرد ...

 دستم رو گذاشتم رو دستگیره ی در که با صدای ضعیفی عقب کشیدم ..

سرم رو جلوتر بردم ..صدای هق هق خفیفی میومد ..وبدبختانه من این هق هق های اروم رو خوب میشناختم ..ارکیده بود ..

ولی چرا .؟چرا داشت گریه میکرد ..؟کسی اذیتش کرده بود ..؟ طاها حرفی زده بود ..؟نکنه دستش درد میکنه ..؟

ذهنم پراز سوال بود ..وهیچ جوابی براشون نداشتم ..بی اراده انگشتم رو بالا بردم ویه تقه به در زدم ...

-خانم نجفی اونجائید ..؟

بلافاصله صدای خش دار ارکیده بهم ثابت کرد که اشتباه نکردم .. ارکیده است که داره هق هق گریه میکنه ..ارکیده است که معلوم نیست برای کدوم دردش گریه میکنه ..؟

-بله اقای رسولی ..؟

-چند لحظه تشریف میارید ..؟

همونجا پشت در منتظر شدم تا بیاد همینکه بیرون اومد با دیدن چشمهای سرخش اخمهام تو هم رفت ..نه... مثل اینکه این جوری نمیشه ..

هرچی من دست رو دست میزارم تا یکم اروم بشه ..انگار که هرروز بدتر از دیروزش میشه ..باید میفهمیدم دردش چیه که چند روزه مثل مرغ سرکنده داره بال بال میزنه ..

-بفرمائید تو اطاقم ..

وزودتر از ارکیده راه افتادم ..

-اقای رسولی مشکلی پیش اومده ...؟

-نه ..

همون جور که با قدمهای بلند میرفتم ارکیده هم پشت سرم با شتاب میومد ..

-تو نمایشگاه اتفاقی افتاده ..؟

-نه ...

با قدمهای تند ازش فاصله گرفتم ودم دراطاقم وایسادم تا بهم برسه ..

دروبازکردم که ارکیده با همون صورت وچشمهای سرخ با نگرانی وارد اطاق شد

 در رو پشت سرم بستم وبا دست به صندلی اشاره کردم ..ارکیده دوباره با نگرانی پرسید ..

-نمیخواید بگید چی شده اقای رسولی ..؟

ارکیده که نشست جلوش ایستادم ودست به سینه شدم ...

-این شمائید که باید بگید چی شده ..؟

ارکیده سربه زیر انداخت 

-من متوجه ی منظورتون نمیشم ..

دستهام رو پشت صندلی که دقیقا روبه روی ارکیده بود گذاشتم وکمی به سمتش خم شدم ..

-خانم نجفی چه اتفاقی افتاده که دوهفته است نه حواستون به کاره نه به نمایشگاه ؟؟..چرا مدام فکرتون یه جای دیگه است ..؟

انگشتهای دستهای ارکیده شروع به لرزش کرد ...دلم براش سوخت ..

-ببخشید اقای رسولی من این چند وقته حواسم سرجاش نیست ..سعی میکنم دیگه تکرار نشه ..

نفسم رو با حرص فوت کردم... نشستم رو صندلی وبه نرمی گفتم ..

-خانم نجفی خدا خودش میدونه که این حرفها رو به خاطر کار کارخونه یا نمایشگاه نمیزنم ..بلکه به خاطر خودتونه ..نمیدونم چه مشکلی براتون پیش اومده که تا این حد اذیتتون میکنه ...

با یاد اوری ظلم هایی که سپهر درحق ارکیده کرده بود پرسیدم ..

-نکنه موضوع مربوط به همسر سابقتون باشه ..؟

ارکیده از میز وسط دستمال کاغذی برداشت واشکهایی که حالا بی امان میبارید رو پاک کرد ..

-نه نیست ..

-کسی حرفی بهتون زده؟ ..شاید با مونتاژ کارها مشکل دارید ..؟

دوباره به هق هق افتاد ..خاک بر سرت امیرحافظ ..اینکه بدتر شد ...

-نه ..

حرفم رو مز مزه کردم ..نگران بودم شاید به خاطر کارهای قبلی من ناراحته ..

-شاید من ..کاری کردم ..یا حرفی زدم ..؟

هق زد ..

-نه ..

-خب اخه پس چی شده ..؟

بازهم تنها اشکهاش رو پاک کرد ولی اونقدر بغض تو گلوش زیاد بود که به ثانیه نکشید که صورتش دوباره خیس شد ..قلبم فشرده شد

-خانم نجفی حرف بزنید با گریه که چیزی حل نمیشه ..

اروم نمیشد ...اونقدر غصه دار بود که حجم غصه هاش رو... من هم میتونستم درک میکردم ..بی اراده با درد گفتم 

-به خاطر حرفهای منه نه؟ ...به خاطر حرفهایی که قبلا زدم؟ ..حالا بچه ها دارن ازارتون میدن ..

-نه نیست ..

-چرا تقصیر از منه ..من باعث شدم تا تو کارخونه بهتون احترام نذارن ..من باعث شدم این همه حرف پشت سرتون باشه ..

-نه نه نیست ..

-پس چیه که این جوری دارید گریه میکنید .

 بازهم سکوت ....

 -حرف بزنید خانم نجفی... شما که من رو نصفه جون کردید 

- دل تنگ بچه امم ..

یه لحظه کپ کردم... ارکیده که بچه نداشت ..یعنی اون جوری که شنیده بودم یه بچه داشت که همون چند سال پیش سقط کرده بود ..پس از چی حرف میزد ..؟.

-راستش من گیج شدم شما که بچه ای نداشتید .؟

یه دفعه ای ارکیده از جا پرید ومثل کسی که تازه فهمیده چی گفته با لکنت گفت .

-ب..بخشید ..راستش اقای رسولی من ..من اصلا نباید میگفتم ..

خواست به سمت در بره که جلوش ایستادم ..

-صبر کنید... کجا میرید با این حالتون ..؟

حال ارکیده بدترشده بود وحالا رنگ وروش به زردی میزد ..لبهاش کبود شده بود وهمین قلبم رو بدتر از قبل فشرده میکرد

-من اصلا ....نفهمیدم چی گفتم ...ببخشید ..نباید شما رو درگیر مسائل خودم کنم ..

سعی کردم ارومش کنم ..این جور که پیش میرفت بعید نبود از حال بره ..

-صبر کنید خانم نجفی ..اگه نمیخواید حرفی بزنید عیبی نداره ..فقط یکم بنشینید اروم شید بعد برید ...

با چنان نگاه مصممی جلوش ایستادم که ارکیده بالاجبار دوباره با بی حالی روی صندلی نشست واینبار با خیال راحت شروع به گریه کرد ..

 هیچ کاری از دستم برنمیوند ..من اصلا نمیفهمیدم که ارکیده راجع به چی حرف میزنه ..

شاید تو این سه سال بچه دار شده ..سپهر ازش گرفتتش ..ولی تا اونجایی که من یادمه ..هیچ بچه ای وجود نداشت ..

هق هق های ارکیده دلم رو ریش میکرد .از این همه بی مصرف بودن خودم حالم بهم میخورد ..حتی زبونم نمیچرخید که دلداریش بدم ..که بهش بگم صبورباشه ..که اینقدر بی تابی نکنه ..

دستهام مشت شد وبرای اینکه واکنش غیر طیبیعی نشون ندم ازش فاصله گرفتم وجلوی پنجره قدی کارخونه وایسادم ..تا شاید یکم از تلاطم ارکیده کم بشه ..

نمیدونم چقدر گذشت ولی با کمتر شدن صدای گریه هاش... یه لیوان اب براش ریختم ودوباره رو به روش نشستم ..

-خانم نجفی بسه دیگه ..حالتون بد میشه ها ..

بازهم جوابم هق هق بود ..

-کاری از دست من برمیاد ..؟

-نه ...کاری ازدست هیچ کس برنمیاد ..

-پس این همه گریه چه دردی رو دوا میکنه ..؟

-دلم رو که سبک میکنه ..

-والا این جوری که من میبینم شما هرروز حالتون بدتر میشه که بهتر نمیشه ..اگه این گریه ها دوای درد شما بود ..حداقل باید تا الان حالتون بهتر میشد ..

-پس چی کار کنم ؟گریه هم نکنم که دق میکنم ..

قلبم گرفت ..زیر لب زمزمه کردم (خدا نکنه )..اگه بلایی سر ارکیده میومد ...؟؟حتی بهش فکر هم نمیکردم ...

-ببینید خانمی نجفی اگه بعد از چند وقت تا حدی بهم اطمینان دارید لااقل مشکلتون روباهام درمیون بذارید تا شاید یه راه حلی پیدا کردیم .

-هیچ راه حلی نیست من باید بسوزم وبسازم ..

دیگه کم کم داشتم عصبانی میشدم ..چرا اینقدر نا امیدبود ؟...ارکیده ای که من تو این دوسال شناخته بودم خم به ابرو نمیاورد ..

-خانم نجفی یه سوال میکنم... ازتون خواهش میکنم حقیقت رو بگید ..ازکدوم بچه حرف میزنید ..؟

برای اولین بار ارکیده رودربایستی رو کنار گذاشت وحرف زد ..

-بچه ای که چند سال پیش از دست دادم ..

نفسم حبس شد ..درست حدس زده بودم ..منظورش همون بچه ای بود که به خاطر کتک های برادر وپدرش از دست داده بود ..زمزمه کردم ..

-چطوری بعد از چند سال به یادش افتادید ...؟

-از همون اول هم به یادش بودم ..ولی به خودم دلداری میدادم که حقش نبود به دنیا بیاد ..که اگه بدنیا میومد شاید هزار تا بلای دیگه سرش میومد ...

 اینکه اگه میبود وفرزند ادمی مثل سپهر بود هیچ وقت خودم رو نمیبخشیدم ...ولی الان ..

نمیدونم ..به خدا نمیدونم ..فقط میدونم دلم براش تنگ شده ..بدبختی اینجاست که میدونم جاش تو این دنیا نبود ..ولی شما بگید ...چه جوری به دلم بقبولونم که خدا یه حکمتی داشته ..؟

سکوت کرده بودم ..میخواستم ارکیده تا جایی که میتونه درد ودل کنه تا شاید دردش سبکتر بشه ...زار زد 

-این گناهِ که دلم برای اون بچه تنگ شده ..؟اینکه دلم میخواست علارقم همه ی اون بدی ها بازهم بود ومن حالا مادر یه بچه ی سه ساله بودم ...؟

 هربچه ای رو که میبینم ..هرمادری رو که میبینم دلم اتیش میگیره ..ولی هیچ کس درکم نمیکنه ...همه میگن خداروشکر کن که نموند ...

ولی من نمیتونم اقای رسولی ..نمیتونم ساکت باشم ...دارم غمباد میگیرم وهیچ کس دردم رو نمیفهمه ..

 همه فکر میکنن بایدخوشحال باشم که از دست سپهر نجات پیدا کردم ولی من نمیتونم ...به خدا نمیتونم شاکر باشم که حالا مادر نیستم ..که بچه ای ندارم تا تو بغلم بگیرمش ..که اینقدر تنهام ...که اینقدر حسرت زده ام ...

 صدای های های گریه اش بلند شد ...

 -به خدا دیگه نمیتونم ....

(این روزها زیادی ساکت شده ام ...

 حرفهایم نمی دانم چرا به جای گلو ،

 از چشمهایم بیرون می آیند !!)

"امیرحافظ"

ارکیده که بعد از کلی گریه وغصه رفت... حالم دگرگون شده بود ..درسته که بچه نداشتم ..درسته که حتی زندگی مشترک درستی هم نداشتم ..ولی تا حدی احساسات مادرانه ی ارکیده رو درک میکردم ..

بهش حق میدادم ..وقتی که مهر طلاق تو شناسنامه ات میخوره ...وقتی میفهمی که یه زندگی مشترک به پایانش رسیده ..احساس پوچی میکنی ..

هرچی که داشته باشی ونداشته باشی مهم نیست ..مهم اینه که تو مهمترین مرحله ی زندگیت باختی واین یعنی شکست ..

 یعنی چند پله سقوط ..یعنی بفهمی که بعد از کلی مشکل وسختی کاخ رویاهات فروریخته وتو همچنان اندر خم یک کوچه ای ...

حس های سرکوب شده درارکیده روخوب درک میکردم ..من هم مثل ارکیده یک شکست خورده بودم ..طعم تلخ جدایی رو هنوز مزمزه میکردم ومیدونستم هیچوقت از این حس بد و مزخرف راحت نمیشم ..

دلم میخواست یه جوری درد ارکیده رو کمتر کنم ..یه جوری بار روی دوش رو سبک کنم ..ارکیده بیش از اون که به چشم میومد افسرده بود ..با یاد اوری جایی که بعضی وقتها حاج بابا بهش سر میزد چشمهام برق زد ...

شاید... شاید میتونستم کمکش کنم ..شاید ..؟اره ..شاید بتونم ..

به سراغ دفترچه تلفنم رفتم وشماره گرفتم ..باید تمام سعیم روبرای اروم کردن ارکیده به کار میبردم ..این کمترین کاری بود که به جبران بدی هام میتونستم انجام بدم ..

"ارکیده "

پنج دقیقه مونده به پایان ساعت کاری امیرحافظ پیغام داد که به دفترش برم ...استرس گرفتم ..یعنی چی کارم داره ؟..

با اون حرفها وگریه های بی وقفه ام ..از امیرحافظ خجالت میکشیدم ..دستهام یخ کرده بود و ...روی مواجه شدن با امیرحافظ رو نداشتم ...

نه حالا که تمام حس های مادرانه ام رو که حتی برای مامان شیرین هم عقده گشایی نکرده بودم طبق طبق عرضه اش کرده بودم ...

حالا که اون تب وتاب اولیه ام فروکش کرده بود تازه فهمیده بودم که چه حرفهایی گفتم وهرلحظه بیشتر از قبل شرمنده میشدم ...اینکه چرا وبه خاطر چی با امیرحافظ دردودل کرده بودم هنوز برای خودم هم مبهم بود ..

اخر سر بعد ازکلی کلنجار رفتن با دل ودستم ..همراه بقیه از سالن خارج شدم وبه سمت اطاق امیرحافظ رفتم ...خداکنه حرفی به روم نیاره

 از همونجا میدیدم که داره با خانم نعمتی صحبت میکنه ...چند قدم مونده بهشون ایستادم تا حرفهاشون تموم بشه ..

-خانم نعمتی حواستون به بسته بندی ها باشه ..دیروز چک کردم یکی دوتا دستگاه اشتباهی بسته بندی شده بود ..

-باشه اقای رسولی ..از این به بعد خودم کارها رو چک میکنم ..

-پس من دیگه سفارش نکنم ..دوست ندارم هیچ کدوم از محصولات اشتباهی بسته بندی بشه ودوباره به کارخونه برگردونن ...

-چشم خیالتون راحت چک میکنم ..

خانم نعمتی که رفت ..با استرس پرسیدم ..

-با من کاری داشتید اقای رسولی ..؟

امیرحافظ بدون اینکه نگاهی هم به سمتم بندازه ..سر به زیرگفت ..

-بله فقط لطف کنید یه چند لحظه تو اطاق منتظر باشید تا من برگردم ..

بالاجبار وارد اطاق شدم...شیشه ی قدی اطاق امیرحافظ باعث شد بی اراده به سمت پنجره برم ...از جایی که وایساده بودم به خوبی میتونستم کارکنها رو ببینم که دسته دسته به سمت خونه هاشون میرفتن ..

چه چشم انداز قشنگی داشت این اطاق ..جوری که تا چند لحظه من رو از حال وهوام بیرون اورد 

با خلوت شدن کارخونه بازهم به یاد امیرحافظ افتادم ...نمیدونستم چیکارم داره .. ...یعنی راجع به کارخونه است ؟..شاید هم مونتاژکارها؟ .

.وای نه ...من که تمام سعیم روکردم ... نکنه بچه ها خرابکاری کردن؟ .شاید تو این چند روزه که حالم خوب نیست مونتاژها رو اشتباه زدن ..؟

حیاط کارخونه خالی از هرانسانی شده بود که با تک سرفه ای به سمت دربازِ اطاق برگشتم ...امیرحافظ دم در وایساده بود ..دوباره اضطراب باعث شد دستهام رو تو هم گره بزنم .. ..

-ببخشید خانم نجفی طول کشید امروز میخواستم یکی دوساعت وقتتون رو بگیرم ..

-میشه بپرسم برای چی ..؟من باید برم ...خونواده ام نگرانم میشن ...

-جایی هست که میخوام نشونتون بدم ...

-اقای رسولی جواب من رونمیدید؟ اتفاقی افتاده ؟..من کارم رو خوب انجام ندادم ...؟

-نه چه اتفاقی؟ ..فقط اگه شما یکی دوساعت همراه من بیاید ممنون میشم .

-اخه به من هم بگید موضوع از چه قراره ..

-خودتون باید ببینید ..درضمن من با حاج بابا هماهنگ کردم که به خونواده اتون خبر بدن ..تا شما وسائلتون رو جمع کنید من هم اومدم ...

هرچی پرسیدم امیرحافظ لام تا کام حرف نزد ...به اجبار مجبور شدم از اطاق بیرون بیام ...مثل اینکه جریان هیچ ربطی به خرابکاری من نداشت ..پس قضیه از چه قراره ؟ ...من رو میخواد کجا ببره؟ ...

یه لحظه یه حس بد تو دلم موج زد ..درسته که امیرحافظ سابق.... من رو خیلی اذیت میکرد ولی نگرانی الانم بی دلیل بود ..امیرحافظ هیچ وقت پاش رو از گلیمش درازتر نمیکرد ..

**** 

بعد از گذشت چند ماه از اون روزهای بد وتلخ ...یه بار دیگه سوار ماشین امیرحافظ بودم که به محض استارت زدن ..نوای خوش نی واهنگ اروم وملایم علی رضا افتخاری تو ماشین پیچید ...

 (آه ای صبا . . .

چون تو مدهوشم من

خود فراموشم من

خانه بر دوشم من

خانه بر دوش)

نمیدونم چرا دوباره همون حس خوب وملایم قبلی تو دلم نشست ..استرسی که با همراه شدن با امیرحافظ رفت ودلم دوباره از جوش وجلا افتاد ..

حالا بعد از چند ماه ... من فقیر نبودم وامیرحافظ غنی ...حالا دیگه ارکیده ی بدبخت ورو سیاه گذشته نبودم ..امیرحافظ هم امیرحافظ گذشته نبود وهنوز برای من مجهول بود دلیل اون همه تغیر ...دلیل این احترام بی شُبهه ..دلیل این همه مدارا ..

 (من در پيش کو به کو افتادم

دل به عشقش دادم

حلقه در گوشم من

حلقه در گوش)

این همه نزدیکی که اصلا نمیدونم چرا وچه جوری از بین حس های منفی گذشته سر دراورده وباعث میشه امروز ...بدون هیچ خجالتی از دردهای مادرانه ام براش صحبت کنم ...

ازدردی که میدونم امیرحافظ هیچ وقت اون ها رو درک نمیکنه... ولی بازهم گوش میده ..سکوت میکنه ...واجازه میده این کوه اتشفشان درونم رو خالی کنم ...

حالا دیگه حس نجس بودن ندارم ..میدونم که خدا خیلی وقته ارکیده رو بخشیده ..میدونم که حالا میتونم امید داشته باشم به قبول کردن توبه هام ..

حالا دیگه صدای خنده ی خدا رو خوب میشنوم ..نوایی که بهم ثابت میکنه خدارحمان تر از تمام مردم زمینیه که هیچ وقت حرفها رو فراموش نمیکنن... اشتباهات رو ...

 (گر در کويش برسی برسان

اين پيام مرا

بی چراغ رويت

من ندارم ديگر

تاب اين شبهای سرد و خاموش

هرگز هرگز باور نکنم

عهد و پيمان ما شد فراموش) 

 علیرضا افتخاری میخوند ومن فکر میکردم به این حجم ارامش... به اینکه چرا با درد دل های صبحم دلم اینقدر صاف شده ...چرا باید مردی مثل امیرحافظ ...با اون نیش زبونش ...حالا بشه مایه ی ارامش این دل قحطی زده از محبت های مادری ...

تعجبم از این بود که ارکیده ی پرپر هیچ جا اروم نشد ...نه سرسجاده ی ساجده خانم ..نه پیش سفره ی حاج رسولی ..نه حتی میون دستهای مهربون مامان شیرین ..

حالا امروز ..تو این لحظه ..تنها کسی که ازبین تمام بی رحم های دنیا قرعه به نامش افتاده بود ..دلم رو سبک کرده بود ...یا ابولعجب داشت ..

نداشت ..؟

با کم شدن سرعت ماشین سربلند کردم وبا دیدن سر در ساختمون قلبم وایساد ...چرا اینجا امیرحافظ ..؟چرا از بین این همه جا اینجا ...؟چرا امیرحافظ؟

 "امیرحافظ"

نگاهم به ارکیده خیره بود که داشت نوزاد شیش ماهه ای رو تو بغلش اروم میکرد ..جایی که میخواستم ارکیده رو برای اروم شدن دل وغم سنگینش ببرم شیرخوارگاه بود ...

جایی که کلی بچه یتیم وبی سرپرست بدون عاطفه ومحبت مادری وپدری به امون خدا رها شده بودن ..هیچ وقت لحظه ای که چشمهای ارکیده با دیدن بچه ها پراز اشک شد از یاد نمیبرم ..

محبت دستهاش رو ....که کلی عشق به این نوزاد های بی کس تزریق میکرد ..هیچ جای دیگه ای ندیده بودم ...ارکیده سرشار از عاطفه ی مادری بود وحالا با نوازش ها وبوسه ها ش این محبت رو ذره ذره فدای این بچه ها میکرد ..

ارکیده بچه رو به ارومی تاب میداد تا به خواب بره ..ومن بدون هیچ فکر یا حتی قدرت جا به جایی ...خیره شده بودم به این سمبل مهرومحبت ..

به این فرشته ای که حالا ایمان اورده بودم بدجوری تو بین ادمهای سیاه اطرافم ..طیب وطاهر شده ..صیغل خورده وبراق ..درست مثل یه یاقوت ...شفاف ودرخشنده ..

اشکی که روی گونه هاش چکید دلم رو به درد اورد ..با خودم فکر میکردم که اوردن ارکیده به اینجا ارومش میکنه ولی حالا میدیدم که داغش رو تازه کرده ..

دلم میسوخت ...دلم برای این نعمت ها ورحمت های خدادادی و..ارکیده نجفی میسوخت ..

من درمقابل اینها واقعا خوشبخت بودم ...خوشبخت تر از ارکیده ..خوشبخت تر از این بچه های معصوم که نه پدری تو زندگی داشتن تا تکیه گاهشون باشه ونه مادری مثل ارکیده که با عشق دست نوازش روی سرشون بکشه ..

اه عمیقی کشیدم ..ودل از عشق خالصانه ی ارکیده کَندم ..

خدایا شکرت ..حالا که حساب میکنم میبینم اونقدربهم لطف داشتی که تا حالا سایه ی شیرین حاج بابا وعزیز رو سرم باشه ...

ممنونم ازت خدا به خاطر ارکیده ای که تو رو بی ریا وتزویر به من شناسوند ...بی واسطه... فقط وفقط با محبت وانسانیت ..خدایا شکرت ..بابت این رحمت لایزالت ..

***

"ارکیده"

نگاهم رو امیرحافظ که سرانگشت کوچیک نوزادی رو در دست گرفته بود چرخید ...

امیرحافظ رسولی ..نمیدونم با چه زبونی ازت تشکر کنم ..تا حالا زخم های زیادی ازت خوردم ولی این کارت چه مرهم خوبی برای دردهام بود ..

کاش میشد ازت تشکر کنم ..کاش میتونستم بگم با وجود همه ی بدی هات ....میتونم قسم بخورم که تو هم یه چشمه از محبت های ناب حاج بابا رو تو قلبت به امانت داری وبه خاطر همون روزنه های کوچیک عطوفت ازت ممنونم ..

به سرانگشتهای مردانه اش خیره شدم ..دلم سوخت ...برای خودم .. برای بچه ها ... حتی برای امیرحافظ ..

برای امیرحافظی که میدونستم بدجوری زخم خورده است ..شاید اون اوایل حتی شاید تا چند ماه قبل دلچرکین حرفهاش بودم ولی حالا ..حالا که میدونستم اون هم مثل من قربانی محبت دلش شده .

 دیگه به چشم اون مرد سنگدل وقسی القلب گذشته بهش نگاه نمیکردم ..

سرانگشتهای کوچک نوزاد ..بی بهانه به انگشت امیرحافظ گره خورده بود ..بیچاره امیرحافظ ...

وقتی به نفرتی که درپس هرکلمه اش بود فکر میکنم ..میبینم امیرحافظ هم سختی کشیده است ..وبه خاطر همین ناخواسته باهاش همدردی میکردم ..

 اینکه هردو باخته بودیم وحالا اونقدر ویرون وداغون بودیم که هیچ مرهمی نمیتونست درد دلهامون رو کم کنه ...

نمیدونم چه سرّی تو رفتن به اون شیرخوارگاه واون روز بود که دلم رو نرم کرد ..امیرحافظ دانسته وندانسته چنان لطفی درحقم کرد که هیچ جوری نمیتونستم جبرانش کنم ..

لمس نوزادانی بی نوازش ِدستهای مادرانه.. .دراغوش کشیدن بچه هایی بی مهر پدری .... یه دنیا ارامش ریخته شده در دلم ..همه وهمه به خاطر محبت امیرحافظ بود ..

نمیدونی این دراغوش کشیدن ها ..چه جوری ابی روی اتیش گداخته ی جگرم شد ..اینکه تمام حس سوخته ی مادرانه ام روبه بچه هایی عرضه کردم که مادرو پدری نداشتن ...

که دست نوازشی روی سرشون نبود ...که حتی سینه ای نبود که با همون چثه ی کوچیکشون بهش تکیه بدن وسر به اغوششون فرو ببرن ..

دلم با دیدنشون کباب شد ..من اینجا با بغلی از حس مادری پرپر میزدم واین بچه ها با کلی دل تنگی بزرگ میشدن ..بی درک حس وحال مادر وپدر داشتن ..

لمسشون کردم... به اغوش کشیدم وتمام محبت های تلمبار شده ی مادری ام رو عرضه اشون کردم ..تا اول از همه خودم اروم بشم تا این داغ تو سینه ام بالاخره سرد بشه ...وبعد از اون هم دلهای کوچیکشون لبالب از محبت ناب مادری بشه ...

امیرحافظ ..اگرچه لبهام بسته است ...اگه چه هنوز دلچرکین زانو زدن جلوی قدمهاتم ...ولی از ته دل ازت ممنونم ..

"امیرحافظ"

این روزها دارم کم کم باور میکنم که عشق هست ...که خدا هست ...که زندگی پراز نور ورنگ ...

این روزها اسمون زندگیم ابی تر از همیشه است ...حتی ابی تر از وقتی که ریحانه پا به زندگیم گذاشت ...این روزها چشمم بی جهت دنبال چادر و سرانگشتهای ارکیده میدوئه ...

این روزها نه میتونم ونه دلش رو دارم که چشم بگیرم ..که دیگه هیچ حجابی بین من واحساسم نمونده ..اینکه ارکیده شده سوای از همه ی ادمها ..اینکه وقتی کنارشم... از ترس گناه بیشتر حتی جرات سر بلند کردن ندارم ...

اینکه میترسم با هرنگاهم اتشی تو دلم روشن کنم ..این روزها تسبیح ارکیده یه لحظه هم از بند بند انگشتهام رها نمیشه ...با اینکه هر لمس دونه های تربت دلم رو گرم میکنه ولی نمیتونم حتی یک ثانیه هم ازش جدا بشم ...

این روزها یه جورهایی حال وهوام بهاریه... یه وقتهایی تو برزخم ..یه وقتهایی تو بهشت ...وقتهایی که بوی خوش ارکیده رو میبلعم واز معنی زیبای زندگی مست میشم ...

 ولحظه هایی که این مستی از سرم میپره وتازه میفهمم که کارم گناه ..که کارم اشتباه ..که بلعیدن بوی عطر تن ارکیده اشتباه محضه ...

ولی فقط خود خداست که میدونه امیرحافظ دیگه هیچ اراده ای درمقابل ارکیده نجفی نداره ...هیچ مقاومتی ..سد اون امیرحافظ مغرور با ملایمت دستهای پرمحبت ارکیده شکسته ودیگه نمیشه جلوی این حجم احساسات رو گرفت ...

باید اعتراف کنم که تو این روزها بدجوری دچار سردرگمی شدم ..خدایا پناهم باش ..دارم تو حس محبت های ناب ارکیده غرق میشم ..خودت به دادم برس ...

رفت ...جلوی چشمهای گشاد شده از تعجبم سوار ماشین طاها شد ورفت ...رفت ..واقعا ارکیده بود ..؟آره خودش بود ..

-نه بابا مگه میشه ارکیده سوار ماشین طاها بشه ..؟

-اره دیگه... خوبه خودت با جفت چشمهات دیدی ..

یه بار دیگه صحنه ای رو که دیده بودم با خودم مرور کردم ..بعد از ساعت کاری بود که سوار ماشین شدم ولی یه خیابون بالاتر از کارخونه بود که دیدم پژو اس دی طاها کنار خیابون ایستاد...

چشمم به گوشه ی خیابون افتاد ارکیده بود که با همون چادر ومقنعه روصندلی عقب ماشین نشست و رفت ...

محال بود اشتباه کنم ...شماره ی رند پلاک طاها چیزی نبود که از یادم بره ..

لبهای ازهم بازمونده ام رو بستم وبا کلافگی نگاهی به جای خالی ماشین طاها انداختم ..یعنی چی ...؟اینکارها یعنی چی ...؟یعنی ..؟

نیمه ی خوب وجودم به صدا دراومد ..

-امیرحافظ ..گوش کن ..گوش کن ..حق نداری مثل قبل برای خودت داستان سرایی کنی ..حق نداری یه طرفه به قاضی بری ..شاید اتفاقی دیدتش ..

دستهام مشت شد ..

-اتفاقی ..؟اون سری من خودم رو کشتم تا سوار ماشینم بشه نشد ...خانم اژانس گرفت ورفت ...سری بعد کلی نه ونو اورد که نخواد باهام بیاد ..حالا ...این قدر راحت ..

-بس کن امیر حافظ .بهت گفتم حق نداری ..هنوز از دفعه ی قبل عبرت نگرفتی ..؟

غریدم ..

-حق دارم ..حق دارم ..دلیل از این موجه تر؟؟ ارکیده وطاها یه سر وسری ...

-خفه شو .. هنوز نتونستی تاوان اون تهمت ها رو بدی ..حالا دوباره داری بهتون میزنی ؟..تو این مدت چقدر شرمنده شدی ؟..چقدر دوست داشتی جبران کنی؟ ..چند بار توبه کردی ..؟حالا که وقتش رسیدی باز زدی تو جاده خاکی ...؟

-ولی اخه طاها ..هرکسی بود قبول داشتم که یه اتفاقه ..که حادثه است ..که هرچیزی هست غیر از این... ولی طاها ..طاهایی که عالم وادم میدونن یه حرف دیگه پشت نگاهشه چرا ..؟

-به تو ربطی نداره ..

دست مشت شده ام رو کوبیدم به فرمون ..

-داره ..دِ لعنتی... میدونی که داره ..

صدای نیمه ی خوب هم مثل من بالا رفت ..

-چه ربطی داره ..هان چه ربطی ..؟اون یه زن ازاده ..که حتی اگه بخواد با طاها هم رفت وامد کنه کسی نمیتونه بهش حرفی بزنه ..

خلاف نکرده .گناه هم نکرده .اصلا به تو چه ..؟ سر پیازی یا ته پیار ..بشین به رانندگیت برس..واینقدر تو زندگی این دختر سرک نکش ..

ولی نمیتونستم ..از عصبانیت بیش از حد سینه ام بالا وپائین میرفت ونفس هام سنگین شده بود ..کاش دنبالشون میرفتم .. کاش میفهمیدم کجا رفت ..

-یعنی طاها بردتش کافی شاپ ...؟ یا رستوران ..؟شاید هم به خونه اش ..؟؟؟؟

-نه نه نه ..بس کن امیرحافظ ...این راجیف چیه ..چرا تو ادم نمیشی .؟

چنگ انداختم تو موهام .اخه ارکیده چرا الان ..الانی که حاضربودم قسم بخورم تو پاک وطاهری همچین اتفاقی باید بیفته ..خدایا اینجا چه خبره ..؟ چرا ارکیده حتی حاضر نیست سوار ماشین من بشه بعد اونوقت به این راحتی ..

با عصبانیت انگشتم رو روی پلک خسته ی چشمهام کشیدم ودنده دادم ..

بدجوری گرگرفته بودم .یعنی از قبل با هم قرار داشتن؟ ..شاید هم کار هرروزشون بوده ..مگه تا حالا نشده که طاها به خاطر ارکیده دیر از کارخونه بره ...؟

امیرحافظ خوب گذشته همچنان میخواست ارومم کنه ..که مبادا مثل گذشته خرابکاری کنم ...

-خر نشو امیرحافظ ..داری باز گول میخوری ..تو هیچی ازش نمیدونی ..تو خبر نداری پشت این اتفاق چیه ..؟

دیگه قاطی کردم .

-چی رو باید بدونم ..من اون چیزی رو که میبینم باور میکنم ..ارکیده حتی به من اجازه ی نزدیک شدن هم نمیده ولی خیلی راحت سوار ماشین طاها میشه اون هم یه خیابون بالاتر از کارخونه...

-اخه عقلت کجا رفته امیرحافظ؟ ..خب بیچاره چی کار کنه ؟..بیاد جلوی کارخونه سوار ماشین طاها بشه که همه من جمله خود تو پشت سرش لُغُز بخونید ..؟

عاقل باش امیرحافظ ..ارکیده همچین کسی نیست ..شاید حسامی باشه ..ولی ارکیده نه ..

اما مگه حرف به گوش دلم میرفت ..من عصبانی بودم ..تحقیر شده وشکست خورده ..

اصلا نفهمیدم با اون حال خراب وفکر داغون چه جوری به خونه رسیدم ..ماشین رو همون دم در پارک کردم که نگاهم به تسبیح ارکیده که به ائینه ی ماشین اویز بود افتاد ...

تو این مدت هرجا که میرفتم این تسبیح همراهم بود ..ارامش جسم وروحم بود .فقط خدا میدونست که وقتی دونه هاش رو تو دست میگرفتم وذکر میگفتم چقدر اروم میشدم واز حسی تلخی که راجع به ارکیده فکر میکردم رها میشدم ولی حالا ..

صحنه ی سوار شدن ارکیده برای بارهزارم جلوی چشمهام جون گرفت ..با نفرت به تسبیح نگاه کردم ..با نفرت ..دست خودم نبودم عصبانی بودم ..حقیر شده ...خرد شده ..

تسبیح رو چنگ زدم واز ماشین بیاده شدم ...با قدم های تند بالا رفتم ویه سلام زیر لبی به عزیز وفاطمه دادم ..خداروشکر که حاج بابا نبود ..به سمت اطاقم راه افتادم که عزیز صدام کرد ..

-امیرحافظ .

زیر لبی جواب دادم ..

-الان نه عزیزم ..الان نه ..حالم خوش نیست ..

 رفتم تواطاقم ودر وپشت سرم قفل کردم

بی اراده شروع کردم به قدم زدن تو اطاق ..تسبیح توی دستم مثل یه گلوله داغ شده بود ..

ارکیده ..اخه چرا ...؟چرا ..؟چرا من رو اینقدر خرد کردی ..؟ به خاطراون تهمت ها ؟..اون حرفها ...؟ میخواستی بهم حالی کنی که هیچی نیستم ؟..

ولی من که هروقت پاداد سعی کردم ازت عذرخواهی کنم ...من که همه جوره تو این چند وقت هوات رو داشتم ...پس چرا ..؟چرا... خدایا چرا ...؟

تسبیح ارکیده رو تو دستم فشردم وتو یه حرکت بی فکر به سمت پنجره رفتم ..اصلا نمیدونم چرا ....ولی پنجره رو بازکردم وبا ضرب تسبیح رو به وسط باغچه ی حیاط پرت کردم ..

-ازت متنفرم ارکیده ..ازت مت—ن—ف—ر—م 

برگشتم به سمت سجاده ام که نگاهم به مفاتیح ارکیده افتاد ..چرا؟ چرا تو همه ی وجودم رخنه کردی که حالا با دیدن همچین صحنه ای این جوری زابراه بشم ؟..چرا داری دیونه ام میکنی ارکیده ..؟چـــــــرا ؟؟

مفاتیح رو برداشتم تا همون بلایی که سر تسبیح اوردم رو سرش بیارم ...ولی ..

 با دیدن جلد رنگ ورو رفته ی مفاتیح وکاغذهای مچاله شده اش ..بغض گلوم روگرفت ...

-چرا دست از سرم برنمیداری ...؟چرا با اینکه دیدمت ولی فکر میکنم همه اش یه بازیه ؟...یه بازی برای محک زدن دوباره ی من ..چرا فکر میکنم که باید بهت اطینان کنم ..؟

دستهام سست شد ...سست شدم ...نگاهم روی نوشته های کمرنگ کتاب میگردید ..تنها پناه من وارکیده همین مفاتیح کهنه بود ..

من از ته دل قبول داشتم که ارکیده هرکی بود من رو به سمت خدابرگردوند ..کاری کرد بعد از چند سال جدایی وقهر به خدا رجعت کنم ..

 حق نداشتم ازش دلخور بشم ..حق نداشتم از این ریسمانی که بین من وخدا بود دلگیر باشم ..

حق نداشتم تو کارهاش شک کنم ..من احمق اجازه نداشتم رو پاکی ونجابت ارکیده حرفی بزنم ...

چشمهام سوخت وقلبم تیر کشید ..کم کم داشتم شکست رو قبول میکردم ..باور میکردم که این حق ارکیده است ..که ارکیده حق انتخاب داره ...

یه قطره اشک بی اجازه از گوشه ی چشمهام سرخورد وروی جلد کهنه ی مفاتیح چکید ...قلبم درد گرفت ..دستی رو جلد مفاتیح کشیدم وزمزمه کردم ..

-باشه ارکیده ..باشه ..اگه تو این رو میخوای باشه ..به دیده منت ..تو حق داری ..

بغض گلوگیرم شد ..

-حق انتخاب ..حق اینکه شریکت رو خودت انتخاب کنی ..هرچند که دلم ازت گرفته ...

هرچند که تازه داشتم به نورانیت وارامشت توی زندگیم عادت میکردم ولی این حق تو اِ که بین منِ روسیاه ...با اون پیشینه ی بد و...طاها... پسری که همیشه هوات رو داشته ..طاها رو قبول کنی 

باشه ارکیده جان ....هرچی تو بخوای ..هرچی تو بگی ..هرچی تو امرکنی ...قبوله ..

تو فقط امر کن تا امیرحافظ پشیمون اجابت کنه ...تا دل بده به خواسته ی دل تو ...چون که تو بانوی قلب امیرحافظی ...حالا دیگه اعتراف میکنم ارکیده ..که تو مریم مقدس منی ..

که زاده شدی برای سر براه کردن اون امیرحافظ سیاه دل ...برای اشتی دادن اون مرد بد گذشته با خدا...

 هرچی که باشی با تموم وجود اعتراف میکنم که تو تک ستاره ی قلب امیرحافظی ..از الان تا همیشه ..از الان تا ابد ...تا خود قیامت ...

مفاتیح رو بوسیدم ومثل همیشه گوشه ی سجاده ام گذاشتم ..باد ملایمی که از پنجره ی باز اطاق میوزید اشکهای روی صورتم رو خشک کرد ..ولی تو یه لحظه تمام بدنم یخ کرد ...تسبیح ارکیده ..؟

اصلا نفهمیدم چه جوری کلید رو تو قفل چرخوندم واز جلوی چشمهای بهت زده ی عزیز گذشتم وخودم رو تو حیاط انداختم ..حیاط تاریک تر از همیشه جلوی چشمهام بود ..

کلید برق رو زدم ولی قسمت باغچه وسنگ فرش اطرافش هنوز تاریک بود ..سعی کردم تمرکز کنم ..زمزمه کردم 

-کجا انداختیش امیرافظ ..؟

صحنه ی پرت شدن تسبیح به داخل باغچه جلوی چشمهام رژه میرفت ..با چند قدم بلند به سمت باغچه رفتم ..سرتا ته باغچه رو نگاه کردم ..چیزی معلوم نبود ..

-چی شده امیرحافظ ..؟

بی حوصله گفتم ..

-هیچی ..

-پس چی میخوای اونجا ..؟

-چیزی نمیخوام عزیزشما برو تو سرده ..

-حداقل یه لباس گرمتر میپوشیدی ..

-باشه عزیز الان میام ..

درورودی پشت عزیز بسته شد وبا چشم شروع کردم به گشتن تو باغچه ... ولی نبود ..نگاهم به ریشه های درخت قطور وسط باغچه افتاد ..شاید لا به لای ریشه ها افتاده باشه یا حتی تو کوچه ..؟

وجب به وجب باغچه رو گشتم ..حتی لابه لای گلها رو ..نبود ..

تو کوچه سرک کشیدم ..تو جوی اب ..نبود ..پس کجاست ..خدایا پس کجاست ..؟

حس میکردم مایه ی حیاتم رو از دست دادم ..بی اختیار وسط باغچه تکیه دادم به تنه ی درخت واوار شدم ...دلم گیر بود ..گیر اون دونه های تربت که حالا دستم از لمسشون کوتاه بود ...

سربلند کردم ..مثل تمام این روزها ..خدا!! ...دستم حتی از نوازش دونه های تسبیح تربت ارکیده هم خالی شد ...

چشمهام سوخت ..به خریت خودم فکر میکردم که چه جوری این ریسمان محکم رو از دست دادم ..دل خور ودلگیر از دست خودم خیره شدم به نور ماه که از بین ابرهای تیره گه گاهی خودی نشون میداد ..

تو اون سوز وسرما ...سرم رو تکیه دادم به تنه ی درخت وتو خودم جمع شدم ..نگاهم به قرص نیمه ی ماه بود که باد سردی وزید ابر تیره جلوی ماه رو گرفت

نگاهم رو از سقف اسمون کَندم وبه روی شاخه های مواج درخت چرخوندم که چشمم به دونه های تسبیح اویز از شاخه افتاد ..ناباور واروم بلند شدم ..

خودش بود ..تسبیح ارکیده ...سرما تو وجودم رخنه کرد وسرتا به پا لرزیدم ..دستم رو بلند کردم ..رشته ی تسبیح مثل یه نشونه تو دستم نشست وبه ارومی از شاخه جدا شد ..

چشمهام پراز اشک شد ..مشتم جمع شد وارامش دوباره به قلبم سرازیر ..

 حالا دیگه میتونستم با انتخاب ارکیده کنار بیام ..حالا دیگه میتونستم به خودم بقبولونم که ارکیده وطاها حق هم هستن ...

یه قطره اشک بی اجازه از گوشه ی چشمم سرخورد دستهام از سرما به کبودی میزد وتسبیح ارکیده مثل اخرین تکه از ارامش قلب منجمد شده ام رو گرم میکرد .

.تسبیح رو بی اختیار روی چشمهام گذاشتم اشکهام سرازیر شد ...قلمبم گنجایش این درد رو نداشت ...حتی وقتی که از ریحانه هم بریدم تا این حد درد نکشیده بودم .. ..

بوی تربت توی مشامم پیچید ودستهام رو لرزوند ...اخرین دیواری های مستحکم دور قلبم فروپاشید ...خداحافظ ارکیده ی من ...خداحافظ ناجی امیرحافظ ..

با تمام وجودم برات دعا میکنم که عاقبت بخیر باشی ..تو الهه ی قلب منی ..پس به جای من ....تو هم خوشبخت باش .....

"ارکیده"

تو ماشین حسامی نشسته بودم وبا گوشه ی چادرم بازی میکردم ...یاد ظهر وساعت ناهاری افتادم که حسامی بهم گفته بود که شب مهمونشون هستیم وبه امید گفته که عصری من رو میرسونه ..

به قدری از شنیدن این حرف شوکه شدم که حد نداشت ..حتی باهام هماهنگ کرد که عصر یه خیابون بالاتر از کارخونه منتظرمه ...

ای خدا یعنی چی ؟اخه امید چرا یه همچین کاری کرده ..؟اون که میدونه من چه اخلاقی پیدا کردم ..چرا باید یه همچین چیزی رو قبول کنه .؟

سرسری جواب طاها رو دادم وازش جدا شدم ..همین که چند قدم ازش دور شدم زنگ زدم به امید ..

-الو امید ..؟ 

-الو الو ..صدات نمیاد ارکیده ..

-الو داداش ..

-اهان بگو حالا خوب شد ..

-چرا به حسامی گفتی که باهاشون به خونشون میرم ..؟

-خودش گفت ..

-خب خودش بگه ..تو که دیگه اخلاق من دستت اومده ..من سوار ماشین مرد غریبه نمیشم ..

-چی میگی ارکیده؟ ..صدات قطع ووصل میشه طاها غریبه است ..؟اون که از خودی هم خودی تره ..

-خودی یا غریبه من این ادم رو نمیشناسم ..پس سوار ماشینش هم نمیشم ..اصلا خودم میرم ...

-ارکیده من درست صدات رو ندارم ..عصری نمیتونم بیام دنبالت ...تو یه سره با طاها برو خونشون ..منم میرم دنبال مامان وبابا ..

-امید ..

-ارکیده من بهش اطمینان دارم ..نگران نباش ..با تجربه ای که سر سپهر داشتم نمیذارم هرادمی پاش رو تو خونه زندگیمون بذاره ..من فعلا برم ..عصری میبینمت ..

گوشی که قطع شد با ناراحتی سری تکون دادم ..هیچ از این کار خوشم نمیومد ..یعنی مجبور بودم با طاها برم خونشون ؟..اصلا چرا باید برم ؟..

طاها دوست امیده ...به من چه که شام دعوتشون کرده ؟..یه لحظه خواستم نرم ..به طاها بگم که من عصری کار دارم ونمیتونم برم ...ولی بعدش با یاد اوری رفتار خوب مادرش خجالت کشیدم ..درست نبود ...دعوت کرده بود باید میرفتم ..

با عصبانیت وارد اطاق رختکن شدم وبه خودم قول دادم تو اولین فرصت با امید صحبت کنم ..

حالا هم که تو ماشین حسامی نشسته بودم ونمیدونستم چرا وقتی کنارطاها بودم اینقدر معذب میشدم ..

خونه ی طاها حسامی ومادر پیرش یه حیاط کوچیک نقلی بود که سرجمع به هشتاد متر هم نمیرسید ..یه خونه ی قدیمی ساز اجری که فاصله ی زیادی بین در ورودی حیاط وپله های خونه نبود ..

به اجبار وبا سنگینی پشت سر طاها حرکت میکردم ..ولی تعارف های طاها بدتر عذابم میداد ..

-بفرمائید ارکیده خانم خوش اومدید ..صفا اوردید ..

دروبازکرد وازهمونجا صدا زد ..

-مادر؟؟ مادر؟ ارکیده خانم تشریف اوردن ..

لبخند خجلی روی لبهام نشست از این همه لطف ومحبت دستپاچه بودم ولی همینکه مادر طاها تو استانه ی در نمایان شد اضطراب من هم خوابید ..من این زن رو با تمام زبری دستهاش دوست داشتم ...

-سلام ارکیده جان ..خوش اومدم دخترم بیا تو ..

-سلام ممنون ببخشید مزاحم شدم ...

-چه مزاحمتی عزیزم خوشحالمون کردی ..بفرماتو ..مامان اینها تازه رسیدن ..

با دیدن مامان شیرین لبخند اسوده ای روی لبهام نشست ..دروغ نمیگم سختم بود که با طاها تنها باشم ...به امید اخمی کردم وبه سنگینی جواب سلامش رو دادم ..

امید حق نداشت من رو تو این موقعیت قرار بده ...من به حد کافی چوب اعتماد نابه جای خونواده ام رو خورده بودم ..دیگه گنجایشی برای اطمینان بیشتر نداشتم ..

مامان شیرین بهم اشاره کرد که تو اطاق میتونم لباسم رو عوض کنم ..بالاجبار قدم به اطاق طاها گذاشتم یه اطاق ساده ومعمولی ..نه گیتاری گوشه ی اطاق خودنمایی میکرد نه سیستم انچنانی رو میز کامپیوترش ..تنها چیزی که از ته دل من رو شیفته ی خودش کرد قاب خطاطی شده ی روی دیوار بود ..

 (قحطی رفیق می اید نه هفت سال بلکه هفتصد سال

در سیلوی قلبم ذخیره و پنهانت می کنم

بگو کنعانیان منتظر نباشند

تقسیم شدنی نیستی 

حتی اگر یعقوب بیاید)

یه تقه به در خورد وامید صدام زد ..

-ارکیده جان ...

چادر سفیدم رو سرم انداختم ودروباز کردم ..وبی اعتنا به امید به سراغ وسائلم رفتم ...

-چی شده ارکیده ..؟ چرا سر سنگینی ..؟

-از دستت دلخورم ..

-به خاطر طاها ..؟؟

-پس خودت میدونی ..میتونستی خودت بیایی سراغم یا اصلا ادرس بدی خودم بیام ...

-حالا چرا ازدستم ناراحتی ؟من به طاها اطمینان دارم ..

 -ولی من دیگه به هیچ کسی اطمینان ندارم ...

امید با کلافگی دستی توی موهاش کشید ..

-ارکیده یه سری مسائل هست که خود طاها باید بهت بگه ..

-مثلا چه مسائلی ..؟

-یکم صبر کن ارکیده ..این قدرهم به طاها بد بین نباش ..

-من بد بین نیستم فقط سختمه ..فراموش که نکردی ..؟من چه ضربه ای از اعتماد نابه جا خوردم ..دیگه نمیخوام اون اتفاقها تکرار بشه ..

-ارکیده باور کن منم مثل توام ..منم دیگه نمیتونم به هرکسی اعتماد کنم ولی طاها فرق داره ..

-چه فرقی ؟چون همکارمه باید یه خیابون بالاتر از کارخونه سوار ماشینش بشم ..؟میدونی اگه کسی من رو دیده بود چقدر برام بد میشد ..؟

امید من یه زن مطلقه ام ..نه یه دختر هیجده ساله ..همینجوریش هم حرف پشت سرم زیاده ...به خدا توان مقابله ی بیشتر رو ندارم ..

-باشه باشه .حق با تواِ..دیگه تکرار نمیشه ..

وبدون اینکه منتظر حرفم باشه ..از اطاق بیرون رفت ..نفسم رو به سنگینی بیرون فرستادم وچادرم رو رو سرم مرتب کردم ..

با کلافگی نگاهی به خودم تو ائینه انداختم وبی حوصله از اطاق بیرون اومدم ..مطمئنا امروز.... مهمونی کسل کننده ای در پیش داشتیم ..

***

برخلاف چیزی که فکر میکردم شام اون شب وصحبت هایی که پیش کشیده شد به قدری جالب ومهیج بود که حتی یه لحظه هم احساس کسالت نکردم ...

صحبتهای عقیدتی ای که بین امید وطاها درگرفت ومن رو واقعا هیجان زده کرد ..

 طاها علائق ونظریاتی داشت که بیش از حد باهاشون موافق بودم ..ازیه جهاتی ایدوئولوژی وجهان بینی هایی شبیه به هم داشتیم ..که همین هم باعث بحث های جالبی شد ...

طاها حسامی واقعا مرد خوبی بود ..یک انسان فرهیخته وبی نهایت مودب یه جورهایی به امید حق میدادم که تا این حد بهش اطمینان داشته باشه ..

ولی مشکل اصلی اینجا بود که تا وقتی طاها ساده بود ..اروم بود وسر به زیر ..خوب بود وباهاش مشکلی نداشتم ولی وقتی اون نگاه خیره وسنگینش رو به سمتم مینداخت ..اونوقت بود که دیگه حتی نمیخواستم یه لحظه ی دیگه رو هم درکنارش سرکنم ...

"امیرحافظ"

صبح فردا رو درحالی شروع کردم که حس میکردم هرلحظه به قتل گاهم نزدیک تر میشم ..با اینکه تمام شب گذشته مشق عشق نوشته بودم وتمرین کرده بودم که خودم رو برای مواجه با ارکیده وتصمیمش اماده کنم 

ولی بازهم قدم هام یارای نزدیک شدن به کارخونه رو نداشت ..ومتاسفانه روز بدشانسیم بود ..چرا که ارکیده کمر به له کردن امیرحافظ شکست خورده بسته بود ..

داشتم مثل همیشه از پنجره ی قدی اومدن کارکنها رو میدیدم که با دیدن هیوندای امید وپشت بندش پیاده شدن ارکیده تمام وجودم چشم شد ...

دستهام رو دور تسبیح ارکیده پیچیدم ..خدایا چه کنم به این قلب امیدوار؟ ..چه کنم با این جسمی که هرلحظه بیشتر از قبل به عشق ارکیده بال بال میزنه .؟

ولی کاخ رویاهام ...سراب ارزوهام با دیدن پژوی اِس دی طاها که بعد از چند لحظه درست پشت سر ماشین امید وایساد خراب شد....نفس هام سنگین شد ...

طاها با صورت باز از ماشین پیاده شد وارکیده با همون سر به زیری خاص خودش با طاها صحبت کرد ..قلبم محکم میکوبید ..

نه .. من طاقتش رو ندارم ..دروغ بود تمام ادعاهام ..من طاقت دیدن عشقم رو همراه رقیب نداشتم واز درون خرد میشدم ..ارکیده وطاها از امید خداحافظی کردن وهمزمان وارد کارخونه شدن ..

درسته که از هم جدا شدن ولی هرحرکتشون ..هر قدمی که برمیداشتن ..رو تکه خرده های قلب عاشق من بود ...

دیگه طاقت نیاوردم وسرچرخوندم ..داشتم اعتراف میکردم که دل کندن از ارکیده مثل نوشیدن جام زهر تلخ ومرگ اور بود ..

ای کاش امید داشتم ..امید به اینکه شاید ارکیده من رو ببخشه ..وقبولم کنه... ولی حالا میفهمیدم که من احمق با کارها وحرفهام درمقابل طاها حسامی همیشه سر به راه... که جونش رو هم درراه ارکیده میداد ...راه به جایی نداشتم .. ..

"ارکیده"

سه روزه که امیرحافظ عصبانیه ...سه روزه که حتی جواب سلامم رو هم به سختی میده ..سه روزه که نمیدونم کدوم کارم باعث شده تا امیرحافظ حتی نیم نگاهی هم بهم نندازه ..

وقتی باهاش حرف میزنم ..حتی برای یه لحظه هم اخم هاش از هم باز نمیشن ونگاهش از رو زمین جدا نمیشه ..نمیدونم چه خطایی کردم که تا من رو میبینه راه کج میکنه واز مسیرم کنار میره ..

نمیفهمم ..هیچی نمیفهمم ...مگه من چی کار کردم ؟..ما که بعد از اون مشکلات حالا به ارامش رسیده بودیم ..به یه همکاری مسالمت امیز ..یعنی دیگه مثل قبل بهم توهین نمیکرد ...حتی با بردنم به شیرخوارگاه من رو مدیون خودش کرد ..

پس این کارها برای چیه؟ .....هرچی گذشته رو مرور میکنم هرچی فکر میکنم چیزی دستگیرم نمیشه ..اخه من چی کار کردم که امیرحافظ حتی از هم صحبتی با من هم روی گردان شده ...

دلم بی اختیار شور میزنه ووقتی میبینمش ..استرس میگیرم ..میدونستم یه اتفاقی افتاده ..یه اتفاقی که امیرحافظ رو از این رو به اون رو کرده ..ولی چی ...نمیدونم ..نمیفهمم ..درک نمیکنم ..

-ارکیده ..؟

-هوم ..؟

-هوم چیه دختر؟ ..بگو بله ..

