www.negahdl.com

نگاه دانلود

کاربر انجمن نودهشتیا * SHIMA * | گل زندگی من

با صدای تلفن سرم رو از روی برگه های مقابلم بلند کردم و تلفن رو جواب دادم.

- آقای مهندس پدرتون پشت خطن.

- وصل کنید لطفا.

همونطور که با روان نویس تو دستم بازی می کردم منتظر موندم تا ببینم باز چی شده که اینا یاد من افتادن.

صدای بابا تو گوشم پیچید.

- الو کسری؟

- سلام بابا خوبید؟

- الآن وقت احوال پرسی نیست. این پسره باز غیب شده ببین کجا رفته.

پوفی کشیدم و بی حوصله گفتم: این که چیز عجیبی نیست.

- با من بحث نکن پسر کاری رو که بهت گفتم انجام بده.

- چشم.

- شب هم بیا خونه آقاجون شام اینجاست.

- باشه میام امر دیگه ای نیست؟

- نه فقط کامیار رو پیدا کن.

- اگه تونستم حتما!

گوشی رو قطع کردم و زیرلب گفتم: پسره ی احمق.

هر چی با موبایلش تماس گرفتم خاموش بود به دوستاش هم که زنگ می زدم خبری ازش نداشتن.

غروب بود که از شرکت زدم بیرون. دلم می خواست می رفتم خونه ی خودم و یه دوش آب گرم می گرفتم و بعدش می خوابیدم اما امشب باید قیدشو می زدم.

دوتا بوق زدم و رحمت سرایدار خونه در رو باز کرد. ماشین رو جلوی عمارت پارک کردم و پیاده شدم.

رحمت خودشو بهم رسوند و نفس نفس زنان گفت: آقا کجایید؟ اگه بدونید چه بلوایی راه افتاده؟

- چی شده مگه؟

- آقا کامیار هنوز نیومدن آقابزرگم عصبانین خلاصه اوضاع خیلی قمر در عقربه.

- خیلی خب تو برو به کارت برس.

- چشم آقا.

در ساختمون رو باز کردم و وارد سالن شدم.

- سلام.

همه برگشتن سمتم. مامان با نگرانی از جاش بلند شد و گفت: سلام پسرم پس کامیار کو؟

دستم رو کردم تو جیبم و مشغول گشتن شدم.

- نمی دونم بذار ببینم تو جیبم نیست؟!

آقاجون با عصبانیت گفت: مگه الآن وقت شوخیه پسر؟

کلافه رفتم سمت پله ها و گفتم: چه سوالایی می پرسید من از کجا باید بدونم؟ دفعه ی اولش که نیست اینطوری نگرانش شدین.

بابا- اما دفعه ی اول که سه روز هیچ خبری ازش نیست.

- من به دوستاش زنگ زدم ولی اونام نمی دونستن کجاست. حتما دوباره رفته پی خوشگذرونیش.

دیگه منتظر نموندم و رفتم بالا. آخرین لحظه چشمم به ترگل افتاد که مغموم و ناراحت روی مبل نشسته بود و چیزی نمی گفت.

دلم براش سوخت. طفلی با این شوهرکردنش خوشبخت که نشد هیچ حالا باید نگران کامیار هم باشه.

رفتم تو اتاقم و لباسام رو عوض کردم و رفتم پایین. کنار آقاجون نشستم و لیوان شربتی رو که مامان برام آورده بود یه نفس سر کشیدم.

آقاجون- از شرکت چه خبر؟

- همه چی خوب پیش میره.

لبخندی زد و گفت: از پسر لایقی مثل تو همین انتظار رو داشتم. کاش داداشتم عین تو بود.

چیزی نگفتم. پر واضح بود که کامیار پسر عیاش و خوشگذرونیه اما چیزی که متعجبم می کرد این بود که چطور عمه راضی شد ترگل باهاش ازدواج کنه.

آقاجون- تو نمی خوای دست به کار شی؟

با گیجی برگشتم سمتش و گفتم: چی؟

آقاجون- میگم نمی خوای دست به کار شی؟

- دست به کار چی شم؟!

آقاجون- ازدواج پسر جون.

خندیدم و گفتم: آها. آقاجون خواهشا دوباره گیر نده به من.

آقاجون- یعنی چی پسر بالاخره که باید زندگی تشکیل بدی نمیشه که تا ابد عذب اوغلی بمونی!

- من زندگیمو تشکیل دادم.

آقاجون- تو به این میگی زندگی؟ از صبح تا شب که شرکتی بعدم که میری تو اون خونه که گرمای زندگی توش نیست و دوباره فردا صبح همین برنامه.

لیوان شربت رو روی میز گذاشتم و گفتم: اما من راضیم.

از جاش بلند شد و گفت: لا اله الا الله. با شما جوان ها حرف زدن مثل فرو کردن میخ تو سنگه.

رفتم تو باغ تا یه کم قدم بزنم. نمی دونم چرا هر وقت چشم آقاجون می افتاد به من یاد زن گرفتنم می افتاد.

نفسم رو پر صدا بیرون دادم و به سمت ته باغ و آلاچیقی که اونجا بود رفتم.

با فندک توی دستم بازی می کردم. خیلی اهل سیگار نبودم یعنی اصلا نبودم اما بعد از اون اتفاق گاهی می کشم.

خاطرات دوباره تو ذهنم جون گرفته بودن. 

آقاجون مرد متمول و سرشناسی بوده و هست. یه پسر و دختر ثمره ی زندگی سراسر عاشقانه اش با خانم جونه. هیچوقت یادم نمیره فوت خانم جون چطور کمرش رو خم کرد.

چیزی که خیلی برام عجیبه اصرار آقاجون به ازدواج های خانوادگیه. نمی دونم شاید اینجوری می خواد خاندان محتشم که عین یه کلاف سردرگم تو هم پیچیده همیشه مستحکم باشه!

بلند شدم و رفتم سمت عمارت. عمارتی که بابا با زحمات خودش صاحبش شده بود. با اینکه آقاجون می تونست از نظر مالی بهش کمک کنه اما هرچی که تا الآن بدست آورده حاصل تلاش خودش بود.

نگاهم به ترگل افتاد که تو باغ کلافه راه می رفت و با موبایلش شماره می گرفت. معلوم بود با کامیار تماس می گیره. بدون اینکه چیزی بگم رفتم داخل. من خیلی وقت بود که نسبت به جنس مونث بی تفاوت بودم.

********************

اَه خسته شدم از بس شماره شو گرفتم. کلافه سرم رو بلند کردم و نگاهم به کسری افتاد. بدون اینکه چیزی بگه رفت تو. کاش حداقل یه کم به فکر داداشش بود.

خسته از تلاش بیهوده و قدم زدن زیاد رفتم تو. زن دایی میز شام رو میچید. رفتم پیشش تا کمکش کنم.

- کمک نمی خواید پوران جون؟

- نه عزیزم کاری نیست.

با اینکه زینت خانم، زن مش رحمت کارای خونه رو انجام می داد ولی زن دایی خودش غذا می پخت و بیشتر نظافت خونه به عهده ی اون بود.

سر میز شام با غذام بازی می کردم. اصلا میل به خوردن نداشتم. اولین باری نبود که کامیار اینطوری غیبش می زد اما من هر دفعه نگرانش می شدم. سه ماه بود که عقد کرده بودیم و قرار بود تا چند وقت دیگه بریم سر خونه و زندگیمون.

کامیار از بچگی پسر شر و شیطونی بود. امیدوار بودم بعد از عقدمون اخلاقش درست بشه و دست از این رفیق بازی و دختربازی برداره اما...

هر دفعه که دخترا به موبایلش زنگ می زدن یه جنگ اعصاب حسابی با هم داشتیم. 

از بچگی احساس راحتی و صمیمیت باهاش داشتم چیزی که بین من و کسری اصلا وجود نداشت. همین احساس که اوایل نسبت بهش بی اهمیت بودم کم کم رشد کرد و وقتی به خودم اومدم دیدم عاشقش شدم.

مامان به ازدواجم با کامیار زیاد راضی نبود اما به خاطر دایی فرامرز چیزی نگفت و سکوت آقاجون نشون از رضایتش بود. این شد که یه مراسم گرفتیم و کل فامیل فهمیدن یه عروسی در پیش داریم.

با صدای دایی به خودم اومدم.

- ترگل جان چرا نمی خوری؟

- میل ندارم دایی.

تلفن خونه زنگ خورد. کسری از جاش بلند شد تا جواب بده. یه کم که حرف زد قیافه اش رفت تو هم و پشتش رو کرد به ما.

گوشی رو که قطع کرد با عجله رفت بالا و بعد چند دقیقه لباس عوض کرده اومد پایین.

کسری- بابا یه لحظه بیا بیرون کار مهم دارم.

همراه دایی رفتن تو باغ. به زن دایی نگاه کردم اونم به در سالن خیره شده بود. رفتار عجیب کسری دلهره ام رو بیشتر کرده بود. 

بعد از چند دقیقه دایی با صورت پریشون و ناراحت اومد تو.

زن دایی- چیزی شده فرامرز؟

دایی- نه فقط...

زن دایی- فقط چی؟

دایی- از بیمارستان زنگ زدن. مثل اینکه کامیار تصادف کرده.

زن دایی- وای خدا مرگم بده پس چرا هیچی نمیگی؟

دایی- حالش خوبه پوران.

زن دایی- نه باید بریم بیمارستان. باید مطمئن شم.

قلبم تو دهنم می زد. از استرس کف دستام عرق کرده بود. سریع حاضر شدیم و رفتیم بیمارستان.

بعد از پرس و جو فهمیدیم بردنش اتاق عمل. کسری پشت در اتاق عمل قدم رو می رفت. زن دایی دوید سمتش و حال کامیار رو پرسید.

کسری- فعلا هیچی معلوم نیست. 

زیرلب ادامه داد: یکی نیست بگه پسره ی احمق وقتی حالت عادی نداری غلط می کنی میشینی پشت فرمون.

حالت عادی نداشته؟ یعنی دوباره رفته پارتی؟ وای خدا چرا من نمیتونم آدمش کنم؟

هر کدوم تو حال و هوای خودمون بودیم و منتظر تموم شدن عمل. وقتی دکتر از اتاق عمل خارج شد همه رفتیم سمتش و حال کامیار رو پرسیدیم.

دکتر- ما هر کاری از دستمون بر می اومد انجام دادیم. درصد الکل تو خون بیمار بالا بود و موجب ایست قلبی شد. متاسفانه هر کاری کردیم نتونستیم بیمار رو برگردونیم. خدا بهتون صبر بده.

زن دایی جیغ می کشید و گریه می کرد. دایی سعی داشت آرومش کنه اما حال خودشم خوب نبود.

باورم نمی شد که انقدر زود عشقمو از دست داده باشم. چشمام سیاهی رفت و تنها چیزی که فهمیدم داد کسری بود و دستی که مانع از افتادنم شد.

چشمام رو که باز کردم ترانه با چشمای قرمز و پف کرده بالای سرم نشسته بود.

- ترانه؟

- جانم خواهری؟ خوبی فدات شم؟

به دور و برم نگاه کردم. تو بیمارستان بودیم و سرم به دستم وصل بود.

- من اینجا چیکار می کنم؟

- دو روزه بیهوشی.

- واسه چی مشکی پوشیدی؟

آب دهنشو قورت داد و گفت: یادت نیست؟

در اتاق باز شد و کسری اومد تو.

- تران...

وقتی دید چشمام بازه و نگاهش می کنم گفت: بهوش اومدی؟

به چهره اش که خسته و پریشون بود و لباسای مشکیش نگاه کردم و گفتم: شماها چرا مشکی پوشیدین؟

...

اون روزها همه سعی داشتن حالیم کنن کامیار مرده اما من نمی خواستم باور کنم. سر خاکش همه گریه می کردن، زن دایی دو بار از حال رفت اما من بی حرکت فقط مردم رو نگاه می کردم و عین دیوانه ها بین جمعیت دنبال کامیار می گشتم. گاهی هم به عکس خوشگلش که بالای قبر بود خیره می شدم و با خودم می گفتم عکس کامیار اینجا چیکار میکنه؟!

********************

به ترگل که به عکس کامیار خیره شده بود نگاه کردم. کاش حرکتی می کرد. کاش مثل مامان یا بقیه گریه می کرد اما اینجور ساکت نمی موند. دکترش گفته بود شوکه شده و بهتره هر چه زودتر از این وضعیت دربیاد.

...

یه هفته از فوت کامیار می گذشت. ترگل همچنان ساکت و صامت مدتها به یه گوشه خیره می شد. بابا تو این مدت شکسته شده بود و آقاجون هم وضعیت قلبش خیلی خوب نبود. منم به اصرار مامان اومده بودم خونه تا کمتر نبود کامیار رو حس کنه.

تو ماشین بودم و داشتم می رفتم خونه که عمه باهام تماس گرفت. بعد از سلام و احوال پرسی مکثی کرد و گفت: کسری جان یه خواهشی ازت داشتم.

- جانم عمه؟

- میتونی یه سر بیای اینجا؟

- چیزی شده؟

- دیگه نمیدونم با این دختره چیکار کنم. نه غذا میخوره نه حرف میزنه شده مرده متحرک. خیلی نگرانشم.

نفسم رو پر صدا بیرون دادم و گفتم: تا یه ربع دیگه اونجام.

مسیرم رو به سمت آپارتمان عمه تغییر دادم. وقتی رسیدم عمه و ترانه تو پذیرایی نشسته بودن. کنارشون نشستم و حالشون رو پرسیدم.

عمه- چی بگم کسری جان. بعد از فوت منصور با خون دل این دوتا رو بزرگ کردم حالا یه داغ دیگه رو هم باید تحمل کنم.

- حالا الآن کجاست؟

عمه- مثل همیشه تو اتاقش.

از جام بلند شدم و گفتم: میرم ببینمش.

رفتم سمت اتاقش و در زدم. وقتی جواب نداد در رو آروم باز کردم. لبه پنجره نشسته بود و بیرون رو تماشا می کرد.

در رو بستم و رفتم نزدیک تر. کنارش ایستادم و مثل خودش به بیرون نگاه کردم.

- نمی خوای تمومش کنی؟

سکوتش با اعصابم بازی می کرد. بازوشو کشیدم و مجبورش کردم نگاهم کنه.

- با توام ترگل تمومش کن. کامیار مرده ولی بقیه هنوز زنده ان. 

شاید خیلی بی رحمانه این جمله رو به زبون آوردم. من خودم هنوز باور نداشتم برادرم مرده اون وقت توقع داشتم ترگل که زنش بود باور کنه.

زیرلب زمزمه کرد: نمرده.

صدام رفت بالا: چرا مرده این یه حقیقته و تو نمیتونی انکارش کنی.

بازوش رو از حصار دستم خارج کرد و بدون اینکه چیزی بگه دوباره به بیرون خیره شد.

به سمت کمدش رفتم و یه مانتو و شلوار و شال مشکی درآوردم و پرت کردم رو تخت.

- اینارو می پوشی و میای بیرون. تو ماشین منتظرتم.

وقتی دیدم هیچ حرکتی نمیکنه رفتم سمتش. صورتم رو نزدیک صورتش بردم و با صدای آرومی گفتم: شنیدی که چی گفتم؟ اگه اینکارو نکنی اون وقت مجبور میشم خودم دست به کار شم.

از اتاق خارج شدم. عمه با دیدنم گفت: چی شد پسرم؟

رفتم سمت در و گفتم: میریم بهشت زهرا.

********************

تو راه بهشت زهرا بودیم. نمی دونستم چرا داره اونجا میره برامم مهم نبود که بدونم. تنها چیزی که آرومم می کرد سکوتی بود که تو ماشین حکم فرما بود.

وقتی رسیدیم ماشین رو پارک کرد و گفت: پیاده شو.

پیاده شدم و منتظر ایستادم تا ببینم چیکار میخواد بکنه. وقتی دید حرکت نمی کنم دستم رو گرفت و دنبال خودش کشوند. کنار قبری نشست و منم مجبور کرد که بشینم.

نوشته های روی سنگ رو میخوندم و هر بار بغضی که تو گلوم بود بزرگ و بزرگ تر می شد تا جایی که راه تنفسم رو بست.

احساس خفگی می کردم. دستم رفت سمت گلوم و از روی شالم بهش چنگ زدم. دلم می خواست نفس بکشم اما نمی تونستم.

صدای نگران کسری که مدام حالم رو می پرسید تو گوشم می پیچید اما من انگار تو حال و هوای خودم بودم.

با سوزش صورتم بغضم ترکید و اشکام اول بی صدا و بعد با هق هق روی گونه هام جاری شدن.

سرم رو تو آغوشش گرفت و دلداریم می داد. اون لحظه انقدر حالم بد بود که واقعا احتیاج داشتم یکی آرومم کنه و اصلا به این فکر نمی کردم که اون فرد کسری، پسر جدی و خشک فامیل که همیشه فکر می کردم احساس و عاطفه نداره هستش.

انقدر گریه کردم که چشمه ی اشکم خشکید ولی عجیب احساس سبکی می کردم.

تقریبا هوا تاریک شده بود. تو ماشین نشسته بودم و به کسری که جلوی یه آبمیوه فروشی ایستاده بود نگاه می کردم. خوشگل بود مثل برادرش. قد بلند، چهارشونه و خوش هیکل. همه ی ما رنگ چشمامون قهوه ای بود حالا برای بعضیا تیره و برای بعضیا روشن. تنها کسی که تو فامیل رنگ چشماش با بقیه فرق داشت کسری بود. چشمای طوسی خوشرنگ که نفوذ زیادی داشت و مونده بودیم به کی رفته؟! موهای مشکی که همیشه آراسته و جلوشون به سمت بالا بودن. نه خیلی سفید بود نه خیلی سبزه. گندمی بهترین واژه ای بود که به ذهنم می رسید. خیلی شبیه کامیار بود تنها چیزی که متمایزشون می کرد رنگ موها و چشماشون بود.

انقدر تو فکر بودم که نفهمیدم کی سوار ماشین شد. لیوان آب پرتقال رو دستم داد و گفت: بخور. یادمه بچه بودی آب پرتقال خیلی دوست داشتی.

تو اون گرمای شهریور هر جرعه ای که می خوردم جون تازه ای بهم می داد. زیر چشمی نگاهش کردم سرشو به پشتی صندلی تکیه داده بود و چشماشو بسته بود. این رفتارا از کسری بعید بود. بعد از اون اتفاق یه جور نفرت رو تو چشماش نسبت به زن ها می دیدم. اینکه حالا نگران من بود برام خیلی عجیب بود.

********************

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم. با چشمای بسته هم سنگینی نگاهش رو حس می کردم. حتما" اونم تعجب کرده که من نگرانشم. خودم هم دلیلی برای این رفتارم نداشتم شاید فقط یه حس انسان دوستانه بود.

بعد از رسوندن ترگل رفتم خونه. بی سر و صدا خواستم برم تو اتاقم که صدای زینت متوقفم کرد.

- آقا کسری کی اومدین؟

- همین الآن.

- شام خوردین؟

- نه میل ندارم. بقیه کجان؟

- خانم که سرشون درد می کرد رفتن خوابیدن آقا هم هنوز نیومدن.

- باشه ممنون برو به کارت برس.

رفتم تو اتاقم و بعد از یه دوش آب گرم که خستگی از تنم دراومد تا اومدن بابا کارای مربوط به شرکت رو انجام دادم.

********************

دستی به شونم خورد و متعاقبش صدای الهه تو گوشم پیچید.

- چطوری خانم گل؟

- میخواستی چطور باشم؟

- باز که قنبرک زدی.

- حالم خوب نیست الهه سر به سرم نذار.

- ای بابا تو یه ماه و نیمه که حالت خوب نیست دنیا که به آخر نرسیده عزیز من.

- درک نمی کنی الهه. تو هم اگه مثل من تو بیست و دو سالگی بیوه می شدی اون وقت حال منو می فهمیدی.

- چی بگم هر کسی تقدیری داره. چه خبر از خانواده ی داییت اینا؟

- هیچی زن دایی که داره روز به روز آب میشه دایی هم نمیدونه غصه ی زنشو بخوره یا پسر ناکامشو. کسری هم سرش به کار خودش گرمه.

- راستی قرار بود قضیه ی این پسرداییتو تعریف کنی.

از روی نیمکت بلند شدم و گفتم: فعلا بیا بریم سر کلاس بعدا" تعریف می کنم.

دم در کلاس بودیم که الهه پرسید: بابابزرگت قلبش خوب شد؟

- آره بهتره. چی شده تو امروز حال فک و فامیل منو می پرسی؟

- میگم ترگل بابابزرگت قصد ازدواج نداره؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم: خجالت بکش این حرفا چیه میزنی؟

- ای بابا کجاش ایراد داره؟ فکر کن من بشم مامان بزرگ تو وای چه شود!

خودش به حرفش غش غش خندید و منم به خنده انداخت.

مامان بهم زنگ زد و گفت شب قراره همه خونه ی آقاجون جمع شن و منم حتما باید باشم. معلوم نیست چی شده که آقاجون همه مون رو احضار کرده!

وقتی رسیدم همه اومده بودن. خونه ی آقاجون یه خونه ی قدیمی تقریبا بالای شهر بود و قدمتش به صد سالی می رسید البته تا اون موقع چندبار بازسازی شده بود. چون خاطرات زیادی از بچگی و زندگی مشترکش با خانم جون تو این خونه داشت حاضر نمی شد بفروشتش.

از خدمتکار آقاجون سراغ بقیه رو گرفتم که گفت تو پذیرایین و منتظر من.

سالن پذیرایی با دو پله از از بقیه ی قسمتای خونه جدا می شد. با صدای بلند سلام کردم تا متوجه ی اومدنم بشن.

جوابم رو دادن و آقاجون خواست بشینم تا سریع تر بگه که چرا گفته امشب همه بیان اینجا.

با تک سرفه ی آقاجون همه ساکت شدیم و منتظر تا ببینیم چی شده.

آقاجون- خواستم بیاید اینجا تا درباره ی مسئله ی مهمی باهاتون حرف بزنم.

مکثی کرد و ادامه داد: تقریبا یک ماه و نیمه که از مرگ کامیار می گذره. بهتره دیگه لباس عزا رو دربیارید.

منظورش به ترگل و مامان بود که هنوز مشکی می پوشیدن.

آقاجون- تا چند وقت دیگه عروسی داریم.

همه گیج و مبهوت به آقاجون نگاه می کردن.

ترانه- عروسی کی آقاجون؟

آقاجون- کسری و ... ترگل.

سکوت همه جا حاکم شد. با صدای بلند زدم زیر خنده و گفتم: شوخیه بامزه ای بود!

اما نگاه آقاجون چیز دیگه ای می گفت. کم کم خنده از رو لبم محو شد و جدی گفتم: محال ممکنه.

آقاجون- هیچ چیز غیرممکن نیست پسرجون.

دیگه کنترل صدام دست خودم نبود.

- شما می فهمید دارید چی میگید؟؟ ترگل زن کامیاره.

آقاجون- زن کامیار بود.

کلافه دستم رو به صورتم کشیدم و به ترگل که رو به روی من نشسته بود نگاه کردم. از عصبانیت مثل لبو شده بود و هر آن امکان داشت منفجر بشه.

از جاش بلند شد و گفت: من مخالفم.

آقاجون- بشین دختر حرفم تموم نشده.

به ناچار نشست و به گل های قالی خیره شد. هنوز فکر می کردم اینا همه اش یه شوخیه مسخره اس.

آقاجون به ترگل نگاه کرد و گفت: کامیار دیگه بین ما نیست. ازدواج شما دوتا از اولشم اشتباه بود و مقصر من بودم که گذاشتم یه اشتباه دوبار صورت بگیره. وقتی اومد پیش من و اصرار داشت تا فرحناز رو راضی کنم با هم ازدواج کنید گفتم حتما انقدر دوست داره که بخاطرت از کارای گذشته اش دست برداره اما هیچ فرقی نکرد و بازم هر شب مهمونی و پارتی و... آخرشم کار دست خودش داد. حالا تا کی قراره عزادارش باشی؟؟

برگشت به من نگاه کرد و گفت: تو تا کی قراره به فکر خیانت عشقت باشی؟ روزی که اومدی و گفتی میخوای با شیدا ازدواج کنی هیچ فکر نمی کردم زندگیت به اینجا برسه. فکر نمی کردم نوه ی برادر خودم زندگیتو بهم بریزه. ولی تا کی؟ تا کی قراره فکر کنی همه زن ها خیانت میکنن؟

- اینا دلیل نمیشه تا من و ترگل با هم ازدواج کنیم. ما هیچ وجه اشتراکی با هم نداریم.

لبخند کمرنگی زد و گفت: چرا اتفاقا. دارم به این فکر می کنم که باید از همون اول شما دوتا رو می فرستادم سر خونه و زندگیتون.

ترگل- آقاجون...

آقاجون- دیگه نمیخوام چیزی بشنوم. پوران همراه فرحناز از فردا میرین دنبال خریدای لازم، خرید عروسی رو هم خودشون دوتا انجام میدن. فرامرز تو هم میری دنبال کارای مراسم.

عمه- آقاجون مردم چی میگن؟

آقاجون- مردم هرچی میخوان بگن. از قدیم گفتن در دروازه رو میشه بست اما دهن مردم رو نه!

ترانه که انگار بین ما از همه خوشحال تر بود گفت: آقاجون من چیکار کنم؟

آقاجون- تو وروجک به خریدای خودت برس.

از جاش بلند شد و گفت: حالام بلند شین بیاین میخوایم شام بخوریم.

و خودش زودتر از همه از سالن خارج شد.

پوزخندی زدم و گفتم: مسخره اس.

ترانه با خوشحالی گفت: نه اتفاقا اگه بدونین چقدر بهم میاین!

با چشم غره ی ترگل و نگاه آتیشی من دهنش رو بست و زیرلب گفت: خب به من چه؟ چرا پاچه ی منو می گیرید؟

دیگه تا آخرشب کسی راجع به ازدواج من و ترگل! حرفی نزد. هر چی مامان اصرار کرد برم خونه قبول نکردم و رفتم خونه ی خودم.

بدون اینکه چراغی رو روشن کنم رفتم تو اتاقم و با لباس بیرون ولو شدم رو تخت. به حرفای آقاجون که فکر می کردم خنده ام می گرفت! 

آقاجون حتما دیوانه شده! آره مطمئنم فردا صبح از حرفایی که زده پشیمون میشه.

********************

- من مخالفم مخالفم مخالفم!

ترانه- اتفاقا به نظر من آقاجون بهترین تصمیم رو گرفته.

- تو حرف نزن وگرنه میزنم تو دهنتا.

ترانه- اِ مامان ببین چطوری با من حرف میزنه؟!

مامان- وای بس کنید دیگه سرسام گرفتم. از وقتی اومدیم عین سگ و گربه دارین میپرین بهم.

- مامان خانم شنیدی چی گفتم؟؟ من مخالفم.

مامان- ترگل توروخدا برای یه لحظه هم که شده هیچی نگو. از خونه ی آقاجون که اومدیم یه ریز داری میگی مخالفم مخالفم. سوزنت گیر کرده؟!

ترانه- من نمیدونم اصلا مگه نظر تو مهمه؟

- ببخشید یادم نبود جنابعالی قراره به زور ازدواج کنین. این فضولیا به تو نیومده برو سر درس و مشقت.

یه شکلات از تو شکلات خوری روی میز برداشت و دولپی خورد.

ترانه- مثل اینکه یادت رفته من دیگه دانش آموز نیستم.

- دانشجو که هستی. اصلا من چرا دارم با تو بحث می کنم؟!

برگشتم سمت مامان و گفتم: فردا پا نشی با زن دایی بری خریدا. من مطمئنم آقاجون فردا صبح از حرفایی که زده پشیمون میشه.

ترانه- بعید میدونم!

- تو هیچی نگی نمیگن لالی.

ترانه- مـــــامـــــان؟؟

مامان- یامان! برین بخوابین سرم درد گرفت.

رفتم سمت اتاقم و گفتم: به هر حال من مخالفم!

در رو کوبیدم بهم. پوفی کشیدم و پشت در نشستم. خدایا این چه مصیبتی بود؟ آخه آقاجون نونت نبود آبت نبود این تصمیمت دیگه چی بود؟؟

وای فکر کن من با اون کوه یخ ازدواج کنم! از فکرم بلند زدم زیر خنده! صدای مامان رو می شنیدم که به ترانه می گفت: خاک بر سرم دختره پاک خل شد رفت!

ترانه- نه بابا از خوشی زیاد میخنده.

هه خوشی زیاد! چرا ترانه باهاش ازدواج نمیکنه؟؟ ظاهرا" اون مشتاق تر از منه!

صبح با صدای در که محکم خورد به دیوار و جیغ یکی از خواب پریدم.

- اوی پاشو دیگه بسه هر چی خوابیدی.

گیج و منگ روی تخت نشستم و به این عذاب الهی که نازل شده بود چشم دوختم.

- الهه تو اینجا چیکار میکنی؟

- گفتم امروز کلاس نداریم بیام پیشت باشم.

موهامو که روی صورتم ریخته بود پشت گوشم زدم و گفتم: نمیتونی مثل آدم بیای تو؟

یه خنده ی خبیث تحویلم داد و گفت: نوچ! احسانم از دستم آرامش نداره.

زیرلب زمزمه کردم: بیچاره احسان!

انگار شنید که گفت: تو نمیخواد دلت واسه اون بسوزه بعضی وقتام در اتاقشو قفل میکنه تا من ضایع شم.

از تخت اومدم پایین و گفتم: کار خوبی میکنه.

دستشو کرد تو کیفش و یه کلید درآورد و نشونم داد.

- البته منم زاپاس دارم!

سری از روی تاسف براش تکون دادم و رفتم بیرون. خونه سوت و کور بود و خبری از ترانه و مامان نبود.

- خاله و ترانه رفتن بیرون.

- نگفتن کجا میرن؟

- نه ولی فکر کنم با زنداییت قرار بود برن.

- نکنه رفتن خرید؟؟! 

- خب برن اشکالش کجاست؟

- دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم: هیچی بابا تا من دست و صورتمو میشورم تو هم میز صبحونه رو بچین.

با الهه از اول دبیرستان دوست بودم. دختر خوبی بود مهربون و ساده و البته کمی شیطون که بعد از فوت پدر و مادرش با تنها برادرش احسان زندگی می کرد.

پدر و مادرش هر دو وکیل بودن و سه سال پیش تو یه سانحه هوایی کشته شدن. از اون موقع احسان که تازه فوقش رو گرفته بود تو یه شرکت مهندسی استخدام شد تا بتونه خرج خودشون رو دربیاره. الهه هم با گذشت زمان کم کم روحیه اش رو بدست آورد و بیشتر به احسان نزدیک شد. چون نمیتونستن خونه شون رو بدون پدر و مادرشون تحمل کنن فروختنش و یه آپارتمان نقلی تقریبا نزدیکای ما خریدن.

با صدای الهه از فکر و خیال دراومدم.

- ترگل مردی؟؟ بیا دیگه چاییت یخ کرد.

همونطور که صورتمو با حوله خشک می کردم پشت میز نشستم و گفتم: دستت درد نکنه عزیزم. اوه چه میزی هم چیدی.

- ما اینیم دیگه.

چاییمو شیرین می کردم که پرسید: چه خبر؟

- سلامتی. خبری نیست.

- پس چرا توهمی؟

- هیچی بابا بخاطر دیشبه.

- آهان راستی خوش گذشت؟

پوزخند زدم.

- آره خیلی. اگه بدونی چی شده؟

- چـــــی شـــــده؟

میدونستم الآن از فوضولی میترکه! واسه همین زود رفتم سر اصل مطلب و ماجرا رو براش تعریف کردم.

- مـــــرگ مـــــن؟!

- به جون تو.

- وای چه بابابزرگ باحالی داری!

- کجاش باحاله؟ اینکه داره زورمون میکنه ازدواج کنیم باحالش کرده؟

- خب آره دیگه کاش منم از این بابابزرگا داشتم!

- مال تو.

- میگم حالا عکسی ازش نداری؟

- از کی؟ آقاجونم؟!

- نه بابا آقاجونتو چیکار دارم کسری رو میگم.

- تو که قبلا عکسشو دیدی.

- اون موقع بیست سالش بود الآن بیست و هفت. حتما خیلی فرق کرده.

- روی عسلی کنار مبل یه قاب عکسه مال چند ماه پیش...

نذاشت حرفم تموم شه جلدی پرید و قاب عکسو برداشت. به این همه اشتیاقش خندیدم.

قاب به دست اومد و نشست صندلی کنارم.

- چقدر تغییر کرده! چه جذبه ای داره نگاش.

به عکس خانوادگیمون نگاه کردم. آقاجون نشسته بود و مامان و دایی دو طرفش. زن دایی هم کنار دایی نشسته بود. پشت سرشون من و ترانه ایستاده بودیم و کامیار کنار من و کسری کنار ترانه. شش ماه پیش این عکس رو به پیشنهاد کامیار تو آتلیه انداخته بودیم. 

بهش نگاه کردم. از تو عکسم داد می زد چقدر خوشحال بود. اون روز بهش گفته بودم که باهاش ازدواج می کنم اونم به همین مناسبت همه رو شام مهمون کرد و بعدش بردمون آتلیه و گفت حالا که همه هستن میخواد یه عکس دسته جمعی بگیریم.

دلم براش تنگ شده بود. برای شیطونیاش برای مهربونیاش برای صداش برای...

- خاک تو سرت ترگل پسر به این خوبی چرا...

با دیدن اشکام هول کرد.

- چرا گریه میکنی؟

نگاه ماتم زده ام به عکس رو که دید فهمید و گفت: الهی بمیرم یادت انداختم؟

اشکامو پاک کردم و گفتم: یادم نرفته بود. میخوام برم بیرون یه هوایی بخورم تو هم میای؟

- آره به شرطی که ناهار مهمونم کنی.

- چشم امر دیگه ای نیست؟

- ما مخلص شما هم هستیم.

********************

فنجون قهوه رو جلوم گذاشت و گفت: خب اشکالش چیه؟

- اشکالش اینه که هیچ کدوم راضی نیستیم.

- جمع کن این مسخره بازی ها رو. هیچ کدوم راضی نیستیم. مگه اون موقع که با رضایت قلبی ازدواج کردی چه گلی به سر خودت زدی؟

- بس کن هومن. بهت نگفتم که ماجرای شیدا رو پیش بکشی.

- آخه برادر من مجبورم میکنی وگرنه من مریض نیستم یادت بندازم.

- من دیگه نمیتونم به زن ها اعتماد کنم.

- پس خودتو به یه روانشناس نشون بده.

- مسخره دارم باهات جدی حرف میزنم.

- ای بابا منم جدی گفتم. حالا شیدا بهت خیانت کرده دلیل نمیشه همه عین هم باشن.

- به هر حال من مخالفم.

پوفی کشید و گفت: چی بگم اگه هردوتون مخالفین برین باهاش صحبت کنین.

- میشناسمش وقتی حرفی میزنه امکان نداره ازش برگرده.

- پس با هم ازدواج کنین.

چپ چپ نگاهش کردم که خندید و گفت: چشماتو اونجوری نکن یه وقت دیدی لوچ شدی ترگل خانم دیگه نپسندیدت. به جون کسری من فقط همین دوتا راه حل به نظرم میرسه.

- ممنون واقعا".

********************

تو پارک نزدیک خونه قدم می زدیم. الهه که معلوم بود دیگه خسته شده دستشو دور بازوم حلقه کرد و گفت: بشینیم رو نیمکت پاهام درد گرفت.

نشستیم و به بچه هایی که تو قسمت وسایل بازی بدو بدو میکردن نگاه کردیم.

الهه خندید و گفت: یاد بچگیام افتادم چقدر موهای پسر همسایه مون رو می کشیدم.

- پس از همون بچگیت موجب سلب آسایش مردم بودی.

- آخه اونم همش دوچرخه امو کش می رفت. دوبار که موهاشو کشیدم یاد گرفت نباید به پر و پای من بپیچه.

وقتی دید هیچی نمیگم نگاهم کرد و گفت: باز که رفتی تو فکر.

- به نظرت برم با کسری حرف بزنم؟

- کسری چیکارست برو با آقاجونت حرف بزن.

- اونو میشناسم. میدونم وقتی حرفی بزنه امکان نداره که ازش برگرده.

- شاید اگه دوتایی برید پیشش قبول کنه.

- نمیدونم خداکنه. من نمیتونم با پسری ازدواج کنم که از جنس من متنفره.

چیزی نگفت ولی از حرکاتش می فهمیدم که تردید داره حرفش رو بزنه.

- بگو.

- هان؟؟

- اون چیزی که سر زبونته و نمیدونی بگی یا نه رو بگو.

- آهان. قرار بود برام تعریف کنی چرا کسری از زن ها متنفره.

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم: سه سال پیش با نوه ی عموی مامانم نامزد کردن. زن دایی می گفت همدیگرو خیلی دوست دارن و آقاجونم که موافق این وصلت بوده. همه منتظر یه عروسی باشکوه بودیم بالاخره نوه ی ارشد جمشید محتشم میخواست داماد بشه. درست یادمه دو هفته مونده بود به مراسم عقد و عروسی که شیدا ناپدید شد. چند روز بعد دوستش یه نامه برای کسری میاره. شیدا از نوجوانی عاشق پسری بوده و به اصرار خانواده اش مجبور شده که باهاش بهم بزنه و حالا اون پسر دوباره برگشته و ازش خواسته تا با هم باشن. شیدا هم کسری رو ول میکنه و با پسره از ایران میرن.

- به همین سادگی؟

- از اینم ساده تر. ظاهرا" اون موقع که همه تو تکاپوی مراسم بودن داشته کاراش رو ردیف می کرده تا از ایران بره. بعد از اینکه همه میفهمن باباش از غصه سکته میکنه و میمیره. خانواده اش هم برای همیشه طردش میکنن.

- الآن کدوم کشوره؟

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم: نمیدونم.

ناهار به پیشنهاد الهه رفتیم فست فود و پیتزا خوردیم البته بیشتر اون خورد تا من!

در رو با کلید باز کردم و رفتم تو. مامان و ترانه هنوز نیومده بودن. گوشی رو برداشتم و زنگ زدم بهشون تا ببینم کجان اما هر چی باهاشون تماس می گرفتم جواب نمی دادن. بیخیال شدم و برای اینکه از فکر و خیال الکی راحت بشم خواب رو به هر چیزی ترجیح دادم.

با صدای خنده های ترانه از خواب پریدم. نگاهم به ساعت روی دیوار افتاد. پنج عصر بود و این نشون می داد سه ساعت خوابیده بودم. با بی خوابی دیشب خیلی دور از انتظار نبود.

دستی به موهام کشیدم و از اتاق رفتم بیرون. مامان و ترانه نشسته بودن وسط پذیرایی و خریداشون رو بررسی می کردن. چند دست لباس، پارچه، وسایل آشپزخونه از کاسه بشقاب و لیوان بگیر تا قابلمه و چیزای دیگه. یه لیوان آب برای خودم ریختم و رفتم پیششون.

- سلام کی اومدین؟

ترانه- همین الآن.

یه پیرهن مجلسی بلند به رنگ آبی گرفت جلوش و گفت: مامان واقعا بهم میاد؟

مامان که پارچه ی تو دستش رو نگاه می کرد سرش رو بلند کرد و گفت: آره عزیزم ماه شدی.

- واسه چی رفتین خرید؟ ما که همه چی داشتیم.

مامان- چند تا تیکه از جهیزیه ات کم بود امروز رفتیم خریدیم.

- مـــــامـــــان؟؟ مگه من نگفتم لازم نیست اینکارا رو بکنین؟ من قرار نیست ازدواج کنم.

مامان- داد نزن ترگل. بالاخره که چی؟ کی بهتر از کسری؟ هم پسر برادرمه هم خیلی خوب می شناسمش. پوران و فرامرز هم که با این وصلت موافقن.

یه مانتوی سبز خوشرنگ داد دستم و ادامه داد: این مانتو رو هم برای تو گرفتیم وقتشه که دیگه مشکی رو دربیاری.

لیوانو روی میز کوبیدم و گفتم: مثل اینکه خودم باید دست به کار شم.

رفتم تو اتاقم و خیلی سریع حاضر شدم.

ترانه- حالا کجا شال و کلاه کردی؟

بدون اینکه جوابشو بدم از خونه زدم بیرون. یه تاکسی گرفتم و آدرس شرکت کسری رو بهش دادم.

به برج رو به روم نگاه می کردم. شک داشتم که برم داخل یا نه اما بالاخره تردید رو کنار گذاشتم.

بعد از اینکه به نگهبانی گفتم با کجا کار دارم! سوار آسانسور شدم.

"طبقه ی هفتم"

از آسانسور پیاده شدم و جلوی در ایستادم.

روی تابلوی طلایی رنگی نوشته شده بود: « شرکت مهندسین مشاور افق ( سهامی خاص ) »

زنگ رو زدم و بعد از چند ثانیه پیرمردی در رو باز کرد.

- سلام میتونم بیام تو؟

از جلوی در کنار رفت و گفت: بفرمایید دخترم.

صدای پاشنه های کفشم سکوت اونجا رو می شکست. تو دلم دعا می کردم هنوز تو شرکت باشه.

رفتم سمت میز منشی.

- سلام عصر بخیر.

دختر جوان سرش رو بلند کرد و با طمانینه جواب داد.

- عصر شما هم بخیر. میتونم کمکتون کنم؟

- با مهندس محتشم کار داشتم.

- قبلا تماس گرفته بودین؟

- نه ولی کار واجبی باهاشون دارم.

با تعجب بهم نگاه می کرد. حتما" با خودش فکر کرده من دوست دخترشم!

تلفن رو برداشت و گفت: بگم کی کارشون داره؟

- ترگل محتشم.

این دفعه دیگه واقعا تعجب کرده بود. وصل کرد اتاق کسری و گقت: آقای مهندس خانم ترگل محتشم اومدن و میگن کار مهمی باهاتون دارن.

بعد از مکث کوتاهی گفت: بله چشم.

گوشی رو که قطع کرد و دستش رو به سمت دری که کنارش روی تابلویی نوشته شده بود "مدیر عامل" گرفت و گفت: بفرمایید آقای مهندس منتظرتونن.

********************

از صبح کلافه طول اتاق رو با قدم هام اندازه می گرفتم. دنبال یه راه حل بودم تا آقاجون رو از تصمیمش منصرف کنم اما هنوز نمیدونستم باید چیکار کنم.

با صدای تلفن پشت میزم نشستم و گوشی رو برداشتم.

- بله؟

- آقای مهندس خانم ترگل محتشم اومدن و میگن کار مهمی باهاتون دارن.

تعجب کردم. ترگل اینجا چیکار می کرد؟

- راهنماییشون کنید داخل.

- بله چشم.

یه کم روی میزم رو که خیلی شلوغ پلوغ بود مرتب کردم و منتظر شدم.

ضربه ای به در خورد و بعد از چند ثانیه داخل اتاق شد.

- سلام.

از جام بلند شدم و به سمتش رفتم.

- سلام خوش اومدی بیا تو.

در رو بستم و اشاره کردم روی مبلمانی که جلوی میزم قرار داشت بشینه خودمم رو به روش نشستم.

- از این طرفا؟! انتظار نداشتم اینجا ببینمت.

با دسته کیفش بازی می کرد. انگار از چیزی مضطرب بود.

- راستش... خواستم برم با آقاجون حرف بزنم اما بهتر دیدم با هم بریم.

تکیه دادم به مبل و گفتم: فکر می کنی موثر باشه؟

- بالاخره که چی؟ نمیتونیم دست رو دست بذاریم باید جلوی این اتفاق رو بگیریم.

سکوتم رو که دید گفت: تو راه بهتری به ذهنت میرسه؟

- نه به نظر منم فعلا بهترین راه همینه.

از جام بلند شدم و گفتم: پس من کارامو انجام بدم بعد بریم فقط ممکنه یه کم معطل بشی.

- اشکالی نداره.

گوشی رو برداشتم و گفتم: چی میخوری بگم برات بیارن؟

- قهوه... اگه ممکنه.

بعد از سفارش قهوه و کیک کارهای نصفه و نیمه ام رو انجام دادم. هرازگاهی هم به ترگل که خودشو با دید زدن دفترم مشغول کرده بود نگاه می کردم. شلوار جین مشکی و مانتوی مشکی که بلندیش تا روی زانوش بود و شال مشکی پوشیده بود. قد بلند بود و با کفشای پاشنه بلندی که پوشیده بود فقط یه وجب دیگه مونده بود تا هم قد من بشه!

موهای بلوندش که از شالش بیرون زده بود زیبایی اش رو دو چندان کرده بود. هر کی برای اولین بار می دید فکر می کرد موهاش رو رنگ کرده اما از بچگی همین رنگ بود.

چشم و ابروی قهوه ای، بینی عمل کرده و لب های قلوه ای و صورتی رنگ اجزای صورتش بودن. دروغ نبود اگه می گفتم زیباترین دختری بود که اطرافم دیده بودم اما... برای من هیچ جذابیتی نداشت.

بعد از یه ربع بلند شدم و کت و کیفم رو برداشتم.

- خب بریم؟

فنجون قهوه اش رو روی میز گذاشت و گفت: بریم.

همراه هم از اتاق خارج شدیم. به خانم معصومی که با دیدن ما بلند شده بود گفتم: من دارم میرم خانم. قرار فردا رو که با آقای افشار هماهنگ کردید؟

- بله فردا ساعت ده صبح تشریف میارن اینجا.

- خوبه.

هومن از اتاقش اومد بیرون و با دیدن ما گفت: داری میری؟

- آره کار دارم باید زودتر برم.

به ترگل نگاه کرد و گفت: معرفی نمیکنی؟

تا خواستم جواب بدم ترگل زودتر گفت: ترگل محتشم هستم دختر عمه ی کسری.

هومن لبخندی زد و دستش رو جلو برد.

- منم هومن پناهی هستم و دوست و همکار کسری.

خیلی کوتاه باهاش دست داد و گفت: خوشبختم.

و برگشت سمت من و گفت: بریم؟

- آره بریم.

با هومن خداحافظی کردیم و رفتیم پارکینگ. سوار ماشین شدیم و به سمت خونه ی آقاجون حرکت کردیم.

به نیم رخش نگاه کردم. دروغ نبود اگه می گفتم دخترا براش میمیرن چون با چشم خودم دیده بودم اما... برای من جذابیتی نداشت.

- خبر داری مامانم و مامانت رفتن خرید؟

بدون اینکه واکنشی نشون بده گفت: کار همیشه شونه.

- این دفعه فرق میکنه. رفتن تا جهیزیه منو تکمیل کنن. ظاهرا" حرفای آقاجون رو جدی گرفتن.

راهنما زد و به چپ پیچید. دیگه نزدیک خونه ی آقاجون بودیم. 

نفس عمیقی کشید و گفت: فعلا صبرکن. اول باید آقاجون رو از تصمیمش منصرف کنیم.

وقتی رسیدیم تو پذیرایی منتظر نشستیم تا آقاجون بیاد. با کمک خدمتکارش اومد و کنارمون نشست. 

لبخندی زد و گفت: خوش اومدین. چی شده یاد من پیرمرد افتادید؟!

کسری- این چه حرفیه آقاجون ما همیشه به یادتونیم.

آقاجون- این حرفا رو ول کن. حتما کار مهمی دارین که اومدین وگرنه شما دیشب اینجا بودین.

- آقاجون ما اومدیم باهاتون حرف بزنیم.

آقاجون- خب من سراپا گوشم.

کسری- در مورد حرفای دیشبتون، ما خیلی فکر کردیم.

مکثی کرد و ادامه داد: آقاجون این تصمیم واقعا اشتباهه. من و ترگل نمیتونیم یه زندگی مشترک با هم داشته باشیم.

آقاجون- یعنی تو میخوای بگی من با این سنم اشتباه می کنم؟!

کسری- نه آقاجون من کی همچین حرفی زدم من فقط میگم...

آقاجون- اگه اومدین حرفای تکراری بزنین بهتره زودتر برین چون من سرم درد میکنه و حوصله ی گوش دادن به این حرفا رو ندارم.

- آقاجون ما قصد جسارت نداریم فقط معتقدیم دوره به زور سر سفره ی عقد نشوندن دیگه تموم شده.

آقاجون- وقتی شما خودتون به فکر نیستین ما باید مجبورتون کنیم. کسری تو دیگه بیست و هفت سالته یه کم دیگه بگذره پیر پسر میشی! ترگل دختر خوبیه نمیخوام کسی غیر از خانواده ی خودم همسرش بشه. بعلاوه هیچکدوم قبلا زندگی مشترکش رو آغاز نکرده .

به کسری اشاره کرد و گفت: تو، تو دوران نامزدی بهم زدین و ترگل هم تو دوران عقد بودن که اون اتفاق ناگوار افتاد.

از روی صندلیش بلند شد و گفت: فرامرز سالن رزرو کرده و دنبال کارای عروسیه. نهایت دو هفته ی دیگه مراسمه و بهتره تا اون موقع دنبال خریداتون برید. لباس عروس و حلقه و اینجور چیزا به عهده ی خودتونه. فکر بهم زدن عروسی رو هم از سرتون بیرون کنید.

عصازنون رفت سمت اتاقش. با عصبانیت کیفم رو برداشتم و از خونه زدم بیرون. منتظر کسری نموندم. به خیابون که رسیدم یه تاکسی گرفتم و آدرس خونه رو بهش دادم.

********************

هیچ وقت فکر نمیکردم آقاجون انقدر رو حرفش پافشاری کنه. من نمیدونم بابا چطوری یه روزه سالن رزرو کرده؟!

رفتم خونه ی بابا. انقدر عصبانی بودم که در ساختمان رو با شدت باز کردم و رفتم تو. مامان کنار بابا تو هال نشسته بود و چایی میخوردن.

با حرص گفتم: میشه این مسخره بازی ها رو تموم کنید؟!

مامان- از چی حرف میزنی پسرم؟

- از خرید رفتنتون از سالن رزرو کردنتون.

بابا- خب اشکالش چیه؟

- اشکالش چیه؟؟ اشکالش اینه که من نمیخوام ازدواج کنم.

بابا- به خواست تو نیست.

عصبی خندیدم.

- زندگی منه اونوقت به خواست خودم نیست؟؟

بابا- ببین کسری ما همه ی کارا رو کردیم. آقاجون رو خودت میشناسی. من سعی کردم منصرفش کنم اما گفت تصمیمش به نفع هر دوتونه.

با نیشخند سرم رو تکون دادم و زیرلب گفتم: باشه، باشه.

از خونه زدم بیرون. میخواستم سوار ماشین بشم که مامان بازوم رو کشید.

- وایسا پسرم، وایسا کارت دارم.

نگاهش کردم. مرگ کامیار خیلی شکسته اش کرده بود.

- برای چی مخالفی؟هان؟؟

- برای اینکه نمیتونم حضور یه زن رو تو زندگیم تحمل کنم.

دستشو رو صورتم گذاشت و با مهربونی گفت: پسرم، بعد از فوت کامیار من تنها آرزوم دیدن خوشبختی توئه. ترگل دختر خوبیه. تا الآن عروسم بوده دوست دارم از الآن به بعدم عروسم بمونه. قبول کن عزیزم بذار این آخرین آرزوم براورده شه.

دونه های اشک که روی گونه هاش چکیده بودن رو با سرانگشت پاک کردم.

- گریه نکن قربونت برم. باشه هر چی تو بگی من با جون و دل قبول میکنم.

طاقت دیدن گریه هاشو نداشتم. پیشونیش رو بوسیدم و با یه خداحافظی سریع سوار ماشین شدم و رفتم خونه ی خودم.

لباسام رو عوض کردم و رفتم سراغ یخچال. میل به خوردن چیزی نداشتم اما شکمم بدجور قار و قور می کرد.

بیخیال یخچال شدم و تلفن رو برداشتم. به رستوران سر خیابون زنگ زدم و غذا سفارش دادم.

بیشتر مواقع مامان برام غذا می آورد اما بعضی وقتام مثل الآن از رستوران غذا می گرفتم. هفته ای یه بار هم خانومی می اومد و خونه رو تمیز می کرد.

جلوی تلویزیون نشستم و کانال ها رو بالا و پایین کردم. وقتی دیدم چیزی نداشت رفتم سراغ ماهواره ولی اونم چیزی نداشت. خاموشش کردم بهترین چیز الآن سکوت بود.

همین که خواستم چشمامو ببندم و با آرامش به اتفاقات این دو روز فکر کنم صدای تلفن مانع شد.

به ما آرامش نیومده!

- بله؟

- سلام گل پسر.

- سلام چطوری؟

- من خوبم ولی تو مثل اینکه اصلا" خوب نیستی.

- هیچی نگو هومن که دق و دلیمو سر تو خالی میکنم.

- ای بابا دیواری کوتاه تر از من پیدا نکردی؟! چی شد با ترگل خانم رفتی بیرون خوش گذشت؟

نشستم روی مبل و با عصبانیت گفتم: مگه رفته بودیم گردش و تفریح که خوش بگذره؟

- من از کجا باید بدونم؟؟ تعریف کن ببینم چی شده که باز سگ شدی و پاچه میگیری؟

چشمامو ماساژ دادم. سرم بدجوری درد می کرد.

- رفتیم با آقاجون حرف زدیم.

سکوت کردم. اونم معلوم بود منتظره تا ادامه اش رو بشنوه.

- دِ بنال دیگه خسته شدم.

خنده ام گرفت. همون موقع زنگ در رو زدن. بلند شدم و بعد از برداشتن کیف پولم رفتم سمت در.

- صبر کن یه لحظه زنگ زدم رستوران برام غذا آوردن.

بعد از گرفتن غذا و حساب کردن پولش رفتم تو آشپزخونه و مشغول خوردن شدم. همزمان با هومن هم حرف می زدم.

- خاک بر سرت غذای بیرون میخوری؟

- حوصله ی آشپزی نداشتم.

- خفه بابا حالا خوبه دانشجو هم که بودیم من همه اش آشپزی می کردم.

یاد دوران دانشجویی افتادم. کارشناسی هر دو اصفهان قبول شده بودیم واسه همین یه خونه گرفیم و مجردی عشق دنیا رو می کردیم. یادمه یه بار که من غذا درست کردم تا دو روز تو بیمارستان بودیم. معلوم نبود به قول هومن چه زهرماری درست کرده بودم که دو روز حالمون بد بود! از اون موقع به بعد دیگه خودش آشپزی می کرد.

- الووو؟؟ کجایی بابا حواست هست چی می گم؟

- نه چی گفتی؟

- میگم رفتی خونه ی آقاجونت چی شد؟

- هیچی قبول نمیکنه.

- پس یه عروسی افتادیم.

بعدم زد زیر آواز.

- بادا بادا مبارک بادا ایشالا...

- هومن بخوای مسخره بازی دربیاری قطع می کنما.

صداشو زنونه کرد و گفت: وا خب قطع کن فکر کردی من ترگلم که با این تهدیدا بترسم؟! اصلا خودم قطع می کنم تا اونجات بسوزه!

خندیدم و گفتم: بی تربیت! جون به جونت کنن دلقکی.

- چاکر شماییم. من برم که این ننه مون احضارم کرده. تو هم بیشتر فکر کن اگه ازدواج کنی حداقلش دیگه مجبور نیستی غذای بیرون بخوری.

به ظرف یه بار مصرف رو به روم نگاه کردم. راست می گفت تو این مدت از بس غذای بیرون خورده بودم حالم داشت بهم می خورد. هر چند شک داشتم ترگل آشپزی بلد باشه!

********************

- مامان چند دفعه بگم من از کدو بدم میاد؟

به ترانه که تو بشقابش بادمجون بود ولی مثل همیشه این دوتا رو با هم اشتباه گرفته بود نگاه کردم.

مامان- ترانه اون بادمجونه. تو کی میخوای یاد بگیری این چیزا رو؟

ترانه- این چیزا الآن به درد کسی میخوره که تا دو هفته ی دیگه عروسیشه. راستی ترگل بلدی آشپزی کنی؟

بی حوصله گفتم: من که کلفتش نیستم خودش آشپزی کنه.

ترانه- یعنی هر کی آشپزی میکنه کلفته؟ پس یعنی مامانم کلفته!

- ترانه جان، خواهر گلم، میشه ازت خواهش کنم دهنتو ببندی؟؟

مامان- بس کنین بچه ها. ترانه انقدر سر به سر خواهرت نذار.

به من نگاه کرد و گفت: تو هم انقدر اوقات تلخی نکن. یه چیزی بهت میگم آویزه ی گوشت کن. خونه ی شوهر مثل خونه ی بابا نیست که پاتو رو پات بندازی و دست یه سیاه و سفید نزنی.

از پشت میز بلند شدم و گفتم: ممنون از شام و همینطور نصیحتتون.

تلفن مدام زنگ میخورد. چرا روز تعطیلی نمیذارن آدم دو ساعت بیشتر بخوابه؟؟

بلند شدم و با چشمای بسته رفتم تو هال. لای چشممو باز کردم تا ببینم تلفن کجاست که روی مبل پیداش کردم.

با صدای خواب آلودی گفتم: بلـــــــه؟؟

- کسری؟؟ هنوز خوابی؟؟

یه خمیازه ی بلند بالا کشیدم و گفتم: مادر من آدم حق نداره تو روز تعطیلش بخوابه؟

- وقتی کلی کار سرش ریخته نه. پاشو حاضر شو باید بری دنبال ترگل.

- برای چی باید برم دنبال اون؟

- باید برید دنبال آزمایش و خریداتون دیگه.

ای بابا دوباره شروع شد.

- حالا چرا امروز؟

- روزای دیگه که هم تو شرکتی هم اون دانشگاهه.

- باشه میرم. امر دیگه ای نیست؟

- الهی فدات شم. مراقب خودت باش ترگلم اذیت نکن خداحافظ.

- خدا نکنه خداحافظ.

حالا همچین میگه ترگل رو اذیت نکن انگار میخوام بکشمش!

یه دوش سریع گرفتم و حاضر شدم. بدون اینکه چیزی بخورم از خونه رفتم بیرون.

********************

پتو رو از روم کشید و گفت: مگه با تو نیستم؟ یک ساعته دارم صدات میکنم پاشو الآن کسری میرسه.

ای خدا چرا نمیذارن آدم تو روز تعطیل دو ساعت بیشتر بخوابه؟؟

- مامان بذار بخوابم دیگه.

- پاشو باید برید دنبال آزمایش و خریداتون.

- نشستم تو تختم و گفتم: باشه بلند شدم تو برو.

- مطمئن باشم دوباره نمیخوابی؟

- بله خیالتون راحت.

خیلی دوست داشتم بیشتر بخوابم اما از عواقبش میترسیدم! اَه دوباره باید آزمایش بدم؟! من همه ی این کارا رو اون موقع که قرار بود با کامیار ازدواج کنم کردم.

داشتم صورتم رو میشستم که یه فکری به ذهنم رسید. اگه آزمایشامون به هم نخوره...

به نیش تا بناگوش باز شده ام خندیدم اما شادیم خیلی طول نکشید.

اگه بخوره چی؟!

یه فکری تو ذهنم بود که امیدوار بودم بشه عملیش کرد.

لباسامو پوشیدم و همین که روسریم رو سرم کردم زنگ آیفون رو زدن.

صدای مامان رو می شنیدم که با کسری خوش و بش میکرد.

- نمیای بالا کسری جان؟

نمیدونم چی بهش گفت که مامان با یه باشه پسرم آیفون رو گذاشت و اومد تو اتاق.

- بدو پایین منتظره.

کیفم رو برداشتم و رفتم سمت در.

- شناسنامه و عکس برداشتی؟

- آره.

حالا خوبه دفعه ی اولم نیست!

سوار ماشین شدم و سلام کردم. سرش رو از روی فرمون برداشت و جوابمو داد. آخی فکر کنم اونم مثل من خوابش می اومد.

راه افتاد سمت یه دفترخونه تا معرفی نامه ی آزمایشگاه رو بگیره. نمی دونستم بهش بگم یا نه اما بالاخره دلو به دریا زدم.

- کسری؟

- بله؟

- میگم... یه فکری به ذهنم رسیده.

- چی؟

- اگه آزمایشامون به هم نخوره...

دیدم اخماش از هم باز شد اما اونم مثل من خوشیش زیاد طول نکشید.

با صورت گرفته ای گفت:این فقط یه احتماله.

- ولی می تونیم قطعیش کنیم.

- منظورت چیه؟

تا خواستم توضیح بدم لب هاش به لبخندی از هم باز شد.

- نمیخواد بگی خودم فهمیدم.

خوشحال از اینکه منظورم رو فهمیده لبخندی زدم و برای اینکه یه کم از استرسم کم کنم سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمامو بستم.

با توقف ماشین چشمامو باز کردم. جلوی یه دفترخونه نگه داشته بود. دستش رو گرفت سمتم. شناسنامه و عکسم رو دادم بهش و تو ماشین منتظر نشستم تا بیاد.

احساس می کردم فشارم بدجور افتاده. از استرس کف دستام عرق کرده بود. دوباره چشمامو بستم تا گذشت زمان رو حس نکنم.

با صدای باز شدن در ماشین و بوی عطرش که تو ماشین پخش شد چشمامو باز کردم. ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.

- چی شد؟

- آدرس یه آزمایشگاه رو دادن. باید بریم اونجا.

********************

به ترگل که عصبی پاشو تکون میداد نگاه کردم. هنوز مونده بود تا نوبتمون بشه.

