نگاه دانلود

www.negahdl.com

الهه آتش | shabnam *sh و K0s$@R! کاربران انجمن نودهشتیا

-کی بود؟کی این کارو کرد؟

همه به هم نگاه می کردن ولی هیچکی حرفی نمی زد.یعنی جرئتش رو نداشت.

-سریع بگید کار کی بود؟وگرنه از نمره ی همه کم میکنم!

برای فرار از یه جنگ طولانی دلمو زدم به دریاودستمو بردم بالا.همزمان با دست من دست ملودی هم بالا رفت.بابهت بهش نگاه کردم ولی اون خیلی جدی به استاد خیره شده بود.

-شما دوتا بعد کلاس بمونید کارتون دارم.

بااخم به ملودی نگاه کردم.اون نباید این کارو می کرد.تقصیر من بود نه اون.دیگه به حرفای استاد توجهی نمی کردم .همه فکرم رفته بود سمت کار ملودی.بااین کار خودشو حسابی تو دردسر انداخته بود.حیف دوست نداشتم به جرم حرف زدن از کلاس بیرون شم مگرنه حسابی با ملودی جنگ داشتیم.اصلا نفهمیدم کلاس کی تموم شد.فقط وقتی سرمو بلند کردم چشمم به صورت عصبانی استاد افتاد که باخشم به منو ملودی نگاه میکرد.بیچاره حسابی قرمز کرده بود.صورت گردش با گوجه فرنگی مو نمی زد.

-میدونم که کار یکی تون بوده پس بهتره اون فرد هرچه زودتر خودشو معرفی کنه.

تااومدم حرف بزنم ملودی بایه لحن جدی گفت((من بودم استاد.))

دختره ی احمق داره چی کار میکنه؟سعی کردم دوباره حالت سردوجدی گذشتمو حفظ کنم وبایه صدای محکم گفتم((من نمی دونم چرا خانوم صدرایی این کارو کردن ولی مقصراصلی من بودم وایشون کاری نکردن.))

استاد که معلوم بود کلافه شده یه نگاه به ساعتش کرد وگفت((حیف که وقت ندارم وگرنه حتما میفهمیدم که کار کدومتونه.))

وبا یه قیافه مثلا جدی که خداییش خیلی مسخره بود گفت((دونمره از نمره امتحان هردوتون کم میکنم کار هرکسی هم که بوده بهتره دیگه تکرار نشه چون دفعه دیگه حق اومدن به کلاسو نداره.))وبا حرکت دستش مارو مرخص کرد.درحین خارج شدن از کلاس دندونامو روهم فشار میدادم تا یه بلایی سر این دختره نیارم ولی متاسفانه دم در دیگه کنترلم از دستم خارج شدو همچین محکم کوبیدم توسرش که دومتر پرت شد جلو!

-دختره ی احمق خل وچل این چه کاری بود؟مگه من ازتوکمک خواستم که پریدی وسط؟

باخنده دستشو انداخت دورگردنمو گفت((حالا که چیزی نشده .دو نمره بیشتر نیست دیگه.))با خشم بهش نگاه کردم وگفتم:(( ملودی واسه چی این کارو کردی؟))یه لبخند زدو گفت:((وستا توبهترین دوست منی وهمیشه ازم دفاع کردی حلا یه دفعه هم من جبران کردم.))باناراحتی گفتم:((ولی این تقصیر من بود اینطوری از نمره ی توهم کم میشه.))با موذی گری گفت:((بی خیال بابا ولی عوضش خیلی حال داد.))باتعجب گفتم:((اینکه از نمره ات کم شد بهت حال داد؟))

-نه.اون دادی که استاد زد حال داد بهم خدایی خیلی بد زدی بیچاره نفهمید از کجا خورده.حالا با چی زدی؟

-باکاغذ زدم.تازه آروم زدم اینجوری کولی بازی در آورد.

-بابا ایول نشونه گیریت حرف نداره.حالا خوبه توسرش خورد اگه یه جای دیگش میخورد که الان رو تخت بیمارستان بود و باید یه عالمه دیه میدادیم.

بعد باصدای بلند زد زیر خنده.با لبخند بهش نگاه کردم.انگار نه انگار که از نمره اش کم شده.آخه اونقدر رونمرات ودرسش حساس بود که فکر نمی کردم همچین کاری بکنه.برای اینکه روزمونو خراب نکنم دستمو انداختم دور گردنش وگفتم:((بابا پتروس فداکار!حا لا بی خی بریم یه چی بزنیم تو رگ تا پس نیوفتی.))با تعجب گفت:((من؟))

-پس نه من؟من که دیدم چه طور میلرزیدی.

-من میلرزیدم؟

-آره یه کم دیگه هم میگذشت به دستمال وآب وجارو فوری واسه تمیز کردن خراب کاریت احتیاج پیدا میکردیم!

-بیا وخوبی کن بشکنه این دست که نمک نداره.

بالبخند ازش دور شدم تا به غرغراش ادامه بده.

خیلی ساله که با هم دوستیم .از دوم راهنمایی به بعد دوستای جون حونی بودیم.یعنی حدود 8سال!حتی به خاطر اینکه باهم باشیم انتخاب رشته هامون یکی بود.جفتمون رشته پزشکی وبه قول ملودی خانم دکترای آینده.ترم 3هستیم و20 ساله. دستم رو زیر چونه ام گذاشتم و نگاهی به صورت بی نقص ملودی کردم . چشم های آبیش توی پوست سفید صورتش جذابیت خاصی داشت ... موهای طلایی رنگش که از زیر مقنعه اش بیرون زده بود هم زیبایی چهره اش رو دو چندان میکرد .از نظر قد وهیکل هم کامل شبیه همیم.قد بلند وچهارشونه .من یه پوست سفید دارم که گاهی اوقات به رنگ دیواره البته به نظر خودم ولی ملودی میگه پوستت از منم خوشرنگ تره.چشمامم درشت و قهوه ای که به قول داداشم سگ داره(خودت سگی)لبای خوش حالت که از بچگی قرمز بود ونیازی به رژ نداره تابه نظر بیاد مژه های بلند مشکی که انگار چشمامو سایه زدم. موهای قهوه ای و لخت بادماغ قلمی که به تیغ جراحی گفته زکی صاف تر ازمن نیست برو دنبال کارت داداش!تقریبا قیافه جذابی دارم ولی ملودی خوشگلیش خیلی بیشتره در واقع قیافه اون نازه ولی جذاب نیست.

در حالی که بلند بلند می خندیدیم وارد بوفه دانشگاه شدیم.پریسا با یه حالت بامزه ای گفت:

-به به!چه عجب!حالا چی شد؟ناراحت بود که سرش باد کرده؟

همه می خندیدن انگار نه انگار که چیزی شده.جالب بود که ملودی هم حرفی از این نزد که دو نمره ازمون کم کردن البته منم صداشو در نیاوردم.یه هفته از اون جریان میگذشت .حالا دیگه سر همه کلاسااستاد حواسش به ما بود طوری که تقریبا همه ی بچه ها فهمیده بودن جریان ازچه قراره.فکرکنم واقعا میترسید این دفعه به یه جای دیگش برخورد کنه!!اما این رفتارای استاد اصلا روی من تاثیر نمی ذاشت.چون خدادادی بودمو وهمه فن حریف!تقریبا همه چی خوب بود تا روزی که....

-وای بچه ها دارم غش میکنم!وای حالا چی کار کنم؟قبول کنم یانه؟

طبق معمول منو ملودی تلپ شده بودیم سر پریسا آخه تو سوییت حوصله مون فجیع سر رفته بود ودر حال پس افتادن بودیم.واسه همین بساطو جمع کردیم وتلپ شدیم سر پریسا.مادرش که خیلی مارو دوست داشت خیلی خوشحال شد.پری خانوم خیلی زن مهربونی بود ومنو یاد مامانم می انداخت.درسته که همیشه ازش دوربودم اما خیلی دوستش داشتم.یادمه وقتی گفتم دانشگاه چه رشته ای قبول شدم داشت بال در می آورد اما وقتی فهمید باید برم شمال پاشو کرد تو یه کفش که الا وبلا باید انتقالی بگیری.منم که نمی تونستم از ملودی جدا شم واسه همین کلی جر وبحث داشتیم تا من بدبخت بیام اینجا!بابام بهم اطمینان داشت واسه همین فقط گفت:((مواظب خودت باش.))اما مامانم تا خود شمال داشت گریه میکرد.اینطوری شد که من با ملودی یه سوییت خوشگل گرفتیم و همخونه شدیم.باپریسا هم توی دانشگاه آشنا شدیم وسریع گرم گرفتیم خلاصه همین جور داشتیم حرف میزدیم که یهو گوشی ملودی زنگ زد.از لبخند ژکوندی که زد معلوم بود شخص مهمیه که قطعا مونث نیست تا از اتاق خارج شدمنو پریسا سریع پریدیم دنبالش(ذاتمون بود دیگه نمیشد کنترلش کرد)هی این پیچ میزد هی ما عین کنه دنبالش بودیم آخرشم خاله پری گفت:

-ده بچه ها 2 دقیقه بشینید بذارید تلفنش رو جواب بده طرف خودشو پشت خط کشت.

ما هم مثل این بچه هاکه به زور بستنی شونو میگیرن برگشتیم توی اتاق توی افکار منحرفانه ی خودمون که درباره ی تلفن ملودی بودیم که خانوم وارد اتاق شد وبا یه صورت ذوق مرگ رو به ما گفت:

-وای بچه ها دارم غش میکنم!وای حالا چیکار کنم؟قبول کنم یا نه؟

یهو پریسا بلند داد زد:((وای ملودی!کی بود؟چرا در رفتی؟))ملودی هم که انگار تازه از هپروت در اومده بود با صدای شادی گفت:((باربد.))رسما فکمون افتاد زمین!منو پریسا یه نگاه به هم انداختیم و با چشمای از حدقه در اومده رو به ملودی فریاد زدیم:

-باربد؟؟؟؟؟؟؟؟!!

اونم با یه ذوقی سر تکون داد که من با خودم گفتم:((تموم شد رفت!خاستگاری هم کرده!))ولی انگار پریسا حواسش جمع تر بود چون سریع پرسید:

-بهت پیشنهاد داد؟ملودی هم با یه نگاه مسخره به پریسا گفت:

-نه بابا.پیشنهاد چیه؟؟زنگ زد گفت فردا صبح با دوستات میای بریم کوه؟منم گفتم بهش زنگ میزنم جوابمو میگم.

این دفعه به جای صدای شاد ملودی صدای پوزخند منو پریسا رفت هوا!باربد عشق ملودی بود.البته عشق که نه چون اگه عشق بود بالاخره یه تکونی به خودش میداد.یادمه اوایل دوستی منو ملودی بود ومثل همه ی دخترا که بهترین دوست همن درباره مسائل خصو صیمون داشتیم حرف میزدیم که مسئله باربد رو بهم گفت من اولش هنگ کردم چون فکر کردم باهم دوستن.درسته که بچه مثبت نبودم اما از همون اول هم از این مسخره بازیا که درباره ی پسرو این چیزا میشد بیزار بودم!اما یه کم که توضیح داد فهمیدم نه بابا یارو اصلا خبرنداره ملودی ازشش خوشش میاد.در واقع اون 5 سال از ملودی بزرگتر بود.ملودی خیلی ازش خوشش میومد.گاهی اوقات اونقدر ازش میگفت که دیگه سرم در حال انفجار بود.از نظرم این فقط یه عشق گذرا بود چون ما بچه بودیم وتازه داشتیم جنس مخالفو میشناختیم.اونوقت چه طوری عاشق بشیم؟؟تازه چی؟یه عشق یه طرفه که حتی طرف مقابل روحشم خبر نداشته باشه.از نظرم این عشق نبود فقط یه هوس بود اما ملودی هنوزم فراموشش نکرده بود وبه یادش بود.در واقع اون پسر خالش بود.تابه حال اصلا ندیده بودمش ولی از تعریف های ملودی فهمیده بودم که خیلی خوشگله.البته نمی شد به حرفای ملودی اطمینان کرد چون اون هر چیزی رو دست بالا میگرفت.خلاصه سرتون رو درد نیارم من وپریسا با دهن باز داشتیم به مونگول بازی های ملودی نگاه میکردیم که یهو من انگار تازه موقعیتم رو درک کرده باشم بلند داد زدم:چی؟؟فردا؟؟با دوستات؟

ریسا هم یهو چشاش گرد شد وگفت:

-باماها؟نه.نمیشه من بیام.نمی تونم.

ملودی بالحن غمگینی گفت:((بچه ها خواهش میکنم.شما که نمی خواید منو تویه روز به این مهمی تنها بذارید؟))بعد روشوبه سمت من برگردوند وگفت:((مگه نه وستا؟؟))به پریسا نگاه کردمو گفتم:((نه معلومه که من میام.))یهو عین بچه ها ذوق کرد وگفت:((باشه پس من بهش میزنگم که قرارامونو بزاریم واسه فردا.))وبدو بدو از اتاق خارج شد.با خارج شدنش از اتاق هردو شونه ای بالا انداختیم وبه هم خیره شدیم.یهو پریسا گفت:((راستی چرا قبول کردی؟))منم با یه لحن بی تفاوت گفتم:((چه فرقی میکرد؟بالاخره شده به زورما رو دنبال خودش میبرد.حداقل اینطوری بالاخره شاهزاده رویا هاشو میبینیم.))کنجکاو شدی ببینیش؟نه؟[

_نمیدونم.زیادم واسم مهم نیست.ولی نخواستم دلشو بشکونم.

یکم دیگه باهم حرف زدیم وبعدبا ملودی برگشتیم سوییت.اونشب کنار هم خوابیدیم.یکم که گذشت دیگه داشت خوابم میبرد که با صدای ملودی خواب از سرم پرید.

-وستا؟خوابی؟

-نه.بیدارم.توچرا هنوز نخوابیدی؟به چی فکر میکنی؟

ساکت شد وبه سقف نگاه کردبعد به سمتم چرخیدوگفت:((به نظرت از این کارش قصد خاصی داشتی؟))با تعجب بهش نگاه کردم.یعنی هنوزم تو فکر باربده؟بایه لحن بامزه ای بهش گفتم:((بگیر بخواب بابا ملودی.حوصله داریا!))رومو ازش برگردوندم وپشتمو بهش کردم.تا دیگه ادامه نده اما مگه ول میکرد؟هر5 دقیقه یه بار پامیشد میگفت:

-به نظرت دوستم داره؟؟

-اگه بهم پیشنهاد داد چی بگم؟

-بهتر نیست اصلا نریم؟؟

دیگه داشتم جوش میاوردم با جیغ گفتم:((اااااه ملودییییییی بتمرگ سرجات دیگه با موتور گاز یهمش داره روی مغز من تک چرخ میزنه.اه یا خودش میاد یا خبرش دیگه.))قیافش نشون میداد سکته ناقص رو گذرونده منم خوشحال از خفه کردن صداش سرموگذاشتم روی بالش وگرفتم خوابیدم که یهو گفت:((یعنی هیچی بهش نگم؟؟؟!))

صدای خندش نشون میداد که کرماشو ریخته وامشب راحت میخوابم اما من تازه رفت رفته بودم توی فکر که این آقا باربد صالح واقعا چه جور آدمیه؟؟

با مشت و لگدايي كه به بدنم ميخورد از خواب بيدار شدم .بيدار كه چه عرض كنم يه چشمم رو باز كردم تا خواب از سرم نپره و بلكه بفهمم اين مزاحم كيه كه روز جمعه اي واسه ما اسايش نذاشته.دوباره داشت خوابم ميبرد كه يه بالش خورد توسرم.يه دفعه سيخ نشستم.ملودي بود كه داشت غر غر مي كرد و ميگفت بلند شو دير شد. من كلا همين مدليم بمب هم بالاسرم منفجر شه بيدار نميشم.(چه كنيم ديگه خوش خوابيم)

.سريع بلند شدم تا زود حاضر شم .كلي هيجان داشتم كه اين اقا باربد رو ببينم. كيه كه اين دوست چپول ما عاشقش شده.خداكنه لياقت عشق پاك دوست جونم رو داشته باشه.اول از همه پريدم تو دستشويي و بعد از شستن دست و صورتم رفتمكه يه تيپ پسركشبزنم.. . يه مانتو سفيد يه شلوار اديداس مشكي و كتوني هاي ال استار مشكيم و يه شال سفيد مشكي و يه كلاه كپ كه اگه تا ظهر برنگشتيم با يه كيف مشكي از اين كجكي ها كه 3 تا خط نقره اي روش داشت.يه كم كرم ضد افتاب زدم با يه خط چشم نازك و يه برق لب. پيش به سوي كوه

.سوار ماشين خوشكلم شديم و اول رفتيم دنبال پريسا و بعد هم جايي كه با بچه ها قرار داشتيم.ماشينم يه 206 مشكي بود هديه قبولي دانشگاه .بابام تو بانك كار ميكرد و مامانم هم خونه دار بودوضع ماليمون بد نبود يعني دستمون به دهنمون ميرسيد.يه داداش داشتم كه سال اخر اي تي بودو مشهد درس ميخوند.خيلي بهش وابسته بودم. 15 دقيقه بعد رسيديم به جايي كه قرار داشتيم حدود 7 يا8 نفري ميشدن پياده شديم و رفتيم تا ببينيم اين قوم مغول كيا هستن؟اول از همه يه دختره متوجه ما شد كه به يه نفر ديگه يه چيزي گفت و همه برگشتن سمتمون.يه پسره قد بلند اومد سمتمون و سلام و خوش امد گفت و دست ملودي رو فشرد.چهره با نمكي داشت.شايد هم بايد بگم خيلي جذاب و خوشتيپ.قد بلند با يه صورت كشيده و پوست گندمگون با چشاي سبز تيره.مژه هاي بلند با لب و دهن متناسب با صورتش كه نه خيلي كوچيك بودن و نه خيلي بزرگ.و حسابي خوشرنگ بودند.يه جور صورتي خيلي خوردني(خاك بر سر هيزم كنن كه هيچوقت ادم نميشم.مامان كجايي كه دردونت از دست رفت!)داشتم ميگفتم...بلــــــــــه يه تيپ وستا كش هم زده بوديه سويي شرت سورمه اي كه زيپش باز بود با ييه تيشرت سفيد كه نوشته هاي سورمه اي داشت از زيرش پوشيده بود با يه شلوار گرمكن سورمه اي و كتوني هاي سفيدو عينك دودي(اوه ماي گاد)يه قدم اومد جلوتر و ملودي شروع كرد بع معرفي كردن:

-اين وستاست دوست و همخونه ي عزيزم واين يكي هم پريساست(چه بي ادب!مگه ما درختيم كه هي ميگه اين!!)و ايشون هم باربد پسر خاله ي عزيزم (به عشقش رسيد شد ايشون)و يه لبخند مكش مرگ ما زد كه با چشم غره ي من نيششو بست.

خيلي خانومانه و معقر گفتم:

- خوشوقتم و سر مو انداختم پايين ولي اين پريسا شروع كرد به چاق سلامتي(هــــيش)حالا مگه ول ميكرد.

ابرد شروع كرد به معرفي كردن بقيه كه شامل 3تا دختر بودن با 3 تا پسر.

-اين محمد و28 سالشه و فوق ليسانس شيمي الي داره.اين هم محسن 24 سالشه و داره فوق حسابداري ميخونه و اين هم امير حسين كه 26سالشه داره مديريت بازرگاني ميخونه و يه شركت پخش لوازم ارايشي دا ره و ايشون هم سايه خانوم نامزدشه.اين 2 تا هم حديث و محدثه دوقلو هاي جمع ما هستند و صدالبته كوچيكترين عضو و دارند حقوق ميخونند.و از استعداد هاي درخشان مملكت به حساب ميان.

با همشون احوال پرسي كرديم و راه افتاديم.به نظرم بچه هاي خوبي هستند و ميشونه به عنوان دوست روشون حساب كرد مخوصا دخترا كه هيچكدومشون از اين افاده اي ها نبودند.ما دخترا با هم ميرفتيم و پسرا هم پشت سرمون مي اومدن.همه تقريبا ساكت بوديم به جز پريسا خانوم كه مخ سايه بيچاره روكارگرفته بود و فكر كنم شماره شناسنامه باباشم در اورده بود.حديثو محدثه و ملودي باهم بودند سايه و پريسا هم با هم من بيچاره هم تك و تنها با خودم قدم ميزدم.حس كردم كسي كنارم داره قدم ميزنه كه فهميدم بله اقاي معشوق(جناب باربد خان)هستند.

-ميتونم با شما بيام؟

-بله.

-چند ساله كه با ملودي دوست هستيد؟

-(به تو چه؟)8سال

-شما هم پزشكي ميخونيد؟

-(مفتشي؟)بله ترم 3

-موفق باشيد

-ممنون

ديگه تا اخر هيچ حرفي نزديم منم داشتم واسه خودم برنامه ريزي ميكردم كه 2هفته فورجه روبرم شمال يا بشينم خر بزنم؟كه عقل نداشتم ميگفت بتمرگ سرجات و درساي تلمبار شدت رو بخون ولي قلبم ميگفت برو به ديار خودتون (.شمال) به جنگل و درياو ارامشي كه ميگيري فكركن.كه يكي زدم توسرم تا از اين فكراي ديوونه كننده بيام بيرون كه متوجه شدم باربد داره با تعجب بهم نگاه ميكنه. هه لابد فكر كرده با يه ديوونه طرفه البته اگه با ملودي بگردي جز اين انتظار نميره ازت.

حدود45 مين بعد رسيديم بالا من كه از گشنگي يه گاودرسته رو ميخوردم.هركي هرچي داشت رو كرد منم كه اصلا نفهميدم چي خوردم از بس اين محسن زل زد به من .هــــــــــيز .چشاتو درويش كن.بين دوستاي باربد اين يكي تو زرد از اب در اومد.البته خود باربد هم دست كمي از محسن نداشت تو همين يك ساعت متوجه شدم چش و گوشش خفن ميجنبه.بيچاره ملودي!!!البته فكر نكنم باربد بدونه ملودي دوسش داره ولي از اين ضايع بازي هاي ملودي بعيد نيست الانشم فهميده باشه دوسش داره.بعد از خوردن ناهار به سمت پايين حركت كرديم و بعد از رد و بدل كردن شماره سوار ماشين شديم و نخود نخود هر كه رود خانه خود.الته تا خود خونه پريسا داشت از كشفياتش درباره بچه ها حرف ميزد.اينكه محسن با حديث و محدثه يه نسبت فاميلي دور دارند.و خانواده سايه با ازدواجش با امير حسين راضي نيستند و كلي خزعبلات ديگه.

وقتي رسيديم خونه مستقيم پريدم تو حموم.10مين بعد اومدم و رفتم تو اتاق تا بخوابم و به ملودي هم گفتم واسه شام بيدارم نكنه.تصميم گرفتم از فردا حسابي درس بخونم.كم كم چشمام گرم شد و نفهميدم كي خوابم برد.

اين دو هفته از بس درس خوندم مخم هنگ كرده.امروز اولين امتحانم رو ميدم.

يه لباس ساده پوشيدم و پيش به سوي قتل گاه(دانشگاه خودمون).جز نفراي اول بودم كه از جلسه بلند شدم.گوشيمو از سايلنت خارج كردم كه ديدم 3تا ميس كال دارم.

شما ره اول که مامانم بود.اون 2 تا هم ناشناس بود داشتم شماره مامانمو میگرفتم که خود گوشی زنگ خورد.زودی جواب دادم:

-سلام بر دختر گلم.

باذوق گفتم-سلام به مامان جونی خودم

مثل همیشه مهربون جوابمو داد-چی شد گلم؟؟امتحان چه طور بود؟نمی دونی چه قدر برات دعا خوندم.

برای هزارمین بار داشتنشو شکر کردم-الهی من فدات شم مامانی.ای خوب بود

-خوب خدارو شکر.چه خبرا؟ملودی چه طوره؟

-اونم خوبه مامانی سر جلسه است.من امتحانمو زود تر دادم.

-باشه مادر مزاحمت نمی شم کاری نداری؟

-نه عزیزم در ضمن شما مراحمی عزیزم نه مزاحم.(همین موقع یکی از پسر های کلاسمون که از جلسه اومده بود صدامو شنید وگفت:من چی گلم؟؟)

منم جوابشو ندادم این جوری یبیشتر یه جاش میسوخت رومو اون ور کردم وهمون طور که به سمت حیاط میرفتم با مامانم خداحافظی کردم.

مامانمو خیلی دوست داشتم و می دونستم اونم منو خیلی دوست داره.بیشتر با هم دوست بودیم تا مادر دختر و من از این بابت بی نهایت خوشحال بودم.میدیدم که همیشه بعضی از دوستام با مامانا شون مشکل دارن واینکه این موضوع بعضی مواقع براشون مشکل ساز میشد.همین طور که داشتم فکر میکردمم ملودی رو دیدم که اومد تو حیاط.دیدم تو فکره.گفتم:

-چیه ملودی؟تو فکری؟

تک خنده ای کرد وگفت:-هیچی ولی فکر کنم مثل همیشه گند زدم.

-آها مثل اون گندهایی که همیشه میزنی وبعد که نمره ات میاد در حد المپیک میشی؟(نکته:ملودی خیلیییییییی به عبارتی خر خون بود.یعنی یه خر خون واقعی بود برعکس من که همه رو سر کلاس میفهمیدمبله ما اینیم دیگه چی کنیم؟؟)

-نه دیگه این دفعه وا قعا گند زدم.

- آره جون ....

نشد حرفمو ادامه بدم چون گوشیم تو دستم لرزید.صفحه رو دیدم اون ناشناسه بود.جواب دادم.

-سلام وستا خانوم.

واااا.این کیه؟؟صداش خیلی آشناس.ا ی مخ یاری کن. اسمم میدونه.تااازه مردم هست.یعنی کیه؟؟فکر کنم فکر کردنم خیلی طول کشید چون گفت:

-الووووووووووووووو؟

آها یادم اومد.این ..این....نههههههههههههههههه. یعنی شمارمو از کجا آورده؟

خودمو زدم به کوچه علی چپ:

-بله.ببخشید.به جا نیاوردم شما؟؟

-نشناختید

-خیر ببخشید ولی اگه میشناختم که نمی پرسیدم.مشکل ندارم که.

-آها محسنم

-چییییییییی؟شما؟ببخشید مشکلی پیش اومده به من زنگ زدید؟

واقعا خیلی تعجب کردم که بهم زنگ زده.تازه من دیروز فقط شماره مو به دخترا دادم یعنی چی شده؟)ملودی که داشت خودکشی میکرد به معنای واقعی کلمه.هی با دست با کله با لب میگفت کیه؟میپرید بالا پایین.درکل کلمو خورد وهیییییییی رو مخم یورتمه میرفت. دستمو آوردم بالا واشاره کردم که زیپ دهنشو بکشه ولی کو گوش شنوا؟

-نه مشکلی نیست فقط راستش زنگ زدم بهتون پیشنهاد دوستی بدم.

جاااان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟این چی گفت.مخم هنگ کرد اساسیبا لحن تندی گفتم:

-ببخشید میشه بپرسم شماره ی منو از کجا آوردید؟من یادم نیست شماره موبه شما داده باشمدر ضمن اگه میشه دیگه مزاحم من نشید.

-وستا خانوم حالا چرا جوش میارید؟من فقط...

-گفتم دیگه مزاحم نشید وبزارید احتراما رعایت بشه.

-ولی..

قطع کردم ودیگه گوش ندادم.اعصابم حسابی داغون بود اینکه یه پسر به خودش اجازه داده که به من اینطور مستقیم بهم در خواست دوستی بده یعنی منم یه چراغ سبزایی اومدم.ولی من؟من که ازدوستی با پسرا خوشم نمیادیعنی اهلشم نبودم وهیچ جوره به خودم اجازه نمیدادم اعتمادی که مامان وبابام بهم دارن لکه دار شه.مطمئنم که همچین کاری نکردم.پس چه دلیلی داره.ملودی هنوزم داشت فک میزد. بهش تقریبا با داد گفتم

_میشه خفه شی؟

خیلی ناراحت شد ولی بعدا از دلش در میاوردم.حالا باید یه کاری میکردم آها فهمیدم خودشه

از اول هم بايد ميفهميدم اين پسره چقدر مزخرفِ.ايكبيري. یه کم فکر کردم یعنی کی شمارمو داده؟؟به دخترا که گفته بودم ندن.پس میموند باربد و حسین.حسین هم که متاهله واین کاراازش بعیده. پس میمونه گزینه آخر.باربد!!!!

پس میمونه گزینه آخر.باربد!!!!رو کردم به ملودی وگفتم شماره ی باربد...

با دهن باز نگاهم کرد...یه پوف عصبی کشیدم وبا تشر گفتم :ملودی

انگار که به خودش اومده بادهن باز شماره رو بهم داد.خيلي عصباني بودم.با چهارمين بوق جواب داد

-بله؟

-سلام تو چرا شماره من رو به اون پسره بيشعور دادي؟هان؟مگه مرض داري؟باربد به خداوندي خدا يك بار ديگه اون پسره به من زنگ زد نزدا .دور من يكي رو بايد خط بكشي.فهميدي؟

بعد هم بدون اينكه بذارم حرفي بزنه گوشي رو قطع كردم و به صدا زدن هاي پريسا كه تازه از جلسه امتحان خارج شده بود توجهي نكردم.رفتم سمت ماشين كه ديدم ملودي كنار ماشين منتظرم (چه پرو باهام قهره سوار ماشينمم ميشه)يه لبخند بي جون به ملودي زدم كه با تعجب بهم نگاه كرد.تا خونه فكرم مشغول بود.مگه من كاري كردم كه اون پيش خودش همچين فكري كرده؟نه تيپ و قيافم به اون جور دخترا ميخوره نه بهش چراغ نشون دادم.احساس ميكنم اينطوري به شخصيتم توهين شده.شايد جمله ام خيلي كليشه اي باشه ولي واقعا همين حس رو دارم اين همه سال پامو كج نذاشتم كه اخرش اين پسره دختر باز ايدزي!!!بياد به من اين حرف و بزنه.

ماشينو دم در خونه پارك كردم اخه خونمون پاركينگ نداشت.خونه دانشجويي ديگه همين كه با اين پولي كه ما داشتيم بهمون يه جا خواب دادند بايد كلاهمون رو بندازيم هوا.رفتم خونه و اول ازهمه يه شربت خنك درست كردم و زدم تو رگ.هواي خرداد ماه حسابي گرم بود.بعد رفتم تواتاق و دستموحلقه كردم دور گردن ملودي و گونشو بوسيدم كه داشت مانتوش و عوض ميكرد برگشت سمتم و يه لبخندبهم زد: :

-نميخواي بگي چي اعصاب دوست جونمو بهم ريخته؟

نشستم رو تخت از ياداوري اتفاقاي صبح صورتم تو هم رفت.ملودي هم كه قيافه ام رو ديد گفت :

-البته اگه دوست نداري بگي هيچ اجباري نيست.

يه لبخند بهش زدم و شروع كردم به تعريف كردن اتفاقاي صبح.از قيافش فهميدم كه اونم به اندازه من تعجب كرده.البته نميدونم اگه اون جاي من بود انقدر ناراحت ميشد يا نه؟خيلي ازنظر پوشش و صد البته تفكر با هم فرق داريم.هر كي ميفهمه ما هشت ساله با هم دوستيم تعجب ميكنه.ملودي خيلي دختر ازادي ه هم تو پوشش وهم تو عمل.منم نميگم ازادي عمل نداشتم و ندارم.تقريبا تمام كار هاي دلخواهم رو ميكنم ولي بايد به مامان بابا و گاهاً داداشم جواب پس بدم.حتي الان هم كه من يه شهر ديگه ام اگه از ساعت ده به بعد بهم زنگ بزنند و بفهمند خونه نيستم بايد بهشون جواب پس بدم يا اگه با بچه هاي دانشكده بريم بيرون و زنگ بزنند بايد بهشون كامل توضيح بدم كه كجا و با كي هستم.خانواده متعصبي ندارم ولي اينطوري عادت كردند.ولي هيچوقت نشد حتي اگه خونه خودمون بودم هم يه كار اشتباهي كنم دعوام كنند. شده بهم تذكر بدن ولي جنگ و دعوا هيچوقت نداشتيم .كلا خانواده ارومي هستيم.

با صداي موبايلم به خودم اومدم.فكر كنم نيم ساعتي ميشد كه توفكر بودم.باربد بود.تماس و وصل كردم.

-بلــــــــــــه؟

-به به وستا خانوم عليك سلام احوال شما؟

-سلام خوبيد؟

نه به داد و بيداد هاي صبحم نه به با شخصيتي و كلاس گذاشتن الانم.))

-بله.من زنگ زدم كه به جاي محسن ازت عذر خواهي كنم.باور كن من شماره ات رو بهش ندادم.نميدونم خبر داري يا نه ولي محسن از اشناهاي سايه هستش شايد اون شمارت رو داده باشه.

(اخي عزيزمي)

-نه چرا شما عذر خواهي كنيد .در هر صورت مهم نيست فقط اميدوارم ديگه زنگ نزنه وگرنه...

نذاشت جملم رو كامل کنم:

-بله بله ميدونم قول ميدم ديگه هيچوقت بهتون زنگ نزنه مطمئن باشيد. فقط ميشه بپرسم چرا ....؟

با عصبانيت حرفش رو قطع كردم و گفتم::

-چرا درخواستش رو قبول نكردم؟اخه من خيلي تو روابط باپسرا ازادم نه؟يعني هر كي اينطوري بود بايد دربارش بد فكركنيد؟

نه به خدا منظورم اين نبود.من غلط بكنم كه بخوام درباره شما بد فكر كنم.!!-

-ميدونم. درسته من تو روابط باپسرا ازادم ولي هيچوقت دليل نميشه با كسي كه فقط يك بار ديدمش و يه لقمه غذا باهاش خوردم دوست شم.من اونارم(پسرا) مثل بقيه دوستاي دخترم ميبينم.اميدوارم مظورم رو درست رسونده باشم؟-

بله متوجه ام... –

همين موقع صداي ظريف دختري اومد كه باربد و صدا ميزد.

-خب مثل اينكه سرتون حسابي شلوغ !!كاري نداريد؟

بدون توجه به طعنه كلامم گفت::

-نه به ملودي سلام برسونيد و خداحافظ.

به ملودي كه تازه وارد اتاق شده بود يه لبخند ژكوندو يه چشمك زدم و كفتم:

-ملودي هم سلام ميرسونه خدانگهدار

و اصلا به قيافه متعجب ملودي توجه نكردم و سرم و كردم زير پتو تا بخوابم.ولي مگه اين ملودي ميذاشت يه سره ميپرسيد:

-كي بود؟چرا به من سلام رسوند؟(مگه سلام رسوندن هم دليل ميخواد؟)من كي به كي سلام رسوندم؟

براي اينكه بيشتر حرصش رو در بيارم گفتم::

-باربد

تا اسم باربد و شنيد پتو رو ازسرم كنار كشيد و با يه لحن مشكوكي گفت::

-باربد چرا به تو زنگ زد؟اصلا اون شماره تورو ازكجا اورد؟چرا با تو كار داشت به من زنگ نزد؟

-اووووه...يه لحظه نفس بكش خفه نشي...خب شمارم و كه صبح بهش زنگ زدم افتاد رو گوشيش. و بهم زنگيد تا گند كاري دوست خرش(ببخشيـــــــــد) و درست كنه..

بعد دوباره سرموكردم زير پتو.او هم چيزي نگفت و فكر كنم از اتاق رفت بيرون.اين دفعه جدي جدي خوابم برد

با صدای آهنگ پلنگ صورتی چشمامو باز کردم ودکمه ی موبایلمو زدم تا صداش قطع بشه.دهنمو باز کردم و یه خمیازه بلند کشیدم و بدنمو کش وقوس دادم.بازم یه روز عادی ومعمولی دیگه بود.دانشگاه، دوست ها ، یه عالمه درس و....

از تختم پایین اومدم و مستقیم رفتم تو دسشویی و بعد انجام کارم درو با شتاب باز کردم که چون ملودی پشتش بود محکم خورد تو صورتش.ملودی نشست زمینو سرشو گرفت.رفتم پیششو سرشو گرفتم.دماغش قرمز شده بود وشانس آوردیم چیز خاصی نشده بود.بهش گفتم:

-چی شد ملودی؟

-هیچی تقصیر خودم بود.

بعدم پاشد و رفت تو دستشویی.فکر کنم امروز یه کم با روز های عادی فرق داشت.رفتم و صبحونه رو آماده کردم وبعد از خوردنش با ملودی با شوخی وخنده راهی دانشگاه شدیم.تو ماشینم کلی مسخره بازی در آوردیم.امروز یه کلاس داشتیم.بعدم قرار بود با پریسا بریم خرید عید.من وملودی تصمیم داشتیم بریم شهرمون پس باید قشنگ خرید میکردیم.رفتیم سر کلاس.چیز خاصی نشد مثل همیشهسه نفری با لبخند از کلاس بیرون اومدیم وبه سمت بوفه راه افتادیم.ملودی رفت تا سفارش بده.بعد از اینکه شیر کاکائو خوردیم به سمت در خروجی رفتیم سوار ماشین شدیم وبه سوی مرکز خرید حرکت کردیم.ملودی برامون تو ماشین یه عالمه جک خوند.من که داشتم میترکیدم..

ملودی:به یکی میگن یه موجود نام ببر ، میگه يخ ... ، میگن آخه یخ که موجود محسوب نمیشه ، میگه چرا من خودم صد بار دیدم نوشتند یخ موجود است.

-بچه ها اینو گوش کنید:حکمتی برای فهيمان : يارو داشته دنبال جاي پارك مي گشته اما پيدا نمي كرد! در همون حال گشتن به خدا ميگه: خدايا اگه يه جاي پارك برام پيدا كنيا من نماز مي خونم، روزه مي گيرم كه يه دفعه يه جاي پارك مي بينه و به خدا مي گه! خدا جون نمي خوادخودم پيدا كردم.

نمیدونم چی شده بود ملودی امروز دیگه خیلی انرژی داشت.تقریبا رسیده بودیم تو پارکینگ .پارک کردم و پیاده شدیم.به پاساژ رسیده بودیم که دیدم پریسا داره به یه جا چپ چپ وزیر زیرکی نگاه میکنه آروم بدون اینکه کسی بفهمه برگشتم واز چیزی که دیدم اعصبانی شدم.نه نه نباید میزاشتم ملودی میدید ولی دیر شده بود چون ملودی برگشت وگفت::

-وستا اینو نگاه

ولی نتونست ادامه بده چون با چیزی که پشت سر من دید قشنگ وا رفت.دیگه مطمئن شدم امروز یه روز معمولی نیست.

***

ملودی با سر وصدا آب دهنشو قورت داد درکش میکردم درسته که همه میدونستیم باربد فوق العاده دختر بازه ولی وقتی عشقت و دست تو دست یه دختر ببینی چه حالی میشی؟معلومه دیگه خوب....

ملودی خواست خودشو بی تفاوت نشون بده پس یه لبخند زورکی زد و رفت به سمت جایی که باربد و دوست دخترش بود..

-سلام باربد.معرفی نمیکنی؟

پریسا به من نزدیک شد ودستمو گرفت ویه نگاه پرسئوال به من انداخت.منم شونه هامو بالا انداختم.باربد اول با تعجب بعد بابی تفاوتی یه نگاه به ملودی کرد وگفت::

-سلام ملودی ایشون دوستم شقایقه

ملودی وشقایق با بی میلی مشهودی به هم دست دادند واظهار خوشبختی کردند.ملودی برگشت سمت ما وگفت:

-بچه ها چرا اون جا وایسادید؟

ماهم مثل بچه های حرف گوش کن رفتیم وپیش ملودی وایسادیم وسلام کردیم.من که دیدم ملودی ناراحته گفتم:

-اومــم چیزه ما دیگه بریم.کاری ندارید.

باربدم گفت:نه خوشحال شدم

ماهم خدافظی کردیم و رفتیم تا خرید امونو کنیم و کسی هم به روی خودش نیاورد.خیلی شیک..

در رو قفل كردم و ساك كوچيكم رو كه فقط چند دست لباس توش بود و گذاشتم تو صندوق ماشين و پيش به سوي خونه خودمون.اين مدت كه امتحان داشتيم حسابي سرم شلوغ بود ولي در عوض همه امتحانا رو خوب دادم ديروز اخرين امتحانمون بود.ساعت حدوداي دوازده بود كه رسيديم خونه و با ملودي افتاديم به جون خونه و حسابي تميز كرديم اين مدت هرچي دستمون رسيده بود ريخت و پاش كرده بوديم .حالا خدا پدر اين تختو بيامرزه كه باعث ميشه در عرض ده ديقه خونه مرتب بشه(همه وسائل زير تخت ريخته ميشه).تا ساعت شش داشتيم كار ميكرديم و بعدش هم رفتيم يه دوش گرفتيم و قرار بود با بچه ها بريم رستوران.چون هركي ميخواست بره شهر خودش.تو اين مدت دوباربا بچه ها رفتيم كوه و برعكس دفعات قبل هر دو دفعه باربد يه دختر با خودش اورده بود.وحرص خوردناي ملودي واقعا ديدن داشت البته ساكت هم ننشسته بود و حسابي كرم ريخت.يه بار يه زير پا انداخت كم مونده بود دختر بيچاره فلج بشه و يه يه بار هم كه داشتيم وسطي بازي ميكرديم توپ رو انچنان كوبوند تو كمر دختره كه بدبخت قطع نخاع شد. البته بعدش هم حسابي حرص خورد چون وقتي توپ به كمرش خورد اومد جاي خالي بده كه پاش پيچ خورد و باربد از بازي انصراف داد و رفت پاي دختره رو ماساژ داد.البته واسه رستوران تنها اومده بود.شب خوبي بود به جز قسمتي كه يكي از پسراي دانشگاهمون كه از قضا خاستگار ملودي هم هست رو ديديم و اومد واسه احوال پرسي و كلي ملودي رو تحويل گرفت ولي باربد ككش هم نگزيد.و اين بي توجهي باعث شد ملودي تا اخر شب دپرس باشه.و اونجا بود كه مامان ملودي بهش زنگ زد و گفت كه نميخواد بياد شمال و اونا دارن ميان تهران.براي ديدن مامان باربد كه از قضا كمي كسالت داشت و به ملودي هم گفت كه با باربد شب بره خونشون چون اونا صبح زود راه ميفتند.

و اين باعث شد ملودي چهره اي بشاش بگيره .و اين واسه من خيلي بد بود.چون هم از تاريكي و تنهايي به حد مرگ ميترسم و صبح زود بايد توي جاده چالوس با اون پيچاش تنهايي رانندگي كنم.كه اولين مسئله حل شد و شب پريسا اومد خونمون خوابيد ولي خب الان بايد تنها برم شمال.نزذيك پنج ساعت تو راه بودم.البته با اون سرعت مورچه اي من بعيد هم نبود.وقتي به شهرمون رسيدم و دريا رو ديدم انقده ذوق كردم انگاري به خر تيتاپ داداه باشند.البته بلانسبت خر :دی

اول از همه رفتم ساحل و پاچه هامو دادم بالا و پامو گذاشتم تو اب و حسابي سر حال اومدم و بعد هم راه افتادم به سمت خونه .دلم واسه مامان و بابا و صد البته داداش پدرام گلم حسابي تنگ شده بود هر چند پدرام چند روز ديگه مياد و اين خيلي مشكوكه ولي چه كنم كه من خيلي مهربونم و بهش گير نميدم!!!!مامانم خبر نداشت كه دارم ميرم.ماشين رو دم در پارك كردم و باهزار بدبختي كليد و از تو كيفم در اوردم مگه پيدا ميشد حالا البته داخل كيفم به هرچي شباهت داره الا كيف يه دختر خانوم متشخص.

در ورودي و باز كردم و وارد حياط خوشكلمون شدم.يه حياط حدودا دویست متري كه يه سمتش باغچه بود كه بابام هر فصل گلاي مختلف توش ميكاشت و به اندازه پارك دوتا ماشين جا داشت و بقيش هم درختاي پرتقال و نارنگي و نارنج بود.مخصوصا وقتي پاييز ميشد و پرتقال ها سبزمی شدند.و حسابي ترش بودند با نمك خوردن داشتند.دهنم اب افتاد.

داخل خونه شدم ديدم از تو اشپزخونه صدا مياد رفتم داخل و ديدم باباي زن ذليل ما داره چاي دم ميكنه براي صبحانه .فهميدم از ورزش اومده. كار هر روزش بود ميرفت ورزش و نون ميگرفت و صبحانه اماده ميكرد بعد مامان و بيدار ميكرد..

رفتم نزديكش و گفتم:

-سلام

يكه اي خورد برگشت و با ديدن من چشماش چهار تا شد.

-تو اينجا چكار ميكني؟ 

-لم دادم رو يكي از صندلي ها وگفتم:

-عوض خوش امد گوييتونه ؟به جاي اينكه خوشحال بشيد عزيز دردونتون برگشته اينجوري ميكنيد؟

كتري كه دستش بود رو گذاشت رو كابينت و اومد جلو و پيشونيم رو بوسيد و گفت:-خوش اومدي دردونه بابا

منم خودمو لوس كردم و گفتم

- مرسي بابا جون(عوق)

ادامه دادم:

مامان خوابه؟

-اره بابا جان

-پس من برم بيدارش كنم ساعت نه شد و مادر خواب الود ما بيدار نشده.

و همينطور كه دگمه هاي مانتوم رو باز ميكردم سمت اتاق مامان اينا رفتم..

داخل اتاق مامان اينا شدم.اتاق خيلي بزرگي نبود.فقط يه تخت دونفره و يه ميز ارايش مامان بود .ولي خيلي شيك بود و برعكس اتاق من و پدرام هميشه مرتب و تميز بود.البته فرق مامان من با بقيه مامانا اين بود كه بقيه مادرا حداقل گاهي اوقات اتاق بچه هارو تميز ميكردند ولي مادر من هيچوقت به اتاق من و پدرام دست نزده و همين باعث ميشد كه خودمون گاهي كار كنيم.اروم رفتم رو تخت دراز كشيدم مامان پشتش به من بود كه با بالا و پايين رفتن تخت فكر كنم بيدار شد كه برگشت سمتم و چون موام تو صورتم ريخته بود متوجه نشد منم. و يه جيغ بنفش كشيد و گفت مرتـــــــــــــــــضي... 

با هم رفتيم تو اشپزخونه كه صبحونه ي بابا رو بخوريم.من عاشق خوردن صبحان َ م

يعني حاضرم شام و ناهار نخورم ولي صبحانه رو بخورم.بعد از خوردن صبحانه رفتم تو اتقام. واي كه چقدر دلم واسه اتاقم تنگ شده بود.بيشتر وسايلاي اتاقم مشكي بودند.يه تخت فرفروژه مشكي با ست ميز ارايشش با يه قاليچه مشكي سفيد و چند تا تابلو كه يكيش يه شعر از فريدون مشيري در كنار عكسش تو يه قاب مشكي بود به يه قاب عكس كوچيك از يه ساحل كه يه درخت خشكيده جلوش هست و يه عكس هم از كوچولويي هاي خودم كه يكي از عروسكام رو بغل كردم و شلوارم يه لنگش بالاست يكيش پايين.

داشتم به ملودي فكر ميكردم. چه حالي مي كنه خونه باربد اينا و الان تو پوست خودش نميگنجه كه كم كم خوابم برد..

با صداي تلفن از خواب بيدار شدم.چند دقيقه بعد از اتاق رفتم بيرون..

-كي بود؟

-زنعموت بود!!!خوب شد بيدار شدي ميخواستم باهات درباره يه موضوعي صحبت كنم.

-اتفاقي افتاده؟

-نرگس(زنعموم)گفت كه عليرضا رو ميفرسته شام با هم بريد بيرون و درباره خودتون صحبت كنيد..

هي واي من .فكر ميكردم موضوع تموم شده باشه.

-خودمون؟

-اره ديگه مادر.تو الان 23 سالته علي هم كه داره 30 ساله مي شه. جفتتون به يه سني رسيديد كه تشكيل خانواده بديد.بعد از عقدتون هم ميوفتي دنبال كاراي انتقاليت.منم مادرم مردم از دوري جفت بچه هام..

-چشم مادر من شب با علي صحبت ميكنم.ميشه برم؟

-برو

رفتم سمت حموم .تو حموم همش به حرفاي مامان فكر ميكردم.دو سال پيش كه دانشگاه قبول شده بودم دوباره زمزمه ازدواج ما تو خانواده پيچيد.چند روز قبل از اينكه برم تهران يه روز علي رضا بهم زنگ زد و گفت كه بريم بيرون و با هم صحبت كنيم .وقتي ديدمش حرف به همين بحث ها كشيده شد كه گفت :يكي ديگه رو دوست داره و كلي معذرت خواهي كرد ولي من بهش گفتم نميتونم به چشم همسر ايندم بهش نگاه كنم .علي خيلي رفتاراي خشكي داره و من اصلا نميتونم اين روقبول كنم.

حدود يك ساعت تو حموم بودم كه وقتي اومدم بيرون مامان بهم گفت عليرضا زنگ زده و گفته كه ساعت 7مياد دنبالم .كلي وقت داشتم.رفتم يه كم غذا خوردم و كامپوتر قديميمو روشن كردم.يه موقعي روزي 9.8 ساعت پاي كامپيوتر بودم و يه سره هم چت ميكردم ولي الان خيلي وقته كه اصلا ياهو نرفتم.يه كم تو نت چرخ زدم و رفتم سراغ بازي كه دوسش داشتم. .واي كه چقدر با مامان سر اين دعوا داشتم.چون نزديك كنكورم بود. من يه سره سر سيمز بودم.خيلي بازي باحاليه.هنوز سيو شده هاي قديميم توش بود.كلي واسشون زحمت كشيده بودم..

انقدر محو بازي بودم كه وقتي مامان صدام ميزد متوجه نشدم.وقتي لگد مامان به صندلیم خورد متر پريدم هوا.ساعت شش و نیم بود و من هنوز اماده نشده بودم.سريع در كمدم رو باز كردم و يه مانتو نخي صورتي كمرنگ كه خيلي كوتاه بود با شلوار نخي و گشاد همون رنگ پوشيدم و يه شال طوسي سرم كردم.باز دست مامان درد نكنه لباسام و از تو ساك دراورد و اتو كرد ومرتب چيدشون تو كمدم.يه ارايش ملايم هم كردم و كيف طوسيم رو هم برداشتم رفتم تو حال نشستم.بابا كه تازه از خواب بيدار شده بود يه نگاه با تعجب به من كرد و گفت:

-بيرون ميري؟

.(پ ن پ واسه دل خودم تيپ زدم يه كم روحيه بگيرم)

مامان كه تازه از اتاق اومده بود بيرون فرصت حرف زدن به من نداد و گفت::

-اره داره با عليرضا ميره بيرون تا با خودشون قراراشون رو بذارند تا اين مدت كه وستا اينجاست يه مراسم بگيريم و اگه شد از ترم بعد انتقالي بگيره و بياد دانشگاه همينجا..

جلل خالق.

-مامان تعارف نكن .به نظرت بچمون رو كدوم مهد كودك بفرستيم؟

صداي زنگ فرصت حرف زدن رو از مامان گرفت و من هم با يه خداحافظي بلند رفتم سمت در.عليرضا دست به سينه به پرشياي مشكيش تكيه داده بود و منتظر من بود .همزمان كه دستم و به سمتش دراز ميكردم سلام هم كردم.كه اون هم با خوشرويي جوابم و داد و سوار ماشين شد..

هنوز واسه شام زود بود رفتيم يه پارك جنگلي و قدم زديم.عليرضا شروع كرد به حرف زن.

-تصميماي جديد مامان اينا رو شنيدي؟

-اره ولي تو چرا دختر مورد علاقتو به خانوادت معرفي نميكني.اون موقع دو ترم مونده بود درسش تموم شه.حالا فكر كنم دكتراش و هم گرفته..

-اره درسش تموم شده ولي يه مشكلي هست.

-چي؟

سكوت كرد و چيزي نگفت با خودم گفتم شايد دلش نخواد من از مشكلشون چيزي بدونم ولي هنوز خيلي نگذشته بود كه گفت::

-نميدونم يادت مياد يا نه چند سال پيشا بابا خونه رو فروخت تا با يكي از همكاراش مغازه تجهيزات خودرو بزنن.بعد از مدتي شراكتشون به هم خورد.حالا بهاره دختر همون مرده اقاي ماندگاريه..

-اين كه خيلي بده.عمو به هيچ وجه موافقت منيكنه.

-دستت درد نكنه بابت اين همه دلگرمي.

-خوب اين يه واقعيته.كاريشم نميشه كرد.خيلي دلم ميخواد ببينمش.

-اگه اشكالي نداره بريم دنبالش شامو با هم باشيم.

-نه چه اشكالي؟خيلي دلم ميخواد ببينم كي دلتو برده

و با يه چشمك بهش نگاه كردم.اونم به يه لبخند اكتفا كرد و حرف ديگه اي نزد.چند دقيقه بعد جلوي يه اپارتمان شيك نگه داشت و بعد با گوشيش زنگ زد به بهاره و گفت كه بياد پايين.هنوز تماسش قطع نشده بود كه در اپارتمان باز شد وبهاره اومد.من و عليرضا همزمان با هم پياده شديم تا چاق سلامتي كنيم.زودتر از علي پياده شده و به سمتش رفتم.نميشد گفت كه خيلي زيبايي افسانه اي داره ولي چهره دلنشيني داشت ولي يه كم مغرور رفتار ميكرد.بعد از من علي رفت سمتش و بعد از سلام يه بوسه كوچيك نشوند رو گونش.از علي پسر سربه زير فاميل اين كارا بعيد بود.ايندفعه عقب سوار شدم و بهاره هم يه تعارف الكي كرد و رفت جلو نشست.چند دقيقه كه گذشت يخش وا شد و من متوجه شدم اشتباه كردم و اصلا مغرور نيست بلكه خيلي كم حرفه.ازش خوشم اومد شايد خيلي اجتماعي نباشه ولي معلومه علي رو واقعا دوست داره.دوباره ياد جمع شاد و صميمي مون با بچه ها افتادم.و عجيب بود كه بيشتر از ملودي دلم واسه باربد تنگ شده بود.زياد به اين حس مزخرف توجه نكردم و حواسمو دادم به دل و قلوه دادناي اون دو تا كه اصلا منو يادشون رفته بود.جلوي ساحل نگه داشت كه لژ داشت و من عاشق قليوناش بودم.البته خيلي كم ميكشيدم .كلا از دود بدم ميومد..

ساعت دوازده بود كه علي منو جلوي در خونمون نگه داشت.با يه خداحافظي ازش جدا شدم و رفتم تو خونه.مامان بيدار بود و همين كه رفتم تو خونه سريع گفت::

-چي شد حرف زديد؟

-عليك سلام مادر من.بله حرفامون و زديم و اگه اجازه بدي فردا شب خونه عمو اينا خبرشو بهتون ميديم..

و با يه شب به خير رفتم تو اتاق و بعد از تعويض لباس يه مسواك بیست ثانيه اي زدم وكه اگه نميزدم سنگين تر بودم.دوباره فكرم رفت به صحبتاي امشبمون..

هنوز ساعت ده نشده بود كه بهاره رو رسونديم خونشون.باباش نميذاشت بيشتر از ده بيرون بمونه.بعد از رفتن بهاره به علي گفتم :

-فردا شب جواب مامان اينا رو چي بديم؟

-اگه خدا بخواد ميگيم ما به هم علاقه نداريم.و تصميم دارم بگم كه بهاره رو ميخوام.

-كار درست رو ميكني.بهاره هم كه سنش كم نيست داره بیست و شش سالش تموم ميشه.تا كي ميتونه پاي تو بمونه.بالاخره اونم دختره و خاستگار داره..