یه لبخند باز زدم ...

-بله عزیزم ..بفرما ..

-تو میدونی امیرحافظ چشه ..؟

(بازهم امیرحافظ ..؟چته امیرحافظ که عالم وادم از تغیر رفتارت خبر دار شدن ..؟)

چشمهام رو ریز کردم ..

-چی شده مگه نرگسی ..؟

-اوه چه دل خجسته ای داری تو ...جریان چل چراغونی پارسال بود ...خب معلومه دیگه حواسش پرته پرته ...امروز دوساعت صداش کردم ولی حواستش نبود ..تو میدونی چه خبر شده ..؟

-نه والا خبر ندارم ..

نرگس ابروهاش رو چین داد 

-من که فکر میکنم پای یه زن درمیونه ..

بند دلم پاره شد ..

-یه زن ..؟

-اره دیگه ..اگه یه مرد حواس پرت بشه واعصاب درست وحسابی نداشته باشه ودل به کار نده .یعنی یه زن حالش رو گرفته ..

لب گزیدم ..عین حقیقت بود ..این حالت رو خوب میشناختم ..وبچه گانه خودم رو به ندونستن زده بودم ..

-منظورت اینه که زنی تو زندگیشه ..؟ولی اخه من خونواده اش رو میشناسم ..فکر نکنم کسی تو زندگیش باشه ..

نرگس چشمهاش رو ریز کرد ..

-وا؟؟ مگه مرد گنده میاد همه ی جیک وپیکش زندگیش رو بذاره کف دست خونواده اش ؟..خیلی وقتها یه نفر روزیر سر دارن تا سر وقتش همه چی رو لو بدن ..

-اخه امیرحافظ قبلا جدا شده ...

لب گزیدم ..

امانت دار خوبی نیستی ارکیده ..چرا راز زندگی امیرحافظ رو بی پرده عیان کردی ..؟

-راست میگی ..؟ 

با استرس دستش رو گرفتم ..

-یه موقع این حرف جایی درز نکنه نرگسی ...شاید نخواد کسی بفهمه 

-باشه خیالت تخت ..پس جریان زن سابقشه ..اره خودشه ..

سرانگشت دست هام از فشار زیاد به کبودی زد ..بی دلیل بی قرار بودم ...یه چیزی تو وجودم پیچ میخورد وبالا میومد ..

درک نمیکردم ..این دلشوره ی بالا رفته تا بیخ گلوم رو درک نمیکردم ..سرم گیج میرفت وهیچی نمیفهمیدم ..نه تزهای مختلف نرگس رو ...نه حال واحوال بهم ریخته ی قلبم رو ...

فقط یه چیز رو میدونستم این حالتهای حواس پرت واعصاب خراب امیرحافظ رو دوست نداشتم ..

 این امیرحافظ بهانه گیر وکم حوصله رو که دست اویزی برای صحبت های محافل کارکنها بود به هیچ وجه دوست نداشتم ..

موهای کرک مانند مارال رو نوازش کردم وبوی ملس بدنش رو تو سینه پرکردم ...

-خوبی دختری ...؟امروز تنها اومدم ..عمو امیر باهام نیومده ...

دستهام رو دورش جمع کردم وتاب دادم ...

-تو میدونی عمو امیر چش شده ...؟میدونی چرا اینقدر از دستم عصبانیه ...؟

سرم رو تو گودی گردنش فرو بردم ...

-باهام حرف نمیزنه ...ازم فرار میکنه ...تو میدونی چرا ...؟چرا اینقدر کلافه است ..؟

بینیم رو رو پوست نازک صورتش کشیدم ...با همون چشمهای درشت مشکیش خیره شده بود بهم ...دلم ضعف رفت ..

-چقدر تو خوشگلی مارال خانم ..از دست عمو هم عصبانی نباش ...باشه ..؟

انگشتم رو لابه لای انگشتهاش گرفت ...حس خوب مادری تو وجودم به جوشش افتاد ..مارال همون دختر بچه ای بود که به همراه امیرحافظ دیده بودمش ...

 حس جداگانه ای سوای از بقیه ی حس هام بهش داشتم ..انگار که دختر خودم بود ...عزیز دلم بود ..پاره ی تنم بود ..

وقتی میدیدم چقدر بی پناه ...چقدر مظلوم ومعصوم ..قلبم تیکه تیکه میشد ..حقش نبود ..حق این رحمت خدادای نبود که این جوری تنها رها بشه ..

بوسه ای روی بند انگشت های سفیدش زدم ودوباره یاد امیرحافظ افتادم ..اخمی روی پیشونیم نشست ..

چرا این طور شده ..؟چرا نمیفهمیدمش ...چرا عصبانیتش رو درک نمیکردم ...میدونستم ازم دلخوره ..میدونستم ازم فرار میکنه ولی دلیلش رو نمیدونستم ...

 و....ای کاش که میدونستم ...اونوقت بود که خودم برای حل مشکلش پا پیش میذاشتم ...راضی نبودم ...راضی به این همه کلافگی وبی قراریش نبودم ..

اگه مشکل من بودم ..با جون ودل حلش میکردم ..تا اروم بشه ..همون جوری که چند وقت پیش با اوردن من به این شیرخوارگاه ارومم کرد ..

چشمهای مارال که بسته شد به ارومی توی تختش خوابوندم ...دستم رو با ملایمت از بین انگشتهای کوچیکش بیرون کشیدم ونفس عمیقی گرفتم ..

 اینجا جایی بود که حداقل میتونستم بدون استرس لحظاتم رو بگذرونم ...عشق بدم وعشق بگیرم ...واز این جهت بیش از حد از امیرحافظ ممنون بودم ..

***

با صدای نیمه بلند امیرحافظ که از سالن کناری میومد دستم تو سینه مشت شد ...همون دلشوره دوباره برام پررنگ شد ...

-خانم نعمتی اخه این چه وضعیه ؟من که به شما گفته بودم کارهاتون رو چک کنید ..

بچه ها رو که داشتن سرک میکشیدن با یه تشر سر جا نشوندم وبه سمت سالن بسته بندی وعیب یابی رفتم ..

-حق با شماست اقای رسولی ...

-خانم محترم مگه با این حرف شما مشکل من حل میشه ..؟ ببینید تا حالا سه تا سنسور رو برگردوندن کارخونه ..همه اش هم به خاطر حواس پرتی شماست ..

دم سالن وایسادم ..امیرحافظ که به سمت من ایستاده بود با دیدن من حرفش رو ناتمام گذاشت ..زمزمه کردم ..

-چی شده؟

خانم نعمتی سر به زیر داشت وبچه ها همگی با تعجب نگاه میکردم ..امیرحافظ که رنگ صورتش به ارغوانی میزد گفت ..

-از خانم نعمتی بپرسید چی شده ..؟

به سمت امیرحافظ وخانم نعمتی رفتم وبه ارومی گفتم ..

-بهتره این حرفها رو جلوی بچه ها نزنید ..

امیرحافظ با عصبانیت از کنارم گذشت وخانم نعمتی هم با رنگ وروی پریده پشت سرش رفت ..سعی کردم جو سالن رو اروم کنم وبه سمت اطاق امیرحافظ رفتم ..

دوباره داشت خانم نعمتی رو شماتت میکرد ..یکم گوشه ی اطاق ایستادم ولی دیدم حرفهای امیرحافظ تمومی نداره وخانم نعمتی رو با اون سن وسال مدام داره بیشتر از قبل شماتت میکنه ..

-من چند بار باید بگم خانم نعمتی من نمیخوام تو کارها کوچکترین اشتباهی رخ بده ..

دیگه تحمل نکردم وپریدم تو حرفش..

-اقای رسولی ..

-شما ساکت خانم نجفی ..

اخم هام تو هم رفت ..با این عصبانیتی که داشت بعید نبود حتی از اطاقش بیرونم کنه ..پس ترجیح دادم تو سکوت به حرفهاش گوش بدم .. ..

امیرحافظ هم تا جایی پیش رفت که خانم نعمتی باچشمهای نیمه اشکی از اطاق بیرون رفت ..دلم برای خانم نعمتی سوخت ..این همه شماتت حقش نبود ..امیرحافظ واقعا غیر قابل کنترل شده بود..

تمام انرژیم رو جمع کردم وقدمی جلو گذاشتم ..همین امروز باید میفهمیدم که دردش چیه ..

-اقای رسولی اتفاقی افتاده؟

 امیرحافظ با ابروهای گره کرده بدون اینکه اهمیتی به حرف من بده لیوانی اب برای خودش ریخت ویک سره سر کشید ... 

اصلا نمیفهمیدم ...این همه عصبانیت برای سه تا دستگاه ..؟

امیرحافظ دستی روی لبهاش کشید ..

-چه اتفاقی باید افتاده باشه .؟

-اقای رسولی ...اونقدر ازتون شناخت دارم که میدونم این عصبانیت ها ربطی به این سه تا دستگاه وکار خانم نعمتی نداره ...شما یه هفته اس که حوصله ی کارکنها وکارخونه رو ندارید ..

یه نفس عمیق کشیدم وبا اضطراب ادامه دادم ...

-من فکر میکنم شما از دست من دلخورید ..

سربلند کرد وبا چونه ی منقبض شده غرید ..

-کی همچین حرفی زده ..؟

-خب رفتارتون رو میبینم ..همه اش از دستم عصبانی هستید ..تندی میکنید ..اقای رسولی بهم بگید چی کار کردم که عصبانی هستید .. ..باور کنید اگه درتوانم باشه حتما اون مشکل رو حل میکنم .. ..

صورت امیرحافظ دوباره ارغوانی شد ..انگار که نفس کم اورده باشه ...نگرانیم بیشتر شد ...چه اتفاقی افتاده امیرحافظ؟ ..تو که داری خودت رو نابود میکنی ...

-هیچ مشکلی نیست خانم نجفی بفرمائید سرکارتون ..

لب به دندون گزیدم ..محترمانه بیرونم کرده بود تا تو کارش سرک نکشم ..

سربرگردوندم ولی با یاد اوری حاج بابا دوباره پرسیدم ..

-خدای نکرده برای حاج رسولی یا ساجده خانم مشکلی پیش اومده ؟

امیرحافظ با سرانگشت پیشونیش رو لمس کرد ..حتی از اون فاصله هم میتونستم رگهای برجسته ی روی پیشونیش رو که منقبض شده بود ببینم ..چه بلایی داره به سرت میاد امیرحافظ ..؟

دلم پیچ رفت برای کلافگی وناراحتیش ..دلم نمیخواست اذیت بشه ..از ته قلبم مطمئن بودم که امیرحافظ رو علارقم تمام بدی هایی که بهم کرده بود بخشیدم واصلا دوست ندارم این جوری زجر بکشه ..

دلم میسوخت برای این امیرحافظی که مثل کلاف سردرگم تو خودش گره میخورد واز هم باز نمیشد ..

-چیزی نیست خانم نجفی همه حالشون خوبه ..ممنون از لطفتون ..

از ته دل گفتم ..

-خداروشکر ...

با اجازه ای گفتم وبیرون اومدم ..ولی ذهنم مشغول بود اگه جریان حاج بابا وخونواده اش نبود پس چه مسئله ای تا این حد امیرحافظ رو زجر میداد وهرروز کلافه تر از دیروز میکرد .؟

سرانگشتهام یخ کرده بود ..برای بار چهارم .. گوشی رو برداشتم ...شماره ی حاج رسولی رو حفظ بودم ولی بازهم استرس ونگرانی اجازه ی شماره گرفتن رو ازم گرفته بود ..

مردد بودم ..اینکه نکنه خبر خوبی در انتظارم نباشه ..صدای بلند ناقوس های نگرانی تو وجودم میپچید ودل اشوبه ام رو بیشتر میکرد ..

ولی حس دینی که نسبت به حاج رسولی وخونواده اش داشتم ..باعث شد ترس رو کنار بزارم وبی اختیار شماره ی حاج رسولی رو با دستهای لرزون بگیرم ..

حاج رسولی بود وچشم وچراغ خونه اش امیرحافظ ..باید به حاج رسولی میگفتم .

 باید میگفتم که امیرحافظ یه هفته است که عصبانیه ..یک هفته است که داره میریزه تو خودش وفوران نمیکنه ...باید میگفتم ..من مدیون حاج رسولی بودم .

بعد از دو تابوق صدای مهربان حاج رسولی تو گوشی پیچید ..

-سلام حاج رسولی ..

-سلام بابا جان حالت چطوره ..چه عجب یادی از ما کردی ..؟

لبخند شیرینی روی لبهام نشست ..دلم از حضور نورانی حاج رسولی روشن شده بود ..

-خوبم ممنون من که همیشه به یاد شمام ..ولی حق با شماست ..کم سعادتی از منه ..این چند وقته سرمون خیلی شلوغ بود ..

-اره خبرش رو از امیرحافظ دارم ..خب خونواده چطورن ..اقا فرزین ..؟

-سلام میرسونند ..راستش حاج رسولی برای یه مسئله ای مزاحمتون شدم ..

-مشکلی پیش اومده ..؟

-نه راستش.... نمیدونم... شاید هم پیش اومده ..

-دل نگرانم کردی دخترم ..بگو چی شده ..؟

-راستش اقای رسولی ...

-امیرحافظ ..؟چی کار کرده ..؟حرفی زده ..؟کاری کرده ..؟

-نه موضوع چیز دیگه ایه ..یه چند وقتیه که اقای رسولی سرکار بی حوصله ان ..بی جهت عصبانین ...مدام حواسشون پرته ..به خاطر مسائل کوچیک با همه اوقات تلخی میکنن ..حاج رسولی من نمیخوام خدای نکرده ..پشت سر پسرتون حرف بزنم ..

ولی نمیدونم چرا چند وقته نگرانم ..اقای رسولی اصلا حالشون خوش نیست .

 صدای نفس های سنگین حاج رسولی تو گوشی پیچید

-پس تو هم متوجه شدی ..؟

 قلبم هری ریخت ...داری چی کار میکنی امیرحافظ ...؟

-حاج رسولی چیزی شده ...؟چرا اقای رسولی تا این حد کلافه ان ..؟من نگرانشونم ..نگران شما ...اقای رسولی اصلا حال خوشی ندارن ..

-میدونم دخترم ..میدونم ..ولی چی کار کنم ؟..هرچی میگم چته ..دردت چیه ..حرف نمیزنه ..یه سره پای سجاده ومفاتیحشه ...یه سره داره دعا میخونه ...

منو مادرشم نگرانشیم بابا جان ..ولی کاری ازدستمون برنمیاد ...یه وقتهایی شبها گریه میکنه ..دیگه عقلم به جایی قد نمیده ..میترسم که نکنه خدای نکرده مریض باشه ..

-خدا نکنه حاج رسولی ...

صدای پراز بغض حاج رسولی دلم رو خون کرد ..نکنه امیرحافظ مریضه؟ ..نکنه یه بیماری خطرناک؟؟

 زبون به دهن گرفتم ..خدا نیاره اون روز رو ..امیرحافظ قلب تپنده ی حاج رسولی بود ..

-من هم صبح باهاشون حرف زدم ولی چیزی نگفتن ...

-نمیدونم دخترم ..دیگه ذهنم کار نمیکنه ..چند وقت پیش ریحانه همسر سابق امیرحافظ اومده بود اینجا ..مادرش میگه شاید به خاطر اونه که این جوری زابراه شده ..

نفس تو سینه ام حبس شد ...لبهام لرزید ...بی جهت لرزید ..

-حاج رسولی کاری از دست من برمیاد ...؟باور کنید هرکاری که درتوانم باشه انجام میدم ..

-نه دخترم ..وقتی دردش رو نمیدونیم .. چطوری میخوایم درمانش کنیم ..؟باید بزاریم به حال خودش باشه ..شماهم زحمتت میشه ولی سعی کن تو کارهای کارخونه بیشتر کمکش کنی ..

با گلوی پربغض از ته دل گفتم ..

-چشم حاج رسولی رو چشمم ...هرکاری بتونم انجام میدم ...هرکاری ..

-خیرببینی بابا جان ..

گوشی رو که قطع کردم ..انگشتهام رو لابه لای هم فرو بردم ...باز هم بی قراربودم ..بی قرار تر از صبح ودیروز ...

خدایا دوباره چی به سر این دل وامونده اومده که باز هم داره بیراهه میره ...

"امیرحافظ "

صدای تیک تیک ساعت تو فضای ساکت وتاریک خونه میپیچید ..چه شب بی سحری بود امشب ..

 پراز درد وغم وغصه ی از دست دادن ارکیده ..پراز بغض های نهفته در دلم ...

بدجوری حال وهوام خراب بود ..حتی نفس کشیدن هم تو هوای اطاقم دشوار بود ..

 بدون توجه به سرمای هوا اروم وبی صدا از اطاقم بیرون اومدم فضای تاریک خونه نشون از بخواب رفتن اهل منزل داشت ...

با همون حال زار دمپایی هام رو پوشیدم و درورودی رو بازکردم .سوز وسرمای زمستونی لرز انداخت تو جونم ..

 ولی من داغ دیده تر از اون بودم که با این سرما عقب گرد کنم ..

من الان به تنها چیزی که احتیاج داشتم هوای تازه برای این سینه ی سنگین بود ..

بعد از بستن در دستهام رو تو بغلم گرفتم وهمونجا روی اولین پله نشستم ..هوای سرد زمستونی مثل شلاغ روپوست بدنم مینشست ..

ولی چه اهمیتی داشت ؟..مهم دلم بود که داشت اتیش میگرفت از عشق زیبای ارکیده ..از دوری محنت بار وباطن خدایی ارکیده ..

حس یه بازنده رو داشتم که تازه چشم بازکرده ودیده از اول این بازی بازنده ی مسابقه بوده ..

 من هیچ نکته ی مثبتی نداشتم تا با تکیه براون به ارکیده نزدیک بشم ..

من دوسال تموم خون به جیگرش کرده بودم وبا توهین هام ..تهمت هام ..اونقدر بهش ضربه زده بودم که میدونستم حتی دل مهربون ارکیده هم هیچ وقت نمیتونه اون زخم ها رو فراموش کنه ...

دستهام رو تو موهام فرو کردم وارنجم رو روی زانوم گذاشتم ..کاش هیچ وقت اونجوری بدبین نمیشدم ..

 کاش اینقدر نسبت بهش بد دل نبودم ..تا الان روزنه ی امیدی برای فرداها داشته باشم ...

سرم روبلند کردم وخیره شدم به سقف نیمه ابری اسمون ..خدا...دلم از بدی هام گرفته ..

 از اون امیرحفاظ سنگدل وبی منطق که همه ی پل ها رو پشت سرش خراب کرده ..

حالا دستهام خالیه و قلبم پراز مهر به ارکیده ..پراز عشقی که لحظه به لحظه داره من رو از درون داغون میکنه ..

 ولی هیچ امیدی ندارم ..حتی روی نشون دادن این علاقه رو هم ندارم ..

رقیبم ..قَدره خدا ...قَدر ومرد ..کاش تو پشتم باشی ..کاش مهرم روبه دلش بندازی ..

یه نفس سنگین کشیدم وسرم رو به دیوار تکیه دادم ..

-اصرار نمیکنم خدا ..هرچی صلاح میدونی ...هرچی که فکر میکنی به نفعمه همون بشه ..

 ولی خدا یه نظری هم به دلم بنداز ..قول میدم این سری جنس محبتم فرق داره ..

اینبار نه وجاهت ارکیده ونه صورتش هیچ کدوم برام مهم نیست ..نه حتی گذشته اش ..ونه حتی شوهر سابقش ..

 من فقط سیرت ارکیده رو میخوام .دوست دارم همسرم ..هم بالینم ..یه نفر باشه در حد معصومیت ارکیده ..

درحد مهربونی ودل بزرگش ..خدا بهت نیاز دارم ..اگه ارکیده وصله ی تنم نیست ...اگه بودنش تو زندگیم به جای خیر ...شر به همراه داره ..

 اگه صلاح میدونی که من واون درست مثل دو تا خط موازی تا ابد بریم وهیچ وقت بهم نرسیم ..

تو این شرایط پناهم باش ..درد سینه ام رو تسکین بده ..که بدجوری دارم زیربار این محبت له میشم ..

نمیدونم چقدر تو اون سوز وسرما نشستم ولی وقتی حس کردم که از سرما وغم دیگه رمقی برام نمونده ...به سنگینی ازجا بلند شدم وپله رو بالا رفتم ..بدن خسته ام دیگه نایی برای راه رفتن نداشت ..

 (راستش میدانی !

 دیگر طاقت رویاهایم تمام شد !

 دلـــم رســــیدن میخواهد . . .)

"ارکیده "

لیست اضافه کاری های بچه ها رو تو دست گرفتم واز میون راهروی خلوت وسوت وکور گذشتم ..همه سرکارشون بودن وچون داشتیم به اخر ماه نزدیک میشدیم برای حساب وکتاب ...لیست اضافه کاری ها رو برای امیرحافظ میبردم ..

دم دراطاق امیرحافظ یه مکث کردم ویه تقه به در زدم ....صدای خفه ی امیرحافظ اجازه ی وارد شدن داد ...

دروبازکردم وسربه زیر وارد شدم ..

-سلام اقای رسولی ..

ولی به محض بالا اوردم سرم با دیدن صورت وچشمهای سرخ امیرحافظ قلبم مچاله شد ...

-شماحالتون خوبه ..؟

صورت امیرحافظ به قدری سرخ بود که یه لحظه ترسیدم نکنه بلایی سرش اومده ..با سستی جوابم رو داد ..

-خوبم ...خانم ..نجفی ..

به ارومی از پشت میز بلند شد ولی معلوم بود که اصلا توانی برای بلند شدن نداره ..

-راستش برای اضافه کاری بچه ها ...

امیرحافظ دستش رو تکیه گاه بدنش کرد وتکیه داد به میز چند تا سرفه ی پی در پی کرد ودستش خم شد با نگرانی یه قدم جلو گذاشتم ..

-مریض شدید اقای رسولی ..؟

یه تک سرفه جوابم بود ..اونقدر ناتوان به نظر میرسید که حس کردم هرلحظه ممکنه از پا دربیاد ..

یه قدم دیگه جلو گذاشتم ...

-سرماخوردید ...؟خب چرا با این حالتون اومدید سرکار ..؟

 با همون سینه ی خس دار یه نفس صدا دار کشید ..حس کردم دیگه ریه ای برای نفس کشیدن نداره ..

-کارتون رو...بگید ....خانم ..

دوباره سرفه کرد ..پشت سر هم وپراز چرک وسنگین ..دلم ریش شد .

 یه قدم دیگه با نگرانی بهش نزدیک شدم .فاصلمون کمتر ازیه قدم بود ..اونقدر سرفه کرد که حس کردم سینه اش داره سوراخ میشه ..حتی نمیتونست رو پاهاش بایسته ..

-بیاید بشنید رو صندلی ..حالتون خوب نیست ..

از سرفه ی زیاد اشک چشمهاش رو گرفته بود ..

-من حالم ..(سرفه )خوبه ..

 که دستش از میز جدا شد ..

بی اختیار فاصله ام روباهاش پرکردم وگوشه ی استینش رو کشیدم ..

-بیاید بشنید اقای رسولی ..حالتون خوب نیست ..

همون جور که سرفه میکرد بالاجبار همراهم اومد ..ولی سرفه هاش بند نمیومد ..یه چیزی تو دلم از این همه ضعف ومریضیش پیچ میخورد ...

با این شرایطی که داشت حتی نمیتونست یه لیوان اب بخوره ..

بدون تلف کردن وقت به سمت گوشی تو اطاق رفتم وداخلی اقا سلیم رو گرفتم ..صدای بوق ازاد تو گوشی پیچید ..

نگاهم به امیرحافظ بود که سرفه اش سبک شده بود وحالا داشت سینه اش رو ماساژ میداد .

گوشی چند بار زنگ خورد ولی نه خبری از اقا یاور بود نه از اقا سلیم ..گوشی رو کوبیدم رو دستگاه وبا دل نگرونی پرسیدم .

-شما بهترید ...؟

یه لیوان اب براش ریختن وبه سمتش گرفتم که یه دفعه ای امیرحافظ با چشمهای سرخ وخونی لیوان رو پس زد ..

لیوان اب از دستم رها شد وروی زمین ریخت ..از ترس یه قدم عقب گذاشتم که صدای خش دار امیرحافظ بلند شد ..

-برو بیرون... نمیخواد بهم کمک کنی ..

با تعجب پرسیدم .

-اخه چرا ؟..شما به کمک نیاز دارید ..

-گفتم برو بیرون کمکت رو نمیخوام ..من ازت بدم میاد ...

صورتم از ناراحتی جمع شد ..امیرحافظ رسولی هنوز هم از من متنفر بود ..با درد پرسیدم ..

-چرا... چرا ازم بدتون میاد ..؟

با همون خس خس سینه غرید ..

-تو شدی قاتل من ..چرا دست از سرم برنمیداری ..؟

کم مونده بود گریه ام بگیره من فکر میکردم امیر حافظ گذشته ها رو فراموش کرده ..ولی حالا ..

-مگه من چی کار کردم ..؟

-برو ارکیده نجفی توروخدا برو وتنهام بزار ..توداری من رو نابود میکنی ..

قسمم داد تنهاش بذارم ولی من نمیتونستم ..حالش اصلا خوب نبود ..

-ولی حالتون خوب نیست.. من کجا برم ...؟

از جا بلند شد وباهمون صورت وچشمهای سرخ یه قدم به سمتم برداشت ..ازهیبت وشمایلش ترس تو دلم بیدار شد ..

-نمیخوام بهم محبت کنی ...نمیخوام بهم لطف کنی ...من همونیم که ابرو حیثیتت رو تو کارخونه برد..

یه قدم دیگه به سمتم برداشت که از ترس یه قدم عقب رفتم ..

-من همونیم که بهت انگ دزدی زد ..چرا بهم محبت میکنی؟ ..میخوای نابودم کنی ..؟

چشمهای سرخش رو گشاد کرد ..

-میخوای زیر بار این عذاب وجدان خردم کنی ..؟چرا داری کمکم میکنی لعنتی ..؟

-باشه باشه دیگه کاری نمیکنم تروخدا اروم باشید الان حالتون بد میشه ..

داد زد ..

-بهم محبت نکن ارکیده نجفی ..با این کارهات میخوای خرابم کنی ..میخوای بهم ثابت کنی که چقدربدم ..؟

-نه نه به خدا اقای رسولی این طور نیست ...چرا عصبانی میشید؟ ..شما حالتون خوب نیست ...

-نگو نگو.... تو باید ازمن بدت بیاد ..باید ارزوی مرگ من رو داشته باشی ...

-نه خدا نکنه ..

-تو باید از من متنفر باشی ..

-به خدا نیستم ..چرا این حرف رو میزنید؟ ..بزارید برم سراغ اقای سیاحی ..شما باید برید دکتر 

انگار که تو چند لحظه تمام اون خشم وغضبش اروم شد...

-نه 

-چی ؟نه ...؟ دارید هزیون میگید ..

-نه نمیخوام... نباید بری ...من دارم میمیرم ...کجا بری ...؟

روی زانوهاش خم شد ..اشکام سرازیر شد ...

-خدا نکنه ..

سر بلند کرد وخیره شد تو نگاهم .اونقدر درد توی نگاهش خوابیده بود که قلبم رو مچاله کرد 

-اگه من بمیرم تو من رو میبخشی ..؟؟

قلبم ریخت ...امیرحافظ ومرگ ..خدا نیاره اون روز رو ...

-نگید این حرف رو 

یه قطره اشک از گوشه ی چشمش سرازیر شد ...دلم اتیش گرفت ..ونفسم بند اومد ...

-ارکیده ..حلالم میکنی ...؟

-نگید تورخدا 

-ارکیده ...آخ ارکیده ..

سرتا به پا شروع به لرزش کرد که با همون چشمهای اشکی دیگه طاقت نیاوردم واز اطاق زدم بیرون و یه سره به سمت اطاق اقای سیاحی دوئیدم ..

مجبور شدم به خاطر مسئولیت مونتاژکارها تو کارخونه بمونم ..با کلی اضطراب ودل نگرانی اقای سیاحی واقا سلیم هم امیرحافظ رو به دکتر بردن...

تو لحظه ی اخر اقای سیاحی ازم خواست به حاج رسولی خبر بدم .ولی من دل زنگ زدن به حاج بابا رو نداشتم ...

دلم نمیخواست پیغام اور خبرهای بد باشم ..ولی این وظیفه رو دوشم بود وبه اجبار از میون شماره های ساجده خانم وحاج بابا وفاطمه ..اخرسر قرعه به نام فاطمه افتاد ....

میترسیدم با خبر دادن به حاج رسولی به قلب ناراحتش فشار بیاد ...هنوز یادم نرفته بود که شریان حیاتی این زندگی حاج رسولیه وبودنش واجب ...

-الوفاطمه جان ..

-سلام ارکیده خوبی ...؟

-سلام عزیزم ممنون ...خوبم ...

-چه خبر ..مگه سرکار نیستی ..؟

-چرا عزیزم ..ولی کارت داشتم ..

-اتفاقی افتاده ..؟

-راستش فاطمه جان نگران نشی ها ...اقای رسولی ...

-امیرحافظ ..؟امیرحافظ چی شده ارکیده ..؟

-ارومتر نذار کسی بفهمه فاطمه جان ...

صداش حالت نجوا گرفت

-میگی چی شده یا میخوای دقم بدی .. ...

-داداشت حالش خوب نبود ..با اقای سیاحی واقا سلیم رفتن دکتر...

صدای مضطربش تو گوشی پیچید ..

-چش شده مگه ...؟

-نمیدونم تب ولرز داشت وهذیون میگفت ..

-وای اخه چرا ؟..یعنی سرما خورده ...؟حالا کجا بردنش ...؟

ادرس دکتری که اقای سیاحی گفته بود رو دادم وگوشی رو با استرس قطع کردم ...

-خانم نجفی من باید کدوم قسمت رو دست بگیرم ...؟

به سمت شراره ربیعی برگشتم وسعی کردم فکرم رو متمرکز کنم ...نه امیرحافظ بود ونه اقای سیاحی ...پس همه ی کارها رو دوش خودم بود ..

***

تا وقتی که ساعت کاری کارخونه تموم بشه ومن بتونم خبری از امیرحافظ بگیرم صدبار مردم وزنده شدم ..حالم رو درک نمیکردم ..

اصلا نمیدونستم چرا تا این حد مستاصل ومضطربم ..فقط میدونستم که طاقت مریضی امیرحافظِ همیشه محکم رو نداشتم ..

ساعت کاری که تموم شد فقط خودم رو رسوندم به یه جای دنج وزنگ زدم به اقای سیاحی ..خداروشکر که یه انفولانزای ساده بود وبا کمی استراحت ودارو خوب میشد ...

چشمهام بی اختیار با ارامش بسته شد وسرم رو به دیوار تکیه دادم ..خدایا شکرت ...بدجوری دل نگرون بودم ...

"امیرحافظ "

چشم که بازکردم هوای تاریک اطاق مثل یه چسب دورم رو گرفته بود ..صدای تیک تیک ساعت و وز وز تلوزیون تنها صدایی بود که میومد ..

گلوم خشک شده بودومیسوخت... چند تا سرفه کردم وبه سختی وبا همون بدن درد از جا بلند شدم حرفهایی که تو اون تب وهزیون به ارکیده گفتم ...توسرم جولان میداد وقلبم رو جریحه دار میکرد

(-تو قاتل منی ..

-تو داری نابودم میکنی ...)

اونقدر حالم بد بود که دستم رو به دیوار گرفتم وجلو رفتم .با باز شدن در کلی نور توی اطاق میریزه ..

-بیدارشدی امیرجان ..؟

عزیز به کمکم میاد وزیر بازوم رو میگیره ...واقعا که دیگه نایی برای سرپا ایستادن ندارم ...

-بیا بشین از صبح تو رختخوابی ..

بازهم چندتا سرفه ی خشک ...حاج بابا با دیدنم به کمکم میاد وعزیز به سمت اشپزخونه میره ...

-حالت بهتره بابا ..؟

-خوبم حاج بابا ..

نگاهم که روی گلهای رزشیری رنگ روی میز میوفته قلبم بی جهت شروع به تپیدن میکنه ..تندوپرشتاب ..

 (چه کردی امروز امیرحافظ ؟..بد کردی با یارت ...اشکاش رو سرازیر کردی نامرد ...)

نفسم از درد میگیره ...واخرین قدم رو برمیدارم وروی اولین مبل خودم رو میندازم ..سیل بی امان سرفه شروع میشه ...

عزیز با یه لیوان شیر داغ ویه سری دارو دوباره برمیگرده ...چشمهام ولی به اون گل های زیبای داخل گلدونه ...

 بوی جوی مولیان میاد ..بوی نفس های یار ..بوی عطر گل ارکیده ..بوی نفس های مسیحایی عشق ..

سرفه هام که اروم میشه ..یه نفس میگیرم ...

-عزیز این گلها رو کی اورده ..؟

عزیز که داره قرصم رو درمیاره نگاهی به گل ها میندازه وبی تفاوت به این دل بی قرار میگه ...

-ارکیده وخونواده اش اومدن ..

-پس چرا من نفهمیدم ...؟

-خواب بودی پسرم ...

دلم میگیره از این بیماری ای که وقت اومدن یار من رو به دیار فراموشی برده ..ای کاش بودم تا میدیدمش ..تا بهم ثابت میشد بابت تمام حرفهای صبحم دل چرکین نیست ...

بی تابانه سرم رو به پشتی مبل تکیه میدم وخیره میشم به گل های روی میز ....حس وحال غریبی دارم ...

با دیدن گل ها ومحبت ارکیده بازهم نفس تو سینه ام گیر میکنه ودرد تو دلم فراوون میشه...

 کاش اینقدر مهربون نبودی ارکیده ؟...کاش اینقدر نمک گیرم نمیکردی که حالا حتی از بوی عطر نفس هات هم شرمنده بشم ...؟

دوروز گذشته ومن همچنان نایی برای رفتن به کارخونه ندارم ..دلم اونجاست ولی جسم خسته وذهن مشغولم توان قدم بیرون گذاشتن از خونه رو بهم نمیده ..

دوروزه که حاج بابا به جای من به کارخونه میره ودو روزه که از دیدن روی ماه یارم بی نصیبم ..

دلم تنگ ارکیده شده ..تنگ محبت هاش ..از طرف دیگه بازهم شرمنده ام ..بازهم خجالت زده ام ..

بابت تمام اون حرفها ...رویی برای رفتن وحرف زدن باهاش ندارم ...

 دوروزه که عشق ارکیده مثل خوره روح وروانم رو به بازی گرفته ...

حالا دیگه میدونم زندگی بدون ارکیده نشدنیه ..الان دیگه تمام دل نگرونی ها وتشویش هام رو یه گوشه فرستادم 

 وفقط وفقط میدونم که باید علاوه برجبران ....قلب مهربون ارکیده رو هم مال خودم کنم ...

حالا دیگه وقت پا پس کشیدن نیست ...وقت قیامه ..وقت ثابت کردن خودم ..

 وقت اینه که یه امیرحافظ دیگه جدا از امیرحافظ پشیمون وسنگدل گذشته به ارکیده بشناسونم ..

حالا دیگه باید بدون تردید جلو برم ..من بد کردم درست ...دستم خالیِ اون هم درست.... ولی گذشتن از ارکیده کار من نیست ..

تو این دو روزه فهمیدم که زندگی من ارکیده است ومطمئنا بدون وجودش زندگیم نمیگذره ..

 من باید کمر همت ببندم برای به دست اوردن دل نازک ارکیده ام ...

ولی اول جمع کردن خرابکاری هام ..باید بابت حرفهایی که تو تب وهزیون بهش گفتم ازش عذرخواهی کنم ..

 باید مثل همیشه به مهربونیش متوسل بشم تاشاید بازهم من رو ببخشه ..

نمیدونم چی شد که تو یه تصمیم قلبی ...گوشیم رو قاپیدم نگاهم به ساعت روی صفحه افتاد .

 نه شب بود ومن امیدوار که بتونم بعد از دور روز با ارکیده حرف بزنم ..

"ارکیده "

نگاهم روی خط های کتاب میچرخید ولی حواسم به هیچ کدوم نبود ...تمام فکر وذکرم بین حرفهای امیرحافظ بود ...

 نمیدونم چرا همون مثل قدیمی تو گوشم زنگ میخورد ..مستی وراستی ...

شاید امیرحافظ تو اون لحظه ها مست نبود ولی به خاطر تبش مطمئنا حقیقت رو میگفت ...

 بازهم دلم شکست ...بازهم رنجیدم ..بیشتر از همیشه ...بیشتر از همه ...

اینکه امیرحافظ هنوز هم ازم متنفره ...هنوز هم من رو مخل اسایش خودش میدونه ..

ای کاش روی این رو داشتم تا ازحاج بابا بخوام استعفام رو قبول کنه ..ولی متاسفانه نمیتونستم ..

 مخصوصا که حالا بیمار شده بود وتوانی برای مسئولیت کارخونه نداشت ..

نفس سنگینم رو مثل اه بیرون فرستادم ..امیرحافظ کاش میدونستی که نه دشمنتم ..نه قاتل جونت ...نه حتی شریک دزد ورفیق قافله ...

 کاش باهام کنار میومدی ...کاش میتونستم بفهممت ...کاش ...

با صدای ویبره ی موبایلم تو جا نیم خیز شدم ....زیر لب زمزمه کردم ..

-چقدر حلال زاده ای امیرحافظ ...همین الان به یادت بودم مرد سنگدل ..

بی اختیار استرس گرفتم...هنوز هم صحنه ی چشمهای سرخ وتب دار امیر حافظ یه لحظه هم از جلوی چشمهام کنار نمیرفت ...

 چشمهایی که هرچی ناراحتی بود به قلبم سرازیر کرده بود ..

دستم رو رو صفحه کشیدم وتماس برقرار شد ..

-سلام اقای رسولی ...

-سلام از بنده است ..خوب هستید ..؟

نفس اسوده ام رو بیرون فرستادم ...مثل اینکه خبری از اون مرد لجام گسیخته ی دوروز پیش که فکر میکرد داره میمیره نبود ..

-به مرحمت شما ...بهتر شدید اقای رسولی ..؟

-بله ممنون شکر خدا ...

-من تمام کارها رو به حاج رسولی توضیح دادم ..همه چی مرتبه ..با خیال راحت استراحت کنید ...

-لطف میکنید ..خانم نجفی راستش من برای مورد دیگه ای تماس گرفتم ..

انگشتم رو روی خط های کتاب کشیدم ..برخورد امیرحافظ خیلی بهتر از اون چیزی بود که فکر میکردم ودیگه استرس قبل رو نداشتم ...

-بفرمائید گوش میدم ...

-خانم نجفی خودتون میدونید که اون روز من حال مساعدی نداشتم وحرفهایی رو زدم که شایسته ی شما نبود ..

نفسم رو بیرون فرستادم ..چرا هیچ وقت نمیفهممت امیرحافظ ..؟

 الان که حاضرم قسم بخورم ازم متنفری ...توداری حرفهات رو توجیه میکنی ...تا ببخشمت ..؟؟

-اقای رسولی موردی نیست ...

قاطعانه پرید میون حرفم .

-چرا هست ...کارم اشتباه بود ..رفتار وحرفهایی که زدم ..میدونم که هرخطایی میکنم با پررویی میام وازتون عذرخواهی میکنم وشما با بزرگواری میبخشید ...اینبار هم همین خواسته رو دارم ..من رو ببخشید ..

-اقای رسولی چرا خودتون رو ناراحت میکنید؟ من اون روز جز یه مرد بیمار که تب وهزیون داشت چیزی ندیدم ...

 نباید نگران باشید ...من از شما دل چرکین نیستم ..

صداش به حال زمزمه تو گوشی پیچید ..

-ولی من خیلی وقته که از خودم ورفتارم دل زده ام ..خانم نجفی باور کنید که اون حرفها حرف دلم نبود ...

 گذشته ی من تاثیر بدی روم داشته وحالا همه ی اونها نمود پیدا کرده ..

-من درکتون میکنم ..

-میدونم که شماروح بزرگی دارید ..میدونم که حتی اگه تماس هم نمیگرفتم ..به خاطر حاج بابا من رو میبخشیدید ..ولی اینبار من از طرف خودم دارم معذرت خواهی میکنم ..

نه به عنوان جانشین رئیس کارخونه ..نه به عنوان پسر حاج بابا ..بلکه به عنوان امیرحافظ رسولی ..ازتون میخوام یه بار دیگه من روببخشید ...

یه چیزی تو دلم پیچ خورد وتا گلوم بالا اومد ..شاید بغض بود که ناخواسته به گلوم چنگ زد ..

 همینکه میدیدم حرفهای امیرحافظ هذیون های یه ادم بیمار بوده اروم میشدم ..

همینکه میدیدم تحمل وجودم براش سخت نیست ومصرانه میخواد تا ببخشمش ..برام کافی بود ..

-اقای رسولی خواهش میکنم به یه سوال من صادقانه جواب بدید ..

-البته بفرمائید ..اگه درتوانم باشه حتما ..

-شما از اینکه من به کارخونه میام معذبید ...؟ یا مثلا به خاطر رابطه ی من وحاج رسولی ..؟؟

-نـــــه ..

اونقدر این نه قاطع ومحکم بود که خیالم رو تا حدی راحت کرد ...

-خانم نجفی تا حالا هرمشکلی پیش اومده مقصر اصلی من بودم ..نه شما ..

-ولی حس کردم شاید مثل گذشته از من متفر هستید وحالا به اجبار حاج رسولی تحملم میکنید ...

-به هیچ وجه این طور نیست ..

با ناراحتی زمزمه کردم .

-یعنی میخواید باور کنم که دیگه فکر نمیکنید من یه دزدم ...؟

-بس کنید خانم نجفی ..

صدای بلند ونفس عمیقش همزمان تو گوشی پیچید ..وقتی به حرف اومد صداش اروم بود به قدری اروم که من رو هم اروم کرد ..

-شاید وقتشه که حقیقت رو بهتون بگم ..حقیقتی که حتی روم نمیشد درموردش اعتراف کنم ...

شاید وقتشه که حقیقت رو بهتون بگم ..حقیقتی که حتی روم نمیشد درموردش اعتراف کنم ...

یه نفس عمیق دیگه ..

-من خیلی وقته که فهمیدم شما دزد کارخونه نبودید بلکه دوست مثلا صمیمی من بهروز سماواتی... اون چک رو دزدیده ..

-چــی ...؟؟مگه میشه ..اخه اون چک به چه درد اقای سماواتی میخورد ...؟

یه سکوت نسبتا طولانی برقرار شد ..زمزمه مانند صداش کردم ..

-اقای رسولی ..؟؟

صدای ناراحتش لبهام و روهم فشرد ...چرا حرفهاش رو نمیفهمیدم ...؟

-نمیدونم گفتن این حرفها درسته یا نه...

-چه حرفهایی؟ ...چیزی شده که من نمیدونم ؟..اقای رسولی؟ ...بهم بگید ...

-ولی ممکنه دونستنش ازارتون بده ..

سینه ام رو چنگ زدم ..دیگه اروم نبودم ..اصلا اروم نبودم ..قلبم پرتوان تر از قبل میتپید ...

-باید بدونم نه ...؟اگه راجع به منه ..پس باید بدونم ...بهم بگید اقای رسولی ...این جوری شرایطم بدتره ...

-فقط امیدوارم از اینکه حقیقت رو بهتون میگم پیشمون نشم ..بعد از رفتن شما بود که تازه واقعیت گم شدن اون برگ چک معلوم شد ...همسر سابقتون ...

گلوم خشک شده بود ودستهام یخ کرد ...

-سپهر ...؟سپهر چی کار کرده ..؟

-همسرسابقتون ازبهروز سماواتی خواسته بود تا هرجوری میتونه شما رو از کارخونه بیرون کنه ..سماواتی هم به خیال خودش با دزدیدن اون برگ چک وتهمتی که به شما زد میخواست به هدفش برسه ...

لبهام لرزید ..ونفس هام یه درمیون بالا میومد ...(سپهر تو چی کار کردی ...؟)

به قدری بغض تو گلوم بالا اومد که وقتی به حرف اومدم صدام به شدت میلرزید ...

-چه طور تونست؟ ..اخه چرا ...؟فقط به خاطر اینکه خودم ازش جدا بشم ..؟فقط به خاطر اینکه ...؟؟

اشکم چکید ..هوا برای نفس کشیدن نبود ...سینه ام به قدری سنگین بود که نفس هام کشدار وطولانی شده بود ..

-چرا باهام همچین معامله ای کرد ؟...چرا حتی یه درصد هم به فکر من نبود ..؟

اشکام تندتر چکید ونفس های من بی هواتر ...

-حاضر بود به من ..به زنش تهمت دزدی بزنن ..وبا خفت بیرونش کنن تا خودش به خواسته اش برسه؟ ...اخه یه نفر تا چه حد میتونه نامرد باشه ..؟

صدای گریه ام بلند شد ..حتی دیگه نمیشنیدم که امیرحافظ چی میگه ...

-خانم نجفی اروم ...گریه نکنید ...عجب غلطی کردم گفتم ...

بغضم رو قورت دادم ونالیدم ..

-نه خوب شد گفتید ..من تو تمام این مدت فکر میکردم که این کار شماست ..که شما همچین کاری کردید .. من رو ببخشید ...گناهتون رو شستم .

-این چه حرفیه؟؟ شما که مقصر نیستید همه اش تقصیر اعتماد بی جای من بود که مثل جفت چشمهام به سماواتی اطمینان داشتم ..

 خواهش میکنم گریه نکنید ..من این حرفها رو نزدم که حالتون بد بشه ..خواستم بگم که یکم سبک بشید ..که من رو ببخشید 

-میدونستم سپهر نامرده ..میدونستم دست به هرکاری میزنه تا من خودم برای جدایی پیش قدم بشم ...

 ولی نمیدونستم تا این حد بی شرف باشه ..مگه من چی کار کرده بودم؟ ..مگه من چی کار کرده بودم ..؟

دستهام میلرزید وحتی نمیتونستم گوشی رو تو دستم بگیرم ....

-ببخشید اقای رسولی من دیگه نمیتونم حرف بزنم ..

-نه نه قطع نکنید ..با این حالتون ..

زارزدم ...

-نفسم بالا نمیاد اقای رسولی ..دیدید با من چی کار کرد؟ ..دیدین این مرد چه به روز من اورد؟ ..

 من نمیتونستم ازش جدا بشم ..چون کسی رو نداشتم ..نه پشتوانه ای... نه خونواده ای ..نه حتی مهریه ای ...حتی یه نفر هم نبود که به پشتوانه اش از این عزرائیل جدا بشم ..

با اینکه کار میکردم وحقوقی که حاج رسولی بهم میداد عالی بود.. ولی بازهم کفاف دخل وخرجم رو نمیداد ..

اونوقت همین بی مروت به خاطر اینکه با صمیمی ترین دوست من ازدواج کنه ...دربه در دنبال این بود که ازش طلاق بگیرم ..

اونقدرکه دردم زیاد بود به هق هق افتادم ...

-چه جوری میتونست؟؟؟ شما هم مثل اون مردین ..به من بگید یه مرد چه جوری میتونه تا این حد پست باشه که برای زن خودش پاپوش درست کنه ...خدا ...خدا ...

-گریه نکنید ..تروخدا خانم نجفی الان حالتون بد میشه ..

-اقای رسولی تمام اون دوسال از دستتون دلخور بودم ..حتی وقتی برگشتم سرکار به خاطر اینکه مجبورم کردید برای اون برگه جلوی پاتون زانو بزنم دل چرکین بودم .

ولی حالا بهتون حق میدم حق میدم حتی به چشم یه اشغال بهم نگاه کنید ...حق داشتید ...حق داشتید ..

از بغض زیاد حتی نمیتونستم حرف بزنم ..

-راسته که میگن من از بیگانگاه هرگز ننالم ..

هق هق باقی جمله ام بود ...دیگه نتونستم صدام رو تو گلوم خفه کنم ..داشتم میمردم از این درد ...

گوشی رو قطع کردم وبا عذاب کتاب توی دستم رو با جیغ پرت کردم ...از ته دل زار زدم ...

-خدایا بسه ...خدا ...

دفترمم رو هم پرت کردم که به گلدون روی میز خورد وبا هم افتاد ...

دربی هوا باز شد ولی من اروم نمیشدم ..مثل یه ادم دیوونه هرچی رو که دستم میومد پرت میکردم ..تمام اون خشم ونفرت مثل یه دمل چرکین سر باز کرده بود ..

-خدایـــــــا ...

امید از همونجا داد زد ..

-چی شده ارکیده چته ...؟

صدای ویبره ی گوشیم بلند شد مامان شیرین جلوی پام زانو زد و میخواست دستهام رو مهار کنه ولی از پسم برنمیومد ..

-ارکیده ..ارکیده به من نگاه کن ....اخه چته ..؟

از ته دل فریاد زدم ...

-خدا ..بسم نیست؟ ..

دستهای بابا اخر سر دورم حلقه شد وجلوی دستهام رو گرفت ...کشیده شدم تو اغوش بابافرزین ..

-اخه بگو چی شده ارکیده ...؟

-به کی بگم دردم رو ..دیگه نمیکشم ..دیگه نمیتونم ...

گوشیم دوباره روشن وخاموش شد 

-بسه ارکیده جان اخه چی شده ..حرف بزن ..

-بابامیدونی چی شده ...؟ میدونی چه بلایی سرم اومده ...؟شوهرم ...مــــــردم ...برام پاپوش دوخته بود ..شوهر نامردم ..

میبینی بابا ؟...به خاطر اینکه نمیتونستم ازش جدا بشم ...به خاطر اینکه سه چهارم اموالش رو از دست نده بهم تهمت دزدی زد ..

دست مامان رو چنگ زدم وداد زدم ...

-مگه من چی میخواستم ازش ؟..هیچی ..به خدا هیچی ..نه خرجی میداد نه پیشم بود ...مامان میفهمی ؟؟؟

 شبهارو تا صبح تو تنهایی خودم سر میکردم ..هرشب از ترس ودلهره تا خود صبح خواب نداشتم ...

دست امید رو که میخواست دستهام رو بگیره چنگ زدم وخیره شدم تو چشمهاش ..حالم دست خودم نبود ..داشتم روانی میشدم از دست نامروتی شوهرم ..

-با همه بود امید ..با همه ...بهم تجاوز میکرد ...با لگد به جونم میوفتاد وبعد هم بهم تجاوز میکرد ...

 ولی بعدش میرفت سراغ زنهای دیگه ..خردم میکرد امید ...تحقیرم میکرد ..روزی هزار بار اروزی مرگم رو داشت ..بهم میگفت کی میمیری ...؟کی از دستت خلاص میشم ..؟

مامان شیرین نمیدونم از کجا یه لیوان اب رو به لبهام چسبوند ...

-بخور مادر داری از دست میری ..

-دیگه نمیکشم مامان ..به خدا دیگه نمیکشم ...حالا بعد از یه سال فهمیدم که به مدیر مسئول کارخونه رشوه داده تا برام پاپوش بدوزه ..

 تا چک حاج رسولی رو بدزده وبندازه گردن من ..تا من روجلوی حاج رسولی وخونواده اش خراب کنه ...

-میبینی امید ..میبینی با خودم چی کار کردم؟ ...

استین مامان رو با حرص کشیدم وداد زدم ..

-مامان دارم میسوزم ..دارم اتیش میگیرم ...

سینه ام رو چنگ زدم وزار زدم..

-دارم خفه میشم خدا ...برزخت همینجاست نه ..؟من دارم میسوزم تو این اتیشی که بنده ات سر پا کرده ..داره زنده زنده کبابم میکنه خدا ...

مامان شیرین مثل ابر بهار گریه میکرد .هیچ کس کاری از دستش برنمیومد ...

 من طوفانی بودم که داشتم فوران میکردم وهمراه خودم بقیه رو هم میسوزوندم ..

یه عمر درد رو فروخورده بودم وحالا دیگه گنجایشی برام نمونده بود ...

-ارکیده جان بابا نفس بکش عزیزم ..نفس بکش ..

شونه هام رو میمالید وبین کتفم هام رو میفشرد ..داشتم بی حال میشدم ...با بی حسی گفتم ..

-با من چی کار کرد مامان ؟..با من ...زنش بودم بابا ...زنش بودم امید ..زن این نامرد بودم خدا ...

تو اغوش بابا بی حال افتادم ...

-میدونی خدا ازش نمیگذره ...ازش نمیگذره ...چون یه عمر من رو سوزوند ..ولی مامان به چه دردم میخوره ...؟

صدای خش دار بابا رو از بیخ گوشم شنیدم ...

-بسه ارکیده جان ..بسه ...

به زحمت لای پلک های نیمه بازم رو بازکردم ..

-نمیتونم بابا یه عمر ریختم تو این دلم ...سه ساله دارم میسوزم ...

امید که کنارم زانو زده بود گفت

-ارکیده حالت داره بد میشه ...بسه ..

-نمیتونم داداش ..نمیتونم ...دارم میمیرم از این درد ..چه جوری اروم شم ...؟چه جوری بهم میگید بس کنم ..دارم خفه میشدم ...خدادارم خفه میشم ..

نفس کم اوردم وبه بازوی بابا چنگ انداختم ...لحظه درست مثل لحظه ی مردن بود ..دقیقه های اخر عمر ...

 مامان باهمون صورت خیسش به زور جرعه جرعه اب رو روی لبهای خشک شده ام میریخت ..

سرانگشتم روبا بی حسی رو اشکهای صورتش کشیدم ..ولب زدم ..

-گریه نکن مامان شیرین ....گریه نکن ..ارکیده ات ارزش گریه نداره مامان ..

 ارکیده ی احمقت لیاقت دلسوزی نداره ..گریه نکن عزیزم ...

شونه هاش لرزید وهق هق امید بلند شد ...

 (گوشهایم را می گیرم …

چشم هایم را می بندم …

و زبانم را گاز می گیرم …

ولــــی …

حـــریـــفِ افکارم نمی شوم …

چقـــدر دردنــــاک است …

فــهــمــیــدن!)

"امیرحافظ "

نمیدونم برای بار چندم بود که دوباره شماره اش رو گرفتم ..بدون فکر فقط شماره میگرفتم واز خدا تمنا میکردم که به ارکیده صبر بده ...دستهام از استرس میلرزید ..

-وردار ارکیده ..تروخدا وردار ...داری دیوونه ام میکنی 

بازهم کسی برنداشت ...به اجبار با اضطراب شماره ی امید رو گرفتم ...

-الو امید ..؟؟ 

-بله ...؟

-منم امیرحافظ ...

سکوت پشت خط نگرانم کرد ...

-الو امید گوشی دستته ..؟

صدای گرفته ی امیددلم رو خون کرد ..

-امیرحافظ این حرفها درسته ..؟

نمیدونستم از جریان خبر داره یا نه ..

-منظورت چیه ..؟

با بغض گفت ..

-پاپوش دوختن سپهر نامرد برای ارکیده؟ ...جریان دزدی چک ..؟

اه از نهادم بلند شد ...پس خونواده ی ارکیده هم فهمیدن ..

-درسته امیرحافظ ...؟

-درسته .

 صدای ناله اش چشمهام رو سوزوند 

-وای ...وای ...پس حق داشت؟ ..حق داشت دیوونه بشه ..

-حالش خوبه .؟

-نه ...نیست امیر ..نیست ...داغونه ...دیوونه شده ...به زوربا قرص ارام بخش خوابوندیمش ...فقط جیغ زد ...فقط گریه کرد ...

 امیرحافظ تو بهم بگو اصل جریان چیه ..ارکیده که اینقدر حالش خراب بود که چیزی دست گیرم نشد ..

هرچی رو که میدونستم از اول تا اخر گفتم ..

صدای گریه ی مردونه ی امید تو گوشی پیچید ...

-بیچاره ارکیده ..بیچاره خواهرم که سه سال از جوونیش رو با این اشغال نمک به حروم سر کرده ...