رفتم سمت مسئول پذیرش و گفتم: ببخشید خانوم؟

سرش رو بلند کرد و گفت: بله؟

- میتونم با دکتر اینجا صحبت کنم؟

به پشت سرم اشاره کرد و گفت: دارن تشریف میارن.

برگشتم و به پشت سرم نگاه کردم.

اوه این که دوست باباس. سریع برگشتم و کنار ترگل نشستم.

- بدبخت شدیم.

- چرا؟؟

- دکتر اینجا دوست باباس.

- خب باشه چه اشکالی داره؟

- اشکالش اینه که فکری که تو سرمونه ملغی شد.

رفت و با همون خانومه حرف زد. وقتی از کنارمون رد می شد به چهره ام دقیق شد و بعد از مکث کوتاهی گفت: کسری؟؟

از جام بلند شدم و باهاش سلام و احوالپرسی کردم. وقتی فهمید برای آزمایش قبل ازدواج اومدیم برامون آرزوی خوشبختی کرد و گفت که انشاا... مشکلی نداریم.

همون موقع هم نوبتمون شد.

********************

ظاهرا" ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم دادن تا ما دوتا رو هرجور که شده بفرستن خونه ی بخت!

بعد از اینکه کاشف بعمل اومد دکتر اینجا دوست داییه بیخیال نقشه ی مزخرفمون شدیم و آزمایشمون رو دادیم.

بدبختانه من از آزمایش خون بی نهایت می ترسیدم ولی خب در اون حدم نبودم که بخوام کولی بازی دربیارم.

با هر بدبختی بود تحمل کردم و وقتی تموم شد بلافاصله از جام بلند شدم. سرم یه کم گیج می رفت مطمئن بودم رنگمم پریده اما اهمیتی ندادم و از اتاق رفتم بیرون. کسری منتظرم بود. پست سرش آروم راه می رفتم تا یه وقت کله پا نشم. 

برگشت نگاهم کرد و گفت: همین جا بشین برم یه چیزی بگیرم بخوری.

- نمیخواد خوبم.

دستشو گذاشت روی شونم و مجبورم کرد بشینم روی صندلی.

- بشین تا بیام. حوصله ی غش و ضعف کردنتو ندارم.

پشت چشمی نازک کردم. خاک بر سرت که یه ذره لطافت به خرج نمیدی! نمیدونم با شیدا هم همینجوری بود؟!

خیلی طول نکشید که با کیک و آبمیوه برگشت. وقتی خوردمشون حالم بهتر شد و رفتیم سوار ماشین شدیم.

چیزی نمی گفتم و منتظر بودم ببینم کجا میخواد بره. بعد از یه ربع جلوی یکی از طلافروشی های معروف نگه داشت.

رفتیم داخل و بعد از اینکه فروشنده با خوش رویی این وصلت فرخنده!!! رو بهمون تبریک گفت کسری ازش خواست تا سینی های حلقه رو برامون بیاره.

خیلی خوشگل بودن اما بیشتر از همه چشمم حلقه ی طلا سفیدی که یه ردیف نگین داشت رو گرفته بود. ساده بود و در عین حال شیک. کسری هم یکی عین مال من خرید.

به اصرارش یه سرویس طلا هم انتخاب کردم و بعد از خریدمون رفتیم یکی از مزون های لباس عروس. 

سخت پسند نبودم برای همین خیلی سریع از ژورنال های لباس عروس یکی رو انتخاب کردم. برای اینکه ضایع نباشه و زنه با خودش نگه اینا چه جور عروس و دامادی هستن نظر کسری رو هم پرسیدم که با یه " قشنگه " رضایت خودش رو اعلام کرد و در آخر همون رو سفارش دادیم.

هیچکدوم حوصله ی خرید کردن نداشتیم. بعد از سفارش لباس و خرید دو دست کت و شلوار مردونه برای من چون ظهر بود و هر دو گرسنه بودیم رفتیم رستوران تا ناهار بخوریم.

به ترگل که با چنگالش غذا رو زیر و رو می کرد نگاه کردم.

- چرا نمیخوری؟

چنگالش رو تو بشقابش رها کرد و گفت: اشتها ندارم. حالا چی میشه؟

یه قلپ از نوشابه ام خوردم و گفتم: فعلا مجبوریم به خواسته شون عمل کنیم. یکی دو ماه بعد از اینکه رفتیم سر خونه و زندگیمون یه دعوای ساختگی می کنیم و بعدم طلاق.

********************

جا خوردم. دوست نداشتم دو تا ازدواج ناموفق داشته باشم. اصلا" نمیخواستم به ازدواج بکشه که بعدش بخوام طلاق بگیرم. شاید الآن موردای خوبی برای ازدواج داشته باشم اما اگه قرار باشه تو ازدواج دومم هم شکست بخورم تا آخر عمرم باید دور این مقوله رو خط بکشم و بشم آینه ی دق مامان!

- اگه نمیخوری پاشو بریم. جواب آزمایشمون دیگه باید آماده شده باشه.

اگه میخواستمم نمیتونستم چیزی بخورم. یه چیزی تو گلوم گیر کرده بود و کم کم داشت راه تنفسمم می بست.

تنها امیدم به جواب آزمایش بود که اونم از بین رفت. ما هیچ مشکلی برای ازدواج نداشتیم.

حتی آزمایش ژنتیکی هم که به اصرار خانواده هامون چند روز بعدش دادیم هم نشون می داد هیچ مشکلی برای بچه دار شدن نداریم. 

هر چند قرار نبود اصلا" بچه دار بشیم.

********************

خیلی سریع دو هفته گذشت و مقدمات عروسی فراهم شد. تو این مدت مامان، عمه و ترانه همه اش خونه ی من بودن و جهیزیه ی ترگل رو می چیدن اما خودش یه بارم پاشو اینجا نذاشت.

دیگه هر دو به این نتیجه رسیده بودیم که بحث کردن با دیگران جز اعصاب خردی چیز دیگه ای برامون نداره.

تو این دو هفته انقدر سرم شلوغ شده بود که وقت نمی کردم به کارای شرکت برسم و بیچاره هومن جور منم می کشید.

روز عروسی بعد از خوردن صبحونه رفتم دنبال ترگل تا برسونمش آرایشگاه بعدم لباسش رو تحویل بگیرم و براش ببرم. خودمم قرار بود برم آرایشگاه و ماشینم بدم گل بزنن.

تو ماشین منتظر ترگل نشسته بودم. خیلی طول نکشید که اومد پایین و سوار شد.

یه سلام و احوالپرسی معمولی کردیم و راه افتادم سمت آرایشگاه. اصلا انگار نه انگار که امروز، روز عروسیمونه.

جلوی آرایشگاه نگه داشتم و گفتم: کارت تموم شد بهم زنگ بزن.

- باشه.

از ماشین پیاده شد و رفت داخل آرایشگاه.

********************

صبح طبق معمول با صدای جیغ مامان از خواب پریدم و بعد از یه دوش سریع و صبحونه ی مفصل لباسام رو پوشیدم و منتظر کسری شدم. قرار بود اول منو برسونه آرایشگاه و بعدش لباسم رو بگیره و بعدم بره دنبال کارای خودش.

دیگه هردو فهمیده بودیم که بحث کردن با خانواده هامون فایده ای نداره برای همین بیخیال شده بودیم.

زنگ خونه رو که زد معطل نکردم و زود رفتم پایین. سوار ماشین شدم و یه سلام و احوالپرسی معمولی کردیم. تا برسیم هردو ساکت بودیم و صدای آهنگی که از ضبط پخش می شد سکوت بینمون رو می شکست.

وقتی رسیدیم خواستم پیاده شم که گفت: کارت تموم شد بهم زنگ بزن.

به یه " باشه " اکتفا کردم و پیاده شدم.

توروخدا وضعیت ما رو ببین مثلا امروز روز عروسیمونه!

آرایشگره که اسمش فریبا و از دوستای زن دایی بود بعد از اینکه کلی تحویلم گرفت یکی از دستیاراشو صدا زد و کار موهامو به اون سپرد.

خدا میدونه چقدر سر درست کردن موهام زجر کشیدم. ضعف کردم از بس موهامو کشید.

بعد از تموم شدن موهام آرایش صورتم رو خود فریبا انجام داد.

بعدازظهر بود که ترانه همراه جعبه ی لباسم اومد آرایشگاه.

دیگه واقعا از یه جا نشستن خسته شده بودم که با صدای فریبا به خودم اومدم.

- تموم شد عزیزم.

تو آینه به خودم نگاه کردم. خیلی عوض شده بودم. ابروهام نازک تر و صورتم از اون حالت دخترونه خارج شده بود.

موهای بلوندم رو خیلی قشنگ شنیون کرده و یه نیم تاج روی موهام گذاشته بودن. آرایش صورتمم ملایم و صورتی روشن بود و بی نهایت به چهره ام می اومد.

با کمک ترانه و یکی از آرایشگرها لباسم رو پوشیدم. یه لباس دکلته ی نباتی رنگ که رو قسمت سینه اش کار شده بود و پشتش به صورت ضرب دری بند میخورد و دامنش هم یه کم دنباله داشت.

ترانه دورم چرخید و گفت: الهی فدات شم چقدر ناز شدی. الآن که تو رو اینجوری دیدم انقدر دوست دارم زودتر عروس شم!

خندیدم. دوست داشتم بهش بگم اگه انقدر خوشت میاد بیا جاتو با من عوض کن! اما نتونستم.

وقتی کسری اومد ترانه شنلم رو روی شونه هام انداخت و کلاهش رو هم سرم گذاشت. با کمکش از پله ها رفتیم پایین.

بیرون آرایشگاه کسری با دسته گل عروسی که دستش بود به مزدا 3 گل زده اش تکیه زده و منتظر ما بود.

به محض اینکه پامو از در آرایشگاه گذاشتم بیرون اومد نزدیکم و دسته گل رو داد دستم. شنلم صورتم رو پوشونده بود و درست و حسابی نمیتونست ببینتم البته اونم همچین مشتاق نبود!

دستم رو گرفت و کمک کرد تا سوار ماشین شم. مطمئنم اگه فیلمبردار همراهمون نبود هیچکدوم از این کارا رو نمی کرد!

نگاهم به گل های رز سفید و ناخن های مانیکور شده ام بود. هیچ وقت فکر نمی کردم اینجوری بخوام عروسی کنم. بی هیچ شور و شوقی...

********************

وقتی از آرایشگاه اومد بیرون رفتم سمتش و دسته گل رو تو دستاش گذاشتم. 

دستش رو گرفتم و کمکش کردم سوار ماشین بشه. فیلمبردار هم که فقط بلد بود بگه آقا داماد فلان کن آقا داماد بهمان کن. یعنی اگه میتونستم کله شو میکندم!

سوار ماشین که شدم قبل از اینکه راه بیفتم نگاهش کردم. کلاه شنلش رو کمی بالا داده بود اما بازم نمیتونستم صورتشو ببینم.

قبل از تالار باید میرفتیم آتلیه تا عکسامون رو بندازیم. مسیری که تا اونجا بود رو هردو سکوت کرده بودیم. واقعا" هم چیزی برای گفتن نداشتیم.

********************

جلوی آتلیه ای که باید عکسامون رو می انداختیم نگه داشت و کمک کرد پیاده شم. دست سردم رو تو دستش گرفته بود. استرس داشتم و هرچی زمان به جلو میرفت این استرس بیشتر می شد.

انقدر عکس تو ژست های مختلف انداخته بودیم که حسابش از دستم در رفته بود. خطری ترین ژستی که گرفتیم! تو بغل هم بودیم و من یه دستم رو دور گردن کسری و دست دیگه ام رو روی سینه اش درست روی قلبش قرار داده بودم. کوبش قلبش رو زیر دستم حس می کردم. صورت هامون فقط یک سانت از هم فاصله داشت و به لب های هم نگاه می کردیم.

خدا میدونه اون موقع چه حالی داشتم. فلاش دوربین که زده شد انگار حکم آزادیم رو امضا کرده باشن سریع ازش فاصله گرفتم.

خداروشکر آخرین عکسی بود که انداختیم. شنلم رو دوباره تنم کردم و به سمت تالار حرکت کردیم.

********************

وقتی شنلش رو درآورد تازه دیدم چقدر خوشگل شده. توی اون لباس و با اون آرایش عین فرشته ها شده بود.

کلی عکس با ژست های مختلف انداختیم. آخرین عکس هیچ وقت یادم نمیره. یه دستش رو دور گردنم حلقه کرده بود و دست دیگه اش رو روی قلبم گذاشته بود. منم دستام رو دور کمرش حلقه کرده بودم. صورتامون به اندازه ی یک سانت از هم فاصله داشت و به لب های هم نگاه می کردیم.

جفتمون تو حال و هوای خودمون بودیم. همین که فلاش دوربین زده شد سریع ازم فاصله گرفت.

سعی می کرد نگاهش بهم نیوفته. از گونه های رنگ گرفته اش می شد حدس زد خجالت کشیده.

شنلش رو تنش کرد و به سمت تالار حرکت کردیم.

وقتی رسیدیم، تو اتاق عقد منتظر عاقد موندیم تا بیاد و خطبه رو بخونه. مامان عین پروانه دور ترگل می چرخید و قربون صدقه اش می رفت.

خیلی طول نکشید که بابا همراه عاقد اومد و با ورودشون همه جا سکوت شد. ترانه قرآن رو دست ترگل داد و چیزی تو گوشش گفت.

با یه حدیث از پیامبر مراسم شروع شد.

قالَ رَسولُ الله (ص): النِّکَاحُ سُنَّتِی فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِی فَلَیْسَ مِنِّی

برای بار سوم پرسیده شد: عروس خانم وکیلم؟ 

قرآن رو بست و بوسید. نفس عمیقی کشید و با صدای آرومی گفت: با اجازه مادرم و بزرگترا... بله.

دست و سوت و جیغ بود که به گوش می رسید و بعد از اون امضاهایی که پشت سر هم تو دفتر حاج آقا زده شد.

********************

قلبم بی محابا تو سینه ام می کوبید. همه چیز رو تموم شده میدونستم. زن دایی مدام قربون صدقه ام می رفت و تو چهره ی همه خوشحالی رو می دیدم. مثل اینکه فقط من و کسری تو این جمع ناراضی بودیم.

با اومدن عاقد همه جا سکوت شد. ترانه قرآن رو داد دستم و گفت خوندنش آرومم میکنه.

و واقعا هم آیات قرآن آرامش عجیبی رو به وجودم هدیه کرد. دیگه از اون سرما خبری نبود و تمام وجودم گرم شده بود.

با صدای عاقد به خودم اومدم.

- عروس خانم وکیلم؟

قرآن رو بستم و بوسیدم. نفس عمیقی کشیدم و با صدای آرومی گفتم:با اجازه مادرم و بزرگترا... بله.

بعد از مراسم عقد و تبریک مهمونا نیم ساعتی رو تو قسمت زنونه بودم. به ترگل که بین حلقه ای که دخترا درست کرده بودن ظریف و قشنگ می رقصید نگاه کردم. 

انگار خیلی بهش خوش گذشته!

به اصرار ترانه اومدم وسط و با یه آهنگ لایت با ترگل رقصیدم. دورمون خلوت شده بود و رقص نورا رو روشن کرده بودن.

نگاهش به گردنم بود و سعی می کرد بالاتر نره.

- خیلی خوشحالی نه؟

یه دفعه خیره شد تو چشمام. مردمک چشماش لرزید.

- نه ولی تصمیم گرفتم حالا که هیچی به خواست ما نیست منم بیخیال بشم و از همه چیز لذت ببرم.

- خوبه.

بعد از رقص دونفره مون تا وقت شام تو قسمت مردونه بودم. به هومن که همش اون وسط می رقصید نگاه کردم.

این شب عروسی خودش چیکار میخواد بکنه؟!

اومد سمتم و بلندم کرد.

- پاشو بیا وسط خوشم نمیاد عین این سوسولا نشستی اینجا.

********************

از ال سی دی که نصب شده بود مردونه رو می دیدیم. همه ریخته بودن وسط و می رقصیدن. دوست کسری دستش رو گرفت و به زور بردش وسط. اسمش چی بود؟؟ آهان هومن.

به کسری نگاه کردم. امشب تو کت و شلوار دامادی واقعا خوشتیپ شده بود.

الهه کنارم نشست. آهی کشید و با لبخند گفت: آخرش مجبور شدی باهاش ازدواج کنی.

لبخند تلخی زدم. دستم رو تو دستش گرفت و فشرد.

- سخت نگیر ترگل. کم کم بهم علاقه پیدا می کنید.

- وقتی داشتیم می رقصیدیم با طعنه بهم گفت خیلی خوشحالی نه؟!

به صورتش نگاه کردم و ادامه دادم: الهه من اصلا" خوشحال نیستم اما با خودم میگم حالا که مجبورمون کردن به این ازدواج پس از هر لحظه ی مراسم لذت ببرم.

- غصه نخور قربونت برم همه چی درست میشه.

دوست داشتم بهش بگم دیگه هیچی درست نمیشه. بهش بگم که تا چند ماه دیگه یه ازدواج ناموفق دیگه تو شناسنامه ام ثبت میشه اما... بازم سکوت کردم.

دستم رو کشید و بلندم کرد.

- حالا که میخوای خوش بگذرونی پس بلند شو که تا وقت شام باید برقصی.

به این همه انرژی لبخند زدم. دوباره سعی کردم همه چی رو فراموش کنم و حداقل همین یه شب رو شاد باشم.

برای شام رفتیم یه اتاق دیگه. اولش که به خواست فیلمبردار غذا دهن هم گذاشتیم و چندتا نگاه عاشقونه الکی بهم انداختیم تا دست از سرمون برداره و بذاره با خیال راحت غذامون رو کوفت کنیم!

وقتی تنها شدیم مثل اکثر اوقات که تنها بودیم تو سکوت غذامون رو خوردیم.

لیوان نوشابه اش رو روی میز گذاشت و گفت: خسته شدم از این بازی مسخره.

پوزخندی زدم و گفتم: یکی دو ساعت دیگه تحمل کنی تموم میشه.

- بعدش چی؟ فرداها رو چیکار کنیم؟

با تکه جوجه ی تو بشقابم بازی می کردم.

- مگه نگفتی یه دعوای ساختگی راه می اندازیم و بعدش طلاق؟

- چرا ولی اونم به این زودی نمیشه. حداقل سه چهار ماه باید بگذره.

باز هم پوزخندی که روی لب هام جا خوش کرد. یعنی حتی سختش بود برای چندماه من رو یا به قول خودش این بازی مسخره رو تحمل کنه؟؟

بغضی که تو گلوم بود رو با نوشابه پایین دادم. حق داشت شاید اگه منم جای اون بودم همین حس رو داشتم.

بعد از شام تالار کم کم خالی شد و همه سوار ماشین هاشون منتظر بودن ما رو تا خونه همراهی کنن.

اولین بار بود که میخواستم پا تو خونه اش بذارم. خونه ای که قرار بود از این به بعد منم توش زندگی کنم هرچند خیلی کوتاه.

همیشه از بچگی آرزوم بود شب عروسیم تو خیابونا بوق بوق راه بیوفته ولی حالا دارم به این آرزوی مسخره میخندم!

جلوی یه مجتمع مسکونی با نمای مدرن نگه داشت. یه کمم اونجا زدن و رقصیدن و بعد از تبریک دوباره و آرزوی خوشبختی رفتن.

آخرین نفرات خانواده هامون بودن. آقاجون اومد جلو و پیشونی هردومون رو بوسید.

- انشاا... خوشبخت بشید.

رو به کسری گفت: دخترم رو بعد از خدا میسپرم به تو. مراقبش باش.

کسری- چشم آقاجون خیالتون راحت.

با بقیه هم خداحافظی کردیم. مامان و ترانه گریه اشون گرفته بود ولی من برخلاف خیلی از عروس های دیگه هیچ حسی نداشتم. شاید چون می دونستم هیچ اتفاقی قرار نیست بیوفته.

- نمیخوای بیای تو؟ نکنه قراره تا صبح اونجا وایسی؟!

به کسری که جلوی در شیشه ای ساختمان ایستاده بود نگاه کردم. بخاطر کفشام و دامن لباسم مجبور بودم لاک پشتی حرکت کنم اونم معلوم بود کلافه شده. 

بهتر! امروز خیلی حال منو گرفته بذار یه کم اعصابش بهم بریزه دلم خنک شه!

با بدبختی سوار آسانسور شدم. زیرچشمی نگاهش کردم سرش رو به دیوار اتاقک آسانسور تکیه داده بود.

کنجکاو پرسیدم: اینجا چند طبقه اس؟

- ده.

انقدر بی حوصله جواب داد که ترجیح دادم دیگه چیزی نپرسم. طبقه ی هفتم آسانسور ایستاد. 

چه جالب هم شرکتش هم خونه اش طبقه ی هفتمه!

اینطور که معلوم بود هر طبقه دو واحد داشت. روبه روی یکی از واحد ها ایستاد و در رو باز کرد. کنار رفت و اشاره کرد برم تو. خوبه حداقل عقلش رسید خانم ها مقدم ترن.

با قدم های نامطمئن به درون خونه ای پا گذاشتم که قرار بود زندگی غیر مشترکم رو آغاز کنم!

رفتم سمت آشپزخونه و از تو یخچال بطری آب رو درآوردم. بدون اینکه بریزم تو لیوان با بطری سرکشیدم که صدای جیغ ترگل بلند شد.

- با دهـــــــن؟؟

جلوی آشپزخونه ایستاده بود و با عصبانیت نگاهم می کرد. 

بدون اینکه اهمیتی بهش بدم از کنارش رد شدم و رفتم سمت راهرو کوچیکی که ته سالن بود. در یکی از اتاقا رو باز کردم و به اتاق بغلی اشاره کردم.

- تو اینجا بخواب.

رفتم تو اتاق و در رو زدم بهم. 

از اینکه مجبور بودم تو این اتاق بخوابم اعصابم بهم ریخته بود. معمولا زیاد تو این اتاق نمی اومدم. 

روی تخت خواب یه نفره ای که اونجا بود دراز کشیدم و به امروز فکر کردم و به فردا و فرداهایی که نمیدونستم قراره چه اتفاق هایی بیوفته...

********************

در رو که محکم زد بهم زیرلب چندتا دری وری بهش گفتم و تازه متوجه ی اطرافم شدم.

آپارتمان تقریبا بزرگی بود. از در که وارد می شدی سمت راست، آشپزخونه بود که لوازم نو و قشنگش هر تازه عروسی رو وسوسه می کرد هرچه زودتر ازشون استفاده کنه.

سمت چپ هم دو دست مبل راحتی و استیل گذاشته بودن. مبل های راحتی به صورت ال مانند رو به روی تلویزیون ال ای دی قرار گرفته بودن و کمی اونطرف تر مبلمان استیل رو چیده شده بود.

خب اینطور که معلومه سلیقه ی مامان اینا هم بد نیست!

رو به روم راهروی کوچیکی بود با چهارتا در.

دوتاش که حمام و دستشویی بود. اون یکی هم که کسری رفت توش. آخری رو که باز کردم کفم برید.

یه اتاق خواب بزرگ با دکوراسیون سفید و گلبهی.

یه دراور و تخت دونفره ی سفید با روتختی گلبهی، پرده های گلبهی و یه دست مبل راحتی سفید با کوسن های گلبهی وسایل اتاق بودن.

مامان کی اینارو خرید من نفهمیدم؟!

روی تخت نشستم. تختی که مثلا" قرار بود اونشب شاهد عشق بازی ما باشه. 

سرم رو به سمت چپ چرخوندم و به عروس درون آینه خیره شدم. پوزخندی به این همه قشنگی و زیبایی زدم.

حس بدی داشتم. 

دوست داشتم مثل تمام نوعروس های دیگه تو آغوش مردَم پا به این اتاق بذارم...

به سختی گیره ها و نیم تاج رو از موهام جدا کردم.

دوست داشتم مردَم با مهربونی گیره ها رو از سرم جدا کنه...

لباسم رو به زحمت درآوردم.

دوست داشتم مردَم تو درآوردن لباس عروسم کمکم کنه...

به تخت بزرگ و روتختی صاف و چروک نخورده اش نگاه کردم.

دوست داشتم شب عروسیم دست های گرم مردَم نوازشگر تن خسته ام باشه...

دوست داشتم شب رو با حرف های عاشقونه اش صبح کنم...

قطره های درشت اشک از چشمانم چکید.

دوست داشتم با عشق و علاقه ازدواج کنم نه با زور و جبر...

آهی کشیدم و برای خلاصی از افکار موهوم به حمامی که تو اتاق بود پناه بردم تا شاید قطرات آب به جای دست های مردَم نوازش گر تن خسته ام باشه...

با صدای تلفن از خواب پریدم. 

چرا کسی تلفن رو جواب نمیده؟؟!

از تخت اومدم پایین و با چشمای بسته از اتاق خارج شدم. تلفن رو از دستگاهش جدا کردم و جواب دادم.

-بله؟؟

- سلام عزیزم.

- سلام پوران جون حالتون خوبه؟

- خوبم قربونت برم. تو چطوری؟ خوبی؟ دیشب که مشکلی نداشتی؟

- دیشب؟؟

بعد چند ثانیه تازه دوزاریم افتاد و منظورشو فهمیدم.

- آها، نه نه مشکلی نداشتیم.

خبر نداری پوران جون دیشب هیچ اتفاقی نیوفتاده!

- خب خداروشکر. کسری کجاست؟

- کسری...

مونده بودم بگم کجاست که از صدای شرشر آب فهمیدم.

- حمامه. اومد میگم باهاتون تماس بگیره.

- نمیخواد ترگل جان. زنگ زدم بگم فردا ظهر ناهار بیاین اینجا مامانت اینام هستن.

- مزاحم نمیشیم.

- چه مزاحمتی عزیزم خوشحالم میشم. دوست دارم اولین کسی باشم که پاگشاتون میکنم.

- چشم حتما میایم.

- خب دیگه مزاحمت نمیشم سلام برسون به کسری.

- مراحمین بزرگیتون رو میرسونم. شمام به دایی سلام برسونین.

گوشی رو که قطع کردم با صدای کسری از جا پریدم.

- کی بود؟

- مامانت. زنگ زد حالمون رو بپرسه و بگه فردا ناهار بریم اونجا.

سرش رو تکون داد و رفت اتاقش.

بعد از شستن دست و صورتم میز صبحونه رو آماده کردم. رفتم دم در اتاقش تا صداش بزنم که دیدم تو اتاق مشترکمونه.

کت و شلوار پوشیده و آراسته جلوی آینه ایستاده بود و موهاشو شونه میزد. بعدم دست برد سمت شیشه ی ادکلن و باهاش دوش گرفت.

اوففففف بابا خوشتیپی!

- کارم داری؟

تکیه ام رو از در گرفتم و گفتم: جایی میری؟

بدون اینکه جوابم رو بده رفت سمت یکی از اتاقا که اونطرف سالن بود.

اِ چطور دیشب اونجارو ندیدم؟؟

کیف بدست رفت سمت در.

- صبحونه آماده کردم.

- نمیخورم.

و در رو زد بهم و رفت. 

زیرلب زمزمه کردم: به جهنم که نمیخوری.

بیخیال نشستم پشت میز چهارنفره ی تو آشپزخونه و یه صبحونه ی مفصل خوردم.

بعد از شستن ظرفا به ساعت نگاه کردم. هنوز خیلی وقت داشتم برای درست کردن ناهار.

رفتم تا اتاق اونطرف سالن رو هم ببینم.

درش رو باز کردم و به داخل سرک کشیدم. یه اتاق کار با میز و کتابخونه ی چوبی بزرگ پر از کتاب.

رفتم سمت کتابخونه و به کتاباش دست کشیدم. عاشق مطالعه بودم و همیشه دوست داشم یه کتابخونه عین چیزی که پیش چشمم بود داشته باشم.

همه نوع کتابی داشت ولی بیشترش به زبان انگلیسی و فرانسه بود.

پس فرانسوی هم بلده!

رفتم سمت میز بزرگش و روی صندلی چرمش نشستم.

یه دور چرخیدم. صندلیش عجیب به آدم حس ریاست میداد!

چشمم به قاب عکس روی میز افتاد. همون عکس هشت نفره که اون روز به الهه نشون دادم.

نمیدونم چقدر گذشته بود فقط میدونم زمان زیادی بود که تو اون اتاق و مشغول مطالعه بودم.

از اتاق اومدم بیرون. با یه نگاه اجمالی به ساعت فهمیدم خیلی وقت ندارم.

زرشک پلو با مرغ تنها غذایی بود که هروقت می پختم به به و چه چه همه راه می افتاد برای همین دست به کار شدم.

چه لذتی داشت وقتی برای اولین بار از لوازم آشپزخونه ی خودم استفاده میکردم... بدون غرغر مامان!

یک ساعت بعد بوی غذا کل خونه رو برداشته بود.

رفتم تو اتاق تا لباسم رو عوض کنم. یه شلوار کتان سفید با بلوز آستین حلقه ای ستش رو پوشیدم. موهام که تا وسط کمرم می رسید رو شونه زدم و با کلیپس بالای سرم بستم. یکم رژ زدم و رفتم تو آشپزخونه تا غذا رو بکشم.

نمیدونستم کی میاد خونه از طرفی هم دوست نداشتم بهش زنگ بزنم ولی خیلی گشنم بود.

در کابینت رو باز کردم و یه لیوان برداشتم.

- کمک نمیخوای؟

یه جیغ بنفش کشیدم و لیوان از دستم افتاد و با صدای بدی هزار تیکه شد.

بیا همین اول کاری یه قلم از جهیزیه ام کم شد!

برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم.

این کی اومده بود که من نفهمیدم؟؟

به اُپن آشپزخونه تکیه داده بود و با پوزخند نگاهم می کرد. 

حتما پیش خودش میگه چه دست و پا چلفتی!

- نمیتونی وقتی میای یه اِهنی اوهونی چیزی بکنی؟

با تمسخر گفت: ببخشید یادم رفته بود وقتی خونه ی خودم میام باید در بزنم.

پشت چشمی واسش نازک کردم و خم شدم تا تیکه های شکسته ی لیوان رو جمع کنم.

- مواظب باش دستتو نبری چون من حوصله آخ و اوخ و وای دستم داره خون میاد رو ندارم.

با حرص گفتم: هنوز اونقدر دست و پا چلفتی نشدم.

- کاملا" مشخصه.

چشمامو بستم و چندتا نفس عمیق کشیدم. دلم میخواست انقدر مشت میکوبیدم به سینه اش تا جیگرم حال بیاد ولی مطمئنا" دست خودم بیشتر درد می گرفت!

- حالا چی پختی؟ اگه آشپزیت هم مثل ظرف درآوردنت باشه که باید فاتحه امو بخونم.

یه لبخند مسخره به من که با خشم نگاهش می کردم زد و رفت تو اتاق تا لباسش رو عوض کنه.

منو مسخره میکنی بچه پررو؟!! یه حالی من ازت بگیرم!

سریع خورده شیشه ها رو جمع کردم ریختم تو سطل آشغال.

یه بشقاب پر غذا برای خودم کشیدم و بقیه رو تو یه ظرف دیگه ریختم و گذاشتم تو فر و درشو بستم. میدونستم به ذهنش نمیرسه اونجا باشه.

با آرامش پشت میز نشستم و مشغول خوردن شدم. خداییش دست پختم حرف نداشت.

وقتی اومد تو آشپزخونه و دید برای اون نکشیدم رفت سراغ قابلمه ها.

متعجب از خالی بودنشون گفت: پس واسه من کو؟؟

- مگه من کلفته توام که برات غذا درست کنم؟!

- ترگل مسخره بازی درنیار گشنمه.

حالا نوبت من بود که اذیتش کنم.

- ببین عزیزم دوتا گزینه بیشتر نداری.

دستامو گرفتم بالا و شمردم:

- تخم مرغ

- رستوران سرکوچه

به صورتش که حالا از عصبانیت قرمز شده بود چشم دوختم.

یه گزینه ی دیگه هم داری.

یه تای ابروش رفت بالا.

- عذرخواهی از من.

- عمرا".

- هرجور خودت راحتی.

زنگ زد رستوران و سفارش غذا داد. منم خودم رو زدم به بیخیالی و غذام رو خوردم.

با کباب تو ظرفم بازی می کردم. اصلا میل نداشتم بخورم انگار اشتهام کور شده بود.

به ترگل که خیلی راحت غذاشو میخورد نگاه کردم.

فکر نمی کردم تلافی کنه.

وقتی در خونه رو باز کردم بوی غذا خورد به مشامم. 

بدون اینکه سر و صدایی کنم رفتم تو آشپزخونه.

از تو کابینت لیوان برداشت و همین که خواست برگرده با صدای من ترسید و لیوان از دستش افتاد.

هوس کرده بودم سربه سرش بذارم. ترگل جزو اون دسته از دخترایی بود که به پسرا محل سگ نمیذاشت رابطه اش با منم درحد یه سلام و علیک معمولی بود.

می دیدم چقدر از حرفام حرص میخوره. اگه میتونست مطمئنا" انقدر منو میزد تا همونجا به درک واصل شم! اینو از دستای مشت شده اش فهمیدم.

رفتم تو اتاق تا لباسمو عوض کنم و زودتر دست پختشو بخورم. 

بوی غذاش که خیلی خوبه حتما" مزه اش هم عالیه.

اما اونم تلافی حرفامو کرد.

هنوزم نگاه حسرت بارم به غذای خوش آب و رنگ تو بشقابش بود.

قاشق و چنگالم رو تو ظرف رها کردم و یه کم نوشابه خوردم.

- دیگه نمیخوری؟

خندید و با تمسخر ادامه داد: حق داری البته. منم اگه جای تو بودم و اکثر اوقات غذای بیرون میخوردم با دیدنش هم حالم بهم میخورد چه برسه خوردنش. 

حالا نوبت اون بود که به من تیکه بندازه.

بدون اینکه چیزی بگم از جام بلند شدم اما همین که خواستم قدم از قدم بردارم پام سوخت.

- آخ!

- چی شد؟

به خورده شیشه ای که تو پام رفته بود نگاه کردم.

برگشتم و با حرص گفتم: ببینم تو چشمات ضعیفه؟

با خنده گفت: نه چطور؟

خورده شیشه رو از تو پام درآرودم و نشونش دادم.

- پس چطور اینو ندیدی؟

- وای ببخشید عزیزم از چشمم دور موند. تقصیر خودته دیگه چرا دمپایی نپوشیدی؟؟

با لبخندی که رو لبش بود ادامه داد: میدونی من اصلا حوصله آخ و اوخ و وای پام داره خون میاد رو ندارم.

ابروش رو برای من که با عصبانیت نگاهش میکردم به معنی چیزی که عوض داره گله نداره بالا انداخت.

لنگون لنگون رفتم سمت یکی از کابینت ها تا از تو جعبه ی کمک های اولیه یه چسب زخم پیدا کنم و بزنم به پام.

دستم رو گرفت و کشیدم کنار.

- بیا برو بشین خودم برات میارم.

منم از خدا خواسته رفتم رو مبل نشستم تا بیاد. بعد چند ثانیه با پنبه و چسب زخم اومد و کنارم نشست.

- حالا نمیتونستی تو همون آشپزخونه بشینی؟؟

- هرجا دلم بخواد میشینم.

زیرلب گفت: بچه پررو!!

- چیزی گفتی؟؟

با پنبه خون کف پام رو پاک کرد و چسب رو روی زخمم زد.

- آره گفتم اگه پسر خوبی بودی و منو اذیت نمی کردی هم بهت ناهار میدادم هم پات اوخ نمی شد.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: ترگل با من بازی نکن وگرنه بد میبینی.

چشماشو باریک کرد و گفت: مثلا میخوای چیکار کنی؟؟

صورتم رو بردم نزدیک صورتش. هرچی من بهش نزدیک می شدم اون خودشو عقب می کشید تا جایی که دیگه نتوست و خورد به دسته ی مبل.

فاصله امون به زور یک سانت می شد. 

مردمک چشماش از ترس گشاد شده بود و آب دهنش رو قورت می داد.

چونه اش رو تو دستم گرفتم و با صدای آرومی گفتم: میتونی یه بار دیگه امتحان کنی تا ببینی چیکار میکنم.

ازش فاصله گرفتم و تکیه دادم به مبل. 

موهاشو که روی صورتش ریخته بود کنار زد و گفت: میرم... میرم ظرفا رو بشورم.

********************

با سر و صدا ظرفا رو میشستم. 

همیشه همینجورم وقتی رو کارم تمرکز نداشته باشم به بدترین نحو انجامش میدم.

هنوز تو شوک حرکتش بودم. یه کم دیگه می اومد جلو... دیگه معلوم نبود چی می شد!!

وقتی ظرفا رو شستم غذاها رو تو یخچال گذاشتم و خواستم برم تو اتاق که با دیدن کسری که تو خودش جمع شده بود و خوابش برده بود مسیرم رو عوض کردم و از اتاقش یه لحاف برداشتم و انداختم روش.

درسته ازش خوشم نمی اومد اما راضی نبودم سرما بخوره. دیگه تو آبان بودیم و هوا تقریبا سرد شده بود.

رفتم تو اتاقم و چون کاری نداشتم روی تخت دراز کشیدم و نفهمیدم چشمام کی روی هم افتاد و خوابم برد.

از خواب که بیدار شدم با دیدن لحافی که روم کشیده شده بود تعجب کردم.

پام یه کم درد می کرد اما نه اونقدری که نتونم راه برم.

رفتم تو آشپزخونه و آب رو گذاشتم جوش بیاد تا یه نسکافه بخورم.

روی مبل نشسته بودم و فوتبال نگاه می کردم که ترگل هم از اتاق اومد بیرون.

یه نگاه به چشمای پف کرده و موهای ژولیده اش کردم و سعی کردم جلوی خنده ام رو بگیرم.

یه لیوان آب پرتقال خورد و خواست برگرده تو اتاق که صداش زدم.

- بله؟؟

- بیا بشین کارت دارم.

نشست رو به روم. به جلو خم شدم و گفتم: ببین بیا یه قراری بذاریم.

- چه قراری؟

- من خیلی فکر کردم. این مدتی که اینجایی به عنوان شوهرت همه هزینه هات با منه. اما تو هم یه سری وظایف داری که باید بهشون عمل کنی.

- مثلا"؟

- آشپزی. باید اعتراف کنم که از خوردن غذای بیرون خسته شدم.

لب هاش به لبخندی از هم باز شد.

- پس راسته که میگن شکم مردا براشون از هر چیزی مهم تره!

- تو مختاری هرجور که دوست داری فکر کنی.

یه کم فکر کرد و گفت: اُکی من میتونم این لطفو بهت بکنم و اجازه بدم از دست پختم بخوری.

چه برای خودش پپسی باز میکنه!!

- اما اینجوریم نیست که همیشه آشپزی کنم. به هر حال زن گرفتی آشپز رسمی که استخدام نکردی.

خدا هیچ بنی بشری رو محتاج این زن ها نکنه!

دستم رو تو هوا تکون دادم و گفتم: خیلی خب بابا، من که ناهار شرکتم کسی هم نگفت از صبح تا شب وایسی پای گاز. حالا بلند شو برو واسه شام یه چیزی درست کن که داره کم کم گشنه ام میشه.

کنترل رو برداشت و کانال رو عوض کرد.

- الآن میخوام فیلم ببینم. واسه شامم غذای ظهر رو بخور.

- مگه چیزی ازش مونده؟

حرفی نزد ولی لبخند روی لبش بدجوری با اعصابم بازی می کرد.

بلند شدم و رفتم سمت اتاق کارم تا کارای عقب مونده ام رو انجام بدم.

- واقعا" که شما زن ها دست شیطونم از پشت می بندید.

- هرچی باشیم به پای شما مردا نمی رسیم.

********************

- خب پس متاهلی خوبه.

خندیدم و زیر لحاف خزیدم.

- ای بد نیست. راستش اصلا" فکر نمی کردم بتونم یک ساعتم با این کوه یخ زندگی کنم ولی یه روز گذشت.

- حالا کم کم علاقتون به هم بیشتر میشه.

به خوش خیالیش خندیدم.

- نمیدونم شاید حق با تو باشه. تو چی الهه؟؟ نمیخوای متاهل بشی؟

- چی بگم مگه کسی هم هست که دوست نداشته باشه؟

- آره من.

- برو بابا. تو دوست نداشتی با اون به قول خودت کوه یخ ازدواج کنی وگرنه از اصل ازدواج بدت نمی اومد.

راست می گفت من از خود ازدواج بدم نمی اومد فقط نمی خواستم به زور و اجبار باشه.

- وقتی این وقت شب زنگ زدی تعجب کردم. گفتم الآن باید سرت گرم باشه.

خندیدم و گفتم: منحرف! یه چیزایی هست که باید برات تعریف کنم. فردا که دعوتیم اگه شد پس فردا بیا اینجا باهات کلی حرف دارم.

- باشه حتما" اتفاقا دلم خیلی برات تنگ شده.

- منم. برو بخواب ببخشید بدخوابت کردم.

- چیکار کنم خراب رفاقتم.

خداروشکر کردم از بابت داشتن الهه. درسته که من ترانه رو هم داشتم اما با الهه خیلی راحت تر بودم.

صبح بعد از خوردن صبحانه یه دوش آب گرم گرفتم و برای رفتن به خونه ی دایی حاضر شدم.

یه مانتوی سفید که دور آستین و یقه اش طلایی بود و کمربند طلایی رنگش کمرم رو باریک تر نشون می داد پوشیدم.

موهام رو بافتم و از یه طرف روی شونه ام انداختم. یه آرایش ملایم کردم و شال سفیدم رو که حاشیه های طلایی داشت سرم کردم. 

کیف و کفش طلایی رنگم رو برداشتم و بعد از زدن عطر مورد علاقه ام به مچ دستام و گردنم از اتاق خارج شدم.

کسری با دیدنم یه نگاه به سر تا پام کرد و گفت: چه عجب بالاخره تشریف فرما شدین.

کفشامو پام کردم و گفتم: به جای اینکه وایسی و وقت تلف کنی بیا بریم دیر شد.

زیرلب چیزی گفت که نفهمیدم. اهمیتی هم به فهمیدنش ندادم.

خونه ی دایی اینا خیلی با خونه ی کسری فاصله نداشت برای همین زود رسیدیم.

مش رحمت اومد سمتمون و بهمون تبریک گفت. 

ازش تشکر کردیم و کسری به سه ماشین مدل بالایی که تو باغ پارک شده بود اشاره کرد و گفت: مهمون داریم؟

- تاج الملوک خانم و بچه هاشون تشریف آوردن آقا.

اخمای کسری به وضوح درهم گره خورد. 

می دونستم از شروین اصلا" خوشش نمیاد اما دلیلش رو نمیدوستم فقط یادمه از بچگی یه خورده حسابایی با هم داشتن!

همراه هم رفتیم داخل و با ورودمون همه از جا بلند شدن.

اول رفتیم پیش آقاجون و تاج الملوک که روی صندلی کنار هم نشسته بودن و باهاشون روبوسی کردیم.

تاج الملوک یه نگاه به هردومون کرد و با لحن همیشه جدیش تبریک گفت و برامون آرزوی خوشبختی کرد.

ازش تشکر کردیم و با بقیه سلام و احوال پرسی کردیم. 

به شروین که رسیدم دستم رو فشرد و مثل مادرش جدی و البته کمی ناراحت بهم تبریک گفت.

کنار کسری روی مبل نشستم. 

میدونستم از حضور این قوم پر جمعیت راضی نیست و داره به زور تحمل میکنه.

عمه تاج الملوک خواهر آقاجون و بعد از اون بزرگ خاندان بود. سه پسر و یه دختر داشت.

شهاب پسر بزرگش ده سالی می شد که با دختر خاله اش مهتا ازدواج کرده بود و یه پسر هشت ساله داشت. 

در واقع مهتا دختر عمه اختر الملوک، خواهر دیگه ی آقاجون بود.

شایان پسر دومش برخلاف رسمی که تو خاندان محتشم رواج داشت با هم دانشگاهیش ازدواج کرد و برای اولین بار سنت شکنی کرد. 

البته عمه هم کم تو کاسه اشون نمیذاره و دائم بچه دار نشدن نوشین رو تو سرش میکوبه ولی شایان همیشه پشت زنشه و عاشقانه دوستش داره.

شروین پسر سوم عمه همسن کسری بود و همچنان مجرد.

قبل از عقدم با کامیار زمزمه هایی سر داده بودن که ترگل رو میخوایم برای شروین خواستگاری کنیم و از این حرفا ولی خب من مخالفت کردم.

حتی بعد از فوت کامیار هم میخواستن پاپیش بذارن اما آقاجون مخالفت کرد. اینو بعدا" از زبون ترانه شنیدم.

شیما تک دختر عمه که به تازگی نامزد کرده یه سالی از من بزرگتر بود. 

تنها کسی که تو خانواده ی عمه ازش خوشم می اومد همین دختر بود البته مهتا و نوشین هم خونگرم و مهربون بودن اما تفاوت سنی زیادی که داشتیم باعث شده بود رابطه امون رسمی باشه.

با فشار دستم حواسم جمع شد.

- حالا از زندگیت راضی هستی دخترجون؟؟

به عمه که این سوال رو پرسیده بود نگاه کردم و گفتم: بله خب، چرا باید ناراضی باشم؟

تابی به گردنش داد و گفت: به هر حال آدم وقتی سایه ی یکی دیگه رو زندگیش باشه نمیتونه راحت زندگی کنه.

کاملا" معلوم بود که منظورش به کسری هستش و اون سایه استعاره از شیداست.

داغ کردن کسری رو حتی بدون نگاه کردن به چهره اش هم حس می کردم.

زن دایی برای اینکه بحث رو عوض کنه رو به من گفت: ترگل جان میخوای لباست رو عوض کنی برو بالا.

با یه عذرخواهی جمع رو ترک کردم و رفتم اتاق کسری.

تونیک طلایی رنگم رو که آستین سه ربع و تا بالای زانوم بود پوشیدم.

دستی به موهای بافته شده ام کشیدم و همزمان نگاهم به شالم افتاد.

خیلی روی حجاب حساس نبودیم اما اینبار تحمل نگاه های خیره ی شروین رو نداشتم برای همین شالم رو روی سرم انداختم. 

درسته که بازم موهام معلوم بود اما بهتر از هیچی بود!

با عصبانیت به مامان نگاه کردم و گفتم: برای چی اینا رو دعوت کردید؟

همونطور که به زینت سفارش می کرد تا کم کم غذاها رو بکشه گفت: چیکار کنم پسرم؟ عروسیت که نیومدن دیروز زنگ زدن تا هم تبریک بگن هم عذرخواهی کنن. باباتم دعوتشون کرد. حالا مگه چی شده؟

- این تاج الملوک داره رو اعصابم درازنشست میره.

مامان که سعی داشت خنده اش رو کنترل کنه گفت: یه روزه مادرجون. تحمل کن تموم میشه.

پوفی کشیدم و از آشپزخونه خارج شدم.

خواستم برم بالا که نگاهم به ترگل و شروین که کنار هم نشسته بودن و حرف میزدن افتاد.

نمیدونم چی تو گوش ترگل گفت که نیشش تا بناگوش باز شد.

کارای ترگل برام مهم نبود چون دیر یا زود از هم جدا می شدیم اما دوست نداشتم این گلابی فکر کنه چیزی بینمونه!

دستم رو زدم به شونه اش و کنارش نشستم.

- احوال شروین خان؟

برگشت سمتم و گفت: به لطف شما. کار و بار چطوره؟

ترگل عذرخواهی کرد و رفت پیش ترانه و شیما.

- خوبه. شما چی؟ بازار طلا و سکه رونق داره؟

- البته.

- خب خداروشکر.

سرش رو نزدیک گوشم آورد و گفت: خیلی خوش شانسی.

- منظورت چیه؟

- تور کردن همچین پری دریایی شانس میخواد.

- حرف دهنتو بفهم.

- دروغ میگم؟؟ اولش که برادرت تورش زد حالام خودت.

دستم مشت شده بود. خیلی خودمو کنترل میکردم که زیر چشمش بادمجون نکارم!

- من که میدونم چندماه دیگه طلاقش میدی.

جا خوردم اما خودمو نباختم.

- برای چی باید یه همچین حماقتی بکنم؟!

- چون بهش علاقه ای نداری. تو هنوزم شیدا رو دوست داری.

پوزخندی زدم و گفتم: پرونده شیدا دیگه بسته شده.

آروم تر ادامه دادم: تو هم بهتره فکر زن منو از اون کله ی پوکت بیرون کنی وگرنه بد می بینی.

با صدای مامان که همه رو برای صرف ناهار دعوت میکرد بلند شدم اما همون موقع موبایلم زنگ خورد.

پنج دقیقه ای با هومن که طبق معمول مثل خروس بی محل! عمل کرده بود حرف زدم.

وقتی پشت میز نشستم تازه اون دوتا رو دیدم که کنار هم و رو به روی من نشسته بودن.

بازم اهمیتی ندادم و مشغول خوردن شدم.

همه جا سکوت بود و فقط صدای برخورد قاشق و چنگال با بشقاب به گوش می رسید که یه دفعه تاج الملوک گفت: دستت درد نکنه فرامرز جان. ایشالا شیرینی نوه دار شدنت!!

********************

با حرف عمه غذا پرید تو گلوم و به سرفه افتادم. شروین که کنارم نشسته بود سریع یه لیوان آب برام ریخت و داد دستم.

یه ضرب آب رو سر کشیدم. یه نفس عمیق کشیدم که با حرف عمه همه به خنده افتادن.

- حالا نمیخواد هول بشی دخترجون وقت واسه بچه دار شدن زیاده.

وای خدایا یکی جلوی دهن این پیرزن رو بگیره!

دیگه کسی تا آخر غذا صحبت نکرد. کسری ناجور اخماشو کشیده بود تو هم.

نفسم رو با صدا دادم بیرون. خیلی اخلاقش خوب بود حالا تا چند روز باید با این قیافه هم تحملش کنم.

بعد از ناهار تو جمع کردن ظرفا به زینت و زن دایی کمک می کردم. دیس خالی برنجو روی میز تو آشپزخونه گذاشتم و خواستم برم بیرون که شروین اومد تو.

- چیزی میخواین؟

- یه لیوان آب میشه بدی؟

از آبسردکن یخچال براش آب ریختم و دادم بهش. خواستم برم که بازومو گرفت و نگهم داشت.

- باید باهات حرف بزنم.

- گوش می کنم.

- دوستش داری؟

از سوالش جا خوردم.

- چرا این سوالو میپرسین؟

- ببین ترگل میدونم دوستش نداری. مجبور نیستی تحملش کنی ازش طلاق بگیر.

خواستم جوابشو بدم که با سرفه ی یکی از جا پریدم.

کسری در حالی که تکیه اش رو از چارچوب در می گرفت گفت: ترگل بیا اتاقم کارت دارم.

دستم رو ول کرد و گفت: بعدا" با هم حرف می زنیم.

رفتم تو اتاق. پشت پنجره ایستاده بود و بیرون رو تماشا می کرد.

- بهت چی می گفت؟

- چیز خاصی نمی گفت.

برگشت و با خشم نگاهم کرد.

- میگی یا به زور ازت حرف بکشم؟

با طلبکاری گفتم: ببینم اصلا تو کی منی که بخوای به زور ازم حرف بکشی؟

قدم به قدم بهم نزدیک می شد.

- تا وقتی اسمت تو شناسناممه شوهرتم.

خندیدم.

- یه مشت کاغذ هیچ ارزشی ندارن. تو شوهرم نیستی.

دیگه رسیده بود بهم.

- یادمه دیروز بهت گفتم با من بازی نکن وگرنه بد می بینی.

- منم یادمه که گفتم مثلا" میخوای چیکار کنی؟؟

با لحنی که ترسو به جونم انداخت گفت: امروز میفهمی چیکار می کنم.

مانتوم رو پرت کرد تو بغلم و گفت: همین الآن حاضر میشی بریم.

از اتاق خارج شد اما قبل از اینکه در رو ببنده گفت: دیر کنی اون روی منو می بینی.

نه که تا حالا ندیدم؟!

مانتوم رو پوشیدم و شالم رو مرتب کردم و بعد از برداشتن کیفم رفتم پایین.

همه از اینکه انقدر زود داشتیم می رفتیم تعجب کرده بودن.

...

بین ماشینا لایی می کشید و با سرعت سرسام آوری تو بزرگراه رانندگی می کرد.

از ترس کمربندم رو سفت چسبیده و تو صندلیم فرو رفته بودم.

بالاخره رسیدیم خونه.

نفس حبس شده ام رو دادم بیرون و از اینکه هنوز سالم بودیم خداروشکر کردم.

کسری جلوتر می رفت و منم عین جوجه اردک زشت دنبالش بودم!

در خونه رو باز کرد اشاره کرد من اول برم تو.

در رو محکم زد بهم و همین که کفشام رو درآوردم مچ دستم رو گرفت کشید.

- چیکار داری میکنی؟؟

رفت سمت اتاق خواب و هولم داد تو اتاق خودشم پشت سرم اومد.

- مگه نگفتی یه مشت کاغذ ارزش ندارن؟ 

هرچی نزدیک تر می شد من عقب تر می رفتم.

- مگه نگفتی شوهرت نیستم؟

خوردم به دیوار. دستاشو دو طرف سرم گذاشت.

خواستم بزنمش کنار اما یه سانت هم جا به جا نشد.

- مسخره بازی درنیار کسری.

- مسخره بازی چیه عزیزم؟ حالا که یه مشت کاغذ برات بی ارزشن یه جور دیگه بهت می فهمونم که شوهرتم.

- ببینم اصلا" به تو چه ربطی داره که شروین بهم چی گفته هـــــان؟؟من و تو که قراره چند ماه دیگه از هم جدا بشیم. بالاخره منم باید به فکر بعد از طلاقم باشم...

هنوز حرفم تموم نشده صورتم سوخت.

اشک هام که منتظر یه تلنگر بودن روی صورت سردم ریختن.

رگ گردنش زده بود بیرون و صورتش از عصبانیت قرمز شده بود.

- بعد از طلاقت هر غلطی که خواستی بکن اما تا وقتی زن منی حتی اگه فقط یه مشت کاغذ بی ارزش ثابتش کنه اجازه نمیدم با کثافت کاری مهر یه خیانت دیگه رو روی پیشونیم بزنی.

زدم تو گوشش. انقدر محکم که دست خودم به درد اومد.

حالا نوبت من بود که با حرفش مثل نارنجکی که ضامنش رو کشیده باشن منفجر بشم.

- تو در مورد من چی فکر کردی؟؟ فکر کردی منم مثل شیدا جونت هرزه و هرجایی ام؟؟

جیغ می کشیدم و مشت می زدم تو سینه اش.

- تو غلط کردی که راجع به من اینجوری فکر کردی. اصلا" تو کی هستی که به خودت اجازه میدی درموردم اینجوری فکر کنی و بهم تهمت هرزگی بزنی؟؟

نمیفهمیدم چی میگم فقط داشتم خودمو خالی می کردم.

- ازت بدم میاد. از اینکه همه ی زن ها رو به یه چشم می بینی بدم میاد. گمشو از اتاق من برو بیرون نمیخوام ببینمت.

دیگه واقعا" رو حرفا و حرکاتم کنترلی نداشتم و اگه یه ثانیه ی دیگه تو اتاق می موند هم اونو می کشتم هم خودمو.

صدای در خونه رو که محکم بهم خورد شنیدم. 

پاهام توان نگه داشتنم رو نداشتن.

سُر خوردم و روی زمین نشستم.

حرفاش برام گرون تموم شده بود.

دردی که توی قلبم بود از درد صورتم بیشتر بود.

از اینکه فکر می کرد منم یکی هستم مثل شیدا بدم میومد.

عمه راست می گفت. تا وقتی سایه شیدا روی زندگیم بود نمیتونستم راحت باشم.

هرچی کنارم بود رو با حرص پرت می کردم و جیغ می زدم.

- بدم میاد... ازت بدم میاد... از همتون بدم میاد...

نگاهی به سیگارهای نیم سوخته ی زیر پام انداختم.

یه بسته رو تموم کرده بودم و داشتم می رفتم سراغ دومی که دستی از پشت پاکت رو قاپید.

- بسه دیگه چقدر میکشی؟

صدای هومن رو معترضانه کنار گوشم شنیدم.

به سختی هوا رو بلعیدم.

کنارم روی نیمکت نشست و با دیدن آشغال سیگارهای روی زمین نچ نچی کرد.

- آخه تو که با یه دعوا انقدر اعصابت بهم میریزه غلط میکنی دعوا میکنی.

- میشه خفه شی هومن؟!

- نه نمیشه. اگه دیر رسیده بودم معلوم نبود میخواستی چه بلایی سر ریه هات بیاری.

- الکی شلوغش نکن.

با عصبانیت گفت: شلوغش نکنم؟؟ یه بسته رو تموم کردی و میخواستی دومی رو شروع کنی. از کی تا حالا انقدر سیگار میکشی؟؟

- خودت که میدونی. وقتی از چیزی ناراحت باشم اینجوری میشم.

پوفی کرد و تکیه اش رو داد به نیمکت.

- حالا از چی ناراحتی؟ یه دعوا بود تموم شد و رفت. به جای اینکه اینجا بشینی و هی پشت سر هم سیگار آتیش بزنی بلند شو برو از دلش دربیار.

به این همه خوش خیالیش لبخند زدم.

از جام بلند شدم و گفتم: ممنون از کمکت.

با اعتراض گفت: حالا کجا داری میری؟؟

- مگه نگفتی برم از دلش دربیارم؟؟ دارم میرم همین کارو بکنم.

- آهان، باشه برو.

از هومن جدا شدم و تو خیابونا قدم زدم.

یاد سیلی که به صورتم زده بود افتادم. یاد جیغ ها و مشت هایی که پی در پی به سینه ام می زد.

اون موقع قدرت هر نوع حرکتی ازم سلب شده بود و اگه نمی گفت از اتاق برم بیرون مطمئنا" تا آخرش همونجا می موندم!

نمیخواستم بزنم تو گوشش اما اون لحظه حرفاش خون رو تو رگ هام به جوش آورد.

درسته من و اون واقعا" زن و شوهر نبودیم اما دوست نداشتم دیگران از این موضوع باخبر بشن. مخصوصا" اون پسره ی عوضی که مسبب دعوای امروزمون بود.

به زن و شوهر جوانی که رو به روم دست تو دست هم قدم میزدن چشم دوختم.

برای لحظه ای یاد چندسال پیش افتادم. یاد خودم و شیدا که همینطور عاشقانه قدم میزدیم.

حتی هنوز هم نمیتونم نگاهش رو از یاد ببرم. حرف ها و حرکاتش همه و همه این باور رو تو دلم انداخته بود که اونم منو دوست داره.

اون زمان احساس می کردم خوشبخت ترین مرد روی زمینم. با هر کسری گفتنش تا عرش میرفتم.

چی شد که با رفتنش خط بطلانی روی تمام باورهام کشید؟؟

چی شد که ترجیح داد منو اینجا با غرور خرد شده ام تنها بذاره و با عشق قدیمیش بره؟؟

چی شد که امروز فکر کردم ترگل هم میتونه شیدای دیگه ای باشه؟؟

دخترعمه ای که فامیل روی پاکیش قسم میخورن. کسی که زمانی می گفتم از سر کامیار زیاده!

پشیمون بودم. از رفتارم. از حرفام. از سیلی که به صورتش زده بودم و اونم خوب جوابش رو داده بود.

لبخندی روی لب هام نقش بست. 

دستم رو روی صورتم، درست همون جایی که سیلی زده بود گذاشتم.

هیچ وقت فکر نمی کردم دستاش اینقدر سنگین باشه!

نمیدونم چقدر از شب گذشته بود که به خونه برگشتم.

کلید رو تو قفل چرخوندم و خیلی آروم داخل شدم.

به تلویزیون روشن و ترگل که روی کاناپه خوابش برده بود نگاه کردم.

کنترل رو برداشتم و تلویزیون رو خاموش کردم.

به چهره اش که در خواب معصومانه تر به نظر می رسید خیره شدم.

جای انگشتام به طور نامحسوسی روی صورتش خودنمایی می کرد.

دستم رو دراز و صورتش رو نوازش کردم.

گناهی نداشت. اونم مثل من وارد بازی شده بود که کس دیگه ای طراحیش کرده بود.

بیشتر به چهره اش دقیق شدم.

موهای بلوندش نیمی از صورت پف کرده اش رو پوشونده بود و نوک بینیش از گریه ی زیاد قرمز شده بود.

نمیدونم از روی چی بود. دلسوزی، ترحم یا پشیمونی که خم شدم تا گونه اش رو ببوسم اما...

کلافه سرم رو عقب کشیدم.

من حق نداشتم. حق نداشتم این کارو بکنم.

بلند شدم و یه دستم رو زیر زانوهاش و دست دیگه ام رو دور کمرش حلقه کردم و در آغوش گرفتمش.

در نیمه باز اتاق رو با پام کامل باز کردم و روی تخت خوابوندمش. لحاف رو تا روی گردنش بالا کشیدم و بعد از خاموش کردن چراغ از اتاق خارج شدم.

چشمامو آروم باز کردم و نگاهم به در بسته خیره موند.

نمیدونستم دعوای امروزشو باور کنم یا محبت قلنبه شده ی امشبشو!

وقتی از خواب بیدار شدم هوا تاریک شده بود و تازه فهمیدم انقدر گریه کردم که همونجا روی زمین خوابم برده.

رفتم دستشویی تا آب سرد از سوزش چشمام کم کنه.