-اره و من هم حتي اگه خانوادم هم مخالف باشن پاش ميمونم.

-كار درستي ميكني.

نميدونم چقدر به اين چيزا فكر كردم كه خوابم برد...

لباسمو عوض كردم داشتم ميرفتم بيرون كه چند تا تقه به در خورد و بعد از اون علي واردشد و رو به من گفت:

-بدو بريم پايين كه احضار شديم.

لبخندي بهش زدم كه گفت:

-اگه بخوام از بهاره حرفي بزنم تو پشتم هستي؟

لبخند اطمينان بخشي زدم و گفتم:

-مطمئن باش برادر

به نشانه تشكر تعظيمي كرد و گفت :

-بفرماييد پايين بانوي من

خونه عمو اينا دوبلكس بود.اونا نسبت به ما و.ضع ماليشون خيلي خوب بود.البته به لطف پول باباي زن عمو.رفتيم پايين كه ديدم زن عمو با ديدن ما دوتا كه داشتيم با هم ميومديم پايين لبخندي زد و گفت:

-بيا پيش خودم بشين عروس گلم...

قيافم طوري تو هم رفت كه زنعمو هم تعجب كرد ولي خودمو كنترل كردم و رفتم رو يه مبل دو نفره كنار مبل تك نفره كه زنعمو نشسته بود نشستم علي هم اومد كنار من نشست.عمو با اون قيافه جدي و ترسناكش كه هيچ شباهتي به بابای مهربونم نداشت شروع به حرف زذن كرد:

-خب تصميماتون رو گرفتيد؟قرار شد تا قبل از اينكه وستا برگرده تهران عقد كنيد.

عليرضا-بابا ما با هم حرفامونو زديم و به اين نتيجه رسيديم كه به درد هم نميخوريم و......

با چه صراحتي اين حرفو زد.به نظرم بهتر بود يه كم مقدمه چيني ميكرد.اگه همينطوري ميخواست بهاره رو معرفي كنه كه گاوش دو قلو زاييده بود..

همه سر ها با تعجب به سمت ما برگشت.قيافه بابا متعجب بود مامان و زنعمو اخمو وعمو بدجور عصباني.حق داشت سی سال هم زنش هم پسرش گوش به فرمانش بودند و حالا پسرش جلوش قد علم كرده بود.هرچند بي احترامي در كار نبوده و ما هم حق داريم براي زندگيمون تصميم بگيريم.همه چیز که اجبار نمیشه..

عمو-كسي از شما نپرسيد به درد هم ميخوريد يا بهتون گفتيم سنگاتونو وا كنيد.

اين دو تا جمله كه يه معني داشت.خب سنگامونو وا كرديم ديديم به درد همنميخوريم.

-ارومدر گوش علي گفتم:

-فعلا حرفي از بهاره نزن.بذار اول با مامانت صحبت كن.

علي هم با تكون سرش موافقتشو اعلام كرد..

-عمو شما كه دوست نداريد ما ازدواج كنيم بعد به مشكل بخوريم و رابطه خانوادگيمون هم به هم بخوره؟

-بابا دوباره با تعجب برگشت سمتم(اين باباي ما هم چقدر امشب تعجب ميكنه ).

-بابا اصلا مشكل من زن گرفتنم نيست.من يه نفر ديگه رو دوست دارم وستا هم در جريان هست

اه اين ديوونه حالا كه عمو عصبانيه بايد اين بحث رو بگه..

عمو-كي هست اين دختر خوشبخت؟

همه اين هارو بايه حالت عصباني ميگفت.زنعمو هم كه چشماش از تعجب گرد شده بود.لابد باورش نميشد كه پسرش عاشق شده.مامان هم كه هر وقت برميگشتم سمتش با يه چشم غره ازم پذيرايي ميكرد.از اين ناراحته كه ديگه كسي نياد منو بگيره و من هم بترشم..

علي-اسمش بهارست بهاره ماندگاری..

عمو تا فاميل بهره رو شنيد اول چشماش گرد شد.طولي نكشيد كه صورتش از عصبانيت سرخ شد.

-تو ميخواي با دشمن من وصلت كني؟پاشو از خونه من برو بيرون.پسره بي چشم و رو

عمو همينطور داشت ادامه ميداد كه علي از جاش پاشد و گفت:

-باشه من يا من ازدواج نميكنم يا فقط بابهاره ازدواج ميكنم.

و بعد هم با سرعت رفت به سمت اتاقش.زنعمو كه اشكش در اومده بود و همش ميگفت:

اين چه بلايي بود كه سرم اومد.ميخواد با دشمنمون وصلت كنه..

بابا هم كه اوضاع رو در هم ديد يه كم با عمو حرف زد بعد هم به ما گفت بلند شيم كه بريم.ما هم شام نخورده برگشتيم.

من گشنمه ...

تو ماشين مامان همش داشت غر ميزد بابا هم يه كم از سر نگرفتن وصلت ناراحت بود ولي مثل هميشه به خواسته و تصميم من احترام گذاشت وبر عكس مامان حرفي نزد.

سوار ماشین باربد شدم وسلام کردم.جوابمو داد وراه افتاد.اصلا نگاهمم نکرد.به سمت خونشون می رفت.سرمو به شیشه تکیه دادم و بیرون و نگاه کردم.وستا فردا میرفت شمال.مامان بابام میخواستن دو ،سه روزی رو بیان تهران بعدم بریم مسافرت.فکر کنم کیش.دقیق خبر نداشتم.باربد با بی خیالی می روند وهیچ توجهی به من نداشت.دلم گرفت.من این همه ازش خوشم می اومد و اون...چرا میگن دل به دل راه داره؟شایدم باربد در دلشو سه قفله کرده؟

سعی کردم ذهنمو منحرف کنم.به چیزای خوب.مثلا:وستا دوست که نه خواهر عزیزم.خیلی دوستش داشتم.پریسا هم دختر خیلی خوبی بود ولی من وستا رو اصلا نمی تونستم با پری مقایسه کنم.دیگه رسیده بودیم دم خونشون.باربد بهم نگاهی کرد وگفت:

-ملودی تو برو منم شب میام.

تازه فرصت دید زدنشو یافتم.یه جین ذغالی وپیرهن جذب خاکستری.شیک ومردونه.چشمامو درویش کردمو بعد گفتن یه باشه وخداحافظی زیر لبی ازش دل کندم.یعنی کجا میرفت؟کی میدونه؟به سمت خونه که نه قصر مجلل شون رفتم.این پسر از همه لحاظ ایده آل بود:قیافه.هیکل.پول.همه چی تموم بود.زنگو فشار دادم که بعد از یه چند ثانیه با صدای تیکی باز شد.داشتم راهو می پیمودمو با خودم حساب کتاب میکردم. مامان بابا فردا میرسیدن در نتیجه من 2-3 روزی اینجا بودم وبهترین فرصتو برای نزدیکی هرچه بیشتر به باربد داشتم.البته باربد تو فامیل به کسی نزدیک نمیشد ولی بین دخترای دیگه فکر کنم حسابشو خودشم نداشت.البته همه ی دوست دختراشم اینو میدونستن ولی یا به خاطر وضع مالی باربد یا ...ولش نمی کردن.باربد تو 7سالگی پدرشو از دست داده بود وتو8سالگی مامانش سرش ناپدری آورده که اونم فقط به خاطر باربد بوده که گویا همه ی ما اینو میدونیم جز باربد.اون طوری هم که شنیدم باربد از اون موقع اخلاقش تقریبا یه180 درجه ای متحول شده.دیگه به دم در رسیدم و فرصتی برای فکر کردن نداشتم.خاله دم در منتظرم بود.هم دیگرو بغل کردیم وسلام وخوش وبش کردیم.یه نیم ساعتی پیش خاله بودم وبعد از خاله خواستم منو به اتاقم ببره.خیلی خسته بودم به همین خاطر زودی لباسامو عوض کردم و رفتم لالا.

-ملودی ملودی.

آروم آروم چشمامو باز کردم وبا ئو تا تیله ی سبز مواجه شدم.سریع از جام بلند شدم که سرم به یه چیزی خورد ومنو متوجه اطرافم کرد.ومنو متوجه صاحب اون 2 تیله کرد.2تیله ی سرد ویخی.

باربد:بیا پایین شام حاضره.

همین و بعد بلند شد ورفت.من موندم مبهوت و سر در گم.تازه حرفشو درک کردم.شام؟؟؟؟مگه ساعت چنده؟به ساعت دیواری اتاق صورتی سفید که محل اسکان موقت من بود نگاه کردم.ساعت 9بود ونوید اینو میداد که من 4 ساعتی رو خواب بودم.سعی کردم ذهنمو از هر چیزی پاک کنم پس بلند شدمو به سمت دستشویی اتاق حرکت کردم.ولی بازم نا خود آگاه هرجا هم که بودم ذهنم به سمت شخصیت مرموز ودرون گرای باربد هدایت می شد.

سر به زیر وموقر به پایین رفتم وسلام جمعی کردم .وقتی سرمو بالا آوردم با مامان وبابام رو به رو شدم.خیلی تعجب کردم.سریع گفتم:

-سلام.شما اینجا چی میکنید؟

وبه سمت مادرم رفتم و در آغوش کشیدمش.

- دیگه طرفای ظهر راه افتادیم واومدیم کار پدرت تموم شده بود.

-آها چه خوب

بعدم به سمت بابام رفتم وبا لبخند اون رو هم بغل کردم..

-راستی کی راه می افتیم و کجا میریم؟

1. وقت نشد جوابمو بدن چون زنگ آیفون به صدا در اومد و لحظاتی بعد قامت محمد آقا(شوهر خالم)تو چهار چوب در نمایان شد وهمزمان باربد هم از پله ها پایین اومدوبا یه سلام آروم به سمت میز حرکت کرد.محمد آقا با همه خوش وبش کرد وبعد همه دور میز نشستیم وشروع به غذا خوردن کردیم.باربد دقیقا روبه روی من بود و این منو معذب کرده بود ولی باربد بی خیال وبی تفاوت مشغول خوردن بود واین تو تمام رفتارم مشهود بود.

محمد آقا:آقا سعید قرار شد چهار روز دیگه راه بیوفتیم دیگه؟

من:ببخشید کجا میریم؟

-اول همدان وبعد کیش.

-چه خوب.

دیگه حرفی زده نشد وبعد شام هر کدوم به اتاقمون رفتیم.تو اتاقم یه کم درس خوندم(خر خونم دیگه چی کنم؟)بعدم خواستم به وستا پیام بدم که یادم افتاد الان سرش شلوغه.پس به پریسا اس دادم:

-سلام.چه خبر؟

-سلام هیچی باو دارم وسایلمو جمع میکنم میخوایم بریم پیش عموم اینا مشهد

-آها.خوش بگذره .فقط سوغاتی منو یادت نره

-باشه عزیزم

-خوب دیگه مزاحم نمیشم بای

- خدا فظ

به خاطر اینکه عصر خوابیده بودم خوابم نمی برد.تصمیم گرفتم برم یه آبی شیری چیزی بخورم.داشتم از دم اتاق باربد رد میشدم که صداشو شنیدم.درش نیمه باز بود.

-باشه باشه نگین فردا میام دیگه

-.................

-کار نداری؟

-............

-کار نداری؟

-.......................

-باشه باشه خدافظ.

صدای پاشو که شنیدم به یه قسمت تاریک راهرو رفتمو پنهون شدم.از اتاقش که بیرون اومد دیدن نیم تنه ی لختش یه جوری شدم.به سمت حموم رفت.منم به سمت پایین دویدم وبه صورتم آب پاشیدم.از ضعیف بودن خودم بدم اومد.به اتاقم رفتمو با فکر باربد چشمامو روهم گذاشتم.

===

صبح که پاشدم با به یاد آوردن دیشب ناراحتی به دلم سرازیر شد.دیگه دوست دختراش داشت از موهای سرشم بالا میزد:نگین/شقایق/.....تمومم نمی شن.با قیافه ی دمغ بعد از کارای تخلیه وروشویی وتعویض لباس به پایین رفتم.همه جمع بودن.منم بعد از سلام وشنیدن جواب سر جام نشستم ومشغول خوردن شدم.یه کم که خوردم سیر شدم.باربد اصلا نگاهمم نمی کرد.نه اینکه نخواد یا فرار کنه نه نه اصلا منو آدم حساب نمی کرد.دمغ بودم دمغ تر شدم.تو فکر بودم که با صدای مامانم به خودم اومدم...

روز ها همین طور میگذشتند.الان 3 روزی میشد که به خونه ی باربد اینا اومده بودیم.باربد شبا با دوست دختراش حرف میزد و روزها هم که نبود.البته وقت ناهار خودشو میرسوند.خوشحال بودم لااقل شب ها خونه است.ساعتو نگاه کردم.یک بود و وقت ناهار .بلند شدمو اتاقو به مقصد ناهار خوری ترک کردم.قرار بود فردا راه بی افتیم.حوصلم خیلی سر رفته بود.همش تو اون اتاق بودم.فقط واسه نهارو شام در می اومدم بیرون اون توهم یا می خوابیدم یا مجبوری درس میخوندم یاحرص نوش جان میکردم.با همون قیافه ی گرفته سر میز نشستم.همه داشتن باهم حرف میزدن.بازم منو باربد ساکت بودیم.توجهم به مکالمه ی مامان وخاله جمع شد.

-سارا(مامان باربد)به دوست ملودی هم بگیم بیان؟خانواده ی خیلی خوبی دارن.دخترشونم خیلی ماهه.ملودی هم از تنهایی در میاد..

-من مشکلی ندارم.تو چی میگی محمد؟

-منم حرفی ندارم

من:آخ جون مامان من برم به وستا زنگ بزنم؟

-حالا غذاتو اول بخور.

-نه نمی خورم مرسی.

خاله:باشه عزیزم پس بهش توضیح بده که اول میریم همدان بعد کیش.بگو بلیطم باما.محمد آشناداره.بعدا با ما حساب میکنن

-چشم.

بعد هم بلند شدمو با دو به سمت اتاقم رفتم.وشماره ی وستا رو گرفتم

وستا

صبح که از خواب پاشدم نمی دونم چرا کلاً شاد میزدم.همین جور الکی شاد بودم.شاید واسه اینکه دیشب تکلیفم معلوم شده بود.شایدم چون امروز داداشم می اومد.حدوداینیم ساعت دیگه میرسید.رفتم تو دستشویی وکارامو کردم ویه کمم خوشگل کردم.در اتاقمو باز کردم.زنگ خونه هم به صدا در اومد.رفتم در رو باز کردم شادی رو پیدا کردم وقتی پدرامو دیدم فوری اونو بوسیدم.بله مامان بابا هم اومدن وپدرامو بغل کردن.رفتیم ونشستیم وحدود یک ساعتی هم باهم خوش وبش کردیم.بعدم ماکارونی مامان پز رو نوش جان کردیم.من وپدرام داشتیم با هم ظرفارو جمع میکردیم که صدای زنگ تلفن اومد.رفتمو گوشی رو برداشتم.

-الو؟

-سلام بر دوست بی معرفتم.

ملودی بود.دلم براش حسابی تنگ بود..

-سلام بر دوست مثلا با معرفتم.من دلیل کاملا موجه دارم.ولی تو چی؟

باشادی گفت-حالا اینارو بی خیال یه خبر خیلی دست اول وباحال.

اصولا زیاد کنجکاو نبودم ولی لحن ملودی رادار های منوهم فعال کرده بود-چی؟

با بدجنسی گفت-اول مشتلق منو تعیین کن

کلافه ام کرد..هرچی کنجکاونبودم درعوض عجول بودم-بگو دیگه می دونی که من صبر تو دایره لغاتم معنی نداره.

با شادی گفت-ما با باربد اینا میخوایم بریم همدان بعدم کیش.

اوووف فکرکردم حالا چی میگه..کسل شدم..بیحوصله گفتم-خوب خوش بگذره

-صبر کن بابا مامانم گفت به شماهم بگم با ما بیاید.بلیط تون هم بابای باربد آشنا داره بعدا حساب میکنید باهاش.

خوب بود اگه میشد ولی مامانم..نه فکر نکنم قبول کنه-فکر نکنم مامانم قبول کنه

با لحن مطمئنی گفت-تو گوشی روبده من

-باش

گوشی رودادم به مامانم وملودی هم از اون زبون چرب ونرمش بهره بردو مامانمو راضی کرد.مامان من وملودی باهم دوست بودن بابا هامونم همین طور.من که خیلی خوشحال شدم.زودی رفتم تا ساکمو ببندم.خیلی ساک بستنو دوست داشتم وکل اتاقمو هم می گذاشتم تو ساک ولی واسه خالی کردنش یه یه هفته ای طول میدادم.عصر هم بامامانم رفتیم بیرون تا واسه این مسافرت یهویی خرید کنیم

قرار بر اين شد كه پس فردا اول بريم تهران تا با ملودي اينا و خالش اينا راه بيوفتيم به سمت همدان تا تحويل سال اونجا باشيم و بعد هم بريم كيش.

نزديكاي اذان غروب بود كه با مامان از خريد برگشتم.پدرام كه خسته بود و هنوز خواب بود بابا هم با باغچمون تو حياط مشغول بود و ميخواست قبل از تهران رفتنمون گل هاي جديد بكاره توش.

به خاطر اينكه مامان خسته بود و پياده رويمون باعث شده بود پا درد بگيره درست كردن غذا رو من به عهده گرفتم.سريع ترين غذايي كه ميشدتو دو ساعت حاضرش كرد كتلت بود.سريع دست به كار شدم و گذاشتم تا سيب زميني بپزه و من رفتم تا يه دوش پنج دقيقه اي بگيرم.

بعد از شام بود كه پدرام گفت كه با ما نمياد مسافرت.خيلي ناراحت شدم دلم براش خيلي تنگ شده بود و اين تنها فرصتي بود كه چند روز ميتونستم حسابي ببينمش.چون تصنيم گرفته بودم كه تابستون هم كلاس بردارم.درواقع براي اين نبود كه درسم زودتر تموم شه بلكهدل كندن از تهران و اكيپمون برام خيلي سخت بود و شمال هم دوست صميمي به جز ملودي نداشتم.

رفتم سمت اتاق پدرام بلكه راضيش كنم با ما بياد تهران.داخل اتاقش شدم كه داشت با موبايلش حرف ميزد البته رو تختش دراز كشيده بود و يه پاش رو دراز كرده بود و به ديوار تكيه داده بود.رفتم رو صندلي ميز كامپيوترش نشستم كه اونم ديد مثل وزغ زل زدم تو چشماش و دارم به حرفاش گوش ميدم سريع مكالمشو تموم كرد و گفت:

-قديما ادب داشتي در ميزدي و وقتي ميديدي دارم با گوشي حرف ميزنم ميرفتي بيرون و به حرفام گوش نميدادي؟شايد با دوست دخترم حرف ميزنم بعد كه گوش ميكني چشم و گوشت باز ميشه..

وسط حرفش پريدم و گفتم:

-ترمز كن بابا تا صبح ميخواي يه سره حرف بزني؟در ضمن تو و دوست دختر داشتن؟محاله

-داداشيتو دست كم نگير خانوم...

پريدم رو تختش و گفتم:

-پدرام جان من راست ميگي؟كي هست طرف؟يعني دختراي همداني انقدر بدبختند كه بيان با تو دوست شن؟

پدرام كه از يورش يه دفعه اي من به سمت تختش يكه خورده بود گفت:

-يواش تر بابا وحشي چرا رم ميكني؟

بعد هم ابرويي بالا انداخت و گفت:

-خيلي هم دلشون بخواد بهتر از من كجا پيدا ميكنند؟

منم كه جسابي كنجكاو شده بودم كنارش دراز كشيدم و با حالت لوسي دستمو دور گردنش حلقه كردم و گفتمك

-داداش پدرامي...يعني من راز دار تو نيستم؟نميخواي با من دردودل كني؟

-ميترسم رئدل كني جوجه...

و بعد هم دستشو كشيد لاي موهام و باعث شد كلي دردم بگيره.من هم كه ديدم اين اقا پدرام نم پس نميده تصميم گرفتم خودم با فضولي ته توي قضيه رو در بيارم.پس دوباره كنلرش دراز كشيدم و گفتم :

-خب نگو خسيس...حالا چرا نميخواي با ما بياي همدان و كيش؟

-مثل اينكه خودمتازه از همدان اومدم.دارم اونجا زندگي ميكنم بعد براي تفريح دوباره برم همونجا...مگه خر مغزمو گاز زده؟

-اه پدرام اذيت نكن ديگه...دو روز بيشتر كه نيست بعد ميريم كيش

بيا ديگه

-نميشه عزيز دلم با بدبختي اهل و عيال و راضي كردم عيد بيان شمال...حالا كه اونا ميان كه نميشه خودم برگردم همدان...درك كن ديگه خواهري...

با چشماي گرد شده بهش نگاه كردم.مثل اينكه قضيه جدي بود.گفتم:

-حالا چندم ميخوان بيا؟

-هفته دوم عيد

-اووووو گفتم حالا فردا اينجاست.ما تا هفتم برميگرديم.هم باباي ملودي و هم باربد ميخوان برن سركار

-بله بله چشمم روشن ياريد خان كي باشن

با خنده زدم تو سرشض و گفتم:

-گمشو ببينم.برا من ادا اين داداش غيرتي هارو در نيار ميزنم نصفت ميكنما....

به علامت تسليم دستشو اورد بالا و گفت:

-من تسليم...ولي حالا بگو اين كيه؟

-پسر خاله ي ملودي و صدالبته عشق ملودي..پسر خيلي باحاليه.حالا مياي ميبينيش.

-من نخوام بيام هم مجبورم ميكني كه بيام ديگه.

-بله ديگه.كاريه كه از دستم بر مياد

صداي موبايلم بلند شد.از تو جبي شلوارم درش اوردم.عليرضا بود كه داشت زنگ ميزد.از حواس پرتي خودم اعصابم داغون شد مثلا ميخواستم زنگ بزنم ببينم چكار كرده با جنگ جهاني؟

-سلام علي.به جان خودم شرمندم.ميخواستم زنگ بزنم ولي يادم رفت

-عليك سلام.نه بابا ميدونم سرت شلوغه

-چه خبرا؟چكار كردي؟بهاره خوبه؟

-اونم خوه سلام داره.خونه هم كه من ديگه حرفي از بهره نزدم مامان هم چندتا برنامه چيد براي خاستگاري ولي ديد زير بار نميرم بيخيال شد ولي بابا ديوونم كرده از بس تيكه ميندازه

-اشكال نداره.درست ميشه.

-اخه بدبختي من يكي دوتا نيست...الان بهاره يه خاستگار سمجداره و باباش هم راضيه و به من كليد كرده اگه تا بعد عيد نرم خاستگاريش به اون يارو جواب مثبت ميده.

با شنيدن اين حرف چشمام اندازه دوتا نعلبكيشد.از بهاره كه انقدر علي رودوست داشت بعيد بود.

-نميدونم چي بگم علي...توكلت به خدا باشه

-ممنون.ميخواستم بگم قيمت خونه تهران چطورياست؟

-ميخواي بياي تهران؟

-اگه خدا بخواغد

-من كه خبر ندارم.خونه خودمون هم شوهر خاله ملودي جور كرد ولي من يكي ميپرسم خبرشو بهت ميدم.

-ممنون.جبران ميكنم.خداحافظ

-خداحافظ

بعد از قطع كردن گوشي پدرام سريع گفت:

-چشمم روشن.دوتا دوتا؟باربد خان كافي نبودند علي اضافه شد؟

-تو ديوونه اي .عليرضا بود پسر عمومون

-ااا؟پس با تو چه كار داشت؟

منم كه خدادايالو تو دهنم خيس نميموند شروع كردم به تعريف كردن برنامه اي كه اين مدت با علي داشتيم.وسط حرف زدن بود كه نفهميدم كي رو همون تخت پدرام خوابم برد؟بيچاره داداشم كه از دست بدخوابي هاي من در امان نيست...

صبح با سر و صداي پدرام از خواب بيدار شدم.يه چشمم رو باز كردم تا خواب از سرم نپره كه ديدم با قيافه اي كه انگاري از جنگ برگشته نشسته رو تخت و داره براي خودش غر غر ميكنه.با صداي خفه اي كه در اثر خشك بودن گلوم بود بهش توپيدم:

-چه خبره اول صبحي خواب و اروم واسه ما نذاشتي؟

بعد هم يه غلت زدم و پتو رو كشيدم رو خودم كه دوباره صداش بلند شد

-اره بگير بخواب ديگه...از ديشب يك ساعت هم نتونستم چشم رو هم بذارم.يا داري با ملودي تو خواب حرف ميزني يا ورج و وورجه ميكني.يكي رو بايد مامور ميكردم تا اين موهاتو از تو دهنم در بياره.زده رو دست دم اسب.خوب كوتاهش كن ديگه.

بعد هم پتو رو از رو سرم كشيد و بالشت رو هم از زير سرم كشيد و رفت از اتاق بيرون.من هم چند تا فوش زير لب بهش دادم از رو تخت پا شدم.ساعت هنوز 8 هم نشده بود.بعد از شستن دست و صورتم اروم در اتاق مامان اينا رو باز كردم.همه چي امن و امان بود و بابا هم مثل هر روز رفته بود ورزش.تا بابا بياد زير كتري رو روشن كردمو رفتم تو اتاق تا لباساي مورد نيازم رو جمع كنم.ساعت حدود يازده بود كه يادم افتاد بايد از يكي درباره ي قيمت خونه تو تهران براي عليرضا بپرسم.نميدونستم از كي سوال كنم ولي يادم اومد اخرين شب كه رفته بوديم رستوران محدثه گفته بود كه باربد قصد داره خونه مجردي بگيره.براي همين بدمن معطلي شماره باربد رو گرفتم.چند تا زنگ كه خورد جواب داد..

-بله؟

-سلام خوبید؟ببخشید مزاحم شدم

-بله شما خوبيد؟بفرمایید؟

-شنيدم دنبال خونه مجردي ميگرديد؟اره

؟-اره.نكنه ميخوايد بياي با من زندگي كنيد؟من در خدمتم

جان؟این چی گفت؟حیف که قراره عیدمو باهات بگذرونم مگر نه حالیت میکردم با یه صدای جدی گفتم:

-بله؟

-اره دنبال خونم

-قيمتا در چه وضعيه؟پسر عموم ميخواد بياد تهران ولي از قيمتا خبر نداره.

-بستگي داره بخواد بخره يا اجاره كنه

-نميدونم

-زحمت كشيدي با اين همه اطلاعاتت

-خب نميدونم ديگه-باشه ازش بپرس اومدي بهت ميگم

-ببخشید ملودی خوبه؟-دوست شماست از من می پرسید؟

-خوب خونه شماست-ولی من خونه نیستم

خیلی کنجکاو شدم ولی ادامه ندادم:

-باشه.كار نداريد؟

-نه خداحافظ

-خداحافظ

*****

شب زود رفتم بخوابم چون قرار بود 4صبح كه هنوز جاده ها خلوته راه بيوفتيم.ماشاالله كل ايران براي عيد ميريزند شمال.چون شب زود خوابيده بودم صبح تا مامان صدام زد بيدار شدم و در كمال تعجب ديدم پدرام هم مياد.

فتم نشستم تو ماشين.هرچند انقدر سرد بود كه پشيمون شدم ولي حوصله اينكه دوباره برگردم تو خونه و سويي شرتمو بپوشم رو نداشتم.براي اينكه بيكار نباشم MP4 پليرم رو روشن كردم و چشمامو بستم.با باز شدن در يه چشممو باز كردم كه ديدم پدرام اومده.مثل اينكه اونم خيلي سردش بود چون سريع خودشو خم كرد جلو تا بخاري ماشينو روشن كنه.كه كرد و روشن شدن بخاري همانا و پيچيدن يه باد سرد همانا.هردو همزمان با هم گفتيم:ووووبعد هم من محكم زدم پس كلش و گفتم:-سن خر بابامو داري هنوز نميدوني ماشين گرم نشده نبايد بخاريو روشن كني؟اون هم مظلوم دستشو گذاشت همونجايي كه زده بودمو ماليد و گفت:-خو چرا ميزني؟سردم بود.اصلا منو بگو برا اينكه دل اجيمو نشكونم كله سحر از خواب نازم زدم تا بيام تهران كه خواهرم تنها نباشه.بعد هم به حالت قهر روشو كرد سمت شيشه كه مامان اومد و يه پتو تابستوني داد بهم و گفت:بنداز روت هوا سرده سرما ميخوريمنم اطاعت امر كردم و البته يه قسمتي از پتو رو هم انداختم رو. پاي پدرام كه مثلا قهر بود و بعد هم چشمامو بستم و صدا اهنگو زياد كردم.وسطاي راه بوديم كه احساس كردم چقدر خوابم مياد.براي همين هندسفيري رو از تو گوشم در اوردم و سرمو گذاشتم رو پاي پدرام و خوابيدم.با احساس اينكه يكي داره نكونم ميده چشممو بازكردم كه با قيافه برزخي پدام ر.برو شدم.مثل جت نشستم سر جام كه پدرام گفت:-زدي رو دست خرس قطبي.مگه به خواب زمستوني ميري كه انقدر خوابت سنگينه؟پام خواب رفت.من هم سريع پياده شدم كه ديدم همشون دارن منو نگاه ميكنن.منم نگاشون كردم كه ديدم بازم دارن نگام ميكن.چرا مثل بز زل زديدبه من؟البته جرئت نداشتم اينو بگو برا همين گفتم:

-چرا همتون داريد منو نگاه ميكنيد؟ايندفعه بابا بود كه گفت:

-كليدو بده خيلي خستم.چشمام از كاسه در اومد.مگه بايد كليد مياوردم؟

-من كه كليد نياوردم!

پدرام-چي؟نياوردي؟پس ما بايد كجا اسكان كنيم؟

مامان-اي خدا من از دست اين دختر چي ميكشم؟يعني من موندم كدوم بدبختي مباد تورو بگيره.؟هرچند دو روزه پست ميفرسته

يه نگاه مظلوم به بابا كردم(مثل گربه شرك).بابا هم مهربون.نگاه مظلوممو كه ديد گفت:

-ولش كنيد.حالا كاريه كه شده.يه كاريش ميكنيم ديگه.كه ناگهان جرقه اي در ذهن من زده شد.

-فهميدم.ملودي كه كليد داره.ميريم از خونه خاله ملودي از ملودي كليد كليد ميگيريم.و اين شد كه لبخند مهمون لباي ما شد.بلافاصله زنگ زدم به ملودي كه اونم تو خواب و بيداري ادرسو بهم داد.ساعن 7:45 دقيقه بود كه راه افتاديم.اين دفعه من پشت رل نشستم.چون هم بابا خسته بود و هم تهرانو خوب بلد نبود.خونه من و ملودي مركز شهر بود ولي خونه باربد اينا بالا شهر بود.چون صبح بود و جاده ها كمي خلوت يك ساعته رسيديم.ديگه اون قسمت از شهر كاملا معلوم بود اعيان نشين.هم از ماشينا ميشد فهميد هم از ديزاين خونه ها.همه از دم ويلايي.جلو خونه اي كه ملودي ادرس داده بود پارك كردم.اولالا عجب خونه ای .داشتم پياده ميشدم وهمزمان چشمام میخ خونه بودكه درش باز شد و باربد با عصبانيت درو بست رفت.منم چندتا بوق بلند زدم كه برگشت پشت.اول نشناخت.داشت ميگفت مرض داري كه ديد من از ماشين پياده شدم حرفشو خورد .داشت ميومد سمت من كه با پياده شدن مامان بابا و پدرام مسيرشو به سمت اونا تغيير داد و بعد از سلام و احوال پرسي كليدشو دراورد و مارو راهنمايي كرد كه بريم تو خونه.همين كه وارد حياطشون شدم دهنم مثل اسب ابي باز موند.ميدونستم وضعشون خوبه ولي نه تا اين حد.برام سوال شد كه چرا بين مادر ملودي با خالش بايد اين همه تفاوت مادي باشه؟البته ملودی ایناهم وضعشون عالی بود ولی باربد اینا یه چیز دیگه بودن يه حيات بزرگ كه توش كلي درخت داشت.رفتيم داخل خونه كه ديديم همه بيدارند و صدالبته متعجب كه ما اونجا چكار ميكنيم.بعد از سلام و احوال پرسي نشستيم

تازه نشسته بوديم كه ملودي اومد.با ديدن ما چشاش اندازه يه نعلبكي شد

-اااا؟سلام شما كي اومديد؟

با دهن باز داشتم نگاش ميكردم

-ملودي؟تو كه همه اينارو يه بار پشت تلفن پرسيدي

-من؟غلط بكنم!اصلا نميدونستم شما قراره امروز بيايي

-من خودم صبح از تو ادرس اينجا رو گرفتم كه بياييم كليد خونه رو بهمون بدي

-برو بابا خودتو سر كار بذار

منم كه ديدم هيچ جوره زير بار نميره گوشيمو دراورم و مكالممونو بهش نشون دادم.بدبخت دهنش باز مونده بود.همش ميگفت اين امكان نداره.كه بعد فهميديم تو خواب ادرس داده به ما.بابام رو به ملودي گفت:

-ملودي جان لطف ميكني كليدو بياري كه خبلي خستم.

ملودي هم پاشد كليدو بياره كه با حرف خالش دوباره نشست

-عمرا اگه بذارم بريد.ما كه قراره فردا شب راه بيوفتيم.يه امشبو بد بگذرونيد و كلبه مارو تحمل كنيدتو دلم گفتم:اگه اينجا كلبست پس خونه ما چيه؟خلاصه انقدر مامان باباي باربد تعارف كردند كه ما هم قبول كرديم كه بمونيم.چند دقيقه بعد صبحانه خورديم و هركس به كار خودش مشغول شد.من هم همراهملودي رفتم به اتاقي كه اين مدت توش بودو قرار بود امشب من هم اون جا باشم.البته اين تصميم خودمه.من كه ميد.نم من و پدرام قراره هم اتاق بشيم.يه كم با ملودي حرف زدم و اون گفت كه اين چند روز مطمئن شده باربد دوسش نداره.منم سعی میکردم بهش امیدواری بدم.ساعت 11بود كه ملودي گفت ارايشگاه وقت گرفته تا هم موهشو كوتاه كنه و هم يه سر و ساموني به صورتش بده منم گفتم باهاش ميرم اگه ارايشگره مشتري نداشت منم تغيير چهره بدم.ارايشگاه با خونه خالش اينا خيلي فاصله نداشت.مثل اينكه خالش براش وقت گرفته بود.ساعت يك بود كه از ارايشگاه اومديم بيرون.ملودي موهاشو هم كوتاه تر كرده بودو هم رنگشون كرده بود ولي من فقط گفتم ابروهامو تميز كنه و اينكه ابروهامو رنگ كردم كه خيلي قيافم عوض شد و صدالبته خوشكل.رفتيم خونه كه ديديم دارن ميزو ميچينن ما هم بعد از شستمن دستو صورتمون غذامونو خورديم.مامان خيلي از رنگ ابروهام خوشش اومده بود.اول كه گفتم ابروهامو رنگ كنم مخالفت كرد بعد با اصرار هاي من راضي شد.درسته علنا نگفت خوب شده ولي رضايت از لبخندش معلوم بودبعد از ناهار به عليرضا زنگ زدم كه گفت ميخواد خونه بخره و شرايط خونه اي كه ميخواستو به من گفت تا اگه وقت شد چندتا بنگاه هم سر بزنم.منم بهش گفتم اگه وقت بشه غروب ميرم ببينم چه جورياس.ملودي هم كه از قضيه عليرضا با خبرنبود پس سوژه صحبتمون پيدا شد و تا ساعت 4درباره خودمو عليرضا حرف زديم.

حرفامون ته کشیده بود وداشتیم همین جوری همو نگاه میکردیم.که یه دفعه صدای اس ام اس ملودی هر دو مونو ده متری پروند.بازم کرَم ریزی کرده بودم واهنگشو عوض کرده بودم وصدای یه بچه رو گذاشته بودم که اول آروم وبعد باجیغ میگفت مسیج.ملود همون جوری که یه دستش رو قلبش بود ودسته دیگش داشت اس ام اسشو میخوند ومنم فحش بارون میکرد .یهو ملودی گفت:

-وای وستا باورت نمی شه کی بود؟

بی تفاوت گفتم:کی بود

ملودی با یه حالت ذوق زده در حالی که چشماشو اندازه چشمای وزغ باز کرده بود گفت:پارسا

-کی؟بابا ملودی به یکی قانع باش.چندتا چند تا ؟تو گلوت گیر میکنه خواهر من.

-بابا رفیعی رو میگم

یه نمه فکر کردم و تو حافظم سرچ کردم که بالاخره یافتم.این بابا یکی از کسایی بود که ملودی رو دوست داشت وهمکلاسی ماهم بود.ملودی هم نه میگفت نه نه میگفت آره.ازش هم میپرسیدی میگفت فقط باربد اینا واسه سرگرمیه.

-خوب حالا چی کارت داشت؟

-جزوه میخواست

-جزوه؟وسط تعطیلات؟

-آره.

-تو چی گفتی؟

-گفت بیا پارک لاله منم قبول کردم.

-می ری؟

ملودی با یه چشم غره گفت:پ نه پ

-مامانت چی؟

-باسانسور میگم.چیزی نمیگه.توهم بیا.

-نه قربونت بیام که رفیعی یه بلایی سرم میاره

ملودی با ناز خندید وبا یه باشه رفت پایین مامانشو راضی کنه.داشتم با گوشیم انگری برد بازی میکردم که اومد بازی و استپ کردم وملودی رو نگاه کردم.یه شلوار لی یخی پوشید ومانتوی صورتی-طوسی وشال طوسی با کوله ی صورتی.از خط چشم ورژوسایه هم در حد ملایم بهره برد.بعدم با من خدافظی کرد ورفت.منم پاشدم رفتم تو اتاقی که پدرام توش بود پشت در بودم که دیدم داره صداش میاد.گوشمو چسپوندم به در دیدم بلههههههه داره با جی اف عزیز اختلات میکنه.منم یهویی درو باشدت باز کردم که بیچاره ترسید وهمچین در لب تاپشو کوبید که بیچاره ترکید.پس داشته چت میکرده.سرمو که آوردم بالا با قیافه ی وحشتناک پدرام رو به رو شدم.یه لبخند ژکوند زدم وگفتم:

-مزاحم نمیشم.کارتو بکن.

بعدم زودی زدم بیرون.رفتم تو اتاق َملودی دیدم گوشیم داره زنگ میخوره.روشو نگاه کردم.چی؟؟؟اون چرا زنگ زده بود؟زودی گوشی رو برداشتم.

-الو؟

-سلام.

-خوبید؟

-مرسی.

-خونه ی ما هستید؟

اوووف یعنی چی کار داره چرا نمی ره سر اصل مطلب؟

-بله.

یعنی من داشتم از فضولی دق میکردم.

-هنوزم واسه اقوامتون خونه میخواید؟

-آره.

کنجکاویم اجازه صبر ونداد زود پرسیدم:چه طور آقا باربد؟

اونم انگار فهمید دارم میمیرم چون دیگه کش نداد:من الان داشتم می رفتم دنبال خونه واسه خودم شما هم اگه میخواید با من بیاید.

اینم منو کشت تا بگه

-اوووم من به شما اس ام اس میدم.

-منتظرم.

بعدم قطع کرد.پسره ی بی شور.بی ادب.خدافظی نکرد

رفتم پایین تا به مامانم اطلاع بدم.تو حال نشسته بودن وبا مامان باربد وملودی فیلم میدیدن وحرف میزدن.یه سلام بلند کردمو بعد گرفتن جوابم رفتم پیش مامانم نشستم.

-مامانی من میخوام برم یه چندتا بنگاه سر بزنم علی بهم سفارش کرده یه چند تا قیمت براش در بیارم.

-حالا بعد مسافرت میری

-نه دیگه مامان ملودی هم که الان نیست برم یه سری هم به ماشینم بزنم.

-باشه برو

-شما چیزی نمی خوای؟

-نه عزیزم

رفتم بالا وبه باربد اس ام اس دادم و گفتم میام اونم گفت 10مین دیگه بیام پایین.در ساکمو باز کردم ویه شلوار لی ذغالی با مانتوی ابی وشال آبی مشکی پوشیدم.بی اختیار میخواستم تیپ بزنم شاید چون باربد خیلی خوش تیپ بود.نمیدونم.دیگه زیادی به خودم فشار نیاوردم ورفتم پایین.بعد از خدافظی از مامانا به سمت در حرکت کردم.

با اهالی خونه خدافظی کردم وازباغ خوشگلشون رد شدم درو یه نمه لاشو باز کردم.باربد تو یه فراری مشکی نشسته بود و داشت با موبایلش ور میرفت یه تیشرت سفید جذب هم پوشیده بود.داشتم همین جور پسر مردمو دید میزدم که دوهزاریم افتاد باید برم.درو کامل باز کردم بدون توجه به اطراف وصد البته سربه زیر به طرف ماشین حرکت کردم.رفتم وسوار شدم ویه سلام آروم وزیر لبی کردم نثار باربد خان کردم.جوابمو داد.یه دو سه ثانیه ای گذشته بود که دیدم چرا حرکت نمیکنه.سرمو آوردم بالا که دیدم جلل خالق داره منو نگاه میکنه.

-عوض شدید.

بااین که شنیده بودم ولی از شدت تعجب نا خود آگاه گفتم:

-چی؟؟

-اوووم...صورتت یه تغییری کرده.

جانم؟اینم قاطی داره ها.یه بار جمع میبنده یه بار پسر خاله میشه.ولی از یه طرفی هم از این که بهم توجه داشت تو دلم قند آب شد.یه لبخند خجول زدم .یهو یاد ملودی افتادم.خنده روصورتم خشک شد.

-در هرصورت خوشگل شدی

.با غم نگاش کردم.خودمم نمیدونم دلیل غمم چی بود.رومو اون ور کردم.اونم دیگه حرفی نزد وراه افتاد.یه 10دقیقه ای بود که همین جوری داشت میروند.یه هو زد به سرم.این منو کجا میبره؟چرا نمیرسیم؟داشتم خودمو با اینکه آشناس وقابل اعتماده واینا سرگرم میکردم ولی از یه طرفی هم لامذهب صبر نداشتم برای همین دیگه فکر نکردم وتندی گفتم:

-اوم..کی میرسیم؟

از گوشه ی چشمش بهم نگاهی انداخت.

-یه 5دقیقه دیگه.

-چیزه میشه ضبطو روشن کنم؟

-روشن کن.

ضبطو روشن کردم آهنگ رد تیلور جونم بود.الهی منم این آهنگو خیلی دوست داشتم

Taylor swift - Red

Loving him is like driving a new Maserati down a dead end street

عشق اون مثل راندن یک مازراتی نو در جاده ای بن بست است!!

Faster than the wind

سریع تر از باد

Passionate as sin, ended so suddenly

وحشیانه چون گناه. با پایانی بسیار ناگهانی

Loving him is like trying to change your mind

عشق اون مانند تلاش کردن برای تغییر دادن ذهنت هسته

Once you’re already flying through the free fall

گویی تو در حال پروازی به هنگام یک سقوط آزاد

Like the colors in autumn

مثل رنگ ها در پاییز

So bright just before they lose it all

ابتدا خیلی روشن می شوند قبل از اینکه کاملا بی رنگ شوند

Losing him was blue like I’d never known

از دست دادن او به رنگ آبی بود گویی من هرگز نمیدونستم

Missing him was dark grey all alone

دلتنگی برای اون خاکستری تیره بود و بس

Forgetting him was like trying to know somebodyyou've never met

فراموش کردنش مانند تلاش برای شناخت کسی بود که هرگز ملاقاتش نکردی

But loving him was red

اما عشق او سرخ بود

Loving him was red

عشق او سرخ بود

___

.داشتم همین جور باهاش زیر لبی میخوندم که ماشین ایستاد وباربدم پیاده شد.اه چه زود رسیدیم آهنگ که هنوز تموم نشده.مجبوری منم پیاده شدم وباهم به سمت املاکی رفتیم.

خسته و كوفته تو ماشين نشستم.با اينكه هنوز اسفند بود ولي هوا حسابي گرم شده بود.باربد رفته بود تا ابميوه بگيره.من نميدونم اين پسره عقلشو از دست داده ميخواد خونه مجردي بگيره؟خوب همونجا بمونه نه نياز هست از جيب خودش خرج كنه و نه بايد به كار هاي خونه برسه.مگه پول اضافي داره؟انقدر قيمت خونه زياد بود كه من شاخ در اورده بودم.خيلي شانس داشتم كه همچون خونه اي گيرمون اومد.هرچند اون پولا برا باربد خيلي زياد نبود و بيشتر به سبك و مدل خونه اهميت ميداد تا قيمتش.ولي مطمئن بودم كه در توان علي نيست همچين پوليو بپردازه.همين لحظه باربد سوار شد و همينطور كه ابميوه رو دستم ميداد گفت:

به چي فكر ميكني انقدر اخمات تو همه؟

-قيمتا خيلي بالان.نميدونم علي ميخواد چكار كنه؟

-من ميگم بهش بگو بره طرفاي كرج هم بگرده.فكر كنم ارزونتر از اينجا باشه.

-نميدونم چي بشه.

راستي تو مگه پول اضافه داشتي كه اينهمه دادي بابت خونه؟

گه ازش خجالت نميكشيدم و رودزبايستي نداشتم كه ميگفتم مگه خر گازت گرفته.حيف كه زشت بود

-اگه دوست نداري اسراري نيست كه بگي؟

بدون توجه به حرف من شروع كرد:

-اخه تو نميدوني من تو اون خونه چي ميكشم كه؟

با تعجب زل زدم تو صورتش.به خانوادش نميومد بخوان اذيتش كنن

-چند وقته بهم گير دادن زن بگيرم.

با شنيدن اين حرف عميقا ناراحت شدم ولي خودمو شاد نشون دادم و گفتم:

-اين كه بد نيست؟خيلي هم خوبه

-تو هم مثل اونا فكر ميكني؟كجاش زن گرفتن خوبه؟كلي مسئوليت ميوفته رو دوشت،بايد شب تا صبح سگ دو بزني تا شكم يكي ديگه رو سير كني،ازاديتو از دست ميدي و خيلي چيزاي ديگه.

باربد-ميگم اگه ميخواي يه زنگ به پسر داييت بزن ببين اگه ميخواد بريم سمت كرج و يه خبر از بنگاها بگيريم.

-پسر عمو نه پسر دايي.من اصلا دايي ندارم.

بعد هم گوشيمو در اوردم تا به علي زنگ بزنم.گوشيش خاموش بود.

-نميخواد.بعدا كه از كيش اومديم خودميه روز ميرم سر ميزنم.

-منم باهات ميام.نميخوام رفيق نيمه راه باشم.خب الان كجا بريم؟

-مگه قراره جايي بريم خونه.به مامان گفتم زود ميام.

باربد هم با نارضايتي به سمت خونه روند.

-ميگم تو هم با ما مياي همدان؟

-بابا برام بليط گرفته.معلوم نيست.مامان ميگه بيا اونجا و يه كم با اخلاق ملودي بيشتر اشنا شو تا وقتي خالت اينا نرفتن شمال موضوع رو مطرح كنيم.من هم ميخوام بمونم خونه دنبال وسايل بگردم براي خونم.

-خوب بيا ديگه.تا پنجم عيد كه همه جا تعطيله.

-نميدونم ببينم چي ميشه

-اگه تو نياي بهمون خوش نميگذره.ملودي كه افسردگي حاد گرفته.پدرام هم ميره اونور پيش دوستاش.

-باشه بابا انقدر با عجز حرف زدي كه دلم برات سوخت.ميام.ملودي چشه؟عاشق شده؟

نيشخندي زدم و گفتم:

-نميدونم شايد

چند دقيقه بعد رسيديم خونه.بعد از شام داشتم حاضر ميشدم كه بريم فرودگاه كه مامانم اومد تو اتاق

-چرا با باربد اومدي؟مگه با اون رفته بودي؟

اين هم از همون موقع ها بود كه اب ميخوردم بايد برا همه توضيح ميدادم.بهم شك نداشتند ولي...

-نه بابا با اون كجا پاشم برم؟داشتم ميومدم ديدمشمنو رسوند.

نميدونم چرا راستشو نگفتم ولي اصلا دلم نميخواست بدونه با اون رفتم.هرچند ميفهميد هم چيزي نميگفت.

ساک خوشگل وسرخابیمو برداشتمو به همراه ملودی که یه ساک قرمز دستش بود اتاقو به مقصد پایین ترک کردیم.همزمان باربدم در اتاقشو باز کرد بی شور چه تیپی زده بود.خیلی ناز شده بود.بلوز ابی با شلوار لی.دیدم ملودی محو تماشای باربده وباربدم بی اهمیت داره از پله ها پایین میره.با آرنج پهلوشو سوراخ کردم.ملودی چشم از باربد برداشت وبا عصبانیت زل زد بهم.منم خودمو مظلوم کردمو گفتم:

-خوردیش آخه

ملودی هم بدون حرفی یه لبخند زد ورفت به سمت پله ها.خدا شفاش بده یه لحظه عصبانیه یه لحظه لبخند ژکوند میزنه نه به اون یه ساعت پیشی که اومده بود واز پارسا جون میگفت که چه جوری بردتش کافی شاپ وبهش گل داده واینا نه به الانش که داشت با چشماش باربدو با اون هیکل ورزشکاری رو درسته قورت میداد.واقعا خدا شفا بده.منم رفتم به سمت پله ها وبا بد بختی ساکمو بردم پایین همه جمع بودن.همه یه نگاهی به هم کردیمو بابای باربد گفت:

-خوب بسم ا.. بریم دیگه؟

بابای من-بله دیگه

بعدم همه به سمت در حمله کردیم

---

از ماشین پیاده شدمو پشت سر باربد وپدرام که داشتن حرف میزدن با ملودی به سمت در فرودگاه رفتیم.تو کل راه ملودی ساکت بود.معلوم بود داره فکر میکنه.منم بی حرف کنارش حرکت کردم.رفتیمو رو صندلیا نشستیم تا شماره پروازمونو بخونن.ملودی گوشیشو در اورد وهنزفری رو وصل کرد.یه گوشیشو داد به من.همین جوری یه 2تا آهنگی گوش دادیم که ملودی در گوشم گفت :وستا من باید برم دسشویی.

-باشه.

ملودی دستشو به حالت تهدید بالا گرفت:-من موبایلو میذارم اینجا صبر میکنی تامنم بیاما.دستم بهش نمیزنی

-باشه بابا

ملودی که خیالش راحت شده بود پاشد ورفت.منم موبایلمو برداشتمو به پریسا اس دادم.تو این مدت باهم زیاد حرف میزدیم.شماره پروازمون رو اعلام کردن وماهم منتظرملودی بودیم.وقتی دوباره شماره پروازمونو خوندن خانوم بالا خره پیداش شد ووقتی همه ی مارو بایه قیافه ی برزخی دید تازه 2هزاریش افتاد که چه خبره.بازم از اون لبخندای نازش تحویل ما دادوبه طرفمون اومد.با حرص ساکشو برداشتمو به طرفش حمله بردم.دسته ی ساکو محکم چپوندم تو دستش.خدا وکیلی خیلی حرصم میداد.هیچی دیگه همه به سمت باجه ی چک کردن بلیط راهی شدیم.به خودمون نگاه کردم.ماشاا..یه گله ای بودیم.یاد دوران عزیز راهنمایی افتادم که همین جور گله ای میرفتیم بستنی میخریدیم دوباره برمیگشتیم مدرسه.چه اسکولایی بودیم خدایی ولی یادش بخیر حال میداد.نوبت من شد منم بلیطمو دادم وچک کردوداشتیم مثل آدم از بازرسی رد میشدیم که یهو ملودی عین نمی دونم چی برگشت پشت سمت من.دماغ عزیزمو داغون کرد.منم دهنمو باز کردم تا منورش کنم که با هول گفت:

-وستا بدبخت شدیم رفت

با این لحن گفتنش نا خود آگاه منم هول کردم.باترس گفتم:

-چی شده ملودی؟

اونم بدتر از من با استرس وترس گفت:

-موبایلمو آوردی؟

-نه به من چه خودت گفتی دست نزنم.

-وای .

-حالا وللشو.

-چی چی ولشش وستا همه ی عکسامون اون توئه.تازشم رمز نداره.

باهم به جلو نگاه کردیم.خانواده ها نبودن.گوشیمو در آوردمو شماره پدرامو گرفتم.بعدم هول هولکی براش توضیح دادم.دست ملودی و محکم گرفتم ورفتیم.خدا روشکر گوشی همون جا بود.زودی برگشتیم مراحل سوار شدنو طی کردیم.ازپله ها داشتیم بالا میرفتیم.همه نشسته بودن.یعنی هواپیما به خاطر ما وایساده جلل خالق.دوتا جای خالی بود یکی بغل باربد یکی بغل پدرام داشتم به سمت پدرام میرفتم که مهماندار اومد دست منو ملودیو گرفت وبا غرغر پرت کرد رو صندلیا.منو هم روصندلی بغل باربد شوت کرد.چشمام داشت از حدقه میزد بیرون.خواستم حرفی بزنم که صداشو انداخت به سرش.

-همین الانم به خاطر شما دوتا سه ساعته منتظریم.بشین سرجات.

دهنم همین جور باز مونده بود.یه نگاه به ملودی کردم.دست کمی از من نداشت.بابهت بهم نگاه کردیم.باربد منو به عقب هل دادو دهنمو بست.

باربد یه نیم نگاهی به زنه کرد وگفت:شانس آوردید هواپیما تاخیر داشت بابای ملودیم سر کیسه رو شل کرد.

بعدم به ادامه ی کارش مشغول شد.منم یکی از رمانایی رو که آورده بودمو درآوردمو مشغول شدم.از لحظه ی صعود وفرود هواپیما زیاد خوشم نمی اومد.روده ومعدمم زیاد درست حسابی نبود الان به خاطر قرصایی که مامانم داده بود سرپا بودم.پدرام سرشو به سمت ما چرخوند وگفت:

-بچه ها.

من وباربد دست از خوندن کشیدیم وهمراه ملودی با تعجب نگاش کردیم.

-میگم حالا که ماکل عیدوباهم هستیمو از قبلم همو میشناختیم پس بیخیال این آقا وخانما.

همه زودی قبول کردن.منم همرنگ جماعت شدم وقبول کردم.بعدم دیگه فکر کنم حال بچه ها مساعد نبود چون نه حرفی زده شد ونه اتفاقی افتاد

بعد از پرواز حوصلم سر رفت.پس كتابي كه همراهم بود و در اوردم شروع كردم به خوندن.باربد هم كه انگار كلافه بود برگشت سمتم و گفت:

-چي ميخوني؟

-دنياي سوفي

-اوم....خيلي كتاب قشنگيه.خوندمش...يكي از كتاباي مورد علاقمِ.

با تعجب بهش نگاه کردم خوندن يه کتاب فلسفي از يکي مثل باربد بعيد بود واسه همين با تعجب گفتم:

-واقعاً؟

اون هم بي تفاوت يه "واقعا" گفت و روشو كرد اونور.من هم خودمو سرگرم خوندن كتاب كردم.

تقريبا دو ساعت بعد هواپيما تو فرودگاه همدان فرود اومد.انگاري يكي به دلم چنگ زده باشه.چشمامو بستم و سعي كردم خونسرد باشم.هي به خودم تلقين ميكردم:

-وستا چيزي نشده.الان خوب ميشي.تا چند دقيقه ديگه هواي ازاد ميخوري و كاملا همه چي يادت ميره.