تمام این چند ماه که از پیدا کردنش میگذره تا حالا این جوری ندیده بودمش ؟..خواهرم جلوی چشمهام پرپر میزد ..انگار که داره میسوزه ..

قلبم سوخت ...چی کار کردی امیرحافظ ..؟درست بود با اون حالش بهش حقیقتت رو بگی ..؟

-خودت خواهر داری امیر ...حالم رو میفهمی ...که چه بلایی سرت میاد وقتی میفهمی که اون بی شرف با تک خواهرت چی کار کرده ..

 به خدا به خاک سیاه میشونمش ...بدبختش میکنم امیرحافظ ...

-من رو ببخش امید ..فکر نمیکردم گفتم حقیقت اینقدر اذیتش کنه ...

-تو کار درست رو کردی ...تا ذات این حیوون رو بهتر بشناسیم ..

با صدای گریه ای که پس زمینه ی گوشی پیچید ..دلم کباب شد ..صدای گریه ی مادر ارکیده بود ..

-ببخشید امیرحافظ من باید قطع کنم ..مامانم حالش خوب نیست ...

بی اراده گفتم ..

-میخوای من بیام کمک ..؟

صدای لرزونش تو گوشی پیچید..

-کاری از دست هیچ کس برنمیاد ...ارکیده باید خودش اروم بشه ...من باید قطع کنم خداحافظ .. ...

گوشی رو قطع کردم وچشمهام رو با درد بستم ....دلشوره ام بی مورد نبود .ارکیده بدجوری سوخته بود ...

 ( ــــــ

  ــ

 ـــ

  ـــ

   ـــ

 ــــ   ـــ)

***

تمام شب از غصه ی ارکیده خواب به چشمهام نیومد ..اونقدر دل نگران حالش بودم که نیمه شب بلند شدم ودست به دعا برداشتم ..

برای ارومتر شدن ارکیده ام دعا کردم ..برای اینکه خدا بازهم بهش نظر کنه ویه قطره از ارامشش رو به دل ارکیده بریزه ..چه شام غریبانی بود اون شب ...

نه لحظه ای تونستم پلک روی هم بگذارم ..نه لحظه ای اروم بگیرم ...خورشید طلوع کرده بود که دیدم دیگه نمیتونم صبر کنم ...

با همون حال خراب وچشمهای خسته کتم رو تنم کردم واز خونه زدم بیرون ..

 شاید با دیدن ارکیده میتونستم یه مرهمی رو این دل بی تاب بذارم ...

***

زمان کش میومد وهرلحظه وهر دقیقه برام به اندازه ی سالی طول میکشید ولی خبری از ارکیده نبود ..

 مدام چشم میگردوندم تا پیداش کنم ولی نبود ..که نبود ...بی اراده شماره اش رو گرفتم ...

(مشترک مورد نظر ...)

اعصابم به حدکافی کش اومده بود ..حالا هم با این گوشی خاموش کم مونده بود هوار بکشم ..

 دلم بی جهت شور میزد ..محال بود ارکیده اینقدر دیر سرکار بیاد ...با شروع ساعت کاری بود که گوشیم زنگ خورد ..

همون جور که دم شیشه ی تمام قدی وایساده بودم وچشم میگردوندم برای پیدا کردن ارکیده ...گوشیم رو جواب دادم .

-الو امیرحافظ ...

-سلام حاج بابا ..

-سلام کجایی ..؟رفتی کارخونه ..؟

-اره کارخونه ام ...

-ولی تو که هنوز حالت خوب نشده ..

-دیگه طاقت نداشتم حاج بابا ..تو خونه حوصله ام سر میرفت این جوری راحت ترم ..

-باشه هرجورصلاح میدونی 

حرفم رو مزمزه کردم ..وبا من من پرسیدم ...

-حاج بابا ...؟

-جانم بابا ..؟

-خانم نجفی ..؟

-خانم نجفی چی ؟

-هنوز نیومده سرکار ..

-اره میدونم ...

چشم از درورودی کارخونه گرفتم وبا تعجب پرسیدم ..

-شما میدونید؟؟؟!! ..از کجا ..؟اتفاقی افتاده .؟

-اوه چه خبرته پشت سر هم میپرسی ...؟همین نیم ساعت پیش برادرش زنگ زد وگفت حال ارکیده خوب نیست یه چند وقتی میخواد ببرتش مسافرت ..

-مسافرت ...؟اخه الان چه وقت مسافرت رفتنه ..؟

-چی میگی ..؟مگه مسافرت رفتن ومرخصی گرفتن وقت وبی وقت حالیشه ..؟

 این دختر بعد از اون همه مشکلات وطلاقی که داشت هنوز هم از نظر روحی امادگی کار کردن رو نداشت ..من مجبورش کردم برگرده کارخونه ...

 حالا حق نداره بعد ازکارهای کارخونه ونمایشگاه یه چندروزی رو استراحت کنه ..؟

یه نفس گرفتم وچشمهام رو بستم ..حق کاملا با حاج بابا بود ..ولی دلم که این حرفها حالیش نبود ..بی تاب دیدن جمال یار بود ...

-الو امیر...؟ قطع شد ..؟

-نه حاج بابا گوشی دستمه ..

-خیل خب حالا که تو کارخونه ای من دیگه الان نمیام ..ظهر یه سر میزنم بهت ..

با ناراحتی وبه سردی جواب حاج بابا رو دادم وقطع کردم ..

 دیگه چشم انتظار ارکیده نبودم ..بی رمق وبی حال نشستم وسرم رو تکیه دادم به صندلی 

چشمهای خسته ام به فغان دراومده بود وتمنای لحظه ای خواب رو داشت ...

چشم رو هم گذاشتم ولی صورت گریان ارکیده جلوی چشمهام جون گرفت ..خواب به چشمهای خسته ام راهی نداشت ..دل نگران بودم ..

دل نگران ارکیده ای که میدونستم اینبار برخلاف همیشه بیش از حد بهش فشار اومده ...

تا ظهر هرجوری بود سرکردم ..هربار با شنیدن خاموش بودن گوشی ارکیده دستهام رو مشت کردم 

ولی با اومدن حاج بابا دیگه نتونستم ...

(این دل صاف کم کمک شده است سطحی ازترک

آه شکسته تر مخواه آینه ی شکسته را)

"ارکیده"

نگاهم به جاده دوخته شده بود .. یه نفس عمیق کشیدم وریه هام رو پراز بوی نم دریا کردم ..

 بعد از حرفهایی که دیشب شنیده بودم به یه جوری بی حسی رسیده بودم ..انگار تمام اون طوفان واون گریه ها باعث شده بود حالا ارومتر بشم ودردم کمتر ...

صبح که میخواستم برم سرکار امید گفت که از حاج بابا برام مرخصی گرفته تا چند روزی همراه هم بریم مسافرت ...

نه نیاوردم ..چیزی هم نگفتم ..پریشون تر از اون بودم که بخوام مخالفتی کنم ..

 بعد از اون همه حرف وکنایه ومشکل ...به یه سفر بی استرس احتیاج داشتم ..بدون دونستن حوادث اطرافم ..یا نامردی های روزگار

فقط وفقط... من وخونواده ام ...تا شاید یکم از این درد سینه کم بشه وفشار از رو شونه های نحیفم برداشته بشه ..

"امیرحافظ"

-چته امیرحافظ ..حالت خوب نیست ...؟

فقط سری به معنی نه تکون دادم ...

-خب چرا اومدی سرکار بابا جان؟..پاشو ..پاشو برو خونه من هستم ...قرار نیست که به خاطر کارخونه خودت رو به کشتن بدی ...

چشمهام از درد میسوخت .وبی خوابی دیشب داشت از پا درم می اورد .

-نقل این حرفها نیست حاج بابا ...

دوباره تو اطاق شروع به راه رفتن کردم ..وشماره ی ارکیده رو گرفتم .

-چته امیرحافظ چرا مثل مرغ سرکنده ای ..؟

-گوشی ارکیده خاموشه ..

اخمهام تو هم شد ..اصلا حواسم نبود که چی میگم ..یه لبخندمحور رو صورت حاج بابا نشست که شرمگین سرم روپائین انداختم ..

-خب منکه گفتم رفته مرخصی ..

گوشی رو با بی حالی روی میز گذاشتم و با کلافگی کف دستم رو روی صورتم کشیدم ..

حضور حاج بابا رو کنارم حس کردم که بهم نزدیک شد ..دست حاج بابا که رو شونه ام نشست ..یه چیزی ته دلم فرو ریخت ...

-چته امیرحافظ؟ ..حرف بزن ..تو که من رو جون به لب کردی ..

-دل نگرانم ...

حاج بابا تو چشمهام نگاه کرد ..منتظر ادامه ی حرفم بود ..

-دل نگران ارکیده ام حاج بابا ..

حاج بابا تنها پرسید ..

-چرا ..؟؟؟

-دیشب بهش گفتم که سپهر وبهروز براش پاپوش دوختن ...داغون شد حاج بابا ..داغون شد ..

صورت حاج بابا هم درهم شد ...خوب میدونست که این حرف چقدر برای ارکیده سنگینه ...

-بالاخره که چی؟ ..یه روزی باید میفهمید ...

-حالش خراب شد حاج بابا ..

حاج بابا با خوش بینی ذاتیش گفت ..

-نگران نباش ارکیده قویه ...

-نه نیست ..حداقل اینبار نیست ...اینبار مثل دفعه های قبل نیست ..

-به هرحال باید بهش زمان بدی خودش سرپا میشه ...

فقط سری ازروی تاسف تکون دادم ...حاج بابا تو چشمهام خیره شد ..

-حرف دلت رو بزن امیرحافظ ...چه مرگته ..

دستهام مشت شد ..تو یه لحظه تصمیمم رو گرفتم تا از دردم با یه نفر حرف بزنم ..

-دوستش دارم حاج بابا ...

لبخندی روی لبهای حاج بابا نشست ..شونه ام رو فشرد ...

-پس اخر سرتصمیت رو گرفتی ..میدونستم بالاخره به حرف میایی ...

چشمهام رو با تعجب ریز کردم .

-شما میدونستید ...؟

-بعد از این همه سال اگه پسرم رو نشناسم به چه درد میخورم ..؟

-یعنی شما حرفی ندارید ..؟

-نه چه حرفی ..؟خودت که بهتر میدونی من ارکیده رو مثل فاطمه دوست دارم ..مادرت هم همین طور ...

صدای شادش گوشهام رو پرکرد ...

-حالا میخوای چی کار کنی ..؟بریم خواستگاری ..؟

-نــــه ..

اخم های حاج بابا تو یه لحظه تو هم رفت ..

-چی .؟نه ..؟

-فعلا زوده حاج بابا ...

-چرا زوده ..؟تو که دوستش داری ...ارکیده هم احتیاج به یه شریک داره ..به کسی که کمکش کنه سر پا بشه ...

-ولی ارکیده هنوز نتونسته بدی های من رو فراموش کنه ...

حاج بابا با کلافگی دستی به محاسنش کشید ..

-اما این درست نیست ..تو بهش نظر داری ..هرنگاهت گناهه ..اگه دوستش داری بسم ا....اگه نه مجبورم عذرارکیده رو بخوام ...

مات ومبهوت نالیدم ...

-حاج بابا ...؟؟؟!!!میخوای ارکیده رو اخراج کنی ...؟

-اخراج نه ..ولی اگه ببینم کنارش بودن باعث گناه میشه از هم جداتون میکنم ...

-ولی من اول باید دل ارکیده رو بدست بیارم ..

-با خواستگاری کردن هم میتونی بهش نشون بدی 

-حاج بابا چرا درکم نمیکنی ..؟من اگه نبینمش ..اگه کنارش نباشم نمیتونم طرز تفکرش نسبت به خودم رو دست کنم ..باید خود واقعیم رو نشونش بدم ..

-بحث نکن امیرحافظ همینکه گفتم ..یا میریم خواستگاری یا به ارکیده میگم دیگه به وجودش تو کارخونه احتیاجی نداریم ..

-نکنید حاج بابا... من به زمان نیاز دارم ..مخصوصا تو این شرایط..ارکیده اصلا به من فکر نمیکنه ..من حتی براش از یه دوست هم کمترم ..نه تنها من ..بلکه اصلا به فکر ازدواج مجدد نیست ..بهم اجازه بدید حاج بابا ...

حاج بابا ازم فاصله گرفت وحرف اخرش رو زد ..

-حرفم یک کلامه امیر حافظ ..تا وقتی ارکیده برگرده فکر اتو کن ..از اینجا به بعدش با خودته ..

حاج بابا که رفت ..به معنای واقعی از پا افتادم ..خدایا حالا چی کار کنم ..

 اگه دل ارکیده رو بدست نیارم ..ارکیده بهم جواب مثبت نمیده... من باید کنارش باشم ..باید کم کم دلش رو به دست بیارم ...

سرم رو به سمت سقف بلند کردم وزیر لب نالیدم ..

خدایا حالا باید چی کارکنم .

دوروز از رفتن ارکیده گذشته بود ..نه دیگه سرکار ارامش داشتم ونه تو خونه ..

 بی صبر وحوصله لحظه ها رو میگذروندم و نمیدونستم بی تاب اومدن ارکیده ام یا دل نگران اولتیماتوم حاج بابا ...

بعد ازشام بود که به سمت اطاق کار حاج بابا رفتم ...

-حاج بابا وقت داری ...؟

-بیا تو پسرم ..مگه میشه برات وقت نداشته باشم ..؟

روی صندلی کنار میزش نشستم 

-فکراتو کردی امیرحافظ ...؟زنگ بزنم به اقا فرزین ...؟

-برای همین اومدم حاج بابا ....من نمیخوام فعلا ارکیده خبر دار بشه ...

اخم های حاج بابا تو هم شد ...

-این نشدنیه امیرحافظ ...پیش هم موندن شما دو تا خطاست ..شماها مثل اتیش وپنبه اید ...

-اخه این چه حرفیه حاج بابا؟ ..یه جوری حرف میزنید انگار که من وارکیده دختر پسر چهارده ساله ایم ...

-صد وبیست سالت هم که بشه ..چون نسبت بهش کشش داری نمیتونم قبول کنم ...

-حاج بابا ارکیده که اصلا تو این خطا نیست ...اون اصلا نمیدونه که من دوستش دارم ...

-چه فرقی میکنه؟ تو که میدونی دوستش داری همین کافیه تا به گناه بیفتید ..شما دوتا باید بهم محرم بشید ..

با کلافگی دستی تو موهام کشیدم 

-حاج بابا من میگم نره شما میگی بدوش ..ارکیده ی بیچاره روحش هم از علاقه ی من خبر نداره ...بعد چه جوری بهش بگم بیا محرم من شو ...

-پس بهتره صحبت کنیم زودتر بریم برای خواستگاری ..

پوفی کشیدم ونفسم رو با حرص بیرون فرستادم ..حاج بابا تو این موارد کوتاه بیا نبود ..

 وحتی یه قدم هم از مواضع واعتقادات خودش عقب نمیرفت ..یه تقه به درخورد وعزیز سرک کشد ...

-پدروپسر خوب با هم خلوت کردید ..

با دیدن عزیز چشمهام درخشید .شاید میتونستم از عزیز کمک بخوام ..بلند شدم وبه پیشواز عزیز رفتم وسینی تو دست عزیز رو گرفتم ..

-بیا تو عزیز ..بیا که مجلس بی ریاست ..اتفاقا به کمکت نیاز دارم ..

حاج بابا چشم غره ای رفت ...

-مادرت چیزی نمیدونه امیرحافظ ...

عزیز با کنجکاوی چشمهاش رو ریز کرد ...

-چی رو نمیدونم ..؟اتفاقی افتاده ..؟

دستم رو دور شونه های نحیفش حلقه کردم ...

-نه عزیز جونم ..خبر خیره ...

لبهای عزیز به لبخند باز شد ..

-ایشالله همیشه به شادی مادر ..بگو ببینم چه خبر شده ...؟

-عاشق شدم عزیز ...

چشمهای عزیز تو یه لحظه گشاد شد ...

-اخه کی ...؟چطوری ؟اصلا کی هست ..؟

-غریبه نیست مادر من ..شما بیا بشین تا من برات بگم ...

عزیزو رو صندلی نشوندم ..وسینی چایی و روی میز گذاشتم ..حاج بابا با اخم گفت ...

-امیرحافظ اگه میخوای از طریق عزیزت به خواسته ات برسی ..اشتباه کردی ..من کوتاه بیا نیستم ..

عزیز وسط حرف حاج بابا پرید ..

-ای بابا یکیتون بگه این جا چه خبره ..؟جون به لب شدم ..

حاج بابا با ناراحتی برگشت ومن کنار عزیز نشستم ودستهاش رو تو دستم گرفتم ..

-عزیز مگه شما وحاج بابا چند دفعه ازم نخواستید ازدواج کنم ...؟

عزیز به سادگی گفت ...

-معلومه که گفتیم ..چند ساله که مجردی پسرم ..خدا قهرش میاد ...تو هم که شرایط مالیت خوبه به حمدا..

-خب من هم میخوام زن بگیرم دیگه ...

-راست میگی مادر ..؟؟

با همون محبت نابش دست انداخت دور گردنم وگونه ام رو پرمهر بوسید ..

-ولی حاج بابا نمیذاره ..

حاج بابا غرید ..

-امیرحافظ ...؟؟

عزیز گونه اش رو چنگ زد ..

-اِوا ..؟آره حاج احمد اقا ..؟

-نه حاج خانم به حرفهای این پسر گوش نده ...

عزیز مشکوکانه نگام کرد ..

-اصلا اول بگو از کی خوشت اومده ..؟

دو به شک به حاج بابا نگاهی انداختم حاج بابا پلک زد ...

-ارکیده ..

لبهای عزیز به لبخندی باز شد ...

-راست میگی امیرحافظ ...؟ارکیده دختر اقا فرزین ..؟

سر به زیر انداختم ولب زدم 

-اره عزیز خودشه ...

-وای خدا نمردم وعاقبت این پسرم رو هم دیدم .

دستهاش رو به سمت بالا بلند کرد وزیر لب زمزمه کرد ..

-شکرت خدا ...رحمانیتت رو شکر ...

دستهاش رو روی صورتش کشید وگفت ..

-خب حالا مشکل چیه ...؟

یه نفس سنگین کشیدم ..اگه عزیز هم حرف حاج بابا رو میزد دیگه راهی نداشتم ..تمام امیدم این بود که عزیز بتونه حاج بابا رو راضی کنه ..

-عزیز خودت که ارکیده رو بهتر از من میشناسی ..اون اصلا شرایط ازدواج مجدد رو نداره ..هنوز که هنوزه ناراحته ..

نگاه عزیز نگران شد ...

-حرف اخرت رو بزن پسرجان ...

-حاج بابا میگه بریم خواستگاری ..ولی من نمیتونم قبول کنم ..ارکیده هیچ حسی به من نداره حتی شاید از من بدش هم بیاد ..

دستهای عزیز رو بیشتر فشردم ...

-عزیز نمیتونم به این زودی پاپیش بذارم ..مطمئنم ارکیده بهم جواب رد میده ..

حاج بابا با اخم گفت ...

-خب بِده ..نظرشه ...ولی حداقل میفهمه که تو بهش علاقه داری ...شاید اصلا باهاش حرف زدی واون قبول کرد ...

-حاج بابا شما جای من نیستی ..چند روزپیش که راجع به شوهر سابقش گفتم داغون شد ..حاج بابا شما ندیدنش ..نمیدونید این زن چی کشیده ..

به خدا که من بیشتر از شما دوست داریم بریم وجواب بله ازش بگیرم ولی نمیشه ..یعنی ارکیده فعلا امادگیش رو نداره ..

 میترسم تو این شرایط نه تنها جواب منفی بده ..بلکه حتی ازم دل چرکین بشه ...

حاج بابا من تازه با مصیبت تونستم اعتمادش رو جلب کنم ...حالا شما دارید با این اجبارتون همه ی نقشه های من رو بهم میریزید ....

اگه من رو از ارکیده جدا کنید ..نمیتونم دلش رو بدست بیارم ..اگه هم همین الان به خواستگاری بریم میدونم که با وجود تمام مشکلاتی که داره جوابش حتما منفیه ..

به سمت عزیز سربرگردونم وبا التماس گفتم ..

-عزیزحداقل شما یه چیزی بگید ..

عزیز نفس عمیقی کشید وروی دستم رو نوازش کرد ...

-میشه من روبا بابات تنها بذاری امیرحافظ ..؟

از جا بلند شدم و بدون حرف اضافه ای از اطاق بیرون اومدم ..این جور وقتها باید به عزیز اجازه میدادم تا بقیه ی راه رو بره ...

فقط امیدوار بودم که حاج بابا نتونه نظر عزیز رو عوض کنه ..که در اون صورت یا باید قید دیدن ارکیده رو میزدم یا قبول میکردم به خواستگاری ای برم که جوابش رو از قبل میدونستم ...

-چه خبره ..؟حاج بابا وعزیز کمیسیون تشکیل دادن ؟

صدای فاطمه بود ..با کلافگی دستی تو موهام کشیدم ..

-امیرحافظ چیزی شده ..؟

-فعلا نه ...

-یعنی چی ...؟

-یعنی دعا کن عزیزبتونه حاج بابا رو راضی کنه ...

-برای چی ..باید راضیش کنه ...؟

-امیرحافظ ...؟؟

با صدای عزیز برگشتم ..

-جانم عزیز ...؟؟

-برو تو پسرم ..بابات باهات کار داره ...

با استرس قدمی برداشتم که عزیز بازوم رو گرفت ...

-به حرف پدرت گوش بده پسرم ..من وحاج بابا خیرو صلاح تو وارکیده رو میخوایم ..

یه لبخند مهربون رو لبم نشست ..من تا حالا غیر از محبت چیزی ندیده بودم ..به ارومی خم شدم وروی پیشونی عزیز بوسه زدم ...

-چشم عزیز هرچی شما ها بگید همون کارو میکنم ...

-پیرشی پسرم ..دعا کن هرچی به صلاحته همون بشه ..

ومن از ته دل دعا کردم که خدا اینبار رو کمکم کنه وواقعا همون چیزی که به صلاحمه بشه ...بی قید وشرط ...

-حاج بابا ...؟؟

از استرس دستهام عرق کرده بود ..وکلافه بودم ...به سمتم برگشت ودستش رو روی محاسنش نگه داشت ..

-باشه صبر میکنیم تا ارکیده بهتر بشه ..ولی تا اون موقع چند تا نکته رو رعایت میکنی ..

تو اطاق دربسته باهاش نمیمونی ..بیرون از کارخونه باهاش قرار نمیذاری ..تو منگنه نمیذاریش وبهش بد نگاه نمیکنی ...

 وای به حالت امیرحافظ ..وای به حالت چیزی غیر از این ببینم ..اونوقته که آناً از هم جداتون میکنم ..

 -اخه این سخت گیری ها برای چیه حاج بابا ...من وارکیده بچه نیستیم ...

 -درسته بچه نیستید ولی کششی که به ارکیده داری باعث میشه راهت رو کج بری ..حتی اگه تو رویاهات هم فکری راجع به ارکیده کنی گناهِ ...من نمیخوام مسئول این گناه باشم ...

امیرحافظ حواست رو جمع کن ...رو لبه ی تیغی بابا جان ...تو یه بار ابروی این دختر رو بردی ...نکنه دوباره انگشت نمای خاص وعامش کنی ...

جایی برای اشتباه دیگه نیست ..نذار حرفش نقل محفل خاله زنک های کارخونه بشه ..سعی کن با ایمان وقلبت جلو بری ..شاید که ارکیده هم همچین حسی بهت پیدا کنه ..

رو ابرها بودم ..حالا که اجازه داشتم میدونستم که میتونم قلب ارکیده رو مال خودم کنم ...این رو از ته دل اطمینان داشتم ...

 (دست به دامن خدايم که ميشوم چيزي اهسته درون من صدا ميزند که نترس از باختنها فاصله اي نيست تا ساختنها!)

"ارکیده"

سه روز رو توی ارامش وتلاطم موج های دریا گذروندم ..سه روزی که تنها خیره شدم به موج های طوفانی ولب از لب باز نکردم ...

من هم مثل همین دریا طوفانی بودم ..پراز خشم ..پراز عقده ..پراز حقارت ..وپراز پشیمونی ..کاش میشد گذشته ام رو مثل یه تیکه پارچه قیچی کنم ودور بریزم ..

ای کاش میشد چشمهام رو رو تموم بدی های سپهر ببندم وزندگی جدیدی شروع کنم ..

 ولی انگار به همین راحتی ها نبود ..انگار سایه ی اون اشتباه... اون تصمیم غلط ..اون راه کج رفته ..تا اخرعمر رو سرم سنگینی میکرد ...

امید ومامان وبابا فرزین باهام حرف میزدن ...دلیل می اوردن ...تا اروم بشم ولی من چه طوری میخواستم حالیشون کنم که دردم خودمم ...اشتباه تموم نشدنی خودم ...

سه روز تموم خیره شدم به دریا تا فراموش کنم ..نشد واز خاطرم نرفت همه ی اون سختی ها ...

اخر سرهم با دلی تنگ وسفری بی نتیجه به هوای دیدن مارال وبچه های شیرخوارگاه به تهران برگشتم ..

کاری از دست کسی برنمیومد ...زندگی ادامه داشت ..ومن همچنان باید بی دل وبی یار روزهام رو میگذروندم ...

"امیرحافظ"

بالاخره برگشت ...ارکیده ی من بالاخره بعد از سه روز برگشت وبا نفس های مسیحائیش دلم رو از نو ...جوون کرد ..هرچند که این ارکیده دیگه ارکیده ی گذشته نبود ...

گل ارکیده ام پرپر شده بود ...دیگه چشمهاش نمی درخشید ..به محض دیدنش پاهام سست شد وسرجام ایستادم ...

 حرفهای حاج بابا تو ذهنم میچرخید ولی من طاقت دیدن غم تو نگاه ارکیده رو نداشتم ...

-سلام اقای رسولی ..

حتی نمیتونستم پلک بزنم ..حتی نمیتونستم نفس هام رو از هوای نفس های ارکیده پرکنم ...مسخ بودم ..مدهوش ودیوانه ..لبهام بی اراده بهم خورد ...

-سلام خانم نجفی ...سفر بی خطر ...

یه لبخند کنج لبش نشست ..عقل نهیب میزد چشم بگیر ...تو قول دادی امیرحافظ ..قرار شد انگشت نمای خاص وعامش نکنی ...

 ولی دل ..امان از این دل بی دل ...طاقت حتی یه لحظه پلک زدن رو هم نداشت ..

-ممنون ..

-بهترید خانم نجفی ...؟

پلک زد ...دستهام مشت شد ..از کی این همه خواستن تو دلم ریخته بود ...؟

-بهترم ...الحمدا..

از ته دل گفتم ...

-خداروشکر ...

-اقای رسولی ..من رو بخشیدید ...؟گناهتون رو زیاد شستم ...

سر به زیر انداختم ..بیشتر از این طاقت خیره شدن تو اون صورت محجوب رو نداشتم ..

-نگید خانم نجفی من بیشتر از این ها شرمنده ی شمام ...

نه اون حرفی داشت نه من ...پس زمزمه وار با اجازه ای گفت وچند قدم ازم دور شد ...

 هنوز نگلاهم به قامتش بود که برگشت به سمتم ...سریع نگاهم رو دزدیدم ....

-راستی اقای رسولی ..

بی اختیار چند قدم فاصله رو پرکردم وجلوی وسوسه ی جانم گفتنم وایسادم ...

-بله ...؟؟

-من عصری میخوام یه سر به شیرخوارگاه بزنم ...گفتم شاید شما هم بخواید بیاید ...؟

درکنار ارکیده بودن ...رویایی بود ...تمام ارزوم بود ...ولی نمیشد ...قول داده بودم ...

 سربه زیر انداختم ..نمیتونستم تو نگاهش خیره بشم وبگم نه ..

-فکر نکنم بتونم بیام ...

-باشه مشکلی نیست ...مزاحمتون نمیشم ...

ازکنارم گذشت ونگاه حسرت زده ام رو ندید که چه جوری از پی اش روون شد ...کاش میتونستم برم ...ای کاش که میتونستم ..

(چه تکلیف سنگینی است بلا تکلیفی

وقتی نمی دانم ...

 دارمت یا ندارمت.)

"ارکیده "

نگاهم رو گل های رزِقرمز وسفید میچرخید ..بالاخره اون چیزی که خیلی وقته دارم ازش فرار میکنم اتفاق افتاد ...مامان شیرین با یه سینی وارد سالن شد ...

-خوش اومدید حاج خانم ...قدم رنجه کردید ...

با بی مهری نگاهم رو به امید دوختم ...ولی امید نگاهش رو دزدید ...دوست داشتم بازوش رو بگیرم... برگردونمش به سمت خودم وبگم 

 (چرا ...؟چرا امید ..؟این خواستگاری بی نتیجه کجا به زندگی وصله پینه شده ی من میخوره ..؟)

با غصه نفس سنگینم رو بیرون دادم ...ونگاهم رو به گل های قالی دوختم ...

 امید خوب میدونست که نه شرایطش رو دارم ..نه علاقه ای به ازدواج مجدد ...تجربه ی سپهر ودوران زناشویی مصیبت باری که گذرونده بودم برای هفت پشتم بس بود ...

کاش یکی فریاد های خفته تو سینه ام رو میشنید... بانگ وندای دردهام رو میفهمید ...

 من چیزی نبودم جز یه پوسته ی ظاهری ..نه قلبی مونده بود ..نه دلی ..نه حتی سامانی ...من هیچی نداشتم تا نثار همچین مردی کنم ...

-ارکیده جان ..دخترم ...نظر تو چیه ..؟؟

اشک تو چشمهام نشست ...

نظرم ..؟مگه نظرم مهم بود ..؟مگه قیافه ی نذار من داد نمیزد که خسته ام ..کلافه ام ..مرده ام ...؟

-چی بگم منیر خانم ..؟

-حرف دلت رو بزن عزیزم ...

نگاهم رو از گل های قالی گرفتم وبالا اوردم ...بالا وبالاتر تارسیدم به نگاه منتظر طاها ...

(چی کار کردی طاها ..؟اخه بی مروت الان وقتش بود؟ ...تو که دیگه دردم رو میدونستی ...تو که حس های بد ومنفی تو وجودم رو میفهمیدی ...؟)

دلخور بودم ..دل چرکین وخسته ..

(نباید من رو تو منگنه میذاشتی طاها)..

سکوت من به قدری طولانی شد که منیر خانم دوباره گفت ...

-اقای نجفی اگه اجازه بدید ..این دختر وپسر برن یه گوشه باهم صحبت کنن ..تا ارکیده جان هم نظرش رو بده ...

نگاهم رو بابا فرزین چرخید ...با نگاهم التماس میکردم که نه ..اخه من چه حرفی با این مرد دارم؟ ..

 ولی بابا حرف نگاهم رو نخوند یا شاید نخواست که بخونه ...

-بله حق با شماست ..ارکیده جان برید با اقا طاها صحبت هاتون رو بکنید ..حرفهاتون رو بزنید ...

پاهام یاری نمیکرد .دست ودلم پیش نمیرفت که حتی بلند شم و...پاپیش بذارم برای این گفتگوی ناجوانمردانه ...

ولی نگاه منتظر جمع... باعث شد با ته مونده ی انرژیم سرپا شم ..قدم جلو بذارم به سمت اطاقم ..

 حتی نتونستم لبهای دوخته ام رو از هم باز کنم واجازه بگیرم ...

بی حرف ..دراطاقم رو بازکردم وبی حرف رو تخت تک نفره ی دوران خوش مجردیم نشستم ...

صدای بسته شدن درباعث شد با تلخی سر بلند کنم ...وتنها جمله ای که از همون اول تو ذهنم میچرخید رو بپرسم ...

-چرا ..؟

طاها خیره شد تو نگاهم ...هیچ وقت این خیره گی رو دوست نداشتم ..سالها بود که دوست نداشتم ...

 ولی اینبار قصد کردم تا جواب نگیرم سر به زیر نندازم ...امشب وتو همین اطاق ...باید معمای حضور طاها رو حل میکردم ...

طاها تکیه داد به در اطاق ..نگاهش کم کم مات شد ..مات وسرد ...

 وقتی که صداش توی اطاق پیچید از اون همه سرما وبرودت تمام وجودم لرزید ..

-چهار سال پیش بود که برای اولین بار دیدمت وتو یه نگاه عاشقت شدم ...

چادرم رو چنگ زدم ..خدایا شب اعترافِ امشب ؟

-عاشقت شدم ارکیده ..عاشق رنگ چشمهات ..عاشق تک به تک حرکاتت ...تو من رونمیدی ومن از دور فقط نگاهت میکردم ..واله ات شدم ارکیده ..با تمام وجودم خواهانت شدم ...

بالاخره تصمیم گرفتم پا پیش بذارم ..خودم رو بهت بشناسونم که امید.. کاخ رویاهام رو ویرون کرد ..

 یه بار که بیش از حد ناراحت بود ..قصه ی زندگیت رو برام گفت ..گفت که عاشق سپهری ...

عاشق پسر دوست پدرت ..گفت ارکیده داره زندگیش روتباه میکنه ...

مُردم ارکیده ...همون لحظه اخرین نفس های عشقم رو کشیدم ...بعد از اون بود که سعی کردم فراموشت کنم ...

 دل دادم به انتخاب تو ..عاشقت بودم ...خوشبختی ولبخند رو لبت برام مهمترین ارزو بود ...

نفهمیدم چه قدر گذشت فقط وقتی به خودم اومدم که دیدم امید بی هیچ حرفی رفته ودیگه حتی ارکیده ای هم نیست که من با یادش شب هام رو سحر کنم ...

یه سال گذشت ..یه سالی که خودم رو کشتم تا فراموشت کنم ...تا یه عشق دیگه رو تو دلم بگنجونم ...ولی نشد ..

 ارکیده باور کن که نشد ..ساده تو دلم نشستی وهیچ وقت هم از دلم نرفتی ...

تا اینکه بعد از یک سال دوباره دیدمت ...کفش های پاره ات ..نگاه تیره ات ..چادر به سرت ...ارکیده ی من بودی وارکیده نبودی ...عشق من بودی ونبودی ...

اگه شباهتت نبود ..اگه بعضی از رفتارت نبود ..حاضر بودم قسم بخورم ارکیده نیستی ...

ماشینم رو کنار گذاشتم وافتادم پِیِ ات ..خیره شدم بهت تا بفهمم این ارکیده نجفی ایا ارکیده ی منه یا نه ...

روزی که شوهر سابقه ات رو سوار اون ماشین دیدم ..یه بار دیگه شکستم ..

 فهمیدم تو خود ارکیده ای ..همون عشق اساطیری من که از بدِ قضا ...حالا همسر یه ادم بی چاک ودهن به اسم سپهر صولتیه ..

واقعی بودی ..حقیقی تر از هر حقیقت دیگه ...اونوقت بود که چراها دورم رو گرفت ..ذهنم رو پرکرد ...عاصیم کرد ...زابراهم کرد ...

چرا رخت ولباسهات اینقدر حقیرانه است؟ ..چرا رنگ نگاهت اینقدر خاکستریه؟ ..چرا لبخندهات مرده است ؟...چرا با داشتن همچو مردی اینقدر تنهاییی ..؟

کارم شده بود که تو سرویس بشینم وخیره بشم بهت وبگردم دنبال تک به تک چراها ...اینکه اگه تو ارکیده ای ..پس چرا اینقدر فقیری؟ ..

 ارکیده ی من ...با اون مال ومنال پدرش فقیر نبود ..بی پول نبود ..؟

اینکه ارکیده ای که من میشناختم دانشجوی رشته ی فیزیک بود ...حالا چرا سر از کارخونه ی مونتاژ قطعات حاج رسولی دراورده ..؟

ودراخر رفتار عجیب غریب امیرحافظ وحاج بابا... تو برام پراز سوال بی جواب بودی ...

 یه عمر طول کشید که تک به تک پازل هات رو کنار هم چیدم وفهمیدم چی به سرت اومده ..

میدونستم از نگاه های خیره ام عصبانی هستی ولی دست خودم نبود ..باید میفهمیدم چی به سر زندگی ِ من اومده ..)

یه نفس گرفت ..اونقدر عمیق واروم که نفس تو سینه ام حبس شد ...

 مات بودم ومسخ ..چه رازی پشت اون نگاه های خیره ات داشتی طاها حسامی ...

من اینجا فکرم به هزار ویک راه رفته ونرفته میرفت وتو داشتی لوگوهای زندگی سراسر اشتباه من روبا اسودگی دور هم میچیدی ...؟

-بعد از چند سال حالا رسیده ام به اینجا ..

قدم جلو گذاشت ...

-به اینجایی که هنوز هم دوستت دارم ..هنوز هم از تموم وجودم برات مایه میذارم ..هنوز هم میخوام ملکه ی ذهن وزندگی من باشی ..)

قدم دیگه ای جلو گذاشت وکنارم با فاصله روی تخت نشست ...تو خودم جمع شدم از این همه نزدیکی ..ازاین کار عجیبش ...ازبوی عطرش که تو بینیم پیچید 

-داروندارِ با ارزشی ندارم ارکیده ...تمام دارائی هام یه مدرک لیسانس الکترونیک با یه خونه ی قدیمی دوطبقه واون ماشین ویه مادر پیره ...همه ی زندگی من همینه ..

با یه قلب عاشق که حاضرم قسم بخورم تو تمام این سالها نه خیانت کرده ...نه ازت دل بریده ...

لبهام لرزید ..تمام پوست تنم کش اومده بود وعصب های روی گونه ام تیر میکشید ...حرفی نداشتم ..هیچ حرفی ..گ

 ذراز خاطرات گذشته سستم کرده بود ولبهام رو به هم دوخته بود ...

-فعلا ازت جواب نمیخوام ارکیده...فقط اومدم تا بهت ثابت کنم هنوز عاشقتم ...تا نشونت بدم تو هرجور باشی خاطر خواهتم ..

 تو فقط به من فکر کن ..حتی برای یه لحظه ...حتی برای یه روز ..همین برام کافیه ...

 قول میدم تا ته دنیا برات صبر کنم تا اروم بشی وبخوای کنارم باشی ...

صدای بسته شدن در ...نشون از رفتن طاها داشت هرچند که بوی عطرش همچنان تو اطاق موندگار بود وبهم ثابت میکرد تمام اون حرفها رو نه تو رویا وخیال ..بلکه تو واقعیت شنیدم ...

صدای خداحافظی میومد ..ولی پاهای من دیگه حتی یارای بلند شدن رو نداشت ..

 یه بار نیرو گذاشتم وبه همراه طاها به این اطاق اومدم ..این شد نتیجه اش ...دیگه بسه ..دیگه نمیکشم ...

نمیدونم چقدر گذشت ...چقدر تو گذشته واینده غرق شدم وجلو وعقب رفتم که با تقه به در از خلسه بیرون اومدم 

-ارکیده جان بیداری ...؟

درنیمه باز شد وامید به ارومی قدم تو اطاق گذاشت ...با صدای گرفته پرسیدم ..

-تو میدونستی ...؟

آهی که امید کشید دل اشوبه ام رو بیشتر کرد ..میدونست ..یه حسی ته دلم میگفت که امید هم میدونسته ..

-چهار سال پیش نمیدونستم ولی همون روزی که طاها به سراغم اومد همه چیز رو بهم گفت ..

 از حس خودش تا رفتار سپهر نامرد وحتی برخوردهای امیرحافظ وحاج بابا ...من همه چیز رو میدونستم ارکیده ..

-پس چرا ..؟چرا بهم نگفتی ..؟

-گفتن من چیزی رو تغیر نمیداد ...تو اونقدر حالت خراب بود که حتی به مرد دیگه ای تو زندگیت فکر نمیکردی ..

 از طرف دیگه اونقدر طاها با کارهاش من رو مدیون خودش کرده بود که به احترام عشق عمیقی که به تو داشت سکوت کردم ..

-پس تمام اون ملاقات ها ..تنها گذاشتن هامون ..نقشه بود ..؟

اخم های امید تو هم رفت ..

-این چه حرفیه میزنی ارکیده؟ ..من اگه کاری کردم یا قدمی برداشتم به خاطر هردوتون بوده ..

 طاها دوستت داره ارکیده ..حتی از خودش هم بیشتر به فکر تواِ...

این رو منی که شاهد رفتار وحرکاتش موقعی که از بیمارستان مرخص شدی ..بهت میگم ..فکر وذکرش تویی 

-به هرحال باید بهم میگفتی ...باید میدونستم ..

-حالا که فهمیدی نظرت رو بگو ..

سر بلند کردم وبا قاطعیتی که تو اون لحظه بعید به نظر میرسیدتو چشمهاش خیره شدم ..

-جوابم منفیه ..

ابروهای امید تو هم رفت ..

-ارکیده ...؟؟؟چرا لج بازی میکنی ...؟

با ناراحتی رو برگردوندم ..

-به نظرت این ارکیده ای که جلوت نشسته حوصله ی لج ولج بازی های بچه گانه رو داره ...؟

 حرف دلمه امید ..من اصلا به ازدواج فکر نمیکنم ...

-پس طاها میتونه امید داشته باشه ..که یه روزی ..؟

-نه نباید امید داشته باشه ..چون دوستش ندارم ..از همون اول هم دوستش نداشتم ...

-چطور این حرف رو میزنی؟ تو که هنوز باهاش حرف نزدی ؟...یا اصلا نتونستی بشناسیش ...

-اگه نظر من رو میخوای همونیه که گفتم ..غیر از اون هم حرف دیگه ای ندارم ...شبت بخیر داداش ..میخوام بخوابم ...

از جا بلند شدم وچادرم رو با بی حوصلگی روی صندلی گذاشتم ..وگره روسریم رو بازکردم ...

-باشه ارکیده بهت حق میدم که ناراحت یا عصبانی باشی ...ولی نمیتونم این جواب تو رو فعلا به طاها بگم ..

فکراتو تو این چند روزه بکن تا بدونم از رو لج بازی وناراحتی جوابی ندادی ..

 شبت بخیر باشه ارکیده جان ..امیدوارم از دست من دلخور نباشی ..که هرکاری کردم به خاطر خودت بوده ...

بوسه ی ملایمی روی پیشونیم گذاشت که بازوش رو گرفتم ...

-بهش بگو نه داداش ..فقط بهش بگو نه ..

تو چشمهام خیره شد ...

-حرف اخرته ...؟

-حرف اخرمه ...

-باشه با اینکه میدونم داغون میشه بهش میگم نه ...

یه لبخند غمگین رو لبم نشست ..امید بوسه ی دیگه ای روی گونه ام زد واز اطاق بیرون رفت ..

نگاهم رو به سقف اطاقم دوختم ...کی فکرشو میکرد که طاها حسامی ..مرد همیشه خیره ..همچین کسی باشه ؟..

 یه فرهاد مانده درگذشته ...؟

دوروز بعد از خواستگاری طاها تو دلهره وپریشونی من گذشت ...نمیدونستم امید جوابم رو بهش گفته یا نه ولی بی جهت منتظر واکنش طاها بودم ..

یه ندایی بهم میگفت که طاها با اون ید وبیضای طولانیش درعاشقی ...به این زودی با جواب منفی ام کنار نمیاد ...وهمین هم شد ...

****

عصر روز سوم بود که وسایلم رو به ارومی جمع کردم ..سالن تقریبا خلوت شده بود ومن با حوصله وبی حرف به سمت رختکن راه افتادم ...که صداش رو شنیدم ..

-خانم نجفی ...

یخ کردم ..نکنه میخواد اینجا باهام صحبت کنه ...؟

 بی حرف منتظرش شدم ...به دو قدمیم که رسید ...از نگاه سرخ وصورت کبود شده اش ترسیدم وسر به زیر انداختم ...

-باید باهات حرف بزنم ..

اونقدر تن صداش پراز خشم ودرعین حال اروم بود که از ترسم حرفی نزدم ...

-با امید هماهنگ میکنم ساعت هشت شب میام دنبالت...

فقط نگاش کردم ..این روی طاها رو تا حالا ندیده بودم ..انگار از تو نگاهم ترس رو خوند که به ارومی گفت

- فقط میخوایم صحبت کنیم همین ...

نگاهی به اطرافم انداختم ..بچه هایی که مونده بودن چپ چپ نگاه میکردن ..

-باشه ساعت هشت منتظرتونم ...

وبدون هیچ حرف دیگه ای با قدم های سست به سمت رختکن راه افتادم ..که نرگس از پشت سر صدام کرد ...

-ارکیده ..؟

-چیه ..؟تو هنوز نرفتی .؟

-حسامی چی کارت داشت ...؟

-هیچی راجع به کار بود ..

نرگس جشمهاش رو ریز کرد ...

-خالی نبند ارکیده ..پس چرا اینقدر سرخ وکبود بود ...؟

با بی تفاوتی شونه بالا انداختم ..

-من چه میدونم حوصله داریا ...

زود دستهام رو شستم ووسائلم رو برداشتم ..میخواستم زودتر از محیط رختکن ونگاه های مشکوک بچه ها راحت بشم ..

***

ساعت هشت بود ومن با کلی استرس وحواس پرتی سوار ماشین طاها شدم ..

 البته اینبار نتونستم عقب بشینم وبا ناراحتی رو صندلی جلو نشستم ..

طاها به جز سلام اول چیز دیگه ای نگفت ...منتظربودم شروع کنه ولی طاها لام تا کام حرف نزد ...

-اقای حسامی میشه حرفهاتون رو بگید ...؟

یه نیم نگاه دل گیر بهم کرد که به اجبار سکوت کردم ونگاهم رو به فضای بیرون از ماشین دوختم ..که ماشین دم یه کافی شاپ وایساد ..

بالاجبار به دنبالش پیاده شدم وواردفضای نیمه گرم وملس کافی شاپ شدم ...

 جای قشنگی بود ...دنج وملایم ..بعد از اوردن سفارشات وکلی سکوت طاها بالاخره به حرف اومد ..

-چرا جوابت منفیه ...؟

یه نفس گرفتم ...چه بی مقدمه وبی هوا ؟...همون طور هم منتظر جواب بود ...بی مقدمه چینی ..بدون پیش زمینه ...

 سعی کردم صادقانه جواب بدم

-چون هیچ حسی بهتون ندارم ..

-ولی من دارم ومطمئنم بعد از چند وقت اونقدر میتونم بهت عشق بدم که از هرچی احساسه بی نیاز بشی ...

خودش هم نمیدونست که تو این گفتگوها خیلی وقته که به اول شخص تبدیل شدم ..

-موضوع این نیست اقای حسامی ..

به سختی از بین دندون های چفت شده غرید ..

-طاها ..اسمم طاهاست ...نه حسامی ..پس لطف کن ومثل همکارت با من صحبت نکن ...

یه نفس عمیق کشیدم ..طاها یه سره برای نبرد اومده بود .. ..باتوپ پر... با شمشیر از رو بسته شده... 

 ومن باید با همچین ادم غیر قابل نفوذی بحث کنم ..خدا !!چرا اینقدر مصمم وبی انعطافه ...؟

چشمهام رو رو هم فشردم.. 

-حالا که اسمم رو متوجه شدی بگو موضوع چیه ..؟

مکث کردم ..از روی دیگه ی طاها میترسیدم ..از این مرد رو به روم میترسیدم ..

- موضوع اینه که من به درد زندگی شما نمیخورم ..

-ولی نظر من برعکس اینه 

-دارید لجبازی میکنید اقای حسامی ..

چشم غره ای بهم رفت وادامه ی حرفم رو گرفت ..

-لجبازی ..عشق ..عاطفه ..هرچی میخوای اسمش رو بذار ..من ازت یه جواب میخوام ..اون هم بله است .

-چرا دارید زور میگید ..؟

 چشمهاش رو ریز کرد وکمی به سمتم خم شد 

-زور ..؟ واقعا ..؟چهار ساله که به یادتم ..چهارساله که جز تو کسی رو نخواستم ..حالا حق ندارم بترسم ..از روزیکه نکنه یه بار دیگه از دستت بدم ...؟

-اگه صبر کردید ..اگه عاشق نشدید وبه قول خودتون کس دیگه ای رو نخواستید ...انتخاب خودتون بوده ..نه من ...

 نه هیچ کس دیگه شما رو مجبور به اینکار نکردیم ..من وسیله ی شخصی شما نیستم ..که هرجوری دلتون بخواد از من توقع داشته باشید ...

حالت مهاجم من رو که دید صداش ملایم تر شد ودست از مقابله برداشت ...

-تو وسیله ی شخصی من نیستی ارکیده ..ب قلب وروح منی ...باور کن که تو نیمه ی گمشده ی من هستی ...

چشمهام سوخت ..محبت تو صداش به قدری قابل لمس بود که دلم به حال هردومون سوخت ...

-پس من چی ؟نظر من مهم نیست ...؟

صورتش از غم جمع شد ...

-میدونی که مهمه ..اونقدر مهم که هرکاری بخوای برای رضایت قلبت انجام میدم ..ولی ارکیده باور کن که دیگه حتی طاقت یه لحظه دوریت رو هم ندارم ..

-نمیتونم ...بفهمید ..من نمیتونم همسر شما باشم .. ..زن شما باشم .. ...کسی که خونه اتون رو گرم میکنه من نیستم ...درکم کنید ..

-تو چی ؟من رو درک میکنی؟ ...اصلا منی رو که دارم تو حسرتت میسوزم میبینی ...؟

 ارکیده بزار کنارت باشم ..قول میدم تمام هست ونیستم رو به پات بریزم ..

قفسه ی سینه ام سنگین شده بود ...خدایا من دوستش ندارم ..هیچ وقت نداشتم ...طاها مرد من نیست ..

 حداقل میدونم که هرچقدر دوستم داشته باشه من نمیتونم بهش علاقه ای پیدا کنم ..کار دلمه ..نه کار فکرم 

دستهام رو زیر چادر تو هم فرو بردم ...از یه چیز مطمئن بودم ..اون هم اینکه هرکاری بکنم نمیتونم با وجود این همه محبت.... همسر دلخواه طاها باشم ...

طاها به کسی احتیاج داشت تا شش دنگ بهش دل بده ..تا محبت هاش روببینه... نه منی که میدونستم هیچ جوری از پس این محبت برنمیام ...

تصمیم رو گرفتم ...نه من به درد طاها میخوردم ..نه طاها مرد قلب من بود ...

 ترجیح میدادم به جای شروع کردن یه زندگی بدون عشق به زندگی حالم ادامه بدم ..

- جواب من تغیر نمیکنه اقای حسامی ..هیچ حسی بهتون ندارم که بخوام دوباره این راه رو شروع کنم ...

-پس من بازهم صبر میکنم ..مثل گذشته ..واونقدر بهت محبت میکنم تا یه روزی بهم علاقه مند بشی ...

-این راه اشتباه ..ترجیح میدم همین الان این رابطه رو قطع کنم ..

-ارکیده ..؟؟!!!

با قاطعیت از جا بلند شدم ...

-نه امروز ونه هیچ روز دیگه ای هیچ حسی بهتون نخواهم داشت ..

 بهتره همین الان از هم جدا بشیم ..این بهترین راه ..مطمئن باشید به صلاح هردومونه ...

-این تو نیستی که خیر وصلاح من رو مشخص کنی .. ...

-این اخرین حرفم بود اقای حسامی ..خداحافظ شما ...

-ارکیده ..

بدون حرف از کنارش گذشتم وپرچادرم رو جمع کردم دیگه نمیخواستم اشتباه کنم ..

 تا وقتی پاکی ومحبت کسی قلبم رو تسخیر نکنه..محاله از این زندگی دست بکشم وتو این بین ..مطمئنم ..اون شخص طاها حسامی نیست ...

کنار ساجده خانم نشستم وبا محبت دستش رو تو دستم گرفتم ..

-چه خوب کردید که اومدید ...

-دلم برات تنگ شده بود چلچله ی من ...

توجیهی برای بی معرفتیم ندارم ...حق کاملا با شماست ..دکتر رفتید برای پاتون ...؟ 

-اره مادر ولی اب از سرماها گذشته ...پیر شدیم وافتاب لب بومیم ..

-نگید ساجده خانم ..خدا نکنه ..

-تو چی کار میکنی با کارهای کارخونه ؟..حاج احمد اقا کلی دعات میکنه میگه وقتی ارکیده هست خیالم از نظم وانظباط کارخونه راحته ...

-حاج رسولی به من لطف دارن ...

ظرف میوه رو جلوتر کشیدم ...

-بفرمائید ساجده خانم ...

سنگینی نگاهی باعث شد سر بلند کنم ..که نگاهم تو نگاه امیرحافظ گره خورد ...نمیدونم چرا قلبم تو یه لحظه وایساد ...

یه لحظه ..شاید هم برای چند ثانیه گم شدم تو نگاهش ...ولی با صدای فاطمه به خودم اومدم ونگاه گرفتم ..

ذهنم مشغول نگاهِ پرحرف امیرحافظ بود ...چی تو نگاهش بود که دلم رو این جوری به پیچ وتاب مینداخت ...

ضربان قلبم به قدری بالا رفته بود که حس میکردم امیرحافظ از اون سر اطاق هم میتونه حسش کنه ..

 هیچ تعریفی برای نگاه امیرحافظ نداشتم ..جز اینکه این چند وقته اونقدر نگاهش پراز حرف شده که من سرگیجه میگیریم بین اون همه رنگ وحس 

-امیرحافظ دیگه اذیتت نمیکنه .؟

سعی میکنم فوکوس کنم رو حرفهای فاطمه ...مبادا که از این فاصله ی نزدیک حال خرابم رو بفهمه ...

-نه چه اذیتی ...؟اقای رسولی تو این چند وقته خیلی تغیر کردن ...

-اره ...رفتارش تو خونه هم عوض شده ...من که میگم عاشق شده ...

نفس گرفتم ...چته امشب ارکیده ...؟چرا اینقدر سنگینی ...؟

 دوست داشتم دستم رو بزارم رو سینه ام ..شاید که تپشهای قلبم کمتر بشه ..

-چند روز پیش شنیدم که حاج بابا به عزیز میگفت باید بریم خواستگاری ...

دست و پام رو جمع کردم ولبخندی کنج لبم نشوندم ...

-به سلامتی باشه ..با دل خوش ..

-نمیپرسی عاشق کی شده .؟

بازهم نفس ...چرا هوای اطاق اینقدر خفه شده ..؟

-هرکی باشه حتما دختر خوبیه که اقای رسولی بهش علاقه مند شده ...

-اره خب از اون جهت که عالیه ..فقط خدا کنه داداشم رو اذیت نکنه و زود جواب بله بده ...امیرحافظ خیلی دوستش داره ...

بی اراده وحسرت زده نگاهی به چهره ی امیرحافظ که حالا با لبخندی کنج لب داشت با امید حرف میزد انداختم وزیرلب گفتم ..

-هرچی خدا صلاح بدونه همون میشه ...ایشالا خوشبخت بشن .

ازجانیم خیز شدم وهمزمان گفتم ..

-ببخشید فاطمه جان من برم کمک مامان ...

با دستهای لرزون چادرم رو جمع کردم واز کنار فاطمه بلند شدم ..

 باید حدس میزدم دلیل این تغیرها وجود یه زنه ...نرگس بیچاره راست میگفت ...

وارد هال شدم ونگاهی تو ائینه به صورت رنگ پریده ام انداختم ...دستم رو گذاشتم رو قلبم ..

تو دیگه چرا این طوری میزنی ...؟چت شده دوباره؟ ...حق نداری میپفهمی ؟..

 اصلا حق نداری بشینی کنج قفست وبرای خودت رویا ببافی ...حق نداری حتی هوای محبت کسی رو کنی ...

چادرم رو مرتب کردم وبا دستهای مشت شده تو اشپزخونه رفتم ..من هنوز زخمی زخم های عمیق سپهر بودم ..من روبه این تپش ها چه کار ..؟

تمام طول شب سعی کردم تو ارامش کارها رو سروسامون بدم ...با کمک فاطمه میز رو چیدیم...