چند مشت آب به صورتم پاشیدم و به دختر درون آینه که قطره های درشت آب روی صورتش می غلطید خیره شدم.

چشمام از گریه ی زیاد پف کرده و نوک بینیم قرمز شده بود. جای انگشتاش نامحسوس روی صورتم خودنمایی میکرد.

کی انقدر بدبخت شدم که کسری به خودش اجازه داد دست روم بلند کنه؟؟

دوست داشتم برم پیش آقاجون و بگم این بود انتخابت؟؟

این بود اون شوهر ایده آلی که می گفتی؟؟

این بود اون زندگی عالی که ازش حرف میزدی؟؟

دوباره اشکام روی گونه هام راه باز کرد.

با شدت پاکشون کردم. دیگه نباید گریه می کردم. خوشم نمی اومد در مقابلش ضعیف جلوه کنم.

گرسنه ام بود اما میلی به خوردن چیزی نداشتم. یه بسته بیسکویت نصفه از تو کابینت برداشتم و دوتا دونه خوردم تا ته دلم رو بگیره.

روی مبل نشستم و فیلم چرتی رو که از تلویزیون پخش می شد نگاه می کردم.

نمیدونم ساعت چند بود که صدای چرخش کلید توی قفل بهم فهموند برگشته خونه.

دوست نداشتم باهاش رو به رو بشم اما دیگه برای رفتن به اتاق خیلی دیر شده بود برای همین روی مبل دراز کشیدم و خودمو به خواب زدم.

صدای قدم هاشو که به مبل نزدیک می شد می شنیدم.

تلویزیون رو خاموش کرد و کنار مبل ایستاد. 

سایه اش رو که روی صورتم افتاده بود حس می کردم.

با قرار گرفتن دستش روی صورتم و نوازشش انگار که برق 220 ولت بهم وصل کرده باشن لرزیدم.

خیلی تلاش کردم تا پلک هام نلرزه و نفهمه که بیدارم.

احساس میکردم هر لحظه صورتش به صورتم نزدیک میشه. 

نفس های گرمش که به صورتم میخورد بدنم رو گرم میکرد.

تو فکر این بودم که میخواد چیکار کنه که یک دفعه بغلم کرد. 

از لای چشمام دیدم که داره میره سمت اتاق خواب.

نفس عمیق ولی بی صدایی کشیدم که بوی سیگار خورد به مشامم.

به به پس سیگارم میکشه. خوبه دیگه، واقعا" دستت درد نکنه آقاجون. چند وقت دیگه حتما" معتادم میشه اون وقت باید از تو جوب جمعش کنم!

البته به من ربطی نداره من تا اون موقع طلاق گرفتم!

روی تخت خوابوندم و لحاف رو تا روی گردنم بالا کشید.

با صدای بسته شدن در چشمامو باز کردم.

واقعا" نمیدونستم کدوم رفتارش رو باید باور کنم؟!

...

صبح وقتی بیدار شدم از خونه رفته بود. منم بعد از خوردن صبحونه یه زنگ به الهه زدم و برای ناهار دعوتش کردم و ازش خواستم سر راهش بره خونه مون و وسایل نقاشی منو بیاره.

من و الهه ترم آخر رشته نقاشی بودیم. یعنی چون ترم تابستونی برداشتیم و یه سری از واحدامون رو پاس کردیم ترم آخر بودیم.

داشتم سالاد درست می کردم که الهه اومد.

جلوی در ورودی منتظرش شدم. با دیدنش لبخند عمیقی روی صورتم نقش بست. 

مثل همیشه شاد و پرانرژی مشغول ماچ و بوسه شد. کفشاشو درآورد و همراه من اومد تو آشپزخونه.

- آقاتون تشریف ندارن؟؟

زیر گاز رو کم کردم و گفتم: نه رفته شرکت.

- خوبه مرد باید سرکار باشه. اگه خونه باشه انقدر غر میزنه که آدمو کلافه میکنه.

با خنده گفتم: تجربه داری؟؟

- آره دیگه یه نمونه اش همین احسان روزای جمعه پدرمو درمیاره.

- برو بشین تا برات چایی بیارم.

شالش رو درآورد و انداخت روی صندلی میز ناهارخوری تو آشپزخونه.

- ای بابا من که غریبه نیستم. الآنم چایی نمیخوام ناهار میخوام.

خندیدم و غذا رو کشیدم.

وسط غذا خوردنمون از همه چی حرف زدیم. شک داشتم که قضیه ی خودم و کسری رو بهش بگم یا نه اما آخرش منصرف شدم. 

دلیلی نداشت بقیه از رابطه مون چیزی بدونن.

- وای دست و پنجه ات درد نکنه خیلی چسبید.

- معلومه ته بشقاب رو درآوردی.

مظلومانه گفت: خو چیکار کنم خیلی خوشمزه بود.

خندیدم و گفتم: هیچی فقط میگم مراقب باش چاق نشی.

- تو نمیخواد نگران من باشی. شوهرت باید مراقب باشه که با این دست پخت تو به یه ماه نکشیده شکمش میاد جلو.

پوزخندی زدم و گفتم: دیگه اینطوریم که تو میگی نیست. من فقط چندتا غذا رو بلدم خوب بپزم.

بعد از اینکه ظرفا رو تو ماشین ظرفشویی چیدم رفتیم تا اتاقمو نشونش بدم.

با دیدنش لبخندی زد گفت: خیلی قشنگه.

- چشمات قشنگ میبینه.

روی تخت نشست و گفت: حالا واقعا" رابطه تون با هم خوبه؟

کنارش نشستم و همونطور که با حلقه ی تو دستم بازی میکردم گفتم: بد نیست. یعنی فعلا" که مجبوریم همدیگه رو تحمل کنیم.

دستشو روی دستم گذاشت.

- ترگل به من نگاه کن.

به چشمای نگرانش نگاه کردم. چشمایی که نگرانی خواهرانه توش موج میزد.

- تو چشمات غمه. چی ناراحتت کرده؟

- بیخیال الهه. چیزی نشده که بخوام برات تعریف کنم.

- باشه اصرار نمیکنم ولی هر وقت مشکلی برات پیش اومد روی کمک من حساب کن.

از اینکه مثل همیشه کنارم بود خداروشکر کردم.

عصر بود که گفت باید بره و آماده بشه چون شب خونه ی عمه اش دعوت بودن.

بعد از رفتنش خونه رو مرتب کردم و دوباره به اتاقم برگشتم.

یکی از عادت هام این بود که اطرافم همیشه تمیز و مرتب باشه. همیشه هم سر این موضوع با ترانه دعوا داشتم.

روی تخت، دمر افتادم و مشغول طراحی با مداد B6 روی برگه ی سفید A3 شدم.

انقدر غرق کارم بودم که گذشت زمان رو حس نکردم.

********************

غروب بود که برگشتم خونه. تو راه دم یه گلفروشی نگه داشتم و دسته گل تقریبا" بزرگی از گل های مورد علاقه اش خریدم.

دوست نداشتم تو این مدتی که تو خونه من و با من زندگی میکنه دلخوری بینمون باشه.

خونه تو تاریکی و سکوت عمیقی فرو رفته بود. خواستم صداش بزنم که از چراغ روشن اتاق فهمیدم اونجاس.

در نیمه باز رو آروم باز کردم و به ترگل که روی تخت، دمر افتاده بود و طراحی می کرد نگاه کردم.

موهاشو دوباره بافته بود و تاپ و دامن مشکی پوشیده بود که به پوست سفیدش میومد.

پاهاشو عین بچه ها بالا و پایین می کرد و هر بار با این کارش دامنش هم بالا و پایین می رفت.

درست عین بچگیاش که هر وقت میخواست نقاشی بکشه اینطوری میخوابید و پاهاشو بالا و پایین می کرد.

یه لحظه دلم لرزید. از دیدن دختر زیبایی که رو به روم بود دلم لرزید.

ترگل میتونست با یکی دیگه خوشبخت بشه اما آقاجون نذاشت، دیگران نذاشتن.

میتونست به جای اینکه به اجبار با من ازدواج کنه با عشق و علاقه با کسی که دوستش داشت زندگیشو بسازه.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: خسته نباشی.

هین بلندی کشید و صاف روی تخت نشست.

دستشو روی قلبش گذاشت و گفت: این دفعه ی دومه که منو اینجوری میترسونی.

رفتم سمتش.

- ببخشید. قصد ترسوندنتو نداشتم.

کنارش روی تخت نشستم. با دستش تاپ و دامنش رو مرتب می کرد. انگار تازه فهمیده بود که چند دقیقه فقط داشتم نگاهش می کردم.

دسته گل رو روی پاش گذاشتم و به منظره ای که کشیده بود نگاه کردم.

- این برای چیه؟

- معذرت خواهی، بابت رفتار دیروزم.

جا خورد. شاید فکر نمیکرد به این زودی ازش عذرخواهی کنم.

به چشماش نگاه کردم و گفتم: بخشیدی؟

با دسته گل تو دستش بازی میکرد.

- حالا نمیخواد انقدر ناز کنی. مثل اینکه یادت رفته تو هم زدی تو گوشم پس تو هم باید از من معذرت خواهی کنی.

چشم غره ای بهم رفت که بلند خندیدم.

- شوخی کردم.

لپشو کشیدم و رفتم سمت در.

- برای اینکه کاملا" ببخشی امشب شام مهمون من.

- اما شام داریم.

برگشتم و با لبخند نگاهش کردم.

- اشکالی نداره بعدا" میخوریم. امشب میخوام به یه رستوران درجه یک دعوتت کنم پس زود حاضر شو.

وقتی از اتاق اومدم بیرون نفس راحتی کشیدم. 

انگار یه بار سنگین از روی دوشم برداشته شده بود...

به خیابون شلوغ و پر رفت و آمد نگاه می کردم.

هنوزم باورم نمی شد که انقدر سریع بیاد و ازم عذرخواهی کنه.

به ماشین کناری نگاه کردم. به دختر و پسری که نگاهشون به همدیگه پر از حرف بود.

چراغ سبز شد و ازشون فاصله گرفتیم.

- به چی فکر میکنی؟

- هیچی.

نیم نگاهی بهم کرد و گفت: نگفتی بالاخره بخشیدی منو یا نه؟!

- برات مهمه که ببخشم؟

- آره، خیلی مهمه.

امروز برای دومین بار از حرفاش جا خوردم. فکر نمی کردم با این صراحت بگه که براش مهمه.

- بخشیدم. تو هم منو ببخش اگه رفتارم خوب نبود.

لبخندی زد و چیزی نگفت.

من همون موقع که بهم گل داد بخشیدمش. آدمی نبودم که کینه به دل بگیرم و همیشه زود می بخشیدم. همین هم باعث آرامشم می شد.

یه کم که گذشت یاد چیزی افتادم و با هیجان گفتم: یه چیز بگم؟؟

به هیجانم خندید و گفت: شما دوتا چیز بگو.

- بریم فری کثیف؟؟

- هـــــان؟؟ حالا چرا اونجا؟

قیافه اش متعجب شده بود.

- خیلی هوس ساندویچ هاشو کردم.

مسیر رو تغییر داد و گفت: باشه، امشب شب توئه.

به کسری که تو صف ایستاده بود و منتظر بود تا نوبتش بشه نگاه کردم.

شاید اگه طلاقی در کار نبود، اگه رابطه ی ما هم مثل زن و شوهرای دیگه بود، هیچ مشکلی تو زندگیم نداشتم.

شاید اگه دوستش داشتم و دوستم داشت این لحظه ها، شیرین ترین لحظه های زندگیم می شدن.

شاید اگه برای هم، همسر بودیم نه دردسر، از داشتن مردی مثل اون افتخار می کردم.

و خیلی شاید های دیگه که اگه اتفاق می افتاد الآن تو این موقعیت نبودیم.

در ماشین باز شد و کسری کنارم نشست.

ظرف سیب زمینی سرخ کرده رو، روی پام گذاشت و ساندویچم رو دستم داد.

گاز اول رو که به غذام زدم اشتهام بیشتر شد و با ولع بقیه اش رو خوردم.

وقتی تموم شد به من که درحال ترکیدن بودم خندید و گفت: تو که معدت اندازه گنجیشکه مجبور بودی همه شو الآن بخوری؟

- آخه خیلی خوشمزه بود.

ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.

- تا حالا اومده بودی اینجا؟

- آره دوبار با دوستام.

- یه بار باید هومن رو بیارم اینجا مشتری دائم بشه.

خندیدم و گفتم: از کی با هومن دوستی؟

- سال آخر دبیرستان با هم دوست شدیم. پسر خوبیه وقتی باهاشم گذر زمان رو حس نمی کنم.

دیگه نزدیک خونه بودیم. به پارک کنار خیابون اشاره کردم و گفتم: بریم قدم بزنیم؟ با این معده سنگین شب خوابم نمیبره.

خندید و ماشین رو کنار خیابون پارک کرد.

این چرا انقدر امشب خوش خنده شده؟!

از ماشین پیاده شدم و یه نفس عمیق کشیدم. بوی عطرش که کنارم ایستاده بود تا توی شش هام رفت!

کنار هم قدم زنون وارد پارک شدیم...

********************

کنار هم تو پارک نسبتا" شلوغ قدم می زدیم.

به دختر بچه ای که با شادی و خنده می دوید نگاه کردم. از کنارمون که رد شد پاش پیچ خورد و افتاد زمین.

ترگل سریع رفت طرفش و از روی زمین بلندش کرد.

- چی شد عزیزم؟

دختر که لباشو ورچیده بود با چشمای اشکی به ترگل نگاه کرد.

- پات درد میکنه؟

به زانوش که زخم شده بود نگاه کردم. بغلش کرد و رفت سمت آبخوری که اون نزدیک بود.

زانوشو شست و از تو کیفش یه چسب زخم درآورد و زد روی پاش.

به دلواپسی و مهربونیش لبخند زدم. چقدر مادر بودن بهش میومد!

- نسیم؟؟

به زنی که پشت سرم بود نگاه کردم.

- پات چی شده فدات شم؟؟

بچه رو از ترگل گرفت و بوسید.

- چیزی نیست خانوم. خورد زمین و پاش زخم شد من شستمش و روش چسب زدم.

با چشمایی که قدردانی توش موج میزد بهمون نگاه کرد و گفتم: نمیدونم چطوری ازتون تشکر کنم. خیلی لطف کردین.

- خواهش می کنم کاری نکردیم.

خواست بره که ترگل گفت: یه لحظه صبر کنین.

از تو کیفش یه بسته کاکائو درآورد و گرفت سمت دختر بچه.

- بیا عزیزم اینم جایزه ات که دختر خوبی بودی و گریه نکردی.

- مرسی خانم، دستتون درد نکنه. نسیم جان از خانم تشکر کن بریم.

با صدای آرومی تشکر کرد و رفتن اما تا کاملا" از دیدمون خارج بشن با ترگل بای بای میکرد.

- بچه ها رو دوست داری؟

- خیلی مخصوصا" دختر بچه ها رو. همیشه آرزومه اگه یه روزی بچه دار شدم، بچه ام دختر باشه.

- و اگه به مامانش بره یه فرشته میشه.

لبخندی زد و گفت: شایدم به باباش بره.

زمزمه کردم: شاید...

اما تا وقتی برسیم خونه فکرم درگیر این موضوع بود که پدر دختر ترگل چه کسی خواهد بود؟!

دستمو روی زنگ گذاشتم و فشار دادم.

- کیه؟؟

- ترانه باز کن.

صدای جیغشو شنیدم.

- مامان بیا ترگل اومده.

خندیدم: حالا باز کن بیام بالا بعد جیغ جیغ کن.

در با صدای تیکی باز شد و رفتم داخل.

مامان و ترانه جلوی در خونه منتظرم بودن. هردو رو بوسیدم و رفتیم تو خونه.

- خوش اومدی دخترم.

- ممنون.

ترانه یه ماچ گنده از لپم کرد و گفت: نمیدونی چقدر دلم برات تنگ شده بود.

- منم همینطور عزیزم.

مامان با سینی چایی و ظرف شیرینی اومد پیشمون.

- مامان چرا زحمت میکشی؟؟ مگه من مهمونم؟

- نه عزیزم این چه حرفیه این جا خونه ی خودته. چه خبر؟؟ کسری خوبه؟؟ خودت خوبی؟؟

- بله خوبیم. کسری دوست داشت واسه ناهار بیاد اما کارش زیاد بود گفت عصر یه سر میاد اینجا.

- باشه عزیزم. برو لباساتو عوض کن راحت باشی.

تا حاضر شدن ناهار تو اتاق ترانه بودم و با هم حرف می زدیم.

- ترگل بگو دیگه.

- وا چی بگم؟ دختر تو خجالت نمی کشی میخوای این چیزا رو برات تعریف کنم؟؟

- خب مگه چی میشه؟؟

- برای سن تو خوب نیست.

- حالا همچین میگی انگار خودت چند سالته. خوبه همه اش چهار سال ازم بزرگتری.

همینطور که کتاباشو مرتب می کردم گفتم: از درس و دانشگاه چه خبر؟

- هیچی بابا. هی گفتم میرم دانشگاه یکی رو تور میکنم ولی نمیشه. پسراش مالی نیستن!

از حرفاش خنده ام گرفته بود.

- من نمیدونم تو چرا فقط به فکر تور کردن پسرایی؟ میدونی که آقاجون نمیذاره با غریبه ازدواج کنی.

پوفی کشید و گفت: حالا کی خواست ازدواج کنه؟

- آفرین همین درسته. منو نگاه کن عبرت بگیر.

- نگو که ناراضی هستی.

برگشتم سمتشو نگاهش کردم.

- راستشو بگم؟؟ آره ناراضیم، اونم خیلی.

نشست رو تختش و گفت: آخه چرا؟

- دلیلشو تا به حال صد دفعه گفتم ولی کسی گوش نداد یعنی نخواستین که گوش بدین.

با صدای مامان رفتم سمت در.

بیخیال خواهری بیا بریم که دلم واسه دستپخت مامان تنگ شده.

عصر کسری هم به جمعمون پیوست و به اصرار مامان شام رو هم اونجا خوردیم و آخر شب برگشتیم.

تمام مدت بینمون سکوت بود. یعنی حرفی برای گفتن نداشتیم فقط جلوی دیگران عادی رفتار می کردیم.

زندگیم یکنواخت شده بود و هر چی زمان میگذشت احساس می کردم دارم افسرده میشم...

صبح از خواب بیدار شدم و بعد از شستن دست و صورتم رفتم تو آشپزخونه تا صبحونه بخورم که دیدم میز چیده شده.

دوتا استکان چایی ریخت و نشست پشت میز.

یه نگاه به من که سر جام ایستاده بودم کرد و گفت: صبح بخیر. پس چرا نمیای بخوری؟

کنارش پشت میز نشستم و چاییم رو شیرین کردم.

- صبح تو هم بخیر. چرا انقدر زود بیدار شدی؟

یه دفعه زد روی پیشونیش و گفت: آخ یادم رفت بهت بگم. امشب مهمون داریم.

- مهمون؟؟ کی هست؟

- خانواده خودم و خودت. آقاجونم هست. یادت نره زود بیای.

آخرین لقمه رو تو دهنم گذاشتم و گفتم: باشه.

بلند شدم و گفتم: چیزی نمیخوای بگیرم؟

- نه خودم میرم میخرم.

- پس فعلا.

- خداحافظ.

تو راه شرکت بودم. اصلا" حوصله ی مهمون رو نداشتم بعلاوه اون شب سرم خیلی شلوغ بود.

فقط دعا میکردم به سرشون نزنه بگن حالا که انقدر زندگیتون خوبه!! یه بچه هم بذارید گیرتون بیاد!

********************

هن و هن کنان خریدارو بردم تو خونه. بدون ماشین خرید رفتن هم سخته ها.

لباسامو عوض کردم و مشغول تمیز کردن خونه شدم. همه جا رو حتی اتاق ها رو هم برق انداختم.

وقتی اتاق کار کسری رو تمیز می کردم چشمم به همون قاب عکس هشت نفره افتاد.

خیلی وقت بود که دلم براش تنگ شده بود. یادم باشه حتما برم سر خاکش.

انقدر خسته شده بودم که دوست داشتم تا فردا صبح بخوابم.

یه کم از غذایی که تو یخچال بود گرم کردم و خوردم. چون فقط مونده بود غذاها رو درست کنم رفتم تو اتاق تا یکی دو ساعتی بخوابم.

...

به غذاهای روی گاز سر زدم. سه مدل غذا از همونایی که تو درست کردنشون مهارت داشتم پخته بودم.

ظرف سالاد رو که به خوبی تزئین کرده بودم تو یخچال گذاشتم و آشپزخونه رو مرتب کردم.

نمیدونم چرا دوست داشتم امروز یه کدبانوی تمام عیار جلوه کنم. 

دوست داشتم همه از سلیقه و دستپختم تعریف کنن.

دوست داشتم حداقل امشب مثل زن و شوهرای دیگه باشیم.

خوشحال... مهربون... عاشق...

زندگیم شده بود عین این رمانایی که ترانه تا چند سال پیش میخوند و برام تعریف میکرد. همیشه هم آخرش ازم می پرسید به نظرم واقعیت داره یا نه؟!

منم همیشه به این سادگیش میخندیدم.

حالا باید به خودم و زندگیم که دقیقا" عین همون رمانا شده بخندم.

من این رو نمیخواستم. منم آدم بودم. احساس داشتم. نیاز داشتم.

نیاز به دوست داشتن و دوست داشته شدن.

احساس میکردم زندگیم رو هواست. نمیدونستم تو آینده چی پیش میاد. 

هر روز که می گذشت استرسم بیشتر می شد. ترس از آینده، حال رو هم به دهنم زهر میکرد.

یه دوش گرفتم تا برای شب سرحال باشم.

از حمام که اومدم بیرون لباسی رو که برای امشب آماده کرده بودم و روی تخت گذاشته بودم پوشیدم.

یه پیراهن سبز زمردی که تا روی زانوهام بود و سرشونه هاش دو بند پهن داشت.

موهامو سشوار کشیدم و با کش سفید عروسکیم از بالا بستم. یه کم بیشتر از همیشه آرایش کردم و سرویس طلا سفیدی که همراه حلقه ها خریده بودیم رو انداختم. صندلای بدون پاشنه ی سفیدم رو پوشیدم و رفتم تو آشپزخونه تا به بقیه ی کارا برسم.

شرینی ها رو با سلیقه تو شرینی خوری چیدم و همراه ظرف میوه روی میز شیشه ای جلوی مبل گذاشتم.

صدای در خبر از اومدن کسری می داد. 

با صدای بلندی سلام کرد. برگشتم سمتش و جوابش رو دادم.

کاملا" معلوم بود از دیدنم تو اون لباس تعجب کرده. چشماش یه دور از بالا تا پایین و دوباره از پایین تا بالا آنالیزم کرد.

نگاهش گرما داشت. میدونستم این گرما، گرمای عشق نیست اما داشت وجود منم گرم میکرد.

برای فرار از حسی که گریبانم رو گرفته بود به آشپزخونه پناه بردم و الکی سرم رو با غذاها گرم کردم.

- برو یه دوش بگیر و لباساتو عوض کن. دیگه کم کم پیداشون میشه.

صدای در اتاقش رو که شنیدم نفس راحتی کشیدم.

میدونستم این فرار از چشمش دور نمونده...

هنوزم از دیدنش تو اون لباس شوکه ام. 

خیلی خوشگل شده بود. سفیدی پوستش تو اون لباس بیشتر به چشم میومد.

نمیدونم نگاهم چجوری بود که سرشو زیر انداخت و رفت تو آشپزخونه.

نفس عمیقی کشیدم. داشتنش و نداشتنش اذیتم میکرد.

تو این چند هفته ای که با هم زندگی می کردیم احساس می کردم زندگیم رنگ و بوی تازه ای گرفته. 

اوایل میخواستم نسبت بهش بی تفاوت باشم اما نشد. نتونستم نادیده بگیرمش.

هر روز که میگذشت بیشتر ازش خوشم میومد. از آرامشی که تو حرکات و رفتارش بود از مهربونیش حتی از تلافی کردناش و دعوای روز بعد از عروسیمون از اینکه از خودش دفاع کرده بود خوشم میومد.

اما با یادآوری عهدی که با خودم بسته بودم سعی می کردم به بودنش اهمیت ندم.

برای پایان دادن به افکارم شیر آب رو باز کردم و یه دوش ده دقیقه ای گرفتم.

شلوار جینمو با یه تی شرت سبز بوشیدم و موهامو مثل همیشه به سمت بالا ژل زدم.

از اتاق رفتم بیرون. ترگل روی کاناپه نشسته بود و به پاندول ساعت روی دیوار که به چپ و راست حرکت می کرد خیره شده بود.

رو به روش نشستم و از تو میوه خوری یه خیار برداشتم و گاز زدم.

معترضانه گفت: واسه چی از تو این برمیداری؟

یه نگاه به لباسم کرد و گفت: ست کردی.

بیخیال شونه ای بالا انداختم و با تمسخر گفتم: خواستم حالا که فکر میکنن ما انقدر خوشبختیم با دیدنمون پی به تفاهمی هم که داریم ببرن!

با صدای زنگ آیفون بلند شد و زیرلب گفت: چقدر هم که ما خوشبختیم!

...

کنار آقاجون و بابا نشسته بودم.

- خیلی خوش اومدین. وقتی ترگل گفت امشب قراره شام بیاین اینجا باورم نشد. آخه هیچ وقت از این ناپرهیزی ها نمی کردین.

آقاجون عصاشو تو دستش جا به جا کرد و گفت: قبلا" خونت مثل خونه ی ارواح بود.

به ترگل که با سینی چایی از آشپزخونه خارج شد اشاره کرد و ادامه داد: اما حالا که زندگیت سر و سامان گرفته گفتیم امشب رو بهتون زحمت بدیم.

- خواهش میکنم چه زحمتی.

ترگل سینی چایی رو جلوی آقاجون گرفت و گفت: کسری جان پیش دستی ها رو میذاری؟

اولین بار بود که به اسمم پسوند جان اضافه می کرد.

وقتی دید تکون نمیخورم زد به پام و یه چشم غره اساسی رفت.

ای بابا من چم شده؟؟ انقدر بی جنبه بودم و خبر نداشتم؟! خوبه اولین نفری نیست که اینجوری صدام میزنه.

بعد از تعارف شیرینی کنارشون نشستم و همون صحبت های همیشگی آغاز شد. ترگل هم به آشپزخونه رفت تا کم کم میز شام رو بچینه...

********************

با کمک ترانه میز رو چیدم. دیس برنج رو دادم دستش و ازش خواستم تا روی میز بذاره.

- ای کلک آشپزیت انقدر خوب بود و ما خبر نداشتیم؟

خندیدم و گفتم: به جای اینکه اینجا وایسی برو بگو شام آماده اس.

- ای به چشم.

پارچ آب رو برداشتم و رفتم سر میز.

دایی با لبخند گفت: دستت درد نکنه دخترم به زحمت افتادی.

- خواهش می کنم کاری نکردم.

اون شب همه چیز همونطوری که میخواستم پیش رفت. تحسین رو تو چشمای همه می دیدم حتی کسری.

زن دایی مدام از دست پختم تعریف می کرد و من غرق لذت می شدم.

...

عادت آقاجون بود که بعد از غذا چایی بخوره. 

تو فنجون های بلوری که تو سینی گذاشته بودم چایی ریختم و به همه تعارف کردم.

آقاجون فنجون چایی رو به بینیش نزدیک کرد و بو کشید.

- چه عطری.

- چون میدونستم دوست دارید توش هل ریختم.

دایی با لبخند رو به کسری گفت: داشتن همچین زنی نعمته.

زن دایی- عروسم از هر انگشتش یه هنر میریزه.

کسری با لبخند مصنوعی گفت: صد البته.

آخر شب موقع رفتن کسری رو به آقاجون که میخواست به راننده اش زنگ بزنه گفت: حالا چه عجله ایه آقاجون؟ شب رو اینجا بمونید.

- کسری راست میگه یه امشب رو بد بگذرونید.

در کمال ناباوری آقاجون روی مبل نشست و گفت: حالا که انقدر اصرار دارید باشه. دیگه به کاظمی هم زنگ نزنم این همه راه پاشه بیاد اینجا.

لبخند مسخره ای روی صورتم نشست.

همچین میگه این همه راه انگار فاصله ی خونه هامون چقدره!

آقاجون که هیچ وقت شب ها جایی بجز خونه ی خودش نمیخوابید حالا امشب میخواست خونه ما بمونه.

وای اینطوری که باید تو اتاق کسری بخوابه. اونم که نمیتونست توی هال بخوابه مجبور بود بیاد تو اتاق من!!

عرق سردی روی پیشونیم نشست.

" لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود " مصداق اون موقع ما بود.

...

به آقاجون شب بخیر گفتم و رفتم تو اتاق.

روی تخت دراز کشیده بود و ساعدش روی چشماش بود.

بالا سرش دست به کمر ایستادم. حضورم رو که حس کرد ساعدش رو برداشت و به من که چپ چپ نگاهش می کردم گفت: چیه؟؟ چرا اینجوری نگاه می کنی؟

- نمی شد تعارف نکنی؟؟

روی تخت نشست و گفت: خودت چی؟؟

صداشو مثل من کرد و گفت: کسری راست میگه یه امشب رو بد بگذرونید.

عصبانی گفتم: من اصلا" فکر نمی کردم آقاجون قبول کنه.

- منم مثل تو از کجا باید می دونستم؟

اون طرف تخت نشستم و گفتم: حالا که نمیدونستی امشب رو باید روی زمین بخوابی.

لبخند مرموزی زد و گفت: شرمنده روی ماهتم. من اصلا" عادت ندارم روی زمین بخوابم.

به کاناپه ی گوشه ی اتاق اشاره کردم و گفتم: پس اونجا بخواب.

دراز کشید گفت: من فقط روی تخت خوابم میبره.

بالشتک های روی تخت رو زدم بهش و با حرص گفتم: کسری اذیت نکن دیگه. تو اینجا باشی خوابم نمیبره.

- اون دیگه مشکل خودته.

چندتا نفس عمیق کشیدم تا اعصابم آروم بشه.

- جهنم خودم رو کاناپه میخوابم.

لبخندی زد و گفت: عالیه. از اول همین کارو میکردی انقدر با هم جر و بحث نمی کردیم.

بالشم رو برداشتم و از تو کمد یه ملافه هم درآوردم. تازه یادم افتاد لباسام رو عوض نکردم.

پوفی کشیدم. حالا جلوی این چی بپوشم؟؟

یکی از عادتام این بود که شب ها واسه خواب لباس آزاد بپوشم اما جلوی این نمیتونستم لباس خوابم رو تنم کنم.

ناچار تاپ و شلوارکی برداشتم. تو اون تاریکی کی میخواد ببینه من چی پوشیدم؟!

از اتاق رفتم بیرون. آقاجون تو اتاق و به احتمال زیاد الآن خواب بود.

توی هال لباسام رو عوض کردم و بعد از زدن مسواک رفتم تو اتاق.

سریع چراغ رو خاموش کردم و روی کاناپه دراز کشیدم.

...

نفسم رو بی صدا دادم بیرون. 

فکر کنم از موقعی که خوابیدم هزار بار این پهلو و اون پهلو شدم.

این بی خوابی دو دلیل بیشتر نمیتونست داشته باشه.

بودن کسری و خوابیدنم روی کاناپه.

نفس های منظمش نشون می داد که خوابیده.

جای من کوچیک بود و نمیتونستم راحت بخوابم روی زمین هم که مطمئنا" تا صبح بدنم خشک می شد اون وقت اون روی تخت به اون بزرگی راحت خوابیده بود.

حرصم گرفته بود ناجور. کلافه توی جام نشستم.

اگه همینجوری پیش بره تا صبح باید عین جغد بیدار بمونم!

بلند شدم و رفتم سمت تخت.

این که خوابه نمیفهمه صبح هم زودتر بلند میشم کسی هم شک نمیکنه!

آروم روی تخت دراز کشیدم و لحاف رو کشیدم روی خودم.

یه نفس راحت کشیدم و بشمر سه خوابم برد.

از صدای نفس هاش و غلت زدناش فهمیدم هنوز بیداره.

بعد چند دقیقه تخت تکون خورد و کنارم خوابید.

لبخندی به سرتق بودنش زدم.

خیلی طول نکشید که صدای نفس های منظمش بهم فهموند که خوابش برده.

غلتی زدم و به اون پهلو خوابیدم.

نفس عمیقی کشیدم و عطر موهاشو که روی بالش پخش شده بود بلعیدم.

هیچ وقت انقدر نزدیک به هم نبودیم.

دستم رو بردم جلوتر و پایین موهاشو نوازش کردم.

به وجودش، به بودنش عادت کرده بودم.

حالا اگه میخواستم بحث طلاق رو هم پیش بکشم یه چیزی تو وجودم مانع از این کار می شد.

فکر نمی کردم انقدر زود بهش دل ببندم. 

منی که بعد از شیدا با خودم عهد کرده بودم نذارم هیچ دختری پاشو تو خونه ی دلم بذاره، حالا مهر این دختر کم کم داشت تو تمام وجودم ریشه میکرد.

...

صبح زودتر از بقیه بیدار شدم. 

به ترگل که غرق در خواب بود نگاه کردم.

موهاشو که روی پیشونیش ریخته بود کنار زدم. لب های صورتیش که از هم فاصله داشت بدجور وسوسه ام میکرد یه بوسه ازشون بگیرم.

با انگشت شست لب هاشو لمس کردم.

چشمامو بستم و برای رهایی از حسی که گرفتارش بودم چندتا نفس عمیق کشیدم.

از تخت اومدم پایین و لحاف رو که کنار رفته بود کشیدم روش.

لباسامو عوض کردم و رفتم سر خیابون تا نون سنگک تازه بگیرم.

********************

غلتی زدم و دستامو از بالا کشیدم.

لای چشمامو باز کردم که نگاهم به جای خالی کسری افتاد.

عین برق گرفته ها تو جام نشستم. این کی بیدار شد که من نفهمیدم؟؟

" لعنتی " زیرلب به خودم و خواب عمیقم گفتم و از اتاق رفتم بیرون.

صداشون از تو آشپزخونه می اومد.

پس آقاجون هم بیدار شده بود.

دست و صورتم رو شستم و رفتم سر میز.

سلام و صبح بخیری گفتم که جوابم رو دادن. با تعجب به نون سنگک های تازه ای که روی میز بود نگاه کردم.

- زحمتش رو کسری کشیده.

لبخندی زدم و همونطور که برای خودم چایی می ریختم گفتم: مگه اینکه شما اینجا باشین تا ایشون به خودشون زحمت بدن و برن نون تازه بگیرن.

آقاجون به حرفم خندید و رو به کسری گفت: پس چون من اینجا بودم خواستی خودشیرینی کنی!

کسری که هنوز با چشم و ابرو واسه من خط و نشون می کشید گفت: نه آقاجون داره اذیت میکنه.

صبحونه رو با خنده و شادی خوردیم. وجود آقاجون جدا از اینکه دیشب برامون دردسر داشت اما تنوعی تو زندگی یکنواختمون بود.

...

اواسط آذر بودیم و هوا کاملا" سرد شده بود.

شال گردنم رو محکم تر کردم و کنار قبرش روی زمین نشستم.

با گلاب سنگ قبرش رو شستم. شاخه های گل رو توی دستم گرفتم و پرپرشون کردم.

- سلام... پسردایی. ببخشید میدونم بدت میاد از اینکه بهت بگم پسردایی. همیشه دوست داشتی به اسم صدات کنم.

دیر اومدم پیشت. میدونم. راسته که میگن خاک سرده. خاک تو هم سرد بود. زود فراموش شدی. اوایل مرگتو باور نمی کردم اما حالا...

دلم برات تنگ شده بود. دل تو چی؟؟

پوزخندی روی لب هام نقش بست.

- شک دارم. اصلا" منو دوست داشتی؟؟ یا فقط میخواستی باهام باشی!

دیدی آخرش با کارهات سرتو به باد دادی؟ اگه یه ذره فقط یه ذره به حرفام اهمیت می دادی الآن پیشم بودی، سر خونه و زندگیمون بودیم.

ولی حالا به جای تو، برادرت کنارمه... برادرت شوهرمه.

آهی کشیدم. اشکام دیدم رو تار کرده بود.

- کامیار میخوام اعتراف کنم. به عشقی که تو دلم مثل یه گل جوونه کرده. تو هم مثل من فکر میکنی با این کارم بهت خیانت میکنم؟؟

تو چی؟؟ تا حالا بهم خیانت کردی؟ چند دفعه؟

اما احساسم بهم میگه این خیانت نیست. تو هم قبول داری دو ماه زندگی با کسی که شوهرته دلبستگی میاره؟!

تو هم مثل من باور نمیکنی عاشق اون کوه یخ شده باشم، آره؟؟

منم هنوز باورم نمیشه. باورم نمیشه عاشق مردی شده باشم که به گفته ی خودش نسبت به زن ها حسی نداره.

تو میگی من چیکار کنم؟؟ یعنی بهش بگم که دوستش دارم؟ بهش بگم نمیخوام ازش جدا بشم؟ با غرورم چیکار کنم؟؟ اگه پسم بزنه و بگه منو نمیخواد... دیگه نمیتونم تیکه های شکسته ی غرورمو جمع کنم و بند بزنم.

به گل های پرپر شده ی روی قبر و شاخه های خالی تو دستم نگاه کردم.

- فکر کنم دیگه وقت رفتنه. راستی یادم رفت بپرسم جات اینجا راحته؟؟

طوفان شده بود و باد گل های پرپر شده رو با خودش برد.

- بازم میام پیشت. حرف زدن باهات آرومم میکنه... مثل همیشه.

بلند شدم و شیشه ی گلاب رو برداشتم. بارون نم نم می بارید.

از کنار قبرا گذشتم تا بهش برسم. 

روی دو زانو نشستم و فاتحه ای خوندم. سنگ قبر رو با همون گلاب کمی که تو شیشه بود شستم و به نوشته هاش خیره شدم.

منصور محتشم

تولد: ...

وفات: ...

از یکی شنیده بودم خوندن نوشته های قبر عمر رو کم میکنه. نمیدونم حقیقته یا خرافات اما من دوست داشتم بارها و بارها بخونمشون.

- سلام بابا جونم. خوبی؟ ببخشید دست خالی اومدم دفعه ی بعد حتما" با یه دسته گل از گل های محبوبت میام.

دلم خیلی برات تنگ شده. دوست داشتم الآن، تو این موقعیت کنارم بودی. تکیه گاهم بودی. سرمو روی شونه ات میذاشتم و از دردام میگفتم.

یادته بچه بودم وقتی شب ها بهونه می گرفتم و نمیخوابیدم برام قصه می گفتی؟ همیشه هم آخر قصه هات خوب تموم می شد.

یه بار پرسیدم بابایی چرا همه ی قصه ها خوب تموم میشن؟؟

موهامو نوازش کردی و گفتی همه ی قصه ها خوب تموم نمیشن. بستگی داره چطور از موقعیت ها استفاده کنیم و تصمیم های درست بگیرم. دنیای آدم بزرگام همینه.

اون موقع بچه بودم و معنی حرفاتو نمی فهمیدم. اما الآن... 

نمیدونم چه تصمیمی باید بگیرم. یعنی قصه ی منم خوب تموم میشه؟؟

هق هق می کردم. 

- کاش پیشم بودی بابا. کاش تو این موقعیت سخت پیشم بودی و راهنماییم میکردی.

من باید چیکار کنم؟؟ به ندای قلبم گوش بدم یا نهیب زدن عقلم؟؟

با صدای اذان به خودم اومدم. هوا تاریک شده بود و بارون شدید. کسی اون اطراف نبود.

- برام دعا کن بابا.

دستای سردمو تو جیبم فرو کردم و با قدم های بلند از قبرها فاصله گرفتم.

********************

برای بار هزارم گوشیش رو گرفتم.

" دستگاه مشترک مورد نظر خاموش است "

تلفن رو پرت کردم روی مبل و کلافه طول خونه رو با قدم هام متر می کردم.

یعنی این وقت شب تو این بارون کجا رفته؟؟

کتم رو برداشتم و خواستم از خونه برم بیرون که صدای در اومد بعد از چند ثانیه خودش با صورتی رنگ پریده و چشمای قرمز جلوم ظاهر شد.

- کجا بودی تا الآن؟

کیفشو روی اُپن پرت کرد و گفت: قبرستون.

عصبانی داد زدم: مثل آدم جواب بده. کجا بودی؟ چرا هرچی گوشیتو میگیرم خاموشه؟

چشماشو بست. لرزش پلکاشو می دیدم.

- بهشت زهرا. اونم حتما" شارژش تموم شده.

کیفشو برداشت و رفت تو اتاق.

نفسمو پر صدا دادم بیرون. 

در اتاق رو باز کردم و گفتم: شام نمیخوری؟

صداش گرفته از زیر لحاف شنیده شد: میل ندارم. خسته ام میخوام بخوابم.

در رو بستم و خودمم بدون اینکه چیزی بخورم خوابیدم.

جلوی آینه قدی توی راهرو ایستادم و مقنعه ام رو سرم کردم.

- کسری اذیت نکن دیگه. یه بار ازت یه چیزی خواستم.

- من بدون ماشین نمی تونم.

رفتم تو آشپزخونه و یه قلپ از چاییم خوردم.

- به خدا حوصله ندارم هی تاکسی عوض کنم. این الهه بدبختم ماشینش خراب شده نمیتونه بیاد دنبالم.

چشمامو مثل گربه ی شرک مطلوم کردم و گفتم: پسری خوبی باش دیگه.

سوئیچ ماشین رو پرت کرد سمتم که تو هوا قاپیدمش.

- بیا. نمیخواد اونجوری نگاهم کنی. خر شدم!

با خوشحالی رفتم سمت در: عاشقتممممم.

داشتم بند کتونی هام رو می بستم که از تو آشپزخونه داد زد: ترگل درست رانندگی کنیا. به جان خودم یه خش روش بیوفته کشتمت.

- منو دست کم گرفتی؟! من رانندگیم بیسته.

رفتم تو پارکینگ و با کلی سلام و صلوات ماشینو روشن کردم و راه افتادم.

خیلی وقت بود که پشت فرمون نشسته بودم این بود که اولش مثل این خل مشنگا عمل می کردم اما چند دقیقه که گذشت استرسم کم شد.

قبل از اینکه ازدواج کنم ترانه که هنوز گواهینامه نگرفته بود مامانم که اکثرا" خونه بود واسه همین ماشین دست من بود اما الآن یه مدت طولانی بود که رانندگی نکرده بودم.

ماشین رو نزدیک دانشگاه پارک کردم و پیاده تا دانشکده هنرهای تجسمی رفتم.

تو محوطه دنبال الهه میگشتم که دستی خورد به شونم.

- دنبال کی میگردی گلی خانم؟

- چند دفعه باید بگم خوشم نمیاد اینجوری صدام کنی؟ دنبال خودت.

- خیلی خب ببخشید.

دستشو دور بازوم حلقه کرد و رفت سمت نیمکتی که کنارمون بود و نشستیم.

- وای خیلی خسته شدم اصلا" عادت ندارم بدون ماشین جایی برم.

خندیدم: از قیافه ات معلومه. عوضش من با ماشین اومدم.

صاف تو جاش نشست و داد زد: چـــــــی؟؟ میمردی دنبال منم می اومدی؟

- به جون تو همین امروز صبح اونم با کلی عشوه و مظلوم نمایی راضیش کردم.

تکیه داد به نیمکت و گفت: کوفتت بشه. ما که مثل شما شانس نداریم. اگه دوتا از این عشوه هایی که تو میای من واسه شوهرم بیام میگرخه.

غش غش خندیدم و گفتم: حالا نمیخواد انقدر حرص بخوری گوشتت آب میشه.

با حرص گفت: تو هم که همه اش به گوشتای من گیر بده.

الهه یه کم تپلی بود البته نسبت به قدش خوب بود. موهای لخت خرمایی و چشمای قهوه ای تیره با مژه های کوتاه اما فر مشکی. بینی عمل شده و لبای کوچولوی قرمزی که به سفیدی صورتش میومد.

- چشاتو درویش کن من صاحاب دارم.

- جدا"؟ کجاست که من تا حالا ندیدمش؟

آهی کشید و گفت: تو هم این بی شوهری ما رو چماق کن و بکوب تو سرمون.

- پاشو بریم بابا الآن این رحیمی میره سر کلاس دیر بریم راهمون نمیده

...

- اووو مگه از قحطی اومدی؟! آروم تر بخور میترسم خفه شی!

یه قلپ از نوشابه اش خورد و گفت: خیلی گشنمه. هیچی از حرفای این استاد مهربون نفهمیدم. همه اش حواسم به شکم گرسنه ام بود که صدای اعتراضشو کسی نشنوه.

یه گاز دیگه به ساندویچش زد و گفت: پایه خرید هستی؟

- خرید چی؟

- الآن همه چی میخرن؟؟ پالتو و پوتین و اینجور چیزا دیگه.

یه کم فکر کردم: آره ولی کی بریم؟

- همین امروز که ماشین زیر پاته.

- کجا بریم حالا؟

شونه هاشو انداخت بالا.

- چمیدونم. مثلا" تندیس.

- اووو کی حوصله داره تا اونجا بره؟؟ نمیشه حالا به گلدیس رضایت بدی؟!

- چون تویی قبول میکنم.

با تمسخر گفتم: لطف میکنی!

ساعت سه آخرین کلاسمون هم تموم شد و با الهه رفتیم سمت گلدیس.

- میگم الی شرکت کسری همین طرفاست. بیا بریم ماشینو بهش بدم بعدش بریم خرید.

- وا مگه خل شدی؟!

- آخه شاید لازمش داشته باشه.

دستشو تو هوا تکون داد و گفت: خیلی خب بابا، برو تا شب نشده حداقل چهار قلم جنس بخریم.

ماشین رو نزدیک شرکت پارک کردم و رفتیم داخل.

تو آسانسور الهه سرمو برد از بس تعریف کرد.

- وای عجب جای شیکیه. کل اینجا مال آقاتونه؟!

- نخیر یه طبقه اش مال اونه. یعنی دو واحد.

- ولی خیلی جای قشنگیه.

با ایستادن آسانسور دستشو کشیدم و گفتم: بیا بریم تو بعدا" هم میتونی این حرفا رو بزنی.

این بار خانم معصومی که منو شناخته بود از جاش بلند شد و گفت: سلام خانم محتشم خوش اومدید.

با خوش رویی جوابش رو دادم: سلام ممنون. مهندس هست؟

- بله فقط دارن با تلفن صحبت میکنن. چند لحظه باید صبر کنین.

- اشکالی نداره.

به الهه که با کنجکاوی گردنشو دراز کرده بود! و همه جا رو دید میزد نگاه کردم.

دکوراسیون زیبایی داشت.

کف سرامیک سفید که از تمیزی برق میزد. دیوارا رو کاغذ دیواری سفید با طرح های مشکی پوشونده بود. مبلمان چرم مشکی و میز کار منشی به همون رنگ از وسایل توی سالن بودن.

به معصومی که تند تند تایپ میکرد نگاه کردم.

دختر ساده ای بود. یه مانتو و مقنعه مشکی پوشیده بود آرایش کمی هم صورتش رو زیبا کرده بود. بهش میخورد دو سه سالی از من بزرگتر باشه.

تو دلم خداروشکر کردم که مثل این منشی های جلف و سبک نیست!

با صدای آشنایی به خودم اومدم.

- به به ترگل خانم مشتاق دیدار.

به هومن که از اتاق کسری اومد بیرون سلام کردم.

- سلام از ماست. از این طرفا؟

- با کسری کار داشتم اما گفتن داره با تلفن حرف میزنه.

- بله ولی الآن تموم شد میتونید برید تو.

- ممنون.

رو به الهه گفتم: یه لحظه صبر کن الآن میام.

دوتا تقه به در زدم و با صدای بفرماییدش رفتم تو.

با دیدنم با تعجب گفت: اینجا چیکار میکنی؟

رفتم سمت میزش و رو به روش ایستادم. دستمو بردم بالا و سوئیچو نشونش دادم.

- اومدم اینو بهت بدم گفتم شاید جایی کار داشته باشی.

سوئیچ رو از دستم گرفت و گفت: ممنون. سالمه دیگه؟!

خواستم سر به سرش بذارم.

سرمو انداختم پایین و با بند کوله ام بازی کردم.

- اِم... چیزه... راستش تصادف کردم.

یه دفعه از روی صندلیش بلند شد که به خاطر این عکس العمل ناگهانیش دو قدم رفتم عقب.

وای الآنه که راستی راستی بکشتم.

- کجا؟ چطوری؟ طوریت که نشد؟؟

و سر تا پامو نگاه کرد.

- نه فقط جلوی ماشینت حسابی داغون شد.

نشست روی صندلیش و گفت: ماشین به جهنم خدا رو شکر خودت چیزیت نشده.

از اینکه می دیدم انقدر نگرانم شده ته دلم یه جوری شد!

لبخند روی لبم رو که دید چشماشو ریز کرد و گفت: واسه چی میخندی؟

- هیچی فقط دارم به این فکر میکنم که اگه میرفتم بازیگری موفق می شدم.

چند ثانیه طول کشید تا منطورمو بفهمه. 

- خیلی بدجنسی ترگل.

خندیدم: میدونم. خب من دیگه برم قراره با الهه بریم خرید.

- شب دیر نکنی.

- بستگی داره خریدمون چقدر طول بکشه. بر فرضم دیر کنم مثلا" چی میشه؟

همونطور که تو لپ تاپش چیزی رو تایپ میکرد گفت: میتونی امتحان کنی اون وقت می بینی چی میشه.

بدون اینکه چیزی بگم رفتم سمت در که صدام زد: ترگل؟

- بله؟

- پول لازم نداری؟

به صورت مردونه و جدیش نگاه کردم.

- نه، ممنون.

بازم از اینکه بهم توجه کرده بود، از اینکه براش مهم بودم خوشحال شدم.

با اینکه وظیفه اش بود نیاز های مادی منو برطرف کنه اما با شرایطی که ما ازدواج کردیم و شناختی که ازش داشتم، این کاراش دور از انتظارم بود.

من آدمی بودم که کسی کمترین محبت رو در حقم میکرد به سمتش کشیده می شدم و این محبت های کسری هر چند که اندک بود اما منو به خودش وابسته کرده بود.

- چیزی شده؟

فهمیدم چند دقیقه اس بی حرف بهش خیره شدم.

هول شدم و برای اینکه از تو چشمام حرف دلمو نخونه سریع خداحافظی کردم و از اتاق اومدم بیرون.

به به اینجا رو ببین!

این هومن چی داره به الهه میگه که هی سرخ و سفید میشه و مدام دستشو به مقنعه اش میکشه و موهاشو درست میکنه؟!

رفتم نزدیکشون و یه تک سرفه کردم که توجهشون بهم جلب شد.

- اِ کارتون تموم شد؟

درحالی که جلوی خنده مو گرفته بودم گفتم: با اجازتون. ببخشید وسط حرفاتون اومدما!

- نه نه اشکالی نداره راستش گفتم تا شما پیش کسری هستین الهه خانم حوصله شون سر نره این بود که باب آشنایی رو با ایشون باز کردم.

به الهه که با نیش باز هومن رو دید میزد نگاه کردم.

ای درد بگیری. همین کارا رو میکنی که طرف همون اول میپره دیگه! یه کم سر به زیر باش.

نامحسوس با آرنجم زدم تو پهلوش تا نیششو ببنده.

- ممنون از لطفتون آقا هومن فعلا" خداحافظ.

الهه هم یه خداحافظی زیرلبی کرد و از شرکت رفتیم بیرون.

********************

با صدای چیزی که خورد به در سرم رو بلند کردم و چند ثانیه بعد هومن در حالی که چشمشو گرفته بود اومد تو اتاق.

- چی شدی؟

غرولند کنان نشست روی مبل و گفت: هیچی بابا داشتم می اومدم تو اتاقت که خوردم به در.

خندیدم: حواست کجا بود که در به این بزرگی رو ندیدی؟

- تو هم اگه دلت مثل من بود، حواس برات نمی موند.

- مگه دلت چشه؟

دستشو از روی چشمش برداشت و گفت: نمیدونم چند دقیقه اس یه جوریه همه اش داره زیر و رو میشه.

با خنده گفتم: از صبح تا حالا چیزی خوردی که به معده ات نسازه؟!

با طلبکاری نگام کرد و گفت: خره اون دلو نمیگم که.

به قلبش اشاره کرد و گفت: اینو میگم. به گمونم عاشق شده.

دیگه واقعا" داشتم از خنده میمردم.

- هومن به خدا خیلی دلقکی.

با دلخوری نگاهم کرد و گفت: نخند بی مزه جدی گفتم. تو این دختره رو میشناسی؟

- کدوم؟

- همین که با ترگل اومده بود اینجا.

- الهه؟؟

نیشش باز شد: آره همون.

- کم و بیش.

با خنده گفتم: نکنه عاشق اون شدی؟

سرشو انداخت پایین که مثلا" خجالت کشیده.

خودکارمو پرت کردم سمتش و گفتم: جمع کن خودتو. این حرکات اصلا" بهت نمیاد.

اومد و لبه ی میزم نشست.

- ببین بیا و تو عمرت یه کار خیر انجام بده.

- هومن الکی دل دختر مردمو خوش نکن. اگه واقعا" قصدت ازدواجه یه کاری برات میکنم اما اگه میخوای همینطوری باهاش خوش بگذرونی رو من حساب نکن.

- نه به جون خودم ازش خوشم اومده.

- تو همین چند دقیقه؟

قیافه شو مثل پسر بچه های تخس پنج ساله کرد و سرشو تکون داد.

- خیلی خب حالا پاشو برو بیرون بذار به کارم برسم.

پرید و ماچم کرد: خیلی آقایی. فقط خبرشو بهم بدیا.

- باشه، برو.

به پشتی صندلی تکیه دادم. تو دلم خدا رو شکر کردم که بالاخره سر عقل اومد.

دست الهه رو کشیدم و جلوی ویترین یکی از مغازه ها ایستادیم.

- بیا ببین این خوشگله؟

و با دست به پالتوی کرم رنگی که پشت ویترین بود اشاره کردم.

- بد نیست. بریم تو ببینم تو تنم چطوره.

رفتیم داخل و بعد از اینکه سایزشو گفت، پالتو رو گرفت و رفت تو اتاق پرو. منم پشت در منتظرش بودم.

چند دقیقه که گذشت در رو باز کرد و گفت: ترگل؟ بیا ببین بهم میاد؟

رفتم جلوتر و نگاهش کردم. تو تنش عالی بود.

- خیلی بهت میاد.

- یه کم تنگ نیست؟

- نه بابا خوبه.

- میترسم احسان گیر بده.

خندیدم: نترس. اگه گیر داد بفرستش پیش خودم ادبش کنم.

بعد از خریدن پالتو یه جفت پوتین ساق بلند مشکی هم خرید و به من که بیرون مغازه منتظرش ایستاده بودم گفت: تو چیزی نمیخوای بخری؟

- نه همه چی دارم. بیا بریم شب شد.

تو راه برگشت تا یه مسیری با هم بودیم.

نیم نگاهی بهش کردم و گفتم: الهه؟؟

- هوم؟

- از بعدازظهر میخوام ازت بپرسم حرف تو حرف میاد. هومن چی بهت می گفت که اونجوری سرخ و سفید می شدی؟

خندید: هیچی بابا از وجنات و زیباییم تعریف می کرد.

- همچین نیشت باز بود که گفتم الآنه که از خوشی ذوق مرگ بشی.

پشت چشمی برام نازک کرد.

- تو هم اگه مثل من یه پسر خوشتیپ و خوشگل ازت تعریف میکرد نیشت شل می شد!

به حرفش خندیدم: نمیدونم شاید.

از هم خداحافظی کردیم و با یه دربستی برگشتم خونه. 

از خاموش بودن چراغ ها فهمیدم که هنوز نیومده. نفس راحتی کشیدم. 

نمیخواستم دوباره قضیه بهشت زهرا و دادی که سرم کشید تکرار بشه.

لباسامو عوض کردم و دست و صورتم رو شستم. قهوه جوش رو زدم به برق تا یه فنجون قهوه داغ بخورم.

یه بسته گوشت چرخ کرده هم از فریزر گذاشتم بیرون تا کتلت درست کنم.

مشغول سرخ کردن سیب زمینی ها بودم که کسری هم اومد.

از چهره اش خستگی می بارید اما با لبخند جواب سلام و خسته نباشی منو داد.

- چایی میخوری برات بریزم؟

روی صندلی میز ناهارخوری نشست و دستاشو روی صورتش کشید.

- ممنون میشم.

برق حلقه ی ساده ی تو انگشتش توجه مو جلب کرد. با خودم فکر کردم چقدر حلقه به دستای مردونه اش میاد.

فنجون چایی رو مقابلش روی میز گذاشتم و ظرف ها رو از تو کابینت درآوردم تا میز رو بچینم.

- خرید کردی؟

- من نه ولی الهه پالتو و پوتین خرید.

صدای خنده آرومش رو شنیدم.

- واسه چی میخندی؟

بلند شد و گفت: هیچی بعد از شام باید باهات حرف بزنم.

- راجع به چی؟

- بعد از شام بهت میگم.

********************

کنارم نشست و مثل من به صفحه ی تلویزیون خیره شد. 

از حرکات تند تند پاش فهمیدم که کلافه اس. از اون موقعی که گفته بودم باید باهاش حرف بزنم تو خودش رفته بود.

- پاتو انقدر تکون نده.

کنترل رو از روی میز برداشت و تلویزیون رو خاموش کرد.

- نمیخوای بگی چی شده؟

به صورت نگرانش لبخند زدم و گفتم: هومن، از الهه خوشش اومده.

چشماش از حدقه زد بیرون و با صدای بلند گفت: هـــــــان؟؟

خواستم دوباره جمله مو تکرار کنم که دستشو گرفت بالا: فهمیدم بابا نمیخواد تکرار کنی.

چشماشو ریز کرد و ادامه داد: با یه دیدار چند دقیقه ای؟

- منم اولش تعجب کردم اما مثل اینکه واقعا" خوشش اومده. خواست یه قراری جور کنیم تا با هم بیشتر آشنا بشن. البته اگه الهه هم راضی باشه.

...

در حالی که در جا میزدم به ترگل که دستشو روی زانوهاش گذاشته بود و نفس نفس میزد نگاه کردم.

- وای... عجب... غلطی کردم... باهات اومدم.

خندیدم: دیشب بهت گفتم بیای پشیمون میشی اما گوش نکردی.

- من... چه میدونستم انقدر تند میدوی!

- انقدر غر نزن. یه کم حرکات کششی انجام بده خوب نیست یه دفعه بعد این همه دویدن وایسی.

نفس عمیقی کشیدم و بازدمم رو به بیرون دادم.

دیگه زمستون شده بود و هوا فوق العاده سرد بود. عادتم بود پنج شنبه ها و جمعه ها که خونه بودم صبح ها بیام پارک و ورزش کنم.

امروز استثنا" ترگل هم باهام اومده بود اما هم سرما و هم چند دور دویدن دور پارک خسته اش کرده بود.

تو این دو سه هفته ای که گذشت اتفاق خاصی نیفتاد جز اینکه هومن و الهه بیشتر با هم آشنا شدن و انگار هر روز که میگذشت تصمیمشون برای ازدواج قطعی تر می شد.

دستشو روی بازوم گذاشت و گفت: بریم خونه؟

ناخواسته نوک بینی سرخ شده اش رو کشیدم که جیغش رفت هوا.

- بیا بریم یه صبحونه توپ بدم بهت اخمات باز شه.

همونطور که بینیشو می مالید گفت: این همه ورزش کردیم که یه صبحونه توپم بخوریم؟

بی توجه به حرفش به آسمون نگاه کردم و گفت: فکر کنم امشب برف بیاد.

- چطور؟

- حدس میزنم.

- خداکنه. من عاشق برفم.

به هیجانش لبخند زدم. گاهی کنارش احساس میکردم یه پسر بچه ی شیطون و بازیگوشم و این برام یه حُسن بود تا از دنیای خودم فاصله بگیرم.

همزمان با رسیدنمون تلفن زنگ خورد. 

به ساعت نگاه کردم. یعنی هشت صبح کی با ما کار داره؟!

- بله؟؟

صدای محکم زنی تو گوشم پیچید.

- منزل محتشم؟

- بله، بفرمایید.

- کسری جان خودتی؟

از حالت حرف زدنش فهمیدم کی پشت خطه.

- بله، خوبین عمه خانم؟

- ممنون پسرم. مزاحم نمیشم فقط زنگ زدم بگم شام خونه ما دعوتین.

با تعجب گفتم: خیر باشه. به چه مناسبت؟

با ناراحتی گفت: وا مگه حتما" باید مناسبتی باشه؟ یه عمه پیر دارین سالی یه بارم بهش سر نمیزنین حالام که دعوتتون می کنم نمیاید؟

- ای بابا من کی گفتم نمیایم؟ چشم مزاحمتون میشیم.

- مراحمین. شماها نوه های داداشمین دلم براتون تنگ میشه. پس منتظرتونم.

بعد از خداحافظی ترگل با ابروی های بالا رفته از تعجب گفت: عمه بود؟

سرمو به معنی آره تکون دادم و گفتم: واسه شام دعوتمون کرده.

- سابقه نداشته عمه همینطوری دعوتمون کنه اونم واسه همون روز. معمولا" از یه هفته قبل خبر میده.

- منم تعجب کردم ولی گفت دلش برامون تنگ شده.

