نگاه دانلود

www.negahdl.com

آب نبات چوبی | mahtabi22 کاربر انجمن نودهشتیا

سخن نویسنده رمان :خوب اینم از نکات:

1-سبک رمان رئاله و بر مبنای یک اتفاق واقعی نوشته شده، اما مو به مو بر مبنای واقعیت نیست

2-من به هیچ عنوان این رمان رو به دخترها و پسرهای زیر بیست سال سایت، پیشنهاد نمیکنم تا بخوننش

3-به هیچ عنوان خوندن رمان رو به دوستانی که از خشونت دوری میکنم پیشنهاد نمیکنم،

4-رمان پایان باز داره، چون همون چیزی که اتفاق افتاده رو دارم می نویسم

5-من در انتهای رمان برای چهل و پنج دقیقه داخل رمان هستم

6-اسامی، شغل و مکانها همه تغییر کرده و مستعارن

***

-مونا ابراهيمي

از روي صندلي شيک اطاق انتظار بلند شدم:

-من هستم، بله؟

و همزمان چشمانم روي صورت بزک کرده ي منشي ميانسال چرخ خورد. نگاهش از سر تا به پا براندازم کرد. زير نگاه خيره اش معذب شدم.

-بيا اينجا

با قدمهاي لرزان به سمتش رفتم، نگاه دختران جوان متقاضي را روي خودم حس کردم. دست و پايم را گم کرده بودم. مقابل ميز ايستادم. با خودکار چند بار روي برگه اي در دستش، ضربه زد و گفت:

-ميزان تحصيلاتت ديپلمه؟

آب دهانم را قورت دادم:

-بله، ديپلمه هستم

دهانش به لبخند مضحکي، کج شد:

-واسه ي اين شغل، ما متقاضي فوق ليسانس هم داريم

و با دستش به دختراني که روي صندلي هاي اطاق انتظار نسشته بودند اشاره کرد. نيم نگاهي به چهره هاي بي حس و حالشان انداختم و با نگراني به منشي خيره شدم، خواستم چيزي بگويم که پيش دستي کرد:

-بيا اين برگه ي تقاضات، برو تو شايد مدير عامل نگاهي به قيافه ات کرد و استخدام شدي

صداي خنده ي ريزش اعصابم را بهم ريخت. به دستش نگاه کردم که با برگه به سمتم دراز شده بود، به آرامي برگه را گرفتم و چند قدم به سمت اطاق مديرعامل حرکت کردم، صدايش را از پشت سرم شنيدم:

-گفتي مطلقه اي ديگه؟

با شنيدن اين حرف نفسم تند شد. برگه را در دستم فشردم. خواستم قيد کار را بزنم و برگردم و برگه را توي صورتش بکوبم، ولي چهره ي ميناي يازده ساله جلوي چشمانم نقش بست که چند شب پيش، مظلومانه گفته بود:

-کفشم سوراخ شده آبجي، آب ميره توش، وقتي تو کلاس راه ميرم، جير جير صدا مي خوره خيلي خجالت مي کشم

چشمانم را به آرامي باز و بسته کردم و به سمتش چرخيدم:

-بله، مطلقه هستم،

دوباره خنديد:

-خيل خوب، برو تو ببينم با تحصيلات ديپلمت استخدام ميشي، يا با اينکه مطلقه اي و برو رو داري

دلخور و عصبي نگاهش کردم، چقدر نفرت انگيز بود، ديگر منتظر نماندم تا بيش از اين آماج طعنه و کنايه هايش قرار بگيرم، دوباره چرخيدم و با قدمهاي سنگين وارد اطاق مدير عامل شدم....

.................

نگاهم روي چهره ي مدير عامل چرخ خورد. مرد قد بلند و درشتي که موهاي سرش ريخته بود. با ديدن من لبخند پت و پهني روي لبش نقش بست و دندانهاي زردش مشخص شد:

-بله؟ براي استخدام تشريف آوردين؟

به آرامي گفتم:

-سلام، بله براي آگهي استخدامي که تو روزنامه زده بودين....

حرفم را قطع کرد و گفت:

-فرمي که پر کردينو بدين به من

به سمتش رفتم. با چشمان دريده اش زل زده بود به من. برگه را روي ميز گذاشتم و همانطور مقابل ميزش ايستادم. چند لحظه براندازم کرد و گفت:

-بفرماييد بشينيد، سرکار خانم؟

با دندانهاي بهم فشرده گفتم:

-ابراهيمي هستم

سري تکان داد:

-بله، بشينيد خانم ابراهيمي عزيز

روي صندلي کنار ميزش نشستم و با دلهره به چهره اش نگاه کردم. چشم از من گرفت و به برگه ي روي ميز خيره شد:

-خوب، مونا خانم، متولد شصت و هفت، مطلقه

مکث کرد و سرش را بلند کرد. چشمانش برق مي زد:

-چرا جدا شدي؟

جا خوردم. با گيجي پرسيدم:

-بايد بگم؟

خنديد:

-اگه قراره باهم همکار بشيم، بله بايد بگي

باز هم ضربان قلبم بالا رفت.

قرار بود استخدامم کند؟

-مي خواين استخدامم کنين؟

خنديد و دندانهاي زردش بيشتر توي ذوق زد:

-آره، اگه با هم کنار بيايم چرا که نه، ما شرايطمونو ميگيم شما هم اگه بتونين اين شرايطو رعايت کنين، از همين امروز کارتون شروع ميشه

خودم را به سمت لبه ي صندلي کشاندم و گفتم:

-من سابقه ي کار ندارم، ايرادي نداره؟

-خودمون راهتون ميندازيم، اصلا نگران نباشين، شرايط راحت و ويژه ايه، اصلا سخت نيست، يني با خانمي با وضعيت شما اصلا سخت نيست

باز هم گيج شدم:

-چه وضعيتي؟ من چه وضعيتي دارم؟

-خوب شما..

خنديد و به پشتي صندلي تکيه داد:

-خوب شما مطلقه اي، شرايطي که مي خوام بگم براتون خيلي راحته، اصلا راست کار زنهاي مطلقه است، تازه شما خودت سراپا سابقه اي، دختر نيستي که ندوني بايد چي کار کني

و اينبار قهقهه زد. تکان خوردم. انگار تازه متوجه ي نگاه هاي دريده و طعنه هاي کلامش شده بودم، چند لحظه با نفرت نگاهش کردم.

مردک بي حيا چطور به خودش جرات داده بود تا چنين حرفهاي درشتي بار من کند؟

از روي صندلي بلند شدم و مقابلش ايستادم. يکي از ابروهايش بالا رفت:

-چي شد خانم؟ پشيمون شدين؟

برگه را از زير دستش کشيدم:

-بدش به من

جا خورد و اخم کرد:

-يني چي اين کار؟

برگه را در دستم مچاله کردم:

-مرتيکه ي بد ترکيب

اخمهايش در هم شد:

-مي فهمي چي ميگي؟

-آره مي فهمم، خجالت بکش

بند کيفم را روي شانه جا به جا کردم و به سمت در خروجي به راه افتادم. صدايش را شنيدم:

-برو بابا گدا گشنه، داشتم بهت لطف مي کردم، برو ببينم کجا مي خواي کار نون و آبدار پيدا کني، ماهي ششصد واست آب مي خورد، شايدم هفتصد،

پاهايم سست شد، اينبار چهره ي ميلاد در برابر چشمانم نقش بست:

-نميرم اردو، بايد پنج هزار تومن پول بديم، با اين پنج هزار تومن مي تونيم يک کيلو سيب زميني بخريمو يه روغن، لا اقل چهار شب گرسنه نمونيم

صداي مدير عامل را شنيدم:

-خدا بهت هيکلو قيافه داده ازش استفاده کن، پس به خيالت به ديپلمه ي بي سوادي مثه تو، صندلي رياست ميدن؟

تحقيرش دلم را سوزاند. با دندانهاي بهم فشرده در اطاق را باز کردم و از اطاق خارج شدم و با تمام توانم در را به هم کوبيدم. با صداي وحشتناک کوبيده شدن در، صداي بد و بيراه مدير عامل از داخل اطاقش بلند شد. نگاهم روي نگاه متعجب و پرسشگر دختران جوان و منشي ميانسال، ثابت ماند. منشي زودتر از ديگران به خودش آمد:

-چته؟ اين چه طرزه درو بستنه؟

نگاهش کردم. جنس نگاهم تحقير آميز شد. احتمالا تاريخ مصرفش گذشته بود که به تکاپو افتاده بودند براي مدير عامل، مترس جديدي استخدام کنند. نگاه ترحم آميزي به دختران مشتاقي انداختم که انگار خوشحال بودند يک رقيب از ميدان به در شده. برگه ي در دستم را مچاله کردم و با عجله از سالن خارج شدم...

خسته و کلافه وارد حياط خانه شدم. وارد خانه ي استيجاري که از دو ماه پيش، پرداخت کرايه ي آن عقب افتاده بود. همين روزها بود که سر و کله ي صاحب خانه پيدا شود و دوباره آبروي نداشته مان را بر باد دهد. نفس خسته ام را بيرون فرستادم و از حياط گذشتم و وارد خانه شدم. نگاهم روي در و ديوار نکبت زده ي خانه چرخ خورد. مي دانستم که همين حالا مينا جست و خيز کنان به استقبالم مي آيد و همان سوال هميشگي را تکرار ميکند.

چقدر مي خواستم يک دروغ هميشگي را برايش تکرار کنم؟

از مينا خجالت مي کشيدم. دستم را به ديوار تکيه زدم و خم شدم تا کفش کهنه ام را از پا خارج کنم. صداي دويدن به گوشم رسيد. مي دانستم ميناست. چشمانم را بستم.

-آبجي، آبجي برام کفش خريدي؟

همانطور که سرم را به پايين خم کرده بودم، گفتم:

-فردا مي خرم مينا، امروز نتونستم

مينا چيزي نگفت، اما مي توانستم قيافه ي غم زده اش را در ذهنم، مجسم کنم.

تقصير او چه بود که نمي فهميد فقر يعني چه؟

او که گناهي نداشت، گناه پدر من بود که اين همه سال، خودش را بيمه نکرد و وقتي چند ماه پيش از داربست ساختمان، سقوط کرد و مرد، زندگي فلاکت بارمان از آنچه که بود، بدتر شد.

با صداي ميلاد سرم را بلند کردم:

-سلام آبجي، چه خبر؟

به برادر پانزده ساله ام خيره شدم، موهاي پشت لبش سبز شده بود. استخوان لاغر سرشانه هايش از زير بلوز نازکش، مشخص بود. دلم ريش شد.

آخر اين دو طفل معصوم چه گناهي کرده بودند؟

فقر چه بي رحمانه به خانواده ي چهار نفره ام، دهن کجي مي کرد.

کفشم را از پا خارج کردم و همانطور که قدم به داخل خانه مي گذاشتم، گفتم:

-سلام، فعلا هيچ چي

خواستم از کنارش بگذرم که دستم را گرفت:

-آبجي، کار جور نشد نه؟

به چشمان درشتش خيره شدم، ديگر مرد شده بود، او که مينا نبود تا سرش شيره بمالم. چانه بالا انداختم و به سمت تنها اطاق خانه رفتم و هر دو نفرشان را مخاطب قرار دادم:

-عزيز خوبه؟ داروهاشو خورد؟ بهتره؟

مينا جست و خيز کنان دنبالم دويد:

-آره، خودم داروهاشو بهش دادم آبجي، خوبه، کمتر سرفه مي کنه

گره ي روسري ام را شل کردم و وارد اطاق شدم. با ديدن صورت رنگ پريده ي مادر، چهره ام در هم شد:

-سلام عزيز

مادرم سرش را بلند کرد و چشمان بي فروغش را به من دوخت:

-سلام، چه خبر؟

از اين کلمه ي "چه خبر" بيزار بودم. "چه خبر" در خانه ي ما، به معني اميد بود، به معني اينکه بالاخره روزنه ي نجاتي براي ما پيدا شده باشد و من مثل جغد شوم، با خبرهاي بد، هربار اين روزنه را کور ميکردم. دکمه هاي مانتوام را گشودم:

-هيچ خبر عزيز، اين هشتمين جايي بود که براي کار سر زدمو نتيجه نگرفتم

مادر آه کشيد:

-بدبختيهاي ما کي تموم ميشه مونا؟

با نا اميدي گفتم:

-خودمم نمي دونم، ديگه مغزم کار نميکنه، هرجا ميرم يا تحصيلات عاليه مي خوان يا...

نگاهم روي مينا که ناخنش را مي جويد و کنار چهار چوب در تکيه زده بود، ثابت ماند. صداي مادر را شنيدم:

-يا چي؟

بي توجه به مادر به سمت مينا رفتم:

-برو آبجي، برو به درس و مشقت برس،

معصومانه گفت:

-همه رو نوشتم آبجي

کلافه گفتم:

-برو بازي کن، برو برنامه تلويزيون ببين

و در اطاق را حرکت دادم تا ببندم. مينا از درگاه فاصله گرفت و عقب رفت:

-آبجي امروز تو مدرسه، زنگ ورزش، خانم گفت بدوئيم، من دوئيم ته کفشم پاره شد

چانه ام لرزيد:

-مي خرم مينا، برات ميخرم، يه کم صبر کن

بغض کرد:

-کي مي خري؟

-مي خرم آبجي، ميخرم، برو به درسات برس

چشمان دلگيرش آتشم زد. به سرعت در اطاق را بستم تا چشمم به چشمان غمگينش نيفتد.

......................

به سمت مادرم چرخيدم:

-ناهار چي خوردين؟

مادر غم زده جواب داد:

-چي بود تا بخوريم؟ تخم مرغ آب پز و نون، براي تو چيزي نموند مجبور شدم همه رو بدم مينا و ميلاد بخورن، همش سه تا بود

-خوب کاري کردي، من گرسنه نيستم

-خوب، داشتي ميگفتي، يا تحصيلات مي خوان يا چي؟

اخم کردم. به ياد نگاه هاي هيز و دريده ي مدير عامل افتادم. با نفرت گفتم:

-يا مي خوان ما رو بکنن هم خوابه ي خودشون، مرتيکه ي بي شرف، نمي دوني امروز چه تيکه هايي بار من مي کرد، دلم مي خواست خرخره شو بجوئم، شايد چهل، چهل و پنج سالش بود، با اون دندونهاي زردش،

مادر چشمانش را ريز کرد:

-چي مي گفت مگه؟

-عزيز ديگه چي مي خواستي بگه؟ گفت ماهي هفتصد برات آب مي خوره، واي خدا، الان که دارم اينا رو ميگم نفسم بالا نمياد

مادر تک سرفه اي کرد و با ناباوري گفت:

-ماهي هفتصد تومن؟ واي، پول خوبيه

با دهان نيمه باز نگاهش کردم:

-عزيز؟ منظورتون چيه؟

دوباره سرفه کرد:

-جواب رد دادي نه؟

اينبار نتوانستم چيزي بگويم.

نکند منظورش اين بود که بايد قبول مي کردم؟

يک قدم به سمتش رفت:

-عزيز منظورتون چيه؟ نکنه بايد قبول مي کردم؟

چشمانش از اشک پر شد، حرفي نزد. حيرت زده تکرار کردم:

-عزيز، بايد قبول مي کردم؟

با پر روسري اش، اشک چشمانش را پاک کرد. نگاهم روي دستان چروکيده اش، ثابت ماند. اينبار چانه ي من هم لرزيد.

به چه فلاکتي افتاده بوديم که مادرم از من مي خواست هم خوابه ي مدير عامل شوم....

سرم را پايين انداختم. نمي خواستم اشک چشمانم را ببيند. صدايش را شنيدم:

-دو ماهه کرايه خونه رو نداديم، امروز فردا صاحبخونه مياد وسايلهامونو ميندازه بيرون،

سرفه کرد، سرفه هاي خشکش، اعصابم را بهم ميريخت.

-به بقال و چغال بدهکاريم، هيچ کي به ما پول قرض نميده، از بس قرض گرفتيمو پس نداديم،

دوباره سرفه کرد، قطره اشکي از روي گونه ام سر خورد.

-آخرين بار که گوشت خورديم کي بود مونا؟ خرج دوا درمون من به جهنم، من خودم به درک، اين دو تا بچه چي کار کنن؟

ناليد:

-فردا آواره ي خيابون بشيم چي؟ پول پيشمون مگه چقدره؟ امروز و فردا آبو گاز و برقمون هم قطع ميشه، تلفن خونه هم که قطعه، بازم بگم مونا؟

صدايم لرزيد:

-يني تو ميگي دخترت بره تو بغل مدير عامل بخوابه؟ بره به اينو اون......، تا بدبختي هامون تموم شه؟

مادر دوباره با پر روسري اش اشکهايش را پاک کرد:

-صيغه شو، صيغه شو تا حروم نباشه

با شنيدن اين حرف، کمرم تا شد. به زانو افتادم و با بيچارگي به عزيز نگاه کردم. به زن ميانسالي که فقر او را به زانو در آورده بود و مي خواست دخترش را قرباني کند.

ناباورانه زمزمه کردم:

-عزيز اينا رو واقعا ميگي؟ يا شوخي ميکني تا من از اون حال و هوا بيام بيرون؟

-شوخي نميکنم مونا، چندجا رفتي دنبال کار؟ چندجا سر زدي؟ واسه کلفتي هم قبولت نکردن، همه ترسيدن زن جوون مطلقه ي برو رو دار، شوهرشونو، پسرشونو، از راه بدر کنه، نکنه منتظري از آسمون يه کيسه پول بيوفته دستمون؟

زمزمه کردم:

-تو داري علني به من ميگي......بشم؟

مادر با بغض گفت:

-نه، من دارم علني به تو ميگم پيشنهادش خوب بود، اما تو سياست نداشتي بگي باشه، صيغه ميشم هشتصد به من بدين

با شنيدن اين حرف، پشت دستانم را روي چشمانم گذاشتم، چشمانم را بستم و هاي هاي گريستم....

صداي بغض دار مادرم را شنيدم:

-ميبيني زندگيمونو، ميبيني به چه روزي افتاديم که من بايد اين روزها رو ببينم؟ فقر دينو ايمون ميبره، بخدا ديگه به دينو ايمون فکر نمي کنم، فردا پس فردا ما آواره ي کوچه و خيابون ميشيم، بخدا اگه مي تونستم، اگه ميشد، خودم مي رفتم صيغه ي اينو اون مي شدم، خودم حروم مي شدم تا بچه هام سر گشنه روي بالش نذارن، من پيرم، من مريضم،

دوباره به هق هق افتاد:

-ببين دستامو، ببين مونا، کدوم مردي مياد دست منو تو دستش بگيره؟ با دستام حتي کلفتي هم نمي تونم بکنم، خاک تو سرم مونا، خاک تو سرم

ميان هق هق سرفه کرد. چند لحظه نگاهش کردم و دوباره به گريه افتادم.

-من که نمي تونم به مينا بگم بره دنبال اين کار، اون بچه است، يازده سالشه، اون نبايد فدا بشه، يکي از ماها بايد فداي بقيه بشه، گناه تو پاي من، خود خدا هم منو تورو مي بخشه، مي دونه ديگه راه به جايي نداريم، مونا توروخدا بيا اين کارو بکن، تو که زندگيت فدا شد، تو که هستو نيستت به باد رفت، مينا و ميلاد مي تونن بهتر از منو تو زندگي کنن

روي زمين خودم را به سمت ديوار کشيدم، به ديوار تکيه زدم و به مادرم خيره شدم. زانوانم را تا کردم و دست چپم را، روي زانو ام گذاشتم. صدايم دو رگه شده بود:

-تو ميگي چي کار کنم؟ من که امروز از اون شرکت اومدم بيرون، به مديرعاملشم بد و بيراه گفتم

-عيبي نداره، دوباره فردا صبح برو بگو پشيمون شدي، برو بگو با شرايطشون موافقي

باز هم به گريه افتاد. سر تکان دادم:

-عزيز به غير از من، هفت هشت تا دختر جوون اونجا نشسته بودن

مادر ناليد:

-اونا که مثه تو خوشگل نيستن، مثه تو خوشگلن؟ برو واسه مدير عامل عشوه بريز، برو بگو همه جوره باهاش کنار مياي، برو نذار اين شغل از دستت بپره

سرم را به ديوار تکيه زدم و به سقف خيره شدم:

-عزيز، مدير عامله خيلي بد قيافه بود، خيلي، از تصور اينکه بخوام صيغه اش بشم، حالم بهم مي خوره

صداي مادرم بلند شد:

-اون که نمي خواد شوهرت بشه، اون مي خواد واست پول خرج کنه، يه سال دووم بيار، بزار از اين بدبختي خلاص بشيم، شايد تو اين مدت يه شغل آبرومند هم پيدا کرديو صيغه رو هم فسخ کردي

با بي حالي گفتم:

-اگه فسخ نکرد چي؟ اگه مثه داوود بلاي جونم شد چي؟

مادر خودش را جا به جا کرد:

-گفتم که نمي خواين عقد دائم کنين، صيغه با عقد دائم فرق ميکنه، به دلت بد نيار

باز هم زمزمه کردم:

-اگه مثه داوود هر شب عرق خوردو با کمربند افتاد به جونمو سياهو کبودم کرد چي؟ اگه شيشه و پنجره رو شکست چي؟

مادر کلافه شد:

-مي گم عقد دائمش نشو، مي فهمي چي ميگم مونا يا تو هپروتي،

در هپروت نبودم، پنج سال زندگي با داوود آنقدر برايم تلخ و عذاب آور بود که مي ترسيدم نظير آن با مرد ديگري دوباره تکرار شود. آنقدر شبهاي وحشتناکي را زير کتکهايش به صبح رسانده بودم که تا مدتها از سايه ي خودم هم مي ترسيدم. همان کتکهايي که باعث شد، جنين دو ماهه ام سقط شود و در نهايت کارد به استخوانم برسد و از او جدا شوم.

-مونا حواست با منه عزيز؟ گوش ميدي به حرفم؟

نفس عميق کشيدم:

-آره حواسم هست، خيل خوب

مادر هول و دستپاچه گفت:

-خيل خوب چي؟ راضي شدي؟

به چشمان منتظرش خيره شدم:

-آره راضي ام، کار ديگه اي هم مي تونم بکنم؟

با عجله گفت:

-بهش بگو همه ي پولو اول بده، بگو بزار يه کم نفس بکشيم، توروخدا چهارصد تومن کرايه خونه رو ببر بده، پول آب و گاز و برقو ببر بده، اين دو تا بچه چند وقته غذاي درست و حسابي نخوردن، يکم خرتو پرت بخر بريز تو يخچال...

حرفش راقطع کردم:

-باشه عزيز، مي دونم چي کار کنم، باشه، اعصابم خورده ديگه در موردش حرف نزن

-فردا ميري تو همون شرکته؟

تکيه ام را از ديوار جدا کردم و از روي زمين بلند شدم:

-آره ميرم

-الان کجا ميري؟

-ميرم يه آبي به صورتم بزنم

مادر حرفي نزد. سلانه سلانه به سمت در اطاق رفتم.

.......................

همين که در اطاق را باز کردم با ميلاد سينه به سينه شدم. چهره اش در هم بود.

يعني صحبتهاي من و مادر را شنيده بود؟

-چيه ميلاد؟

-آبجي مي خوام يه چيزي بگم

به سمت دستشويي رفتم:

-بگو

-آبجي من مي خوام از فردا برم سر کار، مي خوام درسو ول کنم برم دنبال کار

بين راه متوقف شدم، به سمتش چرخيدم:

-کجا مي خواي بري سر کار؟

-مي خوام برم مکانيکي آقا محمود به عنوان شاگرد کار کنم، گفت روزي چهار تومن به من ميده، ميشه ماهي صد و بيست تومن

اخم کردم:

-کار کني که چي بشه؟

سينه سپر کرد:

-کار کنم تا وضع ماليمون بهتر بشه

دوباره چرخيدم تا به سمت دستشويي بروم:

-لازم نکرده، بشين درستو بخون، من خودم يه فکري مي کنم

صدايش را شنيدم:

-چه فکري ميکني آبجي؟

دستگيره ي در دستشويي را پايين کشيدم:

-تو کاري نداشته باش

-قضيه ي صيغه و ايناست ديگه آبجي، مگه نه؟

يخ کردم، دستگيره ي در را رها کردم و به شدت به سمتش چرخيدم، حرفهايمان را شنيده بود.

-منظورت چيه؟

يک قدم عقب رفت:

-خودت مي دوني آبجي منظورم چيه، صداي تو و عزيز رو شنيدم

با عصبانيت به سمتش رفتم:

-تو غلط کردي فال گوش وايسادي

نگاهم افتاد به مينا که گوشه اي کز کرده بود. لبهايم را بهم فشردم و گفتم:

-ديگه حرف اضافه نمي زني، ميري مثه آدم درستو مي خوني، مشکلمونم زود حل ميشه

ميلاد بغض کرد:

-نمي ذارم بري صيغه بشي، مگه تو زن بدي هستي که اين کارو بکني

با شنيدن اين حرف روانم بهم ريخت. چشمانم گشاد شد به سمتش رفتم:

-دهنتو مي بندي يا ببندمش؟ تو کار بزرگترت فوضولي نکن

دو طرف لبش به سمت پايين کشيده شد. به زحمت سعي ميکرد جلوي اشک ريختنش را بگيرد:

-من ميرم کار ميکنم، من مرد اين خونم، بابا هميشه ميگفت اگه يه روز نباشه من مرد خونم، نبايد صيغه بشي، من خودم ميرم سر کار

چانه ي من هم لرزيد. به ياد حرف مدير عامل افتادم:

"پس به خيالت به ديپلمه ي بي سوادي مثل تو، صندلي رياست ميدن"

نمي خواستم خواهر و برادرم بي سواد باشند. نمي خواستم مثل من به خاطر داشتن مدرک ديپلم، تحقير شوند. مادر راست ميگفت يکي بايد براي بقيه قرباني ميشد. بايد خودم را قرباني ميکردم.

به يک قدمي اش رسيدم:

-مگه نمي گم تو کار بزرگترت فوضولي نکن؟ فکر مکانيکي آقا محمودو از سرت بيرون ميکني، هرچي لاتو آسمون جله تو اون مکانيکي ريخ....

حرفم را قطع کرد و يک قدم عقب رفت، پشتش به ديوار چسبيد:

-اينکه من شاگرد مکانيک بشم بهتره يا اينکه تو صيغه بشي

با اين حرف گر گرفتم. بچه ي پانزدهه ساله داشت حماقتم را به رخم مي کشيد.

چه مي دانست ديگر دوره ي مرد خانه بودن گذشته؟

چه مي دانست پاک زندگي کردن براي قصه هاست؟

دو قدم فاصله ي بينمان را طي کردم و دستم را عقب بردم و با قدرت زير گوشش کوبيدم. صورتش يک ور شده اش، به شدت به يک سمت خم شد. صداي عزيز را شنيدم:

-چي شد مونا

نگاهم روي ميلاد ثابت ماند. هنوز به يک سمت خم شده بود، شانه هايش تکان مي خورد. گريه مي کرد. بغض در گلويم نشست. متوجه ي مينا شدم که به سمتم آمد و با نگراني به شلوارم چسبيد:

-آبجي نزنش

چه مي دانستند اين دختر و پسر؟

چه مي دانستند معني فقر و بدهي خيلي سنگينتر از اين است که با صد و بيست هزار تومان، بتوان مقابلش ايستاد.

چشم از مينا گرفتم و به ميلاد خيره شدم که دستش را روي گونه اش گذاشته بود. دلم برايش کباب شد، کتکش زده بودم.

برادر پانزده ساله ام را کتک زده بودم....

مينا را از خودم جدا کردم و به سمتش رفتم، دستم را به سمت بازوي لاغرش دراز کردم. بازواش را پس کشيد. با خشونت دوباره بازويش را در دست گرفتم و او را به سمت خودم چرخاندم. سرش خم شده بود. دست بردم زير چانه اش و صورتش را چرخاندم. گونه اش سرخ بود. هنوز اشکها روي گونه اش سر مي خورد. ديگر طاقت نياوردم و درآغوشش کشيدم. دستش را دور گردنم حلقه کرد و به هق هق افتاد.

او که گناهي نداشت،

پسر بود، برادر بود، مرد خانه بود، خانه اي که فقر و بدبختي از سر و رويش مي باريد،

او که تقصيري نداشت،

او فقط غيرت داشت،

فقر که غيرت نمي شناسد.

مينا دوباره به پايم چسبيد، يک دستم را روي سر مينا گذاشتم و دست ديگرم را دور کمر ميلاد حلقه کردم،

هر سه نفر گريه مي کرديم....

بين درگاه نشسته بودم و کفشهاي کهنه ام را به پا مي کردم. کهنگي اش بدجور توي ذوق مي زد. پوزخند زدم.

براي چه کسي مي خواستم کفشهاي نو و براق بپوشم؟

براي مدير عامل؟

او که ديروز از بالا تا پايين براندازم کرده بود . با همين رخت و لباسهاي کهنه مرا پسنديده بود. تازه امروز از صدقه سري رژ لب و خط چشمم، صورتم به نوا آمده بود. مرد جماعت که به کفشهاي يک زن نگاه نمي کردند، آنچه زير مانتوي يک زن بود، برايشان جذابيت بيشتري داشت.

با صداي مينا به خودم آمدم:

-آبجي چقدر خوشگل شدي،

سرم را بالا کردم و نگاهم روي صورت مظلومش که در قاب مقنعه ي سفيد رنگش محصور شده بود، ثابت ماند. بي اختيار به کفشهايش نگاه کردم. کفشهايش پاره بود. دلم گرفت، از روي زمين بلند شد و دستي به سرش کشيدم:

-برو مدرسه، مراقب خودت باشيا

-چشم آبجي

از پشت سر به مينا نگاه کردم، ته کفشش وا رفته بود، نمي توانست خوب راه برود، به آسمان نگاه کردم. هوا ابري بود، تا چند ساعت ديگر باران مي باريد، آنوقت خواهر کوچکم مجبور بود با اين کفشهاي پاره.....

چهره ام در هم شد، صدايش زدم:

-مينا

به سمتم چرخيد:

-بعله آبجي؟

-بيا اينجا

مينا با نگاهي پرسشگر به سمتم آمد. چتر در دستم را به سمتش دراز کردم:

-بگير، ممکنه بارون بباره، خيس نشي

لبخند زد و چتر را از دستم گرفت و خواست بچرخد که گفتم:

-امروز برات کفش مي خرم

چهره اش از هم باز شد. به سمتم پريد:

-راس ميگي آبجي؟

مرا در آغوش کشيد و دستش را دور کمرم حلقه کرد، سري تکان دادم:

-آره مينا، راست مي گم، حالا برو ديرت ميشه

مينا شکمم را بوسيد و حلقه ي دستش را تنگ تر کرد. دوباره شکمم را بوسيد و از من جدا شد و به سمت در حياط رفت. با صداي پايي به عقب چرخيدم، ميلاد بود. کتابهايش در دستش بود. با اخم به من سلام کرد:

-سلام آبجي

-سلام

بي کلامي حرف به سمت در حياط رفت. از من دلخور بود، در وضعيتي نبودم که به دلخوري ميلاد فکر کنم. بايد هرچه سريعتر به آن شرکت لعنتي مي رفتم، به مينا قول داده بودم برايش کفش بخرم....

................

وارد سالن انتظار شدم. دست و پايم مي لرزيد. با نگراني چشمهايم را دور تا دور سالن چرخاندم. نگاهم روي همان منشي ميانسال ثابت ماند. دختر جواني کنارش نشسته بود. هيچ کدام متوجه ي حضور من نشده بودند. به غير از آن دو کس ديگري داخل سالن نبود. کمي ته دلم قرص شد. با قدمهاي لرزان به سمت ميز منشي رفتم. با صداي قدم هايم منشي ميانسال سرش را بلند کرد و با ديدن من پوزخند زد:

-هه، دوباره برگشتي که

نفس عميق کشيدم تا حرف تندي بر زبانم جاري نشود. حالا وقت زبان درازي نبود:

-اومدم، اومدم براي شغل ديروزي، اومدم تا اگه ميشه...

-نخير نميشه، بايد همون ديروز فکرهاتو ميکردي،

نگاهم به سمت دختر جوان کشيده شد. انگار آشنا بود.

يعني يکي از همان هفت هشت دختر ديروزي بود؟

-خوب الان فکرهامو کردم، پشيمون شدم، مي خوام اينجا کار کنم

منشي ميانسال يکي از ابروهايش را بالا برد و قيافه ي مضحکي پيدا کرد:

-پشيمون شدي؟ نه بابا، مگه خونه ي خاله ست که پشيمون شدي؟ يادت رفته ديروز چه جفتکهايي مينداختي؟ الان اومدي ميگي پشيموني؟

با شنيدن توهينهايش قيافه ام در هم شد:

-ميشه به آقاي مدير عامل بگين با من حضوري حرف بزنه، شايد ايشون بخوان من استخدام بشم

براي چند لحظه به دختر جوان نگاه کرد، سري تکان داد. دوباره به سمتم چرخيد:

-ما يه نفرو استخدام کرديم

و با دستش به دختر جوان اشاره زد:

-الانم دارم بهش فوت و فن کارو ياد ميدم، وقتي کسي لياقت نداشته باشه، ميشه همين، کار کجا بود؟ الان دست از پا درازتر برگشتي که چي؟

صدايم لرزيد:

-شما با آقاي مديرعامل صحبت کنين، شايد قبول کردن

اخم کرد:

-حوصلمو داري سر مي بريا، ميگم استخدام کرديم، تموم شد رفت، ديروز بلبل زبوني کردي رفتي خونه ات لنگتو وا کردي نشستي، دو دوتا چهارتا کردي ديدي نه انگار اينجا بهتر بود؟ برو وقت ما رو نگير، کار داريم

رو به دختر جوان کرد:

-خوب کجا بوديم؟ آهان، اينا هم فرمهاي ارزيابيه

کفشهاي پاره ي مينا جلوي چشمانم نقش بست. به خواهرم قول داده بود امروز برايش کفش مي خرم، به او گفته بودم کفش نو مي خرم. من نيامده بودم تا دست خالي بازگردم. دندانهايم را روي هم فشار دادم تا بتوانم التماس کنم. به خاطر خواهرم، به خاطر برادرم، بايد به خاطر آنها التماس مي کردم:

-خانم توروخدا به آقاي مدير عامل بگين، شايد قبول کردن، خواهش ميکنم

دخترجوان حرفم را قطع کرد:

-خانم منشي ميگن استخدام کردن تموم شد رفت، نکنه مي خواي نون منو آجر کني؟

نگاهم روي صورتش چرخيد.

او هم مثل من بدبخت بود؟

او هم به خواهرش قول داده بود امروز برايش کفش بخرد؟

او هم به عالم و آدم بدهکار بود؟

دو ماه بود که گوشت نخورده بود؟

او سياست داشت تا به مدير عامل بگويد صيغه ميشوم، ماهي هشتصد هزار تومان به من بده؟

لبهايم لرزيد:

-خانم دوتا منشي استخدام کن، چي ميشه؟

منشي ميانسال بي حوصله شد:

-اي بابا اعصابمو خورد کردي، برو دنبال کارت، ديروز که بهت گفتم شانست زده....گذاشتي واسه من، الان اومدي افتادي به عز و جز؟ برو بيرون تا زنگ نزدم به نگهباني

آخرين تلاشم را کردم:

-شما با آقاي مديرعامل صحبت کنين، به پاتون مي افتم

-آقاي مديرعامل سفارش کردن اگه اينطرفها پيدات شد، با تيپا بندازمت بيرون، حالا با پاي خودت برو تا زنگ نزدم نگهباني....

.................

از شرکت که خارج شدم، باران مي باريد، دل من هم گرفته بود، چشمانم آماده بود تا ببارد.

قبول نکردند، قبول نکردند مترس مدير عامل شوم.

به مينا چه مي گفتم؟

مي گفتم خواهرت عرضه نداشت هم خوابه شود؟

باز هم مجبور بود با همان کفشهاي پاره به مدرسه برود؟

باز هم قرار بود همکلاسي هايش مسخره اش کنند؟

ديگر نمي توانست زنگهاي ورزش بدود، با آن کفش پاره چگونه مي توانست بدود؟

باز هم چانه ام لرزيد. جواب عزيز را چه مي دادم؟

گفته بود امروز چهارصد تومان پول کرايه ي عقب افتاده را به صاحبخانه بدهم.

کنار خيابان ايستادم، قطرات باران روي سرم فرو مي چکيد. باز هم بايد در همان نکبت و بدبختي، دست و پا مي زديم. تا چند روز ديگر حتما صاحبخانه به سراغمان مي آمد. چشمه ي اشکم جوشيد، به ماشينهاي در حرکت نگاه کردم.

بايد فاحشه مي شدم؟

بايد تن فروشي مي کردم؟

ديگر راهي برايم باقي نمانده بود، لبهايم لرزيد. خدا را صدا کردم.

خدايا کمک کن

خدا را صدا کردم، خدايا کفشهاي خواهرم

خدايا يک کيلو گوشت چند هزار تومان است؟

بيست و پنج هزار تومان؟

من به دويست و پنجاه گرم گوشت، راضي ام،

خدايا، خدايا...

سرم را خم کردم، باز هم خدا را صدا زدم.

ناگهان يخ کردم. صداي ويراژ ماشيني از مقابلم و پاشيده شدن آب از سر تا پايم، باعث شد يخ کنم. با دردمندي سرم را بلند کردم و نگاهم روي سانتافه ي مشکي رنگي که به سرعت از مقابلم گذشته بود، ثابت ماند. نگاه از سانتافه گرفتم و به خودم خيره شدم. از سر تا به پا گل بودم. اشکها بهانه پيدا کردند تا روي گونه ام جاري شوند. بي توجه به نگاه کنجکاو عابرين دوباره سرم را خم کردم و زار زدم.

خدايا گفته بودم کمکم کني، اين کمکت بود؟

با دستم مانتوي مشکي ام را به جلو کشيدم تا خيسي اش با بدنم مماس نشود. هنوز گريه مي کردم، با ديدن لاستيکهاي ماشيني که مقابلم توقف کرده بود، سر بلند کردم. همان سانتافه ي مشکي بود، با غضب به شيشه ي دودي ماشين خيره شدم. چند ثانيه بعد شيشه ي سمت کمک راننده، پايين کشيده شد و نگاهم با نگاه مرد جواني تلاقي کرد که با ناراحتي گفت:

-خانم، آب روي سر شما ريخت؟

خانم، آب روي سر شما ريخت؟

با گريه گفتم:

-آره، ببين چه بلايي سرم آوردي؟ اين خيابون يه وجبي جاي ويراژ دادنه؟

-خانم معذرت مي خوام، آخه چرا گريه ميکنين؟ تشريف بيارين بالا

يک قدم عقب رفتم و ناليدم:

-نميام بالا، حالا چجوري برم خونه، ببين از سر تا پا گلم

مرد جوان کمي به سمت شيشه خم شد:

-خانم بياين بالا ديگه، شما اينجوري گريه مي کنين من بدجوري اعصابم خورد ميشه، آب ريخت رو سرتون، اسيد که نريخت

با بغض نگاهش کردم. بايد هم اين حرف را مي زد، کسي که سوار سانتافه مي شد، مي توانست بفهمد دوماه گوشت نخوردن يعني چه؟

خواهرش با کفش پاره شده به مدرسه مي رفت؟

با يادآوري بدبختي هايم دوباره اشکهايم سرازير شد.

-خانم بيا بالا، اي بابا چرا مثه ابر بهار گريه ميکني آخه، بيا بالا سد معبر کردم

صداي بوق ماشين هاي به صف شده بلند شد.

-خانم بيا بالا ديگه، بيا بالا تو هم آبجي مني، بيا بالا، بارون هم تند شده بيا

با گفتن آبجي، ياد ميلاد افتادم. پسرک پانزده ساله اي که تصميم داشت به خاطر خانواده ترک تحصيل کند.

يعني به کسي که به من گفته بود آبجي مي توانستم اعتماد کنم؟

شايد هم مرا تا در خانه مي رساند، حتي پول کرايه تاکسي هم نداشتم. باران هم که شدت گرفته بود و تا چند دقيقه ي ديگر از سر تا به پل خيس مي شدم.

شايد هم امشب با او مي خوابيدم و پولي کف دستم مي گذاشت. مادر راست مي گفت، يکي از ما دو نفر بايد قرباني مي شد. خدا را صدا کردم و سانتافه ي مشکي رنگ را به سراغم فرستاد. خدا هم به من اجازه داده بود. گناهش پاي مادرم که با زبان بي زباني از من مي خواست تن فروشي کنم...

با دستهاي لرزان درب ماشين را باز کردم و داخل ماشين نشستم....

................

صداي بالا کشيدن گاه و بيگاه بيني ام، تنها صدايي بود که در ماشين به گوش مي رسيد. با وجود گرماي ماشين، لرز در وجودم نشسته بود. آنقدر عصبي بودم که حتي نشستن در يک ماشين مدل بالا هم برايم جذابيت نداشت. اين، همان ماشيني بود که هميشه از دور، حسرت زده به صاحبانش نگاه مي کردم، اما حالا و در اين موقعيت...

دوباره اشکها روي گونه ام جاري شد. صداي مرد جوان بلند شد:

-اي بابا، هنوز دارين واسه خاطر آبي که روي شما پاشيدم، گريه مي کنين؟

با آستين مانتو ام به پشت چشمم کشيدم. چند لحظه ي بعد جعبه ي دستمال کاغذي به سمتم دراز شد:

-خانم با آستين پاک مي کنين؟ مرسي پرستيژ

با حرص دستمالي از داخل جعبه کشيدم و روي بيني ام گذاشتم.

-واسه چي گريه ميکنين آخه؟

نيم نگاهي به او انداختم. نگاهم روي چهره ي کنجکاوش ثابت ماند. جوان به نظر مي رسيد. شايد سي و پنج يا سي و شش ساله بود، پارگي کوچک کنار لبش، جلب توجه مي کرد. با ديدن چهره ام خنديد:

-چه ريملي زدين؟ خيلي ريمل داغونيه، دور چشمتون شده چاه نفت

خجالت زده دستمال را به دور چشمم کشيدم. صداي خنده اش را شنيدم:

-با اون دستمالي که دماغتونو گرفتين که نبايد بکشين به چشمتون، اين دستمال

جعبه ي دستمال کاغذي را روي زانوهايم گذاشت

-اينم آينه

آفتابگير ماشين را به سمت پايين هدايت کرد. به آينه خيره شدم. با ديدن قيافه ام خجالت کشيدم. ريملم پخش شدهي دور چشمم، منظره ي مضحکي به وجود آورده بود. دستمال را از جعبه کشيدم و سعي کردم سياهي ها را پاک کنم......

...................

-خونوتن کجاست؟ از کدوم ور برم؟ از بس گريه کردين نشد بپرسم از کدوم ور برم سمت خونه تون

زمزمه کردم:

-برين سمت خيابون هدايت

-باشه ميرم، حلا ميگين علت گريه ي شما واسه چي بود؟

بي حوصله گفتم:

-به خاطر کار شما نبود

خنديد:

-پس به خاطر چي بود؟

کلافه از اين همه سوال و جوابش گفتم:

-يه شغل نون و آب دارو از دست دادم

-هوممم، چه شغلي بود که باعث شد اينچوري به خاطرش خودتونو اذيت کنين؟

-منشي گري تو يه شرکت

راهنما زد و به سمت راست پيچيد و همزمان نگاهمان در هم گره خورد. چشم از او گرفتم و به سمت پنجره؛ رو گرداندم. صدايش را شنيدم:

-حقوقش چقدر بود؟ تو اين خراب شده خيلي باشه به منشي دويست ميدن

آه کشيدم:

-مدير عاملش گفت ششصد ميده، شايدم هفتصد

-هفتصد؟ چه خبره؟ تحصيلاتتون چقدره مگه؟

به آرامي گفتم:

-ديپلم

-واسه ديپلمه تو شهر به اين کوچيکي ماهي هفتصد؟

سکوت کردم و همچنان به خيابان خيره شدم. صدايش بلند شد:

-ببخشيد، ميشه بدونم شغل پدر و مادرتون چيه؟

جا خوردم و به سمتش چرخيدم.

به شغل پدر و مادرم چه کار داشت؟

با ديدن نگاه متعجبم بلافاصله گفت:

-البته اگه براي شما مسئله اي نيست

-پدرم مرده، مادرم هم خونه داره

سري تکان داد:

-ببخشيد من اينقدر سوال ميپرسم، ميشه بگين دقيقا تو اون شرکت شرح وظايف شما چي بود؟ آخه مي دونين، من خودمم شرکت دارم، شرکت صادرات وارداته، منشي هم دارم، ولي ماهي دويست و پنجاه تومن بهش ميدم

با حسرت نگاهش کردم.

منشي داشت؟

ماهي دويست و پنجاه تومن به او مي داد؟

نکند لفظ صوري اش دويست و پنجاه تومان بود؟

بي توجه به سوالش پرسيدم:

-منشي دارين؟ چند تا منشي دارين؟

خنديد:

-يه دونه ديگه خانم، اون شرکت مگه چقدره؟ همون يه دونه کافيه

با التماس نگاهش کردم:

-منشي ديگه اي نمي خواين؟ کارمند نمي خواين؟

پشت چراغ قرمز ايستاد و اينبار کامل به سمتم چرخيد. در اين حالت بهتر مي توانستم به چهره اش نگاه کنم. صورت زيبايي نداشت اما چشمانش نافذ بود. با شنيدن صدايش تکان خوردم:

-چه کارمندي؟ چجور کارمندي؟ منشي ديپلمه؟

نا اميدانه به رو به رو نگاه کردم، نگاهم روي ثانيه شمار ثابت ماند. نفسم را بيرون فرستادم و در ماشين را باز کردم.

-کجا ميرين؟

-مرسي منو تا اينجا رسوندين، بقيه راهو پياده ميرم

-زير اين بارون؟

-مهم نيست

-يه ماشين ديگه مياد آب ميپاشه روي سرتونا

بي توجه به او، پاي راستم را روي پاگير ماشين گذاشتم.

-بمونين شايد در مورد کارمند هم به توافق رسيديم

با شنيدن اين حرف ميخکوب شدم، به سمتش چرخيدم:

-راست ميگين؟

-آره از قرار معلوم خيلي به اين شغل احتياج دارين،

بي توجه به طعنه ي کلامش گفتم:

-يعني از امروز بيام سر کار؟

لبخند کجي زد و به ثانيه شمار اشاره زد:

-سبز شد، از کدوم ور برم؟

با عجله گفتم:

-مستقيم برين، نگفتين به کارمند احتياج دارين؟

-خانم صبر کنين، يکي يکي، من هنوز اسم شما رو هم نمي دونم

تند و سريع گفتم:

-من مونا ابراهيمي هستم

بدون اينکه از او بپرسم خودش را معرفي کرد:

-منم رامين بابازاده ليدي خوشگل

بدون اينکه از او بپرسم خودش را معرفي کرد:

-منم رامين بابازاده ليدي خوشگل

با شنيدن اين حرف تعجب نکردم. خوب او يک شرکت صادرات و واردات داشت، پس پولدار بود. شايد چشمش مرا گرفته باشد. اصلا چقدر خوب بود صيغه ي خودش مي شدم. من که حاضر شده بودم صيغه ي مدير عامل کله تاس شوم که دندانهاي زردش توي ذوق مي زدد. رامين که از نظر چهره، خيلي از او بهتر بود. اصلا به قول عزيز، قيافه اش به چه درد من مي خورد؟ يک سال تامينم کند تا ببينم بعدا چه خاکي مي توانم بر سرم بريزم:

-آقاي بابازاده توروخدا بگين تو شرکتتون به منم يه شغلي ميدين؟

-خوب شايد تونستيم به توافق برسيم، شما اول به من بگو چرا اون شغل نونو آب دارو از دست دادين؟ ماهي هفتصد تومن کم پولي نبودا

بدون فکر جواب دادم:

-ديروز با مديرعاملش که صحبت کردم جواب رد دادم، اما وقتي رفتم خونه پشيمون شدم، امروز دوباره رفتم سراغ مدير عامل اما يه نفر ديگه رو استخدام کرده بودن

با آرامش گفت:

-چرا ديروز قبول نکردين؟ اين همون شغل ديروزي بود ديگه، در عرض يه روز چه اتفاقي افتاد مگه؟

لال شدم. به دهانم نمي آمد تا اصل ماجرا را برايش توضيح دهم. من که اين کاره نبودم. من تازه مي خواستم شروع کنم. سکوتم را که ديد اصرار نکرد. مسير صحبت را تغيير داد:

-خوب حالا مهم نيست، فقط يه سوالي واسم پيش اومده، چرا از دست دادن اين کار اينقدر واستون گرون تموم شده؟ درسته آدم ناراحت ميشه ولي آخه شما مثه ابر بهار گريه مي کردين، من گيج شدم

آه کشيدم. بايد هم گيج مي شد، مرفه بي درد بود ديگر...

نبايد هم حال و روز مرا درک مي کرد، چهارصد تومان پول کرايه خانه، برايش پول خرد هم نبود.

دوباره اشک در چشمانم حلقه زد، سرم را پايين انداختم و به دستانم نگاه کردم:

-به اين کار خيلي احتياج داشتم

-چرا؟ خداي نکرده مشکل مالي دارين؟

انگار که گوش شنوا پيدا کرده باشم، دلم خواست خودم را تخليه کنم:

-آره خيلي زياد، بخدا کلافه ام، جونم به لبم رسيده، اين شغل خوب بود، من حماقت کردم، خيلي بدهي دارم، خيلي مشکل مالي دارم

-اي بابا، آخه دوستي آشنايي، هيچ کسي رو ندارين کمکتون کنه؟ عمويي، دايي خاله اي؟

-چقدر از اونا کمک بگيريم؟ با يکي از عموها چند ماهه قطع رابطه کرديم، نتونستيم پونصد تومني که ازش قرض کرديم، بهش برگردونيم

در دلم دعا کردم که با گفتن بدبختي هايم دلش به رحم آيد و با رفتنم به داخل شرکتش موافقت کند.

-بقيه چي؟ آخه هيچ کي نيست دستتونو بگيره؟

-بقيه هم مثه ما، اين روزها کي محض رضاي خدا موش ميگيره؟

قهقهه زد:

-اختيار داري ليدي خوشگل، شما با اين خوشگلي، موشي؟ اگه هم موش باشين که خيلي موش خوشگلي هستين

با شنيدن تعريفش ته دلم قرص شد.

از قيافه ام خوشش آمده بود؟

همين حالا سر فرمان را مي چرخاند و به سمت خانه اش مي راند؟

اولين همخوابگي و آنوقت چقدر کف دستم مي گذاشت؟ سي تومن؟

اگر نقشم را خوب اجرا مي کردم، باز هم از من مي خواست که با او بخوابم؟

-پس يني بزرگتر دلسوزي دورو بر شما نيست؟ کسي نيست که بخواد دستتونو بگيره؟

اينبار از ته دل گفتم:

-نه، همه پشتمونو خالي کردن، شايدم حق دارن، اينقدر بد حسابي کرديم که اسممون مياد همه فرار ميکنن، حالا من به جهنم، دو تا خواهر و برادرم...

حرفم را قطع کرد:

-برادر داري؟ چند سالشه؟

آنقدر آشفته بودم که روي سوالش دقت نکردم، سر سري جواب دادم:

-پونزده سالشه، يه خواهر يازده ساله هم دارم

-همين سه تا هستين؟

سر تکان دادم:

-آره

نفسش را بيرون فرستاد:

-اي بابا طفل معصومها چه گناهي کردن؟

از اينکه با من دلسوزي مي کرد خوشم آمد. يعني اميدي بود؟

-مادرتون چي؟ ايشون چي کار ميکنن؟

-مريضه، ريه اش مشکل داره، دارو ميخوره، تو خرجو مخارج هر سه تاشون موندم، مي دونين چند جا رفتم دنبال کار؟ هيچ کي به من کار نداد، همه يا تحصيلات مي خواستن يا....

-يا چي؟

زمزمه کردم:

-يا اينکه براشون کار کني

بعد از گفتن اين جمله سرم را بلند کردم و به نيمرخش خيره شدم. لبش به نشانه ي لبخند، کج شده بود. دوباره آه کشيدم و با نگاهي به خيابان گفتم:

-از اون خيابون برين، همون که يه دکه کنارشه

-خونتون اينجاست؟ اينجا که نزديک حاشيه ي شهره، محله ي خوبي نيست واسه يه دختر خانم خوشگل

چه دل خوشي داشت، نمي دانست ما به همين حاشيه نشيني هم راضي هستيم، به شرطي که صاحبخانه اجازه دهد باز هم در خانه اش بمانيم و مارا بيرون نيندازد.

با نزديک شدن به کوچه مان فهميدم که خيال رفتن به خانه اش را ندارد. اين همه برايش از بدبختيها و بي کسي هايم گفتم و انگار ککش هم نگزيده بود. انگار مرد نبود، يعني تحريک نشده بود؟

به خودم نگاه کردم. با اين لباسهاي گلي بايد تحريک مي شد؟

او که مثل مديرعامل دندانهايش زرد نبود. وقتي مي خنديد رديف دندانهاي سفيد رنگش، خودنمايي مي کرد.

-ميشه همين جا نگه دارين؟ مي خوام پياده شم

-اينجا؟ خونتون اينجاست؟

-نه داخل کوچه است، نمي خوام همسايه ها منو تو اين ماشين ببينن

سر خم کرد:

-فهميدم ليدي،

ماشين را متوقف کرد:

-بفرماييد

نفسم را بيرون فرستادم. بخاري از رامين بلند نميشد. مرا تا اينجا رساند تا پاشيدن آب گل آلود بر سرم را جبران کند. در ماشين را باز کردم:

-ممنون، خداحافظ

صدايم کرد:

-ليدي ابراهيمي

مشتاقانه به سمتش چرخيدم:

-اين کارت شرکت من، فردا ساعت هشت صبح تشريف بيارين

به کارت طوسي رنگي که به سمتم دراز شده بود خيره ماندم، واقعا مي خواست استخدامم کند؟

زبانم الکن شد:

-ب....براي استخدام؟

-شما تشريف بيارين، در مورد استخدام هم صحبت مي کنيم

معطل نکردم. کارت را از دستش بيرون کشيدم. به چشمان نافذش خيره شدم. حرفش دو پهلو بود اما چه اهميتي داشت؟ در نهايت مي خواستم همان کاري را انجام دهم که خودم را براي آن آماده کرده بودم. آقاي مدير عامل نشد رامين بابازاده...

در دلم دعا مي کردم، حقوق مناسبي برايم در نظر بگيرد.

چشمانش خندان شد:

-نمي خواين برين ليدي ابراهيمي؟

به خودم آمدم و لبخند زدم:

-چ...چرا، پس، فردا صبح، سر ساعت هشت، ميام به همين آدرسي که روي کارت نوشته شده

در ماشين را باز کردم و از ماشين پياده شدم، به سانتافه ي مشکي نگاه کردم که دور زد، نگاه از سانتافه گرفتم و به کارت ويزيت در دستم خيره شدم:

"شرکت صادرات و واردات تنپوش

به مديريت رامين بابازاده"

با صداي دو بوق کوتاه و پشت سر هم، سر بلند کردم و دوباره به سانتافه ي مشکي خيره شدم که با سرعت از مقابل چشمانم دور مي شد....

مادر آنقدر هيجان زده بود که بي توجه به من که با همان مانتوي گلي کنار رختخوابش نشسته بودم، گفت:

-خودش گفت فردا ساعت هشت بيا؟

سر تکان دادم:

-آره ديگه عزيز، اينم کارتش، دروغ که نمي گم

تک سرفه کرد:

-بري ها، نه و نو نياري مونا

-ميرم ديگه عزيز

-چه شکلي بود؟ سر و وضعشو ميگم، خوب بود؟

-آره عزيز، ماشينش که مدل بالا بود، اينم کارت ويزيتش، حتما شرکت داره ديگه،

مادر کارت ويزيت را با عجله از دستم بيرون کشيد و نگاهي به آن انداخت و سرش را به چپ و راست تکان داد:

-بابازاده، اسمش آشنا نيست،

سرش را بلند کرد و با التماس به من خيره شد:

-مونا تو رو ارواح خاک بابات اين يکيو از دست نده، با شرايطش کنار بيا، ببين چي مي خواد، ببين مونا، اين يارو هرکي که هست نه رابين هوده نه امداد غيبي، کاملا معلومه که واسه چي گفته فردا صبح بري تو شرکتش، هرچي گفت قبول کن، عوضش تو هم ميختو محکم بکوب

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم، مادر ادامه داد:

-بهش بگو هفتصد ميگيرم، اين ماه هم پولمو پيش ميگيرم، اونم مي خواد شرط بذاره هفته اي دو بار يا سه بار، دوره اي که عذر داري رو بذاريم کنار ميشه سه هفته، هفته اي سه بار ميشه ماهي نه بار، تو ماهي نه بار فداکاري کن، بذار زندگيمون يه تکوني بخوره

گفتنش براي مادر راحت بود، خيلي راحت....

نفس خسته ام را بيرون فرستادم و از جا بلند شدم. نگاه مادر روي لباسهاي گلي ام چرخيد:

-برو مانتو و شلوارتو بشور، اينجوري مي خواي بري؟ کاشکي يه مانتوي درست و حسابي داشتي

-غصه نخور، منو با همين سرو شکل گلي پسنديد، فردا با گوني هم برم تو شرکتش چيزي نميگه

نگاه مادر غم زده شد. من هم خسته نگاهش کردم:

-عزيز به مينا گفته بودم امروز واسش کفش ميخرم، الان از مدرسه بياد چي بهش بگم؟

-مينا با من، اون که اين همه مدت بدون کفش موند، امشبم روش....

..............

ساعت هفت صبح بود، مادر به سختي کنار درگاه ايستاده بود و با من صحبت مي کرد:

-ديگه سفارش نکنم مونا، شرايطشو قبول کن، الکي ناز و عشوه نياي، نمي خوامو نميشه و من نجيبمو من المو، شکم گرسنه نجيبو غير نجيب نميشناسه ها، بهش بگو حتما صيغه ميشم، بگو حتما بايد امروز قبل از هر چيزي هفتصد تومن بهت بده...

صحبتهايش با صداي سرفه ي خش دارش قطع شد. با ناراحتي گفتم:

-عزيز ميشه بري تو اطاق دراز بکشي؟ از ديشب اينا رو صد بار به من گفتي، فهميدم عزيز، برو تو هوا سرده، واسه ريه هات خوب نيست

عزيز دستانش را در هم ماليد:

-نمي دونم چرا فکر ميکنم اين مورد هم از دستمون ميپروني

خم شدم و با دستم خاک کفشم را زدودم:

-ميگم خيالت راحت باشه، برو تو عزيز، به اندازه ي کافي گرفتاري داريم، مي خواي حالت بدتر بشه بيچاره بشيم؟

عزيز زمزمه کرد:

-ديگه از اين بيچاره تر؟

کمرم را صاف کردم:

-با دست پر ميام نگران نباش، برو تو، فقط، فقط حواست به ميلاد باشه، چيزي نفهمه بابت اين قضيه، دو روز پيش هم فالگوش واستاده بود

مادر سري تکان داد....

.......................

مقابل ساختمان سه طبقه ي گلبهي رنگي ايستادم و به تابلوي سر درش زل زدم:

"شرکت صادرات و واردات تنپوش"

لبم را جلو فرستادم، از شرکت قبلي که براي کار به آنجا رفته بودم، بزرگتر به نظر مي رسيد. سعي کردم با قدمهاي استوار از پله ها بالا بروم، اما پاهايم مي لرزيد. جلوي در شرکت که رسيدم درها اوتومات به دو طرف باز شد، لم را با زبانم تر کردم وارد شرکت شدم. با چشم به دنبال تابلوي راهنما دور تا سالن ورودي را از نظر گذراندم. چشمم روي تابلوي اطلاعات ثابت ماند. معطل نکردم و به آن طرف گام برداشتم.

نگاهم روي چهره ي مرد ميانسالي که لباس فرم آبي رنگي به تن کرده بود و داخل اطاقک چوبي نشسته بود، ثابت ماند:

-سلام خسته نباشيد، اطاق آقاي بابازاده کجاست؟

مرد ميانسال حتي سرش را هم بلند نکرد:

-چي کارش داري؟

-قرار ملاقات دارم با ايشون

با شنيدن اين حرف سرش را بلند کرد و به سر تا پايم نگاه کرد. اين پا و آن پا کردم. بدون هيچ حرف اضافه اي گفت:

-برو طبقه ي سوم، اطاق رياست،

سرم را به نشانه ي تشکر تکان دادم و به سمت آسانسور رفتم....

..............

به دختران جوان و شيک پوشي که دور تا دور سالن طبقه ي سوم، پشت ميز نشسته بودند، خيره شدم. نگاهم روي چهره هاي بزک کرده شان چرخ مي خورد. حس حقارت در وجودم نشست. نگاهي به مانتوي مندرس خودم انداختم.

با چه اعتماد به نفسي وارد اين شرکت شده بودم؟

رامين بين اين همه دختر رنگ و وارنگ به من نگاه هم نمي کرد، به چه چيز خودم مي نازيدم؟

به زيبايي ام؟

دوباره به دختران جوان خيره شدم. اکثرشان زيبا بودند، حتي زيباتر از من...

دوست داشتم برگردم، دوست داشته از آن شرکت خارج شوم. اما اينبار نگاه دردمند و پر از التماس عزيز مقابل چشمانم نقش بست،

ديگر دلش را نداشتم تا به او بگويم اين کار هم از دستم پريد...

دل به دريا زدم و به سمت يکي از ميزها که در سمت چپ سالن قرار داشت رفتم و مقابل ميز ايستادم. دختر جواني با فرم آبي پشت ميز نشسته بود و به سرعت تايپ مي کرد. انگار متوجه ي حضور من بالاي سرش شد که سرش را بلند کرد:

-جانم؟

با گفتن کلمه ي جانم دلم قرص شد. آب دهانم را قورت دادم:

-من با آقاي بابازاده، کار دارم

دوباره سرش را خم کرد و مشغول به تايپ شد:

-وقت قبلي دارين؟

-وقت قبلي؟ ن.....بله، قرار بود امروز صبح سر ساعت هشت ايشونو ملاقات کنم.

سري تکان داد و رو به دختر تپلي که پشت ميز ديگري نشسته بود، گفت:

-خانم عزتي، زنگ مي زنين اطاق رياست به اقاي بابا زاده، ببينين اين خانم مي تونن برن داخل يا نه؟

و رو به من کرد:

-شما خانمه؟

صدايم را صاف کردم:

-ابراهيمي، مونا ابراهيمي

نگاهم رفت پي دختر تپل که گوشي تلفن در دستش بود و صحبت مي کردم. اسم خودم را لا به لاي صحبتهايش شنيدم، با نگراني منتظر ماندم،

يعني بابازاده اجازه مي داد من وارد اطاقش شوم؟

دوباره به دور تا دور اطاق نگاه کردم. همه چيز شيک و گرانقيمت بود. اينبار نگاهم روي کفشهاي کهنه ام ثابت ماند. با صداي دختر جوان به خودم آمدم:

-خانم ابراهيمي، بفرماييد، آقاي بابازاده منتظرن، اطاق رو به رو

و با دستش به مقابلش اشاره زد. ديگر زمان دست دست کردن نبود، با قدمهاي سنگين به سمت اطاق به راه افتادم....

.............

چند ضربه به در اطاق زدم، صداي بمي از درون اطاق به گوش رسيد:

-بفرماييد

در اطاق را باز کردم و وارد اطاق شدم. در لحظه اول چشمم افتاد به ميز مستطيل شکل طويلي که وسط اطاق قرار داشت. با شنيدن صداي آشنايي سرم را بلند کردم:

-به به سلام ليدي خوشگل، خوش اومدين

چشمم افتاد به رامين که سمت راست اطاق، پشت ميز کوچکي نشسته بود. لپ تاپ طوسي رنگي هم روي ميز قرار داشت.

-سلام

از پشت ميز بلند شد:

-به به چقدر هم وقت شناس، خوشم اومد

با دستش به يکي از صندليهاي آن سوي اطاق، اشاره زد:

-بفرمايين خانم ابراهيمي

فاصله ي بين در ورودي و صندلي را طي کردم، رامين با يک دست صندلي را عقب کشيد. به آرامي روي صندلي نشستم. خودش صندلي ديگري را عقب کشيد و با فاصله کمي از من، روي آن نشست:

-خوبي ليدي؟

-خوبم

-خوب اين هم شرکت من، کوچولوئه نه؟

کوچک بود؟

به نظر نمي رسيد،

-نه کوچيک نيست، خوبه، يه عالمه هم کارمند دارين

خنديد:

-قراره شما هم يکي از کارمندهاي اينجا بشين

صورتم باز شد، اضطرابم از ياد رفت:

-جدي ميگين؟

-بعله، شرايطو بگم خدمتتون؟

به ياد حرف مادرم افتادم، گفت بعد از اينکه شرايطش را گفت، من هم شرايطم را بگويم:

-بعله، بفرماييد

-ببخشيد که من رک و راست ميرم سر اصل مطلب، حاشيه گويي هميشه هم خوب نيست

سرم را تکان دادم و با تمام وجود چشم به دهانش دوختم:

-خوب خانم ابراهيمي، شما از همين امروز، مي تونين اينجا تو اين شرکت به عنوان يه کارمند مشغول به کار بشين، ماهي يک ميليوند تومن هم بهتون هر ماه پرداخت ميکنم

سرم گيج رفت.

اشتباه شنيده بودم؟

ماهي يک ميليون تومان؟

واي خداي من، من خواب مي ديدم، يک ميليون تومان؟

يک ميليون تومان براي ماهي نه بار؟

خوب بود، منصافانه بود،

عالي بود، عالي...

همين حالا به او مي گفتم، يک ميليون تومان را به من بدهد. پول را که گرفتم، مي رفتم پيش آقاي خاکي، صاحبخانه مان، چهارصد هزار تومان پول کرايه خانه را به او مي دادم، بعد مي رفتم پيش آقا مهران، سوپر مارکت محله مان و صد و چهل هزار تومان بدهي او را هم پس مي دادم، دو کيلو گرم، گوشت مي خريدم، يک کيلو چرخ کرده و يک کيلو تيکه اي...

بعد مي رفتم خيابان و براي مينا کفش مي خريدم، سايز پايش چند بود؟ سي؟ سايز پايش را فراموش کردم، واي خدا....

نه، اول مي رفتم براي مينا کفش مي خريدم و بعد مي رفتم بدهي هايم را پاک مي کردم، بعد از آن، بايد به مخابرات هم مي رفتم، شايد سري به عمو علي مي زدم و دويست تومان از پانصد تومان بدهي اش را به او باز مي گرداندم...

از شدت هيجان، اشک دور چشمم حلقه زد.

باور نکردني بود، يک ميليون تومان...

صداي رامين مرا از گرداب افکارم بيرون کشيد:

-تو بايد دختر زرنگي باشي مونا خانم، کسي واسه يه کارمند ساده ماهي يک ميليون نمي ده، درسته؟

دوباره غرق در فکر و خيال شدم، درست بود، حرفش را قبول داشتم، کسي براي يک کارمند ساده، آن هم مثل من ديپلمه و تازه کار، ماهي يک ميليون نمي داد. من خودم را آماده کرده بودم. ماهي نه بار ديگر؟

ماهي ده بار هم مي توانستم، ماهي يازده بار هم، مي توانستم...

-درسته يا نه؟

با عجله سر تکان دادم. واي خدا يک ميليون تومان...

-تو شرکت قبلي هم که رفتين، براي همين کار رفته بودين، مگه نه؟ اول موافقت نکردين و بعدش پشيمون شدين

اينبار گر گرفتم. حرفش برايم سنگين بود. به دستش خيره شدم که روي ميز گذاشت و با انگشتانش، روي ميز ضرب گرفته بود، سرم را بلند کردم و به چشمان مشکي اش خيره شدم:

-آره درسته

-خوب منم همون پيشنهادو دارم، مشکلي که نداري؟ اون يارو گفت هفتصد، من ميگم يه ميليون...

انگشتان دستانم را باز و بسته کردم.

ديروز به من گفته بود، تو هم مثل آبجي من...

پوزخند زدم، همه چيز از همين جملات شروع مي شد. اصلا به درک که شروع شود، يک ميليون مهم بود...

مي خواستم هرچه زودتر حرفهايش تمام شود، تا شرايطم را بگويم، با عجله به ميان حرفش پريدم:

-خوب؟

خنديد و باز هم لبش يک ور شد. اينبار به بريدگي گوشه ي لبش خيره شدم.

-خوب حالا شرايط منو گوش کنين

مي دانستم شرايط چيست، ماهي نه بار يا ده بار ،

باشد، خوب است، بگويد...

-من اين يک ميليون رو همين امروز به شما مي دم، به شرطي که شما همين امروز صيغه ي موقت من بشين و اون هم توي محضر روي برگه ثبت بشه، و اينکه به من يه چک ضمانت بدين

چه ضربه ي کوبنده اي،

لال شدم...

چه ضربه ي کوبنده اي،

لال شدم...

با تعجب به رامين خيره شدم.

فکرم را خوانده بود؟

نگاه درمانده ي مرا که ديد، لبخند زد و ابروهايش را بالا فرستاد:

-چيه خانم؟ تعجب کردي؟

به آرامي سر تکان دادم.

-چي تعجب آوره؟ اينکه اهل سو استفاده نيستمو مي خوام باهات منصفانه تا کنم؟

دهانم را باز کردم تا چيزي بگويم، اما با نگاهي به چشمانش که گويي مثل سوزني در چشمم فرو مي رفت، دهانم را بستم. رامين دوباره لبخند زد:

-دقيقا چي تو رو اينجوري هاجو واج کرده؟ من حاضرم قسم بخورم که تو شرايطتت همين بود، ها؟ نبود؟

سرش را تکان داد:

-جون من نبود؟

بالاخره دهان باز کردم و گفتم:

-خوب آره، البته من نمي خواستم چک ضمانت بدم، اصلا چک ضمانت براي چي بايد بدم؟

رامين با لبخند گفت:

- آفرين دختر خوب، به جاي اينکه هنگ کني و هاج و واج به من نگاه کني، سوال بپرس، اينجوري همه چيز واست روشن ميشه، در مورد چک ضمانت، همه ي کارمندهاي اينجا پيش من چک ضمانت دارن، الکي که نيست بايد اينجا کار کنن، اگه وسط کار منو جا بذارن چي؟ اونوقت من بايد چي کار کنم؟

به آرامي گفتم:

-آخه کار اونا، کار اونا...من که نمي خوام...

حرفم را قطع کرد:

-اولا که تو هم بايد تو همين شرکت کار کني، به نظر تو يه ميليون واسه يه رابطه زياد نيست؟ خودت چي فکر ميکني؟

انگار حق با او بود، خوب يک ميليون تومان خيلي زياد بود.

-بعدشم، گيريم پولو گرفتيو فلنگو بستي، اون موقع چي؟

با دلخوري گفتم:

-من فلنگو ببندم؟ درسته من به اين پول خيلي احتياج دارم، ولي دزد که نيستم، اگه اينجوري بود که...که حاضر نميشدم اين کارو بکنم، مي رفتم دزدي ميکردم

رامين از روي صندلي بلند شد و به سمت گاو صندوق گوشه ي اطاق رفت و همزمان گفت:

-دختر جون حرف من اينه، تو مي گي خوبي، من که نمي دونم، بايد يه ضمانتي پيش من داشته باشي يا نه؟ تورو دارم ميارم تو شرکتم، دارم يه بخشي از کاراي شرکتو ميسپرم دستت، در ضمن، اين شرطيه که براي همه ي کارمندهاي اينجا گذاشتم، فقط شامل تو که نميشه

از پشت سر، به هيکل درشتش خيره شدم که جلوي گاو صندوق زانو زده بود، با نگراني به در و ديوار اطاقش نگاه کردم.

خدايا من که دسته چک نداشتم، حالا که يک پول قلمبه به دامنم افتاده بود، اين قلوه سنگ زير پاي من چکار مي کرد؟

متوجه ي رامين شدم که با چند بسته پنج هزار توماني و ده هزار توماني که در دستش بود، به سمتم مي آمد. با ديدن بسته هاي پول در دستش لال شدم.

واي خدا، يعني تا چند دقيقه ي ديگر، اين پولها از آن من مي شد؟

آب دهانم را قورت دادم. دست و پايم مي لرزيد.

شماره ي پاي مينا بيست و نه بود، يادم آمد...

رامين بي توجه به چشمان از حدقه درآمده ام که روي پولهاي ثابت مانده بود، کنارم ايستاد و پولها را روي ميز گذاشت:

-ببين، الوعده وفا، من دارم پول يه ماهو جلوتر بهت ميدم، مي دونم چقدر احتياج داري، اين پولا، تو هم بايد حسن نيتتو ثابت کني

بي آنکه چشم از پولها بردارم، گفتم:

-من دسته چک ندارم، من گورم کجا بود تا کفنم باشه؟

اخم کرد:

-گور و کفن چيه؟ از اين حرفها نزن، نيومده مي خواي بميري؟ چک نداري، سفته که مي توني امضا کني

با لبهاي بهم فشرده به چشمانش نگاه کردم:

-سفته؟

-آره،

نمي دانم حالت چهره ام چگونه بود که قهقهه زد:

-نگاش کن توروخدا، بابا مگه قراره سلاخي بشي؟ سفته ميدي بابت حسن انجام کار، روي سفته قيد ميشه، اين ديگه نگراني داره؟

به سمت فايل کنار ميزش رفت و يکي از کشوها را گشود و دو سه پوشه ي نارنجي را بيرون کشيد و دوباره به سمتم آمد و پوشه ها را به سمتم دراز کرد:

-ببين همه ي کارمندهام يا چک دادن يا سفته، پنج برابر مبلغ حقوقشون، سفته دادن يا چک نوشتن

پوشه را مقابل چشمانم تکان داد:

-ببين، بگيرش، بازش کن خودت ببين

به پوشه هاي نارنجي رنگ در دستش خيره شدم. ترديدم را که ديد پوشه ها را روي ميز گذاشت و يکي از آنها را گشود:

-ببين

با انگشتش به عکس روي برگه کاغذي اشاره زد:

-ببين کارمندمه، حميده رنجبر، مي بيني؟ حالا اينو ببين؟

برگه را ورق زد. چشمم روي چند برگه ي سفته ثابت ماند. صداي رامين را شنيدم:

-ببين، نوشته مبلغ مذکور در ازاي حسن انجام کار مي باشد، با چسب نواري هم روش کشيده که خيالش راحت باشه

پوشه ي ديگري را بيرون کشيد و ورق زد:

-ببين، رسول حکمت شعار، مبلغ مذکور در ازاي حسن انجام کار است، حالا اين چک داده، نوشته سي و پنج ميليون ريال، معادل سه ميليون و پانصد هزار تومان، يني حقوقش چقدره؟ هفتصد هزار تومان، اوهوم؟

باز هم سر تکان دادم:

-آره، فهميدم

-اصلا مي خواي بريم از خودشون بپرس

-نه، نمي خواد، فهميدم ديگه

-خيل خوب، تو هم در ازاي کاري که انچام ميدي، بايد به من چک يا سفته بدي، مثه بقيه، کار، کاره ديگه، نوعش فرق ميکنه،

دستي به پيشاني ام کشيدم:

-من سفته ندارم، از کجا بايد بگيرم؟

-نگران نباش، من هميشه سفته تو گاو صندوق دارم، براي کسايي که ميانو مي فهمن که بايد سفته هم مي گرفتن،

چشمکي زد:

-پول سفته رو از حقوقت کسر ميکنم

و با دستش به پولهاي باندرول شده ي روي ميز اشاره زد. دوباره چشمانم روي بسته هاي پول چرخ خورد و همزمان با خودم فکر کردم که امروز علاوه بر گوشت، مرغ هم بخرم.

رامين دوباره به سمت گاو صندوق رفت و گفت:

-خوب اين از اين، حالا مي رسيم به صيغه، صيغه مي کنيم که هم کارمون خلاف قانون نباشه، هم اينکه شايد من بخوام برم مسافرتو تو هم با من اومدي، اوهوم خوبه؟

به تندي سرم را بلند کردم، اينبار خم شده بود و دستش را داخل گاو صندوق فرو برده بود.

-مسافرت کجا؟ چند روزه ميري؟ آخه من که هنوز نميشناسمت

و ناگهان حس کردم که چقدر با او صميمانه صحبت ميکنم، به آرامي گفتم:

-ببخشيد، يعني نميشناسمتون

از گاو صندوق فاصله گرفت و خنديد:

-راحت باش، ما که بالاخره با هم راحت ميشيم، از الان تمرين کن

و چند برگه را مقابل من گذاشت:

-همديگه رو ميشناسيم، مسافرت هم نخواستي بياي ايرادي نداره، بيا اين سفته ها، يکي روي برگه اين پايين امضا ميکني،

و با دستش به نقطه اي پايين برگه اشاره زد،

-دو تا هم پشت سفته رو بايد امضا کني

به سمت ميزش رفت و خودکاري از روي ميز برداشت. دوباره چرخيد و پشتي صندلي اش را در دست گرفت و نزديک صندلي من گذاشت و روي آن نشست. بوي ادکلن تندش بيني ام را پر کرد.

-ببين مونا خانم، اينجا رو ببين، دارم مي نويسم حسن انجام کار،

نگاهم روي سفته ثابت ماند:

-هوممم، ببين، نوشتم، حالا امضا کن، يکي اينجا، دو تا پشت برگه

و خودکار را به سمتم گرفت. خودکار را از دستش گرفت و با نگراني به برگه خيره شدم. سفته ي ده ميليون ريالي بود، رويش نوشته بود در ازاي حسن انجام کار مي باشد. با ترديد به چهره ي رامين نگاه کردم. بي آنکه به من نگاه کند، بسته هاي پول را از روي ميز بر مي داشت. قلبم فرو ريخت.

نکند پشيمان شده بود؟

ريشه ي انگشت شصتم را به دندان گرفتم و به رامين خيره شدم که بسته هاي پول را يکي يکي از روي ميز بر مي داشت. به ياد حرف مادرم افتادم که گفته بود : "اين يکي رو نپروني"

با اضطراب گفتم:

-دارم امضا ميکنم، چيز...پولها رو ...چيز پولها رو مي خواي ببري؟

رامين سرش را بالا کرد و به من چشم دوخت:

-نه دختر خوب، مي خوام برات پول ريز بيارم، اين چند تا، ده تومنيه، شايد پول ريز بخواي، تو امضا کن، همه ي سفته ها رو امضا کن تا بيام روي سفته ها بنويسم حسن انجام کار، تو امضا بزن تا برسم، يکي زير سفته، دو تا پشت سفته، چيزي ننويسي روي سفته، قلم خوردگي داشته باشه باطل ميشه ها، امضا بزن تا پول بيارم

و دوباره به سمت گاو صندوق رفت. آنقدر دستپاچه شده بودم که حتي مي ترسيدم امضا کنم و دستم بلغزد، من که تا به حال چک و سفته امضا نکرده بودم، حتما روالش همينطور بود، اصلا به درک که هر چه بود، واي خدا پولها را نبرد..

پشيمان نشود. در سرم آشوب به پا شد:

کفش سايز بيست و نه،

يک کيلو چرخ کرده يک کيلو تيکه اي،

يک عدد مرغ، شايد هم دو عدد

با دستاني لرزان پشت و روي هر کدام از چهار سفته ي ديگر امضا زدم و خودکار را روي ميز رها کردم. مغزم خالي بود، فقط يک ميليون تومان در ذهنم، بالا و پايين مي شد. چند دقيقه ي بعد رامين با چند بسته ي دو هزار توماني به سمتم آمد و بسته ها را روي ميز رها کرد و گفت:

-امضا زدي؟ ببينم

سفته ها را از روي ميز برداشت و به آنها نگاهي کرد:

-خوبه، عاليه

به سمت ميزش رفت و برگه ها را روي ميز گذاشت:

-خوب اينم پول، همش مال تو

نزديک بود به گريه بيوفتم، خدايا ممنون نجات پيدا کرديم، ديگر آواره نمي شديم..

دستان لرزانم را به سمت پولها دراز کردم که با صداي رامين ميخکوب شدم:

-خوب مونا خانم، تا يه ساعت ديگه آماده اي که بريم محضر ديگه؟ تا جايي که مي دونم، مطلقه اي و نيازي هم به اذن ولي نداري

انگار کسي با پتک محکم روي سرم کوبيد.

من ديروز به او گفته بودم که مطلقه ام؟

نه، نگفته بودم،

من چيزي نگفته بودم...

من ديروز به او گفته بودم که مطلقه ام؟

نه، نگفته بودم،

من چيزي نگفته بودم...

ثابت و بي حرکت به رامين زل زدم. باز هم خنديد و لبش به يک طرف کشيده شد:

-اي بابا، تو هم که همش شوکه ميشي، عزيز من، ديروز که پياده ات کردم، دوباره عصر اومدم تو محله تون، از چند نفر در موردت پرسيدم

چشمانم گشاد شد:

-چي؟ از کي پرسيدي؟

-نگاش کن، چه ترسيده، از يکي دو نفر پرسيدم ديگه، مگه تو نگفتي مي خواي واسم کار کني؟ من بايد بدونم کي داره مياد پيش من واسه کار يا نه؟ نکنه مي خواستي همينجوري بگم بياي؟ تو داري مياي تو حريم خصوصي من، از کجا معلوم حرفهاي ديروزت دروغ نبود؟

نفسم را بيرون فرستادم:

-آخه چه دليلي داره من دروغ بگم؟ سر و وضع من مشخص نبود؟ اصلا از کي پرسيدين؟

رامين دستش را داخل جيبش فرو برد:

-اي بابا، اينقدر هستن از اين زنا و دخترها که کلک بزنن تا يکي رو تلکه کنن که حد نداره، الان هم که چيزي نشده، اصلا تو هم برو تحقيق کن، اين شرکت من، اينم کارمنداش، برو ازشون بپرس من چه جوري ام

دستم را به زير روسري فرو بردم و با شرمندگي گفتم:

-در مورد من چي گفتن؟

رامين رو به من ايستاد و به ميز تکيه زد و دستانش را از دو طرف به لبه هاي ميز چسباند:

-بگم؟

نگاهم هراسان شد:

-آره بگو، چي گفتن؟

-خوب گفتن شديدا از نظر مالي نيازمندين، پدرتون چند ماه پيش از بالاي داربست افتاده و مرده، تو هزينه هاي زندگي موندين، به عالم و آدم بدهکارينف همه ي فاميل طردتون کردن و کلا همه ي اعضاي فاميل وضعيت مشابه شما رو دارن و از نظر مالي ضعيفن

از شدت خجالت سرم را خم کردم، احساس مي کردم به شدت با اين حرفها کوبيده مي شوم.

کدام احمقي همه ي زندگي مرا روي داريه ريخته بود؟

-اينم گفتن که از شوهرت جدا شدي، يه ساله جدا شدي، شوهرت عرق خور بود، نه؟

آنقدر سرم را خم کرد بودم که گردنم تير مي کشيد. صداي خنده ش را شنيدم:

-هاهاها، نگاش کن، سرتو بلند کن ببينم، حالا چي شد مگه؟ اي بابا اينا رو که من دير يا زود مي فهميدم ديگه، پولا رو بچسب

و با دست يکي از بسته ها را به سمتم گرفت:

-بگيرش، بگير

سرم را بلند کردم نگاهم روي بسته ي پولها ثابت ماند، مال من بود، همه ي اين پولها مال من بود. در ازاي آن تنم را فروخته بودم...

رامين بسته ي پول را روي زانوانم رها کرد و گفت:

-خيل خوب، پاشو بريم محضر

دستپاچه شدم:

-محضر؟ محضر بريم؟

به سمت ميزش رفت و سفته ها را از روي ميز برداشت و اينبار به سمت گاو صندوق رفت:

-آره بايد بريم، نگران شهود هم نباش، آدم هست تا کار منو تورو راه بندازه، پولاتم بردار، راستي صد تومنو بذار کنار

آب دهانم را قورت دادم و به سمتش چرخيدم که همانطور که روي گاو صندوق خم شده بود، سرش را به سمتم چرخانده بود و نگاهم مي کرد:

-بابت پول سفته ها ديگه، الوعده وفا، هوم؟

بي اختيار سر تکان دادم.

-خوب حالا پولاتو بنداز تو کيفت تا بريم

به زحمت دهان باز کردم:

-شناسنامه ام همرام نيست، خونه است

کمرش را صاف کرد و از کنار ميز گذشت و به سمت در اطاق رفت:

-ميريم از خونه بر ميداريم ليدي خوشگل، پاشو، صد تومنو بذار رو ميز و پاشو تا بريم

خودش به سمت در اطاق رفت و کنار آن منتظر ماند. با دستان لرزان بسته هاي دوهزار توماني و پنج هزار توماني را از روي ميز بر مي داشتم و داخل کيف مندرسم مي گذاشتم. هنوز باور نکرده بودم که همه ي اين پولها از آن من است.

بدبختي ها تمام شد...

خدايا ممنون

صداي رامين بلند شد:

-يه بسته صد تومني رو بذار بمونه، حالا پاشو بيا که خيلي کار داريم

با حسرت يکي از بسته هاي پنج هزار توماني را روي ميز گذاشتم و از روي صندلي بلند شدم. کيفم سنگين شده بود. پاهايم از شدت هيجان مي لرزيد.

همه ي اين پولها از آن من بود...

از آن خود من

...............

کيف پر پولم را در آغوش کشيده بودم. آنقدر با پنجه هايم کيف را فشار داده بودم که دستانم عرق کرده بود. رامين نيم نگاهي به من انداخت:

-هوه...نگاش کن، پولا مال خودته، خيالت جمع، نگران نباش،

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم.

-خوب مونا خانم، شما تا يکي دو ساعت ديگه زن صيغه اي من ميشي،

با شنيدن اين حرف سرم را کج کردم و به او خيره شدم که با آرامش رانندگي مي کرد.

-امشب ازت هيچ رابطه اي نمي خوام

به آرامي چشمانم را بستم. خوب امشب به خير گذشته بود...

-امشب برو يه کم به سر و وضعت برس، يخچالو پر کن، به خونواده برس، بهت خبر ميدم کي بياي پيشم، آهان راستي يه چيزي، همه ي ديدارها تو خونه ي منه، يه خونه ويلايي دارم بيرون شهر، تو حاشيه ي شهره، ميريم اونجا، واسه هر دوتامون هم بهتره، شماره موبايلتم بده، اصلا بگو ببينم موبايل داري؟

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم.

-نترس، چيزي نيست، يه رابطه ي معموليه، مثه همه ي زنو مردها، تو هم که اولين بارت نيست، اذيت نميشي

حس بدي در دلم نشست، هرزه شده بودم؟

-موبايلت چيه؟ ثابته يا ايرانسل؟

به آرامي گفتم:

-ايرانسل

-خوبه، يه شارژ ده تومني بخر بريز توش

آه کشيدم:

-باشه، حالا کي بيام تو شرکت کار کنم؟

-آهان شرکت، حتما خبرت ميکنم، فعلا لازم نيست بياي

به پخش مدل بالايش زل زدم:

-چرا نيام؟ مگه ما با هم طي نکرديم؟

فرمان را به سمت چپ چرخاند:

-خبرت ميکنم، نگفتم اصلا نيا کار نکن که، گفتم خودم ميگم کي بياي

دوباره سر تکان داد و کيفم را فشار دادم تا باز هم بسته هاي مستطيل شکل را لمس کنم.....

..................

با عجله فاصله ي بين حياط تا داخل خانه را دويدم. حالا که مي خواستم اين خبر خوب را به عزيز برسانم، چانه ام مي لرزيد. آنقدر هيجان زده بودم که کفشهاي کهنه ام را از پا خارج نکردم. به ميان خانه پريدم و فرياد زدم:

-عزيز، عزيز

صداي هراسان مادر را شنيدم:

-چيه مونا؟ چيه عزيز؟

خودم را به داخل اطاق انداختم و بغضم ترکيد:

-عزيز، عزيز نگاه کن، عزيز ببين

مادر به سرفه افتاد:

-چيه مونا؟ جون به سر شدم، چرا گريه ميکني؟

به سرعت زيپ کيفم را گشودم و کيف را سر و ته کردم، بسته هاي پول روي رختخواب مادر ولو شد. چشمان مادر از حدقه درآمد:

-واي خدا...واي خدا اينا پوله؟

کمرم خم شد. با گريه گفتم:

-عزيز راحت شديم، ديگه از خونه نميندازنمون بيرون، امروز براي مينا کفش مي خرم

عزيز به گريه افتاد. ميان گريه، سرفه هاي خشکش شنيده مي شد، به صورت رنجورش دست کشيدم:

-مي برمت دکتر، خودم مي برمت

-چقدره مونا؟

-نهصد تومنه عزيز، واي خدايا مرسي، خدايا مرسي، خدايا مرسي

سرم را به رختخواب مادر تکيه دادم و هاي هاي گريستم. مادر سرم را نوازش کرد:

-فدات بشم مونا، فداي ما شدي، خراب ما شدي، حالا کي قراره بري پيشش؟ جوونه مونا؟ جوونه يا پيره؟

سرم را بلند کردم و به چشمان چروکيده اش زل زدم:

-جوونه عزيز، الانم بايد برم باهاش محضر، قراره صيغه کنيم، اومدم دنبال شناسنامه ام،

از رختخواب فاصله گرفتم:

-بايد برم مامان، دير شد، بيرون منتظره، شناسنامه ام تو کمده؟

عزيز همانطور که به بسته هاي پول دست مي کشيد، گفت:

-آره مونا تو کمده، مونا عزيز، خوبه؟ آدم خوبيه؟

سراپا ايستادم و اشکهايم را پاک کردم:

-تا الان چيزي ازش نديدم عزيز

چرخيدم و به سمت کمد رفتم....

از محضر که بيرون آمدم، باران نم نم مي باريد. به برگه ي صيغه نامه ي در دستم خيره شدم. من صيغه ي رامين شده بودم. مردي که ديروز با او آشنا شدم و امروز به همراهش به محضر رفته بودم. برگه را تا کردم و در کيفم گذاشتم. دستي به بازويم چسبيد. به تندي سر چرخاندم، رامين بود، خواستم خودم را عقب بکشم که اخم کوچکي کرد:

-محرميم، نترس، محرمتم

بازويم را شل کردم:

-نمي ترسم،

لبخند زد:

-بريم تو ماشين داره بارون مياد، مي رسونمت در خونه

با من و من گفتم:

-نه من خودم ميرم، نه...

-چي شده؟ نمي خواي برسونمت؟

و همزمان به سمت ماشينش قدم برداشت و من هم همراهش به راه افتادم:

-نه مي دوني، محله ي من يه محله ي فقير نشينه، شما با اين ماشين منو برسوني اونجا...همسايه ها...خوب...يني، همسايه ها فوضولي ميکنن، حرف در ميارن

با لبخند نگاهم کرد و شانه بالا انداخت:

-بگن، هر چي مي خوان بگن، محرميم

کلافه گفتم:

-باشه محرميم، ولي اونا يه چيز ديگه فکر مي کنن، نمي خوام تو دهنا بيوفتم

ريموت ماشين را فشار داد و باز هم خنديد:

-بيا بريم الکي بهونه نيار، ميرسونمت تا در خونه

مستاصل نگاهش کردم. به روي خودش نياورد و به سمت در ماشين رفت تا سوار ماشين شود. با ناراحتي سوار ماشين شدم.

................

صداي يکي از خواننده هاي قديمي از پخش ماشين به گوش مي رسيد. رامين همراه با خواننده زمزمه مي کرد. آهنگش سوزناک بود. با ديدن خيابان آشناي محله مان، با نگراني گفتم:

-همين جا نگه ميداري من پياده شم؟

رامين دست از خواندن کشيد و کوتاه جواب داد:

-نه

با نگراني به سمتش چرخيدم:

-رسيديم ديگه، دو تا خيابون اونورتر ميشه خونه ي ما

-مي دونم

-خوب پياده شم ديگه، بخدا همسايه ها ميبينن

-عجله نکن، پياده ات ميکنم

داخل يکي از کوچه هاي فرعي پيجيد، لحنم رنگ التماس گرفته بود:

-نگه دار ديگه، اين ماشينت توي اين محل خيلي تابلوئه، مي ترسم

-گفتم که مي برمت در خونه، همسايه ها هم عادت ميکنن

با اعصاب درب و داغان دوباره به پشتي صندلي تکيه زدم و به رو به رو خيره شدم. چند لحظه ي بعد ماشين متوقف شد. با خوشحالي به رامين نگاه کردم:

-ممنونم، پس من برم

خواستم بچرخم و از ماشين پياده شوم که دستش را دراز کرد و بازويم را در دست گرفت:

-نه واستا مونا، نمي خوام پياده ات کنم، مي خوام اولين ماچو ازت بگيرم

جا خوردم:

-چي؟

-ماچ بگيرم ديگه،

به دورو برم نگاه کردم:

-آخه اينجا وسط کوچه؟ يکي مي بينه

به سمتم خم شد:

-پس تا کسي نيومده ما ماچو بگيريم

خواستم خودم را عقب بکشم اما خودش را روي صورتم خم کرد. لبش با گونه ام مماس شد، حس از بدنم رفت.

کار بدي مي کردم؟

ناگهان برق از بدنم گذشت، دندانش داخل گونه ام فرو رفت. جا خوردم. کمي خودم را عقب کشيدم و ناليدم:

-هيييه

اما انگار خيال داشت واقعا گونه ام را گاز بگيرد. درد در گونه ام پيچيد. دست چپم را روي سينه اش گذاشتم و فشار دادم:

-واي داري گوشتمو مي کني

با اين حرکت خودش را به عقب کشيد و گفت:

-واقعا؟ ببخشيد، ابراز احساساتمون هيجاني بود، بريم، بريم تا کسي نيومده

گونه ام ذق ذق مي کرد. رامين ماشين را به حرکت درآورد. آفتابگير را پايين فرستادم و به گونه ام خيره شدم، جاي چهار دندان بالا و پايينش روي آن به چشم مي خورد.

خدايا با اين قيافه مي خواستم وارد خانه شوم؟

صداي رامين را شنيدم:

-چيزي نشد، تا ده دقيقه ديگه علامتش ميره، نگران نباش

با انگشتم روي گونه ام را ماليدم:

-آخه چرا اينکارو کردي؟ ذق ذق ميکنه

-اي بابا ميگم چيزي نشد، هيجان زده شدم، خوب تو خيلي خوشگلي، حالا شماره تو بده من داشته باشم

با دلخوري به چهره ي بي خيالش نگاه کردم. بحث کردن فايده اي نداشت. زن خوشگل به پستش خورده بود. بايد هم هيجان زده مي شد. همين زيبايي بدبختم کرده بود، اگر زيبا نبودم، مي توانستم خانه ي يکي از کساني که دستشان به دهانشان مي رسيد، کلفتي کنم تا مجبور نشوم صيغه ي رامين شوم.

زمزمه کردم:

-سيو کن، 093....

..................

رامين مقابل خانه مان پارک کرد و گفت:

-خوب ليدي خوشگل، بفرماييد

با دستپاچگي به کوچه مان خيره شدم. يکي دو تن از زنان همسايه با کنجکاوي به سانتافه ي مشکي نگاه مي کردند. با بيچارگي گفتم:

-بهت گفتم نيا تو کوچه، چرا اومدي؟ ببين توروخدا، اين زنها از فردا بايد بشينن حرف بزنن در مورد من

رامين پوزخند زد:

-بيجا کردن، خلاف شرعه مگه؟ الان خودم ميام پايين در ماشينو برات بز مي کنم

با چشمان گشاد شده گفتم:

-واي نه، پياده نشو، واي نه، من خودم ميرم

و بلافاصله در ماشين را باز کردم. صداي خنده اش بلند شد:

-بازم ترسيدي که، خيل خوب، برو خونه منتظر باش بهت زنگ بزنم، شايد فردا شايد پس فردا، برو به خونواده ات برس

يکي از پاهايم را روي پاگرد ماشين گذاشتم، صدايم زد:

-مونا

سرم را تکان دادم:

-هوم؟

-لپت کبود شده،

نگاهم عصبي شد. زير لب خداحافظي کردم و از ماشين پياده شدم. نگاه همسايه ها با ديدن من متعجب شد. بايد هم تعجب مي کردند، مونا ابراهيمي پاپتي گدا را چه به سانتافه سوار شدن....

باز هم حس بدي در دلم نشست. صورتم گز گز مي کرد، با عجله به سمت خانه رفتم و با کليد در خانه را باز کردم. رامين تا لحظه اي که وارد خانه شدم و در را بستم، جلوي در منتظر بود. در که بسته شد، صداي به حرکت در آمدن ماشين را شنيدم...

کف اطاق نشسته بودم و بسته هاي پول را جا به جا مي کردم. مادر موشکافانه نگاهم مي کرد. جاي دندانهاي رامين روي صورتم مي سوخت. موهايم را روي گونه ام يک ور شده بود . با سري که روي سينه خم شده بود، زمزمه مي کردم:

-اين صد و چهل تومنه اصغر آقاي سوپري

اين چهارصد تومنه صاحب خونه

صد و پنجاه تومن پول گاز و آب و برق و تلفن

صد و پنجاه تومن واسه گوشت و مرغ و ارزاقو کفش واسه مينا و ميلاد

لبهايم را روي هم فشردم:

-بازم کم مياد که، هنوز به خيلي ها بدهکاريم

صداي سرفه هاي پي در پي مادر باعث شد سر بلند کنم:

-چيه عزيز؟ چي شده؟ حالت خوب نيست؟

نگاه مادر روي صورتم چرخيد، ميان سرفه گفت:

-اون چيه مونا؟ صورتت چرا کبوده؟

بي اختيار دستم را روي گونه ام گذاشتم:

-اين؟ اين هيچ چي

مادر دوباره به سرفه افتاد:

-هيچ چي يني چي؟ لپت کبوده، سياه شده، چي شده آخه؟ تو دو ساعت پيش که رفتي بيرون، خوب بودي

نگاه عصبي ام روي پولهاي ولو شده، ثابت ماند:

-عزيز هيچ چي نيست، الان اين کبودي مهمه يا اينکه بازم پول کم مياريم؟ مي خواستم قرض عمو عليو هم برم بدم، قرض اين ميوه فروش سر کوچه هم مي خواستم بدم، صد تومن دستي از اون هم گرفته بوديم

مادر تک سرفه کرد:

-نمي خواد پول عمو و اون ميوه فروشو بدي، پول اونا رو ماه بعد ميديم، اول برو يخچالو پر کن

و نگاه نگرانش روي گونه ام ثابت ماند:

-مونا توروخدا بگو چي شده؟ روت دست بلند کرده؟

پولها را از روي زمين برداشتم و همانطور که از جا بر مي خواستم و به سمت در خروجي مي رفتم، گفتم:

-نه دست بلند نکرده، براي چي بايد اين کارو کنه؟ ديوونه که نيست، با هم شوخي کرديم اينجوري شد، من يه سر برم تا اين سوپري و بعد برم خيابون کفش بخرم واسه مينا و ميلاد، زود ميام

ديگر ماندن جايز نبود. من با مردي که دو ساعت پيش صيغه اش شده بودم، شوخي کردم؟

به گمانم که عزيز کودک چهار ساله بود؟

...............

با خوشحالي صد و چهل هزار تومان را شمردم و روي ترازوي ديجيتالي گذاشتم:

-اصغر آقا ببخشيد، خيلي دير شد، والله بايد زودتر از اينها قرضمونو پاک مي کرديم، اين صد و چهل تومن، يه مقدار وسيله هم مي خوام بخرم

اضغر آقا با چشمان ريز شده براندازم کرد:

-گنج پيدا کردين؟

اخم کردم:

-يني چي؟

-از کجا پول آوردين؟ تا ديروز که نداشتين

اخمم عميق شد:

-من که نبايد به شما توضيح بدم، من سر کار ميرم، بيه کم از پولمو جلوتر گرفتم

اصغر آقا صد و چهل تومان را از روي ترازو برداشت:

-آهان پس اون آقا ژيگولوي ديروزي هم، صاب کارت بود

رنگم پريد:

-کي، کيو ميگين؟

-همون پسر درشته، کنار لبش پارگي داشت،

پوزخند زد:

-اومد درباره ي شما تحقيق کرد، گفت چه جوري اين، کس و کارتون کيه،

رامين از اصغر آقا هم سوال پرسيده بود؟

-شما چي گفتين اصغر آقا؟

اضغر آقا پشتش را به من کرد:

-راستش منم اينقدر از دست خونواده ات شاکي بود که راستشو گفتم ديگه،

آه از نهادم بلند شد.

-منم نمي گفتم، عطا سبزي فروش ميگفت، اونم نميگفت محمود مکانيکي مي گفت، اين يارو مثل اينکه سراغ اونا هم رفته

با حرص دستانم را مشت کردم.

اين پسر براي چه به هر سوراخ و سنبه اي سرک کشيده بود؟

اصغر آقا به سمتم چرخيد:

-خير باشه، خبريه؟ نکنه مي خواي دوباره شوهر کني؟

با دستپاچگي گفتم:

-شوهر؟ نه شوهر چيه؟ همون اولي برام بس بود

پوزخند اعصاب خورد کنش دوباره روي لبش جا خوش کرد:

-هيچ کارفرمايي مياد هلک هلک واسه کارگرش تحقيق کنه؟ عقلت به تو چي مي گه؟

بدون اينکه جوابش را بدهم، از پيشخوان فاصله گرفتم و به قفسه هاي اجناس نزديک شدم. اصلا دلم نمي خواست بيش تر از اين، در مورد رامين با او صحبت کنم.

...........

مينا ذوق زده دور اطاق مي دويد. کفشهاي کتاني سفيد صورتي اش را پوشيده بود و آرام و قرار نداشت:

-آبجي، آبجي، خيلي راحته، واي دستت درد نکنه آبجي

به سمتم پريد و دستانش را دور گردنم حلقه کرد:

-مرسي آبجي مونا، ديگه بچه هاي کلاس مسخره ام نمي کنن

سرش را بوسيدم:

-خيل خوب، حالا برو از پات درش بيار، بعد بيا آشپزخونه کمکم کن تا وسايلهايي که خريدمو جا به جا کنم

دوباره ذوق زده شد:

-آخ جون، امشب غذاي واقعي مي خوريم؟

قلبم تير کشد:

-آره، غذاي خوب درست ميکنم آبجي

گونه ام را بوسيد. جاي دندانهاي رامين تير کشيد. چشمانم را تنگ کردم و چيزي نگفتم. مينا از من فاصله گرفت و به سمت اطاق مادر دويد. کيسه ي برنج و ارزاقي را که خريده بودم، از روي زمين برداشتم، خيلي سنگين بود. چشمم افتاد به ميلاد که پشتش را به ديوار تکيه زده بود و يکي از پاهايش روي زمين دراز بود. مقابلش ايستادم:

-براي تو هم يه کفش خريدم، نمي دونم اندازه ات هست يا نه، بعدا پاشو بپوشش، الان بيا اين کيسه رو بردار بيار آشپزخونه

و به کيسه ي برنج در دستم اشاره زدم. ميلاد سرش را بلند کرد و با دلخوري به من خيره شد. از حالت نگاهش قلبم فرو ريخت.

يعني فهميده بود؟

بچه که نبود، پانزده سال سن داشت.

-آبجي اينا رو با کدوم پول خريدي؟

اخم کردم:

-با پول پيش حقوقم

-کدوم حقوق، مگه تو جايي کار ميکني؟

کيسه را مقابلش گذاشتم و گفتم:

-آره، از امروز تو يه شرکت معتبر کار مي کنم، پول حقوقمو هم جلوتر به من داد، حالا پاشو اين کيسه رو بردار بيا آشپزخونه

-کدوم شرکته که پول پيشو جلوتر ميده؟

کم کم عصباني ميشدم. او که نبايد مرا مواخذه مي کرد.

با پاي راستم به پايش که دراز شده بود، ضربه زدم:

-باز شروه کردي به فوضولي؟ نميفهمي ميگم پاشو کيسه رو بردار؟

ميلاد چيزي نگفت، با نارضايتي از روي زمين بلند شد و کيسه ي برنج را بلند کرد. با اخم براندازش کردم تا از مقابلم عبور کرد و وارد آشپزخانه شد. صداي بلندش را شنيدم:

-من اون کفشو نمي پوشم

.................

سرگرم شستن ظرفهاي شام بودم. بعد از مدتها برايشان برنج و شامي درست کرده بودم. نفسم را با آسودگي بيرون فرستادم. امشب ديگر هيچ کداممان گرسنه نبوديم. هرچند ميلاد چندان غذا نخورد.

نگاهم روي گاز سه شعله مان چرخيد. ديگ و تابه ي جگري رنگ، روي آن خودنمايي مي کرد. لبخند زدم.

اگر گرسنه اش مي شد، خودش مي آمد و از روي گاز بر مي داشت و مي خورد. چشمانم از خوشحالي پر از اشک شد. امروز پول صاحبخانه را هم پرداخت کردم. پول آب و گاز و برق و تلفن را هم واريز کردم.

ابر را روي بشقاب چرب شده، کشيدم. يک قطره اشک از گوشه ي چشمم سر خورد. بشقاب چرب بود، چرب از غذاي گوشتي امشب...

امشب گوشت خورده بوديم.

ميناي يازده ساله ي من، براي فردا کتاني نو مي پوشيد، زنگ ورزش هم مي توانست خوب بدود...

با صداي فرياد مينا سرم را به شانه خم کردم تا اشکم را پاک کنم:

-آبجي، آبجي، تلفنت

بشقاب چرب شده را داخل سينک ظرفشويي رها کردم و همانطور که دستم را زير شير آب گرفته بودم، گفتم:

-بده ببينم

مينا دستش را به سمت من دراز کرد، دستم را با بلوزم خشک کردم و گوشي را گرفتم و به صفحه ي آن خيره شدم. شماره نا آشنا بود، به مينا اشاره زدم:

-برو آبجي، برو ببينم کيه

-چشم

مينا که رفت، دکمه ي سبز رنگ را فشار دادم:

-الو

صداي خنده ي ريزي درون گوشي پيچيد:

-سلام ليدي خوشگل

رامين بود.

-سلام، خوبي؟

به سمت در آشپزخانه رفتم تا آنرا ببندم،

-خوبم ليدي شما خوبي؟ خريد کردي؟ بدهياتو صاف کردي؟

-آ...آره، تا يه حدي

به ياد حرف اصغر آقا افتادم:

-همون مغازه که شما واسه تحقيق رفته بودي، رفتم بدهيمو دادم

باز هم خنديد:

-خوب پس خبرها به گوشت رسيده، سخت نگير ليدي،

خواستم اعتراض کنم که به ميان حرفم پريد:

-مونا، زنگ زدم بگم فردا صبح ميام دنبالت، ميريم خونه ي من خارج از شهر

قلبم تپيد،

فردا صبح؟

نفسم را بيرون فرستادم.

وقتش بود ديگر، طي کرده بوديم، نبايد گله مي کردم...

-دوش بگير، لباس خوشگل بپوش، آماده باش، راستي يه چيزي، امروز يادم نبود بهت بگم، پنجاه تومن از پول محضردار هم پاي توئه، من يادم رفت ازت بگيرم، فردا پنجاه تومن بيار با خودت

با شنيدن اين حرف در هم شدم.

پنجاه تومن؟

پول آنچناني برايم نمانده بود،

صد تومان صبح به او دادم و حالا بايد پنجاه تومان هم دوباره ميدادم؟

-آخه پول محضر..

-آره، بايد پول محضرو شريکي بديم ديگه، هر دو نفر مي خواستيم صيغه کنيم ديگه، حساب حسابه، ربطي به شغل و پول منو تو نداره

آه کشيدم:

-باشه

-آفرين ليدي خوشگل، صبح ميام دنبالت، نه صبح آماده باش

به ميان حرفش پريدم:

-ميام سر خيابو...

حرفم را قطع کرد:

-ميام جلوي خونه دنبالت

-آخه...

-ليدي من برم بخوابم، راستي، لپت هنوز کبوده؟

دستي به گونه ام کشيدم، کمي برآمده شده بود.

صداي خنده اش را شنيدم:

-تو مثه آب نبات چوبي هستي، آدم هي دوس داره بذاره توي دهنش و از اينور لپش بفرسته اونور لپش، فردا نه صبح ليدي، باااااااي

صداي بوق اشغال در گوشي پيچيد.

هه...

من آب نبات چوبي بودم؟

رو به روي آينه ايستادم و به خودم نگاه کردم، آماده بودم. آماده بودم تا بروم خودم را در ازاي يک ميليون تومان در اختيار رامين قرار دهم. دستي به کبودي گونه ام کشيدم که اطرافش زرد رنگ شده بود.

نگاهم افتاد به مانتوي کهنه ام...

ديروز نتوانستم براي خودم چيزي بخرم. حتي يک جفت جوراب هم نتوانستم بخرم. پولي برايم باقي نمانده بود. شايد کمي بيشتر از صد و پنجاه هزار تومان، که پنجاه تومان از آنرا هم بايد به رامين مي دادم. خوب لباس هايم کهنه بود، اما در عوض تميز بود. تا يک ساعت ديگر هم که از تنم خارج مي شد.

براي مردي مثل رامين چه اهميتي داشت که مانتوي مارک دار بپوشم يا نه؟

با صداي زنگ گوشي ام از آينه فاصله گرفتم و به سمت گوشي رفتم که روي ميز تلويزيون بود:

-الو

-سلام ليدي، من تو ماشينم

لبهايم را روي هم فشار دادم:

-کسي تو کوچه است؟

-آره، دو سه تا زن چادري بيرون کوچه ان، مثه چي دارن نگام ميکنن

زير لب نچ نچي کردم:

-بخدا آخرش مشکوک ميشن به من، روزگار منو سياه ميکنن، بعد من مجبور ميشم از اين محل فرار کنم برم

صداي شوخش را شنيدم:

-شايد هم از اين محل فرار کردي رفتي، کسي چه مي دونه، حالا زود بيا که خيلي کار داريم

تماس که قطع شد، سلانه سلانه به سمت اطاق عزيز رفتم. مي خواستم يکبار ديگر نگاهش کنم. او گفته بود اين کار را قبول کنم. فقط يکبار نگاهش ميکردم تا ته دلم قرص شود. اين هم يک رابطه بود مثل رابطه با داوود، بيشتر از ان که نبود. پنج سال با داوود سپري شد، يکسال هم با رامين سپري شود. تازه قرار بود ماهي نه بار نهايتا ده بار باشد، محرم بوديم، صيغه نامه ي من در کيفم بود.

بين چهار چوب در ايستادم، مادر بيدار بود، سرش را رو به در چرخانده بود. انگار منتظر بود تا قبل از رفتن به سراغش بروم. هر دو دستم را داخل جيب مانتوام فرو بردم:

-عزيز، من دارم ميرم، اومده دنبالم

چشمانش غمگين شد:

-بمريم برات مونا

لبم را جلو فرستادم:

-چرا بميري؟ گناه که نميکنم، اگه مي رفتم هر شبو روز به اينو اون......،خوب بود؟، عزيز حواست به مينا و ميلاد باشه ها، البته تا اونا از مدرسه بيان من برگشتم

مادر با همان نگاه غم زده، سر تکان داد و سرفه کرد. به زحمت لبخند زدم:

-ميام تا دوازده، امروز ناهار زرشک پلو داريم عزيز

چرخيدم و از اطاق خارج شدم و به سمت درب خروچي رفتم، نگاهم روي کفشهاي پسرانه اي که ديروز براي ميلاد خريده بودم، ثابت ماند،

کفشها را نپوشيده بود...