 دیس های بزرگ برنج زعفرونی رو دو طرف سفره گذاشتم ...بشقاب های خورشت خوری رو که بوی خوش فسنجون رو تا ته عصب های بینیم میکشوند ...

پارچ های دوغ وسبدهای کوچیک سبزی خوردن ...

وتو هرلحظه وهرثانیه به خودم وقلبم تاکید کردم که (حق نداری ...که دیگه بهت اجازه نمیدم ...)

ولی بدبختی اینجا بود که حرفهایِ نگاه امیرحافظ ...دورم رو احاطه کرده بود ونمیذاشت با دلم اتمام حجت کنم ...نمیذاشت ونمیذاشت ...

رو صندلی نشستم پیش فاطمه واز بخت بد روزگار امید وامیرحافظ نشستن جلوم ...

لب گزیدم ..تو یه لحظه خواستم بلند شم ولی با نشستن همگی مجبور شدم بدون حرف سرجام بشینم 

 ودقیقه به دقیقه به خودم یاد اوری کنم تا به هرکسی فکر کنم به جز امیرحافظ ...

 حتی به سپهر وبدی هاش ...حتی به همون دخمه ی کوچیک سه ساله ام ...فکر کردم 

 ولی وای از وقتی که یه حس ..یه فکر ...مثل اهنربا جذبت کنه ..

 اونوقته که اگه تمام دنیا هم جمع بشن نمیتونن جلوی فکر کردن به اون حس رو بگیرن ..

 خداوندا العمان ...دقیقه های سختی شده این لحظه ها ...اندکی صبر بده 

از صبح که چشم بازکردم دلم شور میزنه ..میدونم یه خبر بد تو راهه ..

 میدونم یکی از اون اتفاقهای خاص وعجیب درانتظارمه ..

ولی نمیدونم اون اتفاق ...حادثه ...یا مشکل چیه ...که هنوز به وقوع نپیوسته داره این جوری زابراهم میکنه ...

صدقه انداختم وچهار قل رو مدام زیر لب میخونم ..

 اسماءالله رو زیر لب زمزمه میکنم تا شاید خدا یه چیکه از ارامشش رو به دلم سرازیر کنه ..

 تا شاید این دل اشوبه دست از سر این دل پاره پاره برداره ..

مدام به بچه ها سر میزنم ..اطاق ها رو گز میکنم ..ولی نه ارامشی هست نه اسایشی ...

 دلم مثل سیر وسرکه درحال جوششه ..ومن راه به جایی ندارم جز تحمل وصبر 

چشمهای نگران امیرحافظ یه وقتهایی وسط دل اشوبه هام سرکی میکشه... اون هم میدونه امروز یه خبری هست ..

 شاید هم یه قیامت ...هرچی هست ونیست میدونم خبر خوبی درانتظارم نیست ...

موقع تموم شدن ساعت کاری این دلشوره کمتر شده وسرم به قطعه ها ومونتاژها گرم ...

 بچه ها که میرن ....سالن رو مرتب میکنم 

قطعه هایی که بچه ها باز هم با بی حواسی رو زمین ریختن رو جمع میکنم ...چشمهامو رو موزائیک های کف سالن میچرخونم 

وبه اقا سلیم سفارش میکنم حواسش رو بیشتر جمع کنه ...

 مبادا که قطعه ای ...خازنی... زِنری مابین آت واشغال ها سر از سطل خاکروبه دربیاره ومدیون حاج رسولی بشم ...

کاش بچه ها هم به اندازه ی سر سوزنی وجدان کاری داشتن تا این طور تن وبدن من به خاطر امانت مردم نمیلرزید ..

اخرین جعبه رو هم سرجاش گذاشتم وسلانه سلانه به سمت رختکن میرفتم که با دیدن فرد ایستاده روی پله ها سست شدم ...

درست مثل یه موش تو دست مار به لرزه افتادم ...میدونستم یه خبر بد درراهه ..ولی وجود منحوس سپهر کجا واون خبر بد کجا ..؟

چشمهای سرخ ورگ های متورم گردنش رو خوب میشناسم ..

 ناسلامتی چند سال زیربار همین رگهای متورم امورات گذروندم ونفس کشیدم ..

سپهر به انی به سمتم حمله ور شد.. .ناخواسته مثل گذشته سرتا به پا لرزیدم وجیغ کشیدم ...

 صدای خفه ام تو سالن خالی پیچید...عقب گرد کردم تا از شر رگهای برجسته ودستهای مشت شده ی سپهر فرار کنم 

 که تو این بین دستهای امیرحافظ مثل یه فرشته ی نجات مانع پیش رویش میشن ...

چشمم به امیرحافظ میوفته که مثل یه مرد جلوی سپهر رو میگیره ..وجلوش قد علم میکنه ...

-تو اینجا چه غلطی میکنی؟ کی تو رو راه داده تو کارخونه ...؟

صدای فریاد امیرحافظ تو سالن میپیچه واقا سلیم رو هم به سالن میکشونه...سپهر دست امیرحافظ رو پس میزنه 

-برو کنار عوضی 

با اندک انرژی ای که برام مونده مینالم ...

-دوباره چی از جونم میخوای ...؟

نعره ی سپهر چهار ستون بدنم رو میلرزونه ..حس میکنم یه زلزله ی نه ریشتری تمام کارخونه رو لرزونده ..

-جونت رو هر.زه ..فکر کردی شهر هرته ..؟با کمک اون بابای دم کلفتت دار وندارم رو بکشی بالا ویه آبم روش ...؟

با همون صدای لرزون میپرسم ...

-چی میگی ..؟کدوم داروندار ...؟

نعره زد

 -میکشمت ارکیده ...تیکه تیکه ات میکنم ومیندازمت جلوی سگ های بیابون ..

امیرحافظ واقا سلیم به زور جلوی سپهر رو میگیرن وامیرحافظ با کف دست تخت سینه ی سپهر میزنه تا اندکی بین من واین نامرد فاصله بندازه ...

اقا سلیم سعی میکنه میونه رو بگیره ..

-ارومتر جوون اینجا محل کاره ...

سپهر از پشت دستهای اقا سلیم میغره ...

-بابات رو به عذات میشونم ارکیده .پدر همتون رو درمیارم ...کاری میکنم نتونه سرش رو از خجالت بلند کنه ...

دستهام بی اراده مشت میشه ..دیگ خشم وغضب تو وجودم به جوشش درمیاد ..بهش اجازه نمیدم ..حق این رو نمیدم که با آبروی بابا فرزینم بازی کنه ...بی اراده به خروش میام ..

-تو غلط میکنی ...

نمیدونم این حرف از کجا وبا چه انرژی ای روی زبونم چرخید فقط میدونم تو اون لحظه تمام بدی ها ونفرت از سپهر مثل یه حفره تو سینه ام باز شد وعاصیم کرد ...

سپهر با همون چشمهای گشاد شده ی خونی دوباره خواست به سمتم هجوم بیاره که با یاد اوری کتک ها ولگد هاش تو یه لحظه دیوونه شدم ...

ترس رفت ...لرزه ها هم رفت ..حالا این ارکیده بود که به سمت سپهر هجوم میبره وقدم جلو میذاره وزودتر از اونکه کسی بتونه جلوش رو بگیره دست سرد ویخ زده اش رو بالا میبره واولین سیلی عمرش رو تو صورت سپهر میکوبه ...

سکوت سرد همه جا رو گرفت ..اقا سلیم وامیرحافظ با تعجب وسپهر با چشمهای به خون نشسته بهم نگاه میکرد ...

 با همون نفرت ریشه داده تو رگ وپی ام جوشیدم 

-فکر کردی مردی ...؟فکر کردی ادمی ..؟نه تو یه جونور بیشتر نیستی ...یه کثافت ..اگه بابام همون جوری که میگی به خاک سیاه نشوندتت حقت بوده ..

 حق تمام اون کتک ها ..تمام اون بی ابرویی ها ..حالا بکش ...چون حقته ..

نفس های داغ سپهرمثل طوفان تو صورتم میچرخید ..من این خشم وغضب رو قبلا دیده بودم ..یه عمره ابدیده شدم برای اماج کتک ها ولگد هاش ...

یه قدم عقب گذاشتم که حضور امیرحافظ رو حس کردم که قدمی به سمتم نزدیک شد ..انگار اون هم میدونست چه فکری تو سر سپهر میچرخه 

سپهر با همون نگاه سرخش از ته هنجره نعره زد ..

-چه غلطی کردی پت.یاره ...؟

 قدم جلو گذاشت ومشت دستش رو بالا برد که میون زمین وهوا دستش بند شد

امیرحافظ جلوی چشمهام سدراهش شد و قد کشید ...

-دستت رو قلم کن نامرد ..زورت روبه یه زن نشون میدی ..؟از پدرش شاکی شدی میایی اینجا شاخ وشونه میکشی که چی ..؟که ابرو بریزی؟؟ که قدرت نمایی کنی ؟..برو با همقد خودت طرف شو ...

سپهر با انزجار صورتش رو جمع کرد وزیر لب از بین دندون های چفت شده غرید ...

-بکش کنار پسرحاجی ..به وقتش حساب تو روهم کف دستت میذارم ... دعوای من وزنم به تو هیچ ربطی نداره ...

-زن تو نه ..زن سابق تو ...هرچی هم فکر میکنم میبینم هیچ حقی نسبت به این زن نداری ...راهت رو بکش وبرو ...اگه حرفی داری باباباش طرفی ...

لبخند رو لبهای سپهر گیجم کرد ...این لبخند رو نمیشناختم ....

-چیه؟ دوباره داری اون روت رو نشون میدی ...نه خوشم میاد شناگر ماهری هستی ..

از کنار امیر حافظ سرک کشید وگفت ..

-راستش رو بگو ارکیده چند بار بغل خوابش بودی که حالا این جوری داره برات یقه جر میده ...

نفسم تو یه لحظه رفت ...بی شرف حتی حرمت وجودم وپاکدامنی ای که تو تمام این سه سال براش خرج کردم رو نگه نمیداشت ...

 حس قطره ی ابی رو داشتم که تو جریان بغض وبخل این مرد .. اب شد وتو دل زمین رفت ...

مشت دست من وامیرحافظ با هم بالا رفت ومشت امیرحافظ تو صورت سپهر نشست وتو یه چشم بهم زدن سپهر روی زمین افتاد وآماج ضربه های سهمگین امیرحافظ شد ...

مثل یه مجسمه وایساده بودم ..وامیرحافظ به قصد کشت سپهر رو میزد ..

 سپهری رو میزد که سعی داشت با مشتهای پراز خشمش امیرحافظ رو مهار کنه ولی محال بود که بتونه از پس این سیل خروشان تاب بیاره ..

 ومن هرلحظه حس میکردم حفره ی تیره وخالی تو سینه ام کمرنگ وکمرنگتر میشه ..

با هرضربه ..با هرقطره ی خون .با هردرد وناله ی این ملعون ...یه حس بد ومنفی تو وجودم محو میشد ...

 واقعا سه سال تموم این مرد ...مرد من بود ...سه سال ...؟یعنی سیصد وشصت وپنج روز ضربدر سه ...؟

اقا سلیم هرکاری میکرد نمیتونست امیرحفاظ طغیان زده رو اروم کنه ...دندونه هام رو رو هم فشردم ...

 حالا که فکرشو میکردم سپهر ارزشش رو نداشت ..ارزش هیچ چیز رو نداشت ..حتی همون سه سال پایمال شده ی زندگیم رو ...

اقا سلیم که از پس امیرحافظ برنمیومد ..نالید ...

 -خانم نجفی بجنبید ...الان میکشتش 

 بغض ودرد تا بیخ گلوم بالا اومده بود ...قدم جلو گذاشتم وبه ارومی زمزمه کردم ...

-بسه ...

امیرحافظ اما ...نمی شنید وهمچنان مشت های خون الودش وروی صورت داغون سپهر میخوابوند ...

 یه قطره اشک از گوشه ی چشمم چکید ..سپهر منفورحتی دیگه تقلا هم نمیکرد ...

یه قدم دیگه جلو گذاشتم ...واستین لباسش رو کشیدم ...

-بسه کشتیش ...

-ولم کن ..ولم کن بزار بکشمش ...

بغضِ گلوگیرم داشت خفه ام میکرد ...بی حواس نالیدم ..

-ولش کن امیرحافظ ..تروخدا بس کن ...

مشت بالا رفته ی امیرحافظ ثابت موند ..اشکم رو پس زدم ...که نگاه سر دو یخ زده ی امیرحافظ به سمتم برگشت ...

 کلی حرف تو نگاهش بود ...کلی درد ..یقه ی سپهر رو با نفرت رها کرد وتو یه لحظه از جا بلند شد ..وعقب گرد کرد ..

ولی همزمان یه لگد محکم تو پهلوی سپهر کوبید وغرید ...

-پاشو گورت رو گم کن عوضی ...

وبی اعتنا به خون چکیده شده از مشت دستش به سمت انتهای راهرو رفت ..

سپهر با درد تو خودش جمع شد که اقا سلیم کمکش کرد تا سرپا بشه ...صورتم از دیدن خون وکثافت جمع شد وبا نفرت رو برگردوندم ...

نگاهش از پشت اون همه پلیدی وسیاهی مشمئز کننده بود ...تمام خونا به های دهنش و رو روی زمین تف کرد 

-پدرت رو درمیارم ارکیده ...حالا صبرکن ونگاه کن ...

اقا سلیم به زور سپهررو از پله ها پائین برد ..نگاهم با تلخی روی اون لکه ی قرمز رنگ خونابه ی کف سالن خیره مونده بود ...

(باشه سپهر ...منتظر میمونم تا ببینم چی کار میکنی ...اینبار خدا با منه وتو هیچ غلطی نمیتونی کنی ...)

با یاد اوری امیرحافظ ...نگاهم روی رد خونی روی زمین کشیده شد که تا انتهای راهرو امتداد داشت ..

دل نگران امیر حافظ شدم ..با اون ضربه ها ..با اون همه خشم ...چی به سرش اومده ..

بی اراده به سمت اطاقش رفتم ...یه تقه به در زدم که جوابی نداشت ..نگران تر شدم ..امیرحافظ سراپا خشم بود ..

-اقای رسولی ...؟

مستاصل وپریشون پشت در مونده بودم ..نه پای رفتن داشتم ونه دل موندن ...

 یک کلام ...دل نگران بودم ..دل نگران مردی که نمیدونستم تو چه حالی به سر میبره ...

تو میون فکر درگیر وجسم خسته ام در به ارومی باز شد ..نفس سنگینم رو بیرون فرستادم ...ولی با دیدن چشمهای خونی امیرحافظ دلم ریخت ...

دروبدون هیچ حرفی بازکرد وعقب گرد کرد ..با نگرانی قدم به اطاق گذاشتم ..

 بدون اینکه حتی دستم یاری کنه تا در رو ببندم پشت سرش راه افتادم ...

نمیدونستم چی باید بگم ...اصلا چه جوری حرفهای اون بیشرف رو جمع وجور کنم ..

من یه عمری با این حرفها کنار اومده بودم ولی برای کسی مثل امیرحافظ متعصب این فاجعه بود ..

امیرحافظ کنار پنجره ی قدی وایساد ونگاهش رو به بیرون دوخت ..چشمم به دست مشت شده اش افتاد ...

 چرک وخون روی بند بند انگشتش شُره کرده بود ..

دلم ریش شد وچشمهام سوخت ..خدا ازت نگذره سپهر ...ببین چه بلایی سر این مرد اوردی ...

دستمال تو جیبم رو دراوردم وچند قدم مردد به سمتش برداشتم ..به ارومی صدا زدم ...

-اقای رسولی ...؟

برنگشت ..چشمهام پراز اشک شد ..حق داشت از دستم ناراحت باشه ...حق داشت جوابم رو نده ...حق داشت ...

 تقصیر من بود که این حرفها رو شنید ..تقصیر من بود که پای موجود منفوری مثل سپهر به زندگیش باز شده ..

به ارومی یه قدم مردد دیگه به سمتش برداشتم ..وقتی لب بازکردم صدام از هجم بغضی که تو گلوم بود میلرزید ...

-داره ..از دستتون ..خون میره ...

لب گزیدم ...دیگه نمیتونستم بغضم رو مهار کنم ...چی بلایی سرمون اوردی سپهر ..؟همین رو میخواستی نه ..؟اینکه شرمنده بشم ..اره ..؟

حتی از همون فاصله هم میتونستم نفس های سنگین وبالا وپائین شدن قفسه ی سینه اش رو ببینم ...

 دلم برای خودمون سوخت ..ببین چه جوری یه مرد احمق وشارلاتان با چند تا حرف ناحق این جوری ویرونمون کرد ..

-باید میکشتمش ..

قلبم وایساد ...بکشتش ...؟امیرحافظ ...سپهر رو بکشه ..؟

-شما همچین کسی نیستید ...

تو یه لحظه به سمتم چرخید وبا کف دست رو سینه اش کوبید وفریاد زد ...

-چرا هستم ..من امیرحافظ رسولی اگه بتونم خودم با دستهای خودم این انگل رو خفه اش میکنم وعالم وادم رو از شرش نجات میدم ...

حجم درد وعصبانیتش رو درک میکردم ...نگاه سرخ وچشمهای خونیش رو درک میکردم ..این حس وحال کاملا دو جانبه بود ...

-ولی با اینکار فقط اینده اتون رو تباه میکنید ...

دستمال رو به سمتش گرفتم ...

-دستتون رو پاک کنید ...پراز خونِ

مشت دستش رو با انزجار بالا اورد ودستمال رو از بین انگشتهام گرفت وروی دستش محکم کشید ..

 تمام حرصش رو روی دستمال خالی کرد ...فک منقبض شده اش داد میزد که تا چه حد عصبانیه ...

دستش که از خون پاک شد ..دل من از دیدن اون همه زخم خون شد ...زخم های روی بند های انگشتهاش تازه نمایان شد ... ...

-دستتون زخمی شده ...

ولی امیرحافظ بدون گوش دادن به حرفم گفت ..

-اگه دوباره به سراغت بیاد ...؟؟

لب گزیدم ...تو این لحظه مهمترین دغدغه ی من زخم دست امیرحافظ بود ...

-باید با پلیس حرف بزنی ...ازش شکایت کن ..

همون جور که خیره به دستش بودم گفتم ..

-نمیشه... پارتیش کلفته ...

-به درک..حداقل یه پرونده داره که بتونی بعدا برعلیه اش استفاده کنی ...

فاصلمون رو پر کرد ...اونقدر که تو یه لحظه لرزیدم وتو خودم جمع شدم ...

 این همه نزدیکی زیادی بود ...زیادتر از همیشه ...ولی قدم هام یاری عقب نشینی نداشت ...

سر به زیر انداختم ...قلبم پرتپش وپرضرب میزد ...

-نمیتونی نه ..؟ازش میترسی ...اره ..؟

لب گزیدم وفقط سر تکون دادم ....این بغض لعنتی واین قلب پرتپش داشت خفه ام میکرد ...

-من ازش شکایت میکنم ...

سربلند کردم ..اونقدر هراس به دلم سرازیر شده بود که قلبم رو از تپش انداخت ...ترس تو وجودم بیداد میکرد ...

-براتون درد سر میشه ..

زیر لب با همون نگاه خیره تو چشمهام زمزمه کرد ..

-مهم نیست ..نمیخوام اسیبی بهت بزنه ...این دیونه ای که دیدم بعید نیست یه گوشه گیرت بندازه وبلایی سرت بیاره ..

اشکم بالاخره چکید ...حرفهاش همه درست بود ...همچین کاری از سپهر بعید نبود ..

 منی که سه سال زیر ضربه های قلاب فلزیش مرگ رو به چشم دیده بودم خوب میدونستم ..

نگاهش به رد اشک روی گونه ام خیره شد ...

-نمیخوام برای شما وحاج بابا مشکلی پیش بیاد ...

-تو نگران نباش ...

تمام ترسم رو ریختم تو نگاهم ..تا بفهمه که این قضیه به همین راحتی ها نیست ...

-اقای رسولی من رو بیشتر از این مدیون خودتون نکنید ...

پلک زد وبه ارومی گفت ..

-همه چیز رو بسپر دست من ..تو فقط ...مراقب خودت باش ..

اونقدر تو نگاه رنگیش غرق بودم که با تقه ای که به در باز اطاق خورد با استرس چشم گرفتم وازش فاصله گرفتم ..اقا سلیم با چشمهای موزی به من وامیرحافظ نگاه میکرد ...

قفسه ی سینه ام از ترس بالا وپائین میرفت ونفس هام سنگین شده بود ...با من من گفتم ..

-من ..من دیگه باید برم ...ببخشید ...

وقبل از اینکه حتی بخوام معنی نگاه مرموز واون لبخند روی لبهای اقا سلیم رو برای خودم حلاجی کنم از اطاق بیرون اومدم ...

مثل موشی در دام افتاده نگران بودم ...نگران حرفهای بعد ..نگران حسی که تو این لحظه پیدا کرده بودم ...

 نگران زخم های پوسته پوسته شده ی روی بند انگشت های دست امیرحافظ ....

سینه ام رو چنگ انداختم تا شاید این نفس های گلوگیر بهتر بالا بیاد ...

باید زودتر میرفتم ..تا این قلب خسته دست ازاین ضربان های غلیظ وپوکوبش برداره

"امیرحافظ"

نگاهی به دستمال دور دستم انداختم ...به خاطر زخم هایی که به سپهر زده بودم تمام بند دستم زخمی شده بود ...دوباره حرارت تنم بالا رفت ...وگر گرفتم ..

از یه جهت عصبانی بودم واز جهت دیگه وقتی یاد محبت ارکیده میوفتادم ..

 یاد دستمالی که به دستم داد وهنوز دور دستم پیچیده است ..یاد فاصله ی کممون ...ونگاه اقا سلیم ....

لا ا...الا ا... گفتم ولب گزیدم ...چنگ انداختم تو یقه ی پلیورم ودکمه ی لباسم رو بازکردم ...

-نفرین به تو سپهر صولتی که مثل یه ملعون داری با روح وروان وزندگی این زن بی گناه بازی میکنی ...

نگاه ترسیده ی ارکیده عاصیم میکرد ..کاش میتونستم اونقدر بزنمش که درجا تموم کنه ...

با حرص مشتی رو فرمون کوبیدم ونفسم رو با حرص فوت کردم ...

-پدرت رو درمیارم سپهر حالا ببین ...دست گذاشتی رو شریان حیاتی من اونوقت راست راست واسه ی خودت میگردی وخون به جیگر ارکیده میکنی ...؟

من میدونم وتو ..حالا صبرکن ...همین امشب باید با حاج بابا حرف بزنم ازت شکایت میکنم ...

دم درخونه بی حوصله ماشین رو پارک کردم...هوای گرم خونه تلاطم وجودم روکمتر کرد ولی نه اونقدر که دستهای مشت شده ام رو بازکنه ...

-وای خاک به سرم این چه سرووضعیه امیرحافظ ..

-سلام عزیز چیزی نشده که ...

چشمهای عزیز آنی به اشک نشست ..

-خدا مرگم بده دعوا کردی ...دستت چی شده ...؟

-امیرحافظ دعوا کردی ...؟

عزیز وحاج بابا وفاطمه دوره ام کردن ..

-هیچی نیست به خدا حاج بابا ..میبینید که سرو مرو گنده ام ..

عزیز دستمال ارکیده رو از دور دستم باز کرد وبا دیدن سربند های خراش دیده ام لب گزید ..

-تو به این میگی هیچی؟ ...تمام پوست دستت رفته ...

چشمم پی دستمال در دست عزیز بود که منبع گرمای دلم بود ...با زیرکی دستمال رو از دستهای عزیز بیرون کشیدم وزمزمه کردم ..

-عزیز خوبم به خدا ...

-دروغ نگو امیر. ..من به تو دروغ گفتن یاد ندادم ..

صدای قاطع حاج بابا بلند شد ..

-امیرحافظ بیا تو اطاقم 

نفسی گرفتم..که عزیز دستم رو کشید ...

-بیا بشین فعلا زخمت رو ببندم ..برای حرف زدن وقت بسیاره ...

بالاجبار دنبال عزیز راه افتادم وروی مبل نشستم ..فاطمه با نیش باز کنارم نشست ..

-راستشو بگو .... خوردی یا زدی ..؟

به طنز درجمله ی فاطمه نیشخندی زدم ونگاهم رو به دستمال تو دستم دوختم ...

-من وخوردن ..؟زدم کتلتش کردم ...

-اماشالا به داداش خودم ...

همینکه عزیز رفت تو اشپزخونه حاج بابا بالا سرم وایساد ...

-خب ...؟

نگاهی به فاطمه انداختم که خودش از جا بلند شدو به سمت اشپزخونه رفت .

-با سپهر اشغال دعوام شد ...

چشمهای حاج بابا تو یه لحظه گشاد شد ..

-چی ...؟سپهر ...؟

دستم رو رو بینیم گذاشتم ..

-هیس حاج بابا عزیز میفهمه ..

-چرا .؟چه طوری دعواتون شد ...؟

-قضیه اش مفصله ..ولی میخوام ازش شکایت کنم ...

صدای غرغر عزیز که نزدیک شد هردو سکوت کردیم ...

-اخه امیر تو که از این اخلاق ها نداشتی 

کنارم نشست ودستم رو تو دستش گرفت.. با ناراحتی زخمم رو بررسی کرد ...دست ازادم رو دور شونه اش انداختم ...

-این بارمجبور شدم عزیز ...طرفم خیلی نامرد بود ...

عزیر کمی بتادین روی پنبه زد وروی زخم هام کشیدم ..چشمهام رو ازدرد بستم وسرم رو به شونه ی نحیفش تکیه دادم ..

نمیدونم از سوزش دستم بود یا سوزش دلم بود که چشمهام هم سوخت ..وفکم منقبض شد ...

 خدا لعنتت کنه سپهر ..تا کی میخوای بتازونی وجولون بدی ..؟

با صدای زنگ در حیاط ..هرسه به سمت ایفون نگاه کردیم ...فاطمه که تازه از اشپزخونه اومده بود پشت ایفن رفت ...

-بله ؟

-بله همینجاست ...

نگاه ترسان فاطمه رو من نشست ..ولب زد ..

-از کلانتری اومدن ...میگه با امیرحافظ رسولی کار داریم ...

تو یه لحظه ازجا بلند شدم نگاه حاج بابا وعزیز با نگرانی روم نشست ..میدونستم بالاخره سپهر نیشش رو میزنه ...مطمئن بودم که کار سپهره ...

بدون هیچ حرفی با قدم های محکم کتم رو برداشتم ....من امادگی هرنوع اتفاق ومشکل رو داشتم .از پله ها سرازیر شدم که صدای حاج بابا رو پشت سرم شنیدم ..

-صبر کن امیر ..منم میام ..

-شما نه حاج بابا خودم میرم ..

-میگم صبرکن ...مگه تا حالا چند بار پات به کلانتری باز شده که میخوای سرخود بری ...؟

 با پشتوانه ی حاج بابا از در بیرون اومدم که نگاه تو صورت درب وداغون چرخی

"ارکیده"

داغون وخراب درخونه روبازکردم مامان شیرین مثل همیشه با لبخند به پیشوازم اومد ...

-اومدی ارکیده ..؟

-سلام مامان ...

-سلام عزیزم خسته نباشی ...

یه نفس سنگین کشیدم وسعی کردم تمام دردم رو کنار بذارم مبادا که مامان شیرین با همون حس شیشم مادرانه اش متوجه دردم بشه ...

-بابا اومده ...؟

-اره تو اطاق خوابه ..طبق معمول یه کتاب گرفته دستش ورفته تو هپروت ...

بی اختیار قبل از هرحرکتی چادرم رو گوشه ی مبل گذاشتم وبه سمت اطاق رفتم وبا یه تقه وارد شدم ..

-بابا فرزین ..؟؟

-جانم بابا بیا تو ..

-سلام ..

-سلام به روی ماه خانم گل ... خسته نباشی ...چی شده امروز قابل دونستی قبل از همه سراغی از بابات بگیری ..؟

بغضی رو که تا همین جا مخفی کرده بودم دوباره تابیخ گلوم بالا اومدو هوا رو از ریه هام دزدید ..

-بابا یه سوال بپرسم ..؟

نگاه بابا با نگرانی تو چشمهام نشست ..

-چی شده ارکیده؟ ..چته ..؟

بعض توگلوم ...صدام رو خش دار کرد ...

-بپرسم بابا ؟

-بپرس ...ولی قبلش بگو چته ..؟چرا این جوری شدی ..؟

تمام ترس واسترس تو وجودم... اشکهام رو سرازیر کرد ...

-سپهر اومده بود کارخونه ...

دستهای بابا فرزین مشت شد وفکش از حرص منقبض ...

-چه غلطی کرده ..دوباره اومده بود ابروریزی ؟

اشکهایی که تاحالا تک به تک میبارید بیشتر شد ...کنارم نشست ودستهام رو تو دستهای گرم وزمختش گرفت ..

-اره ارکیده ..؟اذیتت کرد ..؟

اونقدر دردم زیاد بود که به ناله افتادم ...دستهای بابا که دور شونه ام پیچید ..از ته دل زار زدم ...دست گذاشتم رو سینه ی پرمهر بابا وتمام درد وغم اون روز رو خالی کردم ...

-نمیدونم این گریه ها تا کی ادامه داره ولی من انتقامت رو ازش گرفتم ..کاری کردم از هستی ساقط بشه ..دیگه نمیتونه تو بازار حتی یه دونه جنس بفروشه ..

بدبختش کردم ارکیده ..به جبران تمام اون زجرایی که کشیدی تمام زجه هایی که اون شب زدی ..کمرش رو شکوندم ارکیده ...

-دیگه دیر شده بابا ...دیگه بدبختیش برام اهمیتی نداره ...

-ولی برای ما داشت ..حداقل اینکه سبک شدیم ...اشتباه کردم ارکیده که سه سال پیش طردت کردم ..اشتباه کردم که زندگی تک دخترم رو سپردم دست این حیوون ...

با طرد کردنت هممون باختیم ..درصورتی که باید جلوش وایسمتادم ...من روببخش دخترم ..پدرخوبی برات نبودم ..

سرم رو از تو سینه ی بابا بیرون کشیدم وکف دستم رو روی گونه اش گذاشتم ..

-نگید بابا ...تمام این ها تقصیر خودمه ..

اهی که از ته سینه کشید دلم رو سوزوند ..

-هربچه ای ائینه ی پدرومادرشه ...اگه اشتباهی کردی... اگه پا کج گذاشتی... فقط به خاطر اشتباه من ومادرته ..ارکیده مارو میبخشی ...؟

-این حرف رو نزنید بابا ..این شمائید که باید من رو ببخشید ..

با سرانگشتهای پهن وزمختش اشک روی صورتم رو پاک کرد ..

-دیگه غصه نخور همه چیز رو بسپر دست من وامید ..خودمون از پس سپهر برمیایم ..هرچند که دیگه هیچ غلطی نمیتونه بکنه ..

-بابا من میترسم ..سپهر اون کسی نیست که شماها میشناسیدش ..اون یه جونوره ..

-نگران نباش ..همینکه شاهرگش رو زدم براش کافیه ...حالا بدواِ دنبال کار ...

 تو بازار خبر پیچیده که جنسهاش مرغوب نیست ..به خاطر همین هیچ کس ازش خرید نمیکنه ..همه چی رو بسپر دست ما ...

روی گونه ی خیسم رو بوسید ودستهاش رو محکمتر دور شونه ام حلقه کرد ..

-دیگه هم نبینم چشمهات اشکی بشه ..که از دستت شاکی میشم ...

این حمایت ها ..این دستها ..این عطر خوش محبت پدری ...رو با هیچ چیزی تو دنیا عوض نمیکنم ..

من تشنه ی عطش زده ای بودم تو دل برهوت ..که حالا به سایه سار چشمه ی زلال محبت پدری رسیده ام ...

 وهیچ چیزی نمیتونه این ارامش ریخته در دلم رو ازم بگیره ..حتی خیال مبهم سایه ی سپهر شیطان ...

اما دریغ که یه وقتهای غافل میشی از بدی های ادم ها ..از نفرت پیچیده در دل شیطان ...

صدای زنگ تلفن بند دلم رو پاره کرد ..نوای خبرهای بد قلبم رو مچاله کرد ...چه خبری درراه بود که این دل اشوبه امونم رو برید ..؟

"امیرحافظ"

نگاهم مثل یه مته سرتا پای سپهر رو سوراخ میکرد ..هردو روبه روی هم منتظر اومدن ارکیده بودیم ...

بازهم اعصابم کش اومد ..به هیچ وجه دوست نداشتم پای ارکیده به این جریان باز بشه ولی چاره ای نبود ..

 وقتی مسئول پرنده تمام ماجرا رو شنید زنگ زد به ارکیده ...تا اون هم به عنوان شاهد بیاد ...

با انزجار نگاهم رو از صورت کبود وزخمی سپهر گرفتم ..هرچند که با دیدنش دلم کمی خنک شده بود وابی رو اتیش دلم ریخته میشد ...

ضربه ای به در خورد که نگاه ترسان ارکیده تو نگاهم نشست ...اصلا دوست نداشتم ..دوست نداشتم به خاطر یه بیشرف نامرد با همچین رنگ وروی پریده ای قدم تو کلانتری بذاره ..

خدا ازت نگذره سپهر ..ببین بالاخره کار خودت رو کردی ...

پشت سر ارکیده اقا فرزین وامید هم بودن ..ولی نگاه من ناخوداگاه روصورت رنگ پریده ودستهای لرزونش که به زحمت گوشه ی چادرش رو مهار کرده بود میچرخید ...

سینه ام از حرص بالا وپائین رفت ... دوباره با نفرت به سپهر نگاه کردم ...

 اگه توانائیش رو داشتم همون لحظه درسی به سپهر میدادم که دیگه جرات نکنه ارکیده رو وارد بازی های احمقانه اش کنه ...

-خانم ارکیده نجفی ...؟

نگاهم بی اراده از سپهر کنده شد ورو صورت ارکیده نشست ..دلم از اون همه ناراحتی وترسش رفت ...

 نگاهش هراسون تو نگاهم نشست که با پلک زدن سعی کردم خیالش رو تا حدی راحت کنم ...

-بله خودمم هستم ..

-بفرمائید تو ..بقیه هم بیرون ...

مسئول پرونده با دست اشاره به صندلی خالی کرد وبه ارکیده گفت ..

-بفرمائید بنشینید خانم ...

ارکیده بدون نگاه کردن به سپهر گوشه ی چادرش رو جمع کرد ومعذب روی صندلی نشست ..

-خب خانم نجفی درمورد پرونده ی شکایت اقای سپهر صولتی یا همسر سابقتون از اقای امیرحافظ رسولی صاحب کارتون شما رو خواستم ..

رنگ ارکیده به سرخی زد ...

-چی ..؟ شکایت ...؟

-بله شکایت ..لطفا بگید اون لحظه ای که دعوا شد شما هم اونجا بودید .. ؟

-بله بودم ..

-سر چی دعوا شروع شد ..؟

بازهم نگاهش نگران شد ...مستقیم بهش دیده دوختم ومنتظر شدم ..حق یا باطل این مدعا رو ارکیده ثابت میکرد ...

ارکیده نفسی گرفت وچشمهاشو رو هم فشرد...

-اقای سپهر صولتی امروز عصر اومده بود کارخونه ...شروع کرد به ابروریزی وهتاکی ...

-سرچی ..؟

ارکیده علنا نگاهش رو از سپهر دزدید ...

-میگفت پدر من به خاک سیاه نشوندتش ..

-این درسته ...؟

نگاهش دوباره تو نگاهم نشست ...نوع نگاهش فرق میکرد ...یه جور خاص بود ...انگار میخواست یه چیزی رو مخفی کنه ...به ارومی گفت ..

-من اطلاعی ندارم ...

-خب بقیه اش ...؟؟

-میخواست بهم حمله کنه که اقای رسولی واقا سلیم جلوش رو گرفتن ..ولی بازهم به کارش ادامه میداد ...که اخر سر کار بالا گرفت وبا اقای رسولی دعواشون شد ...

-تو غلط کردی زنیکه

-ساکت اقا ...هروقت نوبتت شد حرفهای شما رو هم میشنوم ..

مسئول پرونده سرخودکارش رو روی میزگذاشت ...

-پس این جوری که میگید این اقا شروع کننده ی دعوا بودن ...؟

-بله ایشون بار اولیشون نیست که اینکاروکردن ..قبلا هم بارها ابروی من رو تو محیط کاریم برده ..

-خیلی ممنون خانم نجفی بفرمائید دیگه کاری باهاتون نداریم ..

ارکیده نگاه دیگه ای به من انداخت وبی حرف بیرون رفت ...

"ارکیده"

چند ساعت طول کشید که با حرفهای من وشهادت اقا سلیم  بالاخره امیرحافظ ازاد شد ...

تمام این مدت تو ماشین امید نشستم واز خدا خواستم تا شر سپهر رو از سر امیرحافظ کم کنه ...

هرچند که میدونستم خدا جای حق نشسته ومحاله که سپهر به خواسته اش برسه ...ولی تو این شرایط حتی روی صحبت کردن با حاج بابا رو هم نداشتم ..

اونقدر خدا خدا کردم وانگشتهام رو تو هم پیچیدم ورو هر بند انگشتم یه صلوات فرستادم که نفهمیدم زمان چه جوری گذشت وهوا مثل ظلمات شب سیاه شد ...

به محض دیدن حاج بابا وامیر حافظ وامید وبابا از ماشین پیاده شدم ...

لبخند روی لبهای امیرحافظ دنیایی حرف داشت ...نمیدونستم چرا دلم اینقدر تنگ این لبخند نادر شده بود ..

نمیدونستم چرا نمیتونم چشم از این لبخند روشن بگیرم ...چرا از لحظه ای که پام رو تو اون اطاق کذایی کلانتری گذاشتم ..نگاهم پی نگاه امیرحافظ میدوئه ...

با نزدیک شدن حاج بابا به اجبار نگاهم رو از صورت خرسند امیرحافظ گرفتم وسربه زیر انداختم ..

خدایا ببخش ..باشه ..؟دست خودم نیست ...نمیدونم ..نمیفهمم چرا امشب تا این حد دلم هرز میره ...

یکی دو قدم به سمتشون رفتم وامید رو مخاطب قرار دادم ...

-چی شد امید ...؟

چهره ی امید هم شکفت ..ببین چی کار کردی سپهر که بدبختیت ...روسیاهیت ...باعث شادی جماعتی میشه ...

-میبینی که امیرحافظ ازاد شد وسپهر خان هم به جرم مزاحمت تو بازداشتگاهِ ...

لب گزیدم ...

سپهر وحبس؟ ...سپهر ومیله های زندان ..؟شیطان وبند ...؟ببین به کجا رسیدی سپهر ...

نگاهم دوباره بی اراده به نگاه امیر حافظ چسبید ...

-حلال کنید اقای رسولی ...

لبخند روشن روی لبهاش درد دلم رو مرهم شد ...

-این چه حرفیه؟ ...رو سیاه این جمع کسیه که الان تو بازداشتگاه ...نه شما ونه خونواده اتون ...

اونقدر از ته دل این حرف رو زد که نفس سنگینم رو با ارامش رها کردم ...دستم از اون همه لطفش مشت شد ...

سر به زیر انداختم وقدمی به حاج بابا نزدیک شدم ...

-حاج رسولی شرمنده ...

-دشمنت شرمنده بابا جان ..بالاخره به سزای کارهاش رسید ..برید دیگه نصفه شبه ..خونواده ها نگرانن ...

به سمت بابا فرزین چرخید وروی شونه اش دست گذاشت ..

-دستتون درد نکنه اقای نجفی .لطف کردید... اگه دختر شما نمیومد ..امیرحافظ باید شب رو همینجا میموند ...

حتی از فکر همچین اتفاقی سِر شدم ...دوباره بی اختیار نگاهم به امیرحافظ افتاد ..

از اون همه برق وخیرگی درنگاهش مسخ شدم ..معذب شدم ...سراسر سوخته ...سراسر داغ واتش گرفته ...

دیگه نفهمیدم حاج بابا وامید وبابا چی میگن ..فقط من بودم ودریای ارامش نگاه امیرحافظ ..

دنیای حرف تو چشمهاش که من عاجز بودم از خوندنش ...خدایا امشب چه سحری تو هوا جاریست که این جوری مدهوش این مَردَم ...؟

دستهام رو زیر چادربردم تا نگاه بگیرم ..تا چشم ببندم ..تا این حرف مونده در نگاهش رو نبینم ..ولی دریغ که من بودم وجادوی نگاهش ..

من بودم وحرارت ملایم وجودم ..من بودم وشب ومستی شراب هفتاد ساله ای که قلبم رو به تپش انداخته بود ...

چی تو نی نی نگاهت داری امیرحافظ ؟؟که داری این جوری من رو ذره ذره اب میکنی ...؟

-بریم ارکیده جان ..؟

پلک زدم ...

پلک زد...

نگاه گرفتم ونگاه گرفت ..

قدم عقب گذاشتم واون ثابت ایستاد ..

زیر لب زمزمه کردم ..

-خداحافظ ...شبتون خوش...

زمزمه ی زیر لبش رو شنیدم .ولی نمیدونم چرا حس کردم پراز لرزشه ...پراز مهر وپراز شرم ..

-به سلامت ..خدا به همراهتون ...

ومن با تموم وجودم ..با بند بند تنم خدای امیرحافظ رو حس کردم که همراهم شد ...

قدم برداشتم ولی حس کردم یه چیزی تو وجودم نیست شده ...یه قلب ..یه قفسه ی خالی بی دل ...یه انس ..یه الفت ..

انگار که برخلاف تمام تقلاهام ..قلبم همون جا گیر کرده بود ..کنار نگاه روشن امیرحافظ ..

کنار شونه های پهنش ..کنار مردانگیش که تازگی ها بدجوری بهم ثابت شده بود ..

نشستم تو ماشین وسعی کردم بجنگم با نفس اماره ودل بدم به نفس لوامه..

نکنه که دوباره چشم بدوزم به مرد غریبه ای که نمیدونم چرا تو این لحظات بدجوری برام خودی شده ...

دستهام رو تو هم گره زدم وزیر لب نجوا کردم ..

يَا غِيَاثِي عِنْدَ كُرْبَتِي يَا دَلِيلِي عِنْدَ حَيْرَتِي (اى فریادرس من در غم و اندوه اى دلیل و راهنمایم هنگام سرگردانى )

نجاتم بده خدا از این کشش پرلذت ...از این نگاه سر به هوا که نمیدونم چرا امشب وتو این لحظات ..هیچ جوری نمیتونم جلوش رو بگیرم ...

خدایا دیگه نگاهم پاک نیست ...تمیز نیست ..خالص هم نیست ...یاری بده

امید که استارت زد نفس سنگینم رو رها کردم ...

ماشین که راه افتاد ..تو یه لحظه ..بی اختیار ...خدایا باور کن بی اراده ...بی هوا ..چشمهام از دستهام سوا شد وچرخید به سمت امیرحافظ ...

لبهام لرزید ..هنوز همونجا بود ..با همون نگاه روشن صاف وپراز حرف ...

ومن شرمنده شدم پیش خدا ..چون که فهمیدم این نگاه بی اراده بدجوری میل به لمس نورانیت چشمهای امیرحافظ داره ...

پلک بستم رو نگاه روشنش ..تا نبینم این چشمه ی محبت رو ..این همه حرف ناخونده رو که کم کم برام واضح میشد ...

یه چیزی درحد همون معاشقه های گذشته ..به همون نرمی ..به همون لطافت ..

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم ودستهام رو دور خودم حلقه کردم ..

خدایا چی به سرم اومده ...؟نکنه امشب جادوییِ ومن... مسخ ومدهوش این جادو...دلم رو دو دستی به امیرحافظ که فرسنگها ازم فاصله داره دادم ...

شونه هام رو فرو کردم تو نرمی روکشهای پارچه ای ماشین وزیرلب اسامی خدا روهرچی که به یاد داشتم ونداشتم زمزمه کردم ...

شاید که سرپوشی باشه برای محافظت از این جادوی نابهنگام شبانه ..

تمام شب از سحر وجادوی نگاه امیرحافظ پیچیدم به خودم ...خواب نمیومد به چشمهام ...

 عجیب بود برام ...چه مرگم شده بود ..

 مفاتیح روبازکردم ...جوشن کبیر خوندم ...سجده کردم ...اروم نشدم ...هنوز گیج بودم ..چه مرگم شده خدا ...

 ولی کم کم چشمهای خسته از بی خوابیم رو هم افتاد وخواب من رو با خودش برد به سرزمین فراموشی ها ..

 ***

 صبح فردا که چشم بازکردم ...دستمو رو سینه فشردم ..فقط میخواستم ببینم جادو هنوز پابرجاست یا نه ..

میخواستم برگردم به همون حالت قبل ... میخواستم مطمئن شم که هیچی از اون حس های مرموز شبانه تو سینه ام باقی نمونده ...

جادو نبود ...خداروشکر که نبود ...یعنی فکر میکردم که نیست ...با روحیه ای عالی ..صبحونه ی کاملی خوردم وچادرم رو به سرکشیدم ..

 امروز با کلی انرژی میتونستم تمام کارخونه رو کن فیکون کنم ...

همه چیز خوب بود ..همه چیز عالی ..یه صبح زیبای زمستونی که خورشید گرم وملس میتونست بهترین روز عمرت رو بسازه ..

با بی خیالی ..با یه لبخند کنج ل.ب ..با قدم هایی محکم واستوار پاگذاشتم به حیاط کارخونه ...

 به همه با روی باز سلام کردم ..

دست نرگس رو فشردم وقشنگترین لبخند عمرم رو به همه هدیه کردم ...اما ...

با دیدن قامت امیرحافظ ..سست شدم ..حتی از همون فاصله هم قدم کند کردم ...

 نفس تو سینه ام حبس شد... لبخند از رو لبهام پرکشید ونگاهم شد همون نگاه مسخ ومدهوش ...

کف دستم رو گذاشتم رو قلب پرضربم.....پس نرفته ..یعنی نیومده که بره ..

 از دیشب تمام این حس ها همینجا بوده ...تودلم ..انبار شده بود برای حال ..برای زمانی که امیرحافظ جلوی چشمهام قد بکشه وخودی نشون بده ..

حالا من چه کنم؟ ..با این حس لزج ورونده؟ ...با این تپش های نامنظمی که من رو تا دم بهشت وجهنم میبره وبرمیگردونه ...؟

نفسم رو مثل یه اه سنگین بیرون فرستادم ..با چرخش امیرحافظ به سمتم ...زود سربرگردوندم وپشت بهش به سمت سالن مونتاژ رفتم ..

با این احوال نابه سامانم ..هیچ امادگی ای برای روبه رو شدن با امیرحافظ نداشتم ..

 باید میرفتم ..باید دور میشدم از این منبع انرژی ای که هرلحظه قلبم رو بدتر از گذشته به تپش مینداخت ...

خدایا چه بلایی سرم اومده ؟..یعنی دوباره درگیر شدم ..لبریز از عشق ...من که با این حس ها غریبه نبودم ..

 ولی اخه این محاله ..

"امیرحافظ"

از دیشب یه چیزی تو چشمهای ارکیده دیدم که امیدم رو بیشتر کرد ..یه حسی تو نگاهش بود که انگار حرف چشمهام رو میخوند ...بی قراری این دل رو ...

تا صبح از شوق رسیدن به ارکیده وشرایط محیا شده برای صحبت کردن باهاش ..خواب به چشمم نیومد ...به قدری که اذان رو نداده بیدار شدم ..

بماند که تا ساعت هشت صبح از شوق دیداربه قدری لبریز شدم که نفهمیدم چه جوری اون ترافیک احمقانه ی صبح زمستونی رو تاب اوردم وبه کارخونه رسیدم ..

چشم گردوندم ..بو کشیدم ..تاشاید ارکیده رو ببینم....

 ووقتی حسش کردم ..وقتی چرخیدم تا همون نگاه دیشب رو تو نی نی چشمهاش ببینم ..ازم رو گرفت ..

چرخید وپشت به من رفت ..رفت که نه ..فرارکرد ..

 چی شد ..؟؟؟

 من که کلی رنگ وعشق تو چشمهاش دیده بودم ..پس چرا گریخت ..؟چرا نموند تا بهش بگم منم مثل تو دیگه قلبی ندارم .؟؟

نکنه اشتباه کردم ...؟نکنه جنس نگاهش رو درست تشخیص ندادم؟ ...نکنه حس سپاسگذاری وبا محبت اشتباه گرفتم ..؟

"ارکیده"

با شتاب از کنار بچه ها گذشتم وبدون هیچ نگاهی رو صندلی اخر نشستم ...

 نفس هام تند شده بود ..انگار که این همه اکسیژن برام از هیچ هم کمتر بود ..

جعبه های قطعه رو... با شتاب باز کردم وبا دستهای لرزون خازن ها رو از رول دراوردم ...

 کاغذ چسبناک رو کشیدم تا خازن ها ی ایستاده دونه به دونه جدا بشه ...

رول آی سی رو بازکردم وبا یه حرکت تمامش رو تو جعبه ی مات بی رنگ خالی کردم ...چند تایی بیرون ریخت که با سرانگشت های لرزون وبی حوصله جمعشون کردم ..خازن های عدسی ..پتانسیل ها ...

یه نفس گرفتم ..داشتم خفه میشدم ...دستم رو گذاشتم رو قفسه ی سینه ی سنگینم ..

(خدایا چمه؟ ..اخه من چمه ..؟چرا این جوری شدم ..؟

 چرا شدم مثل یه مریض به کما رفته که وقتی چشم باز میکنه یه هو به خودش میاد ومیبینه که خیلی وقته بیتابه ..خیلی وقته دل به باد داده ...)

بی حوصله وعصبی مقاومتها رو کشیدم بیرون ..دستهام بدجوری میلرزید ...پایه های مقاومت ها کج ومعوج شد ...به جهنم ...

نگاه سیمین شیرانی روم سنگینی میکرد ...بازهم به جهنم ..

(من حالم خوش نیست ...خدایا دوباره دیوانه شدم ..دوباره مجنون شدم ..وای خدایا ...)

قوطی جامپرها رو گوشه ی میز خالی کردم وبا سرانگشت جامپرهای قد بلند رو جدا کردم ...

نیمی از بردهای سیمین رو میون چشمهای متعجبش برداشتم ...

-حالتون خوبه خانم نجفی ...؟

دستهای لرزونم ایستاد ..خوب بودم ..؟ نه نبودم ..افتضاح بودم ..دوباره مجنون بودم ..

حسی تو وجودم غرید ...

-نه نیستی ..مگه میشه تو حسی به امیرحافظ داشته باشی ...؟

فقط سرتکون دادم برای خلاصی از شر نگاه سوراخ کننده ی سیمین..

جامپرها رو تند وتند رو بورد خالی زدم ..یه آی سی تو دستم گرفتم وده تا پایه ی سمت راستش رو روی میز فشردم تا کمی کج شد

 وبا حرص هر بیست تا پایه اش رو تو سوراخ های وسط بورد با ضرب فرو کردم ..

(-یادت رفته اره .؟ این مرد همونیه که دوسال تموم زجرت داد ...پیش همه ابروت رو برد ..

-ولی الان پیشمونه ..خیلی وقته که سعی درجبران داره ...

-چی میگی ارکیده ؟..داری رفتارش رو توجیه میکنی ...؟داری به دلت راهش میدی. ..؟

-من که راهش نمیدم ..خودش اومده ..اومده ومثل اینکه قرار نیست هم بره ...

-اخه احمق امیرحافظ چه صنمی با تو داره ..؟

-میدونم نداره ..نداره ..نداره ولی ..)

چنگ انداختم به سینه ام ولب گزیدم ...بدجوری میتپید ..تند وپرسرعت ...دست برداشتم ومقاومت ها رو چیدم ...

چرا اروم نمیشدم ..؟چرا دل نمیدادم به دنیای رنگارنگ کوچیکم ..؟

(-نگاه کن ارکیده ..مگه تو عاشق این قطعه ها نبودی ..؟مگه نمیگفتی من وهمین دنیای ساده ی قطعه ها برام کافیه ...؟پس چته ..؟

چرا خیال امیرحافظ رسولی دنیای ارامشت رو ازت گرفته؟ ...چرا نشسته به جای دلت؟ ...چرا چسبیدی به حضورش ..؟)

دوباره لب گزیدم ..مزه ی خون تو دهنم پخش شد ..مزه ی آهن ودرد ...

 دست های لرزونم رو مشت کردم ...ویه نفس عمیق از ته ریه هام گرفتم وچشمهام رو زوم کردم رو قطعه ها ...

(-افرین ارکیده ..همینه ....اگه بهش فکر نکنی زود خوب میشی ..اینها همه اش به خاطر اتفاقات دیروزه ..

 به خاطر قیصربازی های امیرحافظ ...به خاطر حرفهای بی سروته سپهر وکلانتری ...

افرین دختر خوب ..تو میتونی ..حالا برو سراغ دنیات ..)

زِنِر 1/2 ی شیشه ای رو با اون پایه های نازک ....روی دست خم کردم وروی بورد نشوندم ..حالا یکی دیگه این سمت بورد ...

لرزش دستهام یکم بهتر شد... ولی مرغ خیالم مثل یه بچه ی سربه هوای بازیگوش...بازهم درپی رویای شیرین حلاوت نگاه امیرحافظ میگردید ..

دستم رفت به سمت جعبه ی خالی ...اَه این که خالیه ...

بی حوصله به سمت جعبه های سیمین خم شدم وچند تا مقاومت سبز وابی وقهوه ای برداشتم ..

چشمهای گشادشده ی سیمین هم نتونست فکرم رو منحرف کنه ..

(-بسه بسه ...به فکرش نباش ..

عاجزانه نالیدم ..

-نمیتونم ..نمیتونم ..خدادیگه نمیتونم .)

بورد رو با حرص کوبیدم رو میز واز جا بلند شدم ..با قدم های تند به سمت دستشویی بانوان رفتم ودر رو با ضرب بستم ...

نگاهم توی ائینه روی صورتم نشست ...قدم جلو گذاشتم ..حالا دیگه فاصله ای با اون ائینه ی روی دیوار نداشتم ..

زن سی ساله ی مقابلم به شدت دستپاچه بود ..معذب بود ..دل داده بود...

شیر اب رو بازکردم ومشتی اب روی صورتم پاشیدم ..حالا زن سی ساله اندکی اروم بود ...

-ارکیده ی سی ساله... بفهم ...دل داده نباش ..تو رو با عشق امیرحافظ رسولی چه کار ...؟برگرد سرکارت ..دل بده به دنیای خودت ..

بگذر از این هو.سی که دوباره میخواد بدبختت کنه ..تو عهد کردی دیگه دور قلب واحساست رو خط بکشی ...

دستهای سردم رو بی جهت ها کردم ..اشک تو نگاهم نشست ..

-چی کار داری میکنی خدا ...اخه چرا امیرحافظ ..؟چرا از بین تمام مردها ونامردهای دنیا امیرحافظ ..؟

چرا بعد از سه سال ونیم حالا امیرحافظ باید کلون این قلب خالی رو بکوبه ...؟

اخه چرا ..؟تو که من رو میشناسی ..اون رو میشناسی ..من واون چه صنمی باهم داریم ..؟

خدا داری چه بلایی سرم میاری ...؟وضعیتم رومیبینی وهمین جوری میتازونی ...

خدایا هستی ...؟نیستی ..؟رفتی ...رهام کردی ..؟یا داری برام جورچین جدید میچینی ...چی کار کنم خدا ..؟ 

دستهام رو بلند کردم ونالیدم ..

-دستهای لرزونم رو ببین ...چشمهای خیسم رو ببین ...لبهای داغ خورده ام رو ...قلب پریشونم رو ..

 چه قضایی سرراهمه که نمیدونم ...؟

اینجایی خدا ...؟زیر سقف همین کارخونه ..؟هستی خـــــــــــــدا ..