رفتم سمت حمام و گفتم: بیخیال تا من یه دوش میگیرم تو هم صبحونه رو آماده کن.

********************

به خودم تو آینه خیره شدم. دستم رو بردم سمت رژم تا آرایشم رو تکمیل کنم.

رژ قرمزم رو روی لبام کشیدم و با رضایت به چهره ام که با آرایش زیباتر شده بود لبخند زدم.

چشمام با خط چشمی که کشیده بودم درشت تر شده بود و سرخی لب هام بیشتر تو چشم میزد.

موهامو مثل همیشه بافته بودم و از یه طرف روی شونه ام انداخته بود.

صدای کسری بلند شد: ترگل بدو دیگه شب شد. خودت که اخلاق عمه رو میشناسی دیر برسیم غرغر میکنه.

- اومدم.

پالتوی سفید و کوتاهم رو پوشیدم و بوت ساق بلند و سفیدم رو هم پام کردم. شالم رو روی سرم مرتب کردم و قبل از اینکه صدای کسری در بیاد از اتاق رفتم بیرون.

- چه عجب بالاخره اومدی.

اما همین که نگاهش به لب هام افتاد اخماش رفت تو هم.

بدون اینکه چیزی بگه دستشو دراز کرد و از تو جعبه دستمال کاغذی روی اُپن یه دستمال کشید بیرون.

اومد سمتم و رو به روم ایستاد.

- بگیر پاکش من.

با تعجب گفتم: چی رو پاک کنم؟!

به لب هام اشاره کرد: رژ لبتو.

- ای بابا تو که انقدر عهد قجری نبودی.

خواستم از کنارش رد بشم که مچ دستمو گرفت.

- ترگل با من بحث نکن.

تو چشمام خیره شد و شمرده شمرده گفت: خودت با دستای خودت پاکش میکنی یا من به روش خودم این کارو انجام بدم؟؟

شیطنت تو چشماش بیداد میکرد اما صورتش و لحن صداش کاملا" جدی بود.

حالا منم شیطنت درونم موج میزد. دوست داشتم بدونم روش خودش چیه!

وقتی دید هیچ عکس العملی نشون نمیدم بیشتر بهم نزدیک شد. با هر قدمش قلبم تو سینه می لرزید.

صورتشو آورد جلوتر. انقدر که دیگه میلی متری با صورتم فاصله داشت.

مغزم هنوز کامل حرکاتش رو پردازش نکرده بود که گرمی لباشو روی لبام حس کردم.

تمام وجودم آتیش شد و گُر گرفتم. 

مسخ شده و بی حرکت تو بغلش بودم. 

قلب بی محابا خودشو به قفسه سینه ام میکوبید.

نمیدونم چقدر گذشت که آروم لباشو از لبام جدا کرد.

چشمای بسته مو باز کردم و به صورتش که هنوزم جدی بود و چشمای شیطونش خیره شدم.

دستشو روی لبش کشید و آثار رژ منو پاک کرد.

رفت سمت در و گفت: تا من ماشینو از تو پارکینگ درمیارم تو هم بیا.

با صدای بسته شدن در از هپروت در اومدم. انگار تازه فهمیدم باید نفس بکشم.

چندتا نفس عمیق کشیدم و با پاهای لرزون رفتم جلوی آینه قدی توی راهرو ایستادم.

دستمو روی لبام کشیدم. نامرد هر چی مالیده بودم خورده بود!

برق لب بی رنگمو از تو کیفم درآوردم و روی لبام کشیدم.

چندتا نفس عمیق دیگه برای آروم شدن قلبم کشیدم و از خونه خارج شدم.

********************

تو ماشین منتظرش بودم.

وقتی یاد قیافه ی متعجبش می افتادم خنده ام شدت می گرفت. صدای قلبشو که تند تند میزد می شنیدم قلب خودمم دست کمی از مال اون نداشت.

اگه هر جایی غیر از خونه عمه قرار بود بریم بهش گیر نمی دادم اما اون جا...

خوشم نمی اومد نگاه های شروین دنبالش باشه.

در رو باز کرد و کنارم نشست.

نگاهم به سمت لباش کشیده شد. لبخندی از سر رضایت زدم. 

با صدای آرومی بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت: به چی نگاه میکنی؟ راه بیفت دیگه دیر شد.

هنوزم گونه هاش از خجالت به سرخی میزد.

بی حرف ماشین رو روشن کردم و مسیر خونه ی عمه رو در پیش گرفتم.

به خاطر ترافیک اون ساعت یه کم دیر رسیدیم. 

با دوتا بوق در توسط سرایدار خونه باز شد و ماشین رو داخل خونه باغ قدیمی بردم.

کنار ماشینی که حدس میزدم برای شروین باشه پارک کردم.

خواست پیاده بشه که دستشو گرفتم: رفتیم داخل با این پسره بگو و بخند نمیکنی. میدونی که بهش حساسم پس تا میتونی ازش دور باش.

نیم نگاهی بهش کردم و گفت: شالتم بکش جلوتر.

پوفی کرد و شالشو کامل جلو کشید .

- خوبه؟؟

با لبخند گفتم: عالیه.

زیر لب خدایا نجاتم بده ای گفت و از ماشین پیاده شد. 

جلوی ساختمان شیما و شروین ایستاده بودن.

صورت شیما رو بوسیدم و در جواب خوش اومدیدش تشکر کردم. با شروین هم کوتاه دست دادم.

به داخل دعوتمون کردن. عمه مثل همیشه روی مبل تک نفره ی بالای سالن نشسته بود و کتاب میخوند.

با دیدن ما از جاش بلند شد و اومد سمتمون.

با مهربونی در آغوش کشیدمون و بهمون خوش آمد گفت.

کنار کسری روی مبل دو نفره ای نشستم. از وقتی رسیده بودیم دستم رو تو دستش گرفته بود و ول نمیکرد. نگاه شروین هم که به دستای جفت شده ی ما بود.

عمه با لبخند رو به ما گفت: به شهاب و مهتا گفتم بیان اما مثل اینکه پسرشون سرماخورده نتونستن. شایانم خونه مادرزنش دعوت بود اما گفتن بعد از شام یه سری به ما میزنن. اینه که جمعمون امشب پنج نفره اس.

به شیما که یه کم گرفته به نظر می اومد نگاه کردم. 

حتما" دوست داشت الآن نامزدش کنارش باشه اما عقیده ی عمه این بود که دختر و پسر تو دوران نامزدی خیلی کنار هم نباشن!

پس دیگه واسه چی نامزد میکنن؟!

فنجون چای رو از سینی که مقابلم گرفته شد برداشتم.

عمه- خب چه خبر؟ قرار نیست خبر خوب بشنویم؟

کسری- چه خبر خوبی؟

عمه با لبخند مرموزی گفت: مثلا" خبر نتیجه دار شدن داداشم.

اومدم یه قلپ از چاییم بخورم که ببینم هنوز داغه یا نه که با حرف عمه پرید تو گلوم و به سرفه افتادم و یه کم از چایی تو فنجون هم ریخت رو دستم.

عمه- ای بابا دخترجون تو چرا هر وقت من حرف از بچه میزنم یه چیزی باید بپره تو گلوت؟!

تو دلم گفتم: واسه اینکه همیشه بی موقع این حرفو میزنی!

بعد از اینکه سرفه ام بند اومد بلند شدم و گفتم: ببخشید میرم دستمو بشورم.

رفتم سمت دستشویی که اونور سالن و توی راهرو بود. صدای کسری رو می شنیدم که می گفت: ای بابا عمه جون الآن چه وقت بچه دار شدنه اول زندگی؟؟

دست سوخته مو زیر شیر آب گرفتم.

من نمیدونم چرا عمه انقدر به موضوع بچه دار شدن ما علاقه داشت؟!

دستمو روی شکمم کشیدم و با مسخرگی گفتم: ببین مامان جون همه منتظرن تو زودتر به دنیا بیای. هنوز نیومده عاشقت شدن.

خودم از حرفم خنده ام گرفت.

دستمو که حالا از سوزشش کم شده بود با دستمال خشک کردم و از دستشویی اومدم بیرون.

اما همین که برگشتم با دیدن شروین پشت سرم ترسیدم و دو قدم رفتم عقب.

- اینجا چیکار میکنی؟

دستی تو موهاش کشید و گفت: از حرفای مامان که ناراحت نشدی؟ منظوری نداره.

- نمیدونم چرا هر وقت ما رو میبینه یاد بچه می افته؟!

لبخند کجی زد و گفت: چون کسی نمیدونه شما قراره از هم جدا بشید.

چشمامو ریز کردم و گفتم: کی گفته ما میخوایم از هم جدا بشیم؟

- لازم نیست کسی بگه. دو نفر که بهم علاقه ای نداشته باشن خیلی نمیتونن با هم زندگی بکنن. دیر یا زود...

دستم رو آوردم بالا و مانع از ادامه حرفش شدم.

- اینکه ما از هم طلاق می گیریم یا نه به من و کسری مربوطه. تو چرا انقدر مشتاقی؟

اومد جلوتر. با هر قدمش قدمی به عقب بر می داشتم. وقتی خوردم به دیوار دستمو جلوش گرفتم و گفتم: همونجا وایستا و حرفتو بزن.

نگاهی به دستم کرد و پوزخندی زد.

- ترگل من دوست دارم. خیلی وقته. چند بارم خواستیم پا پیش بذاریم اما هر دفعه یه مشکلی پیش اومد و نشد.

دیگه صداشو نمی شنیدم فقط وقتی دیدم لب هاش از حرکت ایستادن به خودم اومدم.

سرمو تکون دادم و گفتم: ببین این حرفا برام مهم نیست. من دیگه اون دختر مجردی نیستم که تو عاشقشی. پس بهتره فکر منو از سرت بیرون کنی.

خواستم از کنارش رد بشم که صداش متوقفم کرد.

- اما من منتظرت می مونم.

برگشتم و به چشماش خیره شدم: منتظرم نباش. چون حتی اگه طلاقم بگیرم دیگه ازدواج نمیکنم. نه با تو نه با هیچ کس دیگه.

واقعیت همین بود. حتی اگه از کسری جدا می شدم ترجیح می دادم تا آخر عمر تنها زندگی کنم.

با دیدن ابرو های گره خورده کسری قلبم تو سینه فرو ریخت. همش تو ذهنم با خودم تکرار می کردم نکنه ما رو دیده یا صحبتامون رو شنیده؟

سعی کردم خونسردیمو حفظ کنم. با آرامش کنارش نشستم.

شیما با مهربونی گفت: دستت بهتر شد عزیزم؟ میخوای پماد برات بیارم؟

- نه لازم نیست.

کسری سرش رو به گوشم نزدیک کرد و با صدای آرومی گفت: تو ماشین بهت چی گفته بودم؟؟

وقتی دید هیچی نمیگم ادامه داد: گفته بودم نمیخوام این پسره دور و برت باشه اما تو مثل اینکه حرفای منو جدی نگرفتی.

مثل خودش با صدای آرومی گفتم: از چی حرف میزنی؟

- فکر نکن نفهمیدم چند دقیقه اس دارین با هم حرف میزنین.

با آرامشی که تو صداش موج میزد و منو می ترسوند گفت: روش خوبی رو برای گرفتن حال من انتخاب نکردی.

و صاف تو جاش نشست و به مبل تکیه داد.

نفسمو بریده بریده بیرون دادم. با خودم فکر کردم اگه این آرامش، آرامش قبل از طوفان باشه...

تا موقع شام سعی کردم آرامش خودم رو حفظ کنم و به نگاه های گاه و بیگاه شروین به ترگل اهمیت ندم.

تصمیم گرفته بودم همه چی رو با آرامش پیش ببرم. تجربه بهم ثابت کرده بود که با داد و بیداد و دعوا چیزی حل نمیشه.

بعد از شام به پیشنهاد شروین شطرنج بازی کردیم. ترگلم با شیما مشغول حرف زدن بود.

به شروین که مهره ها رو میچید نگاه کردم و با نیشخند گفتم: فکر نمیکنم برنده بشی.

با لحنی شبیه خودم گفت: از کجا معلوم؟

- میدونی که حریفت خیلی قدره.

- اما من اینطور فکر نمیکنم. حاضرم اگه بردی هر کاری بگی بکنم.

- هر کاری؟؟

چشماشو به معنی آره باز و بسته کرد.

- دور زن منو خط بکش. کاری ندارم قبلا" عاشقش بودی و یا هر چیز دیگه ای. الآن مهمه. دوست ندارم دیگه دور و برش باشی.

- قبول. اما اگه من بردم چی؟؟ تو چیکار میکنی؟

سکوتم رو که دید به چشمام خیره شد و گفت: حاضری طلاقش بدی؟

تمام وجودم داغ شد. انگار که یه سطل آب جوش خالی کرده باشن روم، سوختم.

احساس می کردم فشار خونم زده بالا و مطمئن بودم صورتم از خشم به سرخی میزنه.

دست مشت شده ام رو روی پام کوبیدم و چشمامو بستم. چندتا نفس عمیق کشیدم تا شاید حالم بهتر بشه.

- حاضرم.

تعجب رو تو چشماش می دیدم. شاید فکر نمی کرد قبول کنم.

برام سخت بود قبول یه همچین پیشنهادی اما برای خلاص شدن از شرش مجبور بودم.

میدونستم آدمیه که برای رسیدن به خواسته هاش دست به هر کاری میزنه و ترگل هم یکی از خواسته هاش بود.

و البته تنها خصوصیت خوبش این بود که وقتی حرفی میزد پاش می ایستاد.

مهره ها چیده و بازی شروع شد.

دو ساعت گذشته بود و ما همچنان مشغول بازی بودیم. نسبت به دفعه ی قبل که باهاش بازی کردم خیلی پیشرفت کرده بود.

اسبش رو حرکت داد و گفت: عمرا" اگه بذارم ببری.

رُخش رو زدم و گفتم: معلوم میشه.

- دارم به این فکر می کنم وقتی ببازی قیافه ات چقدر دیدنی میشه.

به حرفش پوزخندی زدم و گفتم: فعلا" مواظب باش خودت نبازی... کیش.

هول کرده بود. تو چشماش نگرانی رو می دیدم. یکی از مهره هاشو حرکت داد.

سعی کرد خودشو نبازه و با خونسردی گفت: هنوز چیزی معلوم نیست.

با یه حرکت دیگه شاه شو به دام انداختم و گفتم: مات.

تعجب تو چشماش موج میزد. با ناباوری به صورتم خیره دشد و گفت: امکان نداره.

با لبخند از جام بلند شدم و کنارش ایستادم.

دستم رو روی شونه اش گذاشتم و گفتم: هنوز از مادر زاده نشده کسی که بخواد رو دست من بلند بشه.

سرم رو خم کردم و آروم و شمرده گفتم: قرارمون که یادت نرفته. اگه یه بار دیگه ببینم پاتو از گلیمت درازتر کردی و تو گوش زن من وز وز میکنی اون وقت به این آرومی که الآن اینجا ایستادم نیستم.

با نفرت نگاهم کرد. دوتا محکم زدم رو شونه اش و رفتم سمت ترگل.

- عزیزم دیر وقته حاضر شو بریم.

عمه با مهربونی گفت: کجا پسرم؟ شب رو اینجا بمونید.

- ممنون دیگه باید بریم.

با ابروهای گره خورده گفت: کسری به خدا ناراحت میشم اگه این وقت شب برید. بعد از مدتها اومدید اینجا حالا یه شب رو بد بگذرونید آسمون که به زمین نمیاد!

دهنم بسته شده بود. دلجویانه گفتم: چشم می مونیم.

لبخندی مهمون صورتش شد و یکی از خدمتکارها رو صدا زد.

- بله خانم؟

- یکی از اتاقای بالا رو برای مهمونام آماده کن.

- چشم خانم.

همون موقع در باز شد و شایان و زنش اومدن داخل. 

عمه با مهربونی پسرشو بغل کرد اما جواب عروسش رو با سر داد.

دختر مهربونی بود اما چون عمه مخالف ازدواجشون بود هنوزم با بی محلی باهاش رفتار می کرد.

شایان کنارم نشست و گفت: چطوری گل پسر؟ دوران تاهل خوش میگذره؟

- ای بد نیست.

یه نگاه به هیکلم کرد و گفت: نه مثل اینکه واقعا" بهت خوش میگذره.

خندیدم. رابطه ام با شهاب و شایان بهتر بود هر چند زیاد با هم رفت و آمد نداشتیم اما مثل برادر بزرگتر دوستشون داشتم.

بعد از یه ربع عزم رفتن کردن. همون موقع هم خدمتکار عمه اومد گفت که اتاق آماده اس.

به تشک دو نفره روی زمین و لحاف روش نگاه کردم.

چشمامو دور تا دور اتاق چرخوندم. به جز یه کتابخونه ی کوچک و قالیچه ای که روی زمین پهن شده بود، چیز دیگه ای تو اتاق نبود.

در باز شد و کسری اومد تو. اونم مثل من اولش تعجب کرد اما لبخند شیطنت آمیزی که روی لباش نشست از دیدم پنهان نموند.

رفتم سمت پنجره و به آسمون قرمز بالای سرم خیره شدم.

دونه های درشت برف لبه پنجره می نشستن و به ثانیه نمی کشید که آب می شدن.

صداشو کنار گوشم شنیدم: دیدی حدسم درست بود؟

هنوزم ترس از دعوای احتمالی وجودمو پُر کرده بود.

- آره، فکر کنم فردا زمین حسابی سفید پوش بشه.

چرخید و رو به روم ایستاد.

- یه سوالی ازت می پرسم دوست دارم راستشو بهم بگی.

سکوت کردم و منتظر موندم تا سوالشو بپرسه.

- تو... شروین رو دوست داری؟

تمام وجودم از سرما یخ بست.

تو چشمام زُل زد و گفت: دوستش داری؟

تنها کاری که تونستم بکنم این بود که سرمو به معنی نفی حرفاش به چپ و راست تکون بدم.

من کسی رو که مقابلم ایستاده بود دوست داشتم. سند قلبم شش دونگ به نام اون خورده بود. اون وقت اون از دوست داشتن دیگری حرف می زد.

اومد جلوتر و بغلم کرد. 

سرم رو، روی شونه اش گذاشتم و نفس عمیق کشیدم. بوی عطر سرد و خوشبوش تو بینیم پیچید. با لذت یه بار دیگه نفس عمیق کشیدم.

گرمای آغوشش وجود یخ بسته ام رو گرم میکرد.

صدای تپش های قلبش بهم آرامش می داد، امنیت می داد.

منو از خودش جدا کرد و به صورتم خیره شد. نگاهش روی موهای بافته شده ام ثابت موند.

- بهت گفته بودم وقتی موهاتو می بافی خیلی خوشگل میشی؟

سرمو به معنی نه تکون دادم.

- زبونتو موش خورده؟!

از لحن شیطونش خنده ام گرفت.

صورتم رو با دستاش قاب گرفت و با انگشت شستش لبام رو لمس کرد.

با هر حرکتش دمای بدنم می رفت بالا و تپش قلبم بیشتر می شد.

- ببخش، اگه امروز اذیتت کردم.

دوباره سرمو به معنی نه تکون دادم.

دوست داشتم بهش بگم اذیت نشدم. بگم اون لحظه شیرین ترین لحظه ی زندگیم بود اما واقعا" لال شده بودم!

انگار حرف دلم رو از چشمام خوند که خم شد و گونه ام رو بوسید.

رفت سمت تشک و روش دراز کشید. یه نگاه به من که بی حرکت همونجا ایستاده بودم کرد و گفت: نمیخوای بخوابی؟

- چرا، الآن میام.

طرف دیگه ی تشک نشستم و شالم رو تا کردم و روی زمین گذاشتم.

مشغول باز کردن موهام بودم که چرخید و به پهلو دراز کشید. دستام از نگاه خیره اش می لرزید.

با خودم فکر کردم: امشب خیلی عجیب و غریب شده. انتظار این همه مهربونی رو نداشتم!

کارم که تموم شد چراغ رو خاموش کردم و کنارش خوابیدم.

دومین شبی بود که انقدر بهش نزدیک بودم.

دهن کجی به افکار توی ذهنم کردم و ترجیح دادم برای پایان دادن بهشون زودتر بخوابم.

********************

صبح بعد از خوردن صبحونه عمه رضایت به رفتنمون داد.

تو راه برگشت ترگل که با اشتیاق به بیرون نگاه می کرد به آرومی صدام زد: کسری؟؟

- جانم؟

لبخندی زد و گفت: یه چیزی بگم نه نمیگی؟

نگاهش کردم و گفتم: بستگی داره چی باشه.

- بریم فرحزاد؟

- تو این برف؟؟

- خب آره مگه چیه؟

یه نگاه به چشماش که دوباره برای خر کردن من مظلومشون کرده بود انداختم و گفتم: نمیخواد چشماتو اونجوری کنی. خیلی خب میریم.

یه دفعه پرید و گونه مو بوسید.

- عاشقتـــــــم.

از حرکت ناگهانیش جا خوردم اما خندیدم و زیر لب طوری که بشنوه گفتم: ما بیشتر.

...

همزمان با باز کردن در شیشه ای رستوران موجی از گرما به صورتمون خورد.

میز چهار نفره ای کنار پنجره انتخاب کردیم نشستیم.

بعد از سفارش غذا یادم افتاد که موبایلم رو تو ماشین جا گذاشتم.

بلند شدم و رو به ترگل گفتم: موبایلم تو ماشینه میرم بیارمش.

- باشه.

********************

از پنجره به برفی که دوباره شروع به باریدن کرده بود نگاه کردم.

با نشستن کسی جای کسری سرمو چرخوندم که با یه پسر ژیگول رو به رو شدم.

با لحن چندش آوری گفت: چطوری عروسک؟

دوباره به بیرون خیره شدم و گفتم: آقا مزاحم نشو.

- اِ مزاحمت چیه؟ دیدم تنهایی گفتم بیام پیشت.

- تنها نیستم.

یه نگاهی به دور و برش کرد و با مسخرگی گفت: پس چرا من کسی رو نمی بینم؟

بهتر دیدم جوابشو ندم تا روش کم بشه و بره اما سمج تر از این حرفا بود.

از استرس با پام به کف زمین ضربه می زدم.

- چرا جواب نمیدی عروسک؟

کلافه گفتم: آقا جون مادرت پاشو برو دردسر درست نکن.

- چرا دردسر؟ من قصدم خیره.

با دیدن کسری که داخل رستوران شد با درموندگی گفتم: آقا توروخدا بلند شو برو من شوهر دارم.

- نوچ باور نمیکنم. تا جواب درست و حسابی بهم ندی نمیرم.

دست کسری روی شونه اش نشست و گفت: چه جوابی میخوای بشنوی؟ بگو من بهت بدم.

- آقا کی باشن؟

کسری با عصبانیت در حالی که شونه اش رو فشار میداد و سعی میکرد صداش بالا نره گفت: شوهر خانوم.

فشار دستش رو بیشتر کرد و گفت: تا همین جا جلوی همه فکتو پیاده نکردم بزن به چاک.

پسره از جاش بلند شد و در حالی که شونه اش رو می مالید گفت: خیلی خب بابا، وحشی.

خیز برداشت که بگیرتش. بلند شدم و دستش رو گرفتم: ولش کن کسری.

پسره هم دید اوضاع خرابه زود از رستوران زد بیرون.

زیر نگاه های خیره مردم نشستیم پشت میز.

از استرس لبم رو می جویدم. می دیدم کلافه است. دستی تو موهای پرپشتش که کمی خیس بودن کشید.

- نکن.

- هـــــان؟؟

دستمالی از جعبه روی میز بیرون کشید و گرفت سمتم: پوست لبتو میگم. خون افتاده.

دستمال رو گرفتم و روی لبم گذاشتم.

نمیدونستم باید براش توضیح بدم یا نه. اما عقل حکم میکرد این کارو بکنم.

با من من گفتم: کسری... باور کن بهش گفتم شوهر دارم، گفتم مزاحم نشه اما خیلی سمج بود. من...

وسط حرفم پرید و گفت: نمیخواد توضیح بدی.

نفسمو با شدت به بیرون دادم. اون لحظه به نظرم سکوت بهترین کار ممکن بود.

********************

توی ذهنم فقط یه جمله چرخ می خورد: چرا هر وقت تصمیم میگیرم دوباره اعتماد کنم یه چیزی مانع میشه؟

چرا حالا که داشتم خودم رو قانع میکردم که ترگل با امثال شیدا فرق داره با یه اتفاق تمام معادلاتم بهم میخورد؟

می دونستم ترگل تقصیری نداشته اما بازم اون بی اعتمادی تو وجودم پررنگ تر شده بود.

مطمئنا" اگه به هومن می گفتم، می گفت خودتو به یه روانشناس نشون بده!

بعد از ناهاری که مطمئن بودم به دهن هیچ کدوممون مزه نکرد، صورت حساب رو پرداخت کردم و رفتیم بیرون.

تو ماشین هر دو ساکت بودیم و تو عالم خودمون.

وقتی رسیدم خونه جلوی مجتمع نگه داشتم و گفتم: تو برو بالا. من یه جایی کار دارم باید برم.

زیر لب باشه ای گفت و از ماشین پیاده شد. 

بدون اینکه صبر کنم تا بره داخل گازشو گرفتم و رفتم...

روی تختم نشسته و به عقربه های ساعت دیواری توی اتاق چشم دوخته بودم. صدای تیک تیکش تنها صدایی بود که فضای ساکت و تاریک خونه رو می شکست.

ساعت ده بود و هنوز برنگشته بود خونه. دوبار با موبایلش تماس گرفته بودم اما جواب نمی داد.

دستم رفت سمت گوشی تلفن تا یه بار دیگه بهش زنگ بزنم اما منصرف شدم.

چند بار خودم رو کوچیک کنم؟؟ من کار اشتباهی نکرده بودم اینجوری باهام رفتار میکنه.

دراز کشیدم و دوباره به عقربه های ساعت چشم دوختم و با خودم زمزمه کردم: کجاست که هنوز برنگشته و گوشیش رو جواب نمیده؟

********************

خیلی وقت بود که به چراغ های روشن زیر پام خیره شده بودم.

اینجا همیشه بهم آرامش می داد. بعد کاری که شیدا باهام کرد تقریبا" هر شب اینجا بودم.

میخواستم با خودم خلوت کنم. میخواستم ذهنم رو از افکار پوچ خالی کنم.

یه نفس عمیق کشیدم و هوای سرد رو وارد ریه هام کردم. رفتم سمت ماشین و سوار شدم.

موبایلم رو از روی صندلی کناری برداشتم. دوتا میس کال از خونه داشتم.

به ساعتم نگاه کردم. مسلما" این موقع شب خواب بود.

ماشین رو روشن کردم و رفتم سمت خونه.

********************

با احساس گرسنگی از خواب بیدار شدم. چون میلی به خوردن غذا نداشتم شام نخوردم و حالا از شدت ضعف و سوزش معده از خواب پریده بودم.

لبه ی تخت نشستم و دستی تو موهای پریشونم کشیدم.

دوباره نگاهم به ساعت افتاد. دو صبح رو نشون می داد و نمیدونستم برگشته یا نه؟

بلند شدم و از اتاق رفتم بیرون.

خونه تو تاریکی مطلق فرو رفته بود. دستمو به دیوار گرفتم و بدون اینکه چراغی روشن کنم رفتم تو آشپزخونه.

در یخچال رو باز کردم و با یه نگاه کلی فهمیدم غذایی که بشه گرمش کرد و خورد نداریم.

صدای تق آرومی از توی هال شنیدم. در یخچال رو بستم و به پشت سرم نگاه کردم. 

با دیدن سایه سیاهی که می اومد تو آشپزخونه وحشت زده دستمو روی کابینت هایی که پشت سرم بود حرکت دادم.

چاقوی بزرگی که باهاش گوشت خرد می کردم رو توی دستم فشردم و چشم دوختم به در آشپزخونه.

با هم فاصله ای نداشتیم. صورتش رو تو اون تاریکی نمی دیدم. تمام بدنم نبض میزد و از ترس می لرزیدم.

با روشن شدن چراغ آشپزخونه و دیدنش، نفس راحتی کشیدم و بی حال رو سرامیکای کف آشپزخونه نشستم.

- ترگل؟ خوبی؟؟

کنارم نشسته بود و دستای سردم رو توی دستاش گرفته بود.

سرم رو تکون دادم و با بی حالی گفتم: فکر کنم فشارم افتاده.

با صدای قاشقی که مدام به دیواره ی لیوان برخورد می کرد چشمامو باز کردم.

لیوان آب قند رو دستم داد و گفت: ببخش نمیخواستم بترسونمت.

یه کم که از آب قند خوردم و حالم جا اومد به صورتش خیره شدم و گفتم: برات مهمم؟

با گیجی گفت: چی؟

با بغض گفتم: من برات مهمم؟

وقتی سکوتش رو دیدم با فریاد گفتم: چرا یه ذره به من اهمیت نمیدی؟ نزدیک دوازده ساعته که خبری ازت نیست. با موبایلتم که تماس میگیرم جواب نمیدی. نمیگی من نگران میشم؟؟ بعدم که مثل دزدا میای خونه.

سرم رو تو آغوشش گرفت با صدای آرومی که آرامش رو به وجود منم منتقل می کرد گفت: ببخش عزیزم حق با توئه. میدونم نگرانت کردم اما به این تنهایی نیاز داشتم. نیاز داشتم تا با خودم خلوت کنم.

با صدای گرفته ای گفتم: حداقل جواب تماس هامو میدادی.

گوشیم تو ماشین مونده بود و همین نیم ساعت پیش فهمیدم زنگ زدی.

با خنده ادامه داد: ولی اگه دیرتر چراغو روشن کرده بودم الآن اون دنیا بودم.

منم با خنده بینیمو کشیدم بالا و تو دلم گفتم: خدا نکنه!

با سر انگشتاش اشکامو پاک کرد و گفت: میدونی الآن یاد چی افتادم؟

سرمو به معنی چی تکون دادم که گفت: یاد بچگیات که تا کامیار عرسکتو میگرفت میزدی زیر گریه. الآنم مثل اون موقع ها دماغو شدی.

با حرص مشتی به سینه اش زدم و گفتم: خیلی بدجنسی.

خندید و گفت: حالا نصفه شب تو آشپزخونه چیکار میکردی؟

- گشنه ام بود اومدم یه چیزی بخورم.

دستشو روی شکمش گذاشت و گفت: آخ آخ گفتی. منم از ظهر تا حالا چیزی نخوردم.

بلند شد و همونطور که از آشپزخونه خارج می شد گفت: پس تا من لباسامو عوض میکنم از اون املت های خوشمزه ات درست کن بزنیم به بدن.

با سر و صدایی که بیرون راه افتاده بود از اتاق خارج شدم.

هومن رو به روی میز معصومی ایستاده بود و یه جعبه شیرینی هم دستش بود. بقیه ی مهندسا هم دورش جمع شده بودن.

- اینجا چه خبره؟

همه برگشتن سمت من. 

هومن با خنده اومد طرفم و گفت: اوه اوه یادم رفت اول به مدیر عامل تعارف کنم.

یه شیرینی برداشتم و گفتم: خیر باشه. مناسبتش چیه؟

سهند، یکی از بچه های شرکت گفت: قاطی مرغا شده.

خندیدم: اِ به سلامتی.

یه کم به دلقک بازیای هومن خندیدیم و بعد یه ربع همه برگشتن سر کار خودشون.

********************

با صدای تلفن چشم از نوشته های مجله گرفتم و گوشی رو جواب دادم.

- بله؟

- یعنی من بهت زنگ نزنم، تو یه سراغی از من نمیگیری.

خندیدم و گفتم: علیک سلام الهه خانوم.

- سلام. خوبی؟

- به لطف شما بد نیستم. تو چطوری؟

- منم خوبم. گفتم یه دوست بی وفا دارم یه زنگ بهش بزنم.

- ببخش عزیزم. این چند روز خیلی گرفتار بودم. مامانم حال ندار بود، کنارش بودم.

با صدای نگرانی گفت: ای وای خدا بد نده چی شده؟

- چیز خاصی نیست. یه کم فشارش رفته بود بالا. الآن بهتره.

- خب خداروشکر.

- تو چه خبر؟

با صدای بلندی گفتی: آهان خوب شد پرسیدی داشت یادم می رفت بهت بگم.

- چی رو بهم بگی؟

- دارم عروس میشم.

با تعجب گفتم: چی؟؟

- ای بابا گفتم دارم ازدواج میکنم.

- با کی؟

به مسخرگی گفت: با عمه ام. خب هومن دیگه.

- به این زودی؟

- همچین زود هم نیست. یک ماه و نیمه که روز و شب با هم دیگه ایم.

- مبارک باشه عزیزم. حالا عروسی کی هست؟

- یک ماه دیگه. کارتم به همین زودیا میرسه دستتون.

در خونه باز شد و کسری اومد تو. به ساعت نگاه کردم. امروز زود اومده بود.

- الهه من بعدا" بهت زنگ میزنم.

- باشه مزاحمت نمیشم. فعلا" خداحافظ.

خداحافظی کردم و گوشی رو گذاشتم.

از روی مبل بلند شدم و رفتم پیش کسری که جلوی در یخچال ایستاده بود و شیشه آب رو سر بالا گرفته بود.

در یخچال رو بستم و شیشه رو از دستش کشیدم.

- صد دفعه گفتم با شیشه آب نخور.

یه لیوان برداشتم و از آبسرد کن یخچال براش آب گرفتم.

- اینطوریم میشه آب خورد.

لیوان رو دادم دستش و بی توجه به لبخندی که روی لبش جا خوش کرده بود رفتم تو هال و پیش دستی که توش میوه خورده بودم رو برداشتم و گذاشتمش تو سینک ظرف شویی.

- الهه زنگ زده بود.

سکوتش باعث شد ادامه بدم: می گفت یه ماه دیگه عروسیشونه.

خندید و گفت: آره امروز هومن با یه جعبه شیرینی اومده بود شرکت.

آهی کشیدم و همونطور که پیش دستی رو میشستم گفتم: ایشالا خوشبخت بشن.

زیر چشمی نگاهش کردم. همونطور تکیه داده بود به در یخچال و منو نگاه میکرد.

گاهی از نگاه های خیره اش معذب می شدم و گرمم می شد.

- راستی امروز زود اومدی.

رفت تو هال و روی مبل نشست.

- گفتم یه سر به عمه بزنیم.

رفتم تو اتاق و گفتم: پس الآن حاضر میشم بریم.

دستش رو از روی زنگ برداشت و گفت: فکر کنم خونه نیستن.

- صبر کن یه زنگ به ترانه بزنم ببینم کجان.

شماره ترانه رو گرفتم و بعد از دو بوق صدای خش دارش تو گوشم پیچید.

- الو؟

- ترانه؟ کجایین شما؟ خونه نیستین؟

یه دفعه زد زیر گریه و بریده بریده گفت: کسر... کسری؟

- چی شده ترانه؟

- میخواستم... میخواستم همین الآن... بهت زنگ بزنم.

- میگم چی شده؟

- مامان... حالش بهم خورده... بیمارستانیم. توروخدا... زودتر بیاین من دست تنها... هیچ کاری نمیتونم بکنم.

به صورت نگران ترگل که با ایما و اشاره می پرسید چی شده نگاه کردم.

- باشه نگران نباش. کدوم بیمارستان؟

با این حرفم ترگل رنگش مثل گچ شد و خواست گوشی رو از دستم بگیره که مانع شدم.

بعد از اینکه ترانه اسم بیمارستان رو گفت گوشی رو قطع کردم.

- چی شده کسری؟ بیمارستان چیکار میکنن؟

رفتم سمت ماشین و گفتم: فعلا" بشین بریم. تو راه برات تعریف میکنم.

تا برسیم بیمارستان صدای گریه ی آرومش اعصابم رو بهم می ریخت.

وقتی رسیدیم هنوز ماشین رو کامل پارک نکرده بودم که سریع پیاده شد.

ماشین رو پارک کردم و پشت سرش رفتم اورژانس.

تا خواست از پذیرش سوال کنه یکی صدامون زد.

همین که برگشتیم ترانه با چشمای قرمز و باد کرده خودشو تو بغل ترگل انداخت و با صدای بلند زد زیر گریه.

ترگل بدون اینکه دستاشو بیاره بالا و ترانه رو بغل کنه، با صدای ضعیفی پرسید: چی شده ترانه؟ چه خاکی به سرمون شده؟

اما ترانه بی توجه به حال خراب ترگل همینطور گریه میکرد.

بازوشو گرفتم و از تو بغل ترگل کشیدمش بیرون.

- ترانه جان، حال عمه چطوره؟

اشکاشو پاک کرد و گفت: بردنش CCU.

...

همه پشت دری که درشت و با رنگ قرمز نوشته شده بود CCU منتظر بودیم.

با باز شدن در و بیرون اومدن دکتر همراه چندتا پرستار، ترگل دوید سمتشون و با نگرانی پرسید: حال مادرم چطوره آقای دکتر؟

- یه سکته ی خفیف قلبی بود که خوشبختانه به خیر گذشت.

ترانه- میتونیم ببینیمش؟

دکتر- خیر. هر وقت منتقل شدن به بخش اون وقت امکان ملاقات ایشون هست.

********************

آخرشب بود که مامان رو منتقل کردن به بخش و فقط یه نفر می تونست همراهش باشه.

با اصرار ترانه رو همراه کسری فرستادم تا بره خونه و استراحت کنه.

روی صندلی کنار تخت مامان نشستم و به صورت خسته اش نگاه کردم.

بعد از فوت بابا خیلی سختی کشید اما هیچ وقت کمرش خم نشد. تو سی و پنج سالگی با وجود خواستگارای زیادی که داشت به خاطر منو و ترانه قبول کرد تنها باشه اما ما راحت تر زندگی کنیم.

با نوازش صورتش، چشماشو باز کرد و با دیدنم لبخندی زد.

- خوبی مامانم؟

دستمو تو دستش گرفت و فشار اندکی بهش داد.

با صدای ضعیفی گفت: خوبم عزیزم.

- خیلی نگرانت شدیم.

نفس عمیقی کشید و گفت: نمیدونم چرا یه دفعه حالم بد شد.

با دلخوری گفتم: به خاطر فشارخونته دیگه. چرا مراقب خودت نیستی؟

لبخند خسته ای زد و چشماشو روی هم گذاشت.

- حالا وقت برای توبیخ و سرزنش من زیاده. الآن انقدر خوابم میاد که نای حرف زدن ندارم.

صورتشو بوسیدم و گفتم: اثر داروهاست. استراحت کن قربونت برم.

با نور آفتابی که به صورتم خورد چشمامو باز کردم و صاف روی صندلی نشستم.

دیشب بعد از رسوندن ترانه برگشتم بیمارستان و تو ماشین خوابیدم. 

نمیتونستم تنها تو خونه باشم. حالا بعد از گذشت تقریبا" پنج ماه به بودنش تو خونه عادت کرده بودم.

صدای زنگ موبایلم بلند شد. از روی داشبورد برداشتمش و بدون نگاه کردن به اسم مخاطب جواب دادم.

صدای نگران بابا تو گوشم پیچید.

- کسری؟ الآن زنگ زدم خونه ی فرحناز، ترانه گفت بیمارستان بستریه. چی شده؟

از ماشین پیاده شدم و دزدگیر رو زدم.

- چیزی نیست بابا. یه سکته ی خفیف بود که به خیر گذشت. الآن حالشون بهتره منم دارم میرم پیششون.

- مطمئن باشم که حالش خوبه؟

- بله خیالتون راحت. فقط به آقاجون چیزی نگید، میدونید که خبر بد براشون مثل سمه.

- باشه پسرم برو به کارت برس.

از بابا خداحافظی کردم و وارد بخشی شدم که عمه بستری بود.

در اتاق رو آروم باز کردم. عمه به تخت تکیه داده بود و ترگل هم کنارش روی تخت نشسته بود.

سلام کردم و رفتم جلوتر. پیشونی عمه رو بوسیدم و گفتم: بهترین عمه؟

- آره پسرم ممنون.

ترگل- گذاشتن بیای تو؟

روی صندلی نشستم و گفتم: آره مشکلی نبود.

عمه با مهربونی رو به ترگل گفت: دخترم تو برو بیرون یه کم هوا بخور. از دیروز تا حالا اینجایی.

ترگل که انگار منظور عمه رو گرفته بود لبخند خسته ای زد و گفت: باشه میرم فقط زیاد خودتونو خسته نکنید.

کیفش رو برداشت و از اتاق رفت بیرون.

عمه آهی کشید و با لبخند گفت: دیشب حتما" خیلی اذیت شدین.

- بیشتر نگران شدیم.

- خواستم ترگل بره تا باهات راحت صحبت کنم.

- بفرمایید، گوشم با شماست.

نفس عمیقی کشید و گفت: کسری جان ازت میخوام همیشه کنار ترگل باشی. اتفاقی که دیروز برام افتاد ممکنه بازم پیش بیاد و شاید دیگه برگشتی نباشه.

معترضانه گفتم: عمه این چه حرفیه؟

دستشو روی دستم گذاشت و فشار داد.

- بذار حرفام تموم بشه. ترگل، یه کم لجبازه. با اینکه بیست و دو سه سالشه اما هنوزم بعضی رفتاراش بچگونه اس.

به من خیلی وابسته اس. میدونم اگه اتفاقی برام بیوفته نمیتونه باهاش کنار بیاد. میدونم با میل خودت باهاش ازدواج نکردی اما دوست دارم همیشه پشتش باشی، حامیش باشی، تنهاش نذاری.

لبخند مطمئنی بهش زدم و گفتم: خیالتون راحت باشه. ترگل دیگه همسرمه.

- از بابت ترانه خیالم راحت تره. با اینکه کوچیکتره اما عاقلانه تر از ترگل رفتار میکنه. ازت میخوام هوای اونم مثل یه برادر بزرگتر داشته باشی.

دستشو توی دستم گرفتم و بوسه ای روش زدم.

- ایشالا که خودتون سایه تون همیشه بالای سرشون باشه.

********************

مامان بعد از چند روز مرخص شد. به اصرارش نذاشتیم کسی از مریضیش خبردار بشه و فقط دایی و زن دایی میدونستن.

هر روز بهش سر میزدم تا اینکه صداش در اومد و ازم خواست انقدر خونه و زندگیمو ول نکنم و برم اونجا.

کسری اعتراضی نداشت اما مامان مدام می گفت خوب نیست شوهرم رو تنها بذارم. اونم وقتی خسته میاد خونه دوست داره زنش به استقبالش بره.

از حرفای مامان خنده ام می گرفت. 

فکر نمیکنم اصلا" برای کسری مهم باشه که من تو خونه باشم یا نه!

...

یه هفته به عروسی الهه مونده بود.

تو این مدتی که گذشت حال مامان کاملا" خوب شده بود اما باید مراقب میبود تا دوباره اتفاقی براش نیوفته.

الهه هم درگیر کارای عروسیش بود. چند روز پیش از همون آرایشگاهی که من برای عروسیم رفته بودم وقت گرفت. 

به گفته خودش شب عروسیم خیلی خوشگل شده بودم و کار آرایشگرم حرف نداشت.

...

عصر بود که یه فنجون قهوه به همراه برشی از کیکی که دیروز خریده بودم تو سینی گذاشتم و رفتم سمت اتاق کارش.

سرم رو از لای در نیمه باز بردم داخل.

پشت میزش نشسته بود و گاهی سرش تو لپ تاپش بود و گاهی چیزی رو تو سر رسیدش یادداشت میکرد.

سرشو بالا آورد و با دیدنم لبخندی زد و گفت: چرا اونجا ایستادی؟ بیا تو.

رفتم نزدیک تر و سینی رو، روی میزش قرار دادم.

- برات قهوه آوردم. میخوری که؟

دستشو جلو برد و فنجون رو برداشت.

- آره ممنون.

رفتم سمت کتابخونه اش و یکی از کتاباشو که به زبان فرانسه بود بیرون کشیدم.

- فرانسوی هم بلدی؟

- اوهوم.

- سخت نیست؟

یه تیکه از کیک رو تو دهنش گذاشت و گفت: اصلا". اتفاقا" به نظرم زبان شیرینیه.

معلوم بود کتابیه که خیلی ورق خورده. همینطور که صفحه ها رو رد می کردم چشمم به یه عکس خورد.

از چیزی که میدیدم سرما تو وجودم رخنه کرد.

عکس دو نفره ی خودش و شیدا بود... تو آتلیه... با لباس های مجلسی... با لبخندهای واقعی...

لبخندی که حتی تو عکس های عروسی خودمون به زور میتونستی رو لباش ببینی.

بغضی که راه تنفسمو بند آورده بود قورت دادم و سعی کردم اشکامو مهار کنم.

کتاب رو بستم و سر جاش گذاشتم.

برگشتم سمت در و خواستم از اتاق برم بیرون که با صداش متوقف شدم.

- ترگل امروز وقت داری بریم بیرون؟

- آره کجا میخوای بری؟

- یه دست کت و شلوار میخوام برای عروسی هومن.

- باشه تا نیم ساعت دیگه حاضر میشم.

به در بسته ی پشت سرم تکیه دادم و زیر لب زمزمه کردم: چرا؟ چرا هنوز عکسش رو نگه داشته؟ مگه همیشه نمی گفت شیدا براش مرده؟

رفتم جلوی آینه ی دراور و به دختر توی آینه خیره شدم.

خوشگل بودم حتی شاید بیشتر از شیدا. پس چی تو وجود اون دختر دیده بود که هنوز فراموشش نکرده بود؟

کلافه از اینکه پاسخی برای پرسش های توی ذهنم پیدا نمی کردم مانتو و شلواری از تو کمد در آوردم و خیلی سریع حاضر شدم.

...

دستمو تو دستش گرفته بود و همراه هم ویترین مغازه ها رو از نظر می گذروندیم.

شاید اگه میدونست با همین کارش آتیش درونم رو شعله ور تر میکنه هیچ وقت دستمم تو دستش نمی گرفت.

نگاهم به لباسی که تو ویترین یکی از مغازه ها بود افتاد.

یه لباس دکلته ی قرمز رنگ که تا بالای زانو بود و کمربند مشکیش از جلو پاپیون میخورد.

نگاه خیره ام به لباس رو که دید گفت: خوشت اومده؟

- آره خیلی قشنگه.

دستمو گرفت و رفت داخل مغازه.

- پس بیا بریم تو پروش کن.

لباس رو از دختر جوانی که فروشنده بود گرفتم و رفتم تو اتاق پرو.

وقتی پوشیدمش از دیدن خودم تو اون لباس ماتم برد. سفیدی پوستم تو اون رنگ بیشتر به چشم می اومد. موهامو باز کردم و دوباره با کلیپس از بالا بستم.

به کسری که روی در ضرب گرفته و هر سی ثانیه یه بار می گفت پوشیدی؟ پوشیدی؟ خندیدم.

نمیدونستم در رو باز کنم یا نه اما بالاخره دلو به دریا زدم.

- آره بابا مخم رو خوردی.

با دیدنم اول خیره خیره نگاهم کرد و بعدم یه دور کامل از بالا تا پایین و بالعکس آنالیزم کرد.

نمیدونستم دستم به یقه نداشته ی لباس باشه یا دامنش رو بکشم پایین تر!

نگاهم که تو نگاهش قفل شد، محو برق چشمای خوشرنگش شدم. لبخند کمرنگی که روی لبش خودنمایی میکرد ته دلم رو لرزوند.

با صداش به خودم اومدم: خیلی بهت میاد.

- ممنون.

همونطور که در رو می بست گفت: زود لباستو عوض کن بیا.

با بسته شدن در نفسم رو با شدت بیرون دادم.

عجب نگاه تیزی داشت...

با دیدنش تو اون لباس بیشتر از هر موقع دیگه ای به دلم نشست.

عین عروسک های خوشگل پشت ویترین اسباب بازی فروشی ها شده بود که دوست داشتی تا مدتها حتی شده از دور فقط تماشاش کنی.

بعد از حساب کردن پول لباس دوباره تو پاساژ مشغول گشت و گذار شدیم.

با دیدن پیراهن ماکسی آبی رنگی که پارچه اش زیر نور لامپی که تو ویترین بود برق میزد دست ترگل رو کشیدم و به لباس اشاره کردم.

- قشنگه، نه؟؟

بی تفاوت گفت: آره.

- پس بریم ببین تو تنت چطوره.

با تعجب به بسته لباسش که تو دستم بود اشاره کرد و گفت: من که لباس خریدم.

چشمامو ریز کردم و موشکافانه گفتم: نکنه فکر کردی میذارم اون لباسو تو اون عروسی که مختلط هم هست بپوشی؟!

با لجبازی گفت: خب اشکالش چیه؟ پس گرفتم که کجا بپوشمش؟

دستش رو کشیدم و همونطور که می بردمش داخل گفتم: بعدا" راجع به اینکه کجا بپوشیش با هم حرف می زنیم.

لباس رو از فروشنده گرفتم و دادم دستش.

این دفعه هر کاری کردم در رو باز نکرد فقط وقتی از اتاق پرو اومد بیرون در جواب من که پرسیده بودم خوب بود سرشو تکون داد.

- چیز دیگه ای نمیخوای؟ کیف و کفش؟

- همه چی دارم.

رفتیم پاساژی که بیشتر لباسای مردونه داشت.

کت و شلوار سرمه ای که تن مانکن بود به ترگل نشون دادم و گفتم: چطوره؟

شونه ای بالا انداخت و گفت: خوبه.

- پس تا تو یه چرخی اینجا بزنی منم میرم بپوشمش.

********************

وقتی تو اون کت و شلوار سرمه ای با پیراهن مردونه ی سفید دیدمش ناخودآگاه لبخندی روی لبم نشست.

قد بلند و اندام ورزیده اش بیشتر به چشم می اومد. 

بازم دلم برای این همه جذابیت لرزید.

رفتم نزدیک تر و رو به روش ایستادم. دستمو بالا آوردم و کراوات سرمه ای که خط های اریب سفید داشت دور گردنش گره زدم.

وقتی کارم تموم شد یقه کتش رو صاف کردم و با لبخند گفتم: حالا کامل شدی.

بازم اون برق آشنا که چند وقتی مهمون چشماش شده بود تمام وجودمو زیر و رو کرد.

********************

لرزش خفیف دستاش وقتی کراوات رو برام می بست از چشمام دور نموند.

عشقی که تو تک تک حرکاتش می دیدم امیدم رو برای با هم بودن بیشتر میکرد.

کراوات رو که بست یقه کتم رو صاف کرد و گفت: حالا کامل شدی.

نمیدونم تو چشمام چی دید که سرشو انداخت پایین و ازم فاصله گرفت.

خریدمون که تموم شد رفتیم فست فودی که همون نزدیکی ها بود.

گازی به پیتزاش زد و گفت: حالا چرا میخوان عروسیشون رو مختلط بگیرن؟

- همیشه عروسی هاشون مختلط بوده. خیلی براشون اینجور مسائل مهم نیست.

با خنده گفت: پس خدا در و تخته رو خوب با هم جور کرده.

دستم رو بردم جلو و گوشه ی لبش کشیدم. از حرکت یه دفعه ایم ترسید و خودشو کشید عقب.

خندیدم و انگشتمو نشونش دادم: سسی شده بود.

سکوت بینمون رو دوست نداشتم برای همین گفتم: درست تموم شد، آره؟

- اوهوم.

- حالا یعنی میتونی نقاشی بکشی؟!

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت: پ نه پ! تابلوهای روی دیوار خونه مون رو ندیدی؟

- منم میتونی بکشی؟؟

چشماش روی صورتم چرخید.

- کار سختی نیست.

به صندلی تکیه دادم و با قوطی دلستر روی میز بازی کردم.

- دوست دارم یه پرتره ازم بکشی.

با شیطنت گفت: در ازاش چی بهم میرسه؟

دستامو تو هم قفل کردم و روی میز گذاشتم.

- هر چی بخوای.

با لبخند مرموزی ادامه دادم: مثلا" یه بوسه برای تشکر.

زد به بازوم و با یه چشم غره ی الکی گفت: روتو زیاد نکن.

از حرکتش بلند خندیدم که همه برگشتن سمتمون.

دوباره چشم غره ای بهم رفت و کیفشو برداشت: پاشو بریم آبرومون رفت.

از صبح الهه مدام زنگ میزنه و میگه کجایی؟ پس چرا نمیای؟ حوصله ام سر رفت!

دیوانه شدم از بس جواب تلفن هاشو دادم. کسری هم که معلوم نبود صبح زود کجا رفته که تا حالا برنگشته.

بعد از ناهار به خاطر خرابی شیر حمام تو اتاقم مجبور شدم از حمام توی راهرو استفاده کنم.

وان رو پر از آب ولرم کردم و توش دراز کشیدم.

حس خوبی داشتم. چشمامو بستم و تمام خاطراتی که تو این خونه داشتم رو مرور کردم. خاطرات خوب و بد. البته بیشتر خوب!

نمیدونم ولی انگار طی یه قرارداد نانوشته پرچم صلح بینمون همیشه بالا بود.

زمان از دستم در رفته بود. سریع شیر آب رو باز کردم و یه دوش یه ربعه گرفتم.

حوله سفیدم رو دور خودم پیجیدم و در حمام رو باز کردم.

سرم رو از لای در بردم بیرون تا مطمئن بشم کسری هنوز برنگشته.

وقتی از نبودش مطمئن شدم قدم به بیرون گذاشتم که همزمان در اتاقش باز شد و با دیدنم تو اون حوله و با موهای خیس متعجب خیره شد بهم.

تا خواستم از جلوی چشمش ناپدید بشم و برم تو اتاق، از شانس بدم پام روی سرامیکا لغزید و داشتم با کله می اومدم رو زمین که دستاش دور کمرم حلقه شد.

نفس های گرمش که به شونه های لختم میخورد باعث شد چشمام رو که از ترس بسته بودم باز کنم.

تازه تونستم قیافه اشو ببینم. موهاش مدل دار کوتاه شده بود.

باز داشتم اسیر برق چشمای طوسیش می شدم. 

اسیر صدای قلبش که این بار بلندتر و با ریتمی تند تر به گوش می رسید. 

اسیر دست های مردونه اش که دور کمرم حلقه شده بود و گرماشون رو حس می کردم.

سر انگشتاش رو نوازش گونه روی شونه هام کشید و آبی که از موهام می چکید رو گرفت.

صدای آرومش رو کنار گوشم شنیدم: اینجوری از حموم میای بیرون سرما میخوری.

به خودم اومدم و سریع ازش جدا شدم. دستی به موهای خیسم کشیدم و بدون اینکه چیزی بگم یا حتی نگاهش کنم پشت در اتاقم گم شدم.

دستمو روی قلبم گذاشتم و زیرلب گفتم: آروم باش.

احساس می کردم اگه بازم به تند زدن ادامه بده خیلی دوام نمیاره و از تپش زیاد می ایسته!

سریع با حوله آب موهام رو گرفتم و لباسای بیرونم رو پوشیدم.

وسایل لازمم رو تو کیفم گذاشتم و از اتاق رفتم بیرون.

روی مبل دراز کشیده بود و ساعدش روی چشماش بود. با صدای زنگ آیفون سرش رو بلند کرد و با دیدنم گفت: جایی میری؟

کفشامو پوشیدم و گفتم: آرایشگاه.

- صبر کن برسونمت.

- نمیخواد با آژانس میرم.

سری تکون داد و گفت: پس مراقب خودت باش. کارت تموم شد زنگ بزن بیام دنبالت.

باشه ای گفتم و از خونه زدم بیرون.

نمیدونست با گفتن همین مراقب خودت باش هم چه شادی عمیقی رو به وجودم تزریق میکنه.

********************

ساعت ها بود که تو سکوت خونه فکر می کردم. به خودم، به ترگل، به حسی که دیگه تمام وجودم رو گرفته بود.

دیگه توان اینکه بتونم بازم تحمل کنم رو تو خودم نمی دیدم. به معنای واقعی کلمه داشتم در مقابلش کم می آوردم.

به اتاق قبلی خودم که حالا ترگل صاحبش شده بود رفتم. تمیز و مرتب بود. 

میدونستم از کثیفی و شلختگی بدش میاد. تو این مورد با هم تفاهم داشتیم.

روی تخت دونفره مون دراز کشیدم. با خودم فکر کردم این تخت زیادی برای ترگل بزرگه!

لبخند نصفه و نیمه ای به افکارم زدم و سرمو تو بالشش که بوی عطر همیشگی شو می داد فرو کردم.

شاید بهتر بود به این جدایی خاتمه می دادم...

به عروسکی که رو به روم ایستاده بود چشم دوختم.

الهه تو لباس سفید عروسی عین فرشته ها شده بود. رفتم نزدیک تر و گونه اش رو بوسیدم.

- خیلی خوشگل شدی عروس خانوم.

با خنده گفت: به پای شما که نمی رسم. ناسلامتی امشب، شب عروسی منه اما تو از من قشنگتر شدی.

نگاهم به آینه قدی تو سالن افتاد.

پیراهن ماکسی آبی رنگی که سلیقه کسری بود عجیب بهم می اومد.

برای چندمین بار تو دلم اعتراف کردم که خوش سلیقه اس.

یقه و آستین های سه ربعش از تور بود و رو قسمت سینه اش کار شده بود. دامنش هم یه کم دنباله داشت.

آرایش صورتم ملایم بود. موهامم اریب بافته شده و بینش گل های ریز سفید گذاشته بودن.

خودم خواسته بودم این مدلی باشه. یادمه گفته بود وقتی موهامو می بافم خیلی خوشگل میشم.

- خب حالا. من یه کلمه گفتم خوشگل شدی، تموم کردی خودتو که!

صدای خنده ام با صدای زنگ موبایلم تو سالن پیچید.

با دیدن اسم کسری برای چندمین بار ضربان قلبم رفت بالا.

در حالی که سعی می کردم لرزش صدام معلوم نباشه جواب دادم: بله؟

- ترگل، من جلوی آرایشگاهم. کارت تموم شد؟

- آره الآن میام.

تماس رو قطع کردم و مانتوم رو روی پیراهنم پوشیدم.

- کسری اومده؟

همونطور که شالم رو روی سرم مرتب می کردم گفتم: آره.

پوفی کشید و گفت: نمیدونم چرا هومن انقدر دیر کرده؟

- میاد، نگران نباش.

دستمالی از توی کیفم درآوردم و رژم رو کمرنگ تر کردم. نمیخواستم دوباره به روش خودش پاکش کنه!

الهه متعجب از کارم گفت: وا، چرا همچین میکنی؟

کیفمو برداشتم و رفتم سمت در: قضیه داره. بعدا" برات تعریف می کنم.

به خاطر کفشام و دامن لباسم مجبور بودم آروم و با احتیاط پله ها رو برم پایین.

پام رو که از در آرایشگاه بیرون گذاشتم اون طرف خیابون در حالی که به ماشینش تکیه داده بود دیدمش.

توی اون کت و شلوار که انگار برای خودش دوخته شده بود جذاب تر از همیشه به نظر می رسید.

رفتم اون سمت خیابون و وقتی بهش رسیدم در سمت منو باز کرد و با لبخند گفت: بشین بریم بانو که داره دیر میشه.

لبخندی زدم و با یه تشکر سوار شدم.

ماشین رو دور زد و کنارم نشست. تکیه اش رو به در داد و خیره شد بهم.

- چرا اونجوری نگام میکنی؟

با شیطنت گفت: دارم فکر می کنم آرایشگرت چقدر توانا بوده!

چشمامو ریز کردم و گفتم: منظورت چیه؟ یعنی میخوای بگی با آرایش خوشگلم؟

با زیرکی گفت: من همچین حرفی زدم؟!

پشت چشمی براش نازک کردم و گفتم: قابل توجهت که تو آرایشگاه همه از خوشگلیم تعریف کردن.

لبخندی زد و ماشین رو روشن کرد: بر منکرش لعنت.

عروسی هومن و الهه تو باغ پدر هومن که شمال تهران بود برگزار می شد. باغ بزرگ و قشنگی بود قبلا" با الهه وقتی مقدمات عروسی رو فراهم می کردن رفته بودم.

نگاهم رو از بیرون گرفتم و به نیم رخ مردی که کنارم نشسته بود دوختم.

موهای خوش حالتش رو طبق معمول با ژل به سمت بالا داده بود و صورتشم سه تیغه کرده بود.

یه لحظه از اینکه همسرم بود احساس غرور کردم. اما عمر خوشی توی دلم خیلی نبود.

من و کسری قرار نیست تا ابد با هم باشیم.

- میخوای تصادف کنیم؟

گیج گفتم: چی؟

با لبخند نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: دختر خوب اینطوری که تو به من خیره شدی به عروسی نمی رسیم.

خجالت زده نگاهم رو ازش گرفتم و باقی مسیر تنها کاری که کردم بازی با دسته کیفم بود.

...

ماشین رو جلوی باغ پارک کرد و پیاده شدیم. 

دستم رو تو دستش گرفت و رفتیم سمت پدر هومن و احسان که کنارش ایستاده بود و به مهمون ها خوش آمد می گفتن.

بعد از سلام و احوالپرسی و تبریک راهنماییمون کردن داخل.

صدای موزیک کل باغ رو برداشته بود. تقریبا" بیشتر مهمون ها اومده بودن. دنبال چهره های آشنا می گشتم. چندتا از بچه های دانشگاه رو دیدم و براشون به نشونه ی سلام سر تکون دادم.

میزی نزدیک جایگاه عروس و داماد انتخاب کردیم و نشستیم.

خیلی از اومدنمون نگذشته بود که الهه و هومن هم رسیدن و پشت سرشون عاقد هم اومد.