چند دقيقه بعد از هواپيما خارج شديم.و به سمت خونه حركت كرديم.اول قرار بودهتل رزرو كنيم.بعد كنسل شد و به خونه يكي از دوستاي باربد كه تهران زندگي ميكرد رفتيم.درواقع خونه دانشجوييش اونجا بود.خيلي بهتر از هتل بود.من كه اصلا با هتل حال نميكردم.اگه يك كم دير بري نه از ناهار خبري هست نه از شام.بايد برنامه هاتو با اونا هماهنگ كني.

تو ماشين همه سكوت كرده بودند.با اينكه تو هواپيما تحرك خاصي نداشتيم ولي خستگي عميقي و رو تن همه ما جا گذاشته بود و همين باعث شده بود همه سكوت اختيار كنيم.

خونشون كاملا مركز شهر بود.وقتي رسيديم هركس يه طرف ولو شد.ميخواستم بخوابم ولي بدون خوردن چاي غير ممكن بود.بايد هرشب قبل خواب چاي ميخوردم.براي همين بلند شدم و به سمت اشپزخونه رفتم.سماور رو يكي از كابينتا بود.برداشتمش و به سمت شير اب رفتم.وقتي درشو برداشتم تا از اب پرش كنم ديدم يه عالمه رسوب رو ديواره هاي سماور وجود داره.چه پسراي شلخته اي.بيخيال سماور شدم و كتري و پرِ اب كردم.معلوم بود از كتري استفاده نميكنند چون علاوه بر تميز بودن ، ته يكي از كابينتا بود.با بدبختي پيداش كردم.

وقتي با سيني پر از چاي جلو مامان اينا ظاهر شدم همه چشماشون برق زد و هر كس يه ارزويي يا تعريفيازم ميكرد.

-الهي خوشبخت شي.

-پير شي عزيزم.

-وستا تكِ،حرف نداره.

-خواهر خودمِ ذيگه.

بعد از خوردن چاي انگار مواد مصرف كرده باشند همه شارژ شدند.

تصميم داشتم بخوابم كه با حرف پدرام خواب از سرم پريد.

خيلي يواش به باربد گفت:پاشو بريم بيرون.من اينورا رو ميشناسم.هر شب بچه ها يه پارك همين اطراف قرار دارند.تا صبح بيدارند.

مثل اينكه قرار بود من و ملودي و نبرند.براي همين ملودي و بردم تو اتاق و موضوع رو بهش گفتم.از اونجا كه هردو كرم داشتيم لباسامون و عوض كرديم و اماده رو مبل رو به رويي پدرام اينا نشستيم.و تخس زل زديم بهشون.

با سقلمه اي كه باربد به پدرام زد ،پدرام متوجه ما شد.

-كجا به سلامتي؟

-مثل اينكه دوستات پارك دوره دارند.قراره چهارتايي بريم پيششون.

فكر كنم باربد از پررو بازي هاي من خندش گرفت.چون روشو كرد اونور تا خندشو نبينم.ولي من بازم پررو بازي در اوردم و ايندفعه ادامه دادم:

-نه و نميشه نداريم.اگه ناراضي بوديد كه باربد نميخنديد.

بعد هم بدون اينكه به پدرام فرصت حرف زدن بدم،رو به ملودي گفتم:

-ملودي زود باش بريم حياط.تا ما بند كتوني هامون و ببنديم اينا هم ميان.

و با يه خداحافظي بلند مامان اينا رو متوجه خودمون كردم و در جواب مامان كه ميگفت :

-كجا اينوقت شب؟

گفتم:

-با باربد و پدراميم.

و جاي هيچ حرفي براشون باقي نذاشتم.

وقتي ميگم نياي يعني نيا!حالا من هلك و هلك دوتا دختر با خودم كجا ببرم؟انقدر خيره اي كه حرف هيچكس و گوش نميدي.

به جاي اينكه عصباني يا ناراحت بشم از دستش خندم گرفته بود.برگشتم و رو به عقب نيشمو باز كردم.باربد كه پشت من ايستاده بود وقتي ديد ميخندم گفت:

-.من جاي تو بودم با اين حرفايي كه زد هرگز باهاش جايي نميرفتم.

بعد هم خنديد.

تو دلم گفتم ببند نيشتو.

ابرويي براش بالا انداختم و گفتم

-اولاً سعي نكن بين من و داداشمو به هم بزني.بعدشم چرا بايد ناراحت بشم خو راست ميگفت ديگه.

بعد هم قدمامو تند تر كردم تا به پدرام برسم.بعد هم دستمو دور بازوش حلقه كردم.اون هم چيزي نگفت و اهسته تر قدم برميداشت و تا باربد و ملودي برسند.

خداروشكر خجالتم نسبت به باربد از بين رفته بود و كمي بي رودربايستي تر حرف ميزنيم .بالاخره همسفر شدن چيز كمي نيست.

نزديك به يك ربع بعد به پارك مورد نظر رسيديم.حدود ده نفري ميشدن.پدرام راست ميگفت جمع كاملا پسرونه بود ولي اين هم باعث نشد از اومدنم پشيمون بشم.دو رديف نيمكت كنار هم قسمت انتهايي پارك وجود داشت كه همه همون جا نشسته بودند.البته بيشترشون رو زمين بودند.اتيش كوچيكي هم روشن كرده بودند.با اينكه روزا هوا گرم بود ولي شبا هاي اسفند ماه هنوز هم همون سوز مخصوص به خودشو داشت.

با بچه ها اشنا شديم.بيشترشون پسراي خوبي بودند.هرچند شناخت اقايون غيرممكنِ.

پدرام كه از همون اول ما رو فراموش كرد و انقدر گرم صحبت با دوستاش شده بود كه متوجه نشد ده دقيقست من و ملودي سرپا ايستاديم.خوب زشت بود خودمون و وسط پسرا جا بديم.دختري گفتن،حيايي...

بازم به مرام باربد كه يك كم خودشو كنار كشيد تا من و ملودي كنارش رو صندلي چهار نفره اي كه با وجود من و ملودي مشيد پنج نفره نشستيم.

من و ملودي دربرابر هيكل اونا مثل فيل و فنجون بوديم.با هر بدبختي بود خودمون و جا داديم.بماند كه كم مونده بود برم تو حلق باربد.

خيلي جمع مزخرفي يبود.البته براي من اينطوري بود.به ملودي گفتم پاشو بريم يك كم قدم بزنيم.همين كه بلند شديم باربد هم بلند شد.

ملودي يه نگاه پر از سوال بهش كرد.

من هم پرسيدم:

-تو كجا؟

-انتظار نداري بذارم تنها بريد كه؟

ميدونستم حريفش نميشم هيچي نگفتم و با ملودي قردم زديم.پارك حيلي بزرگي نبود.يه سري ادم معتاد هم پرسه ميزدند كه ترسيدم ولي وقتي يادم افتاد باربد باهامونِ دلم قرص شد.لابد يه چيزي ميدونست كه نذاشت تنها بياييم ديگه.

بعد از يك كم قدم زدن برگشتيم.چون نه تاب داشت و نه سرسره.درواقع پارك نبود فضاي سبز بود.

دوستاي باربد هم با اين مكان انتخاب كردنشون.اين همه پارك قشنگ داره همدان.

دوباره سر جامون نشستيم.من هم احساس كردم چقدر خوابم مياد.كم كم چشمام داشت بسته ميشد.فقط يه لحظه متوجه شدم كه سرم افتاد رو شونه هاي باربد و چشمام بسته شد.

-وستا بلند شو ديگه ،همه رفتند.

با كرختي چشمام و باز كردم.پارك كاملا خلوت شده بود.تا اومدم بلند شدم درد وحشتناكي تو گردنم پيچيد.دستمو به گردنم گرفتم و كمي ماساژش دادم .

راه افتاديم به سمت خونه.من كه چشمام نيمه باز بود.وارد خونه شديم متوجه شدم همه خوابن.البته اگه بيدار بودند عجيب ميشد.

منم بدون توجه مانتوم و دراوردم و رو يكي از مبلا خوابيدم

سر و صدايي كه ميومد به اجبار چشمامو باز كردم.ميخواستم گردنم و بچرخونم كه آه از نهادم بر اومد.گردنم كاملا خشك شده بود.يكي نيست بهم بگه جا كم بود رو مبل خوابيدي؟

با هر بدبختي بود بلند شدم.خاك بر سر نفهمم كنم كه با تاپ خوبيدم تو حال...ساعت ده بود و سر و صدا از اشپزخونه ميومد.تصميم گرفتم تا بيشتر از اين ابروم نرفته برم يه چيز درست حسابي بپوشم.

رفتم تو اتاقي كه ساكم و گذاشتم.كلا دو تا اتاق بيشتر نبود.همينطور كه سعي ميكردم چشمام و باز نگه دارم به سمت ساكم رفتم كه احساس كردم يه چيز سفتي زير پام داره له ميشه .و من سعي داشتم با فشار وارد كردن به اون جسم متوجه شم چيه كه با صداي داد يه نفر دو متر پريدم هوا...باربد بود كه تو رخت خوابش نشسته بود و ميگفت:

-ايــــ خدا پام داغون شد...

من هم مثل مشنگا زل زدم بهش ببينم چرا داره داد و هوار راه ميندازه...كه متوجه شدم بله...پاشولگد كردم...

حالا خوبه گلوله نخورده داره اينجوري ميكنه......

گفتم:

-اوووووووووووو حالا انگار چي شده؟خوب نديدم ببخشيد...

بعد هم يه قدم ديگه برداشتم كه بازم اون جسم زير پام اومد....ولي پاي باربد كه اونور بود.دوباره برگشتم عقب و يه بار ديگه روش لگد كردم..كه ايندفعه صداي باربد در اومد:

-داري چي كار ميكني وستا؟ پاش له شد....

-پاي كي له شد؟

بي شخصيت...زد زير خنده و گفت:

-خوابي؟

بعد هم با خنده گفت:

-پدرام بيا خواهرت و جمع كن....بلند شو ديگه

- مگه من چند كيلو َم؟

و يه لگد نثار جسم بغليش كرد و اونجا بود كه متوجه شدم اون جسم پدرام...

رفتم سمت ساكم كه ياذم اومد منِ خر با تاپ دارم جلو ِ يه پسر غريبه جولون ميدم...سريع لباس برداشتم و رفتم تو اون اتاق و عوض كردم...ابرو برام نموند...البته قبل از اينكه بزنم يكي ديگه رو ناقص كنم متوجه شدم ملودي تو اتاق خوبه...

رفتم تو اشپزخونه كه ديدم دارند صبحونه ميخورند و فقط ما چهار نفر خواب بوديم.بعد از اينكه صبحونه خوردم خاله گفت برم بچه ها رو بيدار كنم كه قراره بريم بيرون...چون فردا شب هم تحويل سال بود ،يه سري خريد هم داشتند...

رفتم نوبت به نوبت انقدر بالا سرشون موندم و تكونشون دارم كه همه بيدار شدند...به استثناي باربد كه نميتونستم تكونش بدم براي همين انقدر با بالش زدم به بازوش كه بيدار شد.

تقريبا اون حس رودربايستي كه با باربد داشتم از بين رفته بود و ديگه مثل پدرام و ملودي باهاش برخورد ميكردم....

بعد از اينكه اونا صبحونه خوردند همگي حاضر شديم تا بريم بيرون...البته خبر نداشتيم كجا قراره بريم....

با خستگي خودمو رو مبل انداختم.صبح كه رفتيم بيرون تا همين الآن كه رسيديم خونه يه سره داشتيم راه ميرفتيم.فقط براي ناهار و شام بود كه رفتيم رستورن و نشسته غذا خورديم.

اول از همه مامان ملودي پيشنهاد داد بريم غار علي صدر....بعد هم ارامگاه بو علي و اخر از همه هم شير سنگي.

خدايي همدان خيلي قشنگه و كلي هم جاهاي ديدني داره ولي چون ما وقتمون كم بود و فقط امروز ميتونستيم گردش داشته باشيم فقط بعضي جا هايي كه تعريفشون و شنيده بوديم رفتيم كه البته پدرام هم خيلي كمكمون كرد.

هوا خنك بود مخصوصا داخل غار وقتي داخل اون قايق هاي كوچيك نشستيم من داشتم از سرما يخ ميزدم.

ساعت سه ناهار خورديم بعد هم رفتيم سراب گاماسيا كه سمت نهاوند بود.

غروب هم رفتيم بازار هم براي سفره هفت سين و هم سوغاتي بخريم.

من كه اصلا تو خريد وسايل سفره هفت سين دخالت نكردم.همين كه ميدونم اون هفت تا سين چي هستند بايد خدا رو شكر كنم.به جاي من ملودي كلي پارچه ها و ظروف سفالي گرفت تا خودش سفره رو بچينه.ساعت ده بود كه شام هم خورديم و با كلي خريد برگشتيم خونه.

مامان صدام زد و گفت من و ملودي بايد تو اون اتاقي كه ديشب ملودي خوابيده بود بخوابيم.رفتم تو اون يكي اتاق تا لباسامو بردارم كه پدارم و باربد هم دراز كشسده بودند.داشتم رد ميشدم كه باربد گفت:

-وستا جون هر كي دوست داري پامو لگد نكن كه حالاحالا ها بهش نياز دارم.

من هم يه چشم غره بهش رفتم و همزمان كه لباسامو ازتو ساك بر ميداشتم گفتم:

-بهت نمياد انقدر سوسول باشي...تازه مگه من چند كيلو َم؟

-من دو هفته نميشه كه پام خوب شده كه تو دوباره زدي لهش كردي...

-خب بابا ببخشيد

بعد هم رفتم تو اتاق خودمون و بعد از تعوبض لباس رو رخت خوابي كه پهن شده بود دراز كشيدم.

فكرم رفت سمت حرف امروز پدرام...

جلوي يكي از مغازه ها ايستاده بودم كه به پدرام گفتم:

-راستي اقا پدرام خيلي نامردي...ديشب كه دوستات و ديدي من و به كل فراموش كردي...اصلا مهم نبود بين اون همه پسر باشم؟

--تنها نبودي كه باربد هم بود باهاتون...

-تو برادرمي يا باربد؟

-من و بارد نداريم مه...اون هم مثل برادرت

من ديگه حرفي نزدم و به فكر رفتم...واقعا باربد براي من مثل پدرام بود؟

خودم هم جوابمو نميدونستم و. سعي داشتم بفهمم نسبتش با من چيه ولي همش ذهنم ارور ميداد..

بيخيال پيدا كردن نسبت شدم و خودمو به دستاي خواب سپردم.

با عجله رفتم حموم...وقتي از خواب بيدار شدم ساعت دوازده ظهر بود...و تحويل سال ساعت دو و نيم...انقدر خجالت كشيدم.

با اينكه ديشب دير نخوابيدم ولي نميدونم چرا انقدر دير بلند شدم....همه بيدار شده بودند...تند تند خودمو شستم و اومدم بيرون ...در واقع گربه شور كردم...با اين حال ساعت يك و ده دقيقه بود...سريع نشستم سر سفره تانهار بخوريم...همه شروع كرده بودند و منتظر منهم نشده بودند...تند تند غذامو خوردم و رفتم تو اتاق تا موهامو خشك كنم.موهام خيلي بلندِ .تقريبا تا پايين كمرم و حسابي هم لخت.براي همين تصميم داشتم براي امروز موهامو فركنم...معمولا روسري سر نميكنم.بابا هم خدارو شكر چيزي نميگه...

اول موهامو با سشوار خشك كردم بعد هم بابليس به دست سعي داشتم موهامو فر كنم ولي... فر كردن اون همه مو اونم تنها خيلي سخت بود براي همين ملودي و صدا زدم و خودم هم سرگرم كارم شدم...انقدر غرق در فر كردن موهام بودم كه با صداي در پريدم هوا...برگشتم ولي در كمال تعجب كسي تو اتاق نبود...من هم بيخيالش شدم...بعد از اينكه كارم تموم شد رفتم بيرون كه ديدم ملودي داره برنامه هاي تلويزيون قبل از تحويل و ميديد كه يه فوتباليست با چندتا بازيگر و آورده بودند...كنارش نشستم و يه نيشگون از پاش گرفتم كه دادش رفت هوا ولي من توجهي نكردم و گفتم:

-بيشعور ِ خر چرا صدات زدم نيومدي؟دستم شكست تا اين موهارو. فركنم...

تازه نگاهش به موهام افتاد و باذوق دستي بهشون كشيدو گفت:

-واي چه قشنگ شده...اون موقع كه صدام زدي داشتم هفت سينو و اماده ميكرم براي همين باربد وفرستادم...نيومد؟

بعدهم گونمو بوسيدو يه ببخشيد گفت و توجهش جلب شد به ادامه برنامه

من هم رفتم تو فكر...

يعني باربد اومده بود تو اتاق و در رو بهم كوبيد؟پس چرا چيزي نگفت...واي من و بدون روسري ديد..بعد يادم اومد كه كلا جلوش بدون روسري بودم ...وجدانم مثل قاشق نشسته اومد وسط و گفت:

-نه كه الآن با چادر اينجا نشستي...خب اينجوري هم ميبينتت ديگه...

من هم كه ديدم حق با اونه بيخيال شدم و حواسمو دادم به صحبت فوتباليستِ...

ـــــــــــــــــــــــــ ــــــ

همه دور سفره نشسته بوديم و هركس مشغول انجام كاري بود...

پدرام و باربد اجيل ميخوردند...بابا داشت قرآن ميخوند...مامان اينا داشتند دعاي تحويل سال وميخوندند...

يا مُقَلِبَ القُلوبِ و الاَبصار

با خودم فكر كردم حالا كه سال داره تموم ميشه،تو اين يك سال چكار مفيدي كردم؟

يا مُدَبِرَ اللَيلِ وَ النَهار

چقدر خدا ازم راضيه؟

يا مُحَوِلَ الحَولِ و الاحْوال

خانوادم چقدر از من راضي اند؟

حَوِلْ حالِنا الي احْسَنِ الحال

كه به هيچ نتيجه اي نرسيدم.مغزم كاملا قفل شده...

نگاهم تو نگاه باربد قفل شد...باز هم بدون هيچ فكري بهش نگاه كردم...نگاه اون هم به من بود....دعاهايي كه ميخواستم بخونم يادم رفت...این پسر خیلی عجیب بود.از همون اولم متوجه غم تو نگاهش بودم....

بومـــــــــــــــــــــ اين صداي توپي بود كه هوا شد و

سال يك هزار و سيصد و نود وـــــ شمسي مبارك باد

دعاي تحويل سال فراموشم شد...به جاي دعا كردن ،به جاي اينكه ارزوي سلامتي براي خانوادم بكنم ،به جاي همه دعاهايي كه هر سال ميكردم اينبار فقط و فقط نگاهم به باربد بود،باربدي كه چند ماه هم نميشه پا گذاشته تو زندگيم و عشق رفيق فابريكم....

همه بلند شده بودند و با هم روبوسي ميكردند.من هم بلند شدم و نوبت به نوبت با هم دست دادم و با زنا و بابا و پدرام هم روبوسي كردم.و بابا طبق هر سال عيدي م رو داد و من بسي خوشحال از گرفتن عيدي...كلا به پول علاقه خاصي داشتم...و باز هم طبق هر سال در حسرت عيدي از پدرام...هيچ سال برام عيدي نميگيره...ميگه من و بابا نداريم كه...بيخيال... 

به اتاقی که وسایلم توش بود رفتم.عروسک سیاه وبامزه ای رو که به عنوان عیدی براش خریده بودم وبرداشتم.رفتم پیششو بغلش کردم.تمام احساسامو تو صدام ریختم:

-عیدت مبارک خواهری

اونم متقابلا بغلم کرد عروسک کادو پیش شده رو بهش دادم.اونم یه ساک دستی خیلی باکلاسو بهم داد.از هم تشکر کردیم.همزمان باهم عیدی هامونو در آوردیم.اون برام یه مانتوی قهوه ای که روش نوشته های قهوه ای کمرنگ داشت بهم داده بود.ازش تشکر کردم.همزمان مامانمم از تو آشپزخونه برای سبزی پلو با ماهی عید صدامون کرد.سر میزی که تو آشپز خونه بود کنار ملودی نشستیم.کنارمم پدرام وبعدم باربد بودن.بقیه هم نشستن واولین ناهار سال جدیدو خوردن.تو کل وقت ناهار سکوت حکم فرما بود.هرکسی به سرنوشتش فکر میکرد.امیدوار بودم تواین سال جدید یه زندگی خوبو تجربه کنم واینکه زندگیم هیجان داشته باشه.دیگه خیلی یه نواخت شده بود.یه نفس عمیق کشیدم.خیلی خورده بودم.بعد از تشکر از مامانها از صندلی پاشدم.روبه مامانم گفتم:

-مامان من میرم این دور وبرا قدم بزنم.

مامانم با یه لحن مهربون جواب داد:-باشه عزیزم.زود بیا

سر تکون دادم وبه طرف اتاق رفتم ویه شال خوش رنگ سبز سرم کردم بعدم از خونه بیرون زدم.ذهنم خیلی مشغول بود وبه همه چی فکر میکردم.از باربد ودانشگاه وعلیرضا ودوست دختر ناشناخته پدرام گرفته تا به اینکه هوای امروز چقدر خوبه.خلاصه به همه چی فکر میکردم.به همه چی جز خودم

+++

نمیدونم چه قدر راه رفتم ولی حواسم بود از خونه دور نشم وهمون دور و برا باشم که صدای تک بوقی منو به خودم آورد.متعجب برگشتم ویه 206دیدم که توش یه پسر نشسته بود توجهی نکردمو به راهم ادامه دادم.ولی اون ول کن نبود وهی بابوقاش به عبارتی رومخ من یورتمه سواری میکرد.به سمتش برگشتم وبا انگشتام اشاره کردم بیاد.اونم ذوق مرگ شد ونفهمید چه طوری بیاد.به سمتم اومد.از نزدیک بدتر بود.از این جوجه تیغی های برق گرفته.یکی نیست بهش بگه هرچی حد داره فشن کردن موهم حد داره.با یه لحن چندش گفت:

-میدونستم بالاخره رام میشی

تو دلم بشه یه پوزخند گنده وروی لبام یه لبخند ملیح زدم.فاصلش واسه کاری که میخواستم باهاش بکنم زیاد بود.سعی کردم نفرت صدامو پنهون کنم.

-بیا نزدیک تر گلم.

اونم خر ذوق اومد جلو داشت دیگه خیلی نزدیک میشد واسه اینکه سرجاش باشه ازش اسمشو پرسیدم اونم باهمون لحن چندش جواب داد:ساسانم جیگر تو ساسی صدام کن.

خوب دیگه فاصلم مناسب بود طی یک عملیات جذاب ونشونه گیری صحیح پای راستم توی ساق پای ساسی جون فرود اومد.بعدم با لحن واقعیم که پر از نفرت بود گفتم:اینو زدم یاد بگیری مزاحم دخترا نشی ولقمه روهم اندازه دهنت برداری.

سرمو اون ور کردم که دیدم در خونه بازه وباربد با چشمای اندازه توپ بسکتبال زل زده به من.منم با یه پوزخند از کنارش رد شدم.این منو با دوست دختراش اشتباه گرفته بود.من مثل اونا نبودم.من واسه خودم ارزش قائل بودم.من وستا بودم.شناختن من کار میبرد.ولی من اونو میشناختم مثل همه ی پسرا هوس باز.

زنگاهش خسته شدم وبشه توپیدم:

-چیه چرا این طوری نگاه میکنی؟من مثل تو ودوست دخترات نیستم.میدونی وستا یعنی چی؟یعنی دختر پاکدامن و با اصل و نسب.من اینم.اصلا تو اینجا چی میکنی؟؟

باربد باچشمای گشاد گفت:چرا قاطی میکنی؟اومده بودم برم از تو ماشین چیزی بردارم.

لحنمو بی تفاوت کردم باشه.یهو صدای کوبیده شدن در ویلا اومد.من از ترس یه جیغ نیمه بلند کشیدم وزیر لب گفتم:پسره است.

باربد یه نگاه به من ویه نگاه به اهل منزل که بیرون ریخته بودن کرد وگفت :درستش میکنم

پدرام جلو اومد وبانگرانی گفت:وستا چی شده؟کیه؟؟چرا جیغ زدی؟

منم با ترس جواب دادم:پدرام اینارو ببر تو یکی مزاحمم شده بود زدم توپاش حالاا ومده انتقام جویی وای الان ابروم میره؟

پدرام و ملودی با هم به سمت خانواده ها رفتن وبا هزار ضرب وزور مامان بابا ها رو کن با شک نگامون میکردن رو تو خونه بردن.منم که خیلی ترسیده بودم ولی سعی داشتم نذارم کسی بفهمه ویه چهره ی عادی به خودم گرفته بودم تا مامان اینا شکشون بدتر نشه.باربد به سمتم اومد وگفت :خوبی.

-اره.

دیگه چیزی نگفت.پدرام وملودیم اومدن وپیشم وایسادن وباربدم به سمت در رفت.قلبم عین قلب گنجشک میزد.همین که باربد درو باز کرد مشت این یارو پسره که قرار بوده رو در فرود بیاد رو صورت باربد فرود اومد که با جیغ منو ملودی وهین بلندی که پدرام کشید همراه شد.باربدم که اعصبانی شده بود شروع کرد به کتک کاری.همین جوری فقط پسره رو میزد.دیدم همه انگار با چسب 2قلو چسبیدن زمین.پس خودم دست به کار شدم و به سمتشون دویدم.دستمو بینشون گذاشتم وخواستم دهنمو باز کنم که مشت اون پسره تو صورتم فرود اومد ومحکم رو زمین ولو شدم وسرم به دیوار خورد که همزمان شد با جیغ ملودی که منو صدا میکرد.در خونه باز شد ومامانم اینا بیرون اومدم.چشمام کم کم داشت تار میشد.باربدم برگشت ببینه چی شدم که پسرم از این فرصت داشت استفاده میکر.گرمی یه چیزی رو زیر سرم حس کردم جیغ ملودی ومامانم که صدام میزدن وجیغ خودم که باربدو صدا میزدم تو هم گم شد.وقتی مشت پسره تو صورت باربد فرو اومد چشمای منم بسته شد.

چشمامو که باز کردم چراغ های مهتابی و آفتابی بالا ی سرم منو به یاد مدرسه ی راهنماییم اتداخت.یه مدرسه ی بزرگ وتازه تاسیس بود.چراغهاشم مثل همین ها بود ومن همیشه یاد بیمارستان می افتادم.یه خاطره داشت مثل فیلم برام پخش میشد.یکی از روزهای تابستون بود ومن وملودی واسه ی کلاسهای فوق برنامه ی تابستونی تو مدرسه بودیم.الانم زنگ تفریح بود.ملودی دستمو گرفت وروی نیمکت ها نشستیم.از دوستیمون 10ماهی میگذشت وباهم صمیمی شده بودیم.(داشتیم میرفتیم سوم راهنمایی)

ملودی:-وستا من یه پیشنهاد باحال دارم.یعنی من همیشه دوست داشتم با دوست صمیمیم این کارو کنم.

منم با تعجب گفتم:-چی کار

اونم یه قیافه ی فیلسوفی گرفت وشروع به توضیح کرد:_ما باهم یه سوگند نامه مینویسیم وتوش سوگند میخوریم که همیشه با هم باشیم وبه هم خیانت نکنیم واینا بعدم زیرش انگشت میزنم وامضا میکنیم.

-چه باحال.قبول.بعدشم تو باغچه مدرسه خاک میکنیم.

-اره.بزن بریم کلاس شروع کنیم نوشتن تا زنگ بعد خاکش کنیم.

اون روز باهم دیگه یه عهد نامه نوشتیم وبا کلی خودکار رنگی تزئین کردیمش.

((ما یعنی وستا تابش وملودی صدرایی باهم هم پیمان میشویم تا تا آخر عمرمان باهم بمانیم.ودر طول دوستی مان به هم دروغ نگوییم وازهم پنهان نکنیم.همیشه پشت هم باشیم و خیانت در دوستی ما جایی ندارد.))

++

چشمامو بستم ودوباره باز کردم.با دقت که نگاه کردم متوجه شدم اینجا بیمارستانه نه مدرسه ی قدیمیم.کنار خودم مامانمو دیدم که دراز کشیده بود اون ورم هم ملودی رو صندلی خوابش برده بود.دستی که سمت مامانم بود بهش سرم وصل بود.با دست سالمم به دست ملودی زدم وصداش زدم.

-ملو ملووووو

چشماماشو باز کرد وباگنگی وتعجب بهم نگاه کرد.

-بیدار شدی؟؟؟

-اره.چه خبره؟من چرا اینجام؟

-یادت نیست؟باربد....دعوا.....پسره.

یه چیزایی یادم اومد.

-خوب بعدش چی شد؟

-هیچی دیگه بیهوش شدی باربد پسره رو با قیافه ی داغون راهی کرد خودشم که فقط خون دماغ شده بود.بعد سوار ماشینت کرد وهمرا من ومامانت وپدرام اومدیم اینجا.

-اها.حالا چمه؟

-سرت شکسته.

بعد بانگرانی گفت:وستا حالت خوبه خواهری؟

منم با مهربونی جوابشو دادم.مامانمم بیدار شد.واونم حالمو پرسید.ومنم از حالم مطمئنش کردم.در باز شد وقامت باربد تو در نمایان شد.سلام داد. منم با لحن سردی جوابشو دادم.باید برنامه رو عوض میکردم.لحن سردمو فهمید.انگار اونم همون کاری رو میخواست بکنه که من قصدشو داشتم.

اونم با لحنی به سردی من گفت:

-خوبید؟

متوجه پنبه ی تو دماغش شدم.

-اره.ببخشید به خاطرمن شمام تو زحمت افتادید.

-خواهش.خوب من کارای ترخیصو انجام دادم الان دکتر میاد ومعاینه تون میکنه وبعدم میریم.

-باشه.

ملودی تو تمام مکالمه ی ما با تعجب نگامون میکرد وهی دائم سرش بین من وباربد در حرکت بود.دکترم اومد معاینم کرد وگفت چیزی نیست.به کمک مامانم وملودی از تخت پاشدم وباملودی به سمت در خروجی رفتیم.تو تمام راه همه ساکت بودیم.از اینکه این موضوع پیش اومده بود خیلی ناراحت بودم.به ساعتی که تو راه روی بیمارستان نصب بود نگاه کردم.7.30بود.ماواسه ی8.30بلیط داشتیم.خدا رو شکری حداقل از هواپیما جانمی موندیم.به ملودی نگاه کردم.زل زده بود به باربد که جلوی ما حرکت میکرد.باید فکری رو که داشتمو عملی میکردم.من باید به ملودی کمک میکردم.باید.من تو اون پیمان نامه سوگند خورده بودم.تاالانم بهش پایبند بودیم.هم من هم ملودی پس از این به بعدم عمل میکردیم.من باید هر طور شده باربد وملودی روبه هم برسونم.اولین قدم هم شناخت این پسر مرموزوجذاب بود.یه نفس عمیق کشیدم.عملیاتمو از توی کیش شروع میکردم.

----

وقتی که به خونه رسیدیم از همه به خاطر خراب شدن این چند ساعتشون عذر خواهی کردم.همه هم میگفتند یه چیزی میگفتند:

-نه بابا دخترم تقصیر تو نبود که

-بیخیال

....

رفتم توی اتاق خودم وملودی ووسایلامو جمع کردم.چشمام یه کم سیاهی میرفت ولی اهمیت ندادم .وسایلموکه کامل جمع کردم سرمو به دیوار تکیه دادمو چشمامو بستم.من چی باید از باربد میدونستم؟خوب اینکه چرا اینقدر دختر بازه؟تنوع طلبه یا دوست داره یا سرگرمی؟تا چه حدی پیش میره؟اخلاقش چیه؟از چه جور دختری خوشش میاد؟؟همین جوری داشتم فکر میکردم که صدای در اومد.چشمامو باز کردم.ونگاش کردم.اونم اومد کنارم نشست وبا آب وتاب شروع کرد به حرف زدن.

-وای وستا دیدی چه طوری پسر رو داغون کرد؟الهی بمیرم براش.خیلی باحاله.

-اره به چشم برادری اگه دختر بازی شو فاکتور بگیری عالیه.

-وستا ولی اصلا بهم توجه نداره

حرفای ملودی برای انجام کارم مصمم ترم کرد.واسه این کار باید خودشم آماده میبود پس شروع کردم به توضیح دادن.

-من میدونم باید چیکار کنی.

از این جمله ی یه دفعه ای من تعجب کرد.بالحن پرتعجبی گفت:

-چی کار؟

-خوب اول باید اونو بشناسم.

اونم با یه لحن مشتاق جواب داد-باشه.تو سئوالاتو بپرس من جواب میدم.

-اون از کی شروع به دختر بازی کرد؟تاچه حدی با دختراپیش میره؟

-خوب از وقتی خاله واسه بار دوم شوهر کرد.تاچه حدم نمیدونم.

-اخلاقش چیه؟

-خوب اون ومن زیاد باهم حرف نمیزنیم.ولی میدونم مغرور وکم حرفه.

-همین؟

-اره خوب

-ولی من باید اونو بشناسم تا نظر بدم.باید یه کار دیگه بکنم.

بازم چشماشو گرد کرد وبا تعجب گفت-چه کاری؟

-اعتمادشو به خودم جلب کنم.

-اعتماد کی؟باربد؟عمرا.بد تر به چشم دوست دختراش بهت نگاه میکنه.

-هی آهنگ جون.منو نشناختی؟به من میگن وستا آنجل.غیر ممکن را ممکن میسازم.

خیلی از اینکه بهش بگی اهنگ بدش میومد.

ملودی باخنده گفت-وسی جون.

خواستم دهنمو باز کنم تا از خجالتش دربیام.وسی جون دیگه چه صیغه ای بود؟

که ملودی با یه لحن خجالت زده اضافه کرد:میدونم تو همه کار از دستت برمیاد.ولی وستا اگه.......اگه.........

-این قدر اگه اگه نکن میدونی از کسی که رک وپشت پرده ای حرف بزنه بدم میاد.

-اگه زد واز شانس گند زده ی من عاشقت شد چی؟

با دلخوری نگاش کردم.توقع این حرفو نداشتم.با لحن دل خوری گفتم:-دست مریزاد ملودی خانوم.من ونشناختی هنوز؟من واین کارا؟منظورم به چشم برادر خواهری بود.

با شرمندگی نگام کرد:-به خدا منظوری نداشتم....من...فقط....

حرفشو قطع کردم واز جام بلند شدم وگفتم:عیب نداره.میدونی البته اگه تو این 8سال شناخته باشیم کینه ای نیستم.تو راست میگی.اجباری نیست من فقط پیشنهاد دادم.حتما که نباید قبول کنی.

لب پایینشو گاز گرفت.متوجه طعنه ی کلامم شد بود.همون جوری که دستمو میگرفت گفت:وستا به جون خودم منظوری نداشتم.حالا قهر نکن.غلط کردم بابا بیا بشین حرف بزنیم.تو کمکم نکنی کی کمکم کنه؟

با تردید نگاش کردم.آخر سرم طاقت نیاوردم ونشستم.اولاش بابی میلی براش توضیخ میدادم ولی آخرشم این دل بی صاحاب طاقت نیاوردوبه کل موضوعو فراموش کرد.همه چی موبه مو براش توضیح دادم.قرار شد اول بفمیم که تا چه حد بادخترا پیش میره.من که خیلی هیجان داشتم وهمیشه هم عاشق هیجان بودم وخیلی وقت بود از زندگی راکدو یه نواختم خسته شده بودم.این جوری هم یه موضوع واسه تفریح وخنده وهیجان داشتیم هم به ملودی کمک میکردم.تمام کل راه تا فرودگاهو باملودی نقشه کشیدیم.توفرودگاهم که یه نیم ساعتی تاخیر داشتیم زنگ زدیم به پریسا تا با اونم هماهنگ کنیم ویه جوریم این نیم ساعتو بگذررونیم.بقیه که بدون تو جه به ما داشتن با هم حرف میزدن.باربدم روصندلی بغلیش یه دختره بود هی به اون چشمک میزد واین ملودیم مخمو خورده بود از بس حرص خورده بود.

ملودی شماره روگرفت وگوشیو دادبه من.منم میدونستم که اون توپش حسابی پره که چرا یه خبر ازش نگرفتیم وتمام مکالماتمون به 2-3تا اس ام اس ختم شده.پس دو راه داشتم:1یه جورایی خرش کنم2:خودمم توپمو پر کنم.که با مشورت با ملودی همون گزینه 1تصویب شد.پس همین که صدای الوی پریسا توگوشی پیچید من زودی شروع کردم چون اگه یه لحظه هم بهش فرصت میدادم معلوم نبود کی ول کنه.

-سلام به دوست عزیزم.رفیق گرمابه وگلستانم.خواهرک همپای خراب کاری ها وشیطونیا خودم.ماه پیشونی مامان.الهی ملودی فدات شه.نمیدونی این بچه چه جوری از دوریت افسردگی گرفته.من که ا ز دوری تو اعصابم خراب بود زدم سرمو شکوندم.

ملودی با شنیدن جمله ی اخرم شروع کرد به خندیدن.

-بسه بسه.منو میخوای خرکنی؟اون افسردگی گرفته وداره میخنده.

-شما روخر کنم؟نفرمایید شما که فابریک خر بودی.اونم از افسردگی حاد دیوونه شده.منم به جون خودم سرم شکسته.

جیغ پریساوخنده ی ملودی منم به خنده انداخت.

-منو باخودت اشتباه نگیر.بسه حالا بگو چی کار داری.راستی واقعا سرت شکسته؟

-اره شکسته.

بعدم خلاصه ماجرار و براش تعریف کردم.ماجرای باربدم که گفتم با سر قبول کرد اونم مثل خودم عشق هیجان داشت.بهمون سفارش کرد از کیش کلاه وخال وکرم برنزه وکلاه گیس واینا دور از چشم بقیه بخریم.اولین روز عملیاتم شد 15فروردین تو تهران بعد یونی.که میشد سه شنبه.کلا کلاسای ما ازشنبه تا سه شنبه بود.اون جوری میتونستیم چند روزی بی وقفه کار کنیم.همین جوری داشتیم حرف میزدیم که شماره پروازمون پیچ شد.ماهم زودی خدافظی کردیم وهمراه بقیه راهی شدیم.

باز هم هواپیما و باز هم ضربان قلب من و دستای عرق کردم...از اینکه سوار هواپیما شم نمیترسم ولی یه جور استرس میگیرم و احساس میکنم هوا کم آوردم...کنار ملودی نشستم .

تمام طول پرواز چشمام بسته بود و داشتم فکر میکردم...به همه چیز و به هیچ چیز...به خودم فکر میکردم و نمیکردم...به نقشم با ملودی فکر میکردم و نمیکردم...به باربد فکر میکردم و نمیکردم...از عاقبت کارمون میترسیدم.با اینکه تمام طول راه فکر میکردم ولی وقتی اعلام کردند کمربند ها رو ببندید و داریم فرود میاییم متوجه شدم به هیچ نتیجه ای نرسیدم.

ایندفعه هم اخر شب بود رسیدیم بابا یه سوییت اجاره کرده بود.انقدر فکرم مشغول بود که خوابیدم و بیخیال قذم زدن تو ساحل که تقریبا یه خیابون فاصله داشت،شدم.با خیال راحت خوابیدم.

اَه ه ه ،وستابیدار شو دیگه.همه منتظر توَن.

چشمامو باز کردم.انقدر ملودی با اون صدای خروسیش کنار گوشم جیغ و داد کرده بود که خواب از سرم پریده بود.

سر جام نشستم و گفتم:

-چه خبرته صدات و انداختی رو سرت؟

با حرص گفت:

-پاشو خبرت دیگه...ساعت یازده شده ولی ما هنوز تو خونه ایم.میخواییم بریم خرید.

همینطور که با سعی داشتم موهامو که مثل جنگل شده بود مرتب کنم گفتم:

-خب بابا،تو هم که سرتو بزنن،تهت و بزنن تو بازاری.نیم ساعت دیگه حاضرم .

و بدون توجه رفتم تو حال.البته این دفعه مراقب بودم که بازم با تاپ نباشم تا بیشتر از این بی سیرت نشم.

به همه سلام کردم و بعد از شستن دست و صورتم یه لیوان چای تلخ خوردم و رفتم تا حاضر شم.

از اونجا که میدونستم هوا خیلی گرمه یه مانتو نخی سفید با شلوار نخی پوشیدم و شال و عینک افتابیمو هم برداشتم.محال بود بتونم تو این هوا شلوار جین بپوشم.

و فقط کرم ضد افتاب زدم.همین.نیاز نبود زیاد آرایش کنم بعد بماسه رو صورتم و عزا بگیرم.اون هم با این هوای گرم.همین کرم هم خیلی بود...

بیخیال گرفتن کیف شدم و گوشیمو تو دستم گرفتم بلند اعلام کردم که حاضرم.

******

همینکه پامو از در بیرون گذاشتم از اومدنم پشیمون شدم.هوا خفقان آور بود ولی دیگه کار از کار گذشته بود.تا ساعت چهار بیرون بودیم و تقریبا بیشتر مرکز خرید ها رو گشته بودیم.بابای باربد هم یه ماشین اجاره کرده بود تا رفت و آمدمون راحت تر بشه.با اینکه چند بار تا الان باربد و پدرام رفتند و خرید هارو تو ماشین گذاشتند ولی باز هم دستمون پرِ بد.قیمت ها یک کم بالا بودند ولی انقدر چیزای قشنگ وجود داشت که آدم نمیتونست جلوی خودشو بگیره.و حسابی جیب پدر گرام و خالی کردیم.تو راه برگشت به خونه غذا هم گرفتیم.

وقتی رسیدیم خونه هیچ کدوم حاضر نبودیم از جامون تکون بخوریم و قرار بر این شد که شب که هوا خنک تره بریم بیرون.

زیر باد خنک کولر گازی نشسته بودیمو حرف میزدیم.مامان باربد هم دوباره داشت از آرزوهاش برای ازدواج باربد حرف میزد.باربد هم که معلوم بود عصبانی شده با زنگ گوشیش رفت تو اتاق.من هم که حوصله گوش کردن به مامان باربد و نداشتم تصمیم گرفنم تا یک کم درس بخونم.رشتمون سخت بود و نمیشد همه درسامو بذارم شب امتحان ...

رفتم تو اتاق و جزوه هامو دورم چیدم و یه نگاه به هرکدوم میکردم و میگفتم نه این سخته اون یکی.انقدر این دست اون دست کردم که خودم کلافه شدم.ولی بالاخره تصمیممو گرفتم و بافت شناسی عمومی و بخونم که هم جزوش کامل تره و هم علاقه بیشتری بهش دارم.و مشغول خوندن شدم.

سرمو بالا گرفتم و با دیدن ساعت چشمام اندازه پرتغال تامسون شد...ساعت هفت و نیم بود و من حدود سه ساعت داشتم درس میخوندم.

کتابامو گوشه ای گذاشتم و رفتم تو حال.چراغا خاموش بود و فقط تلویزیون روشن بود.

دیدم بلـــــــــــه...همه خوابدن و فقط من داشتم خر میزدم.مامان اینا هر کدوم یه گوشه خوابیده بودند.باربد هم رو مبل خواب بود.رفتم تو آشپزخونه و سماور و روشن کردم.بعد هم رفتم تو اتاق که دیدم پدرام خوابیده.معلوم نیست کی اومده بود که من متوجه نشدم.لباسامو برداشتم و رفتم دوش گرفتم.

بعد هم چای خوردم.که دیدم چیزی برای شام نداریم.این چند وقت از بس غذای بیرون و خورده بودیم دیگه از هرچی کباب و مرغ و گوشت بدم میومد.برای همین تصمیم گرفتم شام امشب و یه چیز سبک بخوریم.پس دست به کار شدم و گوشت چرخ کرده گذاشتم بیرون و خودم هم مشغول پوست کندن سیب زمینی ها شدم.تصمیم داشتم کتلت درست کنم.

ساعت نه غذا آماده شده بود که پدرام هم بلند شد و وقتی دید من دارم غذا درست میکنم ابرو هاشو داد بالا وگفت:

-چه عجب ما دیدیم وستا خانوم داره کار میکنه ...

و همزمان یه تیکه کتلت و چند تا سیب زمینی ریخت کف دستش...

-تهران بهت ساخته ها...

خدا کنه زنده بمونیم...

من هم بی توجه بهش گفتم:

-پدرام زیاد داری حرف میزنی ها...

بعدش هم کسی مجبورت نکرده بخوری...

برو بقیه رو بیدار کن...

و خودم گاز و خاموش کردم.

و غذا رو رو میز داخل آشپز خونه چیدم.

بقیه رو هم بیدار کردم .مامان که فکر میکرد صبح شده...خواب بهش ساخته بود...

همه از اینکه یه شب از شر غذای بیرون خلاص شده بودند خیلی خوشحال بودند و کلی ازم تعریف کردند.مامان و بابا هم احساس غرور میکردند.

بعد از شام جو گیر شدم و گفتم ظرف های شام با من،بقیه هم خیلی ریلکس گفتن دستت درد نکنه...و رفتند کنار...

میگن لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود...به غلط کردن افتاده بودم...به ملودی اشاره کردم بیا کمکم که خبیث شونه ای بالا انداخت و حواسِشو داد به صحبت های مامان اینا...من هم مثل قوم شکست خورده ظرف ها رو شستم...

بعد از شام پدرام پیشنهاد داد بریم ساحل که همه موافقت کردند.

نیم ساعت بعد همه کنار ساحل نشسته بودیم.و مردا طبق معمول داشتند از سربازیشون خاطره تعریف میکردند...واقعاً راست گفتند مردا هجده ماه میرن سربازی،هجده سال از خاطراتش حرف میزنند.چند دقیقه بعد به ملودی اشاره کردم بلند شو قدم بزنیم.اون هم از خدا خواسته سریع بلند شد.

کفش هامو کنار حصیری که نشسته بودیم گذاشتم.دلم میخواست ماسه ها پاهامو نوازش کنند.از برخورد پاهام رو ماسه های گرم حس خوبی بهم دست میداد.

خدارو شکر ساحل خلوت نبود تا مامان اینا از رفتن منعمون کنند.تو سکوت قدم میزدیم و من به دریا نگاه میکردم.معلوم نبود تهش کجاست.نقطه شروع آسمون هم نا مشخص بود انگار یکی باشند،هم جنس و هم رنگ...

با اینکه ما شمال زندگی میکردیم و تا دریا فاصله ای نداشتیم ولی دیدن دریای جنوب یه صفای دیگه ای داشت...مخصوصا که صدای اهنگ جنوبی از قهوه خونه اون نزدیکی ها به گوش میرسید...

با صدای ملودی به طرفش برگشتم...

-چته؟ سایلنتی؟

و با پوزخند ادامه داد:

-نکنه عاشق شدی؟

-چرا پوزخند میزنی؟مگه عاشق شدن ایرادی داره؟

-ما که از عشق خیری ندیدیم...همش بدبختی...

جدی جدی عاشق شدی؟

-نه بابا،معلوم نیست شاهزاده سوار بر سانتافه سفید من چه مرگش شده که هنوز نیومده....

همزمان رو مو برگردوندم سمت دیگه که چشمم خورد به جایی که دوچرخه کرایه میدادند...

با هیجان به ملودی گفتم:

-ملو...اونجا دوچرخه داره...بریم بگیریم؟

ملودی هم که از هیجان من به وجد اومده بود بود گفت بریم...

ولی هنوز چند قدم نرفته بودیم که یادم اومد ما نه پول همراهمونه نه چیزی.

-ای کیو...ما که پول نداریم...بریم پول بگیریم..به مامان اینا هم بگیم دیر میاییم تا نگران نشن...

و به دنبال این حرف شروع کردم به دویدن....

ملودی هم هیجان زده دنبال من میومد...خیلی وقت بود دوچرخه سواری نکرده بودیم...اخرین بار با بچه های دانشکده رفته بودیم چیتگر که اون برای ترم های اولی بود که اومده بودیم...

پیش مامان اینا رسیدیم...وقتی براشون توضیح دادیم پدرام گفت اونم میاد،چون شب و خلوت ،درست نیست تنها باشیم که باربد هم باهامون اومد...

بعد از گرفتن دوچرخه ها هندسفیریمو گذاشتم تو گوشم و با سرعت میروندم.تصمیم داشتم جزیره رو دور بزنم،چون معلوم نبود تا کی اونجا باشیم و به احتمال زیاد فردا پس فردا بر میگشتیم...

با دردی که تو پام احساس کردم نگه داشتم.متوجه شدم کسی این دور و اطراف نیست.یک کم ترسیدم...هی به خودم فحش میدادم

-آخه خر ،نونت کم بود،ابت کم بود...دور جزیره زدنت چی بود؟

چند ثانیه بعد دیدم یکی داره میاد اینور که متوجه شدم باربدِ.

انقدر از دیدنش خوشحال شدم انگاری به خر تیتاپ بدن....

.چون خودم نمیدونستم کجا باید برم و اگر نمیومد نمیدونستم باید چکار کنم...

وقتی بهم رسید گفت:

-تو کجایی دختر؟چقدر تند میری؟

بعد با عصبانیت ادامه داد:

-اصلا چرا صدات میزنم جواب نمیدی...هان؟چرا انقدر خودسری؟

خودم هم میدونستم کارم اشتباه بود.سرمو انداختم پایین و با مظلومیت گفتم:

-داشتم آهنگ گوش میکردم،حواسم نبود...

بعد ادامه دادم:

-راستی بچه ها کجا هستند؟

-تو انقدر غرق در خودت بودی که متوجه نشدی...اونا همون اول راه خسته شدند...من هم هی میومدم دنبالت تا برگردونمت ولی مگه میفهمیدی؟

ترجیح دادم بحث و عوض کنم برای همین گفتم:

-من خیلی خستم...پاهام دیگه جون نداره این همه راه و برگردم...

--اون موقع که این همه راه و اومدی خسته نشدی؟بدو بریم مامان اینا منتظر هستند...

با نارضایتی باشه ای گفتم و دنبالش راه افتادم....

به سمت چپ غلتی زدم و برای بار صدم به گوشیم نگاه کردم...هنوز ساعت شش هم نشده بود...نمیدونم چه مرگم شده،با اینکه دیشب دیر خوابیدم ولی کله سحر بیدار شدم و دیگه خوابم نمیبره....

با خودم زمزمه کردم دیگه خوابم نمیبره

و بعد هم بلند شدم و بعد از شستن دست و صورتم پشت پنجره رفتم و به آسمون نگاه کردم.با اینکه هوا گرگ و میش بود و ماه هم تو اسمون ولی خورشید داشت طلوع میکرد و هوا رو به روشنی میرفت...گوشیمو برداشتم و یکی از رمانایی که از پریسا گرفته بودم و باز کردم...منبع رمان بود...ولی من زیاد نمی خوندم...عقیده دارم ادم باید با چشم باز به زندگیش نگاه کنه و رمان ها هم که زاده ی تصورات و خیال انسان ها هستند باعث میشن توقع انسان از زندگی بیشتر بشه و یه جورایی میخواییم زندگیمون مثل کتابا بشه در صورتی که این امکان پذیر نیست...

این عقیده من بود و برام اصلا هم نظر دیگران مهم نیست...

تصمیم گرفتم یکی و بخونم...از بیکاری که بهتر بود...

با ارور گوشی مبنی بر خالی بودن باتری به خودم اومدم...گوشیو تو شارژ زدم و دوباره رفتم پشت پنجره...هوا روشن تر شده بود.تو یه تصمیم آنی به سمت لباسام رفتم و به مقصد ساحل خونه رو ترک کردم...هوا واقعا عالی بود...نه گرم و نه سرد...مسیر کوتاه بین خونه تا ساحل ،بیشتر از چند دقیقه از وقتم و نگرفت .قسمتی از ساحل به وسیله یک سنگ بزرگ پوشیده شده بود.راهمو به اون سمت کج کردم و رو ماسه ها نشستم و زانو هامو جمع کردم و دستامو گذاشتم رو پاهام و تکیمو به سنگ دادم.جای دنجی بود...چشم دوختم به موج های کوچک که تا نزدیکی های پاهام میمومدند...خودمو عقب تر کشیدم و دستامو زیر سرم قرار دادم و دراز کشیدم... دراز کشیدم و چشمامو بستم و حواسمو دادم به صدای موج ها که واقعا ارامش بخش بودند...بدون هیچ فکری...این سکوت ساحل واقعا ارامش بخش بود...

با نوری که به چشمم میخورد چشمامو باز کردم....خورشید وسط اسمون بود..یه لحظه فراموش کردم که کجام ولی با یاد آوری اینکه من بیخبر از خونه زدم بیرون مثل فشنگ از جام پریدم...حتما نگران شدند...کفشامو پوشیدم و به سمت خونه حرکت کردم...پدرام بی قرار جلوی در خونه قدم میزد و اخماش تو هم بود...سریع خودم و بهش رسوندم و سلام کردم...برگشتنش سمتم همانا و سوختن سمت چپ صورتم همانا...

باورم نمیشد...پدرام...برادرم رو من دست بلند کرده باشه...با ناباوری دستمو رو گونم گذاشتم و چشم دوختن به چشمایی که حالا از فرط پشیمانی به من نگاه نمیکردند...

تو یه لحظه بغلم کرد و همونطور که دستشو نوازش گونه میکشید رو صورتم گفت:

-غلط کردم خواهری...معذرت...

ولی آخه از صبح تا حالا کجا بودی تو؟نمیگی ما نگران میشیم؟یه خبر بده میری بیرون دیگه...از وقتی بیدار شدیم تا همین الان که ساعت داره دو میشه صد بار مردم و زنده شدم...

شرمنده نگاش کردم و با بغض گفتم:

-معذرت میخوام...

اون هم بدون اینکه چیزی بگه دستشو گذاشت پشتمو و همونطور که به داخل هتل هدایتم میکرد گفت:

-زود برو بالا که مامان از نگرانی صد دفعه زنگ زده به گوشیم...من هم به بابا اینا زنگ بزنم بگم تو پیدا شدی...

لبخندی زدم و بدون حرف به سمت به سمت اسانسور رفتم...

نمیدونستم عصبانیت مامان از چقدره؟و چه برخوردی خواهد داشت؟

وقتی رفتم بالا باربد وخانوادش وملودی وخانوادش بودن.باربد یه جوری نگام میکرد که اصلا حس خوبی نداشتم.سرمو پایین انداختم وباشرمندگی سلام کردم.ملودی با چشمای خیس پریدوبغلم کرد وکلی بوسم کرد.هی هم با بغض وفین فین فوشم میداد.ملودی رو از خودم جدا کردم وبا شرمندگی به بقیه گفتم یه مشکلی پیش اومده بوده واینا الکی بزرگش میکنن.بعدم دست ملودی رو گرفتم وبه سمت اتاقمون کشیدم.اونم دنبالم میومد.درو نیمه باز گذاشتم با ملودی رو کاناپه ای که زیر پنجره بود نشستیم.ملودی یه دونه فین بلـــــــــــــــــــــــ ـــــندکشید که باعث شد دستمو بیارم بالا وباخنده یکی بزنم پس کله اش ویه داهاتی نثارش کنم.خودشم خندید وبعد با نگرانی گفت:

-وستای خر کدوم گوری بودی؟2دقیقه فکر کردم از دستت راحت شدم.

بعدم دوباره زد چشماش پر از اشک شد.از اینکه یکی اینقدر نگرانم باشه حس خوبی داشتم.دستشو گرفتمو یه نفس عمیق کشیدم وکل ماجرا رو براش گفتم.بعد که تموم شد سرمو آوردم بالا که یه سایه رودیدم که رفت.از این توهمها فراوووووون میزدم پس بیخیالی طی کردمو باملودی پاشدیم وپیش بقیه رفتیم.مامان بابای خودمو پدارامم بودن.مامان وبابا با خشم نگام میکردن وهیچی نگفتن.همه نشسته بودیم وجو سنگینی بود.پدرام سعی کرد جو و بپیچونه:

-شب آخری رو میخوایم چی کنیم؟کباب بگیریم بریم لب ساحل؟

همه هم از پیشنهادش استقبال کردن هم از پیچوندن بحث ودیگه کسی به اون خریت محض من اشاره نکرد.