جمع شدم تو خودم ...

-بی پناهم خدا ...سردوراهی این دل و عقل بدجوری وامونده ام ..به داد برس یا الله ...به داد برس ...

با باز شدن درنگاه ازسقف گرفتم ودستپاچه اشکای روی گونه ام رو پاک کردم ویه مشت دیگه اب توصورتم پاشیدم ..

نگاه سنگین دختری که حتی اسمش رو هم به یاد نداشتم پشت سر گذاشتم وبا همون صورت خیس سرکارم برگشتم ..

شاید که مونتاژ قطعه ها بتونه تا حدی ارومم کنه ...

 دستم که رفت توی جعبه ی خازن ها ..صدای اقای سیاحی هشیارم کرد ..

-خانم نجفی اقای رسولی باهاتون کار داره ...

خشک شدم ..خدایا من که همین الان التماست کردم ...نشنیدی ..؟ یا شاید هم شنیدی وصلاحم روتو همین دونستی ...؟

ولی اخه تو بگو ....چه صلاحی تو این قلب از دست رفته هست ؟...

 اون همه التماس ولابه ام کشک بود خدا ...اون همه اشک واه بیهوده بود .؟

نگاه خیره وپچ پچ ها... دستهام رو سر کرد ...سیمین با چنان پوزخندی بهم خیره شده بود که یه ان ترسیدم از لو رفتن این حس وامونده ...

با قدم های سست از کنار صندلی ها وپچ پچ ها وقطعه ها گذشتم ...قدم هام یاری نمیکرد ..

 هرقدم برام مثل نزدیک شدن به برزخ بود ...

سرد وگرم ..تلخ وشیرین ...نه پایی برای رفتن بودو نه دلی برای موندن ...

به پشت درکه رسیدم از توان افتادم ..نه حالا که قلبم بدتر از همیشه ...محکم تراز گذشته میکوبید وبا هرکوبش ..نگاه پرحرف امیرحافظ رو طلب میکرد ..

کف دستم رو گذاشتم رو دستگیره ..

 انگشتهام نایی برای تقه زدن نداشت ..دستهام میلرزید وتمام وجودم تو تب میسوخت ...

سربلند کردم ..خدا هستی دیگه ...؟بیا باهام ..میترسم اگه نیایی دچار خطا بشم ...بازهم پا کج بذارم ..

 توباش تا دل من به بودنت خوش باشه ..تا این نگاه رم کرده رو مهار کنم واین دل سرکش رو به بند بکشم ...

توانی تو دستهام نمونده خدا ...مرددم ..نگرانم ..بی دلم خدا ..به داد برس ..

درکه بی هوا رو لولا چرخید ..قلبم وایساد ..زمان هم ایستاد ...سکوت دنیا رو گرفت وهمه چیزم شد همین دو چشم مشکی پرحرف ونور ...

"امیرحافظ"

تا ظهر هرجوری بود سرکردم ..ولی وقتی حتی نتونستم برای یه لحظه ارکیده رو تنها ببینم ..

 فهمیدم یه چیزی این وسط غلطه ..اینکه نکنه دوباره داستان سرایی کردم برای خودم و..قصه ی عاشقانه ساختم ...

دیگه دلم طاقت نیاورد ..باید باهاش حرف میزدم ...باید رنگ نگاهش رو میدیدم ..باید همین لحظه تکلیف دلم روبا اون نگاه معصوم معلوم میکردم .

زنگ زدم به قسمت مونتاژ که از شانس بدم اقای سیاحی برداشت ..گفتم با ارکیده کار دارم ..

لحظه ها رو پشت سر هم شمردم ..ثانیه به ثانیه ..دقیقه به دقیقه ...نیومد .

 پس کجاست ..؟چرا نمیاد جواب این دل وامونده رو بده ..؟

نمیدونم چه حسی ...چه کششی من رو به سمت درکشوند ..دستم رو گذاشتم رو دستگیره ..داغ شدم ..چرا ..؟

دستگیره رو که کشیدم ...نگاهم تو یه عالم ترس ودل نگرانی نشست ...

 نگاهم گیر کرد تو نگاه ارکیده ..ارکیده ای که هنوز تو شوک بود ونمیتونست نگاهش رو از نگاهم سوا کنه ...ولی اخر سر این اون بود که سر به زیر انداخت ..

ته دلم خواست ..خواست تا محرمش بودم ..تا مثل همون ارزوی قدیمی دستهاش رو تو دستم بگیرم وارومش کنم ..

یه نفس گرفتم ..از رنگ نگاهش نگران شده بودم ...

-بفرمائید تو ..

ازکنارم مثل یه رویا گذشت ومن بی اختیار چشم رو هم گذاشتم ..وهوای ارکیده رو تو سینه فرو کردم ...زندگی چقدر زیباتر شده بود ...

-کاری داشتید با من ..؟

-بله ..بفرمائید

سرانگشتهاش با استرس رو مقنعه اش چرخید ..نگاهم درپی نگاهش بود ..ولی چشمهای ارکیده خیره به موزائیک ...بی تاب وبی قرار... سرشار از استرس ..

-حالتون خوبه خانم نجفی ..؟

دوباره همون کار ...دست کشیدن به مقنعه اش ...

-بله بله خوبم ..فقط یکم سرم شلوغ بود ..ببخشید که دیر اومدم ..اگه لطف کنید کارتون رو بگید من زودتر رفع زحمت کنم ..

از اون همه اضطرابش که ته صداش رو میلرزوند..نگران شدم ...

 دستهاش به وضوح میلرزید ورنگش بی نهایت به سفیدی میزد ..

-راجع به همسر سابقتونه ...

آنی سر بلند کرد ...

-سپهر ..؟باز چی شده ..؟

-چیزی نشده ..فقط اینکه ازادش کردن ..

پوزخندی روی لبهاش نشست ودوباره سربه زیر انداخت ...

-میدونستم اون کسی نیست که تو زندون بمونه ..

-به هرحال ماباید کاری رو که درست میدونستم انجام بدیم ..

دستهای لرزونش به سرعت چین های روی مقنعه اش رو صاف کرد ..دلم رفت برای این نگرانی هاش ..

-نگران نباشید خانم نجفی ..با شرایطی که داره نمیتونه دست از پا خطا کنه ..

-من نگران اومدنش یا کارهاش نیستم ..نگران شما وحاج بابام ..

 اقای رسولی ازتون خواهش میکنم مشکلات من رو فراموش کنید وخودتون رو درگیر زندگی من نکنید ..

بازهم همون حس لعنتی دراغوش کشیدن ارکیده... خوره شد به دست واغوشم ...

دنبال نگاهش بودم ...دنبال یه راهی که بهش ارامش بدم ..ولی ارکیده همکاری نمیکرد ...دل نمیداد به دل بی تابم ...

-این چه حرفیه ؟مشکلات شما مشکلات من وخونواده امه ..

-اقای رسولی ازتون خواهش کردم ..من واقعا دیگه نمیخوام مدیونتون بشم ...

کم کم داشتم قاطی میکردم ...چت شده ارکیده؟ ..چرا اینقدر عوض شدی ..؟چرا کارها ورفتارت رو درک نمیکنم ..؟

لبهام با لجاجت بهم خورد 

-یعنی میگید وقتی که اون نامرد میخواد بهتون حمله کنه ..همین جوری وایسم وکاری نکنم ..؟

لبهاش میلرزید ...ارکیده ام بغض کرده بود ...چته ارکیده؟ ..این همه بی قراری برای چیه ..؟

-نمیخوام مثل دیشب دوباره براتون مشکل درست کنم ..نمیتونم دوباره شما رو با اون شرایط تو کلانتری ببینم 

دلم از محبتش لرزید ..ارکیده بی نهایت مهربون بود ..

-خانم نجفی تا وقتی که زیر سقف این کارخونه کار میکنید مسئولیت شما به عهده ی منه ...ومن اجازه نمیدم هیچ کسی بهتون صدمه بزنه ...حتی شوهر سابقتون ...

دستهای لرزونش تو هم گره خورد ...سخت ومحکم ...ومن دلم خون شد برای لمس نکردن اون دستها ...

سربلند کرد ...قلبم ایستاد ...چشمهاش خیس از اشک بود ..

-میترسم که نکنه بلایی سرتون بیاره ...سپهر نامردترین ادمیه که تا حالا دیدم ....

 من با این مرد زندگی کردم اقای رسولی ...میترسم از اینکه بخواد تقاص بگیره ...

خم شدم از روی میز جعبه ی دستمال کاغذی رو برداشتم وبه سمتش گرفتم ..

-توکل کنید به خدا واز هیچ چیزی نترسید ..هرچی مقدر باشه همون میشه ...نگران چیزی نباشید خانم نجفی ...

ولی نگران بود ..این رو از دستهای لرزونش که دستمال کاغذی رو بیرون کشید فهمیدم ...

 هیچ کاری از دستم برنمیومد ..خدایا تا کی باید برای گرفتن دستهاش صبوری کنم؟ ..پس کی قراره دل به دلم بده ..؟

-ببخشید اقای رسولی دوباره با حرفهام اذیتتون کردم ..با اجازه ..

بی حرف تا دم در همراهیش کردم وبا چشم ودلی نگران ...قدم های لرزان وقامت خمیده اش رو بدرقه کردم ..

 یه وقتهایی فکر میکنم تو دل ارکیده یه سوفی ساده نشسته ... یه کسی که میسوزه وبقیه رو با محبت روشن میکنه ..

"ارکیده "

از اون روز جنگ نا برابر من با دلم شروع شد ..وچه جنگی بود این جنگ ...

اینکه کنارکسی کار کنی که دلت با دیدنش بدجوری به تپش میوفته وچشمهات بی اراده .بدون اینکه حتی بخوای درپی اش باشه سخت بود ..

مدام با خودم درگیربودم ..مدام چشم میدزدیدم وبازهم کم میاوردم ...

خودم میدنستم دردم چیه ..دوباره واله شده بودم ...شیدای مردانگی های گاه وبی گاه امیرحافظ...

 وابسته به محبتی که امیرحافظ خیلی قشنگ بهم نشونش میداد ...

لحظه ای به خودم اومدم دیدم دیگه دلی ندارم ...چشمی ندارم ..وهرچی دارم وندارم تو دستهای امیرحافظ رسولی پرپر میزنه ...

بدجوری کلافه بودم ..بدجوری سردرگم ..این عشق رو نمیخواستم ..

 من دوسال تموم با این مرد جنگیده بودم ..حالا چه جوری این دل وامونده عاشقش شده بود؟ ...

اصلا چرا ؟..مگه امیرحافظ همون کسی نبود که مجبورم کرد جلوی کلی ادم جلوش زانو بزنم ...؟

مگه همون مرد طعنه زن گذشته نبود؟ ..پس چی شد ..؟چجوری شد که با این جارسیدم که برای یه نگاهش ..برای یه لبخندش ...جون میدادم ..

تو کارخونه مدام فرار میکردم ..از امیرحافظ ..از خودم ..از قلب پرتپشم...

ولی توی خونه میرفتم به رویا ...هوایی شده بود این دلم ..مثال دخترکان چهارده ساله ی بی صبر ...

داشتم نابود میشدم از جادوی این عشقی که بعضی وقتها فکر میکردم بدجوری دوطرفه است ...

 که میدیدم یه چیزهایی تو چشمهای امیرحافظ هم هست ...

عقب میکشیدم وسعی میکردم ذهن خیال پردازم رو مهار کنم ..نباید عشقی باشه ..نباید محبتی بجوشه ..من رو به عشق امیرحافظ چه کار ..؟

ولی دل که این حرفها حالیش نبود ..میتازوند ومن رو هم همراه خودش میبرد به ناکجا اباد ...به قصه ی عشق من وامیرحافظ ...

ومن تو این جور وقتها ..مثل یه بچه ی بی پناه میموندم از وسعت این علاقه ..

از این دلی که بی هیچ منطقی... بدون هیچ دلیل موجهی عاشق شده ..

 عاشق جلادی که یه روزی.... نه خیلی دور ونه خیلی نزدیک ...تیشه به ریشه های طردم زده بود ..

***

ساعت نزدیک هفت ونیم صبح بود که درورودی ساختمون روبازکردم ...

 روزهای پایانی بهمن ماه بود وهنوز هیچی نشده بوی عید وبهار توی هوا مدهوشت میکرد ..

نمیدونم به خاطر دل هوایی ام بود یا واقعا دنیا قشنگ شده بود ..

 هرچی که بود وقتی دم درخونه رسیدم ..سینه ام رو با یه دم وبازدم غلیظ پرازهوای تازه ی دم صبح کردم ...

درحیاط رو پشت سرم بستم وگوشه ی چادرم رو تو دست گرفتم که یه نفر صدام کرد ...

-ارکیده ..؟؟

به دنبال کسی که اسمم رو صدا کرده سرچرخوندم وچشم ریز کردم ..

 دختر چند قدم که بهم نزدیک شد ..قفسه ی سینه ی من هم تنگ شد ...

خوب میشناختم این کابوس هوار شده رو زندگی زناشویی ام رو ...دینا بود؟ ...دوست قدیمی من ..؟

دختری که سپهر دوسال تمام برای ازدواج باهاش زجرم داد ..؟

زیر لب زمزمه کردم ..

-دینا ...؟؟

هنوز هم باورم نمیشد ..انگار به چشمهام اطمینان نداشتم ...پلک زدم ..

 قلبم که سوخت ..فهمیدم خودشه ..دینای سپهر ...دینایی که به خاطر مال واموال پدرش بدجوری کیس مناسبی برای سپهر صولتی بود ...

تو یه لحظه نفس گرفتم واخم هام تو هم شد ...حالا کابوسم درست تو چند قدمیم ایستاده بود ...

-تو اینجا چی کار میکنی ..؟

-باید باهات حرف بزنم ..

نگاهی به سرووضع کاملا اراسته وموهای بلوند رنگ شده اش انداختم ..

-حرفی باهات ندارم ..

-ولی من دارم ..باید به حرفهام گوش بدی ارکیده ..

-برو دینا دوستی من وتو خیلی وقته که به اخر رسیده ...

چرخیدم وپشت بهش به راه افتادم ..صدای تق تق کفش هاش رو شنیدم که دنبالم به راه افتاد ...

-صبرکن ارکیده ..یه سری حرفها هست که باید بشنوی ..اومدم ازت عذرخواهی کنم ..

-نه دوست دارم باهات حرف بزنم ..نه عذرخواهیت رو بشنوم ..همه چی تموم شده دینا ...

-برای من نه ..برای منی که بالاخره نیش م رو به سپهر زدم... نه ...

تو یه لحظه برگشتم به سمتش ...ذهنم یاری نمیکرد ...به سپهر نیش زده ..؟این حرف یعنی چی ..؟

یعنی بهش ضربه زده ..؟مگه دوستش نداشت ...؟مگه نمیخواست باهاش ازدواج کنه ...؟مگه چشمش دنبال شوهرم نبود ..؟

-تو چی کار کردی دینا ..؟

-باهام بیا ارکیده ..خیلی حرفها هست که تو حتی روحت هم خبر نداره ..

-چرا باید باهات بیام ...؟

-به حرمت همون دوستی گذشته ..

-تو حرمتی باقی نذاشتی ..

-اره نذاشتم... ولی میخوام جبران کنم ..خواهش میکنم ارکیده ..از بچه ها شنیدم که عوض شدی ...که دیگه ی ارکیده ی گذشته نیستی ..

شنیدم بخشنده شدی ...بهم نشون بده که این حرفها دروغ نیست ...

-دلیلی نمیبنم خودم رو به تو ثابت کنم ...

-ارکیده تروخدا ...

-قسم نخور ...

-قسم میخورم تا حرفهام رو گوش بدی ... باید به حرفهام گوش بدی ...

سست شدم ...قسم خورده بود به همون خدایی که هیچ وقت تنهام نذاشت ..

نه تو دل تاریکی های نیمه شب ..ونه تو تمام این سالها ..نمیتونستم قبول نکنم ..

 نمیتونستم دست رد به سینه ی کسی که من رو به خدای مهربونم قسم داده بود بزنم ..

نگاه هردومون به فنجون های قهوه ی روی میز بود ..من تو فکر دینا وحرفهایی که میگفت روحم ازشون خبر نداره... ودینا ...؟

صداش درست مثل یه زمزمه بلند شد ...

-نزدیک چهار سال پیش بود که تو یکی از دورهمی های بابا ...سپهر رو دیدم ..ازهمون لحظه ی اول عاشقش شدم ...

نفسم رو بی صدا بیرون فرستادم ..

چه وجه اشتراکی داشتیم ما دو دوست ...هردو تو یه لحظه دلباخته ی سپهر شدیم ..

-خودم رو بهش نزدیک کردم تا جایی که دوستیمون فراتر از رفت واومد های خونواده ها شد وگاهی وقتها بیرون ازخونه هم همدیگه رو میدیدیم ..

نفسش رو مثل اه بیرون فرستاد ..

اون موقع ها بچه ها میگفتن که سپهر با تو هم میگرده ...ولی من باور نمیکردم ..حتی اگه یادت باشه دوستیم روباهات بهم زدم ..فکر میکردم زیر پای سپهر نشستی ...

عاشقش شدم ارکیده ..دوستش داشتم ..اونقدر که حتی یه لحظه رو هم بدون فکر کردن بهش نمیگذروندم ...

هربار که از سپهر میپرسیدم ..جواب سربالا میداد وباعث میشد برای خودم رویا بافی کنم وسپهر رو شوهر خودم بدونم ..

 مخصوصا که پدر سپهر فوق العاده با این وصلت موافق بود ...

تا اینکه ...تو حامله شدی ..واون افتضاح بار اومد ..نمیتونستم باور کنم تمام اون عشق وعلاقه ای که سپهر خرجم میکرد دروغ بوده ...

ازش متنفر شدم ...میخواستم سر به تنش نباشه ..حس یه ادم فریب خورده رو داشتم که ازش سواستفاده کردن ...

تا چند وقت افسرده شدم ..فکر نمیکردم سپهر همچین ادمی باشه ...شماها باهم ازدواج کردید ومن قید سپهر رو کلا زدم ..

شش ماه گذشت ...ولی با وجود تمام بدی هاش بازهم دلتنگش بودم ..جز صبر وفراموش کردنش چاره ای نداشتم ...تا اینکه دوباره برحسب اتفاق دیدمش ..

دوباره فیلم یاد هندستون کرد ..وقتی جلو اومد وخواست همه چیز رو برام توضیح بده نه نیاوردم ...

 با وجود تمام سعی ای که کرده بودم بازهم دوستش داشتم ...

بهم گفتم ..همه ی حرفها دروغ بوده واصلا باهات نبوده ..گفت به دروغ بچه رو به ریشش بستی ...گفت میخواد ازت جدا بشه .

بازهم باورم شد ..بازهم بهش اطمینان کردم ..بازهم قبول کردم که مرد رویاهام بشه ...

تا اینکه یه روز اومد وگفت که ازش طلاق گرفتی وجدا شدین

خونواده ات در به در دنبالت میگشتن ولی سپهر همیشه میگفت خبری ازت نداره ...

بالاخره بعد از یک سال دوستی ..نامزد کردیم ...برای عقد دست دست میکرد ..ولی زیاد برام مهم نبود ..همینکه میدونستم برای منه کافی بود ...سپهر رو داشتم که بی نهایت مهربون وعاشق بود ...)

دستهام رو تو هم گره زدم ...روزهایی که من با سختی ومشقت وشکم خالی سر میکردم ...

 سپهر برای دینا ادعای عاشقی میکرد وخونواده ی بیچاره ی من رو مثل موش ازمایشگاهی میچرخوند ...

-بالاخره یه روز با یه دسته گل ویه جعبه شیرینی اومد تا قرار بله برون رو بذاره ....

 ولی یه هفته قبل از مراسم بله برون بود که فهمیدم تو تمام این دو سال تو همسرش بودی وسپهر بهم نارو زده ..

 حتی یه روز اومدم بیمارستان دیدنت ...

صورت کبود ودست گچ گرفته وهیکل نحیفت اونقدر حالم رو خراب کرد که ازخودم متنفر شدم ..بدجوری عذاب وجدان گرفتم ..

تو این دوسال بدون اینکه بدونم... عملا به تو خیانت کرده بودم ...به بهترین دوستم ..

دستهای قفل شدم رو تو دستش گرفت ...

-خداشاهده که نمیدونستم ارکیده ..وقتی تو رو با اون سرووضع دیدم داغون شدم ...حالم بد شد ...از اینور واونور شنیدم که سپهر این بلا رو سرت اورده ..

که تو این چند سال بدترین ظلم ها رو درحقت کرده ...که ازش جدا شدی وسپهر مجبور شده به خاطر کتک هایی که زده بیست میلیون دیه بده ..

نمیدونی چه حالی شدم ارکیده ..قبول دارم بد بودم ..کور بودم ونفهم ..

 که چشمهامو رو بدی های سپهر بستم ولی تا این حد بد نبودم ...تو ذاتم نبود به دوستم خیانت کنم ..

 که رو ویرونه های زندگی تو خونه بسازم ...

از سپهر بدم اومد ..ازش متنفر شدم ..میخواستم سر به تنش نباشه ..میخواستم به خاطر تمام دروغ ها وفریب ها وبازی هاش به اتیشش بکشونم ..میخواستم بزنم زیر همه چیز ...ولی نمیشد ...)

دستم رو رها کرد وعقب نشست ...نگاه غمگینی بهم انداخت ..

-تو مدت نامزدیمون رابطه ی ما بیشتر از معمول بود ...

حالا چشمهاش پراز اشک شده بود ...

-دیگه دختر نبودم که بتونم به این راحتی پشت پا به همه چیز بزنم ..

سپهر نامرد نه تنها با زندگی تو ...بلکه بازندگی من هم بازی کرد ...

 من رو الوده ی خودش کرد تا نتونم ازش جدا بشم ...

یه روز نشستم وکلاهم رو قاضی کردم ...دیدم یه راه بیشتر ندارم ...

 به اسم سپهر تو شناسنامه ام نیاز داشتم تا حداقل زندگی اینده ام رو از دست ندم .

 واز طرف دیگه بتونم انتقام بازی هایی که با من کرده رو سرش دربیارم ...

سربله بروون مهریه ام رو سنگین انتخاب کردم ...باید تا میتونستم نقره داغش میکردم ..تا انتقام خودم وتو رو باهم میگرفتم ..

عقد کردیم ولی عروسی رو گذاشتم برای چند ماه بعد ...حالا هم دو هفته است که مهریه ام رو گذاشتم اجرا ...

 لبخند تلخی روی لبش نشست ...

 -بدبختش کردم ارکیده ..نقشه ی پدر تو ومهریه ی سرسام اور من از پا انداختش ..

دوباره دستهام رو فشرد وبا امیدواری گفت ..

-میبینی ارکیده انتقاممون رو ازش گرفتم ...

بی حرف ازروصندلی بلند شدم ...

-ارکیده ..؟؟

از کنارش گذشتم ..وبغض نشسته تو گلوم رو قورت دادم ...

(پس تو هم به سزای کارت رسیدی سپهر ...دیدی خدا جای حق نشسته؟ ...دیدی نتونستی اززیر بار اون همه درد ورنجی که به وجودم تحمیل کردی فرار کنی ...؟)

از کافی شاپ بیرون اومدم ونگاهم رو به اسمون ابری دوختم ..خدایا بازهم یه بار دیگه خودت رو بهم ثابت کردی ..

تقاص مظلوم رو از ظالم گرفتی ...برای سپهری که پول مایه حیاتش بود حالا زندگی با جهنم هیچ فرقی نداره ..

به ارومی به راه افتادم ...هوا سرد بود وخیابون ها خلوت ..

 بی اراده قدم میزدم وتمام اون سالها رو از خاطر میگذروندم ..

 سپهر تاوان کارهاش رو داد ..ولی چرا هنوز غمگینم ؟..هنوز داغونم ...؟چرا این زخم دلمه دلمه شده مرهم نمیشه ...؟

اشکم چکید ..لبه ی چادرم روپائین تر کشیدم وچشم به سنگ فرش خیابون دوختم ...

بدی کردی ودیدی ...

سردم بود ..از درون میلرزیدم ...بدبختی سپهر نمیتونست دلم رو حتی برای یه لحظه اروم کنه ...

زندگی وعمر وجوونی من رفته بود ..بدبختیش به چه دردم میخورد ..؟

دلم بدجوری گرفته بود ...برای اولین تاکسی دست بلند کردم وسوار شدم واجازه دادم تمام این اشکهای حبس شده ازاد بشه تا بتونم یکم نفس بکشم ..

چشمهام از گریه میسوخت ..با همون نگاه خونی از کنار مربی ها رد شدم ویه راست به سراغ مارال رفتم ...

دلم خون بود ..نمیدونستم دنیا رو مقصر بودنم یا سپهر رو ..

 همینکه به اطاق یازده رسیدم ..کفش هام رو تا به تا کندم ویه راست به سراغ مارال رفتم ..

انگار که التیام ومرهم من تولمس ودراغوش گرفتن این بچه بود ...

 مارال باهمون موهای پرزمانندش تو جاش خوابیده بود ...

دست انداختم وبلندش کردم که چشم بازکرد ..چسبوندمش به خودم ...

 لب گزیدم ..بغض داشت خفه ام میکرد ...

چشمهام بدتر سوخت ..ودراخر دوباره اشکام چکید ...

-میبینی مارال ...میبینی مردم رو... چقدر غریبه شدن ..دوستها بهم نارو میزنن ..

 یار همدیگه رو به خاطر دل خودشون میدزدن ...محبت ها رو میخرن ..

از تو اغوشم کشیدمش بیرون وتو چشمهای مشکیش نگاه کردم ..

 لبهاش میلرزید ..انگاری اون هم دردم رو میفهمید وبغض داشت ..

-دلم پره مارال .. دلم از دست مردم خونه ..مردم بد شدن ...سیاه شدن ...شیطان شدن مارال ...شیطان شدن ...

به تو رحم نمیکنن ..به من هم رحم نمیکنن ..به هیچ کس رحم نمیکنن ..عجب دنیایی شده این جهنم ..

-ارکیده ...تویی ؟چی شده عزیزم ...؟چرا گریه میکنی ...؟

مارال رو که حالا به گریه افتاده بود از تو دستهام بیرون کشید سمیه بود ..مسئول بچه های اطاق یازده ..

-حالم بده سمیه ..

مارال رو اروم کرد وتوی تختش برگردوند ..نگاهم پی مارال بود واشکهام همین جوری میچکید...

سمیه به ارومی بغلم کرد وشونه هام رو نوازش کرد ..

 حس همین بچه های شیرخواربی پناه رو داشتم که تو دستهای سمیه اروم میشدن ..

-کم اوردم سمیه ...کم اوردم ..

-چرا خانمی ؟تو که اسوه ی صبر وحوصله بودی ...

از تو اغوشش اومدم بیرون وبا پشت دست صورتم رو پاک کردم ...

-ادمم دیگه ..کم میارم ...

یه لبخند اروم رو لبش نشست ...دردم رو خوب میفهمید ...

-حق داری عزیزم ..هممون کم میاریم ..منم یه وقتهای مثل توام ..نمیخوای بگی چی شده ..؟

نگاهی به مارال انداختم که هنوز بغض داشت ...

-قصه ی من پراز درد وغمه ....حرف که بزنم دل تو هم سنگین میشه ..ولش کن ..

با یه لبخند تلخ دستهام رو به سمت مارال دراز کردم ودوباره تو اغوشم گرفتمش ..

 اینبار ارومتر بودم ..حداقل اینکه دیگه اون بغض سرکش تا گلوگاهم بالا نمیمود 

- اینجایی ..؟

سربلند کردم ...امیرحافظ بود..؟اینجا چی کار میکرد؟؟ ..

با دیدنم چشمهاش رو با اسودگی بست ...وتکیه زد به چهار چوب در ...

-چی شده ..؟ شما اینجا چی کار میکنید ..؟

تو یه لحظه چشم بازکرد از نگاهش چنان ترسیدم که تو خودم جمع شدم ..

 رگه های خونی مثل علف های هرز تو چشمش وسعت گرفت وبالا رفت..تا حالا امیرحافظ رو این جوری ندیده بودم ..

-من اینجا چی کار میکنم ...؟تو بگو این وقت روز اون هم ساعت یازده صبح که جنابعالی باید سرکارتون باشید اینجا چی کار میکنید ...؟میدونی همه رو نگران کردی ...؟

نگاهم هراسون رو بچه ها چرخید 

-ارومتر اقای رسولی بچه ها رو بیدار میکنید ..

از جا بلند شدم ومارال رو به سمیه که هاج وواج به امیرحافظ نگاه میکرد دادم ..

-مرسی سمیه جان ..ببخشید که سرت رو درد اوردم ..ممنون .

-خواهش میکنم باز هم بیا پیشمون ..مارال پیشت اروم میشه ..

زود از اطاق اومدم بیرون وبی حرف پشت امیرحافظ عصبانی وعاصی راه افتادم ..

 خیلی خوب میتونستم تمام حرص وغیضش رو احساس کنم ..

با قدم های تند از ساختمون بیرون اومد ودزدگیر ماشینش روزد ...

-سوارشید ...

-نه من خودم میرم ..

-سوار شید خانم نجفی تا عصبانی تر نشدم ...

به قدری با غیض این حرف رو زد که بی اختیار درجلوی ماشین رو بازکردم ونشستم ...

به فاصله ی چند دقیقه بعد امیرحافظ هم نشست وتو یه حرکت به سمتم چرخید ...

-خب ..گوش میدم ..

-چی رو ..؟

-از صبح ساعت هشت صبح تا همین الان کجا بودید ...؟چرا گوشیت رو جواب نمیدادی ..؟

صدای فریادش تو ماشین پیچید ..حتی خودش هم نمیدونست یه وقتهایی اول شخص میشم ویه وقتهایی دوم شخص ...

لب گزیدم ..دوباره بغض هام به جای اولشون برگشته بود ...

(سرمن داد نزن امیرحافظ...من نارو خورده بودم...این جوری سرم داد نزن ..دلم زخم دیده است ...زود میترسه ...)

به جای فریاد زدن درجواب فریاد هاش ...به جای بانگ زدن اون همه درد ..سرم رو مظلومانه انداختم پائین ..

 میدونستم که نگرانم شده ...

همون جوری که یه وقتهایی من نگرانش میشدم ...

 ولی الان نه امیرحافظ ...الان نه ..حالم خراب تراز اونیه که فریادهات رو تاب بیارم ...

-خانم نجفی ..

گوشه ی چادرم رو بالا اوردم وشونه هام دوباره لرزید ...دیدی بی معرفت ؟..دیدی بازهم اشکم رودراوردی ...

-چرا باز گریه میکنید؟ ...به جای گریه حرف بزنید ...

دستم به سمت دستگیره ی ماشین رفت که امیرحافظ زودقفل مرکزی رو زد ...

-محاله بذارم بدون دونستن جریان از این ماشین پیاده شی ...

-بزارید برم ..به شما مربوط نیست .. 

-واقعا مربوط نیست ..؟از صبح تا الان هزار جا زنگ زدم ...صد دفعه به گوشیت زنگ زدم ...به امید زنگ زدم ..حتی به خونه ...

 صدای موبایلش وسط فریاد هاش تو ماشین پیچید ...

نگاهی به صفحه انداخت 

-بفرما ..امیده ...

-الو امیدجان ...

-اره پیداش کردم ..نگران نباش ...نه ...شیرخوارگاه بود ...حالش ...؟

نگاهی بهم انداخت که صورتم رو تو چادرم مخفی کردم ..

-خوبه ...باشه میارمش خونه ...خداحافظ ...

بلافاصله شماره ی دیگه ای گرفت ..

-الو سلام حاج بابا ...پیداش کردم ...اره شیرخوارگاه بود ...به عزیز بگو نگران نباشه ...باشه... باشه 

وگوشی رو قطع کرد ...صدای عصبیش بند بند وجودم رو لرزوند

-دوست داری یه ملت دنبالت بیفتن ..؟دوست داری همه نگرانت باشن ...؟تا کی میخوای مثل بچه ها گریه کنی ...وبه گذشته ات بچسبی ...؟

طاقت حرفهاش رونداشتم ..بازهم بی رحم شده بود ..بازهم امیرحافظ گذشته شده بود ...دردم رو ندونسته بازجویی میکرد ...

دستم دوباره دستگیره رو مشت کرد ...

-بزارید برم ...

-کجا بری هان ...؟ دوباره بری ومن وخونواده ات وهمه رو نگران کنی ...

-بزارید برم ...

-تا نگی دست به این ریموت نمیزنم ...باید بدونم چی اینقدر ارزشش رو داشته که همه رو تا سرحد مرگ بترسونی ...میدونی امید کجا بود ...پزشکی قانونی ...دنبال جنازه ی ...

یه نفس عمیق گرفت وارومتر گفت ...

-به جای گریه حرف بزن ...

-صبح که از خونه اومدم بیرون ..دینا رو دیدم ...

-دینا ..؟دینا کیه ...؟

-دوست قدیمی من ..همسرجدید سپهر صولتی ...اومده بود ازم بخواد تا ببخشمش ...

 میگفت نمیدونسته که از سپهر جدا نشدم ..یک سال بعد از ازدواجمون باهاش نامزد کرده ..

 تو اون روزهایی که خونواده ی بدبخت من دنبالم میگشتن سپهر خوش خوشان مراسم نامزدی گرفته وبه همه گفته ازش طلاق گرفتم ...

حالا ...حالا اومده بود که بگه سپهر رو بدبخت کرده ...گفت هرچی داشته ونداشته ازش گرفته ...

 ولی اخه بدبختی سپهر به چه درد من میخوره ...؟

زار زدم وچادرم رو با کف دست به دهنم فشار دادم تا نکنه صدای هوارهای پراز دردم گوش عالم رو کر کنه ...

نمیدونم چقدر گذشت ...نیم ساعت ..یه ساعت ...یا یه عمر ..فقط وقتی به خودم اومدم که دیگه گریه هام تبدیل به هق هق های ارومی شده بود ومن غرق در خاطرات دوران سختیم ..به پلیدی ادمها فکر میکردم ...

-تا کی میخواید غصه بخورید..؟

دوباره دوم شخص جمع شده بودم ..

-به نظرتون این همه سوگواری بس نیست؟ ..هردوی ما میدونیم که سپهر ادم نامردیه ...وهیچ شکی هم توش نیست ...

شما که سه سال باهاش زندگی کردید ومیدونید چه جور ادمیه ...پس چرا هرسری از شنیدن نامردهاش این همه ضربه میخورید .؟سعی کنید فراموش کنید ..

-شما تونستید فراموش کنید ..؟

کلافه دستی تو موهاش کشید ..

-نه ...دیدید که عقده هام رو سر شما خالی کردم ..ولی چاره ی دیگه ای نیست ..

 نمیتونید تمام سالهای باقی مونده ی عمرتون رو به خاطر عزاداری اون سه سال تلف کنید ...

 به خودتون بیاید ..دنیا برای شما صبر نمیکنه ...

-پس میگید چی کار کنم ...؟

-زندگی وفراموش کردن گذشته ...این جوری شاید بتونید اینده اتون رو بسازید ..

-یه وقتهایی خسته میشم از زندگی ...مردم خیلی بدن ...

-همه اشون نه ..درسته ..؟

تو چشمهاش نگاه کردم وگفتم ..

-درسته ..بعضی ها مثل خونواده ی شما پراز محبتن ..

-خداروفراموش کردید خانم نجفی ...؟

یه آه ناخواسته کشیدم ..

-نه فراموش نکردم ..ولی بدی ها ی سپهر سستم کرده ..دیگه مقاوم نیستم ...

-کسی که من تو این چند سال شناختم همیشه مقاوم بوده ..وهست ..

 وقتش رسیده که دوباره سر پا شید ..سپهر رو فراموش کنید خانم نجفی ..این مرد یه دغلکار بیچاره است که به جز پول به هیچ چیز دیگه ای اهمیت نمیده ...

-سخته ...

-میدونم ...ولی مگه کار دیگه ای میشه کرد؟ ...مطمئنا نه ..تا بوده همین بوده ..

بعد از اون بدون هیچ حرفی ماشین رو راه انداخت وچند تا کوچه بالاتر نگه داشت ..وبا دوتا نسکافه ی داغ تو دستهاش برگشت ..

لیوان نسکافه رو تو دستم گرفتم که زمزمه وار گفت ..

-ارومتر شدید ...؟

فقط سری به معنی اره تکون دادم ...

-بیشتر از اینها باید مراقب خودتون باشید ..

لب بستم ..دوباره همون حس نوازش قلبم شروع شده بود ..

-میشه امروز رو بهم مرخصی بدید ...؟

-البته ..فقط به شرطی که دوباره گم نشید ومن رواز کار وزندگی نندازید ..

جرعه ای از نسکافه ام خوردم ...

-پس اگه لطف کنید من رو سرخیابون پیاده کنید تا مزاحم شما هم نشم ...

ابروهاش تو هم گره خورد ...

-خانم نجفی دست از این کارها بردارید ..من تا شما رو صحیح وسالم تحویل خونواده اتون ندم ولتون نمیکنم .

 لطفا نسکافه اتون رو بخورید تا یخ نکرده ..میخوام راه بیفتم ...

بالاجبار نیمی از نسکافه رو خوردم وبقیه اش رو دور انداختم ..

 امیرحافظ هم بدون حرف راه افتاد وتا رسیدن به خونه سکوت کرد ...

دم درخونه نگه داشت که دستم روی دستگیره چرخید ..ولی صدای زمزمه مانندش باعث شد دست نگه دارم ...

-روزهایی که دلم میگیره از مردم ..یه سره میرم شاه عبدالعظیم ..خیلی ارومم میکنه ...

وقتی بدبختی های مردم رو میبینم ..تازه میفهمم درد من درمقابل زخم های مردم هیچیه ...

شما سالمید... سلامتید ..مهمتر از همه خونواده اتون رو دارید ..پس یکم صبوری کنید ..

 شاید یه حکمتی باشه ...ببخشید اگه امروز عصبانی شدم ...

چه وجه تشابهی بود بین من وامیرحافظ ..شاه عبدالعظیم ...با گنبد نورانیش ...

سر به زیر انداختم ..

-شما حلال کنید ..امروز ازکار وزندگی افتادید ..از حاج رسولی وساجده خانم هم عذرخواهی کنید ..

 به خدا که قصدم اذیت وازار شماها نبود ...

-همه شما رو میشناسن خانم نجفی برید به سلامت درپناه خدا ...

-خدا حافظ شما ...

ازماشین که پیاده شدم ...با خودم عهد کردم دیگه واندم ...بس بود هرچی گریه زاری کردم وخون به دل اطرافیانم کردم ..

دیگه نمیخواستم برای گذشته ی سیاهم روزهای اینده ام رو بسوزونم ..

حق کاملا با امیرحافظ بود ..با مویه کردن چیزی حل نمیشد وقت اون بود که سپهر وزندگی گذشته رو به بوته ی فراموشی بسپرم ..

"ارکیده"

یه تقه به دراطاقم خورد وامید اومد تو ...

-ارکیده بی کاری ...؟

-چطور مگه کاری داری ..؟

-طاها اومده ..

نفس کشیدم ..من که جواب داده بودم پس این کارها برای چی بود ...؟

-خب چی کار کنم ؟

-میخواد برای اخرین بار باهات حرف بزنه ...

-داداش!!! ...من که گفتم هیچ علاقه ای بهش ندارم ...؟

-میدونم ارکیده جان ..ولی طاها خیلی به گردن من حق داره ...بزار اخرین تلاشش رو هم بکنه ...من وتو خیلی بهش مدیونیم ...

-یعنی به خاطر کارها ومحبت هاش باید قبولش کنم ..؟

-ارکیده بی رحم نشو ...خودت خوب منظورم رو فهمیدی ...فقط میخوام یه فرصت دیگه بهش بدی ...

-باشه باهاش حرف میزنم ...

-ممنون

به ارومی چادرم رو سرکردم ودراطاق رو بازکردم که طاها رو پشت دردیدم ..سربه زیر سلام کردم وتعارف کردم وارد اطاق بشه ...

-خوش اومدید اقای حسامی بفرمائید ...

نگاه دلخوری بهم انداخت وروی تخت نشست ...از وجودش معذب بودم ...دوست داشتم زودتر حرفش روبزنه واین ملاقات نطلبیده رو تموم کنه ..

به خاطر تجربه ی قبلی روی تک صندلی اطاقم نشستم ..ودستهام رو زیر چادرم تو هم گره زدم ..

-اومدم برای اخرین بار رو پیشنهادم اصرارکنم ...

از گوشه ی چشم نگاهی بهش انداختم ..

-ولی من هنوز هم جوابم منفیه ..

-منتظر میمونم ارکیده... تا هروقت که بگی صبر میکنم .....

سر بلند کردم وقاطعانه تو چشمهاش خیره شدم ....

-نه منتظرم نمونید ..

-اخه چرا ...؟

-چون حسی بهتون ندارم ...

-چرا مدام این حرف رو تکرار میکنی ؟..بزار دلم خوش باشه 

-سردَوُندن ...کار من نیست ..صاف وصادقه ام تو این مسئله ..نمیخوام دوروز دیگه به خاطر همین صبوری هاتون ازم دل گیر باشید ...

-ولی این انتخاب خودمه ..

-وقتی وصل ی در کار نیست ..بهتره جدایی باشه ...

-چرا اینقدر نسبت بهم سردی ..؟

-برای شما دلی ندارم که گرم باشم ...

نفسش روبا عصبانیت بیرون فرستاد ...

-مهلت بده خودم روبهت ثابت کنم .. ..خواهش میکنم ..

اخم هام تو هم رفت ...

-دارید ازارم میدید اقای حسامی ..

-پس چه کنم ...؟

-چشم ببندید رو من واحساستون ..من نیمه ی گمشده ی شما نیستم ...

-چهار ساله که فکر وذکرمی ..نمیتونم به این راحتی ازت دست بکشم .

قلبم فشرده شد ..بیچاره طاها ...بیچاره ارکیده ..

-من رو بیشتر از این معذب نکنید اقای حسامی ..اگه بدونم بودنم تو کارخونه مشکل درست میکنه ..علارغم تمام علاقه ام دیگه سرکار نمیام ..

-نمیخوای بهم مهلت بدی ..؟

-دوساله که همکار منید وشما رو میشناسم ..اگه علاقه ای هم بود تا حالا شکل گرفته بود ..

دستی روی موهاش کشید 

-پس مثل اینکه اونی که رفتنیه منم نه تو ..

-منظورتون چیه ..؟

-دارم میرم از این شهر ...مادرم دیگه نمیتونه دوری از خونواده اش رو تحمل کنه ..تا حالا هم که صبر کرده به خاطر علاقه ی من بوده ..

-متاسفم ..واقعا دوست نداشتم مشکلی براتون پیش بیاد..

نفس گرفت ..

-متاسف نباش ..بهترین روزهای من همون روزهایی بود که امید داشتم یه روزی بهم علاقه مند میشی ..

 این هم قسمت من بوده ..هرچند که تلخه ومن هنوز هم امیدوارم ..

از رو تخت بلند شد وبا یه تلخ خند گفت ..

-میدونستی که خیلی سنگ دلی ...؟

یه لبخند مهربون رولبهام نشست 

-یه روزی میرسه که با این تصمیم کنار میاید ..ممکنه دوباره عاشق بشید ..ازدواج کنید وبچه دار بشید ..اونوقته که متوجه میشید زندگی با زنی که هیچ حسی بهتون نداره اشتباه محض بوده ...

-ولی من برعکس تو فکر میکنم ..اینکه اگه بهم جواب مثبت میدادی یه روزی تو هم مثل من عاشق میشدی ...

-خیال خامه اقای حسامی ..چون اگه قرابود عشقی اتفاق بیفته تو این چند وقت اتفاق میوفتاد ..به هرحال امیدوارم هرکجا هستید دلتون خوش باشه ..

تو یک قدمیم ایستاد وگفت ..

-من هم از صمیم قلب برات دعا میکنم که مردی که شایسته اته نصیبت بشه ..تو لیاقت بهترین ها رو داری ...

با رفتن طاها ..حس کردم یه چیزی تو وجودم گم شد ..شاید یه نوع حس ترحم ودلسوزی بود ..

دلم میسوخت که چرا ادمها اشتباهی عاشق هم میشن ...وتا لحظه ی اخر هم رو عشقشون پافشاری میکنن ...

 مثل ارکیده ی گذشته که اشتباها عاشق سپهر شد وبا حماقت روی هو.سش پافشاری کرد 

اوایل اسفند بود وخیابون ها قلقله ..بوی عید میومد ومن هنوز تو خاطرات گذشته وحال دست وپا میزدم ...

هنوز هم از امیرحافظ دوری میکردم ..هنوز هم از حس مبهمی که قلبم رو فشرده میکرد فرار میکردم ...

ولی هرقدم دور شدن من.. مساوی بود با امیرحافظی که چند قدم بهم نزدیک میشد ..

مدام به خودم میگفتم تمام کارهاش به خاطر عذاب وجدانه ..به خاطر پشیمونی از تهمت هایی که زده ..

امیرحافظ حسی بهت نداره ارکیده ..ولی نمیدونم چرا ..وقتی نگاه نرمش رو میدیدم ...

وقتی محبت های ریز ودرشتش رو حس میکردم ..همه ی حرفهام اب میشد وبه دل زمین میرفت ...

زمان میگذشت وقلبم بیشتر از قبل محبوس محبت های نهان واشکار امیر حافظ میشد تا اینکه ...

***

-شنیدی میگن امیرحافظ از زنش جدا شده ..؟

-اِ راست میگی ..؟از کجافهمیدی ...؟

-سمانه میگفت ...

-پس زن طلاق داده است .؟

-اره ...حالا اینو گوش کن ..میگن با نجفی راندوو داره .. ...

-نه بابا چی میگی ...؟

-اره خانم ..مگه نمیبینی رفتارشون رو ...

همون جور پشت در توالت وارفتم ..شونه ام رو تکیه دادم به دیوار تا نکنه ازضعف وبی حالی پخش زمین بشم ..

-ولی راست میگی ها ...منم یه وقتهایی میدیدم دور و ور امیرحافظ موس موس میکنه ... مثل اینکه امیرحافظ بهش پا نمیده ..

-اَه اَه اَه ..من اینقدر بدم میاد ازش ..مثل موش میمونه ..موزی واب زیرکاه ..با اون چادرش وکارهاش ادم فکر میکنه قدیسه است ..

ولی بعد که میری تو نخش میبینی خانم بدجوری داره ماهیگیری میکنه ...لامصب همچین لقمه های گنده گنده برمیداره ..

-اره دیدی ؟یه وقتهایی هم حسامی دورش میچرخه ...

-دیگه بدتر ...از اون هفت خطاست ...همونه که شوهره طلاقش داده دیگه ..وگرنه مرد به اون خوش تیپی ..چرا باید طلاق بگیره ...؟

ماشینش رو دیده بودی ...؟

-حتما ارکیده زیر ابی میرفته اون هم شاکی شده ..من موندم امیرحافظ از چی این زنیکه ی چادر چاقچوری خوشش اومده ...؟

-اره توروخدا میبینی ...؟این همه دختر ترگل وورگل جونشون برای امیرحافظ میره ..بعد این خانم اینقدر قر وغمیش براش اومده که هم بهش پست مدیر مسئولی رو داده ..هم قاپش رو دزدیده ..

-پس بگو جریان از چه قراره ..من شنیدم عصر به عصر که کارخونه خلوت میشه نجفی میمونه ...

-نه بابا ...یعنی باهاش ؟؟؟

-اره چرا که نه؟ ...میدونی که واسه ی مردها زن خیلی بهتر از دختره ..دردسرهای دختر وبدبختی بعدش رو نداره ..حتما پاداده که اینقدر هواش رو داره ..

-ولی به امیرحافظ نمیخوره همچین ادمی باشه ..

-اونم بالاخره مرده ..مگه میشه از همچین لقمه ای بگذره ..؟

-ولی من باورم نمیشه ...

-بروبابا ...تو ساده ای که گول یه من ریش وتسبیح تو دستش رو میخوری ...مردها سرو پا یه کرباسن ...

با صدای بهم خوردن در و....ورود نفر سوم ...حرفها به پچ پچ تبدیل شد وتوعرض چند لحظه توالت ساکت شد ...

اشکای گرم رو گونه ام رو با کف دست پاک کردم ..حالم رو نمیفهمیدم ..هیچ وقت فکر نمیکردم دیگران همچین طرز تفکری نسبت به من داشته باشن ...

با سراستین اشکای جاری شده ام رو دوباره باحرص بیشتری پاک کردم ..ولی بازهم نمیتونستم جلوشون رو بگیرم ..

درتوالت رو به ارومی بازکردم وبا همون حال نذار بیرون اومدم ..

اونقدر حالم بود بود که حس میکردم نفس های اخرم رو میکشم ..چشمهام میسوخت وقلبم اتیش گرفته بود ..

 امان از حرف تلخ مردم ..که ناروا بود و عجیب دل ها رو میسوزوند ..

بی مروت ها حتی به فکر ابروم هم نبودن ..مگه من چه بدی ای درحقشون کرده بودم؟ ..

 من که همیشه کمک حالشون بودم ..حالا این بود مزد دستم ...؟مزد صبوری هام ..؟

دستم رو گرفتم به دیوارو وکنار روشویی وایسادم .

خدایا میشنوی تهمت ها رو ..میبینی بنده هات رو چه جوری دارن گناهم رو میشورن ..چه بلایی دارن سرم میارن ..؟

 (روزگاران درازیست منو تنهایی

دل بهم باخته ایم

مونسم اشک غریبانه ی سرد

همدمم یک دل دیوانه ز درد

همه را می بینم،می شنوم

هیچ را می بلعم...)

شیر اب روبازکردم وصورتم رو زیر اب گرفتم ...خنکای اب نفسم رو بند اورد ..

 سرم رو بلند کردم وبه زن تو ائینه که همین جور پشت سرهم چشمهاش میبارید خیره شدم ..

دیگه بسم بود ...دیگه گنجایش نداشتم ..من دلم ارامش میخواست ..اسایش ..ولی دیگه حتی تو این کارخونه هم یه لحظه اروم نبودم ..

باید حدس میزدم که اون نگاه های پنهونیم ..اون فرار ها ...جلوی چشم بچه های کارخونه فاجعه به بار میاره ... 

باید میرفتم ...باید خیلی قبل تر از اینها میرفتم .صورتم روخشک کردم وباهمون حال نذار بیرون اومدم ..

حالت طبیعی نداشتم ...انگار که منگ بودم ..تلو تلو میخوردم وراهروی خلوت رو رد میکردم ..

 سنگینی حرفها بیش از اندازه برام گرون بود ..من وامیرحافظ ؟؟..هم خوابگی ...؟وای ..وای خدا 

به سمت رختکن رفتم میخواستم همون لحظه چادرم روبه سر کنم واز اینجایی که به این راحتی هرتهمت وانگی به ادم میچسبوندن رها بشم ..

با دستهای لرزون وسائلم رو تو کیفم ریختم ..حتی لباس کارم رو هم برنداشتم ..نایی برای برداشتن نداشتم ..

 ولی همینکه از رختکن بانوان بیرون اومدم ...چشم تو چشم امیرحافظ شدم

تو دلم نالیدم ...

(خدایا نه ...الان نه ...اخه چرا ؟ ..چرا نذاشتی بی سرو صدا برم ...؟)

-چی شده خانم نجفی ...؟

به قدری رنگ نگرانی تو نگاهش پررنگ بود که دلم برای خودمون سوخت ...

 ناجوانمردانه بود این تهمت ها ...شاید انس والفتی بین من وامیرحفاظ بود ولی این حرفها ...این تهمت ها ..زیادی بود ...سنگدلانه بود ..

اشکم سرازیر شد ...نفس هام یاری نمیکرد وسینه ام به زور پروخالی از هوا میشد ....

-چی شده میگم..؟

قدمی جلو گذاشت که با نگرانی نگاهی به اطراف انداختم ..مبادا که چشم یاوه گویان کارخونه این حرکت امیرحافظ رو ببینه وبازهم داستان سرایی کنن ...

-من باید برم ...

-چی ...؟ اخه چی شده ...کسی طوریش شده ...؟حالتون بده ..؟

لب گزیدم وچشم گرفتم ازبی تابیش ...

-من باید برم ...

خواستم از کنارش رد بشم که راهم رو سد کرد ...

-تا نگی چی شده نمیذارم از اینجا جم بخوری ...؟

ازترسم یه قدم عقب گذاشتم تافاصلمون رو حفظ کنم ..

-بزارید برم اقای رسولی ...ممکنه یه نفر ما رو ببینه ...

با عصبانیت پلک روی هم گذاشت ..واز بین دندون های چفت شده غرید ..

-من دارم میگم چی شده تو میگی ممکنه ما رو ببینن ...؟

-اروم تر اقای رسولی ..

فکش منقبض شد ..

-بیا دفترم همین الان ..

فقط سری به معنی نه تکون دادم ..با چنان تحکمی زیر لب جوشید که از ترس تو خودم جمع شدم ..

-دفترم ..خانم نجفی ...

بالاجبار به دنبالش راه افتادم ...میترسیدم اگه نرم تمام کارخونه رو با عصبانیت هاش خبر دار کنه ...

دراطاق رو با عصبانیت باز کرد وتو رفت ...کاش رهام میکرد ..کاش من رو به حال خودم میگذاشت ..

 من اصلا شرایط خوبی نداشتم وبرخلاف همیشه که امیرحافظ دردم رو میفهمید اینبار نمیفهمید یا نمیخواست که بفهمه ...

با همون بغض تو گلو که حتی اجازه ی نفس کشیدن رو ازم گرفته بود وارد اطاق شدم ..امیرحافظ تو اطاق رژه میرفت ...

مرددبودم در رو ببندم یا نه که امیرحافظ پشت سرم در وبست 

-خب میشنوم ...

-من باید برم ....

-میشه بالاخره بگی چی شده یا نه ..؟

-میخوام استعفاء بدم ...

-استعفاء بدی ...؟

بدون اینکه به حرفش توجهی کنم گوشه ی چادرم رو چنگ زدم و ادامه دادم ..

-خودم با حاج رسولی صحبت میکنم وشرایط رو توضیح میدم ...

-اخه به من هم بگو چی شده ...مگه میشه همین جوری دیگه نیای سرکار ..؟

(اصرار نکن امیرحافظ ..تورو به دین وائینت قسم اصرار نکن ..من دارم خفه میشم تو این بغض ...

 بزار برم ...اگه نذاری برم ..اگه به همین کارهات ادامه بدی کم میارم ...اونوقته که دیگه نمیدونم چی میشه ..)

-چرا نمیفهمید من باید برم ..

بالاخره کارخودش رو کرد .. بالاخره دوباره اشکام سرازیر شد ...بالاخره بازهم کم اوردم ...

صدای عصبانی امیرحافظ اروم وملایم شد ...

-تروخدا به من هم بگو چی شده ..

-جای من دیگه اینجا نیست ..با این حرفها ..

-کدوم حرفها ..؟؟

گوشه ی چادرم تو دستم مچاله شد ....زار زدم 

-تروخدا بذارید برم 

ولی امیرحافظ دژخیم شده بود ...یه جلاد ...وقعی به هیچ کدوم از التماسهام نمیذاشت

 با عصبانیت ابرو درهم کشید وفکش از قاطعیت منقبض شد 

-تا نگید حق رفتن ندارید ..یه کاری نکنید همین الان حاج بابا رو بکشونم کارخونه ...حالا بگید کدوم حرفها ...؟

به هق هق افتاده بودم ولی امیرحافظ مثل یه جانی فقط دنبال جوابش بود ...

-چو افتاده تو کارخونه ...که ...من ..من ..

-شما چی ؟

 -...

 -خانم نجفـــــــــی ؟

-من با شما ...؟

ادامه ی حرفم هق هق بود نمیدونستم امیرحافظ متوجه حرفم شده یا نه ...ولی من دیگه نمیتونستم ادامه بدم .. 