...........

زير نگاه کوبنده ي دو تن از زنان همسايه، در سانتافه را باز کردم و داخل ماشين نشستم. بين دو کتفم عرق کرده بود، بهم ريخته بودم. از پشت شيشه ي دودي به دو زن نگاه کردم که بي پروا به ماشين زل زده بودند. صداي قهقهه ي رامين در فضاي ماشين پيچيد:

-بابا عجب فوضولي ان اينا، خوردن ماشينو

با ناراحتي گفتم:

-بهت گفتم نيا جلوي در خونه، گفتم خودم ميام سر خيابون، بخدا از ديروز تا الان ده جور متلک فقط ازهمون اصغر سوپري شنيدم

رامين سرش را کج کرد:

-اول سلام مونا خانم، بعدشم شما در حال حاضر زن صيغه اي مني و من گفتم ميام دنبالت ميريم خونه ي من، همسايه ها کيلويي چند؟ خودم و خودتو عشق است، راستي کبودي لپتونو هم عشق است

کلافه کف دستم را به پيشاني چسباندم و در همان حال به پشتي صندلي تکيه زدم....

.....................

در ماشين را باز کردم و از ماشين پياده شدم. وسط حياط بزرگي ايستاده بودم. دور تا دور حياط، درختچه هاي کوچک و بزرگ به چشم مي خورد. نگاهم افتاد به ساختمان اصلي که چند متر دور تر از من خودنمايي مي کرد. حضور رامين را کنار خودم حس کردم. دستش را دور کمرم حلقه کرد و زير گوشم زمزمه وار گفت:

-حاضري آب نبات چوبي؟

آب دهانم را قورت دادم. حس بدي زير پوستم دويد. سري تکان دادم. رامين مرا به خودش فشرد و به آرامي به سمت ساختمان حرکت کرديم....

نگاهم روي مبلمان شيک وسط سالن ثابت ماند. وسايلهاي داخل خانه آنقدر زيبا و گرانقيمت بود که نفسم بند آمده بود. به تلويزيون کوبيده شده به ديوار خيره شدم، قبلا اسمش را شنيده بودم، پلاسما بود ديگر...

ياد تلويزيون بيست و نه اينچ قديمي خودمان افتادم و دلم گرفت. رامين چه زندگي داشت و من در چه فلاکتي دست و پا مي زدم.

رامين از مقابلم گذاشت و روي مبل سه نفره ي وسط سالن نشست. دلم به هم پيچيد، تا چند دقيقه ي ديگر....

چشمانم را به آرامي روي هم فشار دادم و يک ثانيه بعد باز کردم. سعي کردم به چيزهاي خوب فکر کنم،

به مينا که امروز با کتاني سفيد صورتي اش در مقابل دوستانش پز مي داد،

به مادر که ديشب بالاخره شام درست و حسابي خورده بود،

بدهي اصغر آقا را برگردانده بودم...

همين ها کافي بود...

اين مرد درشت اندامي که در مقابلم نشسته بود، همسر موقتي من بود، ايرادي نداشت، واقعا ايرادي نداشت....

با حرکت دست رامين که به آرامي چند ضربه روي مبل کوبيد، تکاني به خود دادم و به سمتش به راه افتادم. ضربان قلبم تند شده بود. با بدني لرزان به سمتش رفتم و کنارش نشستم. لبخندي زد و به چشمانم خيره شد. نگاهش معذبم مي کرد. چشم چرخاندم و به گلدان قهوه اي رنگ گوشه ي سالن نگاه کردم. رامين دستش را دراز کرد و دستم را در دست گرفت. آنرا به لبانش نزديک کرد و بوسيد. باز هم آب دهانم را قورت دادم و به چشمانش خيره شدم. با خنده گفت:

-روسريو مانتو رو در نمياري ليدي خوشگل؟

سري تکان دادم و دستم را از بين دستانش بيرون کشيدم. دستانم مي لرزيد. دستم به سمت روسري ام رفت. نگاهم روي چهره ي رامين ثابت ماند که کم کم به سرخي مي زد. نفسهايش تند تر شده بود. سعي کردم به هيچ چيز فکر نکنم. هنوز دستم روي گره ي روسري ثابت نمانده بود که ناگهان دستش به پشت سرم رفت و روسري همراه با مشتي از موهايم از روي سرم به عقب کشيده شد. آنقدر جا خوردم که چند لحظه مغزم کار نکرد. چشمانم گشاد شده بود. صداي رامين را شنيدم:

-چقدر دست دست ميکني مونا، يه روسري برداشتن که کاري نداره

-چرا اينجوري کردي؟ موهامو کندي، واي سرم

از شنيدن صداي لرزانم، عصبي شدم. دستش را پس زدم و سرم را به جلو خم کردم. سرم گز گز مي کرد. تازه درد در سرم پيچيد. حس حقارت در دلم نشست. با لبهاي که روي هم فشار ميدادم تا اشکم جاري نشود، روسري را از سرم باز کردم. کف دستم را روي سرم گذاشتم و ماليدم.

-مانتو رو در بيار مونا

با دست ديگر به آرامي دکمه هاي مانتو ام را گشودم. سرم همچنان خم شده بود،

مرد بود ديگر....

مردها فقط بلد بودند زورشان را به زن نشان دهند. داوود هم هر شب بد مستي مي کرد، اول کتکم مي زد و بعد کشان کشان مرا به رختخواب مي برد...

مانتوام را از تنم خارج کردم و روي دسته ي مبل گذاشتم. کف سرم هنوز ذق ذق مي کرد. به رامين نگاه کردم که تيشرتش را از تنش خارج کرد و رو به من گفت:

-پاشو

با دلخوري از روي مبل بلند شدم. نگاهم روي نيم تنه ي برهنه اش چرخيد. به چشمانش نگاه کردم که تنگ و گشاد مي شد. صورتش سرخ بود.

پشت سر هم پلک زدم، عصبي شده بود؟

صدايش را شنيدم:

-بو ميدي

باز هم جا خوردم:

-ها؟

پره هاي بيني اش باز و بسته شد:

-بوي گه ميدي

دهانم از تعجب باز ماند.

-کلا گه بوي گه ميده

چانه ام لرزيد:

-با مني؟

-اره با توئه گهم، استفراغ بزن گه خانم

سرم تير کشيد و يک قدم عقب رفتم:

-رامين با مني؟ خجالت نميکشي؟

-نه، تو يه گهي، زنا همه گهن، بگو من يه گهم، بگو من از.....رامين افتادم پايين

با غضب نگاهش کردم:

-بي شعور، مرتيکه خر، خاک تو سر من که اومدم اينجا با تو بخوابم

چرخيدم و بي توجه به ذق ذق سرم خم شدم تا مانتو ام را از روي مبل بردارم که ناگهان با قدرت روي مبل پهن شدم. انگار کسي مرا با قدرت روي مبل پرت کرد،

انگار رامين مرا روي مبل پرت کرد...

صدايم بالا رفت:

-پاشو از روي من، اين وحشي بازيا چيه؟

سرش را کنار گوشم خم کرد:

-من عاشق وحشي بازي ام، دختره ي سگ، بگو سگي، بگو من سگم

ته دلم فرو ريخت. ترسيده بودم. با نگراني دستم را به لبه ي مبل فشردم تا خودم را از زير آن هيکل تنومند بيرون بکشم. بيني اش را به گردنم کشيد:

-واق واق کن ببينم

جيغ عصبي کشيدم:

-پاشو از رو من، برو گمشو ميخوام برم، خودت واق واق کن

دستانش را از دور بدنم فاصله داد به دو طرف گشود و با همه ي قدرتش، هم زمان روي دو طرف صورتم فرود آورد...

واي گيج شدم...

واي....ميناي من...

ميلاد من....

بغضم ترکيد....

روي مبل سر خوردم روي سراميک سرد سالن ولو شدم...

دستهايي لباسهايم را از تنم خارج ميکرد...

.................

اشکها از چشمانم فرو ميچکيد، چانه ام بين پنجه هاي قدرتمندش قفل شده بود. به نوسان بدنش نگاه مي کردم، ناليدم:

-بسه ديگه

دستش را دراز کرد و موهاي جلوي سرم را در دست گرفت:

-آب نبات چوبي، تازه شروعشه، واق واق نکردي هنوز، واق واق نکردي

هق هق کردم:

-اين چه مدلشه؟ اين چه مدلشه رامين؟ کثافت اين چه مدله؟ کشتيم

با چشماني از حدقه در آمده فرياد زد:

-خوبه، خوبه جيغ بزن،

از موي سرم کشيد. سرم به جلو خم شد با قدرت سرم را به کف زمين کوبيد:

-درد داره؟ مي کوبم درد ميگيره؟ سرت داره ميترکه؟

دوباره سرم را به کف سراميک کوبيد. با صداي وحشتناکي که ناشي از کوبيده شدن سرم به سراميک بود، دلم به حال خودم سوخت. باز هم ناليدم:

-واي سرم، عزيز جون، عزيز، مينا..

سرش را خم کرد. دندانهايش در گوشت پيشاني ام فرو رفت:

-اين گه ها کي ان؟ چرا واق واق نميکني تموم بشه؟ واق واق کني تموم ميشه، مونا، آب نبات چوبي، واق واق کني تمومه...

اين بار با قدرت به صورتم کوبيد. سرم به يک طرف چرخيد.

هق زدم،

واق واق کنم تمام است؟

هق زدم

تمام است؟

واق واق کردم

هاپ هاپ هاپ....

تمام شد...

به بدن له شده ام نگاه کردم. همه ي تنم گز گز مي کرد. پس سرم سنگين شده بود و مي سوخت. يک لحظه با خودم فکر کردم که نکند سرم شکسته باشد. به آرامي خودم را تکان دادم، درد در تنم پيچيد. کمرم را بالا کشيدم و به حالت نشسته در آمدم. نگاهم افتاد به رامين که روي ساقهايش نشسته و هر دو دستش را کف زمين تکيه زده بود. با نفرت نگاهش کردم.

يک ميليون به من داده بود، تا همه ي بدنم را آش و لاش کند؟

به ياد چند لحظه ي پيش افتادم که مجبور شدم در مقابلش واق واق کنم.

چقدر تحقير آميز بود،

تلخ و گزنده بود...

سرش را بلند کرد و با آرامش نگاهم کرد:

-پيشونيت داره خون مياد

از شدت غضب لال شده بودم. دستش را به سمت پيشاني ام دراز کرد. خودم را عقب کشيدم. يکي از ابروهايش بالا رفت:

-هوم؟ چي شد؟

چهره ام از شدت نفرت در هم شد. خشم و غضبم فوران کرد، آب دهانم را جمع کردم و با شدت توي صورتش تف کردم.

تکان خورد و سرش را عقب کشيد، دستش را بلند کرد. به زير چشمش که از آب دهان من خيس شده بود، دست کشيد، با اخم نگاهم کرد. دهان باز کردم:

-خيلي آدم کثافت و عوضي هستي، وحشي، قرار بود سلاخيم کني؟ يه ميليون دادي سلاخيم کني؟

همزمان پشت سرم از درد سنگين شد و باعث شد که سرم را خم کنم و ناله کنم:

-واي سرم

دستي پشت سرشانه هاي لختم کشيده شد. با وحشت سر بلند کردم. رامين بالاي سرم ايستاده بود. سرم را بيش از اين بلند نکردم تا نگاهم به بدن برهنه اش نيوفتد. خودم را به يک طرف کشيدم:

-به من دست نزن، حرومزاده ي کثافت، برو گمشو

به آرامي شانه ام را فشار داد:

-عادت ميکني

ميل شديدي پيدا کردم که به ساق پايش لگد بزنم. پاي راستم را بالا آوردم، درد در کمرم پيچيد. نفسم بند آمد:

-واي خدا

صداي نفسش را که بيرون فرستاد، شنيدم:

-شب وازلين بزن، الانم پاشو يه چيزي بخور واسه يه ساعت ديگه جون داشته باشي

چشمانم از حدقه در آمد، يک ساعت ديگر؟

نکند باز هم قرار بود اين شکنجه ها تکرار شود؟

دوباره صداي هاپ هاپم در سرم پيچيد،

خودم را در حد سگ پايين آورده بودم. باز هم دلم مي خواست اشک بريزم، اما نه اول بايد از اين جهنم بيرون مي رفتم:

-تو به گور بابات خنديدي که يک ساعت ديگه هم خبري باشه، کثافت ديوونه، برو گمشو،

صدايم رنگ بغض گرفت:

-من واق واق کردم، آشغال، حيوون با يه آدم اين کارو نميکنه، تو خيابون به آدم تجاوز کنن نميگن واق واق کن،

به زحمت از روي زمين بلند شدم و به سمت لباسهايم رفتم که هر کدام به يک طرف ولو شده بود. نمي توانستم خوب راه بروم. بي شرف چه بلايي بر سرم آورده بود. صداي قدمهايش را شنيدم، با نگراني سرم را چرخاندم. به يک قدمي ام رسيده بود:

-دست تو نيست ليدي خوشگل، سر به سر من نذار، بريم تو آشپزخونه عسل بخور

نزديک بود جيغ بکشم. ديوانه بود...

بي توجه به او به زحمت خم شدم و شلوارم را از روي زمين برداشتم. کمر راست کردم و خواستم به سمت بلوزم بروم که رامين بازويم را گرفت:

-شنيدي چي گفتم؟

دستم را عقب کشيدم:

-به من دست نزن، همه چي تمومه، اومدم يه روز باهات خوابيدمو خلاص، تو ديوونه اي، تو کثافتي

باز هم ياد سلاخي شدنم افتادم:

-آشغال من واق واق کردم

اشک روي گونه ام سر خورد، از شدت شرم چشمانم را بستم.

-دير شده مونا

با شنيدن اين حرف به سرعت چشمانم را گشودم.

-تو صيغه ي من شدي، اونم واسه يه سال، اونم با مهر ده تا شاه نبات

آنقدر عصبي شدم که شلوار لي در دستم را به عقب بردم و با علي رغم دردي که در وجودم پخش شده بود، محکم به کمرش کوبيدم:

-برو بمير با اون صيغه نامت

بيني ام را بالا کشيدم:

-همين امرزو فسخش ميکنيم، برگه رو پاره ميکنم، ده تا شاخ نبات تو سرت بخوره

دوباره بغضم ترکيد و اينبار شلوار را عقب بردم تا دوباره به کمرش بکوبم، فکرم را خواند، کمي خودش را خم کرد و با قدرت پاچه هاي شلوار را در دست گرفت و يکباره از دستم کشيد. تکان خوردم و يک قدم عقب رفتم. صدايش اعصابم را بهم ريخت:

-اولا که صيغه نامه با پاره شدن از بين نميره، تو محضر ثبت شده، غير از اون، تو پيش من پنج ميليون سفته داري در ازاي حسن انجام کار، کارتو خوب انجام بده تا دردسري برات درست نشه

با همان بدن برهنه به سمتش حمله ور شدم، شلوارم را رها کرد و به مچ دستانم چسبيد. جيغ زدم:

-برو سفته ها رو بذار اجرا، به قاضي مي خواي بگي من ديگه نخواستم باهات بخوابم؟ کارمو خوب انجام ندادم؟ اصلا من خودم ميرم از تو شکايت ميکنم، ميگم تو يه وحشي رواني هستي، واي دستم...واي دستم...

همانطور که به مچ دستم چسبيده بود، مرا به دنبال خودش کشيد، با هر تکان درد در وجودم منتشر مي شد.

سرم، پيشاني ام، پشت گردنم، کمرم...

مرا به زور روي مبل نشاند و مقابلم خم شد:

-ببين خانم ابراهيمي، خوب گوش کن، تو انگار از يه سري چيزا خبر نداري، عيبي نداره، سواد که نداري، کسي که تو اون حلبي آباد زندگي ميکنه بيشتر از اينم نمي فهمه، من بهت مي فهمونم، تو پيش من چهار ميليون سفته ي سفيد داري، مي دوني يني چي؟ يني نمي توني جم بخوري، حرف اضافي بزني ميرم همه ي اونا رو ميذارم اجرا، ميوفتي زندون

ته دلم فرو ريخت،

-اونوقت خونواده ات آواره ميشن

قلبم به تپش افتاد،

-کل زندگيتم بفروشي نمي توني قرض منو بدي، کسو کاري ام نداري تا بخواد کمکت کنه

دندانهايم به هم کوبيده شد،

-بعد تو توي زندونيو، داداشت حتما معتاد ميشه و خواهرتم يه....خيابوني، مادرتم حتما ميميره، حالا فهميدي مونا؟ پس ديگه اينقدر جفتک ننداز، من کلا آرومم، فقط همون لحظه اونجوري ام که ديدي، بعد خوب ميشم، مثه همين الان که توي صورتم تف کرديو با شلوارت منو زدي، اما من کاري نکردم، مي تونستم بزنمت مثه سگ وق بزني اما نکردم

فکرم جاي ديگري بود،

سفته ي سفيد امضا؟

اما خودش روي آن نوشت "در ازاي حسن انجام کار"

-تو خودت روي اونا نوشتي در ازاي حسن انجام کار

کمرش را صاف کرد:

-فقط روي يکي نوشتم، مي خواي همين امروز هم ميدم مال خودت

حس از بدنم رفت،

-با من راه بيا تا کاري به کارت نداشته باشم،

با بيچارگي گفتم:

-چرا اين کارو ميکني؟ من خيلي بدبختم، تو که مي دوني من چه آدم بدبختي ام،

از من فاصله گرفت و چند قدم آنطرف تر روي مبل نشست، ديگر برايم مهم نبود که برهنه است. فقط مي خواستم از اين مخمصه نجات پيدا کنم.

-با من باشي حمايتت ميکنم، همه جوره، فقط بايد تو هم ساپورتم کني، دوست دختر قبلي من نتونست دووم بياره، رفت، من الان سه ماهه با کسي نيستم، کسي با من دووم نمياره، منم مردم، نياز دارم،

صدايي شبيه ناله از گلويم بلند شد:

-آخه چرا من؟ اين همه آدم، چرا من بدبخت؟

به پشتي مبل تکيه زد. نفس عميق کشيد و با چشمان نافذش در چشمان ترسيده ي من خيره شد:

-دقيقا به همين دليل که تو از همه بدبخت تري...

به پشتي مبل تکيه زد. نفس عميق کشيد و با چشمان نافذش در چشمان ترسيده ي من خيره شد:

-دقيقا به همين دليل که تو از همه بدبخت تري...

آنقدر ترسيده بودم که پلک هم نمي زدم.

-من در موردت حسابي تحقيق کردم، شما تا خرخره زير بدهي هستين، من اگه هر ماه به تو دو ميليون هم بدم، نمي تونين قرضاتونو بدين، از زماني که پدرت زنده بود شما به اينو اون قرضار بودين، فاميلي دورو برتون نيست، کسي رو ندارين، همه مثه شما بدبخت و بيچاره ان، اونقدر با دخترهاي جور واجور برخورد کردم که مي دونم اگه بخوام به چيزي که مي خوام برسم، بايد برم سراغ دخترهاي ساده و بي کسو کار که بدبخت و بيچاره ان،

با چانه اي که مي لرزيد، نگاهش کردم.

چطور اينقدر احمق بودم که اسير اين ديوانه شدم؟

-تو خودت همون لحظه ي اول همه ي زندگيتو به من گفتي، وقتي کسي به خاطر از دست دادن شغلي که هنوز توش استخدام نشده، وسط خيابون زار زار گريه ميکنه، پس اونقدر نيازمنده که به خاطرش تن به هرکاري بده، اونم با چشم بسته، پس حالا که مي دوني قضيه چيه، ديگه خودتو اذيت نکن، گفتم که عادت ميکني، وقتي مجبور باشي عادت ميکني

با بغض گفتم:

-توروخدا با من اين کارو نکن، من دو تا خواهر و برادر کوچيک دارم، اگه بلايي سر من بياد اونا چي کار کنن؟ مادرم مريضه

از روي مبل بلند شد و به سمتم آمد، خودم را جمع کردم، چشمانم هراسانم، روي هيکلش مي چرخيد.

-بلايي سرت نميارم مونا،

صدايم دو رگه شده بود:

-دو بار ديگه سرمو بکوبي به کف سراميک، مغزم مي ترکه، چجوري ميگي بلايي سرم نمياري؟

خنديد:

-مونا، آدم که آب نبات چوبي نمي خره قارچ قارچ با دندوناش خوردش کنه، آب نبات چوبي رو مي ذاري کنار لپت مي مکيش تا شيره اش ذره ذره بياد بيرون

با شنيدن اين جمله ته دلم فرو ريخت. پيام واضح بود. ذره ذره جانم را مي گرفت. يک قدم جلو آمد، خودم را روي مبل به سمت راست کشاندم.

باز هم مي خواست شروع کند؟

رامين بالاي سرم ايستاد و دستش را به سمت پيشاني ام دراز کرد. از ترس ثابت سر جايم نشستم. با سر انگشتش پيشاني ام را لمس کرد. پيشاني ام به گز گز افتاد. رامين به انگشتش نگاه کرد و زمزمه وار گفت:

-خونيه،

لبخند زد و انگشت را داخل دهانش برد، با دردمندي نگاهش کردم.

چشمانش را ريز کرد، کم کم رنگ چهره اش تغيير مي کرد. يکباره چشمانش درشت شد:

-عسل نخوردي نه؟ خيلي بد شد، کم مياري

پيام را گرفتم. دوباره قرار بود سلاخي شوم. به ذلت افتادم:

-توروخدا رامين، توروخدا، کتکهات درد داره، توروخدا، سرم داره ميترکه، تنم درد ميکنه

-خيلي خوبه همينجوري التماس کن، به پام بيوفت، کف پامو ببوس، دوست دارم خوشم مياد

به نفس نفس افتادم ، سينه ام بالا و پايين مي شد.

من امروز همين جا زير دستش تلف مي شدم.

-توروخدا رامين، من نمي تونم، بدجوري مي زني تو سرم، بخدا ميميرم وبال گردنت ميشما

صداي زنگ موبايلش بلند شد، بي توجه به آن، دستي به سرم کشيد:

-نه ديگه اون مدلي براي امروز کافيه، مي دوني چند تا مدل واسه امتحان کردن داريم؟

دوباره اشک دور چشمم جمع شد.

واي توان نداشتم.

صداي موبايل همچنان به گوش مي رسيد و بيشتر عصبي مي شدم. با ناله گفتم:

-موبايلت داره زنگ مي خوره، جواب نمي دي؟

انگشتانش را لا به لاي موهايم فرو برد:

-نه خوشگل خانم، موبايل مهمتره يا تو؟

دستم را بلند کردم و به ساعدش چسبيدم:

-رامين جان، رامين توروخدا، من مي ترسم

-بترس کوچولو، تو بترسي من خوشم مياد

نفسم مقطع شد:

-هيع هيع هيع، نکن هيع، نکن، نيا، هيع مي ترسم، هيع نيا

رامين امان نداد، موهايم را کشيد و با صورت مرا محکم به نشيمن مبل کوبيد. خواستم بلند شوم زانويش را روي کمرم گذاشت. سرم را در نرمي مبل فرو برد. نفس کم آوردم.

واي خفه شدم

با دست، چند ضربه به مبل زدم، داشت مرا مي کشت،

درد در سرم پيچيد. موهايم را به عقب کشيد، گردنم به عقب خم شد و سرم بالا آمد. حريصانه نفس عميق کشيدم. سرش را نزديک گوشم آورد:

-آب نبات چوبي شيرين من

دندانهايش وارد گوشت گردنم شد،

من امروز ميميرم، همين جا ميميرم

ناليدم

-بخدا درد داره، توروخدا

صداي زنگ تلفن خانه در فضا پيچيد، رامين خنديد:

-بگو سگ خونه ات ميشم رامين

ديگر دلم نمي خواست بگويم. سخت بود، برايم سخت بود

-نمي گي مونا؟

دوباره فشار دندانش روي گردنم بيشتر شد. با زانواش به کمرم فشار آورد، حس کردم همين حالا مهره هاي کمرم مي شکند، تلفن بعد از چند زنگ روي پيغام گير رفت، صداي دختر جواني به گوش رسيد:

-الو، آقاي بابازاده، مهتاب شافعي هستم، اگه خونه هستين گوشي رو بردارين، همه ي پارچه هايي که الان به شرکت رسيده خيس و آب خورده ان، مي دونين شرکت چقدر ضرر کرده؟ کجائين شما؟

دست رامين از دور موهايم شل شد...

دست رامين از دور موهايم شل شد...

زانويش را از روي کمرم برداشت و با عجله به سمت تلفن رفت. بي حس و حال روي مبل افتاده بودم. باز هم اشکها قطره قطره از چشمهايم فرو مي چکيد. از خدا گله داشتم.

اينطور مي خواست کمکم کند؟

صداي رامين را شنيدم:

-الو خانم شافعي، همه ي پارچه ها خيسن؟ يني تو آب افتادن؟ مطمئنين؟

دو کف دستم را روي مبل گذاشتم تا بتوانم بلند شوم، درد توي کمرم پيچيد. دوباره بي حال روي مبل ولو شدم.

-اي بابا، نه خانم شما چرا مقصر باشين، رسولي کجاست؟ ميام، تا نيم ساعت ديگه مي رسم

صداي "تلق" گذاشتن گوشي را شنيدم. دوباره تلاش کردم از روي مبل بلند شوم، توان نداشتم. چند لحظه بعد دستي دور بازويم حلقه شد:

-پاشو بشين، يه کم حالت جا اومد ميريم

به آرامي دستم را عقب کشيدم. دوباره بازويم را در دست گرفت:

-تو که خودت نمي توني بشيني، بذار کمکت کنم،

به سختي از روي مبل بلند شدم و به پشتي تکيه زدم. همه چيز را تار ميديدم. نگاهم روي رامين چرخيد که به سمت لباسهايش رفت:

-بار پارچه داشتم، از باکو اومد آستارا، يکي دو ساعت پيش رسيد انزلي، مسئول بارگيري زنگ زده گفته بارها خيس بوده، انگار انداختن تو دريا، نمي دونم کار خوديه يا کس ديگه اي

با بيچارگي به مرد جواني خيره شده بودم که انگار نه انگار چند دقيقه ي قبل نزديک بود خفه ام کند. به راحتي از دغدغه هاي کاري اش برايم مي گفت.

رامين به سمتم چرخيد:

-بپوش ديگه، بپوش يه آبي به سر و صورتت بزن، بايد بريم

سرم را پايين انداختم و به هق هق افتادم. بالاي سرم ايستاد:

-مونا، سرتو بالا کن ببينم، گريه نکن، گفتم عادت ميکني، با گريه چيزي درست نميشه

دستش را به زير چانه ام برد:

-بالا کن ببينم

سرم را عقب کشيدم:

-تا آخر عمرم ازت متنفرم

خنديد:

-من تازه داره ازت خوشم مياد، خيلي مظلومي، ازون بدبختهايي که آدم دوست داره مدام بزنه تو سرشون

با شنيدن اين حرف دستش را به شدت پس زدم و سعي کردم از روي مبل بلند شوم و لباسهايم را بردارم. متوجه ي نيتم شد:

-بشين برات ميارمشون

وسط سالن رفت و لباسهاي پخش و پلا شده ام را از روي زمين برداشت و به سمتم آمد و آنها را روي زانويم گذاشت:

-شب روي تخت نخواب، کمرت درد ميگيره، البته فکر نکنم توي خونتون تختخواب داشته باشي، روي زمين ميخوابي، هوم؟ وازلين دارين تو خونه؟

چشمانم از نفرت زبانه کشيد، بي توجه به سوالاتش به ارامي لباسهايم را به تن کردم. نفسش را بيرون فرستاد:

-من برم ببينم اوضاع از چه قراره، فردا هم بهت زنگ مي زنم ميام دنبالت، اين زنه بد موقعي زنگ زد، حال خوشمو خراب کردم

با وحشت سر بلند کردم:

-من ديگه نميام

نچ نچي کرد:

-پير گوشي که نگرفتي؟ گرفتي؟ به نفعت نيست که نياي، الانم آروم پاشو، اگه ضعف کردي از تو يخچال يه چيزي بردار بخور، توي خونه عسل داري؟ البته عسل خيلي گرونه تو اونقدر پول نداري براي خودت عسل بخري، تو يخچال من عسل هست، برش دار ببر خونه بخور تا فردا، الانم اين قيافه ي زار و نگير به خودت، رفتي خونه مامانت ببينتت فاتحه اش خونده است

با لبهاي آويزان نگاهش کردم. انگار نه انگار در مورد يک انسان صحبت مي کرد. تنها حرفي که در آن موقعيت به زبانم جاري شد همين بود:

-من خودم ميرم

رامين سرش را به چپ و راست تکان داد:

-مي رسونمت تا جلوي در خونه، هر وقت رفتي توي خونه منم ميرم، راستي، پنجاه تومن پول محضرو هم همين الان بده

مات و مبهوت نگاهش کردم. نه انگار واقعا ديوانه بود.

-شوکه شدي؟ پول محضر ديگه، قرار داشتيم با هم

دوباره به سمتم آمد:

-پاشو دختر کوچولو، پاشو برو يه آبي به سر و صورتت بزن، بايد بريم

به زحمت از روي صندلي بلند شدم و مانتو ام را به تن کردم. همه ي تنم آش و لاش شده بود. نمي توانستم قدم بردارم. رامين به سمتم آمد:

-دستتو بده کمکت کنم

بي اعتنا به او به سمت در خروجي رفتم. همه ي وجودم پر از نفرت بود.

...............

رامين مقابل در خانه ترمز کرد. نگاه وحشت زده ام روي چند زن همسايه چرخيد که باز هم خيره به ماشين نگاه مي کردند. رامين رد نگاهم را گرفت و پوزخند زد:

-اينا ديگه اين ماشينو ميشناسن، نمره پلاک منو هم از حفظن

با عصبانيت گفتم:

-بهت گفتم خودم ميرم، نشنيدي؟

خنديد:

-دختر کوچولو، تو زن صيغه ايه مني، تو اين يه سال من خودم مي برمتو ميارمت، اينقدرم سر اين مسئله با من جر و بحث نکن، فردا نزديک ظهر ميام دنبالت

لبم آويزان شد:

-فردا نه، فردا نمي تونم، بي انصاف تنم جون نداره

-تا فردا خوب ميشي، يه دوش آب گرم بگير، فکر کن بدون نرمش رفتي فوتبال بازي کردي، الانم برو که همسايه ها منو ماشينمو خوردن، راستي پنجاه تومنم که به من دادي، الان چقد واست مونده؟ صد تومن؟

خنديد:

-دستتو نگه دار تا ماه بعد، هنوز بيست و نه روز مونده ها

به زحمت در ماشين را باز کردم و از ماشين پياده شدم. سرم را پايين انداختم و تلو تلو خوران به سمت در خانه رفتم....

..................

دستم را به درگاه در گرفتم تا کفشم را از پايم خارج کنم، همه ي تنم تير مي کشيد، پوست سرم مي سوخت. مدام صحنه هاي شکنجه در آن خانه ي جهنمي، مقابل چشمانم رژه مي رفت. زياد نتواستم کمرم را خم کنم. مهره هاي کمرم درد مي کرد. کمرم را صاف کردم و چند لحظه ايستادم تا درد کمرم ساکت شود. صداي سرفه هاي خشک عزيز را شنيدم. نمي دانست امروز چه بلايي بر سر دخترش آمده بود. به هر جان کندني بود، وارد خانه شدم و مستقيم به سمت دستشويي رفتم، بايد سر و وضعم را مي ديديم.

در دستشويي را باز کردم، صداي عزيز بلند شد:

-مونا، تويي عزيز؟

گلويم را صاف کردم:

-سلام، عزيز الان ميام، دارم ميرم دستشويي

وارد دستشويي شدم و به خودم چشم دوختم. رنگ از رخم پريد. جاي دو دندان رامين بالاي پيشاني ام به چشم مي خورد. گونه ي کبودم که اطرافش زرد رنگ بود به همراه چشمان پف کرده ام، خيلي توي ذوق مي زد.

با اين قيافه مي خواستم مقابل عزيز و مينا و ميلاد ظاهر شوم؟

شير آب را باز کردم و مشتي آب به صورتم پاشيدم....

...............

مقابل سينک ظرفشويي ايستاده بودم و برنج مي شستم، صداي عزيز را شنيدم:

-مونا، دختر کجا موندي؟ نيم ساعته اومدي، يه سر بيا تو اطاق، من نمي تونم زياد از رختخواب بيام بيرون، ناخوشم، بيا ببينمت آخه دختر

دستي به پيشاني ام کشيدم، پيرزن بيچاره چه گناهي کرده بود که مرا در اين وضعيت ببيند؟

اصلا او را مي ديدم و چه مي گفتم؟

اين که با بي عقلي چهار ميليون سفته ي سفيد به رامين داده بودم و در ازاي آن بايد فردا هم به خانه اش مي رفتم و آش و لاش مي شدم؟

اشکهاي روي گونه ام را پاک کردم و گفتم:

-عزيز دارم برنج مي شورم، ميام الان

فکرم دور و بر فردا مي چرخيد. واي فردا هم مي خواست شکنجه ام دهد؟

با اين فکر ظرف برنج از دستم رها شد و داخل سينک افتاد. دستانم را به لبه ي سينک گرفتم و کمرم را خم کردم، کمرم تير کشيد. دوباره کمرم را صاف کردم، دستم را به ميان موهايم فرو بردم، پوست سرم سوخت. به آرامي کنار ظرف شويي نشستم. بغضم ترکيد، هاي هاي گريه کردم...

...............

صداي هراسان عزيز را شنيدم:

-مونا، عزيز چيه؟ چي شده؟ عزيز چرا گريه مي کني؟

به پيراهن سبز گلداري که به تن کرده بود، خيره شدم، سرم را بالاتر نياوردم تا متوجه ي پيشاني ام نشود. با دستان لرزان پيراهنش را در دست گرفتم.

-مونا جون به سر شدم، چرا گريه ميکني؟

-عزيز، برام سخت بود، يه حس بدي داشتم، همش فکر مي کردم مثه....خيابوني ام

عزيز کنارم زانو زد و سرم را در آغوش کشيد، پوست سرم آتش گرفت. لب به دندان گزيدم تا نفهمد. با دستش کمرم را نوازش کرد، جاي زانوي رامين روي کمرم تير کشيد. عزيز بغض کرده بود:

-مونا جان، الهي عزيز فدات بشه، حروم ما شدي عزيز، گناه نکردي عزيز، خدا رو شکر کن گناه نکردي، عقد موقتي عزيز، برگه ي صيغه نامه ات تو کيفته، عزيز مادر گريه نکن...

عزيز مي گفت و من مي گريستم. سرم ذق ذق مي کرد و کمر درد امانم را بريده بود.

................

همه ي موهايم را روي صورتم ريخته بودم. با سر فرو افتاده در بشقاب مينا برنج مي کشيدم. متوجه ي ميلاد شدم که با غذايش بازي مي کرد. به آرامي گفتم:

-چرا نمي خوري ميلاد؟

سرم پايين بود و صورتش را نمي ديدم.

-من اين غذا رو نمي خورم آبجي، پول اين مرغو گوشتو از کجا آوردي؟ پول برنجو از کجا آوردي؟

به آرامي سرم را بلند کردم، نگاهم به چهره ي درهم مادر افتاد که با نگراني به ميلاد نگاه مي کرد. دوباره سرم را پايين انداختم:

-تو به اين چيزا کار نداشته باش، غذاتو بخور

بشقاب مينا را به سمتش دراز کردم:

-بيا مينا، بخور

-مرسي آبجي، اومممم، زرشک پلو دوست دارم

صداي فرياد ميلاد را شنيدم:

-خاک تو سرت مينا، نخورده ي بدبخت، بخور ديگه، بخور احمق، نمي دوني پولش از کجا اومده ذوق هم مي کني؟

مينا لب برچيد:

-چرا به من فحش ميدي؟

طاقتم تمام شد رو به ميلاد فرياد زدم:

-دهنتو ببند و غذاتو بخور، ميذاري دو دقيقه با آرامش پشت سفره بشينيم يا نه؟

فکم درد گرفت. جاي فشار پنجه هاي رامين روي آن مي سوخت. اي کاش جرات داشتم و رو به ميلاد فرياد مي زدم که يک ميليون گرفتم تا همسر صيغه اي ام، سلاخي ام کند.

آن وقت او به من مي گفت اين غذا را نمي خورد؟

من قيمه قيمه شده بودم تا شکم او گرسنه نماند.

-آبجي چرا هر بار حرف مي زنم، حرف تو حرف مياري؟ چرا جواب درستو حسابي به من نمي دي؟ فک ميکني من خرم؟ اون ماشين شاسي بلنده کيه مدام مياد در خونه؟

آب دهانم را قورت دادم.

-همه ي محل دارن از تو ميگن، بچه هاي محل تو کوچه جلوي منو گرفتنو متلک بارم کردن، به من گفتن خوش غيرت خواهرت با از ما بهترون مي پره، پس اين پولها رو از اون مرتيکه گرفتي؟

صداي سرفه هاي عزيز پنجه به اعصابم کشيد. کمي سرم را بلند کردم، نگاهم به صورت ترسيده ي مينا افتاد. طاقت نياوردم و به سمت ميلاد خيز برداشتم، خودش را عقب کشيد. درد کمرم نفسم را بند آورد، صداي عزيز را شنيدم:

-مونا، عزيز توروخدا، مونا

رو به ميلاد کرد:

-بچه دو دقيقه آروم بشين ديگه، اين چرتو پرتها چيه ميگي؟

ميلاد از سر سفره بلند شد:

-من از فردا ديگه مدرسه نميرم، ميرم مکانيکي محمود، ميرم اونجا کار ميکنم، با حقوق خودم مرغو گوشت مي خرم، همه به من ميگن بي غيرت

صدايش لرزيد:

-تو زن بدي شدي آبجي، فکر مي کردم زن خوبي هستي، اما بد شدي، نمي تونم سر اين سفره بشينم، همه دارن حرفمونو مي زنن، از سانتافه ي مشکي مي گن که تورو از در خونه سوار ميکنه و جلوي در خونه پياده ميکنه، شماها بشينين مرغ و گوشت بخورين، ولي من نمي خورم

بغض در گلويم خانه کرد.

چرا لال نمي شد؟

چرا لال نمي شد؟

صيغه اش بودم بي پدر، صيغه اش بودم

يک ساعت کتک خورده بودم، يک ميليون به من داده بود،

حرامش نبودم، حرامم نبود...

با بغض گفتم:

-پاتو بذاري مکانيکي محمود، قلم پاتو ميشکنم

ميلاد به سمت در خروجي رفت:

-ميرم، حالا مي بيني، ميرم همونجا کار ميکنم، ديگه هم مدرسه نميرم

در هال را باز کرد و وارد حياط شد. خواستم نيم خيز شوم و به دنبالش بدوم، توان نداشتم، دوباره سر جايم نشستم. سرم روي سينه ام خم شد و باز هم به گريه افتادم. صداي گريان مينا را شنيدم:

-آبجي گريه نکن، توروخدا گريه نکن، من غذامو مي خورم آبجي مونا، ببين من دارم مي خورم

لگنم تير کشيد، کمرم تير کشيد...

طاقباز توي رختخواب دراز کشيده بودم و به سقف چوبي اطاق نگاه مي کردم. اينطور نمي شد، بايد فکري مي کردم. دو دفعه ي ديگر به خانه ي رامين مي رفتم، يا ناقص مي شدم و يا مي مردم. بايد راهي پيدا مي کردم. بايد سفته هايم را از او مي گرفتم. بهتر بود وارد شرکتش مي شدم و به سراغ گاو صندوقش مي رفتم. واي خدا رمز گاو صندوق را که نمي دانستم، خوب شايد اول بايد به ترفندي رمز را از زير زبانش بيرون مي کشيدم.

دستم را بلند کردم و دو طرف شقيقه هايم گذاشتم و به آرامي فشار دادم. بايد فکرم را به کار مي انداختم. با صداي زنگ تلفن خانه، به خودم آمدم. به زحمت از رختخواب بلند شدم. همه ي تنم کوفته بود. به آرامي به سمت تلفن رفتم. چشمم افتاد به کيف کهنه ي ميلاد که گوشه ي هال ولو شده بود. اخم کردم. کنار تلفن روي زمين نشستم و گوشي را برداشتم:

-الو

-سلام، منزل آقاي ابراهيمي؟

-سلام بفرماييد

-خانم من پرتو هستم، مدير دبيرستان امام علي،

باز هم چشمانم روي کيف ولو شده ي ميلاد چرخيد:

-بفرماييد، من در خدمتم

-خانم در رابطه با دانش آموز ميلاد ابراهيمي...

با نگراني به ميان حرفش پريدم:

-چيزي شده؟

-ميلاد پسرتونه؟

-من خواهر بزرگشم، ميشه بگين چي شده؟

-امرزو مدرسه نيومده،

دستانم لرزيد. آخر تهديدش را عملي کرد.

-بله، چيز مريض بود، حالش خوب نبود

-من وطيفه داشتم تماس بگيرم، براي موجه کردنش تشريف بيارين مدرسه

-مم..ممنون، مرسي...

تماس که قطع شد نگاهم روي ساعت ديواري ثابت ماند. ساعت ده صبح بود.

پس بالاخره کار خودش را کرد و به مکانيکي رفت؟

مکانيکي محمود پر از آدمهاي لات و آسمان جل بود. دو روز بين آنها وول مي خورد، ديگر نمي توانستم کنترلش کنم. آخر چرا اينقدر خون به جگر من مي کرد. با همان بدن دردناک از روي زمين بلند شدم و به سمت دستشويي رفتم. بايد سريع آماده مي شدم و به مکانيکي مي رفتم و او را به خانه باز مي گرداندم...

اين چه سرنوشت شومي بود که برايم رقم زدي خدا؟

................

چند مرد جوان جلوي گاراژ ايستاده بودند و با چشمان دريده بر اندازم مي کردند. روسري ام را تا روي پيشاني پايين کشيدم و نيم نگاهي به داخل مکانيکي انداختم. ميلاد را بين افراد داخل گاراژ نديدم. اين پا و آن پا کردم. دلم نمي خواست با اين سر و صورت وارد گاراژ شوم. صدايي مرا مخاطب قرار داد:

-خانم، با کي کار دارين؟

سرم را بلند کردم. يکي از همان چند مرد هيز بود که حالا با نگاهش سر تا پايم را بر انداز مي کرد. از روي ناچاري گفتم:

-ميشه برين تو به ميلاد بگين بياد بيرون، بگين خواهرش اومده کارش داره

-اي به چشم

با نفرت نگاهش کردم، عين خيالش نبود. در دلم براي ميلاد خط و نشان مي کشيدم. همين جا مقابل گاراژ سياه و کبودش مي کردم. چطور امروز مدرسه نرفت و به اين مکانيکي معلوم الحال آمده بود؟

با صداي زنگ گوشي ام به خودم آمدم. گوشي را از جيبم بيرون کشيدم، دلم فرو ريخت. رامين بود. تماس را قطع کردم....

...............

با دردمندي به پسرک لاغري نگاه کردم که روي گونه اش سياه شده بود، دستانش هم سياه بود. اين پسر برادر من بود؟

همين که مرا ديد به سمتم آمد و با اخم گفت:

-چرا اومدي در گاراژ آبجي؟ برو خونه

با حرص بازويش را در دست گرفتم و به دنبال خودم کشيدم و از گاراژ فاصله گرفتيم:

-گه زيادي خوردي مدرسه نرفتي، اومدي اينجا چه غلطي بکني؟ مگه نگفتم تو کار بزرگترت فوضولي نکن

با قلدري دستش را از بازويم بيرون کشيد و گفت:

-به تو چه آبجي؟ تو چه کاره ي مني؟

صدايم بالا رفت:

-به من چه؟ بيا برو خونه ببينم، بيا برو خونه فردا بيام مدرسه غيبتتو موجه کنم

کف دستش را که سياه شده بود بالا آورد و مقابل صورتم گرفت:

-بببين، دارم کار ميکنم، فکر کردي دارم ميرم دنبال خوشگذروني؟ دارم کار ميکنم تا آخر امروز چهار تومن بگيرم،

با دستم به دستش ضربه زدم:

-تو غلط کردي که مي خواي کار کني، مگه نميگم لشتو ببر خونه؟ داري عصبيم ميکنيا

-نميام خونه، برو به تو مربوط نيست

از اينکه در مقابلم مي ايستاد و بي ادبي مي کرد، آتش گرفتم. از يقه ي تيشرتش کشيدم:

-بيا برو خونه بهت ميگم، بيا برو تا نزدم چونه تو خورد نکردم

ناگهان فرياد زد:

-ولم کن ميگم، ولم کن، به تو چه؟ ما به اين محمود دويست تومن قرض داريم، لا اقل پول قرضشو ميدم، تو که فکر مرغو گوشتي، فکر قرض مردم نيستي

با چشمان از حدقه در آمده نگاهش کردم.

-کار ميکنم از قرضش کم بشه، ديگه هم مدرسه نميرم،

صداي گوشي ام دوباره بلند شد. مي دانستم رامين است. کلافه شدم و تماس را قطع کردم و دوباره تيشرتش را کشيدم و گفتم:

-بخدا قسم همين جا کبودت ميکنما، بيا بريم ميگم

-نميام، اگه امروز هم منو ببري، فردا بر ميگردم، اصلا به تو چه؟

بغض کرد و گفت:

-تو اگه زن خوبي بودي کاري نمي کردي که تو اين مکانيکي هم حرف تورو بزنن، اما مجبورم گوش کنمو چيزي نگم، ديگه برو

با اين حرف، دستم از روي تيشرتش شل شد و با دلشکستگي نگاهش کردم. دست سياهش را به پشت چشمش کشيد و اشکهايش را پاک کرد. مسخ شده نگاهش کردم. با آستين لباسش به پشت بيني اش کشيد و چرخيد و وارد مکانيکي شد.

................

داخل حياط کنار ديوار نشسته بودم و پيام هاي تهديد آميز رامين را مي خواندم:

-سفته ها رو مي ذارم اجرا، بيچاره ات ميکنم، تماس منو قطع ميکني؟

-اين گوشي بي صاحابو جواب بده

-سه بار زنگ زدم رد تماس زدي امشب با مامور ميام در خونه ات

چقدر بيچاره بودم.

اگر با مامور به سراغم مي آمد چه کار مي کردم؟

دستان لرزانم روي گوشي لرزيد. با پشت دستم اشکهايم را پاک کردم. مي خواستم با او تماس بگيرم و بگويم براي امروز دور مرا خط بکشد تا بدانم با اين برادر کله شقم بايد چه کار کنم. قبل از اينکه تماس بگيرم گوشي در دستم لرزيد:

-الو

صداي عصبي اش را شنيدم:

-سه بار تماسو رو من قطع کردي، خيل خوب، حتما شکمت سيره ديگه، حتما مي توني چهار ميليونه منو بدي

طاقتم تمام شد، صدايم لرزيد:

-چرا اينقدر بي شرفي؟ چرا اينقدر منو حرص ميدي؟ تو اصلا مي دوني من تو چه بدبختي دستو پا مي زنم؟

-تو هر بدبختي دستو پا مي زني به من ربطي نداره، آماده شو دارم ميام دنبالت

صدايم گريه آلود شد:

-کثافت آشغال چي از جونم مي خواي؟ داداش عوضيم کم بود، تو هم اضافه شدي؟

-داداش عوضيت چي کار کرده؟

انگار گوش شنوايي پيدا کرده باشم، ناليدم:

-صبح مدرسه نرفته، سرخود رفته اين مکانيکي سر کوچه، رفتم دنبالش ميگه نميام خونه، جلوي مکانيکي سر من داد کشيد، تا الان اين کارو نکرده بود، تو اون مکانيکي همه جور آدم پيدا ميشه

به هق هق افتادم:

-حالا تو به من ميگي چرا تماستو جواب ندادم؟ اون کم خون به دلم ميکنه، تو هم اضافه شدي

يکباره گفت:

-بدبختي هاي تو به من ربطي نداره، کار منو راه بنداز، يه ساعت ديگه ميام دنبالت....

تماس قطع شد، سرم را به ديوار حياط تکيه زدم و باز هم اشکها بود که از چشمانم فرو مي چکيد....

...............

داخل حياط نشسته بودم. اينبار آماده شده بودم تا دوباره به سلاخ خانه بروم. دوش گرفته بودم. چقدر زير دوش زار زدم. چقدر خدا را صدا زدم. ميلاد از دستم رفته بود. دوباره به ياد فريادهايش افتادم. قلبم شکست. براي اولين بار بر سرم فرياد کشيده بود. همه ي زندگي ام از دستم رفت، صداي سرفه هاي عزيز را مي شنيدم. چيزي به او نگفتم، چه مي گفتم؟ چرا مي گفتم؟

پيرزن به اندازه ي کافي زجر مي کشيد...

با صداي وحشتناکي از جا پريدم. کسي با مشت و لگد به در مي کوبيد. هراسان به سمت در حياط دويدم:

-کيه؟ کيه؟

کسي فرياد کشيد:

-کثافت

با نگراني گفتم:

-کيه؟

صداي فريادي شنيدم:

-اه

بي مهابا در حياط را گشودم. ناگهان چشمم افتاد به ميلاد که يکباره به داخل خانه پرت شد و کف حياط ولو شد. جيغ خفه اي کشيدم:

-ميلاد چيه؟ چي شده؟

سر و صورتش سياه بود. با آن همه سياهي، روي صورتش رد سرخ سيلي به چشم مي خورد.

-آشغال عوضي

چشمانم دو دو زد:

-با مني؟

با دستش به پشت سرم اشاره زد:

-با اون حيوونم

و با آستينش، بيني اش را پاک کرد

به عقب چرخيدم و با ديدن رامين که وارد خانه شد و در را بست شوکه شدم. به تته پته افتادم:

-رام..تو..اينجايي...رامين

رامين با نگاه عصبي به من چشم دوخت و با دستش به ميلاد اشاره زد:

-از فردا غير از مدرسه جايي رفت، به من زنگ مي زني بيام گردنشو بشکنم

صداي ميلاد را شنيدم:

-تو گه مي خوري، تو چه کاره اي؟ اصلا تو کي هستي؟

رامين به سمت ميلاد خيز برداشت و مقابل چشمان ترسيده ام از پشت گردن ميلاد را گرفت. فرياد ميلاد به آسمان بلند شد:

-پدر سگ، گردنم

رامين سر ميلاد را روي تنه اش خم کرد:

-من شوهر خواهرتم، فهميدي؟

همگي لال شديم....

همگي لال شديم....

نگاهم روي چهره ي عصبي رامين ثابت ماند. ميلاد پر صدا بيني اش را بالا کشيد و سکوت را شکست:

-زر زر نزن، خواهرم کي شوهر کرد که ما خبر دار نشديم

رامين دوباره گردنش را فشار داد:

-خواهرت اصلا نيم ساعت پيش زن من شد، به تو چه ربطي داره؟ تو بيخود ميکني صداتو واسش ميبري بالا، مگه خواهر بزرگت نيست؟

گردنش را تکان داد:

-ها؟ حرف بزن، مگه خواهر بزرگت نيست؟

ميلاد نعره زد:

-واي گردنم شکست

رامين با عصبانيت گفت:

-بايد بشکنمش تا ديگه چرتو پرت نگي، ببينمت از جلوي اون مکانيکي رد شدي، زير مشتو لگد کبودت ميکنم

به ميلاد نگاه کردم که زير دستان رامين مچاله شده بود، به سمت رامين رفتم و بازويش را کشيدم:

-بسه، آدم شد، ديگه نميره، تورو خدا

رامين سرش را بلند کرد و نگاهم کرد. نگاه سوزني اش تا ته چشمم را سوزاند. سر خم کرد و رو به ميلاد گفت:

-ديگه از جلوي گاراژ اون مرتيکه رد نميشيا، فهميدي؟

ميلاد چيزي نگفت و با عصبانيت به رامين نگاه کرد. رامين دوباره گردنش را تکان داد:

-فهميدي يا نه؟

رو به ميلاد کردم:

-بگو ديگه، حرفشو گوش کن

صداي آهسته ي ميلاد را شنيدم:

-فهميدم

رامين گردنش را رها کرد و کمر صاف کرد، يک قدم عقب رفت. خواستم به سمت ميلاد بروم که روي زمين ولو شده بود، رامين مچ دستم را گرفت:

-شما با من تشريف بيارين بريم مونا خانم

با التماس نگاهش کردم و به آرامي گفتم:

-امروز نه، خواهش ميکنم، جون ندارم

اخم کرد:

-به من مربوط نيست، بريم

رو به ميلاد کرد:

-ميري بالا، پاتو از خونه نمي ذاري بيرون، فقط مي خوام يه بار ديگه تورو جلوي در اون مکانيکي ببينيم، از پا آويزونت ميکنم، حالا پاشو برو بالا

دوباره رو به من کرد:

-بريم

صداي آهسته ي ميلاد را شنيدم:

-آبجي کجا؟

خواستم جوابش را بدهم که رامين پيشدستي کرد:

-با شوهرش ميره بيرون، امري باشه؟

ميلاد از ترس حرفي نزد. رامين دستم را گرفت و مرا به دنبال خودش کشيد....

.................

صداي موسيقي بي کلامي از پخش ماشين به گوش مي رسيد. به آرامي زمزمه کردم:

-رامين ممنون ميلادو آوردي

با اخمهاي درهم جواب داد:

-لازم به تشکر نيست، نمي خوام وقتي قراره به من برسي ميلاد و محمود و ژيلا بيان وسطو کار من لنگ بمونه

حرفي نزدم و سکوت کردم.

-يه بار ديگه تو اون مکانيکي رفت ميگي تا حسابشو برسم، بچه پر رو بهش ميگم بريم خونه واسه من جفتک ميندازه، ميگه تو کي هستي، همچين زدم تو گوشش که دو متر پرت شد اونور،

قلبم گرفت:

-زديش؟

-پس نه، مي موندم ببينم چجوري فحش باره من ميکنه؟

-محکم زدي؟

-آره محکم زدم تا ديگه صبحا بره مدرسه، منم وقتي به تو زنگ مي زنم آماده باشي، نه اينکه به خاطر يه بچه دماغو کار من عقب بيوفته

سرم را به سمت پنجره چرخاندم. صدايش را شنيدم:

-در ضمن، دويست تومن بدهي اين يارو مکانيکي رو هم دادم،

به سرعت سرم را چرخاندم.

-مرتيکه طلبکار بود انگار، اومد بيرون داد و هوار که اين پسره داره اينجا کار ميکنه، بدهيشو بده، تو چي ميگي؟ منم دويست تومن زدم تو صورتش

با دهان نيمه باز نگاهش کردم. براي چه اين کار را مي کرد؟

-اونجوري نگام نکن مونا خانم، صد تومنشو الان به من بر مي گردوني، صد تومن هم ماه آينده از حقوقت کسر ميشه

جا خوردم:

-آخه، چيز، آخه اگه الان صد تومن به تو بدم، ديگه تا آخر ماه پولي برام نمي مونه، ماه ديگه هشتصد تومن به من بده

-همين الان صد تومن منو بده، چقدر جر و بحث مي کني

باز هم آه کشيدم. دستم را داخل کيفم فرو بردم، همه ي موجودي کيفم را بيرون کشيدم و روي داشبورت گذاشتم. از گوشه ي چشم نگاهش کردم، لبخند زد و لبش کج شد:

-آفرين دختر....

...................

با ترس و وحشت وارد خانه شدم. همه ي وجودم مي لرزيد. چشمانم بي هدف اين سو و آن مي رفت. آشپزخانه را ميديدم، وسايل پر زرق و برق را مي ديدم و انگار نمي ديدم. صداي نفس هاي رامين را کنار گوشم شنيدم:

-حاضري آب نبات چوبي؟

با دلهره گفتم:

-تورو خدا امروز نه، همه ي تنم درد ميکنه

با يک دست رو سري را از سرم برداشت و به گوشه اي پرت کرد. چند لحظه ي بعد، دستش را دور بدنم حلقه کرد و فشار داد:

-نميشه، قرارمون همين بود، خودت ديروز عسلو نبردي که تقويت بشي

چانه ام لرزيد:

-درد داره

حلقه ي دستش را تنگتر کرد. نفسم بند آمد:

-عادت ميکني

باز هم فشار دستانش تنگ تر شد. بريده بريده گفتم:

-نمي تونم نفس بکشم

-عيبي نداره مونا، نفس نکش، اصلا همين جا بمير

دهانش را لا به لاي موهايم فرو برد، مثل بيد مي لرزيدم:

-رامين توروخدا، درد داره خيلي درد داره

-خوبه خوبه، درد خوبه، تو درد بکشي خيلي خوبه

درد در سرم پيچيد. دندانهايش را داخل گوشت سرم فرو برده بود. ناليدم:

-سرم، سرم

خنديد:

-عاليه، خوبه درد ميگيره؟ انگار داره کنده ميشه؟

تقلا کردم تا خودم را ازحلقه ي دستانش نجات دهم. يکباره دستانش را از هم گشود و با هر دو دست به موهايم چسبيد:

-مي توني وقتي روي موهات آويزوني منو ببوسي؟ مي توني؟

قلبم وحشيانه مي تپيد:

-نه، رامين درد داره، سرمو کندي، نه توروخدا

موهايم را کشيد و مرا کشان کشان به سمت مبل برد، تقلا کردم تا از دستانش فرار کنم، اما نتوانستم، بالا مبل رفت و سراپا ايستاد و من پايين مبل زار مي زدم. موهاي بلندم را در دست گرفت و از مو بلندم کرد. حس کردم ريشه ي سرم از جا کنده شد. جيغ زدم:

-واي سرم، واي بي شرف سرم

سرش را خم کرد:

-يه بوس بده ليدي، هينجوري که داري دستو پا مي زني، بوس بده

کم کم انگشتان هر دو پايم از سطح زمين فاصله گرفت. واقعا از موهايم بلندم کرده بود، به گريه افتادم. همانطور که از موهايم آويزان بودم، مرا به چپ و راست تاب داد و لبخند زد:

-خوشم مياد گريه ميکني، خيلي لذت بخشه

صورتم از درد در هم شد، رامين گوشه ي لبهايم را بوسيد....

 بيچارگي دستانم را بلند کردم و روي سرم گذاشتم. حس مي کردم هر لحظه ممکن است، پوست سرم از جا کنده شود، ناليدم:

-واي درد داره، درد داره، وااااي درد داره

نگاهم افتاد به چشمان سرخ رامين که از حدقه در آمده بود:

-جيغ بکش، جيغ بکش بگو درد داره

توان نداشتم جيغ بکشم. صورت سياه ميلاد جلوي چشمانم نقش بست. باز هم به گريه افتادم، يکبار رامين موهايم را رها کرد، مثل کيسه برنج روي سراميک سرد خانه ولو شدم. پوست سرم آتش گرفته بود. به هق هق افتادم و ضجه زدم:

-خدا خفه ات کنه رامين، فکر کردم آدم شدي، وقتي ميلادو آوردي خونه فکر کردم آدم شدي

خودم را روي سراميک کشيدم. سراميک سرد بود. سرما در بدنم نشست. متوجه ي رامين شدم که از بالاي مبل پايين پريد و کنارم زانو زد. کنار بدن در هم شکسته ام....

دست برد زير چانه ام و سرم را بلند کرد و به چشمانم خيره شد:

-گريه مي کني خيلي خوشم مياد

سرم را عقب کشيدم:

-تو مريضي

خنديد:

-جيغ بکش

باز هم خودم را روي سراميک عقب کشيد. دست رامين روي دکمه هاي شلوارش چرخيد:

-لباساتو در بيار

لبهايم مي لرزيد:

-اگه در بيارم، مثل دفعه ي قبل تو سرم نمي زني؟

همانطور که شلوارش را از تنش خارج مي کرد، با آرامش گفت:

-نه، يه مدل ديگه به ذهنم رسيد، نظرت چيه دستاتو ضربدري روي سينه ات بذارمو فشار بدم؟

چند لحظه مات و مبهوت نگاهش کردم. کسي در سرم فرياد زد:

-پاشو مونا، پاشو فرار کن، اين تورو ميکشه

روي زانوي لرزانم نيم خيز شدم، نگاهم روي پاهاي برهنه ي رامين سر خورد، تيشرت مردانه که از تنش خارج شد، قد راست کردم و به همان بدن نيمه جان به سمت در خانه دويدم. صداي قدمهاي رامين را پشت سرم مي شنيدم که به دنبالم مي دويد. مي دانستم نمي توانم از دستش فرار کنم، مي دانستم عاشق موش و گربه بازي است...

از پشت سر هلم داد، با شکم وسط هال به زمين افتادم. سر بلند کردم، نگاهم افتاد به مجسمه ي کوچکي که گوشه ي ديوار جا خوش کرده بود. آدمک سياهي بود که روي هلال ماه نشسته بود و لبخند مي زد. چقدر دلم مي خواست جاي آن مجسمه باشم، که آدم نباشم، که زن نباشم...

رامين مرا به سمت خودش چرخاند، چشمانش مي درخشيد، چشمان من خيس بود، به التماس افتادم:

-خواهش ميکنم

لبخند زد. چشمانم را بستم و دهان باز کردم:

-هاپ

خنديد:

-ياد گرفتي

اشکها روي گونه سر خورد:

-هاپ

قهقهه زد:

-خيلي خوبه

پلکهايم را محکم فشار دادم:

-هاپ....

من مي گفتم هاپ و رامين مي خنديد...

................

حس مي کردم تا چند لحظه ي ديگر همه ي شريانهاي سرم مي ترکد. دستانم را ضربدري روي سينه ام فشار مي داد، چشمانم مي خواست از حدقه خارج شود، چشمانش نيمه باز بود، تصويرش را سياه ميديدم، سرم گيج مي رفت، با هر تکان، صداي "هخ هخ" از دهان خارج مي شد. به زحمت گفتم:

-هخ خفه ش...هخ...هوا...هخ...هخ...هخ...

خنديد:

-بگو من سگم تموم ميشه، بگو سگم....بگو گه سگم...

ديگر زمان حفظ غرور نبود، هوا مي خواستم، هوا....

-هخ هخ هخ...سگم....هخ هخ هخ

-بگو گه سگم...

-هخ هخ هخ گه...هخ...سگ...هخ هخ هخ ..گم....هخ...سگم...هخ....

چند ثانيه بعد دستانم آزاد شد...

هوا هوا هوا...

هوا را با ولع بلعيدم...

.....................

دستاني دور شانه ام حلقه شد:

-مونا خانم، مونا جان، دهنتو باز کن، يکم آب قند بخور،

صداي رامين بود، به ليوان آبي که با لبم مماس شده بود، نگاه کردم، چشمانم را بستم، تکانم داد:

-مونا، اين آب قندو بخور

با بي حالي گفتم:

-ازت متنفرم رامين، اميدوارم بميري،

خنديد، صداي خنده اش عصبي ام مي کرد:

-اما من از تو متنفر نيستم، تو بي نظيري

با شنيدن اين حرف، ياد شکنجه هايش افتادم:

-ازت شکايت مي کنم رامين، امروز ازت شکايت ميکنم

نچ نچ کرد و سرم را به سينه اش تکيه داد:

-تو اين کارو نميکني، شکايت کني همزمان منم ازت شکايت مي کنم، من وثيقه مي ذارم ميام بيرون، کي واسه تو وثيقه مي ذاره مونا؟ مجبوري تو بازداشت بموني، اونوقت داداشت دوباره ميره تو اون مکانيکي، بعد کي واسه مامانت دارو بخره؟ خواهر بيچاره ات چي؟

باز هم چانه ام لرزيد:

-خدا ازت نگذره، خدا بکشدت، جون تو تنم نمونده،

دستي به گونه ام کشيد:

-تو قوي هستي، مي توني

-خودمو مي کشم رامين، ديگه مرده ي منو که نمي توني شکنجه بدي

-نمي ذارم بميري، زنده مي کنمت، حق نداري بميري

دستان بي حسم را به کف زمين تکيه دادم و خودم را بالا کشيدم:

-مي خوام برم خونه

از صداي سست و بي حالم لجم گرفت.

چند بار تکرار کرده بودم که من گه سگم؟

خودم را روي زمين کشيدم و به سمت لباسهايم رفتم. رامين از جا بلند شد و زودتر از من، شلوار و بلوز و لباس زيرم را از روي زمين برداشت و به دستم داد:

-بپوش

خواستم با غضب لباسهايم را از دستش بيرون بکشم، دستم توان نداشت. لباسها را از دستش گرفتم. صداي عذاب آورش در سرم پيچيد:

-خيلي ضرر کرديم مونا، چند توپ پارچه هاي گرون توي آب افتاده بود، کار يکي از همين کارگرهاي خودمه، رقيباي کاري زياد دارم، ديگه نمي دونم به کي ميشه اطمينان کرد

احمق ديوانه...

برايم از مشکلات کاري اش مي گفت...

يکي از پاهايم را وارد لنگه ي شلوارم کردم، لگنم تير کشيد. صداي ناله ام به آسمان بلند شد:

-آي عزيز، آي مردم

رامين کنارم زانو زد:

-بذار کمکت کنم

دستش روي دستانم که به کمر شلوارم چسبيده بود، ثابت ماند، به دستان مردانه اش خيره شدم، با همين دستانش شکنجه ام داده بود، با همين دستان موهايم را کشيده بود، به سرم کوبيده بود...

فرق او و داوود چه بود؟

داوود قبل از رابطه کتکم مي زد و رامين به هنگام رابطه...

عصبي و خشمگين دستم را از زير دستانش بيرون کشيدم و با همان توان اندکي که برايم باقي مانده بود، عقب بردم و محکم زير گوشش خواباندنم. صداي "شترق" سيلي، در فضاي سالن پيچيد. از صداي سيلي جا خوردم و به چشمان متعجب رامين نگاه کردم، با همان شلوار در دستم، خودم را عقب کشيدم. همين حالا بود که به من حمله ور شود. داوود هم همين کار را مي کرد. يکبار به صورتش سيلي زدم، تا حد مرگ کتکم زده بود. عقب رفتم و درد در کمرم پيچيد، نگاه وحشت زده ام روي صورت رامين چرخ خورد.

مي زد، همين حالا به سمتم حمله مي کرد و کتکم مي زد. رامين کمر راست کرد. صدايي شبيه به باد گلو از دهان خارج شد.

ترسيده بودم، وحشتزده بودم...

کتکم مي زد، رامين نفس عميق کشيد:

-زود بپوش برسونمت خونه، بايد برم شرکت...

دستانم از روي شلوارم شل شد....

............

رامين نگاهم کرد:

-بيام کمکت؟

با حرص به او چشم دوختم:

-برو گمشو

چيزي نگفت و خيره خيره به چشمان خشمگينم زل زد. به زحمت در ماشين را باز کردم تا از ماشين پياده شوم، پاهايم توان نداشت، صداي باز شدن در ماشين را شنيدم. چند لحظه ي بعد رامين در کمک راننده را کاملا باز کرد و زير بازويم را گرفت:

-بيا پايين

لج کردم:

-به من دست نزن

-باشه به تو دست نمي زنم، بيا پايين برو خونه

خواستم دستم را عقب بکشم که رامين با صداي آهسته اي گفت:

-يه نگاه بنداز تو کوچه، خاله خانباجي ها چهار چشمي دارن منو تورو نگاه ميکنن، دختر خوبي باشو بيا پايين

به آرامي سر چرخاندم و به کوچه نگاه کردم. زنان همسايه با چشمان وغ زده شان نگاهمان مي کردند،

اينطور که بدتر بود...

رامين مي خواست کمکم کند تا از ماشين پياده شوم، آنها پيش خودشان فکر مي کردند که من ضعف کرده ام...

واي خدا، ديگر نمي دانستند که من شکنجه شده ام...

-خودم ميام پايين

رامين اخم کرد و خودش را کنار کشيد. به زحمت دستم را به بدنه ي ماشين چسباندم و از ماشين پياده شدم، خواستم در ماشين را ببندم که صدايي مرا مخاطب قرار داد:

-خانم ابراهيمي

سر چرخاندم و با ديدن زن صاحب خانه شوکه شدم، او اينجا چه کار مي کرد؟ من که کرايه ي خانه ي عقب افتاده را به او داده بودم.

نگاهم روي صورت رامين چرخيد که با کنجکاوي به زن خيره شده بود.

دوباره به زن صاحب خانه نگاه کردم و گفتم:

-سلام خانم رحمتي، چيزي شده؟

زن صاحب خانه چادرش را سفت و محکم چسبيد و نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

-يه لحظه بياين اينور تر

با پاهاي لرزاني که به زحمت روي زمين مي کشيدم، از ماشين رامين فاصله گرفتم و گفتم:

-چي شده خانم؟ نگران شدم

خانم رحمتي سرش را بالا کرد و به من چشم دوخت. نگاهش سرزنش آميز بود. حتما کبودي گونه و پيشاني ام را ديده بود...

دستم را به سمت روسري ام بردم تا آنرا پايين بکشم، صدايش ميخکوبم کرد:

-شما بايد تا هفته ي ديگه خونه رو تخليه کنين

دستم در هوا معلق ماند....

با ناباوري گفتم:

-چي؟ تخليه کنيم؟ آخه واسه ي چي؟ من که ديروز پول کرايه خونه رو آوردمو به شما دادم

پشت چشمي نازک کرد:

-زحمت کشيدي، بعد از دو ماه و نيم، پولو دادي، اصلا مسئله ي کرايه خونه نيست، مسئله ي همسايه هاست که ازت شاکي ان

با همان حال خرابم گفتم:

-آخه واسه ي چي؟ من که کاري به کسي ندارم

خانم رحمتي نيم نگاهي به رامين انداخت، نگاهم مسير نگاهش را دنبال کرد و روي رامين ثابت ماند که دست به سينه به ماشين تکيه زده بود. خانم رحمتي گفت:

-از قرار معلوم ديگران به تو کار دارن

چشمانم روي صورت رامين ثابت ماند. پوزخند روي لبش، کلافه ام کرد. رو به خانم رحمتي کردم:

-شما رو بخدا دارين جدي ميگين؟ ما هنوز دو ماه از قرار دادمون مونده، آخه کجا بريم؟

سري تکان داد:

-اونش ديگه به من مربوط نيست، دو تا پسرهام مي خواستن بيان باهات صحبت کنن، من ازشون خواستم صبر کنن تا خودم بيام، تا هفته ي ديگه خونه بايد خالي بشه، بعد از دو سال که تو اين محل نشستي، هنوز نمي دوني اينجا جاي اين کارا نيست، جاي اين الواطيها نيست؟

با نگراني گفتم:

-يواش خانم رحمتي، آبرو ريزي نکن،چي مي گين واسه خودتون؟

به ميان حرفم پريد:

-خانم من چي ميگم يا چي ميبينم، ببين، خودش حي و حاضر اينجا مونده

و با دستش به رامين اشاره زد. نگاه ترسيده ام روي پوزخند رامين ثابت ماند.

دوست داشتم به او بتوپم و بگويم چته؟

به سمت خانم رحمتي چرخيدم:

-خانم، توروخدا صداتونو بيارين پاييم، اين آقا...اين آقا....

با لبهاي بهم فشرده به رامين نگاه کردم، يک تاي ابرويش را بالا برده بود. پوزخندش تبديل به نيشخند شده بود. هر دو دستم را مشت کردم. با صداي لرزاني که التماس از آن مي باريد، گفتم:

-خانم، اين آقا شوهرمه، بخدا محرمه منه

خانم رحمتي دهانش کج شد:

-توروخدا؟ شوهرته؟ آخه يه نيگاه به ريختو قيافه اش بنداز، اين پا ميشه مياد تو اين محل زن بگيره؟ اونم تورو که طلاق گرفتي؟ با اين خونواده ي داغون؟ برو خودتو رنگ کن، شوهرمه کدومه، اون چهارصد تومنو هم از صدقه سر اين شوهرت به من دادي؟

نفسم بند آمد. چقدر کلامش نيش داشت.

-خانم رحمتي مگه چمه؟ جذام که ندارم، شوهرمه، اصلا...

يکباره به سمت رامين چرخيدم:

-تو يه چيزي بگو، تو چرا چيزي نميگي، بگو نسبتت با من چيه

و ناگهان چشمم افتاد به زنان همسايه که پشت سر رامين ايستاده بودند و با کنجکاوي به حرفهايمان گوش مي کردند. رامين تکاني به خود داد و تکيه اش را از ماشين جدا کرد:

-هوم؟ چي شده؟ جريان چيه؟ من نمي دونم

چانه ام لرزيد. چقدر پست فطرت بود...

اخم کردم:

-تو نمي دوني جريان چيه؟ اين خانم صابخونمه، مي گه نسبت من و تو چيه؟

رامين اخم کرد:

-جدا؟ به اين خانم چه مربوطه؟ مگه مفتشه

خانم رحمتي با شنيدن اين حرف آتش گرفت، رو به رامين گفت:

-معلومه به من مربوطه، تو اين خونه چه خبره؟

صورتش را به سمت من چرخاند:

-من خونه کرايه دادم توش بشيني يا کثافت کاري کني؟

صداي رامين بلند شد:

-تو کثافت کاري کردي مونا؟ نچ نچ چه کار بدي

خانم رحمتي به سمت رامين براق شد:

-داري مسخره ميکني؟

رامين گوشي اش را از جيب شلوارش بيرون کشيد:

-ببخشيد، تا شما حرف مي زنين، من اين تلفنو جواب بدم

با دهان باز به اين نمايش ابلهانه اش نگاه کردم.

اينقدر راحت جا زده بود؟

-خوب خانم ابراهيمي چي شد؟ حرف حساب جواب نداشت؟ تا هفته ي ديگه بايد تخليه کني، وگرنه ميام با دوتا پسرام وسايلاتو ميريزم بيرون

کيفم را چرخاندم و با حرکات عصبي، زيپ کيفم را کشيدم:

-من محرمشم، اين آقا محرم منه، ببين اين صيغه نامه ام، ببين..

زيپ کيف تا نيمه باز شد، دستانم بي حس شده بود، نمي توانستم زيپ را خوب بکشم. بغض کردم:

-شما به من خونه دادي، ديگه مسئول رفت و آمد من که نيستي

سرش را به چپ و راست تکان داد:

-من مسئول نيستم؟ همسايه ها راه به راه ميان در خونه شکايت ميکنن تلفن مي زنن، واسه من دردسر درست کردي، حالا ميگي مسئول رفت و آمد نيستم؟ خوب شد باباي خدا بيامرزت مرد و اين روزها رو نديد

قلبم تير کشيد...

پدرم...

خوب شد مرد و به ذلت نشستن دخترش را نديد...

آه کشيدم،

کاش زنده بود و من به ذلت نمي افتادم...

-خانم رحمتي توروخدا، من دو تا خواهر و برادر کوچيک دارم، يه مادر مريض دارم، تو اين سرماي پاييزي کجا برم؟

با صداي رامين ميخکوب شدم:

-ول کن زنيکه ي حرف مفت زنو مونا، منتشو نکش

چشمان خانم رحمتي گشاد شد، به سمت رامين چرخيد:

-با مني؟

همانطور که گوشي روي گوشش بود، گفت:

-آره فکر کنم

خانم رحمتي با صورتي کبود شده فرياد زد:

-بي تربيت، مرتيکه ي نفهم

به سمت من چرخيد:

-هفته ي ديگه تخليه کردي که هيچ، وگرنه با زور ميام تو خونه اسباب و اثاثيه تو ميريزم بيرون، يک و نيمي هم که پيش من داري بيا بگير...

چرخيد و به راه افتادم. با همان تن و بدن کوفته به دنبالش دويدم:

-خانم رحمتي، خانم رحمتي، توروخدا خانم، اين آقا منظوري نداشت

صداي فرياد رامين بلند شد:

-نه، حرفشو باور نکن، دقيقا منظور داشتم...

خانم رحمتي بي آنکه بايستد، همچنان به راهش ادامه داد. از به دنبالش دويدن، پشيمان شدم. چرخيدم و به سمت رامين رفتم. با ديدن من خنديد و در مقابل چشمان تمسخر آميز همسايه ها، گارد گرفت:

-نزني منو، جون ندارما

اشکهايم روي گونه سر خورد:

-چرا با من اين کارو ميکني؟ جوابمون کرد، با اين پول پيش کجا بريم؟ تا هفته ي ديگه کجا بريم؟

رامين گوشي را در جيبش گذاشت و خم شد و خودش را در شيشه ي دودي ماشين برانداز کرد و دستي به موهاش کشيد:

-من نمي دونم ليدي، مشکل توئه، مشکلات تو هم به من مربوط نميشه

با بيچارگي به زنان همسايه نگاه کردم که دست به سينه به من و رامين زل زده بودند. از درد مي لرزيدم. رامين ماشين را دور زد و در ماشينش را باز کرد و سوار ماشين شد. کمي از ماشين فاصله گرفتم، ماشين را روشن کرد، برايم بوق زد و بي کلامي حرف به راه افتاد...

و من مانده بودم و خودم، خسته و شکسته، وسط کوچه، خيره به سانتافه ي مشکي رنگي که از پيچ کوچه مي گذشت...

............

وارد خانه شدم. آرام آرام قدم بر مي داشتم. همه ي رگ و پي بدنم کشيده مي شد. از ته دل از رامين متنفر بودم.

وحشي پست فطرت، له و لورده ام کرده بود.

چشمم افتاد به مينا که مقابل تلويزيون نشسته بود، هنوز روپوش و مقنعه به تن داشت، متوجه ي من شد و يکباره از روي زمين بلند شد و به سمتم دويد و خودش را در آغوشم پرت کرد. دردي که در کمرم پيچيد، نفسم را بند آورد. به آرامي ناليدم:

-آي مينا يواش، کمرم

مينا بي توجه به ناله ام گفت:

-آبجي، امروز ورزش داشتيم، تو حياط دوييدم، از همه بيشتر دوييدم، خانم معلم به من گفت آفرين خلي خوب دوييدي

به صورت معصومش خيره شدم.

خواهرکم امروز دويده بود، خوب هم دويده بود...

دستي به سرش کشيدم:

-آفرين مينا، آفرين، گشنه ته؟

-يه ذره

-خوب برو لباستو در بيار، دست و صورتتو بشور تا غذا درست کنم

مينا از من فاصله گرفت:

-چشم آبجي، الان ميرم

به سمت اطاق عزيز دويد. من هم دستم را به کمرم گرفتم و به سمت اطاق عزيز رفتم. بايد موضوع را با عزيز مطرح مي کردم، شوخي نبود، تا هفته ي ديگر بي خانمان بوديم....

هنوز چند قدم بر نداشته بودم که در آشپزخانه باز شد و هيکل لاغر ميلاد بين دو لنگه ي در نمايان گشت. سر جايم ايستادم و نگاهش کردم. با ديدن من از چهار چوب در فاصله گرفت و به سمتم آمد. به ياد چند ساعت پيش افتادم که رامين چطور مقابل من گردنش را فشار داده بود، دلم ريش شد.

-سلام آبجي

-سلام، بيا جلو ببينم

به آرامي به سمتم آمد و مقابلم ايستاد. دستم را دراز کردم و به صورت استخواني اش کشيدم:

-صورتت درد ميکنه؟

-نه آبجي

آه کشيدم.

-چيز آبجي، ميگم...اون يارو، همون که ...چيز..واقعا شوهرته؟

به گلهاي قالي خيره شدم. هفته ي ديگر بايد خانه پيدا مي کرديم، نه بهتر بود به مادر مي گفتم تا با خانم رحمتي صحبت کند، شايد از خر شيطان پياده مي شد.

-آبجي؟؟؟

تکان خوردم:

-ها ميلاد، چيه؟

-اون آقا شوهرته؟

به چشمان غمگينش نگاه کردم:

-آره شوهرمه

-کي شوهر کردي؟ چرا شوهر کردي؟

صدايم در سرم پيچيد:

چرا خودتو بدبخت کردي

دست کوفته ام را بلند کردم و به سرش دست کشيدم:

-الان ناهار درست ميکنم...

به سمت اطاق عزيز رفتم....

دستي به صورت عزيز کشيدم:

-عزيز حالت خوبه؟ بهتري؟

عزيز سرفه ي خفه اي کرد:

-خوبم عزيز، خوبم

چند لحظه خيره خيره نگاهم کرد:

-چرا اينقدر رنگت پريده مونا؟ پيشونيت چرا کبوده؟

با دستم موهايم را روي پيشاني ام ريختم:

-چيزي نيست، جوش بود کندمش

مادر دوباره سرفه کرد:

-مونا چرا دروغ ميگي؟ اون جاي جوشه؟

نگاهم افتاد به مينا که کنار کمد کز کرده بود، با ملايمت گفتم:

-ميري بيرون مينا؟

مظلومانه سرش را به يک طرف کج کرد:

-باشه آبجي

مينا که از اطاق بيرون رفت، رو به عزيز گفتم:

-عزيز مي خوام يه چيزي بهت بگم، الان خانم رحمتي اومد دم در

با اضطراب دستانم را در هم ماليدم:

-اومد گفت بايد تا هفته ي ديگه تخليه کنيم

چشمان تب دار عزيز گشاد شد، صدايش بالا رفت:

-چي؟

به آرامي گفتم:

-سيس س س س، عزيز ميخواي ميلاد و مينا بفهمن؟ يه فکري کن، توروخدا زنگ بزن بهش، بگو اجازه بده بشينيم اينجا، آخه تو يه هفته کجا ميشه خونه پيدا کرد؟ دارم ديوونه ميشم

عزيز نيم خيز شد:

-آخه واسه ي چي؟ خانم رحمتي يه دفه خواب نما شد؟

دستم را روي شانه اش گذاشتم:

-عزيز هول نکن، واسه خاطر اين پسره است، همين که صيغه اش شدم، زياد تو محل اومد، همسايه ها شکايت کردن

عزيز لب برچيد:

-چرا بهش نگفي تو محل نياد؟ بهش ميگفتي اينجا برات دردسر درست ميشه

عزيز چه خوش خيال بود، دردسر اين بود، يا شکنجه هاي وحشتناک رامين؟

-عزيز بهش گفتم ولي گوش نکرد، ديگه کار از کار گذشته، به خانم رحمتي زنگ مي زني؟

عزيز دوباره سرفه کرد:

-مونا توروخدا بگو واسه خاطر همين داره بلندمون مي کنه؟ آخه نميگه ما با اين دو تا دختر و پسر کجا بريم؟ انصافش کجا رفته؟

بعد انگار چيزي يادش آمده باشد، گفت:

-سر ظهري تو حياط داد و فرياد بود، چي شده بود؟ سر همين جريان تخليه ي خونه بود؟ ميلاد که جواب منو نداد، اصلا ميلاد اون وقت روز، خونه چي کار مي کرد؟

نگاهم روي دستان چروکيده ي عزيز ثابت ماند:

-عزيز به خانم رحمتي زنگ مي زني؟

انگار فهميد که حالم چندان مساعد نيست، لا به لاي سرفه هايش گفت:

-باشه....

.................

مينا زير چشمي به ميلاد نگاه کرد و بشقابش را به سمتم گرفت:

-آبجي، يه کتلت ديگه هم مي دي؟

به آرامي سري تکان دادم و از تابه کتلتي برداشتم و روي برنج نيم خورده اش گذاشتم. مينا کمي خودش را جمع کرد و به آرامي گفت:

-آبجي خيلي خوشمزه است، من کتلت خيلي دوست دارم

-حالا چرا آروم ميگي؟

مينا با ابرو به ميلاد اشاره زد. نگاهم افتاد به ميلاد که با غذايش بازي مي کرد:

-ميلاد چرا نمي خوري؟

سرش را بلند کرد:

-ها؟ گشنه نيستم

کمي نگاهش کردم، پکر و گرفته بود. رو به مينا کردم:

-بخور مينا

متوجه ي ميلاد شدم که از مقابل سفره بلند شد:

-آبجي مرسي، من غذا نمي خورم....

...............

-خانم رحمتي، فدات بشم، درد و بلات بخوره تو سرم، آخه چرا ميگي بلند شيم؟

با نگراني به دهان مادر زل زده بودم. همانطور که گوشي در دستش بود، به سرفه افتاد. به سمتش خم شدم و بين دو کتفش را ماساژ دادم. بريده بريده گفت:

-آخه خانم رحمتي، الهي من قربونت برم، خوب آخه به همسايه ها چه مربوطه، کار خلاف شرع که نکرده

با صداي ميلاد جا خوردم و به سمتش چرخيدم:

-چي شده آبجي؟

بين چهار چوب در ايستاده بود و با کنجکاوي به من و مادر نگاه مي کرد.

-چيزي نيست،

-قراره بلند شيم؟

اخم کردم:

-نه، گفتم که چيزي نيست، برو به کارت برس

صداي مادر بلند شد:

-الهي من دور سرت بگردم، تو به من ببخشش، تو منو ببخش،آخه حالا اون مرتيکه هرکاري کرده، منو بچه هام که تا حالا به شما بي احترامي نکرديم

دوباره صداي ميلاد به گوش رسيد:

-عزيز با کي حرف مي زنه؟ با صابخونه؟

اخم کردم و از کنار عزيز بلند شدم و به سمت ميلاد رفتم:

-برو از اطاق بيرون، برو اينجا نمون چيزي نيست

-آبجي به منم بگو چي شده، منم آدمم

صداي عزيز بلند شد:

-خانم رحمتي من کنيزيتو ميکنم، آخه چرا شما يه دفه از اين رو به اون رو شدي، آخه در عرض يک هفته من از کجا خونه پيدا کنم؟

اخمهايم عميق شد. بازوي ميلاد را در دست گرفتم و او را به عقب هل دادم:

-برو بيرون، برو مي خوام درو ببندم

خواستم در را ببندم که صداي ميلاد باز هم بلند شد:

-آبجي به خاطر اون مرده، ...به خاطر شوهرته نه؟

حس کردم دست چپم به گز گز افتاد. به چشمان منتظر ميلاد خيره شدم:

-برو بيرون ميلاد، برو بيرون اگه چيز مهمي بود بهت مي گفتم، برو ميلاد

ميلاد چند قدم عقب رفت:

-آبجي مثه شوهر کردنت ديگه، اينم مثه اونه، مگه اونو به من گفتي که اينو بگي

باز هم صداي عزيز بلند شد:

-تورو اموات رفتگانت با ما اين کارو نکن، دورت بگردم به ما چه ربطي داره؟ آقا محمود به ما چه مربوطه؟ خودش بدونه با اون

با شنيدن اين حرف، ميلاد يک قدم به سمت جلو آمد و به در اطاق فشار آورد تا کامل باز شد و گفت:

-عزيز، آقا محمود جريانش چيه؟ ازش بپرس جريانش چيه؟

عزيز نگاهي به ميلاد انداخت و سرفه ي خشکي کرد و با دستش اشاره زد که بيرون برود، اينبار با قدرت به شانه ي ميلاد فشار آوردم:

-برو بيرون ديگه، اعصاب منو خورد کردي، برو بيرون

ميلاد عق عقب رفت و سکندري خورد:

-هميشه همينجوريه آبجي، منو آدم حساب نميکنين، به من چيزي نميگين

بي توجه به غرغرهايش در اطاق را بستم....

...................

عزيز بغض کرده بود:

-واي مونا بيچاره شديم، ميگه اصلا نمي ذارم اينجا بشينين، تا هفته ي ديگه بايد پاشين، اين پسره مگه بهش چي گفته که اينقدر آتيشي بود؟ هر يک کلمه که مي گفت، پشتش ميگفت مرتيکه ي بي شعور، توروخدا بگو اين پسره بهش چي گفته؟

سرم به خارش افتاد، دستم را بين موهايم فرو بردم تا بخارانم، پوست سرم از درد سوخت. چشمانم را جمع کردم و ناليدم:

-واي، خيلي حرفهاي بدي بهش زد، به خاطر اونه که لج کرده، نه؟

مادر مچ پايش را ماليد:

-ميگه محمود آقا رفته در خونه اش از ما شکايت کرده

با تعجب گفتم:

-از ما؟ آخه چرا؟ ما به محمود چي کار داريم؟

-گفته اين پسره امروز جلوي مکانيکي آبرو ريزي کرده، رفته ميلاد از مکانيکي کشيده بيرون خوابونده زير گوشش، اصلا بگو ببينم ميلاد تو مکانيکي چي کار ميکرد؟ مگه مدرسه نداشت؟ تو چرا دو تا چيزو به من ميگي ده تا رو نميگي؟

کنار رختخواب مادر ولو شدم:

-مامان، آقا محمود چرا رفته در خونه اش؟

-آقا محمود چرا رفته؟ اين پسره با دو تا چک پول کوبيده زير گوش محمود

نفسم بند آمد.

واي رامين بالاخره کار خودش را کرد...

-آخه مونا، اين يارو به اون محمود چي کار داشت؟ واي خدا دارم سکته ميکنم، محمود رفته در خونه ي رحمتي گفته اينا رو بلند کن، اينا بي آبروئن،

خواستم چيزي بگويم که در اطاق يکباره باز شد و ميلاد وسط اطاق پريد:

-محمود گه خورده رفته در خونه ي خانم رحمتي، همين الان ميرم بيچاره اش ميکنم

مادر بهت زده به ميلاد نگاه کرد. يکباره به خودش آمد و با لحن گريه آلودي گفت:

-تو صبح تو مکانيکي محمود چي کار مي کردي؟ مگه مدرسه نداشتي؟

صداي فرياد ميلاد به آسمان بلند شد:

-رفتم کار کنم، مگه نگفتم ديگه اون مرغو گوشتو نمي خورم؟ رفتم قرضمونو به محمود بدم، اون دوماد عزيزت يه دفه نمي دونم از کجا پيداش شد، اومد زد تو گوش منو محمود...

مادر رو به من کرد:

-مونا توروخدا بگو اينجا چه خبره؟ تو محل آبرومون رفته، هفته ي ديگه بايد پاشيم

دست چپم بي حس شده بود، قلبم تير مي کشيد. رو به ميلاد کردم:

-برو بيرون از اطاق، تو چرا ياد نميگيري فالگوش نموني؟

ميلاد قلدري کرد:

-من مرده خونم، من بايد همه چيزو بدونم، الان ميرم سراغ محمود

خواست بچرخد و از اطاق بيرون برود که با همه ي کمر دردي که داشتم، از جا پريدم و با يک جهش خودم را به او رساندم. صداي عزيز بلند شد:

-مونا جان نزنييش عزيز

بي توجه به عزيز، بازوي ميلاد را گرفتم و تکانش دادم:

- اگه حرف گوش مي کرديو صبح مي رفتي مدرسه، الان اين همه بدبختي نداشتيم، رفتي تو اون مکانيکي اينجوري شد

ميلاد بازويش را از دستم بيرون کشيد:

-ولم کن، رفتي يواشکي شوهر کردي حالا به من ميگي من مقصرم؟ اون مرتيکه مقصره بايد بياد جواب بده

از صداي عربده هاي ميلاد، مينا هراسان وارد اطاق شد. صداي رنجور عزيز را شنيدم:

-ميلاد داد نزن، سرم درد ميکنه، داد نزن

-داد مي زنم، شوهر بي شرف دخترت باعث شد ما رو از خونه بندازن بيرون، داد مي زنم

بهم ريختم، بهم ريختم از دست اين برادر سرکش...

چرا دهانش را نمي بست؟

بدبختي هايم که يکي دو تا نبود. يکباره به سمتش پريدم و جيغ کشيدم:

-الان ميرم به همون شوهر بي شرفم زنگ مي زنم بياد اينجا حقتو بذاره کف دستت

و به سمت کيفم دويدم که گوشه ي اطاق ولو شده بود، مي خواستم گوشي ام را بردارم و به رامين زنگ بزنم و بگويم بيايد اينجا دوباره زير گوش اين برادر بخواباند.

ديگر دلم ريش نمي شد، ديگر دلم نمي سوخت...

فقط مي خواستم کسي صداي ميلاد را خفه کند....

صداي هراسان ميلاد را شنيدم:

-نزن، آبجي زنگ نزن، نزن ديگه داد نمي زنم، نزن

با شنيدن صداي ترسيده اش، دستم از روي زيپ کيفم شل شد.

باز هم دلم ريش شد، باز هم دلم سوخت....

همانطور پشت کرده به عزيز و مينا و ميلاد، خم شدم و سرم را به ديوار اطاق تکيه دادم و گريستم....

چشمانم را بسته بودم. سرم تکيه به ديوار بود. صداي عزيز را شنيدم:

-مونا جان، عزيز، مونا بچه ها از اطاق رفتن بيرون، ديگه گريه نکن مونا

با همان چشمان بسته گفتم:

-عزيز، از خانم رحمتي شکايت مي کنيم

صداي سرفه هاي عزيز بلند شد، بريده بريده گفت:

-چي..شک...ايت؟

-آره عزيز، اون نمي تونه زودتر از موعد مارو بلند کنه، ازش شکايت مي کنيم

عزيز ناليد:

-کي ازش شکايت ميکني؟ فردا؟ دختر اون که هنوز مارو ننداخته بيرون، هفته ي ديگه ميندازه بيرون، الان مي خواي از چي شکايت کني؟ تازه، وقتي هم بري شکايت کني فکر ميکني همون روز رسيدگي ميشه؟ تا بخوان دادگاه تشکيل بدن ميشه يه ماه ديگه، تو اين يه ماه کدوم قبرستوني بخوابيم؟

انگار حق با عزيز بود.

چقدر ما بدبخت بوديم، آنقدر پناه نداشتيم تا بتوانيم از صاحبخانه شکايت کنيم..

-خوب همين جا مي شينيم، تو همين خونه مي شينيمو بلند نميشيم، هرکاري دلش خواست بکنه

عزيز دوباره به سرفه افتاد:

-دو تا قلچماقهاي خانم رحمتي رو يادت رفته؟ ميريزن تو خونه وسايلمونو ميندازن بيرون، مونا اينجوري نميشه، همش يه هفته فرصت داريم، يا بايد بريم بيوفتيم به پاي خانم رحمتي، يا اينکه بايد بگرديم دنبال خونه، آخه اين پسره به صابخونه چي کار داشت، به محمود مکانيکي چي کار داشت؟ واسه چي زد زير گوش ميلاد؟ واي مونا حالا چي ميشه؟ چي کار کنيم؟

چشمانم را باز کردم:

-دوباره ميرم سراغ خانم رحمتي، اگه راضي نشد ميگردم دنبال خونه، ديگه چاره اي نداريم

-واي مونا جان، چجوري خونه پيدا کنيم عزيز؟ الان قيمت خونه ها سر به فلک مي زنه، من تازه ميخواستم بگم دوباره قراردادو تمديد کنيم

با بي حالي سرم را از ديوار جدا کردم و به سمت عزيز چرخيدم:

-عزيز مگه دست منه؟ نميبيني اوضاع چجوريه، من ديگه بايد چي کار کنم؟

عزيز لب برچيد:

-خدا به فرياد برس، خدا کمک کنه، خدايا مگه تو بدبختي هامونو نمي بيني خدا....

.............

با درماندگي از بنگاه معاملات ملکي بيرون آمدم.

خانم رحمتي اصلا راضي نميشد، مرغش يک پا داشت، گفته بود بايد تا هفته ي ديگر بلند شويم. گفته بود کاري نکنم همه ي همسايه ها عليه من برگه امضا کنند که در اين محل بي آبرويي مي کنم.

آخر کدام بي آبرويي؟

گناه ما چه بود که فقير و بي کس بوديم؟

که پول نداشتيم که پدر نداشتيم....

از بنگاه که بيرون آمدم، دلم خيلي شکسته بود، نگاه هاي هرزه ي مرد بنگاهي از يک طرف و قيمتهاي سر به فلک کشيده ي رهن و اجاره از سوي ديگر دلم را سوزانده بود،

اين چندمين بنگاهي بود که در اين دو روز به آن سر زده بودم؟

آن هم با پاي پياده...

فقط يک ميليون و پانصد هزار تومان پس انداز داشتيم...

يک ميليون و پانصدي که معلوم نبود تا به دستمان برسد از آن چقدر باقي بماند.

بدبختي هاي ما کي تمام مي شد؟

.........

کمي روغن مايع کف دستم ريختم. دستانم را به هم ماليدم و روي سرم گذاشتم. کف سرم هنوز درد مي کرد. روغن بادام نداشتم، مجبور بودم از روغن مايع استفاده کنم. دوروز بود موهايم را شانه نزده بودم، شانه مي زدم نفسم بند مي آمد. حتي زير دوش آب هم نمي توانستم سرم را بشورم، پوست سرم از فشار آب مي سوخت. وسط آشپزخانه دو زانو نشستم و کمي خودم را خم کردم و کف دستان چربم را روي سرم گذاشتم و به آرامي ماساژ دادم. چشمانم را بستم. چقدر خوب بود که رامين در اين دو روز سراغي از من نگرفته بود، اصلا توان نداشتم تا دوباره شکنچه شوم...

تکليف خانه که مشخص مي شد، بايد براي آن سفته هاي لعنتي فکري ميکردم. بدبختي هايم که يکي دو تا نبود.

صداي مينا را شنيدم:

-آبجي،

-چيه مينا؟

-آبجي من خيلي ناراحتم

نفس خسته ام را بيرون فرستادم:

-چي شده مگه؟

-يه سوال بپرسم؟

-بپرس

-آبجي ف....سق يني چي؟

دستانم بي حرکت ماند.

اين کلمه را از چه کسي ياد گرفته بود؟

سرم را بلند کردم و با اخم به چهره ي گرفته اش خيره شدم:

-اين حرفو از کي ياد گرفتي، هان؟

صدايم بالا رفت:

-کي اين اراجيفو يادت داده؟

مينا بغض کرد و يک قدم عقب رفت:

-آبجي عصباني نشو، اينو...اينو...آيدا گفت

سوزش سرم عصبي ام مي کرد:

-آيدا غلط کرد با تو که داري تکرارش ميکني

مينا آماده براي گريستن بود:

-آبجي آيدا گفت خواهرت ف...سق داره

مات و مبهوت به مينا نگاه کردم.

-آبجي اين کلمه فحشه؟ فحش بده؟ آيدا گفت مامان و باباش ديشب با هم حرف مي زدن مي گفتن تو ف....سق داري

چانه ام لرزيد...

من؟

من ف...سق داشتم؟

خدا....خدا...

چقدر صدايت کنم خدا؟

-آبجي غصه نخور، من به آيدا گفتم هر چي ميگي خودتي، ديگه هم نمي خوام با دختري مثه تو دوست باشم

با بيچارگي کمر راست کردم و به کابينت تکيه زدم. ديگر ذق ذق سرم برايم اهميتي نداشت. ديگر هيچ چيز برايم اهميتي نداشت...

من ف...سق داشتم؟

خدا لعنتتان کند، محرمم بود..

خدا لعنتتان کند...

مينا به سمتم آمد و دستي به سرم کشيد و همزمان گفت:

-آبجي ناراحت نشو، آبجي توروخدا...

با لحن دردآلودي گفتم:

-برو از آشپزخونه بيرون مينا، بار آخري بود که اون کلمه رو از دهنت شنيدم، برو بيرون

مينا با اضطراب گفت "چشم" و از آشپزخانه بيرون رفت...

دوست داشتم به دو طرف صورتم سيلي بزنم..

ديگر اين محل جاي ماندن نبود، بايد از اين محل مي رفتيم.

باز هم چانه ام لرزيد، کجا مي رفتيم؟

..............

با ديدن شماره ي رامين روي صفحه ي گوشي ام، حس از بدنم رفت. لرزش عصبي سراپايم را فرا گرفت. در اين بدبختي و بيچارگي همين را کم داشتم که دوباره با او به آن خانه ي شوم بروم. خواستم تماس را قطع کنم، ولي به ياد آن سفته هاي لعنتي افتادم. دندانهايم بي اراده به هم برخورد مي کرد. چشمانم روي ساعت ديواري ثابت ماند. ساعت پنج بعد از ظهر بود. به مينا نگاه کردم که دمغ کنج ديوار نشسته بود و نگاهم مي کرد. هميشه همينطور بود، وقتي از دستش دلخور مي شدم، پکر مي شد. چشم از مينا گرفتم و دوباره به شماره ي نحس خيره شدم. بالاخره که بايد جواب ميدادم. دل به دريا زدم:

-الو....

-به به سلام آب نبات چوبي

سکوت کردم.

-خوبي؟ جواب سلام منو ندادي

باز هم سکوت کردم. دست مشت شده ام را روي رانم کوبيدم. باران با شدت مي باريد. برخورد قطرات باران با سقف خانه، صداي مهيبي به وجود آورده بود.

-کجايي ليدي خوشگل؟ خونه اي يا نه؟ مي خوام بيام دنبالت

ناگهان نطقم باز شد و به تته پته افتادم:

-چيز...چر...واسه ..چرا؟

صداي قهقهه اش را شنيدم:

-اوووووه، چه ذوقي هم کرده، ميريم خونه ي من

نگاهم دوباره روي چهره ي مينا ثابت ماند که اينبار ناخن مي جويد و ناگهان بر زبانم جاري شد:

-من بيرونم، خونه نيستم، با خواهرم اومدم بيرون

متوجه ي مينا شدم که تکان خورد و تکيه اش را از ديوار جدا کرد.

-کجايي؟ بيرون اومدي؟ واسه چي بيرون؟ تو اين بارون؟

با حرص گفتم:

-دنبال خونه مي گردم

با ته خنده گفت:

-آهان، اصلا يادم نبود، جريان خانم صاحبخونه و همسايه ها و مهلت يک هفته ايه ديگه، آخ آخ آخ چند روز ديگه تا مهلتت مونده؟ امروز فرداست که اسباب و اثاثيه تونو بندازن بيرون، اونم تو اين بارون، واخ واخ واخ، چه گرفتاري اي...

زير لب فحشي حواله اش کردم:

-کثافت

-نشنيدم چي گفتي، آنتن نميده، الو...

و دوباره قهقهه زد:

-کدوم خيابوني ميام دنبالت،

به سمت در ورودي رفتم و وارد حياط شدم:

-من با خواهرم هستم، امروز نمي تونم

-به من مربوط نيست، به خواهرت بگو خودش تنهايي بره خونه، ميام دنبالت

سعي کردم صدايم بالا نرود:

-آشغال نمي تونم، مي فهمي؟ نمي تونم، خواهرم با منه، تنهايي نمي تونه جايي بره

-بازم که داري با من جر و بحث ميکني، آدرس بده بيام

-نمي تو...

-آهان نمي توني؟ پس سفته هاتو مي توني پاس کني ديگه؟ باشه، فردا بيا کلانتري سفته هاتو پاس کن..

سکوت کردم. لبهايم را روي هم فشار دادم.

چقدر بي همه چيز بود...

سکوتمان طولاني شد. سکوت را او شکست:

-کدوم خيابوني؟

بالاخره دهان باز کردم:

-خيابون بوستان....

-تا نيم ساعت ديگه مي رسم....

تماس که قطع شد بي حرکت زير دامنه ي خانه ايستاده بودم و به شر شر باران نگاه مي کردم....

بيچاره تر از من هم در دنيا وجود داشت؟

.........

دست مينا را گرفته بودم و به دنبال خودم مي کشيدم. مينا ذوق زده بود:

-آبجي آبجي، از من راضي هستي؟ ديگه ازم دلخور نيستي؟ ازم راضي هستي که منو با خودت آوردي بيرون؟

رنگ به چهره نداشتم، دستانم يخ زده بود، چتر کهنه ام را بالاي سر خودم و مينا نگه داشته بودم و لرزان قدم بر مي داشتم.

واي خدا امروز نمي شد، امروز... واي خدايا....

صداي مينا دوباره بلند شد:

-آبجي منو بخشيدي؟

سر سري جواب دادم:

-آره، بخشيدم

و در دل دعا کردم رامين با ديدن مينا، منصرف شود.

خواهرکم را که ببيند منصرف شود.

نمي توانستم....

سخت بود، سخت هم نبود، وحشتناک بود..

-آبجي من ديگه با آيدا دوستي نميکنم، ديگه باهاش حرف نميزنم، تو ديگه ازم ناراحت نباش، باشه آبجي؟

دست مينا را فشار دادم:

-مينا يه ذره ساکت شو حرف نزن، هيچ چي نگو، باشه؟

ميناي مظلوم من يک کلمه گفت:

-باشه

................

به سانتافه ي مشکي رنگي که مقابل پاي من و مينا ترمز زده بود، نگاه کردم و قلبم شروع به تپيدن کرد. دلم مي خواست زار زار گريه کنم...

دوباره به شکنجه گاه مي رفتم؟

مينا را به خود چسباندم. شيشه ي دودي سمت کمک راننده پايين آمد. با ديدن چهره ي خندان رامين، ضعف کردم:

-به به به به، چه ليدي خوشگلي، چطوري؟

باز هم مينا را به خودم چسباندم. نگاه رامين روي چهره ي مينا ثابت ماند:

-به به اين خانم کوچولو رو نگاه کن. اسمت چيه؟

مينا سرش را به سمت من چرخاند و نگاهم کرد. لبم به نشانه ي لبخند کج شد، اما مي دانستم شباهتي به لبخند ندارد. صداي رامين باعث شد چشم از مينا بگيرم و به چهره اش نگاه کنم

-خانم کوچولو مثه خواهرت با نمکيا

مينا چيزي نگفت. رامين دوباره به من نگاه کرد:

-بيا بالا، بيا بريم که خيلي کار داريم

با صداي لرزاني گفتم:

-خواهرمو چي کار کنم، زير اين بارون نمي تونم ولش کنم بره

-به من مربوط نيست، بيا بالا، بچه که نيست، بزرگه، خودش ميره خونه

آنچنان سفت و سخت به مينا چسبيدم که گويا رها کردنش برابر با مرگ من بود:

-نه، بارون تنده، خيس ميشه، مي ترسه، نمي تونه بره خونه

رامين بي حوصله جواب داد:

-اه اعصاب منو داري خورد مي کنيا، بيا بالا ميگم

رو به مينا کرد:

-عمو جون چترو از خواهرت بگير برو خونه، برو عمو

مينا دوباره سرش را کج کرد و با نگراني به من خيره شد. دلم براي هر دو نفرمان کباب شد.

براي خودم بيشتر از خواهرکم....

صداي رامين بالا رفت:

-مياي بالا يا نه؟ سفته ها که يادت نرفته؟

چشمانم از اشک پر شد. مينا را از خودم جدا کردم.

مردک ديوانه رحم نداشت، انصاف نداشت، از خواهرکم خجالت نکشيد...

چتر را به دستان کوچک مينا سپردم و خودم را خم کردم:

-مينا مي توني خودت بري خونه؟

لب برچيد:

-تو با من نمياي؟

-نه مينا، من يکي دو ساعت ديگه ميام، خودت ميري خونه؟

-آبجي بارونه، تنها برم؟

-اره عزيزم

سرش را بوسيدم:

-برو منم بعدا ميام

-آبجي اين آقا کيه؟

کسي در سرم فرياد کشيد:

شيطان...خود شيطان

-ميام خونه بهت ميگم، حالا ميري؟

ميناي معصوم من سر تکان داد:

-چشم آبجي...

.................

ساکت و غم زده داخل ماشين نشستم، ماشين به راه افتاد. صداي نحس رامين در فضاي ماشين پيچيد:

-هوا سرده ها، عيبي نداره، الان ميريم خونه ي من گرم مي شيم

شيشه ي ماشين را پايين فرستادم و از آينه به ميناي کوچکم نگاه کردم که کنار خيابان ايستاده بود. آه کشيدم و با بغض گفتم:

-کنار خيابون مونده

باران شلاقي دوباره شروع به باريدن کرد و قطراتش، با شدت روي صورتم نشست. شيشه ي ماشين، به طور خودکار بالا رفت و همزمان صداي رامين بلند شد:

-خودش ميره خونه، بارونه ديگه، بلاي آسموني که نيست

بغضم شکست و به هق هق افتادم:

-الهي براش بميرم...

دستانم را مقابل صورتم گرفتم.

براي بيچارگي خودم گريه ميکردم يا مظلوميت مينا؟

چند ثانيه بعد ماشين متوقف شد و به سمت عقب حرکت کرد. سرم را بلند کردم و به سمت رامين چرخيدم که با اخمهاي درهم، يک دستش را پشت صندلي ام گذاشته بود و به عقب نگاه مي کرد. نگاهم روي بريدگي کنار لبش ثابت ماند. چند لحظه ي بعد دوباره ماشين متوقف شد. رامين با سر به من اشاره زد:

-بگو بياد بالا

سرم را به سمت پنجره ي ماشين برگرداندم و با ديدن مينا که هنوز کنار خيابان ايستاده بود، جا خوردم. دوباره به سمت رامين چرخيدم، منظورش اين بود که مينا را سوار ماشين کنم؟

يک بار ديگر برگشتم و به مينا خيره شدم. معطل نکردم، به سرعت اشکهايم را پاک کردم و شيشه را پايين فرستادم:

-مينا، آبجي بيا بالا

مينا با ديدنم چهره اش از هم باز شد:

-آبجي اومدي دنبالم؟

سرم را تکان دادم:

-آره مينا بيا بالا، خيس شدي

مينا با ذوق چترش را بست و به سمت ماشين آمد. صداي رامين بلند شد:

-مي رسونمتون خونه...

صداي بالا کشيدن بيني ام هر از گاهي سکوت ماشين را مي شکست. از گوشه ي چشم متوجه ي رامين شدم که جعبه ي دستمال کاعذي را به سمتم دراز کرد:

-آخر ياد نميگيري دماغتو بگيري که هي نکشيش بالا

برگه اي کشيدم و روي بيني ام گذاشتم. صداي مينا راشنيدم که به فاصله ي نزديکي از گوشم گفت:

-آبجي؟؟؟

با صداي تو دماغي گفتم:

-چيه؟

-آبجي ناراحت نباش ديگه، من ديگه با آيدا قهر مي کنم

سرم را چرخاندم و نگاهم روي چشمان غمگين مينا که خودش را از روي صندلي به جلو کشانده بود، ثابت ماند. دستم را دراز کردم و به صورتش دست کشيدم:

-باشه، ديگه گريه نميکنم، نترس آبجي

صداي رامين بلند شد:

-بگو ببينم اسمت چيه؟

مينا حرفي نزد. مي دانستم خجالت مي کشد. با دستمال کاغذي اشکهايم را پاک کردم. دوباره صداي مينا را نزديک گوشم شنيدم:

-آبجي جواب بدم؟

به آرامي گفتم:

-آره، جواب بده

مينا رو به رامين کرد:

-اسمم ميناست

-کلاس چندمي؟

-کلاس پنجمم

رامين نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

-بگو ببينم تو چي کار کردي که خواهرت از دستت ناراحته؟

مينا باز هم سکوت کرد. با ناراحتي به سمت رامين چرخيدم:

-ولش کن، اين سوالا چيه ازش مي پرسي؟

يکي از ابروهايش را بالا فرستاد:

-نه، مي خوام بدونم مينا خانم چي کار کرده؟ شلوارتو خيس کردي؟

اخم کردم. اينجا هم دست از تحقيرمان بر نمي داشت. صداي لرزان مينا بلند شد:

-نه، من خودمو خيس نکردم، يکي از دوستام....