موقع جاری شدن خطبه عقد کنارش بودم. میدونستم دوست داشت تو اون لحظه پدر و مادرش کنارش باشن. اینو از صدای لرزونش موقع بله دادن فهمیدم.

با بچه های شرکت سر یه میز نشسته بودیم. باهاشون حرف میزدم اما همه حواسم پیش ترگل بود که با دوستاش گرم صحبت شده بود.

- رئیس حواست هست؟

به سهند خیره شدم و گفتم: چی گفتی؟

- به، مارو باش واسه کی داریم درد و دل می کنیم.

فرهاد با خنده گفت: حواس رئیس پیش یارشه.

سیبی که توی پیش دستیم بود رو پرت کردم سمتش که تو هوا قاپیدش.

- لال شو.

خندید و گازی به سیبش زد.

سهند آهی کشید و گفت: دوران تاهل هم خوب دورانیه ها. الآن این هومن رو نگاه کنید تو چشماش چلچراغ روشن کردن.

پارسا- مثل اینکه شب عروسیشه ها.

سهند- اگه اینجوریه پس منم دست به کار بشم.

فرهاد با جدیت گفت: اینطورام که فکر می کنی نیست. زندگی مشترکم سختی های خودشو داره.

سهند رو به من گفت: راست میگه رئیس؟

نگاهم روی پسری که کنار میز ترگل اینا ایستاده بود و دستش رو به نشونه ی رقص دونفره با ترگل دراز کرده بود خشک شد.

نفسم تو سینه حبس شد.

بقیه بچه ها هم از نگاه خیره من به اون سمت برگشتن و پشت سرشون رو نگاه کردن.

سهند با مسخرگی گفت: یار رئیس داره میپره.

آرنج فرهاد که تو پهلوی سهند نشست از چشمم دور نموند.

منتظر بودم ببینم چیکار میکنه. نمیخواستم مثل مردایی که غیرتشون قلنبه میشه برم جلو و یقه پسره رو بگیرم. دوست داشتم ببینم خودش چیکار میکنه.

********************

به چشمای بهروز یکی از بچه های کلاس خیره شدم.

موهای بلندش رو از پشت بسته بود اما تیپش با همیشه فرق می کرد.

هیچوقت ازش خوشم نمی اومد و حالا نمیدونم چطور با اون همه بی محلی به خودش اجازه داده بیاد و ازم تقاضای رقص دونفره کنه؟!

تو چشماش خیره شدم و با لحن سردی گفتم: ممنون ولی بهتره کس دیگه ای همراهیتون کنه.

لبخند کجی زد. می دونستم بهش برخورده اما اهمیتی ندادم.

عذرخواهی کرد و از میزمون فاصله گرفت.

همین که سرم رو چرخوندم نگاهم به کسری افتاد.

فکر اینکه تمام مدت منو می دیده ترس رو تو دلم انداخت اما لبخندش دلم رو آروم کرد.

...

تک و تنها پشت میز نشسته بودم و به دختر و پسرایی که دو به دو تو پیست می رقصیدن نگاه کردم.

منتظر یه حرکت از کسری بودم. بعد از دو سه نفری که اومدن و درخواست رقص کردن توقع داشتم بیاد جلو اما همچنان سر جاش نشسته بود.

آهی کشیدم و به هومن و الهه که دست تو دست هم می رقصیدن خیره شدم.

یاد خودم و کسری افتادم. تفاوت از زمین تا آسمون بود...

********************

نگاهم رو از مهمون ها که عزم رفتن کرده بودن به سهند که آه می کشید سوق دادم.

- چته هی آه می کشی؟

فرهاد به هومن و الهه اشاره کرد و گفت: این دوتا رو دیده هوایی شده.

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و گفتم: اینم آه کشیدن داره؟ خب ازدواج کن.

پارسا- آخه کی به این زن میده؟

سهند اخماش رو تو هم کشید و گفت: خیلی هم دلشون بخواد. پسر به این خوبی و آقایی.

خندیدم: یه کم بیشتر از خودت تعریف کن.

فرهاد- آخه به غیر از خودش کس دیگه ازش تعریف نمیکنه.

از پشت میز بلند شدم و با خنده گفتم: آره والا. خب ما بریم که دیر شد. شما هم بلند شید دیگه مجلس تموم شد.

رفتم پیش ترگل که کنار هومن و الهه ایستاده بود.

هومن رو برادرانه در آغوش کشیدم و براش آرزوی خوشبختی کردم. به الهه هم تبریک گفتم.

رو به ترگل گفتم: بریم خانومی؟

- آره، بریم.

هومن معترضانه گفت: کجا با این عجله؟ الآن که زوده! نمیخواین ما رو تا خونه مون بدرقه کنین؟

ساعتم رو نشونش دادم و گفتم: نه قربونت حوصله ی خیابون گردی ندارم نصفه شبی.

از همه خداحافظی کردیم و از باغ خارج شدیم.

********************

یه دستش به فرمون بود و دست دیگه اش رو به پنجره تکیه داده بود و پنجه هاشو تو موهاش می کشید.

انقدر حواسم به حرکاتش بود که نفهمیدم چطور رسیدیم.

ماشین رو تو پارکینگ پارک کرد و سوار آسانسور شدیم.

سنگینی نگاهش رو حس می کردم اما نگاهم مصرانه به کف آسانسور بود.

به محض باز شدن در پریدم بیرون و در خونه رو با کلید باز کردم.

کفشامو از پام درآوردم همین که خواستم قدم از قدم بردارم دستاش دور کمرم حلقه شد و از پشت بغلم کرد.

نفس های گرمش که به گردنم می خورد حالم رو دگرگون می کرد.

صدای آرومش رو کنار گوشم شنیدم: امشب... خیلی خواستنی شده بودی.

دستامو روی دستاش گذاشتم و گفتم: فقط امشب؟

لبای داغش گردنم رو می سوزوند.

- نه، همه شب. همه شب هایی که تو زندگیم بودی.

سکوتم رو که دید ادامه داد: ترگل، من تصمیمم رو گرفتم.

سراپا گوش شده بودم و منتظر ادامه حرفش.

- میخوام با هم باشیم... تا همیشه... تا ابد.

از چیزی که می شنیدم انقدر شوکه شده بودم که هیچ حرکتی نمیتونستم بکنم.

شونه هامو گرفت و برگردوندم سمت خودش.

به چشمام خیره شد و با خنده گفت: چیه؟ نکنه فکر میکنی خل شدم؟!

اگه خل نشده پس این حرفا چیه که میزنه؟!

- کسری...

انگشت اشاره اش رو، روی لبام گذاشت و گفت: هیسسس. بذار حرفام تموم شه.

خیلی وقته که تمام ذهنم، قلبم، روحمو مال خودت کردی. فکر نمی کردم روزی برسه که دوباره عاشق بشم، دوباره دوست داشته باشم. فکر نمی کردم روزی برسه که یه دختر دیگه تمام قلبمو تصاحب کنه، اما اون روز رسید.

دستمو گرفت و روی قلبش گذاشت.

- ببین، هیچوقت انقدر تند نزده بود، حتی سه سال پیش.

ضربان تند قلبش زیر دستم، قلب خودمم به تپش انداخت.

صورتم رو با دستاش قاب گرفت و گفت: حاضری خانوم خونه ام باشی؟ ملکه ی قلبم باشی؟

عشقی که تو چشماش موج میزد، کوبش قلبش زیر دستم، شوق با هم بودن رو تو وجودم بیشتر می کرد.

میتونستم قبول نکنم؟! اون وقت مطمئن نبودم که قلبم باز هم به تپیدن ادامه بده!

لبخندی که روی لبم نشست حاکی از رضایتم بود و اون چقدر زود معنیش رو فهمید.

صورتش رو نزدیک صورتم کرد و بدون مکث لباشو روی لبم گذاشت.

بوسه اش طعم عشق می داد... طعم خواستن... طعم زندگی.

دستام رو دور گردنش حلقه کردم و تا جایی که نفس داشتم همراهیش کردم.

وقتی از هم جدا شدیم، هر دو نفس نفس می زدیم.

انگشتش رو، روی لبم کشید. بوسه ای به سر انگشتش زدم که خم شد و گونه ام رو بوسید.

قلبم طاقت این همه خوشبختی رو نداشت.

قطره اشکی رو که از خوشحالی روی گونه ام چکیده بود پاک کردم.

کتش رو درآورد و انداخت روی مبل و رفت سمت استریو.

خیلی طول نکشید که صدای گرم ابی سکوت خونه رو در هم شکست.

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

دستش رو به سمتم دراز کرد. فاصله ی بینمون رو از بین بردم و دستم رو توی دستش گذاشتم.

بیا کنارم ساقه ی بهاره

رو فرش برگ و پولک ستاره

خمار شعرم می شکنه پیش تو

عجب شرابی نفس تو داره

زیرلب با آهنگ زمزمه کرد:

گل بهارم ، در انتظارم

حریق سبزی ، بیا کنارم

آروم آروم رفتم تا پایین و دوباره اومدم بالا. نوک انگشتامو گرفت و یه دور چرخوندم. دستامو روی شونه هاش گذاشتم و بدنم رو تکون می دادم. با اون لباس سخت بود اما بازم هماهنگ باهاش می رقصیدم.

تن حریرت جوی عطر جاری

صدای گرمت حیرت قناری

بذار بگیرم مثل تور دریا

تو رو در آغوش ماهی فراری

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

گل بهارم ، در انتظارم

حریق سبزی ، بیا کنارم

گرمای دستش که روی کمرم حرکت می کرد، حرارت بدنم رو می برد بالا. چرخیدم و ازش فاصله گرفتم. دستاشو فرو کرده بود توی جیب شلوارش و با ژستی که عاشقش بودم رقص منو نگاه می کرد.

اگه بدونن ابر و باد و بارون

چه دلنوازه این شب مهربون

هجوم میارن روی چرت کوچه

صدای شهرو می برن آسمون

غروب گذشت و شب رسید به نیمه

تب تو می خواد گل سرخ هیمه

بگو بخوابن همه اهل دنیا

هنوز یه نیمه مونده از شب ما

رفتم نزدیکش و دستمو توی دستش گذاشتم تا رقصمون رو با هم تموم کنیم.

گل بهارم ، در انتظارم

حریق سبزی ، بیا کنارم

گل بهارم ، در انتظارم

حریق سبزی ، بیا کنارم

منو روی دستش خوابوند و خودشم خم شد روم.

نفس هام که به خاطر رقص و هیجانم، تند شده بود و به صورتش میخورد بی تاب ترش کرده بود.

گرمی لباش روی لبم همون یه ذره نفسی هم که داشتم ازم گرفت.

همونطور که لبامو می بوسید اون یکی دستشو انداخت زیر زانوهام و مثل پر کاه بلندم کرد.

دستامو دور گردنش حلقه کردم تا نیوفتم.

با پاش در نیمه باز اتاقم رو که از امشب اتاقمون می شد کامل باز کرد و منو روی تختی که قرار بود از این به بعد شاهد شب های عاشقانه مون باشه خوابوند.

دستاشو دو طرف بدنم ستون کرد و خیمه زد روم.

با خنده تو صورتم فوت کرد و چند تار مویی که روی صورتم افتاد بود کنار زد.

از کارش و لبخند روی لبش خنده ام گرفت.

دستامو که از هیجان می لرزید بالا بردم و گره ی کراواتش رو که شل کرده بود باز کردم، و بعد از اون دکمه های پیراهنش...

اون شب حسی که تو قلبم جوونه زده بود ریشه دواند و همه ی وجودم رو گرفت...

اون شب با یه عشق عمیق با دنیای دخترونه ام خداحافظی کردم و پا به دنیای جدیدی گذاشتم...

اون شب من بودم و کسری و نوازش های گرمش... زمزمه های عاشقانه اش... بوسه های آتشینش...

اون شب من ناز بودم و اون نیاز...

غلتی روی تخت زدم و با نور آفتاب که به صورتم میخورد، چشمامو باز کردم.

یه جفت چشم طوسی خیره شده بود بهم.

با مهربونی موهامو از روی صورتم کنار زد و گفت: صبحت بخیر عزیزم.

دستشو توی دستم گرفتم و لبخند زدم: صبح تو هم بخیر. 

نگاهی به موهای نم دارش کردم و گفتم: حمام بودی؟

- آره. وان رو برات از آب گرم پر کردم.

روی تخت نشستم و درحالی که از درد خفیفی که زیر دلم احساس می کردم صورتم در هم شده بود گفتم: ممنون.

کنارم روی تخت نشست و گفت: درد داری؟ میخوای کمکت کنم؟

از روی تخت بلند شدم و رفتم سمت در: نه، یه دوش بگیرم بهتر میشم.

خیلی نمیتونستم سر پا وایسم برای همین سریع رفتم تو حموم و تو وان دراز کشیدم. آب گرم حالم رو بهتر کرد.

چشمامو بستم و لحظه لحظه ی دیشب رو تو ذهنم مرور کردم.

دروغ نبود اگه می گفتم بهترین شب زندگیم بود. شبی که احساس کردم خوشبخت ترین زن دنیام. شبی که با محبت هاش سیرابم کرد.

خیلی تو حمام نموندم بعد از یه دوش سریع حوله مو دور خودم پیچیدم و رفتم تو اتاق.

از سر و صدایی که تو آشپزخونه راه انداخته بود فهمیدم داره میز صبحونه رو آماده میکنه.

یه تاپ و دامن مشکی پوشیدم و موهامو بعد از سشوار با کش بستم.

رفتم تو آشپزخونه و به کسری و میزی که چیده شده بود چشم دوختم.

- اوه چه صبحونه مفصلی.

پشت میز نشست و به پاش اشاره کرد.

با قدمای آروم رفتم سمتش و روی پاش نشستم.

سر شونه ام رو بوسید و لیوان آب پرتقال رو داد دستم.

- کسری پات درد میگیره.

با خنده گفت: آخه تو مگه چقدر وزن داری؟!

به لیوانم اشاره کرد و ادامه داد: آبمیوه ات رو بخور.

یه لقمه خامه و عسل برام گرفت و گذاشت تو دهنم. ثانیه ها برام ارزشمند شده بودن. از لحظه های با اون بودن لذت می بردم.

صورتش رو به سمت مخالفم چرخوندم و گفتم: اونطوری نگام نکن از گلوم پایین نمیره.

دوباره بهم خیره شد و با شیطنت گفت: الآن خیلی داره بهت خوش میگذره، نه؟

سرم رو مثل بچه ها تکون دادم و گفتم: خیلی.

لقمه نون و پنیری براش گرفتم و دستمو بردم سمت دهنش.

- بیا اینم برای تو که به تو هم خوش بگذره.

دهنشو باز کرد و لقمه رو گذاشتم تو دهنش که انگشتمم گاز گرفت.

جیغی کشیدم و با عصبانیت گفتم: چرا همچین میکنی؟ انگشتم قطع شد!

- آخه نمیدونی که، همه چیزت خوردنیه.

زدم به سینه اش و با خنده گفتم:پررو!

صبحونه رو با خنده و شادی خوردیم. هیچ صبحونه ای به اندازه اون روز به دهنم مزه نکرد.

ظرفا رو با هم شستیم. هرچی اصرار کرد برم و استراحت کنم قبول نکردم. دوست داشتم کنارش باشم.

همونطور که لیوان توی دستش رو آب می کشید با صدای آروم اما محکمی گفت: ترگل میخوای بریم دکتر؟

با تعجب گفتم: دکتر واسه چی؟

- دیشب خیلی اذیت شدی.

- اما من مشکلی ندارم.

- مطمئن؟!

گونه اش رو بوسیدم و با لحن اطمینان بخشی گفتم: مطمئنِ مطمئن.

بعد از شستن ظرفا در فریزر رو باز کردم و گفتم: ناهار چی میخوری درست کنم؟

دستمو گرفت و از آشپزخونه بردم بیرون.

- لازم نیست چیزی درست کنی. ناهار میریم بیرون. میخوام بهت جیگر بدم.

صورتم رو جمع کردم و با تنفر گفتم: اَیی، از جیگر بدم میاد.

- برای اینه که تا حالا نخوردی. امروز که بخوری خوشت میاد.

روی مبل نشست و منم روی پاش نشوند. کنترل رو برداشت شبکه های ماهواره رو بالا و پایین کرد.

روی کانالی که فیلم سینمایی به زبان اصلی پخش می کرد ایستاد و ولوم رو زیاد کرد.

- همین خوبه.

وسط های فیلم که صحنه دار شد دستمو جلوی چشماش گرفتم و کنترل رو از دستش قاپیدم.

- اِ ترگل چیکار میکنی دارم می بینم.

تلویزیون رو خاموش کردم و با خنده گفتم: این فیلما خوب نیست بدآموزی داره.

دستمو از روی چشماش برداشت و گفت: حالا خوبه ما خودمون این صحنه ها رو دیشب داشتیم.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم: یه کم حیا داشته باش! واسه همین نمیذارم ببینی دیگه. اون وقت دیگه شب ها نمیشه کنترلت کرد.

لباشو روی لبام گذاشت و یه گاز محکم ازشون گرفت.

- داری تحریکم میکنی گل گلی خانوم. پاشو حاضر شو که اگه تا چند دقیقه دیگه غذا بهم نرسه یه لقمه چپت می کنم!

به ترگل که قیافه اش درهم رفته بود و انگار پاره آجر تو دهنشه لقمه رو به زور پایین می داد نگاه کردم.

بعد از هر لقمه جیگری که با مهربونی و حرفای محبت آمیز من و اگه کارساز نبود اخم و تخم و چشم غره میخورد نصف بطری نوشابه رو خالی می کرد.

دستش که رفت سمت بطری از جلوش برداشتم و گفتم: بسه دیگه، چقدر نوشابه میخوری؟

با ناله گفت: کسری توروخدا پاشو بریم. بوش داره حالمو بهم میزنه.

و گوشه ی شالشو گرفت جلوی بینیش.

صدای زنگ موبایلم بلند شد. همونطور که از تو جیب شلوارم در می آوردمش گفتم: نمیشه حداقل باید یه سیخ بخوری.

با دیدن اسم مخاطب لبخندی روی لبم نشست و تماس رو جواب دادم.

- چطوری شادوماد؟

صدای پر انرژیش تو گوشم پیچید: شما بهتری!

- ماه عسل خوش میگذره؟

- جای شما خالی! جدا از اینکه هوا سرده و دریا طوفانی اما بقیه چیزاش عالیه.

- خب خداروشکر.

چشم غره ای به ترگل که با تیکه نون تو ظرف بازی می کرد رفتم و به سیخ جیگر اشاره کردم تا بخوره.

ایشی گفت و با اخم یه لقمه برای خودش گرفت.

با خودم فکر کردم شدم پدر دختر بدغذایی که باید به زور بهش غذا داد.

- هوی حواست هست چی دارم میگم؟

با صدای هومن چشم از ترگل برداشتم و گفتم:نه یه بار دیگه بگو.

- بیخیال بابا، معلوم نیست داری چیکار میکنی که حواست به حرفام نیست. اومدم تهران برات تعریف می کنم.

- هومن فکر نکن دو هفته مرخصی بهت دادم یعنی دو هفته دیگه باید بیای. هفته ی دیگه شرکتی فهمیدی؟ حسابای آخر سال مونده باید باشی اوضاع شرکت رو راست و ریس کنیم.

- پس اون سهند بی خاصیت اونجا چیکارست؟! من دو هفته مرخصی گرفتم که بعدش بخوره به تعطیلات عید یه ماه نیام شرکت.

با خنده گفتم: غلط کردی. شنبه دیگه شرکتی وگرنه اخراج!

آخرین لقمه رو گرفتم و دادم دست ترگل.

- از این جذبه ها واسه زنت بیا.

پول جیگرکی رو حساب کردم و رفتیم سمت ماشین.

- واسه اون که میام ولی جدی اگه تونستی زودتر بیا.

- باشه رفیق ببینم چی میشه. الهه صدام میزنه. به خانومت سلام برسون. فعلا" خداحافظ.

دزدگیر رو زدم و در ماشین رو باز کردم: تو هم همینطور. فعلا".

نشستیم تو ماشین و کمربندم رو بستم. 

سرمو چرخوندم سمت ترگل که با اخم به رو به روش خیره شده بود و گفتم: خب چطور بود؟ خوشمزه بود؟

با عصبانیت گفت: هیچی نگو کسری. اصلا" نفهمیدم چی خوردم. آخه جیگرم شد غذا؟

ماشین رو روشن کردم و گفتم: همین دیگه. جیگر آهن داره و برای تو که کمبود آهن و کم خونی داری مفیده.

- کی گفته من کم خونی دارم؟

- والا تا اونجایی که یادمه عمه همیشه از کم خونی تو می نالید.

زیرلب اما طوری که بشنوه ادامه دادم: حقم داره بنده خدا. پس فردا بخوای بچه دار بشی به مشکل بر میخوری.

- حالا کی خواست بچه دار بشه؟! تو هم شدی مثل عمه تاجی که هر وقت ما رو میبینه میگه خبر خوب ندارین واسه ما؟ پس داداشم کی نتیجه دار میشه؟

به لحنش و صداش که عین عمه کرده بود خندیدم و گفتم: دفعه ی دیگه اگه گفت بگو بچمون تو راهه.

- بعدا" که هیچ خبری نشد چی جوابشو بدیم؟؟ اون وقت همش میخواد دروغمونو بکوبونه تو سرمون.

با لحن شیطنت باری گفتم: خب میتونیم کاری کنیم که حرفمون دروغ نباشه.

مشتی به بازوم زد و با خنده ای که سعی در پنهان کردنش داشت گفت: لازم نکرده.

راهنما زدم و دور برگردون رو پیچیدم. دست راستمو روی پاش گذاشتم و گفتم: خب حالا کجا بریم؟

شونه هاشو بالا انداخت و گفت: نمیدونم.

- دلت هوای کجا رو کرده؟

یه کم فکر کرد و گفت: بریم امامزاده صالح؟ خیلی وقته میخوام برم اما فرصت نشد.

لبخندی زدم و گفتم: اِی به چشم.

و مسیر رو به سمت امامزاده صالح تغییر دادم.

چادر رو، روی سرم مرتب کردم و در جواب کسری که می گفت یک ساعت دیگه همین جا باش سرمو تکون دادم.

کفشامو تحویل کفش داری دادم و قدم به درون امامزاده گذاشتم.

جایی که هر وقت می رفتم بهم آرامش می داد.

خیلی شلوغ نبود برای همین به سمت ضریح حرکت کردم. 

خوشحال از اینکه دورش خلوته و دستم بهش میرسه جلوتر رفتم و زیرلب سلام دادم.

دستمو به ضریح کشیدم و همونطور که طواف می کردم تو دلم با خدا حرف می زدم.

ازش خواستم کمکم کنه پایه های زندگیم رو محکم بنا کنم. خواستم حالا که زندگی روی خوششو بهم نشون داده کمکم کنه بتونم این خوشبختی رو تا ابد همراه خودم داشته باشم. خواستم بین من و همسرم، شریک زندگیم، عشقم جدایی نندازه.

بعد از اینکه کلی درد و دل کردم و حسابی سبک شدم از ضریح فاصله گرفتم و گوشه ای خلوت نشستم.

کتاب دعایی که داخل قفسه ی کنارم بود برداشتم و مشغول خوندن شدم.

سنگینی نگاهی رو، روی خودم حس کردم. سرم رو بلند کردم و به دختربچه ای که رو به روم کنار مادرش نشسته بود و به من خیره شده بود نگاه کردم.

ناخودآگاه از دیدن صورت پاک و معصومش لبخندی روی لبم نشست و چشمکی بهش زدم.

با این کارم لبخند روی لبای اونم نشست.

همون موقع از خدا خواستم اگه فرزندی بهم داد، دختر باشه. نمیدونم چرا اما دخترا رو بیشتر دوست داشتم. شاید چون دختر دلسوزتر بود.

نگاهی به ساعتم انداختم. کتاب دعا رو بوسیدم و سر جاش گذاشتم. کیفم رو برداشتم و بعد از گرفتن کفشام به سمت جایی که با کسری قرار گذاشته بودیم رفتم.

منو که دید تکیه اش رو از دیوار گرفت و گفت: قبول باشه.

- ممنون.

چادرم رو تحویل دادم و کنار هم تو خیابون قدم میزدیم.

به پاساژ قائم اشاره کردم و گفتم: بریم یه دوری تو پاساژ بزنیم؟

- بریم.

رو به روی یه مغازه کیف و کفش فروشی ایستادیم.

برگشت و رو به من گفت: تا تو یه دور اینجا بزنی منم برم و یکی از دوستامو ببینم.

باشه ای گفتم و رفتم داخل. خریدی نداشتم اما خوشم می اومد برم بازار و مغازه ها رو نگاه کنم.

بعد از اینکه کسری برگشت از پاساژ رفتیم بیرون و سوار ماشین شدیم. 

دستشو تو جیب کت اسپرتش کرد و جعبه ای رو سمتم گرفت.

با باز کردن جعبه و دیدن گردنبندی که داخلش بود متعجب به کسری نگاه کردم.

- خوشت میاد؟

گردنبند رو بالا گرفتم و بهش خیره شدم. یه گردنبند طلا با پلاکی به شکل پروانه که دورش دو ردیف نگین داشت.

- خیلی قشنگه.

از دستم گرفتش و انداختش گردنم.

- تو گردنت قشنگتره.

دستی به پلاکش کشیدم و گفتم: به چه مناسبت؟

- یه هدیه برای اینکه قبول کردی همراهم باشی. دوست دارم همیشه تو گردنت باشه.

خودمو کشیدم جلوتر و گونه شو بوسیدم. اونم خم شد و لبامو کوتاه بوسید.

- مرسی عزیزم. خیلی قشنگه.

- قابل تو رو نداره.

...

صبح بعد از اینکه کسری رفت تصمیم گرفتم خونه تکونی رو شروع کنم. 

اول از اتاق قبلی کسری شروع کردم. دیوارا که تمیز بود برای همین بهشون دست نزدم.

پرده، روتختی و ملحفه ها رو انداختم تو ماشین لباسشویی و بعدم با یه دستمال کهنه و شیشه شور افتادم به جون پنجره.

موقع تمیز کردن کف اتاق چشمم به آلبوم زیر تخت افتاد.

کشیدمش بیرون و فوتش کردم. روش یه وجب خاک نشسته بود.

با دیدن عکسای بچگیش لبخندی زدم. با خودم گفتم: بچگیاتم خوردنی بودی!

هر چی آلبوم رو ورق می زدم عکسا هم به زمان حال نزدیک تر می شد. عکسای دوران دانشجویی، سربازی و ...

از چیزی که می دیدم تعجب کردم. آخرای آلبوم همه ی عکسا از وسط پاره شده بود. یعنی معلوم بود که عکس نفر دومی هم داشته که حذف شده.

فقط یه احتمال می دادم. عکسای دو نفره با شیدا...

- ترگل؟

صدای بی حالش رو شنیدم: اینجام.

یکی از کوسن های مبل رو گذاشته بود زیر سرش و کف هال دراز کشیده بود.

- چرا اینجا خوابیدی؟ حالت خوب نیست؟

بی حال تر از قبل گفت: خسته ام. از صبح تا حالا مشغول تمیز کردن و بشور و بساب بودم. اتاق خودمون و اون یکی رو تمیز کردم اما بقیه جاها موند.

روی مبل نشستم و گفتم: خب عزیز من برای چی به خودت سختی دادی؟ من هر سال کارگر می گرفتم. دیگه لازم نیست کار کنی فردا زنگ می زنم دوتا خدمتکار بیاد.

شونه ای بالا انداخت و گفت: هر جور خودت میدونی. راستی اوضاع شرکت خوبه؟

- آره. آخر سالی یه کم کارامون زیاده اما اوضاع خوبه. اینارو ولش کن، شام چی داریم؟

نشست رو زمین و گفت: شام هیچی. دیگه جون درست کردن غذا رو ندارم. ببینم اصلا" چرا همش من غذا درست کنم؟؟ یه بارم تو اینکارو بکن.

دستامو گرفتم بالا و گفتم: تسلیم، بابا من که گفتم یه بار آشپزی کردم تا دو روز بیمارستان بودم.

- اینبار فرق داره. من رو کارت نظارت می کنم!

********************

بینیش رو بالا کشید و گفت: حالا چرا کتلت؟؟ به خدا ما به یه املت ساده هم راضی بودیم.

سیب زمینی های آب پز رو پوست کندم و تو ظرف گذاشتم: چون من کتلت خیلی دوست دارم. تو هم به جای حرف زدن پیازتو رنده کن.

تا بیاد غذا رو درست کنه کلی غر زد. موقع سرخ کردن هم روغن داغ پاشید به دستش واسه اونم یه ربع غر زد.

به ظرف کتلت که با تزئینای من بیشتر اشتها رو تحریک می کرد نگاه کردم.

- به به، ببین آقامون چیکار کرده.

سرش رو تکون داد و گفت: عمرا" اگه دیگه برم طرف آشپزی.

یه تیکه از کتلت رو به دهنم گذاشتم و بعد از مزه کردنش گفتم: نه دست پختت بد نیست دیگه از این به بعد تقسیم وظایف می کنیم.

خندید و چیزی نگفت. نمیدونستم راجع به آلبوم و عکسای توش حرفی بزنم یا نه.

یه کم به صدام هیجان دادم و گفتم: راستی امروز که داشتم اتاق ها رو تمیز می کردم آلبومتو دیدم.

زیر چشمی بهش نگاه می کردم تا عکس العمل هاشو ببینم.

بی تفاوت غذاشو میخورد.

- بچگیات خیلی بامزه و تپل مپل بودی.

- آره همه می گفتن.

با سیب زمینی های توی بشقابم بازی می کردم.

- اما من میگم الآن جذاب تری.

با خنده گفت: اینم همه میگن.

- کسری، یه سوال بپرسم؟

سکوتش باعث شد ادامه بدم: عکسای آخر آلبوم... انگار پاره شده بودن.

با مکث گفتم: چرا؟

دیگه آثاری از خنده تو صورتش نبود. یه قلپ از نوشابه اش خورد و به تابلوترین شکل ممکن بحث رو عوض کرد.

- از عمه اینا چه خبر؟

فهمیدم نمیخواد در موردش صحبت کنه برای همین منم بیخیالش شدم.

- خوبن. اونا هم درگیر خونه تکونی و خرید عید و این چیزا هستن. فردا، پس فردا یه سر بهشون میزنم.

سرش رو به معنی خوبه تکون داد و از پشت میز بلند شد.

- دستت درد نکنه.

لبخندی زدم: تو درست کردی اون وقت من دستم درد نکنه؟!

- به هر حال تو هم کمک کردی.

رفت تو هال و مشغول دیدن اخبار شد.

بعد از شستن ظرفا دوتا چایی خوشرنگ و خوش عطر ریختم و رفتم پیشش.

کنارش نشستم. دستش رو دور شونه هام حلقه کرد و گفت: خسته نباشی.

- سلامت باشی.

فنجون چایی رو دستش دادم و گفتم: خیلی داغ نیست.

همونطور که چاییم رو میخوردم گفتم: کسری؟

- جانم؟

- میگم عید بریم مسافرت؟

با لبخند گفت: من حرفی ندارم. حالا کجا میخوای بریم؟

- یه سال قرار بود با چندتا از دوستام برم کویر اما نشد.

به نیم رخش نگاه کردم و ادامه دادم: خیلی دوست دارم شب های کویر رو ببینم. میگن آسمونش پر از ستاره اس.

گونه مو بوسید و گفت: باشه عزیزم، میریم.

با من حرف میزد اما میدونستم فکرش جای دیگه اس. تو دلم گفتم کاش اصلا" چیزی از آلبوم و عکسا نمیگفتم...

...

با صدای موبایلم از سفره هفت سین کوچکی که گوشه ی پذیرایی روی میز پایه بلندی پهن کرده بودم فاصله گرفتم و گوشیمو جواب دادم.

- بله؟

- سلام خانوم بی وفا.

- سلام شما؟

نچ نچی کرد و گفت: واقعا" ناامید شدم ازت. عاطفه ام.

تو ذهنم دنبال اسم عاطفه می گشتم که ببینم متعلق به کیه که خودش کارمو راحت کرد.

- دوست دوران راهنمایی.

وقتی شناختمش با صدای بلندی گفتم: آهان حالا یادم اومد. چطوری عزیزم؟ خوبی؟

با طعنه گفت: خوب شد یادت اومد. بد نیستم. عیدتم پیشاپیش مبارک.

- مرسی خانومی عید تو هم مبارک. چه خبر؟ خانواده خوبن؟

- خوبن سلام میرسونن. زنگ زدم خونه تون مادرت گفت که ازدواج کردی. چه بی خبر!

روی مبل نشستم و در حالی که با گوشه دامنم ور می رفتم گفتم: یه دفعه ای شد ببخش نتونستم دعوتت کنم.

با مهربونی گفت: مهم نیست عزیزم ایشالا خوشبخت باشی.

- ممنون. از خودت بگو. از وقتی رفتین شیراز دیگه خبری ازت ندارم.

آهی کشید و گفت: من... درسم که تموم شد الآنم مدیر یه مهدکودکم.

غم تو صداش رو حس کردم ولی چیزی نگفتم.

- چی شد یاد من افتادی؟

خندید: عکسای اون زمان رو نگاه می کردم گفتم یه سراغی ازت بگیرم. من که فعلا" نمیتونم بیام تهران اما خوشحال میشم شما بیاین شیراز. مطمئن باش مهمون نوازیمون خوبه.

- در اون که شکی نیست. چشم تو یه فرصت مناسب حتما".

- خب دیگه مزاحمت نمیشم. خوشحال شدم صداتو شنیدم.

- منم همینطور. به خانواده سلام برسون.

بعد از خداحافظی با عاطفه رفتم تو فکر.

خیلی وقت بود که ندیده بودمش. حدود هفت، هشت سال اما تا سه سال پیش تلفنی با هم در تماس بودیم.

- کی بود؟

به کسری که رفته بود کنار سفره هفت سین و به تنگ ماهی ضربه میزد نگاه کردم.

- یه دوست قدیمی.

رفتم سمتش و زدم روی دستش.

- انقدر این ماهی بیچاره رو اذیت نکن. تازگی ها دارم چیزای جدید ازت کشف میکنم.

دستاشو دور گردنم حلقه کرد و گفت: مثلا"؟

- مثلا" این که خیلی شیطونی.

خم شد و لبامو بوسید.

- هنوز خیلی چیزا مونده که در موردم کشف کنی خانوم کوچولو.

...

بعد از شام هر چی بهش اصرار کردم نخوابه قبول نکرد.

یه دوش کوتاه گرفتم و یک ربع مونده به لحظه سال تحویل رفتم تو اتاق.

چراغ رو روشن کردم و رفتم کنارش روی تخت نشستم.

- کسری؟

دستمو روی بازوش گذاشتم و تکونش دادم.

- کسری؟ پاشو دیگه یه ربع دیگه سال تحویل میشه.

غلتی زد و پشت به من خوابید.

با صدای خواب آلودی گفت: جان عزیزت بیخیال شو. به جای اینکه خودتم بیای بخوابی منو داری بیدار میکنی؟!

لحاف رو از روش کنار زدم و گفتم: نمیشه. باید بلند شی. این اولین سال تحویلی هستش که کنار هم دیگه ایم.

روی تخت نشست و گفت: خیلی خب بابا. دیگه اگه بخوامم خوابم نمیبره.

کنار هم روی مبل دو نفره رو به روی تلویزیون نشسته بودیم. نگاهم به آیه های قرآن توی دستم بود. همون قرآنی که موقع عقد، خوندن آیاتش بهم آرامش می داد.

سالی که گذشت برام پر از اتفاق های تلخ و شیرین بود. مرگ کامیار و ازدواجم با کسری و اتفاق های دیگه.

از خدا خواستم سال جدید برام خوب رقم بخوره. خواستم تا زندگیم از همیشه شیرین تر باشه.

با شلیک توپ و آغاز سال جدید خوشحال برگشتم سمت کسری و گونه شو بوسیدم اونم مثل همیشه لبامو بوسید.

دستمو گرفتم جلوش و گفتم: کادوی من؟

ابروهاشو انداخت بالا و گفت: کادومو دادم دیگه. میخوای دوباره بدم؟

- نخیر منظورم از کادو چیز دیگه ایه.

- اون باشه واسه فردا.

تلویزیون رو خاموش کرد و ادامه داد: فعلا" یه فکری برای ادامه شبمون بکن.

از کنارش بلند شدم و گفتم: ادامه ی چی؟ پاشو بریم بخوابیم.

دستمو کشید که افتادم تو بغلش.

- نه دیگه نشد. خودت اومدی بیدارم کردی حالام باید جور بی خوابی منو بکشی.

خندیدم و ناله کنون گفتم: ای خدا...!

چرخی دور ماشین زد و بعدم با خوشحالی خودشو انداخت تو بغلم و دستاشو دور گردنم حلقه کرد.

- وای کسری عاشقتم. خیلی قشنگه.

- خوشحالم که خوشت اومده. اینم عیدی من.

دوباره رفت سمت ماشینو دستشو روی کاپوت گذاشت.

- حتما" خیلی پول بابت این عروسک دادی.

کنارش ایستادم و گفتم:هر چقدر هم داده باشم برای غریبه خرج نکردم. زنمی، عشقمی، جونمی...

همینطور داشتم فاصله ام رو باهاش کم میکردم که یه دفعه نگاهش به پشت سرم افتاد و دوتا سرفه مصلحتی کرد.

برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم. یکی از همسایه ها که مرد مسنی بود درحالی که سعی می کرد جلوی خنده اش رو بگیره سری برامون تکون داد و از کنارمون رد شد.

با دردی که توی بازوم پیچید برگشتم سمتم ترگل که با خجالت گفت: آبرومون رفت.

دستشو تو دستم گرفتم و رفتم سمت آسانسور.

- بابا من این آقای مقدم رو میشناسم. فکر میکنی خودش دوران جوونی کم از این کارا میکرده؟!

لب پایینشو گاز گرفت و گفت: زشته، انقدر پشت سر مردم صفحه نذار.

- تو هم انقدر این لبتو گاز نگیر چیزی برای من نمیمونه!

چشم غره ای بهم رفت که خندیدم و سوار آسانسور شدیم.

********************

با دیدن چراغ چشمک زن تلفن، دکمه پیغام گیرش رو زدم و صدای ترانه تو خونه پیچید: ترگل؟ خونه نیستید؟ زنگ زدم بگم ما همه مون خونه آقاجونیم برای ناهار. شما هم بیاید. بـــــــای.

برگشتم سمت کسری که طبق معمول شیشه آب رو سر می کشید. آخرش نتونستم این عادتشو از سرش بندازم.

- کسری بریم؟

در یخچال رو بست و گفت: کجا؟

- خونه آقاجون دیگه.

تلفن رو از روی دستگاه برداشت و گرفت سمتم.

- اول زنگ بزن به ترانه ببین عمه و بچه هاش اونجا نباشن.

- به اونا چیکار داری؟!

گوشی رو گذاشت تو دستم و گفت: زنگ بزن ترانه.

- کسری یه وقت آقاجون میفهمه ناراحت میشه ها.

داشت می رفت تو اتاق که برگشت و تو صورتم گفت: یه حرف رو چند بار باید بزنم؟؟

پوفی کشیدم و شماره ترانه رو گرفتم. بعد از دو بوق جواب داد.

- الو ترانه؟

- ترگل؟ معلوم هست کجایید؟ چرا موبایلتونو جواب نمیدین؟

- حتما" صداشو نشنیدیم.

- نمیاید اینجا؟

- ترانه عمه و بچه هاش هم هستن؟

- نه چطور؟

- هیچی بعدا" بهت میگم. ما هم تا نیم ساعت دیگه میایم. فعلا" خداحافظ.

متعجب از سوالم، خداحافظی کرد.

- بفرما نبودن. حالا میتونیم بریم؟

لبخندی زد و گفت: البته.

...

مسیر خونه آقاجون تو اون ساعت از روز و به خاطر رفتن یه عده به مسافرت خلوت بود و این باعث شد زودتر از همیشه برسیم.

بعد از سلام و احوالپرسی و تبریک عید رفتم تو اتاق تا مانتو و شالم رو در بیارم.

از کنار آشپزخونه که رد می شدم ناخواسته صحبتای مامان و زن دایی کنجکاوم کرد تا گوشامو تیز کنم و ببینم چی میگن.

زن دایی- از رعنا شنیدم برای یه ماه دیگه بلیط داره.

مامان- با چه رویی میخواد برگرده؟

زن دایی با حرصی که توی صداش کاملا" مشهود بود گفت: چمیدونم والا. کم حرصمون داد حالام با اومدنش میخواد نبش قبر خاطرات کنه. میترسم کسری با دیدنش...

حرف نیمه تموم زن دایی تو ذهنم کامل شد.

لرزش نا به هنگام دستام عصبی شدنم رو به رخ می کشید. 

خدایا نه... حالا که دارم طعم خوشبختی رو میچشم نه...

صدای برخورد قاشق و چنگال به بشقاب ها تنها صدایی بود که سکوت جمع رو می شکست.

سرمو بردم نزدیک ترگل و تو گوشش گفتم: دنبال چیزی می گردی؟

با حواس پرتی گفت: چی؟

- میگم تو بشقابت دنبال چیزی می گردی که یک ساعته محتویاتشو زیر و رو میکنی؟

قاشقش رو رها کرد و لیوان آب رو برداشت.

- نه، میل ندارم.

از موقعی که رسیده بودیم نمیدونم چه اتفاقی افتاده بود که پکر شده بود.

بعد از ناهار مامان صدام زد.

- جانم مامان؟

با صدای آرومی گفت: بین تو و ترگل مشکلی پیش اومده؟

- نه چطور؟

- پس چرا انقدر ناراحت و تو خودشه؟

شونه هامو بالا انداختم و گفتم: نمیدونم. تا قبل از اینکه بیایم اینجا خوب بود.

- برو پیشش ببین چشه.

با خنده گفتم: چه مادر شوهر خوبی!

- برو بچه.

کنارش نشستم و دستمو دور شونه اش حلقه کردم.

- احوال خانومم چطوره؟

دستشو روی دستم گذاشت و با لبخندی که مصنوعی بودنش معلوم بود گفت: خوبم.

- نمیخوای بگی چی شده که اینطوری رفتی تو هم؟

- چیزی نیست فقط سرم درد میکنه.

نگران گفتم: میخوای بریم دکتر؟

- نه بابا کی واسه سردرد میره دکتر؟

با اومدن بقیه یه کم ازش فاصله گرفتم. 

بابا با خنده گفت: راحت باشین. خوب با هم گل میگین و گل میشنوین.

عمه- ایشالا همیشه خوش باشن.

ترانه ذوق زده گفت: این حرفا رو ول کنین. امسال عید کجا بریم؟

مامان- هر سال کجا میرفتیم؟ امسال هم همونجا میریم.

عین بادکنکی که بادشو خالی کرده باشن، به مبل تکیه داد و گفت: بازم شمال؟

تک سرفه ای کردم و گفتم: البته ما امسال همراهتون نیستیم.

ترانه- چطور؟

- میخوایم بریم کویر.

مامان نگران گفت: وای نه خطرناکه. یه وقت ماری، عقربی چیزی نیشتون میزنه.

خندیدم: مگه الکیه؟

ترانه- خوش به حالتون.

خدمتکار آقاجون تلفن به دست اومد سمت بابا و گفت: آقا، تاج الملوک خانوم هستن. جمشید خان خوابن گفتن با شما صحبت میکنن.

بابا سری تکون داد و گوشی رو گرفت. بعد از پنج دقیقه تماس رو قطع کرد و رو به ما گفت: دارن میان اینجا.

عین کسی که فنر زیرش گذاشته باشن از جام پریدم و گفتم: خب پس ما دیگه میریم.

بابا- کجا؟

- خونه چندتا از فامیل ها هم میخوایم بریم شاید دیگه فرصت نشه. ترگل جان بلند شو.

انگار خودشون فهمیدن مشکلم چیه که اصرار نکردن.

********************

آخرین لباس رو هم تو چمدون گذاشتم و زیپشو کشیدم.

سه روز از روزی که خونه آقاجون بودیم می گذشت. فردا بلیط داشتیم برای یزد. به اصرار من با قطار می رفتیم.

رفتم سمت کمد دیواری و کشوی داخلشو کشیدم بیرون.

شناسنامه ها و مدارک لازم رو برداشتم. روی تخت نشستم و صفحه اول شناسنامه اش رو نگاه کردم.

چشمم که به تاریخ تولدش افتاد با خودم گفتم خیلی برای عملی کردن فکری که توی سرمه وقت ندارم.

ورق زدم. صفحه دوم، نام همسر، اسم من بود. اینکه قبل از من اسم دیگه ای وارد شناسنامه اش نشده بود خوشحالم می کرد. 

با شنیدن صدای در مدارک رو تو جیب جلوی چمدون گذاشتم و از اتاق رفتم بیرون.

...

- کسری همه چی رو برداشتی؟

جلوی در ایستاده بود و به من که تو خونه دور خودم می چرخیدم گفت: آره، بیا بریم دیر شد.

- اومدم.

بعد چک کردن شیر آب و گاز و بسته بودن پنجره ها، رفتم بیرون و در رو قفل کردم.

سوار آژانش شدیم و رفتیم سمت راه آهن.

********************

هنوزم بعد از گذشت سه روز تو خودش بود و من نمیدونستم از چی ناراحته.

گاهی تو عمق چشماش نگرانی رو می دیدم اما نمی گفت چی آزارش میده.

بعد از تحویل چمدون داخل قطار شدیم و رفتیم سمت کوپه مون.

با باز کردن در کوپه و دیدن خانم مسنی که کنار پنجره نشسته بود، یه نگاه به هم کردیم داخل شدیم.

کنار هم رو به روش نشستیم. با لبخند نگاهی به هردومون کرد و گفت: تازه عروس و دامادید؟

ترگل- نه مادر، ما چند ماهه که ازدواج کردیم.

سرش رو تکون داد و گفت: فکر کردم ماه عسل اومدین.

- ماه عسل نه، اما اولین سفرمونه.

ترگل با مهربونی پرسید: شما هم میخواین برین یزد؟

- آره دخترم. چند روزی رو تهران خونه بچه هام بودم.

آهی کشید و ادامه داد: اما دیگه باید برگردم. مهمون اگه بیشتر از دو سه روز باشه...

حرفش رو قطع کرد و نگاهشو به بیرون دوخت. نم اشک رو تو چشماش می دیدم. 

حدس اینکه بچه هاش خوب ازش استقبال و پذیرایی نکردن کار سختی نبود.

********************

کتاب دعاش رو بست و آهی کشید. نگاه خیره ام رو که دید لبخندی زد و گفت: چیزی شده مادر؟

فهمیدم چند دقیقه ای هست که بهش خیره شدم.

- نه. نمیدونم چرا ولی وقتی نگاهتون میکنم آرامش میگیرم.

- حتما" حوصله ات سر رفته.

- تقریبا".

از پنجره نگاهی به بیرون کرد و گفت: آدم وقتی پیر میشه یه جفت گوش شنوا میخواد تا فقط براش حرف بزنه. دوست داری داستان زندگیم رو بشنوی؟

لبخندی زدم و گفتم: البته. خوشحالم میشم.

به یه نقطه خیره شد. انگار که داشت خاطراتش رو از گنجه ی ذهنش خارج میکرد.

- چهارده سالم بود که با احمد آقا ازدواج کردم. پسر خان روستا بود و منم دختر رعیت. یه روز با یکی از دوستام از کنار خونه شون رد می شدیم.

وسوسه اینکه داخل خون شون رو ببینم وادارم کرد علی رغم اصرارهای زری پا روی دیوار بذارم و به داخل حیاط سرک بکشم.

یه حیاط بزرگ با حوض آبی وسطش. عمارت که می دیدم زیباتر از اونی بود که بشه چشم ازش گرفت.

با جیغی که زری کشید حواسمو به پایین دادم. پسر خان به دیوار تکیه داده بود و منو نگاه می کرد.

زری که همون اول پا به فرار گذاشت. منم انقدر هول شده بودم که پام روی دیوار سُر خورد و افتادم زمین.

از ترس اینکه مبادا بگیرنم و تحویل آقام بدن لنگون لنگون فرار کردم. به خاطر اون قضیه پام مو برداشت و بماند چقدر سختی کشیدم تا خوب شد.

یک ماه بعد خبر دادن که پسر خان از من خوشش اومده و قراره عروسشون بشم. آقام مخالفتی نداشت، از خداشم بود که دخترش عروس خان باشه منم نمیتونستم اعتراضی بکنم. این شد که یه هفته بعد جشن عروسی به پا شد.

با هیجان گفتم: چه جالب. بعدش چی شد؟

- هیچ. اوایل از اینکه عروسشون دختر یه رعیته ناراضی بودن و خیلی اذیتم کردن اما با به دنیا اومدن بچه اولم که از قضا پسر هم بود رفتارشون تغییر کرد و باهام مهربون شدن.

خیلی سخت بود برام که تو سن پونزده سالگی بچه دار بشم. خیلی زجر کشیدم اما تحمل کردم. چون عاشق زندگیم و شوهرم بودم.

- اونم شما رو دوست داشت؟

- خب هیچ وقت به زبون نگفت. میدونی دخترم مردا خیلی مغرورن مخصوصا" مردای قدیم. باید عشقشون رو از کاراشون بفهمی.

منم از رفتارش میفهمیدم. مهربون بود و به من و بچه هاش خیلی می رسید.

دو سال بعد از اینکه دخترمم به دنیا اومد مریض شدم و با کلی دوا و درمون آخرش بهمون گفتن که دیگه نمیتونیم بچه دار بشیم.

خیلی مهم نبود. همین که خدا یه پسر و دختر سالم بهمون داده بود خودش جای شکر داشت.

بزرگ شدنشون همانا و دور شدنشون از ما همان. درس خوندن، دانشگاه قبول شدن و اومدن تهران. چند سال بعدشم هر کدوم ازدواج کردن و زندگی تشکیل دادن. ما هم گلایه ای نداشتیم. تنها شده بودیم اما خوبیش این بود که همدیگه رو داشتیم.

تا اینکه پنج سال پیش احمد آقا رفت و تنهام گذاشت. خیلی اصرار کردن که برم تهران و پیششون زندگی کنم اما قبول نکردم.

من به شهر خودم عادت کرده بودم. عادت کرده بودم که هر پنجشنبه برم سر خاک شوهرم. بعلاوه نمیخواستم سر بارشون باشم. فقط دعا میکنم هرجا هستن خوش باشن.

با گوشه روسریش اشک چشمش رو گرفت.

- راستی بعد از این همه تعریف، من هنوز اسمتون رو نمیدونم.

- مونس عزیزم.

بعدم دستامو تو دستش گرفت و گفت: میخوام یه چیزی بهت بگم. زندگی خیلی بالا و پایین داره. سختی داره، خوشی هم داره. تو و شوهرت منو یاد نوه هام میندازین. دوست داشتم گوش شنیدن حرفام رو داشتن که اگه اینطور بود الآن زندگیشون رو هوا نبود.

قدر همو بدونید. از زندگیتون لذت ببرید مخصوصا" الآن که تو سن جوونی هستین. با یه مشکل سریع از هم جدا نشید. ما قدیمی ها هم خیلی مشکلات داشتیم اما صبورتر بودیم، گذشت داشتیم. چیزی که الآن خیلی کم پیدا میشه. کنار هم باشین نه رو به روی هم...

...

با خستگی زیاد از قطار پیاده شدیم. آفتاب تندی که به صورتم خورد باعث شد عینک آفتابیم رو از تو کیفم دربیارم و به چشمام بزنم.

رفتم کنار کسری که داشت با مونس خانوم حرف میزد.

- شما هتل خوب سراغ دارین؟

- چرا هتل؟ تشریف بیارید خونه من.

- نه مزاحم شما نمیشیم...

حرف کسری رو قطع کرد و گفت: چه مزاحمتی پسرم. من یه پیرزن تنهام، خونه ام هم بزرگه. چند شب رو بد بگذرونید چیزی نمیشه.

به اصرار مونس خانوم قرار شد چند روزی رو مهمونش باشیم.

کنارش عقب تاکسی نشسته بودم و کسری هم جلو.

با صدای آرومی گفتم: مونس جون نمیترسید دوتا غریبه رو دعوت می کنید خونه تون؟! آخه شما که ما رو نمیشناسید. شاید ما دزد باشیم!

خندید و گفت: مادر جون من این موها رو تو آسیاب سفید نکردم. میتونم از چشمای آدما نیتشون رو بخونم.

منم خندیدم و باقی مسیر تو سکوت طی شد.

تاکسی رو به روی خونه ای قدیمی تو یه کوچه بن بست نگه داشت.

کسری کرایه رو حساب کرد و پشت سر مونس خانوم بعد از گذر از هشتی وارد حیاط شدیم.

یه حیاط نسبتا" بزرگ با دو باغچه و حوض مربعی وسطش و گلدون های شمعدونی که اطرافش چیده شده بود.

سقف خونه ای که مقابلم بود حالت گنبدی داشت و نقش و نگارهایی روی دیواراش به چشم میخورد.

- خوش اومدین.

تشکر کردیم. با دست به اتاق پنج دری اشاره کرد و گفت: میتونین اینجا استراحت کنید اما قبلش بیاین یه لیوان شربت خنک بهتون بدم گلوتون تازه شه.

چمدون رو تو اتاق گذاشتیم و همراهش به داخل خونه رفتیم.

بیشتر وسایل خونه قدیمی بودن. رفتم سمت طاقچه ای که عکس یه مرد جوون روش بود.

- شوهر خدابیامرزمه.

سینی شربت رو از دستش گرفتم و بعد خوردن شربتمون رفتیم تو اتاق تا یه کم استراحت کنیم.

********************

ماشین رو جلوی در خونه پارک کردم و پیاده شدم.

تو دو روزی که از اومدنمون به یزد می گذشت به جاهای دیدنی و آثار تاریخیش رفتیم و برای بقیه سوغاتی گرفتیم.

به یکی از مراکز اجاره خودرو رفتم و یه ماشین شاسی بلند که بشه باهاش رفت کویر اجاره کردم.

زنگ در رو زدم. بعد از چند دقیقه ترگل تو چارچوب در ظاهر شد. نگاهی به من و بعدم به ماشین انداخت و با لبخند گفت: گرفتی؟

سرمو تکون دادم و رفتم داخل. در رو بست و پشت سرم اومد تو.

- چیزایی هم که لازم داشتیم خریدی؟

- آره.

شیر آب کنار حوض رو باز کردم و دست و صورتم رو شستم.

کنار مونس خانوم که روی تختی گوشه حیاط نشسته بود و ترمه می بافت نشستم.

- خسته نباشی پسرم.

- ممنون.

به حرکت دستاش نگاه می کردم.

- شما منو یاد مادربزرگم میندازین.

لبخندی زد و گفت: شاید چون مادربزرگ ها شبیه همن. شما هم با نوه هام فرقی ندارین.

...

غروب بود که حاضر شدیم. لب حوض نشسته بودم و بند کتونی مو می بستم.

- دیگه سفارش نکنم. مراقب خودتون باشین. دست تو این بوته ها نکنین. شب هم تو ماشین بخوابین.

- چشم اطاعت امر.

بعد از خداحافظی سوار ماشین شدیم و به سمت کویر حرکت کردیم.

********************

به جزغاله شدن سیب زمینی های روی آتیش چشم دوخته بودم. نفس عمیقی کشیدم و سرم رو به سمت آسمون بلند کردم.

یه عالمه ستاره تو آسمون، قشنگ ترین منظره ای بود که می دیدم.

- ترگل؟

- بله؟

- یه سوال ازت می پرسم دوست دارم راستشو بهم بگی.

منتظر چشم دوختم به لباش.

- چند وقته خیلی ناراحتی، نگرانی.

سرم رو انداختم پایین و به شعله های آتیش خیره شدم. دستش رو گذاشت زیر چونه ام و صورتم رو به سمت خودش برگردوند.

- تو چشمات چیزیه که نمیتونم درکش کنم. به من بگو چی شده؟

تو عمق چشماش زُل زدم و با بغضی که سر باز کرده بود گفتم: من... من فقط میترسم... از آینده میترسم کسری... از با تو نبودن میترسم... واهمه دارم...

اشکی رو که روی گونه ام راه پیدا کرده بود با سرانگشتاش پاک کرد.

- ترس برای چی عزیز من؟ من همیشه کنارتم.

به دستش چنگ زدم و گفتم: قول بده... قول بده که تنهام نمیذاری.

پیشونیم رو بوسید و بغلم کرد: قول میدم عزیزم... قول میدم خانومم.

نفس عمیقی کشیدم و عطر تنش رو با لذت بلعیدم.

صداش آرامش رو به وجودم تزریق کرد: قول میدم گل من.

...

سفرمون فردای روزی که رفتیم کویر به پایان رسید. از مونس خانوم کلی بابت مهمون نوازیش تشکر کردیم و ازش قول گرفتیم هر وقت اومد تهران به ما هم سر بزنه.

روزها همینطور پشت سر هم میگذشتن. موضوع شیدا تا حدی فراموشم شده بود و سعی میکردم کمتر به برگشتش فکر کنم.

به تابلویی که مقابلم بود خیره شدم. تابلویی که خودم کشیده بودم. فکر نمیکردم انقدر خوب بتونم بکشمش.

تلفن رو برداشتم و زنگ زدم به الهه.

- الو الی جونم؟

- چی شده که اینجوری صدام میزنی؟!

سعی کردم لحنم مظلومانه باشه.

- خونه ای؟

- آره چطور؟

- هیچی، یه چیزی رو باید برات بیارم. جایی نرو تا یه ربع دیگه خونه تونم.

بدون اینکه منتظر باشم تا به جونم غر بزنه گوشی رو قطع کردم و سریع حاضر شدم. تابلو رو روزنامه پیچ کردم و صندلی عقب ماشین گذاشتم. بعدم با سرعت مسیر خونه الهه رو در پیش گرفتم.

...

با تعجب به من و تابلوی تو دستم نگاه کرد و گفت: این چیه؟

- بریم تو تا بهت بگم. میخوای همینطوری دم در نگهم داری؟!

از جلوی در کنار رفت و رفتم داخل. تابلو رو کنار دیوار گذاشتم و خودمم روی مبل ولو شدم.

- خدا به داد برسه. تو اردیبهشتیم و انقدر هوا گرمه وای به حال تابستون.

یه لیوان شربت برام آورد و گفت: نگفتی این چیه؟

و به تابلو اشاره کرد. بلند شدم و روزنامه های دورش رو باز کرد. به محض اینکه چشمش به چیزی که کشیده بودم افتاد با دهن باز و متعجب گفت: ترگـــــــل؟!

- قشنگه؟

- معرکه اس دختر.

به چهره ی عشقم که روی بوم به تصویر کشیده بودم خیره شدم. غرور و جدیت از چشماش می بارید.

- اینکه چقدر برای کشیدنش زحمت کشیدم بماند. با دیدن حاصلش تمام خستگیم از بین رفت.

- حالا برای چی آوردیش اینجا؟

- کادوی تولدشه. گفتم اینجا باشه بهتره.

روی مبل نشستیم: مگه تولدش کیه؟

- پنج روز دیگه. یه زحمتی هم برای شوهرت داشتم.

پاشو روی پاش انداخت و پشت چشمی نازک کرد: شما که همیشه زحمت دارین!

کوسن کنار دستم رو پرت کردم سمتش و گفتم: گمشو!

خندید و گفت: حالا زحمتت رو بگو ببینم چیه؟!

- به هومن بگو دوستای مشترک خودش و کسری رو که با هم صمیمین دعوت کنه. میخوام براش یه تولد جمع و جور بگیرم. فقط حواستون رو جمع کنین خودش چیزی نفهمه.

به تابلو اشاره کردم و گفت: زحمت پیدا کردن یه قاب خوشگلم برای این با شما.

- چشم امر دیگه ای نیست؟

لیوان شربتم رو سر کشیدم و از جام بلند شدم.

- عرضی نیست خانومی. من دیگه برم که دیرم شده.

بعد از خداحافظی از الهه رفتم قنادی نزدیک خونه و یه کیک بزرگ سفارش دادم. رفتن به رستوران و سفارش غذا رو هم گذاشتم برای زمانی که تعداد مهمونا دستم بیاد.

چند روزی بود همه شون مشکوک میزدن. امروزم هومن با ضرب و زور منو از خونه کشوند بیرون به بهانه اینکه مجردی بریم حال کنیم.

- نمیخوای بگی برای چی روز تعطیلی یه کاره بلند شدیم اومدیم فرحزاد؟ اونم دوتایی!

قلیون رو گذاشت جلوم و گفت: ای بابا چندبار بگم؟! دیدم خانوما میخوان با هم باشن گفتم من و تو هم بیایم به یاد دوران مجردی خوش بگذرونیم.

- خیلی مشکوک شدی. بالاخره سر از کارتون در میارم.

خندید و گفت: نمیخواد زحمت بکشی امشب میفهمی.

********************

- الهه سفارش کردی شیش زودتر نیان؟

- آره بابا خیالت راحت.

در قابلمه ها رو برداشتم. همونطور که به غذاها سر میزدم گفتم: خدا کنه بتونم از پسش بربیام.

ترانه- حالا مجبور بودی چند نوع غذا درست کنی؟

خودمم داشتم به این موضوع فکر میکردم. اما دوست داشتم براش سنگ تموم بذارم. دوست داشتم خاطره اش همیشه تو ذهنش بمونه.