شب شده بود واز یه کباب فروشی باحال کباب گرفته بودیم وداشتیم میرفتیم به سمت ساحل.بعد از اینکه ناهار خوردیم رفتیم فقط عشق وحال.از پارک دلفین ها بگیرتا کشتی یونانی و........ .خیلی خوش گذشته بودبهم.ملودی که 2تا شماره گرفته بود وشیش وهشت میزد کلا.پدرام وباربدم خیلی صمیمی شده بودن وهرهروکر کر همه دخترا رو مسخره میکردن.ماشین وایساد.رسیده بودیم.پیاده شدم ویکی از پلاستیک ها رو برداشتم وهمراه بقیه بی هیچ حرفی راه افتادم.زیر انداز و پهن کردیم ونشستیم.خانومهای بیچاره مشغول آماده کردن غذا شدن ومردای خوشبختم مشغول حرف زدن.یه جورایی همیشه لجم میگرفت.باچهره ای درهم چشمامو گرفتم.صورتمو که برگردوندم یه پسره ی حدود24اینارو دیدم که زل زده بهم ناخودآگاه ختدم گرفت.رومو باخنده از اون گرفتم.امروز همه به من وملودی بند کردن.متوجه ی ملودی شدم که سفره یپلاستیکی رو پهن میکرد به کمکش رفتم وباهم سفره رو چیدیم.بعدم همگی دور هم نشستیم وکباب زدیم تورگ.خیلی حال داد.فضاش آرامش عجیبی داشت.به ساعت نگاه کردم.1ساعت تا مد مونده بود.میخواستم بمونم وببینم.پس پیشنهادو به ملودی هم دادم.اونم که مثل خودم پایه باکله قبول کرد.به مامان اینا هم گفتیم.اونها هم گفتن قبول ولی به شرطی که یه مرد باهاتون باشه از این قسمت موضوع بدم میومد.حالا باید 3ساعت ناز پدرامو میکشیدم.همین طورم شد وقتی بهش گفتم گفت نه واینا وقتی بهش پیله کردم به باربد گفت اونم تو رودربایسی وتعارف قبول کرد.بعد از اینکه از اتاق با ملودی بیرون اومده بودیم از اون نگاه های بد وعجیب باربد خبری نبود ومنم تو دلم یه عالمه خدا روشکر کردم چون اصلا دوست نداشتم بقیه ی عیدم خراب بشه.

==

با باربد وملودی نشسته بودیم وبه پایین رفتن آب دریا نگاه میکردیم.خیلی قشنگ بود.اب دریا پایین میرفت و صدف ها وگوش ماهی ها میموندن.کلا آب خلیج فارس از دریای خزر خیلی زلال تر بود ووقتی هوا روشن بود میشد قشنگ زیرشو دید.ظهری هم که 2تا کشتی وار شده بودیم که البته یکی زیر دریایی بود وکفش شیشه.اونجاخیلی بهم حال داده بود.کلا از آّب ودریا خیلی خوشم میومدوشنا کردنم خیلی دوست داشتم وشنا روهم کامل بلد بودم.

پاشدم وچندتا صدف جمع کردم.خیلی باحال بود.حدود 45دقیقه ای نشستیم وخلیج ودیدیم.اون پسره ی علاف تر از ماهم نشسته بود ونگاه میکرد.خانوادش هم نبودن.علاف.ایییییییییش.بلن    شدیم وپیاده به سمت سوییت مون رفتیم.باز این ملودی زده بود تو فاز تفکر.باربدم که تو فاز همیگش بود.اصن یه وضعی بودا.جو خیلیی بدی بود.دلم واسه جمع سه نفره مون با پری تنگ شد.هیییی.ناخودآگاه هی کشداری کشیدم که باعث شد ملودی برگرده وبا خنده نگام کنه.نکبت فهمیده بود حوصلم سر رفته ها ولی به روی خودش نیاورد.منم زدم تو فاز بی توجهی تا بسوزه.ههههه.رسیدیم تو سوییت وسوار آسانسور شدیم ورفتیم تو ولی هیچ کسی سعی نکرد این سکوت مزخرفو بشکنه.پوووف.همه از دم میخواستن رو مخ من باشن.رفتیم تو اتاق که ملودی شروع کرد به حرف زدن.

الهی فداش بشم.چه قدر این بچه ارومه.

همزمان با این که حرف یمزد لباشوهم غنچه کرده بود.هم خندم گرفته بود هم میخواستم بدونم درباره کی حرف میزنه ولی با اینکه اصلا کینه ای نبودم ولی خفن اهل حال گیری بودم.پس منم توجهی نکردم واونم هی حرف میزد.رفتم وخوابیدم.اونم که فهمیده بود.باحرص یه دونه زد پس کلم وبا یهلحن پر حرص گفت:

-شتر.

بعدم اونم گرفت وخوابید.

روزها همین طوری پشت سرهم میگذشتن.تا به خودمون بیایم تو یه پلک به هم زدنم که خوب نه تو یه 5-6تا پلک به هم زدن گذشتن.امروز 11 فروردین بود.ما که از کیش اومده بودیم تو راه شمال بودیم وداشتیم میرفتیم اونجا ولایت ما تا 13 به درم حال کنیم وبساط و ببندیم وتلپ شیم سر باربد اینا و برگردیم ولایت دوم تهران جون.خدایی تو عمرم یه عیدو اینقدر پر کار نبودم.وهمیشه تو خونه بودیم.امسال کلا فرق داشت.

خدایی خیلی به تهران عادت کرده بودم.هـــــی یه شوهر تهرونیم گیرمون نمیاد که اینجا لنگر بیندازیم.ولی بیشتر پسر تهرانیا بد بودن.اه بازم یاد اون افتادم.یه آه کشیدیم.چشمام از یاد آوری اون موضوع پر اشک شد.پدرام رفته بود تو ماشین باربد اینا ومنم سر ملودی اینا تلپ شده بودم ومامان بابام داشتن دوتایی عشق وحال میکردن.منم اینجا یاد اون موضوع مزخزف افتاده بودم.ملودی برگشت طرفم تا باهام حرف بزنه که چشمای اشکی مو دید.شصتش خبر دار شد.با نگرانی آروم گفت:

-وســــــتا.بازم اون موضوع؟

هیی به خودم فشار میاوردم تا اشکام نریزن.نمیگم گریه نمیکردم ها نه.اتفاقا به وقتش مثل چـــــــی زار میزدم ولی تا میتونستمسعی میکردم دختر ضعیفی جلوه نکنم واشکام وتو خلوتم جاری کنم وبا فشار دادن بالش وچیزی خودمو خالی کنم.دستامو بالا آوردم ومالیدم رو چشمام واشکامو پاک کردم.هیچ راضی نبودم که مسافرتش خراب شه.با لبخند گفتم:

-نه بابا.کدوم موضوع؟

ملودی یه جور بهم نگاه کرد که یعنی خر خودتی ولی منم خودمو زدم به کوچه ی علی چپ وسعی کردم که بحث وعوض کنم.

-راستی ملو.جک موک جدید نداری؟

میدونستم به جک حساسه شدید.تا میگفتی جک صد تا جک از حفظ میگفت صدتاهم از تو گوشیش.اصلا مهلت اعتراضم نمیداد تا یه چی میگفته زود میگفت:جوووون من اینو گوش کن.... حالا اینو بچسب......

این بارم همین جور شد با اینکه میدونستم به گ...خوردن می افتم ولی چیز دیگه ای به ذهنم نرسید واسه عوض کردن بحث

-جک اره

بعدم زودی در عرض جیک ثانیه گوشی شو در آورد.زیادم بد نبود.جکای باحالی داشت.

-پسره استاتوس زده

انقدر بدم میاد از دخترهايي که میان فی س بـ .و ک برا علافی !

انگار خودش داره گوشه پروفایلش اورانیم غنی می کنه ... !

-رو دسته صندلي نوشته بود وقتي زلزله اومد پشت صندليو نگا کن.

پشتشو نگا کرديم نوشته بود الان نه خره وقتي زلزه اومد!!!

يعني تحريما داره از ريشه ملتو نابودميکنه ها !!!

-زن به شوهرش : عزیزم نظرت راجع به عشقمون چیه ؟

شوهر : سعی كن ستاره ها رو بشماری خودت میفهمی !

زن : واااااااااای عزیزم یعنی بینهایت

شوهر : نه عزیزم تلف كردن وقته !

اون همین جور تعریف میکرد ومنم همراه مامان وبابای ملودی قه قه میزدم.یه یه ربع گذشت دیگه نگران فک ملودی کردم.دیگه این ملودیم بس نمیکرد.فکر نکنید من تقصیر دارما نه به خدا.از تو کیفم سوسک مصنوعیمو در اوردم قبلش به مامان بابای ملودی خبر دادم که بندگان خدا فوشی نفرینی چیزی نکنن منو.بدتر بارشم بمونم سر دست مامانم.بعدم طی یک عملیات فوق مهم جوری که ملودی نفهمه انداختم رو پاش اونم که غرق جک خوندن تو این باغ نبود

ملودی-وقتی بچه بودم فکر میکردم ماکارونی هم مثل برنج میکارن !اون جوری نگاه نکین دیگه ،بچه بودم ...الان میدونم که درخت داره

.یهو گفتم.

-هیــــــــن ملو سوسک.

وای یک جیغی کشیدا.یک جیغی کشیدا.هنوزم که یادش میوفتم گوشم صوت میکشید.وای غلط کردم همون جوکو بخون.خوبه گفتم به مامان ایناش ها مگه نه همچین عمو میزد رو ترمز که دیگه الان قاطی باقالیا بودیم.بچاره حنجره(هنجره)ی ملودی ترکیدولی خداروشکری همچین با دستش سوسکه رو زد که یارو پرت شد زیر صندلی که خدا رو شکری فقط خودم دیدم مگه نه ملودی منو زجر کش میکرد.هی وای من.شانس آوردما.با یه لبخند ژکوند برگشتم سمت ملودی وبا یه لحن مسخره گفتم:

-رفت.

ملودی همین جور نگا م کرد.وبعد گفت مطمئنی؟

-اره بابا همچین که تو زدی الان تو راه بیمارستان سوسکاس.

-مسخره

برم یه نماز شکر بخونما شانس آوردم خدایی.اینقدر فعالیت کرده بودم خوابم گرفته بود

-ملو پایه ای بخوابیم.

اونم از من بیشتر خسته بود وکاملا چشماش داشت میرفت.-ها اره

بعدم سرشو به شیشه تکیه داد ومنم طی یه عملیات فوق سری ومحرمانه سوسک جونیمو برداشتمو تو کیفم پرت کردم وبعدم سرم و به شیشه تکیه دادم ود برو که رفتیم.

بالاخره رسیدیم به شهر خوشکل خودمون...واقعا اینکه میگن هیچ جا خونه خود ادم نمیشه راسته...باربد اینا هم اومدند شمال..البته اونا رفتند خونه ملودی اینا ولی قرار شد فردا شب شام خونه ما باشند...وقتی رسیدیم سریع رفتم تو اتاق و با خیال راحت خوابیدم...

با صدای گوشیم چشمامو باز کردم...شماره ملودی افتاده بود...بعد از اینکه جواب دادم ازم خواست تا برم خونشون چون قرار با باربد اینا برن بیرون...من هم از خدا خواسته قبول کردم..بعد از شستن دست و صورتم رفتم پیش مامان اینا که دیدم تو اشپزخونه نشستند و بابا داره سبزی پاک میکنه...کلا بابا خیلی تو کارای خونه به مامان کمک میکرد و همیشه هم میگفت شما دوتا منظورش من و پدرامیم...شما میرید سر خونه زندگی خودتون و من و مادرت برای هم میمونیم.

...

-مامان...من دارم میرم خونه ملودی اینا...میخواییم بریم بیرون...

بابا-چی چی میخوایید برید بیرون..بذار دو ساعت بشه اومدید خونه...بعد برید

...

مامان هم گفت:

-اره مادر جان بمون خونه یک کم به من کمک کن...شب عموت اینا دارن میان زشته نباشی...بعد فکر میکنند به خاطر خاستگاری علیرضا از خونه رفتی بیرون...فردا صبح برید ...

من هم ناچار قبول کردم و به ملودی زنگ زدم و گفتم نمیام که گفت اگه تونستیم بعد از شام با علیرضا و پدرام بریم پیششون....

رفتم تو اشپزخونه و از مامان پرسیدم چکار کنم که گفت خونه رو جارو بکشم و گردگیری...

دقیقا دوتا کاری که تنفر دارم...با بدبختی کارهایی که گفت و انجام دادم...البته ناگفته نماند که مامان به پدرام هم رحم نکرد و از اون هم کار کشید...حالا بابا دیگه بماند...

بعد از اینکه کارم تموم شد برای اینکه مامان دوباره دستور جدید صادر نکنه سریع رفتم حموم و برعکس چند روز گذشته گربه شور نکردم و کلی خودمو شستم و اب بازی کردم...در واقع بیشتر اب بازی کردم...با کف موهامو شینیون کردم..برای خودم ریش و سیبیل گذاشتم ،اواز خوندم...

و در اخر خودمو شستم...بعد هم حولمو پوشیدم و نشستم رو تختم و با لپ تابم بازی کردم..همون سیمز معروف...وقتی مطمئن شدم دیگه کاری نمونده اروم اروم شروع کردم به پوشیدن لباسام که شامل شلوار جین مشکی با یه بلوز استین کوتاه سبز میشد...این بلوز و از کیش گرفته بودم..کلا .وقتی لباس یا وسیله جدیدی میخریدم زود ازش استفاده میکردم..از کجا معلوم دو دقیقه بعد زنده باشم؟

ساعت حدودای یازده بود که عمو اینا هم رفتند...زن عمو با من سر سنگین بود...انگار ارث باباشو خوردم...با مامان هم داشتند صحبت میکردند میگفت محاله اجازه بدند علی رضا با اونی که دوسش داره ازدواج کنه...خدا اخر عاقبت ما رو با این خانواده به خیر کنه....

اون شب هم اتفاق خاصی نیوفتاد...

امروز اخرین روز عید و قرار با ملودی و باربد اینا بریم بیرون...البته شمال انقدر شلوغ میشه که ادم به غلط کردن میوفته ولی از اونجا که ما خیلی زرنگیم یه جاهایی رو سراغ داریم که به عقل جن هم نمیرسه...البته ناگفته نماند که هر سال خودمون تنهاییم چون عمو اینا با خانواده زنش میرن بیرون...اونا هم خیلی شلوغند و چیزی که حوصله ما نمیگیره...

ولی امسال عید متفاوتی داشتیم...تا اینجاش که عالی بود...قرار شد ملودی و باربد اینا بیان جلوی خونه ما و از اونجا حرکت کنیم...اخرین وسیله رو تو ماشین جا دایم و حرکت کردیم...

جایی که رفتیم یه مکان سرسبز بود که هیچ ادمی اون اطراف نبود و هوای واقعا خنکی داشت...قبل از اینکه بشینیم دست ملودی گرفتم تا بریم اطراف و بگردیم...چند قدم رفتیم که متوجه شدیم کسی پشتمون ِ...با ترس به عقب برگشتیم که متوجه شدیم دو تا کله پوک یعنی پدرام و باربد اروم دارند پشت سرمون حرکت میکنند و پفک میخورند...به ملودی گفتم جلوتر برو و من هم برگشتم و در یک حرکت کاملا حرفته ای پفک و از دست باربد گرفتم و پا به فرار گذاشتم...چون اصلا حواسشون نبود کاملا ازشون دور شدیم و پفک رو هم خوردیم...داشتیم برمیگشتیم که دیدم پشت یه سنگ بزرگ ابشار هست...با ملودی به اون طرف رفتیم و چون ابشار کوچیکی بود پاهامون و تو اب گذاشتیم و شروع کردیم به حرف زدن...ما از اون بالا میتونستیم پایین و ببینیم ولی کسی حواسش به ما نبود...چند لحظه بعد متوجه شدم باربد و پدرام دارند از اون جاده میرن...یک کم سنگ ریزه از رو زمین جمع کردیم و به سمتشون پرت میکردیم...اونا که بر میگشتند ما پشت سنگ مخفی میشدیم...چند لحظه بعد دیدم خبری ازشون نیست...همین که سرمو بالا گرفتم دیدم بالاسرمون ایستادند و با خباثت زل زدند به ما...جیغی کشیدم و خواستم فرار کنم که تو حصار دستای پدرام گیر کردم...

پدرام-حالا ما رو اذیت میکنید؟

-پدرام غلط کردم...ببخشید بابا....

من و بلند کرد و همینطور که دست و پا میزدم انداخت تو برکه کوچیکی که از اب های ابشار بوجود اومده بود...انقدر ابش سرد بود که تا چند ثانیه هنگ کردم...بعد هم که بلند شدم برم دنبالش...فرار کرد

بیخیالش شدم و ...

اروم اروم سمت مامان اینا حرکت کردم...بعد از اینکه کنارشون نشستم مانتو مو در اوردم و روی تخته سنگی گذاشتم تا خشک بشه...مامان اینا هم داشتند کباب اماده میکردند مردا هم داشتند فوتبال بازی میکردند...با ملودی یک کم خوراکی خوردیم و به ملودی گفتم:

-ملو؟نظرت چیه پس فردا که رفتیم تهران با مُهنا صحبت کنیم...زودتر مخ این پسرخالتو بزنه ...هیجان خونم کم شده...

-وستا من میترسم...میخوای بیخیال شیم؟

-نه بابا...چی چیو بیخیال شیم؟باید بفهمیم این اقا چند مرده حلاجه...

-ولی اگه بفهمه چی؟

با اومدن باربد و پدرام دیگه نتونستم چیزی بگم و فقط به گفتن:

نه بابا از کجا بفهمه اکتفا کردم

...

بعد از خوردن ناهار مردا خوابیدند و ما هم کمی حرف زدیم..ساعت پنج هم حرکت کردیم تا به ترافیک نخوریم...

اخرین روز عید ما هم اینطوری گذشت...حالا از دو روز دیگه باید بریم دانشگاه...اگه به خاطر دیدن دوستامون نبود تا یک هفته دانشگاه هم نمیرفتیم...

رسیدن به تهران وجابه جا کردن وسایلم مثل برق وباد گذشت.تمام طول راه و با ملودی یا خوابیدیم یا درس خوندیم.البته من که عادت داشتم ولی ملودی که به درس خوندن تو ماشین عادت نداشت سختش بود با وجود اینکه تو ماشین شاستی بلند محمد آقا(بابای باربد)آب تو دلت تکون نمیخورد.آدم تو این ماشینا سوار میشه بد عادت میشه شدید ونمیتونه تو ماشینای معمولی بشینه.ولی این پول دارام عجب حالی میکنندا.

خلاصه الان درحال حاظر صبح بود وداشتیم حاظر میشدیم بریم یونی.من که خیلی دلم واسه پریسا تنگ شده بود.خدایی دوست خوبی بود.یه جورایی همچیش سرجا بود.یه کوله واسه کتابا و وسایل دانشگاه برداشتم یکی هم برداشتیم وسایل تغییر چهره مونو ریختیم توش.من که خیلی هیجان داشتم ولی این ملودی تازه فیلش یاد هندستون کرده بود واسترس گرفته بود هی تو گوش من وز وز میکرد.سومین کلاه گیس وهم تو کوله انداختم و زیپشو کشیدم.ملودی مقنعه شو داشت سرش میکرد.یهو گفت:

-چیزه وستا.....

همون جور که داشت چونه شو میزون میکرد ادامه داد:بیا تو یه کاری کن.

با کلافگی گفتم هـــا چی کار؟

با جدیت گفت:-از خر من پیاده شو...

یه لحظه همین جوری برگشتمو نگاش کردم...خودشم منگ زل زده بود به من...یهو هردومون ترکیدیم.میون خندم بریده بریده گفتم:

-از خر تو؟؟...خوبه نگفتی از خودت پیاده شم

بعدم دوباره خندیدم.ملودیم همون جور که داشت میخندید یه کوفت خوشگل نثارم کرد.

وسایل و جمع کردیم ورفتیم سوار 206 جیگرم شدیم ورفتیم دانشگاه.تو دانشگاه هم مراسم بغل وبوس و...راه انداختیم.پریسا برامون یه عالمه لواشک وبا یه دونه تونیک آورده بود که برا من سرخابی-مشکی و واسه ملو قرمز-مشکی بود.ماهم براش کلوچه ویه ظرف سفالی ویه شال واسه مامانش ویه دونم کیف خوشگل برای خودش خریده بودیم.خدایی خیلی برامون زحمت میکشیدن.تونیکی که آورده بودم خیلی خوشگل بود.معلوم سلیقه ی مامانشه.از هم تشکر کردیم واستاد اومد تو.....هرسه مون عاشق این درس بودیم.پس ساکت شدیم اون نیمه ی مثبت مون رو فعال کردیم.

___________

پریسا:-ئه.......من اون بلونده رومیخوام.

من-خوب بابا بیا بگیر تحفه

بعدم کلا گیس بلوند رو پرت کردم پشت.تو ماشین نشسته بودیم ورفته بودیم تو یه کوچه خلوت و داشتیم تغییر قیافه میدادیم.ملودی یه کلاه گیس مشکی ولنزای سبز گذاشته بود.خیلی جذاب شده بود.این پریسا ی خل هم کلاه گیس بلوند گذاشته بود ولنزم نذاشته بود.شالشم کشیده بود عقـــب وگوشواره های بزرگیم انداخته بود.یه دونم خال چسبونده بود به دماغش و از این عینک های جدیدی که مد شده گذاشته بود.ما(من-ملو-پری)بهش میگفتیم عینک اسکلی.خلاصه خیلی دلقک شده بود.منم یه لنز آبی گذاشتم موهامم جمع کردم ویه کلاه کوتاه گیس قهوه ای تیره گذاشتم.بد نشدم.کرم برنز کننده هم زدم.خیلی عوض شده بودم.همه آماده بودیم. ورسیده بودیم به قسمت دوم کارمون:باربد الان کجا بود؟؟؟

-سلام برخاله ی عزیز ومهربون خودم

-......................

-منم خوبم خاله.مخصوصا حالا که صداتونو شنیدم

-...................

ملودی زنگ زده بود به خالشو میخواست یه جورایی از زیر زبونش ساعت باشگاه باربد و بپرسه.من وپریم زل زده بودیم بهش.پری که از پشت خم شده بود جلو وچشماشم ریز کرده بود وگوششم محکم به گوشی ملودی چسبونده بود.

-خاله راستش یکی از دوستام دنبال یه باشگاه خوب میگرده.منم باشگاهی که باربد میره رو آدرس دادم.فقط خاله ساعتاشو میگی؟

-...................

-باشه خاله دستت بی بلا خدمت میرسم حالا چشم چشم زحمت میدم.

یه خنده ی ملیح کرد وگفت:

-چشم بزرگیتونو میرسونم.خدافظ

بهمین که گوشی و قطع کرد منو پریسا پریدیم سرش.اونم با بدبختی پریو از خودش جدا کرد و گفت

:-ساعت 5تموم میشه.خدایی شانس آوردیم خاله وقتی یه چی بخوای شجره نامه ی کامل میده مگر نه باید چی میگفتم؟من گفتم باشگاه...اون اسامی مربی وبیو گرافی کامل...ساعت کلاس باربد.شهریه...اسامی خدمتکارا...خلاصه کامل همه رو گفت.

بعدم خندید ومن وپریم یه لبخند زدیم.ساعتو نگاه کردم 4.30بود....وقت کافی داشتیم.رو به ملودی گفتم:

-خوب حالا آدرسو بده.

اونم آدرسو دادو راه افتادیم.

***************

-اینم نیست

-اوووف بابا پری خفه شو دیگه.میاد

جلو در باشگاه بودیم وتو ماشین نشسته بودیم.ملودی رفته بوداز این سوپریه چیپس وپفک واز این تنقلات بخره تا بی کار نباشیم وکسیم شک نکنه.هر وقتیم باربد اومد من یه مینی بوق بزنم تا ملو بیاد.این پری هم منو گرفته بود هر پسری از در باشگاه در میومد میگفت:اینم نیست. سوزنش گیر کرده بود بچه.

-ایناهاش پری اومد.

-کو...اها دیدم.

دستم گذاشتم رو بوق ویه بوق زدم.ملودی زودی اومد ونشست.باربدم رفت وتو ماشینش نشست.یه فراری مشکی.جووون.بچه مایه دار.یادم نبود قبلا هم اینو استفاده کرده بود یانه؟ماشاا...این قدر پولدار بودن ماشیناشون یه بار مصرف بود...اوف خدا بده برکت....باربد نشست تو ماشینو حرکت کرد.با یه سزعتی میروندا.من چند دقیقه بعدش راه افتادم ولی این جوری نمیشد....خیلی تند میرفت اگه پشتشم میرفتم شک میکرد.باید چی میکردم؟

با فاصله پشتش میروندم.پشت چراغ قرمز بودیم.باربد ردیف اول بود وپشتش هم ما.بغلش هم یه جنسیس قرمز پر دخترای جلف بود.باربد با یه ژشت جیگر پشت فرمون بود.سرمو اون ور کردم وخیابونو دید زدم.یهو صداهای جیغ جیغ شنیدم.برگشتم وجلو رو نگاه کردم........جلل خلق...دهنم فکر کنم با آسفالت خیابون مماس شد....بی اختیار یه صدای اٌ خفیف ازم بلند شدم...برگشتم سمت راستمو دیدم ملودیم با حرص ودندون های کلید شده.....بینی چین خورده...دهنشم یه کم باز بود.....چشماشم ریز کرده بود....بی اختیار خندم گرفت...قیافش خیلی باحال شده بود......دوباره صدای جیغ جیغ بلند شد...این چراغ قرمز های تهرانم که ماشاا...به دخترا نگاه کردم...داشتن با زور به باربد شماره میدادن....همه چی دیده بودیم جز این که اینم دیدیم....شایدم من از دنیا عقب بودم....اوف اشاا....چه اصراری میکنن.....از تو آینه پریو دید زدم...اونم مثل خودم بود.....خندم گرفت...قیافه ی پری هم با اون دهن باز وعینک وکلاه گیس خیلی با حال بود...خخخخخ....ملودی دیگه طاقت نیاورد وبا حرص گفت:

-عوضیااااااااا.....

همیشه همین بود....حرف تو دلش نمیموند....بی صدا خندیدم...چراغ قرمز داشت به شماره های آخرش میرسید.در کمال تعجب باربد شیشه رو که خودش بعد رویارویی با دخترا کشیده بود بالا کشید پایین ودخترا هم باخنده وجلف بازی شماره رو پرت کردن رو صندلی کمک راننده.دختره همون جور که شماره رو می انداخت یه جوجو نصار باربد کرد.فکمو که با هزار بدبختی جمعش کرده بودم با این کار باربد و دختره دوباره چسبید زمین..........یا علی...اگه باربد با اون سنش جوجو بود احیانا من الان باید تو شکم مامان مرغه بودم...راستی باربد چند سالش بود؟؟ولش بابا...وستا توئم وقت گیر آوردیا...

-بریم دیگه بسه...

به ملودی نگاه کردم که اینو گفته بود...ومسیر ماشینو به سمت خونمون کج کردم.تو همون حالم گفتم:

-تو هم میای پیش ما دیگه پری؟

پریم بی تعارف گفت:-اره

@@@@

همه دور هم نشسته بودیم.همه هم به یه کاری مشغول.من وملودی تو فکر بودیم...این وسط این پری با موبایلش ور میرفت...من خودم خیلی دوست داشتم سر ازکار این باربد در بیارم.ملو هم نیاد خودم وپری میریم..فردا کلاس نداشتیم ...ملودی میگفت اون مدتی که خونه ی باربد اینا بوده باربد ساعت 6.30از خونه میزده بیرون...مثل اینکه تو یه شرکتی مهندسه واز ساعت7تا3یا5 بستگی به روزش داره روزهای فرد3 چون باشگاه میره...زوجهاهم5...فکرکنم شرکت عموشه...مردمم شانس دارنا...والا...ساعت کاری کم ودل بخواهی وحقوق خدا تومنی....هییی.ماهم باید یه چند وقت دیگه شاغل شیم واز کی تا کی بریم کار ودانشگاه تا چندر غاز حقوق ویه کمم درس بیاموزیم....اون وقت...وللش بابا.....بازی رو بچسب...خخخخ...عجب دزد وپلیس بازییم شدا.وای 1درصد فکر کن باربد بفهمه یعنی آبرو میمونه دیگه؟؟ولی آخه ملودیم باید میفهمید خو..چه گیری افتادیما...ولش کن وستا به چیزای بد فکر نکن ....تو باید باید به ملو کمک کنی...باید واقعا بفهمی این باربد کیه؟؟هرچند هم که ملو عرضش کارتو درک نکنه تو وظیفه داری بهش کمک کنی...فهمیدی؟؟........اوف عجب خوددرگیریم من

پری-هی صاب خونه ها از مهمون عزیزتون که قدم رنجه کرده وبهتون افتخار داده وسعادتمندتون کرده پذیرایی کنید دیگه....

من با خنده گفتم:-کو مهمون مون؟من اینجا جز یه دختر خل وچل دیونه چیزی نمیبینم....

پری سعی کرد قیافه ی جدی به خودش بگیره-تو مشکل داری به من توهین نکن...ایــش

خندیدم وپاشدم از تو کابینت یه چیپس سرکه ای ویه ماست موسیرم از تو یخچال برداشتم وبردم تا دخلشونو بیاریم.رفتم تو اتاق ملو وپری داشتن میحرفیدن:

ملو:شما برید دیگه من نمیام...

پری:-اوف باشه بابا امر دیگه؟

ملودیم یه فیگور مثلا پرنسسی گرفت وگفت:امری نیست.

تو همین حال و احوال تلفن خونه مون زنگ خورد.این دو تا کله خرم از بس فیلم جنایی دیدن...باهم گفتن:

-یعنی کی میتونه باشه این وقت شب؟؟

یهو سه تایی ترکیدیم.

من:-هی میگم اینقدر از این فیلما که مناسب سنتون نیست نبینید...الان شبه آخه؟ولی ایول هماهنگی.به قول ملو هماهنگی مون تو حلقم

همون جورم پاشدم تا تلفن و جواب بدم.

-الو؟

-..........

-الو؟الو پشت خط

لابد مزاحم بود.میخواستم بگو هی پشت خر بیا پشت خط که یهو یه صدای مردونه گفت:انتقام...وبعد بوق اشغال....خودش بود...قسم میخورم.لبخند از روی لبام پر زد ...گوشی تلفن از دستم افتاد ....خم شدم و رو زمین افتادم....دلم میخواست حداقل یه غشی چیزی بکنم تاواسه چند ثانیه هم که شده چیزی نفهمم ولی لعنتی از این دخترا نبودم....من برعکس ملودی تودار بودم....اون عوضی چرا دست از سرم برنمیداشت؟انتقام چیو میخواست بگیره؟کدوم کار نکردم؟

پری-الو...وستا خوبی کی بود....وستا

ملودی وپریسا داشتن تکونم میدادن...

ملوی با بغض وچشمای پر اشک گفت:بازم؟

من چی باید میگفتم؟فقط چشمامو باز وبسته کردم ویه اه آروم کشیدم...پری بی حرف نگامون میکرد...دوباره صدای تلفن بلند شد...یعنی دلم میخواست بردارم و بکوبونمش تو سرم...لعنتی...ملودی با حرص رفت سمت گوشی وبا جیغ گفت:

-کثافت...آشغال .......لجن ...عوضــی

همچین این عوضیو کشید که مخ من سوت کشید چه برسه به یارو....تصمیم گرفتم دیگه به روی خودم نیارم...از جام بلند شدم میخواستم به ملودی بگم تمومش کنه...این جوری ممکن بود خودشم بیفته تو این مخمصه ....اون وقت بود که من ....

ملودی-ای واااای خاک به سرم.....

سرمو بالا آوردم و با تعجب نگاش کردم.دستش رو رون پاش بود ومعلوم بود کوبیدروش وچشماشم داشت از حدقه میزد بیرون ولپاشم گل انداخته بود...

-ببخشید تورو خدا...نه بابا چیزه نه هیچی نه بابا...

-........................

-چشم چشم خدمت میرسیم...حتما...باشه خدافظ

تندی برگشت سمتمون:وای بچه ها گند زدم...بگید کی بود؟

من وپری م مثل این بچه حرف گوش کن هاباهم دیگه گفتیم:کی بود؟؟

-خالم

من وپری:-هاا

ملو_دیدید جه آبرو ریزی شد...همش تقصیر من الاغه که شماره رو ندیدم....

یهو من ترکیدما...فکر کن به خالش این جوری گفته وااای...بیچاره...پریم منو همراهی کرد

ملو:-مرض حالا بگو چی کار داشت.

بعدم پاشد ووسط اتاق شروع کرد به قر دادن....من وپری یه نگا به هم کردیم...من که همون جور اون وسط وایساده بودم رفتم دستشو گرفتمو آوردم نشوندم...

-ملودی بگو ببینم...چه خبره؟نکنه باربد قراره بیاد خواستگاری؟

-نه بابا..بچه ها مهمونی دعوت شدیم...تولد باربده....جونم عزیزم میره تو28...الهی..جوجو

پری:-اووف بابا فکر کردم چه خبره دیوونه...

-تولدشه خبری نیست؟

پری:مبارک باشه.

-بچه ها بریم دنبال لباس

من:-باشه چی میخوای بخری؟

-یه پیرهن....تو چی؟

من-به من چه مگه من دعوتم؟

ملو:-ئه.نگفتم شما دو کله پوکم دعوتید.

پری:جدی؟

-جدی

پری:-ایول دلم پوسیده بود تو خونه.

من:-اوف ولی من لباس ندارم.

-خوب دیونه میریم میخریم.

-باشه..

پری-خوب بچه ها من دیگه میرم

-:بودی حالا.

-نه دیگه هشته برم...مامانم نگران میشه..

-خوب صبر کن الان میام میرسونمت

-نه باابا..میرم..

-خفه

رفتم و آماده شدم تا برم وپری و برسونم

من-پری این همون دیروزی نیست؟

-اره خودشونن

با پری دنبال باربد بودیم.ملودی نیومده بود.....چه میدونم...می گفت طاقت ندارم.منم زیاد اصرار نکردم.....باربد بعد شرکت اومده بود با یکی از این دختر دیروزی هاتو پارک.داشتن قدم میزدن این دختره ی جلف هی میخندید مثل احمقا باربدم مثل یخ نگاش میکرد.ماهم با اون قیافه های ضایعمون دنبالشون بودیم ویه ابمیوه هم دستمون گرفته بودیم که یعنی بعله..مامشغولیم..پری با نگرانی بهم گفت:

-میگم وستا به ملودی چی بگیم؟

با بیخیالی گفتم:-هیچی میگیم که نرفتیم وسط راه پشیمون شدیم

مشکوک بهم نگاه کرد وپرسید:اونم باور میکنه؟

بیخیال یکم دیگه از ابمیوه مو خوردم وگفتم:چرا که نه؟ببین این همون دروغ مصلحتیه.واسه خودشه...

پری سرشو تکون داد..نگاهمو به جلو دوختم.دختره نشست روی یه نیمکت ودست باربدم گرفت کشید..اونم مجبوری نشستش.رو به پری گفتم:

-پری بریم ماهم بشینیم؟

سرشوتکون داد وماهم روی نیمکت رو به رویی نشستیم ومشغول حرف زدن شدیم.

-ببخشید خانوما..

احساس کردم یه لحظه قلبم نزد..با ترس سرمو بالا اوردم وبه باربد زل زدم..وای ابرومون رفت..به پری نگاه کردم که دیدم داره زیر زیرکی با گوشیش ور میره یهو صدای آهنگ گوشیش بلند شد واونم پاشد رفت..ای پری بیشور..حالا چی کنم؟به حالت پرسی به باربد نگاه کردم تاخودش به حرف بیاد..یه نگاه پرغرور بهم انداخت وگفت:

-ساعت؟

انگشتمو بالا آوردم وبه ساعت تو دستش اشاره کردم..انگاری مغزم از ترس قفل کرده بود..با پوزخند پررنگی گفت:باطری تموم کرده کوچولو..

بی حرف دستم رو بالا اوردم وساعتو بهش نشون دادم..اونم یه پوزهند زد ورفت.همین که رفت پرم اومد.هیچی نگفتم بهش لابد مغزاونم قفل کرده بوده.

-پری فقط پاشو بریم..بریم چه میدونم خرید..

با من من گفت:-چیزه..وستا جونم ضایع نیستش یه کم؟تازه کارمونم تموم نشده

عصبانی نگاهش کردم که گفت:باشه باشه بریم .راست میگی کارمونم که معلوم شد باربد خودش هم کرم داشته..راستی مهمونی کیه؟

-امروز که 4شنبه است.....فکر کنم یک شنبه

-اه1 شنبه که کلاس داریم...

-نه خره....تولد یکی از امام هاس تعطیله..

دیگه چیزی نگفت وباهم به سمت خروجی رفتیم..خدایی اگه باربد میفهمید چی میشد؟

من:-بچه ها اینو من همینو میخوام...

ملو-نه من اینو میخوام..

-ملو خفه شو

-کوفتت شه.

به پیرهن بلند وبادمجونی رنگ رو به روم نگاه کردم...اندازش که تا زیر زانو بود...یه کمربند مشکیم داشت...نه تنگ بود نه گشاد...معمولی....خیلی خوب یود...مطمئنا به پوست سفیدم میومد.

پری با حرص گفت:-وستا خیلی شانس داری..همین اول یه چی خوب گیر میاری..

-شانس ندارم سلیقه دارم

پریم با حرص یه پشت چشم برام نازک کرد...ریز خندیدم .ملودی داشت با حسرت به لباس نگاه میکرد.دستشو گرفتم وکشیدم تو مغازه.

خرید لباس من وصندلای مشکی وکیف کوچیک مجلسی مشکی رنگم زود تموم شد.مانتو وشال زیاد داشتم واحتاجی نداشتم.ملودی هم یه پیرهن تا بالای زانوی مشکی سفید خرید..بد نبود ولی زیادی تنگ بود..صندلای سفید و یه کیف سفیدم خرید.

این پری هم یه تونیک مجلسی زرشکی مشکی خیلی قشنگ خرید تا با ساپورت بپوشه.کفش واین جور چیزا هم نخرید...گفت دارم..

حالاهم تو کافی شاپ نشسته بودیم.این پری وملو پدر منو در آوردن یعنی..من خودم نیم ساعته خریدام تموم شد ولی این دوتا مخصوصا ملودی منو کشتن.پاهای عزیزم پدرشون در اومد.یکم از هات چاکلتم خوردم....اوخ زبونم سوخت

پری:حالا کجا هست این تولد؟

-خونه ی خالمه.فکر کنم سورپرایزه...فکرکنم.

پری:-بچه ها باید دنبال کادو هم بریم.من که نمیدونم چی بخرم.یه ست کمربندوکیف پول..خوبه؟

ملودی:اره بابا منم یه ساعت میخرم.وستا تو چی میخری؟

-خوب منم شاید کتاب ویه عطر یا ادکلن.

پری-بچه ها فردا هم که کلاس نداریم.فردا بریم.من که الان اصلا نمیتونم تکون بخورم.

ملو-باشه.

ملو-سلام.آرایشگاه......یه وقت میخواستم واسه یک شنبه.

-.......................

ملو-آره میخوام ساعت 4.30آماده باشم.شینیون واصلاح وابرو وآرایش.

-....................

ملو-مرسی ممنون خدافظ

ملو-وستای احمق میامدی آرایشگاه دیگه.پولشم با من....بیا دیگه.

-میدونی که دوست ندارم.مسئله پولش نیست.آرایش که نمی کنم زیاد.حالا یه خط چشم ورژ که خودم میزنم.موهامم که پری هست...منم مال اونه درست میکنم.حالا پاشو آماده شو زنگ بزنیم به پری بریم برای اون تحفه کادو بخریم.

ملودی یه اخم بامزه کرد وانگشت اشارشم اوردبالا سمتم نشونه گرفت وگفت-اووووی.تحفه خودتیا.

منم کخ خندم گرفته بود از اخمش حالا نمیخواستم بفهمه پررو شه بحث وپیچوندم وپاشدم: -اوف باشه

بعدم رفتم تو اتاقم تا حاظر شم.

***

پری:هوووی چته.؟؟؟وحشی....اروم تر....

-برو بابا....نشنیدی میگن بکش و خوشگلم کن؟؟

ملودی رفته بود آرایشگاه ومن وپریم افتاده بودیم به جون هم.....من آرایششو کرده بودم داشتم موهاشو تموم میکردم.اخرین دسته ی مو روهم کشیدم وبا سنجاقی که لا ی دندونم بود به سمت دیگه وصل کردم.یه مدل من در آوری بود ولی خیلی هوشگل شده بود.لباساشم که قبلش پوشیده بود وآماده ی آماده بود.

-وای پری تموم شد ببین از یه غول بیابونی چه حوریی ساختم.

پری پاشد وبه سمت آینه رفت.:-گمشو من از اولم خوشگل بودم.

همین که خودشو تو آینه دید یه جیغ فرا بنفش کشید وگفت:-وااای چی شدم.وسی دمت جیز.بیا یه بوس بده عمو.

-بر بابا به جای این حرفا بیا موهامو درست کن الان ملو میاد ببینه آماده نیستیم هر دومونو نفله میکنه.

پریم همین جور که قر میداد و آواز میخوند گفت:ای به چشم.

***

تو آینه نگاه کردم.رژ لب گوجه ایی رو که ملودی با زور بهم داده بود رو لبام مالیدم.هی گیر داده بود ومیگفت مد شده بزن.منم دیدم از پسش برنمام قبول کردم.رژ گونه و خط چشم روهم باآرامش مالیدم....سرمو آوردم عقب.....موهای قهوه ای به طرز قشنگی بسته شده بود...این پری یه دوره نصفه نیمه ی آرایشگری دیده بود....پیرهن بادمجونی با پوست سفیدم تضاد قشنگی داشت...شالشو تو کیفم گذاشتم تا اونجا بندازم رو شونه هام. اون رژ گوجه ایه ویه برس ویه بسته دسمال ویه اینه کوچولو هم تو کیفم.اون شالو در اوردم وبا صندلم تو یه مشما چپوندم.یه ساقم پوشیدم.حالا با در نظر گیری شرایط جوی درش میارم یا نمیارم.مانتوی آبی نفتی وکالج ها ی آبی نفتی موهم پوشیدم.ملودی وپریم حاظر بودن.

من-اماده اید؟؟بریم.

ملو-اره دیگه.بزن بریم

صدای بلند آهنگ داشت خونه رو میلرزوند......تو یه اتاق بودیم و داشتیم لباسامونو در می اوردیم.شرایط جوی میگفت ساپورتمو در بیارم....کادو مو هم برداشتمو با بچه ها رفتیم پایین.بزرگا یه طرف وجوون ها هم یه طرف.تعداد زیادیم وسط بودن....یه جمع بزرگ دخترم کنار باربد بودن.....یه پسرم کنارش بود...به چشم برادری خیلی خوشگل بود..وای باربدو خیلی خوشگل وجذاب شده بود.میز کادوها کنار باربد بود....پس ماهم رفتیم اون طرف...جعبه مو اون رو کنار کادوی ملو وپری گذاشتم...بعد هم کنار باربد رفتیم تا بهش تبریک بگیم...

***

ملودی

کنار باربد یه پسر خیلی جذاب بود...چشمای قهوه ای خیلی تیره...پوست سفید...وموهای مشکی...چیز خاصی نداشت ولی خیلی خیلی جذاب و خوشگل بود.

من-سلام باربد...تولدت مبارک

اون با یه چهره ی یخی ولحن سرد گفت:مرسی.

وستا وپری هم سلام دادن وتبریک گفتن.

من:باربد..معرفی نمیکنی؟

-اوووم چرا دوستم..معین.

من-خوشبختم.

معین با یه لبخند جذاب گفت:ممنون منم همین طور.

با پری و وستا رفتیم و یه گوشه نشستیم وخدمتکارا برامونن شربت اوردن.

***

وستا

طولی نکشید که یه پسره اومد کنار ملودی....ماهم که نمی خواستیم سرخر باشیم وپسره به فحش ونفرین ببنددمون خودمون محترمانه با یه ببخشید رفتیم دنبال نخود سیاه...

-ببخشید خانوم

به سمت صدا برگشتم...یه پسره معمولی بود...با یه لبخند کنترل شده گفتم:من؟

نیشش رو باز کرد وگفت:بله شما...

-بفرمایید

-میشه آشنا شیم؟

ماشاا.. چه یه سره میره سر اصل مطلب سرمو برگردوندم...باربد داشت نگام میکرد...وقتی دید دارم نگاش میکنم...سرشو به دختر بغلی ش گرم کرد..

-ببخشید متاسفم

-ولی....

-لطفا

بعدم دست پری و گرفتم ورفتیم.

پری:من میبینم شما اینقدر طرفدار دارید حسودیم میشه.

-ئه میخوای لیست خاستگاراتو بگم؟

-نه بابا حوصله داریا...من غلط کردم.

درسته قیافه ی پری معمولی بود ولی رفتار خانومانه اش باعث شده بود هرجا که میشناسنش زودی ازش خوششون بیاد.رفتیم ویه گوشه ی سالن وایسادیم و به جمع رقصنده ها نگاه کردیم.خاله ی ملودی اومد سمتمون:

-سلام وستا جون...خوبی عزیزم؟

-ممنون خاله...راستی خاله این دوست من وملودی....پریسا

-سلام دخترم...خوشبختم..به ملودی گفته بودم دو-سه تا از دوستای خوبشو بیاره

خاله وپری باهم دست دادن واظحار (درسته؟؟)خوشبختی کردن.

خاله:-بچه ها مهمونی تا ساعت2 هست ولی غریبه ها وپیرها ساعت11 اینا میرن....شما ها باید تا ساعت 2 باشیدا..من رو شما حساب کردم.

من-ممنون چشم

تنها یه گوشه وایساده بودم...این پریم بامحمد(دوست باربد که تو کوه آشنا شدیم) رفته بود...تازه دو هزاریم افتاد بچمون زیرآبی کار میکنه....از دور دیدم حدیث ومحدثه وسایه(دوست های کوه)دارن میان سمتم.بهشون یه لبخند گشاد زدم..

سایه-چرا تنهایی جیگر؟

-بابا همه زیر آبین ماشاا...

بعدم باچشم به ملودی وپری اشاره کردن.اون دو تا هم خندیدن ودستم و کشیدن بردن...تو چند باری که کوه رفته بودیم صمیمی شده بودیم..بچه های خوبی بودن…روی صندلی کنار سایه نشستم......یه آهنگ ایرانی داشت پخش میشد....ساعتو نگاه کردم....8....یهو چند تا چراغ روشن شد وبابا ی باربد همراه چند تا خدمتکار که هر کدوم یه طبقه ی بزرگ از یه کیک 3طبقه رومیاوردن وارد شد....طبقه ی اول عکس یه الاغ داشت...یعنی این قدر طبیعی بود...خیلی باحال بود...بعدی یه کیک شکلاتی بود...اب دهن منوراه انداخت....جون..ولی مطمئنا شانس نداریم که این بهمون نمی افته....بعدیم یه عکس از باربد بود....یه نگاه به جمعیت کردم...معلوم بود به هرکی یه تیکه ی بزرگ کیک میرسید...سایه کنار گوشم گفت:

-من از اون کاکائوییه میخوام

یه لبخند زدم وگفتم:-منم ولی عمرا اگه به من برسه...حاظرم شرط ببندم.

-منم همین طور.سر چی؟

-خوب چه میدونم؟

-10تومن خوبه؟؟

با این که یکم واسه شرط بندی زیاد بود ولی مطمئن بودم من میبرم.

-قبول

سایه بلند شد ودستمو گرفت وهمراه جمع به سمت میزی رفتیم که باربد ودوستاش نشسته بودن...اون دخترا هم دست میزدن وتولد مبارک میخوندن...نگاهم به مامان باربد افتاد...اول یه چشم غره به اون دخترا بعدم یکی به باربد رفت..خندم گرفت...معلوم بود اون دخترا رو خاله دعوت نکرده واز اومدنشونم راضی نیست.....راستی چرا خاله خواسته بود ماتا2بمونیم؟....حتما به خاطر این که خود ملو ماشین نداره.چشمامو از صورت خاله گرفتم....ملو وپری و داشتن به سمتمون میومدن...بالبخند بهشون نگاه کردم....

ملو-وستا خانوم چی میکنه؟

-چی دارم بکنم؟

صدای تولد مبارک بیشتر شد باربد داشت کیک رو میبرید.....چند نفرم داشتن عکس میگرفتن ...صدای موزیکم بیشتر شدهبود...بعد این که کیک وبرید وخدمتکارا بردن تا تقسیم وپخش کنن.یه لحظه به کادو ها نگاه کردم...لبام داشت جمع میشد تاصوت بزنم...ولی خودمو کنترل کردم....نزدیک 100تایی جعبه بود....شایدم بیشتر........خدا بده برکت...

معین:-خوب باربد تا کیک وبیارن کادو هاتو باز کن ببینم چی گرفتی؟؟؟

باربد:-نه دیگه خیلی زیادن.....بعدا باز میکنم...

خوشحال شدم....کادوی من در برابراین همه مایه دار چیزی به حساب نمیومد.....ولی خیلی ها ناراحت شدن وصدای اه واوه شون رفت هوا...

-بفرمایید

به خدمتکاری که داشت بهم کیک تعارف میکرد نگاه کردم و کیک واز دستش گرفتم و با تعجب به کیک تو دستم خیره شدم....جلل خالق....

باتعجب به کیک تو دستم نگاه کردم.....سایه با دیدن کیک شکلاتی تو دستم ریز ریز خندید....

-ببین همین یه بار شرط بستما...همینم از بد شانسیه...شرط میبندی برعکس میشه...

ملودی با عنقی به کیکش نگاه کرد.اونم از مال من میخواست ولی براش از کله ی الاغه افتاده بود.بهش تعارف زدم وتو دلم کلی نظر ونیاز کردم که قبول نکنه...

-میخوای عوض کنیم.

-نه بابا نوش جون.

******

بعد از خوردن کیک ها بازم یه عده ریختن وسط....ساعت طرفای 9 بود که ازمون خواستن بریم اتاق غذاخوری واسه شام...شامشون سلف سرویس بود....جوجه وباقالی پلو با ماهیچه....3تا رنگ ماست.....یه عالمه دسر.....رو یه میزم قاشق وبشقاب ونوشابه اینا بود...رفتم یه قاشق چنگال ونوشابه ی مشکی برداشتم..غذا هم فقط جوجه و یک کم باقالی پلو...دسرم فقط دسر شکلاتی وتیرامیسو....غذامو که ریختم با چشم دنبال پری وملو گشتم...ملو نبود ولی پریو دیدم....غذاشو ریخته بود...رفتم پیشش وباهم سر میزی که سایه اینا نشسته بودن رفتیم..

پری-وستا عزیزم...من دوغ آوردم نیشو یادم رفته

ازهمون عزیزمی که گفت فهمیدم کار داره...خودمو زدم به کوچه ی علی چپ وگفتم:

-ئه؟خوب سر میز بود...برو بیار

دستامو گرفت تو دستشو وچشماشو مظلوم کردوگفت:وســـتای گلم..هفته ی بعد امتحان جنین شناسی....

اوه اوه اینم واسه ما نقطه ضعف گرفته..هفته ی بعد امتحان داشتیم...این پری خلم جنین شناسیش عالی بودا عالی...

-باشه پری جون میرم گلم.

بعدم پاشدم ورفتم تا براش نی بیارم.تو راهم کلی فحش بهش دادم.روی میزو نگاه کردم...هیچ نی ای نبود.....به سمت آشپزخونه رفتم....

-معین تو که خودت میدونی....

صدا صدای باربد بود...منم که فضول...وایسادم پشت بوفه ای که اون پشت بود تا ببینم چی میگن....قلبم عین قلب گنجشک میزد...

معین:-اره میدونم...ولی میشه دوباره بفرمایید؟

من از این ناراحتم که به من وبه پدرم ظلم کرد.... به خاطر اون غریبه تمام عکس ها...تمام خاطرات...تمام عکس ها ویادگاری های پدرمو یه گوشه انداخت...من از این ها رنج میبرم....اون وقت همه جا میگه من به خاطر باربد با علی ازدواج کردم....د بگو اگه به خاطر من بود قبلش یه نظر خواهیی...کوفتی...دردی میکرد...من راضی بودم بمیرم ولی مامانم این کارو به خاطر من نمیکرد...مگه اون موقع چند سالم بود؟یه پسر10-12 ساله که تمام اسطوره وقهرماناش ختم میشد به پدرش...حالا بعد اون من چه طور میتونم یکی دیگه رو جای قهرمانم ببینم...؟...منم بالا خره یه جئری باید ناراحتی خودمو ابراز کنم؟

-بابا باربد ولش کن...تو خودتم میدونی با دختر بازی کاری نمیتونی بکنی...

-اولا تو که خودت میدونی من نمیخوام...اونا خودشون میان...بعدم من همیشه حدو حدودو رعایت میکنم خودمم خوشم نمیاد ولی چاره چیه؟

معین با عجز گفت-بله میدونم غرور طلایی تون نمیذاره...آخه برادر من این راش نیست.از خر شیطون پیاده شو.

دیدم صداشون داره نزدیک میشه پس زودی رفتم تو آشپزخونه....نی و برداشتم وبه سمت میز بچه ها رفتم.....ذهنم خیلی مشغول بود...یعنی چی...به خاطرلج بازی این کارو میکرد؟پووووف

پری:رفتی بسازی؟بیا بشین غذات یخ کرد...

بی حواس براش سر تکون دادم و مشغول خوردن شدم.

****

از اون همه مهمون فقط حدود 50نفر مونده بودن...ساعت12بود..پامو رو پام انداختم...بی اختیار حرف های باربد و معین برام تکرار میشد...

پری-وستا...چیزی شده تو فکری؟

-هیچی پری....بعدا میگم..

-هرطور راحتی...

یهو صدای آهنگ قطع شد.....

دی جی:-خوب حالا زوج های جوون بفرمایید وسط.....بایه آهگ آروم و2نفره

-بامن میرقصی؟؟؟

به پسری که بهم درخواست داده بود نگاه کردم...چون تن صداش بالا بود وآهنگم نبود...صداش پخش شده بود وهمه داشتن به ما نگاه میکردن.....بی حوصله پوفی کردم وگفتم:

-نه

-بلد نیستی؟

پسره ی پر رو با حرص گفتم...:بلدم

-نشون بده...

نمیدونم چرا این آهنگ بی صاحاب وقطع کرده بودن و همه صدای شو میشنیدن...مسئله دیگه ناموسی شده بود وپای غرورم وسط بود...دستم وتو دستش که خیلی وقت بود جلوم بود گذاشتم وپاشدم...نگام به باربد افتاد با اخم نگاه میکرد...این چش بود؟؟...به لطف کلاسایی که رفته بودم واستعداد ذاتیم رقصم عالی بود...با رفتن ما آهنگم شروع شد....

-اسمت چیه؟

جوابشو ندادم...تا بسوزه....من الان حال وحوصله ی رقص نداشتم که...ایش پسره ی نچسب...

-الووو.

نه خیر پر رو تر از این حرف ها بود..

-چه خوب میرقصی

بازم جوابشو ندادم وبی حرف رقصیدم......یه چرخ زدم...اوه اوه .....همه رفته بودن کنار و رقص ما رو نگاه میکردن....یه لبخند اومد رو لبام ولی وقتی دوباره برگشتم سمت پسره رو لبام ماسید....

