www.negahdl.com

نگاه دانلود

 راهیان عشق | MOHI goli کاربر انجمن نودهشتیا

_نه ترنم نمی یام،تو که میدونی اهل این سفر معنویا نیستم

ترنم:حالا نه اینکه من خیلی اهلشم بیا بریم اونجا با بچه ها خوش میگذره

_اخه اونجا باید چادر سرم کنم

ترنم:مطمئن باش با یه هفته چادر سر کردن نمی میری...

_بهت که گفتم نه

ترنم:کوفت و نه...درد و نه...میای خوبشم میای

_اذیت نکن ترنم

ترنم :اخه من به این خوبی کجا اذیت می کنم.حالا هم پاشو بریم

_کجااااااااااا؟

ترنم:خونه ی اقا شجاع...بریم ثبت نام کنیم دیگه

_ترنم داری دیوونم می کنی

ترنم:یسنا جونم من که این همه کار می کنم برات،تو پیچوندنات کمکت می کنم،هرچی میگی گوش میدم ،یک بار ازت یه چیزی خواستم دلت میاد دلم و بشکنی و بذاری تنها برم...

(ای خدا این دوباره دست گذاشت رو نقطه ضعف من،میدونه من همیشه مدیون محبتاشم و برای جبرانشون هر کاری میکنم)

_باشه بابا،حالا خودت رو لوس نکن برو ثبت نام کن هرچقدر هم پولش شد بگو بهت میدم 

پرید بغلم و یه ماچ ابدارم کرد: پول نمیخواد مجانیه

درحالی که لپم رو پاک میکردم گفتم:بیا دیگه می خوان ببرنمون اونجا مخ هامون رو شست و شو بدن...

ترنم:یسنا بی خیال شو دیگه.حدیث اینا قبلا هم رفتند،می گفت کلی بهشون خوش گذشته

_اره وقتی هم برگشت شروع کرد به نماز خوندن و روزه گرفتن و رعایت حجاب

ترنم:یسنا من واقعا نمی فهمم،مشکل تو با این چیزا چیه؟مشکلت با دین چیه؟

_ترنم تو دیگه نه...خسته شدم از بس یه مشت ادم تو گوشم دین دین کردند،من این دین رو نمی خوام ترنم...دینی که باعث کتک خوردن یک دختر میشه نمی خوام...از ازادی هاش جلوگیری میکنه نمی خوام...

ترنم:یسنا تو فقط داری درسا رو می بینی

_اره چون حالم از اعتقاداتشون بهم میخوره،حالم از باباش که یک من ریش گذاشته و ادعای پسر پیغمبری میکنه ولی نمیذاره دخترش بره دانشگاه بهم میخوره...از خانوادش که بین پسر و دخترشون فرق میذارن بدم میاد،از اینکه زوری چادر سر دخترشون کردن و اجازه ی هیچ کاری رو بهش نمیدن متنفرم...حالم از باباش بهم میخوره،بابایی که با شرکت به اون گندگی و درامد چندصد میلیونی،ابدارچی بدبخت شرکت رو میاره تا فرش های خونش رو مجانی بشوره،راننده شرکت شده راننده شخصی خودش و زنش دریغ از اینکه یک قرون به حقوقش اضافه کنه،جیگر کارمنداش رو خون میکنه اون وقت میره پشت سر رهبر نماز میخونه،حرف از حق مردم و حروم و حلال میزنه

به هق هق افتاده بودم:فکر کردی درسای بدبخت کم پیشم درد ودل میکنه

ترنم بغلم کرد و سعی کرد ارومم کنه:بسه یسنا،من غلط کردم،تورو خدا اروم باش...

_اشک هام رو پاک کردم و چندتا نفس عمیق کشیدم،اروم تر شدم:تقصیر من نیست که اینطوری شدم،خانواده مذهبی نداشتم ولی ادم هایی رو دیدم، که منو از دین زده کردن

ترنم:میدونم قربونت برم....تا دیر نشده منم برم ثبت نام کنم

_برو ولی خوش نگذره من میدونم وتو

ترنم:باشه بابا!خدافظ

_به سلامت

رفتن ترنم بهم فرصت فکر داد،خانواده مذهبی نداشتم.خانواده ام از من و مامان و بابا و یلدا که دانش جوی سال دوم رشته مهندسی پزشکی بود تشکیل می شد.

نه از دین چیزی سر در می اوردیم نه از حجاب نه از روزه و این حرفا ،تو فامیل هم کسی به این چیزا اعتقاد نداشت.تا اینکه سال دوم دبیرستان با درسا اشنا شدم،با چیزهایی که درسا برام از خانواده اش تعریف می کرد به کل از دین زده شدم...

صدای یلدا افکارم رو پاره کرد.

از اتاق رفتم بیرون،حاضر و اماده تو پذیرایی نشسته بود.

یسنا:به به...خبریه به سلامتی؟شال و کلاه کردی؟

_کم حرف بزن بچه...زود حاضر شو بابا نیم ساعت دیگه میاد که بریم خونه عمواینا.

سرمو به علامت مثبت تکون دادم و رفتم تو اتاقم.خدا رو شکر قبل از اومدن ترنم دوش گرفته بودم.