با اخم گفتم:

-مينا، بسه

مينا ساکت شد. رامين با کنجکاوي پرسيد:

-يکي از دوستات چي؟ بگو ببينم

مينا باز هم چيزي نگفت.

-بگو ديگه، من منتظرم

با حرص رو به رامين کردم:

-چي کارش داري؟ نمي خواد بگه

رامين نيم نگاهي به من انداخت و پوزخند زد. مينا دوباره خودش را به من نزدکي کرد و گفت:

-آبجي نميريم خونه؟

سرم را تکان دادم و گفتم:

-داري....

رامين به ميان حرفمان پريد:

-نترس، دارم مي برمتون خونه، نمي خورمتون نترس

نتوانستم طاقت بياورم، با عصبانيت گفتم:

-چرا اينجوري باهاش حرف مي زني؟ اون که چيزي نگفت

رامين با طعنه گفت:

-تو يه نفر حرف نزن که حسابي از دستت کفري ام، امروزم حروم شد،

صداي آهسته ي مينا بلند شد:

-دعوا نکنين، مي ترسم

رامين با اخم گفت:

-بشين ديگه بچه، همش پارازيتي

دلم آتش گرفت. به سمت مينا چرخيدم که لب برچيده بود، آه کشيدم:

-چيزي نيست مينا، قربونت برم، بشين الان ميرسيم خونه

صداي رامين دوباره بلند شد:

-خونه پيدا کردي يا نه؟

به مرز جنون رسيدم. خوب مي دانست کي حرفي بزند که همه ي روح و روانم بهم بريزد. نفسم را با حرص بيرون فرستادم.

-پيدا نکردي؟

-نه پيدا نکردم

نيشخند زد:

-يني تا دو سه روز ديگه اسباب اثاثيه توي کوچه؟ اوهوم؟

با ناراحتي گفتم:

-جلوي اين، در مورد اين چيزا نگو

و با سر به عقب اشاره زدم و ادامه دادم:

-چيزي نمي دونه

قهقهه زد:

-هه، الان ندونه دوروز ديگه که مي فهمه آواره اين

و يکباره خم شد و داشبورت ماشين را باز کرد و بسته ي شکلاتي بيرون کشيد و دستش را به سمت عقب برد:

-بيا دختر جون، بگير

صداي مينا را شنيدم:

-آبجي بگيرم؟

بي حوصله جواب دادم:

-بگير مينا

نگاهم روي نيمرخ رامين ثابت ماند. متوجه ي نگاهم شد به سمتم چرخيد و گفت:

-مشغول ميشه، فالگوش نمي مونه، منم بهتر مي تونم در مورد بدبختي هات بپرسم...

آدم نبود،

پست فطرت، آدم نبود....

..............

رامين مقابل خانه پارک کرد:

-به سلامت

رو به مينا کردم:

-برو پايين مينا

و همزمان خواستم که از ماشين پياده شوم. رامين به مچ دستم چسبيد:

-صبر کن

برگشتم و به چشمان عصبي اش چشم دوختم، صداي بسته شدن در ماشين نشان مي داد که مينا از ماشين پياده شده است.

-گوش کن مونا، امروز خواهرت باهات بود، البته مي دونم همه بهونه بوده، بدبخت بيچاره هايي مثه تو، فقط همين ترفندها رو بلدين، فردا ساعت ده صبح ميام دنبالت، ديگه هم بهونه نمياري، خيلي دارم باهات مدارا ميکنم، فهميدي؟

به ارامي سرم را تکان دادم. مچ دستم را رها کرد:

-حالا تشريفتو ببر پايين

از ماشين که پياده شدم، صدايش را شنيدم که رو به مينا گفت:

-بچه جون، تو ياد نگرفتي بگي خداحافظ؟ حالا خداحافظ هيچ چي، اون شکلاتي که دو لپي خوردي اون چي؟ نمي تونستي بگي مرسي؟ اووووو، مرسي يه کلمه ي هاي کلاسه، به درد بيقوله نشينها نمي خوره، به جاش بلد نبودي بگي دستتون درد نکنه؟

با بغض به سمت مينا رفتم و دستش را گرفتم:

-بيا آبجي، باهات شوخي ميکنه، بيا

و با بغض کليد را از در دست گرفتم تا در خانه را باز کنم. باران شر شر روي سرم مي باريد. صداي مينا را شنيدم:

-دست شما درد نکنه

صداي اعصاب خورد کن رامين بلند شد:

-آهان، واسه شکلات که شکمتو سير کرد تشکر ميکني ديگه؟

قلبم گرفت، چرخيدم تا حرفي نثار رامين کنم که مينا گفت:

-نه، واسه اينکه نذاشتين زير بارون خيس بشم، شما خوبين

نگاهم روي صورت رامين ثابت ماند که خيره خيره به مينا نگاه کرد. حالت نگاهش تغيير کرد. ديگر از آن تمسخر چند لحظه ي پيش خبري نبود. همانطور که به رامين نگاه مي کردم، به شانه ي مينا فشار آوردم:

-بيا برو خونه، بدو

مينا چرخيد و با همان شکلاتي که در دستش بود، وارد خانه شد. نگاه رامين همچنان بدرقه اش مي کرد. با حرص رو به رامين کردم:

-خيلي حال بهم زني، يه بچه ي يازده ساله رو هم مسخره مي کني؟

رامين چشم از مينا گرفت و انگار تازه متوجه ي من شده باشد، دوباره اخم کرد:

-هه، زبونت فردا کوتاه ميشه،

ته دلم خالي شد. با نفرت نگاهش کردم. پايش را روي پدال گاز گذاشت. ماشين از جا کنده شد، هر چه گل و لاي بود روي سرم پاشيد....

..............

مينا سرش را روي زانوان عزيز گذاشته بود:

-عزيز، با يه آقايي برگشتيم خونه، مهربون بود، به من شکلات داد، نذاشت خيس بشم، ماشينش خيلي بزرگ و خوشگل بود

وارد اطاق شدم و بي توجه به عزيز که نگاهم مي کرد، به سمت کمد لباسها رفتم.

-عزيز، به من گفت خانم کوچولو

صداي عزيز را شنيدم:

-باشه عزيز، حالا برو سر درسو مشقت

-چيز عزيز، دفتر نقاشيم تموم شده، پول ميدي بخرم؟

-باشه مينا ميدم، حالا برو بيرون

مينا که رفت، عزيز با کنجکاوي براندازم کرد:

-مونا با اون پسره بودي؟ اسمش چي بود؟

کوتاه جواب دادم:

-رامين

-آها با رامين بود؟ جلوي مينا؟ کجا رفتين؟ جلوي بچه؟

بي حوصله گفتم:

-عزيز با مينا رفتم بيرون، اومد دنبالمون، ما رو رسوند خونه، همين، کجا رفتيم يني چي؟

عزيز ساکت شد و چيزي نگفت. مانتوي گل شده ام را از تنم خارج کردم.

-مونا، يني تو ميگي ازت خوشش اومده؟

يکباره به سمت عزيز چرخيدم:

-چي؟؟؟؟؟

-آخه...چيز، آخه ميگي اومد دنبالت رسوندت خونه

بيچاره عزيز...

بيچاره ي خوش خيال...

کم مانده بود در اين آشفته بازار زير دلم را بگيرم و قاه قاه بخندم.

رامين از من خوشش آمده بود؟

البته بعيد هم نبود، بدبخت تر و تو سري خور تر از من هم پيدا مي شد؟

کدام احمقي از اين لقمه ي آماده، بدش مي آمد؟

-ميگم مونا، اين رامين خونه اي چيزي نداره ما بريم توش بشينيم؟

نگاه تندي به عزيز انداختم. دست و پايش را جمع کرد:

-خوب پول کرايه اشو ميديم، پول پيشم که داريم

چشم از عزيز گرفتم و پوفي کشيدم. عزيز هم انگار ديگر مغزش خوب کار نمي کرد.

از اطاق بيرون آمدم و به سمت دستشويي رفتم. صداي پچ پچ ميلاد را از آشپزخانه شنيدم:

-غلط کردي شکلاتو ازش گرفتي، مگه شکلات نخورده اي؟ خاک تو سر احمقت، تفش کن

سلانه سلانه به سمت آشپزخانه رفتم و لاي در را نيمه باز کردم. نگاهم به چشمان ترسيده ي مينا افتاد که شکلات را محکم در دستش گرفته بود:

-نه ميلاد، خيلي خوشمزه است، مي خوام بخورم

-تو بيجا ميکني، تف کن ميگم، شکلاتو بده بندازم تو آشغالي

با اخم در آشپزخانه را باز کردم، هر دو نفر با نگراني سر چرخاندند و به من نگاه کردند. با حرص به ميلاد خيره شدم و گفتم:

-اينجا چه خبره؟

ميلاد آب دهانش را قورت داد و چيزي نگفت. به مينا نگاه کردم که بغض کرده بود:

-چي شده مينا؟

مينا با لبهاي بهم فشرده چانه اش را بالا انداخت. از مقابل چهار چوب در کنار رفتم و رو به ميلاد گفتم:

-برو به کارت برس، زود باش

ميلاد سرش را پايين انداخت و از آشپزخانه بيرون رفت. به مينا گفتم:

-زودباش شکلاتتو بخور، اينقدر ملچ مولوچ راه ننداز

مينا سرش را کج کرد:

-چشم آبجي

با حرص از آشپزخانه بيرون آمدم.

شکلات داده بود، شکم خواهرم سير شود...

پست فطرت

شکلات داده بود...

بدنم به لرزه افتاده بود. نمي توانستم لرزش تنم را کنترل کنم، ساعت ده صبح بود و رامين پشت در خانه، داخل ماشينش نشسته بود و منتظر بود تا آب نبات چوبي اش از خانه خارج شود. آب دهانم را قورت دادم. آب دهانم به گلويم پريد و به سرفه افتادم. صداي نگران مادر را شنيدم:

-واي مونا، فردا بايد پاشيم، فردا بايد از اينجا پاشيم. چي کار کنيم مونا؟

دل و روده ام به هم پيچيد. در آن لحظه حاضر بودم کنار خيابان چادر بزنم، ولي با رامين به شکنجه گاه نروم.

واي کتکهايش درد آور بود. نفسم تند و مقطع شده بود. نمي توانستم خودم را کنترل کنم. با بدني لرزان در سالن را باز کردم. صداي ناله ي عزيز را شنيدم:

-به خاله رقيه ات زنگ زدم، گفتم ميشه چند روز بيايم پيشت؟ گفتم چند روزي مارو نگه دار تا جايي پيدا کنيم، گفت نمي تونم، گفت جا ندارم، گفت با چهار تا بچه تورو کجا جا بدم؟ واي مونا ديگه به کي بايد رو بندازم؟

به سرفه افتاد. سرفه هايش خفه و کش دار بود. جوابش را ندادم. در آن لحظه اصلا به آوارگي مان فکر نمي کردم. تا چند لحظه ي ديگر باز هم قيمه قيمه مي شدم. از ترس، اشک دور چشمم حلقه زد. با تک سرفه اي در سالن را بستم و وارد حياط شدم. به آسمان نگاه کردم، باران مي باريد...

آسمان به حال من دل سوزانده بود و مي باريد...

..............

رامين با ديدن من خنديد:

-واي تو چقدر خوشگلي دختر، اصلا هم آرايش نداري، اصلا هيچ وقت آرايش نکن، باشه؟

چانه ام لرزيد. يک قطره اشک از گوشه ي چشمم چکيد:

-رامين؟؟؟

رامين ماشين را به حرکت در آورد:

-جونم؟

-توروخدا

لبخند زد:

-توروخدا چي؟

-توروخدا امروز نه،

روي فرمان ماشين ضرب گرفت و به آرامي خواند:

-ديروز من مثل امروز، مثل فرداست، هر روز دستام سرد و تنهاست...

دست لرزانم را روي چانه ام گذاشتم:

-جون مادرت قسمت ميدم....

با شنيدن اين حرف، صدايش قطع شد، به آرامي سرش را به سمتم چرخاند:

-ديگه هيچ وقت اسم مادرمو جلوي من نميگي، فهميدي؟

انگشتهام را به دور فکم حلقه کردم.

چرا لرزش چانه ام موقف نمي شد؟

-فهميدي يا نه؟

بريده بريده گفتم:

-من...ميدونم...لياقت ندارم...اسم مادرتو بيار...

صدايش بالا رفت:

-مونا، اسم مادر منو ديگه به زبون نمياري، فهميدي؟ فهميدي يا نه؟

-اگه نگم...امروز نميريم؟

چشمانش ريز شد:

-نفهميدي؟

دوباره قطره اشکي روي گونه ام سر خورد:

-فهميدم

بغضم شکست:

-تو به کي اعتقاد داري، به چي اعتقاد داري؟ توروخدا، من که دارم باهات راه ميام، تو هم مثه آدم رفتار کن، اخه اين چه مدليه؟ من دارم عذاب مي کشم

-مونا وقتي گريه ميکني، خيلي خوشم مياد، زياد گريه کن

ديوانه...رواني ديوانه...

ديوانه بود، رواني بود...

-رامين توروخدا آدم باش، من خيلي آدم بدبختي ام، تو چرا اينقدر ضعيف کشي؟ اگه بميرم خواهر و برادرم چي کار کنن؟

به من نگاه کرد و لبخند زد:

-راستي مينا خوبه؟ شکلاتشو خورد؟ بزرگ بشه دختر خوشگلي ميشه، از تو هم خوشگلتر، زود شوهرش ندين، حيفه، خيلي با محبته

دستانم يخ زده بود.

چه وقت صحبت درباره ي مينا بود؟

بيني ام را بالا کشيدم:

-رامين جان....

-جان دلم؟

به نيمرخش خيره شدم.

از ته دل گفته بود جان دلم؟

دلش نرم شده بود؟

-رامين به خاطر همون مينا به خاطر ميلاد...

رامين نفس عميقي کشيد و گفت:

-مونا تو يه آب نبات چوبي هستي، پول دادم آب نبات چوبي خريدم، يا اين آب نبات چوبي خورده ميشه و تموم ميشه، يا اينکه دلمو ميزنه و ميندازمش دور، هوم؟ پيام واضح بود؟

به سکسکه افتادم،

پيام واضح بود...

.................

وسط حياط بزرگ و پر درخت خانه ي رامين، ايستاده بودم. باران بي رحمانه روي سرم مي باريد. دلم نمي خواست وارد خانه شوم. از آن خانه ي شوم، وحشت داشتم. صداي رامين را شنيدم:

-ليدي خوشگل، خيس شدي، بريم تو

باز هم دچار رعشه شدم:

-نميام تو، مي ترسم ازت

خنديد:

-خوبه که، کارتو بلدي، بايد بترسي ديگه

اشکهايم با آب باران مخلوط شد. باز هم دل و روده ام به هم پيچيد. رامين از کنارم گذشت و گفت:

-بيا بريم تو

سر جايم ايستادم:

-نه نميام، مي ترسم، توي خونه نميام

رامين هم سر جايش ايستاد. پشتش به من بود. مکثش طولاني شد. دلهره امانم را بريد. نکند نقشه اي برايم کشيده بود؟ يک قدم به عقب رفتم. رامين به سمتم چرخيد. با ديدن چهره ي سرخ و چشمان گشاد شده اش، دوباره به لرزه افتادم. صداي نفسهايش را مي شنيدم. رامين سرش را چرخاند و به باغچه ي گلي کنار سنگ فرشهاي حياط، نگاه کرد و گفت:

-پس زير بارون دوست داري؟

باز هم چانه ام لرزيد:

-الان اينقدر جيغ مي کشم همه رو ميريزم اينجا

رامين خنديد و يک قدم به سمتم آمد:

-مي دوني صدات بيرون نميره؟ ما الان بيرون شهريم، فاصله ي خونه ها از هم خيلي زياده، جيغ بکش، صداي جيغت زير بارون هم مي تونه خوب باشه....

رامين به سمتم دويد و من از ته دل جيغ کشيدم....

.............

پرت شدم بين گل و لاي باغچه،

جيغ کشيدم:

-کثافت

مشت اول روي سرم فرود آمد، سرم بين گل و لاي فرو رفت. طعم کثافت در دهانم پيچيد، صداي رامين را شنيدم:

-جيغ نزدي...

مشت دوم روي کمرم فرود آمد. خدا را صدا زدم:

-خدا دوست ندارم، خدااا دوست ندارم، خدا شنيدي؟

با هق هق گفتم:

-دوستت ندارم

مشتي بعدي بين دو کتفم جا خوش کرد. باران روي سرم مي باريد، لباسهايم بود که از تنم خارج مي شد، سرما به تنم نشست. رامين سرم را بين گل و لاي فرو برد. نفسم بند آمد. ناخنهايم را داخل گل فرو کردم. گل وارد دهان و بيني ام شد، بدنم تکان مي خورد. به هق هق افتادم. صداي رامين بلند شد:

-شروع شد آب نبات چوبي، مي دوني بايد چي بگي تا تموم بشه،

از موي سرم کشيد و دوباره بيم گل و لاي فرو برد، بين تکانهاي مداوم نعره زدم:

-من سگم...من سگم...

صداي هيجان زده ي رامين را شنيدم:

-بگو سگ مني

هق هق کردم:

-سگ توام

گل و لاي را قورت دادم،

-ده بار بگو، ده بار بگو تمومه...

و من که له شدم،

و من که ده بار گفتم،

و باز هم تمام شد....

..............

بدون لباس، دو زانو بين گل و لاي نشسته بودم. دستانم مشت شده بود. همه ي تنم مي لرزيد. دهانم باز نمي شد تا جيغ بکشم. اگر جيغ مي کشيدم خالي مي شدم. اشکم خشک شده بود. باران روي سرم مي باريد، از سرما مي لرزيدم. دستانم را از هم گشودم. نگاهم روي ناخنهاي شکسته و گل شده ام ثابت ماند. ريشه ي انگشت شصتم خوني بود. دوباره دستانم را مشت کردم. اينبار فکم منقبض شد، با ترس و نفرت به رامين خيره شدم که بالاي سرم ايستاده بود:

-پاشو، زمين سرده

با فک منقبض شده سرم را به عقب خم کردم. همه ي وجودم مي لرزيد. مردمک چشمم به چپ و راست حرکت مي کرد. همه ي وجودم پر از خشم بود. رامين چند لحظه نگاهم کرد و بعد اخمي بين دو ابرويش نشست:

-چيه؟ چرا مي لرزي، سردته؟

دهانم باز نمي شد.

دهانم باز نمي شد تا به او بگويم وحشي عوضي، تا دوباره زير گوشش بخوابانم.

دستانم تکان نمي خورد، کنارم زانو زد:

-مونا جان، چيه خانم؟

باز هم چانه ام لرزيد. گوشه ي چشمم مي پريد. رامين بلند شد و پالتوي خيس و گلي اش را که روي سنگ فرشهاي سفيد کف حياط، ولو شده بود، برداشت و به سمتم امد و آنرا دور شانه ام گذاشت:

-خيس شدي، سرما مي خوري

باز هم لرزيدم. صداهاي نامفهومي از گلويم خارج شد:

-هووووع، هييييييع، هيييييييع،

رامين باز هم اخم کرد:

-چيه مونا؟ داد بزن، داد بزن

داد بزنم؟

بي شرف نمي توانم داد بزنم....

-هيييييع، هووووووع، هااااااع، هااااااع

چشمانم روي چشمان نگرانش چرخيد.

نگران بود؟ نگران آب نبات چوبي اش؟

مي ترسيد آب نبات چوبي اش، قارچ قارج، خورد شود؟

قرار بود يا تمام شوم يا شيريني ام دلش را بزند...

-داد بزن، خشمتو نگه ندار، داد بزن، نذار بمونه تو دلت، بريز بيرون

با هر دو دست شانه هايم را گرفت و تکانم داد:

-خشمتو نگه ندار مونا، بيچاره ميشي

صدايش بغض داشت:

-بريز بيرون،

باز هم تکانم داد:

-بريز بيرون

-هاااع، هااااع، هااااع،

باز هم تکانم داد:

-بريز بيرون مونا

و اينبار وحشيانه تکانم داد. با تکانهايش، انگار خون در رگهايم به جريان افتاد، خشمم فوران کرد. بدنم به حرکت در آمد. به چشمان درشت و نافذش خيره شدم. نفرت از وجودم زبانه کشيد، سرم را پايين انداختم و به ناخنهاي شکسته ام خيره شد. همزمان دستانم را بالا آوردم، نگاه از دستانم گرفتم و به چشمان عصبي رامين خيره شدم. باز هم تکانم داد:

-بريز بيرون

با حرص و نفرت، پنجه هايم را دو طرف صورتش گذاشتم و با قدرت کشيدم، فريادش که به آسمان بلند شد، همه ي خشمم از وجودم پر کشيد...

نگاهم روي خراشيدگي هاي صورت رامين، ثابت ماند. خونابه از آنها بيرون زده بود. دلم خنک شده بود. آرام شده بودم. چهره ي رامين از درد در هم شد، با آرامش نگاهش کردم. باران روي سرش مي باريد و خونابه ها را مي شست. مي دانستم همين حالا به سمتم حمله مي کند و کتکم مي زند. برايم مهم نبود، مهم خشمي بود که تخليه شده بود. رامين کف دستانش را روي صورتش گذاشت و کمر راست کرد:

-بريم تو خونه

با ديدن آرامشش تعجب کردم، سعي کردم خودم را از تک و تا نيندازم:

-توي خونه نميام، اگه مي خواي کتکم بزني، همينجا بزن

يک قدم به سمتم برداشت و زير بازويم را گرفت:

-نمي خوام کتکت بزنم، پاشو بريم توي خونه، بارونه

دستم را پس کشيدم. دندانهايم از شدت سرما تق تق صدا مي خورد:

-نميام تو خونه، مي خوام برم

رامين دوباره کف دستش را روي صورتش گذاشت. باز هم چهره اش در هم شد:

-نمي خوام بزنمت، تو که ديگه خالي شدي، مهم اين بود که عصبي نباشي، اون دفه که زدي تو گوشم مگه زدمت؟ بريم توي خونه، بريم کارت دارم...

از جايم تکان نخوردم. رامين دستانش را به کمرش زد:

-نمياي نه؟ نيا، زير همين بارون بشين ذات الريه بگيري، خيل خوب، پس همين جا ميگم، گوش کن ببين چي ميگم، من يه خونه دارم وسط شهر، يه خونه ي دو خوابه، خيلي بزرگ نيست اما از اون ده کوره اي که محله ي شماست خيلي بهتره، بشين فکراتو بکن، فردا ديگه جايي رو نداري بري، اگه بخواي مي توني بياي تو اون خونه، به شرطي که پول پيشي که پيش صاحبخونه داري بدي به من،

از شدت سرما سرم روي سينه ام خم شد. با صدايي که از شدت سرما بريده بريده شده بود، گفتم:

-اگه بميرم هم نميام، تو خونه ي تو

رامين سرش را به عقب خم کرد و گفت:

-آخ صورتم چقدر مي سوزه،

سرش را صاف کرد:

-ببين من واست فرش قرمز ننداختم که بياي تو خونه ي من، بهت گفتم همچين خونه اي هست، اگه خواستي بيا، همين

پالتو اش را از دو طرف کشيدم تا کمي گرم شوم:

-گفتم که شده زير همين بارون بخوابم، تو خونه ي آدم لجني مثه تو نميام

رامين رو چرخاند و به سمت خانه رفت و همزمان صدايش بلند شد:

-ميل خودته، من اصرار نميکنم. فقط مي خوام بدونم فردا که خواهر و برادرتو زير بارون ديدي که کز کردن و نشستن، چي کار ميکني؟ بازم همينجوري قلدري ميکني؟

از پشت سر نگاهش کردم. بي قيد و بند قدم بر مي داشت. انگار برايش اهميتي نداشت که تا چند دقيقه ي پيش چه بلايي سر من آورده بود. سرم را پايين انداختم. باران شلاقي، همچنان روي سرم مي باريد، خودم را رها کردم و بين همان گل و لاي باغچه، نشستم....

.................

از سرما مي لرزيدم. همه ي لباسهاي تنم خيس بود. خودم را مچاله کرده بودم. به قطره هاي آبي که از نوک موهايم مي چکيد خيره شدم. بين دو کتفم تير مي کشيد. نمي توانستم به پشتي صندلي تکيه کنم. صداي رامين را شنيدم:

-چيه؟ سردته؟ گفتم که بيا بريم توي خونه

از گوشه ي چشم به نيمرخش نگاه کردم. جاي پنجه هايم منظره ي بدي روي صورتش به وجود آورده بود. باز هم ته دلم خنک شد:

-خودتو تو آينه ديدي؟ صورتت داغون شد

نيم نگاهي به من انداخت:

-ديدم، تو دستشويي خونه، خودمو ديدم

پوزخند زدم:

-بايد چشماتو درمي آوردم، البته اينم بد نشد، تا يک هفته علامتش روي صورتت مي مونه

رامين هم لبخند زد:

-من که حرفي نزدم مونا، من چيزي گفتم؟ اتفاقا کار خوبي کردي،

تکان خوردم و به سمتش چرخيدم. بي خيال، رانندگي مي کرد:

-اگه توي دلت مي موند، غمباد مي گرفتي،

نفس عميق کشيد:

-خشم نبايد تو دلت بمونه، همين که همه چيزو بريزي تو دلت داغونت ميکنه

انگار با خودش حرف بزند ادامه داد:

-اونوقت ها منم نبايد خشممو نگه مي داشتم، بايد مي ريختم بيرون

دوباره نفس عميق کشيد و باز هم نيم نگاهي به من کرد:

-خوب نگفتي، نمياي تو خونه ي من؟

با نفرت نگاهش کردم:

-گفتم که اگه مجبور بشم زير بارون بخوابم، تو اون خونه نميام

خنديد:

-خواهيم ديد مونا ابراهيمي....

................

در سالن را باز کردم و وارد خانه شدم. صداي هق هق عزيز را شنيدم. با همه ي دردي که در وجودم بود، قدمهايم را تند کردم و وارد اطاق شدم:

-عزيز چيه؟ چي شده

عزيز روي رختخوابش نشسته بود و زار مي زد:

-مونا، خانم رحمتي زنگ زد، گفت تا دوازده امشب بايد تخليه کنين

چانه ام لرزيد. دوازده امشب؟

کجا مي رفتيم؟

-عزيز بهش نگفتي جايي رو پيدا نکرديم؟

-گفتم مونا، قبول نکرد، گفت دروغ ميگيم، گفت حتما خيالمون راحته که اون ماشين شاسي بلنده ساعت ده اومده بود جلوي در خونه،

نگاهم روي ناخنهاي شکسته ام، ثابت ماند،

خيالمان راحت بود؟

دوباره وجودم از خشم پر شد، به سمت تلفن هجوم بردم و با شماره ي خانم رحمتي تماس گرفتم....

...................

زل زده بودم به عزيز، زل زده بود به من...

هر دو همزمان به گريه افتاديم. خانم رحمتي رحم نداشت، مروت نداشت، چقدر التماسش کردم، انگار با يک تکه سنگ حرف مي زدم...

عزيز ميان هق هق هايش گفت:

-مونا کجا بريم؟

با گريه گفتم:

-ميريم خونه ي عمو علي

مادر مظلومانه به مچ دستم چسبيد:

-خونه ي علي؟ راهمون نميده، اگه اونم مارو راه بده، زنش راهمون نميده،

با آستين خيس لباسم، به پشت چشمانم کشيدم:

-زنگ ميزنم بهش، شايد اگه وضعيتمونو بهش بگم، کاري کنه

اينبار مادر به ساعدم چسبيد و بعد انگار تازه متوجه ي وضعيتم شده باشد، تکاني خورد و گفت:

-تو چرا سرتا پا خيسي مونا؟ اصلا تو کجا بودي؟ قراره امشب اسباب و اثاثيه مونو بريزن بيرون، تو با اون پسره بودي؟ حالا هفته ي ديگه مي رفتي چي مي شد؟

دلخور نگاهش کردم. سرم را تکان دادم، او هم تقصيري نداشت. او که نمي دانست چهار ميليون سفته يعني چه، او که نمي دانست به اجرا گذاشتن چهار ميليون سفته ي، يعني چه...

همين که نمي دانست هم، خوب بود،

مريض بود، مشکل ريوي داشت...

همين که نگران بي خانماني باشد، کافي بود، نگران شکنجه شدن هاي من نباشد، هيچ کس نگران شکنجه هاي من نباشد...

خودم به تنهايي مي سوزم...

بي توجه به سوالش، گوشي تلفن را برداشتم و با عمو علي تماس گرفتم...

صداي ممتد بوق، در گوشي پيچيد. قلبم تند تند مي تپيد، يعني عمو علي کمکمان مي کرد؟

صداي مردانه اش درون گوشي پيچيد:

-الو

صدايم لرزيد:

-عمو، الو عمو، منم مونا

چند لحظه صدايي به گوش نرسيد.

-الو عمو صدام مياد؟

-چي کار داري؟

دلم گرفت. از همين ابتدا رو خوش نشان نداده بود:

-الو عمو، يه مشکلي برام پيش اومده، صاحبخونه....

-آره مي دونم، هميشه واسه تو و مادرت مشکل پيش مياد مياين سراغ من، يه روز مياين ميگين پول نداريم، يه روز ميگين مينا کفشش پاره است، يه بار ميگين...

به ميان حرفش دويدم:

-عمو، بخدا گرفتاريم، الانم صاحبخونه....

-کي گرفتار نيست؟ تو به من بگو کي گرفتار نيست؟ هنوز پونصد تومني که با بدبختي بهتون دادمو برنگردوندين، مي دوني زنم چي به روزم آورد؟

اشک دور چشمم جمع شد:

-عمو گوش کن، صاحبخونه داره مارو ميندازه بيرون، جايي رو نداريم که بريم، حالا چي کار کنيم؟

صداي فرياد عمو بلند شد:

-بيا بشين روي سر من، من چه مي دونم چي کار کني؟ من خودم مستاجرم، من خودم بدبختم، به من چه مربوطه؟ گفتم آدم شدي پول منو مي خواي بدي، من هزارجا گير و گرفتاري دارم، گناه نکردم که به شماها پول دادم....

ديگر صدايش را نشنيدم، تماس را قطع کردم.....

...............

مينا دستش را روي دلش گذاشت و کنارم خزيد و به آرامي گفت:

-آبجي مونا، من گرسنمه، ساعت پنج بعد از ظهره هنوز هيچ چي نخورديم

همانطور که شماره هاي داخل دفترچه تلفن را بالا و پايين مي کردم، با حواسپرتي گفتم:

-ها؟ برو يه چيزي بخور

-آبجي پلو درست نميکني؟

چشمم روي شماره ي آقا فرهاد ثابت ماند. يکي از دوستان قديمي پدر بود، مثل پدر بنا بود. وضع مالي خوبي نداشت، اما شايد مي توانست کمکمان کند. ديگر نمي دانستم بايد چه کار کنم، از ظهر با سردرگمي به هر کسي که مي شناختم، رو زده بودم.

-آبجي پلو درست ميکني؟

-هوم؟ نه برو ميوه بردار بخور، نون بردار

با اضطراب از جا بلند شدم تا وارد اطاق عزيز شوم، چشمم افتاد به ميلاد که موشکافانه براندازم ميکرد. نگاهم را که ديد کمرش را صاف کرد:

-آبجي چرا لباسات خيسه؟ بيرون بودي؟ چرا گلي هستي؟

همزمان مينا گفت:

-آبجي نون سيرم نميکنه، توروخدا پلو بذار

دوباره صداي ميلاد بلند شد:

-ها آبجي؟ نگفتي

يکباره منفجر شدم:

-لال شين جفتتون،

مينا ترسيد و خودش را عقب کشيد، ميلاد هم چيزي نگفت.

رو به ميلاد کردم:

-پاشو برو دوتا تخم مرغ واسش سرخ کن بخوره، رفته بودم قبرستون خيس شدم، به تو بايد حساب پس بدم؟

ميلاد حرفي نزد. چشمم افتاد به مينا که مظلومانه نگاهم ميکرد. جمله ي رامين در سرم پيچيد:

-بزرگ بشه خيلي خوشگل ميشه

-زود شوهرش ندين، حيفه...

دوباره چانه ام لرزيد:

-بدو برو تو آشپزخونه، جلو دستو پاي من نمون

مينا بغض کرد و به سمت آشپزخانه رفت.....

.........

ناخنهاي شکسته ام را داخل گوشت سرم فرو بردم.

با چند نفر تماس گرفته بودم؟

با دوستان پدر، با دايي ناصر، با عمه نرجس، با هرکسي که به ذهنم مي رسيد....

هيچ کس کمکمان نکرد، هيچ کس نميتوانست کمکمان کند. شايد هم حق داشتند. چهار نفر آدم با کل وسايلهاي خانه شان، هرچند وسايل چنداني نبود، اما به اندازه ي يک وانت که وسيله داشتيم..

چه کسي به ما پناه مي داد؟

باز هم دست چپم به گز گز افتاد، عزيز با دردمندي نگاهم کرذ، من هم با دردمندي به گريه افتادم:

-عزيز آواره شديم....

بود و ما هنوز داخل خانه نشسته بوديم. عزيز، خدا و پيغمبر را صدا مي زد و هر از گاهي، صداي سرفه هايش در فضاي خانه مي پيچيد. دست و پايم سرد شده بود، کمرم تير مي کشيد. بي حس و حال کنار در ورودي نشسته بودم و هر لحظه احتمال مي دادم تا خانم رحمتي زنگ خانه را فشار دهد. حس و حالي محکومي را داشتم که منتظر بود او را صدا بزنند تا پاي چوبه ي دار برود. با دهان باز نفس ميکشيدم و پشت سر هم آب دهانم را قورت مي دادم. متوجه ي ميلاد شدم که بالاي سرم ايستاده بود:

-آبجي؟؟؟

با اضطراب نگاهش کردم.

-آبجي چي شده؟ تورو ارواح خاک آقاجون بگو چي شده؟ تو چرا اينجوري شدي؟

بي اختيار چشمانم از اشک پر شد. ما که تا چند دقيقه ي ديگر آواره مي شديم، بهتر نبود همين حالا همه چيز را به او مي گفتم؟

ناليدم:

-چند دقيقه ديگه ميان اسباب و اثاثيه مونو ميريزن بيرون

ميلا جا خورد و با چشمان گشاد شده اش گفت:

-کيا ميان؟

-خانم رحمتي و پسراش

-مگه مي تونن؟

عصبي سر تکان دادم. چشمم افتاد به مينا که وحشت زده بين چهارچوب آشپزخانه نشسته بود و نگاهم مي کرد. بدبخت بي نوا از همان ساعت که گفتم مقابل چشمانم پيدايش نشود، داخل آشپزخانه نشسته بود. دلم مي خواست او را در آغوش بگيرم و نوازش کنم. اما زمان ناز و نوازش نبود، حتي توان ناز و نوازش هم نبود. دوباره به ميلاد نگاه کردم که رنگش پريده بود. با پشت دست اشکهايم را پاک کردم و گفتم:

-الان ميرسن

با صداي زنگ در، سرم گيج رفت، آمده بودند، آمده بودند آواره مان کنند. صداي گريه هاي عزيز بلند شد. مينا هم که وحشت زده شده بود، با شنيدن صداي گريه ي عزيز، بي دليل شروع به گريه کرد. ميلاد به سمت در سالن رفت:

-الان ميرم ببينم حرف حسابشون چيه

يکباره از روي زمين بلند شدم. کمرم تير کشيد. دستم را به کمرم گرفتم:

-نميري درو باز کنيا، بمون تو همين سالن

-مي خوام برم

و در سالن را باز کرد. از پشت سر تي شرتش را کشيدم:

-بيا برو بمون تو سالن، نيا بيرون، مگه من با تو نيستم؟

ميلاد عصبي فرياد زد:

-پس بذارم تو بري جلوي نره غول هاي خانم رحمتي؟

صداي زنگ در دوباره بلند شد، و چند ضربه به در خورد. ميلاد را عقب کشيدم و گفتم:

-از سالن بياي بيرون جفت پاهاتو قلم ميکنم

صداي ناله ي عزيز بلند شد:

-مونا جان، عزيز اومدن مارو بندازن از خونه بيرون؟

صداي گريه ي مينا را شنيدم:

-عزيز ميترسم، چي شده؟

بي توجه به آن سه نفر، سلانه سلانه وارد حياط شدم. باران نم نم مي باريد، صداي پايي را شنيدم که به دنبالم مي دويد. سر چرخاندم، ميلاد بود. با حرص گفتم:

-مگه نميگم برو تو سالن؟

صداي فريادي از پشت در شنيدم:

-اين درو وا کن ببينم زنيکه

نمي خواستم به ميلاد چيزي بگويند، نمي خواستم غرور ميلاد را بشکنند. به سمت ميلاد رفتم و او را به عقب هل دادم:

-برو تو سالن

صداي فرياد خانم رحمتي را شنيدم:

-وا کنين درو

ميلاد بغض کرد:

-من مرد خونم

چشمانم درشت شد:

-مرد خونه منم، هر وقت سربازي رفتي مرد مي شي، حالا برو تو سالن

و دوباره به عقب هلش دادم. با ضربه هايي که به در خورد، دوباره چرخيدم و به سمت در حياط رفتم و در را گشودم.

................

در خانه يک ضرب باز شد و به ديوار برخورد کرد و عقب و جلو رفت. چشمم افتاد به دو پسر درشت و هيکلي خانم رحمتي که با چشمان به خون نشسته، وارد حياط شدند. پشت سرشان مادرشان هم وارد حياط شد. لبهايم لرزيد:

-چه خبرتونه؟

صداي پسر بزرگ خانم رحمتي را شنيدم:

-هنوز تو خونه نشستي که، چه رويي داري، مگه نگفتيم تا دوازده امشب بري؟

به خانم رحمتي نگاه کردم که چادرش را محکم نگه داشته بود، با بغض رو به او گفتم:

-خانم رحمتي، جايي پيدا نکردم

به سمتم آمد و با عصبانيت گفت:

-به من مربوط نيست، جايي پيدا نکردي که صبح با اون ماشين سياهه اينور و اونور بودي؟ دم خروسو باور کنم يا قسم ابوالفضلو؟

دستش را از زير چادر بيرون آورد و دو بسته پول به سمتم دراز کرد:

-يک ميليونو چهارصد تومنه، صد تومن ميمونه پيش من، بابت پول آب و گازي که بعدا مياد، ازش کم کنم

دستم را دراز کردم و به چادرش چسبيدم:

-خانم رحمتي، توروخدا، من جايي ندارم برم، نصفه شبي منو با دوتا بچه و يه مادر مريض کجا آواره مي کني؟

صداي پسر بزرگ خانم رحمتي باز هم بلند شد:

-برو پيش همون سانتافه مشکي

صداي ميلاد بلند شد:

-دهنتو ببند و چرتو پرت نگو

با وحشت سر چرخاندم و به ميلاد نگاه کردم که به سمت پسر خانم رحمتي دويد.

ديوانه شده بود؟

کافي بود پسر خانم رحمتي يک مشت به ميلاد بزند تا چند متر آنطرف تر پرت شود.

-با مني حرومزاده؟ الان حالتو جا ميارم، از اين خونواده دل پر هم دارم

قبل از اينکه ميلاد نزديک پسر خانم رحمتي برسد، خودم را به او رساندم و بين آن دو نفر ايستادم. صدايم بالا رفت:

-نه، نه اون بچه است، همش پونزده سالشه

صداي ميلاد بلند شد:

-من بچه نيستم، الان دهنشو سرويس مي کنم

پسر کوچک خانم رحمتي مداخله کرد و رو به من گفت:

-دهن اين ميمونو ببند تا کار دست خودش نداده

با وحشت رو به ميلاد کردم:

-چيزي نگو، توروخدا هيچ چي نگو

به سمت خانم رحمتي چرخيدم:

-خانمر رحمتي، توروخدا خانم، ما نمي تونيم جاي بريم

خانم رحمتي به سمت پسرش رفت و او را عقب کشيد و رو به من کرد:

-از ده روز پيش بهت گفتم پاشو، گوش نکردي، الان ديگه به من مربوط نيست، در ضمن دو سه تا از همسايه ها بيرون موندن تا طلبشونو ازت بگيرن، خودت وسايلهاتو ميبري بيرون يا پسرام برن توي خونه و بريزن بيرون؟

صدايم لرزيد:

-من اگه الان زنگ بزنم به پليس، شما محکوم مي شين، شما نمي تونين زودتر از موعد بلندم کنين،

چشمان خانم رحمتي گشاد شد:

-توروخدا؟ زودتر از موعد؟

به سمت پسرانش چرخيد:

-مي بينين توروخدا؟ دم درآورده، اين خونه رو کردي خونه ي فساد، حالا ميگي زنگ بزني پليس بياد؟

به سمت در خانه چرخيد:

-آقاي جهانگيري، آقا من بد کردم دو ماه کرايه اش عقب افتاده بود، چيزي نگفتم؟

نگاهم افتاد به آقاي جهانگيري که يکي از کساني بود که به او بدهکار بوديم و بين چهار چوب در خانه ايستاده بود. صداي پسر بزرگ خانم رحمتي بلند شد:

-مامان بذار زنگ بزنه، ما همه امشب ازش شکايت مي کنيم، بذارين شب بمونه تو بازداشت

وحشت کردم، صداي ميلاد بلند شد:

-تو گه ميخوري

پسر خانم رحمتي به سمت ميلاد هجوم آورد و دستش را دراز کرد تا به سر ميلاد ضربه بزند، خودم را جلو کشيدم تا نتواند ميلاد را کتک بزند، ضربه ي سنگين دستش روي سرم نشست. صداي خانم رحمتي بلند شد:

-واي اميد، چي کار کردي؟

سرم گيج رفت و ناله ام به هوا بلند شد. تلو تلو خوردم، ميلاد از فرصت استفاده کرد و از پشت سرم بيرون پريد تا به سمت اميد حمله کند، از پشت سر در آغوشش کشيدم:

-نه نه، نرو نه

ميلاد دست و پا زد:

-ولم کن، گه ميخوره روي تو دست بلند ميکنه، الان مادرشو به عزاش مي شونم

با قدرت به کمر ميلاد چسبيدم:

-نه جلو نرو، ميلاد نه

خانم رحمتي هم بازوي اميد را در دست گرفت و او را عقب کشيد و رو به من گفت:

-برو اسباب اثاثيه تو جمع کن تا بيشتر از اين شر درست نشده، چه بساطي داريم ما امشب

بغضم ترکيد:

-بخدا ما جايي نداريم بريم

خانم رحمتي نايلوني از کيفش بيرون کشيد بسته هاي پول را داخل آن گذاشت، و سرش را گره زد و آنرا کنار ديوار ولو کرد و دوباره رو به من گفت:

-باشه، ببين داري مجبورم مي کني

و رو به پسرهايش کرد:

-بريم بالا

ميلاد نعره زد:

-نميذارم برين بالا

پلک زدم، همه چيز تمام شده بود،

تصوير وحشت زده ي عزيز و مينا مقابل چشمانم نقش بست،

آنها چه گناهي کرده بودند؟

همان طور که با تمام توانم ميلاد را محکم نگه داشته بودم تا به سمت آنها حمله نکند، ياد رامين افتادم، مجبور بودم، کسي را نداشتيم، جايي را نداشتيم. رامين تنها پناه بود، رامين تنهاي کسي بود که شايد مي توانست کمکمان کند.

ناليدم:

-نيم ساعت به من وقت بدين، ميريم، باشه ميريم، نيم ساعت

پسر کوچک خانم رحمتي فرياد زد:

-ديگه وقتي نداري، ياالله هري

و به سمت خانه رفت. رو به خانم رحمتي ناليدم:

-نيم ساعت، همش نيم ساعت، مگه نمي گين بريم؟ ميريم، نيم ساعت ديگه ميريم

خانم رحمتي کمي نگاهم کرد و يکباره رو به پسرش گفت:

-آرش صبر کن ببينم، صبر کن

رو به من کرد:

-الان دوازدهه؟ تا دوازده و نيم مي مونم

سري تکان دادم و ميلاد را کشان کشان به سمت داخل خانه بردم، ميلاد يک نفس فحش مي داد. صداي اميد را شنيدم:

-اين بچه عجب رويي داره، شيطونه ميگه همچين بزنم خوردو خميرش کنم

ميلاد دوباره مي خواست به سمتشان حمله کند که ديگر تحمل نکردم، دندانهايم را داخل شانه اش فرو بردم و با قدرت گازش گرفتم. فريادش به آسمان بلند شد. هق زدم:

-بيا برو بالا، بذار ببينم چه خاکي مي تونم تو سرم بريزم

ميلاد هم بغضش ترکيد، مجبور بودم گازش بگيرم، اگر اين کار را نمي کردم، به سمت آن دو قلچماق حمله مي کرد. کتکش مي زدند، اين روزها همه ضعيف کشي مي کردند،

ميلاد هم ضعيف بود، او را مي کشتند...

...................

صداي خواب آلود رامين درون گوشي پيچيد:

-هووووم؟

با شنيدن صداي نحسش، سراپا لرزيدم، تو دماغي گفتم:

-رامين؟؟؟

صدايش هشيار شد:

-چيه؟ گريه ميکني؟

-مياي؟

-چي شده؟

بعغضم شکست، نمي خواستم يه اين پست فطرت رو بزنم، نمي خواستم از او کمک بخواهم، با هق هق گفتم:

-صابخونه اومده، مي خواد از خونه بندازتمون بيرون

صداي فريادش بلند شد:

-اين وقت شب؟ صبحو ازش گرفته بودن؟

مي دانستم دوباره نيش و کنايه بار من مي کند. چقدر از او متنفر بودم، آه کشيدم:

-نمي خواد بياي، پشيمون شدم، نيا

-چرتو پرت نگو، الان ميرسم

بيني ام را بالا کشيدم:

-نيم ساعت به ما وقت داده، زود بيا

تماس که قطع شد، دستم را روي سرم گذاشتم و با آستين مانتو ام بيني ام را پاک کردم. سرم درد ميکرد، مشت سنگين پسر خانم رحمتي، دقيقا وسط سرم نشسته بود. نگاهم افتاد به ميلاد که کنار دستشويي نشسته بود و به آرامي اشکهايش را پاک مي کرد، دلم آتش گرفت. گازش گرفته بودم. به سختي از روي زمين بلند شدم و به سمتش رفتم. بالاي سرش ايستادم و به چهره ي خيس از اشکش، چشم دوختم و گفتم:

-گريه نکن

با لبهاي به هم فشرده سرش را بالا انداخت. کنارش زانو زدم و دستم به سمت سر شانه اش رفت:

-بذار ببينم

خودش را عقب کشيد و با صداي دو رگه گفت:

-نمي خوام، دست نزن

اشکهايم دوباره سرازير شد:

-مجبور بودم گازت بگيرم، اگه مي رفتي سمتشون، مي زدنت

ميلاد يکباره خم شد و دستش را دور کمرم حلقه کرد و سرش را روي سنه ام گذاشت:

-من براي اين ناراحت نيستم

سرش را که از آب باران خيس شده بود، بوسيدم:

-پس چرا گريه مي کني؟

-بيشرف زد تو سرت، من نتونستم کاري بکنم، چرا من سربازي نرفتم آبجي؟ چرا ما اينقدر بدبختيم؟

قطره ي اشکم روي موهايش ريخت. دوباره خم شد و سرش را بوسيدم. ايرادي نداشت اگر من کتک خوردم، برادرم کتک نخورده بود، مرد خانه مان کتک نخورده بود....

بين دو کتف عزيز را ماساژ مي دادم:

-عزيز قربونت برم چي شده؟ تو چرا اينقدر پشت سر هم سرفه مي کني؟

عزيز ميان سرفه هاي خفه اش به زحمت گفت:

-دارن...ميندازنمون بيرون؟

دستي به موهاي سفيدش کشيدم:

-نه نمي ندازن بيرون، نه، من الان خودم همه چيزو درست ميکنم، تو فقط خوب شو، تو حالت بهتر بشه

عزيز دوباره به سرفه افتاد:

-مونا اگه قرار نيست آواره بشيم، پس چرا گريه ميکني؟ صداي داد و فرياد واسه چي بود؟ راضي نشدن ديگه، ميندازنمون بيرون

چشمم افتاد به مينا که گوشه ي اطاق ايستاده بود و با انگشتانش بازي مي کرد، صدايش زدم:

-مينا بيا اينجا

مينا تکاني به خود داد و به سمتم آمد. کمي خودم را جابه جا کردم. همه ي تنم درد مي کرد. سردم شده بود، گلويم مي سوخت. حتما سرما خورده بودم. مينا کنار عزيز روي تشک نشست و خودش را به او چسباند. از عزيز فاصله گرفتم و سراپا ايستادم:

-عزيز مينا رو پيش خودت نگه دار، هر چيزي هم که شد از خونه نياين بيرون تا من بگم

بيچاره عزيز فقط نگاهم کرد....

.............

-اينجا چه خبره؟

با شنيدن فريادي که از حياط به گوش مي رسيد، کمر راست کردم. نگاه من و ميلاد در هم گره خورد، به سمت در سالن رفتم. ميلاد دويد و زودتر از من خودش را به در سالن رساند. دوباره پريدم و مچ دستش را گرفتم:

-باز تو شروع کردي؟ نکنه من مدام بايد تورو گاز بگيرم تا يه جا آروم بشيني؟

ميلاد بي توجه به سوالم پرسيد:

-شوهرته نه؟ زنگ زدي به شوهرت؟ اصلا اين شوهرت تا الان کجا بود؟ برم بهش بگم خوش غيرت، وقتي مي زدن تو سر زنت تو کجا بودي؟

با ترس به ميلاد خيره شدم و گفتم:

-چيزي بهش نميگيا، ببينم حرفي زدي من مي دونمو تو

ميلاد يکباره دستش را از دستم بيرون کشيد و در سالن را باز کرد و تا به خودم بجنبم، به سمت حياط دويد. با نگراني به دنبالش دويدم. با ديدن رامين که با شلوار و پالتوي مشکي وسط حياط ايستاده بود، جا خوردم. نگاهم روي صورت اخمويش ثابت ماند. حتي زير نور لامپ داخل حياط، چهار شيار عميق، روي هر دو طرف صورتش کاملا مشخص بود.

صداي اميد به گوشم رسيد:

-بفرما، سند اثبات جرم اومد، سانتافه ي مشکي هم دم در پارکه

صداي خانم رحمتي بلند شد:

-خودم فهميدم وقتي گفت نيم ساعت به من وقت بدين، مي خواد بره به حاج آقا زنگ بزنه بياد

لبهايم را روي هم فشار دادم، چقدر اين جماعت حرف مفت زن بودند. رامين بي توجه به طعنه هاي بي امان خانم رحمتي، دستانش را در جيب پالتو اش فرو برد و فرياد زد:

-مونا بيا ببينم، مونا

آب دهانم را قورت دادم و از در ورودي سالن فاصله گرفتم و وارد حياط شدم. نگاهم رفت پي ميلاد که زود تر از من به چند قدمي رامين رسيد و صدايش بالا رفت:

-تا حالا کجا بودي، هان؟

دوباره قلبم به تپش افتاد. اين ميلاد حتما مي خواست شر به پا کند. اگر از اميد و آرش کتک نخورده بود، امشب حتما از رامين کتک مي خورد. صدايم بالا رفت:

-رامين من اينجام،

رامين بي توجه به من رو به ميلاد کرد:

-بچه برو گمشو اونور، من اعصاب ندارم، نيمه خواب شدم مثه سگم، سر به سر من نذار

و رو به من کرد:

-چي شده؟ اين جماعت اينجا چي کار مي کنن؟ نصفه شب اومدن سيرک خونواده ي شما رو ببينن؟

صداي ميلاد بلند شد:

-نيمه خواب بودي نه؟ نيمه خواب بودي زنتو کتک زدن؟

چشمان رامين گشاد شد. با غضب سر چرخاند و به ميلاد خيره شد و با صداي ترسناکي پرسيد:

-چي شنيدم؟

به سمت ميلاد دويدم:

-چيزي نشده، هيچ چي نيست، ما رو از اينجا ببر، ببرمون

رامين يکباره چرخيد و به خانم رحمتي و دو پسرش نگاه کرد و گفت:

-کسي زن منو زده؟

صدا از کسي بيرون نيامد. نگاه وحشت زده ام روي ميلاد ثابت ماند که از پشت سر خودش را به رامين رساند و پالتو اش را کشيد:

-اون قلچماق زد تو سر زنت، تو خوابيده بودي؟ پس واقعا خيلي بي غيرتي

رامين با حرص چرخيد و به ميلاد نگاه کرد که از شدت سرما مي لرزيد. پره هاي بيني اش باز و بسته مي شد، با صدايي خش دار گفتم:

-توروخدا رامين، فقط ما رو از اينجا ببر

رامين بي توجه به من دوباره چرخيد و به سمت اميد و آرش رفت:

-کدومتون زن منو زدين؟

اميد اخم کرد و دهان باز کرد تا چيزي بگويد که خانم رحمتي مداخله کرد:

-بهشون تا آخر شب وقت داديم، اما پا نشدن

رامين حتي به خانم رحمتي نگاه هم نکرد:

-کدوم يکيتون زن منو زد؟

اميد سينه اش را جلو فرستاد:

-من زد...

حرفش کامل نشد، با فريادي که از ته دل کشيد روي زمين افتاد، رامين با قدرت بين دو پايش کوبيده بود. صداي جيغ خانم رحمتي به هوا بلند شد، آرش به سمت رامين هجوم آورد و به کتفش ضربه زد، رامين با قدرت آرش را به عقب هل داد، آرش تلو تلو خورد و روي زمين ولو شد. دو هيکل تنومند، روي زمين ولو شده بودند.

صداي فرياد خانم رحمتي دوباره بلند شد:

-آقاي جهانگيري آقا توروخدا بيا بچه هامو کشت

ميلاد مي خواست به سمت اميد حمله کند که خيز برداشتم و تي شرتش را کشيدم و با وحشت گفتم:

-بس کن ميلاد، به اندازه ي کافي شر درست کردي

آقاي جهانگيري به سمت رامين دويد و کشان کشان او را به گوشه اي کشاند. آرش يک نفس فحش مي داد و اميد ناله مي کرد. هق هق خانم رحمتي در فضاي حياط پيچيد. رامين با خشم کتفش را از دست آقاي جهانگيري بيرون کشيد و رو به آرش و اميد کرد:

-جفت دستهاي کسي رو که زن منو کتک بزنه، قلم مي کنم

خانم رحمتي با هق هق رو به رامين کرد:

-از هفته ي پيش بهشون گفتيم پاشن ولي گوش نکردن

رامين براق شد:

-بايد کتکش بزنين؟

خانم رحمتي بغض کرد:

-تو خودت هفته ي پيش اون همه حرف بار من کردي، يادت رفته؟

-من کتکت زدم؟ من روت دست بلند کردم؟

خانم رحمتي چيزي نگفت و رويش را به سمت اميد چرخاند. رامين کمي به آن سه نفر نگاه کرد و به سمت من و ميلاد چرخيد و به سمتمان آمد. چشمانم روي صورتش چرخ مي خورد. از نزديک خراشيدگي هاي روي صورتش کاملا مشخص بود. به يک قدمي ميلاد رسيد و بي هوا دستش را بلند کرد و زير گوشش کوبيد. آنقدر جا خوردم که فقط مات و مبهوت به آن صحنه خيره شدم. ميلاد دستش را روي صورتش گذاشت و کمرش خم شد. رامين با حرص گفت:

-اينو زدم تا ديگه به من نگي بي غيرت، ديدي که زذم هر دوتاشونو آشو لاش کردم.

بعد انگار تازه متوجه ي من شده باشد، رو به من کرد و با ملايمت گفت:

-خوبي؟ نگران نباش، الان ميريم

تازه به خود آمدم با خشم گفتم:

-بهت زنگ زدم بياي اينجا برادر منو کتک بزني؟

حالت آرامشش از بين رفت، با عصبانيت جواب داد:

-نه يادم نبود گفتي بيام از وسط بدبختي جمعت کنم، از وسط کثافت جمعت کنم

با چشمان به خون نشسته نگاهش کردم، خواستم به او چيزي بگويم، اما به موقع جلوي زبانم را گرفتم. نه، حالا وقت جر و بحث کردن نبود، بايد کمکمان مي کرد. تک سرفه اي کردم و به چشمانش خيره شدم. نفسش را بيرون فرستاد و چند قدم به سمتم آمد:

-کجاتو زدن؟

اخم کردم و چند قدم عقب رفتم. دوباره جلو آمد:

-بذار ببينم چي به روز زنم آوردن

پوزخند زدم و با همان صدايي که کم کم گرفته تر مي شد، گفتم:

-فقط مارو از اينجا ببر، ببر تو همون خونه اي که گفتي

با حرص نگاهم کرد و ديگر جلوتر نيامد، سرش را بالا برد و با غرور گفت:

-هر وقت پول پيشو دادي مي برمت

با نفرت نگاهش کردم. به سمت گوشه ي حياط رفتم و نايلوني که از آب باران خيس شده بود، برداشتم و دوباره به سمت رامين به راه افتادم، اميد هنوز روي زمين افتاده بود و ناله مي زد. نايلون را به سمت رامين گرفتم:

-يک ميليونو چهارصد توم..

حرفم را قطع کرد:

-صابخونه گفته بود پول پيشتون، يکو پونصده

دندانهايم را روي هم فشار دادم:

-صد تومنشو خودش برداشت بابت پول آب و گاز و برق، در ضمن به چند نفر هم از همسايه ها قرض داريم، بايد پولشونو بديم

پوزخند زد:

-بدبخت گدايين ديگه، تقصير ندارين، من نمي دونم امثال شماها چرا زنده ان

دوست داشتم بميرد، چقدر نفرت انگيز بود. جوابش را ندادم و به سمت ميلاد رفتم که هنوز دستش روي صورتش بود. دستي به سرش کشيدم:

-ميلاد خوبي؟

سري تکان داد و گفت:

-خوبم

-بميرم برات ميلاد

بيني اش را پر صدا بالا فرستاد و گفت:

-من ناراحت نيستم، اتفاقا دلم خنک شد اميدو زد

چيزي نگفتم، او هم دلش خوش بود که کسي از ما دفاع کرده. برايش مهم نبود که رامين به صورتش سيلي زده بود. صداي خانم رحمتي بلند شد که با اضطراب گفت:

-آقا بالاخره تکليف ما رو معلوم مي کنين يا نه، ميرين يا نه؟

رامين بدون اينکه به سمتش بچرخد، جواب داد:

-خانم من جت که ندارم تو سي ثانيه همه ي وسايلو خالي کنم، تا سه چهار ساعت ديگه ميريم

خانم رحمتي چيزي نگفت. از رامين ترسيده بود. رامين رو به من کرد و بدون اينکه نگاهم کند، گفت:

-ميرم از شرکت وانت بيارم، تا جايي که مي توني وسايلو جمع کن، خودمم برمي گردم کمکت ميکنم، دلم نمي خواد يک دقيقه تو اين گه دوني بموني

رو به ميلاد کرد:

-هوي نفله، به خواهرت کمک کن

رامين رو به آقاي جهانگيري کرد:

-مشتي بيا بگو ببينم چقدر طلب داشتي؟ نصفه شبي يه لنگي اومدي جلوي در خونه ي اينا موندي پولتو بگيري؟

آقاي جهانگيري به آرامي جواب داد:

-دويست تومن به من بدهي داشتن

رامين دستش را داخل پالتو اش فرو برد و کيف پولش را بيرون کشيد:

-بيا بگير، بيا پولتو بگير برو دو تا کلوچه بخر سير شي، بيا

نگاهش افتاد به يکي از کاسبهاي محل که بين چهارچوب در خانه ايستاده بود، فريادش بلند شد:

-حاجي تو هم اندازه ي پول خرد، طلب داري نه؟ بيا تو هم پولتو بگير شب بي خواب نموني

دستانم را روي سينه ام جمع کردم، سردم شده بود. رامين بالاي سر اميد ايستاد:

-پاشو تا نزدم چلاقت نکردم، پاشو برو بيرون از خونه بکپ، پاشو

رو به خانم رحمتي کرد:

-برين بيرون، تا سه چهار ساعت ديگه مي ريم

اميد به کمک آرش به زحمت از روي زمين بلند شد، رامين با تحقير نگاهشان کرد، از ميلاد فاصله گرفتم و به سمت رامين رفتم و به آرامي گفتم:

-بريم ازشون شکايت کنيم؟ من دو ماه قرار داد دارم

حالا که رامين حامي ام شده بود، جسارت پيدا کرده بودم.

رامين سرد و کوتاه جواب داد:

-نه

لبهايم آويزان شد:

-شکايت نکنيم؟

رامين چرخيد و سرد نگاهم کرد:

-شکايت نداريم، يک راست از اينجا ميريم خونه ي من،

بعد انگار چيزي يادش آمده باشد، گفت:

-راستي مينا کجاست؟

-توي خونه پيش مادرمه

-ترسيد؟

سر تکان دادم:

-اره

اخم کرد:

-خيل خوب، من ميرم وانت شرکتمو بيارم، برو وسايلها رو جمع و جور کن، اون داداش الدنگتم جلوي چشم من آفتابي نشه

رامين به سمت در خانه رفت و همزمان فرياد زد:

-تا بر ميگردم کسي رو تو حياط نبينم، سيرک تموم شد...

با عجله کمد لباس را خالي کرده بودم و لباسها را داخل کيسه زباله مي چپاندم. عزيز با تعجب نگاهم مي کرد:

-مونا چي کار مي کني؟

بدون اينکه نگاهش کنم، گفتم:

-عزيز داريم ميريم از اينجا، تا صبح نشده بايد همه ي وسايلها رو جمع و جور کنم

عزيز سرفه اي کرد و گفت:

-کجا مي ريم مونا؟

کيسه زباله را محکم گره زدم و گفتم:

-مي ريم خونه ي رامين، يه خونه دو خوابه داره وسط شهر، مي ريم اونجا

-راست ميگي مونا؟ چجوري راضيش کردي؟

دستانم روي نايلون زباله ثابت ماند. نفسم را پر صدا بيرون فرستادم. اين که راضي شدن نمي خواست، قرار بود در ازاي خانه اي که ما در آن زندگي کنيم، ذره ذره جانم را بگيرد.

صداي مينا را شنيدم:

-عزيز رامين همون آقائه است که امروز به من شکلات داد، اون خيلي مهربونه، ميريم خونه ي اون؟

اخم کرد و آب دهانم را قورت دادم. باز هم گلويم سوخت. به سمت مينا چرخيدم و گفتم:

-پاشو برو به ميلاد کمک کن، تو آشپزخونه است، ظرفها رو جمع و جور ميکنه، پاشو برو

مينا از کنار عزيز بلند شد:

-چشم آبجي

مينا که از اطاق بيرون رفت، عزيز دوباره رو به من گفت:

-مونا، اين پسره چرا اينقدر هواي تورو نگه ميداره؟ خاطر خواهت شده؟

خنده ي تلخي روي لبم نشست، چرا مادر من اينقدر رويايي بود؟

نايلون ديگري را گشودم و چند تکه لباس را مچاله شده توي آن چپاندم:

-نه عزيز، خاطر خواه من نشده، من پول پيشو دو دستي دادم بهش، اونم گفت بياين بشينين تو خونه ي من

عزيز من و من کرد:

-چيز ميگم، مادر و پدرش بفهمن براش بد نشده؟ اصلا اونا مي دونن که تو صيغه ي پسرشوني

باز هم دستانم روي نايلون بي حرکت ماند. حتي نمي دانستم پدر و مادر رامين در جريان صيغه ي من و او هستند يا نه، من اصلا چيزي از رامين نمي دانستم، فقط مي دانستم که رييس شرکت صادرات و واردات پارچه است،

فقط همين

-نمي دونم عزيز، خوب حتما خونه مال خودشه که داره مي برتمون اونجا

عزيز باز هم به سرفه افتاد:

-بخدا اين پسره خاطر خواهت شده، مگه ميشه آدم واسه خاطر يه زن صيغه اي اينطور خودشو به آب و آتيش بزنه؟

با غيظ چرخيدم و به چشمان چروکيده ي عزيزخيره شدم. مي خواستم دهان باز کنم و به او بگويم رامين خاطر خواه من نشده، فقط نگران است آب نبات چوبي اش خورد نشود، حالا حالا ها با اين آب نبات چوبي بدبختش کار داشت، خانه که چيزي نبود، حاضر بود اجازه دهد ما در قصر هم زندگي کنيم، تا آب نبات چوبي اش را داشت، غمي نداشت.

نگاهم روي چشمان درد کشيده ي عزيز چرخيد. دلم نيامد به او چيزي بگويم. دوباره سر چرخاندم و بقيه ي لباسها را در نايلون فرو بردم....

.................

کمر درد امانم را بريده بود. جاي مشت و لگدهاي رامين روي کمرم نفسم را بند آورده بود. با همان درد بي درمان، کارتن پر از ظروف آشپزخانه را بلند کردم و وارد حياط شدم. صداي مظلوم مينا را از پشت سرم شنيدم:

-آبجي مونا، کمکت کنم؟

همانطور که خم مي شدم تا کارتن سنگين را روي زمين بگذارم، سرم را چرخاندم، نگاهم به مينا افتاد که با دستان کوچکش، سماور کهنه مان را بلند کرده بود و هن و هن کنان قدم بر مي داشت. اخم کردم و کارتن را روي زمين گذاشتم و به سمتش رفتم و سماور را از دستان کوچکش گرفتم:

-مينا سنگينه، تو چرا بلندش ميکني؟ پس ميلاد کجاست؟

-آبجي، ميلاد داره بقيه ي وسايلها رو مياره،

همان لحظه در سالن باز شد و ميلاد با کارتن بزرگي که در دستش بود، وارد حياط شد، سماور را روي زمين گذاشتم و به سمت ميلاد رفت:

-يه طرفشو بده به من،

-آبجي سنگينه، کمرت درد مي گيره

-بده مي تونم بلندش کنم

صداي زنگ خانه بلند شد، مي دانستم رامين برگشته، رو به مينا کردم:

-مينا برو درو باز کن

مينا به سمت در خانه دويد. صداي غر غر ميلاد را شنيدم:

-اصلا از اين شوهرت خوشم نمياد آبجي، قراره بريم تو خونه ي اون زندگي کنيم؟

با احتياط خودم را خم کردم تا کارتن را روي زمين بگذارم:

-مجبوريم

-يني ديگه هيچ جايي نبود که بريم اونجا؟

کمرم راست کردم:

-نه نبود، مگه با چشمات نديدي که از ظهر به صد نفر زنگ زدم؟

ميلاد چيزي نگفت و به سمت داخل خانه برگشت. از او رو گرداندم و به سمت در خانه رفتم و با ديدن رامين که وارد حياط خانه شده بودم، بي اختيار اخم کردم. نگاهم روي مينا چرخيد که بلبل زباني مي کرد:

-آره، داريم همه رو جمع مي کنيم، آبجي مونا هم خيلي کمک مي کنه،

نگاهم روي صورت خراشيده ي رامين ثابت ماند که با دقت به مينا نگاه مي کرد:

-تو هم کمک آبجيت کردي؟

-آره منم کمک کردم، ظرفها رو با داداش ميلاد گذاشتم تو کارتن، الانم سماورو آوردم تو حياط

-آفرين به تو دختر خوب، خوب بگو ببينم، وقتي پسرهاي صاحبخونه اومدن توي خونه که نترسيدي؟

-چرا يه ذره ترسيدم، چسبيدم به عزيزم، عزيزم به من گفت، گوشاتو محکم بگير تا چيزي نشنوي، منم گوشامو محکم گرفتم، اينجوري

و هر دو دستش را دو طرف گوشهايش گذاشت، رامين خنديد:

-خوبه، خوبه، يه شکلات خوشمزه پيش من داري

مينا ذوق زده شد:

-آخ جونم، شکلات

دست به کمر به مينا و رامين نگاه مي کردم. مينا جست و خيز کنان به سمتم آمد:

-آبجي، ديگه چي کار کنم؟

با همان اخمي که با نزديک شدن رامين، عميقتر شده بود، گفتم:

-نمي خواد کاري کني، فقط برو وسايلهاتو بردار، مانتو شلوار مدرسه و کتاب دفترت

-آبجي، بذار کمکت کنم، آخه تو کمرت درد ميکنه، همش ناله مي کني

صداي رامين باعث شد چشم از مينا بگيرم و دوباره به او نگاه کنم:

-کمر کي درد ميکنه؟

مينا رو به رامين کرد:

-آبجي مونا کمرش درد ميکنه، وقتي چيزي بر ميداره، همش ميگه آي آي کمرم، من خيلي ناراحت ميشم

رامين با چشمان سوزني اش به من زل زد. دوباره يک قدم به سمتم آمد و اينبار کامل زير نور لامپ قرار گرفت. خراشيدگي هاي صورتش توي ذوق مي زد. صداي هراسان مينا بلند شد:

-واي صورت شما چرا اينجوريه؟

رامين همانطور که به من نگاه مي کرد، گفت:

-گربه پنجول کشيده

با حرص جواب دادم:

-گربه خوب کرد، دستش درد نکنه

لبهاي رامين به لبخندي يک ور شد، رو به مينا کرد:

-صورتم که اينجوريه، ناراحت ميشي؟

-آره يه ذره ناراحت ميشم

دلم نمي خواست رامين زياد با مينا هم کلام شود، اين همه توجه به مينا از طرف او اصلا طبيعي نبود، کم کم نگران مي شدم:

-مينا برو بالا به ميلاد کمک کن

مينا سرش را کج کرد:

-چشم آبجي....

..............

بي توجه به رامين که وسط حياط دست به سينه ايستاده بود، به سمت کارتنها رفتم تا آنها را نزديک در خانه بگذارم. صداي رامين بلند شد:

-نمي خواد دست بزني، خودم برشون مي دارم، برو بقيه ي وسايلها رو جمعو جور کن

به سردي گفتم:

-ما وسيله ي زيادي نداريم، چندتا فرشو موکته، گاز و يخچالو تلويزيون، ظرفو ظروف

از دو طرف کارتن گرفتم و خواستم بلند شوم، که دستان رامين دو طرف کارتن حلقه شد، صورتش نزديک صورتم بود، خودم را عقب کشيدم.

-ليدي خوشگل خودم مي برمش،

باز هم نگاهم روي خراشيدگيها ثابت ماند. صورتش افتضاح شده بود. دسته اي از موهايم جلوي صورتم ريخت. دستانم از دور کارتن شل شد، قبل از اينکه خودم را عقب بکشم، رامين موهايم را به دندان گرفت و کشيد، با وحشت خودم را عقب کشيدم.

احمق، ديوانه بود،

واقعا ديوانه بود...

....................

عزيز روي پشتي رنگ و رو رفته نشسته بود و با کنجکاوي به رامين نگاه مي کرد که با غرور وارد خانه شده بود و به وسايلهاي اندکمان خيره شده بود چشمم افتاد به ميلاد که کنج اطاق کز کرده بود و چشمانش روي نقطه اي ثابت مانده بود. رد نگاهش را دنبال کردم و چشمانم روي کتاني هاي گران قيمت رامين قفل شد، با حسرت آه کشيدم. کتاني هايش شيک و مردانه بود. صداي عزيز بلند شد:

-آقا، آقا شما فرشته ي نجاتي، آقا الهي ابوالفضل پشت و پناهت باشه، الهي خير از جوونيت ببيني، به منو اين دو تا بچه رحم کردي

از صحبتهاي عزيز کلافه شدم، دوست نداشتم اينقدر خودش را مقابل رامين خوار و خفيف کند. رامين به اندازه ي کافي مرا له مي کرد. با چشم و ابرو به عزيز اشاره زدم که تمام کند. عزيز متوجه اشاره هايم نشد، شايد هم متوجه شد و خودش را به آن راه زد. يک نفس حرف مي زد:

-آقا بزرگي کردين، آقايي کردين، شما هم مثه پسرمي...

صداي رامين همه ي ما را ميخکوب کرد:

-من پسر هيچ زني نيستم خانم

عزيز با چشمان از حدقه در آمده به رامين خيره شد و نطق هم نکشيد. رامين نيم نگاهي به عزيز انداخت و گفت:

-ديگه دوست ندارم همچين کلمه اي رو بشنوم

باز هم آب دهانم را قورت دادم و بي توجه به سوزش گلويم گفتم:

-عزيزم منظوري نداشت

رامين اخم کرد:

-حالا هر چي، نمي خوام ديگه اين کلمه رو بشنوم، من پسر هيچ زني نيستم، مفهومه؟

مادرم ميان سرفه هاي بي امانش، سر تکان داد:

-بعله آقا

از اينکه عزيزم را تحقير مي کرد عصبي شدم:

-برو اون سر يخچالو بگير کمک کن ببريمش بيرون

دست به کمر ايستاد و به سمتم چرخيد:

-بگو لطفا

زير چشمي به عزيز و ميلاد نگاه کردم که با نگراني به رامين خيره شده بودند، دندانهايم را روي هم فشار دادم:

-نمي خواد کمک کني، منو ميلاد يخچالو مي بريم بيرون

صداي مينا بلند شد:

-آبجي منم کمک مي کنم

به سمت يخچال رفتم مينا هم به دنبالم دويد. صداي نفس رامين را شنيدم که پر صدا بيرون فرستاد:

-شما دوتا نمي خواد کاري بکنين

و با دستش به من و مينا اشاره زد، رو به ميلاد کرد:

-هوي گردن کلفت، بيا کمک کن ببينم، زود باش، خواهرت کمر درد داره مي بيني که اينقدر کمر درد داره به خودشم نرسيده، موهاشو ببين، هه

همه ي وجودم لرزيد،

پست فطرت ديوانه...

حيف که محتاجش بودم...

صداي بغض آلود مينا بلند شد:

-مي دونين چيه؟ آبجي مي خواد سرشو شونه کنه، سرش درد مي گيره، الان چند روزه نميذاره موهاشو شونه کنم

صدايم بالا رفت:

-مينا؟؟؟

مينا صورتش را در مانتو ام فرو برد.

رامين کمي به ميناي خجالت زده نگاه کرد و بعد نگاهش روي صورتم ثابت ماند، لبهايش را بهم فشرد و رو به ميلاد کرد که هنوز کنج ديوار ايستاده بود:

-شنيدي چي گفتم يا نه؟ اونجا واسه من نقش مترسکو نگير، بيا کمک کن يخچالو ببريم

ميلاد حرفي نزد و به آرامي به سمت يخچال آمد....

آخرين کارتن ظروف را داخل خانه گذاشتم و کمر راست کردم و اينبار با دقت بيشتري دور تا دور خانه را از نظر گذراندم. يک خانه ي ويلايي که دقيقا در مرکز شهر قرار داشت. خانه ي نقلي و جمع و جوري بود. دو خوابه بود، حياط هم نداشت. با صداي وحشتناکي که از پشت سرم بلند شد، به سرعت سرم را به عقب چرخاندم، رامين چند نايلون لباس را بي هوا روي زمين پرت کرده بود. اخمهايم در هم شد:

-اين چه کاريه؟

بي آنکه به من نگاه کند، گفت:

-دلم خواست

جوابش را ندادم و چشم ا رامين گرفتم. نگاه خسته ام روي عزيز ثابت ماند که دستش را به ديوار تکيه زده بود و با کمري خميده سرفه مي کرد. رو به ميلاد کردم:

-زود باش يکي از فرشها رو پهن کن تا من رختخواب عزيزو بندازم، استراحت کنه

و همزمان به سمت رختخوابها رفتم که بين وسايلهاي اندکمان، ولو شده بود. صداي رامين را شنيدم که خطاب به مينا گفت:

-خوب خانم خوشگله، بگو ببينم، آبجيتو بيشتر دوست داري يا داداشتو؟

گوشهايم تيز شد:

-آبجي مونا خيلي مهربونه، آبجي مونا رو خيلي دوست دارم

-داداشتو دوست نداري؟

-ميلادو هم دوست دارم، خيلي خوبه، ولي آبجي مونا رو بيشتر دوست دارم

صداي سرفه هاي عزيز در فضاي خالي خانه پيچيد.

-ميلاد داداش خوبي واسه تو نيست؟

اخم کردم، چه سوالات مسخره اي مي پرسيد. حتما مي خواست حرف در دهان مينا بگذارد که ميلاد برادر خوبي نيست.

-نه ميلاد خوبه،

کمر راست کردم و رختخواب را روي دوشم گذاشتم و به سمت فرش وسط سالن رفتم.

-دوست داشتي ميلاد برادرت نبود؟

چشمانم از حدقه در آمد، به ميلاد ديگر چه کار داشت؟

با خشم ميلاد را صدا زدم:

-بيا اين رختخوابو روي فرش پهن کن تا عزيز بخوابه

رختخوابها را به دست ميلاد سپردم و به سمت رامين رفتم که روي پنجه ي پا مقابل مينا، زانو زده بود، چشمم افتاد به مينا که کنار ديوار ايستاده بود و با چشمان معصومش به رامين نگاه مي کرد. با حرص رو به رامين گفتم:

-بيا بريم بيرون، کارت دارم

رامين سرا پا ايستاد و چشمکي به مينا زد و رو به من کرد:

-بريم ليدي

با خشم به سمت در خانه رفتم و از خانه خارج شدم....

...............

رامين دستانش را در جيب پالتو اش فرو برده بود و خيره خيره نگاهم مي کرد. دوباره باران شروع به باريدن کرده بود. زير دامنه ي خانه پناه گرفتم و به رامين نگاه کردم و گفتم:

-اين سوالاي مسخره چي بود که از مينا مي پرسيدي؟

رامين چيزي نگفت و فقط نگاهم کرد.

-يني چي که به بچه ي يازده ساله ميگي دوست داري ميلاد برادرت نبود و داداشتو دوست نداريو اينا، اصلا تو مشکلت با ميلاد چيه؟

دستانش را از جيب پالتواش بيرون آورد و بي توجه به سوالم گفت:

-چته؟ سرپناه پيدا کردي هار شدي؟

با نفرت نگاهش کردم.

-سه ساعت پيش کف پاهامم مي ليسيدي که يه سقف واست پيدا کنم، الان بلبل زبوني ميکني؟

بي اختيار عطسه اي کردم و با غضب گفتم:

-فقط خدا مي دونه چقدر از تو متنفرم

پوزخندي زد و باز هم چيزي نگفت، انگار خالي نشده بودم، با حرص ادامه دادم:

-فکر کردي تو اين خونه مي مونم؟ در اولين فرصت از اينجا ميرم

رامين نيشخند زد:

-کجا ميري؟

-اونش ديگه به تو مربوط نيست

رامين سري تکان داد و دستش را به نشانه ساکت شدن، مقابلم تکان داد:

-خيل خوب، به اندازه ي کافي به مزخرفاتت گوش کردم، حالا خوب گوشاتو باز کن ببين چي ميگم، از اين به بعد روال کار برگشت، پول پيشت دست منه، چهارصد تومن قرض همسايه ها رو ازش کم کردم، شد يک ميليون، صد تومن از قبل به من بدهکار بودي شد نهصد تومن، اما خوب کدوم پول؟ چه کشکي چه دوغي؟

جا خوردم و با نگراني چشم به دهانش دوختم.

چه مي گفت؟

-من پولي از تو نگرفتم، تو نهصد تومن پول پيش من داري؟ نه والله، پول چيه؟

رو به ديوار خانه کرد:

-آقا اين خانم به من پولي داده؟

رو به کوچه ي خلوت کرد:

-خانم اين مونا ابراهيمي به من پولي داده؟

تمام تنم به لرزه افتاد:

-منظورت چيه؟

-منظورم اينه، من پولي از تو نگرفتم، قراردادي هم با تو نبستم، قرار هم نيست ماهانه پولي به تو بدم، من گفتم يه ميليون ماهيانه به تو حقوق ميدم؟ نه والله چيزي يادم نمياد

رو به تير برق کنار خانه کرد:

-والله من قرار نبود پولي بهش بدم، کدوم پول؟ اينا همه شايعه است

وحشت زده به اين نمايش مضحکش نگاه مي کردم.

منظورش چه بود؟ يعني ما ديگر پولي نداشتيم؟

-رامين منظورت چيه؟

-منظورم اينه، من نه پولي از تو گرفتم، نه قراره پولي به تو بدم، بهتون لطف کردم اجازه دادم بياين تو خونه ي من زندگي کنين

با لکنت گفتم:

-ي..يني چي؟

-يني تو يه آدم بدخت ساده اي که افتادي تو تله ي من

-کدوم تله؟ چي ميگي؟

-تله اين بوده، چهار ميليون سفته ازت دارم، جم بخوري ميذارمشون اجرا، بدون پول پيشو قرار داد تو خونه ي من نشستي، پول پيش هم به من ندادي، ماهانه هم پولي قرار نيست بهت بدم،

قطره ي باراني روي صورتم چکيد. هنوز نفهميده بودم جريان چيست. با صداي گرفته اي گفتم:

-چي؟ يني چي؟ يني چي آخه؟

رامين پشت سرش را خاراند:

-يني همه ي اينا نقشه بود که از اون خونه پاشي، همين

سرم گيج رفت. اين ديوانه چه مي گفت؟

-اينقدر تو محل اومدمو رفتم که بالاخره صداي همسايه ها درومد، مي دونستم کسي به شماها کمک نمي کنه، يک ميليون هم بهت پول دادم و با هر ترفندي که بود، هي ازت پول کندم

چانه ام لرزيد.

-دختر تو خيلي از مرحله پرتي، کجاي دنيا واسه چهارتا دونه سفته صد تومن مي گيرين؟ پول محضر مگه چقدر بود که ازت بگيرم؟

دستم را به ديوار خانه تکيه دادم و با کمر خم شده به رامين نگاه کردم، بي اختيار مي لرزيدم.

خدايا چرا ؟

چقدر من بيچاره بودم...

-پول پيشتم که پيش منه، ديگه جم بخوري بيچاره اي

زير لب زمزمه کردم:

-من از اون اول بيچاره بودم، خدا منو خونواده ي مو بيچاره خلق کرد

خنديد و دستش را دوباره داخل جيب پالتو اش فرو برد:

-براي هر چيزي که مي خواي بخري، بايد به من فاکتور بدي، شده يه بسته پفک، پولي بهت نميدم، اگه مريض شدي خواستي بري دکتر باهات ميام، فروشگاه بخواي بري بايد فيش خريدو ببينم، مقدار پولي که واست موندو بايد به من برگردوني حتي اگه پونصد تومن باشه، روزي هزار تومن به مينا ميدم هزار تومن هم به اون يکي بايت کرايه ي ماشين، واي به حالت مونا، واي به حالت اگه بخواي زيرابي بري، بدبخت مي شي، ديگه بايد خبر خواهر و برادرتو از تو زندون بگيري، وقتي رفتي زندونو ضجه زدي که عزيز جونمو مينا جونم کجاست، اونوقت مي فهمي دنيا دست کيه

پوزخند زد:

-از الان بدون دنياي تو دست منه، زندگي تو دست منه، پس ديگه بلبل زبوني نکن، به من برس، زن خوبي براي من باش، کاري هم نکن که خانواده ات در به در بشن، ديگه من برم

رو چرخاند که برود، انگار ياد چيزي افتاده باشد، سر جايش ايستاد و دوباره به سمتم چرخيد:

-راستي، آماده باش همين روزها بايد بياي تو شرکت کار کني

با چشمان غمگينم نگاهش کردم، حتي توان نداشتم که اعتراض کنم.

-مياي تو شرکت، هم زنمو صبح به صبح ببينم، هم اينکه بالاخره آدميه ديگه، يه موقع ديدي وقتي غروب شد کارمندها رفتن، يه وقتايي بعله ديگه، خواستيم شما به شوهرت برسي

لبهايم لرزيد، دستانم لرزيد، چانه ام لرزيد...

-آهان نکته ي مهمتر، فردا ميريم واسه خودتون رخت و لباس بخر، لباساي مينا اصلا مناسب نيست، هوا سرده سرما مي خوره، خودتم همينطور، اون داداش نره خرتم مثه شما، عزيز جونتم که ديگه چه عرض کنم،

به ديوار خانه تکيه زدم و با بيچارگي به شيطان مجسم رو به رويم خيره شدم.

-نکته ي آخر، همسايه هاي گدا گشنه تون رو ماشينم خط انداختن، خوب من سر انگشتي حساب کردم ديدم سيصد چهار صد تومن پول صافکاري و پوليش ماشينم ميشه، اونم از پول پيشي که دادي به من کم ميشه، الان چقدر پيش من داري؟ پونصد تومن، اوووووف، همش پونصد تومن؟ با پونصد تومن مستراح هم بهت اجاره نميدن چه برسه به خونه، اصلا کي گفته تو پونصد تومن پيش من داري؟ آقاي تير برق گفته؟ هار،هار،هار،هار، واي چقدر خنديدم....

با بعض به مرد ديوانه اي نگاه مي کردم که مقابلم ايستاده بود، شکمش را گرفته بود و قاه قاه مي خنديد...

چقدر من بدبخت بودم،

چقدر من و خانواده ام بدبخت بوديم...

انگشت شصت و اشاره ام را گوشه هاي لبم گذاشته بودم و پشت سر هم به سمت پايين مي کشيدم. نزديک بود از شدت استرس ديوانه شوم. مدام دستشويي مي رفتم و دستانم را به هم گره مي زدم.

بدبخت شده بودم، بيچاره شده بودم.

ديگر چه کسي مي توانست مرا از دست اين ديوانه نجات دهد؟

ديگر مونايي باقي نمي ماند، تا کي مي توانستم زير مشت و لگدهايش دوام بياورم؟

او که از داوود هم وحشي تر بود.

با صداي مينا تکان خوردم:

-آبجي، اينجا رو جارو کردم، ببين

سرم را بلند کردم و به ميناي يازده ساله ام چشم دوختم که موهاي بلند و مشکي اش دور شانه اش افشان شده بود و با لبخند نگاهم مي کرد. با مهرباني گفت:

-مياي موکتو پهن کنيم؟

يک لحظه آرزو کردم که اي کاش جاي مينا بودم، بي خيال و فارغ از هر درد و رنج، اي کاش جاي مينا بودم و تنها دغدغه ام کفشهاي پاره ام بود که آب داخلش مي رفت و جير جير صدا مي کرد.

اما نه، جاي مينا بودم تا رامين به من نظر سويي داشته باشد؟

با اين فکر از وحشت قالب تهي کردم.

واي خواهرکم، نه او فقط يازده سالش بود،

يک لحظه از تصور کتکهاي رامين روي بدن نحيف مينا، مو به تنم صاف شد، مينا خنديد:

-آبجي، منو ببين مي چرخم دامنم پف مي کنه

و با سرخوشي يک دور چرخيد و دامن مشکي اش پف کرد. لبهايم را روي هم فشار دادم.

نکند رامين بلايي بر سر ميناي من بياورد؟

دست چپم به گز گز افتاد و سنگين شد،

خدايا من چه گناهي کرده بودم که اين عذاب الهي را برايم فرستادي؟

................

عصبي و بي حوصله گوشه ي اطاق روي موکت تازه پهن شده، نشسته بودم. مينا و ميلاد دور سفره نشسته بودند و نان و پنير مي خوردند. عزيز هم لقمه اي در دهان گذاشته بود و مي جويد. فکرم مشغول بود.

رامين گفته بود که بايد چند روز ديگر به شرکتش مي رفتم؟

خوب شايد هم بد نشده بود، اگر مي توانستم به هر طريقي که شده سفته هايم را از گاو صندوقش بيرون بکشم، اگر اين کار را انجام مي دادم شايد مي توانستم فکري هم به حال سرپناهمان کنم.

انگار اينبار پيشنهاد رامين خوب بود، بايد حتما وارد شرکتش مي شدم...

سرم از هجوم اين همه فکر و خيال، سنگين شده بود، به ارامي شروع به ماساژ دادن شقيقه هايم کردم، با صداي عزيز، از گرداب افکارم بيرون کشيده شدم:

-مونا نمي خوري؟

سرم را بلند کردم:

-هوممم؟ نه نمي خورم

عزيز تک سرفه اي کرد:

-ميگم مونا، اين پسره چرا صورتش اونجوري بود؟ آدم خوف مي کرد، اصلا چرا اينقدر بد اخلاق بود؟ ديدي چجوري دماغمو سوزوند؟

با حرص به عزيز نگاه کردم.

او باعث بدبختيهاي من بود، او گفته بود بروم صيغه شوم، او گفته بود قرباني شوم، حالا من چه بودم؟ قرباني هم نبودم، يک بدبخت بي پناه بودم...

با عصبانيت رو به او کردم:

-عزيز چيزي بهش نگو که اونم دماغتو بسوزونه

عزيز جا خورد، دهانش از حرکت باز ايستاد، با بهت و حيرت نگاهم کرد. چشمانم روي مينا و ميلاد ثابت ماند که زير چشمي به من نگاه مي کردند.

بهم ريخته بودم، بيچاره بودم، بي پناه بودم،

نمي فهميدند؟

آه کشيدم، همان بهتر که نمي فهميدند...

.................

رامين نگاهي به من انداخت که مقابل در خانه ايستاده بودم و با اخم گفت:

-بقيه کجان؟

با نفرت نگاهش کردم:

-عزيزم که مريضه، نمي تونه راه بياد، ميلاد هم نمياد، پيش عزيزم بمونه بهتره، مينا هم فردا مدرسه داره، نمياد

پوزخند زد:

-عزيزت نياد به جهنم، داداشت هم نياد به درک، ولي تو و مينا بايد بياين، برو به مينا بگو بياد

رعشه ي عصبي سراسر وجودم را در بر گرفت:

-نمي خوام بياد، زور که نيست، دو تا رختو لباس ميخواي واسش بخري ديگه، سايزشم که مي دونم

حرفم را قطع کرد:

-نه تو مثه اينکه نفهميدي من ديشب چي گفتم؟ گفتم زندگي تو دسته منه، گفتم هر چي من ميگم بگو چشم

لبهايم مي لرزيد.

خدايا چه کار مي کردم؟

به مينا نظر داشت، مي خواست او را هم به خاک سياه بنشاند...

بايد چه کار مي کردم؟

من کافي نبودم؟

مينا فقط يازده سال سن داشت، مينا نبايد پر پر مي شد..

بي اختيار صدايم، رنگ التماس گرفت:

-رامين

با ملايمت گفت:

-چيه خانم؟

از اين تغيير يکباره، جا خوردم، خودم را جمع و جور کردم و ادامه دادم:

-رامين مينا نه، توروخدا

ابروهايش بالا رفت:

-مينا نه؟ يني چي؟ ميگم برو صداش کن بياد

نمي توانستم جلوي لرزش چانه ام را بگيرم:

-مينا خيلي بچه است، من کمم؟ من کافي نيستم؟ مينا نه، توروخدا

افکار ماليخوليايي رهايم نمي کرد، مدام در ذهنم ميناي گريان را تصور ميکردم که زير دست و پاي رامين جان مي دهد...

رامين اخم کرد:

-چي ميگي تو؟

اشک دور چشمم حلقه زد:

-مينا حيفه، مگه تو خودت نگفتي؟ مگه نگفتي هواشو داشته باشم؟ اون همش يازده سالشه، به چه دردي مي خوره؟ بذار اون زندگيشو بکنه

چشمان رامين گشاد شد، به سمتم آمد و بازويم را بين پنجه هاي قوي اش گرفت و تکانم داد:

-برو مينا رو صدا کن بياد، نميري؟ باشه خودم صداش ميکنم،

رهايم کرد و به سمت در نيمه باز خانه رفت، چند قدم به دنبالش رفتم:

-رامين توروخدا

بي توجه به من در خانه را باز کرد و فرياد زد:

-مينا، مينا

به بازويش چسبيدم:

-رامين مينا بچه است، من هستم، توروخدا مينا نه

مينا وسط راهروي ورودي خانه نمايان شد:

-بعله؟

چشمانم را بستم. قطره اشکي از گوشه ي چشمم چکيد:

دوباره به بازوي رامين چنگ زدم. صدايش را شنيدم که رو به مينا کرد:

-مي خوايم بريم بيرون، زود برو لباس بپوش بيا،

مينا من و من کرد:

-آخه چيز، آخه آبجي مونا گفت نيام

رامين لبخند زد:

-نه خانم خوشگله آبجي مونا اجازه داده،

به سمت من چرخيد:

-مگه نه مونا؟

با پشت دستم اشکم را پاک کردم و به آرامي گفتم:

-خواهش مي کنم

چشمانش را ريز کرد و به آرامي گفت:

-خواهش مي کني سفته ها تو اجرا نذارم؟

باز هم چانه ام لرزيد، باز هم سرم را پايين انداختم.

خدايا چرا اين بشر دو پا را نمي کشي؟

اصلا چرا مرا نميکشي تا از دستش راحت شوم؟

با بغض گفتم:

-مينا برو آماده شو...

..............

رامين مانتوي ماشي رنگي را به سمتم گرفت و گفت:

-اين بايد به تو بياد، برو پرو کن

نگاهم روي مينا ثابت ماند که نزديک رگالهاي لباس ايستاده بود و ناخن مي جويد و به رفت و آمد مشتري هاي داخل مجتمع تجاري نگاه مي کرد. رامين رد نگاهم را گرفت و با ديدن مينا لبخندي زد:

-براي اونم مي خرم، برو اينو بپوش، مي خوام واسه اون نره خر هم دو سه تا تيشرت بخرم، خونه ي من وسط شهره، همسايه هاتون به خودشون ميرسن، درست نيست بفهمن شماها گدا گشنه اين

با شنيدن اين حرف دندانهايم را روي هم فشار دادم، دست رامين را پس زدم و گفتم:

-من پرو نمي کنم

پوزخندي زد:

-چرا اونوقت؟

بدون اينکه نگاهش کنم، گفتم:

-به تو مربوط نيست

خيره خيره نگاهم کرد. سنگيني نگاهش اذيتم مي کرد. به کفشهاي کهنه ام چشم دوختم، صدايش را شنيدم:

-به جهنم

به سمت پيشخوان مغازه رفت و رو به دختر فروشنده گفت:

-خانم، از اين مانتو، رنگ مشکي و ماشي رو بر مي دارم، بمونه خدمتتون تا بقيه ي چيزهايي که مي خوام، انتخاب کنمو بيارم، همه رو با هم حساب کنم

از پيشخوان فاصله گرفت و به سمت مينا رفت. با نگراني پشت سرش حرکت کردم، مقابل پاي مينا زانو زد:

-خانم خوشگله، چي دوست داري بگيرم برات؟

مينا از بالاي سر رامين به من چشم دوخت و دوباره به رامين نگاه کرد:

-هيچ چي نمي خوام

رامين خنديد:

-نه ديگه نشد، بگو چي مي خواي تا برات بخرم

مينا چانه بالا انداخت:

-من چيزي نمي خوام، آبجي مونا گفته نبايد زياد خرج کنيم

رامين سرش را چرخاند و نيم نگاهي به من انداخت که با نگراني بالاي سرش ايستاده بودم. دوباره به سمت مينا چرخيد و خيره نگاهش کرد. آب دهانم را قورت دادم و پشت سر هم پلک زدم. رامين دستش را به سمت موهاي مينا برد و دسته اي از آن را که از زير روسري بيرون آمده بود، زير روسري کهنه اش فرو کرد. برق سه فاز از بدنم رد شد. نفسم به شماره افتاد.

اين چه کاري بود؟

با تن و بدن لرزان به سمت مينا رفتم و دستش را گرفتم و او را به عقب کشاندم و گفتم:

-يه مانتو و دو سه تا بلوز براش بگيري کافيه

رامين سرش را به عقب خم کرد و با چشمان سرخ بر اندازم کرد. از نگاهش لرزيدم. نگاهش شبيه همان زمانهايي بود که شکنجه ام مي کرد. قد راست کرد و پوزخند زد و به سمت رگالهاي بچه گانه رفت...

..................

رامين آينه ي ماشين را روي صورت مينا تنظيم کرد که روي صندلي عقب نشسته بود و گفت:

-خانم خوشگله، از لباسات خوشت اومد؟

صداي خوشحال مينا را شنيدم:

-آره خوشگلن

رامين خنديد و رو به من گفت:

-شما چي ليدي خوشگل، لباساتو دوست داري؟

نگاهش کردم و هيچ نگفتم. نگاه رامين روي چهره ام طولاني شد. به سختي چشم از من گرفت و دوباره رو به مينا کرد:

-مي دوني چي يادم رفت واست بخرم؟ عروسک، دوست داري عروسک؟

مينا ذوق زده جواب داد:

-اوهوم، خيلي

-چند تا عروسک داري؟

-زياد ندارم،

رامين خنديد:

-همه ي عروسکهاتو به اينو اون دادي؟

صداي مينا بلند شد:

-نه، من عروسکهامو به هيچ کي نميدم، ولي اون وقتها که آبجي مي خواست بچه به دنيا بياره، من هميشه به آبجي مونا مي گفتم وقتي بچه اش به دنيا اومد، عروسکمو ميدم بهش بازي کنه،

همانطور که خيره به نيمرخ رامين نگاه مي کردم، متوجه شدم که خنده روي لبهايش خشک شد، اخم کرد و به سرعت سرش را به سمت من چرخاند:

-تو بچه داري؟

جا خوردم:

-من؟

با لحن تندي گفت:

-نه عمه ي من، بچه داري؟ بچه ات کجاست؟ پيش باباشه؟

سرش را به چپ و راست تکان داد:

-ولش کردي به امون خدا؟

کلافه و عصبي جواب دادم:

-چي ميگي واسه خودت؟ بچه چيه؟

صدايش بالا رفت:

-پس مينا چي ميگه؟

و از آينه به مينا نگاه کرد

-بچه ي آبجيت دختره يا پسره؟

با حرص سري تکان داد:

-پس چرا من نفهميدم؟ چرا کسي به من نگفت؟

بغض کردم. به ياد جنين دو ماهه ام افتادم. جنين دو ماهه ام زير مشت و لگدهاي داوود پست فطرت، سقط شده بود. کودکي که هنوز پا به اين دنيا نگذاشته، پا به قلب و روح من گذاشته بود. اگر سقط نشده بود، اگر به دنيا آمده بود، شايد نزديک به دو سال از عمرش مي گذشت...

کودکم، پاره ي تنم...

من رهايش کرده بودم؟

به دنيا نيامده بود تا رهايش کنم، شايد هم خدا دوستش داشت که به دنيا نيامده، جانش را گرفت، به دنيا مي آمد و از زير دست يک پدر دائم الخمر به زير دست شوهر صيغه اي ديوانه ي مادرش مي افتاد؟

خدا در اين آشفته بازار به فکر او بود که نگذاشت به دنيا بيايد...

صداي ترسيده ي مينا را شنيدم:

-چيز، آبجي مونا الان بچه نداره، يه روز آقا داوود آبجي رو تو خونه ي ما کتک زد، بعد آبجي دلش درد گرفت، رفت دکتر وقتي اومد...

کلافه از بلبل زباني هاي مينا فرياد کشيدم:

-خفه شو.....

کلافه از بلبل زباني هاي مينا فرياد کشيدم:

-خفه شو.....

صداي بغض دار مينا را شنيدم:

-آبجي ببخشيد

با دستان لرزان بند کيفم را محکم در دستانم فشار دادم. به ياد شب هايي افتادم که داوود بد مستي مي کرد و آواز مي خواند و من کنج اطاقم دست به شکمم مي کشيدم و با کودکم حرف مي زدم. کودکي که هيچ وقت پا به اين دنيا نگذاشت. باز هم نتوانستم جلوي ريزش اشکهايم را بگيرم. سرم را پايين انداختم و پلکهايم را محکم به هم فشار دادم، صداي ناله ام بلند شد. دست کوچک مينا را روي شانه ام احساس کردم:

-آبجي گريه نکن، آبجي

خودش هم به گريه افتاده بود. صداي رامين بلندش شد:

-چيزي نيست مينا، چيزي نيست، آبجيتم حالش خوبه

راهنما زد و کنار خيابان پارک کرد. خودش را به سمتم خم کرد:

-مونا خانم، چي شد؟ چرا گريه مي کني؟

انگار که با خودم حرف بزنم، هق هق کردم:

-بچ...بچه ام...بچه امو کشت

صدايي از رامين به گوش نرسيد، باز هم به عادت هميشه با آستين لباسم، به پشت چشمم کشيدم.

-بي شرف....بچه مو کشت

دستي به سمتم دراز شد و برگه هاي دستمال کاغذي را مقابل چشمم تکان داد:

-باز هم تو ياد نگرفتي با دستمال چشمتو پاک کني؟

برگه ها را از دستش گرفتم و آب بيني ام را که به راه افتاده بود، پاک کردم. باز هم صداي مينا بلند شد:

-آبجي توروخدا ببخشيد، آبجي گريه نکن

صداي ملايم رامين را شنيدم:

-گريه نکن، بچه ترسيده

رو به مينا کرد:

-چيزي نيست، آبجي ناراحته

متوجه شدم که باز هم خودش را خم کرد و گفت:

-چرا اينقدر ناراحتي که اون بچه مرده؟ اون که هيچ وقت به دنيا نيومد

با نفرت سر بلند کردم، نگاهم روي چشمان کنجکاوش ثابت ماند. با عصبانيت گفتم:

-من مادر اون بچه بودم، من اون بچه رو مي خواستم

-خوب پدرش کتکت مي زد، چرا بايد اون بچه رو بخواي؟

چانه ام لرزيد:

-اون که کتکم نميزد، آرومم ميکرد، اگه به دنيا ميومد اميد داشتم

مثل بازپرسها سوال کرد:

-اگه به دنيا ميومد، باز هم با باباش مي موندي؟

به داشبورت ماشين خيره شدم و لبخند تلخي زدم:

-آره مي موندم، اصلا شايد باباش بهتر مي شد، مگه چهار سال کتکهاشو تحمل نکردم؟ بازم تحمل ميکردم، شايد بچه دار مي شديم، اونم رفتارشو عوض مي شد

لبهايم را روي هم فشار دادم. باز هم چشمه ي اشکم جوشيد:

-فکر مي کردم بچه ام دختره،

يکباره سرم را بلند کردم و با نفرت به رامين چشم دوختم. از ياد بردم که مينا داخل ماشين نشسته، صدايم بالا رفت:

-اگه اون بچه به دنيا ميومد، شايد من هم از شوهرم جدا نمي شدم و هيچ وقت با توئه آشغال آشنا نمي شدم، بدبخت نمي شدم...

صداي مينا بلند شد:

-آبجي، به آقا رامين فحش ميدي؟

دهانم را بستم و همچنان با خشم به رامين چشم دوختم. رامين نفس عميقي کشيد و از من روگرداند و دوباره راهنما زد و به راه افتاد، باز هم اشکهاي لعنتي از چشمانم فرو مي چکيد....

............

رامين مقابل درب خانه پارک کرد و رو به مينا گفت:

-خوب خانم خوشگل، وسايلاتو بردار پياده شو تا من با آبجي مونا حرف بزنم، اونم الان مياد

مينا زير لب چشمي گفت و از ماشين پياده شد. با چهره اي در هم به همان تير برق کذايي مقابل خانه، چشم دوخته بودم. صداي رامين را شنيدم:

-من نمي دونستم تو قبلا يه بچه سقط کردي، کسي به من نگفته بود

زير لب گفتم:

-حالا که مي دوني، خوشحال باش

به آرامي جواب داد:

-نه، چرا خوشحال باشم؟ مردن بچه که خوشحالي نداره

پوزخند زدم و از گوشه ي چشم نگاهش کردم:

-واقعا؟ چه روحيه ي انسان دوستانه اي داري، از تو بعيد بود

بي توجه به طعنه ي کلام، گفت:

-ديگه بهش فکر نکن، گذشته

عصبي شدم و بي هدف، دست روي کيفم کشيدم:

-نمي تونم بهش فکر نکنم، مگه ميشه يه مادر از يادش بره که جنينش سقط شده؟

سري تکان داد و با پوزخند گفت:

-آره هر جور مادري که بخواي تو دنيا هست، تو هم يکي باش مثه اونا

غريدم:

-من نمي تونم، ديگه هم سقط شدن بچه مو، يادم ننداز

سکوت کرد و چيزي نگفت، سکوتش طولاني شد، دوباره از گوشه ي چشم نگاهش کردم. کاملا به سمت من چرخيده بود و نگاهم مي کرد. يکباره ياد مينا افتادم، با لحن عصبي گفتم:

-در ضمن، ديگه واسه مينا اداي ناجي هاي مهربونو در نمياري، اصلا دلم نمي خواد دورو برش بچرخي، براش رخت و لباس خريدي؟ دستت درد نکنه تا همين جا بسه، همين که من بدبختو بيچاره شدم کافيه، اون بايد زندگي کنه

دستي به سر و صورتش کشيد و مکث کرد. خواستم دهان باز کنم تا چيزي بگويم که يکباره به ميان حرفم پريد:

-تو مسئله اي که مربوط به منه دخالت نکن، تو و مينا مربوط به منين، اون دو تاي ديگه هم سرجهازي هستن، پس فضولي نکن

آنقدر عصبي شدم که کيفم را در دست گرفتم و محکم ضربه اي به بازويش زدم:

-اميدوارم بميري، لجن بي خاصيت، همه ي زندگيمو جهنم کردي

خودش را عقب کشيد و گفت:

-از ماشين برو پايين، فردا صبح اول وقت هم با لباسهاي نويي که واست خريدم، تشريف بيار شرکت کارتو شروع کن، يکي دو روز ديگه هم بايد بريم خارج شهر....

همه ي وجودم از خشم مي لرزيد.

دوباره شکنجه گاه، دوباره سلاخي شدن، دوباره بي پناهي، درد و رنج...

اي کاش مي مردم...

..................

با خشم و غضب وارد خانه شدم. چشمم افتاد به مينا که با ذوق بسته هاي خريد را جلوي عزيز گذاشته بود و يکي يکي بازشان مي کرد:

-اينو ببين عزيز چه خوشگله، من هميشه از اين مانتو چين دارها خوشم ميومد

رو به ميلاد کرد:

-ببين ميلاد

ميلاد اصلا به مينا نگاه نکرد. مينا مانتو را روي سينه اش گذاشت و نيم چرخ زد و رو به روي من قرار گرفت و با ديدن اخمهاي درهم من، جا خورد و با نگراني سر جايش ايستاد. صداي عزيز را شنيدم:

-اومدي مونا؟ دير کردي

پر از خشم و تلخي بودم، ديگر کشش نداشتم،

بي توجه به عزيز رو به مينا کردم و گفتم:

-دفه ي آخري بود که بدون اجازه جلوي رامين حرف زدي، فهميدي يا نه؟

مينا با چشمان نگران گفت:

-آبجي ببخشيد، بخدا...

صدايم بالا رفت:

-دهنتو ببند و فقط بگو چشم

عزيز و ميلاد با کنجکاوي نگاهمان مي کردند. چشمم روي بسته هاي خريد ثابت ماند، به ياد رامين افتادم که به موهاي مينا دست کشيده بود، صدايم باز هم اوج گرفت:

-يالله اون بسته ها رو بردار برو تو اطاقت

مينا بغض کرد:

-چشم آبجي

متوجه ي ميلاد شدم که با صداي فرياد من شير شد و با غضب به بسته ي کنار دستش، ضربه اي زد و صدايش را براي مينا بالا برد:

-زود باش اين آت و آشغالا رو جمع کن، زود

همين جرقه کافي بود تا همه ي خشمم را بر سر ميلاد خالي کنم:

-تو چي ميگي مي پري وسط کار بزرگترت؟ مگه من با تو حرف زدم؟

ميلاد دست و پايش را جمع کرد و چيزي نگفت، فريادم چهار ستون خانه را لرزاند:

-جواب منو بده، مگه من با تو بودم که پريدي وسط؟

صداي عزيز لا به لاي سرفه هايش، به گوش رسيد:

-مونا...عزيز چيه اينقدر عصب...

رو به عزيز کردم و جيغ کشيدم:

-اينقدر اسم منو صدا نکنين، اينقدر نگين مونا، يکي دو ساعت فکر کنين من مردم، صدام نزنين، کاري به کارم نداشته باشين، هرچي مي گم بگين چشم

دوباره متوجه ي مينا شدم که بسته ها را در آغوش مي فشرد. چشمانم را درشت کردم:

-بازم بر و بر نگام مي کني که

مينا معطل نکرد، چرخيد و به سمت يکي از اطاقها دويد. صداي ناله ي عزيز بلند شد:

-آخه چي شده؟ چرا همچي مي کني؟

چه مي پرسيد از من؟

ياد کودکم سقط شده ام افتاده بودم،

قرار بود دو روز ديگر، باز هم سلاخي شوم،

چه مي گفتم به او؟

اگر مي فهميد، چه کاري از دستش بر مي آمد؟

فقط سر به سر نمي گذاشتند، براي من کافي بود،

از من چيزي نمي پرسيدند و درخواستي نميکردند، کافي بود...

.....................

مقابل ميز همان دختر جوان و تپلي که دفعه ي قبل مرا به اطاق رامين هدايت کرده بود، ايستادم و به او چشم دوختم:

-ببخشيد، من با آقاي بابا زاده قرار ملاقات دارم

دختر جوان نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

-وقت قبلي دارين؟

-نه ندارم، اما ايشون در جريانن

سري تکان داد:

-اجازه بدين باهاشون هماهنگ کنم

نفس خسته ام را بيرون فرستادم....

..................

رامين پشت ميز کوچکش که کنج ديوار قرار داشت، نشسته بود و روي برگه ي زير دستش چيزي مي نوشت. با ديدن من ابروهايش را بالا فرستاد و لبخند زد:

-اوه اوه اوه، دست رامين بابازاده درد نکنه، چي کار کرده،

نگاه مرده ام را به چشمانش دوختم و چيزي نگفتم.

-راستي سلام، اين لباسها چقدر بهت مياد، اصلا مشخص نيست اون گداي حاشيه ي شهري، اممممم، کاش چند تا وسيله آرايشي هم واست ميخريدم، اما نه همينجوري خوبه،

آه کشيدم و به يکي از صندليهايي که دور ميز وسط اطاق چيده شده بود،خيره شدم.

-تو اصلا آرايش کني صورتت مصنوعي ميشه، همينجوري خيلي عاليه

از پشت ميز بلند شد، نگاهم را از صندلي گرفتم و به چهره اش خيره شدم. با لبخندي بر لب، چرخيد و به سمت گاو صندوق گوشه ي اطاقش رفت، خم شد و در آنرا گشود. قلبم بي اختيار تپيد. کليد رهايي ام، در همان گاو صندوق بود، کمي خودم را جلو کشيدم تا بتوانم درون گاو صندوق را بهتر ببينم، صداي رامين بلند شد:

-ليدي خوشگل، من يه سر ميرم تا طبقه ي دوم اطاق معاونت، يه کار کوچولويي دارم، بعد ميامو تورو با مهتاب شافعي آشنا ميکنم، يکي از کارمندهاي خوب اينجاست،

کمي سرم را جلو بردم، رامين چند چک پول از داخل گاو صندوق برداشت:

-مينا چي کار مي کنه؟ خوبه؟

چشمانم را ريز کردم و نگاهم روي چند برگه ي سفيد داخل گاو صندوق ثابت ماند. سفته هايم بودند. آب دهانم خشک شد، اي کاش آنقدر جرات داشتم که مي توانستم همين حالا به سمت گاو صندوق بدوم، سفته هايم را بردارم و با سرعت از شرکت خارج شوم. لبم را گاز گرفتم.