به ترانه و الهه که داشتن بادکنک باد میکردن نگاه کردم.

- بسه بابا تولد بچه پنج ساله که نیست.

ترانه- راستی ترگل امشب چند ساله میشه؟

- بیست و هشت سالش تموم میشه.

الهه- آخی! ولی بهش دو سه سال کمتر میخوره.

خندیدم و همراهشون مبل ها و صندلی ها رو جا به جا کردیم تا فضای بیشتری برای رفت و آمد و احیانا" رقص باشه.

...

هر سه خسته روی تخت ولو شده بودیم.

ترانه- هیچ وقت انقدر کار نکرده بودم.

الهه- منم.

- انقدر غر نزنین.

الهه روی تخت نشست و گفت: برم خونه یه دوش بگیرم و حاضر شم.

- خب همین جا بگیر.

- نه بابا وسایل ندارم. هومنم کسری رو که رسوند خودش میاد خونه بعد با هم میایم.

باشه ای گفتم و اونم سریع حاضر شد و رفت.

- تو چی ترانه؟

غلتی زد و به پهلو دراز کشید: نه دیگه، من حوصله ندارم تا خونه برم.

- پس پاشو اگه میخوای بری حمام برو که خیلی وقت نداریم.

...

با دیدنم سوتی زد و گفت: کی میره این همه راهو؟!

برگشتم سمتش: خوب شدم؟

- از خوبم اونورتر. عالی شدی.

لبخندی زدم و دوباره به خودم تو آینه خیره شدم.

پیراهن مشکی دکلته که تا کمر تنگ و از کمر به پایین گشاد می شد.

موهامو با کمک ترانه درست کرده بودم. نصفش رو از بالا جمع کرده و بقیه اش روی شونه هام بود. آرایشمم طبق معمول ملایم بود.

نگاهم به گردنبند توی گردنم افتاد. همونی که ازم خواسته بود همیشه تو گردنم باشه. با اون لباس جلوه ی بیشتری پیدا کرده بود.

با صدای زنگ آیفون ترانه هول شده گفت: نکنه کسری اس؟

رفتم سمت آیفون: نه بابا اون کلید داره. بعدم هومن گفت هر وقت رسوندش بهم زنگ میزنه.

با دیدن دختر و پسری که تصویرشون تو مانیتور افتاده بود در رو باز کردم.

- ترانه، کت لباسمو بیار.

کت کوتاهی که مال لباس بود و شونه ها و بازوم رو می پوشوند تنم کردم و همرار ترانه جلوی در ایستادم.

نگاهم به شماره های آسانسور بود. پنج... شیش...هفت.

با باز شدن در و بیرون اومدنشون قدمی به جلو گذاشتم باهاشون سلام و احوالپرسی کردم.

دختره دستم رو تو دستش فشرد و گونه ام رو بوسید و با مهربونی گفت: من مریمم عزیزم. خوشحالم دوباره می بینمت.

تشکر کردم. وقتی نگاه متعجبم رو دید گفت: البته حق میدم یادت نیاد. شب عروسیت دیدمت.

- آهان، بله ببخشید نشناختم.

- مهم نیست عزیزم.

از جلوی در کنار رفتم و با خوشرویی دعوتشون کردم داخل.

از ترانه که سینی شربت رو گردوند تشکر کردم و اونم کنارم نشست. امشب تو کت و شلوار یاسی رنگش فوق العاده خوشگل شده بود.

- خواهرتون هستن؟

با سوال مریم برگشتم سمتش و گفتم: بله. ترانه جان خواهرمه.

مریم- ولی شباهتتون خیلی کمه.

لبخندی زدم: همه میگن.

سعید شوهر مریم نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت و گفت: فکر کنم ما خیلی زود اومدیم.

با صدای زنگ آیفون بلند شدم و گفتم: خیلی هم زود نبود.

تا ساعت هفت همه مهمونا اومده بودن. کم و بیش با همه شون آشنا شده بودم. بیشتر بچه های شرکت بودن و دوستای دوران دانشجویی و سربازی. و البته چندتا از بچه های فامیل.

ترانه اومد سمتم و تو گوشم گفت: هومن زنگ زد گفت کسری داره میاد.

چراغ ها رو خاموش کردم. سهند که دیگه اخلاقش دستم اومده بود و میدونستم بچه ی شر و شیطونیه، با یه بادکنک تو دستش رفت پشت در و گفت: همه ساکت.

به من اشاره کرد و گفت: همین که من بادکنک رو ترکوندم شما چراغو روشن کن بقیه هم که میدونید باید چیکار کنید.

از کارش خنده ام گرفته بود. همه تو سکوت منتظر باز شدن در شدیم.

********************

کلید رو توی قفل چرخوندم و در رو باز کردم. از تاریکی خونه تعجب کردم. داشتم فکر می کردم حتما" با الهه رفتن بیرون که چیزی کنار گوشم ترکید و همه جا روشن شد.

با حیرت به چیزی که مقابلم بود چشم دوختم. تمام دوستام جمع شده بودن و تولدم رو تبریک می گفتن.

به ترگل که مثل همیشه زیبا، کنارم ایستاده بود نگاه کردم. دلم میخواست کسی نبود تا میتونستم بغلش کنم.

دستشو روی بازوم گذاشت و گفت: برات یه دست لباس روی تخت گذاشتم. برو لباساتو عوض کن و بیا.

********************

رفتم تو اتاق. جلوی آینه ایستاده بود و موهاشو ژل میزد. برگشت و با لبخند به سمت من که به در بسته ی اتاق تکیه داده بودم اومد.

صورتمو نوازش کرد: امشب خیلی غافلگیرم کردی.

بعدم خم شد و لبامو بوسید.

- باز که رژتو پررنگ زدی.

خندیدم و در اتاق رو باز کردیم.

- بیا بریم. مهمونا خیلی وقته منتظرتن.

...

کیک رو از تو یخچال درآوردم و روی میز جلوی کسری گذاشتم. شمع دو و هشت رو روی کیک گذاشتم و با کبریت روشنشون کردم.

سهند نچ نچی کرد و گفت: یه سال دیگه هم گذشت. داری پیر میشی کسری خان.

- هنوز به پای تو که دو سال ازم بزرگتری نرسیدم.

رو به کسری گفتم: فوتشون کن دیگه. الآن آب میشن.

اول یه مکث کوتاه کرد و تا خواست شمعا رو فوت کنه زنگ آیفون رو زدن.

پوفی کشیدم و رفتم سمت آیفون. 

دیگه کسی نمونده که بیاد. هومن و الهه هم که چند دقیقه پیش اومدن.

از چیزی که می دیدم خشکم زد. در رو باز کردم و با عصبانیت به ترانه که اومده بود کنارم گفتم: کی بچه های عمه تاجی رو دعوت کرده؟!

مظلومانه گفت: من چمیدونم. شاید از دهن مامان یا زن دایی در رفته باشه که امشب جشن تولده یا از یکی دیگه شنیدن.

- چی شده؟

دستپاچه گفتم: اِ... چیزه... کسری عصبانی نشو، باور کن من چون می دونستم حساسی دعوتشون نکردم. نمیدونم از کجا خبردار شدن.

- کی رو میگی؟

همون موقع زنگ در بالا رو زدن. ترانه سریع در رو باز کرد. سعی کردم لبخند مصنوعی روی لبم بنشونم.

اول شیما و نامزدش اومدن تو و بعدم شروین. جرئت اینکه به صورت کسری نگاه کنم رو نداشتم.

با دیدن کسی که قدم توی خونه گذاشت، خون تو رگام یخ بست. سرما رو تو بند بند وجودم حس می کردم. عرق سرد نشسته روی تیره کمرم گواه این موضوع بود.

گردن خشک شدم رو چرخوندم و به کسری نگاه کردم. از چیزی که می دیدم لرز بدنم رو گرفت. تو چشماش شراره های آتش رو می دیدم. آتشی که مدتها زیر خاکستر مدفون بود.

با قدم های آروم اومد سمتمون. دستشو آورد جلوی کسری و با لبخند گفت: سلام کسری جان. خوشحالم دوباره می بینمت.

تمام حواسم به کسری و دست مشت شده اش بود. اونایی که از قضیه ی شیدا خبر داشتن مثل من منتظر دیدن عکس العمل کسری بودن.

نفس عمیقی کشید و خشک و جدی بدون اینکه باهاش دست بده گفت: خوش اومدین.

انگار خیلی براش مهم نبود که ضایع شده. چرخی زد و رو به روم ایستاد.

- وای ترگل جان چقدر خانوم شدی. تقریبا" سه سالی میشه که ندیدمت.

بعدم منو تو آغوشش فشرد. عطر تندی که زده بود حالم رو داشت بهم میزد.

ازش جدا شدم و سعی کردم زبانم رو که به سقف دهنم چسبیده بود حرکت بدم.

- ممنون عزیزم. خوش اومدین.

به مبل ها اشاره کردم و گفتم: بفرمایید بشینید.

بیشتر از حضور شیدا پوزخند روی لب شروین اذیتم می کرد. کیک رو که حالا شمع های آب شده ی روش بهم دهن کجی میکرد با کارد بریدم و به تعداد تو پیش دستی میذاشتم.

فکر کنم لرزش دستام اونقدر محسوس بود که الهه اومد جلو و گفت: بده من ببرم.

نگاه قدر شناسانه ای بهش انداختم و زیر لب تشکر کردم.

سکوتی که تو جمع حاکم شده بود و پچ پچ های گاه و بیگاه بین افراد استرسم رو بیشتر می کرد.

به جای سرمای چند دقیقه پیش گرما داشت وجودم رو می سوزوند. اینبار دونه های درشت عرق که روی گردنم سُر میخورد به خاطر دمای بیش از حد بدنم بود.

ببخشیدی گفتم و رفتم تو آشپزخونه تا شاید یه لیوان آب یخ جگر سوخته ام رو تسکین بده!

پشت میز ناهارخوری تو آشپزخونه نشستم و به قطعه های کوچک و بزرگ یخ های شناور تو آب خیره شدم اما ذهنم جای دیگه ای بود.

با نشستن دستی روی شونه ام برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم. شیما با لبخندی که دلسوزی رو بیشتر از مهربونی نمایش می داد رو صندلی کنارم نشست.

دستشو روی دستم گذاشت و گفت: باور کن من نمیخواستم اینطور بشه. میدونستی که شیدا برگشته، درسته؟

سرم رو به معنی آره تکون دادم.

- امروز اومده بود خونه ی ما تا مامان خانوادشو راضی کنه ببخشنش. نمیدونم شروین از کجا فهمیده بود که امشب قراره برای کسری تولد بگیرین. دلیل اینکه چرا ما رو دعوت نکردین واضحه. شروینم برای اینکه اذیتتون کنه شیدا رو برداشت و آورد اینجا. من خیلی سعی کردم جلوشون رو بگیرم اما میدونی که با کسری خصومت داره.

- احساس بدی دارم شیما. بودنش داره اذیتم میکنه.

- اهمیت نده عزیزم. حالام پاشو برو پیش کسری. الآن باید کنارش باشی، نباید تنهاش بذاری.

سری تکون دادم و از پشت میز بلند شدم. اما به محض اینکه خواستم حرکت کنم سرم گیج رفت. دستم رو به میز گرفتم تا نیوفتم.

صدای نگران شیما تو گوشم پیچید: چی شدی عزیزم؟ فکر کنم فشارت افتاده. بشین برات آب قند درست کنم.

- نمیخواد چیزی نیست. چند روزه که بعضی وقتا سرگیجه میاد سراغم.

- دکتر رفتی؟

- نه. مهم نیست خوبم. بریم پیش بقیه.

کنار کسری نشستم. الهه پیش دستی کیک رو سمتم گرفت و گفت: این برای تو.

بعدم آروم تو گوشم گفت: خوبی؟

سرمو تکون دادم و تشکر کردم. جو بینمون عادی شده بود و تقریبا" همه با این موضوع که شیدا برگشته و الآن تو این خونه اس کنار اومده بودن!

کسری هم سعی میکرد آرامش خودشو حفظ کنه. اینو از نفس های عمیقی که کنار گوشم می کشید فهمیدم.

سهند که مجلس رو تو دستش گرفته بود به کادوهای روی میز اشاره کرد و گفت: خب، از هرچه بگذریم سخن کادو خوش تر است. کسری جون، زود تند سریع کادوها رو باز کن ببینیم کی برات چی آورده.

لبخند نصفه و نیمه ای روی لبای کسری نشست و بعدم دستش برای باز کردن اولین کادو جلو رفت.

همه چی براش آورده بودن. از ست کیف پول و کمربند چرم گرفته تا ساعت و پیراهن و کراوات و افترشیو! و خلاصه همه چی.

آخرین جعبه ی کادوپیچ شده رو از روی میز برداشت. نگاهم به نوشته ی روی کاغذ کادو افتاد.

"تقدیم به عزیزی که مدتها از او دور بودم... شیدا"

دستم روی پام مشت شد. همین یه جمله هم میتونست حال خرابم رو خراب تر کنه.

کادو رو باز کرد و شیشه عطر مردونه ای رو از داخل جعبه بیرون کشید. با دیدنش اخماش نامحسوس رفت تو هم اما سریع لبخندی برای حفظ ظاهر روی لبش نشوند و گفت: شیدا خانوم زحمت کشیدن.

- قابل تو رو نداره. یادمه همیشه از این عطر استفاده میکردی.

با این حرفش دوباره سکوت همه جا رو فرا گرفت. هومن برای اینکه بحث رو عوض کنه گفت: اِ پس کادوی ترگل خانوم کو؟؟

سهند با شیطنت گفت: ای بابا هومن تو چقدر فوضولی! شاید میخوان وقتی تنها شدن کادوشونو بدن.

از جام بلند شدم و رفتم سمت اتاق: الآن میارم.

تابلو رو که صبح الهه آورده بود برداشتم و رفتم تو پذیرایی. سهند با دیدنش سوتی زد و گفت: وای ببین ترگل خانوم چه کرده! به این میگن کادوها.

قبل از اینکه کسری کاغذ کادویی که با مکافات دورش پیچیده بودم رو باز کنه هومن که میدونست چیه گفت: صبر کن، صبر کن. اول حدس بزن.

لبخندی زد و گفت: تابلو؟

هومن- خب حالا میتونی باز کنی.

با باز کردنش و دیدن پرتره خودش با چشمایی که از شدت تعجب گشاد شده بود برگشت سمتم و گفت: ترگـــــــل؟؟

- امیدوارم خوشت اومده باشه.

مریم- کار خودته عزیزم؟

الهه در جوابش گفت: معلومه که کار خودشه. خیلی هم براش زحمت کشید.

مریم- خیلی هنرمندی.

کسری گونه ام رو بوسید و گفت: خیلی ممنون گل من. فکر نمیکردم این کارو بکنی.

- قابل نداره عزیزم. من برای تو، هرکاری میکنم.

سهند با هیجان گفت: میشه از منم یه پرتره بکشین؟؟

خندیدم: چشم، حتما".

...

صدای سهند بلند شد: ترانه خانوم این آهنگا چیه؟! یه آهنگ ترکی بذار میخوام رقص پا برم.

از این همه انرژی خنده ام گرفته بود. نیم نگاهی به پذیرایی انداختم. دست تک تک پسرا رو می گرفت و بلندشون می کرد.

- بلند شین بابا. این که نشد تولد.

به کسری که رسید با تاسف گفت: خجالت بکش. تولد توئه اونوقت من باید مجلس گرمی کنم؟!

همه شون ریخته بودن وسط و می رقصیدن اونم با آهنگ ترکی که ترانه گذاشته بود.

دیدنشون تو اون وضعیت باعث شد بلند بزنم زیر خنده و به الهه که جوجه هایی رو که سفارش داده بودم و چند دقیقه پیش آورده بودن تو دیس میذاشت بگم: عجب بچه شر و شیطونیه!

- آره. ذکر خیرش همیشه تو خونه مونه.

- مجرده، نه؟

- اوهوم.

غذاها رو با کمک الهه کشیدیم و میز شام رو به صورت سلف سرویس چیدم.

خورش فسنجون، خورش قرمه سبزی، بیفتک، جوجه و چند نوع سالاد و ژله میز شام رو رنگین کرده بود.

به ترانه اشاره کردم که ضبط رو خاموش کنه و گفتم: خانوما و آقایون بفرمایید شام.

********************

آخرشب مهمونا کم کم آماده رفتن شدن. سهند دستم رو تو دستش فشرد و گفت: آقا امشب خیلی زحمت دادیم. ایشالا تولد دویست و هشتاد سالگیت ما بازم بیایم خوش بگذرونیم.

هُلش دادم سمت در و با خنده گفتم: بیا برو کم آتیش بسوزون.

از ترگلم تشکر کرد و رفت.

آخرین مهمونا خانواده عمه و شیدا بودن. شروین موقع خداحافظی رو به من و ترگل گفت: هرچند شما قابل ندونستید دعوتمون کنین اما ما رسم ادب رو به جا آوردیم و اومدیم تا تولدتو تبریک بگیم.

با عصبانیت غریدم: تا دندوناتو تو دهنت خورد نکردم از خونه من برو بیرون.

پوزخندی زد و بدون اینکه چیز دیگه ای بگه رفت بیرون. 

شیدا رو به رومون ایستاد و خواست چیزی بگه که دستم رو گرفتم سمت در و گفتم: خوش اومدین.

و به محض اینکه پاشو از خونه گذاشت بیرون در رو بهم کوبیدم.

دستی توی موهام کشیدم و رفتم سمت پنجره. قبل از اینکه سوار ماشین بشه برگشت و بالا رو نگاه کرد.

نگاهش تمام خاطراتی رو که سعی کرده بودم به صندوقچه ذهنم بسپارم برام زنده کرد.

از پنجره فاصله گرفتم و به ترگل که روی مبل نشسته بود گفتم: ممنون. امشب، شب خیلی خوبی بود.

بدون اینکه منتظر جوابش باشم رفتم تو اتاق کارم و در رو پشت سرم بستم.

********************

چشمام به در بسته خیره موند. کلافه بود و من اینو کاملا" حس میکردم.

غذاهای اضافه رو تو یخچال گذاشتم و ظرفای کثیف رو تو ماشین ظرفشویی چیدم. بقیه ی تمیزکاری ها رو گذاشتم برای فردا.

رفتم تو اتاق و پیراهنم رو با لباس خواب حریر و سفید رنگم عوض کردم. گیره موهام رو باز کردم و صورتم رو با صابون شستم.

بعد از زدن مسواک مردد بودم که برم سراغ کسری یا نه. تردید رو کنار گذاشتم و دستگیره در رو پایین کشیدم.

سرشو روی میز گذاشته بود. رفتم نزدیکش و دستمو روی شونه اش گذاشتم.

- نمیخوای بخوابی؟

سرش رو بلند کرد و چشماشو ماساژ داد: نه تو برو بخواب.

دستم از روی شونه اش سُر خورد و افتاد پایین. آب دهانم رو قورت دادم و با صدای ضعیفی گفتم: هرطور راحتی.

به اتاقم رفتم و روی تخت نشستم. بغضی که تو گلوم گیر کرده بود سر باز کرد و اشکام روی گونه هام ریخت.

از سر شب خیلی سعی کردم که مقاوم باشم اما دیگه نمیتونسم.

دراز کشیدم و لحاف رو جلوی دهنم گرفتم تا صدای هق هقم بیرون نره. قلبم درد میکرد و درمانش فقط کسری بود. آغوش امنش رو میخواستم تا آروم بشم اما ازم دریغ میکرد. یاد گذشته افتاده بود. یا خاطراتش با شیدا. یاد عشق قدیمیش.

انقدر گریه کردم که نفهمیدم کی پلکام روی هم افتاد و خواب تن خسته ام رو در برگرفت.

دستمو روی بالشش کشیدم. خیسیش بهم فهموند که تا همین چند دقیقه ی پیش گریه کرده.

موهاشو از روی صورتش کنار زدم. مطمئنم امشب با وجود شیدا بهش خوش نگذشته بود.

خم شدم و بوسه ای روی سرش، کنار شقیقه اش زدم. لحاف رو مرتب کردم و از اتاق رفتم بیرون.

روی کاناپه دراز کشیدم. دوست نداشتم وقتی فکرم جای دیگه و پیش کس دیگه اس کنارش باشم. احساس میکردم با این کارم بهش خیانت میکنم.

فندکم رو از جیبم درآوردم و روشن و خاموشش کردم. امشب وقتی برای اولین بار بعد از سه سال دیدمش، تمام حس های مختلف تو وجودم ریخت. نفرت، کینه، انتقام، عشق.

********************

چشمامو باز کردم و با غم عمیقی به جای خالی کسری نگاه کردم.

غلتی زدم و به ساعت چشم دوختم. هشت صبح به نظرم زود بود برای بیدار شدن با اون همه بیخوابی که شب قبل کشیدم.

ته دلم مالش می رفت و حالت تهوع بدی داشتم. دستم رو جلوی دهنم گرفتم سریع خودمو تو دستشویی انداختم.

احساس میکردم تمام محتویات معده ام داره خارج میشه اما چیزی برای بالا آوردن نداشتم. فقط عق میزدم.

از زور فشاری که بهم وارد شده بود رمقی توی پاهام نمونده بود. صدای کسری و در زدناش رو میشنیدم اما قدرت اینکه زبونم رو توی دهنم بچرخونم و جوابش رو بدم نداشتم.

شیر آب رو باز کردم و صورتم رو زیرش گرفتم. آب یخ لرز بدنم رو بیشتر کرد. 

با دستایی که می لرزید در رو باز کرد. یه قدم رفت عقب و به من که مطمئن بودم رنگم پریده خیره شد.

- خوبی؟؟

بدون اینکه جوابش رو بدم از جلوش رد شدم اما به دو سه قدم نرسیده ضعف غالب بر بدنم باعث شد دستم رو به دیوار بگیرم.

- بذار کمکت کنم.

دستش رو که برای کمک به من، به سمتم دراز کرده بود پس زدم.

- نیازی به کمک تو ندارم.

هنوز ازش فاصله نگرفته بودم که دستم کشیده شد.

- ترگل من نگرانتم. حالت خوبه؟

مچ دستم رو از حصار دستش خارج کردم و با صدای بلندی گفتم: لازم نکرده نگران من باشی.

بازوم رو گرفت. محکم. انقدر که از دردش اخمام رفت تو هم.

با صدایی بلندتر از صدای من گفت: معلوم هست چه مرگته؟؟

- خودت چی فکر می کنی؟ به نظرت انقدر احمقم که نفهمم با دیدن همسر سابقت، عشق قدیمیت دست و دلت لرزیده؟؟

صدام بازم اوج گرفت: من تو زندگی تو چه نقشی دارم کسری؟؟ نقش یه عروسک خیمه شب بازی؟؟ نقش یه وسیله برای انتقام؟؟ یا شایدم اصلا" نقشی ندارم.

دیگه داد میزدم. دوست داشتم بفهمه دیشب بهم چقدر سخت گذشته. دوست داشتم بفهمه حس رونده شدن چقدر بده.

- هـــــــان؟؟ جواب بده لعنتی.

بعد از چند ثانیه زُل زدن تو چشمام، بدون اینکه جواب سوالامو بده با همون لباسای دیشبش از خونه زد بیرون.

تمام بدنم می لرزید. خسته از فشارهای عصبی که بهم وارد شده بود خودمو روی مبل پرت کردم.

چشمم به شیشه ی عطر روی میز افتاد. با عصبانیت برداشتمش و پرتش کردم سمت دیوار.

با صدای بدی هزار تیکه شد.

- خـــــــدا لعنتت کنه.

با صدای بلند گریه کردم. به دقیقه نکشید که بوی تند عطر تو فضا پیچید و بازم دلم پیچ خورد و بازم با سرعت خودمو تو دستشویی پرت کردم.

...

خسته و کلافه قدم به درون شرکت گذاشتم. فضای ساکت و آرومش نشون می داد همه مشغول کار خودشون هستن.

بدون مکث با قدم های بلند رفتم سمت اتاقم و در همون حال به معصومی که به احترامم ایستاده بود گفتم: خانوم معصومی هیچ تلفنی رو وصل نکنید. کسی هم مزاحم نشه لطفا".

صدای متعجبش رو شنیدم: بله، چشم.

در اتاق رو بستم و نفسم رو پر صدا دادم بیرون. پشت میز نشستم و سرم رو روی دستام گذاشتم.

نمیدونم چند دقیقه بود فارغ از این دنیا، سعی می کردم ذهنم رو از افکار مختلف خالی کنم که در باز شد.

- خانوم معصومی مگه نگفتم...

با دیدن هومن که با اخم بهم خیره شده بود حرفم نصفه موند. در اتاق رو بست و با همون گره بین ابروهاش گفت: چه خبرته صداتو انداختی رو سرت؟!

بدون اینکه جوابش رو بدم سرم رو به پشتی صندلیم تکیه دادم و چرخیدم سمت دیوار شیشه ای پشت سرم.

با صدای آرومی گفت: خوبی رفیق؟؟

پوزخند زدم: خوب؟! نمیدونم.

کنارم ایستاد و گفت: دیشب که شیدا رو دیدم، حدس میزدم امروز با حال خوبی نبینمت. چی شده کسری؟

دوباره چرخیدم سمت میز و آرنج هام رو بهش تکیه دادم. دستم رو به صورتم کشیدم و گفتم: احساس میکنم زندگیم داره از هم میپاشه هومن. ترگل، فکر میکنه با دیدن شیدا یاد عشق قدیمم افتادم.

لبه ی میز نشست و گفت: نیوفتادی؟؟

سرم رو تکون دادم: نمیدونم هومن، نمیدونم. تو هم اگه جای من بودی و کسی رو که یه زمانی عاشقش بودی، بعد از سه سال می دیدیش اونم بدون اینکه بدونی برگشته و خیلی یک دفعه ای و تو مهمونی تولدت ظاهر شه، شوکه می شدی. و طبیعتا" یاد عشق قدیمت می افتادی.

- نمیدونم چی بگم. ولی تنها پیشنهادی که میتونم بهت بکنم اینه که فراموشش کنی. به خودت و ترگل فکر کن. به زندگی ای که این مدت با هم داشتین. اگه با ترگل خوشبختی، این خوشبختی رو حفظ کن.

دستش رو روی شونه ام زد و گفت: تو مثل برادرمی کسری. دوست ندارم پریشونیت رو ببینم. اگر فکر می کنی ترگل داره اشتباه میکنه و تو هیچ علاقه ای به شیدا نداری، بهش ثابت کن. بذار اگه قراره تا آخر با هم باشین، شک و تردیدی بینتون نباشه.

از روی میز بلند شد و خواست از اتاق بره بیرون که انگار چیزی یادش اومده باشه ایستاد و گفت: آهان راستی تا یادم نرفته، پس فردا باید بری اصفهان.

- اصفهان برای چی؟

- با پیمانکار پروژه برج های آتیه قرار داری. یادت که نرفته؟!

شقیقه هام رو ماساژ دادم. تو این وضعیت اصلا" حوصله مسافرت نداشتم.

- به فرهاد بگو بره.

- نمیشه خودت باید بری. در ضمن سفر برات بد نیست. یه بادی به کله ات میخوره.

لبخندی به قیافه در هم من زد و از اتاق خارج شد.

********************

چشمام دور تا دور خونه که حالا از تمیزی برق میزد چرخید و در آخر روی ساعت متوقف شد. دو ساعتی می شد که روی مبل تک نفره گوشه سالن نشسته بودم و چشمام عقربه های ساعت رو که به دنبال هم می دویدن زیر نظر گرفته بود.

خسته از یک جا نشستن، لیوان سرامیکی محبوبم که عکس توییتی روش بود از روی میز برداشتم و رفتم آشپزخونه.

از صبح چیزی نخورده بودم و بعد از تمیز کردن خونه و گرفتن یه دوش آب گرم برای رفع خستگیم، یه لیوان نسکافه داغ تنها چیزی بود که از شب قبل وارد معده ام شد.

لیوانم رو شستم و بعد از خاموش کردن چراغ های پذیرایی، رفتم تو اتاق. پیراهن آستین حلقه ای و گشادی که تا بالای زانوم بود و عکس میکی موس جلوش داشت پوشیدم. جلوی آینه دراور نشستم و موهام رو که هنوز کمی نم داشت شونه کردم و روی شونه چپم شل بافتم.

دوباره نگاهم روی ساعت لغزید. فکر اینکه مثل اون شب دیر بیاد یا اصلا" نیاد دلهره رو به جونم انداخت.

با قدم هام طول و عرض اتاق رو متر می کردم و گاهی از پنجره اتاق به کوچه بزرگ و خلوتمون نگاهی می انداختم.

پاهام درد گرفته بودن از راه رفتن زیاد. روی تخت نشستم و به بالشم تکیه دادم. پاهام رو تو شکمم جمع کردم و با خودم گفتم کاش زودتر بیاد.

********************

در خونه رو که باز کردم تاریکی و سکوت به سمتم هجوم آورد. با خودم فکر کردم کاش مثل دیشب یه چیزی کنار گوشم بترکه و چراغ ها روشن بشه. پوزخندی به افکارم زدم. دیشب خیلی با امشب فرق میکنه.

نفسم رو مثل آه بیرون دادم و با دو قدم بلند خودم رو به اتاق رسوندم. به پری خوشگلم که معصومانه روی تخت خوابیده بود و پاهاش رو تو شکمش جمع کرده بود خیره شدم. حتی فکر اینکه ازش دور باشم قلبم رو به درد می آورد.

کت اسپرتم رو روی کاناپه ی گوشه ی اتاق انداختم با قدم های آروم رفتم سمتش. لحاف رو از زیرش کشیدم و روش انداختم. چتری هاش رو از روی پیشونیش کنار زدم. حرفای صبحش تو گوشم تکرار می شد.

- من تو زندگی تو چه نقشی دارم کسری؟؟ نقش یه عروسک خیمه شب بازی؟؟ نقش یه وسیله برای انتقام؟؟ یا شایدم اصلا" نقشی ندارم.

از حالت صورتش و لب پایینش که مثل دختر بچه های چهار ساله آویزون شده بود میتونستم اوج ناراحتیش رو بفهمم.

خم شدم و لباش رو کوتاه بوسیدم. دستم رو روی گونه اش گذاشتم و نوازشش کردم.

آروم زمزمه کردم: تو تمام زندگی منی.

بدون اینکه لباسام رو عوض کنم کنارش دراز کشیدم. غلتی زد و چرخید سمتم. انگار از بوی عطرم فهمید چون نفس عمیقی کشید و با صدای ضعیفی بدون اینکه چشماش رو باز کنه گفت: کسری؟

- جانم؟

- اومدی؟

- آره عزیزم.

خودش رو بهم نزدیک تر کرد منم از خدا خواسته بغلش کردم. سرش رو روی سینه ام گذاشت و دستاش رو دور کمرم حلقه کرد.

- خیلی منتظرت موندم.

- ببخش کارای شرکت زیاد بود مجبور شدم تا دیر وقت بمونم.

دیگه چیزی نگفت. از صدای نفسای آروم و منظمش فهمیدم خوابش برده. اما نفسای من تازه تند شده بود. سرم رو تو گودی گردنش فرو کردم و نفس عمیقی کشیدم. بوی عطر ملایمی که همیشه به گردن و مچ دستش میزد مستم کرد. بوسه ای به گردنش زدم و دستم رو نوازش گونه روی کمرش حرکت دادم.

بخاطر بی خوابی دیشب و خستگی امروز کم کم پلکام روی هم افتاد و خوابم برد.

از صبح که بیدار شدم ندیدمش. فقط یه یادداشت گذاشته بود که برای ناهار میاد خونه. صبحانه رو که خوردم تصمیم گرفتم برای ناهار قرمه سبزی درست کنم.

پیازها رو تو زود پز خرد می کردم و هم زمان فکرم پیش اتفاقات دیشب بود. خواب و بیدار بودم اما حرفاش یادم بود. آغوش گرمش و بوسه هایی که به گردن و سر شونه ام میزد، همه رو حس می کردم و می فهمیدم. از یادآوریشون لبخندی روی لبم نشست.

نفس عمیقی کشیدم که بوی پیاز داغ تا ته ریه هام رفت و دوباره دلم رو زیر و رو کرد. دستم رو جلوی دهنم گرفتم و دویدم سمت دستشویی.

نفسم دیگه بالا نمی اومد. شیر آب رو باز کردم و چند مشت آب یخ به صورتم پاشیدم. تو آینه به تصویر رنگ پریده خودم نگاه کردم. دیگه داشتم به این حالت تهوع و سرگیجه هایی که بیشتر صبح ها سراغم می اومد شک می کردم.

از فکری که از ذهنم گذشت چشمام گرد شد. با یه حساب سرانگشتی هم می شد فهمید که عادت ماهیانه ام خیلی وقته عقب افتاده.

شیر آب رو بستم و از دستشویی زدم بیرون. تقویم رو از روی اُپن برداشتم و ورق زدم.

دستم رو به سنگ اُپن گرفتم و بهش تکیه دادم. نه این امکان نداره! آخه چطور ممکنه انقدر سریع...

با بوی سوختنی که به مشامم خورد برگشتم و به گاز نگاه کردم. وای نه سوخت...!

پنجره آشپزخونه رو باز کردم و زود پز رو تو سینک ظرفشویی گذاشتم. شیر آب رو باز کردم و داخل ظرف گرفتم. بوی سوختنی داشت حالم رو بهم میزد. 

یقه لباسم رو جلوی بینیم گرفتم و روی صندلی میز ناهارخوری نشستم. چرا همه چی قاطی پاطی شده؟

********************

بشقاب دوم رو کشیدم و زیر چشمی به ترگل که برنج و خورش تو بشقابش رو زیر و رو می کرد نگاه کردم.

- چرا نمیخوری؟

انقدر تو عالم خودش بود که نفهمید دارم باهاش حرف میزنم. دستم رو جلوی صورتش تکون دادم و گفتم: ترگل؟

یه دفعه حواسش جمع شد و گفت: چیزی گفتی؟

- میگم چرا نمیخوری؟

به صندلیش تکیه داد و گفت: میل ندارم.

- چند روزه اشتهات کم شده. خیلی تو خودتی. هنوز بابت دو روز پیش ناراحتی؟

آهی کشید و بی تفاوت گفت: نمیخوام بهش فکر کنم. تو هم لطفا" راجع بهش حرف نزن.

- باشه، هرجور راحتی.

قاشق غذا رو به سمت دهنم بردم و گفتم: راستی فردا باید برم مسافرت.

- مسافرت؟

- اوهوم. یه سفر کاری سه روزه.

- کجا؟

- اصفهان.

به چشماش که نگرانی توش موج میزد خیره شدم. قاشق و چنگالم رو تو بشقاب رها کردم و گفتم: از چی نگرانی ترگل؟

نگاهش رو ازم گرفت و با انگشت اشاره اش روی میز طرح های نامفهوم کشید. دیگه فهمیده بودم وقتی ذهنش آشفته اس این کار رو میکنه.

بلند شدم و رفتم سمتش. جلوی پاش زانو زدم و دستای سردش رو تو دستام گرفتم.

- دیدن پریشونیت، پریشونم میکنه. دیدن ترس تو چشمات، ترس رو به دلم میاره. دیدن اینکه از چیزی رنج میبری اما به من نمیگی، عذابم میده. با من حرف بزن ترگل. بهم بگو. نذار تو دلت انبار شه.

قطره اشکش چکید روی دستم. سرش رو روی دستم گذاشت و با صدای پر بغضی گفت: میترسم کسری، میترسم...

هق هق آرومش داشت دیوانه ام می کرد. سرش رو بلند کردم و خودمم بلند شدم. نگاهش به دکمه های پیراهنم بود و اشکاش مثل مروارید از صدف چشماش روی گونه اش می ریخت.

خم شدم و اشکاش رو بوسیدم. سرش رو تو آغوش گرفتم و گفتم: تو حق نداری بترسی. هیچ وقت، نباید بترسی. تا من کنارتم نباید بترسی.

سرش رو بوسیدم و ازش فاصله گرفتم. دلم هوای آزاد میخواست. کتم رو برداشتم و از خونه زدم بیرون.

********************

سرم رو روی شونه کسری که به بالای تخت تکیه داده بود گذاشتم اونم دستاش رو دورم حلقه کرد.

- نمیشه کسی دیگه ای رو جای خودت بفرستی؟

- نه عزیزم، خودم باید برم.

از پنجره به آسمون تهران که برخلاف شبهای گذشته، پر از ستاره بود نگاه کردم. انگشت اشاره ام رو به سمت پرنورترین ستاره گرفتم و گفتم: اون ستاره رو می بینی؟

- کدوم؟

- همون که خیلی پرنوره.

- آهان آره، دیدمش.

- اون ستاره ی منه.

به صورتش نگاه کردم و گفتم: ستاره ی تو کدومه؟

موهام رو از روی صورتم کنار زد و با صدای آرومی گفت: ستاره من کنارمه. پرنورترین ستاره دنیا، که با اومدنش زندگیم رو روشن کرد.

اون شب دوباره با کسری به اوج رسیدم اما نمیدونم چرا علی رغم اطمینانی که بهم داده بود هنوزم ته دلم دلهره و نگرانی رو حس می کردم.

...

کیف سامسونتش رو دادم بهش و گفتم: مراقب خودت باش.

- چشم. حالا بوس خداحافظی رو بده که دیرم شده.

خندیدم و گونه اش رو بوسیدم.

- نخیر از اینا نه.

هُلش دادم سمت در و گفتم: بیا برو روتو زیاد نکن.

خندید و گفت: باشه. حیف که دیرم شده وگرنه...

- کســـــــری!

- خیلی خب رفتم. فقط این سه روز تنها نمون. برو خونه مامانت اینا.

- باشه. برو دیگه دیرت شد.

بالاخره خداحافظی کرد و سوار آسانسور شد. هنوز نرفته دلم براش تنگ شده چطوری سه روز دوریش رو تحمل کنم؟!

نگاهم به ساعت افتاد و یادم اومد قراره برم آزمایشگاه. مانتوی سرمه ای بلندم رو که تا روی زانوم بود با شلوار جین آبی تیره ام پوشیدم. شال سفید و سرمه ایم هم روی سرم مرتب کردم. یه دست لباس راحتی توی کیفم گذاشتم و تصمیم گرفتم این سه روز رو برم پیش مامان و ترانه تا تنها نباشم. 

با اینکه احتیاجی به ناشتا بودن نبود اما میلی به خوردن صبحانه نداشتم.

سوار ماشینم شدم و به سمت آزمایشگاهی که همیشه می رفتم حرکت کردم. تمام مدتی که تو راه بودم و زمانی که منتظر بودم تا جواب آزمایش آماده بشه با خودم تکرار میکردم یعنی ممکنه؟! ممکنه حامله باشم؟؟

از استرس با کف پام روی سنگ های سفید و براق کف سالن ضرب گرفته بودم. فکر نمی کردم انقدر زود جوابش حاضر بشه اما گفتن نیم ساعت دیگه معلوم میشه.

انقدر با افکارم درگیر بودم که گذشت زمان رو حس نکردم. با صدای دکتر جوانی که از یکی از اتاق ها خارج شد به خودم اومدم.

- خانم محتشم؟

کیفم رو برداشتم و رفتم سمتش برگه ای رو سمتم گرفت. با دستای لرزون تای برگه رو باز کردم و چشم دوختم به کلمات انگلیسی که پشت سر هم ردیف شده بودن. با دیدن کلمه Positive آب دهانم رو قورت دادم. به خاطر ضعف ناشی از نخوردن صبحانه احساس سرگیجه داشتم. سرم رو از روی برگه بلند کردم و به خانم دکتر زیبا و جوان رو به روم چشم دوختم. انگار از نگاهم فهمید که منتظرم اونم تایید کنه.

لبخندی زد و گفت: تبریک میگم خانومی.

ممنون زیر لبی گفتم و با قدم های سست و بی حال از آزمایشگاه خارج شدم. در ماشین رو باز کردم و تقریبا" خودم رو پرت کردم روی صندلی. سرم رو روی فرمون ماشین گذاشتم و با خودم تکرار کردم: این ممکن نیست. ممکن نیست؟ چرا؟ چرا فکر میکنی ممکن نیست؟ تو این دنیا هیچ چیزی غیر ممکن نیست. یه زمانی فکر می کردی بودن با کسری غیر ممکنه اما حالا داری ازش بچه دار میشی.

دستم رو روی شکمم کشیدم: هنوز باورم نمیشه که تویی وجود داره. هنوز باورم نمیشه که دارم مادر میشم. به نظرت خوشحالم یا ناراحت؟!

از حرفام خنده ام گرفت: چی دارم میگم؟! تو اصلا" میفهمی چی میگم؟ ولی من فکر میکنم بیشتر از اینکه از اومدن ناگهانیت ناراحت باشم خوشحالم. یکم زود نیست؟ چرا هست اما اومدنت رو به جمع دو نفره مون تبریک میگم.

به نظرت بابات خوشحال میشه یا ناراحت؟ خیلی دوست دارم وقتی بهش میگم قراره تا چند ماه دیگه بابا بشه، عکس العملش رو ببینم. قیافه اش باید دیدنی بشه، نه؟

یاد کسری اخم کمرنگی رو مهمون پیشونیم کرد. با نگاه اجمالی به ساعت فهمیدم که دیگه الآن باید هواپیماش نشسته باشه.

دستم رو توی کیفم کردم و به دنبال موبایلم، محتویاتش رو زیر و رو کردم. بالاخره با کلی کنکاش از تو کیف بهم ریخته و شلوغ پلوغم در آوردمش. دو میس کال و یه اس ام اس از کسری داشتم.

بدون معطلی باهاش تماس گرفتم. بعد از دو بوق جواب داد و بدون اینکه مجال حرف زدن به من بده گفت: چه عجب زنگ زدی. دیگه داشتم نگرانت می شدم. کجایی که گوشیتو جواب نمیدی؟

- ببخش عزیزم. سایلنت بود برای همین متوجه نشدم. دارم به توصیه ات عمل میکنم.

- کدوم توصیه؟

- اینکه برم پیش مامان و ترانه دیگه.

- آهان. خوبه باز این حرفمو جدی گرفتی.

برگه آزمایش رو تو دستم گرفتم و همونطور که دوباره جواب رو میخوندم گفتم: کسری؟

- جانم؟

- گفتی سه روز دیگه برمیگردی؟

- آره چطور؟

- هیچی خواستم مطمئن شم.

با مکث و صدایی که کمی خنده توش موج میزد گفت: مشکوک میزنی خانومی.

- یه سورپرایز برات دارم.

- چه خوب! من کشته مرده سورپرایزم.

- پس عالی شد.

واقعا" هم در نظرم عالی شده بود. خیلی هیجان داشتم تا این چند روز سریع تر بگذره و با خوشحالی این خبر رو بهش بدم. فقط امیدوار بودم که اونم احساسش به این تازه وارد، مثل احساس من باشه.

...

مامان و ترانه اول با تعجب و بعدم با خوشحالی نگاهم کردن.

- نمیخواید بذارید بیام تو؟

مامان- چرا دخترم.

کفشام رو از پام درآوردم و متعجب از نگاه های خیره شون گفتم: چیزی شده؟

ترانه دستاشو دور گردنم حلقه کرد و با مهربونی خاص خودش گفت: نه خواهری فقط یه کم تعجب کردیم. آخه خیلی یه دفعه ای اومدی.

رفتم سمت مبل دونفره و همراه ترانه روش نشستم.

- اومدم سه روزی مهمونتون باشم.

مامان- چرا عزیزم؟ اتفاقی افتاده؟

به نگرانی مادرانه اش لبخند زدم و گفتم: مگه هر وقت من بخوام بیام پیشتون باید اتفاقی افتاده باشه؟

- نه دخترم. یه لحظه فکر کردم با کسری بحثت شده.

خندیدم: نه مامان جان. کسری یه سفر کاری براش پیش اومد و رفت اصفهان منم برای اینکه تنها نباشم گفتم بیام اینجا.

از جاش بلند شد و گفت: خوب کردی مادر. برم برات یه چیزی بیارم بخوری. رنگت پریده صبحانه خوردی؟

از نگاهم خوند که چیزی نخوردم و با لحنی سرزنش بار گفت: هنوزم باید به زور بهت صبحانه داد؟

بعدم چشم غره ای بهم رفت و رفت تو آشپزخونه. حالا خوبه نمیدونه رفتم آزمایش دادم. اگه اونم بفهمه که دیگه فاتحه ام خونده اس. تصمیم گرفتم فعلا" به کسی راجع به اینکه حامله ام چیزی نگم. دوست داشتم اولین نفر کسری باشه.

- به چی داری فکر میکنی که نیشت باز شده؟

برگشتم سمت ترانه و گفتم: به اینکه چقدر خوبه چند روز دور از کسری و پیش مامان و خواهرمم.

- هنوزم از ازدواجت با کسری ناراضی هستی؟

غم توی چشماش برام عجیب بود. انگار که با یه حس ترحم این حرف رو زده بود. سعی کردم لبخند بزنم و دستش رو توی دستم گرفتم.

- من از زندگیم راضی ام ترانه. میدونی، یه اتفاقایی بین من و کسری افتاده که...

با مکثی ادامه دادم: مهم نیست. فقط الآن از اینکه باهاشم خوشحالم.

صورتم رو بوسید و گفت: منم خوشحالم. خوشحالم که تو خوشحالی. شاید عجیب باشه اما چند ماهه که ناراحتی رو تو چشمات نمی بینم. به جاش یه برقی داره که چشم بیننده رو کور میکنه.

- اوه تو هم دیگه داری اغراق میکنی.

- من حقیقت رو میگم.

با صدای مامان که میگفت برم و تا پس نیوفتادم یه چیزی بخورم، از ترانه جدا شدم.

...

نفس عمیقی کشیدم و با لذت گفتم: وای مامان گلم چه کرده.

پشت میز نشستم و گفتم: انقدر هوس خورش فسنجون کرده بودم.

ترانه- وا تو که سه شب پیش برای تولد کسری فسنجون درست کرده بودی.

مظلومانه گفتم: خب چیکار کنم هوس کردم.

- ترانه سر به سرش نذار.

بعدم رو به من گفت: بشقابت رو بده من برات بکشم.

بشقابم رو دادم به مامان و با لبخندی که نمیتونستم جمعش کنم گفتم: قربون دستت زیاد بکش.

- ترشه ها. رب انارش رو زیاد کردم.

- اشکالی نداره اتفاقا" ترشش خوشمزه اس.

ابروهاش پریدن بالا. کاملا" مشخص بود که تعجب کرده. چون من برخلاف ترانه و دخترای اطرافم ترشی جات دوست نداشتم و بیشتر عاشق کیک و شیرینی بودم اما حالا عجیب هوس چیزای ترش کرده بودم.

ظرف ترشی رو برداشتم و تقریبا" نصفش رو خالی کردم تو بشقابم. قاشق پر از غذا رو آوردم بالا و همین که خواستم بذارمش تو دهنم چشمم به مامان و ترانه افتاد که هاج و واج منو نگاه میکنن.

- باز چی شده که اینجوری نگاهم میکنین؟

ترانه به ظرف ترشی اشاره کرد و گفت: تو که از ترشی بدت می اومد.

- خب طبعم برگشته. حالا مگه اشکالی داره؟

خندیدم و گفتم: اتفاقا" هوس گوجه سبزم کردم.

مامان چشماش رو ریز کرد و با لحن مشکوکی گفت: ترگل؟

- جانم؟

- رفتارت عین زن های حامله اس. هوس فسنجون کردی اونم از نوع ترشش. هوس گوجه سبزم که کردی. نصفه ظرف ترشی رو هم که خالی کردی گوشه بشقابت. ویار ترشی داری؟!

ترانه زد زیر خنده منم که انگار مچم رو گرفته باشن غذا پرید تو گلوم و به سرفه افتادم. یه کم آب خوردم و همین که نفسم جا اومد به صندلیم تکیه دادم و شاکی گفتم: ای بابا بازجویی می کنید؟؟ اصلا" غذا نخواستم.

ترانه که هنوز لبخند به لب داشت گفت: خب راست میگه دیگه. خدایی عین زن های حامله میگی هوس فلان چیز رو کردم.

مامان- حالا نمیخواد ناز کنی. غذاتو بخور یخ کرد.

با شوخی و خنده بقیه غذا رو خوردیم. ولی ترانه تا آخر شب مگه ول میکرد؟! هی میگفت جون من اگه دارم خاله میشم بهم بگو و من هر بار در جوابش لبخند میزدم.

...

- مگه نگفتی فردا صبح قراره بیاد؟

مانتوم رو پوشیدم و در جواب مامان که با ابروهای در هم گره خورده تو چارچوب در ایستاده بود گفتم: چرا مامان گلم. اما میخوام امشب یه دستی به خونه بکشم و مرتبش کنم.

- حالا همچین میگی انگار مسافر از مکه و کربلا داری.

خندیدم: چه ربطی داره مامان؟ اصلا" دلم میخواد امشب تو خونه خودم بخوابم. رو تخت خودم. من نمیدونم اصرار شما برای موندم واسه چیه؟!

- نمیدونم دلم شور میزنه. میترسم تنهایی اتفاقی برات بیوفته.

کیفم رو برداشتم و صورت تپلش رو یه ماچ گنده کردم.

- خیالت راحت هیچیم نمیشه. از طرف من از ترانه هم خداحافظی کن.

- کاش حداقل صبر میکردی ترانه بیاد با هم برید. دوتایی باشید خیالم راحت تره.

کفشام رو پام کردم و گفتم: لازم نیست مادر من. الکی مزاحم اون بشم که چی بشه؟ شما هم انقدر نگران نباش. فعلا" خداحافظ.

- خداحافظ دخترم. رسیدی یه زنگ بزن.

چشمی گفتم و از پله ها رفتم پایین. دلیل این همه نگرانیش رو نمیفهمیدم. نگرانی که حالا به من هم سرایت کرده بود.

...

ماشین رو تو پارکینگ پارک کردم و دکمه آسانسور رو زدم. تا برسم طبقه هفتم سرم رو به دیواره اتاقک آسانسور تکیه دادم و به این دو روز فکر کردم. دو روزی که بهم خوش گذشته بود و برای اینکه حوصله ام سر نره با ترانه خرید هم رفتیم. هر بار که چشمم به مغازه های سیسمونی فروشی می افتاد، دلم از خوشی غنج می رفت.

با صدای ملایم خانومی که گفت طبقه هفتم، چشمام رو باز کرد و از آسانسور خارج شدم. کلید رو از توی کیفم درآوردم و آروم در رو باز کردم. از روشن بودن چراغ ها تعجب کردم. من که موقع رفتن چراغ ها رو خاموش کرده بودم.

خواستم در رو ببندم که نگاهم به یه جفت کفش پاشنه بلند مشکی افتاد. آب دهنم رو قورت دادم. داشتم تو ذهنم دنبال مدرکی می گشتم که بهم ثابت کنه این کفش منه که از قبل اینجا مونده، که با صدای خنده ی زنونه ای از اتاق کار کسری قلبم تو سینه فرو ریخت.

با قدم های آروم به همون سمت رفتم. حالا صداها واضح تر به گوشم می رسید. صدای خودش بود. صدای پر از عشوه اش وقتی اسم کسری رو برد.

با شنیدن صدای کسری، دیگه نتونستم روی پاهام بایستم. تکیه ام رو به دیوار دادم و سعی کردم گوشام رو برای شنیدن حرفاشون تیز کنم.

- فکر نمیکردم راضی بشی با ترگل ازدواج کنی.

- اصرار آقاجون بود.

- آخی، الهی بمیرم. یادمه همیشه از اینکه یکی به کاری مجبورت کنه بدت می اومد.

- دوست ندارم به اون روزها فکر کنم.

لب خشک شده ام رو با زبون تر کردم و از لای در نیمه باز به داخل اتاق نگاهی انداختم. کسری پشت میزش نشسته بود و شیدا با یه تونیک آستین کوتاه که یقه بازش رو از اون فاصله هم می دیدم، رو به روی کتابخونه ایستاده بود. کتابی که دستش بود رو سر جاش گذاشت و رفت سمت کسری. پشت سرش ایستاد و دستاش رو دور گردن کسری حلقه کرد.

- گفته بودی چند ماه بعد از ازدواجتون طلاق می گیرید. فکر نمیکنی دیگه زمانش رسیده؟

نفس هام به شماره افتاده بود. قلبم انقدر تند میزد که احساس میکردم هر آن ممکنه از تو سینم بزنه بیرون. دسته کیفم رو فشردم و منتظر جواب کسری شدم. منتظر شدم تا ببینم چی میخواد بگه.

- میخوام باهاش صحبت کنم...

همین یه جمله کافی بود تا دنیا رو سرم آوار شه. همین یه جمله کافی بود تا بغضم سر باز کنه و اشکام بی صدا جاری بشن. همین یه جمله کافی بود تا نخوام بقیه حرفاشون رو بشنوم.

آروم راه اومده رو برگشتم و از خونه زدم بیرون. انقدر حالم بد بود که به جای استفاده از آسانسور هفت طبقه رو با پله اومدم پایین.

دیدی ترگل؟ دیدی به مردا نمیشه اعتماد کرد؟ دیدی کسری هم با بقیه فرقی نداشت؟ کسری هم مثل کامیار بود. اما کامیار بهتر بود. اون حداقل همه چیزش رو بود. اما کسری...

از شدت بغض داشتم خفه می شدم. تمام تنم خیس عرق شده بود و دوباره حالت تهوع سراغم اومده بود.

دستم رو جلوی دهنم گرفتم و چند تا پله ی باقیمونده رو، دو تا یکی طی کردم. با عجله از ساختمون زدم بیرون. کنار جدول پیاده رو نشستم و عق زدم... به این زندگی... به زندگی که هیچ وقت نذاشت خوش بودنم مدت دار باشه!

شوری اشکام طعم دهنم رو بدتر میکرد. هق هق می کردم و زیر لب لعنت می فرستادم. به زندگی، به کسری، به خودم. کدوم حرفش رو باید باور میکردم؟ دوست دارم هایی که بهم گفته بود یا حرفای امروزش با شیدا؟

زیر دلم تیر می کشید اما اهمیتی ندادم. دستم رو به تنه درخت گرفتم و بلند شدم. کیفم رو دنبال خودم روی آسفالت می کشیدم و همینطور مثل دیوانه ها با خودم حرف میزدم.

همزمان با صدای اذان که تو گوشم پیچید، قطره ای روی پلکم افتاد. سرم رو به سمت آسمون بلند کردم. قطره های بارون روی صورتم مینشست و من میان افکار در همم با خودم فکر می کردم این بارون چه موقع اس تو این ماه از سال؟!

هیچ جوابی برای سوالای توی ذهنم پیدا نمی کردم. بارون چند دقیقه ای که با شدت باریده بود حالا قطع شده بود. لباس هام خیس بودن و با بادی که وزیدن گرفته بود، مطمئنا" باید سردم می شد. اما هیچ چیزی از دمای بیش اندازه بدنم کم نمی کرد. از درون و بیرون انگار داشتم می سوختم.

کنار خیابون راه می رفتم و زیر لب با خودم حرف می زدم: حالا میخوای چیکار کنی ترگل؟ میخوای طلاق بگیری؟ آره باید خودم باهاش حرف بزنم. اگه وایسه و خیره تو چشمام بگه دیگه نمیخوامت، بگه باید از هم جدا بشیم، ته مونده غرورم هم از بین میره. آره خودم باید باهاش حرف بزنم.

با دردی که زیر دلم پیچید یادم افتاد تنها نیستم. یادم افتاد دارم مادر میشم و اگه بخوام طلاق بگیرم، ممکنه بچه رو ازم بگیره یا شاید مجبورم کنه سقطش کنم.

سرم رو به سمت آسمون بلند کردم و گفتم: خدایا من باید چیکار کنم؟ باید برم و میدون رو برای شیدا خالی کنم یا بمونم و...

سرم رو که به شدت درد می کرد تکون دادم. کیفم رو روی دوشم انداختم و خواستم برم اون طرف خیابون. اما کاری که از بچگی بهم گفته بودن انجام ندادم. بدون نگاه کردن به چپ و راستم، با قدم های بلند از خیابون رد شدم اما هنوز به وسطش نرسیده بودم که صدای بوق ماشین و نور چراغی که چشمام رو زد، قدرت تصمیم گیریم رو برای لحظه ای ازم گرفت و تا اومدم واکنش نشون بدم، بین زمین و هوا معلق شدم و بعد هم درد تو تمام تنم پیچید.

********************

تلفن رو از روی دستگاه برداشتم و شماره ی ترگل رو گرفتم. خیلی بوق خورد تا جواب داد.

- سلام خانوم خانوما. بازم که دیر گوشیتو جواب دادی. نمیگی دل من هزار راه میره؟!

صدای نگران مردی تو گوشم پیچید: الو آقا؟ شما صاحب این موبایل رو می شناسید؟

ناخودآگاه دلم شور افتاد. با مکث گفتم: همسرم هستن...

پرید وسط حرفم و با نگرانی که بیشتر شده بود گفت: من با همسرتون تصادف کردم. دارم میرم بیمارستان ... . لطفا" شما هم زودتر خودتون رو برسونید.

دیگه صداش رو نمی شنیدم. دستم شل شد و گوشی افتاد رو زمین. کتم رو از روی کاناپه برداشتم و بدون معطلی از خونه رفتم بیرون.

با سرعت رانندگی می کردم و بین ماشن ها لایی می کشیدم. زیر لب خدا رو صدا می زدم و میخواستم خودش ترگلم رو نجات بده. 

اینکه سالم رسیدم به بیمارستان جای شکر داشت. به سمت اورژانس دویدم و از دختری که تو پذیرش نشسته بود پرسیدم: ببخشید خانوم تو این یک ساعت بیمار تصادفی نیاوردن اینجا؟

- اسم بیمارتون؟

- ترگل محتشم.

تو کامپیوتر مقابلش چک کرد و گفت: بله نیم ساعت پیش آوردنش.

- الآن کجاست؟

- خونریزی داشت بردنش اتاق عمل.

یه لحظه حس کردم قلبم از حرکت ایستاد. با صدای بلندی گفتم: اتاق عمل کجاست؟

ابروهاش رو در هم کشید و گفت: چه خبرتونه آقا؟ اینجا بیمارستانه.

نفسم رو پر صدا دادم بیرون و با صدای آروم اما پر حرص گفتم: ببخشید. حالا میشه بفرمایید اتاق عمل کجاست؟

- طبقه سوم انتهای راهرو.

منتظر آسانسور نشدم و پله ها رو دوتا یکی رفتم بالا. 

دیدن در سفید رنگ با علامت ورود ممنون،قدم هام رو سست کرد. خدایا اتفاقی براش نیوفتاده باشه.

روی صندلی توی راهرو نشسته بودم و زیر لب دعا می کردم. حتی یه لحظه هم نمیتونستم به نبودش فکر کنم.

نمیدونم چقدر گذشته بود که با سر و صدای مردی، سرم رو بلند کردم تا ببینم صاحب صدا کیه.

- جناب سروان توروخدا یه لحظه به عرایض بنده گوش بدید.

بدون توجه به التماس های مرد در حالی که چیزی رو تو پرونده توی دستش یادداشت می کرد اومد سمتم.

- ببخشید آقا؟

از روی صندلی بلند شدم: بله؟

- شما از آشناهای بیماری که تصادف کرده هستین؟

اصلا" حوصله ی جواب دادن به سوالاتش رو نداشتم. به اندازه کافی داغون بودم. کوتاه جواب دادم: بله.

- چه نسبتی با بیمار دارین؟

نفس عمیقی کشیدم و کلافه گفتم: همسرش هستم.

به مردی که کنارش بود اشاره کرد و گفت: این آقا باهاشون تصادف کردن. شما هم برای تنظیم شکایت باید تشریف ببرید کلانتری.

نگاهی به مرد کردم. نمیدونم تو چشمام چی دید که آب دهنش رو قورت داد و با التماس رو به من گفت: آقا باور کنید من تقصیری ندارم. خانومتون خودش یه دفعه پرید تو خیابون. من سرعت بالایی هم نداشتم.

با لحنی که اصلا" خوشایند نبود گفتم: یعنی میخوای بگی زن من از قصد خودشو انداخته جلوی ماشین؟

- نه ولی باور کنید حال درستی نداشت. گیج بود. همینطوری وسط خیابون ایستاده بود و حرکت نمی کرد.

خواستم جوابش رو بدم که با باز شدن در اتاق عمل و بیرون اومدن دکتر، رفتم سمتش و گفتم: چی شد خانوم دکتر؟

نگاهی به من کرد. عینکش رو برداشت و چشماش رو ماساژ داد.

- چی، چی شد؟

- حال همسرم چطوره؟

- همون خانومی که تصادف کرده؟

سرم رو به نشونه ی بله تکون دادم. به سمت ایستگاه پرستاری راه افتاد و گفت: شما می دونستین همسرتون بارداره؟

ماتم برد. وقتی دید حرکت نمی کنم ایستاد و برگشت سمتم.

- بارداره؟!

- بله خانوم شما دو ماهه بارداره. متاسفانه موقعی که آوردنش اصلا" حال خوبی نداشت. رحم خونریزی کرده بود و جون مادر در خطر بود. کادر پزشکی احتمال سقط میداد اما...

با لبخند ادامه داد: جنین سفت و سخت جای خودشو حفظ کرده.

انقدر شوکه شده بودم که هر جمله اش رو دو سه بار تو ذهنم تکرار می کردم.

- اینکه یه جنین دو ماهه در برابر ضربه ای که بهش وارد شده سالم باشه، میتونم بگم فقط یه معجزه اس.