شلوار جین تنگ سرمه ای با بلوز استین سه ربع تنگ مشکی پوشیدم،از حرص دختر عموهای عزیزم هم که عاشقشونم ،یه حال اساسی به مژه های کم پشت بدبختم دادم که چشم های قهوه ای خوش رنگم رو خوشگلتر نشون می داد.برای خالی نبودن عریضه هم یک مداد مشکی زیر چشمم و یه رژلب صورتی کم رنگم چاشنی به اصطلاح ارایشم کردم.

دختر عموهام که شامل 3 عفریته به تمام معنا میشدن چشم دیدنم رو هم نداشتن....از اینکه میدیدن پسرای فامیل با من حال می کنند حرصشون میگرفت

نه اینکه پری قصه ها باشم وبرق چشام و زیبایی صورتم همه رو کور کرده باشه...اتفاقا برعکس،قیافه ام معمولی بود،چشم های قهوه ای روشن،بینی تراش خورده و متناسب و لب های معمولی نه خیلی قلوه ای نه خطی...هیکلم پر بود و قد بلند بودم اکثر اوقات قدم با یه پاشنه چند سانتی اندازه پسرها میشد،حدودا172_173 بودم.

ولی چیزی که باعث میشد بیشتر به طرفم جذب بشن اخلاقم بود...عشق فوتبال بودم،وقتی مشغول تماشای بازی میشدم متانت و وقار خانمانه برام بی معنی میشد...مثل یه سری از این دخترها نبودم که تا پسرا بهشون میگن بالای چشمت ابرو،فوری قهر کنم و تا جد و اباد پسر بدبختو نیاوردم جلوی چشمش و جیب مبارکش رو خالی نکردم ناز کنم...

تو هر کاری پایه که چه عرض کنم ستون بودم،حالا هرکاری می خواست باشه،پارتی رفتن با بروبچ گرام،کمک به رفقا...ذاتا ادم مهربونی بودم ولی خدا نیاره روزی رو که با کسی لج کنم،بدبخت از دستم دیوونه میشه...

از فکر و خیال و دادن اعتماد به نفس به خودم برای روبه رویی با 3عفریته تفنگدار بیرون اومدم،کش رو برداشتم و موهامو تا حد امکان بالا بردم تا ببندمش که یاد حرف یلدا افتادم،همیشه می گفت موهای باز بهم خیلی بیشتر میاد.فرقم رو با وجود اینکه بعضیا می گفتند بهم نمیاد کج درست کردم،مهم خودم بودم که دوست داشتم و موهام رو با بی قیدی رها کردم و طبق عادت همیشگیم بهش عطر زدم.

مانتو شالم رو برداشتم و رفتم توی شالن و کنار یلدا روی مبل نشستم.

یلدا با دیدنم گفت:اون چشم های خوشگلت رو برا کی مداد کشیدی؟

_یلدا!!چشم های من کجاش قشنگه؟

یلدا:خبر نداری خانوم...بذار دو هفته دیگه که جوابای کنکور اومد و دانشگاه قبول شدی و دل صدتا پسر مادر مرده رو بردی بهت میگم.

بحث با یلدا فایده نداره،هی من میگم کجای چشمام قشنگه میگه خیلیم قشنگه،هی من میگم نره،یلدا میگه بدوش

چشمام خوب بود ولی دیگه نه به این غلیظی که یلدا تعریف میکنه.البته از یه طرفم حق داشت، چشم های خودش قهوه ای تیره و خیلی معمولی بود ولی همینطوری هم دل نیما فکور،همکلاسیش رو برده بود و قرار اشنایی بیشتر گذاشته بودند.

بالاخره پدر جان ما هم امد و ده دقیقه بعد به سمت خونه عمو راه افتادیم...

نیم ساعت بعد رسیدیم خونه ی عمو بهروز گلم که از بین سه تا عمو هام از همه بیشتر دوسش داشتم.

خانواده بابا بر خلاف مامان که دوتا بچه بودند شلوغ بود،بابا 3تا برادر و 4تا خواهر داشت و هر کدوم یه عالمه بچه و نوه

بعد از سلام و احوال پرسی با بزرگ های جمع و بزرگتر های فامیل،پدربزرگ و مادر بزرگم،با یلدا رفتیم به سمت اکیپ جوانترها که شامل نوه ها میشدیم و همیشه هم جدا می شستیم

یسنا:سلام و درود بر اهل فامیل،می بینم که جمعتون جمعه و گلاتون کم(و به خودم و یلدا اشاره کردم)

سروش:اول برو مانتوتو در بیار بعد شروع به حرف زدن کن

_چشم اقا هرچی شما امر کنید و با یه چشمک به سروش دست یلدا رو که با لبخند نظاره گر بود کشیدم و به سمت یکی از اتاق ها برای تعویض لباس رفتیم

مطمئنم ذهنای منحرف همشون به سمت این رفت که صد در صد بین من و سروش چیزی هست در صورتی که من همه ی دوست دخترای رنگ و وارنگ سروش رو می شناختم،تازه نصفشون دوست و همکلاسی های خودم بودند...

یلدا رفت پیش فائزه و فریبا دخترعموهای گرام و منم روی مبل سه نفره ای بین رویا و رامتین برای خودم جا باز کردم و نشستم و پارازیت بین خواهر و برادر شدم.