خوب بعدش چه؟ خانه را چه کار مي کردم؟

پول پيشي که رامين منکر گرفتنش شده بود، چه؟

-اون نره خر تيشرت هاشو پوشيد؟

خوب اول سفته ها را از چنگش در مي آوردم و بعد از آن هم....

رامين در گاو صندوق را قفل کرد و همانطور که پولها در دستش بود، به سمتم آمد که همچنان کنار در ايستاده بودم.

-گربه زبونتو خورده؟ هه...نگاش کن،

اخم کوچکي کرد:

-الان ميام، نبينمت اينجوري ساکت باشي، خوشحال باش، از گدايي در آوردمت

از کنارم گذشت و به سمت در اطاق رفت، چرخيدم و از پشت سر به رفتنش نگاه کردم، در اطاق را باز کرد و همين که خواست خارج شود، چک پولي از دستش رها شد و روي زمين افتاد، رامين متوجه ي چک پولش نشد و از اطاق بيرون رفت....

نگاهم روي چک پول صد هزار توماني ثابت ماند. يک لحظه از ذهنم گذشت که به دنبال رامين بروم و صدايش کنم تا چک پول را از روي زمين بردارد، اما پشيمان شدم، به سمت چک پول رفتم، آن را از روي زمين برداشتم و روي ميز وسط اطاق گذاشتم. خودش بر مي گشت و چک پول را مي ديد. الان کار مهمتري داشتم. به سرعت به سمت گاو صندوق رفتم و مقابلش خم شدم. گاو صندوق ديجيتالي بود، روي بدنه اش، صفحه اي شبيه به صفحه ي شماره گير تلفن قرار داشت. حتما بايد رمز وارد مي کردم تا باز شود، با حرص لبهايم را فشار دادم و با مشت ضربه اي به گاو صندوق زدم و از مقابلش بلند شدم.

حالا چطور رمز را پيدا مي کردم؟

با بي حوصلگي به سمت يکي از صندلي ها رفتم و پشت آن نشستم....

..................

سرم را روي ميز گذاشته بودم و فکر مي کردم. چطور بايد رمز گاو صندوق را از زير زبان رامين بيرون مي کشيدم؟

کوچکترين اشاره اي مي کردم، مي فهميد، زرنگ تر از اين حرفها بود،

سرفه ي دردناکي کردم،

شايد بايد...

با صداي در، از فکر و خيال بيرون آمدم، چشمم افتاد به رامين که با ديدن من لبخندي زد و گفت:

-اين همه راه رفتم تا پيش معاونم، صد تومن نبرده بودم، اومدم پول بردارم

نگاه از او گرفتم و بي حوصله جواب دادم:

-وقتي داشتي مي رفتي از دستت افتاد، ايناهاش، منم گذاشتم روي ميز

رامين سر جايش ايستاد و چيزي نگفت. دوباره سرم را روي بازويم گذاشتم و چشمانم را بستم، اين رمز لعنتي را چطور پيدا مي کردم؟

دستي روي شانه ام قرار گرفت، چشمانم را باز کردم و از جا پريدم. نگاهم افتاد به چهره ي درهم رامين که به من زل زده بود:

-مونا؟

با تک سرفه اي جواب دادم:

-چيه؟

-چرا پولو بر نداشتي واسه خودت؟ من که نمي دونستم پولم افتاده

اخم کردم و شانه ام را تکان دادم تا دستش را از روي شانه ام بردارد:

-نمي دونستي که نمي دونستي، مگه من دزدم؟

دستش را عقب کشيد:

-احتياج داشتي، مي دوني که يه قرون هم بهت نميدم، اصلا پول پيشت دست منه

نفرت سراپاي وجودم را در بر گرفت.

پولم را گرفته بود و پس نميداد و حالا مي گفت چرا صد تومان را برنداشته ام؟

-چرت و پرت نگو، پولمو بالا کشيدي درست، اين که پول من نبود، به گمونت من از اين پولا مي خورم؟ پس چرا گير توئه نامرد افتادم؟

به آرامي زمزمه کرد:

-چون شوهرت بودم پولو بر نداشتي؟

چهره ام در هم شد، اين چرنديات چه بود که بر زبان مي آورد؟

با همان صداي گرفته گفتم:

-شوهرم؟ من تو رو آدم نمي دونم چه برسه به شوهرم، تو شوهر من نيستي، تو يه زالويي که داري شيره ي جونمو مي مکي، هميشه يادت باشه ازت متنفرم

با دستم پول را به سمتش سر دادم:

-اين صد تومنم بردار، اين اگه يک ميليون هم بود من بهش دست نمي زدم،

بعد از گفتن اين حرف سرم را چرخاندم و دوباره روي بازويم گذاشتم. ديوانه شده بود، به من مي گفت چون شوهرم بود، پول را برنداشته ام، اصلا اين دو جمله چه ربطي به يکديگر داشت.

با صداي رامين تکان خوردم:

-من زالو نيستم مونا خانم، کدوم زالويي آب نبات چوبي مي خوره؟ هان؟

از شدن نفرت بند بند وجودم لرزيد، اي کاش صاعقه نازل مي شد و همه ي وجودش را به آتش مي کشيد.

...............

نگاهم روي چهره ي مهربان دختر جواني که مقابلم ايستاده بود، مي چرخيد.

-معرفي مي کنم، خانم مهتاب شافعي، مدير داخلي بخش واردات

مهتاب با مهرباني لبخند زد، و برگه هاي در دستش را جا به جا کرد. يادم آمد يکبار همين مهتاب با تماس تلفني اش مرا از چنگ اين ديوانه نجات داده بود، همان زماني که گفته بود، بارهاي پارچه خيس و آب خورده است، ناخودآگاه محبتش در دلم نشست.

-خانم شافعي ايشونم خانم ابراهيمي هستن...

از ذهنم گذشت که مي خواهد مرا به چه عنوان به مهتاب معرفي کند؟ حتما مي گفت از دوستان هستند،

شايد هم مي گفت همکار جديد،

يا اينکه بگويد يک گداي بدبخت...

واي نکند مي گفت گداي بدبخت؟

از او بعيد نبود، او که هميشه منتظر تحقير کردن من بود،

-ايشون هم خانم من هستن

هم من و هم مهتاب با شنيدن اين حرف جا خورديم، هر دو در يک زمان به صورت رامين نگاه کرديم، که سرخوشانه به ما دو نفر نگاه مي کرد. با ديدن چهره ي وا رفته ي ما گفت:

-البته در دوران نامزدي هستيم و قراره به زودي ازدواج کنيم،

چشمانم را ريز کردم و به رامين خيره شدم.

ديگر چه در سر داشت؟

باز هم عطسه زدم و ذهنم از افکار درهم و برهم پر شد،

برايش مهم نبود که ممکن است مهتاب اين خبر را بين همه ي کارکنان پخش کند؟

من که مي دانستم باز هم براي من نقشه کشيده،

-خانم شافعي، خانم منو بذارين جاي يکي از تايپيست ها، بذارينش جاي خانم سلامتي، به ايشون بگين برن بخش حسابداري مشغول بشن،

رو به من کرد و با لبخند گفت:

-تايپتو بايد قوي کني مونا خانم،

با صداي مهتاب به خودم آمدم:

-تشريف بيارين خانم ابراهيمي،

رو به رامين کرد:

-با اجازه آقاي بابازاده

-بفرماييد، فقط زود بهش اطاق کارشو نشون بدين، بايد بريم تا جايي

دستانم شروع به لرزيدن کرد، نکند بايد به خارج از شهر مي رفتيم؟

رامين با لحن مهرباني به من گفت:

-تا يه ربع ديگه بيا، بايد بريم.....

...................

نگاهم روي برف پاک کن ماشين، ثابت مانده بود که به چپ و راست حرکت مي کرد، عصبي يکي از پاهايم را تکان مي دادم،

-اطاقتو ديدي؟

با صداي رامين تکان خوردم و سر سري جواب دادم:

-اوهوم

-شافعي همکار خوبيه، کارت سنگين نيست، نامه هاي شرکتو بايد تايپ کني

-اوهوم

چهره ي مهربان مهتاب، در مقابل چشمانم ظاهر شد، با حوصله اطاق کارم را به من نشان داده بود، با لحن آرامش بخشش، از سرفه و صداي گرفته ام پرسيده بود و چقدر خوشحال بودم که به کبودي پيشاني و گونه ام، اشاره اي نکرد...

-مونا، بگو ببينم، راست گفتي اگه به جاي اون صد تومن، مثلا يه ميليون تومن هم بود، بازم برنمي داشتي؟

باز هم شروع کرده بود، سرفه اي کردم و با عصبانيت گفتم:

-نه دروغ گفتم، برش ميداشتم، برش ميداشتم مي رفتم يه جا خودمو گم و گور ميکردم از شر تو راحت بشم

-مثلا کجا مي رفتي؟ جايي نمي توني بري، هر جا بري بايد برگردي بياي همين جا، خونواده ات اينجا هستن

نفسم سنگين شد، با اضطراب نگاهي به خيابان انداختم، يک لحظه احساس کردم که به سمت خارج از شهر مي رود

-هوم نگفتي؟ کجا مي خواي بري با اين خونواده؟

با حرص گفتم:

-مي دوني چيه؟ بلايي سرم آوردي که دعا مي کنم مادرو خواهر و برادرم بميرن تا منم بتونم خودمو بکشم از دستت خلاص شم

-خوب چرا ولشون نمي کني بري؟ اگه اينقدر تو منگنه اي، يه شب شبونه فرار کن برو، خودم الان بهت يه ميليون ميدم

چقدر حرفهايش مشمئز کننده بود، فقط مي خواست روح و روانم را بهم بريزد،

-نمي تونم برم، اونا رو ولشون کنم به امون خدا؟ حاضرم ذره ذره جونمو بگيري، ولي تا لحظه ي آخر بالاي سرشون بمونم

صداي نفسش را شنيدم که محکم بيرون فرستاد:

-اصلا بگو ببينم، چرا خونواده واست مهمه؟ خوب اگه اينجوره چرا از شوهرت جدا شدي؟ تو که تحمل کردنت خوبه، کتک خوردنتم ملسه، باهاش مي موندي

سرم را تکان دادم و گفتم:

-تو چقدر چندش آوري رامين، بچه مو کشته بود، بچه اي که دوسش داشتم، ديگه بعد از اين کار نمي خواستم باهاش بمونم،

دوباره با اضطراب به خيابان نگاه کردم، انگار از مسير اصلي خارج شده بوديم، دستم را به دستگيره ي در گرفتم و گفتم:

-کجا مي ريم؟

بي توجه به سوالم ادامه داد:

-خوب اون بچه ات بود، اينا که بچه هاي تو نيستن، مادر و خواهرت و داداشت

ضربان قلبم بالا رفت. گفته بود فردا مي رويم، امروز که نبايد مي رفتيم، يعني نظرش برگشته بود؟

باز هم به خيابان نگاه کردم:

-تو گفته بودي فردا مي ريم

-اصلا تو چرا اينقدر واسه خاطر خونواده، خودتو قربوني مي کني؟

دندانهايم بهم خورد و بغض کردم:

-تو گفته بودي فردا، امروز نمي شه، بخدا پوست سرم درد ميکنه، با امروز پنج روزه موهامو شونه نزدم، موهام مثه نمد بهم چسبيده، رامين...

صدايش بالا رفت:

-امروز نمي خوايم بريم، فردا ساعت پنج بعد از ظهر مي ريم، بگو چرا خونواده واسه تو مهمه؟ بگو

عطسه اي کردم و گفتم:

-فردا بعد از ظهر نه، صبح بريم که بچه ها خونه نيستن، تا قبل از اومدنشون مي خوام برگردم خونه

با صداي ترسيده اي ادامه دادم:

-من که تا يکي دو ساعت مثه مرده هام...

-جواب منو بده ببينم، چرا خونواده واسه تو مهمه؟ چرا چک پولو بر نداشتي؟ چرا هر چي ميشه اونا ميان جلوي چشمت؟ بگو ديگه، به من بگو

به نيم رخش نگاه کردم، صورتش سرخ شده بود،

واي خدا اين ديوانه از کجا وسط زندگي من ظاهر شد؟

-بگو چرا اينقدر هواي اونا رو داري؟ چرا يه جنين دو ماهه واسه تو مهمه؟ چرا نگراني اونا دو تا نبينن از من کتک خوردي؟ به من بگو ببينم

صدايش بالا رفت:

-مي دوني تو همين دنيا مادرايي هستن که بچه ي شش سالشون واسشون مهم نيست؟ اونوقت تو واسه جنيني که حتي نمي دوني دختر بود يا پسر گريه مي کني؟ زنايي هستن پول شوهرشونو ميکشن بالا، تو به صد تومن پول دست نميزني؟ مي دوني؟

با ترس و نگراني به قطره ي عرق کنار شقيقه اش، نگاه کردم که روي بناگوشش سر خورد.

-مي دوني اينا رو؟ اونوقت واسه يه جنين دو ماهه گريه ميکني؟ صد تومن پولو مي ذاري روي ميز؟

با همان لحن ترسيده فرياد زدم:

-به من چه بقيه چجوري ان؟ به من چه؟ رواني ديوونه، به من چه؟ خاک تو سر مادري که بچه ي شش ساله شو ول ميکنه، اصلا به من چه، منو برسون خونه، ميخوام برم خونه

دست چپم گز گز کرد:

-منو ببر خونه....

رامين با آستين لباسش عرق شقيقه اش را پاک کرد و محکم به فرمان ماشين چسبيد....

................

جلوي خانه ترمز کرد، دلم بالا آمد. نه، انگار واقعا امروز قصد نداشت شکنجه ام دهد، شکنجه ي جسمي ديگر؟

همه ي روانم را که با چرندياتش بهم ريخته بود.

بدون اينکه از او خداحافظي کنم، در ماشين را باز کردم.

صدايم زد:

-مونا؟

برنگشتم:

-چيه؟

-اين ده تومنو بگير، پول تاکسي مينا و ميلاد، پول ديروز که يادم رفت بهت بدم با پول فردا، دو تومن به اين يکي بده، دو تومن به اون يکي، قرص سرما خوردگي و کپسول آموکسي سيلين هم بخر، يکي دو کيلو ليمو هم بخر بخور، خوبه برات، سرما خوردي

ابروهايم بالا رفت، رامين بود؟

نه، انگار من خيالاتي شده بودم...

برگشتم و به دو پنج هزار توماني در دستش، خيره شدم.

-بقيه شم به من بر مي گردوني، قيمت تک تک جنسا رو دارم، ميدونم ليمو چنده، آموکسي سيلين چنده، هوا برت نداره ها

دوباره خشم در دلم نشست، رويم را چرخاندم و در ماشين را کامل باز کردم:

-لازم نکرده، پول نمي خوام

به بازوي چپم چسبيد:

-بيا بگير با من جر و بحث نکن، بگير نمي خوام فردا ازت سرما بگيرم، بيا ببينم، هوا بارونه، خواهر و برادرت زير بارون برن مدرسه؟ زود باش، ازت مريضي مي گيرن، پولو بگير ميگم

چهره ي مينا و ميلاد مقابل ديدگانم نقش بست، بدبختي هايمان کم نبود، ديگر نبايد با مريضي، به آن اضافه مي کردم، بدون آنکه نگاهش کنم، پولها را گرفتم و از ماشين پياده شدم،

-در ضمن، فردا ده صبح ميام

در ماشين را با نفرت بهم کوبيدم،

نمي مرد، نمي مرد خلاصم نمي کرد...

.................

داخل آشپزخانه، مقابل سينک ظرفشويي ايستاده بودم و سيب زميني هاي پخته شده را پوست مي کندم تا با گوشت کوب بکوبم. متوجه ي ميلاد شدم که وارد آشپزخانه شد و پشت سرم ايستاد. همانطور که سرم پايين بود، گفتم:

-چيه ميلاد؟

-چيز آبجي، يه چيزي بگم؟

-بگو ببينم،

-آبجي، امروز يکي از همسايه ها تو کوچه منو ديد گفت، شما تازه اومدين تو اين محل

اخم کردم و گفتم:

-خوب؟

-آبجي من جوابشو ندادم، چيزي نگفتم،

سري تکان دادم:

-خوب کاري کردي

امان از اين همسايه هاي فضول، فقط مي خواستند، سر از کار ديگران در بياوردند...

-آبجي، همسايه به من گفت با آقاي بابازاده چه نسبتي دارين، فاميليه شوهرت بابازاده است؟

به تندي چرخيدم و گفتم:

-تو چي گفتي؟

سرش را کج کرد:

-آبجي جوابشو ندادم، هيچ چي نگفتم، اومدم توي خونه...

لبهايم را روي هم فشار دادم، نه، اينبار اصلا کار خوبي نکرده بود، همسايه ها کنجکاو مي شدند،

نه، خوب نبود...

نگاهم روي تيشرت کهنه اش که روي سينه، سوراخ شده بود، ثابت ماند:

-چرا يکي از اون لباسايي رو که برات خريدم، نمي پوشي؟ اين خيلي کهنه است

دستي به بيني اش کشيد و همانطور که به سمت در آشپزخانه مي رفت، گفت:

-نمي پوشم ابجي، چيزي که شوهرت بخره نمي پوشم، هر وقت خودت با پولت خريدي، مي پوشم

ميلاد بعد از گفتن اين حرف، از آشپزخانه بيرون رفت.

پول خودم؟

کدام پول؟

تا قيام قيامت ديگر پولي از خودمان نداشتيم....

...............

باز هم مي لرزيدم، از سر تا به پا مي لرزيدم. دست چپم بي حس بود، سرم نبض مي زد، پاهايم سنگين شده بود و نمي توانستم قدم از قدم بردارم، کنار در ورودي ايستاده بودم و با وحشت به در و ديوار خانه نگاه مي کردم، چشمم روي هر وسيله اي که مي چرخيد، شکنجه هاي وحشيانه ي رامين را به يادم مي آورد. از ده صبح که مقابل خانه سوارم کرده بود، ترسيده بودم. ازهمان ده صبح، نفسهايم تند و مقطع شده بود. عرق کرده بودم، نگاهم روي ناخنهاي کوتاه شده ام، ثابت ماند، اينبار قرار بود چه اتفاقي بيوفتد؟

رامين که تمام راه سکوت کرده بود، به من هيچ نگفت، فقط در شکوت رانندگي کرد.

صداي تيک تاک ساعت، اضطرابم را بيشتر کرد. رامين در خانه را بست و در يک قدمي ام ايستاد. بي اختيار اشک دور چشمم حلقه بست،

باز هم شروع مي شد؟ من ديگر توان نداشتم...

دستش را روي بازويم گذاشت:

-مي لرزي؟

خودم را جمع کردم:

-رامين، سرم، سرم درد مي کنه، موهامو نکش، سرمو نکوب

خنديد:

-ديگه؟

دستي به گردنم کشيدم، چشمانش تا آخرين حد ممکن گشاد شده بود، سرفه اي کردم و با صداي گرفته، گفتم:

-تو سرم نزن، درد داره

-قرض خوردي يا نه؟ آب نبات چوبيه سرما خورده به درد نمي خوره ها

و فشارش دور بازويم بيشتر شد. يک قدم عقب رفتم و اشک روي گونه ام سر خورد:

-خيلي ازت مي ترسم...

-عاليه

با دهان باز نفس کشيد، چشمانش دو کاسه ي خون بود، انتهاي چشمانش به سمت پايين کشيده شده بود، حدقه ي چشمانش اين سو و آن سو مي رفت،

به بازويم فشاري وارد کرد و مرا به سمت خودش کشيد، باز هم صدايم لرزيد:

-اگه بگم سگم، همين الان تموم ميشه؟

خنديد و بين قهقه هايش گفت:

-تازه شروع شده مونا

دندانهايش را که نشانم داد، روح از بدنم پرواز کرد...

................

با چهار دست و پا روي پارکتهاي سرد خانه سر خوردم، صداي ترسيده ام بلند بود:

-نه نه نه، توروخدا، نه نه نه

رامين مرا به سمت خودش چرخاند:

-بگو

-ميگم، نزن مي گم، سگم، ميگم، نزن، توروخدا

-شروع شد، بگو خاک کف پاي مني

بريده بريده گفتم:

-هستم...هستم...خاکم...هستم

مردمک چشمانش به چپ و راست، حرکت کرد، دست برد سمت موهاي جلوي سرم و به سمت خودش کشيد. از درد ناله زدم:

-واي سرم

خواست سرم را محکم به کف پارکت بکوبد، به هق هق افتادم:

-سرم درد ميکنه، سرم

مکث کرد، نگاهش کردم، نگاه ترسيده ام، حيرت زده شد.

اشک دور چشمش جمع شده بود، يا من اشتباه مي کردم؟

اشک بود؟

چانه اش لرزيد:

-بگو تموم بشه، وگرنه بايد بکوبم، بگو

چانه ي من هم لرزيد

-رامين، ميگم، نکوب، ميگم...

نگاهم روي اشک چشمش، ثابت ماند،

گريه ميکرد؟

رامين گريه مي کرد؟

دوباره موهايم را کشيد و چهره اش درهم شد:

-بايد بکوبم، نمي خوام بکوبم...

به گريه افتادم، چه مي گفت؟

با پشت دستش، اشک چشمش را پاک کرد، موهاي سرم را رها کرد، سرم به آرامي به عقب خم شد، فرياد کشيد:

-بگو سگ مني

ترسيدم:

-سگم، سگم، سگ تو ام

سيلي اش برق از چشمم پراند،

تمام شده بود....

نگاهم ترسيده ام روي صورت رامين ثابت ماند که با کف دستش اشک هايش را پاک مي کرد. با ديدن اشکهايش، دوباره به گريه افتادم. عادت نداشتم او را اينقدر شکسته ببينم. دو سه بار بيني اش را پر صدا بالا فرستاد و به سمتم چرخيد که همچنان روي پارکت دراز کشيده بودم، اخم کرد و دستش را به سمتم دراز کرد:

-پاشو

چشمم روي دستان خيس از اشکش ثابت ماند، جرات نداشتم تکان بخورم

-پاشو مونا، پاشو زمين سرده، سرمات بدتر ميشه

سمت چپ صورتم گز گز مي کرد، باز هم نگاهم روي قطره اشکي که روي گونه اش سر خورده بود، چرخيد. بدون اينکه دستش را بگيرم، هر دو دستم را روي زمين ستون کردم و از جا بلند شدم، نگاهش روي دست به دراز شده اش، ثابت ماند. بدون حرفي دستش را عقب کشيد و باز هم با کف دست، اشکش را پاک کرد. با صداي گرفته اي گفت:

-سرت درد ميکنه؟

يک کلمه گفتم:

-نه

-ديروز قرص خريدي؟ خوردي؟

سرم را به نشانه ي تاييد، تکان دادم. آب دهانش را قورت داد:

-فکر نکن واسه تو گريه مي کنم، اصلا اينا هيچ کدوم گريه نيست، منم دارم گريه نمي کنم

باز هم قطره اشکي از چشمش چکيد. از روي زمين بلند شد و دوباره به من نگاه کرد:

-گوشه ي لبت پاره شده

اشکهايم را پاک کردم و کمي جرات پيدا کردم و با صداي تو دماغي گفتم:

-توئه پست فطرت زدي، حالا ميگي لبم پاره شده؟

باز هم بيني اش را بالا کشيد و گفت:

-اگه نمي زدم توي گوشت، مجبور مي شدم سرتو بکوبم زمين، پاشو لباس بپوش بريم

پاهايم را داخل شکمم جمع کردم، رامين به سمتم آمد، ترسيدم و خودم را عقب کشيدم. دست برد زير کتفم و مرا بلند کرد و روي مبل نشاند:

-زمين سرده ميگم، لباساتو بپوش،

دستم را از دستش بيرون کشيدم. سرش را بالا گرفت و گفت:

-تو چرا گريه مي کني؟ به خاطر منه؟

حقيقت اين بود که با ديدن گريه اش دلم به حالش سوخته بود، آنقدر تحقير و توهين و قلدري از او ديده بودم که اين روي ضعيفش را نمي توانستم هضم کنم.

-يه لحظه دلم واست سوخت

رامين آهي کشيد و گفت:

-باز خوبه يه نفر تو اين دنيا دلش به حال من سوخت، همينم خوبه

با تعجب به چشمان سرخش خيره شدم. کمي نگاهم کرد و بعد چرخيد و به سمت دستشويي رفت...

................

آفتابگير را پايين زده بودم و از داخل آينه به لب ورم کرده ام نگاه مي کردم، گوشه ي لبم پاره شده بود، باز هم خشم در دلم نشست،

اينبار جواب نگاه هاي عزيز و ميلاد را چه مي دادم؟

هرچند جرات نمي کردند از من چيزي بپرسند، اما نگاهشان....

-درد ميکنه؟

زبانم تلخ شد:

-مهمه واست؟

رامين نفسش را با حرص بيرون فرستاد:

-نه، مهم نيست

-پس غلط مي کني مي پرسي

چيزي نگفت و سکوت کرد. آفتاب گير را بالا فرستادم و دست به سينه به رو به رو خيره شدم. باز هم جاي شکرش باقي بود سرم را کف زمين نکوبيده بود، موهايم را نکشيده بود.

ابروهايم را بالا فرستادم، از رامين بعيد بود...

-با شوهرت چجوري آشنا شدي؟

از اين سوال بي موقعش جا خوردم،

-به تو چه ربطي داره؟

-بگو مي خوام بدونم

خواستم جواب کوبنده اي به او بدهم، اما يک لحظه از ذهنم گذشت که شايد من هم بتوانم از او اطلاعاتي به دست بياورم، اصلا شايد مي توانستم بفهمم خانواده اش کچا هستند،در آن صورت سراغ پدر و مادرش مي رفتم و به پايشان مي افتادم تا مرا از دست اين ديوانه نجات دهند،

-تو کوچه خيابون منو ديد، اومد خواسگاريم

-چند ساله بودي شوهر کردي؟

-هفده سالم بود، ديپلم گرفتم و ازدواج کردم،

-چرا اينقدر زود؟

-خواستم يه نون خور بابام کم بشه

باز هم سکوت کرد، اينبار من از فرصت استفاده کردم و پرسيدم:

-تو چي؟ تا حالا زن گرفتي؟

پوزخند زد و گفت:

-نه، زن نگرفتم

-خواهر و برادر نداري؟ پدر و ماد...

با نگاه تندش حرف در دهانم ماسيد.

-بهت گفته بودم اسم ماد..

به ميان حرفش پريدم:

-پدرت کجاست؟

کمي مکث کرد و در جوابم گفت:

-مرده، قبرستونه

آه از نهادم بلند شد، پدرش مثل پدر من مرده بود؟

-کي مرد؟

-ده دوازده سال پيش، محض اطلاعت اون يکي هم مرده

-کدوم يکي؟

دندانهايش را روي هم فشار داد:

-مادرم

و فشار دستانش دور فرمان ماشين، شديدتر شد، با نگراني به چهره ي کبودش نگاه کردم و گفتم:

-خواهري برادري، کسيو نداري؟

چند بار پشت سر هم پلک زد و گفت:

-نمي دونم

حيرت زده گفتم:

-نمي دوني؟ مگه ميشه؟

دستي به سر و صورتش کشيد و گفت:

-ميشه اين چرندياتو از من نپرسي؟ من بر عکس تو هيچ تعصبي روي خونواده ام ندارم، همين که همه شون مرده ان، واسه من کافيه

گيج و منگ از شنيدن حرفهايش، گفتم:

-پس چرا ميگي نمي دوني خواهر و برادر داري يا نه؟

يک لحظه چرخيد و به من نگاه کرد، لبخند زد و دوباره به رو به رو خيره شد:

-مونا، اين بحثو تمومش کن

چشمانم برق زد، ممکن بود خواهر و برادري داشته باشد؟

شايد هم پدر و مادرش زنده باشند؟

نمي خواست به من بگويد، بايد از کسي مي پرسيدم بايد خانواده اش را پيدا ميکردم، از چه کسي مي پرسيدم؟

از چه کسي؟

يادم افتاد، از مهتاب شافعي مي پرسيدم. از او مي پرسيدم او بايد چيزي از خاواده ي رامين، مي دانست،

آخ که اگر مي دانست...

................

رامين جلوي در خانه ترمز کرد و چند بسته شکلات گران قيمت را از داشبورت ماشين بيرون کشيد و به سمتم دراز کرد:

-اينا رو بده به مينا

اخم کردم:

-لازم نکرده، زياد شکلات بخوره، دندوناش خراب ميشه

-مونا اين شکلاتها رو بده به مينا، مسواک مي زنه دندونش خراب نميشه

دستش را پس زدم و در ماشين را باز کردم:

-ما گداييم، خمير دندون خوب نداريم،

از ماشين پايين پريدم:

-چند بار بهت گفتم دورو بر مينا نپلک؟ هان؟ شکلات هم نمي خوره،

با خشم نگاهم کرد، با نفرت نگاهش کردم.

آدم نمي شد،

چه خيالاتي در مورد مينا داشت؟

صدايش بالا رفت:

-هوي، قبل از رفتن، بقيه ي پولو بده، از ده تومن ديروز چقدر پول موند؟ اونو بده،

سه هزار تومان را از کيفم بيرون آوردم و مچاله کردم و روي صندلي پرت کردم:

-بگيرش، گدا گشنه

در ماشين را محکم به هم کوبيدم، چند ثانيه بعد ماشين با سرعت از مقابل چشمانم دور شد...

.................

وارد راهروي خانه شدم، دستم را کنار لبم گذاشتم. دردناک شده بود. در دلم به رامين بد و بيراه گفتم، سرم را نکوبيده بود، به جايش لبم را پاره کرده بود...

با شنيدن صداي خس خس، اخمهايم در هم شد.

صداي عزيز بود؟

قدمهايم را تند کردم و وارد سالن شدم، صداي خس خس بلند بود، انگار کسي به زحمت نفس مي کشيد، با عجله به سمت اطاق دويدم و به سرعت در اطاق را باز کردم....

.......

با ديدن عزيز که به پهلو روي رختخواب افتاده بود و خس خس مي کرد، از وحشت جيغ کشيدم و به سمتش دويدم:

-عزيز، عزيز جون، عزيز

عزيز را به سمت خودم چرخاندم، صورتش کبود شده بود، انگار نمي توانست نفس بکشد، دستم را روي سينه اش گذاشتم و ماساژ دادم:

-عزيزجون، عزيز چيه

به گريه افتادم:

-دورت بگردم عزيز، چشاتو وا کن

عزيز چشمانش را نيمه باز کرد و دوباره روي هم انداخت. حالش اصلا خوب نبود، بايد او را به بيمارستان مي رساندم، هر دو دستم را مشت کردم و روي رانم کوبيدم،

با کدام پول او را به بيمارستان مي رساندم؟

از روي درماندگي پاهايم را روي زمين کوبيدم و به هق هق افتادم، سه هزار تومان را به رامين پس داده بودم...

رامين..

رامين...

کمکم ميکرد، مگر نه؟

تازه مرا پياده کرده بود، زياد از اينجا دور نبود،

معطل نکردم، گوشي ام را از جيبم بيرون کشيدم تا با او تماس بگيرم....

..............

صداي دو بوق آزاد در گوشي پيچيد و بعد صداي رامين را شنيدم:

-چيه؟

با نگراني گفتم:

-رامين، رامين

صداي مضطربش را شنيدم:

-چي شده؟

-رامين، عزيزم، عزيزم حالش خوب نيست، نمي تونه نفس بکشه

-فکر کردم چي شده، به درک که نمي تونه نفس بکشه

به گريه افتادم:

-عزيزم داره مي ميره، بي وجدان بي شرف، عزيزم داره مي ميره، توروخدا بيا

صداي فريادش بلند شد:

-بميره، همه ي مادرها بميرن، به جهنم که داره مي ميره

زار زدم:

-من سه تومن پولتو بهت برگردوندم، اگه پول داشتم با آژانش مي بردمش بيمارستان

با تمسخر گفت:

-بعد خرجو مخارج بيمارستانو از کجا ميآوردي؟ هان؟

چانه ام لرزيد:

-اميدوارم بميري رامين، الهي فلج بشي، الهي کور بشي، زمين گير بشي

صداي خس خس عزيز در گوشم پيچيد، رو به عزيز چرخيدم:

-واي عزيز جونم، عزيز

-امروز برات خرما و حلوا مي خرم تا سر قبرش دست خالي نري

فرياد کشيدم:

-خيلي پستي، خيلي حيووني، بي شرفت، کثافت

گوشي را قطع کردم و به سمت عزيز دويدم....

...............

دست بردم زير کتف عزيز و به زحمت او را بالا کشيدم. رگ و پي بدنم کشيده شد. از درد چشمانم را ريز کردم، اشکهايم بود که روي موهاي سپيد عزيز مي چکيد.

خدايا، عزيزم از دست رفت...

به ياد روزي افتادم که خبر مرگ پدرم را به خانه آورده بودند، چه روز شومي بود، وقتي که مقابل آقا فرهاد، دوست قديمي پدر ايستاده بودم و او گفت پدر از داربست افتاده و جا به جا تمام کرده...

واي، قرار بود اين سناريو دوباره تکرار شود؟

کجا مي بردمش؟

بيمارستان بدون پول او را بستري مي کرد؟

اوضاعش اصلا خوب نبود، مي بردمش بيمارستان، به پايشان مي افتادم...

به زحمت عزيز را روي دوشم گذاشتم، وزنش زياد نبود، اما من آنقدر تن و بدنم کوفته بود که توان نداشتم، باز هم به گريه افتادم و از ته دل خدا را صدا زدم:

-خدا ازت گله دارم خدا، تنهام گذاشتي، خدا عزيزمم گرفتي، خدا تنهام گذاشتي يادت باشه....

-اومدم، تنها نموندي

صداي رامين بود؟

نه، من خيالاتي شده بودم، سر چرخاندم، تصويرش از پشت پرده ي اشک مي رقصيد، با ديدن هيکل درشت رامين که بين چهار چوب اطاق ايستاده بود، صدا در گلويم خفه شد، خودش بود،

-عزيز جونتو بده ببرم، توئه لاغر مردني جون داري اونو روي کولت بذاري؟

به سمتم آمد و عزيز بي حال را مثل پرکاهي روي دستانش بلند کرد و به سمت در اطاق رفت:

-محرميم، عزيز جونت سکته نکنه يهو،

مهم نبود متلک مي گفت و طعنه مي زد، آمده بود عزيز را به بيمارستان ببرد، اصلا مهم نبود...

به دنبالش دويدم

-اشکاتو پاک کن مونا، دوست ندارم گريه کني

تند و دستپاچه اشکهايم را پاک کردم، هر چه مي گفت گوش ميکردم، فقط عزيزم را به بيمارستان مي رساند، فقط او را به بيمارستان مي رساند....

روي صندلي عقب نشسته بودم، سر عزيز روي پاهايم بود، خوب نفس نمي کشيد، با نگراني دستي به پيشاني اش کشيدم. سرم را بلند کردم و گفتم:

-رامين تند برو، توروخدا، عزيزم حالش بده

رامين نگاهي از آينه به من انداخت و گفت:

-هه، چقدر نگرانشي، منم حالم بد بشه، همين جوري نگران من ميشي؟

جوابش را ندادم و خم شدم پيشاني عزيز را بوسيدم،

-اگه حالم بد بشه سر منم مي بوسي؟

کلافه شدم:

-آره همه ي اين کارا رو مي کنم، ميشه سريعتر بري؟

حالت نگاهش تغيير کرد:

-راس ميگي؟

نگاهم در نگاهش گره خورد، خواستم بر سرش فرياد بکشم و بگويم، از ته دل آرزو مي کنم مقابل چشمانم پر پر شود، اما به موقع جلوي زبانم را گرفتم، به او نياز داشتم، نمي توانستم عصباني اش کنم:

-آره راس ميگم

لبخندي روي لبش نشست، سرعت ماشين زياد شده بود....

..................

عزيز روي تخت گردان دراز کشيده بود و چند پرستار تخت را با سرعت به سمت يکي از اطاقها مي بردند، با چشماني گريان به دنبالشان دويدم، خواستم وارد اطاق شوم که پرستاري مانع از ورود من شد:

-نميشه بياين تو، بيرون بمونين

با صداي گرفته اي گفتم:

-خانم توروخدا،

با دستانش مرا به عقب فرستاد:

-نميشه خانم، اجازه بدين، بذارين به کارمون برسيم...

در اطاق را بست، با کمر خم شده، مقابل در ايستاده بودم، دوست داشتم همانجا زار زار گريه کنم،

اگر عزيز مي مرد چه؟

اگر تنهايمان مي گذاشت؟

دستي از بازويم گرفت، سرم را چرخاندم، رامين بود،

-بيا بشين روي صندلي

دستم را از دستش بيرون کشيدم:

-ولم کن، به من دست نزن

دوباره دستم را گرفت:

-اينجا وسط بيمارستانه، اين ادا اصولها چيه؟ باز خرت از پل رد شد هار شدي؟ من هنوز پول بيمارستانو ندادم ها

با نفرت به چشمانش نگاه کردم،

راست مي گفت، حقيقت همين بود، حقيقت همين بود که من حتي هزار تومان ته کيفم نبود. از نظر مالي کاملا وابسته به اين ديوانه بودم، بايد با او مدارا مي کردم...

به آرامي به سمت صندلي آبي رنگ کنار ديوار رفتم و کنارش ايستادم، چهره ي کبود شده ي عزيز در برابر ديدگانم نقش بست،

اگر مي مرد؟

با اين فکر دستم را به ديوار گرفتم و سرم را خم کردم، اشک دور چشمم حلقه زد، شانه هايم تکان خورد،

خدايا عزيز نميرد..

صداي رامين از يک قدمي ام به گوش رسيد:

-نگران نباش، عزيزت خوب ميشه

با پشت دست آزادم، اشکهايم را پاک کردم، هنوز دستم را به ديوار، تيکه زده بودم...

...................

يک ربع گذشته بود، با نگراني روي صندلي نشسته بودم، رامين هم کنارم ايستاده بود، در اطاق باز شد و پرستار سفيد پوش از آن خارج شد، از روي نيمکت پريدم و به سمتش رفتم:

-خانم، مادرم، مادرم حالش خوبه؟

برگه ي در دستش را جا به جا کرد و همانطور که قدم بر مي داشت، گفت:

-بايد بره راديوگرافي، مشکل تنفسي داره، احتمالا ريه هاش بدجوري عفونت کرده، چند وقته سرفه مي کنه؟

با دستپاچگي گفتم:

-چند ماهي ميشه، ولي برديمش دکتر،

-کدوم دکتر؟ دکتر عمومي؟ يا متخصص؟

خواستم جوابش را بدهم که چشمم افتاد به تخت گرداني که از اطاق خارج شد، عزيز روي آن دراز کشيده بود، حرفم را قطع کردم و به سمت تخت دويدم:

-عزيز، عزيز

ماسک اکسيژن روي صورتش درد کشيده اش بود، چشمانش را نيمه باز کرد و به من نگاه کرد. دوباره به گريه افتادم:

-عزيز الهي فدات شم، خوب شو، توروخدا خوب شو

تخت از مقابلم گذشت، خواستم به دنبالش بدوم، همان پرستار جوان مانعم شد:

-خانم برو پذيرش، تو دست و پا هم نباش

دستش را پس زدم تا او را از سر راه کنار بزنم، باز هم دستاني مانعم شد، اينبار دستان رامين بود،

لعنت به اين بشر ديوانه...

راحتم نمي گذاشت، به هق هق افتادم:

-مادرمه، مي خوام برم دنبالش، ولم کن، توروخدا ولم کن

دست گذاشت بين دو کتفم و نوازش کرد:

-مونا، بذار کارشونو انجام بدن، تو که نمي توني بري اطاق راديوگرافي، منو تو ميريم پذيرش، تا برگرديم اونا هم مادرتو ميارن تو بخش

بي توجه به او خواستم بدوم، که ناگهان از پشت سر، مانتوام را کشيد:

-بريم پذيرش ببينم، ديوونه شده واسه من، بريم عزيز جونتم خوبه، ديدي که با مشت زد تو دهن عزرائيل، عزرائيل تا يکي دو سال ديگه دورو برش نمياد،

با اين حرف، همه ي روح و روانم را بهم ريخت، دلم مي خواست سرش را متلاشي کنم. مرا کشان کشان به دنبال خودش مي کشيد...

....................

بالاي سر عزيز ايستاده بودم و به موهاي سپيدش دست مي کشيدم، چشمانش را بسته بود و به آرامي نفس مي کشيد. آرام شده بودم، همين که عزيز زنده بود، همين که سينه اش بالا و پايين مي شد، براي من کافي بود، با يادآوري لحظه اي که فکر مي کردم عزيز را از دست داده ام، همه ي تنم لرزيد، به ياد حرف دکتر معالجش افتادم، گفته بود، عزيز مبتلا به پنوموني است، ريه هايش عفوني است، گفته بود اگر درمانش به موقع و کارساز نباشد، ممکن است باعث مرگ شود. باز هم چشمانم پر از اشک شد، اگر عزيز مي مرد...

صداي رامين را شنيدم:

-ساعت نزديکه دوئه بعد از ظهره،

با شنيدن اين حرف تکان خوردم و به ياد مينا و ميلاد افتادم، حتما تا الان از مدرسه برگشته بودند، آه کشيدم، کليد هم نداشتند تا وارد خانه شوند، به سمت رامين چرخيدم که چند قدم آن طرف تر، ايستاده بود:

-بچه ها تا الان از مدرسه برگشتن، پشت در موندن

اخم کرد:

-مگه کليد ندارن؟

با غيض گفتم:

-نخير ندارن، ما پولي هم داريم تا بريم کليد ساز، براي ما کليد بسازه؟ يه دونه کليده که دست منه، يکي هم دست خودته

کمي نگاهم کرد و گفت:

-مينا هم از مدرسه تعطيل شده؟

بي حوصله جواب دادم:

-آره تعطيل شده ديگه، نزديک دو بعد از ظهره، هيچ کدوم هم تلفن ندارن باهاشون تماس بگيرم

چشمان رامين برق زد، يا من اينطور تصور کردم؟

-ميرم بيارمشون، اينجا بمون بالا سر عزيز جونت

خواستم مخالفت کنم، اما خوب انگار فکر بدي هم نبود، لا اقل عزيز را مي ديدند تا خيالشان راحت شود، مينا اگر عزيز را نمي ديد، دق مي کرد،

-باشه برو بيارشون،

-راستي، يادت نره، پول بيمارستان شد چهارصد تومن، الان چقدر پيش من داري؟ صد تومن،

پوزخند زد:

-صد تومن؟ نه والله، پولي نداري

ديگر برايم مهم نبود که چه مي گويد، من اگر صد ميليون تومان هم از او طلب داشتم، نمي توانستم ثابت کنم، اين صد تومن هم سهم خودش،

سگ خورد...

.....................

سر عزيز را نوازش مي کردم و پيشاني اش را مي بوسيدم، نگاهم روي پرستار سفيد پوش ثابت ماند که سرم کنار تخت عزيز را چک کرد و رو به من گفت:

-تا يکي دو ساعت ديگه مرخصه، حواستون باشه، داروهاشو به موقع بدين، عفونت ريه براي کسايي که سنشون بالاست خوب نيست، مادرتون چند سالشه؟ بالاي شصت سال داره؟

لبخند تلخي زدم:

-نه خانم، مادرم چهل و نه سالشه

نگاه پرستار رنگ تعجب گرفت، در دنباله ي حرفم گفتم:

-شکسته شده

پرستار چيزي نگفت و از اطاق بيرون رفت. دست چروکيده ي عزيز را در دست گرفتم و بوسيدم، پيشاني ام را به دستش تکيه زدم.

-آبجي چي شده؟

صداي ميلاد بود، سر بلند کردم، دستپاچه و نگران به عزيز نگاه مي کرد،

سعي کردم آرامش کنم، با صداي خسته اي گفتم:

-چيزي نيست، الان خوبه

-آبجي اصلا چي شده که الان حالش خوبه؟ صبح که حالش بد نبود، فقط سرفه مي کرد

مکث کرد و با دقت به صورتم خيره شد:

-آبجي صورتت چي شده؟ لبت چرا کبوده؟

با سر انگشتانم به لبم دست کشيدم:

-چيزي نيست، خوبم

اخم کرد:

-تو هم که همش ميگي خوبه خوبم، توروخدا راس بگو آبجي، عزيز خوبه؟

و بلافاصله به سمت عزيز آمد و با لبهاي آويزان نگاهش کرد:

-عزيز عزيز

به آرامي گفتم:

-صداش نکن، خوابيده

رو به من گفت:

-خيلي پشت در نشستم، نگران شده بودم، نمي دونستم کجا برم زنگ بزنم، خواستم از تلفن کارتي زنگ بزنم بهت، گفتم الان بايد يه عالم پول کارت بدم، نشستم پشت در تا مينا بياد و نترسه

با شنيدن اسم مينا اخم کردم و گفتم:

-پس مينا کو؟

چرخيد و به در اطاق نگاه کرد:

-مينا؟ با من بود ديگه، پس کو؟

به سمتم چرخيد:

-من جلوتر اومدم، شوهرت گفت بيام اطاق 540، مينا کنار اون داشت راه ميومد، منم هول کرده بودم، سريع دوئيدم تا برسم

خون در رگهايم يخ بست،

مينا کجا مانده بود؟

واي خدايا....

کمر راست کردم و سعي کردم ميلاد چيزي نفهمد:

-من برم ببينم کجا مونده، يه آبي هم به دست و صورتم مي زنم، بمون پيش عزيز،راستي از پرستارها، کسي بهت گير نداد که کجا داري مياي؟

-نه، به يکيشون گفتم حال مادرم بده، گفتن برو ببينش

آب دهانم را قورت دادم و به سمت در اطاق رفتم:

-همين جا بمون ميام....

...................

با حال آشفته اي وارد راهروي بخش شدم،

نبود...مينا نبود...

با عجله به سمت استيشن پرستاري رفتم:

-خانم، يه دختر بچه نديدين با لباس مدرسه؟

پرسار نيم نگاهي به من انداخت:

-نه نديدم، راستي خانم، اين پسر بچه، برادر شما بود اومد توي اطاق 540؟ سريع بياد بيرون، دورو بر مريض نبايد شلوغ باشه

بدون حرف، از استيشن فاصله گرفتم، نزديک بود از شدت اضطراب خفه شوم.

مينا کجا بود؟

رامين کجا بود؟

گوشي را بيرون کشيدم و با رامين تماس گرفتم،

يک بوق، دو بوق، ده بوق....

جواب نداد، تماس را جواب نداد،

مينا کجا بود؟

مينا کجا بود؟

از بيمارستان بيرون دويدم، وارد حياط شدم، چشم چرخاندم به دنبال يک سانتافه ي مشکي، قلبم تپ تپ مي زد، مينا کجا بود؟

خدايا...خدايا...

به سمت راست دويدم و پشت ساختمان بيمارستان رفتم، پيرمردي روي ويلچر نشسته بود، زن جواني ويلچر را حرکت مي داد، با صدايي لرزان پرسيدم:

-خانم، يه دختربچه نديدين با لباس مدرسه؟

به ياد کيف مينا افتادم، کيفش صورتي بود، مثل کتاني هاي صورتي اش:

-کيف و کفشش صورتي بود

زن سري به نشانه ي "نه" بالا انداخت، اشک دور چشمم حلقه زد.

رامين مينا را کجا برده بود؟

من به اميد ميلاد او را به دنبالشان فرستاده بودم،

من چه اشتباهي کردم...

خدايا خريت کردم، مگر نمي دانستم رفتارهايش در رابطه با مينا طبيعي نيست؟

بلايي بر سرش نياورد...

دوباره با گوشي رامين تماس گرفتم،

دو بوق، ده بوق، پانزده بوق....

جواب نداد، جواب نمي داد،

خدايا....

حياط وسيع بيمارستان را طي کردم، چشمم افتاد به سانتافه ي مشکي رنگ، پاهايم جان گرفت. چانه ام لرزيد، دويدم به سمت سانتافه ي مشکي که گوشه ي پرت حياط پارک شده بود، دويدم و فقط در دلم زار زدم که آن چيزي نباشد که من پيش خودم تصور کرده بودم،

ميناي من کجا بود، خواهرکم، خواهرک قشنگم...

رامين اميدوارم بميري که همه ي زندگي ام را تبديل به کابوس کردي،

پلک زدم، هيکل رامين را تشخيص دادم، آن سوي سانتافه اش ايستاده بود، خودش بود، پشت به من ايستاده بود،

دويدم،

لباس فرم آبي نفتي را تشخيص دادم، مينا بود،

مينا بود که در آغوش رامين دست و پا مي زد، نفسم بند آمد،

نفسم بند آمد...

مقنعه ي سفيدش عقب رفته بود،

ميناي من بود، دويدم سمتشان، دستان رامين دور کمر ميناي من بود،

از خشم و نفرت لرزيدم، در دلم تکرار کردم:

-ميکشمت رامين، مي کشمت

دويدم و زار زدم:

-مينا، مينا

مينا همچنان دست و پا مي زد، به يک قدمي شان رسيدم، صداي مينا را شنيدم:

-عزيزم مرده نه؟ عزيزم مرده؟ ولم کن، دروغ ميگي که زنده است، مرده

صداي رامين را شنيدم:

-نه خواهر کوچولوي من، نمرده، گريه نکن، نمرده، قول ميدم نمرده.....

-نه خواهر کوچولوي من، نمرده، گريه نکن، نمرده، قول ميدم نمرده.....

با وحشت به سمت رامين دويدم و از پشت سر پالتوي مشکي بلندش را در چنگ گرفتم و به سمت خودم کشيدم:

-ولش کن، ولش کن

رامين هول و دستپاچه سر چرخاند و به من نگاه کرد، صدايم بالا رفت:

-ولش کن، خواهرمو ولش کن

رامين به تندي گفت:

-چته؟ چرا همچي ميکني؟ نميبيني بچه بغلمه؟ الان ميوفته

دور زدم و از پشت سر دست بردم سمت شانه هاي نحيف مينا و او را به سمت خودم کشيدم:

-ولش کن، بذار بياد پايين

دستان مينا از شانه هاي رامين جدا شد و به عقب، در آغوشم خم شد، رامين گيج و منگ مينا را رها کرد، مينا را تنگ در آغوش کشيدم، مينا با ديدنم، گريه اش اوج گرفت:

-عزيز مرده آبجي؟ مثه همون روزي که آقا جون مرد؟

دستي به سرش کشيدم، مقنعه اش از پشت سرش، کشيده شده بود، با نفرت به رامين نگاه کردم که با اخمهاي در هم به من نگاه مي کرد، پيشاني مينا را بوسيدم و او را روي زمين گذاشتم و به سمت رامين رفتم، رامين دستانش را از دو طرف، روي کمرش گذاشت و طلبکارانه گفت:

-خوردمش؟

امان ندادم، دستم را عقب بردم و سيلي محکمي به صورتش زدم، صورتش يک ور شد، صداي مينا بلند شد:

-هيـــــــــع، آبجي مي زني؟

مي دانستم ديگر پولي در کار نيست، مي دانستم ممکن است همين حالا ما را از خانه اش بيرون بياندازد، ولي با ديدن خواهرکم که در آغوشش دست و پا مي زد، ديگر رمقي برايم نمانده بود، جاني برايم نمانده بود...

مي خواست چه بلايي بر سرش بياورد؟

به سمتش رفتم و يقه ي پالتو اش را در دست گرفتم:

-بهت گفتم اين بچه نه، نمي فهمي؟ گفتم من هستم، مي فهمي يا نمي فهمي؟ عزيزم روي تخت بيمارستان داره جون ميده، تو اين بچه ي بي پدرو اين گوشه ي خلوت گير انداختي؟ من به توئه لجن چي بگم؟

تکانش دادم و با صداي گرفته ام فرياد زدم:

-چرا اينقدر اذيتم مي کني؟

صداي گريه ي مينا بلند شد:

-عزيز داره مي ميره؟ آبجي عزيز داره مي ميره نه؟

بي توجه به مينا رو به رامين کردم و با گريه گفتم:

-تو از کجا مثه بختک افتادي تو زندگي من؟ تو چجوري اومدي وسط بدبختي هاي منو بيچاره ترم کردي؟

رامين هيچ نگفت، حتي تلاش نکرد دستانم را از يقه ي پالتو اش جدا کند،

بي طاقت شدم و دوباره به صورتش سيلي زدم:

-چرا اذيتم ميکني؟ خواهرم؟ با خواهرم؟ آخه چرا؟

مانتو ام از پشت سر، کشيده شد:

-آبجي نزنش، آبجي کاريم نداشت،

صداي مينا بود:

-آبجي نزنش،

صدايش گريه آلود شد:

-آبجي، اقا رامين داشت ميگفت عزيز نمرده، نکنه مرده که تو گريه ميکني؟ نزنش اون خوبه، نزنش

به چشمان رامين نگاه کردم، چشمانش سرخ شده بود، با شنيدن صداي گريه ي مينا، دستش را از کمرش جدا کرد و مرا پس زد و به آرامي به يک طرف هل داد و به سمت مينا رفت و مقابل پاي ميناي گريان زانو زد، دستش را روي شانه ي مينا گذاشت:

-عزيزت زنده است، تو حرف منو باور نمي کني؟ گريه نکن مينا

مينا ميان هق هق گريه هاش گفت:

-پس چرا آبجي مونا گريه ميکنه، تورو کتک مي زنه؟

رامين با دستانش اشکهاي مينا را پاک کرد و گفت:

-آبجي مونا از دست من ناراحته، تو نترس، تو نترس خواهر کوچولو، تو نترس

مينا دوباره به هق هق افتاد و اينبار خم شد و خودش را به شانه هاي رامين چسباند، چشمانم از حدقه در آمد، مينا بود؟

مينا بود؟

به رامين تکيه کرده بود و مي گريست؟

رامين دستش را پشت سر مينا گذاشت و روي موهايش را بوسيد، با شنيدن هق هق مينا، دوباره بغض کردم، رامين سرش را به سمت من چرخاند و گفت:

-خيلي احمقي بابت اون فکرهاي مزخرفي که کردي

چشمانم را ريز کردم و همانطور که بيني ام را بالا مي کشيدم، گفتم:

-هميشه اولش خودتو خوب نشون ميدي، بعدش خدا به فرياد برسه

به سمت مينا رفتم و دستش را گرفتم:

-بريم مينا، مگه نمي خواستي عزيزو ببيني؟ بريم

مينا با هق هق از رامين جدا شد، سرش را پايين انداخت و به دنبالم به راه افتاد...

.................

رامين عزيز را روي رختخواب رنگ و رفته خواباند و کمر راست کرد:

-داروهاشو زود بده بخوره،

نگاهش افتاد به مينا که کنار رختخواب عزيز نشسته بود و به آرامي به سرش دست مي کشيد، لبهايش را روي هم فشار داد و گفت:

-بچه ترسيده، مراقبش باش، مراقب خودتم باش، نبينم از عزيز جونتون مريضي بگيرين، تو و مينا رو دارم ميگما، اون عزيز و ميلاد که هيچ چي

چشمم افتاد به ميلاد که غضبناک به رامين خيره شد، رامين با قلدري به سمتش چرخيد:

-چيه بچه؟ طلب داري ازم؟

اخم کردم و به سمت رامين رفتم و دستم را دراز کردم و آستين لباسش را کشيدم و او را به دنبال خودم، از اطاق بيرون آوردم:

-اين حرفها چيه مي زني؟ عزيزم بهوشه متوجه ميشه، ميلاد اونجا وايساده داره نگات مي کنه، تو مگه با ما پدر کشتگي داري؟

دستش را کشيد و با حرص گفت:

-به درک که مي فهمن، اونا دو تا واسه من مهم نيستن،

سعي کردم صدايم بالا نرود:

-ولي براي من مهمن، از اين به بعد هم در مورد عزيز و برادرم درست صحبت کن

رامين يکباره دست برد و از يقه ي مانتو ام گرفت و مرا به ديوار کوبيد:

-خوب گوش کن مونا، هرچي جفتک انداختي بسه، امرز دوتا خوابوندي زير گوشم، چيزي نگفتم، اونم جلوي آبجيم...

حرفش را خورد و آب دهانش را قورت داد:

-جلوي آبجيت،

پلک زدم، چرا گفت آبجيم؟

چرا گفت؟

مينا که خواهرش نبود، مگر نمي دانست؟

از عمد گفته بود؟

دوباره به آرامي مرا به ديوار کوبيد:

-امروزم با عزيز جون رو به موتت حروم شد، فردا صبح اول وقت سر کاري

هوشيار شدم و گفتم:

-چي؟ فردا صبح؟ نمي بيني عزيزم مريضه تو رختخوابه؟

دستش را از يقه ام جدا کرد. گويا در مورد حشره ي چندش آوري صحبت ميکند، چهره در هم کشيد و گفت:

-ول کن بابا عزيزم مريضه، عزيزم مريضه راه انداخته، چي کار کرده که مريضه؟ رفت دو ساعت زير سرم موند خوب شد ديگه، فردا اول وقت سر کاري، تو اين هاگير واگير نميخواي که مامور بياد در خونه؟ من خرم يه دفه ميرم با مامور مياما

با چانه ي لرزانم نگاهش کردم، چشمانم روي خراشيدگي هايي که هنوز روي صورتش ردي به جا گذاشته بودند، چرخيد، مي توانست بفهمد چقدر از او بيزارم؟

که چقدر با ديدن تک تک اجزاي صورتش، حس تنفر بند بند وجودم را مي لرزاند؟

که اگر خانواده ام نبودند يا خودم را مي کشتم يا او را،

نگاهم روي بريدگي کنار لبش ثابت ماند،

در آن آَشفته بازار به اين فکر کردم که اين بريدگي براي چيست؟

صداي رامين را شنيدم:

-چيه، مي خواي ببوسمت؟ اونم به وقتش

چشم از لبانش گرفتم و به چشمانش نگاه کردم، پوزخند زد:

-ازم متنفري؟

لرزيدم و با خشم گفتم:

-با همه ي وجودم

دستش از روي يقه ام شل شد، بدون هيچ حرفي به سمت راهرو رفت، نگاهم روي کتاني هاي گران قيمتش ثابت ماند، با کفش وارد خانه شده بود....

................

مهتاب لبخندي زد و با خوشرويي گفت:

-عروس خانم، اولين روز کاريتون مبارک

با ناشي گري دستم را مقابل لبم گرفته بودم تا کبودي لبهايم مشخص نشود. همزمان از ذهنم گذشت که مهتاب در مورد من و رامين چه فکري مي کند، صورت خراشيده ي رامين و صورت کبود و زخمي من...

لبهايم را روي هم فشار دادم و سعي کردم با مهرباني جوابش را بدهم:

-دستتون درد نکنه

خنديد و گفت:

-من برم به کارام برسم، اگه کاري داشتين، صدام بزنين

با حواسپرتي گفتم:

-هان؟ چيز باشه، باشه ممنونم

مهتاب مکثي کرد و گفت:

-چيزي شده؟ حواستون پرته

راست مي گفت، حواسم پرت بود، مادر مريضم را در خانه تنها گذاشته بودم، آن هم به خاطر خرده فرمايشات يک آدم مريض و ديوانه..

مهتاب مي دانست رئيس شرکتش ساديسم دارد؟

مي دانست يا نه؟

آنقدر اعصابم بهم ريخت که موقعيت زمان و مکان را از ياد بردم و بي اختيار گفتم:

-خانم شافعي چند وقته تو اين شرکت کار ميکنين؟

مهتاب آشکارا جا خورد، اما سعي کرد به روي خودش نياورد:

-پنج شش سالي ميشه

اه، تيرم به هدف نخورده بود، مهتاب سالها بعد از فوت پدر رامين در اين شرکت مشغول به کار شده بود،

اصلا مگر مهتاب چند ساله بود؟ نهايت سي سال سن داشت،

-قديمي ترين همکار از چند سال پيش تو شرکته؟

مهتاب اخم کرد و هزمان لبخند زد:

-بازجوئيه خانم بابازاده؟

تکان خوردم، خانم بابازاده؟

من خانم بابازاده بودم؟

من؟

از شدت نفرت باز هم لرزيدم، اسم آن پست فطرت روي من بود،

دستي به صورتم کشيدم و نفسم را بيرون فرستادم، صداي مهتاب بلند شد:

-قديمي ترين همکار از ده سال پيش توي شرکته، اقاي فتاح، معاونت

سر بلند کردم:

-ها؟ آهان، باشه ممنون

يک قدم به سمتم آمد:

-چيزي شده؟ انگار حواستون سر جاش نيست

-نه نه خوبم، چيزي نيست،

کمي نگاهم کرد، احتمالا کبودي لبهايم را ديد، ديگر سعي نکردم آنرا بپوشانم،

به من گفته بود خانم بابا زاده

لعنت به اين اسم، در خلوت هم رهايم نمي کرد،

حالا مي فهميدم چرا مرا صيغه ي خودش کرده، مي خواست سايه ي شومش هميشه روي سرم خيمه بزند....

................

براي بار پنجم بود که با خانه تماس مي گرفتم، هر بار که صداي ضعيف عزيز را مي شنيدم، دلم ريش مي شد، ساعت نزديک يازده صبح بود و من بيکار داخل اطاق نشسته بودم، عملا کاري انجام نداده بودم، اصلا کاري نبود تا انجام دهم، رامين فقط مي خواست آزارم دهد، فقط مي خواست مرا از عزيزم جدا کند، عزيز بدبخت من چه هيزم تري به او فروخته بود؟

سرم را روي ميز گذاشتم و چشمانم را بستم، ذهنم به سمت معاون شرکت کشيده شد، از ده سال پيش در اين شرکت مشغول به کار شده بود، پس شايد بهتر مي توانست از اوضاع و احوال رامين به من چيزي بگويد، بايد بهانه اي براي رفتن پيش او پيدا مي کردم.

در اطاق باز شد، سرم را بلند کردم، رامين بود، با ديدنش اخم کردم و صورتم را چرخاندم.

-هه، آوردمت اينجا بخوابي؟ يا کار کني؟

نفسم را بيرون فرستادم و چيزي نگفتم. برخورد فلزي را با ميز شنيدم:

-اين کليدا، يکي واسه مينا يکي هم واسه داداشت

سر چرخاندم و به کليدهاي روي ميز نگاه کردم. نگاه از کليد گرفتم و در چشمان رامين خيره شدم. براق شد:

-چيه؟

-مي خوام برم خونه

-خونه چه خبره؟

-اينجا چه خبره؟ من که اينجا کاري ندارم انجام بدم، ميرم خونه مراقب عزيزم ميشم،

-عزيزت مراقبت نمي خواد، تو رختخواب افتاده خوب ميشه

صدايم رنگ التماس گرفت:

-بذار برم براش سوپ درست کنم، اصلا حالش خوب نبود، همين ده دقيقه پيش بهش زنگ زدم

پوخند زد:

-همه ي مادرها فيلمشونه، هميشه فيلم بازي ميکنن

چشمانم درشت شد:

-فيلم چيه؟ مگه تو ديروز تو بيمارستان نبودي؟ نديدي حالش چقدر بد بود؟ مي خوام برم خونه

دستش را داخل جيب شلوارش فرو برد، با پريشان حالي گفتم:

-الان بچه ها از مدرسه ميان پشت در مي مونن، عزيز نمي تونه از جاش پاشه، گرسنه مي مونن غذا ندارن

چشمانش را ريز کرد:

-کي زودتر ميرسه خونه؟

آب دهانم را قورت دادم:

-ميلاد

اخم کرد:

-پاشو بريم برسونمت خونه

با تعجب نگاهش کردم،

-زود باش تا نظرم بر نگشته، کليدها رو هم بردار....

داخل آشپزخانه و مقابل سينک ظرفشويي ايستاده بودم و سيب زميني ها را پوست مي کندم، رامين يک قدمي من ايستاده بود و به دستانم نگاه مي کرد، دوست داشتم از آشپزخانه بيرون برود، حرکات و رفتارهايش عصبي کننده بود، سيب زميني ها را زير آب سرد گرفتم و رو به رامين گفتم:

-الان بچه ها مي رسن، نمي خواي بري؟

بي توجه به حرف من گفت:

-تو مگه دستکش نداري؟

جوابش را ندادم، به گمانش که صد هزا تومان پول، ته کيف من بود و من خسيسي ميکردم و براي خودم دستکش نمي خريدم؟

پشت سرم ايستاد:

-با تو ام مونا

صداي سرفه ي خشک عزيز را شنيدم:

-نه، دستکش ندارم

چانه اش را روي سرم گذاشت، ترسيدم و کمي خودم را جلو کشيدم:

-چرا نداري؟

آرنجم را به عقب فرستادم و به نيم تنه اش فشار آوردم تا او را از خودم جدا کنم:

-چون پول ندارم

خنديد و گونه اش را روي موهايم کشيد، پوست سرم گز گز کرد:

-خوب چرا نگفتي؟ مي گفتي بهت پول مي دادم تا بخري

دوباره آرنجم را عقب بردم و به شکمش فشار آوردم:

-برو عقب، اصلا از خونه برو بيرون، برو الان بچه ها ميان، دوست ندارم مدام اينجا ببيننت

با عقب کشيده شدن سرم، سبد سيب زميني از دستم رها شد و داخل سينک افتاد، پنجه هاي رامين به دور موهايم حلقه شده بود، نگاه ترسيده ام روي چشمان سرخش چرخيد، با لبخند مشمئز کننده اي گفت:

-موهاتو بکشم؟

دستانم را به لبه ي سينک گرفتم و سعي کردم صدايم بالا نرود:

-چي کار مي کني؟ عزيزم توي اطاق خوابيده، چي کار مي کني تو؟

دستم را به سمت سرم بردم و دستش را در دست گرفتم:

-سرم درد ميکنه، موهامو نکش

بر خلاف انتظارم موهايم را رها کرد و از من فاصله گرفت و گفت:

-دو هزار تومن بهت ميدم برو دستکش بخر

حرکت چيزي را روي جيب شلوارم حس کردم، سرم را چرخاندم، نگاهم روي دو هزار توماني ثابت ماند که در جيب شلوارم فرو شده بود، با دستم کف سرم را ماساژ دادم.

مردک ديوانه هيچ وقت آدم نمي شد، مثل گداها به من دو هزار تومان مي داد تا براي خودم دستکش بخرم، موهاي سرم را مي کشيد...

...............

با نگراني به مينا نگاه کردم که با ديدن رامين لبخند زنان به سمتش دويد:

-سلام آقا رامين

نگاهم روي چهره ي ميلاد چرخيد که با اخم گوشه اي ايستاده بود و به آن دو نگاه مي کرد، يادم آمد ميلاد که وارد خانه شد به رامين سلام کرد و رامين حتي جواب سلامش را هم نداده بود، چرا اينقدر برادرم را تحقير ميکرد، دردش چه بود؟

صداي شاد مينا را شنيدم:

-وااااي اينا مال منه؟

به تندي سر چرخاندم و نگاهم روي بسته هاي شکلات ثابت ماند، با عصبانيت دستانم را مشت کردم، آخر کار خودش را کرد، حتما يواشکي بسته هاي شکلات را داخل جيب پالتو اش گذاشته بود...

رامين سرش را نزديک گوش مينا برد و به آرامي چيزي در گوشش گفت، مينا لبهايش را جلو فرستاد و به رامين نگاه کرد. رامين بسته را به دست مينا داد و گفت:

-بيا، بگيرشون

-همه ي اينا رو خودم بخورم؟ ميشه به ميلاد هم بدم؟

صداي جدي رامين را شنيدم:

-نه فقط خودت بخور، به ميلاد نده، به عزيزت هم نده، ولي به آبجي مونا بده

با شنيدن اين حرف به مرز جنون رسيدم، با حرص به سمت مينا رفتم و گفتم:

-مياي تو يه سلام نمي توني بگي؟ برو لباساتو عوض کن

مينا سري تکان داد:

-سلام آبجي،چشم الان ميرم، ناهار سوپ داريم؟ بوي خوب مياد

و به سمت اطاق رفت، صداي بم ميلاد را شنيدم:

-خاک تو سر نخورده ات بريزم

رامين چشمانش را درشت کرد:

-با کي بود؟ با مينا بود؟

مقابلش ايستادم و گفتم:

-ميشه بري؟ مينا رو هم ديدي، شکلات هم بهش دادي، ديگه برو

-اون نره خر با مينا بود؟ به اون گفت نخورده؟

چشمانم را روي هم فشار دادم و دوباره باز کردم:

-برو از خونه بيرون، برو داري اعصابمو بهم ميريزي،

رامين قد راست کرد:

-اينجا خونمه، تا هر وقت که بخوام، مي تونم مي مونم

با دستم او را به سمت در خانه هل دادم:

-فعلا ما توي خونه نشستيم، برو از خونه بيرون

-اگه بخوام با تيپا ميندازمتون بيرون

-مي دونم وحشي هستي ميندازيمون بيرون، برو بيرون اينقدر خون به دل من نکن

رامين مقابل در که رسيد يک لحظه مکث کرد و گفت:

-يه کاسه سوپ هم نمي دي بخورم بعد برم؟

با نفرت نگاهش کردم:

-به تو درد هم نمي دم بخوري، چه برسه به سوپ، حالا برو بيرون

رامين کمي خيره نگاهم کرد و بعد بدون هيچ حرفي از خانه بيرون رفت....

......................

درد در کمرم پيچيده بود،اما اينبار درد مشت و لگدهاي رامين نبود، نزديک ماهانه ام بود و کمر درد بي طاقتم کرده بود، نگاهم افتاد به مينا که کنار من روي زمين دراز کشيده بود و پاهايش را تاب مي داد و تکاليفش را مي نوشت، با نگاهي به شکلاتهاي ولو شده ي کنار دست مينا، ياد جمله ي در گوشي رامين افتادم و گفتم:

-مينا؟

سرش را بلند رد:

-بعله آبجي؟

-از مدرسه برگشتي رامين در گوشي بهت چي گفت؟

کمي من و من کرد و گفت:

-به من گفت بهت شکلات ميدم ولي قول بده منو از ميلاد بيشتر دوست داشته باشي

با شنيدن اين حرف چشمانم دو دو زد، چرا سعي ميکرد بين خواهر و برادرم فتنه شود؟

تازه مي گفتم فتنه شود؟

او که فتنه بود...

خواستم به مينا بتوپم، اما به موقع جلوي خودم را گرفتم، او که تقصيري نداشت، خواهر کوچکم که تقصيري نداشت، آبجي اش حماقت کرده بود، خريت کرده بود، عزيزش حماقت کرده بود، مينا که تقصيري نداشت...

بدون اينکه به مينا چيزي بگويم با همان درد بي درمان از روي زمين بلند شدم تا از خانه بيرون بروم و وسايلهاي مورد نيازم را بخرم، دلم به همان دو هزار توماني که رامين به من داده بود، خوش بود...

معني فقر را با تک تک سلولهاي بدنم، حس مي کردم....

..................

باران نم نم مي باريد، سلانه سلانه قدم بر مي داشتم، از ته دل خوشحال بودم که ماهانه ام، اگر حامله مي شدم چه خاکي بر سرم مي ريختم؟ از تصور اينکه نطفه ي رامين ديوانه در شکمم بارور شود، روانم بهم ريخت، حاضر بودم صد بار از داوود باردار شوم و اين اتفاق در مورد رامين نيوفتد، واي اگر باردار ميشدم ديگر تا آخر عمر نمي توانستم از دستش خلاص شوم، اگر کودکم يکي از اين رفتارهاي پدرش را مي ديد، او هم ديوانه اي مي شد همانند پدرش، من که طاقت نداشتم کودکم را سقط کنم، پس به هيچ قيمتي نبايد باردار مي شدم...

با صداي آوازي سر بلند کردم، چشمم افتاد به مرد لاغر اندام و قد بلندي که به من نگاه مي کرد و آواز مي خواند، چهره اش آشنا بود، او را کجا ديده بودم؟ با ديدن نگاه دريده اش که از سر تا به پا براندازم مي کرد، سرم را پايين انداختم، باز هم فکرم درگير بشد، اين مرد را کجا ديده بودم؟

مرد همانطور که نگاهم مي کرد و آواز مي خواند، از کنارم گذشت، سعي کردم بيش از اين به او فکر نکنم،بدبختي هاي خودم مهمتر بود...

...................

قلبم تند تند مي تپيد، به گاو صندوق گوشه ي اطاق نگاه مي کردم، درش کاملا باز بود، مي توانستم برگه هاي سفيد رنگ و بسته هاي پول داخلش را، به خوبي ببينم. صداي رامين باعث شد حواسم از گاو صندوق پرت شود:

-خوب، بقيه ي پول؟

خشمگين نگاهش کردم و گفتم:

-کدوم پول؟

-همون دو هزار تومني که بهت دادم بابت خريد دستکش

نزديک بود از دست ديوانه بازي هايش، سرم را به ديوار بکوبم:

-اولا که من دستکش نخريدم، چيز ديگه اي خريدم

و زير چشمي دوباره به گاو صندوق نگاه کردم که درش همچنان باز بود،

-در ثاني، من بايد صد تومن و دويست تومنو به تو برگردونم؟

هنوز جمله ام تمام نشده بود که رامين به يک قدمي ام رسيد و به مچ دستم چسبيد:

-چي خريدي؟ جاي دستکش چي خريدي؟ من به تو اعتماد کردم بهت پول دادم

گيج و منگ از اين رفتارهاي کلافه کننده اش، دستم را با قدرت از دستش بيرون کشيدم:

-دو هزار تومن چقدره که تو به خاطرش به من اعتماد هم بکني؟ باهاش تف هم نميندازن کف دست

چشمانش را ريز کرد:

-پس رفتي تف خريدي؟

لبهايم لرزيد با عصبانيت گفتم:

-رفتم يه کوفتي خريدم، اينم بقيه ي پول

و دستم را داخل کيفم فرو بردم و دو اسکناس دويست تومني و يک اسکناس صد توماني را به سمتش پرت کردم، اسکناس ها در هوا چرخيد و روي زمين افتاد، رامين دستانش را به کمرش زد و به اسکناس هاي کج و کوله خيره ماند و با حرص گفت:

-چي خريدي که پونصد تومن برگردوندي؟ چي خريدي که شده هزار و پونصد تومن؟

با حرفهايش مرا به جنون مي کشاند، فکرم از روي گاو صندوق منحرف شده بود و فقط به اين نمايش مضحکش نگاه مي کردم، بهتر بود حقيقت را مي گفتم و خودم را خلاص ميکردم، نکند همين را بهانه کند و دوباره شکنجه ام دهد:

-وسيله خريدم

چشمانش تنگ شد:

-وسيله؟

با کلافگي گفتم:

-ماهانه ام، از پشت کوه که نيومدي

دهانم را کج کردم:

-ما حاشيه نشين بدبختيم، تو که شهري هستي، تو که پولداري، مگه نمي دوني زنا ماهانه ميشن؟ رفتم وسيله خريدم

باز هم چشمانش را ريز کرد و گفت:

-تو ماهانه اي؟ يني حامله نيستي؟

جا خوردم و يک قدم عقب رفتم:

-نه نيستم، خدا نکنه حامله باشم،

به سمتم پريد و از يقه ام گرفت:

-از من حامله بشي چي ميشه؟ من بدم، من اخم، بچه ي من که بد نيست

باز هم مات و مبهوت نگاهش کردم، خودش مي دانست که بد است؟

نگاهم غمگين شد:

-اگه از تو حامله بشم، مجبورم بچه رو نگه دارم، يه بار بچه ام سقط شده دوست ندارم دوباره يه بچه ي بي گناه بميره، تو راس ميگي، پدرش بده خودش که بد نيست،

چشمان رامين هم غمگين شد:

-يني ولش نميکني؟

چانه بالا انداختم:

-نه، مجبور مي شم نگهش دارم، من او تو متنفرم، منو بيشتر از اين پابند اين زندگي کوفتي نکن

يقه ام را رها کرد و عقب عقب رفت و به ميزش تکيه زد و گفت:

-آره بهتره از من حامله نشي، چون بعد ديگه از دست من خلاص نميشي، چون بايد بالا سر بچه بموني، بچه نبايد بي مادر بزرگ بشه، خيلي سخته

چند بار پلک زد، انگار مي خواست جلوي ريزش اشکهايش را بگيرد، دوباره به گريه افتاده بود؟

-برات قرص ضد بارداري مي خرم

-نمي تونم بخورم، به من نميسازه،

چشمانش درشت شد:

-مگه قبلا خوردي؟

با حرص گفتم:

-مگه من قبلا شوهر نداشتم؟ اين چرنديات چيه از من مي پرسي؟

اخم کرد، تکيه اش را از ميز جدا کرد و به سمت گاو صندوق رفت، دوباره با ديدن گاو صندوق قلبم به تپش افتاد، چرا جرات نداشتم به سمتش بدوم و سفته هايم را نجات دهم، صدايش بلند شد:

-دوره ات کي تموم ميشه؟ چند روز ديگه تموم ميشه؟

از سوالاتش بدم مي آمد، به تندي گفتم:

-يک هفته ديگه

در گاو صندوق را بست، آه از نهادم بلند شد، صداي عصبي اش را شنيدم:

-چرت و پرت نگو، خانمها سه روزه هم دوره شون تموم ميشه

اينبار چشمان من درشت شد:

-يني چي؟ اين مزخرفات چيه ميگي؟ مگه همه ي خانمها مثه همن؟ بدبخت خاک بر سري ديگه، چند روز وحشي نباشي دست و پاهات مي لرزه،

-از مقابل گاو صندوق بلند شد:

-زنايي هستن که اصلا ماهانه نيستن و دروغکي ميگن ماهانه ان، اصلا نکنه تو هم ماهانه نيستي؟

نزديک بود ديوانه شوم، اين هم چيزي بود که به خاطرش، دروغ بگويم؟

فاصله ي بين خودمان را طي کردم و کيفم را باز کردم و مقابلش تکان دادم:

-ببين، وسيله مه، ببين، من چرا بايد دروغ بگم؟ وسيله ي منو ببين،

نگاهي به داخل کيفم انداخت و پوزخند زد:

-زنا از اين کلکها هم مي زنن،

با درماندگي نگاهش کردم، يک چيزي در گذشته اش بود، حتما چيزي بود، با کدام دختري آشنا شده بود که بيچاره اش کرده بود؟

بايد سر در مي آوردم، شده بودم وسيله ي دروغ سنج، شده بودم کيسه بوکس، شده بودم خاک بر سر تو سري خور...

ضربه اي به در اطاق خورد، صداي رامين بلند شد:

-بفرماييد

در اطاق باز شد و عاقل مرد تقريبا پنجاه ساله اي وارد اطاق شد، کت و شلوار طوسي به تند کرده بود، موهايش يک دست نقره اي رنگ بود، صداي رامين بلند شد:

-به به جناب فتاح، خوش اومدي

چشمانم برق زد، پس اين جناب فتاح بود، پس معاونت اين بود، ده سال پيش چهل سال سن داشت، حتما چيزي مي دانست، چيزي يادش بود...

فتاح نگاهي به من انداخت و رو به رامين گفت:

-مزاحم نباشم، اگه بخواين دوباره ميام

با صداي رامين تکان خوردم:

-نه، مزاحمت چيه؟ معرفي مي کنم، خانممه،

باز هم غافلگير شدم، باز هم مرا به عنوان همسرش معرفي کرد، صداي فتاح را شنيدم:

-به به، پس بالاخره دست به کار شدي، جاي پدرت خالي که اين روزها رو ببينه، خدا رحمتش کنه

پس پدرش مرده بود، راست گفته بود،

خوب مادرش؟

چرا جاي مادرش خالي نباشد؟

ساعت چهار بعد از ظهر بود که وارد خانه شدم، از شدت عصبانيت سرا پا مي لرزيدم، ده روز بود که رامين به هر ترفندي، مرا تا لحظه ي آخر در آن شرکت مزخرفش نگه مي داشت. ديگر مثل قبل روي ميلاد و مينا نظارت نداشتم، نمي دانستم غذاي درست و حسابي مي خورند يا نمي خورند، احتياج مرا به چه کارهايي کشانده بود. صداي سرفه هاي پي در پي عزيز به گوش رسيد، با عجله از راهروي خانه گذشتم و وارد سالن شدم، چشمم افتاد به مينا که با شلوار مدرسه کنار بخاري کوچک کنج سالن، به خواب رفته بود، با ديدنش که چقدر مظلومانه در خودش مچاله شده بود، اخمهايم در هم شد، وارد اطاق شدم و نگاهم افتاد به عزيز که نيم خيز شده بود و سرفه مي کرد،

-سلام عزيز

سري تکان داد:

-سلام مونا،

-خوبي عزيز؟ بازم سرفه مي کني که، ده روزه من ساعت چهار ميام خونه ديگه تو داروهاتو سر وقت نمي خوري

-خوبم بهترم، داروهامو مي خورم، مهم کاره که داري، فکر چيزي رو نکن، رامين خير ببينه که اين کارو بهت داد

باز هم اخمهايم در هم شد، مادرم ساده بود يا خودش را به سادگي مي زد؟

به سمت کمد رفتم تا پتويي از داخلش بردارم و روي تن مينا بياندازم،

-ميلاد کجاست عزيز؟ تو اون يکي اطاقه؟

-نمي دونم مونا، اومد خونه نيم ساعت بعدش رفت

مقابل کمد ايستادم و به سمت عزيز چرخيدم:

-رفت؟ کجا رفت؟

-نمي دونم هرچي صداش زدم جواب نداد

با افکار درهم پتويي از کمد بيرون کشيدم و به سمت سالن رفتم، ميلاد کجا رفته بود؟

بالاي سر مينا ايستادم و پتو را روي سرش کشيدم، خواهرکم چقدر مظلوم خوابيده بود...

..............

براي بار چندم بود که در خانه را باز مي کردم و وارد کوچه مي شدم و به هر دو طرف سرک مي کشيدم، ساعت پنج بعد از ظهر بود و ميلاد هنوز به خانه بر نگشته بود، دلم مثل سير و سرکه مي جوشيد، نه اينکه مشکلات من خيلي کم بود، حالا با اين سر به هوايي هاي ميلاد، هم بدتر شده بود. دوباره وارد خانه شدم و در خانه را بستم، نگاهم افتاد به مينا که باز هم دفتر و کتابهايش را روي زمين پخش و پلا کرده بود و تکاليفش را انجام مي داد، صدايش زدم:

-مينا

سرش را بالا کرد:

-بعله آبجي؟

-تو نمي دوني ميلاد چرا رفت بيرون؟

-نميدونم آبجي، ولي هر روز قبل از اينکه تو بياي خونه، نيم ساعت مي رفت بيرون و بر مي گشت، اين دفه دير کرد

با کف دستم سرم را خاراندم، پوست سرم کم کم بهتر مي شد، ميلاد در نبود من کجا مي رفت؟ معلوم بود وقتي بزرگتري بالاي سرش نباشد، هر غلطي که دلش بخواهد انجام مي دهد، خدا خفه ات کند رامين که همه ي زندگي مرا زير و رو کردي...

بي هدف داخل سالن راه مي رفتم و دستانم را در هم مي ماليدم، مينا با لبهاي آويزان نشسته بود و نگاهم مي کرد، صداي عزيز باز هم بلند شد:

-مونا، ميلاد هنوز برنگشته؟

اخم کردم و گفتم:

-نه برنگشته، عزيز، ميلاد روزهاي قبل هم چند باري رفته بيرون، تو چرا به من چيزي نگفتي؟

تک سرفه اي کرد و گفت:

-به من مي گفت يه توک پا ميره تا سر کوچه و بر مي گرده، زودي ميومد خونه، من که نمي تونم زندونيش کنم

از اينکه براي هر چيزي توجيهي مي آورد کلافه شدم، به سمت اطاق رفتم و بين چهارچوب در ماندم و نگاهش کردم:

-عزيز من نميگم که بايد زتدونيش کني، مي گم چرا به من نگفتي؟ مي بيني که من تا برسم خونه ساعت ميشه چهار، نبايد بدونم شما سه تا کجا رفتينو چي کار کردين؟

حرفم نيمه تمام ماند، با باز شدن در خانه، چرخيدم و با قدمهاي تند به سمت راهرو رفتم، چشمم افتاد به ميلاد که خم شده بود و کفشهاي کهنه اش را از پايش بيرون مي آورد، وارد راهرو شدم و صدايم بالا رفت:

-تا الان کجا بودي؟

سرش را بلند کرد و نيم نگاهي به من انداخت و دوباره سرش را پايين انداخت و گفت:

-بيرون

از اين همه بي تفاوتي اش کلافه شدم:

-مي دونم بيرون بودي کور که نيستم، کجا بودي؟ از ساعت دو تا الان کجا رفته بودي؟

-رفتم بيرون بچرخم تا دلم باز بشه

مکث کردم و با لبهاي بهم فشرده به او خيره شدم، هر دو کفشش را از پايش بيرون آورد، نگاهم روي جوراب مشکي سوراخ شده اش، ثابت ماند. همين که خواست از کنارم بگذرد، به بازويش چسبيدم:

-ميلاد به من بگو کجا بودي؟ ما تازه اومديم تو اين محل، تو اينجا کسيو نميشناسي که بخواي باهاش بري بيرون

بازويش را از دستم بيرون کشيد:

-تو اين محل کسيو نميشناسيم، انزلي رو هم نمي شناسم؟ رفتم خيابون بگردم

دوباره به بازويش چسبيدم:

-اين شهر مگه چقدره که تو سه ساعت وقت تلف مي کني تا بري و بگردي؟ اونم زير اين بارون؟ اونم هر روز

ميلاد اينبار به تندي گفت:

-کي ميگه هر روز؟ من هر روز کجا ميرم؟

-مينا ميگه هر روز ميري بيرون

باز هم دستش را بيرون کشيد و صدايش بالا رفت:

-مينا گه مي خوره، اصلا مگه من از تو که ساعت چهار مياي خونه مي پرسم کجا بودي که حالا تو از من مي پرسي؟

چشمانم گشاد شد:

-من پيش شوهرم بودم، تو کجا بودي؟

با اين حرف جا خوردم، شوهرم؟

رامين شوهرم بود؟

نه، رامين خاک کف پاي من هم نبود، رامين براي من هيچ چيز نبود...

بايد دهان اين برادر سرکش را مي بستم، فقط همين...

پوزخند روي لب ميلاد اعصابم را بهم ريخت:

-شوهر صيغه اي ديگه؟

دستم را بالا آوردم تا به صورتش سيلي بزنم، اما به موقع خودم را کنترل کردم، مينا گوشه ي ديوار راهرو کز کرده بود و با نگراني به من و ميلاد نگاه مي کرد، ميلاد دوباره پوزخند زد و از کنارم گذشت و همين که به مينا رسيد، بي هوا با مشت توي سرش کوبيد، صداي ناله ي مينا به آسمان بلند شد و به هق هق افتاد، ديگر طاقت نياوردم، به سمت ميلاد دويدم، فهميد قصدم چيست، خواست بدود که از پشت سر، يقه ي پيراهنش را گرفتم و او را کشان کشان به سمت اطاق بردم و غريدم:

-يه بار ديگه روش دست بلند کني من مي دونم و تو، برو بيوفت تو اطاق تا شب هم حق نداري بياي بيرون

عربده کشيد:

-ولم کن، به تو چه، ولم کن

تقلا کرد تا خودش را از دستم آزاد کند، مجال ندادم، در اطاق را باز کردم و او را به داخل اطاق هل دادم و در اطاق را بستم، صداي عزيز بلند شد:

-مونا، ميلاد، چه خبر شده؟ مينا صداي توئه؟

با درمانگي چرخيدم و به ميناي مظلومم نگاه کردم که کنج ديوار نشسته بود و زار زار اشک مي ريخت، صداي فريادهاي ميلاد هنوز از اطاق به گوش مي رسيد، واي که من اين خانواده ي آشفته را چه طور سر و سامان ميدادم...

.................

رامين به پشتي صندلي گردانش تکيه زده بود و خودش را به چپ و راست مي چرخاند:

-بعد از شرکت بمون، قراره به شوهرت برسي

وحشت زده گفتم:

-چي؟ نه، يني چيز، من بايد برم خونه

اخم کرد و گفت:

-چرا؟

با نگراني گفتم:

-بايد برم خونه، بچه ها از مدرسه ميان تنهان، ميلاد چند روزه بعد از مدرسه غيبش مي زنه نمي دونم کجا ميره،

رامين يکي از ابروهايش را بالا فرستاد:

-خوب؟

با درماندگي گفتم:

-خوب؟ يني چي خوب؟ من از بچه ها غافل شدم، ديروز مينا کنار بخاري مچاله شده بود، دلم نمياد اينقدر اذيت بشن، آخه تو منو واسه چي مياري تو اين شرکت؟ تو اين ده يازده روز، من ده تا نامه هم تايپ نکردم...

بي توجه به نطق بلند بالايم، گفت:

-مينا سرما که نخورده؟

با حرص گفتم:

-نه نخورده، اگه شما لطف کنين امروزو بي خيال بشين، گرسنه هم نمي مونه

رامين کمي براندازم کرد و تکيه اش را از صندلي جدا کرد و دستانش را روي ميز در هم حلقه کرد:

-خيل خوب، مي ذاريم براي فردا صبح ساعت ده

با دردمندي نگاهش کردم، لبخندي روي لب داشت، به خيالش که به من لطف کرده بود؟

لطفش تو سرش بخورد، بند بند وجودم از او بيزار بود...

.................

کنار در اطاق کارم ايستاده بودم و به آقاي فتاح نگاه مي کردم که سرگرم صحبت با مهتاب بود، با خودم فکر مي کردم که با چه بهانه اي به سمتش بروم و سر صحبت را با او باز کنم، مي خواستم از او بپرسم اين رامين ديوانه، خواهر و برادري ندارد؟ اصلا مادرش کجاست؟ حتما خواهر و برادر داشت، سي و شش سال سن داشت، مگر مي شد خواهر و برادر نداشته باشد؟ آن زمان که تک فرزندي، مرسوم نبود.

همانطور خيره به آقاي فتاح نگاه مي کردم که متوجه ي نگاهم شد و سري برايم تکان داد، مهتاب هم چرخيد و با ديدن من لبخند زد، تکيه ام را از چهار چوب در جدا کردم با دست پاچگي لبخند زدم، فتاح از مهتاب جدا شد و به سمت من آمد، گيج و منگ دستي به مقنعه ام کشيدم و بي هدف، مانتوي مشکي رنگي را که رامين برايم خريده بود، صاف کردم، فتاح چند قدمي من ايستاد و گفت:

-اوضاع خوبه خانم بابازاده؟ همه چي خوبه؟

با شنيدن اسم بابازاده، باز هم قلبم سنگين شد، حفظ ظاهر کردم و گفتم:

-همه چي خوبه

خنديد و گفت:

-پسر ما رو که اذيت نمي کنين؟

لبخند زورکي زدم و به چشمانش نگاه کردم، من رامين را اذيت کنم؟

فعلا که او زالو شده بود، زالويي که آبنبات چوبي مي خورد..

سري تکان دادم و باز هم لبخند مضحکي روي لبهايم نقش بست،

فتاح خنديد و سري تکان داد:

-پسر خوبيه، مهربونه

جمله اي از ذهنم گذشت، نبايد اين فرصت را از دست مي دادم، بي درنگ گفتم:

-اخلاق رامين شبيه پدرشه يا مادرشه؟

ابروهاي نقره اي و کلفت فتاح درهم شد، نگاه از من گرفت و به کاشي هاي کف سالن خيره شد و زمزمه کرد:

-شبيه پدرشه

آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-پس حتما قيافه اش شبيه مادرشه، درسته آقاي فتاح؟

فتاح بي هدف سري تکان داد و گفت:

-نمي دونم، مادرشو هيچ وقت نديدم،

نفسم تند شده بود، ضربان قلبم بالا رفت، صداي فتاح در گوشم پيچيد:

-پدرشم چند ماهي ديدم، سرطان داشت، چند ماه بعد از اينکه تو شرکت مشغول به کار شدم، مرد، رامين به جاش اومد و رييس شد، اونوقتها معاون بود، منم مدير داخلي بودم

صدايم مي لرزيد:

-مادرش چي، از مادرش خبر ندارين؟

فتاح به خودش آمد و سر بلند کرد:

-آي آي آي داري از زير زبون من حرف مي کشين؟ مگه شوهر شما نيست؟ از خودش بپرسين

نگاهم افتاد به پشت سر فتاح و با ديدن هيکل رامين که برگه هايي در دستش بود و به سمت ما مي آمد، جا خوردم، با نگراني گفتم:

-مرسي، چيز، يني نه اين چه حرفيه، حرف کشيدن چيه، خوب من برم به کارم برسم

صداي رامين بلند شد:

-جناب فتاح اينجايي؟ رفتم اطاقتون نبودين،

فتاح به سمت رامين چرخيد و من از فرصت استفاده کردم تا وارد اطاق شوم، با شنيدن صداي فتاح لرزيدم:

-بيا ببينم مرد مومن، بيا ببينم، وقتي زن مي گيري بايد در مورد خونواده به خانمت بگي يا نه؟

چشمان ترسيده ام روي چشمان ريز شده ي رامين ثابت ماند که موشکافانه براندازم مي کرد. چشم از او گرفتم و با التماس به فتاح نگاه کردم، متوجه ي نگاهم نشد:

-دو تا عکس از خونواده نشون خانمت بده خوب، الان از من مي پرسه تو شبيه پدرت بودي يا مادرت،

با وحشت دوباره به رامين نگاه کردم که چهره اش سرخ شده بود، پره هاي بيني اش باز و بسته مي شد، با صداي آرامي رو به فتاح کرد:

-معلومه همه چيزو بهش ميگم، چرا نگم؟

رو به من کرد:

-از خودم بپرس خانم، بپرس بگم، از آقاي فتاح در مورد پدر و مادرم چي پرسيدي؟

"مادرم" را با تاکيد ادا کرد، به چشمانش زل زدم، برق مي زد، زورکي لبخند زدم:

-چيز، چيزي نپرسيدم، من چيز...

باز هم فتاح مداخله کرد:

-الان بريم به کارمون برسيم، شما دو تا وقت دارين از هم سوال و جواب بپرسين،

به سمت رامين رفت و دستش را پشت کمرش گذاشت و اورا به سمت آسانسور هدايت کرد، رامين تا لحظه ي آخر با چشمان آتشينش براندازم مي کرد، من از دست رفته بودم...

...............

چهار دست و پايم مي لرزيد، نگاهم روي نمايشگر گوشي ام ثابت ماند، پيامي از رامين بود:

-همه که رفتن، تو شرکت بمون، من فردا صبح جايي کار دارم، همين امروز انجام بشه، براي من بهتره

از ترس به سکسکه افتاده بودم، خدايا من چقدر بيچاره بودم، چقدر بي پناه بودم،خدايا...

به خاطر ميناي کوچکم،

به خاطر ميلادم،

به خاطر عزيزم،

به من رحم کن،

خدايا به من رحم کن...

.................

شرکت خالي بود، کسي داخل شرکت نبود، اين را از باز کردن يکباره در اطاقم فهميدم. رامين يکباره در اطاقم را باز کرد و وارد اطاقم شد، کنج اطاق پناه گرفتم و با چانه اي لرزان به او خيره شدم، لبخندي زد و گفت:

-خوب؟

آب دهانم را قورت دادم و چيزي نگفتم، به سمت آمد و چند قدمي ام ايستاد:

-خوبه، تا لحظه ي آخر موندي تا بيام، اين سفته ها خوب دست و پاهاتو بسته، نمي موندي فردا با مامور در خونه بودم

دست چپم به گز گز افتاد و سنگين شد. با چشمان ترسانم، نگاهش کردم،

سري تکان داد:

-خوب داشتي از فتاح، سوال مي پرسيدي نه؟ اما سوال نپرسيدي، منو گولم زدي، کم کم داشتم بهت اعتماد مي کردم، فکر کردم با زناي ديگه فرق ميکني، اما ديدم تو هم مثه بقيه ي زنا گهي، از فتاح چي پرسيدي؟

دهان باز کردم تا چيزي بگويم که با نگاهي به چشمانش، حرف در دهانم ماسيد، نعره کشيد:

-چي پرسيدي؟ بگو ببينم چي پرسيدي؟

به تته پته افتادم:

-هيچ..چي..هي...پرسيدم، فقط پرسيدم، مادرت...

دوباره نعره اش به هوا بلند شد:

-گفتم اسم مادرمو نيار، اسم اون زنو نيار، تو دوره راه ميوفتي از اينو اون در مورد خونواده ي من مي پرسي که چي بشه؟

يک قدم به سمتم آمد:

-به تو نبايد رحم کرد مونا، بايد با لگد بزنم تو سرت تا بري ته چاه

اشک دور چشمم جمع شد، ترس از يادم رفت، اصلا دلم نمي خواست بترسم، در برابر اين موجود ديوانه ي خودخواه بترسم، همين حالا به من حمله مي کرد و دوباره شکنجه ها تکرار مي شد، چه التماس مي کردم و چه التماس نمي کردم، پشتم را از ديوار جدا کردم و همانطور که کف دست راستم، تکيه گاه آرنج چپم شده بود، گفتم:

-حق منه، خواستم سوال بپرسم، خواستم بدونم تو کي هستي، پدرت کيه، ماد..خونواده ات کيه، يه سوال بود، همين،

دوباره به سمتم آمد، دستش سمت کمربندش رفت، همه ي جراتم دود شد و به هوا پر کشيد،

-نه سوال نبوده، نقشه بوده، مي خواستي زيرآب منو بزني، ديدي ده روزه نيومدم سراغت، گفتي بهترين موقعيته، خواستي منو دور بزني، کور خوندي مونا، به شما زنا نبايد رحم کرد،

نگاه ترسيده ام باز هم روي کمربند شل شده اش، ثابت ماند، کمربندش که باز شد، دست چپم کامل فلج شد، باز هم عقب رفتم و به ديوار تکيه زدم، در دلم تکرار کردم:

-گريه نکن مونا، گريه نکن

چشمان رامين گشاد شد،

مي خواست با کمربند کتکم بزند؟ اينبار نقشه عوض شده بود؟

باز هم گوشه هاي چشمش به سمت پايين کشيده شد، لب بريده اش به يک سمت کج شد، صداي نفسهاي تندش در فضاي اطاق پيچيد، به دور و بر اطاق نگاه کردم، امروز از اينجا جان سالم به در نمي بردم، اي کاش نمي ماندم، اي کاش در شرکت نمي ماندم،

اگر نمي ماندم، بعد سفته هايم... ميناي آواره ام...عزيز مريضم....

باز هم لبهام لرزيد، دکمه ي شلوارش که گشوده شد، به سمت راست دويدم، خواستم از اطاق بيرون بپرم و فرار کنم، دستم را خواند، به سرعت خودش را به من رساند و هلم داد، روي صندلي گردان ولو شدم، خواستم به زير ميز بخزم که از مچ پايم کشيد،

باز هم دستي بود که لباسهايم را از تنم جدا ميکرد و اينبار دستي بود که با کمربند روي کمرم فرود مي آمد،

جيغ کشيدم، رامين پر صدا خنديد:

-جيغ بزن، صدا بيرون نميره...

مهره ي کمرم از رد کمربند سوخت، دست و پا زدم، حريفش نمي شدم، حريف نامردش نمي شدم، خدا را صدا زدم، کسي به داد من نمي رسيد، به هق هق افتادم، نعره کشيد:

-واي نميخوام بزنمت، نمي خوام بزنم...

جيغ کشيدم:

-نزن، توروخدا نزن...

-مي زنمت،

زير ميز گير افتاده بودم، زير ميز دست و پا مي زدم، زير ميز تن و بدنم زير شلاق کمربند، له مي شد،

باز هم خدا را صدا زدم،

باز هم تنها ماندم، يادم آمد چه بگويم...

جيع کشيدم:

-من سگم...

پشت سر هم جيغ کشيدم و تکرار کردم،

بار ديگر تمام شده بود...

..................

بيهوش بودم، نه، به هوش بودم، صداها را مي شنيدم، صداي هق هق گريه را مي شنيدم، ناي تکان خوردن نداشتم، کسي هق هق ميکرد، صداي هق هق، مردانه بود، صداي رامين بود که با هق هق مي ناليد:

-زنمو کشتم، زنمو کشتم...

همه ي تنم مي سوخت، همه ي روانم مي سوخت، فقط يک جمله در باره ي مادرش پرسيده بودم، اين زن لعنتي چه کار کرده بود که من به جاي او تقاص پس مي دادم؟

-مونامو کشتم، زن خوشگلمو کشتم...

چانه ام را در دست گرفت و اين ور و آن ور چرخاند، ناله اش را شنيدم:

-مونا، مونا...

بهوش بودم، با همه ي کوفتگي، مي توانستم دست و پايم را تکان دهم، چشمانم نيمه باز شد، نگاهم روي چهره ي گريانش ثابت ماند، با ديدن نگاه هوشيارم، زار زد:

-مونا، مونا، خانمم، پاشو، بهت ميگم، همه رو بهت ميگم، پاشو، مونا، همه چيزو بهت ميگم، پاشو...

طعم خون در دهانم پيچيده بود، باز هم سلاخي ام کرده بود،

باز هم...

آب دهانم را جمع کردم، با همه ي قدرت، توي صورتش تف کردم...

طعم خون در دهانم پيچيده بود، باز هم سلاخي ام کرده بود، باز هم...

آب دهانم را جمع کردم، با همه ي قدرت، توي صورتش تف کردم...

رامين با آستين لباسش روي صورتش کشيد، آب دهان خوني ام روي صورتش پخش شد، نگاهي به آستين آغشته به خونابه، انداخت و دوباره به هق هق افتاد:

-من اين کارو کردم، من کردم، من زدم

بي رمق سرم را چرخاندم، چشمانم روي کمربند مشکي اش که نزديک دستانش ولو شده بود، ثابت ماند، خودم هم به هق هق افتادم، رامين چهار دست و پا به سمتم آمد و دستش را پشت سرم برد، با همه ي بي حالي ام صدايم بالا رفت:

-به من دست نزن، به من دست نزن، ازت بدم مياد

ناليد:

-بذار سرتو بلند کنم، بذار

با گريه گفتم:

-اميدوارم بميري رامين، ببين چه بلايي سرم آوردي،

روي لبهايم دست کشيد، يادم آمد دو بار پشت سر هم توي دهانم کوبيده بود، چشمانم از شدت درد جمع شد، کمي سرم را عقب کشيدم، دست بي حسم را در دست گرفت و به صورتش ضربه زد:

-بيا تو هم بزن، تو هم منو بزن،

باز هم به گريه افتادم:

-خدا تورو بکشه راحت بشم، الهي تو هم بميري بري کنار ننه بابات بخوابي

رامين چانه بالا انداخت:

-خدا منو نکشت، همون وقتها هم منو نکشت، اونوقت ها هم همه عين تو مي خواستن من بميرم

دستم را از دستانش بيرون کشيدم و سعي کردم از روي زمين بلند شوم، رامين متوجه شد و کنارم خزيد و دست برد پشت کمرم تا به من کمک کند، با ناله گفتم:

-واي دست نزن به من، دست نزن به من، همه جام درد ميکنه

اينبار رامين به گريه افتاد:

-من غلط کردم، من غلط کردم زدمت، دست من نيست، دست خودم نيست

خودم را به پهلو خم کردم و دستم را به زمين تکيه زدم تا از روي زمين بلند شوم، آب دهانم از گوشه ي لبهايم روي کاشي مي چکيد، با ديدن خونابه چانه ام لرزيد.

-مونا بگم؟ بگم چي شده بود؟ بهت بگم؟

دستم را روي زمين ستون کردم و به زحمت روي کاشي هاي سرد اطاق نشستم:

-نمي خوام بدونم نمي خوام هيچ چي بدونم، الهي خدا خفه ات کنه، ببين چه بلايي سرم آوردي، تو رواني هستي ديوونه هستي

دستش را جلو آورد و دستم را در دست گرفت:

-من ديوونه نيستم، منو ديوونه کردن، بخدا منو ديوونه کردن، خوب گوش کن ببين چي ميگم، به من گوش کن

دستم را از دستش بيرون کشيدم و عقب عقب خودم را روي کاشي سرد به طرف ديوار کشاندم تا بتوانم پشتم را به آن تکيه بزنم، رامين باز هم چهار دست و پا به دنبالم آمد، با دلهره ناليدم:

-توروخدا دست از سرم بردار، ديگه جون ندارم

-کاري ندارم، مي خوام واست حرف بزنم، کاري ندارم

به سمتم آمد و با آستين لباسش، خونابه ي دهانم را پاک کرد و گفت:

-باباي من از اول زندگيش پولدار بود، از اون اول تاجر پارچه بود، اين شرکت فعلي رو نداشت، شرکتش کوچيک بود، اما درآمدش خيلي خوب بود، سن و سالش بالا بود که ازدواج کرد، شايد سي سال سن داشت، در زمان خودش سن و سال زيادي بود، اون وقتها يه مرد سي ساله دو سه تا بچه ي قد و نيم قد داشت، اما بابام تازه تو سي سالگي زن گرفت، مادرم...

رامين لبهايش را روي هم فشار داد و به چشمانم نگاه کرد، با خشم و نفرت به او خيره شدم، چشمانش را بست و نفس عميق کشيد:

-مادرم از يه خونواده ي معمولي بود،به زور زن پدر من شد،نمي خواستش، پدرش مجبورش کرد، بابام تو يه جشن عروسي ديدش، اونوقتها مادرم هجده نوزده سالش بود، پدرم رفت خواسگاري و پدر بزرگم وقتي فهميد خواسگار دخترش پولداره، مادرمو مجبور کرد زن پدرم بشه، مادرم زير بار نمي رفت، با ضرب و زور کتک بعله گفت، اي کاش نمي گفت، اي کاش زن بابام نمي شد

دستانش را کف زمين تکيه زد و سرش را پايين انداخت، يک لحظه دلم خواست با لگد توي سرش بکوبم، پاهايم قدرت نداشت، رامين دوباره سر بلند کرد:

-بابام قلدر بود، بد اخلاق بود، زنشو دوست داشت، عاشقش نبود اما دوستش داشت، ولي اخلاق نداشت، خوش رفتاري نمي کرد، بعضي وقتها هم مثه مردهاي اون دوران کتک مي زد، مادرم هم که به زور زنش شده بود، بابامو دوست نداشت،

زمزمه کرد:

-هيچ وقت دوسش نداشت

دوباره صدايش بلند شد:

-يک سال بعد من به دنيا اومدم، مادرم منم دوست نداشت، از پدرم که بدش ميومد از منم بدش ميومد، مي دونم بدش ميومد، من مي دونم، من بچه ي همون مردي بودم که مادرم دوستش نداشت، بابامو دوست نداشت، بابام بد بود، من که بد نبودم، من بد بودم؟ يه بچه ي چند روزه بد ميشه؟ بابام بعدها برام تعريف کرد که وقتي مادرم منو حامله بود مي خواست منو بندازه، دکترها قبول نکردن، خودش هم مدام از بالاي پله مي پريد، چيزاي سنگين بلند ميکرد، ولي من دو دستي چسبيدم به اين دنياي کوفتي و زنده موندم،

آه کشيد:

-بابام مي گفت وقتي شيرخوره بودم، مادرم بغلم نمي کرد، ميگفت مجبور شدن برام پرستار بگيرن، واسه همينه که وقتي واسه جنين دو ماهه ات گريه مي کردي عصبي مي شدم، پس چرا يه مادر بچه ي چند روزه شو بغل نمي کنه؟ چرا تو هواي خواهر و برادرتو داري و مادر من به بچه اي که زاييده شير نمي داد؟

مکث کرد و روي زمين نشست و ادامه داد:

-پدرم مدام تو سفر بود، براي همين تجارت پارچه، از راه آستارا مي رفت باکو و چند ماه اونجا مي موند، کم کم يه شرکت کوچيک هم تو باکو زد، رفت و آمدش به باکو زياد شد، نبودن هاش هم توي خونه زياد شد، من بدبخت هم آروم آروم بزرگ شدم

خودش را روي زمين کشيد و به سمتم آمد، از ترس خودم را جمع کردم:

-نيا، تورو خدا نيا

-بذار سرمو بذارم روي پاهات

پاهايم را در آغوشم جمع کردم:

-نمي خوام، بخدا حالمو بد ميکني، ازت بدم مياد

چانه اش لرزيد:

-فکر کن منم اون جنين دو ماهه ات که سقط شد

چانه ي من هم لرزيد:

-دست از سرم بردار

رامين همان جا مقابلم مکث کرد و با کف دست اشکهايش را پاک کرد و باز هم سرش را پايين انداخت:

-اولين بار که معني بي مهري رو فهميدم چهار ساله بودم، دور اطاق مي دوئيدم، يک ساعتي بود که مادرم با تلفن صحبت مي کرد، دور صندليش دوئيدمو يه دفه خودم پرت کردم روي پاهاش

يکباره اوج گرفت:

-جا خورد و جيغ زد "پدر سگ"، هلم دادم، بچه ي چهار ساله شو هل داد، کنار صندليش ولو شدم، شايد قبل از اينم اين کارو کرده بود، نمي دونم يادم نمياد، اين قديمي ترين خاطره مه

باز هم به گريه افتاد:

-اين اولين خاطرمه از مادري که بچه شو نمي خواست، چون شوهرشو دوست نداشت، من چه گناهي کرده بودم که مادرم به زور زن بابام شده بود؟ که پدر بزرگم به زور دخترشو داد به مردي که دوازده سال از دخترش بزرگتر بود، که بابام بد اخلاق بود و بعضي وقتها دست بزن داشت؟

سرما در تنم نشست، دستانم را دور تنه ام حلقه زدم، رامين متوجه شد، به سمت ژاکت رنگ و رو رفته ام رفت و دوباره به سمتم آمد و آنرا به سمتم دراز کرد، با اخم نگاهش کرد و ژاکتم را از دستش کشيدم، سرش را کج کرد:

-بعد از اون هرچي از مادرم يادمه همين خاطرات بده، محلم نمي کرد، بغلم نمي کرد، اون وقتها نمي دونستم که توي اون تلفن خاک بر سري چي بود که ساعتها پاي اون مي نشست، پدرمو کمتر مي ديدم، ميومد خونه، اما کم ميديدمش، وقتي خونه بود با مادرم درگير بود، فرصت نمي کرد به من محبت کنه، زياد خونه نبود و دوباره بر مي گشت باکو، اما وقتي خونه بود صداي داد و هوارشون بلند بود، تو همون عالم بچگي انگار مي دونستم پدر چيزي از مادر مي خواد و مادرم انجام نمي ده، بزرگتر که شدم فهميدم که مادر با پدرم نمي خوابيد...