***

آهنگ که تموم شد همه برامون دست زدن...اعصابم داغون بودلحظه ی آخر پامو گذاشتم رو پای پسره وهمچین فشار دادم که از درد کل صورتش جمع ومث گوجه شد.....راه افتادم که برم سرجام...اون پسره هم هی دنبالم میومد....خیلی اعصبانی بودم.....از کار زور متنفر بودم...حالا هم فقط به خاطر غرورم بود...برگشتم سمت پسره....اخم ها ی باربد جری ترم کرد....

-ولم کن

با ارامش گفت:-نمیکنم...

-با حرص وتعجب گفتم:چرا

-نمیخوام....تا شماره مو نگیری ولت نمیکنم....

دیگه مسئله ی ابرو هم در میون بود...-بدو بده

یه کاغذ و بهم داد وبعدهم رفت...کنه ی بی شور......من باید این انتقام رقص زوری و از این پسره میگرفتم....واسه همین شماره رو تو کیف دستیم گذاشتم...براش نقشه ها داشتم...زیر لبی گفتم

-برات یه آشی بپزم...صبرکن کنه جون ومنتظر باش.با این حرفا یه لبخند پلید رو لبام اومد.

تو راه برگشت بودیم.....بعد رقصم با کنه کار خاصی پیش نیومد..قرار بود پری شبو خونه ی ما باشه..

من-پری میشه فردا هم خونه ی ما باشی؟

-نه بابا مزاحم نمیشم

ملو-باز گفت...باز گفت

-پری تعارف مارف نداریم که بمون بعد یونی میریم خوش گذرونی...فردا کلاسمون ساعت چنده

ملو-ساعت7تا12

من-چه خوب...من یه برنامه ی خوب دارم...پایه ای پری؟

-باشه...اتفاقا فردا مامانم میخواست بره خونه ی خالم بعدم برن زواردیدن .....

-ایول

-------

ملو-وستا....وستا..هوی...

-ها...چیه؟

-پاشو باید بریم یونی...این پری خوابه پاشو بریم بیدارش کنیم..

تا اینو گفت عین جن پریدن...دفعه ی قبل پری به طرز وحشت ناکی منو بیدار کرد......منو مثل چی تکون داده بود وبعدم که بیدار شدم یکی رو دیدم عین جن....شب قبل هم فیلم جن وگیرو دیده بودم .....خلاصه سکته کردما....نگو این پری کثافت با ملودی نکبت واسه من نقشه کشیدن...بماند که همون جا با بالش از خجالتش در اومد ولی حالا .قت انتقام بود...یه لبخند پلید رو لبم نقش بست وباخنده گفتم :ایولا...بریم..نقشه ای چیزی داری؟

-نه تو چی.

-بعلـــه.

ملودی که پی به افکار شرورانم برده بود خندید...رفتمویکی از این بوق گنده ها که داشتمو آوردم...قبلا که پدرام با دوستاش رفته بودن تماشای فوتبال اینو برام از استادیوم سوغاتی آورده بود....نقشه ی زیاد تاپی نبود......ولی بالاخره چون همه ی کرم ها از این ملودیه...نقشه ی تاپ باشه واسه اون.....لبخندم پهن تر شد...رفتیم بالا سر پری وانگشتامو بالا آوردم....

-1........2..........3........بوققققققق

یعنی مث چی پاشد...نمیدونم ازکجا درو پیدا کرد....یعنی منو ملودی ولو شده بودیم کف اتاقا.....خیلی باحال بود....یهو پری اومد توچهار چوب...چشماش یه کاسه خون....لبخندم جمع شد...خیلی اعصبانی بود

من:-یا خدا

بعدم د برو که رفتیم.......پری هم با شیشه یآب معدنی تو یخچال میدوید دنبالمون..

***********

ملو-یعنی من ماخ شدم اون لحظه...

-کوفت....چی چی شدی...؟

ملودی نیششو باز کردوگفت:ماخ یعنی مردم از خنده منتهی مخفف

پری:-مخففت تو حلقم از پهنا..

من-پری هرچی عوض داره گله نداره..

-کینه ای...شتر ...بدبخت...

ملو:-وللش بابا.....پری توهم که خیسمون کردی...حالا موضوع مهم تری هست...

من-چی؟

-من الان از یونی اومدم...اون تو کلی فسفر سوزوندم...ناهارو چی میخوایم بکنیم؟

پری:-ملودی عزیزم...سر کیسه رو شل کن جون من.....

-اوف ....بچه های شکمو...باشه...مهمون من....انتخاب جاشم با وستا

در خونه رو بستمو بهش تکیه دادم...هربار که میدیدمش عذاب میکشیدم...ازحماقت خودم وتمام دخترای ساده تر ازخودم...بدبختانه دو رو در هفته هم میدیمش...بدشانسی این هفته شد سه بار..نمیدونم تو سوپری سرکوچه ی ماچه غلطی میکشید...چشمام میسوخت بستمشون...هنوز تکیم بر در بود..باید این موضوعو فراموش میکردم...باید میشد یه تجربه...اره اره همینه...چشمامو باز کردم ....بازم میسوخت ولی توجهی نکردم....من...وستا...عمرا اگه با این بادا امیدمو از دست بدم....هی تقدیر هر کاری هم که بکنی...من نمیشکنم.

ملو-باشه باشه بهش میگم....خوب دیگه اومد...خدافظ...

همین که من اومدم ملودی باهول گوشی رو رو دستگاه کوبوند...مشکوک نگاش کردم...

-چیزی شده ملو؟؟

زودی اشکاشو از رو صورتش پاک کرد....تازه متوجه ی اشکاش شدم...بیشتر دقت کردم..چشماش قرمز بود....دیگه مطمئن شدم یه چی شده....ازجاش بلند شد...

-وستا من میرم یه سر خونه ی خالم اینا کار واجب دارم...

-با اخم وجدیت گفتم:-ملو..منو خر نکن...بگو چرا گریه کردی...

باهول دستاشو تو هم گره کرد..:-وستا بزرگش نکن..یکی از فامیلامون مرده...خیلی دوره نمیشناسی...آمرد خیلی خوبی بود...من برم ببینم خالم درچه حاله..

بعدم بدون توجه به من تو اتاق دوید...با ابرو های بالا رفته نگاش کردم...خفن مشکوک میزد...رفتم سوییچ و از تو جا کلیدی آوردم و دادم دستش با هول یه تشکر زیر لبی کرد والفرار...دروغ چرا یکم دلم شور میزد....ولی تو جهی نکردم ورفتم تو آشپزخونه تا وسایلی رو که از سوپری خریده بودم جابه جا کنم.....

ملودی

باهول رفتم خونه ی پری اینا..اشکام صورتمو خیس کرده بودن...دلم واسه وستا میسوخت...وای خدا...چه طوری باید بهش میگفتم...با هول از ماشین پیاده شدم وزنگ وفشار دادم...پری که قیافمو تو آیفون دیده بود همراه مامانش اومده بودن دم در:

پری:-ملودی.....چی شده؟این چه قیافه ایه؟

مامانش:-دخترم اتفاقی افتاده؟

من:-شرمنده نه خانوم مرادی چیز مهمی نیست ...شما خودتونو نگران نکنید...

پری دستمو گرفت ومنو به سمت اتاقش کشوند....

-وای ملودی...سکته کردم...جان من بگو چی شده؟

-پری....وستا....

پری-یا ابوالفضل....کشتیم که بگو....

اشکامو با پشت دستم پاک کردم-پری...وستا پدرش فوت شده...پری اون عاشق پدرش بود.....پری چه طوری بهش بگیم؟؟

پری باچهره ای متعجب وناراحت گفت-ای وای...چرا؟چه طوری؟

باسروصدا دماغمو کشیدم بالا-سکته...مامانشم الان تو بیمارستانه..عموش زنگ زد بهم گفت یه جور بهش بگم...وستاهم به پدرام...داداشش بگه...

پری چهره شو جمع کرد...فکر کنم یاد موقعی افتاد که پدر خودش فوت شده بود..اون جوری که میگفت اون موقع 12سالش بوده...باباشم بر اثر تصادف فوت شده..یه اه کشید وقطره ی اشکی رو که از گوشه ی چشمش اومده بود پاک کرد...:-ببین ملودی..وستا الان تو یه وضعیت بدی قرار میگیره...ما باید بهش کمک کنیم....تو برو از دانشگاه واسه 10 روز مرخصی بگیر فردا..الانم بریم به مامانم بگم...اون بهتر از مامیتونه بهش خبر بده...

-باشه..

***

وستا

تو خونه پای تی وی نشسته بودم..یه ساعتی از رفتن ملودی میگذشت...نمیدونم چرا یهو دلم واسه بابام تنگ شد..بلند شدم تا برم گوشیو بردارم وبهش زنگ بزنم...همین که خواستم شماره رو بگیرم تلفن زنگ خورد...برداشتمش...

من-الو؟

-سلام دخترم...خوبی؟

خاله ی ملودی بود..

-بله منم خوبم...شما خوبید؟..عذر زحمت ها..راستی تسلیت میگم...

خاله با تعجب گفت-تسلیت؟اوا خاک به سرم کی مرده؟

اوا خاک به سرم یعنی سوتی دادم-ملودی گفت یکی از فامیلای دورتون...مگه الان اون جا نیست؟1ساعته راه افتاده...گفت میاد پیش شما

-این جا؟نه...کسی نمرده که....گفت من میدونم؟

باشک وترس ونگرانی گفتم-حرفی نزد...اگه پیش شما نیست پس کجاست؟

صدای زنگ آیفون بلند شد

من-خاله جون زنگ میزنن..من برم ببینم کیه..

-باشه دخترم ...برو...یادت نره به من خبر بدیا...

-چشم چشم حتما.

بعد هم بلند شدم ورفتم ببینم کیه...خیلی نگران بودم...یعنی ملودی کجا رفته بود؟؟؟

ملودی

همین درو باز کردم وستا سرم هوار شد:

-کدوم گوری بودی؟مامانت تو رو دست من سپرده...خالت زنگ زد...که فامیلتون مرده...ملودی....خیلی خیلی....

حرفشو بادیدن پری ومامانش قطع کرد...:-ئه سلام خانوم مرادی....شما کجاواین جا کجا؟!؟

خانوم مرادی هم یه لبخند پهن زد وگفت:-وستا جان راستش میخواستم یه کم باهات درد و دل کنم...

وستا نگران شد:اتفاقی افتاده خانوم مردادی؟چرا همه امروز مشکوک میزنید؟

-نه بابا دخترم...بی خودی خودتو درگیر نکن...بیا بریم برات میگم..

وستا نامطئن نگام کرد...بهش یه لبخند گشاد زدم..فقط من میدونستم چقدر پدرشو دوست داره....

*****

وستایی که رفت تو اتاق با اونی که اومد بیرون زمین تا آسمون فرق داشت...چشمای یخیش...صورت شسته شده از اشکش...چشمایی که اون قدر گریه کرده بود سرخ سرخ بود...یه لبخند تلخ زد...مامان پریم چشماش قرمز بود....

من:-وستا...باید به پدرامم بگی...

یه نفس عمیق کشید...:تامن برم آب بخورم..یه زنگ به خالت بزن...نگرانه...

بی چون وچراحرفشو گوش دادم...

***

وستا

رفتم تو آشپزخونه..باورم نمیشد پدرم....عزیز ترین ومهربون ترین فرد تو زندگیم...نه ...نه امکان نداشت...اشکام دوباره رو صورتم ریخت...صدای هق هقم داشت بلند میشد که دستمو رودهنم گذاشتم...دستمو محکم گاز گرفتم...رو زمین افتادم...نمیتونستم باور کنم...امکان نداشت.....اشکامو با پشت دستم پاک کردم...سرمو بالا آورم:

-خدا..چرا من؟آخه پس کی این امتحانات تموم میشه...خدایا بس نیست؟خدا آخه چرا پدر من....

دوباره هق هقم داشت بلند میشد..به سمت سینک ظرف شویی رفتم...آب یخو باز کردم..سرمو دستامو زیرش گرفتم...آبو رو صورتم ریختم...مامانم الان بیمارستان بود.....من باید میرفتم پیشش...غمام...غصه هام..گریه هام...باشه واسه خلوت خودم وبالشم...الان من باید دست مامانمو میگرفتم...ساعتو نگاه کردم...6بود...باید راه میافتادم به سمت ولایت خودم...هرچند دیر وقت میرسیدم ولی باید الان قسمتی از زحمت های مامانمو جبران میکردم....20سال اون از من حمایت کرده بود...حالا نوبت من بود...

***

به پدرام زنگ زده بودم وشماره ی اون دختره رو خواستم...با هزار زور وزحمت بهم داد...منم به دختره زنگ زدمو ماجرا رو گفتم...اونم قبول کرد تا به پدرام بگه...دختره خوبی بود اسمشم نفس بود...بعد نیم ساعت پدرام با صدای گرفته بهم زنگ زد...قرار شد هرجور شده خودمونو تا فردا برسونیم....تو ماشین بودم وداشتم میرفتم شمال..همین جوری میروندم...ونم نم اشک میریختم...من اولین غم زندگیمو چشیدم...اونم غم بهترین کسمو....چشمامو بستم...تصویرشو تو ذهنم آوردم...کاش برای یه بار دیگه هم میدیدمش...یه بار دیگه...فقط یه بار دیگه بغلم میکرد...میبوسیدم وسرکارم میذاشت....کاش......

دستامو رو در اتاق گذاشتم...درو باسستی هل دادم...مامانم زیر سرم رو تخت خوابیده بود.زن عمو هم کنارش بود....با دیدنم بغلم کرد:وستا...

بی صدا اشک ریختم...

***

چشمامو روهم گذاشتم صورتم خیس اشک بود وباد بهاری که بهم میخورد..یه لرز خفیف تو بدنم می انداخت..زیر بغل مامانمو گرفته بودم...سعی کردم به قبری که پدرم توش بود نگاه نکنم....سعی کردم به اینکه دیگه پدر ...پشتیبان..حامیمو از دست دادم فکر نکنم..یه نفس عمیق کشیدم.....خاله ی ملودی وعلی آقا وباربد با اومدنشون شگفت زدم کردن...ملودی کنارم بود...دستش رو شونم بود...اونم گریه میکرد..به خاطر من...این برام خیلی ارزشمند بود...خیلی...چشمامو دوباره بستم..سوزش عجیبی داشت...سعی کردم قوی باشم ...سعی کردم چشمامو رو واقعیت واشکای پدرام ببندم

ده روز...ده روز بود دیگه پدرم نبود ومن تو حسرت آغوش وصداش....من تو حسرت محبتاش..و بودنش...ده روز گذشته بود...دیشب اومده بودم تهران...یعنی مامانم مجبورم کرد...راضی نمیشدم...مامانم یه خواهر ناتنی داشت...که شوهرش مرده بود وبچه نداشت..خواهرش ازش خواسته بود تا باهم زندگی کنن...مامانمم قبول کرده بودولی من ...راضی نبودم بیام.....این آخریا گفت یا میری یا دیگه دخترمن نیستی...

ملودی

امروز وستا اومد خونه....جاش خیلی خونه خالی بود...دو روزی رو خونه ی پری اینا رفته بودم...ولی دیگه نمی شد زیادم سر اونا تلپ باشم...واسه همین سر روز دوم باروبندیلو جمع کردم وراه افتادم..وقتی در خونه رو باز کردم این وستا با لبخند تلخ...چشمای گود رفته وسیاه برام خیلی غریب بود..وقتی اومد بغلش کردم...پری بهم گفته بود باید یه کاری کنیم به قبل برگرده واولین کارم اینه که جلوش گریه نکنیم..یه نفس عمیق کشیدم

-به خونه خوش اومدی....وستا

یه لبخند تلخ دیگه زد ویه نشکر زیر لبی بعدم رفت تو اتاقش....صدای ایفون بلند شد..رفتم درو باز کردم...پری بود...مامانش بهش گفته بود که چند روزی اینجا باشه...

وستا

یه هفته بود که پری خونه ی ما بود...همه شون سعی داشتن تا منو از اون حالت منزوی وگوشه گیرم خارج کنن....ولی من نمیخواستم...ولی دیگه بس بود..اونا دوستای من بودن واین جوری من ناراحتشون میکردم....از این به بعد باید جلوشون شاد باشم....پریم چند بار بهم گفته بود پدرم راضی نیست من این کا رو با خودم بکنم......

رفتم و یه دوش گرفتم ورفتم پیش شون نشستم...

*****

یک ماه مثل برق وباد گذشت....یه هفته ی دیگه امتحانامون شروع میشد....مراسم چهلم پدرم به خوبی برگزار شد....لباس مشکی مو به اصرار پری وملو در آوردم...بازم به اصرار اون دوتا منو بردن آرایشگاه....

ملودی با دیدنم رونیمکت گوشه ی حیاط برام دست تکون داد به روش لبخند زدم

-کجایی وستا دربه در دنبالتم....وستا یه مهمونی دعوت شدیم...نه بیاری میکشمت...واسه روحیه مون خوبه...هفته ی بعدم که امتحانا شروع میشه....

-ولی....

-وستا خفه شو...زوریه باید بیای...

-حالا چی هست؟

-عروسی سایه است...قراره بهت زنگ بزنه..همین الان به من زنگ زد...

تو همین لحظه موبایلم تو جیبم لرزید...از تو جیب مانتو م در آوردم....سایه بود..چه حلال زاده....

-وستا مامانم گفته بدون وستا نباید بری....جون من اکی کن دیگه باربدم هست....

با آوردن اسمش رفتم تو فکر...بعد حرفای اون شبش....خیلی تو فکر رفته بودم....اون واقعا پسر بدی نبود...برخلاف رفتارش یه پسر بچه ی معصوم وپاک ولجباز بود ...یه آه کشیدم...من با فکر کردن به باربد داشتم به ملودی خیانت میکردم چه به اینکه داشتم سعی میکردم چشمای سبزشو مجسم کنم.....تلفنو کنار گوشم گذاشتم

من-سلام

-سلام عزیزم..خوبی وستا جون؟

-اره مرسی..

-ملودی بهت گفت؟جشن عروسیمه...به جون خودم ناراحت میشم نیای...

-آخه...

-وستا اذیت نکن دیگه

-چی بگم...باشه...

-ایول...کارتا رو میگم باربد بیاره دم خونه تون...

باربد...چرا اینقدر این اسمو میشنیدنم؟؟

-الو وستا..؟

-باشه چشم...

-خدافظ

-خدافظ

همین که تلفن و قطع کردم ملو پرید ومحکم لپ مو بوسید...

-ایولا داری وستا جونم

یه لبخند مصنوعی رولبام اومد...

تو خرید لباس وکفش هیچ نقشی نداشتم......پری وملو رفته بودن برام خریده بودن...پولشم نمیگرفتن ولی با زور بهشون دادم..لباس قشنگی بود...یه پیرهن سفید-صورتی دخترونه با کفش های خیلی قشنگ سفید....عروسی فردا شب بود...من داشتم بالپ تاپم تو نت گشت میزدم...ملودی هم که رفته بود واسه خودش کفش وکیف بخره پریم برده بود..در لپ تاپو بستم...حوصلم عجیب سر رفته بودم چشمامو بستم داشت تو سرم یه تصویر از دوتا چشم نقش میبست ...زودی چشمامو باز کردم..رفتم تو آشپزخونه درکابینتو باز کردم.....یه پاستیل...2تا چیپس..1پفک...پاستیلو برداشتم از این خرسی ها بود..الهی خیلی باحال بودن اینا...رفتم پای تلویزیون...طبق معمول..هیچی نداشت...همون جوری پاستیالا رو میخوردم و واسه ملودی اس ام اسو تایپ میکردم:

-کدوم گوری موندی؟حوصلم سر رفتش...ساعتو ببین...8شده.

از اون جایی که ملودی گوشیشو تا تو دستشویی هم میبره زود جواب داد:-دارم پری و میرسونم خونشون...اومدم..

گوشیو برداشتم...شماره ی مامانمو گرفتم..دلم واسش تنگ شده بود..

ملو-وستا...اماده ای؟باید دنبال پریم بریم

-چشممو از موبایل گرفتم..داشتم با پدرام اس ام اس بازی میکردم..

-ملو ...من نیم ساعته امادم...

ملودی همین طور که گوشواره شو مینداخت گفت:پاشو مانتوت رو بپوش

بی حرف خواستشو انجام دادم

*****

مهمونی تو باغ بود...یه باغ بزرگ وباصفا...رو یه میز نشسته بودیم...من..باربد...پری وملودی...محمد....حسین.....محدثه وحدیث...ومعین..سالن رقصش یه قسمت دیگه بود...همون اول که اومدیم رفتیم تبریک گفتیم وکادومونو دادیم.....

ملودی-بچه ها پاشید بریم اون قسمت دیگه..

بعدم خودش اشد...من دیدم اگه پانشم بچم ضایع میشه...پس پاشدم...من پاشدم پری وحسین پاشدن...پری پاشد...محمدم پاشد..بعدم معین پاشد ودست باربد وگرفت وبلندش کرد...همگی رفتیم اون قسمت...یه ال سی دی بزرگم بود وتوش عکسای عروس ودامادو نشون میداد...یه گوشه وایسادم...محمد وپری رفتن وسط.....ملودیم یکی برد...

حسین:وستا خانوم میاید برقصیم

ئه ئه ئه...ببین تو روخدا چه رویی داره ها...اول اخم کردم بعدم یه پشت چشم نازک کردم وخیلی جدی گفتم:

-نه خیر

از گوشه ی چشم لبخند باربدودیدم....یه حس خوب پیدا کردم...داشت نیشم باز میشد که نگام افتاد به ملودی...نا خود آگاه یه آه کشیدم....

-ببخشید...

نگاهم و از جمعیت رقصنده ها گرفتم...به معین که صدام زده بود نگاه کردم...باربدوحسینم داشتن باتعجب نگاش میکردن...یه لبخند جذاب زد:

-وستاخانوم..درخواست رقص منو قبول میکنید؟

به حسین نگاه کردم...اخماش تو هم بود...واسه جزوندنش راه خوبی بود..یه لبخند دندون نما زدم..

-باشه....

بعدم دستمو تو دستش گذاشتم..داشتیم همین جوری میرقصیدیم...منم یه لبخند کوچیک رولبهام بود..رقصو خیلی دوست داشتم..یه چرخ زدم..نگام افتاد به باربد..یاحضرت بیژن این چرا این جوری شد؟لبخندم ماسید...ناخودآگاه منم ناراحت شدم...دلم گرفت...بایه ببخشید از معین جدا شدم..چرا این جوری کرد؟ایش رقصمو از دماغم در آورد..نگام به پری افتاد..بالبخند داشت بامحمد میرقصید..بالبخندش منم یه لبخند زدم..

معین:-اخلاق عجیبی دارید...

باتعجب بهش نگاه کردم..کی اومد پیش من؟باتعجب گفتم:من؟؟

یه لبخند جذاب زدو گفت:-بله..شما..

دیگه چیزی نگفت..انتظار داشتم یه کم توضیح بده..همین جور وایساده بودیم که برج زهر مار اومد...اخمای توهمش دلمو لرزوند...معصومیت چشمایی که اون روز داشت بامعین حرف میزد..همون چشمایی که از تو شیشه ی بوفه دیدم این بار پشت یه نقاب بزرگ وسیاه بود..چرا این کارو میکرد..چرا اون چشمارو ازهمه دریغ میکرد؟...تو دستش یه جام مشروب بود..به طرف یه دختر که خیلی جلف ولوند بود رفت..از اون دختره بدم اومد..بانفرت نگاش کردم...ملودی نفس زنون اومد..از اون موقع داشت میرقصید

قیافش درهم بود...

-وستانگاه کن..من هرکاری میکنم حسادتش تحریک نمیشه..خسته شدم...چرا نمیفهمه دوستش دارم؟

تو چشمای دریاییش اشک جمع شد...قلبم مچاله شد....من داشتم چی کار میکردم..احساس کردم سرم داره میترکه..

بایه صدای گرفته گفتم:-ملودیهمه چی رو بسپر به زمان..

یه آه کشید...-وستا آخه چه قدر

جوابی ندادم...یعنی نداشتم که بدم..فقط یه اه کشیدم...

-ملودی...من خسته شدم..برم سر میز

یه نگاه سرسری بهم انداخت وگفت:باشه برو

از جمع رقصنده ها خارج شدم...سمت راستم میشد میزمون...یه نگاه به سمت چپ کردم...ساکت وخالی بود....منم به آرامش نیاز داشتم پس به اون سمت رفتم...

سرم بی نهایت میسوخت...همین جوری که روی سنگ ریزه ها حرکت میکردم..با انگشتام شقیقه هاموهم فشار دادم..چرا این جوری میشدم؟چرا از اون دختر متنفر شدم؟چرا دیگه دوست نداشتم حرف های ملودی و درباره ی باربد بشنوم؟اون چشمای سبز. چرا هر وقت چشمام میبستم تو ذهنم میومد؟چرا وقتی اخم میکرد دلم میلرزید؟من حق نداشتم نه...این کار یه اسم داشت:خیانت...ومن از این کلمه بیزار بودم...دلم یه چیز خوب میخواست..یه چیزی که کاری کنه همه چیزو فراموش کنم...دلم مشروب میخواست..دوست داشتم منم مثل باربد اونو بخورم وهمه چیزو واسه ی چند دقیقه فراموش کنم...شاید باربدم داشت همین کارومیکرد..برای فراموش کردن دست به نزدیک ترین طنابی که میدید انداخته بود....یه نفس عمیق کشیدم...به ته این قسمت رسیده بودم...یه کلبه بود...برگشتم تا برم پیش بچه ها..نزدیک ترین طناب کنار من چی بود؟من برای فراموشی چی کار باید میکردم؟مسلما به جز مشروب راه های دیگه ای هم بود....نبود؟دلم واسه آغوش پر مهر بابام پربابام پرکشید...تو آغوشش همه چیزو فراموش میکردم...تو آغوشش یه خلا بود...یه خلا فکری که پر از مهربونی بود...من اونو میخواستم...

پری در گوشم گفت:-کجا بودی؟ها؟نیم ساعته نیستی...مشکوک میزنیا

یه نفس عمیق کشیدم:-هیچی بابا رفته بودم قدم بزنم..

-باشه خوب..چرا این جوری میگی؟

-پری خوب زیر آبی میریا...چرا هیچی نگفتی...حالا ما غریبه شدیم؟

خودشو زد به کوچه ی علی چپ:نه بابا چیز مهمی نیست آخه

دیدم نمی خواد چیزی بگه..پس اصرار نکردم ویه لبخند کوچیک زدم....-باشه هرچی تو بگی

**

شام هم خوردیم...سلف سرویس بود...زیاد میل نداشتم...ولی دسراشون خیلی زیاد وخوب بود...یه کم جوجه خوردم ویه عالمه دسر...

من:-ملودی تا ساعت چند بمونیم؟الان 11ست.فکر برگشتنشو هم بکنا...

-یه کم صبر کن حالا...من میخوام بازم برقصم

دیگه حرفی نزدم...خودمم نمیخواستم برم خونه...تو خونه فکروخیال بیشتر به مغزم هجوم میاورد.....به باربد نگاه کردم..عجیب ساکت بود..سنگینی نگاهمو حس کرد...برگشت نگام کرد...چشماش یه عالمه حرف داشتن..غم تو چشماش قلبمو آزار میداد..رومو ازش گرفتم..یه آه کشیدم...

بازم اون پیست رقص کذایی....این بار تمام چراغا رو خاموش کرده بودن...ملودی با همون پسره که اول اومده بود پیشش رفته بود...همه جا تاریک بود وهیچکی کسی رونمی دید...فضا کاملا مناسب واسه کارای خاک برسری بود....من ومعین وباربدتنها کسایی بودیم که صاف وساده وایساده بودیم...محدثه وحدیث هم نبودن...کلا دیگه ندیده بودمشون..مثل اینکه اینجا فامیلاشونودیده بودن ورفته بودن..شامم با اون ها خورده بودن...

باربد:-نمیتونم بشناسمت...خیلی عجیبی

باتعجب کنارمو نگاه کردم...کسی نبود..یاخدا این بامن بود؟آب دهنمو قورت دادم..:-من؟؟

-اره تو..

یه نفس عمیق کشیدم..چه قدر هم صحبتی باهاش لذت بخش بود..یه لبخند زدم:-چه جالب دوستتون هم یه جورایی همین وگفت.

اخماش تو هم رفت..یه نفس عمیق کشیدودیگه چیزی نگفت..ازخودم بدم اومد...چرا موضوع معین ووسط کشیدم...داشتیم مثل بچه ی آدم حرف میزدیما..چشمامو بازور ازروی صورتش برداشتم..

-سلام معین.

با کنجکاوی به پسری که معینو صدا زده بود نگاه کردم..صدا که نه تو این فضا باید جیغ میزدی...

معین:-سلام..خوبی دانیال؟توکجا اینجا کجا؟

-عروسی دوست بردرمه..ماهم دعوتیم....

بعدم دست معینو گرفت وکشید وهمین جور که راه میرفت گفت:بیا بچه ها این جان همه

معین اون دست آزادشو بالا آوردو گفت:فعلا...باربدم براش سر تکون داد...چه قدر اینجاهمه آشنا میدیدن..من فکر کردم فقط شهرخودمون کوچیکه وهمه همو میشناسن...ولی اینجا هم یه جورایی بود...شایدم معین خیلی دوست داشت..بی اهمیت شونه مو بالا انداختم...نگام به سایه افتاد...چه قدر خوشحال بود...یه روزی هم من این قدر خوشحال میشدم...درکنار کی؟حظور کی میتونست منو تا این حد خوشحال کنه؟مرد آرزوهای من کی بود؟یه لبخند اومد رولبام....تصور خودم تو اون لباس...چه حس خوبی داشت...امیدوار بودم مردی که قرار بود تا آخر عمر کنارش باشمو خودم انتخاب کنم ....

-بامن میرقصی؟

باتعجب به کسی که این جمله رو گفته بودنگاه کردم...یا خدا..این چی گفت؟چند بار پلک زدم..آب دهنمو قورت دادم....این همونه؟یه دور دیگه پلک زدم

-چی؟؟

-میرقصی؟

باتعجب بهش نگاه کردم....کاش یه آدم عاقل بودم...ولی نه من یه فرد نفهم واحساسی بودم...نمیتونستم انکار کنم..من یه حس خاص بهش داشتم...بی فکر دستامو تو دستای باربد گذاشتم...صدای آهنگ خیلی زیاد بود..سرشو کنار گوشم آورد..

-تو اولین دختری هستی که ازش خواستم باهام برقصه

نگاش کردم...نگاهش پاک بود...یه لبخند زدم تقریبا تو بغلش بودم...یه حس آرامشی تمام وجودمو پر کرده بود..رقص باهاش....با این آهنگ آروم...بهترین کاری بود که تو عمرم انجام دادم داده بودم....عطر تنشو بوییدم...من تو بغلش به هیچی فکر نمیکردم...دوست داشتم تا آخر دنیا تو بغلش باشم

-وستا من...

یهو به خودم اومدم.....تو گوشم صدای زنگ میشنیدم..چشمامو بستم...تصویر ملودی اومد تو ذهنم..باربد با تعجب به حرکاتم نگاه میکرد...زیر لب گفتم...

:-من چی کار کردم؟....من...من

تو چشمای متعجبش نگاه کردم:-من...باربد من

باتمام سرعت دویدم...من چی کار کرده بودم؟...آهنگ خیانت تو گوشم میپیچید...من چی کار کرده بودم؟خودمو تو ماشین انداختم..سرمو گذاشتم رو فرمون...شماره ملودی وگرفتم...جواب نداد...شماره ی پری....1بوق ...2بوق....3..4....5...6....7بالاخره جواب داد....

-چیه وستا؟

-زود ملودی رو پیدا کنید بیاید تو ماشین...

-چرا؟

-پری میاید یا برم؟

-باشه بابا.....

******

ملو-وستا پاشو باید بریم یونی

بهش نگاه نکردم....روشو نداشتم...:-نمیام

یهو براق شد سمتم:-چی چیو نمیام...بعد اون عروسی یهو عوض شدی...1روزه که چیزی نخوردی فقط رو این تختی یا تو دستشویی نگاهمم که نمیکنی...اون شبم مثل چی میروندی...

اومد پیشم...کنار تخت دو زانو نشست بانگرانی گفت:وستابه من بگو چی شده...تو اون عروسی چه اتفاقی افتاد؟خواهش میکنم..

حرفشو قطع کردم...سعی کرد نگام تو نگاش نیفته...به تنهایی احتیاج داشتم.:-ملودی..امروزو بیخیال..نیاز دارم تنها باشم...

یه آه کشید...از جاش پاشد:باشه هرجور راحتی...

طبق معمول این چند روز رو تخت نشستم و سرمو رو زانوم گذاشتم...فکرم رفت به اون عروسی...چی فکر میکردم و چی شد؟وقتی با باربد رقصیدم...چه قدر خوشحال بودم...اونجا بود که خودم هم فهمیدم که باربد با بقیه برام فرق داره...یه اعتراف ساده باید انقدر منو دگرگون کنه؟

خوب اره از اول برام با بقیه فرق داشت ولی خودم میخواستم انکار کنم...انکار؟

اره انکار کردم...ولی تا کی تونستم دووم داشت؟

وقتی باهاش رقصیدم...وقتی گفت اولین باره از کسی درخواست کرده باهاش برقصه...انگار صداش دوباره برام اکو شد..ولی تو گوشم اکو نشد...اره...تو قلبم اکو شد و برای بار هزارم به خودم بالیدم باربد با اون همه غروری که حداقل برای من تا اون موقع حفظ شده بود ازم خواست باهاش برقصم...اون هم تو جمع...بین اون همه ادم...

اره...من...وستا...با اون همه غرور...با اون همه ادعا ...من که اون همه به همه فخر میفروختم...یه دوست داره...ملودی...نه سال شده که با هم دوستیم...جای خواهرم و برام پر کرده...خواهر؟نه براش کمه...صفت خواهری براش کمه...اون شده خود خودم...ولی من چکار کردم؟عشقش و دزدیم؟عاشق عشقش شدم؟

عاشق؟اره دیگه عاشق شدم..من ِ خاک بر سر عاشق باربد شدم...من؟نه من حتی مثقال هم نیستم چه برسه به مَن...ارزش نداره کسی که روزگار کس ِ دیگرو سیاه کنه...

ولی من که روزگار کسی و سیاه نکردم؟

نکردم؟

اگه ملودی بفهمه روزگارش سیاه نمیشه؟با خودش چی فکری میکنه درباره اون همه اعتماد... دست مریزاد وستا خانوم که خوب جواب اعتمادشو دادی...خسته نباشی که روی دوستی و سفید کردی...

یه فکری مثل خوره افتاد به جونم...

اگه باربد هم من و دوست داشته باشه چی؟

من میتونم اون و فراموش کنم ولی اگه اون من ودوست داشته باشه دیگه نور علی نور...

این دفعه زمزمه کردم:

-اره...درستش همینه...من باید فراموشش کنم...دوست نه سالم خیلی بیشتر از یه عشق چند ماهه برام ارزش داره...

ولی باز هم شک کردم...

اگه باربد دوستم داشته باشه...من هم که دوستش دارم میتونیم ازدواج کنیم...عشق بسازیم...

یکی در گوشم گفت:

-وستا دلت میاد تو با عشق زندگی کنی و اون وقت عزیزترین کست یه گوشه حسرت زندگی شما ها رو بخوره؟

قاطعانه و بدون مکث جواب دادم:

-نه...به هیچ وجه...من حتی حاضر نیستم تو روی باربد نگاه کنم حداقل ت اوقتی که ملودی دوسش داره...

اره...همینه...من سعی میکنم بیخیال باربد بشم...عشق من خیلی جوونه...تازه جوونه زده...هنوز شکوفه هم نزده پس راحت خشک میشه...ولی ملودی نزدیک پنج سال ِ که تو تب عشق باربد میسوزه...

و به خودم قول دادم که باربد و ملودی و به هم برسونم...

قدم اول هم این بود که یک کم فکر مو از باربد ازاد کنم...

با این تصمیم سریع بلند شدم و لباس پوشیده رفتم بیرون و در جواب ملودی که پرسیده بود کجا میری فقط گفتم:

-تو منتظر من نباش و شامتو بخور...

انقدر حواسم از همه چیز پرت شده که اصلا نفهمیدم ملودی کی از دانشگاه برگشته....ولی جبران میکنم...

سوییچ ماشین و برداشتم و رفتم...دلم گرفته بود...

میخواستم برم بام تهران...ولنجک بود...تا حالا نرفته بودم ...پرسون پرسون پیداش کردم..ماشین و همون پایین پارک کردم و رفتم بالا...با اینکه بهار بود ولی هوا هنوز سرمای خودش و حفظ کرده بود...دستامو گذاشتم زیر بغلم و قدم هام رو تند تر کردم...

با خودم فکر کردم ای کاش پسرای لات و لوت بالا نباشند تا یک کم ارامش پیدا کنم...

نفس نفس زنون رسیدم بالا...جایی که تهران زیر پاته...خیلی شلوغ نبود...البته وسط هفته ها معمولا همینطوری ِ...الان هم چندتا دختر وپسر جوون بودند...همین و بس...سوار تلکابین شدم ...البته دوست داشتم تنها سوار شم ولی امکانش نبود و به اجبار با یکی از همون زوج ها سوار شدم...دقیقا روبه روم بودند...انقدر حرفای عاشقونه زدند که سرم درد گرفت...البته وقتی داشتم پیاده میشدم یه چشم غره درست و حسابی به جفتشون رفتم...سر سام گرفتم از لوس بازی های دختره...

اون بالا تقریبا خلوت تر بود...شاید هم خلوت نبود ولی سکوت حاکم این حس و به من میداد که چقدر ارامش خوبه...

تموم چهار ساعتی که بالا بودم رو فکر کردم...و به این نتیجه رسیدم که من رفتارم و با باربد عوض نمیکنم چو ناون تا الان رفتارش با من عوض نشده...ولی به یه چشم دیگه بهش نگاه میکنم...و اینکه اگه یه فرصتی پیش اومد سعی میکنم به ملودی نزدیک ترِش کنم...

وباره سوار تلکابین شدم و این دفعه برعکس یه پسر تو کابینم نشسته بود که حسابی سایلنت بود و غمگین...

سر کوچه نگه داشتم و یه سری خوراکی خریدم...من باید میشدم همون دختر...و البته باید از دل ملودی هم در میاوردم...

رفتم داخل که دیدم رو مبل نشسته و تلفن دستشه...با صدای سلام کردنم برگشت سمتم و گفت:

-کوفت ِ سلام...زهر مار سلام...چرا گوشیتو جواب نمیدی؟تا این وقت شب کجا بودی هان؟اصلا من دیگه دوستت هستم؟؟

داری چکار میکنی وستا؟تا کی باید نگرانت باشم...دوروزه لب به غذا نزدی...

وبا بغض دوباره رومبل نشست...اینبار ارووم تر ادامه داد:

-معلوم نیست این چند روز چته؟مشکلی داری خواهری؟

رفتم نزدیک تر و بی اختیار بغلش کردم...هر کاری کردم اشکم در نیومد ولی حسابی پشیمون بودم...

گونشو بوسیدم وگفتم:

-ببخشید خواهری...دیگه تکرار نمیشه...معذرت...

و بعد هم مشمای خوراکی ها رو نشونش دادم و گفتم:

-کلی خوراکی گرفتم تا صبح حال کنیم...برای بعضیا هم لواشک خریدم...

با شنیدن لواشک چشماش برقی زد و مشما رو از دستم قاپید....

با صدای مزاحم موبایلم چشمامو باز کردم...یادم بود که امروز اولین کلاسم ساعت دوازده شروع میشه...پس صدای چیه؟

-اون ماسماسک و جواب بده بذاری ه بار هم که شده صبح بخوابیم...اَه...

صدای ملودی بود...دلم میخواست بگم اَه داری برو دستشویی ولی تصمیم گرفتم گوشی و جواب بدم...

با دیدن اسم شخصی که داشت بهم زنگ میزد دست و پام سر شد و تپش قلبم افزوده...هول کرده بودم...حالا باید چکار کنم؟

اره...درستش همینه خونسرد و مثل قبل برخورد میکنم...انگار نه انگار که اتفاقی افتاده....

زودی از اتاق زدم بیرون وجواب دادم.

-الو

به آرومی گفت:-سلام..خواب که نبودی؟

-سلام..نه..

-حالت خوبه؟اون شب عروسی

بااینکه اون بهتری عروسیی بود که رفته بودم..امادوستنداشتم تکرارش کنم...دستامو رو پیشونیم گذاشتم...

-نه نه..خوبم.مرسی نگرانم شدی...

-وستا ..چیزی شده؟

یه آه کشیدم...دلم میخواست دادبزنم وبگم آره چیزی شده من عاشقت شدم...چیزی شده من هرشب خواب دوتا چشم سبزمعصوم وغمگینو میبینم...چیزی شده من عاشق عشق دوستم...خواهرم...فکر کردنشم عذاب آور بود.

-نه..چیزی نیست...چیزه..من..من بایدبرم..خدافظ..

گوشی رو تو بغلم گرفتم...چه حسی بدی بود..دلم میخواست داشته باشم ونداشته باشمش..بغل کنم ونکنم..عاشقم باشه ونباشه..

ملودی باچشمای پف کرده ودهن باز اومد بیرون:-کی بود وستا؟

-ها هیچ کی..

روزها همین طور میگذشت...زندگی ی عادیمو داشتم ولی با فرق اینکه شب ها وروزها تمام فکرم باربد بود....صدای زنگ تلفن منو از هپروت بیرون آورد..رفتمو جواب دادم..خاله ی ملودی بود...یکم چاق سلامتی کردیم..یه گوشی خدمتتون گفتمو دستمو گذاشتم رو دهنه ی گوشی:-ملو....ملو

-ها چیه...

-بیا تلفن..

اومد کنارم..با کله ودست پرسید:-کیه؟

-خاله ته

-آها.

بعدم گوشی رو گرفت..

***

ملودی:وستا؟

سرمو از رو جزوه بیرون کردمو خودکارم ازتو دهنم در آوردم.:-بله؟

-خالم میگه تنهاس آقا محمد رفته دبی کار داشته...بریم یه سر پیشش؟

-باشه بریم..

***

یاد بگیرید؛

گاهی نباید ناز کشید؛

انتظار کشید؛

اه کشید؛

درد کشید؛

فریاد کشید؛

تنها باید دست کشید و رفت

ه جان باربدم اگه بذارم برید...

ملودی:-نه خاله جون زحمت نمیدیم...

خاله:منم تنهام بمونید دیگه

اومده بودیم خونه ی خاله ی ملودی والان عصر بود ومیخواستیم بریم ولی خاله نمی ذاشت میگفت این 2روزی رو که محمد آقا نیست باید بمونید.حالا هی از خاله اصرار از ما انکار...دیگه این آخر حرف باربد اومد ملودی هم کوتاه اومد..وماهم موندگار شدیم.تو همین موقع در باز شدو باربد هم اومد تو...خستگی ازتو تموم حرکاتش پیدا بود...مارو که دید یه لبخند خسته نشست کنج لبش

خاله:-باربد..ملودی ووستا رو ببر لباساشونو بیارن..

من مثل قاشق نشسته پریدم وسط:-نه بابا خاله جون..آقا باربدم خستن..ماخودمون میریم.ماشینم کههست..

ملودی یه چشم غره ی خفن بهم رفت.توجه نکردم وبازور حرفمو تحمیل کردم..

***

تو حیاط قصر خاله ی ملودی قدم زدن یه حس خوب داشت...باد بهاری..بوی خاک وچمن....غنچه ی گلا...یه باغ خیلی قشنگ ساخته بود...رفتم و رو یکی ازنیمکت ها نشستم...یه جایی بود که مثل پارک شده بود..یه فواره...چندتانیمکت...یه آلاچیقم اون ور تر بود...یه تابم کنارش...

-بیداری؟

از ترس ازجام پریدم بالا.دستمو محکم رو دهنم فشار دادم...یاابوالفضل...این اینجا چی میکرد؟سئوالمو پرسیدم:

-باربد تو اینجا چی میکنی؟الان یکی میاد..

-همه خوابن..بیا بشین

بی حرف رو نیمکت کنارش نشستم.

-وستا من ...من یه چی می خوام بهت بگم...

بهش نگاه کردم...معلوم بود سختشه...خدایی مجسمه ی غرور کمش بود...

-من...وستا من دوستت دارم...

باتعجب نگاش کردم..اشک تو چشمام جمع شد.. چیزی که میخواستمو نمیخواستم...شبی که تو خوابام میدیدم...چیزی که براش رویا پردازی میکردم ونذرونیاز میکردم نشه....دوراهی بدی بود..خیلی بد..دستمو رو قلبم گذاشتم.مثل چی میزد.از جام پاشدم...خواستم برم که دستمو گرفت ومنو کشید...منم شل و ول افتادم تو بغلش

:-وستا چته؟چرا این جوری میکنی؟من به خدا آدم بدی نیستم...دختر بازیم فقط واسه این بوده که به مامانم بگم..

میون حرفش پریدم:-میدونم

اشک صورتمو خیس کرده بود...باپشت دستم پاکش کردم...هنوز تو بغلش بودم..باتعجب نگام کرد..

-خوب پس چی؟من از همون اول..ازت خوشم اومد..اون روز تو تولدم...خیلی خوب حال اون پسره رو گرفتی...وقتی بابات مرده بود تو با اینکه غم داشتی ولی اینکه سعی میکردی قوی باشی...تکیه گاه باشی...تو سفر پسر رو زده بودی..همه ی اینا همه ی کارات...وستا من....من تورو

حرفشو قطع کردم...:-باربد جون من ادامه نده..

-ولی آخه فقط بگو چته؟چرا این جوری میکنی؟

-باربد دور وبرتو نگاه کن...دخترای بهتری هستن...کسایی که تورو بیشتر از من میخوان...کسایی که..

-وستا ولی من تورو

-من فراموش میشم باربد ....فراموش...

هق هقم داشت اوج میگرفت...با آخرین سرعت به سمت خونه دویدم...باخودم زمزمه کردم:فراموش

من-نه..ملواصرار نکن...

ملو:-چی شد آخه یهو...

-مگه قراره چیزی بشه...؟

-آخه یهو نظرت برگشت...صبح پاشدی میگی این چند روزو میری خونه ی پری اینا...بگوچرا..

-هیچی بابا

-من که از پس تو بر نمیام...بروبابا..

زودی گونه شو بوسیدم ویه خدافظی کردم..کوله مو برداشتم ودٍ بروکه رفتیم.....خونه ی پری ایناهم نمیرفتم ...خونه میموندم..الان شدید استراحت وسکوت میخواستم

___________

دیگه به تلفن ها واس ام اساش عادت کرده بودم...گاه وبی گاه زنگ زدن وصدای نکره اش که میگفت انتقام یااس ام اس های تهدید آمیز..هنوزهم جرممو نمیدونستم...مگه میشد به خاطر یه چیز الکی این همه منو اذیت کنه؟...اون همه ادعاش چی؟پوشالی بود؟الان 5ماهی میشد...همش اذیت...آزار...مزاحمت...دیگه نا نداشتم...ازیه طرف غصه ی مرگ بابام که هنوزم بعضی شبا هق هقم و بالا میبرد...از یه طرف باربد که زنگ میزد واس میداد ودلیل میخواست...خیلی جالب بود..توهی کدوم از پیاماش خواهش نکردهئ بود...بایه لحن دستوری میگفت:بایدبگی چرا..یا من باید بدونم...منم یه لبخند تلخ میزد...بیشتر وقتا جواب نمیدادم..اما بعضی وقتاهم میگفتم:باربد اطرافتو نگاه.ازمن بهترهم هست.....از یه طرفم این....امروز تو یونی...توسلف نشسته بودیم بابچه....اومد سرمیزمون...خیلی عجیب بود..هیچ وقت بعد اون شب باهم حرف نزده بودیم...دستاشو حائلش خودش کرد ورومیز خم شد...باتعجب نگاش کردم

-وستا...وقت انتقام نزدیکه..مطمئنی نظرت عوض نمیشه؟

سعی کردم محکم باشم وترسمو پشت اخمام پنهون کنم:-انتقام ازچی؟

یه پوزخند مسخره زد:-خودت میدونی عشقم....

________

خدایی حوصلم سر رفته بود..2روزی بود که ملودی خونه ی خالش بود...تو یونی میدیدیم همو ...بعضی مواقع نادر هم میزنگید...تصمیم گرفتم که بهش بزنگم...تلفن برداشتم وشمارشو گرفتم...به بوق دوم نرسیده جواب دادوصدای شادش تو گوشی پیچید:

-سلام بر دوست عزیزم...

یه لبخند اومد رولبام:-سلام...خوبی؟خوش میگذره؟

یه خنده ی کوچولو کرد:-خوش؟عالیه وستا...عالی..پری خوبه؟سلام برسون

منم خندیدم:-اره خوبه...باشه سلام میرسونم...چه خبرا؟

-وستا تو این چند روز باربد اصلا با کسی حرف نزده...زود ترمیاد خونه..خاله هم خیلی خوش حاله

تو دلم یه خداروشکر گفتم..

-وستا..تازه 2بار مچشو وقتی داشت نگام میکرد گرفتم..

احساس کردم قلبم وایساد...دهنم خشک شد...سرم گیج میرفت

-وستا...الو؟

باسختی لبامو بازبونم تر کردم...دستمو روپیشونیم گذاشتم:-ملودی این خیلی خوبه تبریک میگم....ملو پری داره منو صدامیکنه فعلا

-باشه بای...

-گوشی رو سرجاش گذاشتم وبادو به سمت دست شویی رفتم

ا صلا نفهمیدم چجوری خودم و رسوندم خونه..کلاس اخرم رو هم نرفتم..اندیشه بود...اصلا مهم نیست...فقط حرف ملودی تو سرم تکرار میشه...

-چند بار مچش و وقتی داشت نگام میکرد گرفتم...

بغض کردم..معلوم نبود تکلیفم با خودم چیه...از یه طرف بهش میگم بیخیال من بشه و از طرفی وقتی ملودی و نگاه میکنه ناراحت میشم...

نکنه همه اینا زاده فکر ملودی...

بدبختی هام که یک و دوتا نبود...پدرام خبر داد داره انتقالی میگیره میره شمال...چون پسر بود و بعد از مرگ بابا سرپرست محسوب میشه کاراش زود داره راه میوفته...حالا میگه من هم برم شمال...از یه طرف نمیتونم از باربد دور باشم و از اون ور هم پدرام میگه دیگه نمیتونه تحمل کنه از هم دور باشیم...

ولی فکر نکنم بهم انتقالی بدن...

با این فکر که اگه ملودی و باربد با هم ازدواج کنند چی به سر من میاد لرز به تنم نشست...تصمیم گرفتم برم و یه سوالی بکنم...خدا رو چی دیدی شاید ما هم از این شهر رفتیم و شاهد عشق بازی باربد و ملودی نشم...

سریع سوییچ و برداشتم و رفتم به سمت دانشگاه...خوبه لباسام و عوض نکرده بودم وگرنه کارم به فردا منتقل میشد چون ساعت دو به بعد کار اداری انجام نمیدن...

ماشین و دوبل پارک کردم و به سرعت وارد دانشگاه شدم...باید رئیس دانشگاه رو میدیدم...با منشی صحبت کردم که گفت آقای صدر نیستش و فردا قبل از ساعت دوازده برم...

نا امید برگشتم خونه...در و که باز کردم دیدم ملودی تو خونست...رفتم پیشش و بعد از احوال پرسی ازش پرسیدم چی شد که برگشت که گفت:

محمد اقا مثلا میخواسته خاله و رو سورپرایز کنه بهش گفت پروازش شبه ولی ساعت یک رسید خونه...

بعد ازم پرسید کجا بودم که گفتم:

-رفته بودم اقای صدر رو ببینم...

با شَک پرسید:

-رئیس دانشگاه...

-اوهوم

-با اون چکار داشتی؟

-میخوام کارهای انتقالیم و ردیف کنم...

اول متوجه نشد چی گفتم ولی یه دفعه برگشت طرفم و تقریبا با جیغ گفت:

-چــــــی؟میخوای چه غلطی کنی؟

-وا؟چرا اینجوری میکنی مگه میخوام کار خلاف شرع بکنم؟پدرام هم کارهاش داره جور میشه...این ترم هم که داره تموم میشه و کمتر از یه ماه ازش مونده...

-خیلی بدی وستا..داری رفیق نیمه راه میشی...

-ملو باور کن دیگه میترسم از مامان دور باشم...همش افسوس میخورم ای کاش دانشگاهمو تهران نزده بودم تا بیشتر پیش بابا بودم...تو نمیدونی من چی میگم...

اومد نزدیک تر و دستامو گرفت و گفت:

-باشه خواهری...تو گریه نکن...

لبخندی به روش زدم و گفتم:

-مردم از گشنگی...از ناهار خبری نیست...

خندید و گفت:

الان برات املت سراشپز ملودی درست میکنم...

نمیدونم خوشحال بودم یا ناراحت...از اینکه کارهام جور نشدند باید ناراحت باشم ولی ته دلم خوشحال بودم که از باربد دور نمیشم...

از دانشگاه خارج شدم و پامو گذاشتم رو گاز...ملودی حتما خوشحال میشه این خبر و بشنوه...

خواستم جلوی در خونه پارک کنم که دیدم یه ماشین مدل بالا که اسمشو هم نمیدونم جلوی خونمون جای پارک من پارک کرده... حوصله کل کل و دعوا نداشتم..جلوتر پارک کردم و پیاده شدم...همین که خواستم کلید بندازم و در و باز کنم یه نفر از پشت گفت:

-چه عجب خانوم تشریف فرما شدند...

برگشتم پشت...خدای من باربد بود...از همیشه خوش تیپ تر و جذاب تر...

با صدای اروومی گفتم:

-تو اینجا چکار میکنی؟

بدون توجه به حرف من با ناراحتی گفت:

-وستا داری چکار میکنی؟

برای اینکه ممکن بود همسایه ها ببیننمون سریع در و باز کردم و گفتم:

-باربد لطفا بیا تو الان یکی میبینه صورت خوبی نداره...

و خودم کنار ایستادم تا بره تو ولی لبخند جذابی زد که دل من و برد و گفت:

-لیدیز فرست...

خندیدم و رفتم تو...من نمیتونستم باربد و فراموش کنم ...البته تا وقتی نمیدیدمش خوب بودم ولی جلوی خودش میشدم همون وستای عاشق و بی شیله پیله...خدا رو شکر تا الان اونقدر ها هم ضایع بازی در نیاوردم که کسی متوجه بشه و این یکی از مزایای من بود که حسابی تو دار بودم...شاید هم تو ابراز احساسات مشکل داشتم...

پشت سرم داخل شد و همونطور که ملودی و صدا میزدم مقنعمو از سرم برداشتم وقتی دیدم خبری نیست بیخیال شدم....رفتم تا براش شربت بیارم و همونطور که دگمه های مانتو مو باز میکردم گفتم:

-بشین الان میام

باربد هم که داشت خونه کوچیکمون و نگاه میکرد گفت:

-بیا بشین نیومدم چیزی بخورم که...کارت دارم..

بی توجه به حرفش رفتم تو اشپزخونه که دیدم ملودی رو در یخچال یه برگه چسبونده به این مضمون:

«تو که تارک دنیا شدی ولی من هیچ دلم نمیخواد تو خونه بپوسم...با پریسا و سایه داریم میریم بیرون...اومدی زنگ بزن بهت ادرس بدم...»

بیخیالش شدم...اینکه ملودی نبود خیلی خوب بود...حداقلش اینکه متوجه عشق باربد به من متوجه نمیشد و اون هم مثل من تارک دنیا نمیشه...