رو به رویا گفتم:احوال دختر عمه

_مرسی،تو خوبی؟

_عالی،bf ها چطورند؟

_سلام دارند خدمتتون

_سلام مارو هم سفارشی با نون اضافه برسون خدمتشون

رویا بهم چشم غره رفت و هردو خندیدیم

برای اینکه راحت تر با رویا حرف بزنم به رامتین که با گوشیش سرگرم بود تکیه دادم

صحبتمون پیرامون دوست پسر جدید رویا بود که حس کردم موهام داره نوازش میشه،فهمیدن اینکه کار رامتینه زیاد سخت نبود به خاطر همین چیزی نگفتم

بحثمون با رویا از دوست پسر رسید به بازی بارسا ،رئال دیشب که حس کردم نفس های یکی داره میخوره به گردنم...

حس کردم نفس های یکی داره میخوره به گردنم...

همون موقع هم عمه رویا رو صدا کرد،اونم رفت.برگشتم که دیدم رامتین سرشو اورده نزدیک گردنم و با دستش موهامو نوازش میکنه...بقیه هم که قربونشون نرم غرق در پاسور بازی بودند.

خودم رو کشیدم عقب:رامتین خوبی؟

انگار که به خودش اومده باشه سرش رو کشید عقب چشمهاشو بست و با صدای خش داری که می لرزید گفت:یسنا پاشو برو موهات رو ببند تا یه کاری دست هردومون ندادم...

تا حالا رامتین رو اینطوری ندیده بودم،معلوم بود به زور داره خودشو کنترل میکنه،مثل جت رفتم پیش زن عموم تا ازش کش بگیرم .

وقتی برگشتم رامیتن نبود

_رویا پس رامتین کو؟

_نمی دونم یکدفعه گوشیش زنگ خورد بعدم گفت برا دوستش مشکل پیش اومده و رفت .

نفس راحتی کشیدم و با خودم گفتم من دیگه غلط کنم موهامو باز بذارم.

رفتم پیش بچه ها گه نظاره گر بازی حکم سروش و یلدا و فریبا و پارسا بودند،سامان زد به پهلوم

_چته؟

میخوام برم پارتی میای؟

به فائزه اشاره کردم و گفتم :با فائزه جونت برو

اخه چند ماهی میشد که سامان و فائزه با هم دوست بودند. می دونستم سامان دل خوشی از فائزه نداره ولی نمی دونم چرا به این رابطه پا داده بود

سامان:اون فقط به درد شارژ خریدن و نهایت پارک و سینما رفتن میخوره.حالا میای یا نه؟

_فکر نمی کنم بابا اجازه بده

سامان:تو بیا راضی کردن عمو و زن عمو با من

_سامان من نیام ولم کنی به امون خدا و بریا

سامان:نه بابا پارسا هم هست،اون حواسش بهت هست

_حالا کی هست؟

_چهارشنبه

_ok,خوبه میام

سامان:ایول...عاشقتم یسنا

با حرص گفتم :سامان!!!

_به جون خودم به چشم خواهری گفتم

_حالا از ساعت چنده؟

_ساعت 8 با پارسا میاییم دنبالت

صدای زن عمو که همه رو برای شام دعوت میکرد باعث نصفه موندن صحبتای من و سامان و دست چهارم بازی حکم شد

اون قدر خسته بودم که وقتی بابا بعد از شام گفت بریم،بدون چون و چرا قبول کردم.

وایییییییییییی تازه فردا شب پارتیم دعوت شدم،با اینکه خیلی خستم و به 24 ساعت خواب احتیاج دارم اما قر تو کمرم بدجور خوش شده

برای خواب اماده شدم و رفتم تو تخت که ترنم زنگ زد

_بر خرمگس لعنت

ترنم:چطوری خواهر ضدحال؟

_حرفتو بزن خوابم میاد

_اطاعت قربان.پس فردا 5شنبه راس ساعت 5 جلوی خونتونم که بریم برای سفر عشق و حال،معنویمون خرید

_باشه کاری نداری؟_نه بداخلاق خواب الو شب بخیر

بدون جواب دادن قطع کردم.

ساعت 2 از خواب بیدار شدم،با کرختی از روی تخت بلند شدم و رفتم تو اشپزخونه

خدا رو شکر که همیشه هم تنها بودم،بابا مغازه لوازم چوبی داشت و 8و9 صبح می رفت تا10و11 شب،مامانم معلم ریاضی بود،جز مرفحین بی درد جامعه نبودیم وضعمون متوسط بود.مشغول خوردن خورشت اسفناج سرد ولی خوشمزه مامان شدم بعدم رفتم حموم که تو اتاق یلدا بود

بعد از یک ساعت بیرون اومدم ، ساعت 4 بود .ترجیح دادم اروم اروم حاضرشم.

پیراهن بنفش تیره ای که تنها یک طرفش بند داشت و تا نیمه های رونم بود پوشبدم.