سرم را به ديوار سرد تکيه زدم، چرا اينجا نشسته بودم و به گذشته ي پر از درد رامين گوش مي کردم؟ چرا از اين جا نمي رفتم؟

نگاه از رامين گرفتم و به سقف بتوني چشم دوختم،

-اولين باري که فهميدم مادرم کاملا ولم کرده شش ساله بودم، بابا باز هم رفته بود باکو، خيلي وقت بود که رفته بود، توي خونه من بودم و مامان، يه خانمي هم بود اسمش بود مليحه خانم، برامون غذا درست مي کرد، غذاي منو داد و رفت، منم مثه هميشه رفتم با اسباب بازي هام بازي کنم، زنگ درو زدن

چهره ي رامين از شدت خشم کبود شد و همه ي تنش لرزيد، با نگراني به او نگاه کردم، چهره اش مثل زمان هايي شده بود که ديوانه مي شد و به من حمله مي کرد، از شدت ترس اشک دور چشمم حلقه زد، خودم را به سمت در اطاق کشاندم، رامين انگار که با خودش صحبت مي کرد، گفت:

-يه آقايي بود، از بابام کوچيکتر بود، بوي خوب مي داد، بوي ادکلنش بود

خنديد:

-ف....سق مامانم بود

گريه کرد:

-يادمه يه ماشين کوچولو داشتم، اونو تو دستم گرفتم و سرپا وايسادم و نگاش کردم، اومد تو منو که ديد جا خورد و به مامانم گفت بچه ات که اينجاست، تو گفتي توي اطاقشه، مادرم با نفرت نگام کرد و گفت اين چي مي فهمه که تو کي هستي؟ بريم تو اطاق من، با کنجکاوي از مامانم پرسيدم مامان اين آقا کيه؟ يه دفه مرده رنگش پريد انگار، به مامان گفت ديدي نرگس بچه مي فهمه، برامون دردسر ميشه ها، مامانم جواب منو نداد و به اون مرده گفت بريم نمي فهمه، مثه باباش کودنه، ولي من مي فهميدم مونا، کودن نبودم من مي فهميدم، وقتي از کنارم گذشت فهميدم مامانم ولم کرده، فهميدم واسش مهم نيستم، اونا رفتن سمت يکي از اطاقها، منم دنبالشون دوئيدم و دوباره پرسيدم مامان اين آقا کيه؟ مادرم بهم توپيد برو گمشو تو کار بزرگترت فوضولي نکن، اون آقا يه باره برگشت سمتم و کنارم نشست و دست کرد تو جيبش و يه آب نبات چوبي آورد بيرون و گفت بيا عمو، بيا اين آب نبات چوبي رو بگير و برو بازي کن،

صداي نعره ي رامين بلند شد:

-من خيلي بي غيرتم مونا، من آب نبات چوبي رو گرفتم، من خاک بر سر گرفتمش، از بس پدر و مادرم منو نديدن، از بس تو حسرت بودم مامانم بغلم کنه، از بس از اون دو تا محبت نديدم، من اون آب نبات چوبي لعنتي رو گرفتم، از ف....سق مامانم گرفتمو خوردم

با کف دستش روي ران هايش کوبيد:

-خاک بر سر بي غيرتم مونا

دوباره کوبيد:

-من بي غيرتم، آب نبات چوبي رو گرفتم

رامين روي ران هايش مي کوبيد و من حس کردم دلم مي خواهد فرياد بکشم، اينجا کجا بود؟ اين مرد که بود؟

رامين فرياد زد:

-بذار سرمو بذارم روي پاهات

خودم را جمع کردم، باز هم نعره زد:

-چون بي غيرتم نمي ذاري نه؟ چون اون آب نبات چوبي رو گرفتم، چون خوردمش، براي همين نمي ذاري آره؟

و دوباره با قدرت روي رانهاي لختش کوبيد، باز هم ترسيدم و باز هم بغض کرده نگاهش کردم، اشک بود که آرام آرام از چشمهاي هر دو نفرمان فرو مي چکيد....

سرم روي شانه ام خم شده بود، به کاشي زير پاهايم زل زده بودم، رامين ساکت شده بود و چيزي نمي گفت، من هم دل نمي خواست چيزي بشنوم، ديگر بيشتر از اين چه مي خواست بگويد؟

مادرش از او و پدرش متنفر بود و در مقابل چشمانش به پدرش خيانت مي کرد، سالها گذشته بود و من احمق در تله اش گير افتاده بودم و به جبران خيانتهاي مادرش، از من تقاص مي گرفت...

صداي خش خشي شنيدم، به آرامي سرم را بلند کردم، نگاهم افتاد به رامين که ايستاده بود و دکمه ي شلوارش را مي بست، نگاهم را که ديد گفت:

-بريم خونه

همزمان خم شد و کمربند مشکي اش را از روي زمين برداشت، همان کمربندي که با آن کتکم زده بود، به بدنم حرکت دادم، پشت کمرم سوخت، چشمانم را از درد بستم، چشمانم را که باز کردم رامين بالاي سرم بود، دوباره ترسيدم و خودم را جمع کردم، دستش را به سمتم دراز کرد:

-پاشو، پاشو برسونمت خونه

با صداي گرفته اي گفتم:

-با اين سر و وضع؟ با اين دهن خوني؟

دستش را به کمرش زد و بيني اش را بالا کشيد:

-پاشو دست و صورتتو بشور، يه دور مي زنيم تا حالت بياد سر جاش، بعد مي رسونمت خونه

با بغض صدايش زدم:

-رامين؟

با مهرباني گفت:

-جانم؟

از ترس، ته دلم فرو ريخت، انگار تعادل روحي نداشت، بي توجه به تغيير يکباره اش گفتم:

-يه خواهشي ازت دارم

-چي، بگو؟

-رامين سفته هامو بهم پس ميدي؟

اخم کرد:

-نه

-خواهش مي کنم، به خاطر مينا، به خاطر عزيزم

-نه، سفته ها تو نميدم

-تورو خدا، آخه کتک زدن من واسه تو چه فايده اي داره؟ اين چه جور رابطه ايه ؟ يه بار تو اين کتک زدن ها بميرم، مي دوني تو چه درد سري ميوفتي؟

بي توجه به سوالم گفت:

-اگه سفته هاتو برگردونم، باهام مي موني؟

چشمانم برق زد، يعني ممکن بود از دستش خلاص شوم؟

بلافاصله سر تکان دادم:

-آره مي مونم، باهات مي مونم

در يک چشم بهم زدن مقابل پاهايم زانو زد، جيغ خفه اي کشيدم، چشمانش گشاد شد:

-تو با من مي موني؟ چرا دروغ مي گي؟ چرا مثه مادرم دروغ ميگي؟ مادرم همه ي عمرش به پدرم دروغ گفت، مي خواي مثه مادرم بشي؟

لب بر چيدم:

-داري با روحو روانم بازي مي کني، منو ببر برسون خونه، سفته ها مو نخواستم، فقط بذار من از اين قبرستون برم خونه

سرش را نزديک صورتم آورد، از ترس دل و روده ام بهم پيچيد، پيشاني اش را به پيشاني ام چسباند:

-مي دوني مادرم چه دروغ هايي به پدرم مي گفت؟

با ترس گفتم:

-مادرت اشتباه مي کرد، مادرت نبايد اين کارا رو ميکرد، حالا مي ذاري من برم؟ سفته ها مو نمي خوام

انگار که با خودش صحبت کند، ادامه داد:

-مادرم هميشه به پدرم مي گفت من عذر دارم، بزرگتر که شدم معني اين جمله رو فهميدم، وقتي که براي هميشه رفته بود، وقتي که ديگه بالاي سرم نبود، معني اين جمله رو فهميدم، هميشه وقتي بابام از باکو بر مي گشت بهش ميگفت من عذر دارم، اينا رو بعدا بابام به من گفت

يک لحظه از ذهنم گذشت که انگار پدرش هم حال و روز درست و حسابي نداشت، اين حرفها را به پسرش گفته بود؟

آخر به پسرش چه مربوط که زنش با او نمي خوابيد؟

چه خانواده ي ديوانه اي بودند...

ترسيده نگاهش کردم:

-بريم؟

باز هم به سوالم توجه اي نکرد:

-ترسيدي نه؟ از من ترسيدي، چند سالته؟

واي اين سوالات بي ربط چه بود؟

صدايم لرزيد:

-بيست و دو سالمه

-تا حالا از عزيزت به حد مرگ ترسيدي؟

دستي به گونه ام کشيدم، نکند همين نيمچه عقلش را هم به باد داده بود؟

-مي دوني من اولين بار کي فهميدم بايد به حد مرگ از مادرم بترسم؟ همون شش سالگي خودم، وقتي سه چهار روز بعد بابام از باکو اومد، وقتي دوئيدم سمتشو بهش گفتم بابا يه آقائي اومد خونمون به من آب نبات چوبي داد....

پيشاني اش را عقب کشيد:

-هه، شايد واسه همون حرف من بود که اون شب بين مامانو بابام جر و بحث نشد، اون شب مامان رفت تو اطاق بابام، شايد خواست ذهنشو منحرف کنه، شايد خواست بهش بگه من بچه هستمو نمي فهمم، از روي نفهمي يه چيزي گفتم،

روي کاشي هاي سرد نشست:

-وقتي چند روز بعد بابا رفت باکو، مي دوني چي شد؟

با بغض سرم را بالا انداختم، سرش را جلو آورد و نگاهم کرد، نگاهش ترسناک بود،

-لبمو ببين

به بريدگي روي لبش خيره شدم، آب دهانم را قورت دادم، مادرش کتکش زده بود؟

-اين يادگاري مادرمه، با يکي از اسباب بازي هام زد، با اون کوبيد توي دهنم، تا وقتي بابام مياد خونه،ديگه پيشش بلبل زبوني نکنم، که وقتي آب نبات چوبي مي خورم، نرم همه جا جار بزنم،

سرش را عقب کشيد و لبخند زد:

-بعد از اون ياد گرفتم خفه خون بگيرم، که توي خودم بريزم، که خيلي چيزا رو ببينمو هيچ چي نگم، که عصبي بشمو جرات نداشته باشم خشممو بيرون بريزم

دستانش را مشت کرد و ساکت شد، به آرامي روي رانش ضربه مي زد، از فرصت استفاده کردم و گفتم:

-بريم؟

سرش را به نشانه ي تاسف تکان داد:

-تو هم حرف منو گوش نميدي، مثه بقيه، حرفهاي من واسه هيچکي مهم نيست، باشه بريم

از روي زمين بلند شد و دستش را به سمتم دراز کرد:

-پاشو برسونمت

بدون اينکه دستش را در دست بگيرم، به زحمت از روي زمين بلند شدم، بدنم به خاطر نشستن روي کاشي هاي سرد، خشک شده بود، لنگان لنگان به سمت لباسهايم رفتم، نمي دانم چه بلايي بر سرم آورده بود، احتمالا کارم به دکتر زنان مي کشيد،

نامرد بود، نامرد ترين مرد روي زمين...

...............

سرم را از شيشه ي ماشين بيرون برده بودم، قطرات باران با صورتم بر خورد مي کرد، لب و دهانم ورم کرده بود، شانش آورده بودم دندانهايم نشکست، اصلا به رامين و کودکي پر از درد و رنجش فکر نمي کردم، اصلا براي من مهم نبود، حالا که فهميده بودم مادرش چه کار کرده، بيشتر از او بيزار شده بودم، تلافي هرزگي هاي مادرش را بر سر من خالي مي کرد.

-مونا

صداي رامين بود، جوابش را ندادم

-مونا اگه من خوب بودم، اگه کتکت نمي زدم، تا آخر عمرمون با من مي موندي؟

سرم را به در ماشين تکيه دادم، دوباره اشک دور چشمم حلقه زد، فکرم رفت پي عزيز و ميناي بدبختم که با ديدن قيافه ي درب و داغانم چقدر وحشت زده مي شدند،

-مونا با تو ام با من مي موندي؟ حالا که مي دوني اين همه بدبختي کشيدم، با من مي موندي؟

با پشت دستم اشکهايم را پاک کردم، صدايش را شنيدم:

-مونا واسه من گريه مي کني؟ دلت واسه من سوخت، نه؟

با صداي گريه آلودي گفتم:

-نه، دلم واسه خودم سوخت، الان مي دونم چرا اينجوري بلا سرم مياري، خواستي تلافي کاراي اون زنه رو سر من در بياري

-نه، تلافي کاراي اون نيست، دست من نيست، دوست دارم، خوشم مياد، اما سر تو پشيمون ميشم، بعد از اين کار پشيمون ميشم، تا حالا در مورد کسي اينجوري نشده بودم

هق هقم شديد تر شد:

-رواني ديوونه، سر چند نفر مثه من بلا آوردي؟ ديدي حريف اونا نميشي اومدي سراغ بدبختي مثه من؟ ازم سفته گرفتي، ما رو تو خونه ات آوردي که ذره ذره جونمو بگيري

صداي گرفته اش را شنيدم:

-نمي خوام بميري، اگه بميري من بدون تو چي کار کنم؟

سرم را به چپ و راست چرخاندم:

-واقعا راس ميگي، اگه من بميرم تو چي کار کني؟ ديگه کيسه بوکس نداري، ديگه کيو مي خواي آشو لاش کني؟ الهي بميري رامين، الهي پر پر بشي

-دلت براي من نمي سوزه؟ من کم کم دارم به تو يه حسي پيدا ميکنم

با عصبانيت گفتم:

-نه دلم نمي سوزه رواني، دلم نمي سوزه، الان عزيزم منو ببينه پس ميوفته، ميناي بدبختم منو ببينه سکته ميکنه، تو بيخود کردي به من حسي پيدا کردي، زدي منو سياهو کبودم کردي حالا ميگي حسي هم به من داري؟

-خوب تو کمکم کن اينجوري نباشم، تو هنوز خيلي چيزا در مورد گذشته ي من نمي دوني، تو کمکم کن،

چشمانم از فرط عصبانيت، گرد شد:

-من کمکت کنم؟ فلک هم نمي تونه کمکت کنه، برو پيش روانپزشک برو تيمارستان بستري شو، چرا من کمکت کنم؟ يکي بايد بياد به من کمک کنه

با درماندگي گفت:

-خوب من که دارم کمکت ميکنم، مگه تو الان مشکل مالي داري؟

جيغ زدم:

-نه مشکل مالي ندارم، داري جونمو مي گيري، داري روانيم مي کني، مي خواي منم بشم يکي مثل خودت

ماشين روي دست انداز رفت، قسمتي از بدنم تير کشيد، واي اين رامين چه بلايي سرم آورده بود؟

خودم را جمع کردم و به آرامي ناليدم، رامين هراسان پرسيد:

-چي شده؟ چي شده؟

سرم را پايين انداختم و دوباره به گريه افتادم:

-الهي يه شب بخوابي صبح از خواب بلند نشي، چي کارم کردي؟ چه بلايي سرم آوردي،

دستم را به لبه ي پنجره گرفتم و کمي خودم را بالا کشيدم، نمي توانستم خوب بنشينم

-مونا بريم دکتر؟

بلافاصله گفتم:

-آره بريم دکتر من از تو شکايت کنم، بگم تو منو به اين روز انداختي، يالله بريم

يکباره سر لج افتاد:

-به ولله قسم، به خدا قسم، از من به هر دليلي شکايت کني يه سره ميرم کلانتري کاري ميکنم بيوفتي زندون، به مرگ خودم، به ارواح خاک بابام، برو زندون ببينم کي سند ميذاره ميارتت بيرون،

از قسمهاي تند و تيزش ترسيدم،

نه من هيچ غلطي نمي توانستم بکنم، من بايد مي سوختم و مي ساختم....

...............

وارد کوچه شديم، با هر تکان همه ي تنم مي سوخت، هنوز گريه مي کردم، رامين هم سکوت کرده بود و حرفي نمي زد، سرم را بلند کردم تا در آينه به خودم نگاهي بياندازم، ناگهان چشمم افتاد به مرد قد بلندي که انگار مقابل در خانه مان ايستاده بود، چند بار پشت سر هم پلک زدم، نه اشتباه نکرده بودم، مرد لاغر اندام و قد بلندي مقابل در خانه ايستاده بود، با ديدن نور ماشين، سرش را به سمت ماشين چرخاند، فاصله مان از او زياد بود، نتوانستم صورتش را درست ببينم، بلافاصله صورتش را چرخاند و از خانه فاصله گرفت و به راه افتاد، اخم کردم و زير لب گفتم:

-اين کيه ديگه؟

صداي رامين بلند شد:

-کي؟

با حرص جواب دادم:

-با تو نبودم

رامين چيزي نگفت، چند دقيقه ي بعد مقابل در خانه پارک کرد، به زحمت از ماشين پياده شدم و با همان حال نزار به سمت خانه رفتم، رامين هم از ماشين پياده شد، از پشت سر به مرد قد بلند و لاغر اندام نگاه کردم که از پيچ انتهاي کوچه گذشت، به دنبال کليد کيفم را جستجو کردم، متوجه ي رامين شدم که با کليد خودش در خانه را باز کرد، حالا چطور وارد خانه مي شدم؟

صداي مينا را شنيدم که با خوشحالي گفت:

-عزيز عزيز، آبجي مونا اومد

رامين نفسش را پرصدا بيرون فرستاد، چند لحظه بعد خواهرکم بين چهار چوب در، ظاهر شد، زير چشمي رامين را زير نظر گرفتم که با خوشحالي به مينا خيره شد:

-سلام مينا

-سلام آقا رامين

رويش را به سمت من کرد:

-سلام آبجي خوبي؟

دستم را مقابل دهانم گرفتم:

-خوبم مينا، بريم تو

به ياد مرد لاغر اندام افتادم،

-نه واستا، بگو ببينم، الان کسي اومده بود دم در؟

مينا برگشت و به داخل خانه نگاه کرد و دوباره به سمت من چرخيد و به آرامي گفت:

-نمي دونم آبجي، اما قبل از اينکه بياي زنگ درو زدن، داداش ميلاد سريع رفت دم در، الانم که اومدي سريع اومد توي خونه

وا رفتم....

وا رفتم....

به سمت مينا رفتم:

-بريم تو، بريم

مينا عقب گرد کرد و وارد راهرو شد، همين که خواستم وارد خانه شوم، صداي رامين را شنيدم:

-منم بيام تو؟

چشمانم از فرط حيرت گشاد شد، عجب مردک پر رويي بود، بدون اينکه نگاهش کنم، گفتم:

-نخير

-بذار بيام تو از ميلاد بپرسم کي اومد در خونه،

وارد خانه شدم:

-من خودم لال نيستم، مي پرسم،

صداي آه کشيدنش را شنيدم:

-باشه، فردا بمون خونه، نيا شرکت تا حالت خوب بشه...

از شدت انزجار صورتم را جمع کردم و در را با صداي محکمي به هم کوبيدم....

...................

به آرامي قدم بر مي داشتم، حال و روزم اصلا مساعد نبود، سرم پايين بود و دستم را به همراه پر روسري ام، جلوي دهانم گرفته بودم، مينا مقابل پاهايم جست و خيز مي کرد:

-آبجي آبجي، هفته ي ديگه مياي مدرسه؟ انجمن اوليا مربيانه، مياي؟

سري به نشانه ي تاييد تکان دادم. صداي عزيز بلند شد:

-مونا مونا اومدي؟ کجا بودي؟ چقدر دير کردي،

بدون اينکه به سمت اطاق بروم، گفتم:

-کارم طول کشيد، خوبي عزيز؟

-خوبم، نمياي ببينمت؟

-مي خوام شام درست کنم، ميام

زير چشمي به دور تا دور خانه نگاه کردم، اثري از ميلاد نبود، حتما داخل اطاق نشسته بود، مينا يک نفس صحبت مي کرد:

-مي دوني چرا ميگم بياي آبجي؟ آخه اگه نياي من جلوي هم کلاسي هام خيط مي شم، اونا همه با پدر مادراشون ميان،

کلافه حرفش را قطع کردم:

-گفتم ميام، حالا برو سر درست

-درسمو خوندم

-باشه برو يه گوشه بشين

به سمت اطاق رفتم و در اطاق را باز کردم، ميلاد گوشه ي اطاق کز کرده بود، همانطور که با پر روسري جلوي صورتم را گرفته بودم، نگاهش کردم، صورتش زرد و نزار شده بود، پشت سر هم پلک مي زد، انگار از چيزي ترسيده بود، با ديدنم به تته پته افتاد:

-س...لام...آبجي

-سلام، الان کسي اومده بود دم در؟

دستانش را در هم گره زد:

-نه

چشمانم را ريز کرد:

-کسي نيومده بود؟ من خودم يه مردي رو ديدم، قد بلند و لاغر بود، تا ماشين رامينو ديد سريع راهشو کشيد و رفت

-آهان چيز...،يه آقايي بود، اومده بود در خونه آدرس جايي رو مي خواست، اشتباهي اومده بود

اخم کردم:

-پس چرا وقتي بهت ميگم کسي اومد بود در خونه، ميگي نه؟

همزمان بدنم تير کشيد و چشمانم را جمع کردم، انگار ميلاد شير شده باشد، سرش را بالا گرفت:

-چيز، خوب واسه همين چيزاي کوچيک هم بايد جواب بدم؟ ديگه از اين به بعد بايد بهت بگم کي اومد در خونه و کي رفت؟

آنقدر عصبي شدم که ناگهان دستم از مقابل صورتم کنار بردم و لنگان لنگان به سمتش رفتم، با ديدن چهره ام، وحشت کرد:

-آبجي، آبجي صورتت چي شده؟

به خاطر بي احتياطي ام چشمانم را بستم، خدايا براي کدام دردم چاره انديشي مي کردم؟ براي سلاخي شدن تن و بدنم يا براي اين برادر سرکشي که نمي دانستم در اين چند روزه، چه غلطي مي کرد؟

صداي سرفه ي عزيز را شنيدم،

يا براي مادر مريضم؟

صداي مظلومانه ي مينا را شنيدم،

-آبجي دعوا نکنين

يا براي خواهر کوچکم...

صداي ميلاد باز هم بلند شد:

-آبجي چي شده؟ دعوا کردي؟ نکنه اون شوهر نامردت تو رو زده؟ آره آبجي؟

جوابش را ندادم، دوباره با دستانم جلوي صورتم را گرفتم و چرخيدم و از اطاق بيرون آمدم و به سمت دشتشويي رفتم.....

................

عزيز گريه مي کرد:

-مونا، چي شده؟ صورتت چي شده؟ لب و دهنت چرا ترکيده؟ رامين کتکت زده؟

سيني غذايش را کنار رختخوابش گذاشتم و به زحمت قد راست کردم:

-چيزي نيست عزيز، غذاتو بخور

صداي هق هقش بلندتر شد:

-چطور چيزي نيست؟ لب و دهنتو توي آينه ديدي؟ نامرد کتکت مي زنه؟ چرا به من چيزي نمي گي؟

لبم ذق ذق مي کرد، کمي به عزيز نگاه کردم، به او چه مي گفتم؟ مگر خودش نگفته بود بايد به خاطر ميلاد و مينا قرباني شوم؟ خوب من هم که همين کار را انجام مي دادم، اين که ديگر آه و ناله نداشت.

-مونا، عزيز، توروخدا راستشو بگو، مي زنه تورو؟ خدا ازش نگذره، بذار ببينمش، بذار ببينم، مي دونم چي بهش بگم

براق شدم:

-عزيز چيزي بهش نميگيا، حرفي بزني من مي دونمو تو

-پس بمونمو ببينم که زير دست و پاهاش له بشي؟

طاقت نياوردم و با بغض گفتم:

-مگه تو خودت نگفتي يکي از ما دو تا بايد فداي دو تاي ديگه بشه؟ خوب منم دارم فداي اون دو تا ميشم، ديگه اين گريه زاريها چيه؟

عزيز با بهت به صورتم خيره شد، هضم صحبت هايم برايش سنگين بود، انگار تازه متوجه ي صحبتهايم شده باشد، هر دو دستش را روي دهانش گذاشت و دوباره به گريه افتاد، کمرش را خم کرده بود و شانه هاي نحيفش تکان مي خورد، آنقدر خودم بدبخت بودم که ديگر دلم به حالش نمي سوخت، ميان هق هق گريه هايش، ناليد:

-من غلط کردم گفتم، من بيجا کردم، آخه تو چه گناهي کردي، چرا اينقدر قسمت تو بدبختيه، اون از داوود خدا نشناس، اين هم از اين پسره، من دلم خوش بود که آدم خوبيه، به ما خونه داده، پول داده، به تو کار داده، چرا آدمها اينجوري ان؟ آخه چرا به خاطر يه لقمه نون بايد اين همه بدبختي بکشيم؟

چند بار آب دهانم را قورت دادم تا جلوي ريزش اشکهايم را بگيرم، گفتن اين حرفها چه فايده اي داشت؟

چهار ميليون سفته ي مرا به من باز مي گرداند؟

يک و نيم ميليون پول بي زبانم را به من باز مي گرداند؟

-عزيز گريه نکن، چند روز ديگه لب و دهنم خوب ميشه

عزيز باز هم ناليد:

-خوب ميشه تا دوباره اون نامرد تورو بزنه؟

به سمت در اطاق رفتم:

-شکم بچه ها سيره، رختو لباس هم تنشونه، من بمونم يا بميرم چه فرقي ميکنه؟ زني که از شوهرش جدا بشه، تو اين جامعه اگه نميره هم مردم با حرفهاشون ميکشنش، چه اينجوري بميرم، چه اونجوري

چقدر تلخ شده بودم، عزيز همچنان گريه مي کرد و من اصلا رمق نداشتم تا دلداري اش دهم، اي کاش کسي بود مرا دلداري مي داد....

................

روي رختخواب دراز کشيده بودم، از ترس آب هم نمي خوردم تا مجبور نشوم به دستشويي بروم، اوضاع جسماني ام اصلا مساعد نبود، مردک پست بي وجدان مرا به چه روزي انداخته بود، واقعا چطور مي توانستم از دستش خلاص شوم؟ ياد حرفهايش افتادم، مادرش مقابل چشمانش با مرد غريبه اي وارد اطاق خوابش مي شد، با اسباب بازي اش توي دهانش کوبيده بود، دلش مي خواست که دلم برايش بسوزد...

صداي گوشي ام بلند شد، پيام رسيده بود، اخم کردم، دير وقت بود، پيام از چه کسي بود؟

دستم را دراز کردم و گوشي ام را از زير بالش، بيرون کشيدم، پيامي از رامين بود:

"مونا، خوابي؟"

جوابش را ندادم، گوشي را در دستم نگه داشتم و سرم را داخل بالش فرو بردم، رمز لعنتي گاو صندوق را چطور به دست مي آوردم؟ سفته هايم را چطور نجات مي دادم؟

باز هم صداي گوشي ام بلند شد:

"حالت خوبه؟ درد داري؟"

همزمان بدنم تير کشيد، طاقت نياوردم و با حرص نوشتم:

"آره پست فطرت، درد دارم"

به پهلو چرخيدم و به سقف خانه خيره شدم، ممکن بود رمز گاو صندوق شماره شناسنامه با شماره ي ملي اش باشد، شايد هم تاريخ تولدش؟

در همان تاريکي ذهنم جرقه زد، برگه ي صيغه نامه ي لعنتي را داشتم، امتحانش که ضرري نداشت، شماره ي ملي را وارد مي کردم، تاريخ تولدش، شماره ي شناسنامه اش، شماره ي سريالش....

صداي زنگ گوشي، افکارم را بر هم زد، دوباره پيامي از رامين بود،

من معذرت مي خوام دستام بشکنه...

ابروهايم بالا رفت، رامين بود که مي گفت دستانش بشکند؟

يک لحظه دلم رفت تا برايش بسوزد، باز هم بدنم تير کشيد، لبهايم را روي هم فشردم

بشکند، اميدوارم دستانش واقعا بشکند...

.................

ساعت يازده صبح بود، حالم اصلا خوب نبود، حالت تهوع داشتم، سردرد و سرگيجه امانم را بريده بود، تن و بدنم کوفته بود و تير مي کشيد. از ترس دستشويي نرفته بودم، از اين همه بدبختي به گريه افتادم، واي خدايا بايد چه کار مي کردم؟

صداي سرفه هاي عزيز از اطاق به گوش مي رسيد، از درد بيچاره شده بودم، حالت تهوع هم قوز بالا قوز شده بود، ديروز سرم را کجا کوبيده بود؟

ديگر قابل تحمل نبود، بايد حتما به دکتر مراجعه مي کردم، آه از نهادم بلند شد، با کدام پول مي رفتم؟ پولي نداشتم...

سرم را روي شانه خم کردم، بايد با رامين تماس مي گرفتم، اوضاع و احوالم اصلا خوب نبود، دستي روي شانه ام قرار گرفت، سرم را بلند کردم، عزيز بود، با بغض گفتم:

-عزيز برو تو رختخوابت بخواب، چرا اومدي بيرون؟

عزيز با ناراحتي به صورتم خيره شد و گفت:

-الهي برات بميرم مونا، لبات کبوده، چي شده؟ حالت بده؟

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم:

-حالت تهوع دارم، نمي دونم چمه

عزيز وحشت زده شد:

-نکنه حامله باشي؟

يک لحظه خودم هم ترسيدم، اما نه، امکان نداشت، ده روز پيش ماهانه ام تمام شده بود، تازه ديروز بود که....

نه، حامله نبودم، اثرات ضربه هايي بود که به سرم کوبيده بود،

-نه عزيز حامله نيستم

-مطمئني؟

تحملم تمام شد:

-عزيز، من اصلا حالم خوب نيست تو داري سين جيمم مي کني؟ برو بخواب تو رختخوابت، اوضاع تو هم خوب نيست، من به رامين زنگ مي زنم بياد دنبالم منو ببره دکتر

عزيز عصبي شد:

-به اون زنگ مي زني؟ اين همه کتکت زده...

حرفش را قطع کردم:

-واي عزيز بس کن توروخدا، من از خودم پولي هم دارم تا برم دکتر؟ من پول دارم؟ من کوفت هم ندارم

زير دلم تير کشيد:

-عزيز چي ميگي واسه خودت؟ الان رامين براي من يني پول، يني خونه و سرپناه، يني آزادي، يني هزار تا کوفت و زهر مار ديگه

يکباره متوجه ي نگاه بي قرارش شدم، دلم برايش سوخت، بس بود، هر چقدر سرکوفت زده بودم بس بود، او هم بدبختي بود مثل دخترش، صدايم ملايم تر شد:

-عزيز برو استراحت کن، منم ميرم دکتر و ميام، چيزي نيست خوب ميشم، نترس حامله نيستم....

...............

هنوز يک ربع از پيامي که براي رامين فرستاده بودم، نگذشته بود که درب خانه با شدت باز شد و چند ثانيه بعد، رامين وسط اطاق ظاهر شد. نگاهم روي کفش هاي گران قيمتش ثابت ماند، اين خانه حرمت نداشت؟

حتما حرمت نداشت ديگر، به قول خودش خانه ي خودش بود، صداي وحشت زده اش را شنيدم:

-مونا چي شده؟ حالت بده؟

بدون اينکه به صورتش نگاه کنم، گفتم:

-آره خيلي، مي خوام برم دکتر

-مي برمت، خودم مي برمت، پاشو بريم، پاشو

حتما کبودي لب و دهانم را ديده بود و به روي مبارکش نياورد، اصلا برايش مهم بود، يا اينها هم جزئي از نقشه اش بود؟

به سمتم آمد و دست برد زير بازويم، ديگر وقت لجبازي نبود، با دستان لرزانم به بازويش چنگ زدم و همين که قد راست کردم، صداي عزيز را شنيدم:

-چي به روز دختر من آوردي، هان؟

به تندي سر چرخاندم، عزيز بين چهار چوب در ايستاده بود و سرفه مي کرد، مي دانستم همين حالا رامين جوابش را مي دهد، به ميان حرف عزيز پريدم:

-عزيز برو بخواب، برو استراحت کن، برو عزيز من الان ميام

عزيز تک سرفه اي کرد:

-برم بخوابم که شوهرت هر غلطي که خواست بکنه؟ کتکت بزنه؟

قبل از اينکه چيزي بگويم، صداي رامين بلند شد:

-عزيز خانم، شنيدي دخترت چي گفت؟ گفت برو بخواب، مي دوني يني چي؟ يني فضولي نکن

چشمانم از حدقه درآمد، با انگشتانم بازويش را فشار دادم، متوحه ي من شد، سرش را خم کرد و با ملايمت گفت:

-چي شده؟ چيه، درد داري؟

صداي عزيز بلند شد:

-خوشم باشه، با مني؟ به من ميگي؟

دست آزادم را به پيشاني ام کشيدم و گفتم:

-عزيز توروخدا برو تو رختخوابت بخواب، هيچي نگو

رامين سرش را بلند کرد:

-عزيز خانم برو تو رختخوابت، تو کار زن و شوهر دخالت نکن

-برم بخوابم که هر غلطي که خواستي بکني؟

نفسهاي رامين تند شد، دستش را از دستم بيرون کشيد و به سمت عزيز رفت، با وحشت به دنبالش رفتم و از پشت سر پالتو اش را کشيدم و رو به عزيز گفتم:

-عزيز ارواح خاک آقا جون برو تو اطاق، زبون به دهن بگير، برو عزيز

عزيز به سرفه افتاد و با چشمان گشاد شده به رامين نگاه کرد، با دستان کم توانم، به پالتواش محکم چسبيدم:

-بريم، رامين بريم، مادرم هم حق داره، ببين لب و دهنمو، بريم

رامين سر جايش ايستاد و رو به عزيز کرد و گفت:

-از همه ي مادرهاي دنيا متنفرم، از همشون، از تو هم همينطور، توي رختخوابت افتادي دخترتو سپردي دست من، پس تو هم مادر خوبي نيستي، اداي مادرهاي فداکارو واسه من درنيار

با شنيدن اين حرف نفسم بند آمد، چقدر بي رحم بود، نگاهم افتاد به صورت رنگ پريده ي عزيز، دستم را از پالتوي رامين جدا کردم و به سمت عزيز رفتم، چشمانش از اشک پر شد، کشان کشان او را به سمت رختخوابش بردم:

-عزيز قربونت برم، مگه نگفتم چيزي نگو؟ کاريم نداره، آدم خوبيه، يه ذره عصبيه، دستش خورد به صورتم، بيا تو رختخوابت دراز بکش، توروخدا اينقد خون به دل من نکن، اون از ميلاد که معلوم نيست چند وقته داره چي کار ميکنه، اين هم از تو که...

با نگاهي به اشکهايش حرفم را خوردم، به زحمت او را روي رختخوابش خواباندم و پتو را تا روي شانه هايش بالا کشيدم، دستي به موهاي سفيدش کشيدم:

-زود ميام عزيز، استراحت کن

عزيز با صداي گريه آلودي گفت:

-راس ميگه، من مادر بدي ام، مونا من بدم، نه؟

بغض کردم:

-نه عزيز، تو بد نيستي، زمونه بده، تو بد نيستي....

..............

به آويز چسبيده به شيشه ي ماشين خيره شده بودم، خرس قهوه اي کوچکي بود و با هر تکان ماشين، به چپ و راست مي چرخيد،

-کجات درد ميکنه؟

صداي رامين بود، نفسم را بيرون فرستادم:

-همه جام

-سرتم درد ميکنه؟

بي حوصله گفتم:

-حالت تهوع دارم

با هيجان گفت:

-حامله اي؟

سرم را بلند کردم:

-آره حامله ام، از ديروز تا حالا حامله ام

خودش را جمع و جور کرد:

-چرا عصبي ميشي؟

-تازه ميگي چرا عصبي ميشم؟ زدي پدرمو درآوردي، به عزيزم توهين کردي، کي به تو گفت با عزيزم اونجوري حرف بزني؟

از لاک مظلوميت درآمد:

-مونا خودت هم مي دوني که من از مادر و برادرت اصلا خوشم نمياد

سرم را در دست گرفتم:

-واي سرم

دست راستش دور شانه ام حلقه شد:

-چي شد؟ سر درد داري؟

دستش را پس زدم:

-دست به من نزن، مادر و برادر بدبخت من چه هيزم تري به تو فروختن؟ چرا اينقدر بي احترامي مي کني؟ تحقيرشون ميکني؟

-خيل خوب، بهت ميگم، بريم دکتر خوب شو، بعد بهت ميگم

ماشين روي دست انداز رفت، ناله کردم:

-واي، روي دست اندازها نرو، درد دارم

دستپاچه شد:

-باشه، باشه نميرم، باشه

عصبي شدم:

-به من بگو چرا از اون دو تا بدت مياد؟

دستي به صورتش کشيد:

-مادرت منو ياد مادرم ميندازه، همه ي مادرها منو ياد مادرم ميندازن، کوچيکترين اشتباهي هم بکنن بيشتر منو ياد مادرم ميندازن، از همه ي مادرهاي دنيا بدم مياد، همش فکر ميکنم خودشونو مي زنن به مريضي، مي زنن به نفهمي، آدمها رو سر کار مي ذارن، چون مادر من هم همينجوري بود

حرفش را قطع کردم:

-خيل خوب، مادرم تورو ياد مادرت ميندازه، داداش من چي؟ ميلاد چي؟ اون تورو ياد کي ميندازه؟ از اون چرا بدت مياد؟

کمي مکث کرد و گفت:

-ميلاد منو ياد خودم ميندازه، ياد خودم که ف...سق مامانمو ميديدمو جرات نداشتم هيچ چي بگم، وقتي ميبينمش، اون بچه ي شش هفت ساله مياد تو ذهنم که به مادرشو ف...سقش نگاه ميکرد و سيلي مي خورد و حتي جرات نداشت گريه کنه، ميلاد منو با تو ميبينه با نفرت نگام ميکنه، نمي تونه چيزي بگه، براي همين ازش بدم مياد، خودمو توي ميلاد ميبينم

آب دهانم را قورت دادم، نفس هايم بريده بريده شد:

-پس چرا از مينا خوشت مياد؟ چرا با مينا خوبي؟

به نيمرخش نگاه کردم، چانه اش مي لرزيد، يک لحظه چرخيد و به من نگاه کرد و دوباره به رو به رو خيره شد:

-مينا منو ياد خواهرم ميندازه، خواهري که با من خوب بود،

انگار با سنج کنار گوشم مي کوبيدند، درد در سرم پيچيد، با دستانم سرم را در دست گرفتم:

-مگه تو خواهر داري؟

با صداي گرفته اي گفت:

-اره من خواهر دارم، يه خواهر مهربون

ضربان قلبم تند شد، خواهرش را پيدا مي کردم، مي رفتم سراغش، مي گفتم مرا از دست برادرش نجات دهد، رامين خواهرش را دوست داشت، حتما به حرفش گوش مي کرد، خودش گفت خواهرش مهربان است، خواهرش حتما مرا مي فهميد، حتما درد يک زن را مي فهميد...

-خواهرت کجاست؟ الان کجاست، شوهر داره؟

-بهت ميگم، اول بريم دکتر، بعدا بهت ميگم

-الان بگو، الان بگو خواهرت کجاست؟

-نه اول خوب شو، سلامتي تو واسه من مهمه

فريادم به آسمان بلند شد:

-چرا من واسه تو مهمم؟ چرا سلامتي من مهمه؟ چرا يه لحظه منو به حد مرگ ميزني يه لحظه نگران مني، آخه چرا؟

به آرامي گفت:

-تو همه ي ذهنيت منو درباره ي زن شوهر دار و مادر يه بچه، عوض کردي، تو باعث شدي من بفهمم همه ي زنا بد نيستن...

دهان باز کردم تا چيزي بگويم که حرفم را قطع کرد:

-تو الان سرت درد ميکنه، ميريم دکتر موقع برگشت همه چيزو بهت ميگم...

دکمه ي شلوارم را بستم و به آرامي از روي تخت بلند شدم، نگاهم روي چهره ي درهم دکتر ثابت مانده بود، پشت ميزش نشست و با اخم چيزي روي برگه ي زير دستش، يادداشت کرد، لنگان لنگان به سمت مبل وسط اطاق رفتم و روي آن نشستم:

-خانم دکتر اوضاع بده؟

به تندي سرش را بالا کرد، حتي از پشت عينک هم مي توانستم شراره هاي خشم را در چشمانش ببينم:

-اوضاع بده؟ اوضاع افتضاحه، چه بلايي سرت آوردن؟

چشمانش را ريز کرد:

-راستشو بگو بهت تجاوز شده؟

خودم را جمع و جور کردم:

-چيز، نه، خدا نکنه، چيز...

و انگار کسي به قلبم چنگ زد، خوب اين اگر تجاوز نبود، پس چه بود؟

يک رابطه ي عاشقانه؟

-لب و دهنت چرا ترکيده؟ کدوم احمقي اين بلا رو سرت آورده؟ شوهرت؟ بيا واست نامه بنويسم برو پزشک قانوني طول درمان بگير

تکاني خوردم و به دکتر اخمو نگاه کردم:

-چي؟ طول درمان؟ نه، نه

اخمش عميق تر شد:

-همين زناي بي دست و پايي مثه تو هستن که مي ذارن مردها هر غلطي که مي خوان بکنن

با چانه اي لرزان به دکتر خيره شدم که سرش روي برگه خم شده بود و چيزي ياد داشت مي کرد. خوش به حالش، دکتر بود، پشت ميزش مي نشست و ويزيت مي کرد و از مريض هايش پول مي گرفت، حتما شوهري داشت يا پدري که حمايتش کنند، مثل من که نبود، مثل من چهار ميليون سفته نداشت، بي سرپناه نبود،

بايد هم اينقدر با اطمينان در مورد طول درمان صحبت مي کرد...

-تا دو هفته نبايد ارتباطي با شوهرت داشته باشي، مي توني حاليش کني يا من خودم بهش بگم؟

بلافاصله سري تکان دادم:

-مي تونم، خودم ميگم

سري به نشانه ي تاسف تکان داد:

-چه زهر چشمي ازت گرفته، آخه تو هم زني؟ بيا برو پزشکي قانوني پدرشو در بيار

پدرش را؟

پدرش که مرده بود...

-بيا اين هم نسخه ي داروهات، ازشون استفاده کن، عفونت شديد هم داري که بايد بر طرف بشه، تو مگه تو زمين کشاورزي کار مي کني؟

-نه چطور مگه؟

-يه نوع عفونتي داري که خانمها از خاک ميگيرن

اينبار من اخم کردم، يادم آمد چه شده بود، آن روز باراني توي حياط خانه اش...

دوباره خشم و نفرت در دلم نشست، اميدوارم خدا نابودش کند...

به زحمت دهان باز کردم:

-اين حالت تهوع و سردرد براي چيه؟

باز هم سري تکان داد:

-نمي دونم، تو حيطه ي تشخيص من نيس، اگه بازم ادامه داشت برو سي تي اسکن از سرت انجام بده،

با حرص برگه را به سمتم دراز کرد:

-بيا نسخه رو بگير، به شوهرت بگو مراعات کنه، البته اگه بشه اسم شوهر روش گذاشت، پشت کوهيه؟

آه کشيدم، پشت کوهي نبود، همشهري هر دوئمان بود، پولش از پارو بالا مي رفت، اما مريض بود، ديوانه بود،

از روي صندلي بلند شدم و به سمت دکتر رفتم، نسخه را از او گرفتم و همانطور که پره ي روسري ام را مقابل دهانم گرفته بودم، به سمت در خروجي رفتم...

..................

رامين با نگراني رو به من کرد و گفت:

-چي شد؟ دکتر چي گفت؟

با حرص نسخه را به سينه اش کوبيدم:

-دکتر چي گفت؟ دکتر گفت تو يه وحشي پشت کوهي هستي که بلد نيستي چجوري با زنت رفتار کني،

با دست پاچگي برگه را با هر دو دستش در دست گرفت و گفت:

-چي شد؟ چرا عصبي شدي آخه؟

لنگان لنگان به سمت ماشينش رفتم:

-بيا برو داروهامو بگير، منو برسون خونه، حيف که من پول ندارم وگرنه يک دقيقه هم تو اين ماشين کوفتي نمي نشستم

سوار ماشين شدم و در ماشين را محکم به هم کوبيدم. چند دقيقه ي بعد رامين هم سوار ماشين شد:

-اي بابا، آخه چرا اينجوري ميکني؟ به من بگو دکتر چي گفت

با عصبانيت نگاهش کردم:

-دکتر گفت تا دو هفته نبايد هيچ رابطه اي باشه، گفت تو وحشي هستي، خوب يه عفونت از خاک گرفتم، به من گفت بيا برات نامه بنويسم برو پزشکي قانوني طول درمان بگير، ببين چي کار کردي که خود دکتر هم...

حرفم را بريد و با صدايترسناکي از من پرسيد:

-تو که برگه ي طول درمان نگرفتي؟

بي توجه به سوالش گفتم:

-برو اون داروهاي کوفتي رو بخر

يکباره به مچ دستم چسبيد:

-با تو ام، تو که نگرفتي؟

دستم را از دستش بيرون کشيدم:

-نه نگرفتم، مي دونستم اگه بگيرم تو ميري اون سفته ها رو مي ذاري اجرا

دوباره به ميان حرفم پريد:

-قبلش هم ميرم مادر و خواهر و برادرتو از خونه ميندازم بيرون

ساکت شدم و سرم را پايين انداختم و به دستانم خيره شدم.

بحث کردن چه فايده اي داشت؟

او يک آدم ديوانه بود که هر عملي از او سر مي زد. ماشين به راه افتاد و من همچنان به دستانم نگاه مي کردم...

...............

رامين نايلون حاوي داروها را روي زانوانم گذاشت و دوباره ماشين را به راه انداخت. هنوز به دستانم زل زده بودم. چند لحظه ي بعد سکوت را شکست:

-چرا ساکتي؟

جوابش را ندادم، با آرنج راستش به آرامي به آرنج چپم ضربه اي زد:

-چيه؟ چرا ساکتي؟

دستم را عقب کشيدم:

-نکنه ساکت باشم هم ميري سفته هامو مي ذاري اجرا؟ من که الان به تو کاري ندارم

-ساکت نباش، باهام حرف بزن

بي حوصله گفتم:

-حرفي باهات ندارم

-يه چيزي بگو ديگه، حرف نمي زني دلم مي گيره، مگه ازم سوال نپرسيدي؟ مگه نمي خواستي سوالاتو جواب بدم؟

-نه نمي خوام، ديگه نمي خوام بدونم

-چرا؟

-چون در هر صورت يه آدم ديوونه اي که تعادل روحي نداري،

کمي مکث کرد و بعد با غيظ گفت:

-اينقدر به من نگو ديوونه مونا، اينقدر به من نگو، آخه تو چي از من مي دوني؟ بخدا هيچ چي نمي دوني

به آرامي خودم را به سمت پنجره متمايل کردم:

-لازم نيست چيزي از گذشته ات بدونم، حرکاتي که ازت مي بينم شبيه ديوونه هاست

با حرص گفت:

-بخدا نمي دوني، بخدا هيچ چي نمي دوني، بدبختي هاي منو نمي دوني، حالا که سفره ي دلمو پيشت وا کردم خوب تا آخرش گوش بده

هر دو دستم را روي گوشهايم گذاشتم:

-واسه من مهم نيست، نمي خوام بدونم، هيچ چي نگو

با دستش به دست چپم چسبيد و آنرا کشيد:

-من مي خوام بگم، گوش کن به من، من مي خوام حرف بزنم

با دست راستم با عصبانيت به دستش چسبيدم تا آنرا از دستم جدا کنم، کش دار و محکم گفتم:

-ولـــــــم کن....بــــ....بينـــــــــم

همانطور که تقلا مي کرد، گفت:

-گوش کن مونا، گوش کن به من، بخدا هر کي جاي من بود ديوونه مي شد، هر کي که بود

فرياد زدم:

-تو يه ديوونه اي که لنگه نداري

صداي فرياد او هم بلند شد:

-تو هم جاي من بودي ديوونه مي شدي، وقتي مادرتو مي ديدي توي تختخواب با يه قول تشن...وقتي با چشماي خودت مي ديدي

دستانم از روي دستانش شل شد، آب دهانم را قورت دادم:

-چي؟

دستش را از دستم جدا کرد و به فرمان چسبد و با حرص گفت:

-ديدمشون،

پلکهايش را روي هم فشار داد و بلافاصله گشود:

-من ياد گرفتم که وقتي بابا از باکو بر ميگرده، نبايد از اون آقا به بابا چيزي بگم، اون آقا ميومد خونه ي ما و مي رفت، بعضي وقتها دست مي کرد تو جيبشو به من آب نبات چوبي ميداد، بعضي وقتها هم هيچ چي نمي داد، اما من که نمي دونستم براي کنجکاوي هم نبايد برم در اطاق مادرمو باز کنم، اصلا من از کجا مي دونستم اون آقا واسه چي مياد خونمون؟

صدايش رنگ التماس گرفت:

-هان مونا؟ يه بچه ي شش ساله بايد مي دونست؟ بايد مي فهميد؟

باز هم آب دهانم را قورت دادم و اينبار کامل به سمتش چرخيدم. مادر احمقش ديگر چه بلايي بر سرش آورده بود؟

-مونا...مونا جونم....

کف دستش را جلوي دهانش گرفت و يک لحظه چشمانش را بست، دوباره چشمانش را باز کرد:

-مونا يه شب اون آقا اومد خونمون به من آب نبات چوبي داد، با مادرم رفت تو اطاقش، اون روز نمي دونم چم بود؟ گرسنه بودم يا دلم درد مي کرد، اصلا مگه حتما بايد دليلي داشته باشم؟ اصلا مي خواستم بدونم يکي دو ساعته توي اون اطاق چه خبره، بعد از اين همه مدت که اون آقا ميومد، مي خواستم بدونم تو اون اطاق چه خبره، آب نبات چوبي رو توي دستم گرفتم و رفتم سمت اطاق، يه سر و صداهايي ميومد مونا

از سرما به خود لرزيدم، بيچاره رامين...

تکان خوردم، گفته بودم بيچاره؟

يعني دلم سوخته بود؟

-يه ليس زدم به آب نبات چوبيم، رفتم سمت اطاق، سر و صداها زياد شده بود، بازم يه ليس زدم به آب نبات چوبيم و در اطاقو باز کردم....

يکباره قهقهه زد:

-مي دوني چي ديدم؟

چانه ام لرزيد، سردم شد، با نگراني به قهقهه هايش خيره شدم، همان نيمچه عقلش را هم به باد داده بود؟

-مادرمو ديدم مونا، مادرمو ديدم با همون مرتيکه

قهقهه اش تبديل به ناله شد:

-با چه وضعي ديدم، ترسيدم، ترسيدم آخه فکر کردم اون مرتيکه داره اذيتش ميکنه، داره کتکش مي زنه، چه مي دونستم....

مکث کرد و باز هم ناليد:

-من همش شيش سالم بود، نمي فهميدم يني چي، فقط ترسيدم، آب نبات چوبي رو گذاشته بودم کنار لپم، دندونام از ترس مي خورد بهم، فقط تونستم ناله بزنم "مامان"، بعدش رو به اون مرتيکه کردمو گفتم "مامانمو اذيت نکن"

ميان ناله لبخند زد:

-جواب اون دفاع کودکانه مي دوني چي بود؟

چشمانش گشاد شد و صدايش بالا رفت:

-مي دوني چي بود؟ دو تا سيلي که محکم خورد توي گوشم، مي دوني کي زده بود؟ مادرم، اومد زد توي گوشم، اونقدر محکم زد که آب نبات چوبي تو دهنم خورد شد، من با همه بچگيم واسه اون آب نبات چوبي خورد شده هم ناراحت شدم،

اينبار او آب دهانش را قورت داد:

-اونجا بود که فهميدم نبايد بذارم آب نبات چوبي تو دهنم خورد بشه، که نبايد بيام سر وقت اطاق مادرم، که وقتي اون مرتيکه مياد توي خونه، من تا صد قدمي اطاق مادرم هم نبايد برم،

صدايش لرزيد:

-فهميدم که اگه مي خوام آب نبات چوبيمو تا ته بخورم و کسي کاري به کارم نداشته باشه، که کتک نخورم تا عصبي نشم، بايد جيک نزنم و نفس نکشم

نفس عميق کشيد:

-الان مي تونم نفس بکشم، مي تونم

صدايش آهسته شد:

-اما هميشه اون صحنه توي ذهن من موند، از اين روابط يه چيز بد تو ذهن من موند، همين فکر که انگار اون مرد داشت مادرمو اذيت مي کرد و من آب نبات چوبي توي دهنم بود و در اطاق رو باز مي کنم و دو تا سيلي پشت هم مي خوره تو صورتم، آب نبات چوبي تو دهنم خورد ميشه، من ياد مي گيرم که ديگه در اطاقو باز نکنم،

پشت سر هم پلک زد:

-تو سرم اين مسئله همين جوري شکل گرفت، همين جوري بزرگ شدم و به بلوغ رسيدم، با همين فکر اولين بار عاشق شدم، دانشگاه رفتم، همين فکر بود، همين فکر که زنها عذاب مي کشن...

و باز هم من احساس سرما کردم، باز هم لرزيدم، پس براي همين بود که عذابم مي داد،

براي همين بود...

حالا کم کم تکه هاي پراکنده ي پازل در کنار يکديگر، براي من معنا پيدا مي کرد...

حالا کم کم تکه هاي پراکنده ي پازل در کنار يکديگر، براي من معنا پيدا مي کرد...

دوباره سکوت در ماشين برقرار شد، فکرم به شدت درگير شده بود، انگار رامين هم با وجود اين همه پول و ثروت خوشبخت نبود، گذشته اش آنقدر تلخ و دردناک بود که براي چند لحظه بدبختي هاي خودم از يادم رفت. خانواده ي ما فقير بودند، اما هيچ کدام از اين اتفاقات براي من نيوفتاده بود، اينکه عزيز، با مرد ديگري باشد...

سرم را به چپ و راست تکان دادم، نه هيچ وقت اينطور نبود...

-مونا؟

صداي رامين بود، سرم را به سمتش چرخاندم:

-هوممم؟

-حتي يه ذره هم دلت به حالم نمي سوزه؟

اينبار ديگر زبانم نچرخيد تا تلخ شود، تا به او بد و بيراه بگويد، با وجود همه ي آزارها و بدبختي هايي که بر سرم پياده کرده بود، با وجود همه ي آنها، اينبار نتوانستم تلخ شوم، کمي نگاهش کردم و سرم را چرخاندم.

-چرا ديگه بهم بد و بيراه نمي گي؟

پوزخندي زدم:

-نکنه خوشت مياد بهت تفحش بدم؟

-نه، اما اين که چيزي هم نميگي عجيبه

دوست داشتم زودتر از خواهرش برايم بگويد، نايلون داروها را روي پاهايم جا به جا کردم:

-در مورد خواهرت هنوز به من چيزي نگفتي

-دوست داري بدوني؟

-اوهوم

باز هم دستي به سر و صورتش کشيد:

-يه مدتي بابا خونه بود، شايد يکي دو ماه، شايدم بيشتر، يادمه اوضاع مثه قبل نبود، بهتر شده بود، انگار مادرم ديگه لج نمي کرد، با بابا مدارا ميکرد، تو اطاقش مي رفت، منم که از ترسم هيچ چي نمي گفتم، مادرم بدجوري از من زهر چشم گرفته بود، حتي وقتي بابا پرسيد لبت چي شده، از ترس چشمامو بستم و گفتم افتادم، بابا هم پيگيري نکرد، ديگه زنش بهش مي رسيد، حواسش پرت بود، اونم مثه من از بس محبت مديده بود، که با دو تا نوازش زنش انگار دنيا رو بهش داده بودن، يه روز قبل از اينکه برگرده باکو ديدم خيلي خوشو خندونه، مامان هم خوشحال بود، اولين بار بود که هر دو تا خوشحال بودن، منم مثه بچه بدبختها از ديدن خوشحالي اونا ذوق مي کردم، ديگه مهم نبود مادرم کتکم زده، مهم نبود که يه آقايي مدام مياد خونه ي ما، بابا اون روز به من گفت قراره صاحبه يه داداش کوچولو بشم، گفت مامانم مي خواد برام يه داداش خوشگل به دنيا بياره،

رامين نفس عميق کشيد:

-منم خوشحال شدم، يه داداش خوشگل مي تونست يه همبازي خوب واسه من باشه، که ديگه اينقدر تنها نباشم، که ديگه وقتي اون مرتيکه مياد خونه، من از ترس نلرزم، مونا منم به خاطر برادري که هنوز به دنيا نيومده بود، خوشحال بودم، بابا هم برگشت و رفت باکو، دوباره دير به دير به خونه سر مي زد، بابا رفتو دوباره پاي اون مرد به خونه باز شد، دوباره اون مرد اومد، با اين تفاوت که مامان حالت تهوع داشت، مدام مياورد بالا، اون مرده هم انگار زياد کاري به مامان نداشت، زياد تو اطاق نمي موندن، بيشتر انگار تلفني حرف مي زدن، نمي دونم، اينا رو بعدا بابا به من گفت، رفت و آمد اون مرده کمتر شده بود، شکم مامان هم روز به روز بزرگتر مي شد، منم خوشحال بودم که يه داداش کوچولو مياد همبازي من بشه، مامان هم خوشحال بود، هر چند خيلي خيلي کمتر از قبل منو ميديد، من ديگه انگار توي اون خونه وجود نداشتم، اما مهم اين بود که اون مرده کمتر ميومد و من کمتر کتک مي خوردمو مي ترسيدم...

رامين آه کشيد:

-چند ماه بعد که بابا هم ايران بود، تو يه روز سرد پاييزي، مامان و بابا رفتن بيمارستان و مامان بچه شو به دنبا آورد، يه دختر بود، بابا زياد ناراحت نشد که بچه پسر نشده، يه پسر که داشت، اما مادرم، آخ مونا مادرم....

دوباره به نيمرخش نگاه کردم، چهره اش در هم شده بود:

-مامانم خوشحال بود، از اينکه بچه اش دختر بود خوشحال بود، منم که يه آدم بدبخت، يه بچه ي طرد شده، طرد شده از مادري که از من خوشش نميومد و طرد شده از پدري که سرش گرم بود به زني که يه گوشه ي چشمي بهش نشون داده بود و بچه اي که تازه به دنيا اومده بود...

باز هم سکوت تلخي بين فضاي ماشين حاکم شد. از شنيدن سرگذشتش ناراحت شده بودم، نه آنقدر که اشک دور چشمم حلقه بزند، اما آنقدر ناراحت شده بودم که اخمهايم نا خواسته در هم شود. سرم را پايين انداخته بودم و با گوشه ي نايلون بازي مي کردم. ناگهان دست رامين به سمتم دراز شد و با دو انگشتش بيني ام را گرفت:

-کجايي؟ هپروتي؟

جا خوردم و سرم را عقب کشيدم و با عصبانيت از اين حرکت يکباره اش گفتم:

-اين چه کاريه؟ آي دماغمو کندي، اين چه کاريه؟

دستش را بلافاصله عقب کشيد:

-دردت اومد؟

-نه ذوق کردم، تو مگه حالت خوش نيست؟ يه دفه دستتو دراز ميکنيو دماغمو مي کشي که چي بشه؟

لبهايش آويزان شد:

-خواستم از اون حال و هوا درت بيارم

-لازم نکرده، بقيه ي ماجرا رو بگو

يک لحظه به سمتم چرخيد:

-کنجکاو شدي که بدوني؟ يني گذشته ام واست مهمه؟

حقيقت اين بود که بيشتر برايم مهم بود تا بدانم خواهرش کجاست، خواهرش کجاست تا به سراغش بروم...

-آره مهمه، مي خوام بدونم

-واقعا مهمه مونا؟ يني يه نفر پيدا شد که با من خوب باشه؟ که من واسش مهم باشم؟

-تو که گفتي خواهرت باهات خوب بود؟

دوباره سکوت کرد. از اين سکوت گاه و بي گاهش کلافه شده بودم:

-نميگي؟

سري تکان داد:

-ميگم، مادرم اسم خواهرمو گذاشت سارا، بابا بعدا بهم گفت که دوست داشت اسمشو بذاره ريحانه، اما مادرم گفت از اين اسم خوشش نمياد، خواهرم شبيه مادرم بود، سفيد و لپ گلي، اولين بار که ديدمش خيلي هيجان زده شدم، يه سفيد برفي کوچولو بود، مادرم نذاشت بهش دست بزنم، اما انگار بابا دلش به حالم سوخت، بچه رو از مامان گرفت و خم شد و به من گفت که نگاش کنم، منم با ترسو لرز دستشو گرفتم، خواب بود، خواهر کوچولوم خواب بود

باز هم آه کشيد:

-از روزي که سارا به دنيا اومد، من بيشتر از هميشه طرد شدم، بيشتر از هر زماني، تنها دلخوشيم اين بود که تازه رفته بودم کلاس اول، تنهايي هام تو مدرسه يه کم پر مي شد، تو مدرسه با غرور از خواهرم مي گفتم، پيش بقيه ي بچه ها پز ميدادم که خواهر دارم، که اسم خواهرم ساراست، اما وقتي برمي گشتم خونه، مادرم فقط با سارا بود، فقط اونو تر و خشک مي کرد، من ديگه واقعا فراموش شده بودم

با صداي خفه اي گفتم:

-بابات چي؟ بابات هم فقط به سارا توجه مي کرد؟

-بابا ده روز بعد باز رفت باکو، من بودمو خدمتکاري که نصفه روز ميومد به مامان کمک مي کرد و اون مرتيکه که دوباره سر و کله اش پيدا شده بود،

با نگراني گفتم:

-بازم پيداش شد؟

-اوهوم، بازم پيداش شد، اما با يه عالمه اسباب بازي، اسباب بازي هاي دخترونه، سهم من از اون اسباب بازيها فقط يه آب نبات چوبي بود

خواستم چيزي بگويم که رامين گفت:

-خوب، رسيديم خونه،

سرم را چرخاندم و به کوچه مان نگاه کردم، کي رسيده بوديم؟ چقدر زمان زود گذشته بود، به آرامي گفتم:

-بقيه شو نمي گي؟

لبخند زد:

-بقيه شو کجا بگم؟ رسيديم که

چيزي نگفتم، رامين مقابل خانه پارک کرد و گفت:

-بقيه شو بعدا ميگم، نترس همش بدبختيه، يه نقطه ي خوب تو گذشته ي من نيست، همش سياهه

نايلون داروها را در دست گرفتم و در ماشين را باز کردم، رامين صدايم زد:

-مونا؟

به سمتش چرخيدم:

-هوم؟

-فردا بيا شرکت

حالت نگاهم نگران شد، رامين متوجه ي ترس چشمانم شد، بلافاصله گفت:

-کاريت ندارم، بيا شرکت، همينجوري بيا،

تند و سريع در ذهنم محاسبه کردم که شايد فردا بتوانم براي امتحان رمز گاو صندوق، شماره شناسنامه اش را وارد کنم، سري تکان دادم و از ماشين پياده شدم، دور زدم و به سمت در خانه رفتم، رامين پنجره ي سمت خودش را پايين فرستاد و دوباره صدايم زد:

-مونا؟

سر چرخاندم و نگاهش کردم،

-داروها رو استفاده کن، زود خوب شو

از حرفش خوشم نيامد، منظورش اين بود که زود خوب شو تا دوباره سلاخي ات کنم، حتما منظورش همين بود، با حرص رويم را چرخاندم و بدون خداحافظي وارد خانه شدم....

.....................

عزيز سرفه کنان وسط هال ايستاده بود:

-مونا جان، عزيز برگشتي، خوب چي شد؟ دکتر چي گفت؟

با لبهاي بهم فشرده به سمتش رفتم و دست بردم زير کتف لاغرش و او را به سمت اطاق خواب هدايت کردم:

-عزيز باز تو از رختخواب اومدي بيرون؟ مگه نگفتم استراحت کن؟

عزيز سرفه کرد:

-مونا جان بگو دکتر چي گفت؟ من جون به سر شدم

-دکتر گفت چيزي نيست، گفت کم خوني دارم، دارو داد بخورم خوب شم

-دکتر نپرسيد اين زخم روي دهنت چيه؟ نپرسيد؟

عزيز را روي رختخواب خواباندم:

-نه عزيز، دکتر هيچ چي نگفت، دراز بکش اينقدر از سر جات بلند نشو، راستي ميلاد خونه است؟ کفشش جلوي در بود

عزيز نگران جواب داد:

-آره عزيز، خونه است

اخم کردم:

-حالا چرا اينقدر نگراني؟

-چي بگم عزيز؟

چشمانم را ريز کردم:

-چي شده عزيز؟ چرا اينجوري ميکني؟

عزيز سکوت کرد و چيزي نگفت. سرا پا ايستادم، صدايم بالا رفت:

-عزيز ميگي چي شده يا نه؟

عزيز با تک سرفه اي گفت:

-خودت برو ببين مونا، برو آشپزخونه ببين

کمي خيره به عزيز نگاه کردم و يکباره چرخيدم و همانطور لنگان لنگان به سمت آشپزخانه رفتم، وسط هال با ميلاد چهره به چهره شدم، سيب سرخي در دستانش بود و با ولع به آن گاز مي زد، با ديدنم لبخند عجيبي زد و گفت:

-سلام آبجي

سري تکان دادم و اخم کردم:

-چي کار مي کني؟

-مي بيني که آبجي، سيب مي خورم،

-سيب؟ آهان،

از کنارش گذشتم و به سمت آشپزخانه رفتم، صدايش را از پشت سر شنيدم:

-سب خودمو مي خورم

باز هم اخم کردم، ميلاد هم ديوانه شده بود؟

سيب خودم را مي خورم يعني چه؟

در آشپزخانه را باز کردم و ناگهان سر جايم ميخکوب شدم، نگاهم روي نايلونها رنگ و وارنگ کف آشپزخانه ثابت ماند، نايلون گوشت و نايلون مرغ و سيب زميني و پياز و سيب و پرتغال و نارنگي، گوجه، خيار و سبزي خوردن....

اينها را چه کسي خريده بود؟ رامين؟

نه رامين که با من بود، تازه هفته ي پيش برايمان خريد کرده بود، ما نيازي نداشتيم، اين نايلونهاي رنگ و وارنگ از کجا آمده بود؟

به سمت ميلاد چرخيدم، نگاهم روي چهره ي خندان ميلاد، ثابت ماند. لبخند يک وري اش اعصابم را بهم مي ريخت، صدايم بالا رفت:

-اينا چيه؟

چشمانش برق زد:

-اينا خورد و خوراکه

-کور که نيستم، مي بينم، اين خورد و خوراک از کجا اومده؟

-من خريدم

قالب تهي کردم، صداي جيغم در کل خانه پيچيد:

-تو با کدوم پول اينا رو خريدي؟

گاز محکمي به سيب سرخ در دستش زد و سينه اش را جلو فرستاد:

-با پول خودم خريدم....

دندانهايم روي هم کوبيده شد،

تتتتق تتتق تق تتتتق

پول خودش؟

پول خودش؟

دستانم لرزيد، دوباره به سمت آشپزخانه چرخيدم، اين نايلونها بيش از پنجاه هزار تومان قيمت داشت، مگر پول توجيبي اي که رامين به ميلاد مي داد، چقدر بود که او توانسته بود گوشت و مرغ هم بخرد؟

از خشم لرزيدم، خدايا به فرياد برس....

از خشم لرزيدم، خدايا به فرياد برس....

صدايم همچنان مي لرزيد، با همان صداي لرزان جيغ کشيدم:

-تو پول از کجا آوردي؟ اونم اينقدري که رفتي اين چيزا رو خريدي؟

با بي خيالي همانطور که زبانش را لاي دندانهايش برده بود، گفت:

-کار کردم

قلبم نزديک بود از جا بايستد:

-چي کار کردي؟ کار چيه؟ تو کجا کار ميکني؟

-آبجي تو ديگه به اون کاري نداشته باش، ما مشکل پول داشتيم که حل شد، ديگه لازم نيست صيغه ي اين مرتيکه بموني، چهار پنج ماه هم تحمل کني مي تونيم از اين خونه پاشيم بريم جاي ديگه، پول پيشمون که هست، منم تا يه ميليون مي تونم تهيه کنم

ميلاد برايم مفصل توضيح مي داد و من با حرکات عصبي به چپ و راست نگاه مي کردم، به دنيال چيزي بودم تا به سمتش بدوم و با آن خرد و خميرش کنم، بدن من که جان نداشت.

چه کار مي کرد؟ در نبود من چه غلطي مي کرد؟ رامين لعنتي آنقدر مرا بي دليل در شرکت نگه داشت تا کنترل اين بچه از دستم در رفت. چشمم افتاد به جارو که داخل آشپزخانه بود، پا تند کردم و به سمت جارو رفتم، ميلاد همچنان حرف مي زد:

-از اين به بعد ديگه از اون مرتيکه پول نگير، خودم بهتون پول ميدم

که خودش پول مي دهد؟

خودش؟

جارو را برداشتم و دوباره چرخيدم و از آشپزخانه بيرون پريدم، جارو را از ريشه هايش گرفتم، ميلاد انگارفهميد قصدم چيست، حرفش را نيمه تمام گذاشت:

-آبجي چي کار مي کني؟

مجال ندادم، جارو را بلند کردم و به ساق پايش کوبيدم، از درد فرياد کشيد و کمرش خم شد، اشک دور چشمم حلقه زد، اين پولها را از کجا آورده بود؟ به گمانش که من نمي توانستم خلاف کنم، دزدي کنم و مواد بفروشم؟

ضربه ي ديگري به او زدم، باز هم فرياد کشيد و سيب سرخ نيم خورده از دستش رها شد:

-آبجي سوختم، آبجي نزن

اشکها باز هم روي گونه ام سر خورد:

-پول اينا رو از کجا آوردي ميلاد؟ بگو، بخدا اينقدر ميزنمت همينجا جون بدي، بگو ذليل شده

و دوباره با جارو به بدنش کوبيدم، از ته دل فرياد کشيد، دلم برايش نمي سوخت، بايد مي فهميدم چه کار کرده، داخل کدام باند خلاف شده، بايد همه ي اينها را به من ميگفت وگرنه همينجا داخل همين خانه دفنش مي کردم، صداي عزيز را بين آن همه جيغ و داد خودم و فرياد ميلاد شنيدم:

-مونا کشتيش، مونا جان نزنش

به نفس نفس افتاده بودم، با همان چشمان اشک آلود سر بلند کردم، چشمم افتاد به عزيز که ترسيده وسط هال ايستاده بود:

-عزيز برو تو اطاقت، تو کار من دخالت نکن، من بايد بفهمم پول اينا رو از کجا آورده

ميلاد نعره زد:

-ميگم کار کردم عوضي

چشمانم از شدت خشم گشاد شد، به من گفت؟

با پشت دست محکم در دهانش کوبيدم، خفه خان گرفت و چيزي نگفت، آنقدر با جارو کتکش زدم که ديگر دستانم توان نداشت، جارو را بالا مي بردم و روي تن و بدنش فرود مي آوردم. صداي هق هق عزيز و التماسهايش با فريادهاي من و ميلاد مخلوط شده بود. چند دقيقه ي بعد با بي حالي همانجا کنار هيکل مچاله شده ي ميلاد، ولو شدم. نگاهش کردم، سرش را بين دو دستش گرفته بود به آرامي گريه مي کرد. صداي قدمهاي لرزان عزيز را شنيدم که به ما نزديک شد و بالاي سر ميلاد نشست:

-کشتيش مونا،

بي توجه به عزيز، رو به ميلاد کردم:

-به من بگو اين پولو از کجا آوردي؟ بگو ببينم، وگرنه امشب تورو زنده نمي دارم

ميلاد همانطور که سرش را بين دو دست پنهان کرده بود، با صداي گرفته اي گفت:

-پول خودم بود، کار کردم

خيز برداشتم تا کتکش بزنم، درد در کمرم پيچيد و نفسم را بند آورد، دستم را به کمرم گرفتم:

-ذليل مرده کجا کار کردي؟ مگه تو سرکار ميري؟

بيني اش را بالا کشيد:

-آره من کار مي کنم، مگه نمي خواي از اين بدبختي بيايم بيرون؟ من دارم کار ميکنم

با حرص گفتم:

-کدوم قبرستوني داري کار ميکني؟ چرا درست و حسابي حرف نمي زني؟

دستانش را از روي سرش برداشت و سرش را به آرامي به سمتم چرخاند، با ديدن سرخي صورتش، اخمهايم در هم شد، با چانه ي لرزاني گفت:

-بهت ميگم، ولي ارواح خاک آقا جون کتکم نزن، درد داره

اينبار دلم ريش شد، با ناراحتي گفتم:

-جون بکن بگو چي کار مي کني؟ من دارم سکته ميکنم

-من پيش اکبر ساقي کار ميکنم

اکبر ساقي...اکبر ساقي....

اسمش مثل صاعقه از مغزم رد شد، اسمش خيلي آشنا بود...

مرا به گذشته هاي نه چندان دور مي برد، اين اسم را بارها شنيده بودم، چهره ي اکبر ساقي مقابل چشمانم نقش بست، قد بلند و لاغر اندام بود، چشمان ناپاکي هم داشت، ساقي داوود و امثال داوود بود، مشروبشان را تامين مي کرد....

پلک زدم، آن مردي که آن روز از کنارم رد شده بود و زير لب براي من آواز خوانده بود، همان که جلوي در خانه ايستاده بود و با ديدن ماشين رامين به سرعت رفته بود...

واي خدا اکبر ساقي، ميلاد به همراه او، به اين و آن مشروب مي فروخت؟

اصلا مگر او در اين محل زندگي مي کرد؟ ميلاد را از کجا پيدا کرده بود؟

باز هم دست چپم به گز گز افتاد، بدبختي هاي من کم بود که اين هم اضافه شد؟

صدايم به آسمان رفت:

-تو با اکبر ساقي هستي؟ با اون ميري اينور و اونور مشروب ميفروشي؟

ميلاد به آرامي از روي زمين بلند شد و خودش را کشان کشان عقب کشيد، همه ي سر و صورتش کبود بود، ترسيده نگاهم کرد:

-پول خوبي بهم ميده، ببين ده روز واسش کار کردم شصت تومن بهم داد، هنوز شش هفت تومن ته جيبمه

از روي زمين بلند شدم و به سمتش رفتم:

-بيشعور اگه من مي خواستم از اين پولا بخورم که به عالم و آدم بدهکار نبودم

خواستم به سمتش خيز بردارم که ناليد:

-ارواح خاک آقاجونو قسمت دادم که نزنيم

يک لحظه مکث کردم، اما نتوانستم خودم را کنترل کنم به سمتش پريدم و محکم زير گوشش خواباندم:

-تو تن آقا جونو داري توي گور مي لرزوني، مگه آقا جون زنده بود از نون بازوش نمي خورد

دوباره به گريه افتاد:

-خوب منم دارم نون بازومو مي خورم، مي دوني زير اين بارون تا کجاي اين شهر رفتم و مشروب جابه جا کردم؟ اگه پليس منو مي گرفت...

و ناگهان با اين حرفش تيره ي پشتم لرزيد، اگر پليس او را مي گرفت...

چرا نميفهميد؟

چرا معني بدبختيهاي خواهرش را نمي فهميد؟

طاقت نياوردم و دوباره به او سيلي زدم:

-يه بار ديگه تورو دورو بر اون اکبر ساقي ببينم من مي دونم و تو، من از داوود جدا شدم چون همين اکبر ساقي بهش مشروب ميفروخت و ديوونش ميکرد، اونم به خاطر همين زهرماري عقلشو خورده بود، واسه همين بچمو کشت، تو ميري با او همدست ميشي مشروب مي فروشي؟ همين الان همه ي اون مرغو گوشتو ميندازم تو سطل آشغال

ميلاد بي توجه به صحبتهايم گفت:

-آبجي اگه اين کارو کني، براي هميشه از اين خونه ميرم

دوباره خواستم کتکش بزنم که عزيز از پشت سر، دستم را گرفت:

-مونا نزن، کشتيش مونا، غلط کرد، بيجا کرد، نزنش

دستم را کشيدم:

-الهي خدا منو بکشه از دست همتون خلاص بشم، آخه من ديگه چقدر تحمل دارم؟

بغضم ترکيد:

-بخدا من ديگه طاقت ندارم، چقدر حواسم به همتون باشه؟ عزيز تو باعث شدي، تو باعث بدبختي هاي مني، تو منو مجبور کردي، حالا ببين دست گلتو، وقتي اين احمق مي رفت بيرون،

و با دستم به ميلاد گريان اشاره زدم،

-اگه به من مي گفتي الان دردم اين نبود که برادر خرم خرده پا شده

عزيز هم به گريه افتاد:

-مونا، بخدا، عزيز، من...

-هيچ چي نگو عزيز، هيچ چي نگو، کاش من جرات داشتم خودمو ميکشتم از دست همه ي شماها خلاص مي شدم، من همش بيست و دو سالمه، چقدر بايد بدبختي بکشم؟

يکباره انگار متوجه ي چيزي شده باشم، چرخيدم و به سمت آشپزخانه رفتم و غضبناک، نايلونهاي خريد را از روي زمين برداشتم، سنگين بود، براي من ضعيف، سنگين بود، به سمت راهرو رفتم، ميلاد قصدم را فهميد، خودش را روي زمين کشيد تا مانعم شود، با عصبانيت با نايلونها به تنه اش کوبيدم، ناليد و روي زمين ولو شد، با حرص به سمت در خانه رفتم، فرياد ميلاد را شنيدم:

-اگه اونا رو بندازي دور من از اين خونه ميرم، حالا مي بيني

لبهايم را روي هم فشار دادم و در خانه را باز کردم و همه ي نايلونها را داخل سطل زباله ي فلزي کنار خانه انداختم. صداي گريه ي ميلاد فضاي خانه را پر کرده بود، فحش مي داد و عربده مي کشيد، به دستانم نگاه کردم، قرمزي رد نايلونها روي آنها، خودنمايي مي کرد....

.................

ساعت ده شب بود، در خانه را قفل کرده بودم، چراغهاي خانه خاموش بود و به گمانم که همه خواب بودند، صداي سرفه هاي عزيز، هر از چندگاهي سکوت خانه را مي شکست، به سقف اطاق خيره شده بودم و فکر مي کردم، خانه ي اکبر ساقي کجا بود؟ در همين کوچه بود؟

حالا معني آن نگاه خيره اش را مي فهميدم، حتما مرا شناخته بود، به سراغ ميلاد آمد و او را به سمت خودش کشيد، آخ که اگر دستم به او مي رسيد، بيچاره اش مي کردم، چشمانش را از کاشه بيرون مي آوردم...

با صداي زنگ گوشي ام به خودم آمدم، دست دراز کرد و گوشي را در دست گرفتم، رامين بود، حوصله اش را که اصلا نداشتم، خواستم گوشي را خاموش کنم اما يک لحظه به ياد اکبر ساقي افتادم، رامين حتما او را ميشناخت:

-الو

صداي آرام رامين در گوشي پيچيد:

-سلام مونا، خوبي؟

-خوبم

-صدات چرا گرفته؟

به پهلو چرخيدم:

-هيچ چي، خواب بودم

-امممم، چيز، من الان...من الان بيرون شهرم، تو خونه ي خودم

با يادآوري آن خانه ي شوم، اخمهايم در هم شد:

-خوب به من چه؟

و همزمان از ذهنم گذشت که همين حالا از او بپرسم که اکبر ساقي را مي شناسد؟

-چيز، دوست داشتم الان پيش من بودي

چشمانم در آن اطاق نيمه تاريک گشاد شد، خواستم به او بتوپم که باز هم مي خواهد شکنجه ام کند که ادامه داد:

-اگه اينجا بودي، بغلت ميکردم، بوست ميکردم، نازت ميکردم....

روي رختخواب نيم خيز شدم، نه، انگار رامين ديوانه شده بود،

-فردا مياي شرکت ديگه؟ صبح مياي؟

بهت زده گفتم:

-ها؟ آهان، آره ميام، آره....

-باشه، نزديک ده بيا، پس تا فردا...

صداي بوق اشغال در گوشي پيچيد،

اين رامين بود؟

نه من خيالاتي شده بودم، حتما مشروب خورده بود، با اين فکر دوباره اخمهايم در هم شد، فراموش کردم از او در مورد اکبر ساقي سوالي کنم...

..................

رامين بي دليل مي خنديد:

-آقاي فتاح خانممه ها، ببينش

نگاه عصبي و شرمگينم روي صورت آقاي فتاح ثابت ماند، فتاح نگاه معني داري به رامين انداخت:

-مي دونم رامين جان، مي دونم، قبلا معرفي کردي

با پر روسري ام جلوي دهانم را گرفته بودم، فتاح لبخند زنان به سمت در اطاق رفت:

-بيا بريم يه سر تا انبار، يه سري جنس هاي جديد رسيده که مشکوکه، انگار باز هم خيس خورده

رامين همانطور که به من نگاه مي کرد، بي حواس جواب داد:

-باشه الان ميام، باشه....

فتاح ريز ريز خنديد و از اطاق بيرون رفت. با رفتن فتاح، رامين به سمتم آمد:

-خوبي خانم؟

پر روسري ام را رها کردم:

-خوبم

-ببينم لبتو

و دست برد سمت چانه ام، سرم را عقب کشيدم و نگاهم روي گاو صندوق گوشه ي اطاق ثابت ماند، صداي رامين بلند شد:

-کاري نداشتم، فقط مي خواستم ببينم، خوب من يه سر برم تا انبار ببينم باز کي موش دوونده، الان بر ميگردم، مي خواي اينجا بشين، مي خواي برو اطاق خودت

خواستم در مورد اکبر از او بپرسم، اما ديدم بهترين زمان است تا در اين اطاق تنها بمانم:

-مي مونم، تو برو

رامين دوباره لبخند زد و دستش را به سمت صورتم دراز کرد و با انگشتانش روي گونه ام کشيد، کمي مکث کرد، سنگيني نگاهش را حس مي کردم، نگاه من بي قرار بود و مدام دور تا دور اطاق مي چرخيد، سرم پر از فکرهاي درهم و برهم بود، رامين آهي کشيد و از مقابلم گذشت و از در اطاق بيرون رفت....

................

زمان دست دست کردن نبود، برگه ي صيغه نامه را از کيفم بيرون کشيدم و به سمت گاو صندوق رفتم و مقابلش زانو زدم، دستانم مي لرزيد، با نگراني به گاو صندوق مشکي رنگ، خيره شدم، نگاه از آن گرفتم و چشمانم روي برگه چرخيد،

رامين بابازاده، فرزند رضا، صادره از بندرانزلي، به شماره شناسنامه ي 46710

اين اولين قدم بود، بايد همين را وارد مي کردم، نمي توانستم جلوي لرزش دستانم را بگيرم، شماره را وارد کردم، دستم روي دکمه ي هفت لغزيد و هشت را وارد کردم....

چراغ کوچک گوشه ي گاو صندوق چشمک زد و صداي ضعيف بوقي بلند شد، دستانم يخ زد، سريع به عقب چرخيدم و به در اطاق نگاه کردم، نه در اطاق، همچنان بسته بود. جرات پيدا کردم، دوباره به سمت گاو صندوق برگشتم و اينبار به آرامي دکمه ها را فشار دادم، باز هم بوق کوچکي در فضاي اطاق پخش شد...

نه، رمز گاو صندوق اين نبود، شماره ي شناسنامه اش نبود،

دوباره به برگه ي لعنتي نگاه کردم، متولد 12/11/1353....

همين که خواستم سال تولد را وارد کنم، گوشي در کيفم به صدا در آمد، تمرکزم بهم ريخت، همانطور که نشسته بودم، کيفم را باز کردم و گوشي را بيرون کشيدم، تماس از خانه بود، تند و دستپاچه گوشي را روي گوشم گذاشتم:

-الو...

همزمان در اطاق باز شد، از همانجا که نشسته بودم هيکل رامين را ديدم که وارد اطاق شد، لحظه ي اول مرا نديد. صداي عزيز در گوشي پيچيد که هراسان مي گفت:

-مونا؟

صداي رامين را شنيدم:

-مونا؟

نمي دانستم به کدام يک از آنها جواب دهم، بي اختيار از روي زمين بلند شدم و گفتم:

-ها؟

نگاه رامين روي من ثابت ماند، به آرامي دستم را به همراه صيغه نامه داخل کيفم فرو بردم، صداي عزيز، داخل گوشي پيچيد:

-مونا، عزيز بيا

وحشت کردم:

-چي شده؟

نگاهم همچنان روي صورت رامين ثابت مانده بود:

-تو اونجا چي کار مي کني؟

دلم مي خواست موهاي سرم را بکشم، چه موقعيت اسفناکي بود، نگاه ترسيده ام روي صورت رامين مي چرخيد، صداي عزيز را شنيدم:

-مونا بيا، ميلاد الان اومد خونه وسايلهاشو جمع کرد و رفت، نتونستم جلوشو بگيرم...

رامين قدمي به سمتم برداشت:

-اونجا چي کار مي کردي مونا؟

صداي هق هق عزيز روانم را بهم ريخت:

-مونا ميلاد از خونه رفت، بيا دختر،

جيغ کشيد:

-بيـــــــــــا

انگار تازه با صداي جيغ عزيز، به خودم آمده باشم، دهان باز کردم:

-مگه مدرسه نبود؟ الان ده صبحه

-نمي دونم عزيز، نمي دونم، حتما از مدرسه زده بيرون، دختر اين کجا رفته؟ بخدا من دارم سکته ميکنم، تورو خدا بيا

تماس را قطع کردم، بايد به خانه بر ميگشتم، خدايا چرا مرا نميکشي؟ خدايا عدل و انصافت کجاست؟ به من که رسيد، ته کشيد؟

خدايا....

هول و دستپاچه به سمت در اطاق رفتم، بي توجه به نگاه خشمگين رامين خواستم از اطاق خارج شوم که به بازويم چسبيد:

-کجا داري ميري؟ ميگم اونور اطاق چي کار مي کردي؟

ترسيده و دستپاچه جواب دادم:

-ولم کن، ولم کن بايد برم

تکانم داد:

-اونجا چي کار مي کردي؟ من به تو اعتماد کرده بودم،

صدايم بالا رفت:

-مگه من داشتم چي کار مي کردم؟ ولم کن، کارم گيره

وحشيانه تکانم داد:

-نقشه بوده؟ اينا همه نقشه بوده؟

دسته اي از موهاي سرم بر اثر تکانهايش از گوشه ي روسري ام بيرون افتاد، بغض کردم:

-توروخدا بذار برم، ميلاد از خونه فرار کرده

-به درک که فرار کرده، اميدوارم بميره، تو اونور اطاق چي کار مي کردي؟ خرم کردي نه؟ خرم کردي؟ باز من گول خوردم؟

صدايم رنگ التماس گرفت:

-خرت نکردم، من اصلا با تو کاري ندارم، بيا همينجا کتکم بزن تا برم به دردم برسم، بيا بزن

و صورتم را جلو بردم:

-بزن برم، داداشم از خونه فرار کرده، بزن من برم

با چشمان آتشين نگاهم کرد و يکباره دستش را از بازويم جدا کرد و به مچم چسبيد:

-بريم ببينم اون نره خر چه غلطي کرده، بعد برسيم به تو

از اطاق خارج شد و مرا به دنبالش کشيد،

خدايا مرا نميکشي؟

نميکشي خدا؟

دستانم را در هم گره زده بودم، از نگراني نزديک بود عق بزنم، حس ميکردم دل و روده ام بهم مي پيچد. نگران اين نبودم که رامين مچ مرا بالاي سر گاو صندوقش گرفته بود، نگران ميلاد بودم، يعني کجا رفته بود؟

ديشب تهديدم کرده بود که از خانه مي رود، خودش ديشب گفته بود...

-بگو ببينم جريان چيه؟

صداي رامين بود، به سمتش چرخيدم، کلافه و عصبي با هر دو دست به فرمان چسبيده بود و به رو به رو نگاه مي کرد، در ذهنم به دنبال جواب قانع کننده مي گشتم:

-رامين من، همينجوري، باور کن همينجوري رفتم اونطرف، خوب من...

-گفتم به اين مورد بعدا مي رسم، اون داداشت واسه چي از خونه فرار کرده؟

با شنيدن اسم فرار، باز هم دل و روده ام بهم پيچيد:

-ديشب، ديشب کتکش زدم، خيلي زدمش

-چرا؟

-ظهر که رسيدم خونه ديدم يه عالمه خريد کرده، بهش گفتم اينا رو از کجا خريدي؟ فهميدم خلاف کرده، ده روز بود خلاف ميکرد و من نمي دونستم

رامين پوزخند زد:

-هه، خلاف تو خون همه تونه ديگه، پول باد آورده مي خواين، تنبل و مفت خورين

کلافه از تحقيرش، صدايم را بالا بردم:

-حرف اضافي نزن، وقتي منو به هر دليلي تا چهار بعد از ظهر تو اون شرکت کوفتيت نگه داشتي، معلومه ديگه نمي تونم برادرمو کنترل کنم

بر خلاف انتظارم رامين چيزي نگفت و سکوت کرد. دوباره به پشتي صندلي تکيه زدم و از پنجره به خيابان خيس از نم نم باران، چشم دوختم.

-خلافش چي بوده؟ دزدي کرده؟

آه کشيدم:

-نه دزدي نکرده، با اکبر ساقي کار مي کرده

-چي؟ اکبر ساقي؟

هوشيار شدم، اکبر ساقي را مي شناخت؟

-ميشناسيش؟

به من نگاه کرد و چشمانش را تنگ کرد:

-تو چي ميشناسيش؟

با دردمندي سري تکان دادم، چشمانش را درشت کرد:

-از کدوم قبرستون ميشناسيش؟

-ساقي شوهرم بود، براش مشروب مياورد، نمي دونستم تو اين محل جديد زندگي ميکنه

رامين حرفم را قطع کرد:

-اون آشغال ديگه شوهر تو نيست، من شوهرتم فهميدي؟ بايد بگي ساقي شوهر سابقم بود، يا بگي ساقي اون داوود فلان فلان شده بود

سرم را به چپ و راست تکان دادم:

-من الان لنگ يه چيز ديگه ام، تو داري به من دستور زبان فارسي ياد ميدي؟

رامين باز هم سکوت کرد و چيزي نگفت. گوشي ام به صدا درآمد، باز هم تماسي از خانه بود:

-الو عزيز، ميلاد برگشته؟

صداي عزيز، بين سرفه هاي مداومش،به گوش رسيد:

-نه عزيز، نه....برنگشته......کجايي، تو راهي؟

-آره عزيز، الان ميرسم ببينم چه خاکي تو سرمون شده

تماس را که قطع کردم، رامين پرسيد:

-حالا واسه چي کتکش زدي، مثلا چرا دعواش نکردي؟

با عصبانت گفتم:

-واسه اينکه ياد بگيره از اين به بعد خلاف نکنه، مگه من خودم نمي تونستم برم تو همچين دارو دسته اي؟ پس چرا افتادم گير آدمي مثه تو؟ اين همه کتکم زدي، اين همه بلا سرم آوردي، به خاطر خونواده دارم تحمل ميکنم، اون وقت يه الف بچه مي خواد واسه من اداي مرد بودنو در بياره؟ هرچي خريده بود ديروز انداختم توي کوچه، امروز قهر کرده

صداي رامين آرام تر شد:

-مي دوني، با همه ي نفرتي که از برادرت دارم، از اين کارش خوشم اومد

با خشم دوباره به سمتش چرخيدم:

-خوشت اومد؟ نه بابا؟ خلاف دوست داري؟ اصلا نکنه خود...

حرفم را قطع کرد:

-نه از اين کارش خوشم اومد چون تونست اعتراضشو نشون بده، تونست خودي نشون بده، من قبلا هم بهت گفتم ميلادو که مي بينم ياد خودم ميوفتم

جوابش را ندادم و بازدمم را پر صدا بيرون فرستادم.

-حالا کجا مي خواي دنبالش بگردي؟

با صداي رامين سرم را بلند کردم:

-نمي دونم، شايد خونه ي دوستاش رفته باشه

-من مي دونم کجاست، پيش اکبر ساقيه، مستقيم ميريم اونجا

-تو از کجا مي دوني؟

رامين نيشخند زد:

-وقتي از روي غدي از خونه مي زني بيرون که پشتت به چيزي گرم باشه، به پولي به شغلي، به کسي، داداشت پشتش به اکبر ساقي گرمه

-اصلا اکبر ساقي رو از کجاي ميشناسي؟ نکنه ساقي تو هم بوده؟

پوزخند زد:

-من مشروب نميخورم، اکبر ساقي خونش چند تا کوچه اونورتر همون خونه ايه که تو و خونواده ات توش نشستين

چشم غره اي به او رفتم باز هم به خيابان خيره شدم.

-مونا؟

-هوم؟

-چرا قبول نکردي ميلاد خلاف کنه، شايد يه پول باد آورده مياورد توي خونه و از دست من خلاص مي شدي

به ناخن هاي دستانم نگاه کردم که کم کم بلند مي شد:

-نمي تونم، من حروم بشم خيلي بهتره تا اون بچه حروم بشه، اون بايد درس بخونه تا آدم بشه، سري تو سرا در بياره، اما دلم نمي خواد که مثه تو هم باشه، مي خوام يه آدمي بشه که دستش تو جيبش ميره و تحقير و توهين نميشنوه، همين براي من کافيه

رامين ديگر چيزي نپرسيد و من هم سکوت کردم. باران بود که نم نم روي شيشه مي باريد...

.................

رامين وارد کوچه ي خاکي شد، نماي خانه ها کهنه و بي قواره بود، صداي رامين را شنيدم:

-اينجا ته خلافه، نگاه نکن همش چند تا خونه اينجاست، همشون معدن خلافن،

با حرص گفتم:

-بعد ما رو آوردي اينجا زندگي کنيم؟

پوزخند زد:

-ببخشيد که قبلا تو قصر زندگي ميکردين، نکنه يادت رفته حاشيه نشين بودي؟

رويم را چرخاندم و به همان دو سه خانه خيره شدم، رامين مقابل خانه ي کلنگي با در قهوه اي رنگ، پارک کرد و رو به من گفت:

-هر چي شد دخالت نمي کنيا، يه گوشه مي موني تا داداشتو بدم دستت

و خودش از ماشين پياده شد، به همراهش من هم از در ماشين پياده شدم. رامين به سمت در قهوه اي رنگ رفت و زنگ را فشار داد. چند لحظه ي بعد، صداي بمي به گوش رسيد:

-کيه؟

رامين صدايش را بالا برد:

-باز کن اکبر ساقي، بابازاده ام

دقايقي بعد در خانه باز شد، و هيکل لاغر و دراز اکبر ساقي بين دو لنگه ي در نمايان گشت. با ديدنش اخم کردم و خودم را عقب کشيدم. اکبر ابتدا با اخم نگاهي به رامين انداخت و ناگهان متوجه ي من شد، با ديدن من کنار رامين جا خورد، ولي بلافاصله خودش را جمع و جور کرد، سر چرخاند و به رامين نگاه کرد:

-فرمايش؟

رامين دستش را روي در قهوه اي رنگ گذاشت:

-برو بهش بگو بياد بيرون

اکبر دوباره به من نگاه کرد و رو به رامين گفت:

-کي بياد بيرون؟

رامين کمي در را به عقب هل داد:

-برو بگو اون ميلاد نره خر بياد بيرون

اکبر با قيافه ي ابلهانه اي پرسيد:

-ميلاد کيه؟ چي ميگي بابازاده؟ ميلاد کيه؟

رامين دست چپش را مشت کرد و محکم به در خانه کوبيد:

-برو بگو بياد بيرون، واسه من فيلم نيا، من جنس خراب تورو ميشناسم، ميري صداش ميکني يا اينکه به زور بيام تو؟

اکبر ساقي سينه سپر کرد:

-کي بياد بيرون مرد حسابي؟ اشتباه گرفتي، چي ميگي واسه خودت؟

رامين مجال نداد دست برد سمت يقه ي اکبر و او را به سمت خود کشيد:

-ببين اکبر، يا الان ميري صداش ميکني، يا من زنگ ميزنم پليس بياد بريزه تو اين خونه هر چي کوفتو زهرمار داري با خودت ورداره ببره کلانتري

دستانم را مقابل دهانم گرفتم و دم نزدم، از ترس مي لرزيدم. اکبر تقلا کرد تا يقه اش را از دست رامين جدا کند، اما نتوانست. رامين تکانش داد و صدايش را بالا برد:

-تو که نمي خواي همينجا ناکارت کنم؟ برو صداش کن بياد شر بخوابه، از اين خرده پاها راحت گيرت مياد، دور اين پسرو کلا اين خونواده رو قلم ميگيري وگرنه من مي دونم و تو

اکبر زبان باز کرد:

-مي دوني اين خونواده کين؟ مي دوني؟ خواهر همين آقا ميلاد شما...

قلبم فشرده شد، چقدر پست بود...

رامين حرفش را قطع کرد:

-مي دونم بابا، ببند اون دهنتو، خواهرش قبلا زن دوست عرق خور تو بوده، ولي قبلا بوده، الان ديگه زن منه، فهميدي؟ حالا برو ميلادو صدا کن بياد تا با مشت نکوبيدم وسط اون دهنت

و ناگهان او را به عقب هل داد. اکبر تلو تلو خورد تا بتواند روي پاهايش بايستد، کمي غرولند کرد و غر غر کنان وارد خانه شد، چند لحظه ي بعد، صداي داد و هواري از داخل خانه به گوش رسيد. صداي ميلاد را شنيدم:

-چته؟ تو گفتي مي تونم بمونم، چيه؟

صداي اکبر را شنيدم:

-تو نگفته بودي يه قلچماق به اسم دومادت مياد در خونه تا آبرو حيثيت منو ببره، بيا برو تا شر درست نکردي، بدو

در خانه کامل باز شد و اکبر ساقي را ديدم که ميلاد را به بيرون از خانه هل داد و کيف مدرسه اش را هم به وسط کوچه ي خاکي پرت کرد. با ديدن ميلاد و کبوديهاي روي صورتش، دلم ريش شد. ميلاد يقه اش را صاف کرد و با ديدنم فرياد زد:

-چيه؟ اينجا هم دست از سرم بر نمي داري؟ نميخوام بيام خونه، از تو و اون خونه بدم مياد،

رو به رامين کرد:

-از اين شوهرت هم بدم مياد، چي مي خواي از جون من؟

دوباره رو به من کرد:

-همه ي اون مرغو گوشتو که انداختي دور، ديگه چي ميگي؟

خواستم حرفي بزنم که رامين پيشدستي کرد:

-بچه بيا برو بشين تو ماشين ببرمتون خونه، من بايد برم به کار و زندگيم برسم

ميلاد ناگهان ديوانه شد و به سمت رامين حمله کرد:

-تو چي ميگي؟ تو اومدي تو زندگيمون بدبختمون کردي، از اون خونه بدم مياد، فکر کردي داري به ما صدقه ميدي؟

به يک قدمي رامين رسيد و ضربه اي به شکمش زد، ضربان قلبم بالا رفت، رامين او را زنده نمي گذاشت، وجشت زده ناليدم:

-ميلاد

رامين همانجا ايستاده بود و به ميلاد نگاه ميکرد. بغض ميلاد ترکيد و به هق هق افتاد، نگاهم رفت پي اکبر که به سرعت وارد خانه شد و در خانه را بست. با صداي فرياد ميلاد، دوباره به سمت آن دو، چرخيدم:

-ازت بدم مياد، ازت متنفرم، اميدوارم بميري، پدر سگ

و دوباره با مشت به سينه ي رامين کوبيد. رامين لب زيرينش را جلو فرستاد و سري تکان داد. ميلاد همانطور که اشک ميريخت، دوباره به سمت رامين حمله کرد:

-مي دوني ديشب چقدر کتک خوردم؟ فقط واسه اينکه کار کرده بودمو نمي خواستم مرغ و گوشتي که تو ميخري بخورم، من که مينا نيستم خر بشم، من که بچه نيستم، فکر کردي مي توني گولم بزني؟

و دوباره با مشت به شکم رامين کوبيد. از وحشت نزديک بود سکته کنم. همين حالا بود که زير مشت و لگد رامين، سياه و کبودشود، ولي رامين سر جايش ايستاده بود و هيچ نمي گفت. ميلاد دوباره به سمت رامين خمله کرد و به سينه اش کوبيد، انگار انرژي اش ته کشيده بود. با آن همه کتکي که ديشب از من خورده بود، نبايد هم جاني در بدنش باقي مي ماند. يکبار قامتش خم شد و روي زمين نشست. خواستم به سمتش بروم که رامين به من اشاره زد که سر جايم بايستم. نگاهم روي شانه هاي خميده ي ميلاد ثابت ماند. شانه هايش مي لرزيد، گريه ميکرد، چشمهايم از اشک پر شد. صداي رامين را شنيدم:

-خيل خوب، به اندازه ي کافي منو زدي، راحت شدي؟ حالا هيکلتو تکون بده، کيفتو بردار برو بشين تو ماشين

ميلاد با صداي خفه اي گفت:

-نميام، تو اون خونه نميام

رامين مقابل ميلاد روي پنجه ي پا نشست:

-کجا ميخواي بري؟

-ميرم پيش همين اکبر مي مونم

-خيل خوب، برو در بزن ببين نگهت ميداره؟

ميلاد کشان کشان خودش را روي زمين کشيد و به سمت در قهوه اي رنگ رفت و با مشت به در کوبيد. با چشمان اشک آلود نگاهش مي کردم، ميلاد دوباره محکم به در کوبيد. صداي نعره ي اکبر را شنيدم:

-کيه؟

ميلاد گريان گفت:

-منم اکبر آقا، باز کن بيام تو

-برو گمشو همون جا که بودي، من حوصله ي دردسر ندارم

-اکبر آقا توروخدا بذار بيام تو، واست کار مي کنم

ديگر صدايي از اکبر به گوش نرسيد. ميلاد با مشت به در کوبيد و ناليد:

-توروخدا اکبر آقا، توروخدا

نگاهم افتاد به رامين که قد راست کرد و به سمت ميلاد رفت:

-پاشو، ديدي که نمي خواد بري پيشش، پاشو برگرد خونه

ميلاد سرش را بلند کرد:

-توئه دي...س اومدي نون منو آجر کردي، تو کردي

رامين دستانش را داخل جيبش فرو برد:

-من به خاطر خواهرت اومدم، بود و نبود تو واسه من ارزشي نداره، يه نگاه بهش بنداز، ببين چقدر نگرانته، ببينش

و با سرش به من اشاره کرد، ميلاد زار زد:

-مي دوني ديشب چقدر کتکم زده؟ مي دوني چقدر با جارو منو زده؟ واسه اينکه مي خواستم کمک خرج خونه باشم

رامين لبخند تلخي زد و گفت:

-خواهرت ديشب زدت چون نمي خواست خلافکار بشي، حالا تو مي دوني من چقدر واسه کارهاي نکرده ام از پدر و مادرم کتک خوردم؟ مي دوني؟ ببين گوشه ي لبمو،

کمي خودش را خم کرد:

-ببين، اين يه نمونه شه،

و نگاه معنا داري به من انداخت. دوباره کمرش را صاف کرد:

-تا وقتي که هفده هجده ساله بودم کتک خوردم، واسه کارهايي که تقصير من نبود، شايدم بود و من نمي دونستم، اما خلاف نبود، مشروب فروشي نبود، تو چي؟ از شش سالگي کتک خوردي؟

ميلاد با هق هق به رامين چشم دوخت و حرفي نزد،

-نه کتک نخوردي، تو اوضاعت از من خيلي بهتره، خيلي، من همش کتک خوردمو نمي دونستم اين کتکها حق منه يا نه، يه بار کتک خوردم چرا حرف زدم، يه بار کتک خوردم که چرا حرف نزدم، يه بار کتکم زدن که چرا ديدم، يه بار کتکم زدن که چرا نديدم، تو بي دليل از خواهرت کتک خوردي؟

سرش را به نشانه ي نه بالا فرستاد:

-نه تو هر بار کتک خوردي يه کار بدي کرده بودي، مثه من نبودي که يه عمر فکر ميکنم چرا کتک خوردم؟ حالا هم پاشو بريم خونه، کتک خوردي؟ خواهرت کتکت زده، اما خواهر خوبيه واسه تو، من بدم؟ باشه من بدم، اما خواهرت خوبه، قدرشو نمي دوني، پاشو اينقدر اذيتش نکن، پاشو

و دست برد زير کتف ميلاد و او را مثل پر کاهي از روي زمين، بلند کرد،

-برو کيفتو از وسط کوچه بردار بريم، به اندازه ي کافي هم منو زدي، ديگه بريم خونه،

چند دقيقه ي بعد، هر سه داخل ماشين نشسته بوديم...

..................

ميلاد بدون خداحافظي از ماشين پياده شد و به سمت خانه رفت. دلم نمي خواست از ماشين پياده شوم، فکرم درگير رفتار رامين بود، مغزم از سوالات مختلف پر شده بود، فقط مي خواستم جواب سوالاتم را بدانم، رامين چرا با ميلاد مدارا کرد، چرا آن حرفها را به او زد؟

چرا کتکش نزد؟ مگر از ميلاد متنفر نبود؟

-چرا نميري مونا؟

تکان خوردم و از گرداب افکارم بيرون کشيده شدم:

-ها؟

رامين نفسش را بيرون فرستاد:

-ميگم چرا نميري؟

-رامين؟

-ها؟

-چرا ميلادو نزدي؟ وقتي داشت مي زدت؟ چرا نزديش؟ اصلا چرا باهام اومدي از اون خونه کشيديش بيرون؟

رامين مکث کرد و خيره به چشمانم نگريست اما انگارحواسش جاي ديگري بود، چند ثانيه بعد گفت:

-ميلاد تونست حرفاشو بريزه بيرون، عقده هاشو بريزه بيرون، تونست حمله کنه سمت منو کتکم بزنه، درسته حريف من نميشد، درسته ضربه هاش جون نداشت، اما ميلاد اون جسارتو داشت، مثه من نبود، ماست نبود، ترسو نبود، ميلاد جرات داشت از خونه بره، اما من جرات نداشتم

با ناراحتي گفتم:

-آخه تو اونوقتها که همش شيش هفت سالت بود، اما ميلاد از اون وقتهاي تو خيلي بزرگتره، خيلي بيشتر مي فهمه، خيلي زياد

پوزخند زد:

-قبلا هم بهت گفتم مونا، تو هنوز خيلي چيزا نمي دوني، خيلي چيزا

-خوب بهم بگو، بگو بدونم

دوباره به چشمانم خيره شد:

-چيه؟ فکر کردي مديون مني که ميلادو برگردوندم؟ نه، تو مديون من نيستي، نترس

بي حوصله گفتم:

-گفتم که مي خوام بدونم

-چيو مي خواي بدوني؟ بدبختي هاي منو؟

باران شدت گرفت و با شدت به سقف ماشين برخورد کرد. رامين دوباره بازدمش را پر صدا بيرون فرستاد و گفت:

-چي مي خواي بدوني؟ از اون روزهاي بدبختي؟ چي بهت بگم؟ خيل خوب، پس خوب گوش کن، روزها گذشت و گذشت و سارا بزرگ و بزرگتر شد، ديگه مي تونست چهار دست و پا راه بره، ميديدم مامان چقدر تر و خشکش ميکنه، ميديدم چقدر بغلش ميکنه و قربون صدقه اش ميره، همه رو ميديدم، حسادت ميکردم، ناراحت ميشدم، ديگه سارا رو دوست نداشتم، ديگه دوست نداشتم خواهرم باشه، انگار من اضافي بودم، ديگه دوست نداشتم برم سمت سارا، اونم انگار از من خوشش نميومد، نمي دونم اون وقتها عقلم تا همونجا قد مي داد، بابا نبود و مامان بود و من بودم و سارا و اون مرد غريبه که باز هم ميومد توي اون خونه، باز هم من نبايد حرفي ميزدم و چيزي ميگفتم، يه شب مامان با اون مرتيکه تو اطاق بود، سارا تو هال ميچرخيد، محلش نکردم، ازش بدم ميومد، رفتم تو آشپزخونه که نبينمش، يه باره شنيدم صداي نق و نوق مياد، اولش محل نکردم، اما بعد نق و نوق شديدتر شد، اومدم بيرون ديدم رفته روي مبل، ميترسيد بياد پايين، گريه ميکرد، نق نق مي کرد، دو تا دندون درآورده بود،

رامين لبخند زد:

-نمي دونم چرا دلم نيومد بيشتر از اين بترسه، رفتم سمتش تا بغلش کنم، دستمو دراز کردم، از ترس پريد بغلم، دستشو حلقه کرد دور گردنم،

به چشمان رامين نگاه کردم، از اشک پر شده بود:

-بغلم کرد، اولين کسي که تو اين دنيا بغلم کرده بود، سارا بود، بغلم کرد و خودشو سفت به من چسبوند، وزنش زياد بود، براي من زياد بود، محکم بغلش کردم که از بغلم نيوفته، گذاشتمش روي زمين، دستش هنوز دور گردنم بود، دستاشو ول نمي کرد، خوشم اومد، ذوق کردم، انگار فهميد برادر خواهريم، انگار فهميد منم هستم، من بدبخت هم توي اين خونه هستم

رامين با کف دست، اشکهايش را پاک کرد:

-هه، فسقلي اشکمو درآورد،

بي صبرانه پرسيدم:

-خوب بعدش، بعدش چي شد؟

-بعدش يه دوره ي کوتاه آرامش داشتيم، خيلي کوتاه، شايد دو سه ماه، مادرم آروم شده بود، خيلي آروم، با بابام خيلي خوب شده بود، سارا، سارا که دم من شده بود

با همان چشمهاي اشک آلود، لبخند زد:

-با من خيلي خيلي خوب شده بود، مادرم انگار خيلي هم خوشش نميومد، از حالتهاش مي فهميدم اما چيزي نميگفت، سارا تو بغلم ميومد، وقي مي خواستم درسامو بنويسم ميومد چهار دستو پا کنارم، بعضي وقتها دفترمو مي جوئيد

خنديد:

-پدرسوخته

صدايش آرام شد:

-اوضاع خوب بود مونا، با همه ي بي مهر و محبتي خوب بود، ديگه جنگ و دعوا نبود اما بعدا اتفاقاتي افتاد که آرزو کردم کاش هميشه جنگ و دعوا بود

کنجکاوانه پرسيدم:

-چي شد؟ چي شد؟

دوباره با کف دست اشکهايش را پاک کرد:

-برو خونه، برو خونه مي خوام برم،

-بهم بگو، بگو

صدايش بالا رفت:

-برو خونه مونا، برو اعصابم بهم ريخته، برو

لبهايم آويزان شد، نه، انگار بحث کردن فايده اي نداشت، به آرامي از ماشين پياده شدم، باران شلاقي روي سرم مي باريد، به سانتافه ي مشکي رنگي نگاه کردم که دنده عقب از کوچه بيرون مي رفت.....

مينا سرش را روي زانوانم گذاشته بود و حرف مي زد:

-خانم ناظم امروز اومد توي کلاس، نامه هاي اوليا رو داد، نامه ي منم داد، گفت سه روز ديگه بعد از ظهر به مامان باباهاتون بگين بيان، من گفتم اجازه خانم آبجي بزرگ ما هم مي تونه بياد؟ گفتش آره، اينقدر خوشحال شدم آبجي،

دستم را لا به لاي موهاي مينا فرو برده بودم و بي هدف به نقطه اي از اطاق نگاه مي کردم، مينا همچنان حرف مي زد:

-ميگم آبجي با آقا رامين مياي؟ آخه مي دوني بعضي از بچه ها هم باباهاشون ميان هم ماماناشون، مي گم...