زبونم رو که تو دهنم سنگینی می کرد چرخوندم و گفتم: حال خودش خوبه دیگه، نه؟

- بله خداروشکر. ما جلوی خونریزی رو گرفتیم. البته سرش هم زخم شده که پانسمانش کردن.

با اجازه ای گفت و ازم فاصله گرفت. عقب عقب رفتم و به دیوار تکیه دادم. چشمام رو بستم تو دلم خدا رو برای هزارمین بار شکر گفتم.

چشمام رو باز کردم و نگاه خسته ام رو دور تا دور اتاق چرخوندم و در آخر روی پرستاری که کنارم ایستاده بود و چیزی توی سرمم می ریخت متوقف شد.

وقتی دید چشمام بازه لبخندی زد و گفت: بالاخره به هوش اومدی؟ کم کم داشتیم نگرانت می شدیم خانومی.

لب های خشک شده ام رو با زبون تر کردم و با صدایی که خودمم به زور می شنیدم گفتم: من اینجا چیکار میکنم؟

- یادت نیست؟ تصادف کرده بودی. وقتی آوردنت اصلا" حال خوبی نداشتی.

یادم اومد. صدای بوقی که تو گوشم پیچیده بود و نوری که چشمام رو زد و بعدم معلق شدنم بین زمین و آسمون و درد...

دستم رو زیر دلم که عجیب درد میکرد گذاشتم و نگاه نگرانم رو به پرستار دوختم. انگار از چشمام متوجه ی نگرانیم شد که لبخند اطمینان بخشی زد و گفت: نگران نباش. بچه ات زنده و سالمه.

یه طرف لبم به سمت بالا رفت و پوزخند زدم.

- باور نمیکنم.

بدون اینکه تو حالت چهره اش تغییری بده گفت: من راستشو گفتم.

نگاهی به ساعت کرد و ادامه داد: تا چند ساعت دیگه که خانوم دکتر برای معاینه ات اومد باور میکنی.

بدون اینکه چیز دیگه ای بگه از اتاق رفت بیرون. از اطمینانی که تو صداش بود ته دلم گرم شد. چشمام رو روی هم گذاشتم تا دردم آروم تر بشه.

با صدای باز شدن در سرم رو چرخوندم اون سمت و به کسری که تو چارچوب در ایستاده بود نگاه کردم.

نفس عمیقی کشیدم و بوی عطرش رو که تو فضا پیچیده بود به ریه هام فرستادم. اینکه دلم براش تنگ شده بود دروغ نبود اما وقتی یاد اتفاق چند ساعت پیش افتادم نگاهم رو ازش گرفتم و توجه ای به دل بیچاره ام نکردم.

قدم برداشت و نزدیک تر شد. کنار تختم ایستاد و دستش رو روی گونه ام گذاشت.

- خیلی نگرانت شدم.

سرم رو کشیدم عقب و با طعنه گفتم: جدا"؟!

از حرکتم جا خورد و دستش همینطور تو هوا موند. نگاهم رو به پنجره دوختم و با صدای آرومی گفتم: برو بیرون.

وقتی دیدم هیچ حرکتی نمیکنه برگشتم سمتش و بلندتر گفتم: نشنیدی چی گفتم؟؟ برو بیرون.

تو چشماش علامت سوال رو می دیدم. با تعجب گفت: تو چت شده ترگل؟

با نفرت بهش نگاه کردم و گفتم: فکر میکنی چرا اینجام؟ به من میگی میری یه سفر کاری سه روزه. میگی برو خونه مامانت اینا تا تنها نباشی. اما وقتی زودتر برمیگردم می بینم شوهرم با عشق سابقش تو خونه ام دل میدن و قلوه میگیرن! می بینم نشستن و راجع به طلاق من با هم حرف میزنن. خیلی پستی کسری.

نفهمیدم کی اشکام سرازیر شد. دهنش باز شد تا توضیح بده. دستم رو گرفتم بالا و گفتم: هیچی نگو. نمیخوام چیزی بشنوم. برو بیرون.

عقب عقب رفت و از اتاق خارج شد. بغضم سر باز کرده بود. ملحفه رو روی صورتم کشیدم و اجازه دادم اشکام روی گونه هام جاری شن.

عمه دست ترگل رو تو دستش فشرد و نگران گفت: وقتی کسری گفت تصادف کردی تا برسم اینجا صد بار مردم و زنده شدم.

مامان لبخندی زد و رو به ترگل گفت: دیگه باید بیشتر مراقب خودت باشی.

ترانه- وای اگه عمه تاج الملوک بفهمه همه ی فامیل خبردار میشن. اون خیلی منتظر یه همچین روزی بود.

همه زدن زیر خنده. عمه چشم غره ای بهش رفت و به آقاجون اشاره کرد.

- خجالت بکش ترانه.

آقاجون- کاریش نداشته باش فرحناز.

نگاهی به من و ترگل انداخت و گفت: انشالله که به خیر و خوشی به دنیا بیاد.

هر دو تشکر کردیم. نگاهم به ترگل بود اما اون یا با نفرت نگاهم میکرد یا ترجیح می داد اصلا" نگاهم نکنه. بقیه هم فهمید بودن یه اتفاقی بینمون افتاده ولی چیزی نمیگفتن.

هوای اتاق برام سنگین بود. رفتم بیرون و روی نیمکت های تو محوطه نشستم. سرم رو توی دستام گرفتم و با خودم فکر کردم چطور براش توضیح بدم؟

کسی کنارم نشست. برگشتم و به آقاجون که با صورت جدی اما مهربونش نگاهم میکرد لبخند زدم.

- خلوت کردی بابا جون؟

- خسته ام. دیشب خیلی شب بدی بود.

به رو به روش خیره شد و گفت: ترگل، خیلی ناراحته. اتفاقی بینتون افتاده؟

سکوت کردم. چی میگفتم؟ میگفتم ناراحته چون فکر میکنه بهش خیانت کردم؟

- من نمیدونم چی شده، نمیخوامم بدونم چون به من ربطی نداره اما نذار نفرتی رو که تو چشماش وقتی به تو نگاه میکرد دیدم، باقی بمونه.

دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت: هر مشکلی که دارید برطرفش کنید. شما دیگه تنها نیستید. انشالله تا چند ماه دیگه صاحب فرزند میشین.

وقتی دید چیزی نمیگم گفت: فهمیدی چی گفتم؟

- بله، فهمیدم.

- خوبه.

********************

دست مامان رو گرفتم و گفتم: مامان؟ میشه امشب پیشم بمونی؟

موهام رو از توی صورتم کنار زد و گفت: معلومه که میشه عزیزم.

برگشت سمت ترانه و گفت: ترانه تو برو خونه. من امشب اینجا می مونم.

ترانه کیفش رو برداشت و اومد سمتم. صورتم رو بوسید و گفت: مثل اینکه قراره مادر و دختر امشب با هم خلوت کنید. باشه من رفتم خداحافظ.

از کسری هم که تازه اومده بود تو اتاق خداحافظی کرد و رفت. مامان رو به کسری گفت: ترگل خواسته امشب پیشش باشم. تو هم خسته شدی پسرم. برو خونه استراحت کن.

- باشه عمه، ممنون.

کنارم ایستاد. سنگینی نگاهش رو روی خودم حس می کردم اما مصرانه نگاهم رو به پنجره دوخته بودم. می دونستم اگه تو چشمای خوشرنگش نگاه کنم همه چی تموم میشه.

سرم رو بوسید و گفت: خداحافظ عزیزم.

نمیخواستم مامان چیزی از اتفاقی که افتاده بود بفهمه برای همین زیرلب خداحافظی کردم. از مامان هم خداحافظی کرد و رفت.

...

نفسم رو مثل آه بیرون دادم. متوجه نگاه زیرچشمی مامان که مشغول تماشای تلویزیون بود شدم. تلویزیون رو خاموش کرد و از تو یخچال کمپوت آناناس رو درآورد. در کمپوت رو باز کرد و یه تکه از آناناس رو زد به چنگال.

- شام که درست و حسابی نخوردی. حداقل اینو بخور یه کم جون بگیری.

- میل ندارم.

لبه ی تخت نشست و گفت: نمیشه که عزیزم. دیدی که دکترت هم گفت خیلی ضعیف شدی. باید تقویت بشی.

بی توجه به حرفش گفتم: مامان برام لالایی میخونی؟

ظرف کمپوت رو روی میز کنار تخت گذاشت و دستاش رو برای بغل کردنم باز کرد. دراز کشیدم و سرم رو روی پاش گذاشتم. موهام رو نوازش کرد و با صدای آرومی برام لالایی خوند:

لالای لای لای گـــــل فـــندق

بـــابات رفـــته ســـر صندوق

لالای لای لای گـــــل پـــونه

بـــابات مـــیاد حـــالا خـــونه

بغضم سر باز کرد. چقدر این روزا دلم هوای گریه داشت. پس چرا بابای من نمیاد خونه؟ چرا رفت و تنهامون گذاشت؟ چرا انقدر زیاد احساس بی پدری میکردم؟

از صدای نفس هام فهمید دارم گریه میکنم. مکثی کرد و گفت: ترگل جان چی شده؟ از وقتی دیدمت خیلی ناراحتی. اتفاقی افتاده؟

وقتی دید سکوت کردم گفت: به مامان نمیگی چی شده؟ اون روز که از خونه مون رفتی حالت خوب بود. چی شد که تصادف کردی؟ تو دختر بی احتیاطی نیستی که یه دفعه بپری وسط خیابون. با کسری مشکل داری؟ چی شده که جفتتون ناراحتین؟

- نپرس مامان. یادته وقتی میخواستم با کامیار ازدواج کنم بهم گفتی زن و شوهر هر چقدر هم تو خلوت خودشون با هم مشکل داشته باشن جلوی اطرافیان نشون نمیدن؟

مامان تو فکر میکنی اگه کامیار زنده بود و باهاش ازدواج میکردم، خوشبخت می شدم؟

آهی کشید و گفت: نمیدونم دخترم. کامیار هم مثل کسری برادر زاده ام بود و خیلی دوستش داشتم اما خودتم میدونی راضی به ازدواجتون نبودم چون کامیار مرد زندگی نبود.

- کسری مرد زندگیه؟

- برای چی این سوال ها رو می پرسی؟

- مامان اگه، اگه یه روز من و کسری بخوایم از هم جدا بشیم...

نذاشت حرفم تموم بشه. سرم رو از روی پاش بلند کرد و با دستاش صورتم رو قاب گرفت.

- چرا این حرف رو میزنی ترگل؟ چی باعث شده فکر جدایی به ذهنت خطور کنه؟

لبخند تلخی زدم: من و کسری با علاقه با هم ازدواج نکردیم.

- اما شما که خوشبخت بودین. میدونی تو فامیل همه از اینکه شما دوتا چقدر به هم میاین حرف میزنن؟ نگو که همه اش نقش بود چون باور نمیکنم. من تو چشمای تو عشق رو میبینم.

نقش بود؟ نه نبود. حداقل من نقش بازی نمیکردم. من واقعا" کسری رو دوست داشتم. نمیگم از اول. عشقش آروم و بی سر و صدا تو دلم جا باز کرد. اما اون چی؟ منو با رفتاراش گیج کرده.

مامان از روی تخت بلند شد و کمک کرد دراز بکشم.

- به این چیزای بیخود فکر نکن. تو الآن باید از اینکه داری مادر میشی خوشحال باشی.

رد اشکام رو که به روی گونه هام مونده بود پاک کرد و گفت: نگران نباش دخترم. درسته پدرت رو وقتی خیلی بچه بودی از دست دادی ولی فراموش نکن که من همیشه کنارتم.

دستش رو توی دستم گرفتم و بوسیدم. وجودش بهم آرامش می داد، خیلی زیاد.

چراغ رو خاموش کرد و روی کاناپه ی تختخواب شو اتاق دراز کشید. به ستاره ی کم نور توی آسمون خیره شدم. یاد شعر فروغ افتادم و زیر لب زمزمه اش کردم:

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

ای ستاره ها، چه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

جاروبرقی رو خاموش کردم و نفسم رو با شدت دادم بیرون. تازه داشتم میفهمیدم کار خونه چقدر سخته. تو پنج روزی که ترگل بیمارستان بود انقدر خونه رو کثیف کرده بودم که حالا که قرار بود بیاد خونه عین تراکتور کار میکردم.

با صدای زنگ در، به سمت آیفون رفتم و متعجب به چهره ی ترانه خیره شدم. بدون اینکه چیزی بگم دکمه رو فشار دادم و در بالا رو هم باز کردم. جاروبرقی رو جمع کردم و بردم تو اتاق و گذاشتمش تو کمد. صدای ترانه رو شنیدم؟

- کسری؟ کجایی؟

- اینجام.

از اتاق رفتم بیرون و سلام کردم. جوابم رو داد و نگاهی به ظرف های کثیف تو سینک ظرفشویی انداخت.

- بمب خورده اینجا؟

لبخند کجی زدم و چیزی نگفتم. رفتم تو آشپزخونه و گفتم: چی میخوری برات بیارم؟

- برای خوردن نیومدم. اومدم باهات حرف بزنم اما...

اشاره به آشپزخونه که به قول خودش بمب خورده بود کرد و ادامه داد: انگار اول باید اینجا رو تمیز کنیم.

- نمیخواد خودم تمیز میکنم.

کیفش رو گذاشت روی اُپن و رفت سمت ظرفشویی. آستین مانتوش رو زد بالا و گفت: حالا که من اینجام کمکت میکنم. حیفه آدم نیروی کمکی به این خوبی رو از دست بده.

لبخندی برای تشکر بهش زدم و بقیه خونه رو مرتب کردم.

...

شب شده بود. دستم رو به نرده های تراس گرفتم و نفس عمیقی کشیدم. یه حس خوب داشتم. یه جور خوشی از اینکه فردا این تنهایی تموم می شد. میدونستم بودنم آزارش میده برای همین این مدت بیشتر عمه و ترانه پیشش بودن.

کنارم ایستاد و لیوان چایی رو گرفت سمتم. تشکر کردم و لیوان رو تو دستم فشردم. رو به من به نرده ها تکیه داد و گفت: دوستش داری؟

متعجب پرسیدم: کی رو؟

- ترگل. دوستش داری؟

- معلومه که دوستش دارم. برای چی این سوال رو می پرسی؟

- چون برام مهمه. میدونی که ترگل راضی به این ازدواج نبود. تو هم همینطور. تا همین چند ماه پیش تو چشماش غم بود اما روزی که اومد خونه مون، چشماش بیشتر از همیشه برق میزد. خوشحال بود. فکر کنم فهمیده بود که داره بچه دار میشه.

به چشمام خیره شد و گفت: ولی دوباره غمگینه حتی بیشتر از موقعی که قرار بود با تو ازدواج کنه.

کسری ترگل حساسه. طاقت خیانت نداره. اون موقع هم که با کامیار نامزد بود دائم سر رابطه اش با دخترا، با هم دعوا داشتن. اگه، اگه هنوز به شیدا فکر میکنی...

نذاشتم حرفش تموم بشه. دستم رو گرفتم جلوش و گفتم: بسه. نمیخواد ادامه بدی. من نمیفهمم چرا داری این حرفا رو میزنی؟ ترگل چیزی بهت گفته؟

تکیه اش رو از نرده ها گرفت و رو به روم ایستاد.

- نه، من فقط نگران خواهرمم. من و ترگل تو بدترین سن بابا رو از دست دادیم. تو سنی که بیشترین نیاز رو به محبتش داشتیم. ترگل بیشتر از من سختی کشید چون باید به عنوان خواهر بزرگتر، منو که گاهی انقدر بی تاب می شدم که مامان هم حوصله ام رو نداشت دلداری بده. تو این یک سال خیلی اتفاق ها زندگیش رو تغییر داد. نامزدیش با کامیار، فوت کامیار، ازدواجش با تو...

آهی کشید و ادامه داد: ترگل مثل اسمش تازه و شاداب بود. اما دیگه اون طراوت رو تو وجودش نمی بینم.

اگه هنوز به شیدا فکر میکنی، اگه هنوز دوستش داری، ترگل رو بازی نده. اون از دو رویی بدش میاد.

صورتش رو نزدیک صورتم کرد و گفت: خیلی خیلی بدش میاد.

ازم فاصله گرفت و رفت سمت در تراس. پشت سرش وارد خونه شدم. خونه ای که حالا از تمیزی برق میزد.

کیفش رو روی شونه اش انداخت و گفت: به حرفام فکر کن.

- فکر کردن نمیخواد. من ترگل رو دوست دارم. به هیچ قیمتی هم حاضر به از دست دادنش نیستم.

پوزخند روی لبش از دیدم مخفی نموند.

- امیدوارم همینطور که میگی باشه.

خداحافظی کرد و رفت. در رو پشت سرش بستم و بهش تکیه دادم. باید همه رو از این اشتباه دربیارم.

********************

دکتر لبخندی زد و گفت: خب خانوم خانوما، دیگه باید از پیشمون بری. البته امیدوارم دیگه هیچ وقت گذرت به اینورا نیوفته اما دلمون برات تنگ میشه.

- منم همینطور.

- دیگه دروغ نداشتیم. هیچ کس از محیط بیمارستان خوشش نمیاد.

خندیدم و چیزی نگفتم. با همون لبخند همیشگی روی لبش ادامه داد: خب... با این سونو آخر که ازت گرفتیم خیالم از بابت سلامت خودت و کوچولوت راحت شد. فقط به شوهرت هم گفتم فعالیت بدنی زیاد نباید داشته باشی. از هفته ی دیگه که کاملا خوب شدی روزی نیم ساعت پیاده روی برات خوبه. بدنت ضعیفه برای همین باید غذاهای مقوی بخوری. یه سری مکمل و ویتامین برات می نویسم که حتما" باید استفاده کنی. استرس و فشار عصبی، بیشتر از اینکه برای خودت ضرر داشته باشه به بچه ات صدمه میزنه. پس تا میتونی این مدت تو یه محیط آروم و بدون تنش زندگی کن.

خودکارش رو تو جیب روپوشش گذاشت و گفت: دیگه حرفی نمونده. امیدوارم دوران بارداری خوبی داشته باشی.

- ممنون.

از اتاق رفت بیرون. مانتو و شلواری که کسری برام آورده بود رو از پلاستیک درآوردم و از تخت اومدم پایین تا بپوشمش.

دستش به سمتم دراز شد و گفت: بذار کمکت کنم.

خشک گفتم: لازم نیست خودم میتونم.

پوفی کشید و کلافه گفت: پس میرم ببینم کارای ترخیصت کامل انجام شد یا نه.

چیزی نگفتم. یعنی از وقتی به هوش اومده بودم تا الآن، حرف زدنم باهاش در حد یه سلام و خداحافظ خشک و خالی و نهایتا" چندتا جمله ی کوتاه بود. میدونستم همین بی محلی بیشتر حرصیش میکنه.

لباسام رو عوض کردم و شالم رو جلوی تنها آینه تو اتاق سرم کردم. خیلی لاغر شده بودم. انقدر که زیر چشمام گود شده بود.

با صدای در به سمتش برگشتم.

- حاضری؟

سرم رو تکون دادم و همراهش از اتاق خارج شدم.

...

سکوت توی ماشین رو آهنگی که از ضبط پخش می شد می شکست. فکر اینکه همه ی محبت هاش به خاطر بچه ایه که تو بطنم پرورش میدم مثل خوره مغزم رو می خورد.

جلوی داروخانه نگه داشت و گفت: الآن برمیگردم.

سرم رو تکون دادم و رفتنش رو تماشا کردم. چشمم به موبایلش که روی داشبورد و جلوی شیشه بود افتاد.

وسوسه چک کردنش، دستم رو به سمت جلو دراز کرد. موبایل رو برداشتم و با دستای لرزون ناشی از استرس دیدن یه اسم که زندگیم رو خراب کنه و ترس از اینکه صاحبش برسه و ببینه دارم گوشیش رو چک میکنم، وارد این باکسش شدم و اس ام اس ها رو بالا و پایین کردم. نفس حبس شده ام رو دادم بیرون و رفتم سراغ لیست تماس هاش. نبود. هیچ اثری ازش نبود.

نگاهم به کسری افتاد که از داروخانه خارج شد و اومد سمت ماشین.

موبایل رو سر جاش گذاشتم و سعی کردم عادی باشم. کنارم نشست و پلاستیک داروها رو گذاشت رو پام.

- قرصات.

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم: ممنون.

خیره شد بهم و دهنش رو باز کرد که چیزی بگه اما منصرف شد. سرش رو تکون داد و ماشین رو روشن کرد.

تو دلم ازش تشکر کردم چون اصلا" حوصله حرف زدن نداشتم.

ماشین رو تو پارکینگ پارک کرد و پیاده شدیم. تو آسانسور تمام مدت نگاهش به من بود. خیلی جلوی خودم رو می گرفتم که دلتنگیم کار دستم نده. دلم میخواست یه دل سیر نگاهش کنم اما هر بار به دلم تشر میزدم که انقدر بی قراری نکنه.

در خونه رو باز کرد و کنار ایستاد تا اول من برم تو. تمیزی خونه تعجب برانگیز بود اما خیلی اهمیت ندادم.

رفتم تو اتاق و حوله ام رو برداشتم تا یه دوش آب گرم بگیرم. صداش رو از تو هال می شنیدم.

- خانوم معصومی من سه چهار روزی نمیام قرارای این چند روز رو کنسل کنید.

برای چی نمیره شرکت؟ این سوالی بود که تا وقتی از حمام بیرون بیام مدام از خودم می پرسیدم.

یه بلوز و شلوار راحتی پوشیدم و موهای بلندم رو با سشوار خشک کردم. باید یه سر به آرایشگاه بزنم. انقدر بلند شده بودن که شستن و شونه کردنشون برام سخت بود.

از اتاق که رفتم بیرون بوی کباب بیشتر گرسنه ام کرد. پشت میز نشستم و بدون حرف و برخلاف این چند روز با اشتها غذا خوردم. سکوت بینمون آزارم می داد. هر چند خودمم تمایلی برای حرف زدن نداشتم.

ازش تشکر کردم و بلند شدم تا برم تو اتاق که صدام زد. بدون اینکه برگردم سمتش گفتم: بله؟

- میخوام باهات حرف بزنم.

- باشه برای بعد.

خواستم حرکت کنم که بازوم رو گرفت.

- ترگل جان یه لحظه فقط به حرفام گوش بده.

بازوم رو از تو دستش در آوردم و با چشمایی که می دونستم هیچ حسی توشون نیست به چشماش خیره شدم و گفتم: حرف؟ چه حرفی؟ بین من و تو حرفی هم مونده؟

- ترگل تو اشتباه میکنی بذار برات توضیح بدم.

انگار منتظر یه تلنگر بودم تا مثل باروت منفجر بشم: میخوای توضیح بدی؟ چه توضیحی برای کارت میتونی داشته باشی؟ تو فکر کردی من احمقم؟ من خودم حرفاتون رو شنیدم. با گوشای خودم. می گفتی ازدواجت با من اصرار آقاجون بود. راست میگی اصرار اون بود. با هم راجع به طلاق من صحبت می کنین. دستاشو دور گردنت حلقه میکنه و میگه پس کی طلاقش میدی؟ فکر نمیکنی زمانش رسیده؟

اشکم رو که از گوشه چشمم سرازیر شده بود با خشونت پاک کردم. دوست نداشتم گریه کنم. دوست نداشتم مقابلش ضعیف جلوه کنم.

- به من گفتی میری یه سفر کاری سه روزه. شک دارم اونم رفته باشی. منو می فرستی خونه ی مامانم تا خودت عشق و حال کنی؟

دستاش رو که تا الآن مشت شده بود آورد بالا. بازوهام رو با خشونت گرفت و چسبوندم به دیوار پشت سرم.

از لا به لای دندان های قفل شده اش غرید: تمومش کن ترگل. دیگه داری شورشو درمیاری.

نفس های داغش که به صورتم میخورد، عطر تنش، همه و همه ته دلم رو خالی میکرد. قلبم بی قراری میکرد. دلم آغوشش رو میخواست اما عقلم بهم نهیب میزد. پا روی دلم گذاشتم و هولش دادم عقب. خیلی ازم فاصله نگرفت اما چند سانت هم برای منی که داشتم تو چشمای طوسیش غرق می شدم کلی بود.

- خیلی رو داری که با وجود این همه اتفاق بازم تو چشمام خیره میشی و میگی دارم شورشو درمیارم. میدونی از چی دارم آتیش میگیرم؟ از اینکه هر دفعه بهم می گفتی دوستت دارم غرق خوشی می شدم. با هر جمله ی محبت آمیزت، منو بیشتر به خودت وابسته کردی. خیلی نامردی کسری. تو که می گفتی از خیانت بدت میاد پس چرا با من این کارو کردی؟ چرا منو بازی دادی؟ چرا گذاشتی انقدر بهت نزدیک بشم که طاقت دیدن همچین روزی رو نداشته باشم؟ چرا همون چند ماه اول بحث طلاق رو پیش نکشیدی؟ هـــــان؟ چرا لعنتی؟

دیگه نفس کم آورده بودم. اومد سمتم و خواست بغلم کنه که داد زدم: جلو نیا.

عقب عقب میرفتم و میخواستم خودم رو به اتاق برسونم اونم با هر قدم من به جلو می اومد.

- من که حرفی نداشتم. راضی بودم به جدایی. راضی بودم به اینکه یه ازدواج ناموفق دیگه تو زندگیم ثبت شه اما رودست نخورم.

همینطور حرف می زدم و عقب عقب می رفتم که پام به گوشه قالیچه ی کوچیکی که توی راهرو پهن شده بود گیر کرد و داشتم می افتادم زمین که دستش رو دور کمرم حلقه کرد و مانع شد.

هنوز گیج بودم و داشتم اتفاق های این چند دقیقه رو تو ذهنم پردازش می کردم. گرمای آغوشش باعث شد به خودم بیام و پسش بزنم.

- به من دست نزن.

- ترگل؟

این لحن درمونده رو تا به حال نشنیده بودم. ازش فاصله گرفتم و خودم رو تو اتاق انداختم. در رو از داخل قفل کردم و تکیه دادم بهش.

دستگیره ی در بالا و پایین می شد. افکار من هم.

- ترگل جان؟ عزیزم در رو باز کن. من باید برات توضیح بدم.

سُر خوردم و روی زمین نشستم. اون هم. حالا فقط یه در بینمون فاصله انداخته بود. و خیلی چیزای دیگه.

سکوتم رو که دید با صدای آرومی گفت: میدونم که گوش میدی. پس منم برات میگم. جواب تمام چراهاتو بهت میگم.

کلمات رو تو ذهنم ردیف می کردم. نمی دونستم از کجا باید شروع کنم. ناخودآگاه فکرم پر کشید به یک هفته قبل.

...

از فرودگاه که خارج شدم یه نفس عمیق کشیدم. تو همین سه روز دلم براش به اندازه سه سال تنگ شده بود. خواستم برم خونه عمه اما ترجیح دادم اول یه استراحتی بکنم بعد برم دنبالش.

یه تاکسی گرفتم و آدرس خونه رو دادم. سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم. این چند روز که تلفنی باهاش حرف می زدم یه هیجانی تو صداش بود و می گفت یه سورپرایز برام داره. هنوز خبر نداشت که اومدم. حالا اینجوری منم میتونستم غافلگیرش کنم.

در خونه رو که باز کردم، جای خالیش دلتنگیم رو بیشتر کرد. دستی به قاب عکس دونفره مون که تو یزد انداخته بودیم و حالا گوشه ی اُپن جا خوش کرده بود کشیدم. صورت دوست داشتنی و لبخند ملیحش، لبخند رو به لبام آورد.

کیفم رو تو اتاق کارم، روی میز گذاشتم تا بعد از یه دوش کوتاه کارای مربوط به پروژه رو انجام بدم.

از حمام که اومدم بیرون، دکمه ی چای ساز رو زدم و تا آب جوش بیاد لباسام رو پوشیدم و موهام رو خشک کردم.

یه فنجون چایی برای خودم ریختم و خواستم برم سر کارم که صدای آیفون مانع شد. برگشتم و به تصویر دختری که پشت در بود خیره شدم. عصبانی اما بیشتر متعجب جواب دادم: بله؟

لبخندی که از شنیدن صدام روی لباش نقش بست از دیدم پنهون نموند.

- سلام. شیدام میشه در رو باز کنی؟

مردد بین باز کردن و نکردن، دستم رو آوردم بالا و دکمه رو فشار دادم. فنجون توی دستم رو روی میز گذاشتم و جلوی در منتظر شدم تا ببینم برای چی بلند شده و اومده اینجا.

در آسانسور که باز شد با قدم های آروم به سمت من که دست به سینه به چارچوب در تکیه داده بودم نزدیک شد. رو به روم ایستاد و به یه سلام خالی بسنده کرد.

بدون اینکه جوابش رو بدم گفتم: اینجا چیکاری میکنی؟

یه تای ابروش رو داد بالا و گفت: دعوتم نمیکنی بیام تو؟

از لحنش بود یا ترس از دیدن همسایه ها کنار رفتم و اومد داخل. خواست از کنارم رد شه که گفتم: کفشات.

با گیجی اول به من و بعد به کفشاش نگاه کرد. بعد از چند ثانیه انگار که منظورم رو فهمیده باشه آهانی گفت و کفشاش رو درآورد.

نگاهش رو دور تا دور خونه چرخوند و گفت: ترگل نیست؟

- خونه عمه اس. نگفتی برای چی اومدی اینجا؟

- عجله نکن، میگم.

یه نگاه دیگه به خونه انداخت و گفت: قشنگه. این همون خونه ایه که قرار بود من و تو توش زندگی کنیم؟

به چشماش خیره شدم. هنوزم اون برقی رو که منو شیفته ی صاحبشون کرده بودن، داشتن.

- نه. اون خونه رو فروختم. توقع نداری که بعد از اون اتفاق بخوام توش زندگی کنم؟

شونه بالا انداخت و چیزی نگفت. همونطور که تو خونه قدم میزد به فنجون روی میز اشاره کرد و گفت: میشه برای منم چایی بیاری؟

از این همه پررویی حرصم گرفته بود. رفتم تو آشپزخونه و از تو کابینت یه فنجون برداشتم و براش چایی ریختم.

نگاهم رو تو هال چرخوندم اما نبود. در باز اتاق کارم نشون میداد که اونجاست. رفتم تو اتاق. مانتو و شالش رو درآورده بود و پشت میز نشسته بود. قاب عکس هشت نفره مون که تو دستش بود و روی میز گذاشت و آهی کشید.

- وقتی شنیدم کامیار تصادف کرده و فوت شده خیلی ناراحت شدم. راستی قرار بود با ترگل ازدواج کنه، نه؟

نمی دونستم از این سوال و جوابا به چی میخواست برسه. فنجون رو جلوش گذاشتم و گفتم: چایی که خواستی. حالا میشه بگی اینجا چیکار میکنی؟

از پشت میز بلند شد و گفت: وای کسری تو چقدر عجولی. قبلا" اینجوری نبودی.

روی صندلیم نشستم و گفتم: قبلا" خیلی چیزا فرق میکرد.

- راست میگی. خیلی چیزا فرق میکرد.

رو به روی کتابخونه ایستاد و یه کتاب برداشت.

- وقتی شنیدم میخوای ازدواج کنی خیلی تعجب کردم. راستش دروغ چرا، فکر نمیکردم دیگه بخوای ازدواج کنی.

با لحن مسخره ای گفتم: چرا همچین فکری کردی؟!

- فکر کردم با اون علاقه ای که به من داشتی، نتونی کس دیگه ای رو کنار خودت تحمل کنی.

خدای اعتماد به نفس بود! به صندلیم تکیه دادم و حرکاتش رو زیر نظر گرفتم. خیلی با سه چهار سال پیش فرقی نکرده بود. هنوزم همون جذابیت رو داشت.

- حالا واقعا" دوستش داری؟

به عکسش خیره شدم. چرا تو همه ی عکس ها لبخندی رو که بهم آرامش میداد به لب داشت؟

- قرار بود چند ماه بعد از ازدواجمون جدا بشیم. ببینم اومدی اینجا این سوالا رو بپرسی؟

- نه اومدم خودتو ببینم البته دونستن جواب این سوالا هم خالی از لطف نیست.

دستام رو تو هم قفل کردم و روی میز گذاشتم: میدونی شیدا، چند ساله که دوست دارم بدونم حالا که زندگیتو با کس دیگه ای ساختی خوشبختی یا نه.

پوزخندی زد و گفت: خوشبخت؟

پوزخندش کم کم پررنگ شد و در آخر با صدای بلند زد زیر خنده. کلمه ی خوشبخت رو زیرلب چندبار تکرار کرد و گفت: آره، خوشبخت بودم.

روی " بودم " تاکید کرد. پس یعنی الآن خوشبخت نیست.

- کسری خوشبختی چیزی نیست که خیلی دوام بیاره.

- اما برای همه اینطوری نیست.

نفس عمیقی کشید و گفت:فکر نمیکردم راضی بشی با ترگل ازدواج کنی.

چرا انقدر دوست داشت بحث رو به ازدواج من و ترگل بکشونه؟

- اصرار آقاجون بود.

- آخی، الهی بمیرم. یادمه همیشه از اینکه یکی به کاری مجبورت کنه بدت می اومد.

راست می گفت. از اجبار متنفر بودم اما حالا میتونم بگم اجبار شیرینی بود.

- دوست ندارم به اون روزا فکر کنم.

کتاب توی دستش رو گذاشت تو کتابخونه و اومد سمتم. پشت سرم ایستاد و دستاش رو دور گردنم حلقه کرد. از حرکتش جا خوردم اما سعی کردم چیزی بروز ندم.

- گفتی قرار گذاشتین چند ماه بعد از ازدواجتون طلاق بگیرید. فکر نمیکنی دیگه زمانش رسیده؟

- میخوام باهاش صحبت کنم. میخوام بهش بگم پشیمون شدم.

لبخندی زدم و ادامه دادم: میخوام بگم طلاقی در کار نیست. هر جور شده باید منو تحمل کنه.

صداش رو که رگه هایی از خنده توش موج میزد کنار گوشم شنیدم.

- شوخی میکنی؟ یعنی میخوای بگی عاشقش شدی؟

دستاش رو از دور گردنم باز کردم و رو به روش ایستادم. تو چشماش خیره شدم و با جدیت گفتم: من یه بار عاشق شدم. عاشق دختری که پشت پا زد به علاقه ام و ترکم کرد. خیانت کرد. همون موقع فهمیدم عشق همیشه خوب نیست. من عاشق ترگل نیستم. دوستش دارم. دیگه فهمیدم دوست داشتن خیلی شیرین تر از عشقه.

دستش رو تو هوا تکون داد و گفت: داری شعار میدی.

با لبخند حرص دراری گفتم: برام مهم نیست چی فکر میکنی. الآنم بهتره بری چون میخوام برم دنبال همسرم.

پوزخندی زد و گفت: امیدوارم همینطور که میگی باشه و برای حرصی کردن من این حرفا رو نزده باشی.

مانتو و شالش رو پوشید و از اتاق رفت بیرون. کفشاش رو پاش کرد و قبل از اینکه از خونه بره بیرون گفت: براتون آرزوی خوشبختی میکنم.

- ممنون.

دستم رو به سمت در گرفتم و گفتم: به سلامت.

...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: همین بود. صحنه ای که تو دیده بودی همین بود که من برات تعریف کردم.

صدای ضعیفش رو از پشت در شنیدم: توقع داری باور کنم؟

- تصمیم با خودته که باور کنی یا نه. من حقیقت رو بهت گفتم. اما جواب چراهایی که ازم پرسیدی.

من بهت خیانت نکردم، حتی تو فکرم. بازیت ندادم. همه دوست دارم ها و ابراز علاقه هام از ته دل بود. اگه با این کارم به خودم وابسته ات کردم خوشحالم. بحث طلاق رو پیش نکشیدم چون منم بهت دل بسته ام. نمیخواستم از دست بدمت. یه بار پرسیدی تو زندگیم چه نقشی داری. جوابت رو وقتی خواب بودی دادم اما بازم میگم. تو تمام زندگی منی.

- این تمام زندگیت، طلاق میخواد.

بلند شدم و با آرامش گفتم: بهتره فکرش رو از سرت بیرون کنی چون من طلاقت نمیدم.

سوئیچ ماشین رو از روی میز برداشتم و از خونه زدم بیرون.

دستم رو به در گرفتم و آروم بلند شدم. در رو باز کردم و به جای خالیش خیره شدم. رفته بود. رفتم دستشویی و صورتم رو آب زدم. 

نمی دونستم حرفاش رو باور کنم یا نه ولی نمی شد آروم شدنم رو نادیده گرفت. حرفاش مثل آب، آتش درونم رو خاموش کرد. اینکه گفتم طلاق میخوام، از ته دل نبود. شاید فقط برای این گفتم تا عکس العملش رو ببینم.

با صدای تلفن از هپروت در اومدم و بی حوصله جواب دادم: الو؟

- سلام ترگل جان.

شناختن صدای محکم و جدی زن پشت خط کار سختی نبود.

- سلام عمه خانوم. خوبین؟

- ممنون دخترم. تو چطوری؟ شنیدم به سلامتی بارداری.

نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو چرخوندم. هنوزم نمیدونم چرا انقدر به موضوع بچه دار شدن ما علاقه داشت. یاد حرف ترانه تو بیمارستان افتادم. در حالی که سعی داشتم جلوی خنده ام رو بگیرم گفتم: بله درسته.

- نمیدونی وقتی شنیدم چقدر خوشحال شدم. حالا این عزیز دردونه پسره یا دختر؟

- هنوز معلوم نیست عمه خانوم. فعلا" دو ماهشه.

- البته فرق نمیکنه چی باشه مهم اینه که سالم باشه.

- بله حق با شماست.

مکالمه ی کوتاهم با عمه، با اینکه اصلا" حوصله اش رو نداشتم اما فرصت خوبی بود تا فکر کردن به چیزای بیهوده رو برای چند دقیقه کنار بذارم.

********************

یه هفته از روزی که با ترگل حرف زده بودم می گذشت. هنوزم رفتارش باهام همونجوری بود. سرد و خشک. بهش حق می دادم. توقع نداشتم که به این زودی بخواد منو ببخشه. تو چشماش کلافگی و سردرگمی رو می دیدم اما نمیتونستم کاری کنم.

دوباره از هم فاصله گرفته بودیم. مثل ماه های اول ازدواجمون. سخت بود برام با وجود علاقه ای که بهش داشتم، ازش جدا باشم اما همین که می دیدم تو خونه و کنارمه حتی با وجود دیواری که بینمون بود، بازم برام خوشایند بود.

با صدای تلفن از پنجره فاصله گرفتم و گوشی رو برداشتم. صدای معصومی تو گوشم پیچید.

- آقای مهندس، خانومی به نام شیدا تشریف آوردن و میخوان شما رو ببینن.

پوفی کشیدم و گفتم: بهشون بگید کار دارم نمیتونم ببینمشون.

- بله چشم.

گوشی رو گذاشتم و خواستم روی صندلیم بشینم که در باز و شیدا اومد تو. متعاقب اون هم معصومی در حالی که می گفت: خانوم کجا؟ گفتم که ایشون کار دارن نمیتونن شما رو ببینن.

نگاهی به من کرد و گفت: آقای مهندس باور کنید من بهشون گفتم.

- اشکالی نداره شما میتونید برید.

یه چشم غره به شیدا رفت و از اتاق خارج شد. خونسردیم رو حفظ کردم و گفتم: چی شده؟

روی مبل چرمی نزدیک به میزم نشست و گقت: هیچ وقت از دست به سر شدن خوشم نمیاد.

به لبه ی میز تکیه دادم و گفتم: تو حرف حسابت چیه؟

- اون روز که اومدم خونه ات خواستم حرفم رو بزنم اما تو نذاشتی. یعنی رفتارت نذاشت.

با من من در حالی که با انگشتاش ور می رفت گفت: کسری من... من واقعا" از اتفاقی که چند سال پیش افتاد متاسفم. من خیلی پشیمونم اجازه بده جبران کنم.

پوزخندی زدم و گفتم: چی رو میخوای جبران کنی؟

- اشتباهی که قبلا" کردم.

با قدم های آروم بهش نزدیک شدم. مطمئن بودم سفیدی چشمام از عصبانیت به سرخی میزنه. آب دهنش رو قورت داد و بیشتر تو مبل جمع شد.

رو به روش ایستادم و چونه اش رو تو دستم فشردم. صورتش از درد، در هم شد.

با عصبانیت و صدایی که سعی داشتم بالا نره گفتم: اشتباهی که قبلا" کردی هیچ رقمه جبران نمیشه. چند سالی رو که من با فکر خیانت تو سپری کردم برنمیگرده. زندگی من به خاطر توئه لعنتی داره از هم میپاشه.

تو چشماش ترس رو می دیدم.

- از چی داری حرف میزنی؟

- اون شبی که اومدی خونه ام، ترگل هم اومده و تو رو دیده. انقدر حالش بد بوده که تصادف میکنه و تا مرز سقط کردن بچه ام میره.

با شنیدن حرفم رنگش پرید و با لکنت گفت: حال... حالش... خوبه؟

ازش فاصله گرفتم و دستی تو موهام کشیدم: به خاطر تو... نه تو چرا، به خاطر حماقت خودم دارم از دست میدمش.

برگشتم سمتش و انگشتم رو به نشانه تهدید جلوش تکون دادم.

- خوب گوشاتو باز کن ببین چی میگم. دیگه هیچ وقت، هیچ وقت نمیخوام ببینمت. اگه یه بار دیگه نزدیک و من یا زنم بشی، شیدا قسم میخورم زندگی رو برات جهنم میکنم.

لحنم انقدر جدی بود که فکر الکی بودن حرفام به ذهنش خطور نکنه. دسته ی کیفش رو تو دستش فشرد و از روی مبل بلند شد.

- من... من نمیخواستم اتفاقی برای ترگل بیفته. اگه تو اینطور میخوای حرفی ندارم.

تو عمق چشماش پشیمونی رو می دیدم اما برای من فایده ای نداشت. خداحافظ آرومی گفت و از اتاق رفت بیرون.

از پنجره به خیابون زیر پام خیره شدم. کنار خیابون ایستاد و دستش رو برای تاکسی بلند کرد. قبل از اینکه سوار بشه نگاهی به بالا و شیشه های رفلکس ساختمان انداخت.

از پنجره فاصله گرفتم و پشت میزم نشستم. سرم رو روی دستام گذاشتم. شیدا برای من تموم شده بود.

نگاهم به سیب زمینی های توی ماهیتابه و جیلیز ویلیز کردنشون بود اما فکرم جاهای مختلف چرخ میخورد.

زندگیم داشت یکنواخت می شد. فقط وجود بچه ای که آروم و بی حرکت تو بطنم رشد می کرد اما به خاطرش حالت تهوع های گاه و بیگاه سراغم می اومد از کسلی درم می آورد.

کسری هم چند روزی می شد که خسته به نظر می رسید. انگار با خودش درگیر بود. می دونستم از وضعیتی که داشتیم ناراحته اما نمیتونستم به این راحتی باهاش کنار بیام. دلم هنوز ازش گرفته بود.

با صدای زنگ در از فکر و خیال در اومدم. کی میتونه این وقت روز باشه؟ کسری که کلید داره. با خودم گفتم شاید یکی از همسایه ها باشه. دستی به موهام کشیدم و در رو باز کردم.

با دیدن کسی که پشت در بود وا رفتم و تکیه ام رو دادم به در. شیدا، لبخندی زد و گفت: میتونم بیام تو؟

گیج شده بودم. برای چی اومده بود اینجا؟

از جلوی در کنار رفتم. کفشاش رو درآورد و وارد خونه شد. نگاهم که به کفشاش افتاد خاطرات اون شب برام زنده شد.

نفس عمیقی کشیدم و با دست به مبل ها اشاره کردم تا بشینه. رفتم تو آشپزخونه و بعد از اینکه زیر گاز رو کم کردم، با یه لیوان شربت برگشتم پیشش. لیوان رو روی میز رو به روش گذاشتم و با فاصله ی دو تا مبل کنارش نشستم.

لبخندی زد و گفت: ببخش اگه بد موقع مزاحم شدم.

- خواهش میکنم.

خیلی سعی کردم استرسم از چهره ام معلوم نباشه. استرس اینکه حرفاش یه خط قرمز روی اعتمادی که به کسری پیدا کرده بودم بکشه. 

یه کم از شربتش خورد و بعد از مکث کوتاهی گفت: خیلی دعا کردم که وقتی میام کسری نباشه. باید باهات حرف بزنم. دوست داری قصه ی دختری رو بشنوی که تو زندگیش خیلی اشتباه داشته؟

سکوت کردم. انگار اون هم فهمید که دوست دارم بدونم که نفس عمیقی کشید و شروع کرد:

سال دوم دبیرستان بودم. یه روز که با سپیده دوست صمیمیم از مدرسه برمیگشتم سه تا پسر که میخورد دانشجو باشن کنار خیابون به یه ماشین مدل بالا تکیه دادن بودن و مشغول بگو و بخند بودن. اون موقع تنها جمله ای که از ذهنم گذشت این بود " چقدر علاف " .

یکیشون به بازوی بغل دستیش زد و گفت: وای فرزین این دو تا هلو رو ببین.

اهل رو دادن به پسرا نبودم یعنی همیشه سعی می کردم تا جایی که میتونم حتی جواب متلک هاشون هم ندم. برای همین آستین سپیده رو کشیدم و به قدم هام سرعت دادم که همون پسره با صدای بلندی گفت: خانوما در خدمت باشیم.

حرفش انقدر برام بد بود که نتونستم جوابش رو ندم. رو به روش ایستادم و گفتم: با ما بودی؟

با لحن مسخره ای گفت: مگه به جز شما دو تا هلو، کس دیگه ای هم اینجا هست؟

به سپیده که مدام دستم رو می کشید و می گفت شیدا ولشون کن توجهی نکردم. 

- چی شد؟ در خدمت باشیم یا نه؟

نگاهی به خیابون خلوت بعد از ظهر انداختم و با یه لبخند مکش مرگ ما گفتم: آخه میترسم این دوتا هلو تو گلوتون گیر کنه.

- نه نترس اندازه دهنمونه.

کوله ام که نسبتا" سنگین بود رو زدم به بازوش و با داد گفتم: حرف دهنتو بفهم.

سپیده دیگه صبر نکرد تا جوابمون رو بدن. دستم رو کشید و دوید اون سمت خیابون منم که هم ترسیده بودم و هم عصبانی پا به پاش دویدم.

سکوت کرد. نگاهش به لیوان شربت نیم خورده اش بود و ذهنش جای دیگه. برام جالب بود. هیچ وقت فکر نمی کردم شیدا همچین شخصیتی داشته باشه. دختر آروم و مهربونی بود. حتی وقتی فهمیدیم با یه پسر از ایران رفته تا مدتها کسی باورش نمی شد.

- نمیخوام سرت رو درد بیارم. آشنایی من با شهاب از همون روز شروع شد. بعد از اون اتفاق تقریبا" هر روز دم در مدرسه کشیک منو میداد. شخصیتش برام جالب بود. شوخ و سرزنده. مهربون. عاشق.

حلقه ی اشکی که تو چشماش نشسته بود قلبم رو فشرد. نمیدونم چرا یه لحظه دلم از غم توی چشماش گرفت.

- قرار شد وقتی من دانشگاه قبول شدم بیاد خواستگاریم. از همون موقع ترس از مخالفت خانواده ام تو دلم نشست. سال آخر دانشگاه بودم که گفت از این دیدار های قایمکی خسته شده و میخواد بیاد خواستگاری. ازش خواستم یه کم وقت بهم بده تا مامان و بابا رو آماده کنم.

باهاشون حرف زدم. به زبون نگفتن اما می دیدم خیلی راضی نیستن. خانواده شهاب، از لحاظ مالی و خانوادگی خیلی با ما تفاوت نداشتن اما از نظر بابا خود شهاب مشکل داشت.

با پا پیش گذاشتن کسری، اصرار بابا برای رد کردن شهاب بیشتر شد.خیلی مخالفت کردم. اعتصاب غذا کردم. قهر کردم و رفتم پیش خاله ام. اما هیچ کدوم فایده ای نداشت. مرغ بابا یه پا داشت.

به کسری جواب مثبت دادم. شهاب داشت دیوانه می شد. هر روز همدیگه رو می دیدیم و هر روز غمگین تر از روز قبل بودیم.

کسری مخالف صیغه محرمیت بود و تا روز عقد و عروسی فقط یه جشن ساده گرفتیم و نامزدیمون رو اعلام کردیم.

کسری خوب بود اما من دلم رو پیش کس دیگه ای جا گذاشته بودم. وقتی عاشقی انگار کوری و خوبی های اطرافیانت رو نمی بینی. با همه چی من ساخت. بعضی وقتا انقدر بد اخلاق و بهونه گیر می شدم که خودمم حالم از خودم بهم میخورد اما کسری اعتراض نمی کرد. تو چشماش عشق رو می دیدم اما هیچ وقت نتونستم بهش علاقه ای داشته باشم.

یک ماه به روز عروسیمون مونده بود. همه تو تکاپوی آماده کردن مراسم بودن. همون روزا ازم خواست مدارکم رو بهش بدم تا برای کارای ویزا و اقامت اقدام کنه. میخواست بریم آلمان پیش داییش. می گفت این تنها راهیه که میتونیم با هم باشیم.

قبول کردم و خیلی زود کارام ردیف شد. شهاب زودتر رفته بود و منم دو هفته مونده به عروسی از ایران رفتم.

آهی کشید و ادامه داد: خیلی سخت بود. تا وقتی که هواپیما از روی زمین بلند شه صدبار پشیمون شدم و خواستم برگردم. انقدر استرس داشتم که تو هواپیما دو بار حالم بهم خورد.

بالاخره رسیدم آلمان و چند روز بعدش هم با هم ازدواج کردیم. از ایران خبر نداشتم. قبل از رفتنم یه نامه به دوستم دادم و خواستم به دست کسری برسونتش. گاهی هم از طریق اون از حال و روز خانواده ام با خبر می شدم. خبر فوت پدرم هم از اون شنیدم.

اشکاش رو از روی گونه اش پاک کرد و گفت: خیلی بد بود. بدتر از اون، این بود که خودم رو مقصر میدونستم.

بگذریم. یک سال گذشت. یک سالی که طعم خوشبختی رو چشیدم و از زندگیم لذت بردم. اما خوشبختی همیشه موندگار نیست. مخصوصا" برای من که دل یکی رو شکسته بودم. غرورش رو خرد کرده بودم. باید تاوان می دادم.

رفتار شهاب عوض شده بود. شب ها دیر می اومد و وقتی که می اومد مست بود. بداخلاق شده بود. بعد از یک سال برای اولین بار روم دست بلند کرد. چیزی نگفتم، حرفی نزدم اما بعد از یه مدت دیگه نتونستم تحمل کنم و رفتم پیش داییش. اونم خیلی باهاش حرف زد اما یه گوشش در شده بود و اون یکی دروازه.

یک سال دیگه هم باهاش ساختم اما دیگه نتونستم. اینکه هر شب باید از تو بار جمعش می کردم عذابم می داد. خیلی اتفاق های دیگه افتاد که نمیخوام بگم چون گفتنشون جز تازه کردن یه زخم کهنه و قدیمی چیز دیگه ای نداره.

ازش جدا شدم و زندگیم رو از نو ساختم. شانسی که آوردم پیدا کردن یه شغل متناسب با رشته ام تو یه شرکت معروف بود. البته تو این راه داییش خیلی کمکم کرد.

دو ماه پیش تصمیم گرفتم برگردم ایران و به دلتنگیم پایان بدم. وقتی برگشتم اول با عمه تاج الملوک صحبت کردم تا خانواده ام رو راضی کنه منو ببخشن. مامان با اینکه میگه بخشیده اما ته چشماش ناراحتی رو می بینم. بهش حق میدم. خیلی زود همراه زندگیش رو از دست داد.

اما چیزی که خیلی متعجبم کرد ازدواج تو و کسری بود. ظاهرا" این رسم خانوادگی گریبان شما رو هم گرفت. دروغ چرا خیلی حسودیم شد وقتی کنار هم دیدمتون. شب تولدش وقتی اونطور با علاقه به تو که عین ستاره می درخشیدی نگاه می کرد ناراحت شدم.

میخواستم شانسم رو یه بار دیگه امتحان کنم. میخواستم ببینم هنوزم دوستم داره یا نه.

چند روز پیش رفتم شرکتش. گفت اون شبی که اینجا بودم ما رو با هم دیدی. گفت زندگیتون داره از هم میپاشه. تهدیدم کرد اگه یه بار دیگه نزدیک خودش یا تو بشم زندگیم رو جهنم میکنه. حتما" برات تعریف کرده اون شب چی شد و چه حرفایی زدیم، نه؟

سرم رو تکون دادم. لبخندی زد و گفت: هرچی گفته حقیقته.

- کسری گفته بیای اینجا و این حرفا بزنی؟

خندید و سرش رو تکون داد: نه اون نمیدونه من اینجام. اگه بفهمه، نمیدونم باهام چیکار میکنه.

دلیل اومدنم به اینجا فقط یه چیز بود. کسری دوستت داره. تو هم همینطور. چشمات دوست داشتن رو فریاد میزنه. من دارم برمی گردم اما خواستم قبل از رفتنم سوتفاهمی که پیش اومده رو برطرف کنم. و همینطور ازت عذرخواهی کنم بابت تصمیمی که داشتم. امیدوارم منو ببخشی.

کیفش رو برداشت و از روی مبل بلند شد. رو به روی پرتره ای که از کسری کشیده بودم و حالا روی دیوار بالای شومینه نصب شده بود ایستاد.

- خیلی قشنگه. هنرمند قابلی هستی.

- ممنون.

برگشت سمتم و گفت: کسری خیلی خوبه اما من دیر فهمیدم. متاسفانه ما آدما تا وقتی چیزی رو از دست ندیم قدرشو نمیدونیم. کنارش باش. نذار یه بار دیگه نفرینش دامنم رو بگیره.

- فکر نمیکنم هیچ وقت نفرینت کرده باشه.

- دنیا دار مکافاته. من تقاص دل شکسته اش رو دادم. دوست ندارم یه بار دیگه مجازات بشم.

موقع خداحافظی دستش رو آورد جلو و گفت: شاید دیگه هیچ وقت نبینمت.

دستش رو تو دستم فشردم و گفتم: امیدوارم باز هم طعم خوشبختی رو بچشی.

لبخند تلخی زد و خداحافظی کرد و رفت.

رفتم سمت میز و خواستم لیوانش رو بردارم که چشمم به جعبه ی کادو شده ی روی مبل افتاد.

جعبه رو برداشتم و با تعجب کاغذ کادوش رو باز کردم. پلاک و ان یکاد رو تو دستم گرفتم و بهش خیره شدم. کاغذ تا شده ی داخل جعبه رو برداشتم و بازش کردم.

" یه هدیه ی ناقابل برای کوچولویی که میدونم مثل پدر و مادرش دوست داشتنیه "

با خوندن نوشته اش لبخندی روی لبم نشست. دوباره به آیه ی و ان یکاد نگاه کردم. نمیدونستم شیدا رو باید مقصر بدونم یا نه. بالاخره همه تو زندگیشون اشتباه میکنن و بابتش تنبیه میشن. شیدا هم تاوان اشتباهاتش رو داد.

دستم رو روی شکمم گذاشتم و گفتم: تو هم فکر میکنی بابات باید تنبیه بشه، نه؟

از فکری که تو سرم بود لبخند شیطنت باری زدم.

با چشمای گرد شده نگاهش کردم.

- چیه؟ چرا اونجوری نگاهم میکنی؟

پلک زدم: یه بار دیگه بگو چی گفتی؟

- گفتم یه بلیط برام بگیر میخوام برم شیراز. تنها.

یه دفعه زدم زیر خنده. از خنده ناگهانیم ترسید و اخماش رو کشید تو هم.

- کجای حرفم خنده داشت؟

خنده ام کمرنگ شد و با لبخند گفتم: ببینم نکنه تو فکر کردی من میذارم تنها پاشی بری یه شهر دیگه؟

- مشکلش چیه؟

جدی شدم و با اخمای در هم گفتم: مشکلش اینه که هنوز دو هفته از مرخص شدنت نمیگذره اون وقت میخوای بری مسافرت اونم با هواپیما؟

پوفی کشید و گفت: کسری اذیت نکن. من به این سفر نیاز دارم.

لبخندی از کسری گفتنش بعد از یه هفته، روی لبم نشست.

- میریم عزیزم اما باشه برای وقتی که تو حالت کاملا" خوب شده باشه.

از پشت میز بلند شدم اما هنوز دو قدم ازش فاصله نگرفته بودم که بلند شد و با لجبازی گفت: ولی من حالم خوبه. درضمن میخوام تنها برم.

چشمام رو روی هم فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم. شده بود عین این دختر بچه ها که پاهاشون رو روی زمین میکوبن از مامانشون آبنبات میخوان.

- گفتم نه. یه حرف رو چند بار باید تکرار کنم؟

اشک تو چشماش حلقه زد. حالا یا از صدای بلند من یا از نرسیدن به خواسته اش. روش رو از من گرفت و دوباره نشست رو صندلی.

طاقت ناراحتیش رو نداشتم مخصوصا" اینکه خودم رو مقصر اتفاقات اخیر میدونستم. رفتم سمتش و جلوی پاش زانو زدم. دستاش رو تو دستم گرفتم و گفتم: خیلی خب باشه اما دوتا شرط داره؟

چشماش برق زد. با خوشحالی گفت: چه شرطی؟

- اول باید با دکترت مشورت کنیم و دوم اینکه نمیذارم تنها بری.

عین بادکنکی که بادش رو خالی کرده باشن، بی حال تکیه اش رو داد به صندلی.

- قبول؟

به ناچار سرش رو تکون داد و گفت: قبول.

********************

عصبانی و پریشون از به سنگ خوردن تیرم مشت های محکمم رو به جای سینه ی کسری، به بالشم می کوبیدم.

وقتی حسابی دق و دلیم رو خالی کردم، ولو شدم روی تخت و به فکر فرو رفتم.

من میخواستم یه مدت تنها باشم. دور از کسری و بقیه. دور از این شهر. دور از این اتفاقات.

موهام رو که روی صورتم پخش شده بود کنار زدم. دلم یه سفر طولانی میخواست، بدون کسری.

شیراز اتفاقی به ذهنم رسید. چند روز پیش که یاد عاطفه افتادم با خودم فکر کردم بد نیست یه مدت مهمونش باشم.

ولی حالا با حرف کسری که گفت نمیذاره تنها باشم تمام معادلاتم بهم ریخته بود و شده بود معادلات چند مجهولی!

...

با نشستن دکتر پشت میزش، از تخت پایین اومدم و کنار کسری نشستم.

دکتر- خب خداروشکر مشکلی نیست. درد غیر طبیعی یا خونریزی که نداری؟

- نه فقط حالت تهوع.

- اون موردی نداره. طبیعیه.

کسری رو به دکتر که مشغول یادداشت کردن بود گفت: خانوم دکتر، ترگل چند وقتی هستش که اصرار داره بریم مسافرت. پرواز براش خطرناک نیست؟

- خطر که داره. معمولا" تو سه ماهه اول بارداری سفر با هواپیما خطر سقط داره. مخصوصا" خانوم شما که چند وقت پیش نزدیک بود این اتفاق براش بیفته.

- با ماشین چی؟

- اونم خستگی داره. مخصوصا" اگه مسافت زیاد باشه.

با لبخند بهم نگاه کرد و گفت: حالا حتما" باید بری؟

- بهش نیاز دارم.

دفترچه ام رو داد دستم و گفتم: اگه انقدر اصرار داری حرفی نیست اما باید مراقب باشی.

- چشم.

بعد از توصیه های دکتر، از مطب اومدیم بیرون. کسری ساکت بود و چیزی نمی گفت.

تو ماشین خواستم بحث رو پیش بکشم اما هر بار منصرف می شدم.

- چی میخوای بگی که نمیتونی؟

از اینکه خودش شروع کرد نفس راحتی کشیدم. به نیم رخش نگاه کردم و گفتم: دیدی که دکتر گفت مشکلی نیست. حالا میتونم برم؟

با لحن جدی گفت: شرط دومم رو که یادت نرفته؟

- کسری من میخوام تنها باشم. میخوام یه مدت از تو و اتفاقات اخیر دور باشم.

سکوتش این اطمینان رو بهم می داد که امکان نداره بذاره و من الکی دارم انرژیم رو هدر میدم. پس بیخیال شدم و با خودم گفتم بذار هرکاری که دوست داره بکنه.

********************

چمدون ها رو تو صندوق عقب ماشین گذاشتم و منتظر شدم تا بیاد. با اینکه با هواپیما زودتر و راحت تر می رسیدیم اما ترجیح دادم ریسک نکنم و با ماشین بریم.

قرار بود بریم خونه ی یکی از دوستای قدیمیش. خوشحالی رو تو تک تک کاراش می دیدم. انگار این تنوع واقعا" براش لازم بود.

با لبخند از آسانسور پیاده شد و اومد سمت ماشین. کمربندش رو که بست ماشین رو روشن کردم و از پارکینگ خارج شدم.

دومین سفری بود که با هم می رفتیم و خیلی متفاوت با سفر اول.

- اگه خوابت میاد صندلی رو بخوابون.

- نه، خوبه. خوابم نمیاد.

گوشیم زنگ خورد. با دیدن اسم مامان لبخندی زدم و جواب دادم: سلام مامان خانوم.