سریع دوتا لیوان شربت درست کردم و بردم تو حال و روبه روی باربد نشستم و سرم و انداختم پایین...از اون شب تا حالا ازش خجالت میکشم...و دلیل دیگه اینکه میترسم بفهمه من هم دوستش دارم...

به حرف اومد و گفت:

-ملودی چی میگه...

با بهت سرمو بلند کردم...عاشقی زده به سرش دیوونه شده...

-ملوی چی میگه؟ملودی که خونه نیست...

-ملودی چی میگه؟تو واقعا میخوای بری شهرتون...وستا به همین راحتی؟من برات مهم نیستم؟

-مادرم خیلی بیشتر از تو مهمه...

لبخند مرموزی زد و گفت:

-پس برات مهمم..فقط کمتر از مادرت اره؟

اوپس...سوتی دادم خفن...سعی کردم بپیچونمش وگرنه همه چیز و لو میدادم:

-من کی گفتم تو برام مهمی؟گفتم مادرم خیلی بیشتر از اینجا موندن و دوستام من جمله ملودی برام مهمه...

سرشو انداخت پایین و گفت:

-باشه...انکار کن...ولی من نمیذارم از اینجا بری...

چیزس نگفتم تا تو خماری بمون...انتقالی که درست نشد...اقای صدر گفت یکی از شرط هایی که میتونند منتقلم کنند اینه که همسرم مال شهر مقصد باشه

حالا تو این بی شوهری همسر شمالی از کجا پیدا کنم...

با صدای ارومی گفت:

-میخوام به مامانم بگم با مامانت درباره من صحبت کنه...

با جیغ گفتم:

-میخوای چه کار کنی؟

اروم گفت:

-مگه حرف بدی زدم؟

-من هنوز چند ماه نشده بابام و از دست دادم بعد تو میخوای عروسی بگیریم...

ایندفعه با امید بیشتری گفت:

-یعنی سال بابات تموم بشه اجازه میذی بیاییم خاستگاری؟

محکم و قاطع گفتم:

-نـــــه...

-چرا وستا؟چرا؟نکنه...ببینم نکنه پای کس دیگه ای درمیونِ...

-نه خیرم پای کس دیگه ای درمیون نیست...

اصلا ببینم من نخوام با تو ازدواج کنم باید کی و ببینم...

ایندفعه لحنش مهربون شده بود

-وستا خانوم همه زن و شوهر ها که از اول عاشق هم نبودند...

شما اجازه بده این بحث تو خانواده مطرح بشه...بعد جوابت و بگو...

-نمیشه باربد..نمیشه

کلافگی از تو صورتش موج میزد...معلوم بود بیشتر از کوپنش غرور مصرف کرده...بی حوصله واخمو گفت:ببین وستا تو با این کارات داری شخصیت منو زیر سئوال میبری...معلومه چته؟خودت که نمیگی امامن...هرجور شده میفهمم

و بعد هم بدون هیچ حرفی از درخونه رفت بیرون...

یعنی ناراحت شد؟خب معلومه...تو هم دیگه داری خیلی تاقچه بالا میذاری...خب چکار کنم اگه من و باربد ازدواج کنیم ملودی چی میگه؟

صدای موبایلم از فکر خارجم کرد...پدرام بود...

-سلام داداش

-سلام عزیزم...خوبی؟چکار میکنی؟

بعد از مرگ بابا پدرام رفتارش بامن از این رو به اون رو شده بود..دیگه کل کل نداشتیم و درعوض سعی میکرد مثل یه پدر مهربون هر روز زنگ بزنه و ساپورتم کنه...از مامان شنیدم که تو مغازه دوستش مشغول...یه مغازه بزرگ تاسیسات کامپیوتری...

-هیچی...خبر سلامتی...تازه از دانشگاه اومدم...مامان خوبه؟

-خدارو شکر...اون هم خوبه...با یه سری از همسایه ها رفته روضه...کار های انتقالت به کجا کشید؟

-هیچی...گفتن باید ازدواج کرده باشی...

-میخوای من بیام صحبت کنم؟شاید درست شه...

-نه...قانون ِ.به حرف من و تو هم نیست...

-باشه..حالا شاید اخر هفته بیام اونور...مامان خیلی پریشونِ...

-باشه...منتظرم...سلام برسون...

-تو هم سلام برسون...خداحافظ

بعد از اینکه گوشی و قطع کردم فکر کردم چقدر خوب میشد میومدند...چون دلم برای جفتشون تنگ شده بود...مگه به جز اون ها کی و دارم....یه صدایی ندا داد:

-خــــــــدارو داری...

از جام بلند شدم ورفتم سر جایی که باربد نشسته بود نشستم...احساس کردم راحت نیستم یکم جابه جا شدم ودیدم نه...بلند شدم...یاخدا..آیفون5ی رو که رومبل بودو برداشتم...یکم تو دستم جا به جا کردم...ماشاا...چه جیگری بود...لابد مال باربد بود...زنگ در زده شد...آیفونو زدم وهمین جوری که به سمت در میرفتم یه دور گوشیو نگاه کردم ...داشتم میشستم که صدای بلند سلام ملودی رو شنیدم..ای وای این که بارید نیست...هل کردم اساسی...گوشی رو پشتم قایم کردم...مثل همیشه وقتی استرس میگرفتم دستام عرق کرده بود....هول هولی یه سلام به ملودی کردم.

ملودی یه نگاه سرسری بهم کرد وکیسه های خریدشو رو مبل گذاشت همون جور که مانتوشو درمیاورد گفت:-خیلی خری...تریپ افسردگی گرفتی واسه من؟خیلی خوش گذشت..حسابی حال کردیم ولی جای یه خر خالی بود..

یه لبخند اجمالی زدم..:-خوبه خوش گذشته...دوستان به جای ما...

-ولی وستا هنوز تابستون نشده..اما این هوا خیلی بده...آب پز شدم...

یه لبخند زدم وگفتم:-مرغ آب پز...چه شود..

خندید وهمون طور که میرفت آشپزخونه تا اب بخوره گفت:-همون بهتر که نیومدی....مگه نه میشدی خر آب پز...همون 2تا خاستگار خر تر ازخودتم میپریدن..

خندیدم ویه گمشوی زیر لبی نثارش کردم....که صدای زنگ آیفون لبخندمو ماسوند..زیر لبی گفتم:یا ابوالفضل..گندش در اومد....

ملودی سرشو از تو درگاه آشپزخونه گرفت بیرون وگفت:هی وسی جون...چراماتت برده...باز کن درو....

رفتم و باربد وازتو آیفون دیدم...دکمه رو زدم ورو به ملودی بالحن متعجب (همچین هفت خطی هستیم ما....بعله)گفتم:ملودی.باربده. برو یه چیز خوشگل بپوش تا من راهنماییش کنم

یه باشه گفت وتندی به سمت اتاق دوید..لبمو گاز گرفتمو به سمت در رفتم.درو باز کردم داشت از پله ها بالا میومد..سریع رفتم پیششو آیفون زیبا وقشنگ وجیگرشو دادم دستش..هول هولی بهش گفتم:-باربد جون من ضایع نکنیا.ملودی اومده.اکی؟یه چی جور کن بهش بگو...

خواستم برگردم که دستمو گرفت:-وایسا ببینم..کجا در میری؟چی بگم اخه؟

دستمو از تو دستای گرم وبزرگش بیرون آوردم...تند وسریع همون جور که پله ها رو بالا میرفتم گفتم:نمیدونم...یه کاری بکن دیگه...

باربد ناچار اومد داخل و متفکر رو یکی از مبل ها نشست. من هم کنارش نشستم و منتظر بودم ملودی بیاد.خدارو شکر ملودی خیلی کند اماده میشد و حتما الان هم داره خودشو برای عشقش ارایش میکنه...

ملودی از اتاق اومد بیرون و ناباور گفت:

-باربد!سلام.تو اینجا چکار میکنی؟

یه نگاه به تیپ و قیافش کردم. یه بلیز استین سه ربع سبز با جین سرمه ای پوشیده بود.

باربد هم با مکث جواب داد:

-اوم...چیزه.

و بعد با تمرکز بیشتری ادامه داد:

-اومدم بریم بیرون سه تایی.مامان گفت امتحاناتون نزدیک و شما هم مشغول درس خوندید،اومدم بریم بیرون

معلوم بود تو منگنه افتاده

ملودی خوشحال جواب داد:

-وای مرسی باربد.الان میریم حاضر میشیم.

و دست من و گرفت و با اجازه ای به باربد گفت و کشوندم تو اتاق.

از کارهاش خندم گرفته بود.همونطور که تند تند داشت یه مانتو انتخاب میکرد به من هم گوشزد میکرد که یه لباس شیک بپوشم.

بعد از این که لباس پوشیدم از اتاق رفتم بیرون.

بعد از یه ربع ملودی هم بیرون اومد.یه ارایش خوشکل سفید مشکی هم کرده بود.وقتی داشتیم از در خونه میرفتیم بیرون باربد اروم در گوشم گفت:

-مثل اینکه ملودی سیاه قلم کار میکنه.

از حرفش خندم گرفت.ولی از حق نگذریم با اون ارایش جذاب شده بود.پوست سفیدش با خط چشم مشکی تقریبا کلفت و سایه دودی و برق لب و رژگونه بژ رنگش هارمونی قشنگی ایجاد کرده بود.البته تازگی ها موهاش هم قهوه ای تیره کرده بود که حسابی بهش میومد.

باربد ازمون خواست تا با ماشین اون بریم و تو این بی بنزینی چی از این بهتر.در عقب و باز کردم بشینم که ملودی گفت

-وستا تو جلو بشین!

تقریبا دهنم باز موند.همچین درخواستی اون هم از ملودی بعید به نظر میرسید ولی قبول کردم و سعیکردم با گاز گرفتن لپم ضایع نکنم که دارم از خوشی پس میوفتم.

تقریبا ارزوی محالی بود برام تو ماشین باربد جلو بشینم ولی حیف که یه سرخر بهاسم ملودی همیشه همراهمون بود.یه لحظه از اینکه به ملودی گفته بودم سرخر پشیمون شدم.مگه چی بهم کرده بود؟

ساعت هنوز چهار هم نشده بود و افتاب مستقیم میخورد تو چشمم.یه چشم غره به ملودی رفتم و گفتم:

-پس بگو چرا گفتی من جلو بشینم.میخواستی از افتاب در امان باشی.نه؟

و ملودی با خنده ی خبیثش بهم فهموند که جز این هدف دیگه ای نداشت.به اجبار افتاب گیر ماشین رو اوردم پایین ولی باز هم افتاب بهم میخورد و این کلافم کرده بود.باربد هم که این و خوب حس کرده بود شیشه ماشین داد بالا.و کولر روشن کرد و مستقیم رو من تنظیم کرد

هر دفعه که باربد لبخند مردونه وجذاب شو بهم هدیه میکردیه عالمه قوربون صدقش میرفتم

بعد از حدود نیم ساعت جلوی یه کافی شاپ نگه داشت.مغرورانه از ماشین پیاده شد وبه سمت کافی شاپ رفت ماهم به دنبالش.

وقتی نگاه منو به قسمت های دنج دید گفت:

-وستا بیا و بیخیال اون قسمتا شو که من اصلا از سکوت و جاهای خلوت خوشم نمیاد.بابا اجتماعی باش.

خندیدم و گفتم:

-من که چیزی نگفتم

متین خندید و گفت:

-حالا من گفتم که یه وقت فکر های خبیث به سرت نزنه..

بعد به ملودی نگاه کرد و گفت:

-با شما هم هستم ملودی بانو...

از لفظ ملودی بانوخندم گرفت.باربد اومد چیزی بگه که یه نفر اومد برای گرفتن سفارش.

و من فهمیدم دوست باربد چون رفتار صمیمانه ای با هم داشتند.باربد هم که متوجه کنجکاوی من شده بود گفت:

-این اقا کامبیز که میبینی دندونپزشک مملکتِ ولی زده تو کار پیش خدمتی و ...

اومد ادامه بده که کامبیز زد گفت:

-هنوز یاد نگرفتی با پزشک مملکت درست حرف بزنی بچه؟بعد هم سریع بگو چی میخوای کوفتکنی وقتمو نگیر.

باربد هم برای همه سفارش شیرموز بستنی داد وبه اعتراض ملودی که میگفت بستنی نمیخوام توجهی نکرد و گفت:

-اگه مهمون منی هرچی که من میگم و میخوری.

هنوز چند دقیقه از رفتن کامبیز نمیگذشت که برگشت.البته این بار با سفارش هامون.برای ملودی هم جدا از بستنی سان شاین اورده بود که باربد با دیدن این صحنه گفت:

-کامبیز اگه فکر کردی من پول سان شاین و میدم کور خوندی چون سفارش ندادم.

و کامبیز هم که من حدس زدم از ملودی خوشش اومده گفت:

-هنوز هم مثل اون موقع ها خسیسی.

بعد از خوردن بستنیمون باربد گفت:

-بچه ها من حدود دو هفته نیستم.

با ناباوری سرم و اوردم بالا.اون هم که نگاه منتظرمو دید ادامه داد:

-برای کارهای شرکت بابا باید برم سفر.ملودی پرسید:

-کجا میخوای بری حالا؟

باربد نیم نگاهی به ملودی کرد و بعد نگاهش و تو چشمام دوخت و گفت:

-مالزی

همونطور که نگاش میکردم اشک تو چشمام جمع شد.و باربد هم دید ولی به روی خودش نیاورد.

درسته بهش نمیگفتم دوستش دارم اما من بدجوری عاشقش بودم وتمام نه گفتن هامم از خواستن بود چون میدونستم که ملودی باربد وخوشبخت تر میکنه متاسفانه جدیدا دیگه عادت کرده بودم هر روز ببینمش این دو هفته برام خیلی زیاد بود.و با خودم زمزمه کردم:

-ای کاش نری باربد.

پاهامو رو چمنا دراز کردم وبه رو به رو زل زدم.دقیق 2هفته گذشته بود واز امتحانای ماهم2تا مونده بود.که هفته ی بعد بودن...امتحانا ی راحتی بودن...امتحانای قبلی رومعمولی داده بودم..یکم فکرم مشغول بود...دوری 2هفته ایه مغزمو مختل کرده بود...باسختی وبافکر اینکه مامانم وپدرام زحمت میکشن واینکه باباموراضی نگه دارم درحد پاس کردن واحدا یه سری به کتب عزیز میزدم...باربد فردا میومد....حداقل دلتنگی تموم میشد....خاله ی ملودی هم این شب آخری مارو آورده بود پیش خودشوماهم ازخدا خواسته بدو بدو اومدیم.هیچ جوره نمیتونستم از این حیاط بگذرم.بعد شام از خاله اجازه خواستمو اونم داد.صدای اس ام اس موبایلم اومد...پری بود.چند وقتی بود بی معرفت شده بود...البته درکش میکردم...از اون آدم های شب امتحانی بود..درست مثل خودم..پیامو باز کردم:

- تمام ترسم از این است یک شب هم که بخواهی به خوابم بیایی من بیدار نشسته باشم

چند وقتی بود رفته بود تو فاز غم....پیامو خوندم...یه اه کوچیک کشیدم...بعدهم یه جوک بامزه براش فرستادم بچه دلش باز شه...بعد هم هدفونمو تو گوشم گذاشتم وآهنگ وپلی کردم.

یکی هست، تو قلبم، که هر شب واسه اون می نویسمو اون خوابه

نمی خوام بدونه واسه اونه که قلب من اینهمه بی تابه

یه کاغذ، یه خودکار، دوباره شده همدم این دل دیوونه

یه نامه، که خیسه پر از اشکه و کسی بازم اونو نمی خونه

یه روز همین جا توی اتاقم یکدفعهگفت، داره میره

چیزی نگفتم آخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه می کردم درو که می بست، می دونستم که می میمرم

اون عزیزم بود، نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم

می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم، بمیرم تنها

خدایا کمک کن نمی خوام بدونه دارم جون می کنم اینجا

سکوته اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعته رو دیوار

دوباره نمی خواد بشه باور من که دیگه نمی یاد انگار

آهنگ تموم شده بود که صدای موتور یه ماشین منو از جا پروند....محمد آقا که نیست...اون تو خونه اس...دزدم که باماشین نمیاد..میاد؟ولا زمونه برعکس شده...آهنگ جدیدیو که داشت پلی میشد واستپ کردم و به سمت جلوی خونه حرکت کردم...دستام از هیجان عرق کرده بودو آب دهنمم خشک شده بود...اروم قدم برداشتمو رفتم جلو بادیدن ماشین رو به روم یه لحظه کپ کردم.

آب دهنمو قورت دادم وبا شگفتی بهش خیره شدم....دلتنگی رو تو تموم وجودم حس میکردم....وسوسه ی آغوشش منو هوایی میکرد...در ماشین و بست ودزد گیرشو زدسرشو آورد بالاومنو دید..اونم مثل من بود...دلتنگ بود...باناباروری گفت:

-هی وستا...تو اینجا...

جمله شو ادامه نداد...یعنی بهش فرصت ندادم...به طفش دویدم ومحکم بغلش کردم...محکم فشارش دادم...چند ثانیه تو شوک بود...یکم که گذشت اونم منو محکم به خودش فشار داد..یه نفس عمیق کشیدم وعطر تنشو ذخیره کرد...یکی دیگه....دوباره ودوباره...زیر لب گفتم:

-باربد

بااحساس ونرم گفت:-جانم؟

چیزی نگفتم با تمام وجود شیرینی حرفشو مزه کردم....بودن با باربد منو از همه چیز جدا میکرد...توآغوشش من بودم ومن بودم واون...هیچ کسی رونمیشناختم..این آغوش دنیای من بود..تمام حس های خوب تو آغوش این مرد دوست داشتنی وجذاب ومهربون بود...چی کم داشتم؟ارزوم چی بود؟..با بی شرمی تمام من این آغوش رو فقط وفقط برای خودم میخواستم...دستشو روی موهام حرکت داد...چشمامو بستم...اینجا بهشت بود؟..خدا جون اگه بهشتت این جوریه زود تر میگفتی یکم از اعمال بدمون کم میکردیم... والا

سکوتمو که دید منو از که مثل کنه بهش چسبیده بودمو یکم عقب تر کشید تا صورتمو ببینه..

-وستا الان خوابم..

خندیدم...لبخندمو که دید اونم خندید:-نه چرا بیداری..

بالبخند گفت:-دلتنگت بودم

چه قدر لبخنداش قشنگ بود.منم لبخندمو حفظ کردم.نگام افتاد به دماغش...دماغش صاف وخوش تراش بود...درست مثل دماغ مامانش...دماغ ملودی هم همین طوری بود..لبخند تو لبم ماسید..اسم ملودی تو ذهنم اکو میشد..من داشتم چی کار میکردم؟سرمو پایین انداختم وخودمو از اون چشمای سبز معصوم محروم کردم...آب دهنمو قورت دادم...سرمو بالا اوردم وبدون اینکه تو چشماش نگاه کنم گفتم:-منم دلم برات تنگ شده بود .......داداش باربد

حالا لبخند اونم ماسیده بود.زیر لب گفت:

-داداش؟

ازش جدا شدم داشتم به طرف خونه میرفتم که دستمو گرفت وکشید و...لباشو گذاشت رو لبهام...چشمام گشاد شد...یاخدا...این چی کار میکنه؟؟خواستم ازش فاصله بگیرم که دستشو گذاشت پشت سرم ونذاشت برم..چشماش بسته بود وآرتیستی میبوسیدم...ومن خیلی دوست داشتم میتونستم منم همراهیش کنم..تو این بوسه که از هوس نبود...از عشق بود

بالاخره ولم کرد..چشماشو اروم باز کرد ومنو تو چمنزار نگاهش غرق..آب دهنمو قورت دادم..

-این چه کاری بود باربد؟

توچشمام نگاه کرد..نگاهش تامغز استخونم نفوذ کرد:وستا من میخواستم اونچیزی رو که خودتم میدونیو بهت ثابت کنم....من وتو دوست داشتنمون خواهر برادری نیست..ما..

نذاشتم بگه..چیزی که خواب وخوراکمو گرفته بود ونذاشتم بهش ثابت کنه ومن...ناشیانه فرار وبه قرار ترجیح دادم..ازش جداشدم وبه سمت خونه رفتم...

باربد کلافه دستشو تو موهاش کرد:-وستا میدونم که توهم منو دوست داری...ولی آخه این چه کاریه که میکنی؟

برگشتمو نگاهش کردم...غمگین وپرحرف..:-باربد زندگی همیشه اون جوری که ما میخوایم پیش نمیره..به دور وبرت نگاه کن...دخترای دیگه ای هم هستن که تورو خوشبخت تر میکنن.

حرفمو قطع کرد:-این بحث ویه بارم کردیم

نگاش کردم وآروم گفتم:شب خوش

__________

-وای وستا این یکی رو..ببین بچم چه خوش سلیقس

به ملودی که داشت سوغات هاشو نگاه میکرد یه لبخند تلخ زدم..باربد دیشب که مامان باباش وصد البته ملودی رو سورپرایز کرد...پس از دادن سوغاتی هامون رفتیم وخوابیدیم وصبحم اومدیم خونه..باربد جلو همه فقط یه بلوز بهم داد اما موقع رفتن یواشکی یه مشمای بزرگ رو هم بهم داد...توش همه چی بود...عطر لباس...همه چی ...

من:-ملودی من میرم حموم.

ملودی که خیلی شاد بود امروزگفت:-باشه عزیزم..برو.فقط شارژر موبایل منو ندیدی؟موبایلم خاموش شده.

-نه

بعدهم لباسمو برداشتمو به سمت حموم حرکت کردم

ملودی

سوغاتی هامو برداشتم وتو کمد جابه جا کردم.وستا رفته بود حموم..داشتم وسایلو جابه جا میکردمو دنبال شارژرم میگشتم ..ولی پیداش نمیکردم...موبایل بیچارمم خاموش بود..صدای پیام موبایل وستا اومد..:-مســـیج.

دستمو روقلبم گذاشتم صدبار گفته بودم این آهنگشو عوض کنه ولی مگه به گوشش میرفت؟گوشی رو برداشتم تا خودم دست به کار شم.چشمم به پیام دهنده خورد..:باربد

الهــی حتما به من پیام داده خاموش بودم داده به وستا.بالبخند پیامو باز کردم.

لبخندم درجا خشک شد..دوباره وسه باره پیامو خوندم....وقتی معنی پیامو فهمیدم بوی گند خیانت دماغمو پرکرده بود

___

وستا

داشتم موهامو خشک میکردم.کلا حمومام یه ربع بیشتر طول نمیکشید...ملودی در اتاق وباز کردو اومد بیرون همون جور که موهامو خشک میکردم گفتم:

-ملودی..شارژرت پیدا شد پشت مبلا بود.

چند ثانیه اومد صدایی نیومد.سرمو بلند کردم..ملودی با چشمای اشکی حاظر وآماده با یه ساک جلوم بود..چشمام گرد شد..

-ملودی چیزی شده؟

دستشو آورد بالا تا بزنه در گوشم...باتعجب نگاش کردم...زمزمه وار گفتم:ملو

با بغض گفت:-بو میدی وستا

نذاشت چیزی بپرسم:-بوی گند خیانت میدی وستا..تازه دارم میشناسمت..9سال..9سال بهم خیانت میکردی؟...9سال با یه خیانت کار دوست بودم؟

اخمم تو هم رفت..من کی بهش خیانت کرده بودم؟سوالمو پرسیدم:-چیزی شده داری تهمت میزنی؟

پوزخندش مغزمو سایید.موبایلمو تو بغلم پرت کرد وساکشو برداشت واز خونه زد بیرون.قفل گوشیو باز کردم...یه پیام بود..از باربد..مغزم داشت زنگ خطر میزد.شروع کردم به خوندن پیام

-سلام عزیزم...خوبی؟دلم تنگ شده.وستا به یه چی بپرسم؟دیشب رژ زده بودی یالبات این قدر خوش مزه ان؟سوغاتی هاخوب بود؟خوشت اومد خانومم؟

نمیدونم چقدر گذشته بود که تونستم از جام بلند شم.رفتم دستشویی و ابی به دست و صورتم زدم ولی با دیدن عکس خودم تو اینه نتونستم خود و کنترل کنم و زدم زیر گریه.

اومدم بیرون و رو مبل دراز کشیدم و کوسن مبل رو هم گرفتم تو بغلم.

دوباره حرف ملودی تو ذهنم تکرار شد.

-بو میدی...بوی گند خیانت...

و فکر کردم:

من خیانت کار بودم؟

یکی از درونم جواب دا:

-شک داری؟

و دوباره گریه بود و گریه.

اعصابم از باربد خرد بود.مسبب همه اتفاقای بد زندگیم از جمله قهر ملودی و باربد میدونستم.

ولی اونکه تقصیری نداشت.

ملودی نباید به گوشیم دست میزد.

ولی اون هم تقصیری نداشت.

من میخواستم کار اشتباه خودم و بندازم گردن این و اون.

من هم تقصیر نداشتم.تقصیر این دل بی صاحاب شدمِ.

مگه از قصد عاشق شدم؟

صدا سریع جواب داد:

-ولی تو میدونستی ملودی عاشق باربدِ.

اره حق با اون بود.من نباید شب ها به باربد فکر میکردم.تا کی میخواستم انکار کنم که هر وقت از کوه میومدیم ،هر وقت میرفتیم گردش ،هر وقت میدمش...شبش بهش فکر میکردم.

شاید هم فکر نبود ولی هر چی که بود عکسش جلو چشمام بود.و این یعنی خیانت.

اون دو روز بعد از عروسی سایه چی؟اون دفعه که برای ملودی ناراحت بودم.

-وستا بس کن.کم خودت و گول بزن.تو برای رویا های از دست رفتت ناراحت بودی.برای اینکه ملودی مزاحم تو و باربد بود ناراحت بودی.نمیگم ملودی و دوست نداشتی و نداری ولی تو داشتی خودت و ترست و پشت شخصیت ملودی قایم میکردی.

دیگه حرفی نداشتم بزنم.

اروم اروم خوابم برد.

چشمام و باز کردم و سعی کردم تو اون تاریکی ببینم ساعت چند.ِ چون چیزی دستگیرم نشد با عصبانیت رو همون مبل نشستم که دستم خورد به یه چیزی.موبلایلم بود.روشنش کردم که نور کمش خونه تاریکمون و روشن کرد.

ساعت پنج و ده دیقه بود.پس چقدر زود تاریک شد.یه دفعه دوهزاریم افتاد که شاید پنج صبح باشه.با نگرانی به خونه نگاه کردم.با اینکه خیلی روشن نبود ولی متوجه شدم که چیزی تغییر نکرده پس ملودی برنگشته.

با دلشوره از جام لند شدم و رفتم تو بالکن و فکر کردم ملودی شب و کجا گذرونده.

وارد بالکن کوچیکی که تو اشپزخونه بود شدم .خیابون خلوت خلوت بود.درست برعکس اسمون که حسابی ستاره بارون بود.به میله ها تکیه دادم و چشمام و بستم.دلم واقعا شور ملودی و میزد.نمیتونستم منکر علاقه شدیدی که بینمون بود بشم.البته اگه هنوز هم از طرف ملودی اون علاقه باشه.هشت سال بود که دوست بودیم...نه اشتباه نکن نه ساله شد دوستیمون.

نزدیک به یه دهه دوستیم و شاید حدود دوسال که همخونه شده بودیم.

با صدای الله و اکبری که به گوش میرسید از بالکن خارج شدم و راه دستشویی رو در پیش گرفتم.دلم میخواست نماز بخونم.اون هم اول وقت.اگه خونه خودمون بودیم الان بابا تو حیاط سجاده پهن کرده بود و نماز میخوند.و من چقدر ارامش میگرفتم از نماز خوندش.

بعد از وضو گرفتن چادر و از کمد در اوردم و رو به قبله ایستادم .خیلی وقت بود که نماز صبح هام رو تک و توک میخوندم ولی الان انگار حضور خدا رو حس میکردم.اینکه چقدر بهم نزدیک ِ.

اقامه بستم و حواسم و دادم به نمازم.

ملودی:

وقتی از در خونه اومدم بیرون دیگه نتونستم اشک هامو کنترل کنم و مثل ابر بهاری زار زدم و گریه کردم.فکر نمیکردم خواهرم عشقم و بدزده.فقط اشک میریختم و برام مهم نبود مردم چجوری بهم نگاه میکنند.ماشین گرفتم و رفتم خونه پریسا اینا.زنگ در رو فشردم و بعد از باز شدن رفتم بالا.

پریسا با لبخند اومد جلوی در ولی وقتی ساک تو دستم و دید ابروهاش پریدند بالا.

تعارفم کرد برم داخل و وقتی نشستم نتونستم جلوی خودم و بگیرم و دوباره گریه کردم.بعد از اینکه گریه کردنم تموم شد اروم ارووم براش توضیح دادم چی شده.اون هم فکر نمیکرد وستا همچین ادمی باشه.

اون شب دیگه اتفاق خاصی نیوفتاد و من خیلی زود خوابیدم.

صبح با صدای پریسا بلند شدم و بعد از خوردن صبحانه که به اجبار پریسا بود راهی دانشگاه شدیم.خیلی استرس داشتم چون اصلا دلم نمیخواست وستا رو ببینم.حداقل امروز...

کلاس تازه تموم شده بود که مثل فشنگ کتابام و ریختم تو کیفم و سریع از در رفتم بیرون.کل کلاس امروز همه داشتند پچ پچ میکردند که چرا من و وستا با هم قهریم.

امروز روز شلوغی بود و تا غروب کلاس داشتیم.سه هفته دیگه امتحانا شروع میشن و من هنوز لای کتابا رو باز نکردم.دیگه جون نداشتم راه برم.کیفم و برداشتم و بعد از پریسا از کلاس خارج شدم.

امروز وستا هر دفعه که میخواست بیاد طرفم یا باهام صحبت کنه یه جوری جیم زدم چون واقعا میدونستم بعد از صحبت کردن باهاش هیچ پرده احترامی بینمون نمیمونه.

همینکه از در دانشگاه خارج شدم چشمم خورد به لکسوز سورمه ای رنگ باربد و خودش که داشت بین بچه ها دنبال کسی میگشت.

دست تکون دادم و رفتم طرفش.از دست باربد هم به اندازه وستا ناراحت بودم پس سر به زیر رفتم طرفش.

اروم سلام کردم که مثل همیشه مغرور جوابم و داد و دستش و اورد جلو.

نوک انگشتام و تو دستش گذاشتم و سریع هم بیرون کشیدم.بعد از احوال پرسی که با جواب های کوتاه از طرف من داده میشد پرسید:

-پس اون یکیتون کجاست؟

پریسا بدون فکر پرسید:

-کی؟

و باربد هم بدون تعلل جواب داد:

-وستا رو میگم.نمیبینمش.

پریسا که بعد از شنیدن اسم وستا به طرز عجیبی اخم هاش گره خوردند و من هم با اینکه میخواستم خونسر باشم ولی با لحن خیلی خشک و سردی جواب دادم:

-نمیدونم...باید همین اطراف باشه.

و بعد دست پریسا رو گرفتم و رو به باربد گفتم:

-خب دیگه خوشحال شدم دیدمت .ما باید بریم.خداحافظ.

و به صدا کردن های باربد هم توجهی نکردم و سوار اولین تاکسی شدم و اجازه دادم اشک هام بریزند.

مطمئناً اومده بود دنبال وستا.با این فکر اشک هام تند تر ریختند و من هم هیچ تلاشی برای مخفی کردنشون نکردم.

وستا:

بعد از باز کردن در کفشامو هر کدوم به یه طرف شوت کردم و مقنعم و هم از سرم برداشتم و رفتم تا کولر رو روشن کنم

خدارو شکر که باربد من و ندید.من هم که متوجه شدم پریسا و ملودی رفتند طرفش از کوچه پشتی دانشگاه جیم زدم و بعد هم با اتوبوس اومدم خونه.

خیلی گرسنه بودم برای همین میخواستم برم چیزی درست کنم که هم شامم بشه و هم عصرونه.ولی وقتی داخل یخچال و دیدم متوجه شدم نون نداریم.

لباس هامو که هر کدوم یه طرف پرت کرده بودم و برداشتم دوباره پوشیدم و بعد از برداشتن کلید از در خونه زدم بیرون.یادش بخیر تا وقتی ملودی بود خرید ها رو اون میکرد و من اشپزی.چون اصلا دستپختش تعریفی نداشت.

بعد از نون رفتم تو یه سوپری تا یه کم هم همبرگر و سوسیس بخرم چون اخرای ماه بود پول هام ته کشیدند.دیگه خجالت میکشیدم به پدرام بگم برام پول بفرسته.اون چه گناهی کرده که تو جوونی خرج دو نفر دیگه به جز خودش و بده برای همین سعی میکنم خرج های اضافه نکنم.

و دعا کردم ای کاش یه کاری پیدا بشه هم سرگرم بشم و هم یه پولی پس انداز کنم.برای هزارمین بار خدارو شکر کردم که دانشگاه سراسری قبول شدم وگرنه دیگه معلوم نبود چی بشه با این شهریه گرون دانشگاه ها.

وقتی وارد کوچه شدم دیدم دو نفر جلوی در خونمون منتظر ایستادند.وقتی نزدیک تر شدم متوجه شدم پدرام و مامان هستند.از خوشی جیغی کشیدم که حواسشون جمع من شد و من هم تند تر دویدم تا بهشون برسم.

بعد از اینکه رسیدم پریدم تو بغل مامان که دیگه خبری از اون سرزندگی تو چهرش نبود.

بعد از مامان رفتم تو بغل پدرام عزیزم و اینبار با صدای بلند تری گریه کردم.چند لحظه بعد من و از خودش جدا کرد و گفت:

-وستا خانوم نمیخوای ما رو راه بدی خونتون؟

با لبخند کلید و از جیب کیفم در اوردم و راهنماییشون کردم داخل.

مامان که به محض دیدن خونه با جیغ گفت:

-وستا این چه خونه ایه؟چرا اینجا انقدر شلخته است؟

و من با صبوری خونه رو مرتب کردم.

چند دیقه از اومدنشون نگذشته بود که پدرام پرسید:

-پس ملودی کجاست؟

و من مبهوت به دهنش زل زدم.نمیدونستم چی باید بگم.اگه میگفتم قهر کرده که دلیلش و میخواستند و من نمیتونستم بگم به خاطر باربد چون هر دومون لو میرفتیم.برای همین با کمی تعلل گفتم:

-چی پرسیدی پدرام؟

دوباره تکرار کرد:

-ملودی چرا خونه نیست؟خوا تاریک شده مگه شبا کی میاد خونه؟

این دفعه حساب شده تر جواب دادم:

-نه بابا تا این وقت شب تو خیابون بمونه چکار کنه؟خونه پریسا ایناست.

و اون پرسید:

-پس تو چرا نرفته بودی؟

-اخه برای یکی از درسامون استاد تحقیق داده.بچه هارو گروه گرئه کرده.ملو هم با پریسا افتاده.برای همین چند روزی قرار اونجا بمونه تا این تحقیق انجام بشه.

من هم اگه میرفتم حرف میزدیم و اونها هم نمیتونستند کارهاشون و انجام بدن.

بعد هم شربتی رو که اماده کرده بودم براشون بردم و کنار مامان که هنوز هم سیاه میپوشید نشستم.کمی حرف زدیم و بعد من بلند شدم غذا درست کنم که پدرام گفت:

-نمیخواد درست کنی.تازه از دانشگاه اومدی خسته ای.من الان میرم یه چیزی میگیرم میام.

و به اعتراض های من اصلا گوش نداد.

چند دیقه از رفتن پدرام گذشته بود و داشتم با مامان حرف میزدم که تلفن زنگ خورد.برداشتمش که دیدم مامان باربدِ.

استرس به جونم افتاد.

-بله؟

-سلام وستا جان خوبی؟

-سلام شما خوبید؟ممنون

-راستش غرض از مزاحمت امروز فهمیدم که مامان اوده.درسته؟

-بله بله.تازه رسیدن.

-خب خدارو شکر.میخواستم بگم فردا شب با مامان اینا بیایید اینور که دلم برایتو و ملودی حسابی تنگ شده.تا من نگم که شما ها نمیایید.

-چشم.چند لحظه گوشی مامانم میخواد باهاتون صحبت کنه.

و گوشی و دادم به مامان.و خودم رو مبل نشستم.مطمئنا مامان میگه به ملودی بگو بیاد خونه تا ببینمش و من نمیدونم باید چی بگم.

یاد فردا شب افتادم.اخ جون باربد.

چقدر دلم براش تنگ شده.از دیروز که اون اس ام اس رو داد دیگه ازش خبری ندارم و دلم براش یه عالمه تنگ شده.

و به فکر افتادم که فردا شب چی بپوشم.

از وقتی که فهمیدم باربد و دوست دارم وقتی میریم خونشون یا میخوام ببینمش رو لباس پوشیدنم حساس تر شدم.و دلم میخواد شیک تر و شکیل تر از قبل باشم.

با صدای مامانم حواسم بهش جلب شد.

-بله مامان جان چیزی گفتی؟

-میگم فردا شب خونه محمد اقا اینا دعوتیم .خیلی اصرار کرد اگه نمیرفتیم زشت میشد.

بی حواس گفتم:

-اره اره.

***

از اتاق اومدم بیرون تا اب بخورم که دیدم پدرام رو مبل نشسته.

دیوار کوب رو روشن کردم و گفتم:

-چرا نمیخوابی پدرام؟

اروم گفت:

-خوابم نمیبره.

رفتم کنارش نشستم و دستم و دور گردنش حلقه کردم و گتم:

-دلم برات یه ذره شده بود پدرام.

روی موهام و بوسید و گفت:

-دل من هم برات تنگ شده بود.

چند دیقه سکوت کردیم و ایندفعه من بودم که گفتم:

-پدرام؟

-هوم؟

-میخواستم برای یه کاری ازت اجازه بگیرم.

ایندفعه صورتش و طرفم کرد و گفت:

-چه کاری؟

من و من کنان ادامه دادم:

-من دلم میخواد برم سر کار.

با بهت برگشت سمتم و گفت:

-من برگ چغندم وستا؟

اخم کرده جواب دادم:

-منظورم این نبود که تو عرضه پول دراوردن نداری چون مسئله سر پول نیست.واقعا حوصلم سر میره..

این دفعه اروم تر ادامه داد:

-اخه الان کار گیر نمیاد که.دکتراش تو کَفِش موندند.

-حالا اگه کار پیدا کردم میرم اگر هم نه که دیه خدابزرگه.

-باشه هرجور خودت دوست داری

و دوباره رو موهام رو بوسید.

من هم کم کم داشت خوابم میگرفت بهش گفتم:

-پدرام اگه رو زمین خوابت نمیبره تو برو تو اتاق من رو زمین عادت دارم.

لبخندی زد و گفت:

-نه دیگه من هم خوابم گرفت.تو هم برو.شب بخیر.

یه موسیقی آروم درحال پخش بود...خدمتکار خونه ماروبه سمت طبقه ی بالا راهنمایی کرد...مارو به یکی از اتاق ها برد...درو که باز کردم ملودی تو اتاق بود...من وکه دید خواست یه چشم غره بره که دید مامانم پشتمه یه لبخند زد و رفت مامانم و بغل کرد...بعدم اومد پیش من ویه سلام داد وسرد نگاهم کرد.منم همین طور.من که کاری نکرده بودم.

تودلم گفتم:-خدایا میگی بی گناه پای دار میره اما بالاش نه ها...خداجون هوای ما رو داشته باش.

مانتو اینامو در آوردم...مامانم کاراش تموم شده بود ومنتظر من بود...ملودی رو به مامانم یه با اجازه گفت وخیلی شیک منو اصلا آدمم حساب نکرد..منم شیک تر از اون به روی خودم نیاوردم...نگاه آخرو هم به خودم تو اینه انداختم.یه بلوز آستین بلند بنفش با شلوار مشکی تنگ تا بالای مچ پام..رفتم دست مامانمو گرفتم وگفتم:-بریم؟

اونم یه لبخند زد وگفت:-بریم

***

همه نشسته بودن...پدرام..باربد...مامان وباباش...ملودی...خاله ی باربد ویه اقایی که فکر میکردم شوهرشه ومعین و...یاخدا این اینجا چی میکرد؟با تعجب بهش نگاه کردم...پررو یه لبخند بهم زد...یه چشم غره بهش رفتم وبامامان کنار پدرام نشستیم..اول که اومده بودیم سلام کرده بودیم..این نبود...یه نگاه به ملودی که کنار باربد نشسته بود تا حسادت زنونه ام رو بیدار کنه انداختم..سعی کردم یه لبخند بزنم تانفهمه که نقشه هاش درست از آب در اومده..سعی کردم نگاهمو ازشون که مثل آینه ی دق جلوم نشسته بودن بگیرم وحرصمو سر دسته های صندلی خالی کنم.مامان باربد یهو گفت:

-ای وای ببین چی شد یادم رفت شمارو معرفی کنم..

بعد به سمت اون سه نفر رفت...به خانومه واقاهه اشاره کرد وگفت:خواهرم مهشیدوهمسرش..و(به سمت پر رو خان رفت )اینم پسرشون بهزاد

از همون تولد باربد به دلم نشسته بود.مرد باید سنگین باشه..مثل...مثل..خوب مثل باربد..چه معنی داشت منو اون جوری مجبور به رقص کنه؟یادم افتاد قرار بود حالشو بگیرم.یه لبخند اومد رو لبم...اقا بهزاد ببخشید...دیر وزود داره ولی سوخت وسوز نه..یه لحظه فکر کردم باربد چه قدر با مرد رویاهای من هم خونی داشت..

دوباره با اون ها چاق سلامتی کردیم.خاله ملودی دست مامان وخواهرشو گرفت گرفت وبرد یه سمت دیگه...محمد آقا هم که از اول کنار باجناقش نشسته بود.برگشتم دیدم که باربد اومده کنار پدرام یعنی جای قبلی مامانم.معینم اون سمت پدرام من به سمت جای قبلی خودم رفتم.این پسره بهزادم دنبالم اومدو اون سمت پدرام نشست...ناچار بلند شدم وکنار ملودی نشستم.

همه مشغول حرف زدن بودن به جزمن وملودی که عین برج زهر مار نشسته بودیم.به باربد نگاه کردم که مردونه میخندید...بعدش زیر چشمی یه نگاهم به ملودی کردم.کدوم؟...چه دوراهی بدی بود؟..هیچ کی منو درک نمیکرد..باربد ازجمع عذر خواهی کرد ورفت به سمت اتاقش...پدرام رو کرد به من وبا مهربونی گفت:

-خواهری ..ب..

نتونست ادامه بده چون گوشیش زنگ خورد..

-الو؟

-.........

-سلام؟خوبی؟منم خوبم.اها باشه.نه مهمونی هستیم

یه خنده ی قشنگ کرد وگفت:-مگه واسه اون زنگ بزنی..باشه..بهش میگم

-.........

-سلام برسون...باشه..خدافظ

پدرام گوشیو قطع کرد وروبه من گفت:-وستا برو گوشیت رو بردار علیرضا کارت داشت

یه لبخند زدم وگفتم باشه..پاشدم برم بالا سمت پله ها که نگام به قیافه ی بهزاد افتاد...رگ گردنش باد کرده بود وبا اخم وغضب نگام میکرد...خیلی خنده دار شده بود..نگامو ازش گرفتمو به سمت پله ها رفتم.

&&&&&&&&

حال چشمام خیلی بهتر شد وقتی چشمای تورو دیدم

بعد مدت ها کنارت من حس آرامشو فهمیدم

بعد مدت ها یکی اومد که مثل هیشکی نبود واسم

تازه دیدمت ولی انگار خیلی وقته تورو می شناسم

خیلی وقته تورو می شناسم ...

پشت در اتاق باربد بودم وداشتم به صدای آهنگی که گذاشته بود گوش میکردم...یعنی برای من بود؟...یعنی باید باور میکردم که باربد عاشقمه واین هوس نیست؟تمنای تو چشماش حقیقی بود؟...خوشحال شدم..یه لبخند تمام صورتمو وشوند...چه قدر به محبت این مردمهربون نیاز داشتم...یه جورایی تودلم عروسی بود...دیگه وایسادنو جایز ندونستم وبه سمت اتاق رفتم...همین که گوشیمو از توی کیفم در آوردم صفحش روشن شد واسم علیرضا نمایان...باخنده وخوشحالی جواب دادم..

&&&&

علیرضا میگفت که مامان باباش بالاخره نرم شدن وبه یه جلسه خاستگاری رضایت دادن...خیلی خوشحال بود وبادمش گردو میشکوند..بهم میگفت که این هارو همه مدیون منه ودرصورت برگشتم به ولایت حتما یه چیز خوب مهمونم میکنه..

برای خودش وبهاره خیلی خوشحال بودن...بالاخره عشقشون داشت شکوفا میشد...وصال بهترین مرحله ی عشق بود..یه لبخند زدم وبه سمت در رفتم..جلوی در اتاق باربد هنوز صدای اون آهنگ میومد..انگار دوباره داشت گوش میداد...آهنگ به آخرش رسیده بود

احساس من شبیه بارونی که گاهی میاد و گاهی بی بهونه قطع میشه

حسم به تو مثل هوا میمونه انگار که ساکته اما وجود داره همیشه

که ساکته اما وجود داره همیشه ...

(آهنگ بعد مدت ها از ناصر صدر)

چشمامو بستم تا شیرینی این آهنگ بیاد زیر دندونم که در اتاق باز شد و من که پشتش بودم محکم به عقب پرت شدم...وگامپ ...شیک شدم پاستیل با طعم جیگر

برای یه لحظه چشمام سیاهی رفت..باربد برگشت ببینه این صدای گامپ چی بود وکی ترکید؟

چشمش که به من افتاد با دو اومد پیشم...تو چشمای سبزش نگرانی موج میزد...اومد کنارم وبغلم کرد:

-وستا؟تو اینجا چی میکردی؟خوبی؟

چشمامو بستم وسعی کردم از بغلش دربیام..

-هیچی کار داشتم...خوبم..باربد ولم کن الان یکی میاد..

باهمون نگرانی منو محکم تر بغل کرد وگفت:-اگه کسی بیاد قبلش صدای پاش میاد..درضمن اینجا بمبم منفجر بشه پایین صدایی نمیره..وستا..منو نگاه کن..کجات درد میاد..

بهش نگاه کردم..چشماش عجیب بهم ارامش میداد..اروم وزمزمه مانند گفتم:

-خوبم باربد...یکم سرم درد گرفت ولی الان خوبم

تمام نفرتی که میخواستم ازش داشته باشم با نگاه کردن بهش رفته بود...آروم سرمو بوسید..تمام بدنم ارامشو فریاد میزد..به جز قلبم که دیوانه وار خودشو به قفسه ی سینم میکوبید..چشمای سبزش حالا برق میزد...نگرانی یه گوشش دیده میشد ولی برق عشق اونو خاموش میکرد...

-وستا من...

نتونست حرفشو ادامه بده چون صدای پای رو پارکت پله ها هردومونو پروند..

هل هلی یه درو باز کردم وپریدم توش از شانس خوب یا بدم دستشویی بود..کلمو چسبوندم به درش وسعی کردم استراق سمع کنم...

باربد:-خوبی ملودی؟

پس ملودی اومده بود..صدای خنده ی پرنازش قلبم ومچاله کرد...نتونستم تحمل کنم...آبو باز کردم تا صداش بره بیرون وبعدم درو باز کردم...سرمو آوردم بالا ومثلا تعجب کردم

-ملودی تویی؟

یه خنده کرد که یعنی خودتی..:-آره منم دیگه...اومدم ببینم کجا موندی

یه پوزخند ناخودآگاه رولبم نقش بست:-اها

سعی کردم پوزخندم وجمع کنم..:-خوب دیگه بریم..؟

رفتارا وواکنش های ملودی برام عذاب آور بود...اینکه به خاطر کار نکرده ...یاشایدم یه کاری کرده بودم وخودم انکار میکردم...کرده بودم؟؟؟..نمیدونم خودمم گیج بودم..ولی من همیشه از باربد به خاطر ملودی دوری میکردم وطمع شناخت خودم وباربد رو بهم زهر....داشتم فرصت هامون و میگرفتم...به خاطر ملودی...یعنی ارزشش رو داشت؟...داشت..مسلما تمام این سال ها می ارزیدن به این مسئله...این پسره بهزادم شده بود موی دماغ من بی حوصله..دیگه خسته شده بودم ویه اخلاق بدی هم که داشتم این بود عمرا اگه باکسی قهر میکردیم میرفتم واسه دوستی پیش قدم بشم...مخصوصا تو این موردم که احساس میکردم تقصیر من نیست...خودمم ازاین اخلاقم بدم میومد...

سرمیزم بودیم واین کنه خان باهزار ضرب وزور خودشو چسبونده بود به من...ملودی هم کنار باربد بود...باربدم روبه روی من....غذاها جوجه کباب وکوبیده وفسنجون بود...خدایی خیلی زحمت کشیده بودن.جوجه مو تو بشقابم گذاشتم ویه کم برنج ریختم وشروع کردم..دلم از اون فسنجونه میخواست عجیب...این کنه عین چی پرید وسط وبشقاب خورشت فسنجونو گرفت سمت من...

-میخوری؟

ای بابا کی دوم شخص شدم..دستای باربد رو که دور چنگالش سفت شدو دیدم....باوجود اینکه فسنجونو خیلی دوست داشتم اما گفتم:

-ممنون آقا ک..بهزاد..من دوست ندارم...

مامان که فهمیده بود قضیه چیه ومنو خوب میشناخت سعی داشت خنده شو کنترل کنه.درهمون حال یه لبخندم زد.پدرامم که معلوم بود فهمیده میخواستم بگم کنه از خنده سرخ شده بود.خوشم میومد زود میگرفت.باربد...اما باربد قیافه ی مغرورش رو حفظ کرده بود ولی چشماش میخندید.لرزش دلم رو حس کردم.داشت نیشم باز میشد که با چپوندن غذا توش بستمش.

بعد از شام بود وهمه نشسته بودیم ومیوه میخوردیم.جای خالی بابام اذیتم میکرد.حال وحوصلم رفته بود.ترجیح دادم پیش ملودی بشینم تا مجبور به تظاهر وخنده نباشم

کنه:-بچه ها کسی هفت کثیف بازی میکنه؟

همه ی پسرا موافقت کردن.بهزاد روشو به سمت ما کرد وگفت:شما چی خانوما؟

ملودی قبول کردبرای عوض شدن حالم بدنبود.یه نگاه به پدرام کردم.ویه جورایی ازش اجازه خواستم.هرچی باشه مرد خونمون الان اون بود.یه لبخند بهم زد ومنم قبول کردم و بهزاد از تو جیب کت اسپرتش پاسوراشو در آورد.خندم گرفته بود.بچه مجهز اومده بود.

++++

خودم رو تو تخت پرت کردم.شب خوبی بود.بهش نیاز داشتم.دم رفتن مامانم خیلی به ملودی اصرار کرد که بیاد خونه.ولی ملودی گفت نه واین که مامان پری رفته پیش خواهرش وپری تنهاس.من تمام این مدت داشتم با اخم نگاهشون میکردم.باربد متوجه شد وبا حرکت دست وچشم وابرو گفت چی شده منم اخمام و بازور باز کردم وبا حرکت سر گفتم چیزی نیست.

هفت کثیف خیلی حال داد...بهزاد برخلااف تصورم پسر شوخ وبامزه ای بود.اولای بازی چند باری ضایعش کردم ولی بعدش که با شوخیا ومسخره بازی هاش وتقلب های ضایعش همه ی مارو میخندوند پشیمون شدم. چشمامو روی هم گذاشتم.صورت باربد که داشت با لبخندی مردونه به کارهای بهزاد نگاه میکرد جلوی چشمام نمایان شد.چشمامو باز کردم وبرای فرار درس خوندن رو انتخاب کردم.

با صدای به هم خوردن ظرف ها چشمام و باز کردم.به ساعت رو به روم نگاه کردم.اوه اوه ساعت دوازده بود.من هم خوابیدم و مامان بیچاره داری برای من غذا درست میکنه.

دست و صورتم و شستم و رفتم تو اشپزخونه.بعد از سلام به مامان گفتم:

-مامان تو تو این یه هفته انقدر من و به غذاهای خوشمزت عادت دادی بری من نمیدونم باید چکار کنم.

و نشستم پشت میز و به کار های مامان نگاه کردم.مامان هم در جوابم گفت:

-وستا من برات چند نوع غذا درست کردم که تو این چند تا امتحان اخرت و خوب بخونی.

سرخوش شیرینی گذاشتم دهنم و گفتم:

-چند تا امتحان چیه مادر من...دوتا دونه بیشتر نمونده.یکیش فردا صبح و یکی هم چهارشنبه.

مامان هم اومد رو به روم نشست و گفت:

-وستا با دهن پر حرف نزن...

راستی غذا ها رو گذاشتم تو فریزر خودت به مقدار داغ کن.درست حسابی بخوری ها.

همین موقع صدای زنگ اومد.به مامان اشاره کردم بشینه و خودم رفتم در و باز کردم.پدرام بود.هر دوتا دستاش پر بودند.

اروم تشکر کردم و گفتم:

-پدرام این کارا چیه میکنی؟خودم میرفتم میخریدم.

اون هم در جوابم با یه لحن لاتی گفت:

-خوش ندارم خواهرم بره خرید کنه.

مامان هم در ادامه حرفش رو به من گفت:

-وستا شبا یک کم از این مرغا رو برای خودت کباب کن بخوری جون بگیری.شدی پوست استخون.

من هم به گفتن باشه اکتفا کردم و نشستم پشت میز تا از قیمه هایی که بهم چشمک میزدند یه دل سیر بخورم.

بعد از ناهار مامان داشت وسایلا رو جمع میکرد و پدرام هم میذاشتشون تو ماشین.

مامان با صدای بلند رو به پدرام گفت:

-پدرام بیا این و هم ببر

بعد هم روشو کرد سمت من و گفت:

-وستا دیگه سفارش نکنم ها.درست و خوب بخون.دختر خوبی باش.شبا میری بیرون زود بیا خونه.جامعه پر از گرگ.شب ها زود بخواب.سر جلسه امتحان عجله نکن و تا اخر بشین و برگت و چک کن.

همونطور که زانومو بغل کرده بودم و به تخت تکیه دادم با بغض سر تکون دادم.مامان یه نگاه به قیافه بغ کردم کرد و گفت:

-الان این بغض برای چیه؟امروز من برم یه هفته نشده خودت داری میای دیگه.حالا خوبه سال تا ماه همدیگرو نمیبینیم ککت هم نمیگزه.

سرمو انداختم پااین و چیزی نگفتم.بعد از بابا وابستگیم به مامان و پدرام صد برابر شده بود.

پدرام اومد داخل تا خداحافظی کنند و برن که من یادم اومد حموم نرفتم و اگه مامان اینا برن چون خونه تنهام میترسم.برای همین با التماس به پدرام و مامان گفتم:

-مامانی ترو خدا یه نیم ساعت وایستید من برم حموم و بیام.

تا مامان اومد حرف بزنه پدرام گفت:

تو هنوز میترسی وقتی تنهایی بری حموم؟

بعد با لبخندی خبیث ادامه داد:

-نترس بابا روح و جن با تو کاری ندارند.

ولی بعد با سقلمه مامان ساکت شد.چون اصولا ادم ترسو و متوهمی بودم از کاه کوه میساختم.

سعی کردم بی خیال باشم و گوشم و دادم به حرف مامان که میگفت:

-برو مامان ما میمونیم تا تو بیای.به حرف های این هم کاری نداشته باش.

و به پدرام اشاره کرد.

من هم سری تکون دادم و بیخیال رفتم سمت حموم.