با شنيدن اسم رامين، تکان خوردم، رامين انگار آن رامين روزهاي اول آشنايي نبود، رفتارش و گفتارش چقدر تغيير کرده بود، کمتر تحقير مي کرد و طعنه مي زد، بارها به من کمک کرده بود، همين چند ساعت پيش هم به کمک او توانستم ميلاد را به خانه باز گردانم. اصلا انگار از زماني که داستان زندگي اش را براي من تعريف کرده بود، هم خودش سبک تر شده بود و هم من...

هم من چه؟

انگار ديگر مثل سابق از او متنفر نبودم، انگار دلم بيشتر به حالش مي سوخت. دستي به موهاي مينا کشيدم، انگار دلم براي بدبختي هايش مي سوخت، شايد هم دلم نمي سوخت و اينطور فکر مي کردم، هر چه که بود، انگار رامين چندان هم نفرت انگيز نبود، فقط قابل ترحم بود،

-آبجي اگه آقا رامين بياد ميرم به دوستام ميگم ببينين اين آقا خوش لباسه شوهر آبجيمه ها، بهش ميگي با ما بياد؟

نگاهم افتاد به عزيز که داخل رختخوابش نشسته بود و به من نگاه مي کرد، سرم را به نشانه ي پرسش برايش تکان دادم:

-هوم عزيز؟

عزيز چشمانش را ريز کرد:

-مونا واقعا رامين ميلادو برگردوند؟

دسته اي از موهاي مينا رو دور انگشتانم حلقه کردم:

-آره عزيز، اگه رامين نميومد نمي تونستم ميلادو برگردونم، اصلا نمي دونستم خونه ي اکبر ساقي کدوم قبرستونيه، خيلي شانس آورديم

عزيز روي رختخوابش جا به جا شد:

-چي بهش گفت که برگشت؟ اون که زياد هم از ميلاد خوشش نميومد

ياد حرفهاي رامين افتادم:

-به ميلاد گفت به خاطر کاراي بدي که کردي از خواهرت کتک خوردي، گفت کار خلاف نکنه، نمي دونم از اين حرفها ديگه

عزيز خودش را خم کرد و شروع به ماساژ دادن ساق پايش کرد و گفت:

-با اينکه ازش دل خوشي ندارم ولي واقعا اگه اون نبود ميلاد از دست مي رفت

دوباره به چشمان رنج کشيده ي عزيز خيره شدم، او هم به همان نتيجه اي رسيده بود که من رسيده بودم؟

صداي خواب آلود مينا دوباره به گوشم رسيد:

-آبجي من آقا رامينو خيلي دوست دارم، خيلي مهربونه، خيلي...

دوباره دستي به سر مينا کشيدم و به نقطه ي نامعلومي از اطاق چشم دوختم....

..................

ساعت نزديک ده شب بود، تازه از دستشويي بيرون آمده بودم، حال روزم چندان مساعد نبود، هنوز درد داشتم و نمي توانستم خوب راه بروم، دستم را به کمرم گرفته بودم و مي خواستم به سمت رختخواب بروم که ناگهان در اطاق باز شد و هيکل لاغر و نحيف ميلاد، بين چهار چوب در ظاهر شد. بدون اينکه نگاهش کنم به سمت رختخوابم رفتم که صدايم کرد:

-آبجي؟

به راهم ادامه دادم:

-هوم؟

-چيز، آبجي، چيز، ازم ناراحتي؟

سرم را تکان دادم:

-آره، ازت ناراحتم

صداي ملتمسانه اش را شنيدم:

-آبجي ازم دلخور نباش، من ديگه اين کارو نميکنم

به آرامي روي رختخوابم نشستم:

-خدا کنه

خواستم دراز بکشم که متوجه شدم کنار رختخوابم نشسته و به من نگاه مي کند، دلخور نگاهش کردم:

-چيه ميلاد؟

سرش را خاراند:

-چيز آبجي، شوهرت، شوهرت راست مي گفت که خيلي کتک خورده؟ راست مي گفت تا هجده سالگي کتک خورده؟

و من با خودم فکر کردم که رامين براي من فقط تا زمان خاطرات هفت سالگي اش را تعريف کرده بود، سعي کردم مسير صحبت را تغيير دهم:

-چه فرقي واسه تو مي کنه؟

-آبجي من همش فکر ميکردم اون خيلي زندگي راحتي داشته

سرم را پايين انداختم، نه به نظر مي رسيد زندگي چندان راحتي هم نداشت،با آن مادر خيانتکارش...

نه، اصلا زندگي راحتي نداشت.

-خوب، حالا که فهميدي زندگي خوبي نداشته، ديگه برو بخواب

-آبجي چرا وقتي مي زدمش منو نزد؟ يادته يه بار بهش گفتم بي غيرت زد توي گوشم؟ چرا امروز صبح منو نزد؟

باز هم صحبتهاي رامين در گوشم پيچيد:

"ميلاد تونست اعتراضشو نشون بده، مثه من ترسو نبود"

آه کشيدم:

-گفت همين که ديد تلاش کردي خرج خونه رو در بياري نشون ميده آدم بي دست و پايي نيستي، ولي راهش اين نيست

ميلاد دستش را دراز کرد و دستم را در دست گرفت:

-آبجي، من هنوزم از شوهرت خوشم نمياد، ولي خوشحالم امروز کتکم نزد، بخدا ديگه جون نداشتم

بغض کرد:

-تو ديشب خيلي کتکم زده بودي

دلم برايش سوخت، اي کاش مي فهميد براي آينده اش کتکش زده ام، اي کاش مي فهميد نمي خواستم فردا به او هم "ميلاد ساقي" بگويند...

فشاري به دستش وارد کردم:

-عصبيم کرده بودي ميلاد، دوست دارم تو درستو بخوني و يه آدم درست و حسابي بشي، نمي خوام مثه بابا کارگري کني، بنايي کني

خواستم دستم را عقب بکشم که نگذاشت، صدايش مي لرزيد:

-آبجي بغلم مي کني؟

اينبار من هم بغض کردم،

پسر بود، برادر بود، اما هنوز کودک بود، کودکي که نياز به محبت داشت، دستانم را از هم گشودم، ميلاد به آغوشم خزيد و دستانش را دور کمرم حلقه کرد، دقيقا همانجا که رامين با کمربند کبودش کرده بود، پشتم تير کشيد، لبانم را گاز گرفتم و دم نزدم، بگذار بغلم کند، دلم نمي خواست او هم مثل رامين شود که هميشه حسرت آغوش محبت آميزي روي دلش مانده باشد، هر کاري هم که کرده بود، برادرم بود، به دندانش مي گرفتم، به دندانشان مي گرفتم، هر سه نفرشان را به دندان مي گرفتم، صداي ميلاد را شنيدم:

-آبجي ديگه خلاف نمي کنم....

....................

از آسانسور خارج شدم و به سمت اطاق رامين به راه افتادم، دلم مي خواست از او تشکر کنم، نمي دانم شايد هم دلم مي خواست دوباره سر وقت گاو صندوق بروم، هر چه که بود، مي خواستم به يک بهانه اي وارد اطاقش شوم، با ديدن مهتاب که لبخند زنان چند قدم آن طرف تر ايستاده بود، نا خودآگاه لبخندي روي صورتم نشست. برايش سري تکان دادم و بي اختيار لبهايم را به سمت داخل جمع کردم، مهتاب به سمتم آمد و گفت:

-چه خوب، شما اومدي، آقاي بابازاده امروز نيومده شرکت، گفتم شما حتما خبر داري واسه چي، راستش از باکو جنس رسيده مي خواستيم...

حرفش را قطع کردم و با تعجب پرسيدم:

-شرکت نيومده؟ يعني الان تو اطاقش نيست؟

-نه در اطاقش قفله، تلفنشم جواب نميده، مگه شما خبر نداري ازش؟

انگشتم را جلوي لبم گرفتم:

-چ...چرا، آره من مي دونم، باشه من الان خودم بهش زنگ ميزنم ببينم مياد يا نه، باشه

سر سري خداحافظي کردم و دوباره به سمت آسانسور رفتم...

...............

شماره ي رامين را گرفتم و گوشي را روي گوشم گذاشتم،

يک بوق، دو بوق، سه بوق...

رامين کجا بود؟ خانه ي خودش بود؟ براي چه شرکت نيامده بود؟

يادم آمد با چه حال خرابي ديروز مرا پياده کرد و خودش هم رفت، پوست لبم را به دندان گرفته بودم و مي کشيدم،

نه بوق...

کم کم از جواب دادنش نا اميد مي شدم که صداي گرفته اش توي گوشي پيچيد:

-هوم، مونا تويي؟

من و من کردم و بدون سلام کردن گفتم:

-آره، چيز شد، الان رفته بودم شرکت، مهتاب گفت از صبح نيومدي، خواستم ببينم کجايي

-هوم، من مهم شدم واست، جالبه، من خونه ي بيرون شهرم، يه ذره حالم گرفته است

-چي شده؟ حالت بده؟

لحنم خالي از هر حسي بود، شايد ته قلبم ترحم خودي نشان مي داد،

شايد...

-آره اعصابم خيلي خورده

براي اينکه حرفي زده باشم، گفتم:

-کاري از دستم بر مياد؟

چند لحظه صدايي از رامين به گوش نرسيد،

-الو رامين، ميگم من مي تونم کاري انجام بدم؟

-آره مي توني، اگه بخواي مي توني

-چي کار؟

-يه آژانش بگير بيا اينجا پيش من

آب دهانم را قورت دادم، رفتن پيش رامين، آن هم در آن خانه ي شوم، کاش لال مي شدم و حرفي نمي زدم، اينبار من سکوت کردم،

صدايش را شنيدم:

-ميلاد خوبه؟ صبح رفت مدرسه؟ ديگه اذيت که نکرد؟

با اين جمله به يادم آورد که ميلاد را دوباره به من برگردانده بود، احساس کردم مي خواست دينم را به يادم بياورد، شايد هم منظورش اين نبود و من اينطور برداشت کردم،

-آره صبح رفت مدرسه، ديشب هم ازم معذرت خواهي کرد

تک سرفه اي کرد:

-آهان، خوبه، حالا چي کار مي کني؟ مياي يا نمياي؟

-لازمه بيام؟

-يه گوش شنوا ميخوام، واسه خاطراتم، همين

دوباره پوست لبم را به دندان گرفتم، بايد مي رفتم؟ نکند نقشه باشد؟ رامين اصلا قابل پيش بيني نبود، اما نه، خودش چند روز پيش همراه من به مطب دکتر آمد، خودش داروهاي مرا گرفت، مي دانست که نمي توانم، عوض شده بود، ديروز به من کمک کرده بود...

-آخه من پول ندارم، حتي پونصد تومن هم ندارم

-آژانش بگير بيا اينجا پولشو حساب مي کنم، نمي خواي خاطراتمو بشنوي؟

و من که دلم سوخت، و من که به او ترحم کردم:

-باشه ميام....

.................

از روي سنگفرشهاي سفيد کف حياط رد شدم، به آن باغچه ي شوم نگاه نمي کردم، مرا ياد شکنجه ي وحشيانه ي رامين مي انداخت، رامين دوشا دوش من حرکت مي کرد:

-خوبي؟ چي شد ياد من کردي؟ تعجب کردم

بدون اينکه نگاهش کنم، گفتم:

-گفتم که، نيم ساعت پيش شرکت بودم، مهتاب گفت تو اطاقت نيستي، گفت اصلا شرکت نيومدي، خبرتو از من مي گرفت، نمي دونست ما با هم زندگي نمي کنيم

خنديد:

-هيشکي نمي دونه، تو اين دو هفته خودم بعد از تعطيلي شرکت بردمت خونه، به همه گفتم خانمم صبحها هر وقت دلش بخواد مياد، آخه لردي مياد سر کار

چيزي نگفتم و به سمت ورودي خانه حرکت کردم، قلبم مي تپيد، دلم شور مي زد، يک لحظه پشيمان شدم از اينکه با پاي خودم به اين خانه آمدم، اما نه، رامين ديروز کمک کرده بود،

رامين جلوتر از من مقابل در خانه ايستاد و در را برايم باز کرد:

-فرست (first) ليدي خوشگل

از اين کلمه خوشم نيامد، ليدي خوشگل مرا به ياد سلاخي هايش مي انداخت، اما نه، قرار نبود هيچ اتفاقي بيوفتد، ما قرار بود حرف بزنيم، رامين آدم شده بود، رامين مي خواست از خاطراتش برايم بگويد...

نگاهي به صورتش انداختم، چشمانش کمي سرخ شده بود که نشان از بي خوابي شب گذشته ميداد، چيزي نبود، همه چيز نرمال بود، لبخندي زدم و وارد خانه شدم....

.............

پشت يکي از صندلي هاي آشپزخانه نشسته بودم، اينجا تنهاي جايي بود که با نگاه به در و ديوارش، دست و دلم نمي لرزيد، دفعات قبل داخل آشپزخانه اتفاقي نيوفتاده بود، اينبار با دقت بيشتري مي توانستم به فضاي خانه نگاه کنم، آشپزخانه ي بزرگ و دلبازي بود، يک طرف آن يخچال و لباسشويي بود و سمت ديگرش گاز، گوشه ي آشپزخانه هم ميز دو نفره اي قرار داشت که من پشت يکي از صندلي هايش نشسته بودم. به هيکل رامين نگاه کردم که پشت به من ايستاده بود و داخل دو فنجان کوچک، قهوه مي ريخت.مي توانستم روي رخت و لباسش متمرکز شوم. عرق گير آبي آسماني با شلوارک طوسي به تن داشت. ناگهان به سمتم چرخيد و نگاهم را غافلگير کرد. لبخندي زد و يکي از ابروهايش را بالا برد:

-هوم؟ خوش تيپ نديدي؟

به زحمت لبخندي زدم و چيزي نگفتم. سيني محتوي فنجان هاي قهوه را روي ميز گذاشت و همانطور که صندلي را عقب مي کشيد تا روي آن بنشيند، گفت:

-عمرا اون شوهر عرق خورت مثه من خوش تيپ بود؟

از نيش کلامش اخم کردم، چه وقت گفتن اين حرف بود؟ من که کاري نکرده بودم.

پشت صندلي نشست و بي توجه به دلخوري ام، پرسيد:

-داداشت خوبه؟ آرومه؟ ديروز که ديگه جفتک نپروند؟

سرم را به نشانه ي "نه" بالا انداختم. سري تکان داد و فنجان قهوه اش را از روي سيني برداشت و به من اشاره زد:

-بخور، قهوه ي ترکه، اصل اصل، عمرا تا حالا خورده باشي

دوباره دمغ شدم و سرم را به سمت ديگري چرخاندم. يک قلپ از قهوه اش خورد و گفت:

-از ديروز تا حالا اصلا حوصله ندارم، خيلي عصبي و کلافه ام

همانطور که به يخچال دو درش نگاه مي کردم، گفتم:

-مشخصه، از نيش و کنايه هات معلومه

فنجان را روي ميز گذاشت و گفت:

-خيل خوب حالا، اخم نکن، هر کي جاي من بود همينجوري بود، از ديشب خاطرات مدام مياد تو سرم، عصبيم ميکنه

کمي نگاهش کردم:

-چرا؟

به صندلي تکيه زد و گفت:

-گفتم که خاطرات خوبي نيست، همش بده، همش سياهه،

نفسم را بيرون فرستادم:

-گفته بودي گوش شنوا مي خواي، اومدم ببينم جريان چي بوده؟ بگو، مي شنوم

پوزخند زد:

-به جبران کمک ديروزم اومدي، نه؟

کمي سرم را تکان دادم:

-آره، خوب آره، تو اينجوري فکر کن

-دلت واسم سوخته؟

پلک زدم:

-شايد

لبخند زد:

-واقعا؟ خوبه، اميدوار شدم

دستانم را روي ميز گذاشتم:

-خوب بگو، بقيه شو بگو، تا اونجا گفتي که تا يکي دو ماه اوضاع خوب بود و جنگ و دعوا نبود

دستي به سرش کشيد و گفت:

-آره اوضاع خوب بود، بابا که ميومد يه مقدار بيشتر مي موند، مامان مي خنديد، نمي فهميدم خنده هاش دروغکيه يا راستکي، من سرم با سارا گرم شده بود، سارا شده بود همه ي دنياي من، همه ي دنياي يه پسر بچه ي هفت هشت ساله، ديگه مهم نبود که باباش فقط دنبال زنشه و مادرش محلش نميکنه، اصلا هم مهم نبود که اون مرتيکه باز ميومد توي خونه، وقتي سارا دستاشو سمتم دراز ميکرد و من بغلش ميکردم، وقتي من دراز مي کشيدم و ميومد از کمرم آويزون مي شد، اصلا تو بگو همه ي دينا به من پشت کنن، اصلا مهم نبود، خواهرم مهم بود، خواهر خوشگلم مهم بود که با همه ي بچگي، تنهايي هاي برادرشو مي فهميد، تا اينکه يه شب که بابا نبود، يه شب که سارا تو بغلم نشسته بود و داشت خارش لثه هاشو با آستين لباس من بر طرف مي کرد، اون مرتيکه اومد، من سرمو انداختم پايين تا نگام بهش نيوفته، اومد سمت من و سارا، بالا سرمون واستاد و به من نگاه کرد، طاقت نياوردم سرمو بلند کردمو نگاش کردم، انگار دلش واسم سوخته بود، نمي دونم چرا بعد از اين همه مدت تازه دلش واسم سوخته بود،

چشمانم را ريز کردم و به چهره ي رامين خيره شدم که کم کم به سرخي مي زد، آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-خوب؟ بعدش چي شد؟

-طولاني نگام کرد و گفت "هي بچه، سارا رو دوست داري؟" ، ازترس سرمو تکون دادم و گفتم "آره دوستش دارم"، گفت "دوست داري هميشه باهاش باشي" ، گفتم "آره "

نگاهم روي دستان مشت شده ي رامين ثابت ماند، رگ دستانش بيرون زده بود. با صداي لرزاني گفتم:

-خوب؟

-بازم طولاني نگام کرد و رفت تو اطاق پيش مامانم، چند دقيقه ي بعد صداي جر و بحثشونو شنيدم، چيزايي مثه "اونم بياد، گناه داره" يه همچين چيزايي مي گفتن انگار، خوب يادم نيست، اما توجه نکردم، سارا باهام بازي ميکرد، خودشو مينداخت بغلم و تف تفيم مي کرد و مي خنديد ولي مي دوني مونا،

چشمانش گشاد شد، روي صندلي جا به جا شدم، چهره اش باز هم ترسناک شده بود.

-مي دوني اون آخرين باري بود که من سارا رو ديدم که اگه مي دونستم اون آخرين باره، قدر همه ي اون روزهايي رو که با سارا بودم نگه مي داشتم که خواهرمو بو ميکشيدم که هيچ وقت از يادم نره

انگشتانش را از هم گشود و دوباره مشت کرد، به نفس نفس افتاده بود، ترس در وجودم نشست. حالت نگاهش خيلي آشنا بود، خيلي...

رامين سر بلند کرد و با چشمان گشاد شده، به من خيره شد. باز هم انتهاي چشمانش به سمت پايين کشيده شده بود. يکباره بي مقدمه خنديد:

-فردا ظهر که از مدرسه برگشتم، مادرم و سارا خونه نبودن، اونها هيچ وقت به خونه برنگشتن، تا يک ساعت بعد از ظهر، تا دو ساعت، تا ده ساعت بعدش، اونا هيچ وقت برنگشتن

دندانهايم به هم خورد:

-چ...چرا؟

رامين چشمانش را تا آخرين حد ممکن گشاد کرد و يک باره با دستش سيني قهوه را به يک طرف پرت کرد و نعره کشيد:

-مادرم و سارا و اون مرتيکه از ايران رفته بودند، اونا قاچاقي از ايران رفته بودند،

از روي صندلي نيم خيز شدم، خطر را حس کردم، من چه اشتباهي کردم که دوباره به اين خانه آمدم، که با پاي خودم به اين خانه آمدم.

من چه غلطي کردم...

مچ پايم به صندلي گرفت و تلو تلو خوردم، رامين هم از پشت ميز بلند شدم و به سمتم آمد، عقب عقب رفتم و با نگراني گفتم:

-چيز، آروم باش رامين، آروم باش، خوب ميگفتي، چيز

نفسهاي عميق و صدا دار کشيد:

-واسه همينه که زنا گهن، که بايد بزنيشون تا صداي سگ بدن، اينو بابا سالها تو گوشم گفت، گفت زنا گهن، گفت زنا سگن، زن يني سگ، زن يني خائن، مي دوني چرا؟ بابا مي گفت سهم من از زندگي با مادرت يه پسر خائن بود، به من مي گفت مونا، به من ميگفت خائن، ميگفت من شريک گند کاريهاي مادرم هستم،

عقب عقب رفتم و بغض کردم:

-نه، نه ببين، تو اون موقع بچه بودي، گوش کن رامين، تورو خدا نيا جلو

-نه مونا، نه ليدي خوشگل، بابام راست مي گفت، سهمش از زندگي يه پسر خائن بود، يه زني که پولاشو بالا کشيد و با فاسقش فرار کرد و يه دختري که بچه ي بابام نبود

قلبم از حرکت ايستاد...

رامين با صداي ترسناکي گفت:

-سارا بچه ي همون مرتيکه بود

لرزيدم...

رامين دندانهايش را نشان داد، انگار اينبار رامين سگ شده بود،

چه کسي مرا از دستش نجات مي داد؟

رامين دندانهايش را نشان داد، انگار اينبار رامين سگ شده بود،

چه کسي مرا از دستش نجات مي داد؟

عقب عقب رفتم و دستم را براي دفاع، مقابلش دراز کردم و بريده بريده گفتم:

-رامين من، رامين توروخدا....من مي ترسم

سرش را به چپ و راست تکان داد، چشمانش تنگ و گشاد مي شد، دستانش را به هم ماليد:

-مادرم قبل از رفتنش، يه نامه نوشته بود، يه نامه نوشته بود واسه ي بابام، بهش گفت از اول هم دوستش نداشته، بهش گفت که همه ي اون سالهايي که اون توي باکو با زناي رنگ و وارنگ بوده، اينم ايتجا با عشقش حال کرده

روي پارکتهاي کف خانه سکندري کردم، سرم را چرخاندم و به دنبال در خروجي آشپزخانه، چشم چرخاندم.

-بابامم سرش گرم بود و من نمي دونستم، مونا تو بگو پس من چي مي دونستم؟ اصلا به من چه که هر کدومشون چه غلطي مي کردن؟ من اگه هم مي دونستم چي کار مي تونستم بکنم؟

نفسهاي بلند کشيدم:

-هه ه ه ه ، هه ه ه ه

-مامان تو نامه نوشته بود جلوي چشم من با فاسقش بوده، اينا رو نوشته بود تا بابا رو بسوزونه، نوشته بود من يه پسر بي غيرتم، نوشته بود من مثه بابام بي غيرتم، همين نوشته ها باعث شد بابا سالها منو بزنه و تحقيرم کنه، ميگفت چرا بهش نگفتم؟

به سمتم پريد، جيغ کشيدم و عقب رفتم:

-رامين، من که مادرت نيستم

با دندانهاي به هم فشرده، غريد:

-زن که هستي، نيستي؟ زن که هستي، از کجا معلوم تو مثه مامانم نباشي؟ آخه يه بچه ي هفت ساله چي کار مي تونست بکنه؟ مگه من مي تونستم کاري بکنم؟ سالها تحقير شدم که چرا مي دونستم و دم نزدم، بابا سالها کتکم زد، سالها

چرخشي به گردنش داد:

-با کمربند منو مي زد،واي چقدر جاي کمربندها مي سوخت،

از آشپزخانه خارج شدم و با وحشت به در و ديوار خانه نگاه کردم، بايد کاري مي کردم، با اين وضعيت حتما بلايي بر سرم مي آورد. انگار واقعا ديوانه بود، با ترس و لرز نگاهش کرد که چشمانش را درشت کرده بود و مثل عقاب مرا زير نظر داشت. در ذهنم فاصله ي خودم تا در خانه را مجسم کردم، باز هم در چشمان عصبي رامين خيره شدم و در يک لحظه تصميم خودم را گرفتم و چرخيدم و با همه ي توانم به سمت در سالن، دويدم. صداي نعره ي رامين را شنيدم و صداي پايش را که به دنبالم مي دويد:

-داري در ميري نه؟ پس حتما يه چيزي هست که داري در ميري، صبر کن ببينم موش کوچولو، واستا

کمرم تير کشيد، لگنم تير کشيد اما اهميت نداشت، فقط مي خواستم از دستش خلاص شوم، به سمت در سالن دوبدم، هنوز دستم به دستگيره ي در نرسيده بود که دستي از پشت سر مانتو ام را کشيد، زير لب خدا را صدا کردم، پاهايم سر خورد، با همه ي توانم دست و پا زدم، صداي عصبي رامين بلند شد:

-همتون عين همين، تو واسه چي داري فرار ميکني؟ واسه چي؟

به التماس افتادم:

-رامين من نمي تونم، من جون ندارم، دکتر گفته عفونت دارم، گفته تا دو هفته نميشه، من اومده بودم به حرفهات گوش بدم، چرا اينجوري ميکني؟

صدايم بالا رفت:

-چرا مي خواي به خاطر مادرت منو بزني؟

مرا به عقب کشيد، فريادم به آسمان بلند شد:

-به من چه پدر و مادرت اذيتت کردن؟ به من چه؟

به موهاي بلندم چنگ زد، سرم به عقب خم شد، به بالا نگاه کردم، چشمانم روي چشمانش سرخش ثابت ماند، با دهان باز نفس مي کشيد:

-شايدم بابا راست مي گفت، شايد من بايد بهش ميگفتم؟ بايد يه جوري به گوشش مي رسوندم که مامان با يه آقاييه، نه اينکه مثه مترسک واستمو نگاه کنم

با هر دستم به به دستان پر قدرتش، چسبيدم:

-واي سرم، موهامو نکش، تو بچه بودي، واي توروخدا، سرم کثافت، سرم، مي خواستي من بيام اينجا تا کتکم بزني؟

بي توجه به سوالم گفت:

-بابا به من گفت من يه بي غيرت ترسوئم، گفت من هيچ وقت مرد نميشم، گفت اگه بزرگ بشم زنا سرم کلاه مي ذارن، اينو از بچگي به من گفت، گفت هيچ وقت نمي تونم يه زنو رام کنم، ولي من مي تونم، حالا ببين چجوري تورو رام ميکنم

دوباره موي سرم را کشيد، از شدت درد، اشک دور چشمم حلقه زد، صداهاي نامفعومي از ته حلقم خارج شد:

-ها....قا...خ...خا...

-بابا يه عمر به من گفت اگه دستم به مامانت برسه اونقدر مي زنمش که صداي سگ بده، اما هيچ وقت دستش به مامانم نرسيد، حسرت رو دلش موند و مرد، به مئ گفت تو باعث و باني هست، گفت تو هستي

جيغ کشيدم:

-رامين بابات اشتباه کرد تو بچه بودي، اذيتم نکن

نگاهم روي دست راستش ثابت ماند، مشت شده بود، چشمانش تا آخرين حد ممکن گشاد شد، دستش بالاي سرم ثابت ماند، فهميدم جريان چيست، مي خواست دوباه توي دهانم بکوبد، به گريه افتادم:

-من اومدم به حرفات گوش بدم، من اومدم ببينم دردت چيه، تو مي خواي منو بزني؟

دستش را بالا برد و خنديد:

-الان که توي دهنت بکوبم آروم ميشم، بابا ميبينه تونستم زنمو رام کنم، همه ي عقده هام خالي ميشه، ديگه کسي نمي تونه به من بگه بي عرضه ي بي غيرت

دستش باز هم بالاتر رفت، ناله کردم و روي پنجه ي پا بلند شدم:

-تو بي غيرت نيستي، تو همش هفت ساله ات بود، آخه کي از هفت ساله انتظار داره، توروخدا با من اين کارو نکن،

-چطور ميلاد مي تونست به من بگه بي غيرت؟ پس چرا من نتونستم؟

به هق هق افتادم:

-ميلاد پونزده سالشه، ميلاد خيلي از اون وقتهاي تو بزرگتره

پر صدا خنديد:

-الان حس ميکنم تو يه آب نبات چوبي هستي، با تموم قدرت دارم آب نبات چوبيمو مي مکم، شيرينيش داره ميره تو دهنم،

دستش بالاتر رفت،

تمام شد، همين حالا مي کوبيد و دندانهايم را خورد ميکرد. من بيچاره شدم، من از بين رفتم، اشک روي گونه ام سر خورد، چشمانم را بستم و منتظر ماندم، خدا هم پشتم را خالي کرد، زمزمه کردم:

-اگه تو اينقد بد بودي چرا سارا دوست داشت؟ چرا تو رو دوست داشت؟

صورتم از درد جمع شد، رامين چشمانش را بست و مشتش را فرود آورد، به غريزه دستام را جلوي صورتم گرفتم،

خدايا، دنداهايم، بيني ام، صورتم، زيبايي ام، سلامتي ام، همه را از من گرفتي، بي معرفتي را در حقم تمام کردي...

همه چيز تمام شد....

تنها صدايي که بگوش مي رسيد، صداي نفسهاي بلند رامين بود، انگار براي نفس کشيدن، اکسيژن نداشت. سينه اش به خس خس افتاده بود، دستم همچنان مقابل دهانم بود، چشمانم بسته بود، همانطور با سري به عقب کشيده شده، وسط سالن خم شده بودم، جرات کردم و چشمانم را نيمه باز کردم، مشت رامين در چند سانتي متري صورتم بود، توي صورتم نکوبيده بود،

نمي دانشتم خوشحال باشم يا ناراحت، نکوبيد، دهانم سالم بود، بيني ام سالم بود. باز هم به چشمانش نگاه کردم، چشمانش از اشک خيس شده بود، نگاهم را که ديد لبهايش را روي هم فشار داد و گفت:

-نمي زنمت، نمي زنم،

چشمانش را بست:

-مي زنم، تو هم زني، مي زنمت

دوباره دستانش را بالا برد،

نه، ديگر اينبار همه چيز تمام بود، خودم را رها کردم، موهاي سرم شل شد، تعادلم را از دست دادم و به جلو پرت شدم، با شکم روي پارکت خانه سر خوردم، معده ام سوخت، چانه ام را بالا گرفتم تا به پارکت برخورد نکند، قلبم مي تپيد، به همان حال کف سالن دراز کش ماندم، صداي پاي رامين را شنيدم به سرعت برگشتم، بالاي سرم ايستاد و خم شد، از ترس خودم را عقب کشيدم و با صداي لرزاني گفتم:

-تورو خدا کاريم نداشته باش

چانه اش لرزيد:

-من بي غيرت نيستم؟

چانه ام لرزيد:

-نه يه بچه ي هفت ساله بي غيرت نيست،

کنار پايم زانو زد و چشمانش را درشت کرد:

-زنا سوار من نمي شن؟ زنا نمي تونن از من سواري بگيرن؟

خودم را جمع کردم و مظلومانه گفتم:

-الان من سوار تو ام؟ ببنين حال و روزمو، ببين

چشمانش نيمه بسته شد و لرزيد:

-نمي خوام بزنم ولي دوست دارم، اگه نزنم، اگه نزنمت، خالي نميشم، بذار بابا ببينه که من حريف زنم ميشم، بذار روحش از اون بالا ببينه

صدايم گريه آلود شد:

-درد داره، نکوب توي دهنم

صدايش لرزيد:

-نمي خوام درد بکشي، با مشت نمي زنمت، من دلم نمياد بزنمت

دست راستش را مقابل پيشاني اش نگه داشت و با پنجه هايش پيشاني اش را فشار داد:

-دوست دارم بزنم، ولي نه، دوست ندارم تو رو بزنم، کاش مادرت جاي تو بود تا با مشت و لگد مي زدمش

دستم را به سمت پايش دراز کردم:

-به پات ميوفتم رامين، نزن، توروخدا

سرش را به چپ و راست تکان داد:

-بايد بزنم تا آروم شم، با مشت نمي کوبم، با مشت بکوبم نفست ميره، تو از خيلي ها بهتري، بابا اشتباه کرد که مي گفت همه زنا گهن مونا

خواستم حرفي بزنم که صدايش را شنيدم:

-با مشت نمي کوبم

چند لحظه ي بعد، برق از چشمم پريد، سيلي اش دردناک

سمت چپ صورتم ذق ذق ميکرد، با بيچارگي به صورت رامين نگاه کردم. قطره ي اشکي از چشمش چکيد و روي گونه اش سر خورد و وارد دهانش شد. هر دو دستم را مقابل سينه ام جمع کرده بودم و همانطور که کف پارکت دراز کشيده بودم، با ترس به چشمان اشکي اش نگاه مي کردم. رامين کف دستش را روي بيني اش گذاشت و آنرا به سمت بالا کشيد و يکباره خودش را شل کرد و کنارم روي پارکت نشست. صورتم را به سمت مخالفش چرخاندم، دلم نمي خواست نگاهم به نگاهش بيوفتد، همه ي آن احساسات بدي که مي خواست از قلبم بيرون برود، دوباره به بدترين شکل ممکن وارد قلبم شده بود. دست رامين را که مقابل سينه ام ديدم، جا خوردم، دستش را روي دستانم گذاشت:

-مونا؟

صدايش بغض داشت، جوابش را ندادم. دستش را دور پنجه هايم حلقه کرد:

-مونا؟

گوشه ي لبهايم را پايين فرستادم تا اشکهايم نريزد:

-هوم؟

سعي کرد مرا به سمت خودش بچرخاند:

-مونا نگام کن، مونا ببين منو

سرم را نچرخاندم، نمي خواستم نگاهش کنم.

تکانم داد:

-مونا من دست خودم نيست، بايد بزنم تا خالي بشم، پدر و مادرم منو مي زدن تا خالي بشن، من همين جوري بزرگ شدم، تو نمي دوني من تو چه محيطي بزرگ شدم، بخدا تو نميدوني، نگام کن، به من نگاه کن

با بغض گفتم:

-نگات کنم که چي بشه؟ ديدن صورت درب و داغون من خوشحالت ميکنه؟

روي نيم تنه ام خم شد، از ترس خودم را جمع کردم:

-مونا ببينمت، صورتت چي شد؟ محکم زدم؟

گونه ام را محکم به پارکت چسباندم، سردي پارکت، از ذق ذق صورتم کم کرد:

-ولم کن رامين، راحتم بذار، از خودم بدم اومده

دست برد زير چانه ام:

-چرا مونا؟ چرا؟

دستانم را از زير دستش بيرون کشيدم و سعي کردم به پهلوي چپم بچرخم:

-به خاطر کار ديروزت اومدم پيشت، گفتم برات جبران کنم، گفتم آدم شدي، خواستم مديون نباشم، تو ديروز ميلادو به من برگردوندي، فکر کردي اومدم اينجا که منو تا حد مرگ بترسوني و دوباره بزنيم؟ من چرا اينقدر احمقم که فکر کردم تو درست شدي؟

رامين دستش را دور کمرم حلقه کرد و با اندکي فشار دوباره مرا به حالت طاقباز چرخاند، نگاهمان در هم گره خورد، نگاه من رنجيده بود و نگاه او غمگين:

-مونا دست من نيست، وقتي عصبي ميشم، وقتي خاطرات مياد توي ذهنم حاليم نيست چي کار ميکنم، خودم دوست دارم اين کارو بکنم تا آروم شم

پلک زدم و چشم از چشمانش گرفتم که باز هم سرخ شده بود، اما اينبار به خاطر اشکهايي بود که از چشمانش مي چکيد:

-از من بدبخت تر پيدا نکردي؟ من چي کارت کردم؟ بدبختي هاي منو نمي بيني؟

-منم مثه تو بدبختي کشيدم، از تو هم بيشتر، مي دوني بابا چرا کتکم مي زد؟ چون تو همون دو سه ماهي که مادرم باهاش خوب شده بود، يکي دو تا خونه به نامش کرده بود، خوب به من چه که مادرم همه رو فروخت و با اون مرتيکه فرار کرد و رفت؟ مگه من مي دونستم؟

دوباره تکانم داد:

-ها مونا؟ مگه من مي دونستم؟ خوب شايدم بايد به بابا مي گفتم نه؟ بايد به بابا ميگفتم؟ يواشکي بايد بهش ميگفتم که مامان با يه آقائيه،

دستش از روي بدنم شل شد:

-خوب بعد اگه ميگفتم مامان بازم کتکم ميزد، ازش مي ترسيدم، کتکهاش درد داشت

حرفش را بريدم:

-پس مي دوني کتک خوردن چقدر درد داره که اينقدر کتکم ميزني؟

کف دستش را روي گونه ي چپم گذاشت:

-مونا من تا هجده سالگي کتک خوردم، بعد از رفتن مامانم بابام هيچ وقت نتونست پيداشون کنه، هيشکي از اونا خبر نداشت، خونواده ي مادرم هم نمي دونستن کجان، مادرم يه دفه گذاشت و رفت، ساراي منو برد، بابام هر روز به سارا فحش مي داد بهش ميگفت حرومزاده، اما يه بچه ي هفت ساله که اينا رو نمي فهميد، اون فقط اينو مي فهميد که خواهر کوچولوش رفته، جاي دوندوناش هنوز روي دفتر مشقم بود، دفترمو هنوز دارم، خواهر کوچولوم رفته بود و بابام فقط به فکر اين بود که زنش بهش خيانت کرده و پسرش هم بهش چيزي نگفته، من هر شب کتک خوردم، من هر شب با کمربند کتک خوردم،

خواستم صورتم را بچرخانم که مانع شد:

-روتو از من برنگردون، منم مثه تو بدبختم

ناله زم:

-من مسئول بدبختي هاي تو نيستم، تو داري تلافي کاراي پدر و مادرتو سر من در مياري، ضعيف کشي ميکني

-من فقط سر تو پشيمون ميشم، وگرنه رو زناي ديگه پشيمون نشدم

آب دهانم را قورت دادم و کمي نگاهش کردم، فکري در ذهنم مي چرخيد، دل به دريا زدم و پرسيدم:

-با چند تا زن قبل از من اين کارو کردي؟

با پشت دستش اشکهايش را پاک کرد و گفت:

-مي خواي بدوني؟

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم. نفس عميق کشيد:

-با ده دوازده نفري اين کارو کردم، اما به يکي دوبار بيشتر نکشيد، همشون از دستم در رفتن، هيشکي با من نموند

آه کشيدم و يک لحظه آرزو کردم که ايکاش من جاي يکي از آنها بودم و از دست رامين خلاص مي شدم:

-اولين بار چند ساله بودي که اين کارو کردي؟

رامين بي توجه به سوالم گفت:

-پاشو بشين، زمين سرده سرما مي خوري

-نمي شينم، فقط جواب سوالمو بده

-نوزده ساله بودم، با يه دختري دوست شدم و اولين بار به حد مرگ زدمش، خيلي حس خوبي بود، اينقدر با کمربند زدمش که حس کردم همه ي عقده هام خالي شد، وقتي جيغ مي زد و التماس مي کرد نزنمش همه ي اون نفرتم خالي ميشد، مثه ظرفي که پر از آبه و کم کم اون آب خالي ميشه

از شدت نفرت صورتم در هم شد، چقدر راحت در مورد شکنجه ي يک دختر بيچاره صحبت مي کرد،

-به پام ميوفتاد و ميگفت نزنمش، مثه من که به پاي بابام ميوفتادمو ميگفتم منو نز...

حرفش را قطع کردم، صدايم بالا رفت:

-بسه نمي خوام بشنوم، بسه، مي خوام برم خونه

حرفم را قطع کرد و بر خلاف انتظارم به آرامي گفت:

-باشه، پاشو برسونمت پاشو، ممنونم که اومدي، حسابي آروم شدم

دوست داشتم دهان باز کنم و به او بد و بيراه بگويم اما خودم را کنترل کردم، فحش دادن به ديوانه اي مثل او چه فايده اي داشت؟

.................

سرم را روي سينه خم کرده بودم، انگار سرم روي تنه ام زياديبود. به زندگي سگي ام فکر ميکردم، انگار رامين حق داشت که بگويد من سگم و بايد واق واق کنم، دقيقا با سگ هم همين رفتار را مي کردند، از هفده سالگي کتک خورده بودم، پنج سال بود که کتک مي خوردم،

به گونه ام دست کشيدم، به لبهايم...

چقدر با دليل و بي دليل کتک خورده بودم...

-مونا؟

صداي رامين بود، جواب ندادم و منتظر ماندم تا خودش حرفش را ادامه دهد. انتظارم رياد طول نکشيد:

-مونا مي خوام برات يه هديه بخرم، چي دوست داري؟ به غير از طلا هرچي بخواي واست مي گيرم، بگو چي دوست داري؟

پوزخند زدم، نمي خواست برايم طلا بگيرد، ميترسيد مثل مادرش همه را بالا بکشم، اصلا مي ترسيد پول در دست و بالم باشد:

-من چيزي نمي خوام

-بگو ديگه خانم، بگو چي برات بخرم؟

دوباره بغض کردم:

-يه تيکه قبر برام بخر که برم توش بخوابم تا از دست تو و اين زندگي خلاص بشم

صداي رامين هم بغض دار شد:

-نمير، اگه تو بميري من چي کار کنم؟ نمي خوام بميري، توروخدا اين حرفو نزن

دستم را به پيشاني ام کشيدم، اين مرد واقعا ديوانه بود...

..............

رامين جعبه ي ادکلن گران قيمت را به سمتم گرفت و گفت:

-بيا مونا مال تو، بگيرش،تو که تو مغازه اصلا نگاهش هم نکردي، اينو واسه تو گرفتم،

دستش را پس زدم و به سمت پنجره ي ماشين چرخيدم.

-مونا بگيرش، واسه توئه، بگيرش، مي خوام خوشبو باشي

زبانم تلخ شد:

-راس ميگي، من بوي گه ميدم، اينو بايد بزنم تا خوشبو بشم

سکوت کرد و چيزي نگفت، چند لحظه ي بعد جعبه را روي پاهايم گذاشت، ماشين را روشن کرد و به راه افتاد. با دستم جعبه را پس زدم، جعبه بين دو صندلي افتاد، صداي نفس عميق رامين را شنيدم، دقايقي در سکوت گذشت. سکوت را رامين شکست:

-ميرم چند تا پيتزا بخرم واسه ناهار، يکي واسه تو، يکي واسه مينا، يکي هم مادر و برادرت شريکي بخورن،

اخم کردم و چشمانم از حدقه در آمد. تا لحظه ي آخر نسبت به عزيز و ميلاد خصومت داشت. سرم را به شدت تکان دادم، اين ديوانه همين بود، از اين بهتر نمي شد،

-مونا؟

اينبار جوابش را دادم:

-هوم؟

-مونا اگه يه روزي بخوام عقد دائمت کنم، حاضري عقدم بشي و بياي با من تو يه خونه زندگي کني؟

اينبار ديگر نزديک بود روح از بدنم پرواز کند،

عقد دائم؟

مگر من ديوانه بودم؟

-به شرطي که هيچ وقت با کسي رفت و آمد نکني و مادر و برادرت جدا از ما باشن، ولي مينا بياد با ما زندگي کنه

طاقت نياوردم و چرخيدم و به نيم رخش نگاه کردم. نيم نگاهي به من انداخت و لبخند زد:

-هوم، موافقي؟

دوباره به رو به رو نگاه کرد، اخم کردم، متوجه ي اخمم نشد:

-حاضري دو تا بچه براي من بياري؟ يه دختر يه پسر؟ اسم دخترمون سارا باشه؟

هر دو دستم را روي چشمانم گذاشتم، ضربان قلبم بالا رفت، سعي کردم خودم را آرام کنم:

"نه مونا، آروم باش، آروم باش، تا تو نخواي نمي تونه تورو مجبور کنه عقد دائمش بشي، تو بايد بله بگي، زورکي که نميشه"

-ها، مونا حاضري؟

به تندي گفتم:

-نه، من دوست ندارم عقد دائمت بشم، همين صيغه کافيه، بچه هم نمي خوام

-اگه ازت خواهش کنم چي؟

دوباره به نيم رخش نگاه کردم:

-نه، من نمي خوام فهميدي؟ نميخوام، حرف بچه رو که اصلا نزن، حاضر نيستم از تو بچه دار بشم، يه بچه ي بيگناه بياد تو اين دنيا که جلوي چشمش، باباش مادرشو شکنجه بده؟ اونم بزرگ بشه و يکي بشه مثه باباش؟

با هيجان گفت:

-نميشه، مثه من نميشه، جلوي چشم اون نمي زنمت

لبخند عصبي روي ليم نشست، خدايا ممنونم بابت اين همه نعمت، بابت اين همه خوشبختي

-با همين آرزو خوش باش رامين، خوش باش

ناگهان عصبي شد:

-هه، بچه نمي خواي؟ نخواه، مگه قرص ضد بارداري مي خوري؟ بالاخره حامله ميشي مونا، حالا مي بيني

چانه ام لرزيد،

خدا لعنتت کند....

...................

رامين در خانه را باز کرد و فرياد زد:

-مينا، مينا خوشگل، بدو بيا ببينم

با حرص کنار در ايستاده بودم و به رامين نگاه ميکردم که سه جعبه ي پيتزا را در دست داشت و آن ادکلن کذايي هم روي جعبه خودنمايي مي کرد، چند دقيقه ي بعد صداي شاد مينا را شنيدم:

-سلام آقا رامين

رامين با ديدن مينا لبخند زد و گفت:

-سلام دختر خوشگله، بيا يه بوس به من بده

و خودش را خم کرد، مينا نگاهي به رامين انداخت دو دل شد و همانطور که لبهايش را مي جويد به من نگاه کرد. چشمانم را درشت کردم و به مينا خيره شدم، پيام را گرفت و خودش را جمع و جور کرد و مظلومانه به رامين خيره شد. رامين سرش را چرخاند و با همان کمر خم شده به من نگاه کرد، متوجه ي جريان شد، لبانش را روي هم فشار داد و کمرش را صاف کرد و جعبه ها را به سمت مينا گرفت:

-بيا مينا، اينا پيتزاست، يکي تو بخور، يکي آبجي مونا، اون يکي رو هم مادر و داداشت بخورن

مينا دستان کوچکش را دراز کرد:

-واي مرسي، اين جعبه چيه؟ ادکلونه؟

-آره، اين ادکلنه، مال آبجي موناست

مينا خنديد:

-باشه، مرسي

و خواست وارد خانه شود که انگار چيزي به ذهنش رسيده باشد، برگشت و رو به رامين گفت:

-ميگم آقا رامين، دو سه روز ديگه جلسه ي انجمن اوليا مربيانه، شما با آبجي مياين مدرسه ي من؟

رامين چشمانش برق زد:

-آره حتما ميام، چرا نميام؟

صورت مينا از هم شکفت، مگر اينکه دستم به او نمي رسيد.

مينا جست و خيز کرد:

-آخ جون، آخ جون، برم به عزيز بگم

و با سرعت چرخيد و وارد خانه شد. با حرص به رامين خيره شدم. نگاهم کرد و با آرامش لبخند زد:

-هوم؟ وقتي بچه اي نداريم بايد واسه خاطر خواهرت بيام مدرسه،

با نفرت گفتم:

-هيچ وقت هم بچه اي نداريم، اين يادت بمونه

-مي بينيم مونا خانم، مي بينيم تا سال ديگه همين موقع بچه داريم يا نه

-برو از يه زن ديگه بچه دار شو

خنديد:

-خيانت تو کار من نيست، من بچه ي تورو ميخوام، بعد مجبوري بالا سر بچه ات بموني

جوابش را ندادم و وارد خانه شدم، خواستم در را محکم ببندم که صداي عصبي اش را شنيدم:

-به جبران کلنجار رفتن بالا سر گاو صندوقم قراره بچه دار بشي، فکر کردي زرنگي؟ من از تو زرنگترم، بچه دار شو منم سفته هاتو بهت ميدم، به جون همون بچه ي خودم و خودت سفته هاتو ميدم

در را محکم به هم کوبيدم، حقم بود، تا من باشم برايش دلسوزي نکنم....

مينا جعبه ي پيتزا را باز کرد و ذوق زده گفت:

-واااااي پيتزا، من خيلي دوست...

ناگهان چشمش افتاد به ميلاد که متفکرانه به سه جعبه پيتزاي وسط سالن نگاه مي کرد و بقيه ي حرفش را خورد. رو به ميلاد کردم و گفتم:

-چيه ميلاد؟ نمي خوري؟

ميلاد چشم از جعبه ها گرفت و رو به من کرد:

-آبجي اين چرا سه تائه؟

آب دهانم را قورت دادم:

-من خوردم ميلاد، تو و مينا و عزيز بخورين، اگه دوباره گرسنه ام شد، يکي يه دونه از هر کدوم مي خورم

دوباره نگاهم افتاد به مينا که با ولع تکه اي از پيتزا را به دندان گرفته بود و مي جويد. باز هم به ميلاد نگاه کردم و گفتم:

-چي شد؟ نمي خوري؟

ميلاد به آرامي يکي از جعبه ها را به سمت خودش کشيد و گفت:

-مي خورم آبجي، نگران نباش

بغض کردم، چقدر آرام شده بود....

..................

عزيز لقمه اي از پيتزايش را جويد و با دهان پر رو به من کرد:

-مونا، عزيز، يه چيزي بگم؟

من هم تکه اي از پيتزا را از جعبه بيرون کشيدم:

-هوم، بگو عزيز

-مونا ما هنوز پونصد تومن به عمو علي بدهکاريم، به شوهر خاله ات هم بدهکاريم، ميگم نميتوني يه جوري پول اينا رو بهشون بدي؟ اينا به دردمون مي خورنا، ما اينجوري ديگه خيلي بي کس و کار شديم، اصلا فک و فاميل سراغي از ما نميگيره

دهانم از جنبيدن باز ماند، عمو علي و بهزاد شوهر خاله فريبا، مي توانستند حاميان خوبي براي من باشند، بهتر بود به هر ترفندي شده پولي از رامين مي گرفتم و قرض هر دو نفر را پرداخت مي کردم، آنوقت شايد مي توانستم از عمو کمک بخواهم، چرا اين فکر به ذهن خودم نرسيده بود؟

تا زماني که بدهي عمو علي را پرداخت نکرده بوديم، محال بود حتي به ما نگاه کند.

پکر شدم و اشتهايم کور شد، حتي تماس هم نگرفته بود تا از وضعيت ما مطلع شود.

پيتزاي نيم خورده را داخل جعبه رها کردم و به عزيز نگاه کردم:

-عزيز، عمو علي از دست ما خيلي عصبانيه، پونصد تومن ازش گرفتيم تا يه ماهه برگردونيم، مي دوني که خودش هم دستش خيلي تنگه، الان هفت ماهه پولشو بر نگردونديم

-مونا منم واسه همين ميگم پولشو بهش بده، حقوق اين ماهو از شوهرت بگير برو پونصد تومنشو بده، بذار اگه مشکلي پيدا کرديم بتونيم بريم سراغش، راستش من نگرانم نکنه باز شوهرت روي تو دست بلند کنه

نگاه از عزيز گرفتم و به پيتزاي داخل جعبه چشم دوختم،

کدام حقوق؟ کدام پول؟

دست چپم باز هم به گز گز افتاد. اي کاش با همان يک ميليون تومان، قرض عمو علي را پرداخت مي کردم.

صداي عزيز دوباره بلند شد:

-ها؟ مونا چي شد؟ رفتي تو فکر

نفسم را بيرون فرستادم و گفتم:

-باشه عزيز يه فکري مي کنم، غذاتو بخور

و به پيتزا اشاره زدم و از جا بلند شدم. بايد راهي پيدا ميکردم تا رامين قرض عمو علي را پرداخت کند....

....................

ريشه ي ناخنم را به دندان گرفته بودم و مي جويدم، رامين به در ماشين تکيه زده بود و به من نگاه مي کرد. نگاهم روي موهاي مدل شلوغ و تيپ سر تا به پا مشکي اش مي چرخيد. با ديدن من لبخندي زد و گفت:

-به به مونا خانم، منتظر شوهرت بودي باهاش بري مدرسه ي خواهرت؟

اخم کردم و گفتم:

-بالاخره کار خودتو کردي و اومدي، نه؟

-من که سر خود نيومدم، خواهر زنم دعوتم کرد

خنديد:

-آخه اين فسقلي که الان خودش خونه است، اينجوري مي خواست پز منو به دوستاش بده؟

جوابش را ندادم و با حرص به سمت ماشين رفتم و سوار ماشين شدم و خواستم در ماشين را محکم به هم بکوبم که ياد نقشه ام افتادم. بايد رفتارم را با رامين بهتر مي کردم. بايد يک پانصد تومان از او مي گرفتم، آخ که اگر قرض عمو علي را پس مي دادم، شايد کمي با ما مهربانتر رفتار مي کرد، شايد کمکم ميکرد، شايد مرا از دست رامين نجات مي داد....

رامين سوار ماشين شد و گفت:

-خوب کجا بريم ليدي؟ آدرس کجاست

نفس عميق کشيدم و گفتم:

-برو سمت محله ي قديمي، مدرسه اش همون وراست

رامين سري تکان داد:

-نچ نچ نچ، اين بچه هنوز تو همون بيغوله ميره مدرسه؟ امسال که درسش تموم شد از اون مدرسه بيارش بيرون، بيارش تو يه مدرسه نزديک اين همين محله ي جديد ثبت نامش کن

به زحمت لبخندي زدم و گفتم:

-باشه، مدرسه شو عوض ميکنم

حس کردم رامين متعجب شد، صورتش را به سمتم چرخاند و گفت:

-چه عجب مخالفتي نکردي

-خوب داري درست ميگي، چرا بايد مخالفت کنم؟

اينبار نيشش باز شد:

-به به چه زن خوبي، چه منطقي

دوباره به زحمت لبخند زدم و به رو به رو نگاه کردم. رامين ماشين را روشن کرد و به راه افتاد.....

..................

-مونا، يه ذره به حرفهام گوش ميدي؟

صداي رامين بود، به آرامي گفتم:

-آره حرف بزن، گوش ميدم

-مونا تو ميگي الان سارا زنده است؟

ساکت شدم و در فکر فرو رفتم.

-مي دوني من الان بيست و نه ساله خبري ازش ندارم، اگه مرده باشه چي؟

اينبار دهان باز کردم:

-يني پدر بزرگ و مادربزرگت هم ازش خبري ندارن؟

-هه، اونا هم خبري ندارن، مادرم از اونا هم متنفر بود، هيچ وقت بهشون زنگ نزد

با گيجي پرسيدم:

-رامين تو اينا رو خودت فهميدي؟ يني تو فهميدي که مادرت تو اطاق بابات نمي خوابيد و از پدر و مادرش بدش ميومد؟

سرش را بالا انداخت:

-نه، اينا رو بابا واسم گفت، سالها برام تعريف کرد و گفت که مادرم هميشه يه بهونه اي داشت که نره تو اطاقش بخوابه، يه روز مي گفت ماهانه ام، يه روز مي گفت درد دارم، يه روز مي گفت...

با حيرت گفتم:

-اينا رو بابات واسه تو مي گفت؟

-اوهوم

خوشم نيامد، با نفرت گفتم:

-واسه چي به تو مي گفت؟ مادر تو هر چقدر هم بد بود که بابات نبايد مسائل خصوصي زنشو به پسرش مي گفت

شانه بالا انداخت:

-نمي دونم مونا، شايد بابا اينا رو مي گفت تا عذاب وجدان منو زياد کنه، تا بهم بفهمونه چقدر تو خيانت مادرم شريکم

باز هم حيرت زده شدم:

-مگه پدرت اينا رو از چند سالگي بهت مي گفت؟

با صداي غمگيني گفت:

-از همون هفت هشت سالگي مي گفت، من نسبت به خيلي از بچه ها زودتر معني بلوغ توي زنها رو فهميدم

چندشم شد و سر و تنه ام را به سرعت لرزاندم و گفتم:

-هفت سالگي؟ باباي تو مگه مشکل داشت؟

باز هم سري تکان داد:

-آره مونا، بابا مشکل داشت، بابا خودشم با زناي جور واجور بود، واسه همين هيچ وقت خيانت زنشو نفهميد، بعد از اينکه مامان رفت، نوبت بابا بود تا زنها رو بياره خونه

نه، انگار اين قصه سر دراز داشت...

-چي؟ بابات مگه باکو نبود؟

-نه ديگه، برگشت و اومد انزلي، شرکتو اونجا تعطيل کرد، منو کجا مي ذاشت؟ پيش کي مي ذاشت؟ رو نداشت بره پيش پدر و مادرش، اونا هم خيلي پير بودن، از پس من بر نميومدن، اومد انزلي و از همون موقع پاي زناي رنگ و وارنگ تو خونه ي ما باز شد

بغ کردم و با اخم به رو به رو خيره شدم. انگار رامين حق داشت تا ديوانه شود،

-بعد از ظهرها کتک مي خوردم، شبا هم بابا با زنا مي رفت تو اطاقش

دستم را روي پيشاني ام گذاشتم. ناگهان دست رامين روي بازوي چپم ثابت ماند و کمي تکانم داد:

-مونا خوبي؟ مونا؟

سري تکان دادم و زير لبي گفتم:

-آره خوبم، خوبم

-به خاطر من ناراحت شدي؟ دلت واسم يه جوري شد؟

اينبار دروغ نگفتم:

-آره، اعصابم خورد شد

ذوق زده شد:

-واقعا؟ خوبه که، دستتو ميدي به من؟

سرم را چرخاندم و به دست راستش که به سمت من دراز شده بود، خيره شدم، دوباره ميل سرکشم برگشت تا محکم زير دستش بکوبم، اما به ياد بدهي عمو علي افتادم، نه، نقشه همين بود که به او محبت کنم، آخ که اگر نقشه ام مي گرفت...

دستم را به آرامي بين دستش گذاشتم، انگشتانش را بست و دستم را بين دستانش فشرد....

...................

انتهاي راهروي مدرسه، روي صندلي هاي پلاستيکي نشسته بودم، رامين دقيقا کنار من نشسته بود، هنوز دستم بين پنجه هايش قفل شده بود. زن جوان و محجبه اي، ابتداي راهرو، پشت تريبون ايستاده بود و صحبت ميکرد:

-واقعا جاي تاسفه که از اين جلسه چندان هم استقبال نشده، ما سيصد تا نامه به اولياي دانش آموزان داديم، اما اينجا تعداد اوليا، به صد نفر هم نميرسه، بحث درباره ي تربيت عزيزان ماست، بچه هايي که به خاطر تربيتهاي غلط به بيراهه ميرن....

فشار دست رامين بي امان بود و کم کم احساس مي کردم انگشتانم در هم فشرده مي شود، کمي روي صندلي جابه جا شدم و به سمتش خم شدم:

-رامين؟

-جانم؟

-رامين انگشتام داره ميشکنه، دستمو ول کن

لبخند زد:

-درد داره؟

و دوباره دستم را محکم فشار داد، چشمانم را تنگ کردم و گفتم:

-بخدا درد داره، تورو خدا اينقدر فشار نده، دستات خيلي قويه

صداي زن جوان همچنان به گوش مي رسيد:

-بچه هاي ما اميد زندگي ما هستند، ثمره ي زندگي ما هستند، تو تربيت بچه هاي خودمون بايد کوشا باشيم، بايد پاي درد دلاشون بشينيم، بايد اشتباهاتشونو با ملايمت گوشزد کنيم...

صداي پچ پچش کنار گوشم بلند شد:

-مونا بشکنمش؟

وحشت کردم و کمي خودم را عقب کشيدم، نکند اين کار را انجام دهد؟ آن هم بين اين همه زن و مردي که روي صندلي هايشان نشسته بودند،

از او بعيد نبود....

با وحشت گفتم:

-نه رامين، نشکن، توروخدا يکم مراعات کن، ببين کجائيم

دوباره پچ پچ کرد:

-يني اگه جاي ديگه اي بوديم ايرادي نداشت؟

باز هم صداي زن جوان در گوشم پيچيد:

-فرزندان ما نياز به محيط آرامي دارن تا سالم تربيت بشن، چه در محيط مدرسه و چه در خونه

به التماس افتادم:

-رامين

زني از صندلي جلو به عقب برگشت و نگاه تندي به من انداخت و دوباره به رو به رو نگاه کرد. براي اينکه قائله را بخوابانم، گفتم:

-نه، ايرادي نداره

باز هم صداي زن بلند شد:

-بچه يه موهبت الهيه که بايد قدرشو بدونيم

از فشار دستش کم کرد و گفت:

-حاضري از من بچه دار بشي؟

به زبانم آمد تا فرياد بزنم و بگويم نه، بگويم نه احمق ديوانه، نه...

اما نگاهي به چشمانش کردم و نگاهي به دستان پر قدرتش و دوباره چشمم به جمعيت داخل سالن افتاد و همزمان قرض عمو علي مقابل چشمانم نقش بست، رامين چشمانش را تنگ تر کرد و منتظر به من خيره شد، براي يک لحظه فکري از سرم گذشت، چاره اي نداشتم، سرم را تکان دادم و با بغض زمزمه کردم:

-آره

.................

حرفهاي رامين دل و روده ام را بهم مي پيچيد:

-وقتي حامله شدي زياد کاري به کارت ندارم، نمي خوام بچه زير کتکها سقط بشه، ببين من نمي خوام تورو بزنم، اما بعضي وقتها از دستم در ميره، دست من نيست، نمي دونم بايد چي کار کنم، اصلا نمي دونم چرا دوست ندارم بزنمت، خوب ميخواي يه کاري کنيم، من فقط گازت بگيرم؟ هان خوبه؟ يا موها تو بکشم

با شنيدن حرفهايش تيره ي پشتم لرزيد، خدايا اين مرد نمي خواست سر به راه شود؟

-ببين تو به من کمک کن، شايد منم آدم شدم، شايد درست شدم

در دلم گفتم:

"پس قبول داره که آدم نيست"

با احتياط دهان باز کردم:

-چرا نميري پيش دکتر مغز و اعصاب؟

تن صدايش بالا رفت:

-مگه من ديوونم؟ من فقط دست بزن دارم، دوست ندارم برم اونجا، خوشم نمياد، تو خودت کمکم کن،

با درماندگي گفتم:

-من چجوري کمکت کنم؟

-يکم دلت به حالم بسوزه، يکم بهم محبت کن، بغلم کن، وقتي کتکت ميزنم بعدش به روم نيار

خواستم حرفي بزنم که ادامه داد:

-برام بچه بيار

زمزمه کرد:

-ولم نکن

باز هم نقشه ام را در ذهنم مرور کردم، بايد حتما راهي براي خلاص شدن از دستش پيدا مي کردم:

-باشه رامين باشه، من کمکت ميکنم، تو به من بگو اگه منم کمکي ازت بخوام، قبول مي کني؟

سرش را تکان داد:

-آره، حتما قبول ميکنم، مشکلت چيه؟ چي شده؟ رخت و لباس مي خواي؟

دستانم را در هم پيچيدم:

-رامين، به عموي بزرگم پونصد هزار تومن بدهکارم، ميشه بدهيشو بدي؟

يکباره ساکت شد و گفت:

-پونصد تومن بدهي داري؟ هوم....

مکث کرد و ادامه داد:

-کي هست عموت، چه کاره است؟ رابطه اش باهاتون چطوره؟ خوبه؟

خوشحال شدم، يعني ممکن بود پونصد هزار تومان به من بدهد؟

-عموم نقاش ساختمونه، مستاجره، وضع مالي خوبي نداره، هفت هشت ماه پيش که بابام مرد ازش پول گرفتيم واسه مراسم کفن و دفن، با بدبختي پولو داد، قرار بود يه ماهه بهش برگردونيم، سه تا بچه داره

-پسر داره؟

-آره سه تا پسر داره، دو تاش دبيرستاني ان، يکيشون زن داره سر زندگيشه، بخدا زن عموم سايه ي ما رو با تير مي زنه، اصلا انگار از خداش بود ما اين پولو پس نديم تا پاي عموم از خونه ي ما بريده بشه، ميشه اين پولو بدي؟

رامين متفکرانه پرسيد:

-اگه پولشو بدي دوباره باهاتون خوب ميشه؟

دستپاچه گفتم:

-نميدونم، همينجوري يه باره که خوب نميشه، نمي دونم

رامين چشمانش را تنگ کرد و گفت:

-خوب اگه پولو بدم چي به من ميرسه؟

-چي؟

-خوب پولو بدم، من چي؟ سهم من چي؟

-سهم تو؟ سهم تو...چيز خوب...

-حاضري بچه دار بشي؟

از خوشي لرزيدم، يعني قبول کرد؟

اينبار او در تله ي من افتاد؟

گلويم را صاف کردم:

-آره، مجبورم، بچه نميخوام ولي مجبورم بچه دار شم

رامين لبخند زد و چشمانش را روي هم فشار داد و گشود:

-باشه ليدي، پولو بهت ميدم،

دهان باز کردم تا از او تشکر کنم، که به ميان حرفم پريد:

-اول يه روزو مشخص کن بريم خونه ي من، بعدش بريم پيش عموي شما تا پولشو بدم...

من هم لبخند زدم:

-باشه بريم....

...................

مينا و ميلاد را مقابل خودم نشاندم و با اضطراب گفتم:

-کدومتون پونصد تومن داره؟

مينا مظلومانه گفت:

-آبجي بخدا با پولم بيسکوئيت خريدم، ديروز تو مدرسه بودم ، گشنه ام بود، بخدا من....

بي توجه به ناله هايش رو به ميلاد کردم و با بغض گفتم:

-پونصدي نداري؟

ميلاد سري تکان داد:

-آبجي همون پولي که شوهرت واسه کرايه راه ميده، هزار تومن ديروزو دست نزدم،

صدايش آرام شد:

-اون پولا رو هم که از پول اکبر ساقي مونده بود، دادم به گدا

ميان بغضم، لبخند زدم. به سمت ميلاد خم شدم و سر ميلاد را به آغوش کشيدم و موهايش را بوسيدم:

-هزار تومنو به من بده

دست کوچک مينا دور کمرم حلقه شد:

-منم بغل، منم آبجي، منم

دستم را دور کمر او هم حلقه کردم....

................

از داروخانه بيرون آمدم، قرص ضد بارداري را ميان پنجه هايم فشردم، مي دانستم بعد از خوردنش، به اسهال و استفراغ مي افتم، اگر تحمل ميکردم تا هضم شود، اگر تحمل مي کردم، نقشه ام مي گرفت.

قرص را در دستانم فشردم و مسير خانه را در پيش گرفتم....

.........................

عزيز وحشت زده شده بود:

-مونا؟ چي شده؟ حالت بده؟ مونا؟

دوباره عق زدم و محتويات معده ام را بالا آوردم، با دستم به عزيز اشاره زدم تا از دستشويي بيرون برود.

-مونا، چي شده آخه؟ مونا؟

به زحمت دهان باز کردم و با بي حالي گفتم:

-خوبم عزيز، برو اونور، خوبم

-مونا چه خاکي تو سرم شده عزيز؟ چرا هي مياري بالا؟

خودم مي دانستم چه شده، اثرات همان قرص ضد بارداري بود، اگر نمي خوردم بيچاره مي شدم، قرار بود يکي دو ساعت ديگر رامين به سراغم بيايد، روي کاشي هاي خيس توالت نشستم. صداي جيغ عزيز بلند شد:

-مونا؟ واي خدا مرگم بده، پاشو مونا، پاشو

با دستان لرزانم، دستش را پس زدم:

-عزيز برو، حالم خوب...

دوباره عق زدم و اينبار زرداب بالا آوردم، معده ام خالي خالي شده بود،

يعني اين همه درد و مصيبت نتيجه اي هم داشت؟

-مونا توروخدا بگو چي خوردي؟

شلنگ را مقابل صورتم نگه داشتم و دهانم را شستم و به زحمت از روي کاشيها بلند شدم. لباسهايم خيس شده بود، تلو تلو خوران از مقابل عزيز رد شدم و گفت:

-بيا برو تو رختخواب عزيز، من يه دوش مي گيرم، الان رامين مياد دنبالم، تا بچه ها بيان برگشتم

عزيز به دنبالم آمد و سرفه کنان پرسيد:

-مونا جان....توروخدا بگو.....چي شده؟.....چيزي خوردي؟

با دستم او را به عقب پس زدم، و با همان حال خرابم وارد حمام شدم، به هيچ قيمتي نبايد بچه دار مي شدم،

قيمه قيمه ميشدم بهتر بود تا بچه دار شوم....

باز هم وسط همان سالن کذايي ايستاده بودم. اينبار ديگر نيازي نبود تا با نگاه به چشمان رامين، دست و پايم بلرزد، آنقدر حال و روزم خراب بود که بي اختيار از سر تا به پا مي لرزيدم. نگاه تب دارم روي صورت رامين ثابت ماند که در سالن را قفل کرد و به سمتم چرخيد. از ذهنم گذشت که ديگر در سالن را چرا قفل کرده بود؟

مگر من رمقي هم داشتم تا فرار کنم؟

دستم را به پشتي مبل گرفته بودم تا تعادلم را حفظ کنم،

نگاهم روي رامين چرخ خورد که به آرامي به سمتم مي آمد. چانه ام لرزيد. با بيچارگي نگاهش کردم. لبخند زد:

-قراره بازم آب نبات چوبي بشي مونا؟

احساس سرما در بدنم نشست. لرزيدم و به آرامي گفتم:

-آب نبات چوبيت ديگه آخراشه، يا خورد ميشه يا تموم ميشه

نگاهم روي چشمانش که کم کم گشاد مي شد، ثابت ماند:

-نه، آب نبات چوبي من تموم نميشه، مي خواد يه ني ني کوچولو واسم به دنيا بياره

و باز هم قدمي به سمتم برداشت. آب دهانم را قورت دادم و با هر دو دست به پشتي مبل چسبيدم. در ذهنم مرور مي کردم که چه کار کنم، همين که شروع مي شد بايد واق واق ميکردم تا تمام شود، اصلا توان نداشتم اما به خاطر پانصد هزار تومان بايد تحمل مي کردم، براي اينکه حامي پيدا کنم، براي اينکه کسي بتواند کمکم کند ا من سفته هايم را از دستش نجات دهم، براي اينکه مادر و خواهر و برادرم، سرپناهي پيدا کنند، بايد تحمل ميکردم...

صداي نفسهاي بلند رامين را شنيدم و باز هم نگاهم روي چشمان سرخش ثابت ماند، بي اختيار اشک از چشمانم سرازير شد. سرگيجه و حالت تهوع بيچاره ام کرده بود. باز هم حالت چشمانش غير عادي شد و رنگ چهره اش رو به سرخي رفت. به سمتم آمد:

-مي ترسي؟

کف دستم را به پيشاني ام چسباندم، پيشاني ام نبض مي زد. رامين دوباره پرسيد:

-مونا مي ترسي؟

چشمانم را بستم:

-نه، زودتر تمومش کن

صداي قدمهايش نزديک و نزديک تر شد:

-باشه مامان مونا....

باز هم قطرات اشک روي گونه ام سر خورد....

............

با شکم روي سراميک سر خوردم، حالت تهوع امانم را بريده بود، صداي رامين را شنيدم:

-لعنتي، من بايد بزنمت، چرا دلم نمياد

دستش ميان موهايم فرو رفت، خواستم بگويم موهايم را نکشد، دهانم باز نشد، چشمانم را بستم، هيمن حالا بود که موهاي سرم را از ريشه بکشد، انگشتانش لا به لاي موهايم لغزيد،

دستم را جلوي دهانم گرفتم تا بالا نياورم، صداي ناله ي رامين را شنيدم:

-واي خدا، نمي خوام بزنمش

دستش پشت گردنم حلقه شد:

-بي شرف، موناي عوضي چي کار کردي باهام؟ چرا نمي خوام بزنمت؟

دست چپم را مشت کردم و روي سراميک کوبيدم.

چرا تمامش نمي کرد، لعنتي چرا تمامش نمي کرد؟

به زحمت سرم را چرخاندم، نگاهم روي چشمان سرخش ثابت ماند، چشمان خيسم را که ديد انگار عصبي شد و بي هوا با پشت دست توي صورتم کوبيد، دوباره دستش را بلند کرد، باز هم مي خواست بکوبد، يادم آمد چه کار کنم

صدايم لرزيد:

-هاپ هاپ هاپ

رامين بغض کرد:

-من بايد تورو بزنم

گريه ام شديد تر شد:

-هاپ...

با سيلي اش صورتم يک ور شد،

باز هم تمام شد..

..............

رامين با مشت به در دستشويي مي کوبيد:

-وا کن اين درو ببينم، مونا چت شده؟ خوبي؟

صورتم را زير شير آب گرفتم. حالت تهوعم آنقدر شديد بود که نتوانستم خودم را کنترل کنم و از روي زمين بلند شدم و لنگان لنگان به سمت دستشويي دويدم و قبل از اينکه رامين به خودش بيايد، در دستشويي را قفل کردم.

صداي عربده ي رامين را مي شنيدم:

-مونا اين درو ميشکنما، بگو ببينم چت شده

سرم را بلند کردم و به آينه بالاي روشويي خيره شدم، دو طرف صورتم، از ضربات سيلي اش، سرخ شده بود. دستانم را زير شير آب گرفتم و مشتي آب به صورتم پاشيدم.....

................

سرم را به پشتي صندلي ماشين تکيه داده بودم و بي حس و حال به خيابان نگاه مي کردم. صداي عصبي رامين به گوشم رسيد:

-به من ميگي چته يا نه؟ ديوونه شدم، حالت بده؟ مشکلي داري؟ مريضي؟ بريم دکتر؟

دست چپم را بلند کردم و به معني "نه" تکان داد. رامين دستم را گرفت:

-آخه تو چته

صدايش ملايم شد:

-بدجوري کتکت زدم؟

اينبار سرم را بالا انداختم. رامين دستم را بوسيد:

-مونا، نکنه بميري، مونا چي شده؟

باز هم دست راستم را به سرم چسباندم و چيزي نگفتم.

-مونا تورو خدا چيزيت نشه، تو هم مي خواي مثه سارا تنهام بذاري؟ بعدش من کسيو ندارما

کلافه از نوحه خواني هايش، به سختي گفتم:

-خوبم، چيزي نيست، حالت تهوع دارم

-يني تو دستشويي آوردي بالا؟

سرم را تکان دادم.

-واي مونا حامله اي نه؟ حامله اي؟

لبهايم را روي هم فشار دادم و سعي کردم هيجان صدايش را ناديده بگيرم.

انگار با خودش حرف بزند گفت:

-حتما حامله اي ديگه، آره، ممکنه حامله باشي، دختر بود اسمشو مي ذاريم سارا، اگه پسر بود، اگه پسر بود....

به آرامي حرفش را قطع کردم و گفتم:

-قرض عموم پونصد تومنه، ميديش؟

يکباره ساکت شد و دستم را رها کرد. سرم را به سمتش چرخاندم و نگاهش کردم. کمي نگاهم کرد و عصبي زير لب گفت:

-بدجوري زدم تو گوشش، اه

دستم را دراز کردم و به آستين لباسش چسبيدم:

-قرض عمومو ميدي؟ خواهش ميکنم

پشت سر هم سرش را تکان داد:

-آره قرضشو ميدم، بريم برسونمت خونه استراحت کن، با اين سر و صورت که نبايد بريم در خونه ي عموت، فردا مي بريم پيش عموت، مگه ازت چک و سفته داره که اينقدر نگراني؟

سرم را بالا انداختم:

-نه نداره

-خيل خوب، ميدم ديگه

بارقه ي اميد در دلم روشن شد،

فردا هم اين قرص را مي خوردم، پس فردا هم مي خوردم...

آزادي چه بهاي سنگيني داشت....

..................

با صداي بي حالي گفتم:

-الو، عمو علي

صداي سرد عمو در گوشي پيچيد:

-چيه؟ کاري داري؟

دسته اي از موهايم را پشت گوشم فرستادم:

-خوبي عمو؟ زن عمو خوبه؟

-آره همه ي ما خوبيم، من خوبم، زن عموت خوبه، پسرعمو هات خوبن، زن پسرعمو بزرگه ات هم خوبه

لبم را به دندان گزيدم و گفتم:

-عمو چقدر تلخي

انگار حوصله اش سر رفته باشد، با کلافگي گفت:

-زنگ زدي حال ما رو بپرسي؟

با دلخوري گفتم:

-عمو چرا اينجوري حرف مي زني؟ زنگ زدم بهت بگم مي خوام قرضتو بيارم بدم

صداي پوزخندش را هم توانستم تشخيص دهم:

-هه واقعا؟ نکنه دارم خواب مي بينم؟

-عمو اينجوري با من حرف نزن، تو که نمي دوني من چقدر گرفتارم

-دختر از من که گرفتارتر نيستي، من اون پولو با بدبختي جور کردم واست، به خاطر اون پولي که به تو قرض دادم، زندگي خودم بهم ريخت

-عمو مي خوام بيارم بهت بدم، فردا ميارم بهت ميدم

-زحمت کشيدي بعد از هفت ماه...

حرفش را قطع کردم:

-عمو فردا بعد از ظهر خونه باش، پولو برات بيارم، کاري با من نداري؟

-نخير

صداي بوق اشغال را که شنيدم، فهميدم تماس را قطع کرده است....

.............

رنگم پريده بود و دستانم مي لرزيد. باز هم مجبور شده بود آن قرص لعنتي را بخورم. از راهروي طبقه ي دوم گذشتم و وارد سالن شدم و خواستم وارد اطاقم شوم که نگاهم روي مهتاب و رامين ثابت ماند که گوشه اي از سالن سرگرم صحبت با يکديگر بودند، مهتاب زودتر از رامين متوجه ي من شد و با خوشرويي برايم سر تکان داد. رامين بلافاصله چرخيد و با ديدنم چشمانش برق زد، به من اشاره زد که وارد اطاقم شود تا به سراغم بيايد. با ديدن رامين و مهتاب، فکري از ذهنم گذشت. اگر مي توانستم اين دو نفر را بهم نزديک کنم، شايد رامين دست از سر من بر مي داشت. مگر نه اينکه به دنبال يک زن خوب و قابل اعتماد بود؟

مهتاب دختر خوبي بود، مي توانست نظر رامين را جلب کند، اصلا چرا رامين تا به حال به سمت مهتاب کشيده نشده بود؟

در اطاقم را باز کردم، باز هم از ذهنم گذشت که مهتاب حيف بود، از تصور شکنجه شدنش عصبي شدم. خود خواهي ام بر احساسم چربيد.

من بايد خودم را از دست رامين خلاص مي کردم يا نه؟

..................

رامين روي ميز کارم نشست و موشکافانه براندازم کرد:

-زير چشمات خيلي گود افتاده، تو اصلا حالت خوب نيست، بريم دکتر؟

سرم را بالا انداختم:

-نه نمي خواد بريم، خوب ميشم

لبخند زد:

-باور کن حامله اي، بريم آزمايش بدي؟

به زحمت لبخند زدم:

-نمي دونم حامله هستم يا نه، به وقتش آزمايش هم ميدم،

-اگه حامله باشي بايد بياي پيش من زندگي کني، اگه خواستي مينا رو هم بيار، مادر و برادرت توي همون خونه بمونن

چيزي نگفتم و خيره به رامين نگاه کردم. من که حامله نبودم تا نگران اين باشم که با رامين زير يک سقف زندگي کنم. فکرم روي قرض عمو علي مي چرخيد.

-چي شد؟ موافقي؟

تکان خوردم:

-موافق چي؟

-که بياي پيش من؟

-هر وقت حامله شدم، در مورد اين چيزا هم صحبت مي کنيم، ميشه يه خواهشي ازت بکنم؟

به سمتم خم شد که روي صندلي نشسته بودم و دستي به صورتم کشيد:

-درد ميکنه؟

-عادت کردم، يه خواهشي ازت بکنم؟

-آره بگو

-بريم امرزو قرض عمو علي رو بديم؟

رامين کمرش را صاف کرد و چند ثانيه در سکوت به من خيره شد، متوجه ي معني نگاهش نشدم. سرم را تکان دادم:

-چي شده؟ چيه؟

رامين از روي ميز بلند شد. بي اختيار خودم را عقب کشيدم. رامين با حالت عجيبي گفت:

-باشه، بريم قرضشو بديم، کي بريم؟

با خوشحالي گفتم:

-بعد از ظهر خونه است، ساعت دو بريم؟

رامين به سمت در اطاق رفت:

-بريم...

...............

حال و روزم مساعد نبود، اما خوشحال بودم.

يعني مي شد عمو علي نسبت به ما نرم شود؟

در آن صورت مي توانستم از او بخواهم کمکم کند، اصلا شايد به او ميگفتم جايي براي مينا و ميلاد و عزيز پيدا کند، ديگر خيالم بابت سرپناهشان راحت ميشد، آنوقت فقط سفته هايم باقي مي ماند که شايد مي توانستم با يک ترفندي، آن را از چنگ رامين بيرون بکشم.

-مونا تا حالا کسي رو دوست داشتي؟ عاشق شدي؟

با صداي رامين تکان خوردم:

-ها؟

-ميگم کسي رو دوست داشتي؟

به سمتش چرخيدم که به عادت هميشه، با هر دو دستش به فرمان چسبيده بود و گفتم:

-نه بابا، عاشقيم کجا بود؟ چشم باز کردم داوودو ديدم و زنش شدم

يکباره عصبي شد:

-تو غلط کردي که زن داوود شدي

اخم کردم:

-چرا؟

-خوشم نمياد ازش، اسمشو مياري اعصابم خورد ميشه، تو فقط زن مني

رويم را چرخاندم:

-پس نه زن داوودم؟ الان زن تو هستم ديگه

خنديد:

-مامان ني ني مني، ني ني تو راهه ديگه؟

من هم در دلم به حرفهايش خنديدم،

ني ني...

به همين خيال باش رامين خان...

-من دوره ي دانشجويي عاشق شدم

يکي از ابروهايم را بالا بردم و به سمت رامين چرخيدم:

-جدي؟

-آره، اون موقع بيست ساله بودم، من دانشجوي حسابداري بودم و اون دختره دانشجوي مديريت بود، بعضي از کلاسامون مشترک بود، از من بزرگتر بود، سه سال بزرگتر بود

سري تکان دادم و گفتم:

-خوب چي شد؟ اونم فهميد که عاشقشي؟

اخم کرد و نفسش را پرصدا بيرون فرستاد:

-آره فهميد، خودم بهش گفتم، اولين بار بهم خنديد، از کدوم ور برم؟

به خيابان نگاه کردم و گفتم:

-فعلا مستقيم برو، خوب بقيه اش؟

-هيچ چي ديگه، بهم خنديد و گفت حالا اول درست تموم بشه تا بعد،

رامين نيشخند زد:

-مسخره ام کرد، ولي اينقدر سمج بازي درآوردم تا کم کم راضي شد

نيشخندش تبديل به پوزخند شد:

-کار به جايي رسيد که خونه ي منم اومد

اخم کردم:

-واقعا؟ چه جوري راضي شد که بياد؟

-با پول راضي شد که بياد، اينقدر واسش خرج کردم تا اومد، هه، تازه اون هم نازو ادا خريدن، چه فايده اي داشت؟ خانم باکره هم نبود

-مگه باهاش رابطه داشتي؟

-آره پس چي؟ رابطه داشتم

با احتياط پرسيدم:

-کتکش زدي؟

اينبار رامين صورتش را به سمتم چرخاند و با چشماني که دوباره انتهاي آن به سمت پايين کشيده شده بود، گفت:

-خودت چي فکر مي کني؟

آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-توي دانشگاه کسي نفهميد؟

-نه عزيزم، کسي نفهميد، خوب کردم زدمش، قبل از من با کي بود؟ بعد واسه من کلاس مي ذاشت؟ تا جون داشت زدمش، خيلي خوب بود، الانم يادم مياد حال ميکنم، آخرش هم انتقالي گرفت رفت، نمي تونست به کسي ثابت کنه، چي مي خواست بگه؟ با پاي خودش اومده بود،

ساکت شدم و پنجه هايم را در هم قفل کردم،

ديوانه بود....

................

مقابل در طوسي رنگ ايستادم و رو به رامين کردم:

-خوب رامين اين خونه ي عموي منه، ميشه پولو به من بدي بري تو ماشين بشيني تا بيام؟

رامين سرش را بالا انداخت:

-نه، مي خوام خودم پولو به عموت بدم

کمي مکث کردم و به آرامي گفتم:

-نه، ببين عموي من نمي دونه تو شوهر مني، هنوز سال بابام نشده، پولو به من بده تا بدم بهش، اگه ميشه....

حرفم را قطع کرد:

-مگه کار خلاف شرع کردي؟ به عموت چه مربوطه؟ بياد پولشو بگيره بره دنبال کارش، زنگ بزن

نه، انگار خيال نداشت که برود، من به عمويم چه مي گفتم؟

فکر اينجايش را نکرده بودم:

-رامين ببين، خوب فرهنگ من و تو فرق داره، ببين عموي من خوشش نمياد، خوب اون جاي پدر منه

-نه بابا، پدرت؟ پس تا الان اين عمو کجا بود؟

آنقدر عصبي شدم که بي اختيار گفتم:

-منم اگه هفت ماه پول از کسي طلب داشتم خبرشو نمي گرفتم

رامين خنديد:

-يني پولشو بدي برات پدري ميکنه؟

با اخم گفتم:

-اي بابا،پولو بده برو بشين تو ماشين ديگه

رامين اينبار بي توجه به من به سمت زنگ در رفت و قبل از اينکه عکس العملي نشان دهم، آن را فشرد. تازه به خودم آمدم و با عجله به سمتش رفتم:

-رامين زنگ نزن، اي بابا، آخه چرا زنگ زدي؟

انگشتش را روي بيني اش گذاشت:

-سييييس، عمو جان مي خواد بياد

با استيصال گفتم:

-توروخدا برو رامين، چرا اينقدر اذيتم مي کني؟

صداي عمويم از داخل خانه، بلندشد:

-کيه؟

با وحشت رو به رامين کردم:

-رامين توروخدا، رامين جان توروخدا

ابروهايش را بالا برد:

-حرص نخور واسه تو و بچه ام خوب نيست

باز هم صداي عمويم بلند شد:

-کيه؟

خواستم قيد پول را بزنم و دوباره برگردم که صداي رامين مرا ميخکوب کرد:

-مونا و شوهرش هستن، باز کنين آقاي ابراهيمي

آب دهانم را قورت دادم و با چشمان از حدقه درآمده به رامين خيره شدم، چند لحظه ي بعد، در خانه باز شد و چهره ي تکيده ي عمو علي بين چهار چوب در نمايان گشت. آنقدر وحشت زده بودم که حتي نتوانستم سلام کنم. عمويم با ديدن من و رامين اخم کرد:

-چي شده؟ تويي مونا؟

دهان باز کردم:

-س...سلام عمو

سري تکان داد:

-سلام،

رو به رامين کرد:

-شما گفتي مونا و شوهرش؟

رامين دستش را داخل جيب شلوارش فرو برد:

-آره عمو جان، من گفتم

-شما چه کاره اي؟

رامين با بي خيالي گفت:

-من؟ من شوهر مونا هستم، شوهر برادر زاده تون

عمو علي با حيرت به سمت من چرخيد و گفت:

-تو کي شوهر کردي؟ مگه سال بابات شده که تو شوهر کردي؟

خواستم چيزي بگويم که رامين به ميان حرفم پريد:

-تبريک نمي گين به ما عمو؟

عمو به سمت رامين چرخيد و با تندي گفت:

-تو چي ميگي آقا، هي عمو عمو به ريش من مي بندي؟

دوباره به سمت من برگشت:

-اين مرتيکه رو ورداشتي آوردي در خونه بگي چي؟ بگي من شوهر کردم؟ کم از دست تو و مادرت کشيدم؟ اين بي آبرويي رو کجاي دلم بذارم؟

بغض کردم:

-عمو، من اومدم قرضتو بدم، نيومدم جر و بحث کنم

به زحمت سعي کردم جلوي ريزش اشکم را بگيرم، رو به رامين کردم و گفتم:

-قرض عمومو بده

رامين ابروهايش را بالا برد:

-قرض؟ مگه تو نگفتي عموت بدون دليل و مدرک ميگه تو بايد بهش پونصد تومن بدي؟ مگه منو نياوردي اينجا تا حقشو بذارم کف دستش؟

به لکنت افتادم:

-چي...ررررا...چي...

رامين رو به عمو علي کرد:

-مونا گفته شما زورش مي کنين که پونصد تومن بايد به شما بده، فکر کردين الکيه؟ هرکي بي سرپرست باشه بايد ازش سواري بگيرين؟ مدرک دارين؟ سند دارين؟ چرا باهاش اين کارو مي کنين؟

نگاهم روي صورت حيرت زده ي عمو علي ثابت ماند،

آخ رامين...

آخ رامين....

به ميان حرف رامين پريدم و با التماس گفتم:

-چي براي خودت ميگي؟ چي ميگي؟

به سمت عمو علي چرخيدم:

-عمو بخدا دروغ ميگه، به روح آقا جون اومدم پولتو بهت بدم،

عمو علي که انگار تازه از بهت خارج شده بود، سري به نشانه ي تاسف تکان داد و گفت:

-دختر اين چه کاريه که کردي؟ با آجان ميومدي در خونه، از من خجالت کشيدي؟ من که ديگه از خير اون پول گذشته بودم

اشک دور چشمم حلقه زد، با نا اميدي گفتم:

-عمو توروخدا حرفمو باور کن،

عمو علي عصباني شد و گفت:

-دختر جم کن اين بساطو، واسه من فيلم نيا...

صداي رامين دوباره بلند شد:

-مونا گريه نکن، ديدي که دارم ازت دفاع ميکنم، نگران نباش، ديگه عمو نمي تونه بهت فشار بياره

به سمت رامين چرخيدم و گفتم:

-واي خدا، من از دست تو دق کردم، من از دست تو مردم

دوباره به سمت عمو چرخيدم و به سمتش رفتم:

-عمو همه ي حرفهاش الکيه، من مي دونم به تو پونصد تومن بدهکارم، من مي دونم

عمو علي به سمت عقب رفت و گفت:

-اين مرتيکه ميگه شوهر توئه، ميگه تو زنشي، بعد نديده نشناخته مياد از دل و روده اش حرف مي زنه؟ پس حتما تو يه چيزي بهش گفتي، اين ادا اطوارها رو تمومش کن، گذشتم مونا، از خير اون پونصد تومن گذشتم، هفت ماهه پيش از خيرش گذاشتم، تو ديگه به من بدهکار نيستي

با نگراني به عمو علي چشم دوختم.

-برو مونا، مي خواستي بگم به من پولي بدهکار نيستي؟ باشه دختر برو، به من پولي بدهکار نيستي، من اون پولو از ده نفر به خاطرت قرض کرده بودم، بشکنه دستي که نمک نداره، چرا اين قلچماقو واسه من علم کردي؟ مي خواستي آبروي منو ببري؟

با غصه گفتم:

-عمو اينجوري نگو؛ عمو توروخدا به حرفم گوش کن، تو نمي دوني گرفتاري من چيه

عمو بي توجه به التماس هايم گفت:

-برو مونا، برو که ديگه من کاري به کار تو ندارم،

به سمتش رفتم، عمو علي بلافاصله در خانه را بست، محکم به در بسته ضربه زدم:

-عمو من مي دونم بهت پونصد تومن بدهکارم، به حرفش گوش نده، عمو توروخدا

صداي عمو علي از درون خانه به گوش رسيد:

-برو که ديگه کاري به کار تو و مادرت ندارم

دوباره به در بسته ضربه زدم و با گريه گفتم:

-عمو بيا، عمو داري تنهام مي ذاري، من مي دونم بهت بدهي دارم

با تماس دستاني روي شانه ام سريع برگشتم. نگاهم روي چشمان رامين ثابت ماند:

-مونا بيا بريم، شرشو از سرت وا کردم، بيا بريم

با عصبانيت به چشمان ديوانه اش خيره شدم. اميدم را از من گرفت. عمو علي ديگر هرگز به صورتم نگاه نمي کرد. با همان حال خرابم به سمتش خيز برداشتم و با کف هر دو دستم به او ضربه زدم و او را به سمت عقب هل دادم:

-بي شرف، کثافت، نقشه کشيدي؟ واسم نقشه کشيدي؟ من به تو اعتماد کردم

رامين لبخند زد:

-مي دونم، الان ديگه کار من اينجا تموم شده، بريم

دوباره به سمتش پريدم:

-کجا بريم؟ کجا بريم؟ چرا اين کارو کردي؟ چرا اينجوري کردي؟

و با هر دو دست يقه ي پالتوي مشکي رنگش را در دست گرفتم. دستانم توان نداشت، ضعيف بود. رامين با هر دو دستش به دستان کم توانم چسبيد و آنها را به راحتي از پالتو اش جدا کرد:

-خودتو اذيت نکن، بريم تو ماشين بهت ميگم

چشمانم از اشک پر شد، دوباره به يقه ي اش چسبيدم:

-آخه تو از جون من چي مي خواي؟ تو داري روانيم ميکني، من چرا افتادم گير تو؟ من چرا حماقت کردم افتادم توي تله ي تو؟

رامين لبهايش را روي هم فشار داد و به دستانم چسبيد و مرا کشان کشان به دنبال خودش کشيد:

-بريم تو ماشين، بريم تا بهت بگم، بريم تا بگم جريان چيه

بدنم را سفت کردم و خودم را عقب کشيدم:

-نميام، باهات هيچ جا نميام

عصبي شد و با قدرت مرا کشيد، پاهايم در شن و گل فرو رفت، دست برد زير دو کتفم و گفت:

-کولي بازي در نيار، صداتو بيار پايين تا ملتو نريختي سرمون،

دست و پا زدم:

-کثافت عوضي، ولم کن برم، مي خوام برم به عموم بگم تو چه حيووني هستي

رامين مرا کشان کشان به سمت ماشين برد:

-بيا بهت بگم دقيقا چرا اين کارو کردم، اه وول نخور، تو که حريف من نمي شي

کمي دست و پا زدم و در نهايت دست از تلاش کردن برداشتم، راست مي گفت من حريفش نمي شدم، حريف اين موجود ديوانه ي از خود راضي نمي شدم، خودم را شل کردم، انگار قبول کردم که در برابرش ضعيف هستم، که در برابرش هيچ چيز نيستم، رامين که ديد دست از تقلا برداشته ام، به سرعت مرا به دنبال خودش کشيد، با بيچارگي به دنبالش روان شدم....

.................

رامين با هر دو دست به فرمان ماشين چسبيده بود و حرف مي زد:

-ببين مونا، من يه آدم بدبخت تنهايي هستم، بدبختم، تنهام، طرد شدم، اما احمق نيستم، من سي و چهار سالمه، تمام اين سي و چند سالو بدبختي کشيدم، يه نفر با من نمونده

حرفش را قطع کردم:

-به درک که کسي باهات نمونده، من چرا بايد تاوان بدم؟ چرا زندگي منو بهم ميريزي؟

صدايش بالا رفت:

-ببين روز اولي که جلوي حيابون واستادي و من با ماشين رو سرت آب پاشيدم، واقعا براي من مثه آبجي بودي، يادته بهت گفتم آبجي؟ تو واقعا آبجي بودي، ببين يه لحظه است، تو يه لحظه حسم عوض ميشه، اگه عوض بشه بايد زمينو زمانو بدوزم تا اون طرف بشه واسه من

زمزمه کردم:

-تو که ديگه هر بلايي خواستي سر من آوردي، ديگه چيزي از من نمونده

رامين با هيجان گفت:

-نه مونا نه ببين، کاشکي تو هم مثه همون دختره بودي، همون که عشق من بود، ببين تو خيلي خوبي، اصلا نمي تونم بهت بگم خوب، تو عالي هستي، بي نظيري

-من بي نظيرم؟ پس چرا اينطوري ميکني؟ چرا اين کارا رو مي کني؟

-مي ترسم مونا، مي ترسم از دستم بري، بعد مثه تو از کجا پيدا کنم؟ ببين الان زنا مي خوان مال و اموال آدمو بکشن بالا، ديگه از مادر که بالاتر وجود نداره، مادرم پولهاي بابامو گرفت و فرار کرد، يه بچه ي نامشروع به دنيا آورد، تو مثه اون نيستي، تو خيلي خوبي،

-خدا الهي منو بکشه راحت شم، خوب به من خوبي کن، به من محبت کن تا باهات بمونم

رامين يکباره برگشت و نگاه تندي به من انداخت و گفت:

-من خر نيستم مونا، تو دوست نداري با من بموني، تو جم بخوري من مي فهمم، تو نمي خواي با من بموني، تو مي خواي فک و فاميلتو دور خودت جمع کني تا ازت حمايت کنن، تو اگه از دست من بري من ديگه مثه تو پيدا نمي کنم، همه ي راه ها رو مي بندم تا بموني

با کف دستانم روي رانهايم کوبيدم، عصبي ام کرده بود:

-تو به من محبت کن، خوبي کن، منو نزن، شايد من موندم، تو حاضر نيستي خودتو عوض کني

رامين با عصبانيت جواب داد:

-نه، من خودمو عوض نمي کنم، من مشکلي ندارم، من يه لحظه عصبي ميشم و مي زنمت، مگه غير از اون موقع زدمت؟ تا حالا غير از رابطه زدمت؟

کنترلم را از دست دادم و بي توجه به موقعيتمان، يکباره به سمتش خم شدم و با مشت به سر و صورتش کوبيدم:

-رواني بي شرف، ما که همه ي کارمون همون لحظه است، مگه غير از اون هم تو سراغ من مياي؟

فريادش به آسمان بلند شد:

-آروم بشين، الان چپه ميشيم

و با دستش روي سينه ام فشار آورد و مرا به صندلي چسباند:

-بيشتر از اون باهات کار دارم، همش همون نيست، پس چرا ميگم بچه دار بشيم؟ مي خوام يه خونواده باشيم،

همه ي وجودم از نفرت پر شد:

-تو آرزوي بچه دار شدنو به گور مي بري، حالا مي بيني

با لبخند گفت:

-يکم دير شده مونا، تو همين الانم از من بچه داري

با حرص جواب دادم:

-بچه ي تو؟ خاک بر سر احمقت، اون حالت تهوع ها به خاطر حاملگي نيست، به خاطر قرص ضد بارداريه که خوردم، بعد ادعا ميکني زرنگي؟ تو يه احمق کودني

صداي ترمز ناگهاني ماشين باعث شد که به سمت جلو پرت شوم، به زحمت خودم را نگه داشتم تا با سر وارد شيشه نشوم. صداي ترسناک رامين بلند شد:

-چي؟ قرص ضد بارداريه؟

به سمتش چرخيدم:

-آره قرص ضد بارداريه، فکر کردي خاضرم نطفه ي توئه لجن تو شکم من باشه؟ بميرم بهتره تا ازت بچه دار بشم، از تو و بچه ي تو متنفرم

رامين دست برد و يقه ام را گرفت:

-بازم که مثه مامانم گفتي، بچه ي من چرا بده؟ بچه ي من چه گناهي کرده که بده؟ اصلا بگو ببينم تو حامله نيستي؟ کلک زدي؟ مگه نگفتي قرص بهت نميسازه، دروغ گفتي؟

-نه دروغ نگفتم، نمي بيني حال و روزمو؟ مي خورم، هر روز قرص ميخورم تا از تو حامله نشم، حاضرم از صبح تا شب بيارم بالا ولي حامله نشم

نعره کشيد:

-چرا؟ چرا؟

فرياد من هم به آسمان بلند شد:

-از تو منفرم

يکباره صدايش آهسته شد:

-ولي من دوست دارم، بخدا من دوست دارم

جا خوردم و خودم را عقب کشيدم. تا به حال مستقيما به من نگفته بود که دوستم دارد. نگاهم روي چشمان گشاد شده اش ثابت ماند. تکانم داد:

-من دوست دارم، براي همينه که دارم همه ي راه ها رو مي بندم. نمي خوام تورو ازم بگيرن، تو قرص ميخوري تا از من بچه دار نشي؟

چانه ام از ترس و حيرت لرزيد و سکوت کردم. باز هم تکانم داد:

-از اين به بعد همينه، همه ي راه هاي فرارو مي بندم، همه شونو، بايد بچه دار شي، بچه دار نشي ميندازمت زندون، اين جواب اين همه دوست داشتنه؟

صدايش لرزيد:

-من به خاطر تو حاضرم دنيا رو بهم بريزم، تو حاضر نيستي يه بچه براي من بياري؟

با خشم گفتم:

-براي تو، گه هم به دنيا نميارم، چه برسه به بچه

دستش را عقب برد تا توي صورتم بکوبد، بدون اينکه صورتم را عقب بکشم نگاهش کردم، با خشم و نفرت نگاهش کردم، چشمانش را بست و نفس عميق کشيد، انگشتان دستش را مشت کرد و چند لحظه ي بعد، دستش را پايين آورد، چانه ام از خشم لرزيد، نگاهم روي چشمان غمگينش ثابت ماند. دستم را عقب بردم و محکم زير گوشش خواباندم...

.................

کنار بخاري کوچک سالن نشسته بودم، انگشتانم لا به لاي موهايم مي چرخيد،

بايد چه کار ميکردم؟

بايد چه خاکي به سرم مي ريختم؟ همه ي راه هاي فرار را بسته بود، مردک ديوانه رحم و مروت نداشت. به ياد جمله اش افتادم، گفته بود دوستم دارد. من اين دوست داشتن را نمي خواستم. با حالت عصبي موهاي سرم را کشيدم، سرم به گز گز افتاد. بايد از چه کسي کمک مي گرفتم؟

بچه مي خواست، پست فطرت بچه مي خواست،

به ياد حرفهايم افتادم، در عصبانيت همه چيز را به او گفتم، خدا خفه ام کند، چه کار کرده بودم؟

ديگر چطور مي توانستم در برابرش مقاومت کنم؟

از شدت اضطراب گلويم خشک شد، اشک دور چشمانم حلقه زد، صداي مينا را شنيدم:

-آبجي، ناهار نداريم؟

سرم را به چپ و راست تکان دادم، نمي خواستم مقابل چشم مينا و ميلاد گريه کنم، سر بلند کردم و به او خيره شدم که کاغذهاي رنگي در دست داشت، دستم را از لا به لاي موهايم بيرون کشيدم و گفتم:

-از ديشب چي مونده؟ همونو بخور

به آرامي گفت:

-هيچي نمونده، چيزي نداريم

نفسم را پر صدا بيرون فرستادم و ميلاد را صدا زدم:

-ميلاد، ميلاد، کجايي؟

صدايش را از آشپزخانه شنيدم:

-آبجي آشپزخونه ام

-دو تا تخم مرغ بشکن واسه مينا

صداي مينا دوباره بلند شد:

-آبجي ميشه به جاي تخم مرغ...

يکباره کنترلم را از دست دادم و صدايم بالا رفت:

-برو همون تخم مرغو بخور ديگه، اينقدر با من يکي به دو نکن،

مينا ترسيد و بدون حرف اضافه اي، به سمت آشپزخانه دويد، حواسش نبود که يکي از برگه هاي رنگي از دستش افتاد و دقيقا کنار پاي من، روي زمين فرود آمد. باز هم در فکر و خيال فرو رفتم، بايد از کسي کمک مي گرفتم، بايد کسي به داد من مي رسيد، با مهتاب صحبت مي کردم، يا با آقاي فتاح؟

فتاح حق را به من مي داد؟ فتاح ما را زن و شوهر مي دانست، مگر حرف مرا باور ميکرد؟

فتاح معاون شرکت بود، يعني رامين را رها مي کرد و از من حمايت مي کرد؟

چشم چرخاندم و بي هدف دور تا دور سالن را از نظر گذراندم، نگاهم روي برگه ي گلاسه ي قرمز رنگ مقابل پاهايم، ثابت ماند.

باز هم مينا به عادت هميشگي، برگه هاي رنگي را جمع کرده بود تا با قيچي ريز ريز کند؟

با حرص برگه را از روي زمين برداشتم و نگاه کردم، براي يک لحظه تصميم گرفتم تمام عصبانيت و نگراني ام را بر سر مينا خالي کنم که با نگاهي به نوشته ها، کنجکاو شدم:

مرکز مشاوره ي....

به مديريت غزل سادات....

آدرس بندر انزلي....

پلک زدم و کمي روي زمين جا به جا شدم، فکر نمي کردم چنين جايي هم در انزلي وجود داشته باشد، حاشيه نشيني حسابي ما را عقب انداخته بود.

بارقه ي اميد در دلم جوشيد، مي توانستم مشکلم را با او در ميان بگذارم؟

بارقه ي اميد در دلم خفه شد، پول از کجا مي آوردم؟

با عصبانيت فرياد زدم:

-مينا اين برگه رو از کجا آوردي؟ همين برگه قرمزو؟

صداي مظلومش را شنيدم:

-تو جعبه ي پست بود آبجي، بازم دارم، مي خواي؟

دوباره به برگه ي قرمز رنگ، خيره شدم....

دستانم را در هم فرو بردم و با اضطراب گفتم:

-خانم شافعي، ببخشيد، چيز ميگم، از آقاي بابازاده راضي هستين؟ رئيس خوبيه؟

مهتاب لبخند زد و با مهرباني گفت:

-خوبه، رئيس خوبيه، باهاش مي سازيم

با نگراني به اين طرف و آن طرف نگاه کردم و گفتم:

-نه، منظورم اينه رفتارش با کارمندها خوبه؟ مي دونين نگرانم نکنه با کارمندها بد رفتاري کنه

مهتاب لبش را روي هم فشار داد و گفت:

-آقاي بابازاده توي کار خيلي جدي هستن، معمولا هم زياد با کارمندها طرف صحبت نميشن، نهايتش هم با آقاي فتاح خوش و بش ميکنن، خيلي هم کم پيش مياد که من باهاشون هم کلام بشم

دوباره خنديد:

-کلا سخت گيرن، چي شده خانم بابازاده؟ مي خواين زير و بمشو بکشين بيرون؟

با ديدن رامين که به همراه فتاح از اطاق معاونت خارج شده بود، دستپاچه شدم و سر سري از مهتاب تشکر کردم و به سرعت به سمت اطاقم رفتم.

خودم هم نمي دانستم اينجا چه کار مي کنم. يعني بهتر بگويم، نمي دانستم رامين براي چه مجبورم کرده بود که صبحها به شرکتش بيايم. از خودش و اين شرکت مسخره بيزار بودم. حالا هم که از مهتاب نتوانسته بودم چيزي بيرون بکشم. همان چيزهايي را گفته بود که من مي دانستم....

با ضربه اي به در اطاقم خودم را جمع و جور کردم. در اطاق باز شد و رامين با چهره اي در هم و اخمو بين چهار چوب در ايستاد. نگاهم را از او گرفتم و به سمت ديگري خيره شدم. صداي رامين را شنيدم:

-ساعت دو مي خوام برم جايي، بيا جلوي در شرکت منتظرتم

خشک و سرد جواب دادم:

-من خودم ميرم خونه

با تمسخر گفت:

-منم نمي خوام برسونمت خونه، از اين به بعد خودت ميري خونه، اونم با پاي پياده، از پول توجيبي مينا و ميلاد هم خبري نيست، فکر کردي نفهميدم با کدوم پول قرص خريدي؟ برادر و خواهرت هم پاي حماقتت سوختن، حالا زير اين بارون همه تون بايد پياده برين و بياين، فکر....

بي حوصله حرفش را قطع کردم و گفتم:

-باشه فهميدم، ساعت دو بيام بيرون شرکت، فهميدم بسه

رامين ساکت شد و چيزي نگفت. سنگيني نگاهش را روي خودم احساس کردم. از گوشه ي چشم نگاهش کردم. دستانش را از دو طرف روي کمرش گذاشته بود و طلکارانه براندازم مي کرد. چرخيدم و پشتم را به او کردم. چند دقيقه ي بعد از اطاق بيرون رفت....

...............

ساعت دو بعد از ظهر بود و بدون چتر زير دامنه ي سقف شرکت، منتظر رامين ايستاده بودم تا بيايد و ببينم با من چه کار دارد. هوا سرد بود و باران با شدت مي باريد. دستانم را روي سينه جمع کردم و سرم را داخل گردنم فرو بردم. ژاکت کهنه ام اصلا مناسب اين فصل نبود، اما بايد چه کار مي کردم؟ پولي نداشتم تا براي خودم ژاکتي بخرم، حتي آنقدر پول نداشتم تا به آن مرکز مشاوره بروم. دستانم را مقابل دهانم گرفتم و در آنها دميدم تا گرم شود. چند دقيقه ي بعد با ديدن سانتافه ي مشکي رنگي که مقابل شرکت متوقف شده بود، دوباره دستانم را روي سينه جمع کردم، چند لحظه ي بعد، رامين شيشه ي ماشينش را پايين آورد و رو به من کرد:

-بيا اينجا کارت دارم

اخمي روي صورتم جا خوش کرد. به آرامي از پله هاي ورودي شرکت پايين آمدم و کنار ماشينش ايستادم. باران شلاقي روي سرم مي باريد. رامين شيشه را تا انتها پايين فرستاد و کمي خودش را عقب کشيد. چشمانم را به خاطر بارش مداوم باران، ريز کرده بودم. با ناراحتي به رامين و اين حرکات مسخره اش خيره شدم، پلک زدم و خواستم خودم را عقب بکشم که چشمم افتاد به زن جواني که کنار رامين نشسته بود و به من نگاه مي کرد. موهايش به رنگ طلايي بود و آنها را بالاي سرش جمع کرده بود، سيگاري در دستش بود و با پوزخند نگاهم مي کرد. با تعجب دوباره به رامين نگاه کردم. رامين با خنده ي عصبي رو به من گفت:

-خوب؟

ژاکتم را از دو طرف کشيدم و گفتم:

-خوب چي؟ من که کارت نداشتم، تو گفتي بيام اينجا

با حرص لب زيرينش را جويد و گفت:

-دوستمه، هدي

چشم از رامين گرفتم و دوباره به زن جوان که هدي نام داشت خيره شدم، از آرايش غليظ و چهره ي غلط اندازش، حدس مي زدم چه کاره باشد،

خوب هدي به من چه ربطي داشت؟

گيج و منگ سرم را تکان دادم و گفتم:

-خوب؟

کلافه دستي به سر و صورتش کشيد:

-مي خوايم بريم با هم حال کنيم

با پشت دستم خيسي صورتم را پاک کردم و به چشمان رامين زل زدم، کم کم کارها و حرفهايش برايم معني پيدا مي کرد. مي خواست آن زن جوان را به همراه خود به خارج از شهر ببرد. يک لحظه دلم به حال آن زن سوخت، نمي دانست چه شکنجه ي بدي در انتظارش است. باز هم به زن جوان نگاه کردم که با لبخند، لبهاي سرخش را از هم گشود رو به من گفت:

-خيس شدي جيگر

آب دهانم را قورت دادم و به رامين نگاه کردم. سرش را بالا گرفت و با غرور گفت:

-امشب باهاشم، خواستم بهت بگم تو همچين آش دهن سوزي نيستي

هنوز خوب متوجه نشده بودم که منظورش از اين رفتارها چيست؟

مي خواست حس حسادت مرا تحريک کند؟

حسادت؟

خنده دار بود.

شکنجه شدن و عذاب کشيدن حسادت داشت؟

بيشتر حس ترحم مرا تحريک کرده بود...