با اینکه کوتاه و باز بود ولی مثل همیشه از خیر ساپورت و کت گذشتم...شروع به فر کردن موهام کردم که یک ساعت وقتم رو گرفت.با دقت شروع به ارایش کردم،با کرم حسابی پوستم رو صاف کردم و سایه ای هم رنگ با لباسم زدم بعد هم مداد چشم کشیدم و داخل چشمم رو هم مداد نقره ای کشیدم و رژگونه گلبهی زدم و با رژ قرمز پر رنگم یه صفای درست و حسابی به لبهام دادم.

ساعت7:30 بود،لگیگ مشکی تنگ با مانتوی تنگ و کوتاه مشکی پوشیدم و شال مشکی حریرم رو سرم کردم و صندل های پاشنه بلند و نگین دار بنفشم رو هم پوشیدم و رفتم تو سالن و منتظر سامان شدم.

همون موقع مامان اومد

_سلام مامان

سلام یسنا جان

بعد نگاهی سرشار از تعجب بهم کرد و گفت:کجا به سلامتی؟

_مگه سامان بهتون نگفت؟

_اهان مهمونی که قرار بود بری؟

_بله...الانم سامان و پارسا میان دنبالم

_باشه برو خوش بگذره

_مرسی نسرین جون

یک ربع بعد سامان زنگ زد و خواست برم جلو در.

بعد از خداحافظی از مامان رفتم بیرون که پرادوی خوشگل پارسا رو جلو در پارکینگ دیدم

عقب نشسستم و سلام کردم

سامان و پارسا جواب دادند،پارسا صدایmusicرو زیاد کرد و راه افتاد.

نیم ساعت_چهل و پنج دقیقه بعد پارسا جلوی حانه ای بزرگ که نمای سفید زیبایی داشت،نگه داشت.پیاده شدیم.

سامان 3تا زنگ پشت سرهم زد،چند دقیقه ای نگذشته بود که در با صدای ارومی باز شد...

خونه حیاط خیلی زیبایی داشت که در گوشه ای از اونX6 سفیدی پارک شده بود

به محض ورود بوی الکل و سیگار تو ذوق میزد،پارسا گفت:لباساتو بده خدمتکار ببره(و به دختر کم سن و سالی که اونجا بود اشاره کرد)

بعد از دادن لباس هام مشغول دیدن اطراف شدم که کسی پارسا رو صدا کرد،وقتی برگشتم پسر نسبتا قدبلند و هیکلی رو دیدم که برق چشم های قهوهایی تیرش از توی تاریکی هم مشخص،هیکلش شش تیکه بود و کاملا مشخص بود براش زحمت زیادی کشیده.تی شرت جذب مشکی با شلوار لی تنگ ذغالی پوشیده بود،زنجیر استیلی هم به گردنش بود...

شاید تمام تجزیه و تحلیل هام 15 ثانیه هم طول نکشید.

سامان:به به...چه عجب بالاخره ما چشممون به جمال شما روشن شد،ارسام خان

_بالاخره هر چند وقت یه مهمونی دادن لازمه دیگه نه؟

بدون اینکه منتظر جواب بمونه نگاهی همراه با لبخند مکش مرگ ما به من کرد.بعد از چند لحظه رو به پارسا گفت:معرفی نمی کنی پارسا جان؟

_دختر عموم یسنا

ارسام دستش رو به طرفم دراز کرد و گفت:خوشبختم خانوم یسنا.ارسام احتشام از دوستان پارسا و سامان هستم.

دستشو به ارومی فشردم و گفتم:خوشبختم اقای احتشام

_ارسام صدام کنید لطفا،اینطوری راحت ترم

_پس شماهم یسنا صدام کنید

سرش رو به علامت مثبت تکون داد و با گفتن بعدا می بینمتون به سمت بقیه ی مهمون ها رفت.

با پارسا و سامان به سمت میز نوشیدنی ها رفتیم،زیاد به مشروبات الکلی علاقه نداشتم برای همین فقط بیننده بودم.ناگهان دستی به بازوم خورد،برگشتم که ارسام رو دیدم،لبخندی زدم و گفتم:بله؟

_می خواستم ازت دزخواست رقص کنم...

_خب!!!

یعنی قبول می کنی دیگه؟

_گفتی می خواستی درخواست کنی ولی در خواست نکردی،من منتطرم...

خندید و گفت:ok,دوشیزه یسنا ایا افتخار رقص با شما رو نصیب بنده حقیر می کنید؟(و به حالن نمایشی خم شد)

_باشه حالا که انقدر التماس کردی قبول می کنم

کمی سرشو خم کرد و بعد راست ایستاد و بازوش رو جلو اورد،دستمو دور بازوش حلقه کردم و به سمت پیست رقص رفتیم

ارسام به ارکستر سفارش اهنگwish you were here رو داد،بلافاصله دخترها و پسرها به پیست امدند و مشغول رقص تانگو شدیم...

دست راست ارسام روی کمرم قرار گرفت و با اون یکی دستش دستمو گرفت و دست چپ من هم روی شانه اش قرار گرفت...

حتی تو تاریکی هم برق چشماش مشخص بود،زل زده بود بهم...داشتم غرق برق چشم هاش میشدم

فشار خفیفی به کمرم وارد کرد،به خودم اومدم که دیدم سرشو اروم اروم داره میاره جلو،نفس های گرمشو که به صورتم می خورد حس میکردم.سرمو بردم عقب و با لحن و صدای ارومی گفتم:ارسام...