 داشتم دق میکردم از این همه درد ..تاحالا اینقدر زجر نکشیده بودم ...بار تهمت ها عجیب سنگین بود ..

 (خدايا من اينجا دلم سخت معجزه مى خواهد،

و تو انگار معجزه هايت را گذاشته اى براى روز مبادا....!)

امیرحافظ سکوت کرده بود ...هنوز توی اطاق قدم میزد ...کلافه دست تو موهاش میکشید ومن حتی نمیفهمیدم که باید چه جوری از پس این حرفها بربیام...

قدم های امیرحافظ بالاخره درست مقابلم ایستاد ...دست به سینه بهم خیره شد وگفت ...

-خب ...؟؟

با تعجب ازپشت پلک های خیس پرسیدم ..

-خب ...؟

-اره خب ..به خاطر حرف یه مشت خاله زنک میخوای دیگه کار نکنی ...؟

-اقای رسولی میدونید چه تهمتی به من وشما زدن ؟..

 میدونید با این حرفها ابروی من وبدتر از من... ابروی شما رو هم بردن ..؟

کف دستش رو به معنی صبر کن بالا اورد ..

-من کاری به بقیه ندارم ...کاری به کسی که این حرفها رو ساخته هم ندارم ..

 فقط میدونم حرفهایی که شنیدی شاید تهمت باشه ..ولی یه حقیقت بزرگ پشت تمام این حرفها هست ...

مات وگیج منتظر شنیدن حقیقتی که امیرحافظ ازش دم میزد بودم ..

دو قدم به سمتم برداشت ..قدمی عقب نذاشتم ..اونقدر منتظر بودم که حواسم به فاصله ی نزدیکمون نبود ..

-اینکه من بهت علاقه دارم ...

شوکه شدم ..تو یه لحظه انگاربا سرتو اب جوش فرو رفتم ..گرگرفتم وبه خودم لرزیدم ..

-چی ...؟ شما چی گفتید ..؟

تو چشمهام خیره شد وزمزمه کرد ...

 -من.... دوستت دارم ...

اب گلوم رو قورت دادم ...این دیگه غیرقابل باور بود ..خارج از تحملم ...حالم بدتر از بد بود ...

 تو یه لحظه برگشتم که با کشیده شدن چادرم ناخواسته ایستادم ...

-نرو ...من حقیقت رو گفتم ...

نفس هام داشت بند میومد ...انتظارش رو نداشتم ..اصلا انتظار این محبت رو نداشتم ...

نگاهم رو انگشتهاش که به چادرم وصل شده بود چرخید ...دست کشید از چادرم که بی حواس قدم عقب گذاشتم ...

نگاهم هنوزبه انگشتهاش بود ..جوابی نداشتم ...حالا که احساسش رو بدون هیچ حجابی رو کرده بود من جا زده بودم ...

من نمیتونستم ...من این علاقه رو نمیخواستم ...میترسیدم واین ترس نمیذاشت حتی یه لحظه رو هم تو اطاق بمونم ..

چند قدم عقب گذاشتم وبدون اینکه حتی نگاه اخررو به امیرحافظ بندازم از اطاق بیرون اومدم ...

*

"امیرحافظ"

خواستم برم دنبالش ..ولی قدمهام پیش نرفت من منتظر همچین واکنشی بودم ...اینکه قبول نکنه ..یا فرار کنه ...

بی اراده پشت شیشه ی تمام قدی اطاقم پناه گرفتم وباچشمهای نگران دیدمش که چه جوری تند وتند از پله ها پائین اومد ...

کاش میتونستم دنبالش برم ..ولی میدونستم باید تو این شرایط تنهاش بذارم تا یکم با خودش خلوت کنه ..

از درورودی کارخونه بیرون رفت وسعی کرد با قدمهای بلند عرض خیابون رو رد کنه که با دیدن ماشین یه لحظه یخ کردم ...

ازهمونجا نعره زدم ..

-مواظب باش ...

با صدای بوق ماشین وحرکت ارکیده ..قلب یخ زده ام دوباره به تپش افتاد ونفس های به شماره افتاده ام رها شد 

دستهای سردمو روصورتم کشیدم واز ته دل خداروشکر کردم ...نزدیک بود تصادف کنه ..

دست که از چشمهام کشیدم ..ارکیده سوار تاکسی شده ورفته بود ..

بی حال وبی رمق نشستم رو صندلی ونفسم رو بیرون فرستادم ..

لحظه ای که ممکن بود به تصادف منجر بشه جلوی چشمهام رژه میرفت ...رو زانوهام خم شدم واب گلوم روقورت دادم 

استرسی که تو وجودم بود باعث شد کتم رو چنگ بزنم ومصمم راه بیفتم ...

صبر وحوصله دیگه بس بود ..حالا وقت عمل رسیده بود ...

***

-الو سلام حاج بابا ..

-سلام بابا جان چطوری ..؟چه خبر ...؟

-خبر سلامتی خونه ای حاج بابا ..؟

-اره چطور مگه ..

-باهاتون کار دارم ..

-خیره ..؟

-خیر خیر ...

-باشه هستم بیا ...

گوشی رو قطع کردم ودستهام رو دور فرمون مشت کردم ..حالا دیگه وقتش رسیده بود ...

وقت عمل ...باید پیش میذاشتم ..تا ارکیده بفهمه تو حرفم ..تو کارهام ثابت قدمم ...

همینکه از پله ها بالارفتم ودرورودی رو بازکردم نگاهم تو نگاه حاج بابا نشست ...

سلام زیر لبی گفتم ویه نگاه به اطراف انداختم ..

-عزیز کجاست ..؟

-طبق معمول پیش خواهرش ...

نشستم رو مبل که حاج بابا دست به سینه شد ...

-خب چه خبر شده ...؟

-میخوام تو همین چند روز بریم خواستگاری ارکیده ..

-بهش گفتی...؟

-اره گفتم ..

-خب ..چی جواب داد ...؟

-نموند که جواب بده ..رفت ..فکر کنم جوابش نه بود ..

-نه ؟؟؟..پس چی میگی بریم خواستگاری ..؟اون که هنوز راضی نشده ...

-راضی میشه حاج بابا ..بسه هرچی صبر کردم ..الان وقت عمله ..باید بهش ثابت کنم که علاقه ام الکی نیست ..

عذاب وجدان وپشیمونی هم نیست ..نمیخوام دیگه بیرون گود وایسم ...

لبخند پرافتخاری رو لبهای حاج بابا نشست ...

-الحق که پسرخودمی ...یاد جوونیام افتادم ..از این جَنَمت خوشم اومد پس اول باید با حاج خانم حرف بزنیم ..

یه لبخند رولبم نشست ...

(بهت ثابت میکنم ارکیده ..عشقم رو ..محبتم رو... با تمام وجودبهت نشون میدم ...جوری که نتونی نه بگی ...حالا صبر کن وببین ..)

همون لحظه گوشی حاج بابا زنگ خورد ...نگاهی به گوشیش انداخت وبا تعجب گفت ..

-ارکیده است ...

وهمون لحظه گوشی رو جواب دادو رو اسپیکر زد ...

-الو سلام حاج رسولی ...

-سلام...خوبی بابا؟ ...خسته نباشی ..

-ممنون شما خوبید ..بهتر شدید ..؟

بی اراده یه لبخند رولبهام نشست ...خداروشکر که حالش اونقدر بد نبود .

-شکر خدا ..بهترم ..خونواده خوبن ...؟

-مرسی ...زنگ زدم که بهتون بگم دیگه نمیتونم به کار تو کارخونه ادامه بدم ..

نگاه حاج بابا رو اخم های صورتم نشست ...

-چرا بابا جان ..؟تو که اینکارودوست داشتی ...؟

چند لحظه سکوت شد ووقتی ارکیده به حرف اومد ..کلی حسرت تو صداش بود ..

-هنوز هم دوست دارم ..ولی یه مشکلی پیش اومده ...

 حاج بابا براق شد به سمتم

اخم های حاج بابا تو هم رفت ..

-چه مشکلی ..؟؟

ارکیده علنا طفره رفت ..

-میشه ازتون خواهش کنم استعفام رو قبول کنید ....؟

سرم رو به معنی نه بالا بردم وکف دستم رو به چپ وراست تکون دادم 

حاج بابا چشم غره ای رفت وجواب داد ...

-چی بگم؟ ...خودت خوب میدونی که کارهای اون کارخونه رو دوش تو وامیرحافظه ..هردوتون ادمهای قانونمندی هستید وبه خاطر همین بهتون اطمینان دارم 

ولی اگه تو بری شاید کلی وقت طول بکشه که ادم مناسب اینکار مخصوصا معتمد وسلامت پیدا کنم ...

 وتا اون شخص بخواد کارها رو دستش بگیره...کلی ضربه به کارخونه میخوره ..

خیلی دوست داشتم تا به خواسته ات عمل کنم ..میدونم که حق داری ..

 میدونم که به خاطرمن حرفم رو زمین ننداختی وبا اون شرایطتت اومدی کارخونه ..

ولی الان کسی نیست که مثل تو بهش اطمینان داشته باشم ..یه مدت به کارت ادامه بده ..تا یه ادم مناسب پیدا کنم ..

-پس اجازه نمیدید نه ..؟

-نمیتونم بابا جان ...تو که حال وروزم رو خوب میدونی من دیگه سرپا نیستم که بتونم بیام کارخونه ..

اگه تو هم نیایی امیرحافظ بدجوری دست تنها میشه واز پس مونتاژکارها برنمیاد ..

 یکم صبر کن .قول میدم تو اولین فرصت یه نفر رو پیدا کنم ..

-باشه پس صبر میکنم ..

چنان صداش پرازغم بود که دلم اتیش گرفت ...

-نمیخوای بگی چه مشکلی پیش اومده ..؟

-چیزی نیست حاج رسولی خودم از پسش برمیام ...

-باشه هرجور راحتی باباجان ممنون که شرایط رو درک میکنی ..

همینکه گوشی رو قطع کرد خیره شد بهم ...با نگاهی که انگار تا ته ذهنم رو کنکاش میکنه گفت ..

-چی کار کردی که میخواد استعفاء بده ...؟

یه لحظه به خودم اومد ...طعنه های حاج بابا رو خوب میشناختم ..نکنه حاج بابا فکر میکنه من دست از پا خطا کردم ...؟

-حاج بابا قضیه اون جوری که شما فکر میکنید نیست ..

-پس بگو چیه تا یه طرفه به قاضی نرم ..؟

نفس گرفتم ..حاج بابا تو تمام این مدت صمیمی ترین دوستم بود ...همه ی نظراتم رو میدونست ..

-صبحی وسط ساعت کاری داشتم میرفتم تو انبار داری که ارکیده با چشم های گریون وچادر به سر اومد بیرون ...

هرچی پرسیدم چی شده هیچی نگفت ..فقط یک کلام میگفت میخواد بره ...

 عصبانی شدم ..بردمش تو دفتر وبا تهدید وزور مجبورش کردم حرف بزنه ..

میگفت چو افتاده که من واون رابطه داریم ..البته تا این حد موضوع رو بازنکرد ولی از حال بدش متوجه شدم تهمت های بدی شنیده ..

منم زمینه رو مناسب دیدم وگفتم به حرف بقیه کاری ندارم ولی بهش علاقه دارم که ارکیده دیگه نموند ورفت ...

حاج بابا دستی روی محاسنش کشید ومتفکر گفت ...

-به خاطر همین حرفها بود که نمیخواستم دست روی دست بذارم ...فکر نمیکنم با این شرایطی که گفتی حتی اگه به خواستگاری هم بریم جواب مثبت بگیرم ...

-دیگه نمیتونم صبر کنم حاج بابا جوابش هرچی باشه قدم پیش میذارم ..اونقدر میرم ومیام تا قبول کنه ..

-اگه اجازه ی خواستگاری نده چی ...؟

تو فکر رفتم ...اجازه نده ..؟مگه میشه ؟..ارکیده مودب تر از این حرفهاست ..

 ولی ممکن بود این اتفاق بیفته ..ممکنه حتی باهام صحبت نکنه ..نمیتونستم رفتار ارکیده رو پیش بینی کنم ...

-حاج احمد اقا ..کجایی ..؟

-عزیزت اومد ..بیا بریم یه فکرهایی دارم ..ولی اول باید با مادرت حرف بزنم ...

نگران وسردرگم دستی تو موهام کشیدم که حاج بابا رو شونه ام زد وگفت ...

-نگران نباش مرد مومن ..خدا هوات رو داره ...

لبخند اجباری ای زدم ودنبال حاج بابا به استقبال عزیز رفتیم ..از اینجا به بعد با حاج بابا بود ...

*****

"ارکیده"

کلافه بودم وگیج ...تو این مدت فهمیده بودم که رابطه ی عاطفی ای بین من وامیرحافظ به وجود اومده که هیچ جوری نمیتونم جلوش رو بگیرم ..

ولی قدم جلو گذاشتن امیرحافظ واعتراف مرد زخم زن گذشته ..بیش از حد انتظارم بود ...

میترسیدم واز طرف دیگه عاشق شده بودم دوباره ..

احمق بودم نه؟ ...دلم احمق بود که دوباره دروازه هاش رو برای مهر امیرحافظ بازکرده بود ...

مگه زخم خورده نبود؟ ..مگه درد کشیده نبود؟ ..مگه امتحان پس داده نبود؟ ...پس چرا مثال ریسمان سیاه وسفید برام صدق نمیکرد ..؟

چرا مارگزیده نبودم؟ ..چرا دوباره داشتم گول میخوردم ؟چرا حتی از فکر دوستت دارم امیرحافظ دلم بی تاب میشد ودستهام لرزان ؟...

چرا بازهم اختیار دست ودلم باخودم نبود؟ ...حماقت بود میدونستم ..ولی دل که این حرفها حالیش نبود ..

صبح فردا رو درحالی شروع کردم که با خودم عهد کردم حتی یه لحظه رو هم با امیرحافظ تنها نباشم ..

امیدوار بودم حاج بابا به سرعت دست به کار بشه تا من هرچه زودتر از زیر سایه ی دوستت دارم امیرحافظ فرار کنم ...

حرف نزده میدونستم که این ابراز علاقه سر دراز داره ومن نمیخواستم تو پیچ وواپیچ های بعدی گیر بیفتم ..

مخصوصا که حالا با این قلب بی تاب زیاد هم مقاوم ومحکم نبودم ..

تمام طول روز رو مونتاژ کردم وقدم از سالن بیرون نذاشتم ..بچه ها چپ چپ به دستهام نگاه میکردم واز این همه سرعت حرص میخوردن ..

با وجود دستهای پرسرعت من مونتاژهای بقیه هیچ وقت به چشم نمیومد ...

زمان ناهاری رو همراه بقیه رفتم وتو خروش بچه ها از کنار چشمهای بی تاب امیرحافظ که با کلی نگرانی بهم دوخته شده بود گذشتم ...

حتی عصر هم زودتر از حد معمول کار رو تعطیل کردم وهمراه بچه ها از کارخونه بیرون اومدم ..

لحظه ای که سوار تاکسی شدم ..چشمهام رو از استرس بستم ..

 امروز رو جستی ارکیده ..به نظرت امیرحافظ با اون اعتراف دست رو دست میذاره ...؟

امیدوارم که بذاره ..امیدوارم همون جوری که من میخوام فراموش کنم ..

 اون هم فراموش کنه ...ارکیده ای بوده ..الفتی بوده ...علاقه ای اومده ...عشقی اومده

ولی همون عصر وقتی که زنگ درخورد وساجده خانم با عطر گلاب ومریم چادر به سر ...دراغوشم کشید 

بوسید وبوئید وعروس گلم خطابم کرد ..فهمیدم که امیدم بی خود بوده ..

امیرحافظ به قصد وصل اومده بود ومن میترسیدم از این وصل ...

از امیرحافظ قاطعی که بین دوستت دارم وعروس گلم گفتن ساجده خانم ...تنها یک روز فاصله بود ...

چرا اینقدر ثابت قدم بود؟ ..چرا نمیفهمید که من از این عشق دوباره میترسم ؟..

 چرا من رو نمیفهمید؟ ..چرا ترسهام رو درک نمیکرد؟ ..من هنوز امادگیش رو نداشتم ..

چطور میتونستم بعد از هفت ماهی که از طلاقم گذشته بله بدم به محبت درقلبم وقلبش ..؟

بی منطق بود یا نبود رو نمیدونستم ...من فقط میخواستم درکم کنه ..بفهمه که نشدنیه ..

ولی وقتی ساجده خانم دستهام رو تو دست گرفت وبا همون نوای اشناش چلچله خطابم کرد ومن رو دوباره به روزهای حسرت زده ی دوسال پیش برد ...

فهمیدم که نه ..خیال دست کشیدن امیرحافظ ازاین علاقه... بدجوری عبث وبیهوده است ...

-اومدم ازتون برای خواستگاری اجازه بگیرم ..

ای امیرحافظ زرنگ ..خوب کسی رو جلو فرستادی ...

 خوب من رو شناختی ومیدونی که جلوی ساجده خانم به شدت دست وپا بسته ام .

صورت مامان مثل گل شکفت ...تو این مدت بدجوری علاقه مند مرام ومنش حاج بابا وخونواده اش بود ..

-ما که ازخدامونه حاج خانم ..کی از خونواده ی شما بهتر ..امیرحافظ هم مثل امیدم ..باور کنید خیلی برام عزیزه ...

-شما لطف دارید شیرین خانم ...تو نظرت چیه چلچله ی من ..؟

دستهام رو تو هم پیچیدم ...چی باید جواب میدادم به این سوال ...؟

 -شما بگید بمیر میمیرم ساجده خانم ..مادری کردید درحقم ..اونقدر محبت کردید که تا اخر عمر هم نمیتونم جبران کنم ولی ..

-ولی نیار پرستوی من ..

نالیدم ..

-شما دیگه چرا ساجده خانم؟ شما که همه چیز رو کم وبیش میدونید ..

از همون وقتی که با حاج رسولی تصادف کردم از من متنفر بودن ..حق هم داشتن ..

یه دختر بی کس با همچین شوهر بی ابرویی ...مصیبت بود ...بدبختی میاورد ..مسئولیت وسختی ...

با خودم کلی درد تو زندگیتون اوردم ..همیشه ودرهمه حال به پسرتون حق دادم که ازم متنفر باشه .که چشم دیدنم رو نداشته باشه ..

-ولی عزیز دلم امیرحافظ عوض شده ..اون نفرت ..اون بدبینی ....جاش رو به علاقه داده ...

دستهام رو فشرد ...

-عشق داده عزیز من ..بذار مردونه جلو بیادوقدم پیش بذاره ..حرفهاش رو بشنو شاید که نظرت عوض شد... این تنها چیزیه که ازت میخوام ...

-چرا اینکارو باهام میکنید ...؟

-چون یه چیزهایی دیدم که دلم رو قرص کرده ..

-من نمیتونم ...همه اش هفت ماه که جدا شدم ..

-ما هم الان نخواستیم زیر یه سقف برید ..فقط میخوام با امیرم حرف بزنی تا خیالش راحت بشه ...

دل نگرانته ارکیده ..همیشه وهمه جا ..میخواد مردت بشه ..میخواد کنارت باشه ..تا تو هم اروم بشی ..

یه روزهایی وقتی علاقه اش رو میبینم فکر میکنم تو نیمه ی گمشده اش هستی ...

-نیستم ساجده خانم ...من رو تو منگنه نذارید ..من از امیرحافظ طعنه زن میترسم ...

دستهای ساجده خانم که لرزید ..دلم زیر ورو شد ..خاک برسرت ارکیده ...این چه حرفی بود که گفتی ...

 تازگی ها خیلی تلخ شدی ارکیده ی احمق ...

ازخودم بدم اومد ..حق نداشتم اشتباهات گذشته رو یاد اوری کنم وبه رخ بکشم ...

-ببخشیدساجده خانم ..تروخدا ببخشید ..از دهنم پرید ...

دست ساجده خانم رو بلند کردم تا ببوسم ولی نذاشت وبا اه گفت ..

-حق داری مادر ..حق داری ...خداخودش میدونه چقدر بهش گفتیم نکن ..طعنه نزن ..ابرو نبر ..دو روز دیگه نمیتونی جبران کنی ...

ولی چه کنم ..حرف به گوشش نمیرفت ...بدبین شده بود مادر ...

ولی باور کن چند ماه پشیمونه ..چیز زیادی ازت نمیخوام ارکیده فقط به حرفهاش گوش بده ..

 من با خودش هم اتمام حجت کردم ..گفتم این یه مجلس خواستگاری ساده است ..جوابت هم هرچی باشه حرفی نداریم ...

تو نگاه مهربونش دیده دوختم ...این زن کلی حق به گردنم داشت وحالا فقط یه درخواست داشت ..مگه میشد نه بیارم ...

-باشه ساجده خانم به حرمت مهربونی هاتون ..به احترام حق مادری ای که به گردنم دارید باشه ..

ساجده خانم که رفت اوار شدم تو خودم ...چقدر سریع امیرحافظ .؟چرا نذاشتی چند روز از اون شوک اولیه بگذره ..بعد قدم جلو بذاری برای ویروونی ارکیده ی بیچاره ..؟

-ارکیده مادر ..؟

-جانم مامان ..؟

-چرا نمیخواستی قبولش کنی ..؟

-چون هیچ سنخیتی باهاش ندارم ..

-ولی تو عوض شدی ...اگه اون ارکیده ی سابق بودی میگفتم بهم نمیخورید ..اون مشرق وتو مغرب ..

ولی از وقتی دیدمت ..از وقتی دیدم تو این سه سال چقدر تغیر کردی نظرم عوض شده ..

تو دیگه اون دختر باز وراحت گذشته نیستی ..مقید شدی ..محجبه شدی ...حروم وحلال وحق وناحق برات مهم شده ...

-نمیتونم مامان شرایطم رو درک کنید ..الان هم که گفتم بیان ..به خاطر خواسته ی ساجده خانم بود ...حق داشت به گردنم ..نمیتونستم نه بگم .

-اخه چرا؟

-مثل اینکه شما نمیبینید مامان ...خودتون رو ببنید چقدر با ساجده خانم فرق دارید ....

 مهم تویی درضمن ساجده خانم زنی نیست که تفاوت ظاهری ادمها براش مهم باشه ...

 -شما نمیدونید مامان ..جدای از تفاوت خونواده ها ...دو سال بهم طعنه زد ..ابروم رو برد ..حالا چه جوری بهش اطمینان کنم ...؟

-باشه پس به یه سوالم درست جواب بده .اگه جوابت نه بود خودم مشکل رو حل میکنم ...حالا بهم بگو ..دوستش داری ...؟

-بحث سر احساس من نیست ..من ضربه ای از عشق وعاشقی قبلیم خوردم که تا عمر دارم فراموش نمیکنم ...

-پس دوستش داری ..؟

-مامان شیرین ...!!؟؟؟

-من نمیفهممت ارکیده .. تو برخوردهایی که باامیرحافظ داشتم فهمیدم پسر معتقدیه ..امید وبابات هم خیلی بهش اطمینان دارن ..

به خاطر اینکه از تو مراقبت کنه جلوی سپهر وایساد حتی چند ساعت تو بازداشتگاه بود ...

 اگه میبینی درکنار علاقه ...باقی شرایط یه مرد ایده ال رو داره قبولش کن ...گل بی خار خداست مادر ..

با بغض نالیدم ..

-میخواین ازشرم راحت بشید ..؟

-ارکـــــــــیده ...؟؟؟این چه حرفیه ..؟تو تا اخر عمرت دختر این خونه ای تا وقتی من وبابات زنده ای بی مزد ومنت ازت مراقبت میکنیم ..

ولی حرف من چیز دیگه ای ...تو حساسی ..طرد ونازک شدی ارکیده ..زنی نیستی که بی پشتوانه ی یه مرد سر کنی ..

-ولی من از هرنظر مستقلم ...

-حرف من رو بدبرداشت نکن ارکیده ..منظور من از نظر عاطفیه ..

 تو به یه هم زبون احتیاج داری نه من نه بابات وامید هیچ کدوم نمیتونیم به اندازه ی مرد زندگیت درکت کنیم وحرفهات رو بفهمیدم ...

 ارکیده هفت ماه گذشته بهتره یکم بیشتر فکر کنی ...

-شماها نمیدونید من چی کشیدم .

به خاطر حرفهای سپهر... به خاطر ظاهر نامرتبم ..به خاطر ذهنیت خرابش ..چه حرفهایی که به من نزد ..حق دارم بترسم ..

-بعد از اون چی ..؟

-هیچی فقط سعی داره جبران کنه ...

-خب همین مهمترین نکته است ..

-نه مامان ..شاید هم تمام این کارهاش به خاطر عذاب وجدانش یا پشیمونیش باشه ...

-تو این طور فکر میکنی ؟

-نمیدونم ...نمیدونم مامان ..خودم هم گیج شدم ..به خدا تو برزخم ...

-پس بذار بیادجلو ...

اه ناخواسته ای کشیدم ...

-بیاد ..فعلا که با فرستادن ساجده خانم خوب جلوی زبونم رو گرفت ودستم رو کوتاه کرد .

باز هم یه بار دیگه تو اطاقمم ..با یه مرد دیگه ...

 اینبار ...اسم مرد قدم جلوگذاشته ...امیرحافظِ ...

 صداش که تو اطاق میپیچه ...چشم میدوزم به گل های قالی ..

-زندگیم روقبلا برات گفتم ...خوب میدونی که سختی کشیدم ..ولی الان میخوام زندگی کنم ...کنار تو ..

 دستهای لرزونم رو تو هم گره میزنم تا یکم از این اضطراب وتب وتاب دلم کمتر بشه ...

-چرا من ..؟

-وقتی جواب سوالت رو میدم که بدونم تو چرا رنگ نگاهت عوض شده .؟...میدونم ومطمئنم که این احساس دو طرفه است ..

چقدر رک جواب داده بود ..حقیقت رو گفته بود ..نه ..؟از این جوابش ناخواسته سر بلند کردم .

 تو نگاهم خیره شد وادامه داد 

-ولی دلیل مخالفتت رو نمیفهمم ...

-از کجا معلوم همه ی اینها به خاطر عذاب وجدان نباشه ..به خاطر پشیمونی از حرفهایی که درگذشته زدید ...

 اصلا کی میتونه تضمین بده که چند صباح دیگه دوباره به همون مرد گذشته تبدیل نشید ...

-دلم وعشقی که بهت دارم این اجازه رو بهم نمیده...من عاشق صورتت نشدم ارکیده ..

 سیرتت رو دیدم ..هربار که به جای نیش وکنایه محبت کردی ...بزرگواری کردی ولب بستی ..

یه نفرت ..یه سیاهی از دلم کم شد ..تا جایی که حالا پراز مهرو محبته ..

 تو اون امیرحافظ بدبین وسنگدل گذشته رو کشتی واینی که جلوت وایساده هیچ شباهتی به اون مرد زجر کشیده نداره ..

چند قدم فاصله ی من وخودش رو پرکرد وبی هوا جلوی پاهام زانو زد ..

 مسخ شدم ..مات ومبهوت ..دستش رو توی جیب کتش کرد وتسبیح تربتی رو از توجیبش بیرون کشید ..

چشمهام با دیدن تسبیح ریز شد ..شبیه به تسبیحی بود که ساجده خانم بهم هدیه داده بود وگمش کرده بودم ...

-نگاش کن ارکیده ...تسبیح خودته ...

چشمهام تو یه لحظه گشاد شد ...تسبیح من ..؟دست امیرحافظ چی کار میکرد ..؟

-این تمام دارایی من از عشقته ...بعد از اینکه با اون وضع از کارخونه رفتی ...بعد از اینکه فهمیدم صمیمی ترین دوستم بهم خیانت کرده وبرات پاپوش دوخته ..اومدم دنبالت ...

رفتم به همون خونه ی کوچیک ..ولی نبودی... زن همسایه میگفت صورتت پراز خون بود وحتی نمیدونه که زنده ای یا مرده ..

نمیدونی چی کشیدم ..هزار بار خودم رو سرزنش کردم که دیر رسیدم ..

 همون موقع بود که این تسبیح رو تو خونه ات پیدا کردم تو تمام این چند ماه لحظه ای از بند انگشتهام سوا نشد ..

 حتی یه بار اعصابم بهم ریخت ودورش انداختم ولی دوباره رفتم سراغش ..

بی اراده دستم رو زیر تسبیح اویزون تو دستش بردم ..که امیرحافظ تسبیح رو رها کرد ...

اشک توی چشمهام جمع شد ...چه قصه ی زیبایی داشت امیرحافظ ..

 نفس های امیرحافظ روی صورتم پاشید 

-این تسبیح شده مایه ی ارامش فکر وروحم ..هروقت دلگیرم ...فکرم مشغوله ..پناه میبرم به همین خاک تربت ..

 ولی میخوام از این به بعد به همراه این دونه های تسبیح پناه بیارم پیش تو ...تو مایه ارامش منی ارکیده ...

چه شباهت زیبایی ...تازگی ها ..فکر کردن به امیرحافظ هم ...ارامش روح وروان من بود ..

-سکوت نکن ارکیده ..یه حرفی بزن ...

-حرفی ندارم ..به ساجده خانم قول دادم حرفهاتون رو بشنوم ..

-یعنی نمیخوای قبول کنی ..؟

ناخواسته تو نگاهش خیره شدم ..وپلک زدم ...

-بگو که این علاقه دو طرفه است ...

تاب نمیارم وسر برمیگردونم ..

-ارکیده ..؟

از اون همه خواستن تو کلماتش چشم میبندم ..

-میدونم جوابت چیه ولی نمیفهمم چرا؟ ..حداقل قانعم کن ...

-من وشما از دوتا جنس مخافلیم ...خونواده های متفاوت ...وصل شدنمون شدنی نیست ...

-ولی ذاتمون یکیه ..من رو نمیخوای ارکیده ..؟

-....

-به خاطر حرفهامه ..؟به خاطر طعنه هامه ..؟تو که این جوری نبودی ارکیده ...زود میبخشیدی ...هنوز نبخشیدی نه ...؟

آناً سربرمیگردونم ...

-بخشیدم ...

-نه نبخشیدی ..حق هم داری ...

سر به زیر میندازه .. بند بند انگشتم جمع میشه ..تا با وسوسه ی لمس موهای سرکش امیرحافظ کنار بیاد ...

 سرکه بلند میکنه دلم از نگاه بی تابش هری میریزه ..

میخوام لب بازکنم تا حرف بزنم ولی امیرحافظ دستش رو به معنی صبر کنن بالا میاره ...

-نمیخواد چیزی بگی ..من صبر میکنم تا اروم شی ...بزار دلم خوش باشه به اینکه شاید یه روزی بله بگی ...

اشکم میچکه ...از جا بلند شد 

-ازم میترسی نه .؟

لبهاش رو به تو جمع کرد وچشمهاش رو گشاد کرد تا برق نگاه خیسش خاموش بشه ...

-ازم نترس ارکیده ..من فقط محتاج محبتتم ..قول میدم ..

انگشتش رو به سمت بالا میگیره وبه سقف اشاره میکنه ...

-به همون خدایی که میپرسی بهت قول میدم 

کف دستش رو روی سینه اش گذاشت ...

-خودم پشتت باشم ونذارم کسی مثل سپهر اشک به چشمهات بیاره ...

-اگه خود تو اینکاروکردی چی ...؟اگه اشک به چشمم اوردی چی ...؟اونوقت از شر تو به کی پناه ببرم ...؟

چقدر تلخ بودم ..درست مثل هنظل ...تلخ وطعنه زن ...

 چشمهاش برق زد ...عقب رفت ...

 اونقدر عقب که تکیه داد به در وبا ناامیدی بهم خیره شد ...

 حرفی نزد ...من هم حرفی نزدم واخر سر رفت ..

 (اگر حرف در دل بماند

 عجیب سنگین می شود...

آنوقت جور ِزبان را

 باید کـــــــــمر به دوش بکشد!!)

صبح فردا رو درحالی شروع کردم که نیمی از وجودم به شدت به سمت امیرحافظ تمایل داشت ونیمی دیگه با ترس از امیرحافظ واما واگرها عقب نشینی میکرد وعشق امیرحافظ رو رد ...

تمام طول روز مقاومت ایستاده زدم وپتانسیل وخازن 

 ودرپایان روز به این باور رسیدم که امیرحافظ با مخفی کردن خودش ..داره بهم زمان میده ...

شاید هم از جواب منفی من میترسید ...هرچی که بود نه امیرحافظ رو دیدم ..نه حرفی شنیدم ..

توی خونه همه چیز عادی بود عادی تر از همیشه ..حرفی نبود ...حدیثی ...نه حتی کنایه یا اشاره ای ...

انگار همه ی دنیا روزه ی سکوت گرفته بودن تا من با خودم ودلم کنار بیام ..

روز دوم ..

بازهم تو سکوت گذشت ...امیرحافظ رو نمیدیدم ..یا اگه میدیدم به قدری سریع وبی صبر وسر به زیر از کنارم رد میشد که انگار هیچ وقت ندیدمش ..

ولی من بازهم نگران بودم ...بازهم مردد ..نمیدونستم میتونم به عشقم... به علاقه ام اعتماد کنم یا نه ..

 من مارگزیده بودم ..جرات یه اشتباه دیگه رو نداشتم ..

به نظرم میرسید ..این انتخاب زمین تا اسمون با انتخاب اولم فرق میکنه ..

چقدر اون روزها ساده انتخاب میکردم ..ساده از مشکلات وتفاوتهام با سپهر میگذشتم ...ولی حالا به هر حرف وهرکلمه با دیده ی شک وتردید نگاه میکردم ..

علنا میترسیدم ..میترسیدن که نکنه بازهم اشتباه کنم ..واینبار راهی برای جبران نباشه ...

"امیرحافظ "

سه روزه که از اون مراسم خواستگاری گذشته ومن حتی جرات ندارم قدمی به ارکیده نزدیک بشم ..مبادا که جوابش منفی باشه 

خود خدا خوب میدونه که نه طاقتش رو دارم نه دلش رو ..

 با حرفهایی که زدیم شدیدا نگرانم که نکنه اشک تو چشمهای ارکیده کار دستم بده وقبولم نکنه ...

ارکیده اونقدر متزلزل هست که انتظار هرجوابی رو ازش دارم ..

 سه روزه ساعت پنج عصر که میشه وایمیستم دم شیشه ی تمام قدی ونگاهم رو به میدوزم به جماعت خسته ..

دل تنگشم ..ولی همین که میبینم سکوت کرده وحرفی نمیزنه ..یه دل خوشی ..یه امیدواری ...بهم نوید میده که کمی صبر کنم ..

نمیخوام حتی به این فکر کنم که نکنه بعد از چند روز جواب نه بده وهمه ی رویاهام رو بهم بریزه ...

همین که سوار تاکسی میشه اهی میکشم واز پنجره ی قدی اطاق دل میکنم ..

 کاش یکمی حالم رو میفهمید کاش درکم میکرد ..کاش میفهمید که دارم برای دونستن جوابش لحظه شماری میکنم ...

با خودم عهد کردم حتی اگه جوابش منفی هم باشه بازهم پاپیش بذارم وعقب نکشم ..

 تا وقتی که راضی به محرم کردن بشه ...تا وقتی قبول کنه یه مدت رو با هم باشیم 

اگه بهش محرم میشدم شاید میتونستم این حس های بد رو کم کنم ..شاید میتونستم دلش رو بدست بیارم ..

هرچند که از احساس ارکیده به خودم مطمئن بودم... 

 ولی ترس ارکیده از من ورفتارهام باعث میشد این محبت رو مخفی کنه ودر پی فرار باشه ..

دستم رو بی اراده تو جیب شلوارم فرو بردم ..که با حس جای خالی تسبیح ارکیده... کلافه وبی حوصله شدم وبا حرص نفسم رو بیرون دادم ...

کاش تسبیح رو بهش برنمیگردوندم ..بدون اون تسبیح ...وبا این حالت معلق پا درهوا ..هیچ جوری نمیتونستم دلم رو اروم کنم ...

سرم و روی میز گذاشتم ونفسم رو ها کردم ...کاش درکم میکرد ..

 حتی برای یه لحظه خودش رو به جای من میذاشت تا میفهمید چه بلایی داره به سرم میاد وچه جوری از کلافگی وبیچارگی دیوونه شدم ...

 (مَن که اَز کویِ تو بیرون نَرَوَد پایِ خیالَم

 نکُنَد فَرق به حالَم

چه بِرانی 

چه بِمانی

چه به اوجَم بِرِسانی

چه به خاکَم بکشانی

نه من آنم که بِرَنجَم

نه تو انی که برانی )

"ارکیده"

یک هفته از خواستگاری امیرحافظ گذشته بود ....دم درکارخونه وایساده بودم که یه نفر بوق زد ...سر به زیر انداختم ..

 ماشین های مزاحم زیادی تو روز برام بوق میزدن وعادتم شده بود که بهشون توجهی نکنم ...

-ارکیده ...ارکیده ..؟

به سمت ماشین چرخیدم وسرم روبه سمت راننده خم کردم ...

-سلام با من بودید ...؟

-سلام بیا بالا 

-من شما رو میشناسم خانم ...؟

-من ریحانه ام ..

چشمهام روریز کردم تا این اسم واین شخص جلوی روم رو به یاد بیارم ولی یادم نمیومد ..من ریحانه نامی نمیشناختم ...

-ببخشید به جا نیاوردم ..

-همسر سابق امیرحافظ ....

سرد شدم ..نگاهم دوباره رو دخترساده وچادری مقابلم چرخید ...پس ریحانه ای که تا اون حد امیرحافظ رو بدبین کرده بود این دختر بود ..؟

-بیا بالا باید باهات صحبت کنم جای بدی وایسادم ...

بی اراده به خاطر حس کنجکاوی شدیدم ..سوار ماشین شدم وریحانه به راه افتاد

 اونقدر گیج بودم که فقط بهش نگاه میکردم ...به خودم اومدم وبا تعجب پرسیدم ..

-من رو از کجا میشناسید ..؟

دم اولین کافی شاپ ایستاد وگفت ...

-اگه میشه بریم پائین ..به همه ی سوالهات جواب میدم ...

پشت سرش راه افتادم ...تا حالا فکر نمیکردم ریحانه همچین دختری باشه ..حتی از من هم ساده تر بود..

ولی این کسی که جلوی من بود با کسی که امیرحافظ ازش حرف میزد زمین تا اسمون تفاوت داشت ...

-امیرحافظ ازمن برات گفته نه ..؟

حالا رودو تا صندلی درست مقابل هم نشسته بودیم 

نگاهم رو با وجود تمام کنجکاوی هام ازش گرفتم ..ترجیح میدادم سکوت کنم تا بدونم هدفش از این ملاقات چیه

-حتما گفته دختر ولنگاری بودم ...دوست باز وبی مسئولیت ...درسته ..؟

بازهم سکوت کردم ...

-خواهش میکنم جوابم رو بده ...ازنگاهت میخونم چی تو فکرته ..تعجب کردی که من رو چادری وساده دیدی ..

نگاهش رو ازمن گرفت ..

-چهار... پنج سال پیش که تازه اسباب کشی کرده بودیم ..تو همسایگیمون مردی رو دیدم که تو لحظه ی اول ازش خوشم اومد ...

ساده بود... سنگین بود ..مهمتر از همه مرد بود ..

خودم روبه اب واتیش زدم تا من رو ببینه ..تا این حسی که تو وجودم داره هرروز بیشتر از قبل میشه دوطرفه بشه ...

با مادرش دوست شدم ..خودم رو بهش نزدیک کردم ..

 وقت وبی وقت سرراهش سبز شدم ..تا اخر سر بهم علاقه مند شد ...

روزی که قرار شد به خواستگاریم بیاد هیچ وقت یادم نمیره ...

 امیرحافظ خوب بود ..خیلی خوب ومهربون ...فقط ساده بود ..ساده ی ساده ...

عقد کردیم ..دیگه رو ابرها بودم ..ولی کم کم مشکلات خودش رو نشون داد ..

 به اجبار پدرم ومخصوصا دیدگاه امیرحافظ نماز میخوندم وچادر سر میکردم .ولی دوست نداشتم ..

دلم میخواست ازاد باشم ..فکر میکردم وقتی ازدواج کنم دیگه بابام نمیتونه بهم گیربده که چادری باشم ..

کم کم معذب شدم ...ایده ی من چیز دیگه ای از ازدواج بود ..ولی کم کم میدیدم زندگیم داره شبیه به مامان وبابام میشه ...

 امیرحافظ خیلی بسته نبود ولی من ازادی بیش از حد میخواستم ..

تا اینکه با مینا دوست شدم ...خودم هم نمیدونم چجوری تو عرض چند ساعت شیفته اش شدم وپای مینا رو به خونمون بازکردم ..

مینا زن مطلقه ی خوشگلی بود که خوش پوشی وزندگی راحتش از راه به درم کرد ...

 کم کم دیدگاهم عوض شد ..هدف زندگیم عوض شد ..

دیگه دوست نداشتم یه دختر چادری امل باشم ..

 امیرحافظ که دید دارم تغیر میکنم ..عکس العمل نشون داد ..باهام حرف میزد ..گله میکرد ..حتی این اخری ها تهدید میکرد ...ولی من یه گوشم در بود ..یکی دروازه ...

زندگی مینا رویای من شده بود وخیلی زود جای رویای زندگی با امیرحافظ رو گرفت ..

با حماقت تموم مهریه ی سنگینم رو اجرا گذاشتم ...حاج بابا مجبور شد خونه اش رو بفروشه تا نصف سهم من از خونه رو بده ...

اونقدر راهم رو کج رفتم که یه روزی به خودم اومدم که دیگه جایی تو زندگی امیرحافظ برام نمونده بود ..

ازش جدا شدم وپول مهریه ای هم که گرفته بودم مینا بالا کشید... افسرده شدم ..مخصوصا که تازه داشتم معنی حرفهای امیرحافظ رو درک میکردم ...

بعد از چند وقت دیدم دیگه نمیتونم بدون امیرحافظ سر کنم ..رفتم سراغش ..

 ازش خواهش کردم که من روببخشه ..گفت میبخشه تا یه روزی زنی که باعث ازارش شده هم امیرحافظ رو ببخشه ..

 اون روز فهمیدم که باختم ..که اخر خطم ...

امیرحافظ درگیر زن دیگه ای شده بود ..تو این چند وقت به زور سرپا شدم ..

 هنوز هم امیرحافظ رو دوست دارم ولی اون دیگه دوستم نداره ..حالا این تویی که تو قلبش ..تو فکرشی ...

دستهام رو گرفت ..

-ارکیده قول بده مراقبش باشی ..قول بده مثل من ازارش ندی ..مردی که این جوری تورو میخواد تمام ارزوی منه ..

 ولی من به خاطر تاوان اشتباهاتم ...فقط وفقط خوشبختیش رو میخوام ..

میدونم که قبلا اذیتت کرده ...میدونم که همه اش به خاطر تجربه ی زندگی بامن بوده ..

امیرحافظ قلب بزرگی داره ..کافیه تو دلش باشی اونوقته که مرد ومردونه پای همه ی سختی ها ت وایمیسته ..همون جوری که سر من وایساد ..

بارها سعی کرد تغیرم بده ..حتی مهریه ام رو کامل داد تا عوض بشم ...

 ولی نشدم ..خراب کردم ..بهم قول بده ارکیده دلش رو نشکنی ...

-تو از کجا این چیزهارو میدونی ..؟

-خیلی وقته که با ساجده خانم رابطه دارم ..به خاطر دل مهربونش ردم نکرد ...حتی یه بار اجازه داد تا باهاش حرف بزنم 

چند هفته پیش بود که بهم گفت دل از امیرحافظ بگیرم ..گفت امیرعاشق کس دیگه ای شده ..بدجوری هم عاشق شده ..

گفت اگه واقعا دوستش داری از زندگیش برو بیرون ..امیرحافظ محاله که دیگه به سمتت برگرده ...

دلش برام میسوخت ..میگفت برو پی بختت...شاید ستاره ی اقبالت جای دیگه است ..

مجبورم رهاش کنم به جبران اشتباهاتم ..فقط ازت میخوام کنارش باشی .درکش کنی همین ..

-میدونی که به خاطر رفتار تو ..به خاطرذهنیتی که براش ساخته بودی دو سال اذیتم کرد؟ ...دوسال بهم کنایه زد ...جلوی بقیه خارم کرد ..

به خاطر همین هم نمیتونم قبول کنم ...من نمیتونم با همچین کسی همراه بشم ...

 میترسم از اینکه نکنه این فکرها اونقدر توذهنش پررنگ باشه که بعدا نذاره یه اب خوش ازگلوم پائین بره ...

امیرحافظ بد بینه ریحانه ..من زندگی سختی گذروندم ..شوهری داشتم که حتی تا لحظه ی اخر هم کتکم میزد ..

 من تقاص بدی هام رو خیلی وقته که دادم ..ولی به خدا دیگه نمیکشم ..

-به یه سوال من جواب بده ..تو هم دوستش داری ..؟

لب بستم ...جوابی نداشتم ...دوستش داشتم ونداشتم ...

 میترسیدم واین ترس نمیذاشت که قلب مشت شده ام رو براش باز کنم ...تا مهرش توش لونه کنه ..

-پس دوستش داری ...اگه دوستش داری بهش اطمینان کن ..امیرحافظ مرد خوبیه ..خوشبختت میکنه ...

-نه ..

-باهاش حرف بزن ..دردهات رو بهش بگو ...گناه داره ارکیده ..این جور که ساجده خانم میگفت خاطرت رو خیلی میخواد ..

 پوزخند نا خواسته ای کنج لبم نشست 

-یعنی اینقدر دوستش داری که به رقیبت راه نشون میدی ..؟

-دنیای من امیرحافظ ِ...ولی حالا به جایی رسیدم که مردونه پای اشتباهاتم وایسم .

 من یه بار شانس خوشبخت شدن با امیرحافظ رو داشتم واز دستش دادم ..

دیگه راه برگشتی نیست ...نه تا وقتی که عاشق تواِ ...نگران من نباش ارکیده ..

 من یه مهره ی سوختم ..که خیلی وقته از زندگیش بیرون اومدم ...

الان هم که اینجام به خاطر حرفهائیه که شنیدم وبه خاطر اینکه ساجده خانم میگفت امیرحافظ داره به خاطر جوابت دیوونه میشه ..

دستش و روی دستم گذاشت ..

-خوشبختش کن ارکیده ..تا مدیون امیرحافظ نباشم ..من زندگیش رو تباه کردم ..تخم شک وبددلی رو تو وجودش کاشتم ..

اون امیرحافظ صاف وساده رو تبدیل به مردی کردم که دوسال زجرت داد ..حالا وقتشه که جبران کنم ..

اگه تو قبولش کنی اونوقته که حداقل این عذاب وجدان کمتر میشه ...

 من بدکردم ارکیده ..من اشتباه کردم ..ولی تو عاشقش باش ..تو دوستش داشته باش ..

از روی صندلی بلند شد وکیفش رو برداشت ..

-امیدوارم کنار هم خوشبخت بشید ..مطمئنم که اینبار انتخاب امیرحافظ از روی فکر ومنطق بوده 

کنارم خم شد وگونه ام رو بوسید ...صداش پراز بغض بود ...

-قبولش کن ارکیده تا هردوتون اسوده بشید ..

لحظه ی اخری که چشمهاش رو دیدم پرازاشک بود ...

تقه ای به درخورد ودرباز شد ..بوی ادکلن امید ..جلوتر از خودش... مابین (اَمَّن یُّجیبُ )هام تو اطاق سرک کشید ...

برگه ام رو لای مفاتیح گذاشتم ولبه ی چادرم رو عقب فرستادم تا بتونم صورتش رو ببینم ..امید کنار سجاده ام منتظر بود .

-قبول باشه ..

-قبول حق داداش ..

-حالت بهتره ..؟

اهی از ته دل کشیدم ...

-شرایط سختی دارم داداش ..

-میدونم ..

-نه نمیدونی ...من یه بار عاشق شدم عشق بود یا هوس نمیدونم... هرچی بود خیلی زیبا بود ..رویایی وجادویی 

تسبیحی رو که امیرحافظ بهم برگردونده بود به دست گرفتم ..حس نوازش انگشتهای امیرحافظ شیرین بود ...

-ولی اون عشق ِ رویایی شد کابوس سه سال از بدترین روزهای عمرم ..روزهایی که میتونستم شاد باشم وبی غم زندگی کنم ..واز لحظه هام لذ.ت ببرم ..

حالا دوباره یه علاقه ی عجیب وغریب کنج دلمه ولی مشکل اینجاست که من دیگه ارکیده ی ساده وزود باور گذشته نیستم ..

-پس به خاطر همین علاقه به طاها جواب منفی دادی اره ...؟

فقط سر تکون دادم ودونه های تسبیح رو با محبت لمس کردم ...

-امروز ریحانه رو دیدم ..همسر سابقش رو ..بهم میگفت بهش فرصت بدم ...اونقدر حسش به امیرحافظ قشنگ بود که دلم براش سوخت ..

-یعنی هنوز دوستش داره ..؟

-اره ..خیلی بیشتر از قبل ...تمام حرفهاش به دلم نشست ...

با اینکه همین زن باعث شده بود امیرحافظ بدبین بشه ودوسال من رو با حرفهاش بجزونه 

ولی وقتی با عشق میگفت که حاضره از زندگیش بیرون بره تا امیرحافظ به چیزی که میخواد برسه ...دلم به حالش سوخت ..اون زن از ته دل عاشق امیرحافظ بود ولی من بازهم میترسم داداش ..

این مرد دو سال تموم بهم طعنه زد ..ابرو برد ..سکوت کردم ..صبر کردم ..به حرمت محبت های پدرش ..

وقتی میدیم حاج رسولی چقدر غصه میخوره ..کوتاه میومدم ..وامیرحافظ بازهم میتازوند ..

-ادمها اشتباه میکنن ارکیده مثل تو ..

-از کجا معلوم امیرحافظ جزو اون دسته از ادمهایی که یه اشتباه رو چند بار تکرار میکنن نباشه ..؟

-نیست ارکیده ..چون اگه بود این همه سعی درجبران نداشت ..

-مثل اینکه تو خیلی علاقه مند به ازدواج مجدد منی ...

-نه این طور نیست ..من فقط به فکر تو ام ...چه طاها ..چه امیرحافظ هردو مردهایی خوبی هستن ..

طاها خیلی سعی کرد تا قبولش کنی ..ولی نشد ..دوستش نداشتی ..زور که نبود ..ولی امیرحافظ ...

حسم بهم میگه تو این رابطه بیشتر از یه علاقه ی معمولی بینتون هست ..اونقدر این ریسمان محکمه که تو حتی همین الان هم نمیتونی جواب منفی بدی وسردرگمی ...

من این چند روز صبر کردم ..تا شاید به یه راه حل برسی ...ولی نتونستی ارکیده ..بزار بهت کمک کنیم ..بزار امیرحافظ بهت کمک کنه ..باهاش حرف بزن ..اصلا محرم کنید 

-چـی ؟؟ نه 

-ارکیده صبر کن ..اول دلیل حرفم رو بشنو بعد بگو نه ..

تا وقتی تو وامیرحافظ با هم کنار نیاید وحرف نزنید ..تا وقتی مثل جن وبسم ا...ازش فاصله بگیری وفرار کنی ..هردوتون کلافه وسردرگمید ..

خودت میدونی که من ادم زیاد روشن فکری نیستم ارکیده ...خودت این رو خوب میدونی .

ولی علارقم تمام حس بدی که نسبت به کلمه ی محرم وصیغه ی محرمیت دارم 

ولی با شناختی که از تو وامیرحافظ دارم ..وقتی میبینم که چه طور کلافه ای وراه به جایی نداری ..ترجیح میدم یه مدت بهتون فرجه بدیم تا حداقل بفهمید مال هم هستید یا نه ...

پیشنهاد این حرف از طرف حاج رسولی وبابا بود ..ومن مسئول ابلاغش به تو ...دیگه قبول یا رد این پیشنهاد با خودته ..

-یعنی حاج رسولی وبابا میخوان بهش بله بدم ..؟

-نه نده ...شرط بذار ..چند وقت محرم باشید تا قلق هم دستتون بیاد ..

اگه بازهم دیدی امیرحافظ فقط از روی شرمندگی میخواد باهات باشه یا حتی همون ادم گذشته است ..صیغه ی محرمیت رو فسخ کن ..

-اگه علاقه ام بیشتر شد چی ...؟اگه به خاطر همین علاقه چشم بستم رو بدی هاش چی داداش ..؟

من بدجوری ضربه خوردم ..دیگه نمیتونم به احساسم اعتماد کنم ...

-پس میخوای همین جوری مثل مرغ سرکنده پرپر بزنی ..؟تو چیزی از دست نمیدی ارکیده ...

-چه طور میتونی اینقدرراحت برخورد کنی ...؟یادمه یه روزی به خاطر غیرتت یه بچه رو کشتی ..

نفسی گرفت وبازدمش رو توی صورتم فوت کرد..معلوم بود از یاد اوری گذشته ناراحته 

-من اشتباه کردم ارکیده ...چوب اشتباهم رو سه سال خوردم ..سه سالی که دنبالت بودم ودستم به هیچ جا بند نبود ...

ولی الان میخوام جبران کنم ..وقتی میبینم که ارامش تو به دست امیرحافظ ..وقتی میبینم که از روی ترس داری به علاقه ات پشت میکنی نمیتونم ساکت بشینم ..

اگه امیرحافظ میتونه تورو اروم کنه پس سعی میکنم هرچی غیرت وتعصب بی خود هست رو بریزم دور وسعی کنم یه بار دیگه بهت اعتماد کنم ...

دستم رو که زیر چادر بود گرفت 

-به مامان میگم بیان برای خوندن صیغه ی محرمیت ...به قول تو هرچی خدا صلاح بدونه ..

اگه بین شما دو تا علاقه ای به وجود اومده حتما یه دلیل محکم پشتشه ...

-میترسم داداش ..

-نترس ما هستیم ..امیرحافظ هم اگه چه پسر قد ویه دنده ایه ..ولی اونقدر مرد هست که دست از پا خطا نکنه ..

سعی کن فقط بشناسیش ..به باطنش رسوخ کن ارکیده ..این تنها شانس تواِ

صورتم رو پشت دستش گذاشتم که با سرانگشت دست ازادش لبه ی چادرم رو کنار زد وگونه ام رو بوسید ..

-توکل کن به خدا ارکیده ..وقتی بعد از سه سال تونستم پیدات کنم تازه فهمیدم چقدر عقب بودم ..

چقدر دیر فهمیدم که یه خدایی هست که همه ی مشکلات به دستش حل میشه ..

پیدا کردنت کار خدا بود ارکیده ..کارخدا ...پس دلت رو صاف کن ..وهمه چی رو بسپر دست خودش ..

-چقدر شبیه حاج بابا حرف میزنی ...

-چون تو این چند ماه عاشق مرام این مرد شدم ...خوش بحالت ارکیده که خدا دوستت داشت وحاج بابا رو برات فرستاد ...

-نمیخوام کسی از این جریان چیزی بفهمه ..نمیخوام دوباره انگشت نمای فامیل بشم امید ...

-نترس همه چیز روبسپر دست من ...باقیش حله ...

(گاه یک سنجاقک

به تو دل می بندد

و تو هر روز سحر

می نشینی لب حوض

تا بیاید از راه

از خم پیچک نیلوفرها

روی موهای سرت بنشیند

یا که از قطره آب کف دستت بخورد

گاه یک سنجاقک

همه معنی یک زندگی است)

دستهای یخ زده ام رو تو هم فرو کردم ولی استرس وترسم تموم نشدنی بود ..

تو این لحظه هایی که باید به فکر اینده وتصمیم باشم واز خوشحالی روی پا بند نشم ...

مدام ومدام به روزهای تلخی که با سپهر داشتم فکر میکنم واز درون میلرزم ..

زیر چشمی به جمع اطرافم نگاهی انداختم ...لبهام رو با استرس رو هم فشردم وسعی کردم بیشتر از همه به مرد درکنارم فکر نکنم ...