صداي رامين باعث شد از گرداب افکارم بيرون بيايم:

-احتمالا فردا صبح هم نيام شرکت، ولي تو بايد بياي شرکت، پول مفت که ندارم بهت بدم،

با دستم موهاي خيسم را از مقابل صورتم کنار زدم. هدي دود سيگارش را حلقه حلقه بيرون فرستاد، دلم برايش سوخت.

مي دانست قرار بود سلاخي شود؟

نفسم را بيرون فرستادم. نمي دانستم بايد حقيقت را به آن زن مي گفتم يا نه، هرچند مشخص بود چه کاره است.

يادم آمد مي خواستم مهتاب را بر سر راه رامين قرار دهم، دلم براي يک فاحشه سوخته بود، آنوقت مهتاب....

-چي شد؟ داري از حرص مي ترکي؟

با دلسوزي به رامين نگاه کردم:

-نه، فقط سردمه مي خوام برم خونه

-به درک که سردته، من دارم با هدي ميرم خونه ي خودم، شايدم اون تونست چيزيو که مي خوام بهم بده، به تو هيچ احتياجي ندارم، ديگه مي توني گم شي بري خونه ات

به صورتش نگاه کردم که از خشم سرخ شده بود، خواستم به او بگويم که مراقب باشد، اين زنها هزار و يک درد و مرض دارند، بيشتر از او نگران خودم بودم، نکند از رامين به من بيماري منتقل شود، به يمن وحشي گريهايش عفونت که گرفته بودم...

مجال پيدا نکردم تا به رامين چيزي بگويم، ماشين را روشن کرد و پايش را روي پدال گاز فشار داد، آبهاي گل آلود را روي سرم پاشيد....

..................

پتو را دور خودم پيچيدم و به شعله هاي بخاري خيره شدم، يعني رامين چه بلايي بر سر آن زن آورده بود؟

آخر براي چه سراغ چنين زني رفته بود؟

اگر از او درد و مرضي مي گرفت من چه کار مي کردم، اصلا شايد براي من هم بهتر مي شد، شايد رامين کم کم نسبت به من سرد مي شد...

سعي کردم حس دلسوزي را از خودم دور کنم، دلم براي هدي سوخته بود يا براي رامين؟

همانند پسربچه هاي سيزده چهارده ساله با من سر لج افتاده بود.

با صداي زنگ گوشي ام خودم را خم کردم و گوشي را از روي زمين برداشتم پيامي از رامين بود پوشه را گشودم:

-خيلي حالم خوبه،

جوابش را ندادم، به ساعت نگاه کردم ساعت هشت شب بود، زن بيچاره تا همين حالا زير دست و پايش شکنجه مي شد؟

مي دانستم چه بلايي بر سرش مي آورد، موهاي سرش را مي کشيد با مشت توي دهانش مي کوبيد،

ترسيدم و انگشتانم را روي لبهايم کشيدم،

دست و پايش را مي بست و با کمربندش کتکش مي زد، سرش را محکم به پارکت مي کوبيد...

با ياد آوري خاطرات تلخ خانه اش، خون در رگهايم منجمد شد، باز هم صداي گوشي ام بلند شد، پيامي از رامين بود:

-دق کن، از حسودي بمير...

گوشي را رها کردم و سرم را به ديوار تکيه زدم، رامين را نمي فهميدم، معني اين کارهايش را نمي فهميدم....

.................

ساعت ده شب بود و داخل رختخوابم دراز کشيده بودم، مينا خودش را به من چسبانده بود و دستانش دور کمرم حلقه شده بود. زير نور ضعيفي که از آشپزخانه وارد سالن مي شد، به مينا نگاه کردم. بيچاره خواهرکم بايد از فردا براي رفتن به مدرسه، پياده تا آن محله ي قديمي مي رفت. خم شدم و پيشاني اش را بوسيدم . چشمان نيمه خوابش را گشود و با لبخند به من نگاه کرد. لبخند بي جاني زدم:

-بخواب مينا

با صداي زنگ گوشي ام، گوشي را از زير بالشم بيرون کشيدم. پوشه را گشودم و با خواندن پيام وحشت زده شدم. پيامي از رامين بود:

-دارم ميام خونه، چند دقيقه ديگه مي رسم

دست و پايم لرزيد.

کجا مي آمد؟ ديوانه شده بود، چه کارم داشت؟

خواستم جوابش را بدهم، خواستم به او زنگ بزنم و بگويم نيايد، اما پشيمان شدم. مي آمد، مي دانستم مي آيد. دستپاچه روي رختخوابها نشستم. مينا چشمش را کامل باز کرد و خواب آلود رو به من گفت:

-آبجي نمي خوابي؟

نفس هايم تند و مقطع شده بود، به چشمان خواب آلود مينا نگاه کردم و فکري از ذهنم گذشت:

-مينا ببين، الان رامين داره مياد، ببين پاشو، پاشو بشين آبجي

و دست پردم پشت کمر مينا و او را نشاندم:

-ببين الان که اومد، ميري بهش ميگي آبجي خوابيده

مينا با دستش، چشمانش را ماليد:

-آبجي دروغ بگم؟

-آره دروغ بگو، نمي خوام با رامين حرف بزنم، بگو من خوابم

از ذهنم گذشت که رامين با مينا خوب بود، شايد به حرفش گوش مي کرد، با عجله گفتم:

-پاشو مينا، پاشو، پاشو الان ميرسه

مينا گيج و منگ از روي رختخواب بلند شد و گفت:

-الان چي کار کنم؟

به سرعت زير رختخواب دراز کشيدم و پتو را روي سرم کشيدم:

-الان رامين مياد درو باز ميکنه، بهش بگو آبجي خوابه، بگو سرش درد ميکرد خوابيد،

مينا خميازه اي کشيد و گفت:

-باشه آبجي

...................

صداي چرخش کليد را در قفل، شنيدم، پتو را کامل روي سرم کشيدم و گوشهايم را تيز کردم، چند دقيقه ي بعد، صداي خواب آلود مينا بلند شد:

-سلام آقا رامين

صداي خسته و سرد رامين را هم شنيدم:

-سلام دختر خوب، آبجيت خونه است؟

-امممم، خونه است اما خوابيده

-کي خوابيده؟

-خيلي وقه خوابيده

چند دقيقه در سکوت گذشت و باز هم صداي مينا را شنيدم:

-آقا رامين با کفش مياين تو؟

باز هم دچار رعشه شدم، رامين وارد خانه شده بود؟

همانطور بي حرکت ماندم و سعي کردم به آرامي نفس بکشم. دست و پايم سرد شده بود.

رامين وارد خانه شده بود، چه کارم داشت؟

چه کار داشت؟

با کشيده شدن پتو از روي سرم، دست و پايم لمس شد، مي دانستم رامين است، صداي مينا را شنيدم:

-آبجي خوابه

هنوز پتو از روي تنه ام عقب کشيده شده بود، يک دقيقه گذشته بود يا دو دقيقه؟

با کشيده شدن دوباره ي پتو روي تنه ام، نفسم را به آرامي بيرون فرستادم، خواستم به آرامي پلک چشمانم را باز کنم که صداي رامين را شنيدم:

-خيل خوب، پس آبجي خوابه، بيدار که شد بهش بگو فردا ساعت ده بياد شرکت امانتي هاشو بهش بدم، همونايي که تو گاو صندوقمه

مثل برق گرفته ها همانطور خشک و بي حرکت مانده بودم،

خواب بودم ديگر؟ حرفهاي رامين هم خواب بود؟

رامين گفته بود؟

مي خواست سفته هايم را به من بازگرداند؟

قلبم وحشيانه در سينه مي تپيد، سفته هايم را به من با مي گرداند؟

چند دقيقه ي بعد صداي بسته شدن در خانه به گوش رسيد، با دستاني لرزان پتو را از روي سرم کنار زدم و نگاهم به مينا افتاد که باز هم خميازه مي کشيد، با ديدنم گفت:

-آبجي، آقا رامين گفت بيا امانتي بهت بدم

چند بار پس سر هم پلک زدم، خواب نبود، مي خواست نجاتم دهد، مي خواست مرا از اين برزخ نجات دهد...

.................

مقابل رامين ايستاده بودم و با حيرت به او نگاه مي کردم، رامين پشت ميز کوچکش نشسته بود و به من، زل زده بود. از گوشه ي چشمانش تا کنار لبش خراشيده شده بود، آنقدر ديدن قيافه ي درب و داغانش برايم غافلگير کننده بود که همه ي هيجانم به خاطر آزادي سفته هايم، از يادم رفت. لبانم را از درون جويدم، حدس مي زدم کار همان زن باشد. دهان باز کردم:

-صورتت چي شده؟

لبخند زد:

-سلام

بي توجه به سلام گفتنش، دوباره پرسيدم:

-کار اون زنه است؟

لبانش به دو طرف کش آمد:

-آره

نفسش را بيرون فرستاد:

-ديشب اومدم خونه تون، خواب بودي

-خسته بودم

-خواب نبودي، مطمئنم بيدار بودي

بند کيفم را محکم در دستم فشردم:

-خوب، اگه خواب نبودم، پس چرا بيدارم نکردي؟

خنديد:

-دلم نيومد

فکرم دوباره روي سفته ها متمرکز شد، اگر سفته ها را به من پس مي داد، همه ي آنها را مقابل چشمانش پاره ميکردم، همين جا پاره مي کردم تا خيالم راحت شود...

با بي حواسي گفتم:

-خوب قرار بود سفته ها رو بدي، درسته؟

خنديد:

-چه عجله اي داري از دستم خلاص شي، نمي پرسي ديشب چي شد؟

تند و سريع گفتم:

-ديشب با اون زنه هدي خوابيدي، حتما دو ماه ديگه هم واسه تو بچه مياره

پورخند زد:

-نه، ديشب نتونستم باهاش بخوابم، فقط زدمش

پشت سرم تير کشيد. بک لحظه چهره ي هدي مقابل چشمانم ظاهر شد. رامين با انگشتش به صورتش اشاره کرد:

-ببين، چنگم گرفت، وقتي چنگم گرفت با لگد زدم زير دلش، آخ مونا، نمي دوني چقدر خوب بود

از شدت ناراحتي، صورتم را جمع کردم، از تصور صحنه ي کتک خوردن هدي، قلبم گرفت. مي دانستم رامين چطور وحشيانه کتک مي زند. خواستم چيزي بگويم که رامين پيش دستي کرد:

-نتونستم باهاش بخوابم، همش تو جلوي چشمام بودي، ديروز مي خواستم حرصتو در بيارم، مي خواستم عصبيت کنم، مونا من فقط تو رو مي خوام

دستم را پشت سرم بردم، تا با فشار دادنش، از درد سرم کم کنم، با نگراني گفتم:

-الان کجاست؟

-نترس، بهش پونصد تومن دادم تا بره دنبال کارش و برام درد سر درست نکنه، بدجوري آش و لاش شده

سرم را به نشانه ي تاسف تکان دادم:

-چرا اينجوري مي کني؟ چرا آدمها رو سلاخي ميکني؟

-خوشم مياد، دوست دارم، عذاب کشيدنشون آرومم ميکنه

سعي کردم مسير صحبت را تغيير دهم، با احتياط پرسيدم:

-مي خواستي امانتي هامو بدي، درسته؟

کمي مکث کرد و به چشمانم خيره شد و گفت:

-آره، مي خوام بهت پسشون بدم

از روي صندلي بلند شد و به سمت گاو صندوق رفت:

-بيا بگيرشون

از خوشحالي دست و پايم را گم کردم و به دنبالش رفتم. صدايش بلند شد:

-ديروز مي خواستم عصبيت کنم، مي خواستم حسودي کني که با يه زن ديگه ام، خواستم اعصابت خورد بشه

مقابل گاو صندوق زانو زد، زانوانم لرزيد، چند دقيقه بيشتر تا آزادي فاصله نداشتم...

رامين به سمتم چرخيد و گفت:

-ديروز عصبي شدي؟

به آرامي سرم را به چپ و راست حرکت دادم:

-مي دونستم اون زنه رو آشو لاش ميکني

رامين در گاو صندوق را باز کرد و خودش را عقب کشيد:

-بيا سفته هاتو بردار، نمي خوام اذيت بشي

باورم نميشد، خلاص شده بودم، از دستش نجات پيدا کردم، يک قدم به سمتش رفت، همه ي وجودم چشم شده بود و به گاو صدوق نگاه مي کرد. قدم بعدي را برداشتم رامين همانطور که کنار گاو صندق زانو زده بود، به من نگاه مي کرد. يک لحظه چشمانم روي صورتش ثابت ماند. چانه اش مي لرزيد. دوباره چشم از او گرفتم و به سمت گاو صندوق حرکت کردم، قدمهايم تندتر شد، دست من نبود. انگار راه رفتنم به اختيار من نبود. به يک قدمي گاو صندوق رسيدم و همين که خواستم دستم را به سمت آن دراز کنم يکباره در گاو صندوق بسته شد، نگاه هراسانم روي صورت رامين ثابت ماند. نفسش را بيرون فرستاد و با بغض گفت:

-نمي خوام بري، پشيمون شدم، نمي ذارم بري

زانوانم لرزيد، همه ي اميدم دود شد، همه ي آرزوهايم به هوا رفت، آزادي در کار نبود، همه چيز دروغ بود، نمايش بود...

سراب بود...

-نمي خوام بري، اگه سفته هاتو بدم، ميري، تنهام ميذاري، نمي خوام بري

به چشمانش نگاه کردم که از اشک خيس شده بود، نتوانستم خودم را کنترل کنم و روي زمين ولو شدم. صداي لرزان رامين را شنيدم:

-مونا مي ترسم بري

دستانم را مقابل صورتم گرفتم و هاي هاي گريستم...

رامين دو زانو به طرفم آمد و دستش را به سمت شانه ام دراز کرد:

-مونا گريه نکن، بخدا نمي خوام بري

دستش را پس زدم و ناليدم:

-من چي کار کنم؟ من از دست تو چي کار کنم؟ با دوز و کلک از من سفته گرفتي، آخه چرا اينقدر اذيتم مي کني؟ يه نگاه به من بنداز، به نظرت ديگه چيزي هم از من مونده؟

رامين دوباره دستش را دراز کرد:

-تو به من محبت کن، با من مهربون باش، منم قول ميدم سفته ها تو بر گردونم

دوباره دستش را پس زدم:

-برو اينقدر دروغ نگو، تو يه روده ي راست تو شکمت نيست

رامين با سماجت گفت:

-ميگم بخدا بهت بر مي گردونم، با من سرد نباش، بهم فحش نده، يه ذره باهام خوب باش، اصلا شايد دلمو زدي ديگه کاري به کارت نداشتم

با شنيدن اين حرف، يک باره هق هقم بند آمد و با چشمان اشک آلود سر بلند کردم و به رامين خيره شدم.

راست مي گفت يا دروغ؟

يعني واقعا دست از سرم بر مي داشت؟

چند بار پشت سر هم پلک زدم و با آستين مانتو ام اشکهايم را پاک کردم. لبخند محوي از روي صورتش گذشت:

-تو باز هم که با آستين لباست صورتتو پاک مي کني

لب برچيدم و بي توجه به جمله اش گفتم:

-يني ممکنه من دلتو بزنم؟

رامين کمي نگاهم کرد و چيزي نگفت. با التماس گفتم:

-تورو خدا يه جواب درست و حسابي به من بده، ممکنه من دلتو بزنم؟

رامين کنارم روي زمين نشست و با دهان باز نگاهم کرد. نگاهم روي چشمان خيسش چرخيد:

-پس دلتو نمي زنم، نه؟

رامين با بغض گفت:

-آب نبات چوبي دل هيچ بچه اي رو نمي زنه

بيني ام را پر صدا بالا فرستادم:

-پس حرفهات کلکه ديگه؟

بلافاصله گفت:

-نه کلک نيست، ببين، تو به من محبت کن، باور کن من از تو زده ميشم، شايد واسه همينه که دست از سرت بر نمي دارم، تو همش منو پس مي زني، همش سر به سرم مي ذاري، يه ذره محبت کن، الکي محبت کن، باور کن من ببينم تو آروم شدي ديگه کاري به کارت ندارم، خودم سفته هاتو ميدم دستت ميگم برو به سلامت

با ترديد نگاهش کردم.

يعني راست مي گفت؟

شايد هم حق با او بود. من فقط به او توهين مي کردم، تحقيرش مي کردم، خوب شايد اگر کمي با او مدارا ميکردم، به گفته ي خودش دلش را مي زدم...

سرم به دوران افتاد. واي من ديگر بايد چه غلطي مي کردم تا دست از سرم بردارد؟

من بايد چه کار مي کردم؟

با صدايش به خودم آمدم:

-يه ذره کتکهامو تحمل کن، من ديگه خيلي کمتر از قبل مي زنمت، دست خودم نيست ولي باز هم بهتر شدم

آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-اگه بخوام باهات مهربونتر بشم، از خير بچه دار شدن ميگذري؟

باز هم مکث کرد و در سکوت به من خيره شد. دوباره چانه ام لرزيد:

-وقتي قراره دلتو بزنم تکليف اون بچه چي ميشه؟ تو که نمي خواي يه بچه ي بي مادرو بزرگ کني، مي خواي؟

اينبار او بيني اش را پر صدا بالا فرستاد و گفت:

-باشه بچه نمي خوام، باشه، پس حرفهامو قبول کردي؟

پلک زدم و سري تکان دادم. رامين با ناله گفت:

-ديگه تو صورتم نميزني؟ ديگه نمي زني تو گوشم؟

سرم را به نشانه ي "نه" بالا فرستادم.

-ديگه نميگي الهي خدا منو بکشه؟

باز هم سرم را بالا فرستادم. خودش را روي زمين کشيد و به سمتم آمد، از ترس دست و پايم را جمع کردم. همانند کودکان يتيم رو به من گفت:

-بيا بغلم کن ديگه، بغلم کن

با نگراني گفتم:

-الان که تو شرکتيم، اينجا که جاش نيست،

-ايرادي نداره کسي بي اجازه نمياد تو اطاق من، بغلم کن تا من باورم بشه مي خواي به من محبت کني

و دست برد سمت آستين لباسم و مرا به سمت خودش کشيد، قلبم در سينه مي تپيد.

با اين مردک ديوانه چه کار مي کردم؟

اگر حرفش را قبول نمي کردم اوضاع از اين هم بدتر ميشد، بهتر نبود اين روش را هم امتحان کنم؟

نگاهم افتاد به گوشه ي چشمش که خراشيده شده بود، به ياد هدي افتادم، زن بيچاره حالا چه کار مي کرد؟

نبايد باز هم به حال و روز هدي دچار مي شدم. در ذهنم همه ي راه حلها را مرور کردم. اگر اين روش هم جواب نمي داد، دست به دامن فتاح ميشدم، شايد او از پس رامين بر مي آمد. با احتياط دستانم را از هم گشودم، دستانم مي لرزيد. از خودم بدم آمد، آغوشم را براي مردک ديوانه اي از هم مي گشودم که بارها تا سر حد مرگ کتکم زده بود، تحقيرم کرده بود، مرا از خانه و زندگي ام فراري داده بود، پولهايم را گرفته بود، از من چهار ميليون تومان، سفته داشت...

نگاهم روي صورت رامين ثابت ماند. نگاهش همانند همان کودک هفت ساله اي بود که آب نبات چوبي خوشمزه اي به او هديه داده باشند، به سمتم آمد و در آغوشم گم شد، سرش را روي شانه ام گذاشت و دستش را دور کمرم حلقه کرد.به دستانم نگاه کردم که بي هدف دو طرف بدن رامين در هوا معلق مانده بود. دندانهايم را از روي نفرت بهم ساييدم.

قرار بود اين موجود چندش آور را در آغوش بگيرم تا دلش را بزنم؟

چشمانم را بستم، چانه ام منقبض شد، دستم را دور کمرش حلقه کردم و نفسم را بيرون فرستادم. صداي رامين را شنيدم:

-مونا جونم، مونا جونم،

سرم را به چپ و راست تکان دادم. چقدر نفرت انگيز بود. رامين سرش را از شانه ام فاصله داد و روي جناغ سينه ام گذاشت.

-مونا جونم مادرم ميشي؟ مادر من ميشي؟

تکان خوردم و پلک هم نزدم، کم کم نفرت از دلم بيرون مي رفت و ترحم جايگزين مي شد،

-مونا جونم، من پسر بدي نيستم، من يواشکي تو اطاق تو نميام،

شقيقه هايم نبض مي زد. يکي از دستانم را از روي کمر رامين برداشتم و به صورتم کشيدم.

-مونا من فقط مي خوام بازي کنم، ماشين بازي کنم، مامان مونا، مامانم ميشي؟

روح و روانم را بهم ريخته بود. دلم برايش مي سوخت، دلم براي اين مرد درشت اندام ديوانه اي که در آغوشم همانند کودکان هفت ساله اي صحبت ميکرد، مي سوخت....

.....................

باز هم به آويز چسبيده به شيشه ي ماشين نگاه مي کردم که به چپ و راست مي چرخيد. فکر و ذهنم درگير رفتار رامين بود، ديدن چنين رفتار رقت انگيزي، از کسي که در اين دو سه ماه، به جز تحقير و کتک، از او چيزي نديده بودم، برايم دور از تصور بود.

با کشيده شدن انگشت رامين به نوک بيني ام، تکان خوردم و از فکر و خيال بيرون آمدم، با حرص به سمتش چرخيدم، براي چند لحظه خشم در دلم نشست و خواستم به او توهين کنم که با نگاهي به صورت خندانش خودم را کنترل کردم. رامين با خنده گفت:

-کجايي عمو؟ هپروتي؟

دوباره به رو به رو نگاه کردم:

-همين جاهام

-ميگم مونا اين ژاکته اصلا واسه اين فصل خوب نيست، فردا ميام دنبالت بريم بيرون، من و تو دو تايي، خوبه؟ مي خوام يه پالتوي شيک برات بخرم با پوتين

باز هم به دهانم آمد که با او مخالفت کنم اما به ياد قول و قرارم با او افتادم،

بالاخره بايد از جايي شروع مي کردم ديگر...

سکوت کردم و چيزي نگفتم.

-هوم، موافقي؟

به آرامي سري تکان دادم:

-آره

-اون چيزي که من ميگم بخريما؟ اوکي؟

باز هم سري تکان دادم:

-باشه

-خوب حالا بگو به چي فکر مي کردي؟ چي تو سرت بود

-من؟ هيچ چي

-نه ديگه، يه چيزي بود

و من با خود فکر کردم که يک چيز نبود، هزار چيز بود...

اي کاش خودش را در آن وضعيت ناراحت کننده در آغوشم ميديد و آنوقت اينقدر با بي خيالي از من سوال نمي پرسيد...

با آرنج راستش به دست چپم ضربه زد:

-بگو ديگه، چي بود؟

به سمتش چرخيدم:

-رامين کسي هم مي دونه که تو...که تو چيز، که...

نمي دانستم چه بگويم تا عصبي نشود، قرار بود در صلح و صفا سر کنيم...

خودش حرفم را ادامه داد:

-که من زنا رو کتک مي زنم؟ نه، کسي نمي دونه، من با هيچ زني بيشتر از يکي دوبار نخوابيدم، خودشون ديگه سمت من نيومدن، با اينکه همون يکي دوبار پول زيادي هم بهشون دادم تا برام دردسر درست نکنن

به آرامي گفتم:

-بابات مي دونست؟

پوزخند زد:

-بابام؟ بابام نمي دونست، بابام از من چي مي دونست؟ من خودم افتادم و خودم پاشدم، بابام حتي تا لحظه ي آخر که مرد، منو مقصر مي دونست، تا لحظه ي آخر گفت تو شريک کثافت کاريهاي مادرتي، هه بابام...

سرش را تکان داد و گفت:

-خودش از مادرم بدتر بود مونا، خودش با زنا بود، از صبح تا شب با زنا بود، من بين همچين پدر و مادري بزرگ شدم، نمي دونم شايد اگه به بابام مي گفتم، مادرم سارا رو با خودش نمي برد، مگه نه، نمي برد؟

به آرامي گفتم:

-آخه تو همش هفت سالت بودي، چي مي فهميدي؟ تورو ترسونده بودن

تن صدايش غمگين شد:

-بالاخره يکي پيدا شد حقو به من بده، اما همش فکر ميکنم اگه به پدرم مي گفتم سارا از پيش من نمي رفت، تو ميگي الان چي کار ميکنه؟ شوهر کرده ديگه، نه؟

خنديد:

-بچه داره؟ يني من الان دايي شدم؟ پدر که نشدم

و از گوشه ي چشم نگاه معنا داري به من انداخت. خودم را به نديدن زدم. رامين ادامه داد:

-يه وقتايي دوست داشتم بابامو بکشم، دوست داشتم يه شب بخوابم صبح پاشم ببينم نيست، اين حالتها تا همين ده سال پيش با من بود، اما وقتي با فتاح آشنا شدم، يکم بهتر شدم

چشمانم برق زد، فتاح....

با اشتياق پرسيدم:

-فتاح آدم خوبيه، نه؟

-آره فتاح خوبه، فتاح مي دونست من و بابا رابطه ي خوبي با هم نداريم، همون چند ماهي که اومد تو شرکت فهميد، تا وقتي بابا زنده بود نصيحتش ميکرد، هرچند بابا بعد از چند ماه مرد، اما کمتر به زبون مي آورد که من مقصرم

آه کشيد:

-تا لحظه ي آخر از چشماش خوندم که منو مقصر مي دونه،لحظه ي آخر هم بهم گفت، اما بعد زا آشنايي با فتاح، تو همون شش هفت ماه آخر عمرش، زياد چيزي به من نمي گفت

فرمان را چرخاند:

-فتاح به منم کمک کرد، تو اين ده سال، اين شرکت و همه ي کارمندهاش شدن خونواده ي من،

زير چشمي نگاهي به من انداخت:

-تو اين دو سه ماه، يه خونواده ي چهار نفره هم پيدا کردم

خودم را به نشنيدن زدم.

-شنيدي مونا؟ خونواده ي چهار نفره دارم،

-تو که از عزيز و ميلاد بدت مياد

-هرکي گوشو مي خواد، گوشوار رو هم مي خواد ديگه

و لبخند زد. با اضطراب نگاهش کردم،

اين بشر با اين همه شور و هيجان دست از سر من بر مي داشت؟

کاش آب نبات چوبي شيريني باشم تا دلش را بزنم...

بايد شيرين باشم، بايد خودم شيريني ام را زياد کنم...

رامين متوجه ي نگاه خيره ام شد و يک لحظه به سمتم چرخيد و نگاهم کرد و دوباره به رو به رو خيره شد. دستش را به سمتم دراز کرد و مقابل سينه ام ثابت نگه داشت. اب دهانم را قورت دادم. فکري در ذهنم جولان داد. بايد خيلي شيرين مي شدم، حتما دلش را مي زدم....

دستم را بين دستش گذاشتم و قبل از اينکه دستش را عقب بکشد، دستش را چرخاندم و به لبم نزديک کردم و پشت دستش را بوسيدم. رامين شوکه شد، سريع دستش را از بين دستانم بيرون کشيد. صداي تيک تاک راهنماي ماشين را شنيدم، با نگراني به رامين نگاه کردم که هول و دستپاچه ماشين را کنار خيابان پارک کرد و با نفسهاي سنگين به من خيره شد. از ترس خودم را عقب کشيدم، رامين دستش را به سمتم دراز کرد و دور شانه ام حلقه کرد و مرا به ست خودش کشيد، سرم روي بازويش بود، صدايش را شنيدم:

-مونا خانم من، مونا خوشگل من...

دلم برايش سوخت...

اينقدر نيازمند محبت بود؟

خوب قدم اول را خوب برداشته بودم، شيرين شده بودم....

همين روزها دلش را مي زدم،

سفته هايم، سفته هايم....

ناخنم را به دندان گرفته بودم و مي جويدم. برگه ي گلاسه ي قرمز رنگ مقابل چشمانم بود. نگاهم روي شماره ي تماس مي چرخيد. آخ که اگر پول داشتم حتما همين فردا به آنجا مي رفتم. دل به دريا زدم و گوشي ام را در دست گرفتم. مي خواستم ساعت کاري و هزينه ي مشاوره را بدانم، شايد مي خواستم دلم خوش باشد. نفسم را بيرون فرستادم و شماره ي مرکز را گرفتم....

....................

چيني به بيني ام دادم و گوشي ام را به گوشه اي پرت کردم، هزينه اش براي من گران بود، براي مني که هزار تومان ته جيبم نداشتم، خريد آدامس هم گران بود، چه برسد به پرداخت هزينه ي مشاوره. بايد به هر ترفندي از رامين پول مي گرفتم، خوب شايد اگر راضي مي شد دوباره پول کرايه ماشين مينا و ميلاد را بدهد، مي توانستم از هر دو نفرشان بخواهم، براي ده روز پولهايشان را به من بدهند،

آخ که اگر مي توانستم....

...................

تازه چشمانم گرم شده بود، داخل رختخواب گرم و نرمم جا به جا شده بودم که با صداي گوشي ام، چشمانم نيمه باز شد. دستم را دراز کردم و گوشي ام را از کنار بالشم برداشتم. پيامي از رامين بود:

-مونا بهت زنگ بزنم؟

به ساعت گوشي ام نگاه کردم، ساعت يازده شب بود، اصلا ملاحظه نمي کرد. او که مي دانست من شبها زود مي خوابم. لبهايم را روي هم فشار دادم، من که نمي توانستم با او مخالفت کنم، الان وقت مخالفت نبود. با اخم برايش نوشتم:

-زنگ بزن

چند ثانيه بعد، گوشي در دستم لرزيد، دکمه ي سبز رنگ را فشار دادم و با صداي خواب آلودي گفتم:

-الو

صداي خوشحال رامين درون گوشي پيچيد:

-مونا سلام

-سلام

-خوبي؟ خواب بودي؟

نفس عميق کشيدم:

-آره، تازه داشت خوابم مي برد

خودش را براي من لوس کرد:

-نخواب ديگه، امشبو نخواب باهام حرف بزن

-منم دارم همين کارو ميکنم

رامين گوشي را به دهانش چسباند، صدايش بم شد:

-دوست دارم

حس بدي پيدا کردم. ابروهايم را بالا بردم و لبم از اين حرکت بچه گانه اش، به يک طرف کج شد.

ساعت يازده شب، وقت انجام اين کارهاي مسخره بود؟

سکوت کردم و چيزي نگفتم. صداي نفسهاي رامين درون گوشي پيچيد. چشمانم کم کم روي هم مي افتاد.

-مونا

-هوم؟

-تو هم دوسم داري ديگه؟

-اوهوم

-مونا؟

-هوم؟

-مونا من هميشه آرزوم بود با يه دختري شبا حرف بزنم، تا حالا واسم پيش نيومده بود

با صداي خواب آلودي گفتم:

-مگه ميشه؟ تا اين سن با کسي حرفي نزدي؟ اين ديگه از اون حرفها بود

-بخدا با کسي حرف نزدم، شبا جنگولک بازي نداشتم، دوست داشتم يواشکي به دختره زنگ بزنم، بعد اون بگه واي بابام اومد، گوشي رو قطع کنه

و بعد از گفتن اين جمله به آرامي خنديد. با همان صداي خواب آلود گفتم:

-خوب الان هم ممکنه صداي عزيز در بياد، بعد من مجبور ميشم گوشي رو قطع کنم

-نه بابا، نگران نباش، عزيزت که بخار نداره، چيزي از غيرت مي فهمه مگه؟ خودش با دستاي خودش دخترشو سپرد دست من

از حرفش خوشم نيامد. اخمهايم در هم شد. باز هم چيزي نگفتم. چند لحظه در سکوت سپري شد، باز هم رامين باز را شکست:

-مونا ببخشيد

جوابش را ندادم.

-مونا ببخشيد ديگه

باز هم نفس عميق کشيدم و گفتم:

-ببين رامين قراره باهم خوب باشيم، قرار نيست که تو مدام به من متلک بگي

-بوس بوس، باشه، بوس بوس

-من از اين به بعد بايد همش نگران باشم که نکنه واسه هر چيزي قراره يه متلک هم بشنوم؟

-بوس بوس بوس

-رامين به حرفم گوش کن

-بوس

-رامين آخه...

-بوس

به خنده افتادم. خنده و شوخي و مسخره بازي هايش مشخص نبود:

-اين کار هم جزء آرزوهات بوده ديگه؟

-آره، دوست داشتم مسخره بازي در بيارم دوست دخترم بخنده

خميازه اي کشيدم:

-بالاخره من نفهميدم دوست دخترتم يا زنتم

جدي شد:

-تو زن مني، قراره فردا هم با هم بريم بيرون خريد کنيم، مياي؟

دوباره خميازه کشيدم، چه دل خوشي داشت خوش به حالش...

-خواهش ميکنم بيا، مياي مونا؟

دلم برايش مي سوخت:

-باشه...

...........

رامين پشت فرمان نشسته بود و بي دليل مي خنديد:

-مونا خانم، قراره بريم برات چيز ميز بخرم

لبخند زدم و به آن چه در مغزم جولان مي داد فکر کردم. بايد بحث پول کرايه ماشين مينا و ميلاد را به ميان مي کشيدم،

-اينقدر خوشحالم که مي خوايم بريم خريد، واستا ببينم به تو چه رنگي مياد؟

يک لحظه سرش را چرخاند و به من نگاه کرد:

-اوممممم، تو رنگ پوستت سفيده، بهت قهوه اي سوخته خيلي مياد، مي خوام واست پوتين هم بخرم

لبخند بي جاني زدم، الان بهترين موقعيت بود، به آرامي گفتم:

-رامين؟

-جون رامين، چيه؟

-رامين بچه ها زير بارون بدجوري خيس ميشن، مي گم نميشه دوباره پول کرايه ماشينشونو بهشون بدي؟

رامين کمي مکث کرد و لبش را جلو فرستاد. با اضطراب به دهانش خيره شدم تا بدانم چه جوابي به من مي دهد.

-خيلي خيس ميشن؟

سرم را تکان دادم:

-آره، بدجور خيس ميشن

سري به نشانه ي تاييد تکان داد و گفت:

-امروز براي هر دو تاشون چتر مي خرم، فردا پس فردا هم براي هر دو تا سرويس ميگيرم

انگار يک پارچ آب يخ روي سرم ريختند، با دهان نيمه باز به نيم رخش خيره شدم. متوجه ي سنگيني نگاهم شد، يک لحظه به سمتم چرخيد:

-چيه جيگرم؟ بيا بغلم ببينم

و دست راستش را گشود. با حرص خودم را به سمتش کشيدم و به ميان آغوشش خزيدم....

................

رامين دستش را دور گردنم حلقه کرد:

-مونا يه چيزي ازت بخوام؟

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم.

-مونا ميشه از اين به بعد هر وقت ديدي مي خوام بزنمت يه کم آرومم کني؟ بخدا دلم نمي خواد بزنمت، يه جوري باهام حرف بزن که آروم شم

با تصور کتکهاي وحشيانه اش، ترس در وجودم نشست:

-مثلا چي کار کنم؟

-اون لحظه بگو رامين منم مونا، من مونا هستم، هي همينو تکرار کن

دوباره دست و پايم سر شد، با احتياط گفتم:

-رامين، خوب مي خواي بريم پيش دکتر مغز و اعصاب، مي خواي بريم پيش روانشناس؟ تو اين شهر روانشناس دار....

حرفم را قطع کرد و حلقه ي دستش را دور گردنم، تنگ تر کرد:

-مگه من ديوونم مونا؟ من مي خوام درد واسه تو کم بشه، وگرنه من خيلي هم دوست دارم کتک بزنم

کلافه شدم و با دستم به ساعدش چسبيدم:

-خوب باشه، الان گردنمو ميشکني، باشه

دستش را شل کرد:

-ببين، من هر وقت خواستم بزنمت، هي پشت سر هم بگو من مونا هستم

کلافه دستي به سر و صورتش کشيد:

-نگاه کن، بهم بگو رامين جان آروم باش

به آرامي گفتم:

-من که اينا رو ده بار بهت گفتم

-تو باز بگو، همش بگو، يه ذره تحمل کن، ولي بازم بگو، ببين خيلي سخته واسم تو رو نزنم، بايد باهام کار کني

اعصابم بهم ريخت. از من مي خواست سلاخي هايش را تحمل کنم. خواستم خودم را از آغوشش بيرون بکشم که دوباره دستش را محکم دور گردنم حلقه کرد:

-نه نه، نرو، نرو

به سردي گفتم:

-رامين کمرم درد گرفت، مي خوام صاف بشينم

-نه نه، تورو خدا

با همان کمري که ذق ذق مي کرد در آغوشش باقي ماندم.

چقدر ترحم برانگيز بود...

.......................

رامين پالتوي کوتاه قهوه اي سوخته را به سمتم دراز کرد:

-برو پرو کن

پالتوي شيک و گران قيمتي بود، ناباورانه آنرا در دست گرفتم و به سمت اطاق پرو رفتم، رامين به دنبالم آمد، چرخيدم و با نگاهي پرسشگر به او چشم دوختم:

-هوم؟

-چيز، ميگم کيفتو بده به من، با کيف نرو تو اطاق

شانه بالا انداختم و کيفم را به سمتش دراز کردم....

...................

-مبارکه خانم بابازاده

رامين بسته هاي خريد را به سمتم دراز کرد، به زحمت لبخند زدم و بسته ها را از دستش گرفتم.

-خوب مونا خانم، اين از پالتو، اين پوتين، اين روسري، اووووووه، کي ميره اين همه راهو، اينم يه کيف که واسه تو خريدم، اون کيفت کهنه شده، بنداز دور

و کيف را به سمتم گرفت. سرسري به کيفم نگاه کردم. زيپش باز بود. از ذهنم گذشت که وقتي کيف را به او داده بودم زيپش بسته بود. شايد هم من خيالاتي شده بودم....

...................

رامين برف پاک کن ماشين را فعال کرد و گفت:

-نگاه کن توروخدا داره از آسمون سيل مي باره،

به باران شلاقي نگاه کردم:

-رامين آروم رانندگي کن

-نگران من شدي؟

سري تکان دادم:

-خوب آرم رانندگي کني بهتره ديگه، خيالم راحت تره

-مونا مي دوني هيچ کدوم از زنايي که باهاشون بودم واسه من دلسوزي نکردن؟

چشم از خيابان گرفتم و به رامين خيره شدم.

-همون بار اولي که کتکشون زدم، اينقدر دري وري بارم کردن که حد نداشت، يکيشون يه بار به من نگفت مثلا مراقب خودت باش

به آرامي گفتم:

-رامين کتکهات خيلي درد داره، انتظار نداري که بعد از کتک خوردن بهت مي گفتن مراقب خودت باشي يا بگن دستت درد نکنه؟

رامين بلافاصله گفت:

-خوب قبلش چي؟ من هميشه دو سه هفته قبل از رابطه باهاشون تلفني حرف مي زدم، همون موقع هم به من توجه نمي کردن، همشون دنبال پول من بودن

شانه بالا انداختم:

-چي بگم؟

خنديد:

-تو چيزي نگو، فقط بگو از لباسا خوشت اومد؟ از چتر اون دو تا خوشت اومد؟

سر تکان دادم:

-آره خوبه، قشنگن، ممنون

-فردا لباساتو بپوش بيا شرکت، بذار دهن همه باز بمونه، بذار ببينن تو چه خوش تيپي، ديگه سردت نميشه

در جوابش لبخند زدم و سرم را به سمت خيابان چرخاندم. با دقت به خيابان خيره شدم. خيابان آشنايي بود، مسير خانه ي خارج از شهر رامين بود. آب دهانم را قورت دادم و دوباره به سمت رامين چرخيدم:

-رامين کجا ميريم؟ ميريم خونه ات؟

-آره، يه چيزي جا گذاشتم، ميريم برداريم، بعد ميرسونمت خونه،

-آخه....

-نگران نباش، سريع ميريم و ميايم، يه قهوه هم با هم مي خوريم

ياد آخرين باري افتادم که به خانه اش رفته بودم، آن روز هم قرار بود قهوه بخوريم، اما چه به روز من آورده بود...

لبم را به دندان گرفتم، نه، خوب امروز که از من درخواستي نداشت، شايد واقعا امروز نياز نداشت، اين چند ساعت را هم، در صلح و صفا گذرانده بوديم...

-بريم مونا؟

تکان خوردم:

-ها؟ بريم....

.................

کنار شومينه ي آجري کنج ديوار نشسته بودم. دوست نداشتم وارد آشپزخانه شوم، حتي دوست نداشتم روي همان مبلهاي وسط سالن بنشينم. صداي آواز خواندن رامين را از آشپزخانه مي شنيدم:

-به خوشگليت مينازي، بناز که خوب مينازي

بازيچه خواستي بازم، منو بگير به بازي...

صداي قهقهه اش را شنيدم:

-آهنگ به اين خزي شنيده بودي؟

لبم را تر کردم:

-با مني؟

-آره، ميگم آهنگي به اين خزي شنيده بودي؟

و ادامه داد:

-دردت به جونم اي يار، عاشق شدم من انگار....

باز هم خنديد:

-ديگه نزديکه قر بدم

لبخند زدم، تا به حال اين روي شوخ طبعش را نديده بودم.

-قهوه مي خوري؟

با صدايش، از فکر و خيال بيرون آمدم:

-ها؟ منو ميگي؟ نه، نمي خورم

و دستانم را در هم گره زدم. با دستان گره کرده، به پارکت هاي زير پاهايم نگاه مي کردم که ناگهان با ديدن پاهاي رامين، سر بلند کردم. رامين بالاي سرم ايستاده بودم. جا خوردم. پرسشگرانه نگاهش کردم:

-ها؟

-حواست پرته، کجايي دختر؟

-نه، حواسم هست، دارم فکر مي کنم

-نگاش کن، پاشو واستا بينم، بيا بريم آشپزخونه، قهوه ي داغ بخوريم، اينجا چرا کز کردي؟ ناراحت ميشم اينجوري مي بينمت

و دستش را به سمتم دراز کرد، بدون اينکه دستش را در دست بگيرم، از کنار شومينه بلند شدم:

-چرا ناراحت ميشي؟

اخم کرد:

-ياد خودم ميوفتم، هر وقت اون مرتيکه ميومد خونمون، ميرفتم يه گوشه کز ميکردم، همش فکر ميکردم مامانم باز مياد منو بزنه

رامين نمي دانست من هم دقيقا همين حس را دارم و مي ترسيدم به من حمله کند

دستم را در دستش گرفت:

-بيا بريم؛ اينجا نشين، مثه بچه گداها، ديگه از گدايي درومدي

زنگ خطر به صدا درآمد. متلک بازم کرده بود، تحقير و توهين شروع شده بود، شايد هم من اشتباه ميکردم...

-زن رامين بابازاده که نبايد مثه يتيما بشينه يه گوشه، اونم با اين لباسها، تو ديگه قراره پالتوي سيصد تومني بپوشي

سعي کردم نفسهاي مقطعم را ناديده بگيرم، نه، رامين خوب شده بود، يعني قرار بود خوب شود...

با اشاره ي دستش که مرا به سمت آشپرخانه هدايت ميکرد، جلوتر از او به راه افتادم. باز هم قبلم در سينه مي کوبيد.

خدايا به خير بگذران، خدايا...

قدم اول را برداشتم، صداي قلبم را مي شنيدم،

گرومپ گرومپ...

قدم دوم،

گرومپ گرومپ...

خواستم نفس حبس شده ام را رها کنم که موي سرم از پشت کشيده شد، با وحشت ناليدم:

-واي رامين موهام، واي رامين

همانطور که خم شده بودم، چشمم افتاد به چشمان سرخ رامين که از حدقه بيرون زده بود،

باز هم گول خورده بودم؟

گولم زده بود؟

با چانه اي لرزان گفتم:

-رامين توروخدا، نکنه ميخواي بزنيم؟

نفسهاي عميق کشيد، صداي خس خس سينه اش را شنيدم:

-قراره تمکين کني، آخرين بار کي تمکين کردي؟

وحشت زده گفتم:

-چرا اينجوري؟ چرا موهامو مي کشي؟ قرارمون اين نبود

فشار دستانش بيشتر شد:

-قرارمون چي بود؟

نگاهم روي چشمان سرخش ثابت ماند. دست و پا زدم:

-واي موهامو داري ميکني، توروخدا

خنديد:

-خيلي خوبه

پوست سرم به گز گز افتاد، به ياد حرفهايش افتادم. همين چند ساعت پيش به من گفته بود چه بگويم،

يعني برايم نقشه داشت؟

مي خواست مرا به اينجا بکشاند؟

خودش مي دانست که چه نقشه اي کشيده که به من هشدار داده بود؟

دستم را به سمت سرم بردم و فرياد زدم:

-رامين من مونام، رامين، من مونام، رامين واي سرم، من مونا هستم

چند باز پشت سر هم پلک زد، چشمانم را از درد بستم، اشک دور چشمم حلقه زد، آخرين تلاشم را کردم:

-من زنتم رامين، من زنتـــــــــــــم

دستانش را شل مي کرد؟

شل مي کرد؟

..............

زير چشمي دور تا دور سفره را از نظر گذراندم. عزيز و ميلاد با اخمهاي در هم پشت سفره نشسته بودند. مينا هم هراسان، به عزيز چسبيده بود. مجبورشان کرده بودم دور سفره بنشينند، نمي دانم کارم درست بود يا نه، اما مجبور بودم همه ي راه ها را امتحان کنم. رامين را هم بايد راضي مي کردم تا خودش را درمان کند. رو به عزيز کردم:

-بخور عزيز، بخور

عزيز با اخم سري تکان داد و چيزي نگفت. رو به رامين کردم:

-بکش، اشتانبوليه، دوست داري؟

چشمان رامين برق زد:

-آره دوست دارم، بايد خيلي خوشمزه باشه، هر چي تو درست کني خوشمزه است

و بدون تعارف دست برد وسط سفره و ديس برنج را به سمت خودش کشيد. نگاهم روي چهره ي عصبي ميلاد ثابت ماند که با نفرت به رامين خيره شده بود. رامين با کف گير سه بار بشقابش را پر از برنج کرد و با خنده گفت:

-چه کرده مونا خانم

به مينا نگاه کرد:

-بخور مينا، نمي خوري؟

مينا با ترس سرش را بالا انداخت:

-نه، نمي خورم

-بخور ديگه

متوجه ي ميلاد شدم که از سر سفره بلند شد. رو به او کردم:

-ميلاد کجا؟ غذا نمي خوري؟

پوزخند زد:

-نه نمي خورم، اين مرغو گوشت که مال بچه يتيم گدا گشنه نيست، الانم ميخوام وسايلمو جم کنم برم

متوجه ي عزيز شدم که گفت:

-آره، منم نمي خورم، منم ميرم

با درماندگي گفتم:

-بشينين غذاتونو بخورين، بشينين

عزيز سرفه اي کرد و مينا را از خود جدا کرد تا از کنار سفره بلند شود که با صداي رامين ميخکوب شد:

-همه بشينن دور سفره غذا بخورن، من غذامو مي خورمو ميرم، اگه نشستين که هيچ چي، منم غذامو ميخورم ميرم دنبال بدبختي هام، اگه پاشدين کل اسباباتو نو الان ميندازم سر کوچه

صدايش بالا رفت:

-هوي بچه، بشين غذاتو بخور، حق نداري وسايلتو جمع کني جايي بريا، اين دفه مثه اون دفه نيستا، مي زنم گردنتو ميشکنم از خونه بري بيرون

به سمت عزيز چرخيد:

-بيخودي آتيش بيار معرکه نشو، بشين غذاتو بخور بذار منم کوفت کنم

دوباره آب دهانم را قورت دادم و با وحشت به عزيز و ميلاد خيره شدم. آنها هم وحشت زده بودند. رامين اگر حرفي مي زد عملي مي کرد، با التماس به ميلاد خيره شدم. با غضب دوباره پشت سفره نشست....

.................

رامين طبق عادت هميشه روي ميز نشسته بود و به من نگاه ميکرد:

-مونا چه استانبولي خوشمزه اي بود، کيف کردم، تو عجب دست پختي داري، چي ميشه بياي يک هفته پيشم بموني؟

لبخند کج و کوله اي روي لبم نقش بست:

-نوش جونت

جمله اش را تکرار کرد:

-هوم؟ اينم فکر خوبيه ها، بيا يه هفته پيش من بمون، مياي؟

با نگراني به او خيره شدم.

يک هفته زندگي با رامين....

برايم مرگ بود، عذاب بود، مرا مي کشت...

يکباره خودش را خم کرد و گفت:

-شايد هم دري به تخته خوردو يه ني ني اومد پيش ما، هوم؟

با اين حرف به ياد چند روز پيش افتادم، سر آخر هم برايم قرص نخريد،خدا بخير بگذراند....

رامين از روي ميز پايين آمد:

-دارم ميرم گمرک، اين روزا کارم اونجا گيره، ميخوام ببينم اين جنسها چرا همش آب خورده هستن، بمون تا بيام، ميخوايم بريم بيرون ناهار بخوريم دوتايي،

خواستم چيزي بگويم که ادامه داد:

-براي بقيه هم مي خرم

به سمتم آمد روي صندلي خم شد، خودم را عقب کشيدم. دستش را دور شانه ام حلقه کرد:

-موناي من، خوشگل من

شايد حالا بهترين فرصت بود:

-رامين؟

-چيه عزيزم؟

با احتياط پرسيدم:

-رامين يادته گفتي به خاطر من خودتو عوض مي کني؟

حلقه ي دستانش را تنگ تر کرد:

-آره عزيزم، گفتم

-رامين ميشه...ميشه بعدا بريم پيش مشاور يا روانشناس؟

يکباره از من فاصله گرفت و با سوء ظن به من خيره شد:

-اونجا چه خبره؟ اونجا بريم واسه چي؟

لب گزيدم:

-براي خودمون، براي من و تو

به خودم فشار آوردم:

-براي....زندگيمون، آيندمون

مات و مبهوت نگاهم کرد:

-زندگيمون؟ مگه تو مي خواي با من زندگي کني؟

سري تکان دادم:

-اگه خوب بشي، خودتو خوب کني

اخم کرد:

-من که ديوونه نيستم

بلافاصله گفتم:

-نه نه، مي دونم، يني اگه عصباني نباشي...

دوباره مرا در آغوش کشيد:

-موناي مهربون، بذار برم گمرک بيام، حرف مي زنيم، شوکه شدم، ميرمو ميام، زود ميام دختر کوچولو....

دوباره گونه ام را بوسيد. بوسه هايش دلم را نمي لرزاند، دلم را مي سوزاند

دلم مي سوخت...

..............

مقابل فتاح نشسته بودم و به او نگاه ميکردم. او هم موشکافانه براندازم ميکرد. شايد هم تعجب کرده بود از اينکه اينجا در اطاقش و مقابلش نشسته ام. بايد مقابلش مي نشستم، کسي بايد به من کمک ميکرد يا نه؟

با صداي فتاح به خودم آمدم:

-خانم بابازاده، چيزي شده دخترم؟ مسئله ايه؟

آب دهانم را قورت دادم. نمي دانستم بايد چطور موضوع را مطرح کنم. کمي اين پا و آن پا کردم:

-آقاي فتاح، من مي خواستم در مورد يه مسئله اي ازتون کمک بخوام

اخم کرد:

-چي شده؟ اتفاقي افتاده؟

سرم را به چپ و راست چرخاندم:

-نه خوب، در مورد من و رامين، يني آقاي بابازاده است

خودش را به جلو کشيد و دستانش را روي ميز به يکديگر حلقه کرد:

-چي شده؟ با هم جر و بحث کردين؟

دستي به سر و صورتم کشيدم، نمي دانستم چه بگويم. از طرفي مي ترسيدم رامين سر برسد...

-دختر جان بگو چي شده، شايد بتونم کمکي کنم

-چيز، آقاي فتاح شما جاي پدر آقاي بابازاده هستين، خيلي شما رو قبول داره، ببينين، درسته ما زن و شوهريم...

باز هم مکث کردم. فتاح پيشاني اش را خاراند:

-دخترم بگو جريان چيه خلاصمون کن، نگرانم کردي، اختلاف دارين؟

لبم را تر کردم:

-آره اختلاف مالي داريم، يني مي دونين...

فتاح خواست چيزي بگويد که ادامه دادم:

-ميدونين رامين چهار ميليون سفته ازم گرفته، يه جورايي الان با من لج کرده، مي ترسم کاري کنه، يني چيز...

فتاح حرفم را قطع کرد:

-سفته؟ واسه چي سفته گرفته؟

ديگر برايم مهم نبود که در مقابل فتاح، با اسم کوچک رامين را خطاب کنم، به جملاتي فکر ميکردم که مسلسل وار بر زبانم جاري مي شد:

-قضيه اش مفصله، من و رامين يه معامله اي داشتيم و من در ازاش به رامين سفته دادم، الان معامله بهم خورده و رامين يادش رفته به من سفته ها رو بده، البته من چند بار ازش خواستم اين کارو بکنه، اما پشت گوش انداخت، من يه ذره نگرانم، مي دونين ما زن و شوهريم ولي خوب من هميشه از بچگي آدم ترسويي بودم

فتاح خيره به چشمانم نگريست و گفت:

-چرا مي ترسي سفته ها رو بذاره اجرا؟ اصلا مگه آدم با زن خودش هم اين کارو ميکنه؟

کمي روي صندلي جا به جا شدم:

-خوب چرا سفته ها رو نميده؟ هر بار ميگم پاره شون کن ميگه بعدا، الان مي خوام کمکم کنين، يه جوري غير مستقيم که نفهمه من به شما گفتم، بهش بگين سفته ها رو بهم بده، شما که نميخواين ما بيشتر دچار اختلاف بشيم؟

مي گفتم و مي گفتم و فتاح همچنان با اخمهاي درهم به صحبتهايم گوش ميکرد...

کمکم ميکرد؟

...............

صورتم را بين دو دستم پنهان کرده بودم. دقايق به کندي مي گذشت، نمي دانم رامين به شرکت برگشته بود يا نه؟ نميدانم فتاح با او صحبت کرده بود؟ نمي دانم توانسته بود طوري صحبت کند تا رامين متوجه ي جريان نشود؟

اصلا کار درستي کرده بودم که از فتاح کمک خواستم؟

کاش به او ميگفتم به رامين چيزي نگويد، پشيمان شده بودم. اصلا مهم نبود، سفته هايم مهم نبودند. به رامين کمک مي کردم، مي رفتم يک هفته با او زندگي مي کردم، دلم برايش کباب بود. با خوردن استانبولي چقدر ذوق زده شده بود، خوب شايد خوب مي شد، شايد بهتر مي شد، او که گناهي نداشت، دست خودش نبود، آخرين بار خودش را کنترل کرده بود. کاش تا قبل از آمدن رامين، به سراغ فتاح مي رفتم و از او مي خواستم به رامين چيزي نگويد. به رامين کمک ميکردم و در ازاي کمکم، سفته هايم را از او پس مي گرفتم.

سري به نشانه ي تاييد تکان دادم، همين کار را انجام ميدادم.

همين بهترين کار بود...

تا دير نشده بايد به سراغ فتاح مي رفتم. از پشت ميز بلند شدم و به سمت در اطاق رفتم، دستم به دستگيره ي در نرسيده بود که يکباره در اطاق باز شد و رامين با چشمان سرخش بين دو لنگه ي در نمايان گشت. با ديدنش از ترس ميخکوب شدم. حتي مجال نداد تا فکر کنم چه اتفاقي افتاده، با صداي بمي گفت:

-بي معرفت، برام نقشه کشيدي که سفته ها رو از چنگم بيرون بياري؟ باشه، بيا بريم سفته ها رو بهت بدم، موناي بي معرفت

دستش را دراز کرد و به مچ دستم چسبيد و مرا به دنبال خودش کشيد....

--------------------------------------------------------------------------------

فتاح با اخم به رامين نگاه کرد و گفت:

-من از تو يه سوال پرسيدم، تو رفتي زنتو کشون کشون آوردي که چي بشه؟ من پرسيدم اختلاف خاصي دارين؟ اختلاف مالي يا خونوادگي، تو واسه خودت جوگير شدي؟

رامين پوزخندي زد و گفت:

-فتاح چرا فکر کردي من خرم؟

فتاح با اخم صورتش را چرخاند و رو به من گفت:

-برو دختر جون، برو تو اطاقت

رامين بلافاصله گفت:

-نه، بمونه، بمونه مي خوام سفته هاشو بدم

و دوباره رو به فتاح کرد:

-اصلا مشکل مالي به کنار، آخه تو از کجا بايد مي دونستي که منو زنم مشکل داريم؟ پس حتما خودش اومده بهت گفته ديگه

اينبار از اين حرکات رامين نمي ترسيدم. من خودم هم از اينکه جريان را به فتاح گفته بودم، پشيمان شده بودم.

فتاح مکث کرد و به آرامي گفت:

-از رفتارتون فهميدم، يه ذره با هم سردين انگار

با ناراحتي به فتاح نگاه کردم. به خاطر من مجبور شده بود دروغ بگويد. رامين دستانش را به کمرش زد و گفت:

-فتاح چرا دروغ مي گي؟ تو از سر سنگيني ما فهميدي؟ مگه ما جلوي تو ماچ و بوسه داشتيم که حالا با هم تلخ باشيم؟

سرخ شدم و به رامين چشم دوختم که اينطور بي ملاحظه صحبت مي کرد. رامين متوجه ي نگاه من شد، رو به من کرد و گفت:

-که من سفته ها تو بهت بر نمي گردونم، نه؟ ميري به فتاح ميگي؟ سفته هاتو مي خواي؟

چانه ام لرزيد. تنها عکس العملم نگاه خيره به رامين بود. صداي رامين بالا رفت:

-سفته هاتو مي خواي ديگه؟

فتاح مداخله کرد:

-رامين؟، لا الله اله الله

رامين با چشمان گشاد شده گفت:

-فتاح به کي برات قسم بخورم که سفته اي دست من نداره؟ هان فتاح؟

دهانم از تعجب باز ماند. گيج و منگ به فتاح نگاه کردم. فتاح هم حال و روزي بهتر از من نداشت:

-يني چي؟ يني سفته نداره؟

رامين حق به جانب گفت:

-نه فتاح نداره، سفته هاشو دادم، نمي دونم اين دختر چرا اينجوري کرد، حتما حواسش نبوده من سفته هاشو بهش برگردوندم، پيش من سفته اي نداره

فتاح با آشفتگي به سمت من چرخيد:

-دخترم رامين چي ميگه؟ سفته هاتو داده؟

صداي رامين بلند شد:

-آره دادم، سفته هاشو دادم، فتاح تو منو قبول نداري؟

فتاح خيره به رامين نگاه کرد و يکباره گفت:

-قسم بخور رامين، به روح پدرتو قسم بخور

رامين نفس عميق کشيد و پوزخند زد:

-به روح بابام من سفته هاي زنمو بهش برگردوندم، الان سفته اي دست من نيست

فتاح باز هم به رامين نگاه کرد. دوباره به سمت من چرخيد. به چشمان رامين خيره شدم، مي دانستم پدر و مادر برايش اهميت نداشتند، مي توانستم فرياد بکشم و به او بگويم اگر جرات دارد جان خواهرش را قسم بخورد، جان سارا قسم بخورد. مطمئن بودم که اين کار را نمي کرد، قسم نمي خورد. اما فقط نگاهش کردم. مرد سي و چهار ساله ي مقابل من، يک موجود ترحم انگيز بود، به هر ترفندي قصد داشت سفته هايم را ندهد...

صداي فتاح بلند شد:

-خانم بابا زاده، رامين راس ميگه؟

چشم از رامين گرفتم و به موزاييک هاي کف اطاق خيره شدم و آه کشيدم:

-آره سفته هامو پاره کرده، از من سفته اي نداره، من اشتباه کردم

صداي رامين اولين صدايي بود که در اطاق پيچيد:

-هيـــــــع

صدايم از فرط درماندگي، کش دار شد:

-من ديگه برم، وقتتونو گرفتم آقاي فتاح، ببخشيد

فتاح و رامين به سختي جا خوردند. رامين حتي پلک هم نمي زد. فکر نمي کرد اينقدر راحت کوتاه بيايم. حقيقت اين بود که من ديگر توان نداشتم تا براي چيزي که مي دانستم از آن من نخواهد شد، بجنگم.

قبل از اينکه رامين از بهت خارج شود، از اطاق بيرون آمدم....

.................

رامين بين چهار چوب در اطاق ايستاد:

-کجا مونا خانم؟

ساعت چهار بعد از ظهر بود و مي دانستم کسي داخل شرکت نيست و فقط من رامين داخل شرکت مانده ايم. نمي ترسيدم، ديگر از او نمي ترسيدم. در نهايت يک رابطه ي همراه با شکنجه، در انتظارم بود. قرصي هم در کار نبود، احتمالا باردار مي شدم، پوستم کلفت شده بود...

چانه ام لرزيد. لبهايم را محکم روي هم فشار دادم، کيفم را روي شانه جا به جا کردم و با نگاه بي روحم به رامين زل زدم که يکي از دستانش را به چهار چوب در، تکيه داده بود. يکي از ابروهايش بالا رفت:

-نگفتي کجا؟ بمون با هم کار داريم

بي اراده سرم را تکان دادم:

-باشه

هر دو ابرويش به نشانه ي تعجب بالا رفت:

-هوم، چه مطيع شدي

لبم را جويدم:

-مي خواي بزنيم؟

نگاهم روي بريدگي گوشه ي لبش ثابت ماند. لبش به خنده اي بي معني، کج شد:

-شايدم زدمت، به نظرت حق ندارم؟ اينه نشونه ي اعتماد من به تو؟ که دوره بيوفتي توي شرکت بگي رامين ازم سفته داره؟ به گمونت نمي فهمم کار توئه؟ بعد با خودت فکر نکردي که چجوري ميخواي از دست من در بري؟

باز هم سري تکان دادم:

-تو راس ميگي، من حماقت کردم

رامين سرش را خم کرد:

-چي شده؟ انگار کرک و پرت ريخته

جوابش را ندادم. صدايش بالا رفت:

-ديدي که باز هم نتونستي هيچ غلطي بکني

چند بار پلک زد:

-ديدي چه قسم تند و تيزي خوردم؟ به روح پدرمو قسم خوردم، الان روحش داره عذابش مي کشه

يکباره به سمتم پريد و مقنعه ام را در دست گرفت و به سمت خودش کشيد:

-واسه اولين بار بود اينقدر غليظ از روحش مايه مي ذاشتم، مي دوني چقدر منو زده بود؟ تا هجده سالگي کتکم مي زد، به من مي گفت سگ، بعضي وقتها هم مي گفت سگ به من شرف داره، مي گفت سگ از من وفادارتره، با کمربند کتکم مي زد، هميشه تو مدرسه رد کمربند و کبودي روي سر و صورتم بود

کم کم نگرانش مي شدم، باز هم ياد آوري خاطرات تلخ گذشته، عصبي اش کرده بود، ديگر کدام نقطه ي تاريک زندگي اش را براي من نگفته بود؟

رامين مقنعه ام را به سمت خودش کشيد، تعادلم به هم خورد در آغوشش ولو شدم. با دلهره خودم را سراپا نگه داشتم.

- پونزده سالم بود، شايدم شونزده سالم بود، يه روز بابا بازم مي خواست منو بزنه، نمي دونم کدوم يکي از اون زنا يه مقدار پول ازش زده بود، بابا ياد زن نا نجيب خودش افتاد و اومد سراغم و هي کمربندشو برد بالا و هي آورد پايين، هي به من گفت سگ از تو بهتره، سگ به تو شرف داره، تو همون عالم بچگي به خودم گفتم که شايد اگه بگم من سگم، حال و روزش بهتر بشه، شايد دلش خنک بشه و ديگه منو نزنه، داد زدم من سگم بابا، من سگم

فکش منقبض شد:

-آروم نشد، بازم منو زد، بازم با کمربندش منو زد، اونجا بود که از خودم بدم اومد، بدم اومد که گفتم من سگم، تو يادم موند که خودمو تا حد سگ آوردم پايين، ولي پدرم بازم کتکم زد

مقنعه ام را رها کرد:

-از همون موقع اين حس گند تحقير تو دل من موند، حواسم بود که تلافي کنم

فرياد زد:

-تلافي کردم مونا، تلافي کردم

با صداي آرامي که بين فريادهايش گم شده بود، گفتم:

-مي دونم تلافي کردي، مي دونم، من هر بار جلوي تو واق واق کردم، منم هر بار گفتم من سگم

يکباره ساکت شد، نفسم را بيرون فرستادم:

-من سگم؟

مرا به عقب هل داد:

-نه احمق، تو سگ نيستي، تو زن مني، تو زن بي معرفت مني، مي خواستي ولم کني بري،

عقب عقب به سمت ديوار رفت و به آن تکيه زد:

-امروز که روح بابامو قسم خوردم حس کردم داره عذاب مي کشه، خيلي آروم شدم، واسه همين بابت حرفهايي که به فتاح زدي، کاري به کارت ندارم، با اين کارت باعث شدي جلوي دو نفر بتونم يه قسم دروغ بخورم، تن بابامو تو گور لرزوندم، به جبران اون همه سال شکنجه و عذاب، تا لحظه ي آخر ازش مي ترسيدم

به ديوار تکيه زد:

-مونا از کار امروزت گذشتم، حالا برو

پاهايم را روي زمين کشيدم و به سمت در اطاق حرکت کردم، نيم نگاهي به رامين انداختم، از گوشه ي چشم نگاهم مي کرد، قبل از اينکه از اطاق خارج شوم، صدايش را شنيدم:

-چرا حرفمو تاييد کردي؟ چرا گفتي سفته ها رو پاره کردم؟

زمزمه کردم:

-من همون موقع که جريان سفته ها رو به فتاح گفتم، پشيمون شدم، مي دونستمم اون نمي تونه کاري کنه، خواستم برم بهش بگم چيزي بهت نگه، ولي دير شده بود

پوزخند زد:

-با اين حال چيزي عوض نشده، من ديگه به تو اعتمادي ندارم، هيچ مرکز مشاوره اي هم با تو نميام

قلبم گرفت، خراب کرده بودم....

-در ضمن حالا که اين کارو کردي به تلافيش يه هفته بايد بياي پيش من بموني، هر کاري هم دلم بخواد مي کنم

سرما از تنم گذشت، باز هم تلافي مي کرد، باز هم ديوانه مي شد...

-به جبران اين کار امروزت هم، خودت با پاي پياده برو خونه

نفسم را بيرون فرستادم، از اطاق بيرون رفتم....

...............

ساعت هشت صبح بود، خوشحال بودم، از خوشحالي روي پاي خودم بند نمي شدم، امروز ماهانه ام شروع شده بود، درد داشتم اما مهم نبود، حامله نبودم، نمي دانستم بايد از خوشحالي گريه کنم، يا اينکه آماده شوم تا به آن مرکز بروم، نوبت مشاوره ام براي ساعت نه صبح بود، شايد با اين بهانه مي توانستم کلا امروز به شرکت نروم، اما مسئله ي مهم اين بود که پولي نداشتم تا وسيله ي مورد نيازم را بخرم. بايد با رامين تماس مي گرفتم، به سمت گوشي ام رفتم....

-الو رامين؟

صداي عصبي اش را شنيدم:

-چيه؟

-چيز رامين سلام، خوبي؟ ميگم، من پول ميخوام، ميشه بهم بدي؟

صداي تمسخر آميزش را شنيدم:

-هه پول ميخواي؟ پول واسه چي؟

-چيز، رامين، ماهانه ام شروع شده،

صداي فريادش بلند شد:

-چي؟ماهانه اي؟ حامله نيستي؟

ذوق زده گفتم:

-نه رامين، نه نيستم، ميشه الان بياي اينجا بهم پول بدي؟ آخه من...

صداي فريادش، پرده ي گوشم را لرزاند:

-فداي سرم که حامله نيستي، ماهانه اي به درک، به من مربوط نميشه، مگه آپولو هوا کردي که داري با ذوق بهم خبر ميدي؟

بهت زده شدم:

-رامين؟

صدايم را نشنيد، تماس را قطع کرده بود.

ديگر وقت معطل کردن نبود، بايد به مرکز مي رفتم، با اين وضعيت که نمي توانستم. فکرم به سمت ملحفه ها کشيده شد، از جا پريدم، زير دلم تير کشيد، لبخند زدم، اصلا خوب شد که رامين عصباني شد، تا يکي دو ساعت پا پي من نمي شد، من هم با خيال

رو به روي روانشناس جواني نشسته بودم و با دقت به او نگاه مي کردم. او هم با لبخند به من خيره شده بود. چند لحظه ي بعد صدايش را شنيدم:

-سلام، خوش اومدين، شما خانمه؟

-من؟ من ابراهيمي، مونا ابراهيمي

-خوش اومدين خانم ابراهيمي، من در خدمت شمام

نمي دانستم از کجا شروع کنم، اصلا نمي دانستم چه بگويم:

-خانم از کجا بگم؟ چي بگم؟

با لبخند گفت:

-شما از هر جا که راحتين بگين، هر چيزي که فکرتونو ناراحت ميکنه در موردش برام توضيح بدين

گيج و منگ به چهره اش نگاه کردم. متوجه ي درمادگي من شد:

-خوب اجازه بدين کمکتون کنم، شما چند سالتونه؟

-من بيست و دو سالمه

-متاهل هستين؟

سري تکان دادم:

-بله

-بچه دارين؟

به ياد ماهانه ام افتادم. ته دلم قرص شد. شکر خدا بچه اي در کار نبود:

-نه، بچه ندارم

-خوب مشکلتون در ارتباط با فرد خاصيه؟ يا اينکه...

حرفش را قطع کردم و گفتم:

-آره، من با يه آدم خاصي دچار مشکلم

نگاهم روي چهره ي منتظرش ثابت ماند. نفسم را بيرون فرستادم:

-من با همسرم مشکل دارم

باز هم نگاهش کردم. سري تکان داد و گفت:

-خوب ادامه بدين، مشکلتون چيه؟

روي مبل جا به جا شدم و چشم از او گرفتم و بي هدف به گوشه ي اطاق نگاه کردم. ديگر زمان اين بود که کسي از بدبختي هايم مطلع مي شد. چهره ي بر افروخته ي رامين مقابل چشمانم نقش بست.

کسي بايد به او کمک مي کرد...

دهان باز کردم و گفتم. از ازدواج قبلي ام گفتم، از کودک سقط شده ام، از طلاقم، از مرگ پدر و بدهي هاي انباشته شده، از نداري و بي پولي، از آشنايي با رامين گفتم و از قول و قرارمان، از اولين باري که با او همخوابه شدم، از خانه اي که از آن او بود و سرپناهمان شده بود گفتم و از چهار ميليون سفته اي که در گاو صندوق شرکتش، جا خوش کرده بود. از گذشته ي رامين گفتم، از بدبختي هاي او گفتم، از لجبازي هايش با ميلاد، از علاقه اش به مينا، از اصرارش براي بچه دار شدن، از اينکه هيچ پولي نداشتم و از نظر مالي، کاملا به او وابسته بودم....

من گفتم و روانشناس جوان تند تند چيزهايي روي برگه ياد داشت مي کرد. نطقم باز شده بود، احساساتم به غليان درآمده بود، فکر اينکه کسي که مقابلم نشسته بود، عزيز نبود تا ملاحظه ي مريضي اش را بکنم و چيزي نگويم، عمويم نبود تا به حساب لجبازي، به حرفهايم توجه اي نکند، رامين نبود تا از او بترسم، همه ي اينها باعث شده بود تا سفره ي دلم را باز کنم و همه ي ناگفته هايم را بيرون بريزم...

همه ي درد و غمم را بيرون ريختم. اشکها هم که هميشه حضور داشتند، اشکها هم که مهمان همه ي لحظات تلخ و شيرينم بودند، اشکها بودند که مي باريدند، من بودم که يک نفس حرف مي زدم....

..................

نگاهم روي چهره ي روانشناس ثابت مانده بود. او هم موشکافانه بر اندازم مي کرد. با صداي گوشي ام، دستم را داخل کيفم فرو بردم، پيام رسيده بود. همين که خواستم پوشه را باز کنم، صداي روانشناس بلند شد:

-خانم ابراهيمي؟

بلافاصله سرم را بلند کردم:

-بله؟

-خانم ابراهيمي لطف مي کنين به سوالاتم جواب بدين؟

سرم را تکان دادم و دستم را از داخل کيفم بيرون کشيدم.

روانشناس با جديت پرسيد:

-گفتين همسر شما موقع برقراري رابطه، کتکتون مي زنه؟

باز هم سر تکان دادم:

-آره، کتکم مي زنه، البته آخرين بار کتکم نزد، ولي خيلي عصبي شد و داد و هوار کرد

-در حالت عادي چطوريه؟

-حالت عادي جديدا با من يکم بهتر شده، البته عصباني بشه دوباره بهم مي ريزه، مدام دنبال تلافيه، از هيچ ناراحتي کوچيکي نميگذره و برخورد مي کنه

سري تکان داد:

-در حالت عادي نيش و کنايه بار شما مي کنه؟ توهين مي کنه؟

من هم سرم را تکان دادم و نفس عميق کشيدم:

-آره، کارشه، مدام اين کارو انجام ميده، تحقير مي کنه، مخصوصا مادر و برادرم رو خيلي اذيت مي کنه

روانشناس خودکارش را روي ميز رها کرد و دستانش را در هم گره کرد و گفت:

-اسم کوچيک شما مونا بود، خانم ابراهيمي؟

-آره، من مونا هستم

-ميتونم شما رو به اسم کوچيک صدا کنم؟

بلافاصله گفتم:

-بعله، بعله حتما

-مونا جان، همسر شما مبتلا به ساديسمه

چند بار پشت سر هم پلک زدم. کلمه ي ساديسم در ذهنم چرخيد، فکر مي کنم يکبار در گذشته خودم هم پي به اين قضيه برده بودم که رامين مبتلا به ساديسم است. خودش گفته بود از کتک زدن لذت مي برد، گفته بود ديدن خون آرامش مي کند....

صداي روانشناس مرا از گذشته جدا کرد:

-افراد مبتلا به ساديسم نيتشون آزار رسوندن به ديگرانه، و از اين کار لذت مي برن، چه به صورت کلامي و چه به صورت اعمال خشونت

کمي مکث کرد و گفت:

-زخم گوشه ي لبتون براي همينه؟ همسرتون کتکتون زده؟

با بغض سر تکان دادم.

-چند بار اين کارو کرده؟

به آرامي گفتم:

-گفتم که به غير از آخرين بار، هر بار کتکم زده، تا کتک نزده، دست از سرم بر نداشته

روانشناس جوان اخم کرد:

-اوضاع کمي پيچيده شده، الان جاي همسر شما اينجا خيلي خاليه، من روي حرفهاي شما دارم علائم رو بررسي مي کنم، خودشون کجا هستن؟

-خودش؟ خودش سر کاره

-خودش بايد با مشاور و روانپزشک صحبت کنه، اين چيزهايي که شما گفتين براي ايشون نشونه هاي خوبي نيست

با ناراحتي گفتم:

-گفته نميام پيش مشاور،

روانشناس به صندلي اش تکيه زد:

-پيش من که نبايد بياد، بايد پيش روانشناس مرد بره، با ديدگاه بدبينانه اي که نسبت به خانمها داره، مشاوره با روانشناس زن، براش نمي تونه چندان خوب و مساعد باشه

با دلهره گفتم:

-توروخدا به من بگين من چه کار کنم؟ من الان همه ي اميدم به شماست

-مونا جان، براي درمان مشکل همسرتون، شما نمي تونين کار چنداني انجام بدين، خود همسرتون بايد بيان جايي مثل اينجا، و يا برن پيش روانپزشک

صدايم رنگ التماس گرفت:

-خانم، توروخدا کمکم کنين

سري تکان داد:

-مونا جان گوش کن به من، الان اينجا ما با چند تا مسئله رو به روئيم، يکي سفته هايي که شما دست همسرتون دارين و ايشون به وسيله ي اونا شما رو تهديد مي کنه، يکي ديگه مشکل مسکن و سرپناه شماست، مورد ديگه هم انحراف جن سي همسر شماست، در مورد سفته ها، شما بايد حتما با مشاور حقوقي صحبت کنين، اين مسئله خارج از توانايي منه، اطلاعات من در مورد قوانين سفته خيلي کمه...

حرفش را قطع کردم:

-خانم، من حتي صد تومن ته کيفم نيست، من حتي پول ندارم تا امروز پول ويزيت شما رو بدم، بعد چجوري برم پيش مشاور حقوقي؟

با لبخند گفت:

-مونا، من مي تونم با همسر يکي از دوستانم که وکيل هستن صحبت کنم، ايشون حتما رايگان به شما مشاوره ي حقوقي ميدن

سکوت کردم. انگشتان دستم باز و بسته شد. چهره ي رامين مقابل چشمانم نقش بست. گريه هايش، اخمهايش،

نفسم تند شد....

التماس هايش داخل گوشم پيچيد، انگشت شصت و اشاره ام را روي چشمانم گذاشتم و پلکهايم را ماليدم.

صداي روانشناس را شنيدم:

-هوم مونا؟ تصميمت چيه؟ براي سفته ها مي توني از مشاور حقوقي کمک بگيري، براي مشکل همسرت هم فقط خودش ميتونه به خودش کمک کنه

آب دهانم را قورت دادم:

-نه، من نمي خوام پيش مشاور حقوقي برم، ميخوام خودم بهش کمک کنم، بهم راهکاري بدين که بهش کمک کنم

روانشناس سرش را به نشانه ي تاسف تکان داد:

-مونا، اين رابطه اي که شما دو نفر باهم دارين، رابطه ي بيمار گونه است، شما بايد اول هيچ تهديد و دلهره اي بالاي سرت نباشه نا مجبور نباشي هرچيزي که اون گفت انجام بدي، بعد از اون مي توني با همکاري خودش بهش کمک کني

سرم را به چپ و راست چرخاندم:

-اون نمياد، راضي نميشه که بياد، اون همش شک ميکنه، اون اصلا ميگه مشکلي نداره، ميگه فقط عصبيه، تازه چند بار به من گفته حاضره به خاطر من عصبانيتشو کنترل کنه، ميگه خوشش مياد از اين کارا

سري به نشانه ي تاييد، تکان داد:

-آره اين نشونه هاي افراد مبتلا به ساديسمه، از کارشون احساس لذت مي کنن، مونا شايد همسر شما تا آخر عمر نخواد براي درمانش اقدام کنه، تو تا آخر عمرت مي خواي چي کار کني؟

مکث کردم و اينبار، به گونه ام دست کشيدم. لبهايم را روي هم فشار دادم. ياد کودکي پر از درد و رنج رامين افتادم. نه، من نيامده بودم تا از طريق حقوقي سفته هايم را از چنگ رامين بيرون بکشم، من آمده بودم به او کمک کنم، آده بودم، به همه مان کمک کنم...

-مونا؟

به تندي گفتم:

-بله؟

-مونا تو به همسرت علاقه مندي؟ دوستش داري؟

چند بار پشت سر هم پلک زدم،

علاقه مند بودن؟...دوست داشتن؟

نه، دوست داشتني در کار نبود، دلم به شدت براي او مي سوخت، بارها با همان رفتار تلخ و گزنده اش، کمکم کرده بود.

نه، نمي توانستم رهايش کنم...

با درماندگي گفتم:

-نه خانم، دلم براش مي سوزه، ما نزديک سه چهار ماهه باهم صيغه شديم، مسئله ي عشق و عاشقي نيست، البته حس مي کنم اون خيلي به من وابسته شده، اما من دوستش ندارم، احساسم به اون، از اين دلسوزي اونورتر نميره، ولي اصلا نمي تونم ولش کنم، مي خوام کمکش کنم

-مونا تو نمي توني به تنهايي کمکش کني، درمان همسر شما خيلي تخصصيه، شايد هم بايد بره رشت براي درمان، بايد دارو مصرف کنه، تو ميخواي به جاي اون دارو بخوري؟

ناليدم:

-خانم پس من چي کار کنم؟

-راضيش کنه تا پيش متخصص بره

-نميره، نمياد

روانسناش مکث کرد. از فرصت استفاده کردم:

-به من بگين اگه رامين اينجا بود، بهش چي مي گفتين؟ به من ياد بدين تا من خودم بهش بگم

-مونا جان درمان خيلي تخصصيه، شما نمي تونين انجام بدين

اشک دور چشمانم حلقه زد:

-توروخدا به من بگين، خواهش ميکنم، من همه ي مرکز شما رو تمييز مي کنم، همه جا رو مي شورم، به من بگين بهش چي مي گفتين؟ من خودم باهاش کار مي کنم، خانم دلم براش مي سوزه، خيلي بدبخته، خيلي وقته وقتي نيشو کنايه بارم مي کنه ديگه بهش فحش نميدم، ديگه نميگم الهي بميري، بخدا ديگه دلم نمياد بهش چيزي بگم، خيلي بدبخته، من خودم نجاتش ميدم، اگه حالش خوب بشه، خيلي هم مرد خوبي ميشه، مادرش مقصر بود خانم، اون که گناهي نداشت

باز هم سري تکان داد:

-مونا، داري با احساسات تصميم مي گيري، خيلي خوبه که ميخواي به همسرت کمک کني، اما يک دست صدا نداره مونا جان، اگر همکاري نکنه، من و تو که سهله، پروفسورش هم نمي تونه کمکش کنه، دختر خوب اين دارويي که بايد توسط همسر شما خورده بشه رو که به زور نمي توني به خوردش بدي، مي توني؟

با درماندگي به چهره اش خيره شدم. دلم مي سوخت، همه چيز که عقل و منطق نبود...

-درمان همسر شما تخصصيه،

حرفش را قطع کردم:

-شما بگين، شايد من تونستم

روانشناس لبهايش را روي هم فشار داد و يکباره گفت:

-باشه، باشه من ميگم مونا، ميگم ولي مي دونم تو نمي توني، ببين، همسر شما به شدت دچار عقده ي حقارته، و به دليل دوره ي کودکي بدي که داشته، خودشو تحقير شده مي بينه، سعي مي کنه با تحقير ديگران، اين حقارتو جبران کنه، الگوهاي غلطي در دوره ي کودکي داشته، پدر، پسرش رو کتک زده، پسر هم ياد گرفته که بزنه، اين کتک زدن همراه شده با تداعي هايي داخل ذهنش، شايد اون زمان که کتک مي زنه، روابط جن سي مادر يا پدرش تو يادش باشه، کما اينکه به گفته ي خود شما، همه ي بحثهاي خونواده حول و حوش همين مسئله بوده، پدر و مادر به خاطر عدم تمکين مادر، جر و بحث داشتن، مادر خودش با مرد ديگه اي بوده، پدر با زنان ديگه اي بوده، اين تداعي هاي ذهني بايد از بين بره،

مکث کرد و به من خيره شد:

-مونا تا اينجا متوجه شدي؟

چانه ام لرزيد، نه، متوجه نشده بودم، خيلي تخصصي صحبت مي کرد. خودم را به سمت لبه ي مبل کشاندم و باز هم به التماس افتادم:

-خانم توروخدا ساده تر بگو، توروخدا،

لبش را تر کرد و گفت:

-مونا جان، گوش کن، نفس عميق بکش، چهار ثانيه تو ذهنت بشمر و نفس بکش

با لبهاي آويزان نگاهش کردم، با لبخند به من اشاره زد:

-چهار ثانيه نفس عميق بکش،

چهار ثانيه شمردم و نفس عميق کشيدم، صدايش را شنيدم:

-نفستو سه ثانيه نگه دار

نفسم را سه ثانيه نگه داشتم،

-حالا تو پنج ثانيه، باز دمتو بفرست بيرون

در پنج ثانيه بازدمم را بيرون فرستادم.

-يکبار ديگه اين کارو انجام بده

يک بار ديگر اين کار را انجام دادم.

-خوب، حالا به پشتي مبل تکيه بده و به من گوش کن،

به پشتي مبل تکيه زدم و همه ي وجودم گوش شد:

-دختر خوب، همسرت وقتي تحريک ميشه، در ذهنش خاطراتي از گذشته مياد، البته اينا همه حدس و گمان منه، شايد هم من اشتباه کنم، چون همسرت رو نديدم و باهاش حرف نزدم، بر مبناي گفته هاي تو دارم اين نظرو ميدم، همسرت توي ذهنش خاطراتي از گذشته مياد، ياد گرفته که زن رو بايد زد تا به لذت رسيد، شايد يکي از دلايلش اينه که زن در برابر قدرت مرد، قدرتي نداره، همسرت، خودش را در ذهنش مياره که در گذشته چطور کتک ميخورد، چون بي پناه بود، کسي رو نداشت تا ازش حمايت کنه، مثل تو که در حال خاضر کسي رو نداري، خودتي و خودت، شايد هم داره انتقام رفتارهاي پدر و مادرش رو از تو مي گيره، بايد تداعي هاي ذهنش، از بين برده بشه،

باز هم گيج و منگ نگاهش کردم. متوجه ي حالت نگاهم شد:

-مونا، مي دوني تداعي ذهن چيه؟

چانه بالا انداختم، با حوصله ادامه داد:

-مونا، تداعي ذهن يني با ديدن يک موقعيت، صحنه اي، تصويري، کلمه اي، جمله اي که در گذشته اتفاق افتاده، تو ذهن ما تکرار بشه

اين بار نفسم را بيرون فرستادم، حالا متوجه ي منظورش مي شدم. با هيجان گفتم:

-خوب بايد چي کار کنم؟ بگيد، تورو خدا علمتو نو در اختيار منم بذارين

باز هم سرش را به چپ و راست تکان داد:

-مونا جان، باور کن اين راهکارها سنگينه، سالها بايد تو کلاسهاي آموزشي شرکت کني

باز هم به التماس افتادم:

-شما رو به جون عزيزتون قسم به منم ياد بدين

انگار متوجه شد که نمي تواند قانعم کند، دوباره خودش را به سمت جلو کشيد و دستانش را در هم حلقه کرد:

-يکي از راهکارها رفتار درماني و يکي ديگه رواندرماني تحليليه

با شنيدن اين کلمات قلمبه سلمبه، چانه ام لرزيد،

روان درماني تحليلي؟ خدايا به من مرگ بده...

خدايا مرا زنده مگذار

اينبار هم بغضم شکست. به تلخي گريستم...

نمي دانم چند دقيقه گذشته بود، سه دقيقه يا چهار دقيقه که يک نفس اشک مي ريختم. هق هقم قطع شده بود و تنها قطرات اشک بود که از چشمانم فرو مي چکيد. آب دهانم را قورت دادم و سر بلند کردم. روانشناس جعبه ي دست مال کاغذي را به سمتم دراز کرد، از روي مبل نيم خيز شدم و چند برگه کشيدم. با صداي تو دماغي گفتم:

-مرسي،

-آرومي مونا، سبکي؟

سري به نشانه ي تاييد تکان دادم، ادامه داد:

-خوب حالا به من گوش کن، روان درماني تحليلي، يعني روابط مهم و تاثير گذار افراد مهم زندگي همسرت شناسايي بشه، هر رفتاري که در رابطه با اين افراد و همسرت انجام شده باز بيني بشه، احساسات و تفکرات نسبت به اين روابط برون ريزي بشه و تفکر درست نسبت به اين روابط جايگزين بشه، در مورد رامين، بايد ببينيم به طور کلي چه نوع روابطي با پدر و مادرش داشته و برداشتش از اين روابط چي بوده؟ نقش پدر و مادر رو در زندگيش چطور مي بينه، چه احساسي نسبت به پدر و مادرش داره...

حرفش را قطع کردم و گفتم:

-رامين از پدر و مادرش متنفره، چند روز پيش جلوي معاونش به دروغ روح باباشو قسم خورد که سفته هاي منو پاره کرده

با سر حرفم را تاييد کرد:

-ببين، اين همون روانشناسي تحليليه، نوع ارتباط احساسي، ذهني و شناختي فرد رو با پدر و مادرش تحليل و بررسي مي کنيم، قسمتهاي بيمار گون رو کشف مي کنيم و دوباره از نو مي سازيم، مثلا رامين خيانت مادر رو ديده و فکر مي کنه همه ي زنها خائن هستند، ممکنه واقعا هم رفتار بدي از زني نديده باشه...

دوباره به ميان حرفش پريدم:

-اما رامين ميگه با زنايي که ارتباط داشته همشون خائن بودن،

به پشتي صندلي اش تکيه زد:

-مونا ببين، اين تفکر در مورد خيانت هم بايد تغيير کنه، آيا کسايي که با رامين بودن هم زمان با اون با شخص ديگه اي بودن، يا چون قبل از رامين چنين روابطي داشتن، رامين بهشون برچسب خيانت زده، و آيا رامين اونقدر روابط خوبي با اونها برقرار کرده که اونها نخوان ازش جدا شن؟ همه ي اينها براي خيانت بايد در نظر گرفته بشه، اگر از دوران کودکي رامين شروع بشه و همه ي احساساتش نسبت به آدمهاي مهم زندگيش مورد بررسي قرار بگيره و اشتباهات مشخص بشه، رامين ياد مي گيره رفتار همه آدمها رو با هم جمع نبنده، البته همه ي اينا در ناخوداگاه رامينه، يني خودش متوجه ي اين احساسات و تفکرات نيست، رفتار درماني هم يکي ديگه از انواع درمانهاست، به وسيله ي اون يک بازسازي رفتاري داريم، رفتارهاي غلطي که در گذشته ياد گرفته، دوباره به طور صحيح و با روشهاي ويژه بهش ياد داده ميشه

نفسم را بيرون فرستادم:

-خوب من بايد چي کار کنم؟

-مونا جان، مشکل رامين به نحويه که شايد سالها طول بکشه تا درمان بشه

پلک زدم:

-يني چي؟ يني چي خانم؟

-مشکل رامين حاده، رامين به گفته ي شما سي و چهار سالشه، دچار اختلالات شخصيتي هم هست، اين تفکر ديگر آزاري سالها طول مي کشه تا از ذهنش بره بيرون، يک پروسه ي طولاني مدت رو مي طلبه

دستانم را در هم گره زدم:

-يني من نمي تونم کاري بکنم؟

-تو ميخواي چي کار کني مونا؟ الان اينجا بايد به خود شما کمک بشه، اضطراب داري و در معرض افسردگي هم هستي، چرا فکر مي کني مي توني مشکل رامينو برطرف کني؟

باز هم چانه ام لرزيد:

-خانم من مهم نيستم من به جهنم...

سرش را به چپ و راست چرخاند:

-خواهر و برادرت چي مونا؟ اگه تو سرپا نباشي کي مي خواد به اونها کمک کنه؟ شما چهار نفرين، رامين يک نفره، خواهر و برادرت هنوز در مرحله ي رشد هستن، چند بار ديگه رامين بايد اونها رو بترسونه؟ چند وقت ديگه اونها هم مشکلات رفتاري از خودشون نشون مي دن

و من با خودم فکر کردم که ميلاد همين حالا هم رفتارهاي ضد و نقيض از خود نشان ميداد، پيتزايي را که رامين خريده بود مي خورد و چترش را بالاي سرش باز نمي کرد...

درمانده شدم:

-خانم اگه من رامينو ولش کنم تکليفش چي ميشه؟

-مونا به زور که نميشه به کسي کمک کرد، خودت رو و خونواده ي خودت رو بايد از اين محيط پر از تنش دور کني، تا حالا با خودت فکر کردي وقتي هر بار يه قسمت بدنت کبود ميشه، خواهر و برادرت چقدر عذاب مي کشن؟ تا کي ميخواي اونا تو اين محيط پر از استرس زندگي کنن

بغض کردم:

-يني شما ميگين به همين راحتي رامينو تنهاش بذارم؟

-نه من ميگم اول فکري به حال سفته هات بکن، کمک شما نبايد مشروط به وجود سفته ها باشه، تو اول خيالتو از بابت سفته ها راحت کن، بعد به رامين کمک کن، براي کمک به اون هم خودتو به آب و آتيش نزن، آدمها بايد خودشون بفهمن که مشکل دارن يا نه تا....

باز هم به ميان حرفش پريدم:

-خانم رامين ميگه من اصلا مشکلي ندارم، ميگه مريض نيستم

-خوب پس اگه اينطوري فکر ميکنه، راهتو بايد از اون جدا کني

صدايم بالا رفت:

-خانم نمي تونم، بخدا جگرم براش کبابه

-مونا هيچ کس اينجا بيشتر از خودت نيازمنده کمک نيست، با بزرگترهاي فاميل مشورت کن و از اونها کمک بخواه، کارت ويزيت آقاي وکيل رو هم بهت ميدم

کف دستانم را روي گونه هايم گذاشتم، دستانم يخ بسته بود:

-نه، من نمي تونم، همه ي فاميل طردمون کردن، رامين کاري کرده که ديگه به سمت ما نيان، تازه خودشون اينقدر مشکل دارن که به درد ما نمي رسن

-پس با وکيل صحبت کن، آدمهاي خير تو اين شهر زيادن، اگر حرفهايي که گفتي درست باشه، حتما کمک مي کنن

-بذارين تلاشمو بکنم، اگه نتونستم ميرم دنبال مشاور حقوقي

با تاکيد رو به من گفت:

-مونا ممکنه دير بشه، روز به روز بيشتر درگير مشکلات عاطفي اين مرد ميشي، ساديسم در دراز مدت باعث ايجاد مشکلات روحي براي فرد آزار ديده ميشه، رامين که بابت کارش احساس ناراحتي نمي کنه

با التماس گفتم:

-شما فقط به من بگين چه کارايي مي تونم انجام بدم، اونا رو به من بگين

نفسش را بيرون فرستاد:

-شما بايد اعتماد به نفس اين آقا رو تقويت کنين، نبايد خودش را دست پايين بگيره، بايد کنترل خشم رو ياد بگيره، بايد بتونه وقتي تحريک ميشه محيط رو ترک کنه، بايد دارو مصرف کنه، حتما بايد دارو بخوره، اضطرابش هم بايد از بين بره، مونا مشکلات همسرت زياده، بايد بتوني ذهنش رو در مواقع تحريک از هر تداعي خالي کني

دستم را روي پيشاني ام گذاشتم،

مي توانستم؟

نمي توانستم، سخت بود...

-اگه اين کارا رو انجام بدم، خوب ميشه؟ اصلا چقدر طول مي کشه؟

کمي مکث کرد و به چشمانم خيره شد. با دستپاچگي گفتم:

-بگين، بگين طاقتشو دارم، از کتک خوردن هاش خيلي بهتره

-سالها طول مي کشه، اگه همکاري کنه، اگه پيش متخصص بره هم سالها طول مي کشه

لبم را از داخل جويدم و زمزمه وار گفتم:

-اگه بچه دار بشم...

حرفم را قطع کرد:

-نه، اصلا حرف بچه دار شدن رو نزن، اگه بچه بياد فکر مي کني چه تغييري تو اين مرد به وجود مياد؟ مشکل به قوت خودش باقيه، کودکي پر از درد و رنج تو ذهنش هک شده، بچه با اومدنش چه چيزي رو در ذهن اين مرد تغيير ميده؟ ميخواي به غير از خواهر و برادرت يه موجود بيگناه هم شاهد اين زندگي پر از استرس باشه؟

دستانم را مشت کردم:

-من کمکش مي کنم

روانشناس سري تکان داد و چيزي نگفت.

انگار تاييد او براي من مهم بود:

-من مي تونم کمکش کنم، من حتما کمکش ميکنم

متوجه ي منظورم شد:

-مونا تو تاييد منو ميخواي؟ مي خواي من تاييدت کنم؟

-خانم توروخدا

-مونا جان تاييد من به چه دردت ميخوره؟ به فرض هم بگم آره، کمي بگذره، خودت متوجه ميشي که نمي توني، همين الان که من اين همه با دليل و منطق به تو ميگم نميشه، مگه تو قبول مي کني؟ همسرت هم مثل شما

با بيچارگي گفتم:

-پس من چه کار کنم؟

-چند بار بهت گفتم بازم ميگم، با مشاور حقوقي صحبت کن، به رامين بگو براي درمان اقدام کنه، مي تونيم با چند تا آدم خير صحبت کنيم و مشکل مسکن شما رو حل کنيم، به هيچ عنوان حرفي از بچه دار شدن نزن

دستم را روي رانم کشيدم:

-نه خوب، خدا رو شکر هنوز بچه دار نشدم، نمي دونين چه استرسي رو تحمل کردم، خانم نمي دونين چقدر تو فشار مالي ام، شما باور مي کنين من امروز پول نداشتم براي ماهانه ام وسيله بخرم؟

با نگاهي به چشمانش بقيه ي حرفم را خوردم. مي دانستم همين حالا به من چه مي گويد، خودم هم همين فکر را مي کردم، با اين همه بدبختي باز هم مي خواستم با رامين بمانم؟

روانشناس سرش را خم کرد و روي برگه ي زير دستش چيزي نوشت و آنرا به همراه کارتي به سمتم دراز کرد:

-مونا، اين آدرس و تلفن وکيل، اين هم نامه به روانپزشک، براي شما واسه سه روز ديگه نوبت مي ذاريم تا تشريف بيارين، الان زمان مشاوره ي شما تموم شده

-چي سه روز ديگه؟ اما من...

-بابت هزينه نگران نباش،

با آشفتگي گفتم:

-نه هزينه نه، اما شايد نتونم بيام، خوب...

-به شما زنگ مي زيم و يادآوري مي کنيم

-نه نه، شما زنگ نزنين، من خودم تماس ميگيرم

-باشه شما خودتون تماس بگيرين

از روي مبل بلندشدم:

-خانم، بيماري ساديسم درمان داره؟

-در دراز مدت ممکنه رفتارهاي فرد مبتلا بهتر بشه،

با اميدواري گفتم:

-ممکنه تا يک سال ديگه خوب بشه؟

-معمولا تا زير پنج سال بهبودي کامل امکان پذير نيست

باز هم چانه ام لرزيد:

-شما دارين نا اميدم مي کنين؟

-من دارم آگاهت مي کنم، نمي تونم دلتو خوش کنم؟ مونا

برگه را در مشتم فشردم و سري تکان دادم:

-ممنونم خانم، سه روز ديگه ميام

و به سمت در اطاق حرکت کردم، بين راه ايستادم:

-خانم، مي گم از نظر تميز کردن اينجا و ....

-سه روز ديگه منتظر شمام مونا جان تا ببينم چه تصميم گرفتين

سري تکان دادم و از اطاق بيرون آمدم....

...................

باز هم باران سيل آسا مي باريد، چترم را بالاي سرم گرفته بودم و پر از افکار درهم و برهم در خيابان قدم مي زدم،به کارت در دستم خيره شدم، کارت ويزيت وکيل پايه يکم دادگستري بود، صداي روانشناس در گوشم پيچيد، گفته بود براي نجات سفته ها مي توانم روي کمکش حساب کنم، نه، من ديگر آن سفته هاي لعنتي را نمي خواستم، خيلي وقت بود ديگر به آنها به طور جدي فکر نمي کردم، برگه ي ارجاع به روانپزشک هم در دستم بود، روي برگه نوشته بود که نشانه هاي اضطراب و افسردگي در من ديده مي شود، پيش روانپزشک هم نمي رفتم، برگه و کارت ويزيت را در دستم مچاله کردم و داخل جوي آب انداختم.

با صداي گوشي ام به خودم آمدم. يادم آمد وقتي داخل مرکز نشسته بودم، پيامي برايم رسيده بود، سريع گوشي را بيرون کشيدم، باز هم پيام رسيده بود، پوشه ها را باز کردم، دو پيام از رامين بود، پيام اول نوشته بود

مونا خونه اي؟

پيام دوم نوشته بود:

کجايي؟ جواب نميدي چرا؟

ابروهايم از شدت تعجب بالا رفت، از در آشتي وارد شده بود، برايش نوشتم:

-خونه ام....

...................

کليد را در قفل چرخاندم و وارد خانه شدم، چترم را بستم و گوشه ي ديوار رها کردم، خم شدم تا پوتينم را از پا خارج کنم، که با ديدن يک جفت پوتين گرانقيمت مردانه، با همان کمر خم شده، خشکم زد. صداي آرام رامين را شنيدم:

-خونه بودي؟ جالبه، چرا من فکر کردم بيروني؟ از ساعت يه ربع به نه اينجام، برات وسيله خريده بودم....

چانه ام لرزيد....

رامين دستش را روي روسري ام گذاشت و نوازش کرد:

-کجا رفته بودي؟ زير اين بارون، بدون پول، سر صبح؟ کجا رفته بودي، هان؟

هنوز کمرم خم شده بود. دستانم از روي پوتينم، رها شد. نمي دانستم چه جوابي بدهم، بهتر نبود حقيقت را مي گفتم؟

صدايش را شنيدم:

-بهت اس ام اس ميدم کجايي، جواب نميدي، دوباره اس ام اس ميدم، ميگي خونه ام، مونا کسي نمي تونه رامنيو دور بزنه، اينو بايد تا حالا فهميده باشي، حالا بگو کجا بودي؟

کمرم را صاف کردم و با دلسوزي به چشمان گشاد شده اش، خيره شدم، ديگر نمي ترسيدم، ديگر از رامين نمي ترسيدم، او مريض بود، کسي بايد کمکش مي کرد، صدايش بالا رفت:

-چرا زل زدي نگام مي کني؟ جواب منو بده، کجا بودي مونا؟

دهان باز کردم تا چيزي بگويم که چشمم افتاد به عزيز که وحشت زده انتهاي راهرو ايستاده بود، رو به عزيز کردم:

-عزيز برو تو رختخوابت، برو بخواب

رامين به سرعت به عقب چرخيد و با ديدن عزيز گفت:

-پيرزن خرفت بازم از رختخوابت اومدي بيرون؟ برو بتمرگ تو رختخوابت

با ملايمت رو به رامين کردم، با ملايمت رو به مرد بيماري کردم که مي خواستم، کمکش کنم:

-رامين جان، ميره ميخوابه، تو خودتو اذيت نکن، آروم باش، الان ميره ميخوابه

دوباره رو به عزيز کردم:

-عزيز تو رو ارواح خاک آقا جون برو تو رختخوابت بخواب، بذار مشکلمونو حل کنيم

از همان فاصله حس کردم که اشک در چشمانش جوشيد، چانه اش هم مي لرزيد، سرفه ي خشکي کرد و چرخيد و از راهرو بيرون رفت. دست بردم سمت بازوي رامين و او را به سمت خودم چرخاندم:

-رامين؟

بازويش را عقب کشيد:

-تو کجا بودي؟ چرا به من دروغ گفتي؟ ببين برات چي گرفته بودم؟

و نايلون مشکي رنگي را مقابل چشمانم تاب داد و فرياد زد:

-اين پد بهداشتي بود که احتياج داشتي، اومدم خونه اما نبودي، مونا زير زيرکي داري چه غلطي مي کني؟

مکث کردم، بايد چه کار ميکردم؟

بايد حقيقت را مي گفتم، تنها راه کمک به رامين همين بود، به زحمت سعي کردم لبخند بزنم:

-رامين، من رفته بودم مرکز مشاوره، رفته بودم يش يه روانشناس،

چشمانش آنقدر گشاد شده بود که حس مي کردم هر لحظه ممکن است از حدقه خارج شود:

-تو پيش روانشناس رفته بودي؟ واسه چي رفتي؟ اصلا مگه تو پول داشتي؟

دستم را دراز کردم و دوباره به بازويش چسبيدم:

-رامين جان، از من پول نگرفت، رايگان ويزيت کرد

صدايش ترسناک شد:

-واسه چي بايد از تو پول نگيره؟ روانشناس مرد بود يا زن؟ مگه عاشق جمالته که نبايد از تو پول بگيره؟

-بخدا نگرفت، يه خانم بود، پيش مرد نرفتم، رفتم اونجا....

باز هم صدايش بالا رفت:

-رفتي اونجا چي گفتي؟ رفتي گفتي يه ديوونه ي زنجيري خون منو کرده تو شيشه؟ گفتي بياين منو از دستش نجات بدين؟

اينبار او دستش را دراز کرد و به بازوهايم چسبيد:

-مونا تو نمي توني از چنگ من در بري، اينو مطمئن باش، نمي توني جايي بري

سري تکان دادم:

-من نخواستم از چنگ تو در برم، رفتم اونجا از مشکلاتمون گفتم، اون خانم هم گفت تو بايد براي درمان مشکلاتت بري پيش روانشناس و روانپزشک

پوزخند زد:

-من مشکلي ندارم، من هيچ مشکلي ندارم، هيچ جا هم نميرم، رفتي اونجا منو ديو دو سر نشون دادي، رفتي اونجا بهش چي گفتي؟ حتما اونم گفت رامينو ولش کن، شوهر بدبختتو ولش کن

به چشمانش خيره شدم، از نم اشک مي درخشيد، من مي توانستم اين موجود بدبخت رارها کنم؟

من مي توانستم بي توجه به او از کنارش بگذرم؟

بغض کردم:

-نه، اون خانم گفت اگه بخوام خودمم مي تونم کمکت کنم، گفت مشکل تو اينه که نمي توني خشمتو کنترل کني، اگه بتوني خشمتو کنترل کني همه چي حل ميشه

با درماندگي نگاهش کردم، دلم مي خواست حرفم را باور کند، دوست داشتم دروغ هايم را باور کند، من خودم مي توانستم به تنهايي کمکش کنم.

چند بار پشت سر هم نفس عميق کشيد و گفت:

-خودش بهت گفت کمکم کني؟

بلافاصله گفتم:

-آره، گفت مي تونم تنهايي کمکت کنم، کاري نداره، بهم ياد داد چي کار کنم، من خودم بلدم

پلک زد و يک قطره اشک از گوشه ي چشمش روي گونه اش سرخورد:

-گفت چي کار کني؟

آب دهانم را قورت دادم و به چشمان درشتش خيره شدم، دستم را دراز کردم تا اشک روي گونه اش را پاک کنم، سرش را عقب کشيد:

-به من بگو گفت چي کار کني؟

دستم بين راه متوقف شد، نگاهم روي اجزاي صورتش چرخيد.

نه، آن روانشناس اشتباه کرده بود، من خودم مي توانستم کمکش کنم، هر دو دستم را به طرفين گشودم و گفتم:

-به من گفت وقتي شوهرت عصباني ميشه دستاتو باز کن و بغلش کن، بذار آروم بشه، گفت بهت محبت کنم، گفت تو بايد سرتو بذاري روي شونه هامو من بين کتفتو بمالم

رامين ناباورانه به من خيره شد:

-اون گفت اين کارا رو انجام بدي؟

سري تکان دادم:

-آره خودش گفت، اونم نمي گفت من خودم مي فهميدم چطوري بايد آرومت کنم، حالا بيا

رامين سر جايش ايستاده بود و با بهت به من نگاه ميکرد. لبهايم را روي هم فشار دادم، کم مانده بود بغضم بشکند، با سر به رامين اشاره زدم و به زحمت دهان باز کردم:

-بيا ديگه رامين

نايلون مشکي رنگ از دستش رها شد، و قدمي به سويم برداشت، چشمانش هنوز گشاد مانده بود و رگه هاي سرخ رنگ روي سفيدي چشمانش به چشم مي خورد. باز هم دستانم را گشودم:

-بيا رامين، بيا بغلم

با ناباوري گفت:

-تو خودت ميگي بيام بغلت؟

-آره من خودم ميگم، حالا بيا

رامين امان نداد، به سمتم آمد و با خشونت مرا به آغوش کشيد و به ديوار چشباند. چهره ام از درد درهم شد، به آرامي گفتم:

-آروم رامين، آروم باش

دستم را بين دو کتفش بردم و به نرمي دست کشيدم:

-آروم باش رامين جان، تو قراره آروم باشي، تو قراره بهتر بشي، تو ديگه نبايد عصباني بشي،

صدايش را کنار گوشم شنيدم:

-مونا تو از کي تا حالا اينقدر مهربون شدي؟ تو چقدر خوب شدي با من، تو خيلي خوب شدي

لبخندي از سر شوق روي لبهايم نشست، محبت کردن من اينقدر آرامش کرده بود؟ پس درمانش چندان هم سخت نبود، مي توانستم کمکش کنم، درمان مي شد، بر خلاف آنچه که روانشناس گفته بود، درمان مي شد.

باز هم صدايش را شنيدم:

-مونا ديگه مي خواي پيش من بموني؟ نمي خواي بري؟

-نه نميرم، پيش تو مي مونم

-پس دوست داري با هم زندگي کنيم؟ دوست داري بچه دار بشيم؟

به موهاي پر پشتش دست کشيدم:

-آره، اگه تو خوب بشي به بچه دار شدن هم فکر مي کنم

صدايش لحظه به لحظه آرام تر شد:

-دو تا بچه داشته باشيم، دو تا، باشه؟

چيزي نگفتم، ته دلم خوشحال بودم، آرام شده بود، لبخند زدم.

-مونا تو مادر خوبي ميشي، تو واسه بچه هاي من مادر خوبي ميشي، اسم پسرمونو تو انتخاب کن، اسم دخترمونو مي ذاريم سارا، اگه بتوني کتک ها مو تحمل کني ديگه همه چي حل ميشه، ميريم محضر عقد دائم مي کنيم،

دوباره به موهايش دست کشيدم:

-تو آروم شو، تو بهتر شو، به همه ي اونا مي رسيم

ديگر صدايي از او به گوش نرسيد، چشمانم را بستم و نفس عميق کشيدم، انگار با آرامش او، خودم آرام شده بودم. خواستم چشمانم را باز کنم که درد وحشتناکي در شانه ام پيچيد، آنقدر وحشتناک بود که پلک چشمانم را محکم روي هم فشار دادم و ناليدم:

-وااااااي، رامين، واي خداااااا

دندانهايش را داخل شانه ام فرو برده بود، آنقدر عميق فرو برده بود که از پس پالتوي ماهوتي و بلوز پشمي هم درد عذاب آورش را توانستم احساس کنم، دستانم را روي شانه اش گذاشتم و او را به عقب هل دادم:

-کنديش، گوشت تنمو کندي، چي کار مي کني؟

نمي توانستم او را از خودم جدا کنم، با هر دو دستم محکم به شانه هايش کوبيدم:

-رامين کشتي منو، واي، واي کشتي منو، توروخدا برو عقب

دوباره به شانه هايش فشار آوردم اينبار شانه ام را رها کرد و يک قدم عقب رفت. باز هم گوشه ي چشمانش به سمت پايين کشيده شده بود، چشمانش خمار بود، با دهان باز نفس مي کشيد، گردنم را روي شانه ام خم کردم، مثل مار به خودم مي پيچدم، دستم را به ديوار تکيه زدم و کمرم خم شد، اشک دور چشمم حلقه زد.

اي خدا خراب کرده بودم؟ کجا را خراب کرده بودم؟

صداي رامين بلند شد:

-مگه نميگي بچه دار بشيم؟ پس بيا بريم خونه ي من

همانطور که از شدت درد پاهايم را به زمين مي کوبيدم، ناله زدم:

-من الان ماهانه ام، چي واسه خودت ميگي؟ واي خدا گوشت تنمو کندي، چرا يه دفه اينجوري شدي؟

صداي بي قرارش را شنيدم:

-پس من برم، من برم اگه بمونم، براي تو بد ميشه، من برم

به سمتم آمد و کمي خودش را خم کرد:

-مونا، ديگه پاتو توي اون مرکز مشاوره نميذاري، اگه بشنوم دوباره رفتي اونجا من مي دونمو تو، اصلا واسه چي يه ارگان خصوصي بايد به تو رايگان مشاوره بده؟ باهش زد و بند که نکرده بودي؟ اصلا بده کيفتو بگردم، بده

و دستش را دراز کرد و کيفم را که از روي شانه ام آويزان شده بود، کشيد، بي توجه به او روي زمين نشستم، جاي دندانهاي رامين نبض مي زد، با دستم محل گاز گرفتگي را محکم فشار دادم. سعي کردم نفسهاي عميق بکشم، دلم نمي خواست گريه کنم، من مي توانستم کمکش کنم، او مريض بود، خوب مي شد، درمان مي شد، اگر مبتلا به سرطان بود چه؟ آن موقع هم آن روانشناس مي گفت رهايش کنم؟ نه من اين کار را نمي کردم.