توجهی بهم نکرد و دوباره سرشو اورد جلو

_ارسام من جلو پارسا و سامان خجالت می کشم...

لبخندی زد و گفت:...

لبخندی زد و گفت:مشکلت اینه؟

دستمو گرفت و به سمت طبقه بالا برد،در اخرین اتاق توی راهرو باز کرد و به ارومی هلم داد داخل...

اتاق بزرگی بود،تخت دو نفره ی بزرگی با رو تختی قرمز و مشکی،دوتا کاناپه و عسلی کوچکی بینشون و پرده ی سفید با گل های بزرگ قرمز...

دستمو گرفت و بردم وسط اتاق،یک دستشو گذاشت پشت کمرم و دست دیگه اش رو هم پشت گردنم قرار داد و شروع به بوسیدنم کرد...

بار اول نبود که کسی رو می بوسیدم،برای همین بدون مقاومت و با ارامش همراهیش می کردم...

حرفه ای بودنش مشخص بود،با ولع ولی پرستیز خاصی می بوسیدم.یکدفعه ازم جدا شد و تی شرتشو دراورد و پرتم کرد روی تخت و خیمه زد روم،در حالی که لبامو می بوسید،زیپ لباسمو پایین کشید و تا نیمه درش اورد و شروع به بوسیدن گردن و شانه ها و سینه برهنه ام کرد...

انگشتانمو لای موهاش مشکی و زبرش فرو کردم، دست از کارش کشید،سرش رو بلند کرد و بهم لبخند زد و دوباره شروع به بوسیدن لب هام کرد...

از پایین صدای اهنگ tonight,enrique میومد.تا حالا با کسی رابطه نداشتم ولی می فهمیدم حرفه ای و وارده و این ویژگیشو دوست داشتم

در حال دراوردن لباسم بود که در به شدت باز شد و پسری که بهش میخورد هم سن ارسام باشه اومد داخل،از وضعم خجالت کشیدم و پشت ارسام پنهان شدم،ولی پسره که انگار عادی ترین مسئله ی زندگیشو دیده باشه با نگرانی به ارسام گفت:زود باش بیا پایین حال ایمان خراب شده،بجنب تا نمرده

و بلافاصله با حالت دو خارج شد

ارسام با نگاهی که حسرت توش موج میزد و یه لبخند چاشنیش شده بود گفت:خوبی؟

سرمو به علامت مثبت تکون دادم

_باید بریم

چیزی نگفتم،کمک کرد تا لباسمو بپوشم،از اتاق بیرون اومدیم که گفت:روژتو درست کن پخش شده

_باشه

ارسام:بهتره گردنتو بپوشونی؛خونمرده شده،به خاطر خودت میگم،اکه دوست نداری سامان و پارسا بفهمند وگرنه من از کسی ابایی ندارم،نمی خوام به خاطر گناه نکرده متهم بشی

_خیلی خب

نگاهی به ساعت بزرگ سالن که 12 نیمه شبو نشون میداد انداختم،بعد از تجدید رژم دنبال پارسا و سامان گشتم...

پارسا مشغول گپ زدن با چند تا پسر و دختر هم سن خودش بود،رفتم کنارش:

_پارسا؟

برگشت و با تعجب نگاهم کرد:یسنا خوبی؟کجا رفته بودی؟

_همین اطراف بودم،سامان کجاست؟

_داره می رقصه

_میشه بریم خونه؟

_خسته شدی؟

_اره،تازه فردا باید با ترنم برم خرید

_باشه،همین جا بمون تا برم سامانو پیدا کنم

_پارسا میگم اگه شما میخواهید بمونید من خودم با اژانس میرم

_نه!صبر کن الان میام

داشت میرفت دنبال سامان که صداش زدم:

_پارسا

_بله

_ممنون

لبخندی زد و تو تاریکی و دود سالن گم شد

منتظر سامان ایستاده بودم که دستی دور کمرم حلقه شد،برگشتم که ارسامو دیدم

داشت با چشم های خمار و جور خاصی بهم نکاه میکرد:

_بریم خانوم

با تعجب پرسیدم :کجا؟؟؟

فکر کنم ما یه کار نیمه تموم داشته باشیم...

_باید برم خونه

دستشو برداشت و با تعجب گفت:یسنا،اخه...

_گفتم که

_باشه پس این شمارم،خوشحال میشم بهم زنگ بزنی

کارتو گرفتمو گفتم:تا چی پیش بیاد

می خواست حرفی بزنه که اومدن پارسا و سامان مانع شد.بعد از خداحافظی از ارسام رفتیم

پارسا و سامان منو رسوندن خونه و رفتند.در رو باز کردم و وارد شدم.همه خواب بودند،رفتم تو اتاقم لباسمو دراوردم و لباس خواب پوشیدم.

درحال شونه کردن موهام جلوی ایینه بودم که چشمم به خون مردگی های دایره شکل روی گردنم خورد،ارسام حق داشت بگه حواسم باشه کاملا مشخص بود خون مردگی های گردنم جای چیه.خوب شد به حرف ارسام گوش کردم و برگشتنه با شالم گردنمو پوشوندم.