دقیقا نیم ساعت بعد اومدم بیرون که مامان بهم گفت:

-وستا تو رفتی حموم من هم زنگ زدم از سارا خانوم خداحافظی کردم و هم به خاطر پذیراییشون تو شب مهمونی تشکر.

اون هم گفت اقای صالح گفته هفته بعد میخوان بیان پیش ما.چون عید قرار بود بیان و نشد.

برای همین سارا گفت به وستا بگو نمیخواد خودش تنها بره با اتوبوس سخته.قرار شد چهارشنبه که امتحانت تموم شد سارا زنگ بزنه و باهات هماهنگ کنه که با هم بیایید شمال.

راست هم گفته با اتوبوس سخته.وستا نبینم لجبازی کنی ها.باهاشون میای فهمیدی؟

همزمان که موهامو شونه کردم سرمو تکون دادم و یه چشمی هم گفتم که دوباره گفت:

-حالا نمیشه ترم تابستون بر نداری؟سه ماه تعطپلی بشین استراحتت و کن.

سعی کردم ناراحتش نکنم پس با یه لحن ارومی گفتم:

-نمیشه مادر من.ای شالا سال بعد .تازه نزدیک دو هفته که میمونم پیشت.

سری تکون داد و چیزی نگفت.

به تلوزیون خاموش زل زدم و دارم به حرفای مامان فکر میکنم.نرفته دلم براشون تنگ شده.پدرام لحظه اخ ریه مقدار پول بهم داد و عذرخواهی کرد که کمِ و گفت از این به بعد بیشتر بهم میده.

من هم هم خوشحال و هم شرم زده شدم.اگه خودم سر کار میرفتم الان وضعم این نبود.

با صدای شکمم رفتم تو اشپزخونه تا یه چیزی بخورم.مامان برام انواع و اقسام ترشی ها و مربا ها رو اورده بود.سماور و روشن کردم تا برم نون بخرم و عصرونه بزنم تو رگ تا انرژی داشته باشم درس بخونم.پس لباس پوشیدم و از در خونه رفتم بیرون.

بعد از طی کردن صف طویل نونوایی راه خونه رو در پیش گرفتم.خدا رو شکر نون صلواتی بود و باعث شد هزار تومن پس انداز کنم.

وارد کوچمون شدم که با شنیدن صدای اشنایی که اسمم و صدا میزد سرجام ایستادم.پاهام قدرت حرکت نداشتند.ذهنم رفت به پنج سال پیش.پنج سالی که تا اونجا که تونستم سعی در فراموش کردنش داشتم.

صداها تو ذهنم تکرار شدند.

«وستای من چطوره؟»

«خیلی میخوامت خانومی»

«این هدیه ناقابل روز زن برای بهترین زن دنیا»

«وسی با مامانم صحبت کردم که بیاییم خواستگاری»

«دو سال دیگه قانوناً میشی عضوی از خانواده بزرگمهر»

با دستی که رو شونم نشست بی اختیار جیغ زدم :

-به من دست نزن.

سعی کرد ارومم نه برای همین سریع دستاشو برداشت و گفت:

-باشه باشه.جیغ نزن.

بی اختیار تو چشماش نگاه کردم.

اون چشمایی که یه روزایی تو نوجونی واسه خودم خیال بافی میکردم که دوستشون دارم.چشمایی که الان ازشون نفرت داشتم هم داشت من و نگاه میکرد.چند لحظه بعد گفت:

-وستا باید با هم حرف بزنیم

و دستم و گرفت و برد سمت ماشینش.

من هم مقاومت نکردم چون دلم میخواست دلیل کار ها شو بدونم.

بعد از نشستن تو همون ریو سفید اشنا راه افتاد و چند تا خیابون اونور تر پارک کرد و گفت:

-حالت خوبه؟

من هم چیزی نگفتم و فقط به تکون سر اکتفا کردم.

دوباره خودش بود که بی مقدمه ولی شمرده شمرده زل زد تو چشمام و گفت:

-وستا من قبول دارم بد کردم ولی بیا گذشته رو فراموش کنیم...گذشته رو جبران میکنم برات...مهم الان...الانه که ما کنار هم هستیم...همدیگرو دوست داریم...هیچ مانعی بینمون نیست...باشه وستا...اجازه میدی یه بار دیگه شانسم و امتحان کنم؟

اجازه دادم تا حرفاش تموم شه و بعد شروع کنم.

برای همین زل زدم تو چشماش و شمرده شمرده مثل خودش گفتم:

-تازه فهمیدی بد کردی؟اره؟تازه متوجه اشتباهت شدی؟

میخوای جبران کنی گذشته رو؟

باشه اقا مازیار جبران کن...اگه میخوای جبران کنی اون شیش ماهو برام پاک کن...از زندگیم پاک کن.جوری پاک کن که ردی ازش نمونه.چون دلم نمیخواد هیچوقت اون زمان برام تکرار بشه.فهمیدی؟

در ضمن هیچ علاقه ای بین ما وجود نداره.حداقل از طرف من که همینطوره.

راستی چیزی بینمون نیست که مانع هم بخواد باشه.فهمیدی؟

مازیار دیگه دلم نمیخواد هیچوقت ببینمت.هیچوقت.

پس اگه میخوای جبران کنی کاری کن که هیچوقت چشمم به چشمت نخوره.

و بعد از ماشین پیاده شدم که همزمان مازیار گاز داد و رفت و یه نفر هم صدام زد.

-به به وستا خانوم با از ما بهترون میپری.بگو ببینم این اقا خوشکله کی بود؟

برگشتم عقب که دیدم پریسا مثل بازپرس ها ایستاده و داره باز جوییم میکنه.

یه لحظه یادم رفت ازش دل گیرم برای همین با روی باز بهش سلام کردم و گفتم:

-سلام و علیکم پریسا خانوم.چه عجب ما شمارو رویت کردیم.کجایبی؟

اون هم جواب سلامم و داد و گفت:

-نپیچون و بگو اون مستر خوشکله کی بود؟

تا اومدم حرفی بزنم پیش دستی کرد و دستشو به حالت تهدید اورد بالا و گفت:

-یادت باشه وستا که من خودم هفت خط عالمم پس فکر پیچوندن و از سرت بیرون کن.

فهمیدم دیگه نمیتونم انکار کنم برای همین سرمو تکون دادم و گفتم:

-باشه بابا میگم،تو کجا اینجا کجا؟

همینطور که دستم و گرفت و به سمت ته کوچه راه افتاد گفت:

-میخواستم بیام پیشت.

دستم و از دستش بیرون اوردم و گفتم:

-خب پس بریم خونه تا برات تعریف کنم.

****

چایی رو جلوی پریسا گذاشتم و خودم هم رو به روش نشستم و یه لقمه از کره و مربا بهاره که مامان برام اورده بود و با شکوفه درخت پرتغال درست میشد و خوردم.

وقتی دیدم پریسا منتظر تا براش از مازیار بگم دیگه طفره نرفتم و شروع کردم به مرور پنج سال پیش.وقتی شونزده سالم بود.

-حدود پنج سال پیش وقتی میخواستم برم دوم دبیرستان .درواقع اولم تموم شده بود.اون موقع تیر ماه بود و ملودی اینا به خاطر بیماری داییش با مامانش رفته بودند نوشهر.موبایل و تلفن هم که نبود.چون رفته بودند روستا برای همین گه گداری از مخابرات بهم زنگ میزد.

منم از تنهایی کلاس زبان و والیبال ثبت نام کرده بودم.روزهای زوج زبان و فرد والیبال.هر روز ساعت پنج تا هفت شب بیرون بودم.

یه مدت از کلاسم که گذشت متوجه شدم یه نفر با ریو سفید رنگ مثل سایه هر جا که میرم دنبالم میاد.اولاش خیلی ترسیدم ولی کم کم به حضور اون شخص غریبه عادت کرده بودم.طوری که اگه نمیدیدمش سرگردون همش تو خیابون و نگاه میکردم.کم کم با وجودش قوت قلب گرفتم و شب ها دیگه خیلی نمیترسیدم که تنها باشم.

یه روز که از قضا بارون هم میومد و من تو باشگاه پام پیچ خورده بود.خلاصه با شدت گرفتن بارون چون چتر نداشتم،اخه فکر نمیکردم تابستون همچین بارونی بیاد،برای همین تصمیم گرفتم بدوم تا کمتر خیس بشم.

شروع کردن به دویدن همانا و پیچ خوردن دوباره پام همانا.

دیگه داشت اشکم در میومد.میخواستم زنگ بزنم به بابا یا پدرام که بیان دنبالم که همون پسری که ریو داشت اومد بالا سرم و خیلی محترمانه ازم درخواست کرد میرسونتم.

اولش خیلی ترسیدم.بیشتر از اینکه یکی من و تو ماشینش ببینه.چون اون موقع ها فاجعه بود یه دختر و تو ماشین یه پسر میدیدند.حداقل تو خانواده ما که اینطوری بود.

برای همین تعلل کردم ولی چون درد پام خیلی بیشتر شده بود سوار شدم.

تو ماشین هم حرف خاصی نزدیم و بیشتر درباره پام صحبت کردیم.

بعد از این ماجرا کم و بیش همدیگر و میدیدیم و گه گاهی هم سوار ماشینش میشدم.این گه گاه سوار شدن دائمی شد و من هم انقدر بهش عادت کرده بودم که دلم میخواست جمعه ها زود تر تموم بشن و شنبه بشه تا ببینمش.

یه مدت بعد بهم ابراز علاقه کرد و من اون موقع رو ابرا پرواز میکردم.

بعد هم گفت که با مادرش صحبت کرده تا دیپلم گرفتم بیاد خاستگاریم.برام حلقه گرفته بود و میگفت ما دیگه نامزدیم.

حتی روز زن برام هدیه خرید.

خوب من هم یه دختر شونزده ساله بودم که جز محبت به چیز دیگه ای نیاز نداشتم.

ولی وقتی من بهش ابراز علاقه کردم تقریبا دو ماه بعدش دیگه نیومد دنبالم.خیلی اسیب دیدم پریسا.

من دوسش داشتم.اون موقع به چشمم خیلی زیبا میومد ولی الان که فکر میکنم میبینم بیشتر شیک پوش بود تا جذاب.

باربد از اون خیلی خوشکلتره.هرچند من باربد و به خاطر زیباییش دوست ندارم

بعد از این حرف و با دیدن چشمای خندون پریسا فهمیدم بدجور سوتی دادم.و البته دیگه نمیشد جمعش کرد.

پریسا خندید و گفت:

-حالا که اسم باربد و بردی بذار یه چیزی بگم...

یک کم مکث کرد و بعد بدون اینکه به من نگاه کنه گفت:

-وستامن به تو یه عذر خواهی بدهکارم.نباید عجولانه قضاوت میکردم.

م...من ...تحت تاثیر حرف های ملودی بودم .

بعد از شنیدن حرفاش و اتفاقایی که افتاد یه طرفه به قاضی رفتم در صورتی که باید حرفهای تو رو هم میشنیدم.

من معذرت میخوام.

دستم و گذاشتم رو دستاش و گفتم:

-من ازت ناراحت نیستم پریسا

ولی اون بی توجه به حرف من ادامه داد:

-من میخوام با ملودی صحبت کنم.اون انقدر تو عشق باربد غرق شده که متوجه واقعیت های اطرافش نیست.

باربد روحش هم خبر نداره که ملو دوسش داره.بالاخره اون هم باید یه روزی ازدواج میکرد.

اون دختر میتونست ملودی باشه که نیست.میتونست یه غریبه باشه ولی باز هم نیست و اون دختر شده صمیمی ترین دوستش.

اگه ملودی واقعا ادعای دوستیش میشه باید این فرصت و به تو بده تا شانس خودت و امتحان کنی...

اگر هم نه که...

به فکر رفتم.

حرفای پریسا درست بودند.درست بود که دلم از پریسا گرفته بود ولی اون میخواست جبران کنه.

دوباره پریسا بود که گفت:

-ببین ملودی من نمیدونم جریان اون اس ام اس تا چه حد واقعی بوده یا نه سوء تفاهم ملودی بوده ولی من میخوام جریان و یه جوری برای ملودی توضیح بدم که فکر کنه اشتباه متوجه شده.

نظرت چیه؟

یک کم فکر کردم و گفتم:

-نمیدونم...ولی بالاخره که چی؟اون باید بالاخره قبول کنه که باربد میخواد ازدواج کنه حالا با من نه با ملودی نه با هر کس دیگه.اون باید برای خودش تصمیم بگیره.

اون هم در تصدیق حرف من سر تکون داد و چیزی نگفت ولی ابن چیزی نگفتن بیشتر از چند دیقه دووم نیاورد و گفت:

-ولی وستا این مربا خیلی خوشمزست.از مامانت بپرس چه جوری درستش کرده.

داشتم از در دانشگاه خارج میشدم که یه نفر صدام زد.برگشتم عقب که دیدم مرجان یکی از همکلاسی هامه که داره میدوه تا به من برسه.

چند لحظه بعد اومد و همونطور که یه دستش رو سینش بود و داشت نفس میگرفت تیکه تیکه گفت:

-وای...وستا...چه..قدر...تند.راه.. میری؟

خندیدم و گفتم :

-من تند راه نمیرم ولی جنابعالی تا اون هیکل گوشتالوتون و حرکت بدید شب شد.

جیغ زد و یه دونه هم محکم زد تو کلم و گفت:

-به هیکل مانکن من توهین نکن.

خندیدم و گفتم:

-چه دست سنگینی داری مرجان...

بعد نگاهی به هیکلش کردم و ادامه دادم:

-هرچند از این هیکل بیشتر انتظار نمیره.

یه کم بهش نزدیک تر شدم و گفتم:

-اگه همینجوری بمونی شوهر گیرت نمیادها...

قری به گردنش داد و گفت:

-فعلا که یکیش و تور کردم.

اول متوجه حرفش نشدم ولی بعد با حیرت گفتم:

-چی؟کـــــــــــی؟

و بعد به شوخی اضافه کردم:

-اوه خدای من کدوم بخت برگشته ای گیر این افتاده؟بیچاره.

دوباره با یه غرور خاص گفت:

-منم میخواستم همین و بگم خانوم.امید پناهی..فکر کنم بشناسیش نه؟

میدونستم مرجان و امید همدیگر و دوست دارند ولی هیچ کدوم تا حالا چیزی نگفته بودند.

بهش تبریک گفتم که وقتی داشتیم خداحافظی میکردیم گفت:

-وستا امشب زود بیای ها...

با تعجب گفتم:

-من؟کجا باید بیام؟

چشماشو درشت کرد و گفت:

اوه مای گاد...یعنی میخوای بگی ملودی بهت نگفته؟

با تحیر گفتم:

-چی و باید بگه مرجان؟جون بکن دیگه

خیلی ریلکس و شمرده شمرده گفت:

-دو هفته پیش نامزدی من و امید بود.بعد تصمیم گرفتیم یه مهمونی دیگه هم برای دوستامون بگیریم و هم اینکه این ترم اقامون فارق تحصیل شده و هم ترممون تموم شده و تا پاییز همدیگرو نمیبینیم.

امشب هم شما تشریف میارید.

ولی من نمیتونستم برم چون قرار بود با سارا اینا برم شمال.برای همین گفتم:

-من قراره با یکی از فامیلامون برم شهرمون امشب.

اگه نرفتیم حتما میام.

با ناراحتی ادرس و داد و گفت اگه رفتم یه همراه ببرم و خداحافظی کرد.

من هم رفتم تو ماشین و شماره خونه باربد اینا رو گرفتم تا ببینم امشب میریم یا نه.

خود سارا خانوم جواب داد که ازش پرسیدم میریم یا نه که گفت:

-باشه عزیزم برو خوش باش فردا میریم خوب

زن خیلی مهربون وامروزیی بود ومنم خیلی دوستش داشتم.بعد خدافظی گوشی رو قطع کردم وبه سمت خونه راه افتادم تا آماده شم.

___

تصمیم داشتم تا حسابی خوشگل کنم.همراهم نداشتم عیب نداشت.خودمو وخودمو عشقه. بعد از یه دوش اب سرد حاضر شدم.

برای ارایشم که طبق معمول مهمونی ها یه خط چشم نازک و یه مداد سبز پشت چشمم کشیدم با یه رژ و ژگونه ملایم.

ولی لباس...

لباسی که باربد برام سوغات اورده بود و پوشیدم.

یه پیراهن استین کوتاه بود به رنگ سبز که تا وسطای رون پام بود از جنس حریر که با یه ساپورت مشکی و کفش پاشنه دار مشکی پوشیدم.

یه نگاه به ساعت کردم...بعله الان باید راه میافتادم...داشتم حرکت میکردم که گوشیم زنگ خورد.خودمو پرت کردم رو کاناپه وگوشیمو از تو کیفم دراوردم.به شماره ی ناشناسی که رو صفحه افتاده نگاه کردم.کی بودش؟

-الو؟

-سلام

تعجب کردم یه مرد بود یعنی کی بود؟این مخمم که یاری نمیکرد.ولی صداشم عجیب آشنا بود.یکم به مخم فشار آوردم ولی چیزی گیرم نیومد.

-سلام....ببخشید شما؟

یه خنده ی مردونه کرد وگفت:-وستا خانوم من صولتی هستم.نیما صولتی.همکلاسی تون

ئـــه.این که اق نیمای خودمون بود.این آقاوخواهر دوقلوش نسترن از همکلاسی هام بودن.خواهرشم دختر خوبی بود.یه چند بارم باهم همگروهی افتاده بودیم.

-بله.ببخشید نشناختم.خوبید شما؟؟

بازم خندید و با صدای مردونه وملایمش گفت:منم خوبم ممنون شما خوبید؟

پسرخوبی بود نه زیادی سر به زیر نه هیز....نه زیادی جذاب نه زشت...همه چیش معمولی بود...بعضی مواقع با خواهرش پیش ما میشستن و گپ وگفت میزدیم.مثل برادرم بود...میدونستم اونم منو به چشم خواهر میبینه....پری و نسترن از دوستای دوران راهنمایی بودن...ولی مسئله این بودبامن چی کار داشت؟شماره مو از کجا آورده بود؟

با تعجب گفتم.-منم خوبم.ممنون.

سکوت کردم تا خودش بگه چی کار داره.

-وستا خانوم...میاید شما هم مهمونی؟

وا این چی کار داشت:-بله میرم..اتفاقا داشتم راه می افتادم چه طور؟

-میخواستم ببینم اگه با کسی نمیرید باهم بریم.

ایول همراهمم جور شد..کی بهتر از داش نیمای خودمون.سعی کردم ذوق زدگی مو پنهون کنم.با لحن بیخیال گفتم:-نه اتفاقا منم تنهام باشه باهم بریم.فقط یه چی..

کنجکاو گفت:-چی؟

-ببخشیدا ولی شماره ی منو از کجا آوردید.

خندید وگفت:-از گوشی نسترن کش رفتم.

منم خندیدم...شیطونی های این خواهر برادر رو دوست داشتم.ادامه داد:

-فقط کجا بیام دنبالتون.

آدرس خیابونمون و دادم وگفتم دم سوپری وایسه اونم گفت که تا ده دقیقه ی دیگه میرسه.با یه خدافظی گوشی رو قطع کردم.

___________________________________________

شونه به شونه ی نیما داشتیم به سمت ویلا ی مورد نظر میرفتیم.ویلا ی خوبی و قشنگی بود ونمای زیبایی هم داشت.به نیما نگاه کردم...تیپ زده بود حسابی موهای مشکی شو حالت قشنگی داده بود.کت وشلوار مشکی وزیرشم یه بلوز سفید و پاپیون مشکی.یه ته ریش گذاشته بود که بهش میومد.چشماش قهوه ای وهمیشه خندون بود.یهو یادم افتاد نسترن نیستش.

-اوا راستی نسترن کوشش؟

باخنده گفت:-چه عجب یادش افتادی...با نامزدش میاد.

به یه اهان اکتفا کردم.به سمت در رفتیم وکارت دعوت هامونو دادیم به اقایی که دم در بود.با لبخند وخوش رویی در رو برامون باز کرد.

________________________________________

یکی از خدمتکارا منو به سمت رختکن راهنمایی کرد.طبقه یبالا بود...موزیک لایت وآرامبخشی در حال پخش بود.به ساعت نگاه کردم7.45دقیقه بود.پس هنوز مهمونی شروع نشده لباسامو در آوردم و بعد چک کردن خودم به سمت پایین حرکت کردم.

پله ها رو یکی یکی رد میکردم..سرمو بالا گرفتم نیما اومد سمتم تا مثل یه جنتلمن دستمو بگیره.بابا ایول...با لبخند پایین رفتم...سرمو یه نمه چرخوندم تا ملودی و پری رو پیدا کنم.پری رو دیدم باپسرخالش بود..به روش لبخند زدم که پر استرس نگاهم کرد...سرمو یکم دیگه چرخوندم ملودی رو هم دیدم ازهمیشه خوشگل تر کنجکاو کنارشو نگاه کردم تا ببینم با کی اومده که با دیدنش کنار ملودی احساس کردم تپش قلبم متوقف شد اومدم پله ی بعدی رو بردارم که پام گیر کرد به لبه ی پله و

________________

سوم شخص

واسه مهمونی هیجان داشت..همراهی انتخاب نکرده بود...پارسا یکی از خواستگاراش بهش پیشنهاد همراهی داده بود اما اون دلش پیش باربد بود....پسری که سال ها بود دوستش داشت...به دوستش فکر کرد وستا...کسی که از خواهر بهش نزدیک تر بود...خجالت کشید..با خودش فکر کرد:

-وقتی رفتم شمال از دلش در میارم

روی دیدنش و نداشت...مگه نه مهمونی رو هم بهش میگفت...پری بهش گفته بود که وستا وباربد کاری نکردن..از عذر خواهی باربد و اینکه گفته گوشی دست دوستش بوده وخودشم روحش از اون پیام خبر نداشته گفته بود...یه لبخند زد...میدونست دوستش بهش خیانت نمیکنه...

یه فکری کرد بالاخره که باید به خالش زنگ میزد تا بگه امشب راه نیافتن وفردا برن خب میرفت ویه سری هم به خالش میزد تازه شایدم باربد و اون جا میدید از این فکرش لبخند رو لباش پر رنگ تر شد...

تو اتاقش بود و داشت لباساشو آماده میکرد قرار بود باپسرخالش به مهمونی بره....بالاخره لباس مورد نظرشو پیدا کرد در کمد رو بست.تقه ای به در خورد وملودی شال وکلاه کرده گفت:

-من یه سر میرم پیش خالم تا جریان عقب افتادن سفر وبگم پری جون.زودی میام.

یه باشه گفت وتا خواست ملودی در و ببنده تندی گفت:

-ملو صبر کن این خوبه؟

ملودی یه نگاه به پری و لباس تو دستش انداخت وگفت:-عالیه

پری یه نگاه به دوستش کرد از اینکه اون طور بهش در باره ی باربد دروغ گفته بود ناراحت بود..ازدروغ به شدت بدش میومد ولی چاره نداشت واسه حفظ یه دوستی باید اون دروغ رو میگفت

شربت و از توی سینی برداشت وتشکر کرد.چشماشو به خالش دوخت وگفت:

-خاله جون یه مهمونیه به مناسب آخر ترم یکی از دوستام دعوتم کرده.تازه گفتن یه همراهم ببریم ولی من که کسی و ندارم

با ناراحتی سرشو پایین انداخت.ادامه داد:

-میشه فردا بریم؟

سارا خانوم که زن باهوشی بود پی به اینکه یه مشکلی بین این دوتا دوست پیش اومده برده بود واسه همین چیزی به روش از تماس وستا نیاورد.

-باشه عزیزم.واسه همراهم هیچ نگران نباش باربد هست.بهش میگم باهات بیاد

چشمای ملودی برق زد تیرش به هدف خورده بود.خوشحال یه تعارف الکی زد:

-راضی به زحمتش نیستم.

خاله به روی خواهر زاده ی عزیزش یه لبخند پاشید وگفت:نه بابا زحمت نیس که

ملودی سعی میکرد ذوق مرگ شدنش و اون لبخند گنده ای که قرار بود رو لباش بشونه رو پاک کنه.دستاشو به سمت شربت برد وبرداشت و یه قلپ ازش نوشید.

سوم شخص

مهمونی بزرگ وخوبی بود.ملودی خوشحال از بودن باربد دریک طرف وپری در طرف دیگش حس قدرت وپیروزی داشت...باربد اما ناراحت بود..یه جورایی حس بدی داشت ودلش شور میزد...پری هم درحال صحبت با پسرخالش بود ولی نگرانی ومیشد تو نگاش دید..

نیما درحال صحبت با دوستاش بود...سرشو بلند کرد و وستا رو دید که داره از پله ها پایین میاد...لبخند زد وبه سمتش رفت...کنار پله وایساد تابعد از پایین اومدنش دست وستا رو بگیره..

وستا

نگام میخ باربد بود وتپش قلبم متوقف شده بود...خواستم پله ی بعدی رو بردارم که پام به لبه ی پله گیر کرد وصاف از روی پله ی یکی مونده به آخر افتادم تو بغل نیما....دوتامون شوکه بودیم ولی هنوز نگام رو باربد بود..اونم نگاش به من بود ومیخواست یه چی بگه..اخماش یه کم توهم بود..زود از بغل نیما در اومدم و یه ببخشید گفتم...خدا رو شکری کسی ضایع بازیمو ندیده بود وهمه مشغول حرف بودن به جر پری وپسرخالش وملودی که باتعجب نگام میکرد...نیما آروم گفت:

-وستا؟خوبی؟

توجهی به لحن صمیمیش نکردم.صدای اس ام اس گوشیم اومد.یه لبخند به نیما زدم و سرمو تکون دادم.بغل پله ها وایساده بودیم. در کیف کوچیک دستی مو باز کردم.

پری:-وستا من یه جوری واسه ملودی سرهم کردم قضیه رو سوتی ندیا.خوبی؟

جوابی ندادم وگوشی رو تو کیفم چپوندم.یهو انگار تمام حس های دنیا به سمتم هجوم آورده بودن.حتی نمیدونستم چی میکنم.گیج بودم وحس بدی داشتم.باربد و...ملودی....این و وسطش قلبمو به درد میاورد.دست نیما رو گرفتم وگفتم:

-میشه بریم پیش دوستای من؟

یه لبخند زد وگفت:-باشه.

باهم به سمت جایی که بچه ها بودن رفتیم.چشمای خشمگین باربد به دست من ونیما بود.سعی کردم به تپش قلبم با دیدنش اخماش توجهی نکنم.چه قدر با جذبه شده بود..یه لبخند زدم تا کسی از غم درونم چیزی نفهمه.گفتم:

-سلام بچه ها.

به همشون دست دادم ونیما رو به عنوان دوستم به باربد وپویا پسرخاله ی پری معرفی کردم.ملودی خیلی عادی انگار نه انگار اتفاقی افتاده.خیلی دلم میخواست آب وهوای کوچه ی علی چپ و ازش بپرسم.بعد احوال پرسی ملودی رو به من گفت:

-میشه یه لحظه بیای؟

بالبخند سرمو تکون دادم وباهم به گوشه ی دیگه ای از سالن رفتیم.

بی مقدمه گفت:-من متاسفم وستا.جدی میگم.پری بهم جریان وگفت.

بهش نگاه کردموچشمامو تو همه ی اعضای صورتش چرخوندم به جز چشماش:-مهم نیست درکت میکنم.

یه لبخند زد وگفت ممنون.....خواهری...اووم چیزه میگم بیا بریم یکم چیپس برداریم.

سرمو تکون دادم وباهم به سمت میز خوراکی ها حرکت کردیم.حال خودمو درک نمیکردم انگار من خواب بودم واین وقایع تند وپشت هم اتفاق می افتاد وکنترلش دست من نبود.

چند ساعتی گذشته بود.حالا صدای بلند آهنگ وجمعیت رقصنده ها مهمونی رو هیجان انگیز کرده بود.همگی کنار هم نشسته بودیم.نسترن ونامزدش.یکی از دوستای نیما هم بودن.به ترتیب نسترن....نامزدش.....دوست نیما نیما.... من ..ملودی..باربد...پوریا وپری...نشسته بودیم.لیوان شربتمو برداشتم ویه قلپ دیگه خوردم...سرم حسابی درد میکرد واحتیاج به یه مکان آروم داشتم...چشمامو روی هم فشار دادم...نیما متوجهم شد وگفت:-هی وستا..خوبی؟

لبخند زدم:-اره...فقط یه کم کسلم چیزی نیست

-میخوای برقصیم؟

به چهره ی مهربونش نگاه کردم.نگاهم ناخودآگاه به طرف باربد کشیده شدملودی داشت بالبخند باهاش حرف میزد یعنی چی میگفت؟....دوباره به نیما نگاه کردم....فکر خوبی بودمن همیشه فرار و به قرار ترجیح میدادم:-باشه

رقص همیشه حس خوبی بهم میداد.یکی از کارایی بود که میتونستم باهاش از دغدغه هام فرار کنم.

نیما:-خوب میرقصی...

لبخند زدم.-جدی؟

-اوهوم.

همراه خوبی بود وهمه ی حرکت ها رومردونه همراهیم میکرد.تا آخر آهنگ باهاش رقصیدم وسعی کردم چشمامو از دوتا چشم سبز خشمگین ودر عین حال غمگین دور نگه دارم.همش تو ذهنم اینکه چرا الان من با اون نمیرقصم رژه میرفت

-دوستش داری؟

متعجب به نیما خیره شدم.

-کیومیگی؟

-اون پسره...اسمش چی بود؟آها باربد.

نگام به باربد بود.:-نه....

توچشمام نگاه کرد:-وستا دروغ نگو...چرا فرار میکنی؟

نگاهمو با زور از باربد گرفتم.به چشمای نیما نگاه کردم.دلم پر پر بود ومیخواست خالی شه.:-چون که ملودی اونو میخواد

-کدومو بیشتر دوست داری؟

سرمو انداختم پایین.سئوالی بود که همیشه از خودم میپرسیدم:-خوب...راستش...هردو رو جایگاهشون فرق میکنه خوب...

یه جوری نگاهم کرد.احساس کردم ذهنمو میخونه.دستشو آورد بالا.یه چرخ زدم و دوباره برگشتم سمتش.-وستا باهام رو راست باش.

چشمامو ازش دزدیدم.:-دوستی 9ساله ام برام ارزش داره...

-وستا...اگه کمکی چیزی خواستی من برادرانه پشتتم....چیزی ندارم بهت بگم...هرکاری من بگم ممکنه تهش پشیمون بشی...ولی بدون باربدم دوستت داره..ازنگاهش وچشمای خشمگینش که میخواد منو بخوره معلومه.

بهش لبخند زدم-بریم بشینیم نیما؟دیگه اخماش خیلی رفته توهم

یکی از خصوصیت های خوب نیما لبخند همیشه رو لبش بود:-آره بریم.

درد سرم لحظه به لحظه بیشتر میشد.تحمل نکردم به هوای آزاد نیاز داشتم.

-نیما من سرم داره میترکه.یکم نیاز به هوای آزاد دارم.

نگران گفت:-میخوای باهات بیام

لبخند زدم وگفتم:-نه بابا نمیخواد.زودی میام.

نامطمئن گفت:-مطمئن؟

-اوهوم

-باشه.زود بیا.

سرمو تکون دادم وبه طرف در خروجی رفتم.

در ویلا رو بستم واز خارج شدم...حالا که برقا رو هم روشن کرده بودن ویلا خیلی خوشگل تر شده بودولی هرچی هم بود به قصر باربد اینا نمیرسید...اون جا یه چی دیگه بود...

به سمت پشت ویلا حرکت کردم.هوا سردشده بود کاش یه چیزی میاوردم..دستم و دور خودم حلقه کردم ویه جوری خودمو بغل کردم...تک و توک نیمکت هایی گذاشته بودن و کنار هرکدوم هم چراغ های بلند به رنگ های قرمز وسبز وسفید وآبی بود..پرنده هم پر نمیزد وخیلی خلوت بود...یه لحظه ترسیدم ولی بادیدن گل های خوش رنگی که تو یه باغچه ی کوچیک بود ترسم یادم رفت وبه سمت اون ها حرکت کردم.نزدیک اون ها یه چاه بزرگ بود...یه نمه ترسناک میزد...سعی کردم توجه نکنم....داشتم میرفتم که رو زمین یه لاستیک خوابونده بودن نزدیک بود پام بند شه بهش و با کله برم تو ی گل ها...امشب عجیب داشتم سوتی میدادم...از کنار لاستیک رد شدم ویه لگد بهش زدم...آخه جا بود اینو این جا گذاشته بودن؟..یه پشت چشمی هم براش نازک کردم روی دو پام نشستم وبا دیدن گل ها یاد بابام افتادم...دلم خیلی براش تنگ شده بود.اون همیشه عاشق گل بود...یه قطره قلب از چشمم افتاد با پشت دستم پاکش کردم و بلند شدم.....دوباره خودمو بغل کردم ویه نفس عمیق کشیدم.

-خوبی؟

چون تو خودم بودم توقع این صدا رو نداشتم...یه جیغ کشیدم ویه قدم به عقب برداشتم که پام به لاستیکه گیر کرد واگه کسی که صدام کرده بود منو نگرفته بود ...حتما می افتادم تو چاه پشتش....چشمام تا آخرین حد گشاد شده بود وقلبم تند تند میزد..دستاش دورم حلقه شد...عطرش وجودمو پر کرد...برم گردوند ومن و تو سبزی نگاهش غرق کرد.زیر لب گفتم.:

-باربد.....

با احساس ترین وقشنگ ترین جمله ی دنیارو شنیدم:-جانم...

نگاهش حرف داشت گله داشت..نگاه منم ...:-تو..اینجا...

-دیگه از دست ملودی خسته شدم یه جورایی جیم زدم.منو بازور آورده مهمونی...دختره ی لوس...دیدم اومدی بیرون چرا چیزی نپوشیدی؟

دختره ی لوس....ملودی...قلبم گرفت...حس های متناقص منو احاطه کرد...خوشحال از اینکه میگفت بازور اومده وناراحت ....یه جورایی از همه چی ناراحت بودم....

آروم گفتم:-سردم نیست...

غر غر کنون گفت:-وستا این پسره کیه باخودت آوردی؟

جلوی لبخندمو گرفتم...حسود خان...حسود خان من...من؟ولی باربد که مال من نبود...بود؟..خودمم از خودم کلافه شدم:-همکلاسیمه....فقط دوست...

اخماش توهم بود هنوز...ولی چشماش مهربون وآروم بودن....

دستشو نوازش گونه روی گونه هام حرکت داد..مسخ نگاهش بودم....نگاهش بین چشما ولبام بود....من میخواستمش..بیشتر ازخودم...با اون بودن برام ارزش داشت...باتمام وجودم میخواستمش...پیشونیش و چسبوند به پیشونیم...نفس گرمش صورتمونوازش میکرد..یه لحظه یادم رفت ملودی و....خودمو...همه چی رو...فقط یه چی تو ذهنم نقش بست :باربد...با تمام احساسم لبامو رو ی لباش گذاشتم..از هوس نه...فقط از روی عشق..چشمامو نبستم وبوسیدمش...میخواستم با تموم وجود میخواستم حسش کنم...دستام ناخودآگاه دستام داشت میرفت توی موهاش که چشمم به چاهه افتاد...یهو به خودم اومدم من کجا بودم؟...من درست ته ته اون چاهه بودم...من ..من داشتم چی کار میکردم..سرمو عقب کشیدم...دستای شل باربد و از روی کمرم برداشتم...من..من...

باربد:-وستا

اولین قطره ازچشمام چکید....یه قدم به عقب رفتم...باربد نگاهش پر از تعجب شد...قطره ی دوم به سمتم امد...خواستم بدوم برم که دستمو گرفت...اخماش تو هم بود.

-هی وستا چی شده؟معنی این کارات چیه؟با دست پس میزنی با پا پیش میکشی؟یعنی چی؟

صورتم خیس خیس بود.صدام میلرزید.قلبم درد میکرد وسرم درحال انفجار بود.

-باربد....اینا همش دروغ بود...همش...من تو رو دوست ندارم...این ملودیه که دوستت داره

دستاش شل شده بود وچشماش ناباور بود..دهنش باز مونده بود...دستمو روی دهنم گذاشتم وبه داخل ویلا دویدم...به سمت اتاق رختکن رفتم..خوبیش این بود که چراغ ها خاموش بود...وسایلم و برداشتم وباصورت خیس و دستای لرزون ...مانتومو رو دوشم انداختم...از پله ها پایین میرفتم و دکمه های مانتو مو میبستم...از همون بالا دنبالش گشتم..کنار نسترن بود...رفتم پیشش و از پشت جوری که کسی نبینتم در گوشش لرزون گفتم:-نیما..خواهش میکنم بیا بریم...فقط ضایع بازی در نیار..

با تعجب برگشت:-وستا چی شده؟

با هق هق گفتم:-فقط بریم

چشماش پر از تعجب بود..سرشو تکون داد ودستمو گرفت وبه سمت ماشین رفتیم

سرمو به شیشه ی ماشین تکیه دادم.آروم آروم اشک میریختم..چه طور دلم اومد بهش بگم؟چهره ی متعجبش جلو چشمام بود.من چی کردم؟..دلش و شکوندم؟..دل کیو؟...عشقم و؟...من چه قدر پستم....چه طور دلم اومد ناراحتی اون پسر بچه ی معصوم و حتی...حتی واسه یه لحظه ببینم..؟من عشق پاکشو لکه دار کردم....حالا چی میشه؟..میره سمت ملودی؟این که بدتره من دق میکنم که...درعوضش ملودی شاده..من این و میخواستم؟باربد چی؟اون چی میخواست؟...با پشت دست اشکامو پاک کردم از گریه پیش دیگران متنفر بودم...حس بدی بهم میداد...ماشین متوقف شد..سر خیابون خونم بودیم...نیما یه نگاه بهم کرد وگفت.:کجابرم؟

آدرسو دادم.چیزی نگذشت که دم در بودیم.با صدای لرزون گفتم:-مرسی ....خدافظ.

دستمو به سمت دستگیره بردم که از پشت دستمو گرفت.برگشتم و سئوالی نگاش کردم.مهربون گفت:-نمیخوای بگی چی شده..چرا یهو این قدر بهم ریختی..؟

نگاهمو ازش دزدیدم:-باور کن میخوام..ولی راستش نمیتونم...

سرمو بلند کردم...با چشمای خیس نگاش کردم:-نیما من گند زدم همه چی تموم شد...

کلافه گفت:-آخه خواهر من عزیز من تو که منو کشتی...مثل آدم بگو دیگه...چی شده؟...به چی گند زدی؟

دستام میلرزید وقلبم درد میکرد...انگاری یکی هی قلبمو فشار میداد....صدام داد میزد که چه قدر ناراحتمصدام لرزون بود و از زیر گریه نمیتونستم درست حرف بزنم...بریده بریده گفتم:-نیما....خیلی دوست دارم بهت بگم ولی نمیتونم....فقط بدون من عشق مقدس باربد رو نابود کردم....یه روز..یه روز که برگشتم تهران برات میگم....الان فقط احتیاج به تنهایی وفکر وخواب دارم...مرسی نگرانمی ومرسی بهم اهمیت میدی....خدافظ...

این دفعه دیگه جلوم و نگرفت یه خدافظی آروم کرد ورفت...رفتنش و نگاه کردم...تنها شدن و مزه مزه کردم...کلید و توی در چرخوندم ورفتم تو...احساس غریبی کردم...دلم آغوش مادرم ودستای نوازش گرش رو میخواست..دوست داشتم سر مو بزارم روی پاهاش وبخوابم ...یه خواب طولانی...عمیق...لباسامو عوض کردم...اشک لحظه ای چشمای خسته وغمگینمو رها نمیکرد....رفتم تو دستشویی...روبه روی آینه..زل زدم به خودم...چشام قرمز بود وپف کرده..خسته وغمگین...پوست صورتم سفید بود ودماغم قرمز...یه کم آب زدم به صورتم ودر اومدم بیرون...یه قرص خواب آور خوردم وروی تخت دراز کشیدم....دیگه اشکم نمی ریختم...مستقیم زل زدم به سقف...چی شد که این طوری شد؟...دارم تاوان پس میدم؟ولی تاوان چی؟..کدوم کار نکرده؟..من چی کرده بودم مگه؟....گوشیم زنگ میخورد....توجهی نکردم...چشمامم سنگین بود و احساس میکردم سرم اندازه ی یه دیگه بزرگه...چشمام سیاهی میرفت..بستمشون وتو سیاهی غرق شدم...چه حسی خوبی داشت....سیاهی..فراموشی...دیگه صدای گوشیمم نمی اومد...سکوت مطلق...کاش این همیشگی بود...کاش میشد برم پیش بابام.....پیش بابام با یه سکوت مطلق...با یه عااالمه آرامش...دلم عجیب آرامش میخواست...یه جرعه آرامش...یه جرعه آرامش ابدی.....با طعم........مـــــــــــرگ.

با صدای تلفن چشمام و باز کردم .اصلا حسش نبود که از رو مبل بلند شم ولی به اجبار کش و قوسی به دستام دادم و رفتم سمت میز تلفن.

با صدایی که به خاطر خواب دورگه شده بود گفتم:

-بفرمایید

صدای سارا جون مامی باربد بود که میگفت:

-سلام عزیزم.

سعی کردم صدام و صاف کنم .

-سلام سارا خانوم خولب هستید؟خانواده خوبند؟

-خوبم عزیزم.میخواستم بگم ما ساعت شیش میاییم جلوی درتون تا بریم.

فارغ از اینکه بالاخره تکلیفم مشخص شد دوباره برگشتم رو مبل و چشمام و بستم.

***

زنگ در و که زدند ساکم و برداشتم و بعد از چک کردن شیر گاز و اب در و قفل کردم و رفتم بیرون.همه تو ماشین نشسته بودند.بابای باربد پیاده شد و ساکم و گذاشت تو صندوق و دوباره سوار شد.بعد از احوال پرسی نشستم تو ماشین.من سمت چپ پشت راننده نشستم ملودی وسط سمت راست هم خاله.

باربد هم جلو نشسته بود.

برام جالب بود وقتی سلام کردم همه جوابم و دادند به جز باربد که سرشو تکون داد.

یعنی تکون دادن سر شسش کیلویی اسون تر از تکون دادن زبون نیم مثقالیه؟الله و اعلم.

باربد دیگه کارهاش غیر قابل پیش بینی.

چند دیقه ای سکوت تو ماشین بود با یه صدای سرد وخشک پرسیدم...خودمم از خشکی ش تعجب کردم...ولی هیچ حسی تو بدنم نبود..

-چرا دیشب نیومدی خونه؟منتظرت بودم.

یه قری به گردنش داد و گفت:

-اخر شب بود که باربد منو برد خونشون.میخواستم بیام خونه که خاله نذاشت و گفت فردا که با هم میخواییم بریم شمال تو همینجا بمون.

سرم و تکون دادم و چیزی نگفتم.

چند لحظه بعد دوباره گفت:

نمیدونستم تو هم با ما میای.

یه جوری این حرف و زد که انگار خیلی از بودن من خوشش نیومده.من هم برای اینکه بیشتر بسوزونمش گفتم:

-من که نمیخواستم بیام.با اتوبوس راحت تر بودم.ولی سارا جون زنگ زد و اصرار پشت اصرار که ماشین خالیه حتما باید با ما بیای.

وقتی هم دید راضی نمیشم زنگ زد و به مامان گفت.

تو دلم گفتم:

-اره ارواح عمم...من که اصلا دلم نمیخواست برم باهاشون.

ملودی اهانی کرد و دیگه چیز نگفت.

من هم فارق از همه جا چشمام و بستم و خودم و به دست خواب سپردم.

با شنیدن اسمم چشمام و باز کردم.ملودی بود که میگفت میخواییم چیزی بخوریم بیا پایین.

به ساعتم نگاه کردم.حدود نه شب و بود و این یعنی دو ساعت تمام خوابیدم.

پیاده شدم و پشت سر باربد وارد رستوران شدم.دیدم بی وقفه داره راه میره و اصلا انگار نه انگار .

صداش زدم و گفتم:

-باربد؟کجا داریم میریم؟

برشگت سمتم و گفت:

-ناز نکن بیا.

با این حرفش خشکم زد.چرا لحن حرف زدنش انقدر سرد بود؟

حتی سرماش به من هم منتقل شد .دیگه همون یکم حسی هم که داشتم پرید..احساس کردم یه خنجر تانه قلبم فرو شده...خودمو ی مرده ی متحرک میدونستم

از در پشت سالن خارج شدیم که دیدم یه رودخونست که تخت چیدن اطرافش و منظره قشنگی ایجاد شده بود.

رو یکی از تخت ها نشستیم و منتظر شدیم تا بقیه هم بیان.

تو این چند دیقه باربد اصلا نگام نکرد.

چرا ناراحتم؟مگه خودت همین و نمیخواستی؟مگه نگفتی دوسش نداری؟هان؟پس چی شد که از بی محلیش ناراحت شدی؟

دیگه خیالت راحت شد؟با اومدن خاله اینا حواسم و دادم بهشون که میپرسیدند چی میخوریم.

برگ سفارش دادم و دوباره حواسم و دادم به رودخونه و اب درحال جریان.

زندگی من هم همینطوری بود؟

کی فکرش و میکرد من یه روزی نیاز به عشق و توجه باربد داشته باشم؟بعد از خوردن غذا محمد اقا گفت برامون چای بیارن.

ملودی بهم گفت:

-وستا میای بریم یه دوری بزنیم؟

بی حال نه گفتم و دوباره نگاهمو دوختم به رودخونه.

ملودی هم بیخیال همین سوال و از باربد پرسید که با جواب مثبت اون رو به رو شد.چشمام مثل وزغ شده بود.

ای باربد نامرد.

بدون اینکه به من تعارف کنه با ملودی رفتند قدم بزنند.

لعنت بر دهنی که بی موقع باز بشه.ای کاش قبول میکردم و باهاشون میرفتم.اصلا دلم نمیخواست باربد با ملو تنها بذارم.

با این فکر از جا پریدم و رو به ملودی گفتم:

-ملو وایستا من هم بیام.

و تند تند دویدم تا بهشون برسم.

باربد بین من و ملو ایستاده بود.باربد و ملودی از اول تا اخر داشتند با هم حرف میزدند.باربد هم خیلی شیک من و ادم حساب نمیکرد.

انقدر که بغض کردم و گفتم من برمیگردم.

یه لحظه متوجه شدم که باربد زل زد تو چشمام.من هم زل زدم بهش.

بغض مانع از دیدنش میشد.قبل از اینکه اشک از چشمام بیاد رو مو گرفتم و اروم اروم قدم زدم به سمت تختی که خاله اینا اونجا بودند.

در جواب خاله که گفت:

-چرا برگشتی وستا جان؟

اروم گفتم خسته شدم و سرم و انداختم پایین.

خیلی دلم میخواست بگم خاله جان ناراحتی مانع دل و قلوه گرفتنتون شدم ولی باز چیزی نگفتم.

تو ماشین هم اتفاق خاصی نیوفتاد به جز رو گرفتنای باربد از من و ناراحتی و پشیمونی خودم.

از خاله اینا تشکر کردم و دعوتشون کردم بیان داخل ولی قبول نکردند و گفتند فردا یه سر میان خونمون و رفتند.

من هم کلید و انداختم تو قفل و رفتم داخل.

ساعت یازده شب بود.

اروم در و باز کردم که دیدم و مامان و پدرام هر دو رو مبل نشستند و دارند تی وی میبینند.

ساکم و کنار در رها کردم و سعی کردم ناراحتی و از خودم دور کنم ولی باز هم صدام بی روح بود:

-سلام.

با صدای بلند من جفتشون ترسیدند ولی بعد از دیدنم هر دو به سمتم هجوم اوردند و حسابی اب لمبونم کردند.

نیم ساعت بعد هر سه تا رو تخت تو حیاط نشسته بودیم و داشتیم حرف میزدیم.از همه جا و هیچ جا.

جای خالی بابا به وضوح حس میشد تو خونه.

***

ساعت حدود پنج بود که ملودی زنگ زد و گفت با باربد میخوان برن بیرون و از من و پدرام هم خواستند باهاشون بریم.یه کم قپی اومدم ولی در اخر قبول کردم و به پدرام هم گفتم و رفتیم.

شب خیلی خوبی بود.یعنی همه چیزش خوب بود به جز بی محلی های مکرر باربد و نگاه سردش که فقط با من اینطوری بود.فکر کنم ملودی هم متوجه شده بود چون ازم پرسید:

- اتفاقی افتاده وستا؟

من هم که راه کوچه علی چپ و خوب بلد بودم گفتم:

-نه چه اتفاقی میخوای بیوفته؟

اون هم بیخیال شد و دیگه چیزی نگفت.

اون شب ساعت یازده بود که برگشتیم خونه و من یه راست رفتم رو تختم.

با صدای موبایلم چشمام و باز کردم.

از اول صبح استرس داشتم.و الان که ساعت نه شده تازه خوابم گرفته بود.

گوشی و جواب دادم.

ملودی بود.

-بله؟

-وای وستا وستا وستا

دارم از خوشی پس میوفتم.

با حیرت پرسیدم چی شده ملو؟

نمیدونم چرا به جای اینکه خوشحال باشم بدتر دلم شور افتاد.

سعی کردم ناراحتی رو از توی صدام محو کنم....

ملودی با شادی گفت:-وای وستا خیلی خوشحالم...کی فکرشو میکرد؟...بالاخره دلداری هات حقیقت پیدا کرد...

بی قرار پاشدم وجلوی میزتوالت اتاقم وایسادم..شونه رو تو دستم گرفتم ویه قر دادمش..

:-نمیخوای بگی چی شده؟

خندید:-چرا..وستا بالاخره...باربد...(دوباره خندید)..وای عزیزم...

دستم رو قلبم بود نمیدونم چرا لعنتی میسوخت...باربد چی؟چرا داشت منو دق میداد؟

-امروز ساراجون از طرف باربد ازم خواستگاری کرد..

شکستم...خرد شدم..شونه از دستم افتاد...پاهام تحمل وزنمو نداشت...رو زمین نشستم...گوشم زنگ میزد..گوشی داشت از دستم می افتاد...اولین قطره چکید(-امروز ساراجون از طرف باربد ازم خواستگاری کرد...)

دومی وسومی هم پشتش اومدن...صدای ملودی اومد:-الو وستا؟

خندیدم...یه خنده ی پر درد...دستمو رو سرم گذاشتم داشت میترکید..ملودی خنده مو به خوشحالی تعبیر کرد...دستمو روی میز حرکت دادم وشکلای نامفهموم کشیدم...سعی کردم لرزش صدامو پنهون کنم:-این...این خیلی خوبه ملودی..امیدوارم خوشبخت بشی..بالاخره دل به دل دار رسید...

بغضم داشت میترکید..دستمو روی دهنم گذاشتم ...چشمامو بستم..دوتا چشم سبز نمایان شد...زودی باز کردمش..ملودی داشت از احساساتش میگفت ولی من چیزی نمیشنیدم...باتموم انرژیم تند تند گفتم

:-ملودی در میزنن مامانم داره نماز میخونه...بعدا حرف میزنیم...بای..

منتظر جوابش نشدم وقطع کردم..بغضم ترکید..هق هق درد ناکم سکوتو شکست...خودمو به تختم رسوندم..سرمو تو بالشم فرو کردم..چرا یهو این جوری شد؟تمام آرزوهام...رویا هام..همه وهمه پوچ شد..خدایـــا..چـــــرا؟..حکم تش چیه؟گذاشتی گذاشتی این جوری طعم عشق و بهم چشوندی...چرا؟بهم بگو حق دارم بدونم...بابامو گرفتی..حالا هم باربدمو؟..میون گریه خندیدم..یه خنده ی عصبی...بالشتمو برداشتم ومحکم پرتش کردم...این میم مالکیت اضافی بود..پوزخند زدم..حالا باربد مال ملودی بود..عشقم میشد شوهرخواهرم...باربدم...دستمو روی دهنم گذاشتم وفشار دادم تا از جیغی که میخواستم بکشم جلو گیری کنم..باربد چرا این کارو کردی؟چرا آخه...فقط واسه انتقام از من؟..نکنه اصلا منو دوست نداشت؟...دلم میخواست برم وبگم غلط کردم...

یکی توقلبم داد زد:-خودت خواستی...خودت کردی...پس بشین ساکت باش که حق دم زدنم نداری

آخه مگه میشه؟...مگه به همین راحتیه گفتنشه ؟...به خدا نمیشه..نمیتونم..خدا بیا جونمو بگیرواین درد وتموم کن...بذار راحت شم..خدا راحتم کن...بهم آرامش بده..خیلی خستم..میخوام اروم بشم...به هرقیمتی...فقط آرامش میخوام....حتی شده بامرگ

شیر آبو باز کردم وهمون طور بالباس رفتم زیر دوش...آب داغ با بدن سردم نمیساخت..همون جور که روزمین بودم آبو سرد تر کردم...هیچ حس وانرژیی تو بدنم نمونده بود..حمومون وان واینا نداشت..یه حموم سنتی...با کاشی های سفید...بلند شدم تا آینه روبردارم...سرم گیج میرفت وچشمام از بس گریه کرده بودم باز نمیشد...یهو جلوی چشمام سیاهی رفت که دستمو به دوش گرفتم..اون یکی دستمم روی دیوار بود..آینه رو برداشتم ونشستم...به چشمام نگاه کردم..سرد وبی روح بود اماخیلی حرف داشت..تیره تر ازهمیشه بودو به خاطر گریه متورم شده بود...رو به تصویر تو آینه با یه پوزخند گفتم:

-هه چیه؟چرا به این روز افتادی؟...وستا خانم گیم اور شدی؟...باختی؟

یکم مکث کردم ودوباره گفتم:-نه شایدم نباختی...شایدم بردی..نه نه..هم بردی هم باختی..توچی باختی؟...تو عشق؟...توچی بردی؟ دوستی؟..

پوزخندم پر رنگ تر شد:-هرچی شدی وهرگلی به سرت زدی تموم شد...یا شایدم نه...باید تمومش کنی..خودت شروع کردی..

باخودم درگیر بودم..یکم فکر کردم وآروم گفتم:چرا شروع شد؟؟

به تصویر تو آینه نگاه کردم...پوزخند زد ...:

-چون اون موقع که چشمای سبزش اومد جلوی پلک های بستت باید یه پس گردنی به خودت میزدی ومیگفتی که چرا به کسی که مال تو نیست فکر میکنی...

آینه رو کنار زدم..ازحقیقت فراری بودم..اما تاکی باید فرار میکردم؟..من باید این بازی رو تموم میکردم...سرمو آوردم بالا وروبه سقف گفتم:-ببخشید خدا..میدونم بنده ی خیلی بدی بودم..

بلند شدم..لباسام خیس بود وسنگین شده بود..یه نفس عمیق کشیدم...این جا آخر راه بود..از این به بعد میدون دست ملودی بود..برنده ی اصلی اون بود.

از توی لگن آب سرد در آوردمش..باربد میفهمید چه حسی بهش دست میداد؟

روی رگم گذاشتمش..مامانم وپدارم چی؟..دستم یکم شل شد...اما فکر کردم..خوب ناراحت میشدن وبعد یه مدت فراموش میکنن...دوباره فشار دادم..

ملودی چی؟....وای نه..تیغ از دستم افتاد...وستای خل اگه این کار رو بکنی که عروسی شون بهم میخوره...

اما آخه من چه طور اون روز وببینم؟

بازم اون صدای مزاحم-خود...

اصلا حالشو نداشتم..با تشر گفتم:-ساکت شو..باشه راست میگی خودم خواستم..فقط دیگه حرف نزن..