با دلسوزي به رامين نگاه کردم که کيفم را سر و ته کرد، و محتويات کيفم روي زمين ريخت. چيزي ته کيفم نبود، به جز خودکار و يک آينه ي جيبي و برگه ي صيغه نامه ام....

رامين کيفم را به سمتي پرت کرد و بالاي سرم آمد و دستي به سرم کشيد:

-مونا، من مي خوام برم، اگه اينجا بمونم براي تو بد ميشه، بعد مجبورم....

و به شانه ام اشاره زد.

-اينم پد بهداشتي، بازم احتياج داشتي به من بگو، ديگه هم تو اون مرکز نرو، نذار رابطه ي قشنگمون بهم بريزه، باشه مونا؟

لبهايم مي لرزيد، نگاهش کردم، اينبار چشمانش غمگين بود. درد شانه ام از يادم رفت، به آرامي سري تکان دادم....

..................

به ساعت روي ديوار نگاه کردم، ساعت ده دقيقه به نه صبح بود، ساعت نه بايد به آن مرکز مشاوره مي رفتم، دستي به پيشاني ام کشيدم، نمي رفتم، به آن مرکز نمي رفتم، نمي خواستم مقابل آن روانشناس بنشينم و بگويم من شکست خورده ام، هرچند او گفته بود در صورت همکاري رامين، مي توانم کمکش کنم. او نگفته بود که اصلا نمي توانم، اما نمي رفتم. يقه ي بلوزم را پايين کشيدم و به کبودي بنفش رنگ روي شانه ام چشم دوختم، شانه ام آنقدر دردناک بود که حتي نمي توانستم بند کيفم را روي شانه ام، آويزان کنم، چند بار دستانم را در هم گره زدم. دوست داشتم به آن مرکز بروم، اما نه، نمي رفتم، آنجا نمي رفتم. آن روانشناس مي خواست قانعم کند که از رامين جدا شوم، من مي خواستم به رامين کمک کنم.

سرم را به چپ و راست تکان دادم و سعي کردم ذهنم را منحرف کنم....

ساعت نه و بيست دقيقه ي صبح بود، هنوز در خانه نشسته بودم، به مرکز روانشناختي نرفتم

پوست لبم را به دندان گرفته بودم و مي جويدم، با نگراني به صفحه ي نمايشگر گوشي ام خيره شده بودم. تماس از آن مرکز مشاوره بود. من که به آن روانشناس گفته بودم با من تماس نگيرد، يادم آمد بدون اطلاع ديگر به جلسه ي مشاور نرفتم، دل به دريا زدم:

-الو؟

-سلام، خانم ابراهيمي؟

-خودم هستم

-من از مرکز مشاوره تماس مي گيرم

-بعله متوجه شدم، امرتون؟

-خانم شما براي دو روز پيش نوبت داشتين و تشريف نياورد...

حرفش را قطع کردم:

-من پشيمون شدم، ديگه نمي خوام بيام

-اما خانم، اگه نياين مشکلتون...

باز هم حرفش را قطع کردم:

-خانم، مي دونم نگران من هستين، ازتون ممنونم، ولي ديگه نمي خوام بيام، از خانم مشاور هم تشکر کنين

منتظر جوابش نماندم، تماس را قطع کردم....

.................

رامين روي ميز نشسته بود و نگاهم مي کرد:

-شونه ات چطوره؟

لبخند زدم:

-کبوده رامين

چشمانش برق زد:

-رنگش بنفش شده؟

با ترديد سري تکان دادم، اينبار او لبخند زد:

-درد مي کنه نه؟ وقتي فشارش ميدي درد مي گيره

آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-درد مي گيره ديگه رامين، با همه ي قدرتت گاز گرفتي

خودش را روي ميز به جلو کشيد و گفت:

-کو ببينم، بذار دست بزنم ببينم درد مي گيره

خودم را عقب کشيدم و با نگراني گفتم:

-رامين درد مي گيره، دندونهات تا يک سانت رفت تو گوشتم

چشمانش را بست و نفس عميق کشيد:

-مونا کم کم دارم به اين نتيجه مي رسم که اگه تو ذهن خودم هم درد کشيدن تورو مجسم کنم، مي تونه لذت بخش باشه

روي صندلي جا به جا شدم و گفتم:

-يني چي رامين؟

چند بار پشت سر هم پلک زد و گفت:

-ببين، من دوست ندارم تو اذيت بشي، بيا يه قراري با هم بذاريم، از اون دري وري هايي که روانشناس ها ميگن خيلي بهتره، از اين به بعد من يه دل سير تورو شکنجه ميدم، شايد ماهي يه بار يا دو بار، بعد از اون ديگه کاريت ندارم، اون شکنجه ها رو تو ذهنم تصور مي کنم، اينجوري هم واسه من لذت بخشه هم تو کمتر اذيت ميشي

با چشمان از حدقه در آمده به او خيره شدم، شوخي بود يا جدي مي گفت؟

-رامين شوخي مي کني؟

-نه مونا شوخي نيست، اصلا خودت بگو، اينجوري بهتره يا اينکه هر بار کتکت بزنم؟ تو يکي دو بار تحمل مي کني، اما من هم پنج شش بار ديگه تحمل مي کنم، مثه دفعه ي قبل هم عصبي نميشمو چيزي رو نميشکنم

باز هم دست و پايم لرزيد:

-رامين شکنجه هات وحشتناکه، من مي خوام کمکت کنم عصبانيتتو کنترل کني

با لبهاي آويزان گفت:

-مونا من اينجوري دوست دارم، همين جوري خوبه، اينجوري نباشه بهم ميريزم، ديوونه ميشم،

دستي به پيشاني ام کشيدم:

-رامين گفتنش خيلي راحته، تو نمي دوني چه بلايي سرم مياري

-خوب سعي مي کنم کنترل کنم، سعي مي کنم زياد کتکت نزنم

مات و مبهوت نگاهش کردم، خدايا تا کي مي توانستم زير دستانش دوام بياورم؟

صدايش لرزيد:

-ببين ما در ماه مي خوايم هفت هشت بار با هم باشيم، شايدم بيشتر، تو دو بار تحمل کن تا دفعات بعد من تو ذهنم کتکت بزنم، مگه نمي خواي کمکم کني خشممو کنترل کنم؟

درمانده شدم:

-رامين آخه...

بي هوا دستش را دراز کرد و روي شانه ي کبودم گذاشت و فشار داد، نفسم بند آمد، بي اختيار ناليدم:

-هيـــــــع، واي آروم

شانه ام را رها کرد و گفت:

-ببين، همين قيافه ات که نشون ميده درد داري تو يادم مي مونه، دفعه ي بعد ديگه اذيتت نمي کنم

با دستم به شانه ي دردناکم چسبيدم و بغض کردم:

-خوب تو همينو تو ذهنت نگه دار، ديگه چرا هر بار ميخواي منو شکنجه بدي؟

دستي به گونه ام کشيد:

-هر بار بايد يه صحنه ي جديد تو ذهن من بمونه، اينجوري که نميشه، دمده ميشه

و از روي ميز پايين پريد. با ترس خودم را عقب کشيدم. مقابل پايم زانو زد و سرش را روي پاهايم گذاشت:

-دستتو ببر لاي موهام

به نشانه ي تاسف سرم را تکان دادم و دستم را لاي موهايش فرو بردم. صدايش را شنيدم:

-مونا من فکر مي کنم تو هم مي توني مادر من باشي هم مي توني مادر بچه هام باشي، براي همه ي ما مي توني مادري کني،

آب دهانم را قورت دادم، با همين روش کمکش مي کردم، حتما درمان مي شد، من که اين همه کتک خورده بودم، اين بار هم مثل دفعات قبل....

.................

وسط سالن ايستاده بودم، زانوانم مي لرزيد، احساس سستي مي کردم، پشيمان شده بودم، با چه جراتي دوباره به اين خانه آمده بودم؟

مگر شوخي بود؟ آمده بودم تا درمانش کنم؟ مگر درمان رامين دست من بود؟

حالا که در قلب بدبختي ايستاده بودم، معني صحبت هاي روانشناس را مي فهميدم. با بسته شدن در سالن با وحشت سر چرخاندم، رامين با هيبت ترسناکش به در ورودي تکيه زده بود، صداي نفس هايش در سالن پيچيده بود، باز هم دست چپم به گز گز افتاد و لمس شد. از ترس کمرم خم شده بود. بريده بريده گفتم:

-رامين من مي ترسم، پشيمون شدم، غلط کردم

تکيه اش را از در جدا کرد و به سمتم آمد:

-مونا نترس، يکي دو تا مي زنمت، زود تموم ميشه

عقب عقب رفتم و گفتم:

-رامين اينجوري تو خوب نمي شي، منم ناقص ميشم، خواهش مي کنم

سرش را بالا انداخت:

-قول ميدم چيزي نميشه، تو قوي هستي، اين بارو مي زنم، دفه ي بعد صحنه هاي الان تو ذهنم مياد

چانه ام لرزيد، خواستم دوباره فرار کنم که پيش دستي کرد:

-فرار نکن مونا، فرار کني بدتر ميشه، بمون و يکي دو تا رو تحمل کن

سر جايم ايستادم و مثل گوسفندي که به سلاخش نگاه مي کند، به رامين خيره شدم، به يک قدمي ام رسيد، قبل از اينکه بتوانم عکس العملي نشان دهم، با مشت زير دلم کوبيد....

..................

به سختي چشم باز کردم، روي سراميک هاي سرد سالن، ولو شده بودم، چشمم افتاد به لباسهاي پخش و پلا شده ام، تکاني به خود دادم، زير دلم تير کشيد، چقدر خوب شد که وقتي شکنجه مي شدم به هوش نبودم، نگاهم افتاد به کبودي روي ساعد دست چپم، جاي دندانهاي رامين خودنمايي مي کرد، اشک دور چشمم حلقه زد، چقدر مي توانستم دوام بياورم؟

صداي رامين را از پشت سر شنيدم:

-مونا، موناي من، درد داري؟ مونا؟

سر چرخاندم و از پشت پرده ي اشک به او خيره شدم. خودش را روي سراميک کشيد و به سمتم آمد:

-گريه نکن، توروخدا گريه نکن

با دستم زير دلم را فشار دادم و سست و بي حال گفتم:

-چقدر منو زدي؟ حالم اصلا خوب نيست

دستش را پشت کمرم گذاشت:

-بريم دکتر؟ بريم؟

با بغض کمرم را به جلو کشيدم تا دستش از کمرم جدا شود:

-چرا اينقدر منو مي زني؟ من ديگه جون ندارم رامين، چرا اينقدر کتکم مي زني؟ اينجوري نمي توني خودتو درمون کني

-من مريض نيستم مونا، من فقط از ناراحتي تو ناراحت ميشم

خودم را خم کردم:

-رامين من حتي جون ندارم تا بزنم تو گوشت، چرا اين کارا رو مي کني؟

دست راستم را در دست گرفت:

-بيا بزن تو گوشم، بيا خودت بزن تو گوشم

و دستم را به صورتش زد، خواستم دستم را عقب بکشم، توان نداشتم، رامين مرا به سمت خودش کشيد:

-بيا بغلم کن، بيا خودم بغلت کنم، ديگه نمي زنمت تا هفته ي بعد

سرم گيج رفت و به هق هق افتادم،

رامين هم سرش را روي شانه ام گذاشت و گريست، همان شانه اي که کبود بود....

...................

داخل دستشويي محتويات معده ام را بالا آوردم و روي کاشي هاي خيس نشستم. حال و روزم خوب نبود، چند وقت بود که حالت تهوع داشتم، نگران بودم، مي ترسيدم باردار شده باشم، رامين رعايت نمي کرد، ماهي دو سه بار کتک مي زد و بقيه ي مواقع هم عصبي بود و چيزي را مي شکست. خسته و کلافه بودم و حالا اين استفراغ هاي مداوم هم حال و روزم را بهم ريخته بود. با صداي وحشت زده ي مينا، سر چرخاندم:

-آبجي، آبجي چي شده؟ آبجي مي ترسم

با صداي کش داري گفتم:

-چيزي نيســــت مينــــا، برو از دستشــــــويي بيـــــــرون،

و صداي بي حالم کمي بلند تر شد:

-ميــــــلاد، ميــــــلاد بيا مينا رو ببـــــــــر

با ديدن چهره ي درهم ميلاد که بين چهار چوب در دستشويي نمايان شده بود، سرم را چرخاندم تا چهره ي درب و داغانم را نبيند:

-مينا رو ببـــــــر بيرون

صداي عصبي اش را شنيدم:

-آبجي چرا همش مياري بالا؟ چي خوردي؟

-برو بيرون خوبــــــــم، چيزي نيـــــــست

صداي مينا را شنيدم:

-آبجي گوشيت همش زنگ مي خورد، ديدم آقا رامينه جواب دادم، مي خواد باهات حرف بزنه، واسه همين اومدم

دستم را دراز کردم:

-بده گوشي رو

گوشي را در دستم گذاشت، با بي حالي گفتم:

-هر دو تا بريــــــــن بيرون

..............

صداي وحشت زده ي رامين را شنيدم:

-مونا چي شده؟ چته؟

سرم را به در دستشويي تکيه زدم:

-همش ميــــــارم بالا، حالم خوب نيــــــست

-چي خوردي؟ چي شده؟ حرف بزن لامصب

-نمي دونم، چيزي نخوردم، همش زردابه

چند لحظه سکوت کرد و چيزي نگفت، ناگهان با هيجان فرياد زد:

-حامله اي، واي خدا، حامله اي مونا

با بغض چند بار سرم را به در پشت سرم کوبيدم، حامله شده بودم.

کودک بدبختم، بچه ي بيچاره ام.....

صداي خوشحالش درون گوشي پيچيد:

-الان بي بي چک مي خرم ميام اونجا، واي خدا بچه دار مي شيم،

حتي مجال نداد تا چيزي بگويم، تماس را قطع کرد...

.............

به تک خط روي بي بي چک خيره شدم. باورم نمي شد، باردار نبودم، با لبخندي که روي صورتم جا خوش کرده بود، به نوار بي بي چک نگاه مي کردم. با ضربه اي که به در دستشويي خورد، از چا پريدم. صداي رامين را شنيدم:

-مونا، چي شد؟ مونا؟

چند دقيقه ي بعد از دستشويي بيرون آمدم و در حالي که نمي توانستم خوشحالي ام را پنهان کنم گفتم:

-حامله نيستم، ببين يه خط نشون داده

رامين با حرص دندان هايش را روي هم فشار داد و گفت:

-يني چي که حامله نيستي؟ الان دو ماهه جلوگيري نداريم، مگه ميشه؟

کمي مکث کرد و يکباره گفت:

-فردا ميريم دکتر زنان

چشمانم گشاد شد:

-چي؟

-همين که گفتم، ميريم دکتر زنان ببينم تو چه مرگته،

هر دو دستش را روي شقيقه هايش گذاشت و به آرامي ماساژ داد، چشمانش را بست و زمزمه کرد:

-من فقط از تو يه بچه مي خوام همين، تو چرا بچه دار نميشي؟

فقط زل زده بودم و نگاهش مي کردم، گفت بچه دار نمي شوم؟

نگران شدم...

نفس عميق کشيدم، وحشت زده به صورت رامين خيره شدم، نزديک بود فرياد بکشم که دستانش از روي موهايم شل شد، سريع کمرم را صاف کردم و از رامين فاصله گرفتم. صداي رامين را شنيدم:

-کجا ميري؟ فرار مي کني؟

پشت مبل وسط سالن، پناه گرفتم، همان مبلي بود که اولين بار روي همان، تا سر حد مرگ کتک خورده بودم. با چانه اي لرزان رو به رامين گفتم:

-ديوونه، ديوونه، موهامو کندي

چشمانش دو کاسه ي خون بود. با صداي آرامي گفت:

-فرار نکن مونا، فرار کني بدتر ميشه، مگه نمي خواي ديگه کتک نزنم؟ فرار کني بد ميشه

با دستم اشکهايم را پاک کردم:

-توروخدا دست از سر من بردار، داري روانيم مي کني، من نمي خوام تو خوب بشي، نمي خوام هيچ چي بشي

رامين به سمتم آمد. مثل جوجه ي بي پناه به در و ديوار خانه نگاه کردم.

کجا مي رفتم، کجا مي رفتم؟

رامين دوباره به سمتم آمد:

-مونا فرار نکن، بخدا عصبي مي شم، بعد مجبورم بزنمت

صدايش بين ناله هايم گم شد:

-منو ديوونه کردي، ديگه نمي کشم، بيا برو سفته هامو بذار اجرا، بيا برو خلاصم کن

سراپايم مي لرزيد. نگاهم روي در خروجي ثابت ماند، بايد به آن سمت مي دويدم. دوباره به سمت رامين چرخيدم که با قدمهاي تند به سمت مي آمد، معطل نکردم از مبل فاصله گرفتم، رامين به سمتم پريد و نعره زد:

-مونا فرار نکن، من آروم ميشم، يکم تحمل کن

بي توجه به حرفش به سمت در خروجي دويدم.

واي خدايا اينبار کمکم کن، خدايا کمکم کن...

صداي قدمهاي رامين را مي شنيدم که پشت سرم مي دويد. در خانه را باز کردم، حتي کفشهايم را هم نپوشيدم. چقدر وحشتناک بود. وارد حياط شدم، باران سيل آسا روي سرم مي باريد. روي سنگفرشها مي دويدم، وحشت زده بودم و زير لب، خدا را صدا مي ردم. با حس وارد شدن خرده شيشه اي به پايم نفسم بند آمد، درد وحشتناکي کف پايم پيچيد. لنگان لنگان دويدم، همين حالا به من مي رسيد، همين حالا با لگد کمرم را خم ميکرد. نمي توانستم خوب بدوم...

ايستادم، بين حياط ايستادم، پاهايم توان نداشت، تنم مي لرزيد. چرخيدم، نگاهم روي هيکل رامين ثابت ماند که به سمتم مي دويد.

کتکم مي زد، له ام ميکرد، آدم نمي شد. دستانم را براي دفاع، روي سرم گذاشتم و خودم را خم کردم.

همين حالا مي زد...

ناگهان، به شدت تکان خوردم. رامين با دستانش بازوانم را گرفته بود و تکانم ميداد:

-مگه نميگم ندو؟ مگه نميگم فرار نکن؟ مگه نگفتم عصبي ميشم و بعد مجبور ميشم بزنمت؟ چرا گوش نميدي؟

تکانم داد:

-چرا گوش نميدي؟ بزنم؟ بزنم مونا؟

دستانم را از مقابل صورتم برداشتم، سرم به شدت تکان مي خورد. با وحشت به چشمان اريب شده اش خيره شدم.

واي خدا اينجا کجا بود؟

بريده بريده گفتم:

-رامين...برو سفته هامو....بذار اجرا....برو بذار اجرا

دوباره تکانم داد:

-نمي خوام، نميخوام، بيا بغلم کن، آرومم کن، تو فرار مي کني من تحريک ميشم که بزنم،

به آسمان نگاه کرد:

-بارونه، بارونه بريم، تو

و مرا به دنبالش کشيد، درد کف پايم پيچيد، ناليدم:

-واي پام، شيشه توشه، واي پام

خم شد:

-چي شده؟ شيشه است؟ چيه؟

پاي چپم را خم کردم:

-شيشه توشه، درد ميکنه

رامين بغض کرد:

-چرا مي دوئي؟ چرا فرار مي کني؟ اينجوري نمي توني بهم کمک کني

به ژاکتم چنگ زد:

-اينجوري بدتر مي خوام بزنمت

سرش را به زانو ام تکيه داد:

-من چي کار کنم با تو؟ من چي کار کنم؟

شانه هايش لرزيد. به گريه افتاده بود، بغض کردم، آن هيکل تنومند مقابل پاهايم به گريه افتاده بود. دلم مي سوخت، دلم برايش مي سوخت.

شايد مي توانستم کمکش کنم، کتکم نزد.

خودش را کنترل کرد، خوب حتما مي توانستم کمکش کنم...

دستم را روي شانه اش گذاشتم:

-گريه نکن ديگه، من خوبم تو که نزديم، من خوبم

سرش را بلند نکرد:

-من اينجوري دوست ندارم، من فقط ميخوام بزنم

چند لحظه مکث کرد و گفت:

-صبر کن اين شيشه رو از پات در بيارم، کف پات داره خون مياد، اينجوري خوبه، خون مياد من آروم ميشم

سرم را به نشانه ي تاسف تان دادم،

با دلسوزي هاي من درمان مي شد؟

.................

وحشت زده از جا پريدم و لنگان لنگان به سمت کيفم دويدم. رامين همانجا روي مبل دراز کشيده بود. با نگراني گفتم:

-تو قول داده بودي، تو گفتي بچه دار نشيم، تو قول دادي

صداي عصبي اش را شنيدم:

-زيادش نکن، چيزي نشده

کيفم را از کنار شومينه برداشتم و زيپش را گشودم به دنبال قرص کيفم را زير و رو کردم.

نبود، نبود، قرصهايم نبود.

با نگراني گفتم:

-نيست، قرصهام نيست

صدايي از رامين به گوش نرسيد. به سمتش چرخيدم، وسط سالن ايستاده بود و با چشمان به خون نشسته به من نگاه مي کرد. با دلهره گفتم:

-قرصهام نيست، قرصهام کو؟ بخدا توي کيفم بود

چشمانش را تنگ کرد و گفت:

-لباس بپوش بريم مونا، من خيلي عصبي ام، خيلي خودمو نگه داشتم تا روت دست بلند نکنم، زود بريم وگرنه مي زنمت

بي توجه به دري وري هايش گفتم:

-قرصام کو؟ مي ترسم، قرصامو بده، تو زدي زير قولت، قرار بود بچه دار نشيم،

صدايش بالا رفت:

-من ميگم نره تو ميگي بدوش؟ من ميگم عصبيم نکن تو قصه ي ننه کلثومو واسه من ميگي؟

صداي من هم بالا رفت:

-تو چي ميگي؟ تو چي ميگي آخه؟ من اگه حامله بشم بيچاره ميشم، چرا نمي فهمي؟

يکباره نعره زد:

-ميگم بس کن، ميگم خفه شو، تمومش کن،

به سمت ميز ناهار خوري گوشه ي سالن رفت، از ترس سرجايم ميخکوب شدم. گلدان فيروزه اي رنگ وسط ميز را برداشت.

حيرت زده نگاهش کردم، مي خواست چه کار کند؟

دستانش را بالا برد و گلدان را با قدرت به کف سالن کوبيد. از صداي وحشتناک گلدان، سراپا لرزيدم. صدا در گلويم خفه شد. به تکه هاي شکسته ي گلدان خيره شدم. گلدان هزار تکه شده بود. کيفم از دستم رها شد. رامين به سمت ميز ناهار خوري رفت و لبه ي آنرا در دستانش گرفت و آنرا به شدت تکان داد، صداي کشيده شدن پايه هاي ميز روي سراميک، روح و روانم را بهم مي ريخت. نعره هايش را مي شنيدم:

-دارم ديوونه ميشم، واي خدا، رواني شدم، برو اون لباسهاي کوفتيتو بپوش، برو تا نيام نزنمت، پاشو برو بپوش

چشمانم از حدقه در آمد. عقب عقب رفتم و به ديوار سرد خانه چسبيدم. از سرماي ديوار، تنم مور مور شد. رامين فرياد زد:

-برو تا نيومدم نزدمت، برو مونا

از ديوار خانه جدا شدم، هول و دستپاچه خم شدم و لباسهاي پخش و پلا شده ام را از روي زمين برداشتم. رامين لبه ي ميز را بالا کشيد و محکم به زمين کوبيد.

ديوانه شده بود، ديوانه که بود، ديوانه تر شده بود.

عقب عقب به سمت در خروجي حرکت کردم و از خانه بيرون آمدم. صداي نعره هايش ستون هاي خانه را مي لرزاند. با چشمان اشک آلود، زير باران سيل آساي اواخر آذر ماه، لباسهايم را به تن ميکردم....

.............

به آرامي اشک مي ريختم، رامين يک نفس حرف مي زد. پر از حرص و کينه بود:

-من ديوونه ميشم، من رواني ميشم، من بايد بزنم تا آروم شم، من چي کار کنم با تو؟

فرياد زد:

-من چي کار کنم؟ امروز اصلا خوب نبود، اصلا به درد نمي خورد، اينجوري دوست ندارم، نمي تونم

چشمانم را روي هم فشار دادم. چه طاقتي داشتم که تا حالا دوام آورده بودم.

-تو نمي دوني من چي کشيدم، تو نميدوني من از بچگي چقدر بدبختي کشيدم، من از وقتي يادمه منو زدن، منم بايد بزنم، من ازبچگي ياد گرفتم بايد بزنم، بايد آدم ضعيفو بزنم، چون خودم ضعيف بودم که کتک مي خوردم

صداي گريه ام بلند شد. رامين همچنان حرف مي زد:

-من چرا با تو آشنا شدم؟ نميتونم ازت بگذرم، نمي تونم ولت کنم، دوستت دارم، واي يکي به داد من برسه، يکي کمکم کنه

يکباره دستش را دراز کرد و با مشت روي بازويم کوبيد:

-بايد بزنم، بذار بزنمت، ميخوام تورو بزنم

جيغ کشيدم:

-واي بسه، بسه، واي خدا بسه، ديوونه شدم از دستت، چرا مي زني؟

ناگهان تن صدايش عوض شد:

-منو ببخش نمي زنمت، ديگه نمي زنم، درد داره؟ نمي زنم

به ژاکت کهنه ام چنگ زد و تکانم داد:

-تو گوه خوردي اون روز کنار خيابون موندي، تو غلط کردي اون روز سوار ماشين من شدي، من با تو چي کار کنم؟

وحشت زده جيغ زدم:

-واي رو به رو رو نگاه کن، الان تصادف مي کنيم

ژاکتم را رها کرد و به سرعت فرمان را به سمت راست چرخاند و نعره زد:

-بيا منو بکش خدااااا، بيا منو بکش دارم سکته ميکنم خداااا، واي خدا

دوباره دستش را دراز کرد و روي بازويم کوبيد، خودم را عقب کشيدم و فرياد زدم:

-من اگه حامله بشم چي؟ من اگه حامله بشم چي کار کنم؟ توروخدا برو يه قرص واسه من بخر، برو قرص بخر بخورم

رامين ملتمسانه گفت:

-بچه بياد خوب ميشم، بچه بايد از اين هم بهتر ميشم

حال و روزم بهم ريخت، با نگراني گفتم:

-بيخود، بيخود حرف نزن، تو قول دادي، توروخدا اينقدر تن و بدنمو نلرزون، توروخدا برو يه قرص واسه من بخر

-دو سه روز ديگه ميخرم

ناليدم:

-دو سه روز ديگه ديره، الان بايد بخورم، واي اينقدر اذيتم نکن رامين

محکم به فرمان چسبيد:

-قرص بخوري مياري بالا، بهت نميسازه، واست خوب نيست، قرص نخور، مونا خانمم قرص نخور

نفس عميق کشيدم. باز هم نفس عميق کشيدم.

رامين مي خواست از او بچه دار شوم.

خدايا من چه طاقتي داشتم، خدايا من چه صبري داشتم

خدايا، خدايا....

سرم را به سمتش چرخاندم:

-توروخدا قرص بخر برام

سرش را به سمتم چرخاند:

-قرص نخور، چيزي نميشه، الان بچه مهمه يا اينکه من تورو نمي زنم؟ حامله نميشي، نترس

با درماندگي سرم را به پشتي ماشين تکيه زدم.

چقدر مي خواستم در برابرش مقاومت کنم؟ ديگر توان نداشتم.

دلم مي خواست بخوابم، بخوابم و بيدار نشوم، دوباره فکرم به سمت آن مرکز مشاوره کشيده شد، رايگان مشاوره ميداد؟

اگر ميگفتم پولي ندارم، قبول ميکرد؟

خوب در ازاي مشاوره ي رايگان، همه ي مطبش را برايش تي مي کشيدم، همه ي مطبش را از بالا تا پايين مي شستم. بدون دريافت هزينه، کمکم ميکرد؟

باز هم صداي نعره ي رامين بلند شد:

-خدااااااا

چشمانم را بستم....

ميلاد موشکافانه به چتر مشکي رنگي که سمتش دراز کرده بودم، نگاه کرد و گفت:

-آبجي، اين چيه؟

-چتره ديگه ميلاد، اينو بگير صبحها که ميري مدرسه خيس نشي، تا چند روز ديگه هم با سرويس ميرينو مياين

و رو به مينا کردم:

-اينم مال تو، ببين خوشگله، دوست داري؟

مينا ذوق زده شد:

-واي خيلي خوبه، ديگه خيس نميشم

و چتر را از دستم کشيد. ميلاد همانطور مقابل در خانه ايستاده بود و نگاهم مي کرد. چتر را به سمتش دراز کردم:

-بگير ديگه ميلاد

ميلاد با صداي آهسته اي گفت:

-شوهرت خريده؟

سرم را به نشانه ي تاييد تکان دادم.

اين پا و آن پا کرد:

-آبجي من همينجوري هم راحت ميرم مدرسه، چتر نمي خوام

کلافه شدم:

-خيس ميشي، بگيرش

-عيبي نداره

صدايم بالا رفت:

-بگيرش برو، مدرسه ات دير ميشه، بگير ديگه

ميلاد دستش را دراز کرد و چتر را از دستم گرفت. چند دقيقه ي بعد هر دو نفر خانه را ترک کرده بودند...

..............

ساعت ده صبح بود، با دستان لرزان شماره مرکز را وارد کردم و گوشي را روي گوشم گذاشتم. خدا خدا ميکردم، رايگان مشاوره دهد،

اي خدا يعني دعايم برآورده ميشد؟

دستانم را مشت کردم، خدايا کمکم کن، خدايا، خدايا...

..............

ذوق زده شده بودم. بعد از ماهها لبانم به خنده باز شده بود. قبول کرده بودند. يک بار ديگر گفته هاي منشي مرکز را در ذهنم مرور کردم. گفته بود اگر واقعا پولي ندارم، مي توانم رايگان مشاوره شوم. براي هفته ي بعد، قرار شده بود به آنجا بروم.

هفته ي ديگر...

دير بود، اما خوب بود، خوب هم نبود، عالي بود...

ذوق زده دستانم را به هم کوبيدم، خدايا ممنون، ممنون، ممنون...

..............

صداي فرياد رامين درون گوشي پيچيد:

-کجايي؟ مگه من نگفتم بايد هر روز بياي شرکت؟ تو الان کدوم گوري هستي؟

گوشي را از گوش هايم فاصله دادم:

-من شرکت نميام، کف پام بريده نمي تونم راه بيام،

باز هم فرياد زد:

-بهونه نيار، با آژانس بيا، پس من اينجا چي کار کنم؟

يکباره آرام شد:

-مونا، دلم تنگ شده، نمياي؟

نفسم را بيرون فرستادم:

-نه، نميام، بذار يه ذره اعصابم آروم باشه

دوباره فرياد زد:

-بيـــــــــــــــا، بيا ميگم، بيـــــــــا

با ناراحتي گفتم:

-مغز سرم درد گرفت، داد نزن، نميام، نمي خوام بيام، بذار يه ذره از هم دور باشيم، ديدي ديروز چقدر عصبي شدي؟ مگه نمي خواي کمکت کنم؟ يه ذره از هم دور باشيم براي هر دوتامون بهتره،

-واي مونا بيچاره شدي، من الان بايد برم گمرک، اگه تا وقتي بر ميگردم شرکت بودي که هيچ چي، اگه نبودي ميام اونجا بيچاره ات مي کنم

-ميگم کف پام بريده، نيمتونم راه برم، چرا نمي فهمي؟

-آزانس بگير بيا، ميگم دربون حساب کنه، بيا

با عصبانيت گفتم:

-هيچ جا نميام، مي خوام ازت دور باشم، کمتر داد بزن

صداي بوق اشغال در گوشي پيچيد، تماس را قطع کرده بود....

..............

لبم رابه دندان گرفته بودم و مي جويدم، فکرم روي يک چيز مي چرخيد، اگر باردار مي شدم، بايد چه کار مي کردم؟

اگر باردار ميشدم مجبور بودم بچه را نگه دارم، با اين پدر ديوانه تکليف اين بچه چه مي شد؟

بچه ي کوچک و تپلي و سفيد، اگر مي خنديد چال روي گونه هايش مي افتاد، دستان کوچکش را دور انگشتم حلقه مي کرد...

يک لحظه از تصور در آغوش کشيدن موجود کوچکي از پوست و گوشت خودم، لبخند زدم، اگر دختر بود؟

يکباره تکان خوردم. من احمق شده بودم؟ ديوانه شده بودم؟

کودکي از رامين؟

کسي در سرم فرياد زد:

-موناي احمق، ديوونه شدي؟ بچه ي رامين؟ ديوونه اي؟ اون بچه به دنيا نيومده مي ميره، باباش اينقدر تورو ميزنه که اينم مثه قبلي سقط ميشه، احمق ديوونه

سرم را به چپ و راست تکان دادم، تا افکارم را پس بزنم. با صداي عزيز به خودم آمدم:

-مونا، عزيز چيه؟

سرم را بالا انداختم:

-چيزي نيست عزيز

-مونا اگه چيزي نيست، چرا مي لنگي؟

جوابش را ندادم و باز هم سرم را به چپ و راست تکان دادم تا افکار ماليخوليايي از ذهنم بيرون برود. لنگان لنگان از اطاق عزيز بيرون آمدم. ساعت دو بعد از ظهر بود، خبري از رامين نشده بود. پوزخند زدم. خودش هم نمي دانست با ديدنم عذاب مي کشيد يا خوشحال ميشد. با صداي چرخيده شدن کليد در قفل، نفسم را بيرون فرستادم. ميلاد بود، به سمت آشپزخانه مي رفتم که سر و صداي مقابل در، توجه ام را جلب کرد، صداي ميلاد را شنيدم. انگار با کسي جر و بحث مي کرد. با نگراني به سمت راهروي ورودي رفتم. چشمم افتاد به ميلاد که داخل خانه ايستاده بود. آب از سر و صورتش مي چکيد. همه ي لباس هايش خيس شده بود. دهان باز کردم:

-ميلاد چيه؟

قبل از اينکه چيزي بگويد، دهانم نيمه باز ماند، هيکل درشت رامين بين چهار چوب در ظاهر شد. مات و مبهوت مانده بود. صداي ميلاد را شنيدم:

-آبجي من به شوهرت کاري ندارم، ببين خودش به من گير داده، من بهش گفتم سلام

نگاه از ميلاد گرفتم و دوباره به رامين زل زدم. عصبي و کلافه وارد خانه شد و از پشت سر ميلاد را هل داد:

-برو تو ببينم بچه، برو ببينم

صدايم لرزيد:

-چيه رامين؟ چي شده؟

چشمانش را ريز کرد و به من خيره شد:

-مگه من نگفتم بيا شرکت؟ نيومدي نه؟ خواستي چيو ثابت کني؟ اينکه سر خودي؟ مادر منم همينطوري بود، سرخود بود، پس من چرا تو رو عقد خودم کردم؟

با نگراني به ميلاد خيره شدم که از سرما به خود مي لرزيد. به ميان حرف رامين پريدم:

-چي ميگي جلوي ميلاد، بيا ببينم حرف حسابت چيه؟

و به ميلاد اشاره زدم:

-برو تو، بدو

ميلاد خم شد تا کفش هايش را از پا خارج کند که رامين از پشت سر به يقه اش چسبيد:

-وايسا بينم جوجه، واسه چي چترتو باز نکردي؟ اين چتر مگه نما بود؟ چون من خريدم بازش نکردي؟

هراسان به سمتشان رفتم.

رامين باز هم شروع کرده بود؟

باز هم ديوانه بازي هايش شروع شده بود؟

صدايش زدم:

-رامين ولش کن، به تو کاري نداره

سرش را بلند کرد:

-به من کاري نداره؟ از سر کوچه دارم نگاش مي کنم، چتر تو دستشه ولي باز نکرده، ميخواد بگه من غدم؟ من از چتر تو استفاده نمي کنم؟

ميلاد را تکان داد:

-اين بلوزهاي کهنه چيه تنته؟ مگه من واسه تو لباس نخريده بودم؟ اين کفش چرا پاره است؟

و محکم به کفش ميلاد لگد زد. وحشت زده شدم:

-رامين چيکارش داري؟ اون بچه است، ولش کن

دوباره صداي رامين به آسمان رفت:

-چيو ولش کنم؟ داره به روم مي زنه که من بي غيرت بودم، اين داره به روي من مي زنه

به سمت رامين رفتم و دست بردم سمت دستانش که با قدرت به يقه ي ميلاد چسبيده بود:

-تو چته آخه؟ اين بچه از راه رسيده، خيسه

دستم را پس زد:

-اين بچه با کاراش داره به روم مي زنه که من ترسوئه بدبخت بودم، پس چرا من مثه اين نبودم؟ چرا نتونستم مثه اين باشم؟ چترو بالاي سرش نميگيره، ميخواد بگه سر حرفشه؟ ميخواد بگه مي تونه تو روي من بمونه؟

متوجه ي ميلاد شدم که زير دستان رامين، تقلا مي کرد:

-ولم کن، ولم کن بهت فحش ميدما، ولم کن

رامين به شدت تکانش داد:

-فحش بده ببينم نفله، فحش بده تا همين جا قبرتو بکنم

به يقه ي رامين چنگ زدم:

-رامين بسه، رامين چته؟ اين بچه است رامين

صداي سرفه هاي عزيز را شنيدم، سر چرخاندم، ابتداي راهرو ايستاده بود و با نگراني به ما نگاه ميکرد، صدايم مي لرزيد:

-عزيز برو، عزيز برو تو اطاق

رو به رامين کردم:

-عزيزم ميبينه، مي ترسه، مريضه

رامين سر بلند کرد و رو به عزيز گفت:

-ميبينه؟ خوبه، عزيز خانم ببين،

رو به من کرد:

-مگه نگفتم بيا شرکت؟ شماها دست به يکي کردين منو دق بدين؟ مگه نگفتم بيا؟ چرا نيومدي؟

صداي ناله ي عزيز بلند شد:

-واي بچه مو کشتي، بچمو کشتي نامرد

رامين فرياد زد:

-هوي عزيز خانم خوب گوشاتو وا کن،

سرش را خم کرد و نزديک گوش ميلاد گفت:

-تو هم همينطور

دوباره سر بلند کرد و به من خيره شد:

-اين مونا زن منه، زنمه، بهش بگين من هرچي ميگم بگه چشم،

دوباره رو به ميلاد کرد:

-به اين خواهرت بگو حرفمو گشو بده، يه بلايي سر خودمو خودش ميارما، بعد نگي که نگفتي

ميلاد فرياد زد:

-تو گوه ميخوري

رامين دستش را بلند کرد تا پس گردن ميلاد بکوبد که پريدم و به دستانش چسبيدم:

-نزنش، نزن، چته؟ چي شده؟ امروز نمي تونستم بيام، حوصله نداشتم بيام

ميلاد از فرصت استفاده کرد و با کفش داخل راهرو دويد و فرياد زد:

-مرتيکه ي خر ديوونه، فکر کردم آدمي، فکر آدم شدي ولي تو حيووني

به سمت ميلاد چرخيدم و با چشمان از حدقه درآمده گفتم:

-چيزي نگو، برو تو، برو

رو به عزيز کردم:

-عزيز بفرستش بره تو،

رامين مي خواست وارد راهرو شود که مقابلش ايستادم:

-نزنش، بسه، چرا اينجوري مي کني؟

و با هر دو دستم بازوانش را گرفتم. بي توجه به من، رو به ميلاد فرياد زد:

-بدبخت، تو رختو لباسي که من برات ميخرمو نميپوشي اما تو خونه ي صدقه اي من ميخوابي، اون گوشتو مرغي که ميخوريو من خريدم، من نباشم تو مستراح راهت نميدن، حالا واسه من عشوه شتري مياي؟

چانه ام لرزيد. نبايد اين حرفها را مي زد، ميلاد له مي شد، ميلاد من له ميشد....

باز هم اشکها دور چشمم حلقه زد:

-نکن، نکن اين کارا رو ، من دلم مي سوزه، دلم واسه همه مون مي سوزه، تو از چي ناراحتي؟ من نمي خواستم امروز بيام

با دستان ناتوانم تکانش دادم:

-چرا اينقدر مارو اذيت مي کني؟ ميلاد همش پونزده سالشه

صداي ميلاد را شنيدم:

-امروز از اين خونه ميرم، گوشه ي ديوار ميخوابم اما تو اين خونه نمي مونم،

رامين فرياد زد:

-برو بخواب بچه يتيم بدبخت گدا گشنه

صداي ناله ي عزيز به آسمان بلند شد، با دستم به چانه ي رامين چسبيدم و صورتش را به سمت خودم چرخاندم:

-منم يتيمم؟ منم بچه گدام؟ رامين نگام کن، رامين

ميلاد نعره زد:

-ازت متنفرم رامين، ازت بدم مياد دي...ث عوضي

رامين دوباره مي خواست به سمتش حمله کند، عزيز جيغ کشيد:

-يا پنج تن

به زحمت خودم را به آغوشش انداختم و سعي کردم با دستانم او را عقب بزنم:

-نرو رامين، نرو بچه است، رامين

دستانش دور کمرم حلقه شد.

من چقدر بايد عذاب مي کشيدم، من چقدر بايد زجر مي کشيدم...

صداي بغض دارش را شنيدم:

-چرا نيومدي؟ چرا امروز نيومدي؟

بوي عرق تنش که با ادکلن مردانه اش ترکيب شده بود، بيني ام را پر کرد،

-ميام، ميام اينقدر ما رو اذيت نکن، ميام

صداي چرخيدن قفل، باز هم بلند شد،

مينا بود، واي خدايا مينا بود....

خواستم از آغوش رامين بيرون بيايم که مرا محکم نگه داشت. صداي ميلاد را شنيدم:

-مينا بيا پيش من، بيا اينجا، اين بيشعور تورو ميکشه

مينا را نمي ديدم، اما صداي هراسانش را شنيدم:

-عزيز، عزيز چي شده؟ آبجي چيه؟

در آغوش رامين دست و پا زدم:

-يه ذره واستا، بذار ببينم چي ميگه، بچه ترسيده

رامين مرا از آغوشش بيرون کشيد:

-منم مي ترسم، منم مي ترسم بري

تکانم داد:

-منم مي ترسم

مينا به سمتم دويد و رو به رامين گفت:

-ميخواي بزنيش؟ مثه داوود؟ نزن آبجيمو، نزن

و يکباره بغضش ترکيد و به کمرم چسبيد. به رامين نگاه کردم. چشمانش غمگين شد. نگاهي به ميناي گريان انداخت. به من نگاه کرد ، انگار پشيمان شده بود. مرا رها کرد و به ديوار تکيه زد. دستم را دور کمر مينا، حلقه کردم:

-نترس مينا چيزي نيست، منو نزده، ببين آبجي، نزده

مينا هق هق کرد:

-ترسيدم

بغض کردم:

-نترس ديگه، نترس

و او را به خود فشردم. سر بلند کردم و دوباره نگاهم روي چهره ي غم زده ي رامين ثابت ماند. خودش هم نمي دانست چرا يکباره ديوانه شده بود. تکيه اش را از ديوار جدا کرد و به سمتم آمد:

-منم بغل کن

با دلخوري نگاهش کردم. مينا هر دو دستش را دور کمرم حلقه کرد:

-آبجي مي خواستم بگم امروز خيس نشدم، مي خواستم از آقا رامين تشکر کنم، اما اون مي خواست تورو بزنه

صداي رامين بلند شد:

-منم بغل کن، منم بغل مي خوام

لبهايم مي لرزيد، دلم مي سوخت، دلم براي همه مان مي سوخت...

دست راستم را گشودم، رامين مرا در آغوش کشيد. صدايش را شنيدم:

-مينا رو ولش کن، فقط منو بغل کن

مينا به کمرم چسبيد:

-نه منو ولم نکن، مي ترسم

دلم براي همه مان مي سوخت، تا يک هفته ي ديگر چه کار مي کردم، تا يک هفته ي ديگر، زندگي من چه مي شد، تا يک هفته ي ديگر....

فکرم به سمت فتاح کشيده شد، شايد فتاح کمکم مي کرد، فتاح هم تيري در تاريکي بود،

من که ديگر خودم را به آب و آتش زده بودم، ديگر بايد براي اين بزرگسال هفت ساله، چه کار مي کردم؟

براي مينايم چه کار مي کردم؟

براي ميلادم؟

براي عزيز؟

خودم به جهنم،

خودم به درک....

مقابل سينک ظرفشويي ايستاده بودم و خيار را حلقه حلقه ميکردم. رامين داخل آشپزخانه دور و بر من مي چرخيد:

-مونا، غذا خونگيه نه؟ خيلي وقته غذا خونگي نخوردم، دست پخت توئه ديگه؟ مطمئنم که محشره

به آرامي سرم را به نشانه ي تاسف تکان دادم. انگار نه انگار همين چند دقيقه ي پيش چه قيامتي به پا کرده بود.

دردش همين بود که در آغوشش بگيرم؟

خوب اگر اين را با آرامش مي گفت چه مي شد؟

همين ديروز بود که با هم....

لبهايم را بهم فشردم و شير آب را باز کردم تا دستانم را بشورم. چشمم افتاد به مينا که با همان مانتو و مقنعه اي که به تن داشت، کنارم ايستاده بود و ناخنهايش را مي جويد. آه کشيدم:

-مينا برو لباساتو عوض کن، اينجا چرا موندي؟

با صداي آهسته اي گفت:

-نميرم، آقا رامين تورو مي زنه

سرم را تکان دادم:

-نمي زنه آبجي، ببين نمي زنه، برو لباساتو عوض کن

و چرخيدم و با دلخوري به رامين خيره شدم که تکه اي از خيار حلقه شده اي را به دندان گرفت و جويد. با نگاهي به چشمانم، متوجه ي منظورم شد و به مينا نگاه کرد و گفت:

-مينا، من که آبجيتو نزدم

مينا لب برچيد:

-خودم ديدم داد و فرياد مي کردي

رامين خيار نيم خورده را داخل سينک ظرفشويي انداخت و به سمت مينا رفت، مينا با دلهره خودش را عقب کشيد. رامين مقابل پاي مينا زانو زد:

-مينا نترس، ازم نترس

مينا دوباره عقب رفت، رامين دستش را به سمت مينا دراز کرد:

-بيا مينا، بيا نترس

مينا سرش را بالا انداخت. با ناراحتي گفتم:

-رامين الان ترسيده، ولش کن

به سمتم چرخيد:

-کاريش ندارم، اصلا چرا ترسيده؟ من که نزده بودمت

با درماندگي به رامين خيره شدم. چرا نمي فهميد که بعد از آن همه جنجال، نبايد به بهانه ي نهار خوردن وارد خانه مي شد.

يعني واقعا مي خواست با عزيز و ميلاد سر يک سفره بنشيند؟

همين چند دقيقه ي پيش به ميلاد گفته بود بچه يتيم...

به ياد پدرم افتادم. قلبم فشرده شد، زير خروارها خاک خوابيده بود. نفس عميق کشيدم و رو به مينا گفتم:

-برو لباساتو عوض کن، برو

مينا دوباره سرش را بالا انداخت. اخم کردم:

-به حرفم گوش کن، از آشپزخونه برو بيرون

مينا اينبار سرش را کج کرد:

-باشه آبجي

و عقب عقب از آشپزخانه بيرون رفت. رامين همانطور که دو زانو روي زمين نشسته بود به سمتم چرخيد و رو به من گفت:

-مينا چرا اينجوري کرد؟ خوشم نيومد

من هم دو زانو مقابلش نشستم و لبم را تر کردم:

-ببين رامين

نمي دانستم از کجا شروع کنم، نمي دانستم چطور بگويم تا عصباني نشود.

-رامين ببين، الان همه ناراحت هستن، خوب ببين، تو اومدي اينجا داد و فرياد کردي، داشتي ميلادو مي زدي، همه عصبي هستيم، ميگم شايد بهتر باشه تو بري....يه روز ديگه بياي...

با شنيدن اين حرف، رامين سينه اش را جلو فرستاد:

-خونمه، دلم مي خواد بمونم

دستانم را در هم گره زدم:

-ببين منم مي دونم خونه ته، اما آخه الان موندن تو خوب نيس

چشمانش را ريز کرد:

-کي ميگه خوب نيست؟ مي خوام غذا خونگي بخورم، ميخوام دستپخت زنمو بخورم

دستي به پيشاني ام کشيدم:

-رامين بچه ها ترسيدن، نميشه بري بعدا بياي؟

چشمانش را درشت کرد:

-تو نمي توني منو از خونه ام بندازي بيرون، من مي مونم

چيزي نگفتم و با دلهره نگاهش کردم. يکباره حالت نگاهش عوض شد:

-منو ننداز بيرون، بذار بمونم، بذار باهاتون بمونم، چرا هر کي از راه رسيد منو پس زد؟ مادرم، پدرم، عشق اولم، خود تو؟ تو ديگه چرا؟ تو که مي خواستي کمکم کني، تو ديگه چرا؟

کلافه شدم:

-رامين آخه فقط من که نيستم، ببين تو بي دليل پريدي به ميلاد، اون بچه الان چجوري سر يه سفره باهات بشينه؟ مينا هم ترسيده، عزيز هم که جاي خود، برو يه دفه ديگه بيا، من خودم برات دو سه نوع غذا درست مي کنم

مثل بچه ها لج کرد:

-هيجا نميرم، منو پس نزن مونا، منو پس نزن تلافي مي کنما، من امروز سر سفره مي شينم باهاتون غذا مي خورم، يه کدومتون نياد سر سفره من مي دونم با اون

نگاه غمگينم را که ديد، کمي خودش را به سمتم کشيد:

-مونا اگه تو کمکم کني عصبانيتمو کنترل مي کنم، قول ميدم

به چشمان درشت مشکي اش زل زدم. مشکل او که فقط عصبانيت نبود، مشکل او اين بود که کلا ديوانه بود، اين را بايد به چه زباني به او مي فهماندم؟

کف دستش را روي گونه ام گذاشت:

-منم با شما غذا بخورم، مادر و برادرت با من حرف نزنن، مينا هم...

آب دهانش را قورت داد:

-مينا هم حرف نزنه، باشه، ولي تو با من حرف بزن،

خواستم اعتراض کنم که به ميان حرفم پريد:

-ببين، بذار باهاتون سر يه سفره بشينم و ناهار بخورم، قول ميدم خودمو بهتر کنم، اونجوري که تو مي خواي باشم

فکري از ذهنم گذشت، شايد هم مي توانستم او را راضي کنم تا براي درمانش اقدام کند.

آخ که اگر راضي مي شد....

چشمانم روي اجزاي صورتش چرخيد.

حيف بود، گناه داشت، آنقدرها هم بد نبود، تقصير او نبود که ديوانه شده بود، بزرگتر خوبي نداشت....

رامين نگاه خيره ام را که ديد خنديد:

-چيه؟ بوس مي خواي؟

بي توجه به سوالش گفتم:

-باشه رامين، بيا سر سفره بشين، فقط توروخدا نيشو کنايه بار کسي نکن، اگه هم کسي حرفي زد چيزي نگو، باشه؟

رامين به من نزديک تر شد:

-باشه چيزي نمي گم، ميگم ميشه الان زنمو ببوسم؟

به در آشپزخانه نگاه کردم که باز بود. با دلهره گفتم:

-نه، در بازه، يکي مياد

به عقب چرخيد و نگاهي به در آشپزخانه کرد سريع به سمتم برگشت و خودش را جلو کشيد، گونه ام را بوسيد و عقب رفت:

-هوم، خوب بود؟ ديدي زود بوست کردم؟ کسي نديد

ذوق زده شد و خنديد. لبخند تلخي روي لبم نشست،

آخ که اگر ديوانه نبود، حتما مي توانست مرد خوبي باشد...

روي صندلي اطاق انتظار نشسته بودم و به پوتين قهوه اي رنگم نگاه مي کردم. فکرم درگير بود. خوشحال بودم که بچه اي در کار نبود، اما جمله ي رامين ذهنم را حسابي مشغول کرده بود. گفته بود چرا بچه دار نمي شوم. آب دهانم را قورت دادم، نکند واقعا بلايي بر سرم امده بود، من سابقه ي سقط جنين داشتم، با اين همه ضربه و کتکي که از داوود و بعد از آن از رامين بر تن و بدنم فرود آمده بود، بعيد نبود که ناقص شده باشم. بغض بدي در گلويم جا خوش کرد. اصلا هدف خدا از خلقت من چه بود؟ اين که به دنيا بيايم و زجر بکشم و بدبختي بر سرم ببارد؟

با ضربه ي آرام دست رامين به پهلويم، چشم از پوتينم گرفتم و سرم را بلند کردم و به او خيره شدم. سرش را خم کرد و به آرامي گفت:

-فکرتو مشغول نکن، چيزي نيست، ميريم تو دو تا قرص ميده خوب ميشي

دلخور نگاهش کردم:

-من يه سقط جنين داشتم، داوود منو کتک زده بود، از دست اون خلاص شدم، افتادم گير تو که الان پنج شش ماهه داري کتکم مي زني،

لبهايم را روي هم فشار دادم:

-نکنه ناقص شده باشم؟

کمي نگاهم کرد، نگاهش دلسوزانه بود، دستم را در دست گرفت:

-ناقص نشدي، اين حرفو نزن، تو هم مي توني مامان بشي

دستم را از دستش بيرون کشيدم، صدايم مي لرزيد:

-اگه ناقص شده باشم؟

دوباره دستم را در دست گرفت:

-ناقص نشدي، اين حرفو نزن،

با همان صداي لرزان گفتم:

-اکه نتونم بچه دار شم، اونوقت...

حرفم را قطع کرد:

-نه، اگه بچه دار نشي هم ولت نمي کنم

صدي منشي مرا به خود آورد:

-خانم ابراهيمي، بفرماييد داخل خانم

رامين از روي صندلي بلند شد و با لبخند منتظر شد تا من هم از روي صندلي بلند شوم. به چشمانش نگاه کردم، چشمانش غمگين بود، مي خواستم جمله ام را کامل کنم،

مي خواستم بگويم "اگه بچه دار نشم، ديگه به دردت نمي خورم"

نشد که بگويم...نشد...

.................

دکتر جوان و خوش رو اخم کوچکي کرد و رو به من گفت:

-چند وقته ازدواج کردي؟

آه کشيدم:

-پنج، شش ماهه

لبخند زد:

-با گذشت پنج شش ماه که نميشه گفت کسي باردار ميشه يا نميشه

و نگاهي به رامين انداخت:

-اذيتش مي کني؟ بهش ميگي من بچه مي خوام؟

رامين اخم کرد:

-حالا بچه دار هم نشه، مگه چي ميشه؟

دکتر جوان سري به نشانه ي تاييد تکان داد:

-چقدر خوب، آفرين به اين طرز فکر

به ميان حرفش پريدم:

-خانم دکتر نزديک دو سال پيش سابقه ي سقط جنين داشتم، يني در حال حاضر ازدواج دوم منه، دو سال پيش سقط داشتم

سري تکان داد:

-چرا سقط کردي؟

اخم کردم، يادآوري خاطرات تلخ گذشته، هيچ وقت برايم خوشايند نبود:

-همسر سابقم کتکم زد، جنين دو ماهه ام سقط شد

و با ناراحتي نفسم را بيرون فرستادم.

-بعد از اون دنبال درمان رفتي؟ اصلا رفتي دکتر معاينه ات کنه تا ببينه چه اتفاقي افتاده؟

سرم را به نشانه ي "نه" بالا فرستادم:

-نه خانم دکتر، من رفتم دنبال کارهاي طلاقم، بعد از اون هم که خونه ي پدرم بودم تا پنج ماه پيش که دوباره ازدواج کردم

باز هم سري تکان داد:

-پنج شش ماه نمي تونه نشون دهنده ي ناباروري باشه، اما شما بايد بعد از سقط چکاپ مي کردي

دکتر جوان يک نفس حرف مي زد، نمي دانست که من بدبخت پولي نداشم تا چکاپ کنم، پدر بيچاره ي من که درامد آن چناني نداشت.

-هنوزم دير نشده، برات آزمايش مي نويسم و سونوگرافي و عکس رنگي

رو به رامين کرد:

-براي شما هم همينطور

صداي رامين را شنيدم:

-مدام استفراغ ميکنه و بالا مياره اون نشونه ي چيه

دکتر چشمانش را ريز کرد:

-عصبيه؟

و رو به من کرد:

-آره؟ عصبي هستي؟ اضطراب داري؟ فکرت مشغوله؟

مجال نداد تا چيزي بکويم، با نگاه مهرباني ادامه داد:

-چرا نگراني؟ چيزي نيست، شوهرت که بهت فشار نمياره، هنوز هيچ چي مشخص نيست، بعضي وقتها وقتي زني از حد اضطراب داشته باشه، نمي تونه باردار بشه، ريلکس باش، ببين شوهرتم ميگه بچه نباشه مهم نيست، چرا اينقدر به خودت فشار مياري؟ مگه بچه نمي خواي؟ آروم باش

او حرف مي زد و نمي دانست که من در چه برزخي دست و پا مي زنم، نگران بودم نکند ناقص شده باشم، نگران بودم که از رامين باردار نشوم، زندگي من پر از دو راهي هايي بود که انتها نداشت...

....................

رامين جلوي درب خانه پارک کرد و گفت:

-نگران نباش، همه چي حل ميشه، بچه دار هم مي شيم

باز همان حس دو گانه به سراغم آمد، هم دوست داشتم مطمئن شوم که بچه دار مي شوم و هم دلم نمي خواست از رامين بچه اي داشته باشم.

رامين با لحن پدرانه اي گفت:

-ببين، خانم دکتر گفت استرس باعث اين مشکلاته، البته گفت پنج شش ماه نشون دهنده ي مشکلي نيست

مکث کرد و نگاهش روي صورتم چرخ خورد:

-مونا من مي خوام يه کاري کنم

منتظر نگاهش کردم، نفسش را بيرون فرستاد:

-من مي خوام برم سراغ زناي هرجايي

با چشمان از حدقه درآمده به او خيره شدم، پشت لبش را خاراند:

-ببين، مي خوام مثه اون زنيکه هدي، مي خوام برم يکي دو تا شونو پيدا کنم بزنمشون، اينجوري کمتر مي زنمت، تو هم ديگه استرس نداري

با شنيدن اين حرف، با هر دو دستم صورتم را پوشاندم، انگار کم کم همه چيز از کنترلم خارج مي شد. چند لحظه ي بعد، دست رامين دور دستم حلقه شد:

-چيه مونا؟ چي شد؟

دستم را از مقابل صورتم پس زد:

-چي شد؟ حسودي کردي؟ باهاش نمي خوابم که...

سرم را به چپ و راست تکان دادم:

-اونم يه آدمه، اونم داره نفس مي کشه، چرا مي خواي يه آدمو شکنجه بدي؟

-مي خوام تو راحت باشي

با حرص گفتم:

-من چجوري راحت باشم رامين؟ اصلا شايد يه بار تو اين کتک زدنها گير افتادي، شايد بردنت کلانتري

لبخند زد:

-نگرانمي؟

-معلومه نگرانتم، مگه اينجا شهر هرته که راست راست تو خيابون راه بري و زنها رو بزني و کسي هم چيزي بهت نگه؟

-زناي خيابوني پيدا مي کنم، بهشون پول ميدم، دهنشو نو مي بندم

سرم را به چپ و راست تکان دادم:

-نه نه، نمي خوام

رامين خودش را خم کرد:

-ببين، دکتر گفته تو بايد آروم باشي، من نمي تونم اين اخلاقمو بذارم کنار، بازم مي زنمت، تو بايد روانت آروم باشه، فردا ميريم آزمايش ميديمو و سونوگرافي و عکس رنگي رو انجام ميديم...

باز هم سرم را تکان دادم:

-نه، نه ميگم نه

هر دو دستش را دو طرف گونه هايم گذاشت و سرم را به سمت خودش چرخاند:

-مونا، دست من و تو که نيست، گوش کن به من، تو نگران اون زنايي؟ اونا خودشون مي خوان، تازه من فقط مي زنمشون،

دستم را روي دستانش گذاشتم و به چشمانش خيره شدم:

-من نمي خوام با اونا باشي، دوست ندارم

خنده ي تلخي کرد:

-حسودي مي کني؟

پلک زدم و به زخم گوشه ي دهانش زل زدم، خودم هم صداي خودم را تشخيص ندادم:

-آره، حسوديم ميشه

دهانش از شدت تعجب کم کم از هم باز شد، آب دهانم را قورت دادم. انگار حسادت مي کردم، به همان زنان بدبخت هر جايي، حسادت مي کردم...

.................

دکتر با اخم به عکسهاي رنگي و سونوگرافي و جواب آزمايش نگاه مي کرد. ضربان قلبم بالا رفته بود. با اضطراب گفتم:

-خانم دکتر، چيزي شده؟

رامين دستش را به سمتم دراز کرد، به دستش چسبيدم و به دهان دکتر چشم دوختم، سرش را بلند کرد و لبخند زد:

-گفتي سقط جنينت براي چي بود؟

و من با خودم فکر کردم که از علت سقط جنينم گفته بودم؟

انگار گفته بودم....

به زحمت دهان بازکردم:

-ضربه ي لگد تو شکمم

دکتر لب زيرينش را جلو فرستاد و با نگاه نافذش به من خيره شد...

................

رامين دستانم را گرفته بود تا خودم را کتک نزنم، جيغ کشيدم:

-بي شرف ولم کن، ولم کن

با هر دو دستش، محکم به دستانم چسبيد:

-گفت درمون ميشي، گفت صد در صد نازا نيستي

خودم را به چپ و راست تکان دادم:

-ولم کن رامين، چرا من؟ چرا من اينقدر بدبختم؟ چرا خدا؟ چرا؟ خدا دوست ندارم، خدا تو ديگه خداي من نيستي

و باز هم تلاش کردم تا دستم را از بين دستان رامين بيرون بکشم،

رامين به مچ دستانم فشار آورد و مرا محکم به صندلي ماشين چسباند:

-مونا تموم کن، دکتر نا اميدت نکرد، نگفت چسبندگي رحم درمون نداره

زار زدم:

-من عفونت دارم، من هزار تا درد و بدبختي دارم، من يه بچه ي سقط شده دارم، ديگه خدا درد و بلا نبود واسه من بفرسته

مچ دستانم را رها کرد و به بازوانم چسبيد و تکانم داد:

-تو منو داري، من هستم، فوقش بچه دار نمي شي، مهم نيست، من که از تو نميگذرم

دوباره مثل روزهاي اول آشناييمان، نفرت در دلم نشست، با چشمان آتشين نگاهش کردم:

-پست فطرت عوضي، برو گمشو، اينقدر منو زدي تا بالاخره ناقصم کردي

رامين لبهايش را روي هم فشار داد و چيزي نگفت، اما چشمانش دو کاسه ي خون شده بود، اينبار سعي کردم بازوانم را از بين پنجه هاي قدرتمندش آزاد کنم، اما ضعيف بودم، بدنم توان نداشت، فرياد زدم:

-حيوون، دستا مو ول کن، عوضي رواني، ولم کن

صبر رامين لبريز شد، فرياد زد:

-چته باز هار شدي؟ من ناقصت نکردم، مگه کر بودي؟ اثر اون لگدي بود که داوود مادر....زد تو شکمت،

صداي من هم بالا رفت:

-گفت از عفونت هم هست، گفت به خاطر عفونته، توئه رواني صد بار عذابم دادي، منو ناقصم کردي، درسته من از تو بچه نمي خواستم، اما نه اينکه اصلا بچه نمي خواستم، من فقط بچه ي تو رو نمي خواستم،

يکباره بغضم ترکيد و به گريه افتادم:

-خداي نامرد، خداي نامرد، چي کارم کردي خدا؟ ناقصم کردي، من گفتم بچه ي اين بيشرفو نمي خوام، من نگفتم که اصلا نمي خوام مادر بشم، خدا تو چجوري دعاها رو مستجاب مي کني؟

زار زدم:

-خدااااااا

رامين يکباره تکانم داد:

-بچه ي منو نمي خواستي، نه؟ بچه ي منو نمي خواستي؟

با چشمان اشک آلود نگاهش کردم:

-نه بچه ي تورو نمي خوام، تو رو هم نمي خوام، فکر کردم مي تونم کمکت کنم، من نمي تونم به تو کمک کنم، اون روانشناس گفته بود نمي تونم کمکت کنم، من دلم براي تو سوخت، بدبخت ديوونه من دلم سوخت، من احمق دلم سوخت

دستانش از روي بازوانم شل شد، خودش را عقب کشيد و با ناباوري زمزمه کرد:

-پس تو اين همه وقت الکي فيلم بازي کردي؟ گفتي کمکم مي کني که عصبانيتمو کنترل کنم

با خشم جواب دادم:

-آره فيلم بازي کردم، پس فکر کردي عاشقت شدم؟ من الان همون حس دلسوزي رو هم به تو ندارم، ازت متنفرم

انگار که با خودش حرف بزند، گفت:

-پس وقتي گفتي حسوديت ميشه، وقتي گفتي با زناي هرجايي نباشم....

دهانم را باز کردم و از ته دل نعره زدم:

-برو با همون آشغالا باش، برو با همونا، تو هم مثه ننه باباتي، تو هم مثه مادرت هرزه اي، بي شرف، برو ازت متنفرم

به نفس نفس افتادم، نگاهم روي صورت بر افروخته اش چرخيد. با غم نگاهم کرد، با خشم نگاهم کرد، من هم با نفرت نگاهش کردم، دهان باز کردم تا چيزي بگويم، مجال نداد، با همه ي قدرتش، به صورتم سيلي زد...

کنار بخاري کز کرده بودم و اشک مي ريختم، ديگر طاقت نداشتم، همه ي توانم از دست رفته بود. اين ضربه ديگر خيلي مهلک و کاري بود. من ناقص بودم، چسبندگي رحم که ديگر شوخي نبود، آن هم به دليل عفونت و سقط جنين. چقدر بايد از خدا گله مي کردم؟

مگر اين همه از او کمک خواسته بودم، جوابم را داده بود، تا اينبار جواب مرا بدهد؟

زانوانم را داخل شکمم جمع کرده بودم، ديگر هيچ چيز برايم اهميت نداشت. دلم مي خواست خودم را از اين زندگي شوم راحت کنم. انگار اين جريان مشکل باروري ام، بهانه اي بود تا به سيم آخر بزنم. تا همين حالا هم که دوام آورده بودم، به خاطر مينا و ميلاد بود. اصلا به من چه مربوط که مينا و ميلاد هنوز از آب و گل در نيامده بودند؟ همين دو نفر بزرگ مي شدند و زحمات مرا به هيچ مي گرفتند، اصلا شايد بهتر بود همگي مان را از اين درد و رنج خلاص مي کردم. چشمانم جرقه زد. بهترين کار همين بود که همگي مان را مي کشتم و خلاص مي شدم.

با صداي زنگ گوشي ام، به خودم آمدم، نيم نگاهي به صفحه ينمايشگر انداختم، تماس از سوي رامين بود.

ديوانه ي احمق، به صورتم سيلي زده بود و حالا با پر رويي دوباره با من تماس گرفته بود. سيلي اش برايم سنگين تمام شده بود. همين که در حالت عادي بود، تحريک نشده بود، همين که بعد از توهين به پدر و مادرش به من سيلي زده بود، عصبي ام مي کرد، وگرنه من که شکنجه هاي بدتر از اين هم تحمل کرده بودم.

تماس را قطع کردم و دوباره سرم را روي زانوانم گذاشتم. چشمم افتاد به مينا که بغ کرده و مظلوم چند قدم آن طرف تر از من نشسته بود و با ناراحتي نگاهم مي کرد، با ديدن صورت زيباي معصومش، دوباره بغض کردم. مي خواستم او را بکشم. خواهرکم هيچ چيز از زندگي اش نفهميده بود. در نهايت مي خواست بزرگ شود و به کجا برسد؟ براي آدمهاي بدبختي مثل ما خوشبختي رويايي بيش نبود.

-آبجي مونا، گريه نکن، تو چرا اينقدر گريه مي کني؟ آبجي من چند روزه نمي تونم خوب درس بخونم، همش قيافه ات مياد جلوي چشمم، تو مدرسه همش بهت فکر مي کنم، اينقدر گريه نکن

پلک زدم و سر چرخاندم، ميلاد گوشه ي ديوار کز کرده بود و به من نگاه ميکرد. او را هم مي کشتم، برادر بدبختم را هم مي کشتم، او که جز تحقير و توهين چيزي در زندگي اش نديده بود، او را هم مي کشتم تا راحت شود،

با ديدن نگاهم، تکاني به خود داد:

-آبجي ما کار بدي کرديم؟ من که تو هر چي گفتي گوش کردم، چرا اينقدر گريه مي کني؟ من اعصابم خورد ميشه

دلم برايشان سوخت، آنها چه گناهي کرده بودند که قرار بود بميرند؟

گناهشان چه بود که فقير و ندار بودند، شايد بهتر بود به دنبال راه ديگري مي گشتم، ذهنم دوباره به سمت همان روانشناس کشيده شد، بايد دوباره با او تماس مي گرفتم، شايد کمکم مي کرد. با اين فکر سست و بي حال دستم را دراز کردم و گوشي ام را از روي زمين برداشتم، به ساعتم نگاه کردم، ساعت نه شب بود، حتما داخل مرکز بودند، شماره ي مرکز را گرفتم، اما بعد از دو بوق، تماس را قطع کردم، پشيمان شدم، اصلا نمي خواستم کسي کمکم کند، اصلا انگيزه اي نداشتم تا باز هم مبارزه کنم. گوشي را روي زمين رها کردم، دوباره به مينا و ميلاد چشم دوختم، امشب همه مان را خلاص مي کردم. شير گاز را باز مي گذاشتم، همه مان مي مرديم، خلاص مي شديم....

..................

ميلاد تابه ي تخم مرغ را وسط سفره گذاشت و به آرامي گفت:

-آبجي، بيا غذا بخور

پلک زدم، قطره اشکي روي گونه ام سر خورد:

-شماها بخورين، من مي خوام نگاتون کنم

عزيز سرفه اي کرد و با تعجب به من خيره شد:

-مونا چي شده؟

با ديدن چهره ي درهمش، قلبم فشرده شد با صداي آرامي گفتم:

-عزيز، من دختر خوبي واست نبودم، بعضي وقتها عصبي شدم سرت داد زدم، منو ببخش

عزيز اخم کرد:

-مونا؟ چي شده عزيز؟ بيا سر سفره، بيا عزيز

لب برچيدم:

-عزيز، من اون وقتهايي که باهات بد حرف مي زدم، عصبي مي شدم، ازم به دل نگيريا

و دوباره اشک روي گونه ام سر خورد، عزيز کمي نگاهم کرد و گفت:

-مونا جان، عزيز چرا اينجوري مي کني؟ دختر چي شده آخه؟ بخدا تو دختر خوب مني، تو نباشي من انگار فلجم، تو پدر اين بچه هايي، مادر اين بچه هايي

و با دست به ميلاد و مينا اشاره زد. دوباره به خواهر و برادر مظلومم خيره شدم. مينا به ميلاد تکيه زده بود و همانطور که خيره به من بود، با انگشتانش بازي مي کرد. صدايم لرزيد:

-خوب امشب غذاتونو بخورين، خوب بخورين، من امشب نتونستم براتون غذا درست کنم، ديگه همه مون از امشب راحت مي شيم، خلاص مي شيم، بخورين

عزيز آه کشيد:

-مونا جان، تو رو خدا اينطوري حرف نزن، تو چرا امشب يه جوري شدي؟

با صداي گوشي، دوباره چشمم رو صفحه ي نمايشگر ثابت ماند. باز هم تماسي از رامين بود، براي بار ده ام تماس گرفته بود، پيامهايي که مي فرستاد را که اصلا باز نمي کردم. نيم ساعت پيش هم تماسي از مرکز مشاوره بود، جواب نداده بودم، ديگر نيازي به هيچ کس نداشتم، ديگر قرار بود بميريم، اشک چشمم را پاک کردم:

-بچه ها، از امشب همگي خلاص مي شيم، ديگه بدبختيهامون تموم ميشه، غذاتونو بخورين تا بخوابيم...

هر سه نفر با حيرت به من خيره شدند، نمي دانستند امشب قرار است همگي بميريم....

......................

چشمانم را تنگ کرده بودم و دور تا دور اطاق را از نظر مي گذراندم، مي دانستم قرار است چه کار کنم، مي خواستم همگي داخل سالن بخوابيم، وقتي همه مي خوابيدند، شلنگ گاز را بيرون مي کشيدم، سقف خانه هم بتوني بود، همگي بدون زجر در خواب خفه مي شديم. نفسم را بيرون فرستادم:

-همه بياين تو سالن بخوابيم، مي خوام امشب همه پيش من باشين

باز هم نگاه همه شان متعجب شد، با ديدن نگاهشان قلبم تير کشيد، از امشب ديگر همديگر را نمي ديدم، فردا صبح هيچ کدام زنده نبوديم...

صداي زنگ تلفن خانه، تکانم داد، صداي ذوق زده ي مينا را شنيدم:

-من جواب ميدم، همکلاسيمه، خودم بهش شماره دادم که زنگ بزنه

لبخند تلخي روي لبم نشست، مينا از فردا هم کلاسي هايش را هم، نمي ديد...

..................

همانطور که تشکهايمان را کنار هم پهن مي کردم، متوجه ي صداي مينا شدم:

-آره، خوبه،

کمي مکث کرد و ادامه داد:

-ميگه از امشب همه راحتي ميشيم، ديگه غم و غصه نداريم، ميگه بياين امشب دور هم بخوابيم، همش گريه ميکنه، مي گه از امشب بدبختيهامون تموم ميشه، شام نخورد، گفت شما بخورين من نگاتون کنم

تشک را رها کردم و به سمت مينا چرخيدم و براق شدم:

-با کي حرف مي زني مينا؟

مينا به آرامي گفت:

-آقا رامينه، گفت تو حالت چطوره، گفت چي ميگي؟

صدايم بالا رفت:

-تو بيجا کردي تلفنشو جواب دادي، گوشي رو بذار ببينم

و به سمتش رفتم و بي حرف اضافه اي، گوشي را از دستش کشيدم و محکم روي دستگاه کوبيدم.

ميناي کوچکم با ترس نگاهم کرد، دستش را کشيدم:

-برو بخواب

رو به عزيز و ميلاد کردم:

-بياين بخوابين

و خودم با دستاني لرزان به سمت بخاري رفتم و منتظر ماندم تا بخوابند، مرگ در انتظارمان بود...

....................

مينا بلبل زباني مي کرد:

-آبجي، شبت بخير، آبجي خوشگلم

بي صدا اشک مي ريختم، با پشت دستم اشکهايم را پاک کرد:

-شب بخير مينا

نفس عميق کشيدم، صداي عزيز را شنيدم:

-مونا تو نمياي بخوابي؟

به آرامي گفتم:

-مي خوابم، شماها بخوابين، منم ميام

هنوز حرفم تمام نشده بود، که با صداي وحشتناکي از جا پريدم، درب خانه به شدت باز شده بود، چند لحظه ي بعد، رامين هراسان وسط هال پريد:

-مونا؟

با ورود نابهنگامش، همگي جا خورديم، عزيز با نگراني، نيم خيز شد:

-چي شده؟ اين چه طرز اومدنه توي خونه است؟ بلا نسب گاو که اينجا نخوابيده

و تک سرفه اي کرد.

رامين بي توجه به عزيز، سراسيمه از روي رختخوابها رد شد، نگاهم روي پوتين گلي اش ثابت ماند که گل و لايش روي رختخوابها به جا مي ماند، دوباره صداي اعتراض عزيز بلند شد:

-چي کار داري مي کني؟ ما روي اين رختخوابها مي خوابيما

خم شدم و روي زمين نشستم و خودم را به سمت بخاري کشاندم. بالاي سرم ايستاد و زمزمه کرد:

-به موقع رسيدم نه؟ به موقع رسيدم

سر بلند کردم و به چشمانش خيره شدم.

فهميده بود؟

فهميده بود که مي خواستم همگي مان را بکشم؟

دستش را به سمتم دراز کرد:

-پاشو بريم تو اطاق باهات حرف بزنم، پاشو

چانه بالا انداختم:

-نميام، چرا اومدي؟

با مهرباني گفت:

-بريم تو اطاق بهت ميگم، پاشو خانم

لحن مهربانش باعث شد دوباره بغض کنم، آنقدر بي پناه و درمانده بودم که شانه اي براي گريستن مي خواستم، دوباره به آرامي گفت:

-مونا، پاشو بريم حرف بزنيم، اگه به نتيجه نرسيديم خودت بيا کار نيمه تمومتو تموم کن

به چشمان مشکي اش خيره شدم. امشب تنها راه چاره همين بود، شايد هم راضي مي شد تا از خانواده ام نگه داري کند و من فقط خودم را بکشم....

با اين فکر در دلم نور اميدي روشن شد. خواهر و برادرم خيلي جوان بودند، حيف بود که بميرند،

من که جوان نبودم، من که حيف نبودم...

من در بيست و دو سالگي کمرم خم شده بود، من پير شده بودم، روزگار پيرم کرده بود...

دست لرزانم را به سمتش دراز کردم، با دست قدرتمندش دستم را در دست گرفت و با يک حرکت مرا از روي زمين بلند کرد.

بغض داشتم....

رامين در اطاق را بست و مقابلم ايستاد:

-مي خواستي همه تونو بکشي، نه؟

با همان بغض لعنتي به چشمانش خيره شدم.

دستش را به کمرش زد:

-يني من اگه امشب نميومدم اين کارو مي کردي، آره؟

باز هم چيزي نگفتم.

-خواهر و برادرت چه گناهي کرده بودن که مي خواستي اونا رو بکشي؟

با شنيدن اين حرف، پوزخند زدم، مگر او به آنها رحم مي کرد که انتظار داشت من هم نگرانشان باشم؟

بالاخره دهان باز کردم:

-از کي تا حالا اونا واسه تو مهم شدن؟

بلافاصله گفت:

-مهم بودن، حد اقل تو و مينا که واسه من مهم هستين

باز هم پوزخند زدم.

-چرا مي خواستي بميري؟

اين بار پوزخندم تبديل به خنده ي عصبي شد، تازه مي پرسيد چرا مي خواهم بميرم؟

با حرص گفتم:

-نمي بيني چقدر خوشبختم؟ از در و ديوار واسم خوشبختي مي باره، واسه چي زنده بمونم؟

سرش را کج کرد:

-خوب چرا مي خواستي اون بدبختها رو بکشي؟ خواهر خوشگلت چه گناهي کرده که بميره؟ اون داداش احمقت هم همينطور، اونا گناه دارن، تو دلت مياد اونا رو بکشي؟

دوباره بغض کردم، آنها زنده مي ماندند و در اين دنياي بي رحم چه مي کردند؟

-زنده بمونن که چي بشه؟ چي کار کنن؟ تو بدبختي دست و پا بزنن؟

رامين مکث کرد و يکباره گفت:

-تو الکي قضيه رو گنده اش کردي، تو که نازا نيستي، الان ديگه چيزي به اسم نازايي وجود نداره، با يه جراحي کوچيک مشکلت حل ميشه، واسه همين مي خواستي خودتو بکشي؟

صدايم مي لرزيد:

-از دست تو خسته شدم، ديگه کم آوردم، از صبح که از خواب پا مي شم نگرانم که قراره امروز هم کتکم بزني، من اگه کتک خور بودم که با داوود زندگي مي کردم، تازه اون که هميشه کتکم نمي زد، وقتي مست مي کرد منو مي زد، اونم وقتي به کاراش اعتراض مي کردم

اخم کرد:

-اسم اون عرق خور بچه کشو پيش من نيار

سرم را بين دستانم گرفتم:

-رامين من خيلي خسته ام، ديگه بريدم، کشش ندارم، مي خوام همه بميريم تا از اين زندگي نکبت خلاص بشيم

به سمتم آمد و دستانش را به دو طرف گشود:

-بيا بغلم، تو نوازش مي خواي، آروم ميشي

خودم را عقب کشيدم:

-من هيچ چي نمي خوام، فقط مي خوام بخوابم ديگه بلند نشم

لبخند زد:

-تو که کم نمياوردي، چي شد که جا زدي؟

سرم را بلند کردم، باز هم اشک دور چشمم حلقه زده بود:

-من ديگه رمق ندارم، ديگه نا ندارم، اصلا آدمهايي مثه من واسه چي به دنبا ميان؟ بميريم هم به جايي از دنيا بر نمي خوره

و سرم را پايين انداختم تا ريزش اشکهايم را نبيند. متوجه شدم که به سمتم آمد، اينبار خودم را عقب نکشيدم، انگار حق با او بود، من نوازش مي خواستم، دوست داشتم مرا در آغوش بگيرد. دوست داشتم کسي دلداري ام بدهد. من خيلي خسته بودم، آنقدر دلم گرفته بود که اگر يک هفته گريه مي کردم هم دردي از من دوا نمي کرد. گوش شنوايي که نداشتم، در نهايت همين رامين سنگ صبور من مي شد، من که کسي را نداشتم، نه دوستي نه آشنايي و نه حتي فاميل...

خودم هم سرپرست خانواده ي چهار نفره مان بودم، آنها هم که چشم اميدشان به من بود، باز هم رامين براي من باقي مي ماند...

دستش دور شانه هايم حلقه شد، خودم را در آغوشش رها کردم و هق هق خفه ام در فضاي اطاق پيچيد. صدايش را شنيدم:

-گريه نکن، با گريه هيچ چي درست نميشه، بيا بشينيم اين گوشه، بيا بهت بگم بايد چي کار کني، گريه نکن دختر کوچولو...

هر دو نفر کنار ديوار نشسته بوديم، سرم روي سينه ي رامين بود، صدايش را شنيدم:

-ببين، ميريم دکتر، مشکلتو حل مي کنه، با جراحي و دارو، خلاصه مشکلت حل ميشه، بالاي سر خواهر و برادرت مي موني، زن منم مي موني، به جاي اون با هم قول و قرار مي ذاريم، من سعي مي کنم نزنمت، يه راه ديگه پيدا مي کنم، چه مي دونم اصلا يکي دو تا مي زنمت، خوبه اينجوري؟

همانطور بي حرکت مانده بودم، صداي ضربان قلبش درون گوشم پيچيد. کمي تکانم داد:

-هوم؟ ميشنوي چي ميگم؟ ميگم زياد نمي زنمت، ببين مونا بيا با هم مسالمت آميز زندگي کنيم، من تو رو با خونواده اتو همينجوري قبول مي کنم، تو هم منو با اين اخلاقمو همينجوري قبول کن

چشمانم را بستم و زمزمه کردم:

-تو منو مي کشي، من زير دست و پاي تو مي ميرم

-نمي کشمت، من تورو دوست دارم، نمي ميري، ببين مونا، ببين منو

و از شانه هايم گرفت و مرا از خود جدا کرد:

-ببين مونا، شما چهار نفر خونواده ي من هستين، از تويي که خيلي دوست دارم تا مادرت که ازش متنفرم، شماها خونواده ي منين، من به غير از شماها کسي رو ندارم، خونواده ي پدري و مادري من خيلي وقته منو ولم کردن، خيليهاشون که مردن، اونايي هم که هستن من از بچگي نديدمشون، مادر و خواهرم که نمي دونم کجاي اين دنيان، زنده ان مردن، من فقط شماها رو دارم، منو تنها نذار

باز هم بغض کردم:

-من ديگه طاقت ندارم، خيلي کتکم مي زني، دستمو ببين

دستم را دراز کردم و کبودي ساعدم را نشانش دادم:

-چند بار ديگه بايد اين کتکها رو تحمل کنم؟

-ببين، خوب يه قراري مي ذاريم، ديگه زير شکمت نمي زنم، سرتم نمي کوبم، خوبه؟ اصلا هر بار ميرم سراغ زناي ديگه

و با دقت به چشمانم نگاه کرد:

-شنيدي؟ ميرم سراغ زناي ديگه

با بي حالي گفتم:

-باشه برو

اخم کرد:

-گفتم ميرم پيش زناي ديگه، واست مهم نيست؟

دوباره قطره ي اشک، از گوشه ي چشمم چکيد:

-ديگه هيچ چي واسم مهم نيست، اون روانشناس گفت من خودم دارم افسردگي مي گيرم، فکر کنم راس گفته، اوضاع من خوب نيست

رامين مکث کرد و با چشمان عصبي به من خيره شد، لبانش را مي جويد، چند لحظه ي بعد گفت:

-مي برمت پيش روانپزشک تا دارو بخوري، خوبت مي کنم

بي حس و حال نگاهش کردم، چه مي گفت؟

-مونا دوست داري مينا و ميلاد مثه تو نباشن؟ دوست داري درس بخونن؟ دوست داري به جايي برسن؟

سرم را به چپ و راست تکان دادم:

-اونا از منم بدبخت تر ميشن

-نه اونا خوشبخت ميشن، هر دو تاشونو ميفرستم دانشگاه، ببين اگه براشون کار پيدا نشد به هر دو تا سرمايه ميدم خودشون کار کنن، واسه ميلاد مغازه مي خرم، واسه مينا هم مي خرم، اما الان نه، ده سال ديگه، درسشون تموم بشه بعد

چند بار پشت سر هم پلک زدم:

-راس ميگي؟

سر تکان داد:

-آره، قول ميدم

به ياد قول هاي بي پايه و اساسش افتادم. نه، او سر حرفش نمي ماند:

-نه مي زني زير حرفت، مي دونم دروغ ميگي

دستش را دو طرف گونه ام گذاشت:

-نه، به جون سارا، به جون سارا سر حرفم مي مونم، پشت هر دوتاشو نو مي گيرم، ميذارم آدم حسابي بشن، قول ميدم، به جون سارا قسم خوردم

قلبم به تپش افتاد، به جان خواهرش را قسم خورده بود، دروغ نمي گفت، اينبار دروغ نمي گفت. خوب در ازاي آن من بايد چه کار مي کردم؟

-خوب، خوب من چي کار کنم؟ من بايد چي کار کنم؟

نفسش را بيرون فرستاد:

-با من بمون، همين، نرو، کار احمقانه هم نکن، اگه تونستي يه بچه برام به دنيا بيار، اگه هم نشد که نشد ديگه، ولي نرو، ببين من هيچ کسو ندارم، من اخلاقاي خاص خودمو دارم، چقدر بايد بگذره تا يه زن خوب مثه تو نصيب من بشه؟ اگه بري من خيلي تنها ميشم، تو با من بمون، اون دو تا خوشبخت ميشن، منم آدم خيلي بدي نيستم، سعي ميکنم کمتر بزنمت

چانه ام لرزيد:

-اگه زدي زير حرفت چي؟ اون دفه روح باباتو قسم خوردي...

حرفم را قطع کرد و با ناراحتي گفت:

-اه بابام، همش بابام، بابام کيه؟ مگه اون براي من پدري کرده بود تا من براش پسري کنم؟ من فقط خواهرمو دوست داشتم، الانم نمي خوام ببينمش، نمي دونم دختري که زير دست اون مادر بزرگ شده منو که ببينه چه برخوردي ميکنه، من همون ساراي يک ساله رو دوست دارم، جون اونو قسم خوردم، مي خواي تعهد محضري بدم که مينا و ميلادو به يه جايي مي رسونم؟ به جاش تو با من بمون

سرم را پايين انداختم:

-منو مي کشي

دوباره مرا در آغوش کشيد:

-نمي کشمت، نمي ميري، خودمو کنترل مي کنم....

باز هم صداي ضربان قلبش را شنيدم، اينبار تند تر در سينه مي تپيد، چند لحظه سکوت کرد و گفت:

-نميخواي بدوني چجوري فهميدم که مي خواي خودتو بکشي؟

چشمانم را بستم:

-بگو

-منم يه روزي مثه امروز مي خواستم خودمو بکشم، خيلي از بابام کتک خورده بودم، مي خواستم بميرم و از اين زندگي خلاص شم، يادمه اون روز از يکي از همکلاسي هام خداحافظي کردم، مدام به همه چي نگاه مي کردم، مي دونستم اين لحظه هاي آخريه که مي بينم، تصميمو گرفته بودم، اما لحظه ي آخر پشيمون شدم، يه لحظه به خودم اومدم و گفتم چرا بميرم؟ مي جنگمو حقمو از زندگي مي گيرم،

مرا به خود فشرد:

-حقمو گرفتم از زندگي، تو حق من بودي

خنديد:

-بچه مونم به دنيا مياد، امروز نشد فردا، نشد ده سال ديگه...

سرم را به نشانه ي تاسف تکان دادم، تا لحظه ي آخر به فکر بچه بود...

مرا از خودش جدا کرد:

-برو دو تا تشک بيار اينجا بخوابيم، خيلي خسته ام

چشمانم از حيرت گشاد شد:

-اينجا؟

-آره، مي ترسم بلايي سر خودت بياري، نگران نباش اينقدر خسته ام که امشب کاري به کارت ندارم، برو تشکها رو بيار بخوابم، فردا خيلي کار داريم بايد بريم دکتر زنان، بريم پيش روانپزشک

زمزمه کردم:

-تو هم مياي براي خودت بري دکتر؟

اخم کرد:

-نه، من نميام، من مشکلي ندارم، خانمم يه ذره حال و روزش بهم ريخته

با دو انگشتش بيني ام را کشيد:

-برو تشک بيار ضعيفه

و به آرامي خنديد....

..............

بالاي سر عزيزانم ايستاده بودم، هر سه نفر کنار يکديگر خوابيده بودند، مينا عزيز را در آغوش کشيده بود، ميلاد هم با دهان باز نفس مي کشيد، چانه ام لرزيد، مي خواسم اين سه نفر را بکشم؟

چقدر سنگدل شده بودم، گناه داشتند. من به خاطر آنها خودم را به آب و آتش زده بودم...

خم شدم و پتوي ميلاد را روي تنه اش جا به جا کردم ،دستي به موهاي عزيز کشيدم و پيشاني خواهرکم را بوسيدم،

شايد وظيفه ي من اين بود که به دنيا بيايم و قرباني خانواده شوم تا آنها به جايي برسند...

رامين قول داده بود، رامين جان خواهرش را قسم خورده بود، حتما سر قولش مي ماند، نفسم را بيرون فرستادم،

من هم قرباني خانواده مي شدم...

ايرادي نداشت، خيلي بهتر از اين بود که آنها را بکشم...

ايرادي نداشت...

رامين نايلون داروها را روي زانوانم گذاشت:

-شيطون، ببين با خودت چي کار کردي، يه عالمه دارو بهت داده، زود بخورشون تا خوب بشيا، باشه؟

لبخند کج و کوله اي روي لبانم نشست. ياد روانپزشک افتادم، گفته بود دو ماه ديگر براي پيگيري پيش او بروم، گفته بود بهتر است براي مشاوره، سراغ روانشناس بروم، تشخيص داده بود که افسرده ام.

ديگر رفتن من پيش روانشناس که فايده اي نداشت، من و رامين با هم قول و قرار گذاشته بوديم....

براي خوشبختي خواهر و برادرم....

-مونا پايه اي دو تا شير کاکائو بخرم بزنيم تو رگ؟ ازين کثيف مثيفا؟

سر بلند کردم:

-هوووم؟

خنديد:

-اي بابا تو هم که حواست نيست، بمون برم دو تا شير کاکائو بخرم

و بعد از گفتن اين حرف از ماشين فاصله گرفت و به آن سوي خيابان رفت. دستي به گونه هايم کشيدم، از همه چيز خالي شده بودم، ديگر دلم نمي خواست به هيچ چيز فکر کنم. با صداي زنگ گوشي ام تکان خوردم و دستم را داخل کيفم فرو بردم. به صفحه ي نمايشگر نگاه کردم، باز هم تماس از مرکز بود. دو دل بودم که جواب بدهم يا نه. سرم را تکان دادم، ديگر براي چه بايد جواب مي دادم، من که تصميم نداشتم از رامين جدا شوم، من که ديگر همه ي زندگي ام، به وجود رامين وابسته بود، به قول خودش بايد مسالمت آميز زندگي مي کرديم، ديگر به وجود هيچ کس نياز نداشتم. نه دوست و آشنا، نه فاميل و نه مشاور...

دستم را روي دکمه ي قرمز رنگ گذاشتم و تماس را قطع کردم....

................

رامين رو به ميلاد و مينا کرد و گفت:

-خوب گوش کنين ببينين چي بهتون مي گم، جفتتون درستونو مي خونين و مي رين دانشگاه، هوي با تو ام

و رو به ميلاد کرد که سرش را خم کرده بود و گردنش را مي خاراند:

-با تو ام، مثه چي سرتو انداختي پايين، سال چندمي؟ دومي؟

ميلاد خودش را جمع و جور کرد:

-سال اولم

-تو چه چيزايي قوي هستي؟ چه درسي رو خير سرت خوب مي گيري؟

ميلاد من و من کرد:

-حفظي جاتم بد نيست

رامين يقه ي باراني اش را مرتب کرد:

-اصلا به درس نيست، سال ديگه ميري علوم انساني مي خوني، فهميدي؟

ميلاد آب دهانش را قورت داد:

-آخه من...

رامين چشمانش را درشت کرد:

-گوش کن بچه، نکنه تو مي خواي پزشکي بخوني؟

-نه پزشکي، نه

رامين سري تکان داد:

-خيل خوب، سال بعد برو انساني بخون، اصلا يه کوفتي بخون که زود درساتو پاس کني، دانشگاه هم مي فرستمت بري، سراسري آزادش هم مهم نيست

ميلاد لبش را تر کرد:

-من سراسري مي خوام قبول شم...

رامين بي حوصله جواب داد:

-حالا هر چي که مي خواي قبول شو، درست که تموم شد واست يه مغازه مي خرم، شايد مغازه بزازي واست وا کردم

ميلاد چيزي نگفت، حتي اعتراض هم نکرد، سرش را پايين انداخت و سکوت کرد. رامين رو به مينا کرد:

-مينا درستو خوب مي خوني دکتر بشيا، باشه؟ مي خوام همه ي کسايي که مريضن خوب کني، هر جا قبول بشي مي فرستمت، اگه دکتر شدي خودم واست مطب مي زنم، اگه هم دکتر نشدي واست يه مغازه وا مي کنم اونجا رخت و لباس بفروشي، قبول؟

مينا گيج و سر در گم گفت:

-مغازه واسه خودم؟

رامين نگاه معني داري به من کرد و رو به مينا گفت:

-آره مال خودت، به نام خودت، بهت قول ميدم خواهر کوچولوي من...

مينا لبخند زد و به آرامي گفت:

-مرسي آقا رامين، من اينقدر درس مي خونم تا شاگرد اول بشم

رامين در جواب مينا لبخند زد و رو به عزيز کرد که کنج ديوار نشسته بود:

-عزيز خانم، دو تا بچه هاتو آدم حسابي مي کنم، جفتشون زير سايه ي من درس مي خونن و بزرگ ميشن و مي رسن به يه جايي، مي دونم وقتي به جايي رسيدن تفم کف دست من نميندازن، همين پسرت که داره با چشماش منو مي خوره، همين ده سال ديگه تو روي من واميسته، اما مهم نيست، به جاي اينا دختر بزرگت مال من،

و با دستش به من اشاره زد که کنار بخاري کز کرده بودم.

-دختر بزرگت مال من، من به خاطر اون کمکتون مي کنم،

عزيز حرفي نزد و به چند سرفه ي خشک و کوتاه اکتفا کرد. رامين از روي زمين بلند شد و رو به من کرد:

-پاشو بيا کارت دارم...

و رو به آن سه نفر گفت:

-براي شما دو تا سرويس گرفتم، از فردا با سرويس ميرين و مياين، هر چيزي که خواستين، دفتر و مداد و کوفت و زهر مار، همه رو ليست مي کنين ميدين من خودم بخرم، مانتو ديدين شلوار ديدين، هر چي که ديدين، بگين واستون بخرم،

و دوباره به سمت ميلاد براق شد:

-با تو ام ميلاد، فهميدي يا نه؟

ميلاد سرش را بالا کرد:

-بعله، فهميدم

رامين سري تکان داد:

-خوبه، من رفتم، مونا تا دم در بيا....

...............

رامين با لبخند نگاهم کرد:

-داروهاتو سر وقت بخور، نمي خوام اينجوري ببينمت، اينجوري داغون دوست ندارم، از فردا اگه نخواستي نيا شرکت، من اجبارت نمي کنم، براي هفته ي بعد هم جراحي داري، نگران نباش، همه ي مشکلات حل ميشه، من فقط مي خوام بهم محبت کني، حالا مياي بغلم؟

و دستانش را به طرفين گشود. نفسم را بيرون فرستادم و مسخ شده به سمتش رفتم، دستانش را دور کمرم حلقه کرد:

-موناي من، خانم خوشگل...بغلم کن ديگه

صداي جيغ مينا را شنيدم:

-آخ جون، ما پولدار مي شيم، بوتيک لباس فروشي مي زنيم، من لباسهاي مجلسي ميفروشما، نه عزيز؟

صداي ميلا را شنيدم:

-گفت درستو بخون دکتر شو، اگه نشدي بعد مغازه ميگيرم

مينا دوباره جيغ کشيد:

-من دکتر ميشم، حتما دکتر ميشم

صداي سرحال عزيز را هم شنيدم:

-الهي من دور سر شما دو تا بگردم

لبهايم را روي هم فشردم، ديگر آينده شان تامين بود، دستانم را دور کمر آن هيکل تنومند، حلقه زدم. رامين گونه ام را بوسيد:

-موناي من، خيلي دوست دارم

نفس عميق کشيدم، اين هم سرنوشت من بود، سرنوشتم را قبول کردم.

دو سال بعد....

ارديبهشت ماه هزار و سيصد و نود و يک

بندر انزلي

رامين نايلون حاوي پد بهداشتي را به سمتم گرفت:

-چيه باز غمبرک زدي؟ چي شد حالا؟ اين ماه نشد ماه بعد، نشد سال بعد، دکتر گفت هيچ چي نيست، گفت از استرسه، همين

دستي به موهايم کشيدم که به تازگي و به در خواست رامين، مدل کوپ، کوتاه کرده بودم و گفتم:

-من نازام، نه؟

رامين اخم کرد:

-نازا نيستي، دفه ي آخري بود که روي خودت انگ زدي، تو هيچ چيت نيست، بچه دار مي شيم، خودتو اذيت نکن

و نايلون را تکان داد:

-بگيرش ديگه،

دستم را دراز کردم و نايلون را از او گرفتم، من پر از استرس بودم، هنوز دلم نمي خواست از رامين بچه دار شوم، از سوي ديگر نگران بودم که مبادا تا آخر عمر حسرت در آغوش کشيدن کودکم، به دلم باقي بماند. با اين فکر، پوزخندي روي لبم جا خوش کرد. اگر قرار بود بچه دار شوم، پدر بچه ام به غير از رامين کس ديگري نمي شد، سال پيش باز هم صيغه را تمديد کرده بود، وقتي ديد که راضي به عقد دائم نمي شوم، براي ده سال آينده مدت صيغه را تمديد کرد، من ديگر براي چه از بچه دار شدن مي ترسيدم؟

سري تکان دادم،فعلا که دو سال از جراحي براي درمان مشکلم، گذشته بود و هنوز باردار نشده بودم.

صداي خنده ي رامين را شنيدم:

-چي شدي؟ واسه خودت سر تکون ميدي، تو که خيلي وقته داروهاتو گذاشتي کنار،

چشمکي زد:

-نکنه خل شدي؟ بيا بغلم ببينم

و مرا به سمت خودش کشيد، بين دو کتفم تير کشيد:

-آي رامين يواش، کتفم

اخم کرد:

-چي شده مونا؟

-پشت کتفم زخمه، دو روز پيش بدجوري گازش گرفتي

سکوت کرد و لبانش را روي هم فشار داد:

-ديگه کجاهات درد ميکنه؟ اين دفه که نزدمت، فقط کتفتو گاز گرفتم

سري تکان دادم:

-نه نزدي، اما دفعه ي قبل تر دستمو پيچوندي، يادت نمياد؟

اخمش عميق شد:

-لعنتي، اون لحظه بزن تو گوشم، چنگم بگير، چه مي دونم يه کاري بکن ديگه تا نزنمت

آه کشيدم:

-رامين تو اون لحظه هيچ چي حاليت نيست، من چي کار کنم؟

به آرامي مرا در آغوش کشيد و پيشاني ام را بوسيد:

-من چرا دوست ندارم بزنمت؟

يکباره مرا از خود جدا کرد:

-کتکهام کمتر شده، نه؟ نشده؟

به چشمان نگرانش خيره شدم:

-کمتر شده اما شديدتر شده، انگار همه رو جمع مي کني و تو يکي دو تا خالي ميکني، بخدا نفسم ميره

دوباره مرا به آغوش کشيد:

-من غلط کردم، من بيجا کردم، بمون الان ميرم پماد کالاندولا مي خرم،

و به سرعت مرا از آغوش خود جدا کرد و به سمت در خانه رفت، صدايش زدم:

-رامين نمي خواد، خوب ميشه

صدايش را شنيدم:

-نه الان ميخرم ميام، صبر کن الان ميام

از خانه بيرون رفت و در را پشت سرش بست....

.................

از دستشويي بيرون آمدم، صداي عزيز را از داخل آشپزخانه شنيدم:

-مونا، چي درست کنم؟ زرشک پلو درست کنم؟ بچه ها الان مي رسن هر دو تا گشنه

لبخند زدم:

-درست کن، مي خواي من درست کنم؟

-نه عزيز خودم درست مي کنم، تو ماهانه اي حالت خوب نيست، برو تو اطاق دراز بکش، ميگم شوهرت هم مي مونه واسه ناهار؟

سر تکان دادم و همانطور که به سمت اطاق مي رفتم، گفتم:

-فکر کنم بمونه، بيشتر درست کن

وارد اطاق شدم و با خودم فکر کردم که عزيز انگار مريضي اش کاملا خوب شده بود...

..............

قلبم به تپش افتاد، همانطور که دراز کشيده بودم، با نفسهاي بلند به نمايشگر گوشي ام خيره شده بودم. تماس از مرکز مشاوره بود. آخرين بار شش ماه پيش با من تماس گرفته بودند، تماس را قطع کرده بودم، اينبار هم مي خواستم تماس را قطع کنم، اما حس کردم که دلم مي خواهد با کسي درد دل کنم. دل به دريا زدم و دکمه ي سبز رنگ را فشار دادم:

-الو؟

صداي آشنايي درون گوشي پيچيد، صداي همان روانشناس بود:

-سلام، خانم ابراهيمي؟

-سلام خانم......، خودم هستم

-خوبي مونا جان؟

-خوبم خانم، شما خوبين؟

-خيلي وقته خبرتو ندارم، چند بار تماس گرفتيم، متاسفانه جواب ندادين

سکوت کردم و چيزي نگفتم.

-اوضاع مساعده مونا؟ مشکلت حل شده؟

با شنيدن اين سوال بغض کردم، نمي دانست اوضاع مالي و تحصيلي بچه ها عالي بود، نمي دانست مينا به المپياد دانش آموزي کشور دعوت شده، نمي دانست ميلاد رييس شوراي دانش آموزي مدرسه است، که پوتيني که به پا مي کرد سيصد هزار تومان قيمت داشت...

نمي دانست من ذره ذره آب مي شدم تا آنها خوشبخت باشند...

صدايش را شنيدم:

-مونا جان، پشت خطي؟ اوضاع چطوره؟ ما هر بار زنگ زديم شما جوابي به ما ندادي

صداي لرزانم درون گوشي پيچيد:

-خانم.....، تو اين دو سال خيلي اتفاقا افتاد، وقت دارين خلاصه وار براتون بگم؟

-بعله حتما مونا، به من بگو

-زياد وقتتونو نمي گيرم، کلي ميگم، فقط گوش شنوا مي خوام

-من هستم مونا، به من بگو...

و من گفتم و گفتم و گفتم....

................

نگاهي به ساعت مچي ام انداختم، اين ساعت را رامين به عنوان عيدي براي من خريده بود. بيست دقيقه از زماني که با روانشناس صحبت کرده بودم، مي گذشت، صدايش را شنيدم:

-مونا، تصميمت چيه؟ باز هم مي خواي با رامين ادامه بدي؟

لبم را جويدم:

-مجبورم، بايد ادامه بدم، خواهر و برادرم خوشبختن، هيچ کمبودي ندارن

-خودت چي مونا؟ خودت هم خوشبختي؟

خودم را خم کردم و سرک کشيدم، نمي خواستم عزيز از مکالمه ي من و روانشناس مطلع شود:

-رامين بد نيست، فقط موقع رابطه...

حرف را قطع کرد:

-مونا، بخشي از زندگي متاهلي در همين رابطه معني پيدا ميکنه، وقتي رابطه اي مريض و بد و غير قابل تحمل باشه، آدم ديگه از زندگي زده ميشه، تو چرا خودتو تو اولويت آخر گذاشتي، تو اميد اين بچه هايي، اگه تو نباشي...

به ميان حرفش پريدم، نمي خواستم حماقتهايم را به رخم بکشد:

-خانم......، ببخشيد، واقعا ببخشيد، فقط من زياد نمي تونم صحبت کنم،

سکوت کرد، چند لحظه ي بعد گفت:

-مونا، من مي خوام از روي زندگي تو بنويسم، اين اجازه رو به من ميدي؟

حيرت زده شدم:

-بنويسين؟ چيو بنويسين؟

-زندگي تورو، ماجراهايي که واسه تو اتفاق افتاد، شايد دو نفر خوندن و عبرت گرفتن

-کيا مي خونن؟ کي مي خواد بخونه؟

-يه سايت کتابه، اگر بخواي آدرس سايتو برات مي فرستم،

-بنويسين که چي بشه؟ بدبختي هاي من گفتن نداره

-مونا اگه تو اجازه ندي من نمي نويسم، ولي مي خوام اشتباهاتي که تو انجام ميدي ديگران انجام ندن، مي خوام دخترها و زنهاي ما هوشار باشن

مکث کردم، شايد حق با او بود، از من که گذشت، شايد ديگران خوشبخت مي شدند، زمزمه کردم:

-باشه، فقط جوري ننويسين که همشهري ها منو بشناسن...

-مونا، حالا مي تونم باهات در رابطه با زندگي خودت صحبت کنم؟

به ميان حرفش پريدم:

-نه، نه، من نمي خوام حرفي بزن، مي خوام قطع کنم

-ولي مونا...

-شايد يه روزي دوباره اومدم پيشتون، اما الان نه، فقط برام دعا کنين، دوست دارم مادر بشم، پدر بچه ي من هم آدم بشه...

تماس را قطع کردم...

.................

مينا بلبل زباني کرد:

-آقا رامين واسه المپياد دانش آموزي دعوت شدم، فقط منو دو تا از بچه هاي مدرسه انتخاب شديم

رامين با خوشحالي گفت:

-خيلي عاليه، خيلي خوبه، آفرين به تو دختر خوب

و رو به ميلاد کرد:

-تو چه گلي به سر ما زدي؟

ميلاد به آرامي گفت:

-امروز واسه شوراي دانش آموزي همه تو فرمانداري انزلي بوديم، همه ي روساي شوراها

رامين يکي از ابروهايش را بالا فرستاد:

-به به، آفرين به تو ،خوشم اومد، همچين انگار آدم شدي

نگاهي به ميلاد انداختم، لبخند نصفه و نيمه اي روي لبش نشسته بود. ديگر به اخلاق رامين عادت کرده بود، رامين همين بود، عوض نمي شد. رامين با صداي بلندي گفت:

-واسه تو مينا مي خوام يه گوشي بخرم، واسه تو هم لپ تاپ، هوي بازم سرت پايينه که، مي خوام واست لپ تاپ بخرم

ميلاد زير چشمي نگاهش کرد:

-ممنون

رامين رو به عزيز کرد:

-تو هم خوب شدي، ديگه سرفه نمي کني

عزيز به آرامي جواب داد:

-آره خوب شدم

رامين خنديد:

-بخوريم، قراره امشب همه تونو ببرم رستوران، بايد جشن بگيريم

مينا ذوق زده کف زد و ميلاد به آرامي لبخند زد، عزيز هم خوشحال بود، من هم از خوشحالي عزيزانم، خوشحال بودم....

...............

رامين خم شد و همانطور که کفشش را به پا مي کرد، گفت:

-يادته يه زماني با کفش ميومدم تو خونه؟ خل بودما، آدم تو خونه ي زنش که با کفش نمياد تو

کمرش را صاف کرد:

-مونا بهتري؟ حال و روزت خوبه؟ درد ماهانه ات بهتره؟

سر تکان دادم و کيفش را به سمتش دراز کردم:

-خوبم رامين، بيا اينم کيفت

رامين دستم را به همراه کيفش در دست گرفت و بوسيد:

-استراحت کن خانمم، منم برم، شب ميام دنبالتون، پماد گرفتم گذاشتم کنار ميز تلويزيون، راستي...

کمي اين پا و آن پا کرد:

-بعد از دوره ات بريم خونه ي من، باشه؟

لبهايم را روي هم فشار دادم و گفتم:

-باشه

-سعي ميکنم نزنم، هلت ميدم، نمي دونم يه چيزيو ميشکنم، باشه مونا؟

باز هم سري تکان دادم، رامين با نگراني گفت:

-مونا تو که از پيش من نميري؟ دوستم داري مگه نه؟

-آره دوست دارم

خنديد و مرا به سمت خود کشيد و لبهايم را بوسيد:

-آب نبات چوبي شيرين من، دوست دارم، شب ميام دنبالتون

...............

رامين که رفت، همانجا داخل راهرو روي زمين نشستم، کمر درد داشتم و بين کتفم مي سوخت، نگاهم روي مچ دستم ثابت ماند، کبود بود، دو هفته ي پيش با مشتش محکم روي مچم کوبيده بود، به ياد آن روانشناس افتادم، شايد يکي از همين روزهاي خدا پيش او مي رفتم، شايد امروز، شايد فردا، شايد ده سال ديگر، شايد هم زماني که مينا و ميلاد از آب و گل در مي آمدند، اما حالا زمانش نبود، صداي خنده ي شاد مينا را شنيدم:

-واي گوشي مي خره واسم، من اپل مي خوام

صداي ميلاد را هم شنيدم:

-دلم نمي خواست چيزي واسم بخره، اما به لپ تاپ خيلي احتياج داشتم

چشمانم را بستم، همه خوشبخت شده بودند،

اين هم سرنوشت من بود، من آب نبات چوبي بودم...

پايان