*********

صبح هم مثل بقیه ی روزها دیر از خواب بیدار شدم،اول از همه به ترنم زنگ زدم تا بگم دیر تر بیاد بریم خرید

بعد از دو بوق جواب داد:

_بله؟

_سلام ترنم

_سلام یسنا جان خوبی؟

_مرسی،ترنم میشه دیرتر بیای بریم خرید اخه کلی کار دارم،دیشبم مهمونی بودم خستم

_راستش یسناا میخواستم دیروز بهت زنگ بزنم که یادم رفت،من تاریخ سفرمونو اشتباه دیدم 29 بوده نه19

_باشه پس هفته دیگه میریم خرید

_اره دیگه،حالا بعدا قرار میزاریم

_باشه فعلا

_خدافظ عزیزم

بلافاصله بعد از اینکه قطع کردم گوشیم زنگ خورد،شماره ناشناس بود

_بفرمایید

_سلام یسنا خوبی؟

چقدر صداش اشنا بود...شما؟

_نشناختی؟

(اخه باهوش اگه شناخته بودم که نمی گفتم شما):نخیر میشه خودتونو معرفی کنید؟

_ارسامم

با گفتن اسمش همه ی صحنه های دیشب برام تداعی شد

_مرسی تو خوبی ارسام؟

_نه یسنا خوب نیستم،نباید دیشب میرفتی،نباید اونجوری تنهام میزاشتی

_شمارمو از کجا اوردی؟

_از پسر عموی عزیزت گرفتم

_کدومشون؟

_سامان.بحثو عوض نکن یسنا،جواب منو بده

_باید میرفتم،دیرم شده بود

_میخوام ببینمت

_نمی تونم کار دارم

درحالی که سعی میکردصداش به فریاد تبدیل نشه گفت:برای من بهونه ی الکی نیار،گفتم میخوام ببینمتپ

_بهت گفتم نمیشه ارسام،حداقل امروز نمیشه

_پس فردا منتطر تماس و مشخص کردن محل قرار هستم

_حالا تا فردا

وبدون اینکه منتظر جواب ارسام باشم قطع کردم

عصبی بودن ارسام برام خیلی عجیب بودم،اخه من که کار بدی نکرده بودم...

تا شب سرمو با اینترنت و فیلم دیدن گرم کردم،ساعت 12 بود که برام sms اومد از طرف ارسام بود،نوشته :

farda 5 joloie khunatun montazeram, zood bia,dust nadaram ziad montazer bemunam

shab khosh HONEY

دلم می خواست جلوم بود تا با همین گوشی می زدم تو سرش،از ارسام خوشم میومد ولی یه جورایی ازش خجالت میکشیدم.تا حالا با پسرای زیادی دوست شده بودم ولی با هیچ کدوم رابطه ی اینجوری نداشتم،درسته دختر زیاد راحتی بودم ولی نه تا این حد...

نمی دونم اون شب چه بلایی سرم اومده بود که در مقابل ارسام مقاومت نکردم،هر گندی بودم حداقل تا حالا دختر مونده بودم.

پسره ی احمق به من دستور میده،بعد اداشو دراوردم،دوست ندارم زیاد منتظر بمونم،فکر کرده من با یک شب خوش honey خر میشم.

به خودم که نمی تونستم دروغ بگم،دوست داشتم با ارسام دوست بشم ولی میدونستم ارسام انتظاراتی ازم داره که دوست ندارم بهشون عمل کنم.

بهش جواب دادم:نیا ارسام چون من نمی تونم بیام و گوشی ام رو خاموش کردم و خوابیدم

******

صبح که چه عرض کنم ظهر از خواب بیدار شدم،یلدا خونه بود

_سلام بر خواهر گلم

یلدا:کم زبون بریز

_یلدا جوووووووووووووونم

_دوباره چی میخوای

_یلدا جووووووووووووووونم

_بگو

_بریم خرید

_خرید؟

_اره من مانتو و شلوار و شال و...

یلدا پرید وسط حرفم:باشه باشه،فهمیدم دوباره قراره پاساژارو خالی کنی

پریدم بغلشو یه ماچ ابدار نصیب لپش کردم 

_اه یسنا بمیری،صد دفعه گغتم تاپاله نچسبون

_چشم خواهرم،حالا زودباش کارهاتو بکن4:30 بریم

_ها!!!برو بابا تو این گرما،اونم 4:30

_یلدا من شب کار دارم باید زود برگردیم،خواهش میکنم

_به یک شرط

_چی؟

_باید برام یک اسپری212 بخری

_باشه بابا،فکر کردم حالا چی میخوای دوتا برات میخرم

ساعت4:30 با یلدا از خونه خارج شدیم.با دقت اطرافو نگاه کردم،اثری از ارسام نبود. دربست گرفتیم و به سمت پاساژ... رفتیم.

خیلی خوش گذشت،اصلا مگه میشه خانومی بره خرید و بهش خوش نگذره،حدودای ساعت8 بود که برگشتیم،تو کوچمون بودیم که ارسامو روبه روی خونمون درحالی که به ماشینش تکیه داده بود دیدم...