مبادا این ترسی که مثل خوره وجودم رو گرفته باعث فرارم بشه ...

-دخترم با اجازه ات یه صیغه ی محرمیت دو ماه میخونم تا تو این مدت حرفهاتون رو راحت بزنید ...

صدای حاج بابا بود که با دردست گرفتن قران کوچیکش میخواست زحمت وصل کردن من وامیرحافظ رو بکشه ...

حرفی نزدم ..حرفی نداشتم که بزنم ..همه ی وجودم پراز ترس واسترس های پنهان زندگی با سپهر بود ..

درد اون کمربندها .بدجوری بدنم رو به لرزه انداخته بود ...

دستهام رو مشت کردم تا یکم از سردی دستهام کم بشه ...ولی نمیشد ...ترس مثل یه علف هرز داشت توی وجودم بالا میرفت وجون میگرفت ..

نفهمیدم چی خونده شد ...اصلا آیا خطبه ای خونده شد یا نه ؟...

فقط وقتی سکوت همه جا رو گرفت ومامان شیرین زیر گوشم تذکر داد ..

بله گفتم تا امیرحافظ رسولی به مدت دو ماه محرم این تن زخم خورده بشه ..

میگذرم از مهریه ی این مدت که یه گردنبند یا علی زیبا بود... یا حتی از بله ی محکم وبا صلابت امیرحافظ ...

میگذرم از حس منفی رخنه کرده تو وجودم ...من فقط نگران این دل افسار پاره کرده بودم ..

که نکنه به خاطر این علاقه بازهم بدی ها رو نبینه

ومن اینبار برای بار دوم بازهم پادرمسیری بذارم که به هیچ عنوان به اینده اش امید نداشتم ..

نمیدونم چقدر گذشت ...اصلا چه جوری گذشت ..

فقط میدونم با حرف حاج بابا وتلنگر مامان شیرین از جا بلند شدم تا یه بار دیگه واینبار با صیغه ی محرمیت مابینمون برای صحبت به اطاق بریم ...

مضطرب بودم ..مثل یه گنجشک اسیر شده ...همون جور شکننده وبی پناه ...

درکه بسته شد گوشه ی تختم کنج دیوار جمع شدم تو خودم ..ونگاه ترسان ولرزانم رو دوختم به گل های قالی 

تنها صدایی که میومد ..صدای نفس های بلند امیرحافظ بود که سکوت رو میشکست 

وبهم ثابت میکرد که من ...ارکیده نجفی یه بار دیگه بله ای گفتم که شاید هیچ اخر وعاقبت خوشی در انتظارش نباشه ..

حضور امیرحافظ رو که درکنارم روی تخت حس کردم ...پیچیدم به خودم ..

دستهام شروع کرد به لرزش ..میترسیدم ...ولی دلیلش رو نمیدونستم ...

-ارکیده ..؟؟

-....

-ترسیدی ..؟؟

نمیدونم چرا عصب های بینیم رگ کرد وکاسه ی چشمهام پرشد از شبنم ..

اولین قطره که روی گونه ام چکید کلی ترس تو دلش داشت ..کلی رنج وکلی نگرانی ..

بهم نزدیک شد ونالید ..

-چرا گریه ..؟راضی نبودی ..؟

یه قطره اشک دیگه 

سرانگشتهاش که جلو اومد هراسون پلک زدم وتو یه لحظه صورتم پراز اشک شد ...

-گریه نکن ...اگه راضی نیستی فسخش میکنیم ...اصلا اگه نخوای میرم وقول میدم که مزاحمت نشم ...بازهم حاضرم برات صبر کنم ارکیده ...

-نه مشکل این نیست ...

-پس مشکل چیه ..؟این گریه ها برای چیه ارکیده ..؟تو داری مثل بید میلرزی ....من که کاریت ندارم ...

کم کم به هق هق افتادم ..دست خودم نبود ...بود ..؟

نفس های عصبی امیرحافظ مثل طوفان احاطه ام کرده بود ...

-باهام حرف بزن ارکیده ..

-میترسم...

با صدای لرزون گفت ..

-از چی ...؟از من ...؟اره ارکیده ...؟

-...

-بهم نگاه کن عزیزدلم ...نگاه کن وبهم بگو از چی میترسی ...

نگاهم روبه ارومی از رو گلهای قالی کندم وبالا اوردم ..بالا وبالاتر ..

از روی خط تای اتوی شلوار نوک مدادیش گذشتم وروی دونه به دونه ی دکمه های پیرهنش بالا اوردم 

ولی نگاهم بالاتر نرفت ...نمیتونست که بره ...

میترسید که نکنه نگاه عاصی وخشمگین سپهر رویه بار دیگه تو چشمهای امیرحافظ ببینه ..

صدای شکسته اش قلب زخم دیده ام رو به تپش انداخت ...

-یعنی لیاقت یه نگاه رو هم ندارم ...

اونقدر پرسوز بود این حرف که بلافاصله ..بی اراده واز ته دل ...چشم بالا اوردم ...

آه وامان از این نگاه که دل ودینم رو به باد داده بود ...

لبخندمحو کنج لبش ...نگاه بی پروا وپراز محبتش ...دلم رو نرم کرد ..هق هقم رو اروم ..

-میدونی چند وقته منتظر این روزم؟ ...که بتونم بی احساس گناه چشم تو چشمت بدوزم ...؟

میدونی چند وقت خواب وخوراک ندارم وزندگیم شدی ...؟

نفسی گرفت وادامه داد ...

ولی امشب همه چی برعکسه ...حالا که رسیدم بهت ..حالا که میتونم یه دل سیر نگات کنم ..ازم نگاهت رو میگیری ...

دریغ میکنی ارکیده ...چرا بهم نمیگی از چی میترسی ...؟

ومن مسخ ...مدهوش ...بی دل ودلداده حرف دلم رو زدم ...

-از کمربند ...

دستهاش به انی مشت شد وصورتش جمع ..منقلب شد انگار از این کلمه ...

-تا حالا ازارم به یه مورچه هم نرسیده که تو بخوای ازم بترسی ..چطوری میتونم رو همسر برگ گلم کمربند بکشم ...

من رو همچین ادمی دیدی ارکیده ...؟یعنی اینقدر بد بودم که این جوری ازم بترسی ...؟

اونقدر درد توی حرفهاش بود که از حرف به زبان امده پشیمون شدم ..با لبهای لرزون از بغض نالیدم ..

-نه من همچین حرفی نزدم .. اصلا راجع به شما نبود . ...

-حاج بابا وعزیز هیچ وقت نفرین نمیکنن ...میگن نفرین اول از همه دامن خود ادم رو میگیره 

ولی من دوست دارم از ته دل اون سپهر بی شرف به زمین گرم بخوره ...ببین چه بلایی سرت اورده؟ ..

تو این شب قشنگ به جای خنده ...چشمهات بارونیه ومن حتی ..نمیتونم ارومت کنم ...نوازشت کنم ... 

رگهای گردنش از حرص وعصبانیت چنان برجسته شد که دوباره ترس تو دلم نشست ...

تو یه لحظه کف دستم رو بی اراده روی رگهای برجسته اش گذاشتم ..

-عصبانی نشید ..ترو خدا عصبانی نشید دیگه حرف نمیزنم ...

نگاه متعجبش که روی صورتم نشست ...تازه فهمیدم چی کار کردم ...تازه فهمیدم چقدر ضعیفم ..

چقدر دیر فراموش میکنم دردهای ریخته شده از سرپنجه های سپهر رو .

خواستم دستم رو عقب بکشم که دستم رو حبس کرد توانگشتهای مردونه اش ...

اولین لمس دستهای داغ وسوزان امیرحافظ ...بی نظیر بود ..رویایی تر از رویا ...

(چی کار داری میکنی با دلم امیرحافظ ؟...قراربود حرف بزنیم ..نه اینکه بدتر دیونه ام کنی ..وابسته ام کنی ...)

خواستم دستم رو از بند بند گرم وداغش بیرون بکشم که محکمتر از قبل انگشتهام رو حبس کرد ...

سرتا پا سرخ شدم ...گر گرفتم از اتیش دستهاش ..

-اینکارو باهام نکن ارکیده ..من رو ببین ...سپهر نیستم ...من اون ملعون روانی نیستم ...

من امیرحافظم... کسی که چند ماه زابراهته ...این جوری تحقیرم نکن ..

با عذاب وجدان از ته دل گفتم ..

-خداشاهده که این طور نیست ..نمیخوام وابسته بشم .نمیخوام بعدها مشکل به وجود بیاد ..

تروخدا بهم محبت نکنین ..بزارید فقط حرف بزنیم ...فقط همدیگه رو بشناسیم ..

من وشما یه بار از روی احساس ازدواج کردیم وجدا شدیم ..بزارید حالا با عقلمون جلو بریم ...

-ولی این نشدنیه ..به من نگاه کن ...به خودت نگاه کن ...ما همدیگه رو دوست داریم ارکیده ...

دلم میخواد دستهات رو مثل همین الان به راحتی تو دستم بگیرم ...دلم میخواد اونقدر بهت نزدیک بشم که این فاصله رو بردارم که به جای تو نگی شما ...

نمیخوام وقتی داری این جوری گریه میکنی با خودم درگیری داشته باشم تا نکنه بغلت کنم ...

(تو را چه به فرهاد ؟

یک فرهاد است و یک بیستون عاشقی

تو همین یک وجب دیوار فاصله را بردار)

-من نمیتونم ..درکم کنید ...

-منم نمیتونم تو هم درکم کن ..

با سرانگشتهاش انگشت دستم رو نوازش کرد وبا لبخند گفت ...

-اینم از اولین اختلاف مشترک...

میون گریه به خنده افتادم ...محو صورتم شد ...

-اگه بدونی با همین لبخند چقدر قشنگ میشی ..هیچ وقت گریه نمیکردی..

بی اراده با ناز گفتم ..

-خیلی خودم رو لوس کردم نه ...؟

لبخند زیبایی نشست رو لبش که مدهوش شدم ..اعتراف میکردم لبخند های امیرحافظ مست کننده بود ..چقدر دلم برای این لبخند تنگ شده بود ...

سرانگشت امیرحافظ که روی گونه ام نشست ..

اونقدر مست بودم که عقب نکشیدم ...پلک بستم از ارامش دستهاش ..خداگونه بود گویی ...پراز حس نوازش ..

-بخند ارکیده ..همیشه بخند ...دنیا ارزش گریه هات رو نداره ..تو هرجور بخوای همون طور جلو میریم ..

اگه میخوای بهت نزدیک نشم باشه ..فقط دلم میخواد این اخرین بغض وگریه باشه ...

پیش من که هستی فکر کردن به همه ی بدی ها ممنوع ..

صداش تن خنده گرفت وادامه داد ...

-این هم از اولین قانون مردسالاری ...

پرشدم از حس خوشی ...صورتم رو به ارومی روی کف دستش خوابوندم ..

یه قطره اشک ..نمیدونم از خوشی ..یا تلخی روزگار از کنار شقیقه ام سرخورد وروی کف دستش چکید ..

-من میترسم که نکنه یه روزی مثل قبل ..مثل دو سال پیش ...

-طعنه بزنم ...؟؟؟

حرفم رو ادامه داده بود انگار که میدونست دردم چیه ..

-اره ارکیده ..؟اگه بگم هرشب دست به دعا میشن ومیگم الهی العفو باورت میشه ...؟

من هنوز هم به خاطر اون حرفها وکارها سنگینم ..کاش که بتونی من رو از ته دل ببخشی ...

با چشمهای بسته ...با کلی حس خوب تو دلم ...

با اشکی که از گوشه ی چشمهام هنوز سرمیخورد وکف دست امیرحافظ قرار میگرفت زمزمه کردم ..

-خیلی وقته بخشیدم ..اگه نمیبخشیدم تو اینجا نبودی ..ایقدر نزدیک و...ارامش دلم نمیشدی ..

-امیرحافظ ..ارکیده جان ..بیاید شام حاضره ...

تو آنی خلسه پرید وهردو از هم فاصله گرفتیم ..نگاهم رو پر از شرم به زیر انداختم ..خدایا من چم شده بود؟ ...

هنوز گرمای کف دست امیرحافظ روی گونه ام بود ..امیرحافظ دستش رو روی هم سائید تا اشکهای خیسم رو از کف دستش خشک کنه ..

نمیدونستم اصلا چطوری تا این حد پیش رفته بودم ولی میدونم حس وجود وحرفهای شیرین امیرحافظ ..بی نظیر بود ...

امیرحافظ از جا بلند شدو دستمالی از تو جیبش بیرون کشید ...

-یادته با سپهر دعوام شد ...؟

یادم بود ...

-یادته دستم خونی بود ...؟

یادم بود ...

-یادته اومدی وگفتی دستتون رو ببندید خون داره میره ...؟

بازهم یادم بود.. مگه میشد لحظه لحظه ی عاشق شدنم رو فراموش کنم ...؟

-بیا اشکات رو پاک کن ...هرچند که خیلی دلم میخواد اجازه میدادی تا خودم اشک چشمهات رو بگیرم ...

با سرانگشت دستمال رو از بین انگشتهاش بیرون کشیدم وصورتم رو خشک کردم ..

-ببخشید با این گریه هام شبتون رو خراب کردم ...

نگاهش دلخور شد ..

-بازهم که شدم شما ...؟

نفسی گرفت وپر چادرم رو لمس کرد ...

-وقتی گفتم بله ..وقتی گفتی بله ..وقتی هردو قبول کردیم تو این دوماه محرم هم باشیم ...یعنی حالا حرف دل تو حرف دل منه ...مشکل تو مشکل منه ..

ومن خوشحالم که دردت روبهم گفتی ...ارکیده من وتو کلی راه داریم تاهمدیگه رو بشناسیم ..

بذار همون جوری که من حرف میزنم تو هم از دردها وغصه هات بگی تا سبک بشی ...

من اینجام وسعی میکنم برای همیشه بمونم ..سنگ صبورت میشم ارکیده ...این رو بهت قول میدم ..تو فقط لب بازکن و..

دستش رو به سمتم دراز کرد 

-بگو یا علی ...

دستم رو دستش سردادم واز ته دل گفتم

- یا علی ..

از درکه بیرون اومدم نگاهها با دیدن چشمهای سرخ شده ام نگران شد ساجده خانم دل نگرون جلو اومد ...

-چی شده امیرحافظ ..؟

به جای امیرحافظ ِمستاصل ...جواب دادم ..

-چیزی نشده ساجده خانم درد ودل می کردیم 

چشمهای مضطرب ساجده خانم مهربون شد ...

-خداروشکر نگران شدم ..امشب شب قشنگیه عزیزم برای هردوتون ..گریه جایی نداره .باید بخندی چلچله ی من ..

حاج بابا هم با دیدن چشمهام جلو اومد ...نگاه مامان شیرین با نگرانی روم زوم شده بود ..

-چیزی شده حاج خانم ..؟

ساجده خانم با تن صدای بلند تر گفت ..

-نه حاج احمداقا ...عروس گلمون دلش رو سبک کرده ...

دستم رو گرفت ونشوند کنار خودش ..

-پرستوی من بشین که خدا امشب دو تا از ارزوهام رو براورده کرده ...یکیش سروسامون گرفتن امیرحافظم ویکیش هم ارامش دل تو ..

***

ساعت یک نصفه شب بود که خونه تو سکوت شبانگاهی فرو رفت ومن تازه تونستم فکرهای درهم وذهن اشفته ام رو اندکی سامون بدم ...

امیرحافظ این چند ساعت یه مرد دیگه شده بود ..مردی متفاوت از اون امیرحافظ گذشته ...

صدای ویبره ی تک گوشیم ...خبر از رسیدن اس ام اس بود ...نگاهم روی صفحه ی گوشی نشست ..امیرحافظ بود ..

میدونستم که این وقت شب دل اون هم مثل من بی سروسامان شده بود ...

بوی عطر امیرحافظ وگل های ارکیده ی بنفشی که برام به ارمغان اورده بود تو یه نفس بلعیدم 

چشم بازکردم وصفحه ی گوشیم رو لمس کردم ...

(لمس دستان تو

وسوسه شیطان نبود

به قداست چادرت قسم

حس قنوت نمـــاز هایم بود)

چه حلاوت شیرینی داشت این جمله ها ...زیر ورو میکرد این دل عاشق وبیچاره رو ..

بی اختیار از ته دل نوشتم ...

(مرا با دنیا وزمین واسمان چه کار ...همینکه سبزی دستان تو ریشه های خشکیده ام رو پروراند و

روزنی در تاریکی شبهای بی تابیم شد مرا بس ...)

حرف دلم بود ..بی پرده وبی ترس ...حالا که دور بودم از حضورش ..دلم شعر میبافت ..

قصیده وغزل یا شعر سپید ...فرقی نمیکرد ..مهم این بود که حرف دلم بود ولاجرم بردل مینشست ..

چشم به صفحه ی گوشیم بود که بازهم یه مسییج دیگه ...

(برایم بخند...

برایم که می خندی ،

چشمهایت که هیچ،

آسمان هم زیبا می شود...!

شبت طلایی عزیزم .. )

بازهم مست شدم ...چیکارداری میکنی با این دل امیرحافظ ...؟

چشمهام بی اراده بسته شد ..گرم شد از جادوی گرمای دست امیرحافظ که حضورش هنوز روی گونه ام بود ...

تو لحظه های خواب وریا ...همون وقتی که نمیدونی خوابی یا بیدار ...دستهام شل شد ..گوشی روی سینه ام رها شد وارکیده ی نجفی فرو رفت دررویاهای خوش وجود امیرحافظ رسولی ...

مردعجیب گذشته که هنوز گه گاهی با نگاهش من رو باخود به عرش اسمونها میبرد ...

****

با لرزیدن گوشیم همون جور که به فتاحی توضیح میدادم گوشیم رو بیرون کشیدم ...

اسم امیرحافظ رو که دیدم ..سریع صفحه ی گوشی رو کف دستم مخفی کردم ..ونگاه نگرانی به فتاحی انداختم ..خداروشکر که حواسش به من بود ...

به قدری از جسن ناجور بچه های مونتاژ میترسیدم که دستهام میلرزید ..

ازش فاصله گرفتم وصفحه رو بالاتر اوردم وبا استرس ومحبت پیام رو بازکردم ...

نگاهم که به صفحه ی گوشی چسبید قلبم شروع به تپیدن کرد ..تو گویی بی تپش بود تا به حال ..

(ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ

ﺩﻟﺘﻨﮕﯽِ ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎﻧﯿﺴﺖ

ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ﻣﯽﮐﻨﺪ

ﺷﺐ ﻫﺎ ﺷﺎﻋﺮ ...)

شیرینی عشق امیرحافظ ریخته شد تو رگ وپی ام واززمین وزمان جدام کرد ...این عشق بی نظیر بود ...

با صدای یکی دیگه از بچه ها نفس های بی تابم رو جمع کردم وگوشی رو توی جیبم سر دادم ...

(داری نامردی میکنی امیرحافظ ...قرار ما این نبود ...این شیرینی های شبانه ونیمه وقت ...تبصره ی عهد وپیمان ما نبود ...)

باید باهاش حرف میزدم ..باید میگفتم که دیگه اینکارو نکنه ...

ولی دلم ...دلم لجبازی میکرد ...لجوج شده بودتو این لحظها و...دو دستی به این حلاوت وشیرینی چسبیده بود ...

باخودم تکرار کردم ..باید حرف بزنم ..باید حرف بزنم ..

این جوری نمیشه ..اگه قرار باشه بازهم به محبت هاش ادامه بده عقلی برام نمیمونه که باهاش فکر کنم وتصمیم بگیرم ...

از دیشب تا الان من این همه عاشق تر شدم ...واله تر شدم ..وای به حال بعد ها که دیگه نمیتونم از زیر بار محبتش در برم ..

باید ...باید باهاش حرف بزنم ..

پس قرار بگیر دل احمق و...ساکت بمون ..فعلا دور.... دور تو نیست ..

ساعت پنج ونیم بود که سوار تاکسی شدم ..پیرو تصمیم صبحم به امیرحافظ اس ام اس داده بودم که میخوام باهاش صحبت کنم ..

وحالا امیرحافظ کنار ایستگاه نونوایی سنگکی بود تا برم ودردی رو که این روزها خیلی شیرین بود روبراش توضیح بدم 

هنوز نرفته ونرسیده قلبم به تپش افتاده بود ..دستهام از شوق دیدار میلرزید ویخ کرده بود ..

امید داشتم که بتونم جلوی این علاقه ی قلبی رو بگیرم تا کمی حرف بزنیم واز ترس هام براش بگم ...

با دیدن جِنسیس مشکی رنگ امیرحافظ ...کرایه رو حساب کردم وبا دل نگرانی سوار ماشین شدم ...

-سلام ..

-سلام خسته نباشی ..

به قدری با انرژی پاسخم رو داد که حس کردم حتی سر اَرزنی خستگی به تن ندارم ...

ماشین که راه افتاده تازه تونستم از اون حالت تدافعی دربیام وسرم رو صاف نگه دارم ...

-خب چه خبر ..؟امروز چطور بود ..؟

لبخند ملایمی ناخواسته کنج لبم نشسته بود ...

-مثل همیشه ..مونتاژ وقطعه و

نفسم رو فوت کردم وادامه دادم ..

-بچه های مونتاژ ...اس ام اس دادم که باهاتون صحبت کنم ...

-حرفت واجبه ..؟

-چطور مگه ..؟

-قبلش میخوام یه جایی رو نشونت بدم ...

-باشه من بعدا حرفم رو میزنم ..

-پس بریم ...

دست درازکرد ومثل همیشه نوای تار وفلوت توی ماشین پیچید ...

(بی تو برگی زردم

به هوای تو می گردم

که مگر بیفتم در پایت

ای نوای نایم

به هوای تو می آیم

که دمی نفس کنم تازه در هوایت)

لبخندم روشن تر شد ودلم اروم تر ...به نرمی توی صندلی ماشین خزیدم ونفس گرفتم ...بوی عطر ملایم امیرحافظ ازنزدیکها مشامم رو نوازش داد ...

(چی تو وجودت داری امیرحافظ که این جوری ارومم میکنی ..؟)

-اهنگهای علی رضا افتخاری رو دوست دارید ..؟

چشم غره ای بهم رفت ...

-فکر نکن حواسم نیست ها ..دیشب توبودم ولی امروز از اول راه شدم شما ...

سر به زیر انداختم ...کاش یه نفر بهش میگفت این همه صمیمیت چه بلایی میاره سر این دل بیچاره ...

-اما درمورد جوابت باید بگم اره ...بعضی از اهنگهای علی رضا افتخاری ارومم میکنه ...یه جورای مثل تو ...

گرگرفتم از این تشبیه ..

-ارکیده .؟

-جانم ..

لب گزیدم ..بی هوابود وناخواسته ..حاصل شیرینی جمله ی قبلی امیرحافظ بود ...این جان ..

دستم رو زیر چادر توی هم پیچیدم وعرق ریختم ..

-جانت بی بلا ...

بازهم لب گزیدم ..چقدر بچه بودم وجویای محبت که با چند کلام ساده عرش رو سیر میکردم ..

-حرفم رو بزنم یا هنوز میخوای سرخ وسفید بشی ..؟

نگاه شرمگینم که نیمه بالا اومد صدای خنده اش ماشین رو پرکرد ...

-بسه ارکیده چیزی نشده که این جوری سرخ شدی ..داری خفه میشی دختر

معذب شدم ..

-حرفتون رو بزنید ...

شماتت گر جمله ام رو تصحیح کرد 

-حرفم رو ..نه حرفتون ...

-بله حرفت رو ...

-میشه خواهش کنم تسبیحت رو بهم برگردونی ...؟

-تسبیحم ..؟

-همون که روز خواستگاری بهت دادم ..

-ولی اون تسبیح یادگار عزیزه ..

-میگم عزیز یکی دیگه لنگه ی همون رو برات بگیره ...

-نه این چه کاریه ..؟

دستم رو توجیب کوچیک کیفم فرو بردم واه ناخواسته ام رو سَرکشیدم ..

رویی نداشتم که بگم دل خوش لمس دونه های تسبیحی هستم که روی بند بند انگشت امیرحافظ سُریده ...

تسبیح رو دراوردم ولی دست مشت شده ام رو نگه داشتم ...

-میشه بپرسم چرا ...؟

نگاهی از گوشه ی چشم به سمتم انداخت ..معذب بود ..کلافگیش رو که حس کردم حرفی نزدم ومشت دستم رو به سمتش دراز کردم ..

دستش رو از دنده سوا کرد وزیر مشت دستم اورد ..

-وقتی پیشمه دلم قرصه ..انگار که تو هستی ...دیگه نمیترسم از اینکه دو ماه دیگه ممکنه عمر این محرمیت تموم بشه وتو دیگه کنارم نباشی ..

خیره موندم به کف دست باز شده اش ..چقدر حس هامون شبیه به هم بود ..

دستم بی اراده باز شد ودونه های تربت مابین انگشت های امیرحافظ نشست ..

-امانت پیشم میمونه تا عقدت کنم ..اونوقته که با خیال راحت امانتیت رو پس میدم ...

بغض تو گلوم بیداد میکرد ..حتی از تصوردوری امیرحافظ میلرزیدم به خودم ..

دوست داشتم دست روی لبهاش بذارم وبگم :

(نگو ..حرف از جدایی نزن ..دل کوچیک وزخم خورده ی من تازه عادت به شیرینی عشقت کرده ..)

تسبیح رو به ارومی دور ائینه ی ماشین انداخت ونفس عمیقی گرفت ...علی رضا افتخاری همچنان زمزمه میکرد ومن غرق بودم تو حس دلتنگی وشیرینی محبت امیرحافظ ...

(به نسیم کوبت ای گل

به شمیم بویت ای گل

در سینه داغی دارم

از لاله باغی دارم

با یادت ای گل هر شب

در دل چراغی دارم) 

چقدر گذشت نفهمیدم ..چطور گذشت هم نفهمیدم ..

ماشین که ایستاد سر بلند کردم ونگاهی به کوچه ی دنج وخلوت انداختم ..

-رسیدیم ..همین جاست ..

با گیجی دوباره نگاهی انداختم و از سر کنجکاوی پیاده شدم ..

امیرحافظ ریموت ماشین رو زد وبا کلید دردستش دروبازکرد ..

اونقدر بهش اطمینان داشتم که بی هول وهراس به دنبالش از پله ها بالا رفتم وسوار اسانسور شدم ...

-اینجا کجاست ...؟

سرش رو کمی کج کرد ونگاه مهربونش رو روی صورتم پاشید ...

-چه عجب پرسیدی ..؟

-فوضولی کردم ..؟

-نه باید میپرسیدی ...

اسانسور که وایساد تنها در قهوه ای سوخته رو کلید انداخت وبازکردم ..

-بفرما تو تا جوابت رو بدم ..

به خونه ی نقلی درحدود هفتاد هشتاد متر بود ...تمیز ومرتب که با یه دست مبل ویه تلوزیون ساده مبله شده بود ...

بوی خوشی زیر بینیم پیچید ...یه خونه ی دلباز با پنجره های سرتاسری ..بی اختیار گفتم ..

-چقدر قشنگه ..

-خوشت اومد ..؟

فقط سری تکون دادم وبا اشتیاق سرک کشیدم ..

-اگه دوست داری برو اتاق ها رو هم ببین ..

وخودش به سمت چای ساز گوشه ی اپن رفت ...

بدون تعارف تک تک درها رو بازکردم ...دو تا خواب نقلی داشت که با وسائل مختصر پر شده بود 

ویه اشپزخونه ی ساده ولی قشنگ وجمع وجور ...همین که از دید زدن خونه فارق شدم ..نگاهم به نگاه خندان امیرحافظ افتاد ..

-مال کیه اینجا ..؟

-بیا بشین اول ازت پذیرایی کنم تا بعد ..

بی اختیار رو مبل نشستم وچشم دوختم به امیرحافظ که خیلی راحت دو تا لیوان لنگه به لنگه رو از کابینت دراورد 

دوتا چایی کیسه ای هم تو لیوان ها انداخت واب جوش روشون ریخت ..

خنده ام گرفته بود تا حالا امیرحافظ رو تو این شرایط ندیده بودم ...با سینی چایی کنارم نشست ..

-بفرما ..ببخشید دیگه چایی مجردیه ..به پای چایی های شما نمیرسه ..

لیوانم رو برداشتم ودستم رو دورش حلقه کردم ...برخلاف انتظارم فضای اطاق زیاد هم سرد نبود 

-خب درجواب سوالت باید بگم اینجا خونه ی تواِ

ابروهام بالا پرید ...

-البته اگه قابل بدونی وسر عقد بله بگی ...

از فکر عقد کردن وزیر یه سقف اومدن با امیرحافظ... قلبم پرپر زد

حس خوشایندی زیر پوستم خزید وچرخید وگونه هام رو سرخ کرد ...ولی عقل بازهم نهیب زد ..

(جمع کن این دل هوائیت رو ..تو برای چیز دیگه ای اومدی ...)

لیوان چائیم رو با استرس روی میز برگردوندم 

-امیرحافظ ...؟

-جان دل امیرحافظ ..

-قول وقرارمون رو یادت رفته ..؟

-کدوم قول عزیز دلم ...؟

ناله وار گفتم ..

-قرار شد بهم محبت نکنی ..

پرچادرم رو با سرانگشت کنار زد ...نفس های تب دارش روی صورتم کولاک کرده بود ..

-این قرار رو تو گذاشتی خودت هم قبولش کردی ...

-ولی من فکر کردم ...

-ازم نخواه ارکیده ...تو نمیدونی چقدر این دوری کردنها برام سختی ..

بگی همینجا بمیر میمیرم ولی نمیتونم ...

طاقتش رو ندارم این جوری پیشم باشی ..کنارم باشی وبهت محبت نکنم ..دستت رو نگیرم ..

ارکیده تو حتی روابط سالم یه خواهر وبرادر رو هم از من دریغ میکنی ..

ولی من به خاطر ترس ودل نگرانی هات جلو نمیام ...هزار بار جلوی خودم رو میگیرم تا نکنه دستت رو تودست بگیرم .

مکثی کرد ودوباره ادامه داد ...

ارکیده ..بزار من این رابطه رو جلو ببرم ..قول میدم هم دلت خوش باشه ..هم ترست از بین بره ...

-نگرانم که این عشق نذاره تفاوت ها رو ببینم ..میترسم یه تب تند باشه که ؟؟

تو چشمهام که خیره شد ..حرفم یادم رفت ...همه چیز فراموشم شد ..دلم میخواست دست بکشم رو پلک هاش ..

نوزاش کنم اون چین های ریز ریز دور چشمهاش رو ...شاید هم بوسه بزنم به شقیقه اش ..

-تب تند نیست ارکیده ..که اگه بود من وتو هیچ وقت تا این حد خودداری نمیکردیم ..مگه غیر از اینه که هو.س تند صبر نمیشناسه وبردباری نمیکنه ..

دستم رو مشت کردم وافسار دلم رو کشیدم ..مبادا که سرانگشتهام فراموش کنن عهد وپیمانم رو و...نوازش کنن این چشمها رو ..

-بهم اطمینان کن ارکیده ...من وتو لایق این عشق ومحبت بینمون هستیم ..نذار با ترس های بیهوده فرصت عاشقیمون از دست بره ..

من هم قول میدم حدم رو بدونم ودل نگرانی هات رو بیشتر نکنم باشه ..؟

سرکج کردم ومست ومدهوش باشه گفتم وانگشت اشاره ام رو تو دستم مشت کردم ...

لبخند زیبایی زد ..زیبا که نه ....خدایی ...

گوشه ی چادرم رو به لب برد وبوسید ومن مردم وزنده شدم تا نکنه دست از پا خطا کنم وبه قول وقرار خودم پشت پا بزنم ..

(دست از طلب ندارم تا کام من برآید,

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید. )

زمزمه اش ونفس های مسیحائیش باعث شد من هم به حرف بیام ونجواگونه بگم ..

(چو نیلوفر عاشقانه ، چنان می پیچم به پای تو

که سر تا پا عشق بود ، ز هر بندم در هوای تو) 

چشم بست وبه ارومی سرگذاشت رو زانوم ...

-ارکیده نزار اینقدر ازت دور بمونم ...من با این دوری ها داغون میشم ...ازم نترس ..خودت میدونی که من وتو درد ودرمان همیم ...

یه وقتهایی فکر میکنم تو جواب کدوم کار خیرم هستی..من رو از وجودت دریغ نکن ارکیده ..حالا که محرمت شدم ..دیگه نمیتونم بی تو سرکنم ...

دستم بی اراده روی موهاش نشست ...کاسه ی چشمم پر شد ...ترس بود ...شوق بود ..دل تنگی ودل خوشی بود ..

هرچی که بود باعث شد سرانگشتم رو لابه لای موهاش بچرخونم وعشق بدم ...

-بذار کنارت باشم ارکیده ..خیلی وقت که زندگی من شدی وخودت خبر نداری ..

-تو که میدونی.چرا میگم نه ..

-میدونم ولی دلم که نمیدونه ...همین الان کلی خودش رو به درودیوار میزنه که نکنه بلند شم وبه جای تمام اون شب بیداری ها بغلت کنم تایکم اروم شم ...

-اگه بخوای این جوری پیش بری کم میارم ..

سر بلند کرد وتو نگاه خیسم خیره موند ..به ارومی لبهاش رو روی پیشونیم گذاشت وبوسید ...

سرد شدم وداغ ...یخ زدم وگر گرفتم ..

-من دیگه نمیتونم از وجودت دست بکشم ..با حرفهات نمیتونی جلوی این محبت رو بگیری ارکیده ..

دستهاش رو بالا اورد وروی بازوهام گذاشت ..

-ببین وضع وحالم رو ...شدم مثل این بچه های هیفده هیجده ساله ی عاشق ...

اسمش رو زمزمه وار وپرتمنا بردم ..

-امیرحافظ ..

-جان دل امیرحافظ ..زندگی امیرحافظ ...

دل وعقلم بدجوری در تضاد بود ..یکی عاشق وواله ویکی سخت گیر ومنضبط ...

بغض که گلوم رو گرفت ..بی اراده ..باور کن بی اراده ی بی اراده .. سرفرو بردم تو اغوشش ..

اشک شوق میریختم از این حس حمایت وگرمای محبت ..

دستهاش که دورم پیچید .حبس شدم تو حس ناز ونیاز ...

-قول میدی شبها تنهام نذاری ..؟

-قول میدم

- قول میدی هیچ وقت... هیچ وقتِ هیچ وقت ....دست به کمربند نبری ..

دستهاش محکمتر از قبل دورم پیچید ...

-خدا نیاره اون روز رو ..

-قول میدی طعنه نزنی وگذشته رو مثل پتک تو سرم نکوبی ...

صداش خش دار شد ...اون هم بغض داشت مثل من ..

-به خدا قسم که محاله اسم از گذشته ات ببرم ..

کف دستم رو روی پیرهنش چرخوندم وزمزمه کردم ..

-پس من هم قول میدم بهت ...همونی باشم که تو میخوای ..قول میدم بهت پایبند بمونم وجز عقشت به هیچ چیز دیگه ای تکیه نکنم ...

یه دستش رو ازدورم بازکرد وبا کف دست روی صورتش کشید واشکش رو پاک کرد ...

-اذیتت میکنم امیرحافظ ..؟

زمزمه وار نجواکرد

(دعایی گر نمیگویی به دشنامی عزیزم کن, که گر تلخست شیرینست از آن لب هر چه فرمایی)

اشک صورتم رو با سرانگشت گرفت ومن محو ومات از اون همه عشق سرانگشتم رو روی رد اشکش کشیدم ..

-هیچ وقت فکر نمیکردم اینقدر با محبت باشی ...

-ولی من همیشه تو رو همین جوری شیرین ومحجوب تصور کرده بودم ..

با صدای اژیر کشیدن وویبره ی دزدگیرش از خلسه بیرون اومدم وخودم رو کنار کشیدم ..

امیرحافظ کلافه نفسش رو فوت کرد وپشت پنجره رفت وازهمونجا دزدگیر رو زد ..

برگشت به سمتم ودستهاش رو پشت کمرش برد وتکیه زد به قاب پنجره ...

-این خونه رو چند سال پیش خریدم ..قبل از اینجا یه خونه ی صد وده متری تو سعادت اباد داشتم ولی ...

نفسش رو فوت کرد وادامه داد ..

-به خاطرمهریه ی ریحانه وفروش خونه مجبور شدم بفروشمش وبا باقی پولش اینجا رو خریدم ...میدونم کوچیکه ..

-نه اصلا کوچیک نیست ..تو که خونه ی قبلیم رو دیده بودی ...درمقابل اون اطاقک اینجا بهشته ..

-بزار دست وبالم باز بشه ..یه بزرگترش رو برات میگیرم ...

-من اینجا رو دوست دارم امیرحافظ ...

با احساس لرزش کیفم گوشیم رو دراوردم 

-مامانمه ...

-سلام برسون ..

-سلام مامان شیرین ..

-سلام عزیزم ..کجایی پس؟ ..تو که گفتی هشت خونه ای ..

لب گزیدم اونقدر تمامی حواسم درپی محبت های ناب امیرحافظ بود که نگاهی به ساعت ننداختم ..

-ببخشید دیر شد ..با امیرحافظم ...سلام میرسونه ..

-سلامت باشه ..عیب نداره مادر دل نگرون شدم ..خوش باشید ..

گونه هام دوباره رنگ گرفت وامیرحافظ با بدجنسی بهم خیره شد ..سر به زیر انداختم ..

-به امیرحافظ بگو شب شام بیاد اینجا ..

-یه لحظه گوشی ..

دستم ورو دهنه ی گوشی گذاشتم ..

-مامان شام دعوتت کرده ...

-نه مزاحمشون نمیشم ..باشه واسه ی یه شب دیگه ..

از ته دل گفتم .

-نمیخوای بیایی ...؟

جلو اومد 

-تو دوست داری بیام؟ ..نمیخوام معذب باشی وفکر کنی دارم خودم رو بهت تحمیل میکنم ..

یه لبخند به فهم ودرکش زدم وتو گوشی گفتم ..

-امیرحافظ میاد ..

-باشه پس منتظرم دیر نکنید ..

گوشی رو که قطع کردم ..نگاهم به نگاه امیرحافظ گره خورد .. 

سرمیز شام حواس درست وحسابی نداشتم ..نگاه های غیر مستقیم امیرحافظ ولحظاتی که گذرونده بودم به قدری جادویی بود که هنوزی هم قلبم رو به لرزش مینداخت ..

نگاه امید ولبخند های بابا فرزین ومامان شیرین معذبم میکرد... کم کم داشتم باور میکردم این محرمیت داره به سمت وسوی دیگه ای پیش میره ..

انگار بی ارده تو مسیررودخونه افتاده بودم وبا جریان اب جلو میرفتم ..نفس عمیق کشیدم وسر به زیر انداختم ..جرات سر بلند کردن ندارم ..

نگاه های گاه وبی گاه امیرحافظ چنان رخوتی به وجودم تزریق کرده که حس میکنم بین زمین واسمون معلقم ...

شام که جمع شد ..مامان شیرین بیخ گوشم زمزمه کرد ...

-ول کن این ظرفها رو شوهرت تنهاست برو پیشش ..

به اعتراض اسمش رو بردم ..

-مامان شیرین ..؟؟!!کدوم شوهر؟؟ ما فقط محرمیم ..

-محرمید اره ...؟پس تو چشمهای من وبابات چهل چراغونیه ..؟؟

یه لبخند خجل زدم ..

-برو ارکیده ..بیا برو گناه داره ..یه سره چشمش به اشپزخونه است که کی میایی بیرون ..سر میز شام که بیچاره پرپر زد .تو سرت رو یه کله کردی تو بشقابت ... حداقل الان برو

از حرفهای مامان لبخند ناخواسته ام رو قورت دادم که مامان شیرین وشگونی ازم گرفت ...

-دیدی ارکیده ؟؟...خودتی ...راستی چرا هنوز با چادر جلوش میگردی ...؟

-نمیتونم مامان همه اش دوروزه بهم محرم شدیم ...خجالت میکشم ..

-امان از دست تو ...یعنی تا حالا بی حجاب ندیدتت ..؟

معذب شدم ..

-نه ...

مامان با حرص نفس هاش روفوت کرد وبشقابهاروازم گرفت وتشر زد ..

-خودت میدونی وامیرحافظ ...فعلا برو که اون بیچاره چشمش به درخشک شد ..

از اشپزخونه که بیرون اومدم روم نشد علنا کنارش بشینم ...خواستم کنار بابا بشینم که بابا اشاره کرد به امیرحافظ 

امید زیر زیرکی میخندید وامیرحافظ سر به زیر داشت ..

به ارومی وبا خجالت کنارش نشستم ..از این همه نزدیکی وبی دلی خجالت میکشیدم ..

یکم که گذشت ....اونقدر سر به زیر ومعذب بود که بشقاب میوه رو برداشتم وبراش میوه پوست کندم ...

نارنگی رو مثل یه گل درست کردم وتو ظرف براش گذاشتم ..خیار هم پوست کندم ونمک زدم وکنارش چیدم ..

هنوز سر به زیر بود ...به ارومی نگاهی به اطراف انداختم که مامان چشم غره رفت ..

یعنی بهش برس ...

به ارومی زمزمه کردم ..

-امیرحافظ ..

سر که بلند کرد بشقاب میوه رو به سمتش گرفتم ...لبخندی زدو یه تیکه خیار برداشت ..بشقاب رو جلوش گذاشتم ...که گفت ..

-پس خودت چی ...؟

یه پرنارنگی برداشت وبه دستم داد ..

نمیدونم چرا از محبت هاش سرخ میشدم ..من زن بودم وطعم محبت های ریز ودرشت یه مرد رو پشت سر گذاشته بودم ولی علاقه ی امیرحافظ یه ارکیده ی دیگه از من میساخت ..

پرنارنگی رو از دستش گرفتم که خیره موند تو نگاهم .با خجالت گفتم ..

-میوه ات رو بخور ..

-نمیشه ...

-چرا ...؟

-یه خانم خوشگل با لپای سرخ شده کنارم نشسته که نمیذاره نفس بکشم ..حالا تو میگی میوه بخورم ...؟

لبخند روی لبهام بیشتر شد وخنده ام گرفت ..بابا فرزین با علاقه به لبخندم خندید ...

با شرم سر به زیر انداختم وگفتم ..

-میخوای برم تا تو میوه بخوری ...؟

-نه کجا بری؟ ازسرشب که یه نگاه هم به ما نمیندازی ..حداقل الان دریغ نکن ...درضمن میوه همیشه هست ...ولی این خانم خوشگل کنارم ..همیشه اینقدر مهربون نمیمونه ..

-من مهربون نیستم ..؟

-نه پس من ..؟

بی اراده با ناز اسمش رو زیر لب بردم ..

-امیرحافظ ...!!

امیرحافظ لب گزید وسر به زیر انداخت ..

-استغفرا..قصد جون کردی امروز .. نه ..؟

ریز ریز از حرفهاش خندیدم ..امیرحافظ واقعا معذب بود ..از جا بلند شد وقصد رفتن کرد

-داری میری ...؟

حرفی نزد فقط نگاهی انداخت وبه سمت بابا فرزین وامید رفت وخداحافظی کرد ..

مامان شیرین هم از اشپزخونه دراومد وبا امیرحافظ خداحافظی گرمی کرد 

پشت سرش دم دراپارتمان وایسادم ..

-به ساجده خانم وفاطمه وحاج بابا سلام برسون ..

-باشه ..فردا بیام دنبالت باهم بریم سرکار ..؟

سر به زیر انداختم وبا گوشه ی چادرم ور رفتم ..

-نه میترسم کسی ببینه حرف دربیارن ...

-چه حرفی ...؟ارکیده تو محرم منی ...

با بی حوصلگی حرفی نزدم ...

-باشه هرجور صلاح میدونی ..نمیخوام بهت فشار بیارم ...خداحافظ ...

با ناراحتی راه افتاد که صداش کردم ..برگشت به سمتم ولی سگرمه های درهم ونگاه رو به زمینش داد میزد که ناراحته ..

-ناراحت شدی ..؟

قدم جلو گذاشت جوری که یه لحظه از این همه نزدیکی نفسم برید ..

-ببین ارکیده ...من از همون اول که جلو اومدم توقع این رفتار رو داشتم ..

تو این مدت اونقدر شناختمت که بدونم هنوز درگیر گذشته ای ونتونستی خیلی از مسائل رو فراموش کنی ...

من حتی با همین چادر وحجابت هم مشکلی ندارم ..ولی دوست دارم یکم جدی تر بهم فکر کنی ...من تورو برای همه ی عمرم میخوام نه برای این دوماه ...

به خاطر حضور پررنگش کمرم رو عقب کشیدم 

-میدونم معذبی ..ترسیدی ...میدونم که میخوای فقط وفقط به خاطر شخصیت ورفتارهای همدیگه با هم باشیم ..ولی تروخدا درک کن ..منم ادمم ..باشه ...؟

سر خم کردم وبا مظلومیت گفتم ..

-باشه ..

یه لبخند شیرین زد وپیشونیم رو بوسید ورفت ...

رفت وندید که من به همه ی حرفهاش ایمان دارم ولی بدبختی اینجاست که اعتمادی به خودم ندارم ... 

**

"امیرحافظ"

برای اولین بار بود که ارکیده پا به اطاقم میذاشت ..

از درکه وارد شد با همون نگاه کنجکاوش همه جا رو از نظر گذروند وروی مفاتیح کنارسجاده ام ثابت موند ..

حق داشت کنجکاو بشه ..جلد کهنه ی مفاتیح چیزی نبود که زود فراموش بشه ...

کنار سجاده ام نشست ومفاتیح رو برداشت ...روی مفاتیح دست کشید... بوسه زد وبوئید.. ..

-چقدر شبیه به مفاتیح منه ..

-شبیه ِش نیست ..مفاتیح خودته ...

با تعجب سر بلند کرد ...

-مفاتیح منه ...؟

فقط سرم رو به معنی اره پائین اوردم ...

مفاتیح رو بازکرد که دقیقا همون صفحه ی جوشن کبیر باز شد ورده های اشک روی کاغذها جلوی چشمهاش ظاهر شد ...

-دست تو چی کار میکنه ..؟

-با تسبیحت پیداش کردم ..سپهر گذاشته بود بین اشغال ها ..

نفس کشید ولبخندی کنج لبش شست ..

-نکنه این رو هم مثل تسبیح میخوای ازم بگیری ...؟

-بهت نمیدمش که بخوام بگیرمش ..مال خودمه ...

به لبخند قشنگش سرکج کردم وعطر خوش ارکیده ونگاه زیباش رو به جون کشیدم ..

مفاتیح رو بوسید ودوباره سرجاش برگردوند ...وازجا بلند شد ...

نگاهش رو همه چیز میچرخید ونگاه من محو ارکیده بود ..هرروزی که میگذشت محبتش تو دلم صد چندان میشد ..

جوری که تحمل یه لحظه دوریش رو هم نداشتم ..

-ارکیده ..؟

برگشت به سمتم ..

-جانم...؟

مسخ شدم از این جانم از ته دل ..

-دلم میخواد یه بار بی حجاب ببینمت ...

گونه هاش رنگ گرفت ...به قدری شرمگین شد که دوباره پرسیدم 

-خواسته ی زیادیه ارکیده ..؟

-نه حقته ...

-حقم رو نمیخوام ..میخوام تو راحت باشی واز طرف دیگه ..این دلم اروم بگیره ...

همون جور که سربه زیر بود ..لبه های چادرش رو رها کرد ..وچادر از سرش افتاد ...

حالا با یه شال ویه تونیک نه چندان بلند اتیش به وجودم میکشید ...

ضربان قلبم روی بینهایت بود ..حس وجود ارکیده مدهوش کننده بود ..

یه قدم بلند برداشتم وتو حضورش غرق شدم ...

دستهای لرزونم روبه ارومی بالا بردم ..از خودم میترسیدم ..از این حس رونده ...از این دستهای سست وبی ثبات ..

عقب کشیدم ...وسوسه ی وجود ارکیده داشت دیونه ام میکرد ..کاش اینقدر محجوب نبود ..اونوقت راحت تر به حریمش راه پیدا میکردم ..

نه اینکه اینجا ...با اینهمه شوق ..این همه علاقه ..بلرزم وروی قدم جلو گذاشتن نداشته باشم ..

حالا با این شرایط با این گونه های سرخ وچشمهای پراز شرم به زیر افتاده ..دست ودلم میلرزید ویاری نمیکرد ..

(لحظه ی دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام ،مستم 

باز می لرزد ،دلم،دستم)

از تعللم سر بلند کرد که دستهام بی اراده جلو رفت وشال روی سرش رو باز کرد ..شال از بین انگشتهام لیز خورد ونگاهم روی تک تک وجزء به جزء صورتش چرخید ...

بی اراده زیر لب زمزمه کردم ..

-فتبارک ا...احسن الخالقین ..

از شرم دوباره سر به زیر شد ...

-سرت رو بالا بگیر خانمی ...از کی خجالت میکشی؟ از من ..؟

سرش رو بالا اورد که نگاهم رو زخم شقیقه اش نشست ... قبلم تیر کشید تا حالا ندیده بودمش .....

با سرانگشت رد زخم رو لمس کردم وبا درد نالیدم ..

-این جای چیه ..؟

نگاه مغموم ارکیده تا نگاهم بالا اومد ..چشمهاش خیس شده بود 

دوباره پرسیدم ..

-سپهر زده ..؟اره ارکیده ..؟

-....

کاسه ی چشمهاش پراز اشک شد ..

-با کمربند ..؟به خاطر همین ازم میترسیدی ...؟

دستهاش مشت شد وچونه اش لرزید ...

-چه بلایی سرت اورده عزیزمن .. ...؟چطور دلش اومد ..؟

سرش رو اروم پائین اورد وروی سینه ام گذاشت ...دستهام رو دورش حلقه کردم وچشمهام ناخواسته بسته شد از درد وارامش ..

لرزش شونه هاش دلم رو خون کرد ..

-من رو فقط به خاطر پول میخواست ... دوستم نداشت امیر ..هیچ وقت دوستم نداشت ولی تو دوستم داشته باش ..باشه ..؟

سر بلند کرد تمام صورتش خیس از اشک بود ..دستش رو روی گونه ام گذاشت ...

-من دوستت دارم امیر ...از ته دلم دوستت دارم ..میخوام باهات باشم ..همیشه وهمه جا ...

دستهام رو دورش محکمتر پیچیدم ..

-من هستم خانمم..نگران نباش ..همه چی تموم شده ..

گل سر روی موهاش رو بازکردم ودستهام رو حریصانه رو ابشار موهاش کشیدم ...

-میخوام با حاج بابا صحبت کنم ..من دیگه نمیتونم ازت دور بمونم ..باید عقد کنیم ..

از تو اغوشم بی هوا بیرون اومد ...با همون صورت خیس وچشمهایی که تو نگاهم دو دو میزد عقب کشید ..وبه دیوار پشت سرش تکیه داد ..

-نه ..

-چرا نه ..؟

-زوده ..زوده ..من هنوز ..

-ارکیده از چی میترسی ...؟

-اگه خطا کنم ..؟

خودش رو بغل کرد موهای پریشون وصورت خیس از اشکش ضربان قلبم رو کند کرده بود ..

-اگه دوباره اشتباه کنم ..؟

-ارکیده ..؟؟

بهش نزدیک شدم که دستش رو به معنی نیا بالا اورد 

-تو نمیدونی من تو چه برزخیم ...از این ور میترسم واز اون طرف ...دلتنگتم ..

با دلخوری گفتم ..

-تو هم نمیدونی من تو چه حالیم ..

-چرا بهم مهلت نمیدی؟ ..حس میکنم افتادم تو یه گردونه وهمین جوری دارم میچرخم ..

حق به جانب گفتم

-تو دوستم داری ارکیده ومنم دوستت دارم... پس دیگه چه مشکلی هست ..؟

-مشکل منم ..نگرانی های من ..اینده ی این زندگی ...

با فک منقبض شده از حرص گفتم ..

-هیچ کس نمیتونه برای اینده تضمینی بده ..

-اگه دوباره اشتباه کردیم چی ...؟اگه دوباره همون اشتباه قبلی رو تکرار کردیم ؟

-با این ترس ها اجازه ی زندگی دوباره رو از خودت میگیری ..

ارکیده من نمیگم که عاشقتم ..میگم دوستت دارم ..که بدونی ارزشت بیشتر از یه عشق تند وزود گذره ..

نگاه نگرانش روی صورتم چرخید ..بی اراده جلو رفتم که دستهاش رو به ارومی دور گردنم حلقه کرد وسرش رو روی سینه ام فشرد ..

-طاقت یه شکست دیگه رو ندارم امیرحافظ ..

-منم ندارم عزیزم ..ولی باید به خودمون فرصت بدیم ...من این علاقه رو با هیچ چیزی تو دنیا عوض نمیکم ..

بوی عطرش رو توی ریه هام فرستادم وبا حسرت روی موهاش دست کشیدم ..

کاش قانع میشد که عقد کنیم ..دلم طاقت این همه دوری رو نداشت ..

-میدونی از کی بهت علاقه مند شدم ..؟

با کنجکاری از تو بغلم سر بلند کرد ...با سرانگشت صورتش رو پاک کردم وبوسه ای روی گونه ی خسیش زدم که بلافاصله سرخ شد ...

لبخندی روی لبهام نشست ..

-وقتی برای اولین بار با هم رفتیم شیرخوارگاه ..وقتی دیدم چه قدر با عشق بچه هارو بغل میکنی ..دلم هری ریخت ..همونجا بود که بی دل شدم ارکیده ..تو خیلی مهربونی..

یه لبخند شیرین روی لبش نشست ...سرش رو به سینه ام تکیه داد ..

انگشتهای دستم رو تو دستش فرو بردم ونفس تازه کردم ..

-وقتی پیشمی ارومم ارکیده ..خیلی اروم .انگار که تو مخدری ومن معتاد این مخدر ..به خاطر همینه صبر ندارم ..میخوام برای همیشه پیشم باشی ..

با سرانگشت دست ازادش پشت دستم رو نوازش کرد وجوابی نداد ..من هم جوابی نخواستم ..

اجازه دادم فکر کنه وعلاقه ی بین ما راه رو برام هموار کنه ..

بی تاب وکلافه تو دفترم رژه میرفتم ...دو هفته از محرمیت من وارکیده گذشته بود ومن هرروز بیشتر از قبل بی تاب ارکیده ومنشش میشدم ...

به قدری وابسته اش شده بودم که هرلحظه وهرثانیه دلم میخواست ارکیده درکنارم باشه وببینمش ..

اونقدر حالم خراب بود که میترسیدم نکنه جلوی دیگران دست از پا خطا کنم ...

اخر سر هم طاقت نیاوردم وزنگ زدم به بخش مونتاژ ..که ارکیده رو بفرستن دفترم ...

بی تاب ازشوق دیدار ..پشت دراطاق منتظر شدم ..حتی جرات بیرون رفتن رو هم نداشتم ...

تقه ای که به درخورد باعث شد زود دروبازکنم ...ارکیده با تعجب نکاهم میکرد ودستش همچنان بالا مونده بود ..

از گوشه ی چشم سالن رو پائیدم وتو یه لحظه دستش رو گرفتم وکشیدمش تو اطاق 

با دست ازادم دروبستم وقفل کردم وهمزمان سرم رو تو گودی گردن ارکیده فرو کردم ..

شاید تمام اینها به چند ثانیه هم نکشید ..

-چی کار میکنی امیرحافظ ..؟

عطر تنش رو نفس کشیدم 

-هیس ارکیده ..هیس ..تروخدا بذار نفس بکشم ..ازصبح کلافه ام ..دارم از دوریت دق میکنم نامرد ..

سکوت کرد واجازه داد اروم بشم ...هرچند که این قلب بی تاب با این اندک محبت ها ...اروم نمیگرفت ..