- سلام پسرم خوبی؟

- ممنون. عجیبه شما افتخار دادین و با پسرتون تماس گرفتین.

- انقدر مزه نریز بچه. زنگ زدم حال عروسم رو بپرسم.

با طعنه گفتم: بله. مگه اینکه به خاطر عروست به ما زنگ بزنی.

- بابات گفت اگه خونه این یه سر بهتون بزنیم.

- نه راستش تو راه شیرازیم.

- چه بی خبر!

- ترگل اصرار داشت.

- کار خوبی کردین. این سفر برای هردوتون لازمه. آب و هواتون هم عوض میشه. فقط مواظب خودتون باشید. به ترگل هم سلام برسون.

- چشم فعلا" خداحافظ.

- خداحافظ.

تماس رو قطع کردم و رو به ترگل گفتم: سلام رسوند.

- سلامت باشن.

لبخند محسوس روی لبش نشون می داد که مکالمه مون رو شنیده.

********************

ساعت ده بود که رسیدیم شیراز. همونطور که با ذوق و شوق بیرون رو نگاه می کردم گفتم: کسری دم یه شیرینی فروشی خوب نگه دار. زشته دست خالی بریم.

سرش رو تکون داد و جلوی یه قنادی نگه داشت. از ماشین پیاده شد و خواست بره تو که صداش زدم. برگشت سمتم و سرش رو به معنی چیه تکون داد.

کیف پولش رو آوردم بالا و جلوی چشماش تکون دادم. مسیر رفته رو برگشت و کیفش رو ازم گرفت.

- حواست کجاست که یادت میره کیفت رو با خودت ببری؟

صورتش رو نزدیک صورتم کرد و با لبخند گفت: پیش کسی که اصلا" حواسش به من بیچاره نیست.

سرم رو بردم عقب و اخم مصنوعی کردم.

- ببین اگه تازه بود بخر.

- حواسم هست.

از ماشین فاصله گرفت و رفت تو قنادی. هنوزم رفتارای ناگهانیش دمای بدنم رو می برد بالا. چقدر دلم برای آغوشش تنگ شده بود. چقدر دوست داشتم به این دوری پایان بدم اما هنوز زود بود.

انقدر تو فکر بودم که نفهمیدم کی سوار ماشین شد. جعبه رو روی پام گذاشت و ماشین رو روشن کرد.

- خب اینم از این. حالا آدرس رو بده که خیلی دیر شد.

آدرس رو دادم و یه ربع بعد جلوی یه خونه ویلایی ته یه کوچه ی بزرگ و بن بست نگه داشت.

- همینجاست؟

یه بار دیگه پلاک رو نگاه کردم و گفتم: آره.

پیاده شدم. جعبه شیرینی رو دادم به کسری و از تو شیشه ی ماشین به خودم نگاه کردم. شالم رو مرتب کردم و با انگشت اشاره روی ابروهام کشیدم.

وقتی از سر و وضعم مطمئن شدم زنگ رو زدم. صدای پای کسی که با عجله به سمت در می اومد رو شنیدم و بعد از چند ثانیه در باز شد.

با تعجب به دختری که مقابلم بود چشم دوختم. اونم مثل من بهت زده از سر تا پام رو برانداز کرد.

لبخندی روی لبش نشست و اومد طرفم: سلام عزیزم.

بغلش کردم. با دیدنش تمام خاطرات قدیمیم زنده شد.

- چقدر دلم برات تنگ شده بود.

با دلخوری گفت: منم. بی وفا نباید تو این مدت یه سر بهم میزدی؟

خواستم جوابش رو بدم که با تک سرفه ی کسری از هم جدا شدیم.

عاطفه با دستپاچگی گفت: ای وای ببخشید انقدر ذوق زده شدم شما رو ندیدم.

کسری با صورتی که از خنده قرمز شده بود گفت: خواهش میکنم، راحت باشید.

با تعارف عاطفه قدم به حیاط با صفایی که تازه آبپاشی شده بود گذاشتیم. با یه نفس عمیق، عطر بهار نارنج رو به ریه هام فرستادم.

نگاهم به مرد مسنی که از خونه خارج شد افتاد. عاطفه به سمت پدرش رفت و گفت: بابا ترگل رو که یادتونه؟

به کسری هم اشاره کرد و گفت: ایشونم همسرش هستن.

سلام کردیم. با لبخند جوابمون رو داد و گفت: مگه میشه یادم بره؟ دختر آرومی که وقتی با تو میگشت شر و شیطون می شد.

- بـــابـــا؟!

لحن اعتراض آمیز عاطفه لبخند رو به لبامون آورد.

حاج رضا- چرا اینجا ایستادید؟ بفرمایید تو.

داخل خونه هم مثل بیرونش قشنگ و بیشتر به سبک سنتی بود. وسایل خونه انقدر قشنگ چیده شده بود که تو دلم سلیقه ی صاحب خونه رو تحسین کردم.

عاطفه ظرف شیرینی رو روی میز گذاشت و گفت: خیلی خوش اومدین. وقتی زنگ زدی و گفتی قراره بیاین شیراز خیلی خوشحال شدم.

- لطف داری عزیزم.

نگاهی به اطراف انداختم و گفتم: زهرا خانوم نیستن؟

به وضوح ناراحتی رو تو چشماشون دیدم. عاطفه با صدایی گرفته گفت: مامان دو سال که فوت شده.

لبم رو گاز گرفتم و ناراحت گفتم: خدا رحمتشون کنه.

حاج رضا آهی کشید و گفت: خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه.

به چهره اش دقیق شدم. شکسته شده بود. موهای سرش که اون زمان به ندرت تار سفید پیدا می کردی، الآن یکدست سفید شده بود.

با صدای عاطفه به خودم اومدم: راستی شام خوردین؟

کسری- بله ممنون.

عاطفه- تعارف که نمی کنید؟ به هر حال اینجا خونه ی خودتونه.

- نه عزیزم تو راه خوردیم. باید ببخشید که انقدر یه دفعه ای اومدیم.

حاج رضا- این حرفا چیه دخترم؟ مهمون حبیب خداست. این دو سه روز عاطفه از خوشحالی رو پاش بند نبود.

بعدم رو به عاطفه گفت: باباجون راهنماییشون کن تو اتاق. چند ساعت تو راه بودن حتما" خیلی خسته هستن. برای صحبت وقت زیاده.

چشمی گفت و بلند شد. رو به کسری گفتم: عزیزم میشه چمدون رو از تو ماشین بیاری؟

چشماش از عزیزمی که گفتم گرد شد اما زود خودش رو جمع و جور کرد. البته تنها دلیلش این بود که نمیخوستم فعلا" عاطفه چیزی بفهمه.

سرش رو به معنی باشه تکون داد و از جاش بلند شد.

- با اجازه حاج آقا.

- راحت باش پسرم.

کسری که از خونه رفت بیرون، دنبال عاطفه به سمت اتاق بزرگی که با دو پله از پذیرایی جدا می شد رفتم.

- خونه ی قشنگی دارید.

- چشمات قشنگ میبینه.

در اتاق رو باز کرد و گفت: بفرمایید اینم اتاق شما.

بیشتر از هر چیزی فضای سنتی خونه بهم آرامش می داد. خیلی دوست داشتم اگه می تونستم برای همیشه تو این شهر می موندم.

به کمد دیواری تو اتاق اشاره کرد و گفت: لحاف و تشک و بالش و خلاصه همه چی این توئه. درسته تو خردادیم اما اینجا شب ها هوا خنک میشه. هر چیزی هم که احتیاج داشتین بهم بگو.

اومد نزدیک تر و با صدای آرومی گفت: الآن که دیر وقته اما فردا باید اینکه چطور با آقاتون آشنا شدی رو برام تعریف کنی.

صورتم از لفظ آقا در هم شد. به قیافه ام خندید و گفت: هنوزم از اینکه بگم آقاتون بدت میاد؟! یادش بخیر بچه بودیم چقدر با همین یه کلمه اذیتت می کردم.

خندیدم. با اومدن کسری ازم فاصله گرفت و گفت: شب خوبی داشته باشین.

کسری سرش رو خم کرد و محترمانه گفت: ممنون خانوم همچنین شما.

دور از چشم کسری چشمکی بهم زد و از اتاق رفت بیرون.

نگاه هردومون به سقف بود. بعد از دو سه هفته دوباره کنارش بودم. اینکه صدای نفس هاش رو از نزدیک می شنیدم، حس خیلی خوبی بهم می داد.

زندگیم شده بود شبیه بازی مار و پله که تا خونه ی آخر میری اما همین که میخوای برنده بشی نیش میخوری و باید از خونه ی اول شروع کنی.

منم مجبور بودم دوباره از خونه اول شروع کنم. بدست آوردن اعتماد ترگل.

غلتی زدم و روی پهلو خوابیدم. سنگینی نگاهم رو روی خودش حس کرد. سرش رو برگردوند سمتم و گفت: چرا اونجوری نگاهم میکنی؟

- حق نگاه کردنت هم ندارم؟

با لبخند گفت: چرا. میتونی تا صبح بیدار بمونی و منو نگاه کنی.

دستم رو روی گونه اش گذاشتم و نوازشش کردم. چشماش رو بست و با صدای ضعیفی گفت: کسری خسته ام.

- من خسته ترم. خیلی خسته تر. فکر نمیکنی به اندازه ی کافی تنبیه شدم؟

چرخید و رو به من دراز کشید: پس حالا که هم من خسته ام و هم تو بهتره بخوابیم. چون نمیخوام فردا تا لنگ ظهر خواب باشم.

********************

صبح با صدای پرنده ها چشمام رو باز کردم. نور کمی که از لای پرده های بلند و کلفت زرشکی رنگ تابیده بود فضای تاریک اتاق رو کمی روشن کرده بود.

دست کسری دور شونه هام بود و سرم تو گودی گردنش. نفس عمیقی کشیدم. عطرش که همیشه به گردنش می زد مستم کرد. چقدر دلم برای این نزدیک بودن تنگ شده بود. تپش های منظم قلبش بهم آرامش می داد. خیلی وقت بود انقدر واضح صدای قلبش رو نشنیده بودم.

نگاهم رو چرخوندم و به ساعت روی دیوار چشم دوختم. آروم ازش فاصله گرفتم و تو جام نشستم. به صورتش که تو خواب معصوم تر شده بود نگاه کردم. فکر کنم دیروز خیلی خسته شده بود.

بلند شدم و موهام رو شونه زدم و از بالا بستم. یه تونیک نسبتا" گشاد هم پوشیدم و شالم رو انداختم روی سرم.

در اتاق رو باز کردم. از سر و صدای تو آشپزخونه حدس زدم که بیدار شده باشن. بعد از شستن دست و صورتم رفتم تو آشپزخونه و عاطفه رو که پشتش به من بود و داشت صبحانه رو آماده می کرد بغل کردم.

هین بلندی کشید و برگشت سمتم.

- وای دختر ترسوندیم.

گونه اش رو بوسیدم و گفتم: معذرت.

نگاهی به صبحانه ی چیده شده تو سینی انداختم و ادامه دادم: افتادی تو زحمت. کاش حداقل زودتر بلند می شدم و کمکت می کردم.

- باز از این حرفا زدی؟ نمیخواد نگران باشی. ناهار رو میدم تو درست کنی. دستپختت که انشالا خوبه؟

خندیدم: عالی. راستی حاج رضا کجاست؟

سینی رو برداشت و رفت سمت در: رفته نون تازه بگیره. قربون دستت اون سفره رو بیار.

سفره رو برداشتم و پشت سرش رفتم تو حیاط. با کمک هم سفره رو تو ایوان پهن کردیم که حاج رضا هم رسید.

با لبخند جواب سلام و صبح بخیرم رو داد و نون سنگک های تازه رو گذاشت تو سفره.

خواستم برم کسری رو بیدار کنم که خودش اومد و کنارم نشست.

با شرمندگی گفت: ببخشید ظاهرا" من دیرتر از همه بیدار شدم.

عاطفه- اشکالی نداره. خسته ی راه بودین.

کسری- تقصیر خانوم ماست که زودتر بیدارم نکرد.

همونطور که چاییم رو شیرین می کردم، پشت چشمی نازک کردم و گفتم: بده گذاشتم بیشتر بخوابی؟

در جوابم فقط یه لبخند زد. این سفر حُسن خوبی که داشت باز شدن نطق من بعد چند روز بود.

حاج رضا رو به عاطفه گفت: به علیرضا زنگ زدی؟

- بله. گفت تا ظهر میان اینجا که با هم بریم.

نگاه پرسشی من رو که دید خندید و گفت: علیرضا رو که یادته؟ یادته چقدر با هم دعوا داشتین؟

لبخندی از یادآوری خاطرات روی لبم نشست: آره. راستی حالش خوبه؟

- اوهوم. معمولا" روزهای تعطیل ناهار میریم بیرون. حالا تا چند ساعت دیگه که بیان می بینینشون. دخترش یه آتیش پاره ایه که نگو.

- پس ازدواج کرده.

- آره شیش سالی میشه.

با خودم گفتم: واقعا" کی حاضر شده با علیرضا ازدواج کنه؟! پسر خشک و جدی که از اولین دیدارمون با من سر جنگ داشت.

بعد از صبحانه، به عاطفه که غذا درست می کرد کمک کردم. با سر به بیرون اشاره کرد و گفت: فکر کنم بابام مخ شوهرت رو گرفته به کار.

از پنجره آشپزخونه نگاهی به حیاط انداختم. معلوم نبود از چی حرف میزدن که بحثشون حسابی گل انداخته بود.

- مثل اینکه شوهر ما هم از حرفای بابات خیلی خوشش اومده که نیشش بازه.

- راستی نگفتی چجوری باهاش آشنا شدی؟

شونه ای بالا انداختم و بی تفاوت گفتم: پسر داییمه.

- جـــــدی؟

یه کم فکر کرد و گفت: آره یادمه دوتا پسر دایی داشتی. حالا این بزرگه اس یا کوچیکه؟

- بزرگه.

خواست حرفی بزنه که زنگ در رو زدن. من که به آیفون نزدیک تر بودم در رو باز کردم. همزمان با باز شدن در صدای جیغ بچه ای از خوشحالی اومد. عاطفه با خنده و لحنی کلافه گفت: وای خدا شروع شد.

رفتم تو حیاط تا با اعضای دیگه خانواده آشنا بشم. علیرضا و دختری که کنارش ایستاده بود با کسری سلام و احوالپرسی می کردن. یه دختر بچه هم بغل حاج رضا بود.

سلامی کردم که حواس همه به من جمع شد. علیرضا با لبخندی که ثانیه به ثانیه پررنگ تر می شد گفت: احوال ترگل خانوم؟

- به لطف شما بد نیستم.

دختره اومد سمتم و باهام دست داد: خوش اومدی ترگل جان. من مریمم. زن علیرضا.

- خوشبختم. مثل اینکه از قبل منو میشناسی.

- عاطفه زیاد ازت برام گفته.

علیرضا- الناز بیا پایین. باباجون خسته شد.

نگاهم به دختر بچه که از بغل حاج رضا اومد پایین افتاد. جلوی پاش دو زانو نشستم تا هم قدش بشم.

مریم- الناز به خاله سلام کردی؟

دست مامانش رو گرفت و آروم سلام کرد. انگار از ما خجالت می کشید. به جلو خم شدم و صورت نمکیش رو بوسیدم.

- سلام به روی ماهت. خوبی عزیزم؟

سرش رو تکون داد. به چهره اش دقیق شدم. ابروهای پیوندیش منو یاد اون موقع های عاطفه مینداخت.

حاج رضا- مریم جان، کمک عاطفه وسایل رو جمع کنید تا زودتر بریم.

مریم چشمی گفت و همراه ما اومد تو. یه لیوان آب برای خودش ریخت و گفت: وای هوا داره گرم میشه. هی به علی میگم کولر رو راه بنداز حرف گوش نمیده.

- هنوزم یک دنده و بداخلاقه؟

به حرفم خندید و گفت: نه درستش کردم. اون اوایل که گره بین ابروهاش باز نمی شد. 

عاطفه به دفاع از برادرش گفت: کم پشت سر داداش من صفحه بذارید.

********************

رفتار خانواده رحیمی جوری بود که انگار سالهاست این خانواده رو میشناسم. صمیمیتی که بین اعضای خانواده بود باعث شده بود تا احساس راحتی باهاشون داشته باشیم.

علیرضا دخترش رو که دور میز می دوید تو بغلش گرفت و گفت: خسته نشدی انقدر دویدی؟

همونطور که نفس نفس میزد سرش رو به طرفین تکون داد. دختر شیرینی بود. لپش رو کشیدم و گفتم: چند سالته عمو؟

- پنج سالمه.

دلم برای لحن بچگونه اش ضعف رفت. از فکر اینکه تا چند ماه دیگه بچه ی من و ترگل هم به دنیا میاد، لبخند عمیقی روی لبم نشست.

- خدا حفظش کنه.

علیرضا- ممنون.

تا حاضر شدن خانوم ها گرم صحبت با علیرضا بودم. پسر خونگرمی بود و البته نسبت به پدرش کم حرف تر.

وسایل رو کمک علیرضا تو ماشین میذاشتم که دخترش رفت سمت ماشینم و گفت: عمو این ماشین شماست؟

- آره عزیزم.

رو صندلی راننده نشست و گفت: میشه من با شما بیام؟

از سوال های مودبانه اش خوشم می اومد.

علیرضا- الناز بیا پایین.

- چیکارش داری؟ بذار با ما بیاد.

خندید: آخه میشناسمش. تا برسیم سرتون رو میخوره.

- اشکال نداره من و ترگل هم حوصله مون سر نمیره.

خواستم سوار ماشین بشم که دیدم پشت فرمون نشسته و یه ژستی گرفته انگار تو یه اتوبان خلوت با سرعت دویست داره میره.

به ترگل که کنارش نشسته بود نگاه کردم و دوتایی زدیم زیر خنده.

- عمو جون میری عقب بشینی؟ بابات اینا رفتن.

سریع از بین دوتا صندلی رفت عقب نشست. منم سوار شدم و دنبال ماشین علیرضا راه افتادم.

یه کم از مسیر رو که رفتیم، ترگل کج نشست و به در تکیه داد.

- الناز جون مهد میری؟

- بله.

- پس تا برسیم یه شعر برامون بخون.

یه نفس عمیق کشید و انگار که بخواد یه کنفرانس علمی رو شروع کنه، شعر یک گل ده گل صدها گل رو خوند. ترگل هم بعضی جاها همراهیش میکرد.

شعرش که تموم شد، خیلی ناگهانی پرسید: خاله شما بچه ندارین؟

ترگل نگاه کوتاهی بهم انداخت و گفت: چرا میپرسی عزیزم؟

- آخه میخواستم باهاش بازی کنم.

یه کم به عقب خم شد و تو گوش الناز گفت: الآن نه خاله اما بین خودمون بمونه. تا چند ماه دیگه یه نی نی خوشگل میارم.

خواشحال گفت: آخ جون. من نی نی خیلی دوست دارم.

صندل هامو در آوردم و پام رو توی جوی آبی که از کنارمون میگذشت گذاشتم. با خوردن چیزی به کمرم برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم.

توپ بدمینتون رو به سمت کسری و علیرضا که بازی می کردن پرت کردم و گفتم: درست بازی کنید دفعه دیگه بیوفته نمیدمش.

علیرضا- با چند سال پیش هیچ فرقی نکردی.

- جنابعالی هم همینطور.

مریم با کنجکاوی گفت: چی شد که شما دوتا با هم دعواتون شد؟

عاطفه- بار اول که ترگل اومد خونه مون، از نبود علی استفاده کردیم و رفتیم سراغ کامپیوترش. نمیدونم ترگل چیکار کرد که کامپیوتر خراب شد و ویندوزش بالا نیومد. سر همون با علیرضا بحثش شد. یکی این گفت یکی اون.

علیرضا خندید و گفت: ماشالا از زبون هم کم نمی آورد.

عاطفه- ولی آخرش ترگل بود که گریه کنون از خونه رفت.

علیرضا- چقدر هم بابا به خاطرش سرزنشم کرد. از اون موقع هر وقت همدیگه رو می دیدیم سر چیزای الکی دعوامون می شد.

پاهام رو از تو آب درآوردم و گفتم: بیخیال گذشته. عاطفه خانوم نمیخوای به ما ناهار بدی؟!

...

تا غروب تو باغ دلگشا بودیم. با مریم و عاطفه که هر دو منبع انرژی بودن، انقدر گفتیم و خندیدیم که دلم درد گرفت.

مشاعره و خوردن کاهو سکنجبین همراه آدمایی که فکر میکنی خیلی سال باهاشون بودی بهترین لحظه ها رو برام رقم زد. طوری که ناخواسته به شریک زندگیم نزدیک و نزدیک تر شدم. انگار که از اول هیچ مشکلی نداشتیم.

پنج روزی از اومدنمون به شیراز می گذشت. تو این مدت تقریبا" همه جای شیراز رو گشته بودیم.

سوار ماشین شدم و ظرف فالوده رو دادم دستش.

- بفرمایید اینم فالوده مخصوص شما.

- ممنون.

خواستم قاشق اول رو بذارم دهنم که گوشیم زنگ خورد. هومن بود. بهش گفته بودم تا کار مهمی پیش نیومده باهام تماس نگیره.

همین که جواب دادم صدای کلافه اش تو گوشم پیچید: کسری هر جا هستی تا فردا خودتو برسون.

- چی شده هومن؟

- حساب های شرکت مسدود شدن. کلی گیر و گرفتاری دیگه هم داریم اون وقت تو پاشدی رفتی مسافرت! پاشو بیا ببینیم چه خاکی باید تو سرمون کنیم!

با صدای بلندی گفتم: یعنی چی مسدود شدن؟ پس نیازی چه غلطی داره میکنه؟

- از من نپرس. فردا صبح تهران باش. فعلا" خداحافظ.

با حرص گوشی رو پرت کردم روی داشبورد. ترگل که در سکوت به حرکات من نگاه می کرد با من من گفت: چیزی... شده؟ اتفاقی افتاده؟

ماشین رو روشن کردم و گفتم: باید برگردیم تهران.

- همین امروز؟

سرم رو تکون دادم. دیگه چیزی نگفت اما معلوم بود ناراحته. وقتی رسیدیم بهش گفتم سریع چمدون رو ببنده.

حاج رضا در حالی که سعی داشت آرومم کنه گفت: آخه چی شده که یک دفعه ای میخواین برگردین؟

- از شرکت زنگ زدن. یه مشکلی پیش اومده که باید سریع برگردم. خودمم نمیخواستم اینجوری بشه اما پیش اومد.

حاج رضا- انشالله هرچی هست زودتر حل بشه.

تشکر کردم و رفتم تو اتاق تا ببینم ترگل وسایل رو جمع کرده یا نه. با طمانینه و آرامش لباس ها رو تا می کرد و میذاشت تو چمدون.

- ترگل زود باش.

پوفی کشید و لباس رو پرت کرد تو چمدون. با صدایی که نمیدونم لرزشش از چی بود گفت: کسری؟

سرم رو از تو گوشیم بلند کردم و گفتم: بله؟

با انگشتای دستش ور می رفت. این یعنی حرفی که میخواد بزنه خوشایند من نیست.

آب دهنش رو قورت داد و گفت: من... من نمیخوام... نمیخوام برگردم.

داغ کردن ناگهانی بدنم رو حس می کردم. دیگه تحمل بدقلقی هاش رو نداشتم.

- چی گفتی؟

- گفتم... گفتم نمیخوام برگردم.

چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم بلکه آرامشم برگرده سر جاش.

- یعنی چی نمیخوای برگردی؟ گفتی به یه سفر احتیاج داری تا حال و هوات عوض بشه منم قبول کردم.

- اما من میخواستم تنها باشم.

کلافه دستی تو موهام کشیدم و گفتم: ترگل محض رضای خدا تمومش کن این مسخره بازی ها رو.

- من نمیخوام فعلا" برگردم. اینجا آرامش دارم. دوست دارم یه مدت تنها باشم. حالا که این فرصت پیش اومده نمیخوام از دستش بدم.

رفتم پشت پنجره و به باغچه ی تو حیاط خیره شدم. نمیتونستم مجبورش کنم به کاری که خلاف میلشه.

- تا کی؟ تا کی میخوای اینجا باشی؟

- تا وقتی که برای با تو بودن تردیدی تو دلم نباشه.

برگشتن کسری به تنهایی و موندن من تو شیراز همه رو متعجب کرده بود. البته کسی چیزی نمی گفت اما می فهمیدم که دوست دارن بدونن چی باعث شده من همراه شوهرم برنگردم.

با عاطفه از مهد برمیگشتیم. تو این مدتی که پیششون بودم، همراهش به مهد می رفتم تا تو خونه حوصله ام سر نره.

نگاهم رو از خیابون شلوغ و ترافیکی که توش گیر افتاده بودیم گرفتم.

- شیرازم کم از تهران نداره.

پوفی کشید و گفت: آره. الآن دیگه همه ی شهرهای بزرگ اینجوری شدن.

نیم نگاهی بهم انداخت و گفت: ترگل یه چیزی بپرسم، ناراحت نمیشی؟

حدس میزدم راجع به چی میخواد حرف بزنه.

- نه عزیزم. بپرس.

- اِم... میدونم اصلا" به من مربوط نیست اما... تو و شوهرت، مشکلی دارین؟

سکوتم رو که دید گفت: ناراحت شدی؟ به خدا قصدم فضولی نیست اما اینکه می بینم تو این یه هفته کلافه و سردرگمی، نگرانم میکنه. دوست دارم اگه مشکلی هست کمکت کنم.

- بحث ناراحت شدن نیست. نمیخوام درگیر ماجرای من بشی.

- هرجور خودت راحتی. اما میتونی روی من به عنوان خواهرت حساب کنی.

لبخندی از شنیدن کلمه ی خواهر روی لبم نشست. خیلی وقت بود که از ترانه خبری نداشتم. مطمئن بودم برگردم، کله ام رو میکنه.

بالاخره ترافیک باز شد و عاطفه هم با سرعت به سمت خونه حرکت کرد.

بعد از شام خواستم کمک عاطفه ظرفا رو بشورم اما چون به لطف الناز همه فهمیده بودن باردارم، نمیذاشت دست به سیاه و سفید بزنم.

دو تا استکان چایی ریختم و بردم تو حیاط. حاج رضا روی فرش پهن شده تو ایوان نشسته و کتاب شعرش هم دستش بود.

با دیدن من لبخندی زد و عینکش رو از روی چشماش برداشت.

- بشین دخترم.

سینی رو جلوش گذاشتم و نشستم. به کتاب تو دستش اشاره کردم و گفتم: معلومه به شعر خیلی علاقه دارید.

کتاب رو بست و عینکش رو گذاشت روش: مگه میشه استاد ادبیات باشی و به شعر علاقه نداشته باشی؟!

- بچه که بودم فکر میکردم استاد بودن باید سخت باشه. مخصوصا" که به خاط شغلتون مجبور شدین بیاید اینجا.

- فقط شغلم نبود. چون اقوام اینجا بودن تصمیم گرفتیم بیام این شهر.

لبخندی زدم و گفتم: اون روزی رو که عاطفه گفت قراره برای زندگی بیاید شیراز یادم نمیره. من خیلی کم پیش می اومد با کسی صمیمی بشم. عاطفه تنها دختری بود که خیلی بهش نزدیک بودم. اونم بیشتر از سه سال نشد.

با طعنه گفت: برای همین انقدر زود به زود به ما سر میزدی؟

- خب نشد. دوری راه و گرفتاری نذاشت که به دیدنش بیام. خیلی دوست داشتم زهرا خانومم ببینم.

استکان خالیش رو گذاشت تو سینی. آهی کشید و گفت: زود تنهامون گذاشت.

بلند شد و خواست بره تو خونه که عاطفه با ظرف میوه سر رسید.

- اِ کجا بابا؟ میوه آوردم.

- شما بخورین دخترم. خسته ام میرم بخوام.

با تعجب کنارم نشست و گفت: چش بود؟

- فکر کنم یاد مادرت افتاد.

با قیافه ای دمغ گفت: هنوز به مرگ مامان عادت نکرده.

- چی شد که فوت کردن؟

- سرطان.

من و عاطفه یه وجه مشترک داشتیم اونم از دست دادن یکی از عزیزانمون بود.

چندتا میوه تو پیش دستی گذاشت و گرفت سمتم: بیا. بخور که وقتی رفتی تهران آقاتون نگه به زن ما هیچی ندادن بخوره.

خندیدم. خیلی خوب بود که میتونست جو رو عوض کنه. دوست داشتم باهاش حرف بزنم اما نمیدونستم از کجا باید شروع کنم.

- عاطفه؟

- هوم؟

- تو حاضری کسی رو که اشتباه کرده ببخشی؟

یه کم فکر کرد و گفت: بستگی داره اون شخص کی باشه و اون اشتباه چقدر بزرگ باشه.

به من که به یه نقطه ی نامعلوم خیره شده بودم نگاه کرد و گفت: اگه اون شخص، خیلی برام عزیز باشه، از اشتباهش میگذرم.

زمزمه وار گفتم: تو دوراهی بدی گیر کردم.

دستم رو گرفت و روی قلبم گذاشت.

- به ندای قلبت گوش کن. ببین چی این بی قراری رو آروم میکنه. زمانی میتونی تصمیم بگیری که با خودت، و دلت رو راست باشی.

ضربان تند قلبم رو حس میکردم. عاطفه راست میگفت. بی قرار بود. میخواست زودتر این دوری تموم شه.

بلند شد و رفت تو خونه. نفس عمیقی کشیدم. این روزها انگار اکسیژن هوا کم شده بود!

انگشتم رو روی عکسش که والپیپر گوشیم بود کشیدم. چقدر دلم برای چشمای خوشرنگش تنگ شده بود.

تو این مدت به جز موقعی که بهم زنگ زده بود تا بگه رسیده، دیگه با هم تماس نداشتیم. خودم ازش خواسته بودم اما حالا دوست داشتم صداش رو بشنوم.

من خیلی وقت بود که بخشیده بودمش. شاید از همون زمانی که خودش همه چیز رو برام تعریف کرد.

به خودم نمی تونستم دروغ بگم. اینو مطمئن بودم که بدون اون دوام نمیارم.

...

آخرین دکمه ی مانتوم رو بستم و شالم رو سرم کردم. به عاطفه که به در تکیه داده بود لبخندی زدم و گفتم: به چی نگاه میکنی؟

- به چشمات که مثل چند روز اول برق میزنن.

خندیدم و رفتم سمتش. بغلش کردم و با مهربونی گفتم: حرفات مهر تاییدی بود به افکارم که مدتها باهاشون دست و پنجه نرم میکردم. تو و خانواده ات بزرگترین کمک رو در حق من کردین.

دستش رو نوازش گونه روی کمرم حرکت داد: دوست نداشتم انقدر زود بری اما ظاهرا" علاوه بر دلت، خودتم خیلی بی قراری.

- زود نیست. تقریبا" دو هفته اس که اینجام. دیگه باید زحمت رو کم کنم.

اخم ریزی کرد و با عصبانیتی ساختگی گفت: نری دیگه پشت سرتم نگاه نکنیا. بازم به ما سر بزنید.

- چشم ولی دیگه نوبت شماست.

با صدای زنگ در نگاه هردومون به اون سمت کشیده شد.

- فکر کنم آژانسه.

- کاش حداقل میذاشتی خودم تا فرودگاه برسونمت.

دسته ی چمدون کوچیک و چرخ دارم رو بالا کشیدم و گفتم: لازم نیست. بچه که نیستم ناسلامتی دارم مادر میشم.

لبخندی روی لبش نشست و منو تا دم در همراهی کرد. حاج رضا مشغول صحبت با راننده بود. بابت مهمان نوازی و رفتار صمیمانه شون، تشکر کردم. با لحنی پدرانه گفت که منم مثل دخترشم و خوشحاله که این مدت مهمونشون بودم.

سوار شدم. با حرکت ماشین برگشتم و از پشت شیشه عاطفه رو که پشت سرم آب می ریخت نگاه کردم. نمی دونستم کی قراره دوباره ببینمش اما دلم براش تنگ می شد.

...

چمدونم رو به قسمت بار تحویل دادم و بعد نیم ساعت معطلی سوار هواپیما شدم. به ساعتم نگاه کردم. نه صبح بود و مطمئنا" تا یازده خونه بودم. به صندلیم تکیه دادم و از خدا خواستم این پرواز، مشکلی برام بوجود نیاره.

تو طول پرواز سعی کردم بخوابم اما نشد. یه هیجانی ته دلم باعث می شد مدام به ساعتم نگاه کنم و دقیقه ها رو بشمارم.

با نشستن هواپیما روی باند، لبخندی ناخواسته روی لبم نشست. با عجله از هواپیما خارج شدم و بعد از گرفتن چمدونم یه تاکسی گرفتم و آدرس خونه رو دادم.

هنوزم نمی دونستم وقتی منو پشت در ببینه چه عکس العملی نشون میده. فقط خدا خدا میکردم از اینکه بهش خبر ندادم و تنهایی برگشتم دعوام نکنه.

با متوقف شدن تاکسی، نگاهی به برج مسکونی همیشه ساکتمون انداختم. کرایه رو حساب کردم و از ماشین پیاده شدم.

در ورودی رو با کلیدم باز کردم و با قدم های آروم رفتم سمت آسانسور. دکمه رو زدم و تا اومدنش به طبقه همکف، با پام روی زمین ضرب گرفتم.

سوار آسانسور که شدم، تو آینه نگاهی به خودم انداختم. یه کم رنگم پریده بود ولی زیاد مهم نبود. رژم رو از تو کیفم در آوردم و روی لبم کشیدم. موهام رو مرتب کردم و همزمان رسیدم طبقه ی خودمون.

پیاده شدم و جلوی در ایستادم. خواستم در رو باز کنم اما پشیمون شدم. می دونستم احتمالش خیلی کمه که این موقع روز خونه باشه ولی خواستم شانسم رو امتحان کنم.

دستم رو روی زنگ گذاشتم و فشارش دادم. خیلی طول کشید در باز شه. دیگه داشتم نا امید می شدم و می خواستم با کلیدم در رو باز کنم که قامتش تو چارچوب در نمایان شد.

با دیدنش تازه اوج دلتنگیم رو فهمیدم. نگاهش با ناباوری روی صورتم گشت زمزمه کرد: ترگل؟

قدمی به جلو برداشتم که به خودش اومد و دستش رو برای در آغوش کشیدنم باز کرد. خودم رو تو بغلش پرت کردم تا فاصله ی بینمون رو از بین ببرم. دستاش رو دورم حلقه کرد و محکم به خودش فشارم داد. انقدر که احساس کردم استخونام داره میشکنه. 

تند و پشت سر هم نفس می کشیدم. یه چیزی تو گلوم گیر کرده بود و نمیذاشت نفس بکشم. گره ی شالم رو که حالا روی شونه ام افتاده بود باز کردم.

لباش روی گردنم حرکت می کرد. جای بوسه هایی که به گردنم میزد میسوخت. ازم جدا شد و صورتم رو با دستاش قاب گرفت. اشک حلقه زده تو چشماش دلم رو لرزوند.

- باور کنم که برگشتی؟

چشمام رو به معنی آره باز و بسته کردم و با شیطنت گفتم: مگه قرار بود برنگردم؟!

اما اون انگار تاب شیطنت هام رو نداشت که لباش رو روی لبم گذاشت و با این کارش صدام رو برید.

زبری ته ریش چند روزه اش صورتم رو اذیت کرد اما نمی تونستم منکر این بشم که دلم حتی برای این بوسه ها هم تنگ شده بود.

...

زمان خیلی زودتر از چیزی که فکرش رو میکنیم میگذره. بعد از اون جریانات، زندگیم به همون روال طبیعی خودش برگشت. یه زندگی آروم و صدالبته عاشقانه.

ماه آخر بودم و شکمم کامل اومده بود جلو. دیگه زیاد نمی تونستم راه برم و نفسم می گرفت. گاهی انقدر لگد میزد که کلافه می شدم. مخصوصا شب ها که در اون صورت کسری رو هم بیدار می کردم. حرصم می گرفت از اینکه من نتونم بخوابم اما آقا تو خواب ناز باشن.

چهار ماه پیش فهمیدیم دختره. البته کسری معتعد بود اشتباه شده و با این ضربه های کاری که به من میزنه مطمئنا" پسره و قراره در آینده فوتبالیست هم بشه!

مامان و زن دایی مشغول تهیه سیسمونی بودن. با یه ذوقی اینکار رو انجام می دادن که ناخودآگاه منم به وجد می اومدم.

ترانه هم کمک من اتاقی رو که برای دختر کوچولوم در نظر گرفته بودیم آماده می کرد.

- ترگل نگاه چقدر کوچولوئه!

برگشتم و به ترانه که جوراب های کوچولوی تو دستش رو با لذت نگاه می کرد، خیره شدم.

- تو رو که می بینم دلم میخواد زودتر ازدواج کنم و بچه دار بشم. 

- نه بابا همش مصیبته. یه نگاه به هیکلم بنداز. وقتی میخوام راه برم عین پنگوئن میشم.

بلند زد زیر خنده و گفت: خدایی فکرشو میکردی با کسری ازدواج کنی و ازش بچه دارم بشی؟

خندیدم: نه والا. تو خوابم نمی دیدم.

جوراب ها رو گذاشت تو کشو و اومد سمتم. دستش رو روی شکمم گذاشت و با لحن بچگونه ای گفت: کوشولو مامانو اذیت نکنیا. اینجا همه منتظرتن فسقل خاله.

- ترانه بهش نگو فسقل. بقیه هم میگن اون وقت این اسم روش می مونه.

مظلومانه گفت: خب چیکار کنم؟ شما که براش اسم انتخاب نمی کنید. منم مجبورم اینجوری صداش بزنم.

راست میگفت. نمیدونم چرا نمیتونستم یه اسم براش انتخاب کنیم. برای همین هرکی با یه عنوانی صداش میزد: وروجک، کوشولو، فسقل خاله، دخمر بابا و... . خلاصه داشت در حق بچه ام ظلم می شد!

...

روی تخت دراز کشیدم و به کسری که ساعدش رو روی چشماش گذاشته بود گفتم: امروز خیلی خسته شدم. از سر شب کمرم درد میکنه.

دستش رو برداشت و به من نگاه کرد.

- تقصیر خودته دیگه. نباید انقدر سرپا می ایستادی. آخه خریدن دو قلم جنس که این همه گشتن نمی خواست. میگفتی مامانت یا مامانم، یا این ترانه که هر روز اینجاست بخره.

با خنده گفتم: به ترانه چیکار داری؟ مگه جای تو رو تنگ میکنه؟ میاد به خواهر و خواهرزاده اش سر میزنه.

با لجبازی که منو یاد پسربچه های پنج ساله می انداخت گفت: خوشم نمیاد بیشتر از من کنارت باشه.

- حسود.

چرخید و به عادت همیشه اش بغلم کرد.

- بخواب که هم تو خسته ای هم من.

حرکت دستش روی کمرم، مثل مسکن دردش رو آروم کرد و کم کم چشمام گرم شد و خوابم برد.

نیمه شب چشمام رو باز کردم و کلافه تو جام نشستم.

کمرم به طرز فجیعی درد میکرد. لبم رو به دندون گرفتم تا صدام درنیاد. آروم از تخت اومدم پایین و از اتاق خارج شدم. یه کم دور خونه قدم زدم شاید حالم بهتر شه اما فرقی نکرد.

رفتم تو اتاق بچه تا خودم رو سرگرم کنم. لباس ها رو از تو کشو درآوردم و دوباره تا کردم. عروسک ها رو جا به جا کردم و دوباره چیدم.

دیگه نمی تونستم دردش رو تحمل کنم. گلوم خشک شده. رفتم تو آشپزخونه تا یه لیوان آب بخورم.

چند قلپ بیشتر نخورده بودم که با دردی که زیر دلم پیچید نفسم برید. لیوان از دستم افتاد و با صدای بدی هزار تیکه شد.

به ثانیه نکشید که کسری وحشت زده جلوم ظاهر شد.

- چی شده ترگل؟

بریده بریده گفتم: دارم... دارم از درد میمیرم... زود باش یه کاری بکن.

گیج دور خودش چرخید و گفت: چیکار بکنم؟

تو اون وضعیت نمی دونستم بخندم یا از درد گریه کنم.

- برو... لباسامو بیار... باید بریم بیمارستان.

رفت تو اتاق و سریع با یه پالتو و شال برگشت. کمکم کرد تا بپوشمشون و قبل از اینکه بخوام حرکتی بکنم دستش رو انداخت زیر زانوهام و بلندم کردم.

با وجود اینکه حامله بودم بازم از نظر اون وزنی نداشتم و بلند کردنم مثل بلند کردن پَر بود.

خیلی جلوی خودم رو گرفتم تا نصفه شبی بلند جیغ نزنم. بالاخره رسیدیم پارکینگ. منو نشوند رو صندلی و خودشم سریع پشت فرمون نشست.

با سرعت سرسام آوری تو خیابون های خلوت می روند.

به بازوش چنگ زدم: زودباش... تندتر برو... آی خـــدا...

با صدایی که مضطرب بود گفت: الآن میرسیم عزیزم. الآن میرسیم.

تمام بدنم خیس از عرق بود. نفسم به شماره افتاده بود. تابلوی اورژانس بیمارستان رو که دیدم نفس راحتی کشیدم.

بغلش کردم و به سمت اورژانس دویدم. پرستار با دیدنمون به تختی اشاره کرد و گفت: بخوابونیدش اونجا.

و با چندتا پرستار دیگه مشغول معاینه شدن. جیغ هایی که می زد دلم رو می سوزوند. انگار خودم داشتم درد می کشیدم!

پرستار- بگو دکتر تاجیک رو پیج کنن.

خیلی طول نکشید که دکتر معالجش هم اومد و رفت بالا سرش.

- چی شده خانوم گل؟ صدات کل بیمارستان رو برداشته.

ترگل با صدایی که از جیغ زدن زیاد خش دار شده بود گفت: خانوم دکتر... دارم میمیرم.

دکتر با خنده- مگه دسته خودته؟

بعد از معاینه به پرستاری که کنارش ایستاده بود گفت: بگو اتاق عمل رو آماده کنن.

وقتی می بردنش اتاق عمل دستم رو تو دستای یخ کرده اش گرفت و گفت: اگه زنده از این در بیرون نیومدم قول بده که مواظبشی.

حرفش ته دلم رو خالی کرد اما اهمیتی ندادم و با اخم گفتم: کسی با زایمان نمی میره که تو دومیش باشی.

لب هاش تکون خوردن. دوستت دارم زیرلبی گفت و پشت در گم شد. 

نفسم رو پر صدا دادم بیرون و کلافه تو راهرو قدم زدم.

برای بار صدم به ساعتم نگاه کردم. چرا حرکت عقربه ها انقدر کند شده؟!

یک ساعتی طول کشید که بالاخره در باز شد و یکی از پرستار ها اومد بیرون.

- همراه ترگل محتشم شمایید؟

با قدم های بلند رفتم سمتش: بله. چی شد؟

- مبارکه. صاحب یه دختر خوشگل و سفید، عین برف شدین.

- حال همسرم چطوره؟

- خوبه. وقتی منتقل شد به بخش میتونید ببینیدش.

تشکر کردم گوشیم رو درآوردم تا به مامان اینا خبر بدم اما با دیدن ساعت پشیمون شدم و گذاشتم برای بعد.

********************

انقدر خسته بودم که نمیخواستم چشمام رو باز کنم اما تشنگی نمیذاشت بیشتر از این بخوابم.

نور کمی که اتاق رو روشن کرده بود چشمام رو اذیت کرد. به کسری که پشت پنجره ایستاده بود و به آسمون بارونی اول صبح خیره شده بود نگاه کردم.

با صدای ضعیفی گفتم: کسری؟

برگشت سمتم. وقتی دید بیدارم لبخندی زد و اومد کنارم.

- جانم عزیزم؟

- آب میخوام.

یه کم آب تو لیوان ریخت و دستش رو گذاشت پشت سرم تا راحت بتونم بخورمش.

چند قلپ که خوردم سرم رو کشیدم عقب و به صورتش که خستگی رو فریاد میزد چشم دوختم.

کنارم روی صندلی نشست و دستم رو تو دستش گرفت.

- خسته نباشی خانوم. دیدی هی می گفتی پس کی به دنیا میاد؟ انقدر گفتی که بچه ام فکر کرد اینجا خبریه و با عجله اومد.

لبخندی از حرفاش روی لبم نشست: حالش خوبه؟

- عالیه. منتظره تا مامانش بهش شیر بده.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: خیلی سخت بود کسری. انگار میخواستن جونمو بگیرن. مردم و زنده شدم تا به دنیا اومد.

بوسه ای به پشت دستم زد و با مهربونی گفت: ازت ممنونم ترگل. تو با اومدنت به زندگیم روح دادی. ممنون که گذاشتی خوشبختی رو در کنارت حس کنم.

صدای در حرفش رو نیمه تموم گذاشت. پرستار با یه تخت کوچیک وارد اتاق شد.

پرستار- مامان خانوم، دخترت اومده شما رو ببینه. خیلی هم گشنشه. از وقتی هم که چشماش رو باز کرده مدام نق میزنه.

با کمک کسری روی تخت نشستم و منتظر دیدن دخترم شدم. وقتی پرستار بچه رو گذاشت تو بغلم، با دیدنش تمام دردایی رو که کشیده بودم فراموش کردم.

دستی به گونه ی سرخش کشیدم که چشماش رو باز کرد. چشمای قشنگش همرنگ چشمای باباش بود.

با دیدنم صدای نامفهومی از خودش درآورد و اعلام گرسنگی کرد!

پرستار بعد از اینکه کمکم کرد تا بهش شیر بدم تنهامون گذاشت و از اتاق خارج شد.

فکر کنم خیلی گرسنه بود که با ولع شیر میخورد. ذوقی که تو وجودم بود تبدیل به اشک شد و روی گونه هام چکید.

کسری هم لبخند به لب به ما نگاه می کرد. از نگاه خیره اش گرمم شده بود. برای رهایی از این وضعیت سرم رو بلند کردم و گفتم: بالاخره اسمش رو انتخاب کردم.

سرش رو به معنی چی تکون داد.

- سحر خوبه؟

زمزمه کرد: سحر...

- قشنگه. حالا چرا سحر؟

- چون سحر به دنیا اومد.

خندید و نگاهش رو به سحر کوچولو دوخت...

چهار سال بعد:

ماشین رو پارک میکنم و پیاده میشم. نگاهم رو از پشت عینک آفتابیم به تابلوی بالای در میدوزم.

" مهد کودک و پیش دبستانی بهشت "

دزدگیر ماشین رو میزنم و داخل حیاط کوچیک اما خوشگل مهد میشم. خانوم محبی با دیدنم سری به نشونه ی سلام تکون میده. مثل خودش سلام میکنم و منتظر میشم تا سحر رو بفرسته بیرون.

امروز ترگل باهام تماس گرفت و گفت که سر راه، سحرم از مهد بردارم.

همونطور که اطرافم رو دید میزنم، نگاهم به سحر میفته که با ابروهای در هم کشیده و پاهایی که محکم روی زمین میکوبه ، از پله ها میاد پایین.

با خودم میگم باز چی شده که اینقدر ناراحت و عصبانیه؟!

میرم نزدیکش و بغلش میکنم: دختر بابا چطوره؟

- خوبم.

- اگه خوبی پس چرا اخمات تو همه؟

جوابم رو نمیده و مشغول بازی با دکمه پیراهنم میشه. میرم سمت ماشین سوار میشیم و دنده عقب میگیرم تا از کوچه بیام بیرون.

از آینه به قیافه ی بق کرده اش نگاه میکنم. برخلاف بقیه ی روزهای دیگه که با آب و تاب از اتفاقاتی که تو مهد میفته برامون میگه، اینبار ساکت نشسته و بیرون رو نگاه میکنه.

- سحر خانوم نمیخوای بگی امروز چی شد؟

- با مانی دعوام شد.

- اِ چرا؟

- بابایی من نی نی میخوام.

با تعجب و صدای بلند میگم: چی چی میخوای؟

- مانی همش از داداش کوچولوش که تازه دنیا اومده حرف میزنه. همش به ما پز میده. منم میخوام یه آبجی داشته باشم که جلوش کم نیارم.

با خنده میگم: پز میده و جلوش کم نیارم رو جدید یاد گرفتی؟

- نه خودم یه بار شنیدم خاله ترانه به مامان میگفت مرجان جون همش پز میده ولی منم جلوش کم نمیارم.

قهقه میزنم: ای پدرسوخته.

خوشحال از خنده ی من میگه: حالا که خندیدی یعنی منم آبجی دار میشم؟

- باباجون دست من تنها که نیست.

و زیرلب زمزمه میکنم: مامانتم باید بخواد که نمیخواد.

انگار از حرفم خوشش نمیاد که دست به سینه و اخم کرده میشینه سر جاش.

********************

ظرف ژله رو توی یخچال میذارم. امروز پنجمین سالگرد ازدواجمونه و مثل همیشه شب همه خونه ی ما دعوتن. البته منطورم از همه مامان، ترانه و شوهرش، دایی و زن دایی، آقاجون و البته هومن و الهه اس که تو این چهار سال روابط خانوادگیمون با هم بیشتر شده.

نگاهی به ساعت دیواری توی هال می اندازم. دیگه باید کم کم پیداشون بشه.

هنوز چند ثانیه بیشتر از فکرم نگذشته که صدای چرخش کلید رو توی قفل می شنوم. با خوشحالی میرم سمت در که سحر با لب و لوچه ای آویزون میاد تو و کیف عروسکی کوچولوش رو همون دم در پرت میکنه.

بدون اینکه جواب سلامم رو بده راهش رو به سمت اتاقش کج میکنه که با صدای جدی کسری وسط راه متوقف میشه.

- سحر؟

برمی گرده سمتمون. کسری جدی تر میپرسه: سلامتو خوردی؟

سرش رو میندازه پایین و آروم سلام میکنه. منم هاج و واج موندم چی شده.

میخواد بره تو اتاقش که کسری میگه: جای کیفت اینجاست؟

سرش رو به معنی نه به چپ و راست تکون میده.

- جوابتو نشنیدم.

- نه.

- پس زود برش دار.

سریع میاد جلو و کیفش رو برمی داره و بدو میره تو اتاقش.

- با بچه چیکار داری؟

لیوانی از توی کابینت برمی داره از آبسرد کن آب میگیره. خداروشکر سر کشیدن آب بطری از سرش افتاده.

- این چیزا رو باید از الآن یاد بگیره.

گاز رو خاموش میکنم و همونطور که غذا رو تو ظرف میکشم میپرسم: حالا چش بود؟

شونه ای بالا انداخت و گفت: بچه میخواد.

- چی میخواد؟

- بچه. میگه مانی پز داداش کوچیکترش رو میده منم یه آبجی میخوام.

میزنم زیر خنده: چه چیزا. همین مونده تو گیر و دار بزرگ کردن این، زحمت بزرگ کردن یکی دیگه هم بیوفته گردنمون.

یه تیکه از ته دیگ طلایی رنگ گوشه ی دیس رو برمی داره و میذاره دهنش.

- من نمیفهمم مشکل چیه؟

- مشکل اینه که شما آقایون فکر می کنید بچه به دنیا آوردن کار آسونیه. درد زایمان و شیر دادن و سر و کله زدن با بچه با منه بیچاره ست اون وقت جنابعالی که از شرکت تشریف میاری دو سه ساعت باهاش بازی میکنی بعدم راحت میخوابی.

یه نفس عمیق میکشم تا ادامه ی حرفم رو بزنم که دستش رو جلوم میگیره و میگه: خیلی خب حرفم رو پس میگیرم.

لبخند مسخره ای میزنم و میگم: منم قصدم همین بود.

...

نگاهی توی آینه به خودم می اندازم. با اینکه چهار سال گذشته و به قول معروف یه شکمم زاییدم اما هیکلم خیلی فرق نکرده. فقط یه کم تو پُر شدم.

دستی به موهای فر شده ام که تا وسط کمرم میرسه، میکشم. دیروز با بدبختی راضیش کردم بذاره برم آرایشگاه تا یه کم از پایین موهام رو کوتاه کنم. میخواستم رنگشون هم بکنم اما قبول نکرد. دیکتاتور!

آرایشم کامله فقط مونده خط چشمم که اون رو هم با مصیبت میکشم. نمیدونم چرا همیشه موقع اینکار دستم میلرزه.

پیراهن مجلسی آبی فیروزه ایم برای امشب یه کم رسمیه اما خیلی بهم میاد.

سحر در حالی که پیراهن پرنسسی نقره ایش دستشه وارد اتاق میشه.

- مامان کمکم میکنی بپوشمش؟

با لبخند میرم سمتش و لباسش رو تنش میکنم. چون تازه از حموم اومده لپاش گل انداخته. یه ماچ آبدار میکنمش که جای رژم روی لپش می مونه.

نگاهی به صورت آرایش کرده ام می اندازه و میگه: مامان منم آرایش میکنی؟

نمیتونم بهش جواب رد بدم. رژ کالباسیم رو برمی دارم و آروم روی لبای کوچیک و قلوه ایش میکشم. وقتی کارم تموم میشه با خنده از اتاق میدوه بیرون.

- سحر صبر کن موهاتو شونه کنم بعد برو. 

توجه ای به حرفم نمیکنه. برس و تل نقره ایش رو بر میدارم و از اتاق میام بیرون. جلوی کسری چرخی میزنه و میگه: بابا نگاه چقدر خوشگل شدم.

میدونه چطور با کاراش دل باباش رو ببره. کسری روی زمین میشینه تا هم قدش بشه و پیشونیش رو میبوسه.

- خوشگل بودی عزیزم.

- آره اما خوشگل تر شدم. مامانم خیلی ناز شده. نگاه لباسش چقدر قشنگه؟!

سرش رو بلند میکنه و به من که تو چند قدمیش ایستادم نگاه میکنه. تو نگاهش گرمای عشق رو می بینم.

- آره خیلی قشنگه. اصلا" سلیقه ی مامانت خیلی خوبه. اگه اینطور نبود که عاشق من نمی شد.

پشت چشمی براش نازک میکنم که بلند میخنده. میرم سمت سحر و موهاش رو که همرنگ موهای منه و تا سر شونه هاش میرسه شونه میکنم. تل نقره ایش هم به موهاش میزنم و میرم تو اتاق.

صندلای سفیدم رو پام میکنم و همین که برمی گردم تا از اتاق خارج شم می بینم کسری به در بسته تکیه داده و مشغول دید زدن منه.

- در رو چرا بستی؟

با چشماش به لباسم اشاره میکنه و میگه: تازه خریدیش؟

- آره. هفته پیش که رفتم بازار.

- خیلی قشنگه.

یه بار دیگه به لباس نگاه میکنم و با شیطنتی که تو لحن صدام مشخصه میگم: میدونم. سلیقه ی من حرف نداره. فقط نمیدونم چرا تو یه مورد اشتباه کردم.

منتظره تا بدونه درباره کدوم مورد حرف میزنم. نگاهم رو ازش میگیرم و با خنده ای که سعی در مهارش دارم ادامه میدم: انتخاب تو، واقعا" اشتباه بود.

لبخند محوی روی لبش میشینه. تکیه اش رو از در میگیره و آروم میاد سمتم. منم با هر قدمش به عقب میرم. یک دفعه خیز برمی داره سمتم که جیغ میکشم و میفتم رو تخت. خم میشه روم و با لحنی که سعی میکنه ترسناک باشه میگه: که انتخاب من اشتباه بود.

میخندم و سرم رو تکون میدم: اوهوم.

- یه اشتباهی نشونت بدم.

دوتا دستم رو میگیره و صورتش رو میاره نزدیک تر. میفهمم قصدش چیه برای همین سرم رو به طرفین تکون میدم.

- کسری تو رو خدا. آرایشم خراب میشه.

لبخند مرموزی میزنه: منم همین رو میخوام.

صدای زنگ که میاد، انگار حکم آزادیم رو داده باشن، از زیر دستش فرار میکنم و خوشحال میگم: اومدن.

- خیلی خوشحال نباش. تا فردا صبح که اینجا نیستن آخر شب میرن.

- حالا کو تا آخر شب.

- زمان زود میگذره خانوم.

و از کنارم رد میشه و به استقبال مهمون ها میره.

********************

ترگل پوریا رو از بغل الهه میگیره و لپش رو یه ماچ آبدار میکنه.

- وای خدا دلم براش یه ذره شده بود.

هومن- اگه فکر کردی با این کارات میذارم دختر ترشیده ات رو بندازی به پسر من کور خوندی.

یه دونه میزنم پس کله اش و با خنده میگم: هوی درست حرف بزن. فکر کردی من دختر دسته گلم رو میدم به پسر دماغوئه تو که دو سال هم از سحر کوچیکتره؟!

هومن- به هر حال گفتم خیالات برت نداره.

- فکر کن یه درصد!

سرم رو می چرخونم سمت مهران و مشغول حرف زدن با اون میشم. نمیدونم چی شد بعد از قضیه ی من و ترگل، آقاجون متحول شد و قطعنامه ازدواج خانوادگی رو لغو کرد!

البته من هنوزم بابت اون اجبار ممنونشم اما به نظرم کار خوبی کرد. حداقل ترانه تونست بدون دردسر با هم دانشگاهیش ازدواج کنه.

کیک رو از یخچال درمیارم و به الهه که تازه وارد آشپزخونه میشه میگم: خوابید؟

- آره. سر شام پدرم رو درآورد.

- بزرگ شه بهتر میشه.

کمکم پیش دستی ها رو میاره. کیک رو روی میز میذارم و کنار کسری میشینم.

ترانه با ناراحتی میگه: نخیر قبول نیست.

- چی قبول نیست؟

ترانه- آقایون تصمیم گرفتن مجردی برن سفر.

- خب برن اشکالش کجاست؟

با دهن باز به من خیره میشه. مهران با خنده به ترانه میگه: بفرما. یه کم از خواهرت یاد بگیر.

- آره به خدا. بذار برن یه نفس راحتی از دستشون بکشیم.

نیش همشون بسته میشه. کسری با ابرویی بالا رفته نگاهم میکنه. از چشماش میخونم که میگه گور خودت رو امشب کندی.

خنده ام رو میخورم و چاقو رو به سمتش میگیرم. با هم کیک رو می بریم و همه دست میزنن. اینم از اختتامیه مراسم امشب...

ساعت دوازده نیمه شب رو نشون میده که همه میرن. آخرین نفر ترانه اس که شوهرش زودتر رفته پایین تا ماشین رو روشن کنه.

خم میشه و صورت سحر رو میبوسه. از نگاهم میخونه که چی میخوام برای همین بهش میگه: سحر جون امشب میای خونه ما؟

- واسه چی خاله؟

- اوم... خب عمو مهران فردا میره سر کار. منم خونه تنهام. نمیخوای خاله از تنهایی دربیاد؟

نوک انگشتش رو گذاشته تو دهنش و مشغول فکر کردنه. کسری بغلش میکنه تو گوشش میگه: بابایی مگه نگفتی آبجی میخوای؟

- اوهوم.

- خب اگه امشب با خاله بری آبجی دار میشی.

با ذوق و صدایی بلند میگه: یعنی فردا بیام می بینمش؟!

- بچه مگه هفت ماهه به دنیا اومدی؟! کلی مرحله داره.

- کســـــــری؟!

سحر از بغلش میاد پایین و دست ترانه رو که صورتش از خنده قرمز شده میگیره.

- باشه میرم اما یادت باشه قول دادیا.

- چشم یادم می مونه.

خداحافظی میکنن و سوار آسانسور میشن. کسری هم در رو می بنده و به من که دست به سینه و با اخم نگاهش میکنم میگه: چیه؟ چرا اینجوری نگاهم میکنی؟

- این حرفا چیه جلوی بچه میزنی؟

- این بچه ای که میگی پاش بیفته من و تو رو هم درس میده.

بعدم همینطور که میاد سمتم میگه: راستی سر شب چی میگفتی؟!

- چیزی یادم نیست!

بهم نزدیک میشه و دستاش رو دور کمرم حلقه میکنه. چشماش طوسیش برق میزنن. برق شیطنت.

- اما من خیلی خوب یادمه.

حلقه ی دستاش نمیذاره حتی یک میلی متر ازش فاصله بگیرم. خیره به لبام میگه: میخوام بدونم الآن بهونه ات چیه؟!

دستام رو دور گردنش حلقه میکنم و لباشو کوتاه میبوسم.

- بهونه ای ندارم.

لبخند قشنگی میزنه. دلم برای جذابیتش ضعف میره.

- پس حالا که اینطوره موافقی خواسته ی دخترمون رو عملی کنیم؟

مگه میتونم مخالف باشم؟ با اینکه سختیای خودش رو داره اما داشتن یه فرشته ی دیگه لذت بخش تر از این حرفاست.

سرم رو روی شونه اش میذارم و میگم: موافقم.

ازم فاصله میگیره و میره سمت ضبط. آهنگی رو که هر سال تو این شب باهاش می رقصیم پلی میکنه. خیلی طول نمیکشه که صدای گرم ابی تو خونه میپیچه و منو به خاطرات پنج سال پیش می بره.

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

بیا کنارم ساقه ی بهاره

رو فرش برگ و پولک ستاره

خمار شعرم می شکنه پیش تو

عجب شرابی نفس تو داره

گل بهارم ، در انتظارم

حریق سبزی ، بیا کنارم

********************

پایان

شیما.ح

25 / 5 / 92