رنگم به وضوح پریده بود و دست و پام می لرزید ولی اون هنوز ما رو ندیده بود،دست یلدا رو کشیدم و نگهش داشتم

یلدا که از حرکت ناگهانی من تعجب کرده بود با نگرانی پرسید:چی شد یکدفعه؟

_یلدا می خوام بهت یه چیزی بگم

_خب؟

_اون پسر رو می بینی ؟(وبا دست ارسامو که در حال کلنجار رفتن با گوشیش بود نشون دادم)

بی حوصله تر از قبل گفت:خب؟؟!!

_من قبلا باهاش دوست بودم ولی الان بهم زدم

_ابن که چیز جدیدی نیست،حالا چرا؟

_چون انتظاراتی ازم داشت که از پسش برنمیومدم

چشم های یلدا چهار تا شده بود:حالا اینجا چیکار میکنه؟

_از اینکه باهاش بهم زدم ناراحته،یلدا دستم به دامنت

_بیا بریم،نترس

درسته یلدا از ارسام کوچکتر بود ولی حداقل 6 سال از من بزرگتر بود و بهتر از من از پس ارسام بر میومد

نزدیکتر که شدیم متوجه شدم یلدا داره چیزی رو تو گوشیشsave میکنه

_چی کار میکنی یلدا؟

_شماره ماشینشو برداشتم

_وا!برا چی؟شماره ماشین اینو می خوای چی کار؟

دیوونه اومدیم و برداشت بردت باید دستمون جایی بند باشه یا نه

تقریبا رسیده بودیم به ارسام که سرشو بلند کرد و با خشم زل زد تو چشم هام،سرمو انداختم پایین

یلدا به حرف اومد:کاری دارید اقا؟

ارسام:اون کسی که باید بفهمه چی کار دارم فهمید

دروغ چرا از ارسام می ترسیدم ولی از ابروم بیشتر:یلدا من میرم خونه

داشتم به طرف در می رفتم که دستم کشیده شد،ارسام در حالی که مچ دستمو فشار میداد گفت:چرا که نه عزیزم با هم میریم خونه،البته نه این خونه...

به زور دستمو از دست ارسام بیرون کشیدم و ازش فاصله گرفتم و گفتم:من با تو بهشتم نمیام

ارسام داشت میومد به سمتم که یلدا جلوش وایستاد و در حالی که انگشتشو تهدید امیز به سمتش گرفته بود گفت:ببین اقا پسر،بعد انگار چیزی یادش اومده باشه پوزخندی زد و ادامه داد:البته فکر نکنم تا حالا پسر مونده باشی،ببین اقای مرد(مرد رو با لحن کشیده گفت)یسنا مادرو پدر و خانواده داره،بی کس و کار نیست که هرجا خواستی ببریش.توهم اگه کاری داری با خانوادت بیا،البته اگه خانواده داشته باشی...

ارسام درحالی که کبود شده بود چشم غره ای بهم رفت و سوار ماشینش شد،همون طور که دنده عفب می رفت سرشو از پنجره اورد بیرون و گفت:من دست از سرت بر نمیدارم یسنا

سرمو انداختم پایین و در رو باز کردم و پله ها رو به سمت بالا در پیش گرفتم،یلدا پشت سرم میومد،بعد از سلام به مامان رفتم تو اتاق که یلدا هم اومد

یلدا:ارسام ادرس خونه رو داشت؟

از دهنم پرید:نه

_مگه با هم دوست نبودید؟

ا..ا..ا..خب چرا ولی تا حالا دم خونه نیاورده بودمش

_اهان

_یلدا به نظرت تهدیدشو عملی می کنه

_مگه شهرهرته!نترس بابا هیچ کاری نمی تونه بکنه

و از اتاق بیرون رفت

با بی حوصلگی روی تخت دراز کشیدم،یادم افتاد از صبح تا حالا گوشیم خاموشه،روشنش کردم که دیدن 3 تا sms از طرف سامان باعث تعجبم شد...

yasna bahat kar vajeb daram

***

yasna jane madaret gushito roshan kardi bezang behem

***

karam vajebe,bejonb dokhtar

بلافاصله بهش زنگ زدم،این همه اصرار اون هم از جانب سامان واقعا برام عجیب بود

بعد از بوق اول جواب داد و بدون اینکه به من اجازه صحبت بده شروع کرد

_سلام یسنا خوبی؟باور کن نمی خواستم بهش ادرس بدما ولی ارسام خیلی اصرار کرد،گفت پای زندگیش درمیونه،گفت عاشق تو شده تو هم ردش کردی می خواد سر زده بیاد خواستگاریت که تو عمل انجام شده قرار بگیری منم گفتم بهتره شمارو بهم برسونم 

از حرف های سامان حسابی گیج شده بودم،بعد از چند ثانیه که مغزم شروع به تجزیه و تحلیل کرد عصبانیت جای گیجی رو گرفت و در حالی که سعی می کردم خشمم موجب بالا رفتن صدام و خبر کردن مامان نشه گفتم:

_تواحمق ترین موجودی هستی که دیدم سامان.چرا بهش ادرس دادی؟میمردی قبلش ازم بپرسی؟احمق اخه اون ارسام اگه ادم بود که با تو و دوست نمی شد...حالم از تو دوستت با این مغز های معیوبتون بهم میخوره

و بدون اینکه به سامان اجازه دفاع بدم قطع کردم

خسته شده بودم.خودمو روی تخت ولو کردم.دیگه عقلم به جایی نمی رسید،ارسام شده بود بزرگترین درگیری ذهنیم که نمی دونستم باید باهاش چی کار کنم.نمی تونستم باهاش راه بیام چون نمی خواستم از اینی که هستم لجن تر بشم.حداقل هنوز دختر بودم،هنوز می تونستم سرمو جلو خانواده ام بلند کنم.باید با ترنم حرف بزنم،اون همیشه کمکم می کنه.