تیغ وبرداشتم وسرجاش گذاشتم..شانس راحت شدن هم نداشتم..باید میموندم وتوان شکستن دل باربدو میدادم..من دل شو غرورشو شکسته بودم...چشمامو روی هم فشار دادم..پاشدم وایسادم تا آب رو ببندم که چشمام سیاهی رفت ودیگه چیزی حس نکردم...

دستم میسوخت...از دردش چشمام وجمع کردم...یکی داشت صورتمو نوازش میکرد..چشمام رو باز کردمنور چراغ باعث شد محکم چشمامو ببندم..

-وستا؟عزیزم..

صدای پدرام بود..صدای قدم هاشو شنیدم که رفت..آروم چشمامو باز کردم...فضا داد میزد که توی بیمارستانیم..به سرم توی دستم نگاه کردم..همیشه از سرم بدم میومد...یه آه عمیق کشیدم..چرا این جا بودم؟.یکم فکر کردم.... (-امروز ساراجون از طرف باربد ازم خواستگاری کرد...)کمک کم همه چی یادم ...اومد..سعی کردن جلوی اشکامو بگیرم اما یه قطره اشک با لجبازی پایین اومد...

پدرام ویه دکتر اومد پیشم...توقع داشتم الان یه خانوم دکتر مهربون باشه..اما یه خانوم تپل واخمالو بود..یه نفس عمیق کشیدم..شانس که نباشه یعنی این..دکتره یکم معاینه ام کرد وبا پدرام صحبت کرد..صحبتاشون که تموم شد پدرام اومد پیشم تو چشمای قشنگش که حالا قرمز وخسته بود پر حرف بود..دلخوری..نگرانی..باهمون دلخوری گفت:-چرا بهم نگفتی؟

گلوم خشک خشک بود وصدام بی روح:چیو؟

دستشو روی صورتش کشید:-اینکه...

حرفشو خرد:-دکتر میگفت یه شوک عصبی داشتی...شانس آوردیم مامان رفته بود خونه ی ملودی اینا مگه نه الان حالش بد میشد..وستا وقتی که اون جوری دیدمت دلم میخواست خودمو بکشم که لایق هم صحبتیم ندونستی..حس میکنم زندگیم داره از این رو به اون رو میشه وهمه چی گره خورده..

-میشه یکم آب بدی؟

نفسشو عصبی بیرون داد...یکم آب توی لیوان ریخت وکمکم کرد بخورم...

یه نفس عمیق کشیدم وگفتم:-از کجا فهمیدی که حالم بد شده؟

-از اینکه حموم های یه ربعیت نیم ساعت شده بود..

راست میگفت..همیشه تند تند حموم میکردم واز اینکه زیاد تو حموم باشم بدم میومد...

-دکترگفت مرخصی..

سرموتکون دادم...کمکم کرد تا لباس هامو عوض کنم وباهم به سمت ماشین بابا رفتیم....سرمو به شیشه ی سرد تکیه دادم..حس خوبی بهم دست داد...پدرامم نشست وماشین رو روشن کرد.

-از کی شروع شد؟

متعجب از سئوال یهویی پدارم باتعجب پرسیدم.

-چی؟

نفسشو بیرون فرستاد:-وستا من اگه خواهرمو نشسناسم به چه دردی میخورم؟...از کی عاشق باربد شدی..

چشمام تا آخرین حد باز بود..چی میگفت؟-من ...من..

حرفمو قطع کرد..:خسته نشدی؟ازاین همه پنهون کاری؟..وستا من برادرتم..دلیل این همه فاصله رو نمیفهمم..بریز بیرون...چرا این قدر تو خودت میریزی؟

بهش نگاه کردم..حالا که فهمیده بود...بذار بگم...بذار خالی شم...راست میگه خیلی دلم هم صحبتی میخواست

چند روز گذشته بود؟2؟3؟...نمیدونم...تو این مدت از خونه بیرون نیومده بودم..یا توی تختم دراز میکشیدم وسقف اتاق رو نگاه میکردم یاخواب بودم..پدرام هرچند وقتی بهم سرمیزد وبانگرانی مجبورم میکرد یه چیزی بخورم....این که بود بهم حس زندگی میداد..مامانم خیلی نگرانم بود..اما پدارم سعی میکرد منحرفش کنه...اونم میومد وبهم سر میزد..موهامو نوازش میکرد وباهام حرف میزد..اما من بی روح وغمگین به یه جا زل میزدم..دست خودم نبود..انگیزه نداشتم...خبرا به گوشم میرسید...ملودی تا سرش خلوت میشد بهم زنگ میزد..میخواستن عروسی شونو ماه بعد بگیرن...نامزدی هم هفته ی بعد بود...یه نامزدی کوچیک تو تهران ..بیشتر فامیل های ملودی توی تهران بودن...خدا رو شکری مامانم عذر آورده بود که نمیتونیم بیایم...خیلی خوشحال بودم..اما ملودی ناراحت بود..میگفت میخوام باشی ومنم هر بار سعی میکردم بغض صدامو پنهون کنم...اروم میگفتم..سر عقدت پیشتم...دوهفته دیگه منم میرفتم تهران..ترم تابستونی شروع میشد...قرار بود زود تر برم یه هفته تا کارامو بکنم که مامانم نذاشت..مگه نه قرار بود هفته ی بعد برم...

نگاهم به غذایی بود که روی میز عسلی کنار تختم بود..صدای در اومد..سرمو بلند کردم وبه پدرام نگاه کردم..

کنار تختم نشست..موهامو نوازش کرد..با نگرانی گفت:

-وستا با این کارات که به جایی نمیرسی...تورو خدا ببین چه قدر لاغر شدی

دلم میخواست به یکی بتوپم..کی بهتر از پدرام..:-اخه تو چی میدونی؟اون کنار وایسادی فقط حرف میزنی..خودتو بزار یه لحظه جای من..با دستای خودم دنیامو خراب کردم..با دستای خودم...لوس بازی هم در نمیارم..مگه مرض دارم گرسنه باشم ونخورم؟

باتعجب بهم نگاه کرد:-وستا چرا این جوری میکنی؟باور کن میفهممت

شرمنده نگاهش کردم..راست میگفت..کی بیشتر از اون ومامانم درکم میکرد؟..من فقط این دوتا رو داشتم..دلم میخواست بازم گریه کنم اما دیگه اشکی نبود وفقط این بغض لعنتی که هر دقیقه هم بزرگ تر میشداحساس میکردم یه مرده ی متحرکم..پشیمونی رو از نگاهم خوند..با لبخند مهربونی گفت:-پاشو وستا..پاشو خانومی دوتایی بریم بیرون یه بادی به کله مون بخوره..

یه نفس عمیق کشیدم..:نـ...

سریع پرید وسط حرفم:-نه واما واگرم نداریم..پاشو دیگه..پایین منتظرتم

بعدهم تندی از اتاق زد بیرون وجای هر گونه مخالفتی رو ازم گرفت..رفتم در کمدم رو باز کردم..مانتوی سیاه..یه شال سیاه..شلوار لی ذغالی..اره من عزادار بودم...عزادار عشقم بودم...یه نفس عمیق کشیدم..چه قدر تنفس جدیدا سخت شده بود...

یکم با اخم به تیپ سرتاسر مشکیم نگاه کرد اما حرفی نزد...

سعی کرد بخنده:-خوب وستا خانوم کجا بریم؟

-میخوام برم قبرستون...

باتعجب نگاهم کرد...منظورمو بد گرفته بود..بعد چند روزشو نمیدونم اما یه لبخند اومد رولبام هرچند خشک هرچند سرد اما چشمای پدرام بادیدنش خندید..اوم گفتم:

-دلم واسه بابا تنگ شده..کاش بود..فقط بود

یه آه کشید...چیزی نگفت..اونم دلتنگ بود..

به فبر سرد نگاه کردم..روی عکس بابام دست کشیدم..

-بابا از دستم راضیی یا نه؟بابا خواهش میکنم برام دعا کن...محتاجم به خدا...محتاج یه دعای تو وحتی یه بند انگشت آرامش..دلم هواییه واسه اینکه بغلم کنی..نازم کنی ودلداریم بدی..دلم بودنتو میخواد..کنار تو بودنو میخواد...خواسته هاش تمومی نداره اما دله دیگه...میخواد وازمنم اجازه نمیگیره...اگه میگرفت که...

یه نفس عمیق کشیدم:-بابا فقط میخوام برام دعا کنی...همیــن

براش فاتحه خوندم ورو به پدرام گفتم..بریم؟

در ماشین و باز کردم و سوار شدم.

حرف زدن با بابا ارومم کرد و باعث شد دیگه خبری از اون بغض لعنتی نباشه.این چند روز انقدر به وجود اون بغض عادت کرده بودم که حالا با نبودش انگار چیزی رو از دست دادم.

یادت میاد که من کیم.همون که میمیره برات

همونی که دل نداره برگی بیوفته سر رات

صدای اهنگ بود.اهنگی که دوباره چشمامو بارونی کرد.

نمیتونم دورت کنم لحظه ای از تو رویاهام.

تو مثل خالکوبی شدی تو تک تک خاطره هام

از کی داری تو دور میشی از من که میمیرم برات

از منی که دل ندارم برگی بیوفته سر رات

چقدر این اهنگ وصف حال من بود.نیم نگاهی به پدرام انداختم.حواسش بهم نبود.

دوباره غرق اهنگ شدم.البته این بار اشک های من بودند که همراه با اهنگ به رقص درمیومدند.

بگو من از کی بگیرم حتی یه بار سراغتو

دارم حسودی میکنم به اینه ی اتاق تو

تا حالا بهش فکر نکرده بودم که مثلا چند سال بعد من زنگ میزنم به ملودی و باید حال عشقمو ،وجودم و زندگیمو از ملودی بپرسم.

چه مسخره باید بگم خوب ملودی جان اقا باربد چطوره؟

کاش جای اون اینه بودم

هر روز تو رو میدیدمت

اگر که بالشت بودم هر لحظه میبوسیدمت

با رسیدن به خونه اهنگ هم تموم شد و من منتظر نشدم تا پدرام ماشین و پارک کنه و سریع رفتم تو خونه.

با ورود به خونه متوجه علیرضا و عمو و زنعمو شدم که رو مبل نشسته بودند و مامان هم روبه رو شون نشسته بود.

سلام کردم و رفتم اتاق تا لباسم و عوض کنم.

چند دقیقه بعد من بودم که پیششون نشسته بودم.

با صدای عمو حواسمو دادم بهش.

-زن داداش غرض از مزاحمت اومدیم اینجا تا از شما اجازه بگیریم.

چند لحظه مکث کرد و دوباره ادامه داد:

-راستش علیرضا تصمیم به ازدواج داره و گفتم اگه شما اجازه بدید ما مراسمشون واخر این هفته برگذار کنیم.

بحث برام کسل کننده بود.با یه ببخشید دوباره برگشتم تو اتاقم.و رو تخت دراز کشیدم.انقدر فکر کردم که خوابم برد.

با صدای موبایلم چشمامو باز کردم و بدون اینکه به شماره نگاه کنم جواب دادم.

با صدای ملودی سیخ نشستم سرجام.صدام تحلیل رفته بود.همه سعیمو کردم که یه صوت از گلوم خارج بشه.

-الو وستا هستی؟

-اره اره.جانم ملودی؟

-وای تو که من و کشتی دختر

میخواستم بگم تو هم منو کشتی ملودی.این به اون در ولی به جاش گفتم:

-کاری داشتی؟

- میخواستم بگم چهارشنبه هفته بعد نامزدیمون.خونه باربد اینا برگذار میشه.سعیت و بکن که بیای باشه؟

خدارو شکر بهونه خودش اومد درخونمون و زد.برای همین گفتم:

-ملودی با اینکه حالم خوب نیست ولی خیلی دلم میخواست بیام ولی خوب نمیشه.

با صدای وا رفته ای گفت:

-چرا نمیشه؟

-الان عموم و خانوادش اومدن اینجا.همزمان با مراسم تو عقد پسرعموم.ببخشید.

دروغ که حناق نیست.عقد علیرضا جمعه همین هفته یعنی سه روز دیگست و مراسم ملودی و باربد چهارشنبه.

چه قدر سخت یعنی از الان باید بگم ملودی و باربد.

نه...من این واو اشتراک و دوست ندارم.من این حق و دارم تا وقتی که عقد نکردند بگم باربد ِ من...اره.تا وقتی به اشتراک نرسند باربد برای من.

چقدر ایم میم مالکیت به مزاغم خوش میاد.

*****

فردا جشن عقد علیرضاست.صبح بهاره بهم زنگ زد و ازم خواست تا فردا باهاش برم ارایشگاه که با هزار و یک دلیل بهش نه گفتم.

اصلا نمیدونم این چند روز چجوری گذشت.هر روز از صبح زیر تک درخت پشت خونمون میشینم و اهنگ گوش میدم تا شب.

دارم شمارش معکوس میکنم که چند روزمونده تا وداع با عشقم.

بذار فکر کنم...اممم دقیقا شیش روز.فقط شیش روز.

شیش روز طاقت فرسا.شش روزی که مثل شیش سال گذشت.

حواسم رفت به اهنگی که از گوشیم درحال پخش بود.

سخته چقدر تنها بشی

کسی کنارت نباشه

عکسشو اغوش بگیری

اشک تو چشات هم همه شه

ولی من انقدر بدبختم که حتی عکشس و هم ندارم.

ولی..پس این عکس که هر لحظه پشت پلکام ظاهر میشه چیه؟مگه این عکس نیست؟

مهم این نیست که عکس و تو اغوشت بگیری .

عکس پشت پلکای من با روحم عجین شده.اون لبخند شیرین و اغوش گرم و ارام بخش و مهمتر از همه اون دوتا گوی سبز رنگ.

کاش که بشه یه بار دیگه

تو بغلت گریه کنم

پاتو بلند کن نفسم

چشمامو فرش پات کنم

یعنی الان باربد داره در گوش ملودی زمزمه های عاشقانه سر میده؟

لبخندی رو لبم نشست.لبخندی تلخ تر از هر زهری.

لبخندی که هیچوقت معنیش و نفهمیدم.

ازم بریدی،مگه ازم چی دیدی؟

بغض صدامو بگو تو نشنیدی

دارم میخونم با یه دل شکسته

ببین دل من هنوز به پات نشسته.

دیگه هق هقم دست خودم نبود.دلم باربد و میخواست.دلم اون اغوشش و میخواست.همونی که این حس و بهم داد که یه نفر هسن که من و میخواد.من و به خاطر خودم میخواد.که در همه حال حمایتم میکنه.

ولی مثل اینکه یادم رفته همه این حمایت ها تا شیش روز دیگه از آن یکی دیگه میشه.

کسی که اون و هم مثل جونم دوست دارم.

وقتی که متولد میشی برات اذان میخونند و وقتی که میمیری برات نماز...

به راستی چقدر کوتاه است فاصله یک اذان تا نماز...

ولی پس چرا این فاصله به نظر من کوتاه نمیاد خدا...

دیگه بدتر از این که دستای عشقت و تو دستای خوهرت ببینی...اون هم نه فقط یک بار بلکه هر روز...

خدایا من مثل بنده های صبورت نیستم...این امتحانت خیلی سخت بود.انقدر سخت که فشارش کمرم و شکوند.

سیه چشمی به کار عشق اِستاد

به من درس محبت یاد میداد

مرا از یاد برد اخر ولی من

به جز او عالمی را بردم از یاد

یه لحظه از ذهنم گذشت یعنی عشق باربد انقدر بود .اینکه تو کمتر از یه هفته نه تنها من و فراموش کرد بلکه بره سراغ یکی دیگه.

نکنه باربد هنوز من و دوست داره ولی به اجبار مادرش رفته سراغ ملودی؟

ولی مغزم نذاشت این فکر قشنگ تو ذهنم جولون بده و سریع ارور داد:

-یعنی با بیست و هشت نه سال سن نمیتونه خودش برای خودش تصمیم بگیره؟

نگو نگو دوست ندارم،نمیتونم بدون تو اخه دووم بیارم

بیا بیا شکسته قلب من بیا بذار تموم شه انتظارم

تورو به هرچی میپرستی قسم میدم یه بار دیه بمون کنارم

اخه خودت میدونی تو دنیا غیر تو کسی و من ندارم

بگو که رفتنت یه خوابه یه قلب بی گناهه که داره میره زیر پای تو

اره قلب من بی گناه بود.مگه من تا حالا چند بار عاشق شده بودم؟باربد بود که عشق و بهم نشون داد.

نرو نبودنت عذابه بگو همش یه خوابه ترو خدا بمون پیشم نرو

نرو نرو به پات میوفتم یه عالم حرفا مونده که بهت نگفتم...

خود کرده را تدبیر نیست.مگه من نبودم که به باربد گفتم نمیخوامت برو...حالا چرا هی نرو نرو میکنم؟خودم گفتم برو اون هم رفت دیگه چه مرگته؟

بگو بگو که اشتباهه بگو به غیر من به هیچکسی نگاه نکردی.

نرو تموم کار ن اگه یه روز بری و دیگه برنگردی...

اون روزها که باربد داشت خودش و میکشت لال مونی گرفته بودی حالا که رفته میگی نرو حرف دارم.میخوام نداشته باشی

خونه باربد اینا هیاهویی به پا بود.هرکس مشغول کاری بود.یه عده از جونای فامیل داشتند پایکوبی میکردند.سارا خانوم داشت به خدمه دستور میداد که اینکار و بکنید و اون کارو نکنید.

چیز کمی نبود نامزدی تک پسرش بود.تنها یادگار شوهر خدابیامرزش.

به ارزوش رسیده بود.بالاخره دختر خواهرش داشت میشد عروسش.این چند روز خیلی خسته شده بود.البته کاری به جز دستور دادن نکرده بود.

محمد اقا هم برای این جشن کم نذاشته بود.باربد و بزرگ کرده بود و حالا داشت ثمرشو میدید.هیچ چیزی برای این جشن کم نذاشته بود.با بابای ملودی جلوی در ایستاده بودند و به مهمونا خوش امد میگفتند.

با ورود عروس و داماد که کسی جز باربد و ملودی نبودند اهنگ نواخته شد و خانواده ها رفتند جلو.سارا خانوم یه دسته اسکناس رو سر پسرش و عروس رها کرد.یه خانومی با یه سینی اسپند اومد جلو ...

اهنگ دادشت میخوند.

کی عروست کرده

کی ملوست کرده کی تو رو به این قشنگی مثل ونوست کرده

عروسی عروسی عروس مبارکت باد

روبوسی روبوسی داماد مبارکت باد

اشک تو چشمای سارا خانوم جمع شده بود.تو دلش داشت با شوهرش حرف میزد و میگفت دیدی پسرت و بزرگ کردم.همون باربد کوچولویی چشماش همرنگ خودت بود.همونی که همیشه میگفتی بهترین عروسی براش میگیرم.ولی تو نیستی..خودم بزرگش کردم.تو که بی وفا بودی و رفتی.

بادا بادا مبارک بادا

ایشا...مبارک بادا

رفت جلو دست انداخت دور گردن پسرش.

بعد کلی ماچ و بوسه و تبریک رفت سراغ عروسش.هرچند چیزی از دخترش کم نداشت.

بادا بادا مبارک بادا

ایشا...مبارک بادا...

با تشویق حاضرین باربد و ملودی تو جایگاه خودشون مستقر شدند.

ملودی خیلی خوشحال بود.تو اسمونا پرواز میکرد.ولی باربد...

حال خودش و نمیفهمید.احساس میکرد خواب میبینه.گیج بود.نمیدونست داره چکار میکنه.چقدر دلش میخواست از اون همه سر و صدا فرار کنه.بره یه جای ساکت.جایی مثل..

مثل...باغ ته خونشون.همون جایی که به وستا اعتراف کرده بود.درست همون جایی که غرورش و برای ا.لین بار شکسته بود.اون هم جلوی یه دختر و همون دختری که خوردش کرده بود.غرورش و جریحه دار کرده بود.صدای اهنگ سرسام اور بود.اما باربد چیزی حس نمیکرد.

عروس چقد تو ناز داری ماشا...

یه دوماد طناز داری ماشا...

عروس چقد تو ناز داری ماشا...

یه دوماد طناز داری ماشا...

پشت سرت هزار هزار فامیل سرافراز داری ماشا...

عروسی عروسی عروس مبارکت باد

روبوسی روبوسی داماد مبارکت باد...

حتی صدای بلند اهنگ هم باعث نمیشد باربد از فکر بیاد بیرون.

با خودش فکر کرد من که دارم عروسی میکنم.حالا با اجبار یا بی اجبار...ای کاش غرور خودم و خرد نمیکردم.

همش منتظر بود تا وستا از راه برسه.خبر نداشت که وستا تو خونشون داره عزای عشق از دست رفتش ومیگیره.

خبر نداشت که زیر بارون تو اون هوا پشت خونشون نشسته وهق هقش به اسمونا رفته.

اسمون هم داره به حالش گریه میکنه.

خونه وستا اینا کسی نبود.مادرش رفته بود خرید پدرام هم سرکار بود.وستا داشت خودش و خفه میکرد.

طبق معمول این چند روز اهنگ از موبایلش داشت پخش میشد و وستا هم سرشو به زانوش تکیه داده بود و داشت با نگاه کردن به اسمون مراسم نامزدی که با فاصله چند کیلومتر ازش برگذار میشد و تجسم میکرد.

خودم هم نمیدونم خواب بودم یا بیدار

تو انگشت چپ تو حلقه دیدم انگار

گفتی که باید بری پیش اون گیر دلت

اما من خوب میدونم خوشی زد زیر دلت

با خودش گفت ای کاش حداقل اونجا باشم.مهم نیست که زجر میکشم.من الانش هم دارم زجر میکشم.

دارم میشکنم.اگه اونجا بود حداقل میدمش...تو کت و شلوار دامادی.کنار ملودی...

نه قلب کوچیکش تحمل این یه مورد و نداشت.نمیتونست باربدش و کنار کس دیگه هرچند خواهرش ببینه.

یه حلقه توی چشم من

یه حلقه توی دست تو

هرچی بخوای همن میش فقط نرو

نفس نفس از منبر

نذار بیوفتم از نفس

نگو که عشقمون فقط یه خاطرست

همزمان که تو تهران سارا خانوم نشون نامزدی و به دست ملودی کرد حلقه اشک هم تو چشمای وستا به وجود اومد.

خواننده از باربد و ملودی خواست بیان وسط.

اون دوتا وسط بودند .ملودی دور باربد میرقصید.

اشک ها هم رو گونه های وستا میرقصیدند.

اشک ها میرقصیدند و ستا میلرزید.

اهنگ هنوز هم داشت میخوند:

فریاد از غم دوریت.میدونم مجبوری

التماسم بیجاست.میدونم مجبوری

و وستا بود و اشک هاش.

تهران با چند کیلومتر فاصله غوغایی به پا بود.عروس و داماد وسط بودند و بقیه دورشون میرقصیدند.

زن زیبا بود در این زمونه بلا

خونه ای بی زن هرگز نمونه ای خدا

زن گل ماتمه خار و گل با همه

زن نامهربون دشمن جونه

دل سرای غمه غمه عالم کمه

خونه ی دل دمی بی زن نمونـــــــــه

باربد دست ملودیو گرفت و مجبورش کرد چرخ بزنه و با این حرکت صدای جیغ ها بلند و بلند تر شد.اون فقط رقصش رو میکرد..مثل یه ربات بی هیچ حسی

قلب ملودی از هیجان تند تند میزد.اخم وتخم های باربد رو تحمل میکرد..سردی کلامش رو هم...اما وقتایی که باربد تو خودش بود وبه یه جا زل میزد مثلا صورت ملودی قلبش زیر رو میشد..انگار یه عینک گذاشته بود که اصل کاریی ها رو نمیدید

باربد یه لبخند زد...هرچند تلخ بودولی چه کسی از دل باربد خبر داشت؟فقط خدا و بس.

ادامه ی سوم شخص

تا آخر مراسم باربد چشم به در بود...چراش رو نمیدونست..اون گیجی مغزشو احاطه کرده بود..اخر مجلس وقتی هنوزم به در بود اما به خواستش نرسیده بود مسمم شد..برای انتقام..از کی؟..معلومه خودش خودش که غرورشو شکست...واسه یه دختر که فکر میکرد فرق داره..اما الان به یه نتیجه ی دیگه رسیده بود که اونم مثل بقیه است..مغزش فریاد زد:مثل بقیس؟

قلبش فریاد زد...بلند.:نـــــه

یه پوزخند زد..به قلب لعنتیش که هنوزم به یه امید می تپید...پوزخندش پر رنگ تر شد به امید کسی که خوردش کرده بود

وستا

به سر در دانشگاه نگاه انداختم..بعد 3هفته هیچ حسی نداشتم..نه فقط به دانشگاه به هیچی..کارای روزمره مو انجام میدادم...مثل همیشه بودم ولی بدون هیچ حسی..دیگه نمیخندیدم ...دیگه اون حس سرزندگی قبل رو نداشتم..حتی تو جشن علیرضا...بااینکه براشون خوشحال بودم..اما توان هیچ کاری نداشتم....

ملودی کارای انتخاب واحدمو انجام داده بود..خودشم میومد اما واحد های کمی برداشته بود..یه نفس عمیق کشیدم وپامو داخل دانشگاه گذاشتم....سر به زیر به سمت ساختمون اصلی رفتم...

-وستـــــا

با تعجب به عقب برگشتم که پری رو دیدم که داره به سمتم میاد..دلم واسش تنگ شده بود خواستم یه لبخند بزنم اما حاصلش هیچ بود..مات نگاهمو بهش دوختم...اومد سمتشم ومحکم بغلم کرد.دستام یاری نمیکردن تا بیان بالا ودورش حلقه بشن..منو از خودش جدا کرد وتوچشمام زل زد..نگران گفت:

-اوه وستا چرا این قدر لاغر شدی؟بمیرم برات...خوبی الان؟..چی باید بگم بهت؟

یه نفس عمیق دیگه..هوا خیلی کم بود.:خوبم....بگو تسلیت میگم...

از سردی وبی روح بودن صدام تعجب کرد وتوچشمای بی روحم زل زد..:تسلیت چرا؟چی شده؟

پوزخند زدم.:مگه نمی دونی؟

نگرانیش دوچندان شد:چیو؟

پوزخندمنم عمیق تر شد:عشقم رو کشتم..با دستای خودم

مات نگام کرد..دهنش از تعجب باز مونده بود:-وس...وستا..یعنی به این آسونی فراموش کردی؟

لحنم غمگین شد:فراموش؟چی داری میگی؟مگه عشق فراموش میشه؟..قانون عشق رو نمیدونی؟...اون هیچ وقت تموم یا فراموش نمیشه وتا ته تهش باهاته ...شاید تنها چیزیه که اینقدر باوفاست..تاریخ مصرفم نداره....اگه داشت که عشق نبود

متاثر نگام کرد..این حرفا از وستایی که کله شق بود هیچ وقت احساساتشو رو به زبون نمی آورد بعید بود...

-میخوای حرف بزنیم..

یه آه کشیدم...:-آره...میتونی امروز بیای خونه ی ما؟

-امروز که کار دارم اما فردا اره..ملودی میاد خونه؟

-اره دیگه از امروز میاد چه طور؟؟

سرشو پایین انداخت:-خوبب چون این چند روزو..خونه ی باربد اینا بود..

تاتهش خوندم..منم سرمو زیر انداختم:-آها نه میاد دیگه...بریم سر کلاس دیر شد

-نه من کلاس ندارم...یه کار داشتم اومدم...راستی من این هفته تا سه هفته دیگه میرم اصفهان..پس صحبتمون میمونه واسه بعد

سه هفته ی دیگه...جشن عقد..بغضم پررنگ تر شد...با یه نفس عمیق بلعیدمش انگار قسمت نبود واسه یه بارم شده خودمو کامل خالی کنم..تند گفتم

:-باشه..خوش باشی..

بعد هم به سمت ساختمون دویدم

با تو بودن را تصویر کردم … بی تو بودن را ، تجربه !این بود سهم من از رویا تا واقعیت …

****

ملودی بیشترمواقع خرید بود..یه تقویم روی دیوار اشپزخونه کشیده بودو واسه سه هفته دیگه....هر روز یه ضربدر میزد...برای آرایشگاهش بهم اصرار کرد بود تا باهاش برم اما هیچ جوره قبول نکردم..تهش خیلی ازم دلخور شد اما از دلش در آوردم..ملودی دلش خیلی بزرگ بود وچیزی تو دلش نمی موند...دستمو رو تقویم روی دیوار کشیدم...7 روز دیگه..فقط 7روز..یه نفس عمیق دیگه کشیدم(آنـــقدر نـفس مـی کــشمتـــا ،تمـــام شـودهمـه ی آن “هـــوایــی” کـه ســـراغ ِ تـــو را مـی گــــیـرد)

صدای زنگ موبایلم از فکرم بیرون آورد لابد پدرام بود...این چند وقته بیشتر از قبل هوامو داد..گوشی رو برداشتم اما یه ناشناس بود...باتعجب جواب دادم:

-الو؟؟

-سلام...

صدای یه مرد..حتی آشنا هم نبود.ای بابا این چند وقته چه قدر سرم شلوغ بود..

-ببخشید نشناختم شما؟

یه خنده ی شیرین کرد..عجیب خنده اش آشنا بود..:-بله دیگه وستا خانوم حق هم دارین...نا سلامتی من8ساله اون ور اب رفتم..

یکم فکر کردم..کی بود که هم منو میشناخت وهم 8سال بود که رفته بود؟یهو با جیغ گفتم:-عرفــــــان..تویی؟

بعد چند وقت لبخند زدم..اونم خندید..:-اره خانوم خانوما..

-وای عرفان باورم نمیشه..

گفتم چرا خنده هاش این قدر اشنا بود...عرفان پسر داییم بود...8سال پیش واسه ادامه تحصیلش رفته بود آلمان...از بچگی همسایه بودیم وروابط صمیمیی داشتیم....متاسفانه داییم وزن داییم پیارسال تو یه تصادف فوت کردن...یادمه اون سال مامانم چه قدر دلداریش میداد از پای تلفن وچون فصل امتحاناش بود نمیتونست بیاد

-خوب خانوم خانوما چی کاره ای؟

-هیچی بابا..اومدیم با یکی از دوستام تو تهران شدیم دانشجو مملکت

بعد 8سال خیلی خوب فارسی حرف میزد:-ئه چه خوب منم الان تهرانم پس یه قرار بزاریم ببینیم همو..

خیلی از دیدنش خوشحال شدم.دیدن یه اشنا اونم اشنایی که نصف کودکیم و تشکیل میده تو یه شهر غریب خیلی خوش ایند بود...

یکم فکر کردم..بعد از ظهر کلا داشتم..همین بهترین فرصت بود..بعد کلاسم فرصت مناسبی بود...باهم هماهنگ کردیم وگوشی رو قطع کردم...

***

به دور بر نگاه کردم منتظر عرفان بودم تا بیاد...بعد 8سال باید حسابی گنده شده باشه..

-وستا؟

با تعجب به پسر پشت سرم نگاه کردم..چشمای قهوه ای وموهای مشکی..پوست بنزه...هیکل ورزیده وقد بلند...تیپشم تکمیل بود...با بهت گفتم:

-عرفان خودتی؟

خیلی با اون عرفان 18 ساله که داشت میرفت فرق داشت..

-اره خانوم خودم..عوض شدم نه؟توهم خیلی خانوم شدی..

یه لبخند غمگین زدم واروم تشکر کردیم..

.بعد از اینکه با هم دست دادیم گفت:

انتظار نداشته باش هنوز هم یادم باشه چی به چیه.کجا بریم؟

با دستم به تنها کافی شاپ که دقیقا یه خیابون با دانشگاه فاصله داشت اشاره کردم و گفتم:

بریم یه کافی شاپی چیزی یکم برام بگی تو این 8 سال چی کارا کردی؟..

به سمت یه هیوندا ی کوپه مشکی حرکت کرد داییم وما خیلی تفاوت طبقاتی داشتیم...دایی طلا فروش کجا وبابای عزیز وکارمند من کجا

قفل ماشین رو زد وبه اون دست خیابون رفتیم..به دور وبر نگاه کردم...بعضی از دخترا داشتن عرفان رو میخوردن..الهی پسر عموم چی ساخته بود از خودشا..معلوم بود حسابی تلاش کرده..با لبخند یه نگاه دیگه بهش انداختم..سرمو برگردوندم که نگاهم رو دوتا چشم اعصبانی ودر عین حال ناباور سبز افتاد..

با صدای جیغ وحشتناک لاستیک ها به خودم اومدم..حالا چی فکر میکرد..وای نه چرا این چند وقته همش برعکس چیزایی که میخوام میشه...بازی زندگی از دستم خارج شده..راستی چرا باربد اومده بود؟...نکنه واسه عذر...

جلوی فکرامو گرفتم..بس کن وستا والکی به خودت امید نده...اب دهنم رو قورت دادم دلم گریه میخواست...اه..نمیشد یه کم فقط یه کم خنده ی رو لبم دائمی بشه؟یاد یه تیکه شعر افتادم(آخ داره باورم میشه خنده به مانیومده)

تمام طول راه رو سکوت کردم...یعنی میترسیدم حرف بزنم..احساس میکردم با هرکلمه ای که حرف بزنم بغضم میشکنه...

به کافی شاپ نگاه کردم...فضای شیکی داشت...اسمش رو نگاه کردم...کافی شاپ لبخند...

به نوشته ی روی در زل زدم(لطفا با لبخند وارد شوید)..با لبخند..هه دل خوش سیری چند داداش؟

-وستا اون جا خوبه؟

به میز دونفره ی روبه روم نگاه کردم خوب بود..:-اره

همین که نشستیم گارسون اومدو منو رو به سمتمون گرفت.بدون این که نگاه کنم گفتم:اسپرسو

عرفانم یه قهوه سفارش داد..:-خوب بگو ببینم دختر عمه..چه خبرا...شوهر عمه خوبه؟

باتعجب بهش نگاه کردم..نمیدونست؟..لابد کسی نبوده که بهش خبر بده..

سرمو پایین انداختم:-مگه نمیدونی..

با نگرانی گفت:-چیو؟اتفاقی افتاده؟

-راستش

همون موقع گارسون با سفارشامون اومد..یکم از قهوه ی تلخ رو مزه کردم..تلخ بود اما نه به اندازه ی سرنوشت من...

-راستش بابا ...

واین بود آغاز حرف زدن من وعرفان...حرف زدیم واز این 8سال گفتیم..خوشحال بودم که اومده بود..تو این شهر غریب یه آشنا حس خوبی بهم میداد...اینکه چند ساعتی رو دور باشم وفرار کنم باعث آرامش بود...اما همش دلم تو دستم بود...دستام ی عرق کرده از استرسم مدام تو هم پیچیده میشد...استرس ولم نمیکرد...همونطور که به این آشنایی نیاز داشتم درعین حال دلم تنهایی واسه فکر کردنم میخواست..حالم دست خودم نبود..اصلا هم خودمو درک نمیکردم...

-وستا شام هم هستی؟

میخواستم بگم اره که گوشیم زنگ خورد..ملودی بود:

-سلام بر وستا جون خودم

:-سلام ملو چی شده؟

حسابی سر حال بود..بازم خندید:-وستا باربد منو به شام دعوت کرده..من شب رو دیر میام..نگران نشو باشه؟

حرفش تو ذهنم تکرار شد(باربد منو به شام دعوت کرده)لبخند محوی که رولبام بود هم پرکشید...سعی کردم این لرزش لعنتی رو از تو صدام محوکنم:-اکی خوش باشید..بای

منتظر جواب نموندم..زودی قطع کردم...نیاز به تنهایی تو وجودم فریاد میکشید..رو به عرفان گفتم:-نه مرسی میشه منو برسونی خونه؟

متعجب از تغییر ناگهانیم بی حرف گفت :-باشه....

شاید دل من عروسکی از چوب است

مثل قصـــــه ی پینوکیــو محبوب است

اما چه دماغـــــــــــی داره این بیچاره

از بس که نوشته: “حال من هم خوب است.!!

دستامو خشک کردم و همبرگر ها رو گذاشتم داخل نون.گوجه و خیارشور هم بهشون اضافه کردم.سسمون تموم شده بود که پریسا گفت میخره.نوشابه رو هم رو میز گذاشتم.خب میز تکمیل شده و فقط منتظر شرفیابی بانو پریسا هستم.یه صندلی کنار کشیدم و نشستم.نگاهم افتاد به تقویمی که رو یخچال بود.تعداد ضرب در ها بیشتر شده بودند.انقدر زیاد شده بودند که فقط یه جای خالی مونده باشه.جمعه دوازدهم تیرماه تالار(...)یکی از بهترین تالارهایی بود که حتی تو تلوزیون هم تبلیغاتشو دیده بودم.جمعه روزی ِکه میتونست با ازدواج خواهرم بهترین روز زندگیم بشه ولی با ازدواج عشقم داره تبدیل میشه به یه روز نحس.

شماره پری و گرفتم تا ببینم این دختر کجا مونده.

خدایا عاشقم کرد و کنار من نمیمونه

داره دل میکنه میره بهم میگه پشیمونه

اهنگ پیشواز پریِ.تا حالا این اهنگ و نشنیده بودم ولی مثل اینکه این و برای من خونده.انقدر که این شعر به حال امروز من میخوره.

خدایا عاشقم کرد و حالا از بودنم سیره

[دل بیرحم اون حالا یه جای دیگه ای گیره

اشکام داشتند راه خودشون و پیدا میکردند.اَه.جواب بده دیگه پری.خسته شدم از بس این روزها اهنگ گوش کردم.

خودش با من نمیمونه میگه قسمت ما اینه

میذاره گردن تقدیر گناهش رو نمیدونه

چه سال نحسیه امسال چه روزای بدی دارم

-وستا دو دیقه دیگه میرسم.

پری بود که با نفس نفس این حرف ها رو میزد.

اینبار اب خیال راحت گوشیو قطع کردم.

***

بعد از جمع کردن ظرف ها و موکول کردن شستنشون به بعد دوتا چایی ریختم و دست پریو گرفتم بردم تو اتاق.در رو هم بستم.حالا انگار کسی خونه بود که بخواد حرف هامون و بشنوه.ملودی طبق معمول خرید بود.مامان به خاطر پا دردش نمیومد.پدرام هم مرخصی نداشت و نمیومد.

جلوی پری نشستم و تو سکوت زل زدم بهش که داشت بهم نگاه میکرد.پرسیدم:

-چته داری درسته قورتم میدی؟

پری-من و کشوندی اینجا که نگام کنی؟

جوابش و ندادم در عوض نگاهمو دوختم به گل های قالی و بعد از چند ثانیه سکوت بالاخره لب باز کردم:

-پری اگه خودت بودی چکار میکردی؟خواهرت برات مهم تره یا عشقت.م..من...من نمیتونم باربد فراموش کنم پری.همش تقصیر خودمه.اون که بهم گفته بود دوسم داره.اون که حتی میخواست مامانشو بفرسته با مامان حرف بزنه.پس چی شد پری؟همش حرف بود؟

پری-یعنی میگی باربد یه دفعه ای بیخیالت شد؟

-نه.تقصیر خود خاک بر سرمه.خودم بهش گفتم نمیخوامش.همون شب مهمونی.همون شبی که...

هق هقم مانع حرف زدنمون شد.پری هم بغض کرده بود.نزدیک شد و در اغوشم گرفت.من اغوش پری و نمسیخواستم.من مرد خودم و میخوام.خواسته ی زیادیه خدا؟اره؟من این تقدیر و نمیخوام.من باربد و میخوام.باور کن دیگه نمیکشم خلاصم کن.

پری پشتم و ماساژ داد و گفت:

-خودت و خالی کن خواهری.

و من بودم و هق هق های تکراری.دوباره لب باز کردم و گفتم.از همون اول.از همون موقع هایی که شب ها قبل خواب قایمکی بهش فکر میکردم.همون شب هایی که قبل خواب تصویر اون جلو چشمم بود.همه چیز و براش تعریف کردم به جز بوسه هامون و .شاید .مثل یه راز بمونه.فقط بین من و باربد.بین من و باربدی که کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه مال ملودی میشد.مال بهترین خواهرم.

-خانم ملودی صدرایی برای بار سوم میپرسم آیا وکیلم شمارا به عقد دائم اقای باربد صالح با مقدار مهریه ی مشخصه یک جلد کلام ا.. مجید و1370آینه وشمعدان و1370شاخه گل رز وسکه ی بهار آزادی در آورم؟

ملودی با شرم سرشو پایین انداخت:

-با اجازه ی بزرگ ترها بـــله

وحالا فریاد غم انگیز من بود که تو سالن پیچید:

نـــه

______

-وستا پاشــو وســـتا...

با ضرب از جام بلند شدم..تمام بدنم غرق عرق بود...پری وملودی باتعجب نگاهم میکردن...پری امشب رو پیش مامونده بود.پری اروم گفت:-وستا اروم باش..فقط یه خواب بود...

ملودی بلند وشد ویه لیوان آب بهم داد..من باید چی کار میکردم؟کمتر از24 ساعت مونده بود..سرمو روی بالش گذاشتم..بچه هاهم تا دیدن من خوبم اونا هم خوابیدن..من وسط بودم واوناهم کنارم...چند دقیقه بعد صدای ملودی اومد:

-خوا بچیو دیدی وستا؟

دروغ که حناق نبود:

-دقیق یادم نیست

برعکس تک تک لخظه هاشو یادم بود...سعی کردم ذهنمو منحرف کنم...

با لحن غمگینی گفت:

به چی فکر میکنی؟

به چی فکر میکردم؟:

-سعی میکنم به چیزایی فکر کنم که ذهنمو مشغول نکرده..

با تعجب گفت:

-وا یعنی چی؟

یه آه کشیدم:

-اون چیزایی که ذهنمو مشغول میکنن درد دارن..یه درد بد...دارم ازشون فرار میکنم..تو به چی فکر میکنی؟ب

اونم یه آه کشید:

-من مثل تو نیستم نمیتونم فرار کنم..گاهی فرار کردنم مردونگی میخواد وستا...اما من شاید زیادی خود خواهم..

سرمو به سمتش برگردوندم...جوری که نفهمم سعی داشت قطره ای اشک رو پاک کنه..ملودی دیگه چرا ناراحت بود؟..من دنیامو واسه اون دادم واون حالا..اروم پرسید:

-وستا اون چیزایی که ذهنتو مشغول کردن خیلی دوستشون داری؟

یه نفس عمیق کشیدم:

چه قدر دوستش داشتم..گذاشتم قلبم حرف بزنه:-اندازه نداره..من بی نهایت رو رد کردم..حاظرم هرچی دارم بدم تا برگردن...هرچی دارم بدم تا توی آرامششون گم شم...بیشتر از دنیام میخوامشون..

حقیقت بود من واسه دیدن دوباره ی اون سبز مهربون وغرق شدن توشون..غرق شدن تو آغوشش دنیامو میدادم..منتها اگه باهاش میبودم آرامشم همراه با عذاب وجدان میشد..من دیدارمو واسه اون دنیا گذاشتم..

صداش میلرزید:

-وستا ..

نتونست حرفشو بزنه..فقط تند گفت:

-شبت به خیر..

***

مراسم ساعت هشت شب شروع میشه ولی خاله اینا زودتر رفتند.با اصرار ملودی من هم زود حاضر شدم تا حداقل قبل از هشت اونجا باشیم.انگار که تو خلا زندگی میکنم چون هیچ چیزی رو من تاثیر نداره.حتی داد و بیداد های پری مبنی بر اینکه یک ساعت دیگه راه میفتیم پاشو حاضر شو.خودش که از ساعت سه جلو اینه ایستاده یه سره فقط میمالونه.به خاطر گریه هایی که داخل حموم کردم هنوز چشمام قرمزند و پف دارند.بالاخره تصمیم گرفتم برم حاضر شم.اول خوب موهامو شونه کردم و بعد اتو کشیدم.یه تیکه شو جدا کردم و با یه کش موی خیلی شیک مشکی نقره ای بالا بستم.بقیه موهامو هم رو شونم رها کردم.اما ارایش...خب عروسی خواهرم و نمیشه که ارایش نکنم.و اما تنها راهی که نشون بدم من غمگین نیستم من همون وستام فقط نمیتونکم بخندم اینه که ارایش کنم.یه ارایش که درخور خواهر عروس باشه.

خب اول کرم میزنم.تقریبا همرنگ پوست خودم و پوستم و صاف و یکدست میکنه.بعد یه مداد مشکی پایین چشمام میکشم.تمام سعیم و میکنم که ارایشم غلیظ نشه.درواقع میخوام زیاد ارایش کنم ولی غلیظ نه ابدا.دلم میخواد خط چشم بکشم.ولی بلد نیستم.حالا اگه ارایشم غلیظ نشد اخر سر از پری میخوام این کار و برام بکنه.

به اجبار رژگونه گلبهی میزنم تا صورتم و سرخ نشون بده.انگاری با این کارم فقط میخوام صورتم و با سیلی سرخ نگه دارم تا نشون بدم من هیچ غمی ندارم مردم.من خیلی هم خوشحالم.عروسی خواهرم مگه میشه شاد نبود.

بعد هم رژ لب صورتیمو میکشم رو لبم.از اتاق میرم بیرون که همزمان پری هم میاد.با دیدن قیافم جیغ میزنه و میگه وستا کشتمت اینجوری بخوای بیای.

بعد هم دستمو میگیره و میکشونه رو تخت.میگه از جات تکون نخور.با کیف لوازم رایشش که درش بسته نمیشه از بس پره، برمیگرده.رو به روم میشینه و با دقت شروع میکنه به ارایش کردنم.منم مثل یه دختر خوب منتظر و صامت میشینم.چون میدونم اگه به خواستش نرسه صد در صد نمیذاره بیام عروسی.

با خودم فکر میکنم داشتن دوست خوب هم نعمتیه و من چقدر از خدا ممنونم که همچین دوستیو به من داده.دوستی که غمخوارم باشه.با شادیم شاده و با ناراحتیم ناراحت.

پریسا با ذوق دستاشو به هم میزنه و میگه:

- ماه شدی وسی.

جلوی اینه می ایستم.اوه اوه چکار کرده؟مگه میخوام برم عروسی؟خب اره دارم میرم عروسی ولی عروس نیستم که.خط چشم مشکی پشت پلکام خودنمایی میکنه.پشتش هم سایه صدفی زده.رژگونم و پر رنگ تر کرده و خط لب هم کشیده.به اضافه ریمل.خب حواسش پرت شد کمش میکنم.

به خودش نگاه میکنم.پیراهن عنابی رنگ با کفش های تقریبا همرنگ.ناخن های بلندش لاک قرمز با طرح های مشکی داره.به ناخن هام نگاه میکنم.نه تنها لاک نداره بلکه بلند هم نیست.

پری مژه مصنوعی هم گذاشته.اوه خدای من دوستم خله...

بهم نگاه کرد و گفت:

-بریم.

سرمو تکون دادم و گفتم:

تا تو بری منم میام. سریع جلو اینه با دست کشیدم رو گونم تا کمرنگ تر شه و همین کار و با لبم هم کردم.انگشت سبابم رو هم اروم پشت پلکم کشیدم.به انگشتم نگاه میکنم.اکلیلی شده.همین کار و با اون یه پلکم میکنم.

حالا خوب شد.کفش پاشنه سه سانتیمو میپوشم و در و قفل میکنم.

ـــــــــــــــــــــــــ ــــــــ

یه نفر داد میزنه عروس داماد اومدند.و سیل جمعیت به سمت در هجوم میبرند.

به اجبار بلند میشم.ملودی تو اون لباس سفیدش واقعا مثل فرشته ها شده.هر وقت دیگه ای بود کلی خوشحال میشدم ولی الان...

باربد هم اروم اروم کنارش قدم برمیداشت.چشماش تو تالار میچرخید.رو من ثابت شد.پلک نزدم.پلک نزد.زمان ایستاد.وستا داری چکار میکنی.کار از کار گذشته خواهر من.با این نگاه کردنا اتفاقی نمیفته.نگاهم و میدزدم و پشت سر بقیه راهمو به سمت اتاق عقد کج میکنم.با قدم گذاشتن به اون اتاق این حس برام تداعی میشه که همه چی تموم شد وستا خانوم.عشقت و هم از دست دادی.حالا فقط خودتی و خودت.

به واقعیت رو به روم زل زدم...به ملودی تو اون لباس سفید وقشنگ..سارا جون پر شوق وبغض..من بهت زده..پریسای گیج..مونده سر شادی یا غصه...باربد اما...نمیدونم حسش چی بود..بهش نگاه نکردم میدونستم طاقت ندارم..منتظر عاقد بودن..ملودی یکم ازم دلخور بود که چرا نرفتم براش قند بسابونم اما عجیب اصرار نکردنش بود..لحظه ی آخر شرمنده نگاهم کرد..به پیراهن سیاهم که پر سنگ دوزی های قشنگ بود زل زدم...قلبم قبول نداشت رنگ دیگه ای رو بپوشم..سرمو به زیر انداختم دلم چه کودکانه تمنای نیومدن عاقد رو میکرد وعقلم چه بزرگانه بر سرش میکوبید تا برای خواهرش ارزوی خوشبختی کنه...فریا د دختری که از فامیل ها بود وسرخوشانه فریاد عاقد اومد رو سر داده بود همزمان با اه من شد..پری دلسوزانه دست های سردمو فشرد...لباسم پوشیده بود فقط شالم رو روی سرم مرتب کردم..نگاهم به ملودی افتاد گیج بود...دستاشو توهم فشرد..ولباشو گزید..

***

ملودی...:-/

گیج بودم..بین یه دوراهی خطر ناک گیر افتاده بودم..یه دوراهی بد...یه لحظه فکر کردم..یاد حرفای پری و وستا افتادم..اون ها حواسشون نبود که دیروز من اومدم خونه...گرم صحبت بودن..یاد حرف وستا افتادم:

-فقط به خاطر ملودی..پری فقط به خاطر اون

به فکر خودم افتادم که بعد حرفای وستا چه طور زانوهام شل شد وروی زمین افتادم...چه طور غریبانه از خونه بیرون رفتم..من و وستا درست عکس هم بودیم..اون ودل بزرگش کجا ومن خودخواه کجا؟

به باربد نگاه کردم..نگاه خیرش رو صورت غمگین وستا بود..یاد بی محلی ها وسردی هاش افتادم..باید چی میکردم؟

نگاهم دوباره روی وستا افتاد..نه من نمیتونستم..یعنی با باربد خوشبخت میشدم؟..خوب..خوب عشق من سردیش رو گرم میکرد مگه نه؟..اره...اره همین طوره...

باصدای دختر عمه ام که عاقد اومدم شنلمو مرتب کردم..چند دقیقه بعد عاقد بود که داشت از من سئوال میپرسید:

-خانم ملودی صدرایی آیا وکیلم شمارا به عقد دائم اقای باربد صالح با مقدار مهریه ی مشخصه یک جلد کلام ا.. مجید و1370آینه وشمعدان و1370شاخه گل رز وسکه ی بهار آزادی در آورم؟

دختر عمه ام که قند رو هم میسابید گفت:عروس رفته گل بچینه

به وستا گفتم تا اون این کارو بکنه اما قبول نکرد...منم حاظر نبودم واسه عروسی عشقم قند بسابم..عذاب وستا رو نمیخواستم پس بیشتر بهش اصرار نکردم..

-خانم ملودی صدرایی برای بار دوم میپرسم آیا وکیلم شمارا به عقد دائم اقای باربد صالح با مقدار مهریه ی مشخصه یک جلد کلام ا.. مجید و1370آینه وشمعدان و1370شاخه گل رز وسکه ی بهار آزادی در آورم؟

بازم صدای دختر عمه ام:عروس زیر لفظی میخواد..

وخاله بود که جعبه ی جواهراتی رو بهم داد..نگام به وستا ی غمگین افتاد..سرش پایین بود..

-خانم ملودی صدرایی برای بار سوم وآخر میپرسم آیا وکیلم شمارا به عقد دائم اقای باربد صالح با مقدار مهریه ی مشخصه یک جلد کلام ا.. مجید و1370آینه وشمعدان و1370شاخه گل رز وسکه ی بهار آزادی در آورم؟

سوم شخص

با صدای نه ی ملودی باربد انگار از شکی که توش غرق بود در اومد..به خودش اومد داشت چه غلطی میکرد؟چه طور اون چشمای ناز رو رنجوند؟....نگاهشو به صورت وستا دوخت..یه دنیا حرف داشت...وستا سرشو با بهت بالا گرفت انگار خواب بود..وحالا از این کابوس رها شده بود...اما این رهایی رو به قیمت اذیت شدن ملودی میخواست؟..ملودی به سمت بیرون دوید..جمع بهت زده بود..وستا زود تر به خودش اومد وبه سمتش رفت وفریاد زد:

ملودی..

ملودی با صورت خیس گفت:

-اون سهم من نیست..وستا من با اون خوشبخت نمیشن..

1ماه بعد....

وستا

برای بار آخر بغلش کردم..برای بار دیگه خدا رو شکر کردم وبرای بار آخر از اون تشکر..اون به خاطر من عشق وآبروشو ول کرد..به چمدون تو دستش نگاه کردم...سعی کردم چشمامو از اون چشمای اشکیش بگیرم..فقط من وباربد بودیم...باربد اون عقب وایساده بود وبه خدافظی ما زل زده بود..به کس دیگه ای نگفته بود... دماغشو پر سروصدا بالا کشید..دستشو زیر چونه ام انداخت..با صدای لرزون وپر بغض گفت:

-نبینم ناراحتی...برو خوش باش وستا..من این کار رو به خاطر تو نکردم...میدونی که خیلی خودخواهم من این کارو به خاطر خودم کردم..من وتو نداریم..من همیشه به تومدیونم..ببخش تو روخدا..این مدتو به تو وباربد بد کردم... عشق من نسبت به عشق تو هیچه..من حتی بیشتر که نه هیچی از اخلاقش نمیدونم..وستا کجای دنیا یکی به خاطر دوستش از عشق مقدسش میگذره؟...تو یه فرشته ای

اشکامو با پشت دست پاک کردم:-ملودی حالا چرا میری؟میتونی بمونی...تو به ما بد نکردی..شاید اگه ما آسون بهم میرسیدیم زود هم همو ول میکردیم.

برگشتمو به باربد نگاه کردم وبالبخند گفتم:اما الان قدر همو میدونیم... ملودی حالا چرا میری؟میتونی بمونی...

سرشو پایین انداخت:-وستا میرم که فراموش کنم..عشق من الکی نبود هرچی بود...بود..میرم یه مدت نباشم...میخوام فرار کنم..اون جا خانوم دکتر میشم وبرمیگردم.

محکم دوباره بغلم کرد:-خدافظ خواهری

اشکام بی مهابا میرختن..ملودی روح بزرگی داشت...گذشتن همیشه آسون نیست...شماره ی پروازشو خوندن..دستی برامون تکون داد ورفت..بدون اینکه برگرده انگار میترسید پشیمون شه...برگشتمو به باربد نگاه کرد..به طرفم اومد ودستشو بدون درنظر گرفتن مکان عمومی دور کمرم حلقه کرد...دستشو روی نوک دماغم که مطمئنا قرمز شده بود زد وگفت:

-وستا..عزیزم دیگه گریه نکن...بسه..اون خودش خواست..هرچی باشه از این زندگی ما دوتا حق هم بودیم

سرمو روی سینه اش گذاشتم..عجیب این مرد بهم ارامش میداد..زیر لب گفتم دوستت دارم..

خندید..نرم ومردونه..به مرد زندگیم نگاه کردم..حالا فقط من بودیم واون...بعد یه عالمه سختی بهم رسیده بودیم واین مهم بود..دستمو گرفت وگفت:من عاشقتم..وستای من...الهه ی آتش من

پایان

92.5.26

ساعت 22

کوثر و شبنم