لبهام روروی پوست چونه اش گذاشتم ...که بدن ارکیده درجا منقبض شد وزمزمه کرد ..

-امیر ...

نفس هام طوفانی به راه انداخته بود ..با دست ازادم انگشتهاش رو حبس کردم ..بی تاب وبی قرارزمزمه کردم ..

-طاقت ندارم ارکیده ..به خدا که دیگه طاقت ندارم ..

نفس های گرمم روی بناگوشش پخش میشد ..داشتم گر میگرفتم از دست نیازهای مردانه ام ...

دستهای لرزون ارکیده رو محکم تو دستم فشردم وپیشونیم رو به شقیقه اش تکیه دادم ..

-چرا قبول نمیکنی ارکیده؟ ..حال من رو نمیبینی ...؟

دوباره تنها اسمم رو صدا کرد ...

-امیر .؟؟

با بغض نالیدم ..

-جان امیر ...زندگی امیر ..عمر امیر ...چی کار کنم تو بگو ..من دارم میسوزم تو حسرتت ارکیده ..

دست ازادش رو روی بازوم گذاشت ونوازش کرد ..سرم رو از شقیقه اش جدا کردم وخیره شدم تو نگاه شرمسارش ...

نگاهم روی صورتش چرخید وچرخید وناخواسته ..روی لبهاش نشست ..

چشم بالا اوردم ونگاهم رو به چشمهاش دوختم ...مست بودم ومدهوش ...

نگاهم بی تابانه روی لبهاش وچشمهاش سرمیخورد ...ارکیده حرفم رو میفهمید ..خوب میفهید ...عطشم رو میدید ..

بی اراده سرجلو بردم ولبهام رو لبهاش گذاشتم ...

شراب ناب لبهاش اندک اندک توی رگهام رسوخ کرد ...دستم رو دور کمرش پیچیدم وچسبوندمش به خودم ..

بدن منقبض ولرزان ارکیده نَم نَمک تو دستهام اروم گرفت وبعد از چند لحظه شروع به همکاری کرد ..

به سختی صورتم رو فاصله دادم وگفتم ..

-تا کی میخوای صبر کنی ارکیده؟ ..رحم نمیکنی ...

نفس های منقطع بینمون یکی شده بود ...

-با حاج بابا حرف بزنم ...؟

با فشاری که به دستم اورد از اغوشم بیرون اومد ..

-مهلت بده امیرحافظ ...

-نمیتونم ارکیده ...تو نزدیکمی ولی من راحت نیستم ..نمیخوام خیانت درامانت کنم ...

با ناراحتی سر به زیر انداخت که اه ناخواسته ای کشیدم .

با کلافگی دستی تو موهام کشیدم 

-باشه هرجور راحتی ..من بازهم صبر میکنم ...

دستهام رو با دلخوری بازکردم وازش فاصله گرفتم که دستش دور بازوم پیچید ..

-امیرحافظ ...درکم کن ..

-باشه درکت میکنم ..ولی فقط تا پایان محرمیت ..بیشتر از اون ازم توقع نداشته باش ..

سری تکون داد وهمون جوری که مقنعه اش رو مرتب میکرد از دفتر بیرون رفت ...

روی صندلی چرخانم نشستم وسرم رو تکیه دادم به صندلی

نفس های عمیق کشیدم تا اروم شم ...تا این قلب بی تاب لحظه ای از این حرکت های پرشتاب دست برداره ..

با صدای تقه ای که به درخورد یه نفس گرفتم ..

سرجام صاف نشستم وبفرمائید گفتم ... 

"ارکیده "

دستمو رو دستگیره ی درگذاشتم که با صدای دخترها مکث کردم ..مثل اینکه من نبودم دیگه هیچ کس کارنمیکرد وبه فکر کار نبود ...

-عجب دختر موزی ایه ...همه ی عالم وادم میدونن با امیرحافظِ ...اونوقت واسه ی ما جانماز اب میکشه ...

نیگاه!! الان هم به هوای کار رفته تو اطاقش ..خاک برسر هر.زه اش کنن ...

-اره همچین دخترهای وِلی هستن که بقیه رو از سکه میندازن ...معلوم نیست زیر اون چادر ومقنعه اش چه کثافت کاری هایی که نمیکنه ..

یه لحظه حس کردم توی سرم سرب داغ ریختن ...سر تا به پا گرگرفتم وخونم به جوش اومده ...با هرکلمه ی که میشنیدم ازدرون منفجر میشدم ...

نفس هام به شماره افتاده بود ..به من میگفت هر.زه؟ ...به من میگفت؟ ..خدایا به من ...؟؟به منی که همیشه ودرهمه حال مراقب بودم ...؟

هرکلمه مثل یه پتک توی سرم کوبیده میشد ...عجب خدانشناسایی هستن ...

تو یه لحظه تصمیمم رو گرفتم وداخل سالن شدم ...بس بود هرچی پشت سرم لغز خوندن وتهمت زدن ...

نمیدونم به پشتوانه ی امیرحافظ بود یا اعتماد به نفس تازه به دست اومده ام ..ولی من دیگه اجازه نمیدادم هرحرفی که دلشون میخواد پشت سرم بزنن ..

درکه بازشد ..بچه های قسمت قلع کاری رو دیدم که کنار هم جمع شدن ...

همه با ورودم سکوت کردن وهرکسی به سرکارش برگشت ..

شمس با قیافه ی منزجرش روش رو ازم گرفت ...درومحکم پشت سرم کوبیدم به هم ..

اگه اون بار سکوت کردم وتحقیر شدم .اینبار دیگه نمیذاشتم ..

من از عشق خودم وامیرحافظ مطمئن بودن وبه کسی حق اهانت به علاقمون رو نمیدادم ...

-مشکلی پیش اومده خانم شمس ..؟

پریسا نگاه پرحرفی بهم انداخت وابرویی بالا برد ..

-نه خانم نجفی ..چه مشکلی ..؟

بالا سرش رفتم ودست به سینه شدم ...

-ولی مثل اینکه شما از رفت وامد من به اطاق اقای رسولی ناراحتید ...

صدای عصبانی من که برای اولین بار نیمه بلند شده بود باعث شد بچه های قسمت بعدی که با پارتیشن از هم جدا شده بود سرک بکشن ...

نگاه بچه ها روم سنگینی میکرد ولی من تصمیمم روگرفته بودم .باید به این حرفها خاتمه میدادم ..

یا میسوختم یا میبردم ..

شمس هم مثل من ازجا بلند شد وپوزخندی روی لبش نشوند ...

-مشکل رو که همه دارن ...بالاخره این رفت وامدهای زیادی حرف میاره ...

با عصبانیت لبهام رو روهم فشردم ...

-خانم شمس لطفا حرفتون رو بزنید ...

با مسخرگی ادا دراورد ..

-که من هم مثل رحیمی از کار اخراج بشم؟؟ ...نه خانم نجفی من کارم رو دوست دارم ... بنده حرفی ندارم ..

اقای سیاحی از لابه لای بچه ها جلو اومد ..

-اتفاقی شده خانم نجفی ...؟

سرم رو با غرور بلند کردم ..کسی نباید میفهمید که این حرفها تا چه حد داره من رو از درون خالی میکنه ...

من به علاقه ی امیرحافظ ایمان داشتم ..به عشق خودم ..کسی حق نداشت این علاقه رو زیر سوال ببره ..

-یه مشکل کوچیک بین من وخانم شمسه ..

تمام سالن سکوت کرده بود ومنتظر بحث من وشمس بودن که تو همین لحظه درباز شد وامیرحافظ هم وارد سالن شد ..

"امیرحافظ .."

-اقای روحی پور من که گفتم جنسها رو بادقت جدا کنید که یه وقت با هم قاطی نشه ...الان من از کجا بدونم مقاومت هارسیده یا نه ...

یه لحظه حس کردم صدای نیمه بلند ارکیده رو شنیدم ..سرجام وایسادم وهمون جور که نگاهم رو زمین بود گوش وایسادم ..

-چی شده امیرحافظ ...؟چرا وایسادی ..؟

-صدای خانم نجفی بود ..؟

سکوت کرد وبدون حرف گوش ایستاد ..

-نه.. من که چیزی نشنیدم ...

دوباره صدای نیمه خفیف ارکیده اومد ..

-یه مشکل کوچیک بین من وخانم شمسه ..

ارکیده بود ؟..ارکیده! ...چی شده که عصبانیه ...؟دوباره چی کارش کردن که تحمل نکرده ...؟

بدون اینکه بفهمم چی کار میکنم به سمت سالن قلع کاری رفتم...

دررو که بازکردم از دیدن بچه ها ودرنهایت ارکیده وخانم شمس سرجام میخکوب شدم ...

صورت ارکیده به قدری سرخ وعصبانی بود که یه لحظه ترسیدم ...اخم هام تو هم رفت ...کی گل من رو ازار داده بود ..؟

"ارکیده "

با اومدن امیرحافظ چشمم رو بستم ویه نفس عمیق کشیدم ..باید تمومش میکردم ..باید زودتر از اینها تمومش میکردم ...

با تصمیمی که گرفتم ..بدون اینکه حتی به نتایج کارم فکر کنم جلوی چشم همه به ارومی به سمت امیرحافظ رفتم ..

امیرحافظ نگاهی به بچه ها وبعد به من انداخت ..

-چیزی شده ..؟ کسی حرفی زده ؟

اخم هام کمی ازهم باز شد ..نگرانیش رو کاملا حس میکردم وهمون حس شیرین دوباره تو دلم نشست ..

از چی میترسی ارکیده ؟..این مرد ثابت کرده که همیشه همراهته ...

به ارومی زیر نگاه سوراخ کننده ی بچه ها کنار امیرحافظ ایستادم ..شونه به شونه اش ...هم تراز با عشقم ...

از نتیجه ی کاری که میخواستم انجام بدم نگران بودم ..ترسم از برخورد امیرحافظ بود ..

نمیدونستم بعد از کاری که میخواستم انجام بدم چه عکس العملی نشون میده ..ولی مجبوربودم ..این داستان باید همین جا تموم میشد ...

از استرس زیاد قلبم توی گلوم میزد ...ونفس هام مقطع شده بود .دستم رو به ارومی تو دستش سر دادم ...

امیرحافظ به قدری شوکه شده بود که فقط با چشمهای گشاد شده ومتعجب بی حرف نگاهم میکرد ...حق داشت... اینکار از من بعید بود ... 

تو دلم اسم خدا رو صدا زدم ویه نفس عمیق کشیدم ..سرم رو با غرور بلند کردم وبه سمت بچه ها که حالا همه با تعجب به دستهای چفت شدمون خیره شده بودن نگاه کردم ..

-یه موضوعی هست که بهتره همه همین الان بدونید تا جلوی این حرفهای خاله زنکی وشایعه ها وتهمت ها گرفته بشه ..

-کدوم تهمت ..چی شده ارکیده ..کی حرف زده دوباره ..؟

با این حرف امیرحافظ نگاه ها متعجب تر شد ...امیرحافظ بدون اینکه حواسش باشه من رو به اسم کوچیک خطاب کرده بود ..

لبخند ارومی زدم وبا صدای رسایی گفتم ..

-من واقای رسولی خیلی وقته که باهم اشنا شدیم وتقریبا دو سه هفته است که برای اشنایی بیشتر با هم محرم شدیم ..هفته ی اینده هم مراسم عقدمونه ..

سکوت وچشمهای خیره که بهت وتعجب ازشون میبارید اعصاب خورد کن بود ..با استرس به سمت امیرحافظ برگشتم نگران عکس العملش بودم ...

انگشتهای امیرحافظ دستم رو رها کرد ..قلبم کنده شد ...ولی با حلقه شدن دستش دور شونه ام ..دلم اروم گرفت ...پس امیرحافظ تائیدم کرده بود ..

لبخندش محکمترین ایمان رو به دلم سرازیر کرد ..

-خانم نجفی از این به بعد همسر منه ..ومن واقعا دوست ندارم تو محیط کاری حرفی از روابط شخصی من یا هرکس دیگه ای به میون بیاد ...

ما همگی اینجا کار میکنیم ولی زندگی شخصی هرکسی به خودش مربوطه ...بهتره دست از حرفها وحدیث وغیبت بردارید وبه کارتون برسید ..

چون دفعه ی بعدی درکار نخواهد بود وهرکسی تو زندگی دیگران سرک بکشه ومشکل درست کنه بلافاصله اخراج میشه ..

نگاه اقای سیاحی برق زد ولبهاش به لبخندی بازشد ..

-مبارکه امیرحافظ ..به سلامتی... چقدر بی مقدمه ...؟

با صدای اقای سیاحی وپشت بندش اقای روحی پور وافراد مسن که خیلی راحت با این قضیه کنار اومده بودن ..بقیه هم تو چند لحظه به سمتم اومدن وسیل تبریکات وروبوسی ها باریدن گرفت ..

شمس کناری ایستاده بود و بازهم با نفرت بهم چشم دوخته بود ...به سمتش رفتم وبه ارومی گفتم ..

-کاش ما ادمها میفهمیدم که آبروی یه نفر چقدر ارزش داره واین جوری با حرفهای صدمن یه غاز با زندگی کسی بازی نمیکردیم ...

از کنارش رد شدم که یکی دیگه از بچه ها صدام کرد ..

-خانم نجفی ..

به سمتش برگشتم ..

-من واقعا عذرمیخوام ..ما حتی فکرش رو هم نمیکردیم ...؟؟

نگاهی از گوشه ی چشم به امیرحافظ انداختم وگفتم ..

-درسته ...من خودم هم فکرش رو نمیکردم ..ولی مگه تا حالا رفتاری از من دیدید ...خطایی دیدید که اینجوری پشت سرم حرف بزنید .؟

دوباره به سمت شمس برگشتم ...

-نمیتونم ببخشمت خانم شمس ..نه شما ونه باقی کسایی رو که گناهم رو شستید ..از ته دل دعا میکنم که هیچ وقت تو شرایط من قرار نگیرید ...

به سمت امیرحافظ رفتم وکنارش وایسادم ..

دستش رو دور بازوم حلقه کرد ولبخند ملایمی زد ...نگاه بعضی از بچه ها هنوز هم ازار دهنده بود ولی چه فرقی داشت؟ مهم من بودم ونتیجه ی این تصمیم انی ...

راضی بودم از کارم ..من عاشق امیرحافظ بودم ...اگه حتی مشکلی هم بود با نیروی این علاقه وعشق میتونستم جلوی سختی ها بایستم وزندگیم رو بسازم ...

***

توی ماشین امیرحافظ نشسته بودم وبا ل.ذت به اهنگ ملایم بی کلامی که توماشین پخش میشد گوش میدادم ..

بعد از اون که همه ...متوجه ی رابطه ی من وامیرحافظ شدن ..دیگه دلیلی برای پنهون کاری نبود ..امیرحافظ هم مجبور شد به خاطر حرف بچه ها کارخونه رو شیرینی بده تا دست از سرش بردارن ...

تو حال وهوای خودم بودم ..خوش بودم وشاکر ..از اون وقتهایی بود که حس میکنی همه چیز برق میزنه ومیدرخشه ..اسمون بالای سرت ...مردم اطرافت ...قلب پرضربت ..

-باید به خانم شمس ارتقاء مقام بدم ..

با تعجب برگشتم به سمتش ...

-چی ؟؟

به صورت متعجبم خندید ..

-خب باعث خیر شد ...اگه حرفهاش تحریکت نمیکرد حالا حالا من رو سر میدوندی وناز میکردی ..

با ناز پرسیدم ..

-من ناز میکنم ..؟

-پس کی؟ ..من ناز میکنم ..؟هی میگم بیا عقد کنیم قبول نمیکنی ..خدا خیرش بده ..حرفش باعث شد کوتاه بیایی ..دیگه راه فرار نداری ارکیده خانم ..

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم وخیره شدم به صورتش ...

-تو هم از خدا خواسته 

با سرانگشت گونه ام رو نوازش کرد ...

-وقتی با اون ابروهای درهم کنارم وایسادی ودستم رو گرفتی ...فکر کردم دیوونه شدم ..جلوی بچه ها خودت دستم رو گرفته بودی ..

-اره من هنوز موندم با چه رویی دستت روپیش اون همه ادم گرفتم ...

نیشش باز شد ..

-پس امشب خونوادگی خدمت میرسیم برای قرار عقد وعروسی ..باشه ..؟

پلک زدم به معنی باشه ..

-امیرحافظ ..؟؟

-جون دل امیرحافظ ...

-چقدر قشنگ جوابم رو میدی ..یادم میره چی میخوام بگم ..

دستم رو فشرد ومنتظرم نگام کرد ..

-یه خواسته ازت دارم ..

-بگو خانمی ...هرچی باشه به دیده منت ..

-میشه عروسی نگیریم ...؟

چشمهاش رو ریز کرد وبا موشکافی بهم خیره شد ..

-چرا ..؟

-هو.س زیارت کردم ..به جای عروسی بریم مشهد زیارت اقا ..

-خب به جای ماه عسل میریم مشهد ..هم زیارت ..هم سیاحت ...هم خوشگذرونی ...

از تصور بودن با امیرحافظ گرگرفتم وسرخ شدم ...

صدای خنده ی امیرحافظ بلند شد ودستم رو محکمتر تو دستش گرفت ..

-فدای این شرم وحیات ...تو چقدر نازی ارکیده ..

برای اینکه از اون حال وهوا دربیام ...حرفم رو ادامه دادم ...

-امیرحافظ ..من دلم نمیخواد عروسی بگیریم ..

ماشین رو تو یه فرعی پارک کرد وبه سمتم چرخید ..

-بهم بگو چرا ..؟

نفس گرفتم ...صبحت از بدی های مردم سخت بود ...

-طاقت حرف وحدیث مردم رو ندارم امیر ...این جماعت خیلی وقت خون به جیگر من کردن ..نمیخوام تو شادی هام باشن ...

-ولی هردختری دوست داره لباس عروس بپوشه ..مخصوصا تو که ...

به عمد سکوت کرد وادامه نداد ..یاد ازدواج با سپهر مثل یه خار قلبم رو چاک داد ...ازدواج کرده بودم وعروس نشده بودم ..

بغض رو پس زدم ...بس بود هرچی درد رو نوشتم وحسرت رو سر کشیدم ...

-اره من حتی تجربه ی یه عروسی رو هم نداشتم دلم هم نمیخواد داشته باشم ..عروسی ای که توش کلی خرج بشه وبعد هم هرکسی یه حرفی ازش دربیاره به دردم نمیخوره ...

به جاش میتونیم پولش رو بدیم به شیرخوارگاه ...تا به بچه هایی مثل مارال کمک کنن ...

بازوش رو گرفتم والتماس وار گفتم ..

-خواهش میکنم امیرحافظ ..یه مجلس عقد خودمونی بگیریم وبعد هم بریم زیارت ...دلم میخواد زندگیمون رو با محبت اقا شروع کنیم ..

دستش رو دور شونه ام پیچید ..به ارومی سرم رو تو سینه اش مخفی کردم 

-امیرمن خسته ام از حرف وحدیث ..سه ساله که دارم خرد میشم ...بزار بی سرو صدا بریم سرخونه زندگیمون ...دیگه نه میخوام حرفی بشنوم ..نه حدیثی ...به خدا که دیگه نمیکشم ...

من رو محکمتر توی سینه اش فشرد 

-میترسم بعد ها حسرت بخوری ...

نگاهم رو به کوچه ی خلوت روبه روم دوختم وزمزمه کردم ..

-حسرت من خوشبختی بقیه بود ..بچه هایی که دست مادرهاشون روگرفته بودن ..من فقط حسرت یه عشق وعلاقه ی ساده رو از شوهرم داشتم ..تو همپای من باش ..درکم کن ...حسرت به دل نمیمونم ..

من رو ازاغوشش بیرون کشید وبازوهام رو تو دست گرفت ..چشمهاش نگران بود ..

-ارکیده نکنه قبول کنم وبعدها دلچرکین بشی ..؟من میتونم یه عروسی ساده وابرومند درحد خودمون برات بگیرم ..از پس خرجش هم برمیام ..بدون اینکه حتی حاج بابا کمکم کنه ..

-نمیخوام امیر بذار بی سرو صدا وحرف وسخن بریم سر زندگیمون ...باشه ...؟

تو چشمهام خیره شد وبا سرانگشت رد کمربند روی شقیقه ام رو لمس کرد ...

-باشه اگه تو این جوری میخوای راضیم به رضای تو ..

یه لبخند زدو پشت دستم رو بوسید ..برای عوض کردن حال وهوام با شیطنت گفت ..

-یعنی میشه بی سرو صدا بریم سر زندگیمون ..من دیگه طاقت ندارم ارکیده ..

چرخیدم سرجام وامیرحافظ دوباره ماشین رو راه انداخت ..

-با حاج بابا حرف میزنی ..؟

-اره بهشون میگم هرچند که عزیز خیلی دوست داشت عروسیم رو ببینه ..

لب گزیدم از این خریت خودم ..اصلا حواسم نبود که امیرحافظ هم رخت دومادی نپوشیده ..

-اگه اگه تو فکر میکنی ..؟

-من هیچ فکری نمیکنم ارکیده ..توراضی باش همون جوری که تو میخوای پیش میریم.. خوبه ...؟

با رضایت پلک زدم ..

-تازه این جوری به نفع من هم هست زودتر یه لقمه ی چپت میکنم ...

-امیرحافظ ...

صدای خنده اش بلند شد که از خجالت سرم رو تو چادرم فرو بردم ..دستش رو دورم پیچید ومن رو تو اغوشش کشید ...

-فدای خانم خجالتی خودم بشم ..

-مواظب باش امیر تصادف میکنی ها ...

رهام کرد ودوباره سرجاش مرتب نشست ..

-خداروشکر که از خر شیطون پیاده شدی وگرنه فکر کنم قشنگ از راه به درم میکردی ..

-وا من ..؟

-پس نه من ..؟

به صدای نازکش که ادام رو درمیاورد خندیدم که دم درخونه نگه داشت ..

-بفرمائید بانو ..به عزیز میگم برای عصری هماهنگ کنه بیایم ..

-شام بیاید ..

-دیگه اونش دست من نیست ..عزیز میدونه وشما ..

-باشه بسلامت ..

ازماشین پیاده شدم وسرم رو دوباره خم کردم ..

-اروم بری ها امیرحافظ ..مراقب خودت هم باش ..

-باشه نگران نباش سلام برسون ..

درماشین رو بستم که امیرحافظ دستی تکون داد ..دستم رو تو کیفم فرو بردم تا کلیدم رو پیدا کنم ..ازهمونجا اشاره کردم که بره 

فقط با لبخند نگاه کرد وحرفی نزد ..کلید رو تو درانداختم وبازکردم که امیرحافظ تک بوقی زد ورفت 

با کف دست دررو هل دادم که با شنیدن اسمم بند دلم پاره شد ..

-ارکیده ..؟

قلبم مثل یه گنجشک اسیر کز کرد کنج قفسش ..

محال بود تا اخر عمرم این تن صدا واین ترس زیخته شده تو مویرگ هام رو فراموش کنم ..

با چشمهای هراسون ودستهای لرزون برگشتم به سمت صدا ..

***

"امیرحافظ "

ماشین رو با تک بوق راه انداختم ..تو فکر بودم که اگه خدا همین جوری بهم لطف کنه تا چند وقت دیگه ارکیده زنم میشه وخانم خونه ام ..باید دنبال کارهای محضرو ازمایش خون میرفتم ..اوه کلی کار دارم ...

برحسب عادت تو ائینه ی وسط ماشین نگاه انداختم ولی با دیدن مردی که دقیقا دم خونه ی ارکیده وایساده بود پام رو از رو گاز برداشتم ..

دلم شور زد ..تیپ وقیافه ی مرد به امید نمیخورد ..شاید هم همسایه ی خونه ی کناری بود .

.ولی زن چادری ومرد روبه روش که استیلش شباهت زیادی به سپهر داشت باعث شد بی اراده دور بزنم ..

هرچی نزدیک تر میشدم فشار خونم بالاتر میرفت ..خودش بود سپهر ...دم درخونه ی ارکیده چی میخواست ..؟اصلا این بی شرف نامرد با زن من چی کار داشت ..؟

ماشین روکج وکوله روبه روی خونه ی ارکیده زدم کنار ومثل یه طوفان سهمگین حمله کردم ..تو اون لحظه امادگی هرنوع دفاعی رو از ارکیده داشتم ...

ارکیده تا چشمش بهم افتاد قدمی جلو گذاشت... فاصلمون رو پرکردم ونعره زدم 

-تو اینجا چه غلطی میکنی عوضی ..؟

سپهر که با دیدن من صورتش رو با حرص جمع کرده بود سینه به سینه ام وایساد ..

-امیرحافظ اروم ..

دست ارکیده روبه ارومی پس زدم ..سپهر مثل همیشه ..مثل تمام این مدت که دیده بودمش ابروهاش رو به تمسخربالا برد وتلخ شد ...درست مثل حنظل 

-باید حدس میزدم اینقدر جیک تو جیک بشید باهم ..

بعد هم به مسخره ادای ارکیده رو دراورد ..

-امـــــــیرحافــــــظ ..!!

-حرف دهنت رو بفهم

-امـــــــیرحافــــــظ ..!!

-حرف دهنت رو بفهم 

-تو خفه شو جوجه حاجی ..

به سمت ارکیده برگشت ودوباره با اعتماد به نفس گفت ..

-از کی تا حالا پسر حاجی میپسندی ارکیده ..؟این شیر برنج وارفته ی منکراتی که به دردت نمیخوره ..

به سمتش خیز برداشتم که دستهای ارکیده مانعم شد ومن رو عقب فرستاد وبه سمت سپهر جوشید ..

-ببند دهن کثیفت رو سپهر.. این مرد شوهر منه ..

دل گرم شدم ..داغ شدم از حس حمایتی که ارکیده بهم داد ..حتی حس گرمای دستهاش که روی بازوم بود ..

سپهر خنده ی تمسخرامیزی کرد وبا پوزخند گفت ..

-غلط کردی ...میخوای سر من شیره بمالی ..؟

ارکیده ساعد دستم رو محکم گرفت وتنها نگاهش کرد ...هردو پشت به پشت هم قصد حمایت از همدیگه رو داشتیم ..

نگاه سپهر روی انگشت دست ارکیده چرخید و صورتش تو عرض چند لحظه کبود شد ..صدای فریادش بلند شد 

-دروغ میگی ...

یه قدم به سمت ارکیده برداشت که ناخوداگاه دست ارکیده روعقب کشیدم وخودم جلوی سپهر سینه ستبر کردم ..

نگاهش روی صورت ارکیده میچرخید ..

-اره ارکیده ...میخوای من رو بسوزونی اره ..؟

نگاهم روی صورت سپهر جرخید ...سپهر مرد جذابی بود ..بیش از حد جذاب ..کت کوتاهی به تن داشت وبوی ادکلن وچشمهای روشن وصورت شیش تیغه اش چهره ی زیبایی ازش ساخته بود که میتونست دل هر زنی رو بلرزونه ..

ولی همین دیو ..همین فرشته ی شیطان صفت چنان بلایی به سرارکیده ی بیچاره اورده بود که هنوز که هنوزه از ترسش میلرزید وبا زجر از اون دوران زندگیش اسم میبرد ..

به قول عزیز... سیرت زیبا ،به زصورت زیبا ..این مثل مصداق بارز رفتار وخلق وخوی سپهر بود ..

سپهر که جواب دلخواهش رو نگرفت ..با حرص غرید ..

-برو کنار تن لش ..میخوام باهاش حرف بزنم ..

-زن من حرفی باتوی بی شرف نداره ..

سپهر جوشید ..

-برو کنار فکر کردی بچه ام نقشه کشیدی که دست از سرش بردارم ..اون زن منه ..

-زن تو بود عوضی ..حالا زن منه ..محرم منه .دستت رو قلم میکنم که بخوای اذیتش کنی ....

سپهر باهام دست به یقه شد که فریاد زدم ..

-گمشو برو تا مثل دفعه ی قبل به جرم ازت شکایت نکردم وننداختمت تو هلفدونی ..

-مزاحم تویی وهفت جد وابادت کی به تو اجازه داده به زن من نزدیک بشی ...

ارکیده استین لباسم رو کشید 

-خفه شو سپهر ما دو هفته است که محرمیم چند روزه دیگه هم عقد میکنیم ...راهت رو بکش وبرو ...من حتی اگه زن امیرحافظ هم نبودم هیچ حرفی با تونداشتم .. 

سپهر با غیض دستم رو پس زد ونعره کشید ..

-ولی من باهات حرف دارم ..

از پس دندون های چفت شده غریدم ..

-نشنیدی چی گفت ؟کاری باهات نداره ..

سپهر از کنارم سرک کشید ..

-ارکیده خام این بچه حاجی نشو ..اینها همشون شارالانن 

ارکیده با اعتماد به نفس جوشید ..

-ترجیح میدم خام این به قول تو بچه حاجی بشم تا خام توی بی وجود 

-ارکیده برو خونه ..

-ارکیده نگاهی به چشمهای مصمم انداخت ودستم رو رها کرد که سپهر زد زیر دستم وتو یه لحظه غفلت من سرراه ارکیده وایساد ..

-چی کار میکنی بی ناموس ...

-باید باهات حرف بزنم ..ارکیده ..این اخرین باریه که من رو میبینی ...

نگاهم تو نگاه متعجب ارکیده نشست ...به خاطر تعجبم... شدت عصبانیتم هم کم شد ...

صدای اروم سپهر دوباره بلند شد ..

-دارم میرم خارج ..

ارکیده با نفرت غرید ..

-به جهنم ..

-طلبکارهام دنبالمن ..

پوزخندی روی لبهای ارکیده کاملا واضح بود ..

-به خاطر بابای تو واون دوست بی همه چیزت داروندارم رو از دست دادم ..

اونقدر پوزخند رولبهای ارکیده تلخ وتحقیر کننده بود که سپهر به خروش افتاد ...

-یه روزی عاشقم بودی ...؟

-خودت داری میگی یه روزی ..من اشتباه جوونی هام رو فراموش کردم ..

-تو دوستم داشتی ارکیده ..یادته ..یادته به خاطر من از همه چیزت بریدی ..یادته طرد شدی ..اینها همه اش به خاطرمن بود .چون دوستم داشتی ..

بی حرف با یه قدم فاصله ازشون ایستاده بودم ..این نبرد حالا دیگه نبرد سپهر وارکیده بود ..خودارکیده باید این جنگ رو میبرد ..

-اره خوب یادمه ..خریت هام رو هیچ وقت فراموش نمیکنم ...

-ارکیده اون همه علاقه رواز یاد بردی ..؟

-نه فراموش نکردم ..

جای زخم روی شقیقه اش رو نشون داد 

-میبینی همیشه همراهمه ...کتک هات ..خیانت هات ..نفرین هات ..همه رو یادمه ..حتی یادمه ارزوی مرگم رو داشتی ..

باهرکلمه ودردی که ارکیده میکشید دست من بیشتر مشت میشد ..

-پس به خاطر همون نفرت که نفرینم کردی ..تا بدبختیم رو ببینی ..

ارکیده خونسرد مثل یه تیکه سنگ گفت ..

-نه نفرینت نکردم ..ارزشش رو نداشتی که نفرینت کنم ...

-ارکیده بامن بیا ..نمیخوام بی تو برم ..

دندون هام رو رو هم سائیدم ..حتی فکر رفتن ارکیده هم مرگ اور بود ..

-تو مثل اینکه حالیت نیست چی میگم ..من زن این مردم ...بهش بله دادم چونباغیرت تر از توی اشغال بود ..

چون اگه صورت جذابی مثل تو نداره حداقل اونقدر مردونگی وشرف تو وجودش داره که نذاره اب تو دلم تکون بخوره ..

برو گورتو گم کن سپهر .. هرقبرستونی که میخوای برو ..فقط از زندگی من گم شو بیرون روانی ...

با این حرف ارکیده جلو رفتم وبازوی ارکیده رو عقب کشیدم ...سپهر با دیدن این حرکت من دیوونه شد ..

-دست بهش نزن پف.یوز ..

تو انی سیلی ارکیده رو صورت سپهر نشست ..

-حق نداری به مَردَم توهین کنی کثافت ..

سپهر خیز برداشت که ارکیده رو عقب زدم ..ومشت دست جمع شده ام رو با یه ضربه تو صورتش فرود اوردم ..سپهر که اصلا امادگیش رو نداشت به پشت روی زمین افتاد ..

با نفرت یقه اش رو گرفتم وغریدم ..

-این به خاطر چرند وپرندی که تحویل زنم دادی ...

یه مشت دیگه هم توصورتش کوبیدم 

-این هم به خاطر رد کمربند روی شقیقه اش .دفعه ی دیگه اینجا پیدات بشه ..لهت میکنم اشغال ...

با کشش دستم از روشکم سپهربلند شدم ..سپهر با نفرت به ساعد دستم که تو دست ارکیده بود خیره شد وبلند شد ..

ارکیده با نفرت گفت ..

-سایه ی نحست رو از رو زندگیم بردار سپهر صولتی ..تو دیگه برای من مردی ..

سپهر دستهاش رو مشت کرد وبه سمت ارکیده براق شد که من گارد گرفتم ..نفسش رو با غیض فوت کرد وگفت ..

-یه روزی از انتخابی که کردی پشیمون میشی ارکیده ..

ارکیده فقط رو برگردوند وسپهر بدون حرف دیگه ای سوار ماشینش شد وراه افتاد ..

با دور شدن ماشین وسنگینی دست ارکیده ..تازه به خودم اومدم ..

-ارکیده؟؟

رنگ ارکیده پریده بود ..

-ارکیده ؟..ارکیده خوبی ..؟

زیر بازوش رو گرفتم ودرنیمه باز رو بازکردم ..

خداروشکر که کوچشون خلوت بود وکسی متوجه ی این دعوا نشد ...وگرنه بازهم مثل همیشه ابروریزی به پا میشد ..

ارکیده رو به خودم چسبوندم واز پله ها بالارفتم وسوار اسانسور شدم ..

-ارکیده خوبی ...حرف بزن عزیزم ..

همینکه دراسانسور باز شد امید رو دیدم که منتظر رسیدن اسانسور بود ...با دیدن ارکیده چشمهاش ازتعجب گشاد شد ..

-چی شده ..؟

به سمت من چرخید ..

-این چه وضعیه ...؟

با چشم وابرو اشاره کردم فعلا حرفی نزنه ..زیر بازوی ارکیده رو گرفت وکلید انداخت ورفتیم تو ..

ارکیده رو روی اولین مبل نشوندم که شیرین خانم از اشپزخونه بیرون اومد ..با دیدن ارکیده چنان نگران شد که دلم سوخت ...

-وای خاک به سرم چی شده ...

-چیزی نیست مادر .یه لیوان اب قند میارید ...فکر کنم فشارش افتاده ..

نشستم کنارش که ارکیده بی حال سرش رو به شونه ام تکیه داد ..قلبم تیر کشید ...

امیر با چشم دوباره ازم پرسید که چشمهام رو به معنی چیزی نیست بستم ...شیرین خانم همون جور که لیوان اب قند رو هول هولکی هم میزد گفت ..

-اخه چرا این جوری شدی ارکیده؟ ...تو که حالت خوب بود ..اتفاقی افتاده امیرجان ...؟

-اروم باشید مادر چیزی نشده که ..دم در سرش گیج رفت منم اوردمش بالا ..امروز کارهامون زیاد بود فکر کنم بهش فشار اومده ...

لیوان رو گرفتم ودستم رو زیر بازوی ارکیده بردم ..

-ارکیده جان ..خانمم چشمهات رو وا کن ...

ارکیده با بی حالی پلک زد ..

-بیا عزیزم ..بیا یکم بخور حالت بهتر بشه ...

لبهای ارکیده به سختی باز شد ویه جرعه خورد ...دلم خون شد براش ..انگار هیچ وقت قرارنبود اسوده بشه ..

دستم رو پس زد که لیوان رو گذاشتم رو میز ودست سردش رو تو دست گرفتم ..

-حالت بهتره ..؟

فقط سرتکون داد 

-میخوام دراز بکشم ..

شیرین خانم سریع بلند شد وبه ارکیده کمک کرد به اطاقش بره ...دلم از اون همه رنجوری وضعف رفت ..با نفرت دندون هام روهم سائیدم ..

امید همینکه ارکیده به اطاقش رفت ..کنارم نشست وبا نجوا پرسید ..

-بالاخره میگی چی شد یا نه ...؟

-سپهر اومده بودم دم خونتون ..

-چی ..؟اینجا چه غلطی میکرد ..؟

-هیس ارومتر... مادرت میشنوه ..خبر نداشت ما محرم کردیم ..اومده بود که ارکیده رو با خودش ببره ...میگفت طلبکارها دنبالشن ..

امیر دستهاش رو مشت کرد وبا غیض جوشید ...

-پدرش رو درمیارم ..غلط کرده سر راه ارکیده سبز شده ...

از جا بلند شد که گفتم

- کجا ..؟

-میدونم باهاش چی کار کنم ..چکش دست باباست ..چوب تو استینش میکنم بی شرف رو ..

با نگرانی بلند شدم ...

-برای ارکیده شر نشه امید ...از اون بی همه چیز هرچی بگی برمیاد ...

دستش رو روی شونه ام گذاشت 

-تو فقط حواست به ارکیده باشه باقیش رو بسپار دست من وبابا فرزین ..

-اگه دوباره پیداش شد چی ...؟وضع وحال ارکیده رو میبینی ...؟اون این همه فشار رو طاقت نمیاره ...

-نمیاد ..یعنی مهلت نمیدم که نفس بکشه ..از فردا من میدونم واون ..روزگارش رو سیاه میکنم ..تا دور ارکیده یه خط قرمز بکشه ...

-فکر میکنی تاثیری هم داره؟ ..من نگران ارکیده ام ..هرباری که اون نامرد رو میبینه از این روبه اون رو میشه ..

با ناراحتی چشمهام رو مالیدم ..

-من با بدبختی دارم ارومیش میکنم ..دارم اعتمادش رو جلب میکنم ..اون وقت این اشغال ...

-مردونگی میکنی امیرحافظ ...از اینجا به بعد هم درکنارش باش ..من قول میدم شرش رو کم کنم ...

با بیرون اومدن شیرین خانم هردو از هم فاصله گرفتیم ..

-امیرحافظ مادر نمیگی چی شده ..؟

-گفتم که مادر چیزی نشده ..یه دفعه ای حالش بد شد ...

پیش خودم حساب کردم این حرفم جز دروغ حساب میشه ....وبدبختانه اعتراف کردم که همه ی حرفهام دروغه ودارم سر مادر ارکیده رو شیره میمالم ..

-خوابید مادر ..؟

-اره خوابش برد ...

از جا بلند شدم ودستم رو توجیبم سر دادم که دونه های تسبیح تو دستم نشست ..

-پس من میرم کاری بود حتما بگید ..

-باشه مادر برو خیالت رات ..

با امید دست دادم که فشاری به دستم اورد تا خیالم رو راحت کنه ...

با ناراحتی از خونه بیرون اومدم ..خدا لعنتت کنه سپهر ..ببین چه بلایی داری سر زندگیمون میاری ...

نفس سنگینم رو فوت کردم وترجیح دادم فعلا به سپهر کاری نداشته باشم ..امید واقا فرزین از پس سپهر برمیومدن ..

من فعلا باید شرایط رو محیا میکردم تا زودتر ارکیده رو عقد کنم ..این جوری حداقل کنارم بود ومیتونستم بیشتر ازش مراقبت کنم ...

فکر اینکه ممکن بود امروز متوجه نشم وارکیده به تنهایی با اون بی شرف دهن به دهن بشه ..خونم رو به غلیان درمیاورد ..

شکر خدا که زود فهمیدم ونذاشتم فاجعه به بار بیاد ..

"ارکیده "

با صدای لرزش گوشیم چشم بازکردم ..یه لحظه از تاریکی وسکوت خونه ترسیدم ..نگاهم بی فکر تو اطاق چرخید ...

الان صبحه یا شبه ..؟

دوباره ویبره ی موبایل ...یه دفعه با به یاد اوردن سپهر وحرفهایی که زده شد سریع تو جام نشستم ..ویبره ی مجدد باعث شد بدون اینکه بتونم فکردیگه ای کنم گوشیم رو از سر میز چنگ بزنم ..

یادم نبود دفعه ی اخر خودم گوشیم رو اینجا گذاشتم یا کس دیگه ای گذاشتتش ...

با دیدن اسم امیرحافظ یه حس شیرین زیر رگ وپی ام لغزید ..

-الو ..الو ارکیده ..؟

-سلام ..

-سلام عزیز دلم ..ساعت خواب خانمی ....بهتر شدی ..؟

کش وقوسی به بدنم دادم ..

-اره بهترم ...

نگرانت بودم ..

نفس سنگینم روفرو خوردم ..

-چیزیم نیست ..پوست کلفت شدم امیر ...

صدای امیرحافظ هم بی حوصله شد ..

میخواستم امروز با عزیز صحبت کنم که نشد ..میخوای برنامه رو کلا عقب بندازم .. ؟اگه حالت بده فعلا دست نگه میدارم ...

پوست لبم رو با سرانگشت لمس کردم ..

-من خیلی وقته که حالم بده وتو مایه ارامش دلم شدی ...دیگه از این شرایط خسته شدم امیر ..تمومش کن ..

صدای سرخوشش تو گوشی پیچید ...

چاکرتم به خدا ..میترسیدم با این حالت دیگه قبول نکنی ..پس با عزیز صحبت میکنم تا برنامه ی فردا رو هماهنگ کنه ..

-باشه من حرفی ندارم ..هرجور صلاح میدونی ...

-راستی ارکیده ..؟

-جانم ..

-بابت تمام حمایت های صبح ممنون ..اینکه بهم اعتماد کردی ..

-من باید ازت تشکر کنم امیر.. اگه تو نبودی ...

بغض دوباره تو گلوم نشست ..

-اگه من هم نبودم ..هیچ غلطی نمیتونست بکنه ..شیرزنی هستی برای خودت عزیزم ..

چشمهام رو بستم وتکیه دادم به تاج تخت ..

-چقدر خوبه که هستی امیر ..

-یعنی میشه این چند وقت زودتر تموم بشه وسر وسامون بگیریم ..؟

-اینقدر هولی ..؟

-بیشتر از این ..ولی حیف که هیچ کاری نمیتونم انجام بدم ..

-امیر ..

-جون دل امیر ..بگو عمر امیر ...

-سپهر ..؟؟

-سپهر مرد ..دیگه حق نداری بهش فکر کنی ...چون فکر کردن به اون بی شرف فقط ضرره ..همه چی رو بسپر دست ما ..تو نگران نباش ...

-نکنه اذیتتون کنه؟ ..

اگه سپهر یه روزی کفتار بیشه زار بود ..حالا درحد یه جوجه هم نیست ...خودت رو اذیت نکن عزیزم ..قول میدم دیگه سپهر رو نبینی ..

چشم بستم 

-ارکیده برای برنامه ی فردا مطمئنی ..؟

-اره مطئنم تا الان تو هیچ مسئله ای به اندازه ی این کار راسخ نبودم ..دلم دیگه هیچ جا قرار نداره امیر 

صدای نفس های تند امیر تو گوشی پیچید ..

-مثل من ..

-وقتی کنارت هستم یه درده و...ازت که دورم هزار درد ..

نفس هاش رو تو گوشی دمید ...

-مثل من ارکیده ..مثل من ...

-کاش بدونی تو این دلم چی میگذره ..اشوبه تو سرم ..دل نگرانتم ارکیده ...

-نباش ..من خوبم ...تو که هستی خوبه خوبم ...

سکوت که تو خط برقرار شد ..لرزش های دلم سربه فلک گذاشت ..از این همه دلتنگی ..

صدای زمزمه مانند امیر حافظ من رو برد به اسمونها ..پیش ارامش خود خدا ..

-شبت خوش خانمم ..

گوشی که قطع شد دست گذاشتم رو سینه ی لرزونم ...لحظه ی وصال نزدیک است ...

اندکی صبر باید ...اندکی صبر ..

****

نگاهم روی ضریح اقا میچرخید ..بوی گلاب وخنک دلچسب شب عید فضا رو معطر ودلچسب کرده بود ...پاهام رو تو بغلم گرفتم وتکیه دادم به دیوار خنک پشت سرم ...وچشم گردوندم رو تک تک دونه مربع های ضریح اقا ...

(سلام اقا ...مهمون نمیخوای ...؟ارکیده اومده ..اومده تا این شادیش رو با تو قسمت کنه ..

دلم تنگت شده بود اقا ..خیلی وقته پابوست نیومده بودم ..ولی حالا با امیرحافظم اومدم ..باقلب عاشقم اومدم ...دست خالی اومدم ولی عاشق وبی دل ..)

پلک زدم که یه قطره اشک سرازیر شد روی گونه ام ..اشک شوق بود انگاری 

سر بلند کردم به سمت سقف ائینه کاری شده 

(خدایا !بهت گفتم ممنونم؟ ..نگفتم ..؟کم گفتم ...؟پس باز هم میگم ...

ممنون به خاطر صبوری هات ..به خاطر اینکه پشم موندی ..پا به پام اومدی ...خطا کردم وندیده گرفتی ...برام بهترین بنده هات رو گلچین کردی وفرستادی ...

ممنون که همیشه بودی واشتباهاتم رو... کاستی هام رو خداگونه بخشیدی ...

دیگه هیچی ازت نمیخوام ..یه دل تنها داشتم که با مهر خودت وامیرحافظ پرش کردی ..یه تن زخم خورده داشتم که با دستهای پر محبت امیرحافظ مرهمش کردی ..دیگه چی بخوام ..؟هیچی نمیخوام ..

فقط همیشه همین جوری مثل یه مادر بالا سرم باش تا خطا نکنم ..تو که باشی من هم خوبم ..زندگی قشنگه واسمون ابی ..

پس باش کنار من وامیرحافظ ..که این روزها بدجوری دلم روبرده ..

واله ام کرده خدا .. خطاست که بگم ولی خدای روی زمینم شده .. 

یه وقت دلگیر نشی ازم خدا ...ولی انگار که لبخندهات رو تو وجودش میبینم .. حتی عرش کبریائیت هم برام قابل لمس شده ..با امیرحافظ که باشم دنیا تو مشتمه خدا ...سختی ها پر ..تلخی ها هم پر ..

(گاهي گمان نمي كني ولي مي شود، گاهي نمي شود، نمي شود كه نمي شود؛

گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است، گاهي نگفته قرعه به نام تو مي شود؛ 

گاهي گداي گداي گدايي و بخت نيست، گاهي تمام شهر گداي تو مي شود...)

سرم رو تکیه دادم به دیوار پشت سرم وهمون جوری که زیر لب حرف میزدم نگاهم رو تو ائینه کاری های درخشان روی سقف چرخوندم ..

بعد از رفتن سپهر ..وقول قراری که فرداش حاج بابا گذاشت ..کارها چنان به سرعت انجام شد که خودم هم نفهمیدم ..چه جوری به فاصله ی دو سه هفته بعد سر سفره ی عقد نشستم ...

یادمراسم بله برون ساده امون افتادم ....

حاج بابا گفت ..

مهریه سه دونگ از خونه ام ...

قبول نکردم ...گفتم :

نمیخوام مهریه ام ..سقف وکاشونه ی کسی باشه ...مهریه ی من دستهای حمایت گر واغوش امن امیرحافظ ...

گفتم: چهارده تا سکه ..

عزیز گفت ..:

صد وچهار ده تا ..

گفتم :عزیز ...؟؟

چشمهام رو بوسید وبا انداختن انگشتر موروثی تو انگشتم لبهام رو بهم دوخت ..

سر سفره ی عقد ..همون موقعی که دلها بیشتر از هرزمان دیگه ای بهم نزدیک میشه ویکرنگ ..دل دل میزدم برای این لحظه های قشنگ ..

لحظه ی انداختن حلقه ها ..شیرین بود ..شیرین شیرین ...

داشتیم با این حلقه ها ..ریسمان میبافتیم برای این پیوند همیشگی ...تا اخر عمر ...

امیرحافظ حلقه رو تو انگشتم انداخت وبوسه زد به انگشتم وحلقه ...

سرخ شدم از خجالت ..ولی شیرین بود ..نبود؟ ..محبت امیرحافظ بدجوری حلاوت داشت ..

اطاق که خلوت شد ..امیرحافظ با سرانگشت تک به تک اجزای صورت نیمه ارایش شده ام رو لمس کرد ..

چشم بستم زیر نوازش هاش ...وگذاشتم لذ.ت ببره از این تماس حلال حلال ..

لبهاش رو گذاشت روی شقیقه ام ..

-محبتم نسبت بهت بی اندازه است ارکیده ...نکنه خدا به خاطر این محبت ازم دلخور بشه ..

شیرین نبود ..؟بود ..به خدا که بود ..شهد وعسل بود این عاشقانه ها ..

دستش روبلند کردم وبند های دستش ...همونهایی که یه زمانی مردانه جلوی سپهر ازم حمایت کرده بود رو بوسیدم ..

تک به تک ..مهرزدم رو بند های ترمیم شده اش ..

-عشق به همسر ..اولین پله برای رسیدن به معبوده ..نگران نباش امیر من ..خدا مهربون تر از هرمهربونیه ..

دستش رو دورم حلقه کرد و

دستش رو تو سینه ام کشیدم .وزمزمه کردم ..

- اَلرَّحْمنِ الرَّحیمِ(بخشنده و بخشایشگر است.)

خونه ی امیر نیمه مبله بود واندک وسائل لازممون رو مامان وعاطفه وامید تو همین مدت کم گرفتن ...حتی تا موقع عقد هم خونه کاملا چیده نشده بود ...

عقد که کردیم ..همون روز سوار هواپیما شدیم وپرکشیدم سمت حرم اقا ..

ویبره ی موبایلم باعث شد دست از نگاه کردن به ائینه ها بکشم ...امیرحافظم بود ..مرد من ...

لبخندی به اسم امیرحافظم ومیم مالکیتی که بیش ازحد میچسبید زدم ..وجواب دادم ..

-سلام اقا ..

-سلام برخانم رسولی ...مناجاتت تموم شد ..؟

-داره تموم میشه ..

توی گوشی زمزمه کرد ..

-برای من هم دعا کردی ..؟

حرفها میزد ..مگر میشود ادم برای دنیایش دعا نکند ..؟؟!!

-بیشتر از خودم ..

بی تاب وبی قرار گفت ..

-نمیایی بیرون ..؟

لب گزیدم ..قلبم بی نهایت میکوبید ..

-اومدم زیارت یا تفریح ..؟

-چه اشکالی داره ..زیارت وسیاحت کنار هم باشه ..تازه ادم برای رفع خستگی باید یه وقتهای زنگ تفریح داشته باشه ..

نفسش رو فوت کرد تو گوشی ...

-بیا دیگه ارکیده ..بی تابم ..اقا هم میبخشه ....خودش میدونه من خیلی وقته که خانمم رو یه دل سیر بغل نگرفتم ..

-یعنی میگی اقا ومناجات رو ول کنم بیام پیش تو ..؟

نمیایی ارکیده ..؟

نفس گرفتم ..اخ وامان از این قلب پرضرب ...اکسیژن کم میاورد با ای ضربه ها ..

-میام امیرم ...میام ..بزار حرفهام رو تموم کنم ..میام ..دلم منم تنگت شده ..

-پس دم کفشداری منتظرتم ..

گوشی رو قطع کردم واخرین قطره ی اشک شوق رو هم پاک کردم ..

-خدایا هستی دیگه ...نه؟ ..همیشه پیشم باش ..کنار من ..پابه پای این دل بی قرار که حالا عشق امیرحافظ رو هم تو خودش جا داده ..

بیا بریم خدا ..بیا بریم که امیرحافظم بدجوری چشم به راهمه ...

بیا بریم خدا ..

(می روم و خدا را به تو می سپارم . 

زحمت زيادی ندارد ، 

گاهی صدايش كن كه نامش را فراموش نكنی.)

والسلام ..

مون شاین ..

21/4/91

***

حالم خیلی بده دلم بدجوری ناجوری گرفته ..ارکیده که داره میره ..شماها هم که دارید میرید ...سه چهارماه کنارهمیم . ارکیده وامیرحافظ بهانه بود دلم براتون تنگ میشد ومینوشتم .. 

این داستان رو خیلی دوست داشتم ..حس خودم به خدا بود یه وقتهایی ..نمیدونم از پایانش راضی بودید یا نه ..ولی وقتی این پست پایانی رو مینوشتم اشک تو چشمهام جمع شده بود ..تمام طول داستان سعی کردم داستانی بنویسم که به دل بشینه ..چون که ازدلم برمیومد ..

ببخشید یه جاهایی کوتاهی کردم ...پیامی رو جواب ندادم ..به هرحال حلال کنید ..

پایانش رو خوب تموم کردم ..ورویایی ..ارکیده متنبه شده بود ..بزرگ شده بود ..خدایی شده بود ..ولی تو زندگی عادی شاید فرصت این همه پروبال گرفتن بدست نیاد ..

شاید خدای نکرده کسی که سرنوشت ارکیده رو داشته باشه تو همون دعوا های ناجور بین سپهر وارکیده اونقدر صدمه ببینه که جا به جا تموم کنه ..یا حتی ناقص بشه ..

یا شاید هم تا اخر عمر بسوزه وبسازه ودم نزنه وبچه هایی روبه جامعه تحویل بده که پراز حسرت وعقده وکینه هستن ..

دخترهای گلم ..عشق هست ..نمیگم نیست ..عشق ما به خدا ...عشق مادربه فرزند ..ولی سعی کنید این عشق رو قاطی هو.س های بچه گانه نکنید ...

رختخواب..همه ی زندگی نیست ..اینده اتون رو به خاطر لذ.ت های انی هدر ندید ..

تو طول این داستان دختری همپای ارکیده من گریه میکرد ..که هربار با صحبت کردن باهاش دلم ریش میشد ..زجر میکشید وراه به جایی نداشت ..

به مادرهاتون رحم کنید ..پدرهاتون که با بدبختی تو این شرایط نابسامون مالی واقتصادی به زحمت گلیمشون رو از اب بیرون میکشن تا شماها راحت زندگی کنید ..

تشکر ودست بوسی نمیخوان ..فقط یکم درک میخوان ..نگرانی هاشون رو درک کنید ..غرغرهاشون رو گوش بدید ..به خدا که توقع زیادی ندارن ..اونها نگرانن ..

اگه میگن دیر نیا ..ارایش زیاد نکن ..با پسر غریبه هروکر راه ننداز ..سنگین باش ومتین ...به خاطر اینه که اونها بدی ادمها رو دیدن ...

گوششون پر شده از وقایعی که به دخترها تجاوز شده ..یا حاملگی های ناخواسته ..یا سقط های جنین درمدارس ...

جامعه ی ما نه تو گذشته مونده نه با اینده کنار اومده .. بعضی از مردها با هزار تا دختر میگردن وخوش میگذرونن ولی متاسفانه هیچ وقت برای ازدواج سراغ این دخترها نمیرن واگه یه روزی عشق چشمشون رو کور کنه وبا این دخترها ازدواج کنن ..

اونقدر بدبین میشن وذهنشون خراب میشه که دیگه هیچ اعتمادی به اون دختر ندارن وزندگی اون دختر رو جهنم میکنن ..

باور کنید سخته با این شرایط زندگی کردن ..عین مردن میمونه ..پس تروخدا مراقب خودتون باشید وافسار دلتون رو کنترل کنید ..

حرف زیاد زدم ..ولی خدا شاهده همون جوری که میخوام بچه هام عاقبت بخیر شن ..دوست دارم شماها هم دلتون خوش باشه وزندگی سالمی داشته باشید ..

واقعا خداروشکر میکنم که بعضی ها تو طول داستان بهم پیام دادن وگفتن که ارکیده وسختی هاش رو زندگیشون تاثیر مثبت گذاشته ...این نهایت ارزوی من بوده ...

هی دلم از الان براتون تنگ میشه ..

تمام