اونقدر تو افکارم غرق بودم که نفهمیدم کی خوابم برد.

***

برای اولین بار تو تابستون صبح زود از خواب بیدار شدم،البته تو فرهنگ لغت من به 10 و11 میگن زود.بلافاصله به ترنم زنگ زدم

_الو ترنم سلام

_به به یسنا خانوم خوب هستید شما؟

_نه ترنم داغونم میشه بیام خونتون؟باید باهات حرف بزنم

لحنش جدی شد:اره عزیزم بیا، اتفاقا امروز کاری هم ندارم

_مزاحم نباشما؟

_ساکت شو بابا،منتظرتم

حاضر و اماده راهی خونه ترنم که دو تا کوچه از ما بالاتر بود شدم.زنگ زدم که صدای شاد ارمان اومد :

_بیا تو یسنا

رفتم داخل و مسیر پله ها رو برای رسیدن به طبقه دوم در پیش گرفتم.ارمان کنار در واحدشون ایستاده بود.بغلش کردم:

_سلام شیطون من.و یه ماچ ابدار چسبوندم رو لپش

ارمان در حالی که لپشو پاک می کرد گفت:اه ... یسنا صد دفعه بهت گفتم بهم تف نچسبون بدم میاد

مثل همیشه بی خیال خندیدم و رفتم داخل

ترنم:دوباره چی کار کردی که صدای ارمان درومده؟

_هیچی بابا من فقط داداش خوشگلتو بوس کردم،ارمان زیادی شلوغش می کنه

همون موقع هم ارمان اومد و با لحن کودکانه ای که همیشه می خواست خودشو بزرگ نشون بده گفت:بوس که نه تاپاله بارونم کرد

ترنم زد زیر خنده و به من گفت:بیا بریم تو اتاقم،ارمانم الان باید با دوستش برن کلاس

_مامانت نیست؟

_نه رفته خونه خالم،بعد از ظهر میاد

نشستم رو تخت و تکیه دادم به دیوار،ترنم هم کنارم نشست و گفت:بگو عزیزم،هرچه دل تنگت می خواهد بگو

_ترنم تو منو میشناسی،دختر راحتیم و تا حالا گند های زیادی زدم،با پسرای زیادی رابطه داشتم ولی از بغل کردن و لب دادن فراتر نرفتم،تا خالا با هیچ پسری رابطه ی اونجوری نداشتم ولی من گند زدم ترنم ،گند زدم

صورتمو با دستام پوشوندم،دوست نداشتم گریه کنم،یادم نمیاد به جز مواقع تنهایی گریه کرده باشم،به نظرم اشک های هر کس ارزش داره و نباید به خاطر هرکس و جلوی هرکسی ریخته بشه...

ترنم با نگرانی پرسید: چی کار کردی یسنا؟بگو تا از نگرانی نمردم

_با سامان و پارسا رفتم مهمونی دوستشون ارسام،اون ازم درخواست رقص کرد،نمی دونم چرا خامش شدم و به درخواستش جواب مثبت دادم.نمی دونی ترنم نزدیک بود من...من باکره بودنمو از دست بدم ولی تو اخرین لحظه یکی اومد و ارسامو صدا کرد،مثل اینکه اتفاقی افتاده بود ،منم بلافاصله برگشتم خونه ولی ارسام ولم نمی کنه

ولی ارسام ولم نمی کنه،شمارمو و ادرس خونمونو گیر اورده،میگه نباید تنهاش میذاشتم،میگه نباید اون شب اونجوری ولش می کردم.ولم نمی کنه ترنم،من از ارسام خوشم میاد ولی عاشقش نیستم،اونم یکیه مثل بقیه پسر ها ،منو به خاطر جسمم میخواد که بعد از اینکه بی ابروم کرد و یه بچه گذاشت ور دلم بذاره بره...

ارسام یه پسر همه چی تمومه که هر دختری ارزوشو داره ولی این فقط ظاهر قضیه است،ارسام یک لجن به تمام معناست...

ترنم:پس یعنی ارسامو دوست نداری؟

_ازش خوشم میاد ولی دوستش ندارم،عاشقشم نیستم.اون منو می خواهد تا نیاز هاشو رفع کنم . من حتی اگه عاشق کسی هم باشم برای رفع نیازش باهاش نمی مونم.

_حالا می گی چیکار کنم ترنم؟

_باهاش حرف بزن،تکلیفتو باهاش روشن کن،بهش بگو نمی تونی باهاش راه بیای

_می ترسم باهاش تنها باشم،از اون هیچی بعید نیست

_اخه دختر خوب من که نگفتم پاشو برو خونش باهاش حرف بزن که می گی می ترسم باهاش تنها باشم.باهاش تو به جای شلوغ مثل پارک یا چه میدونم مرکز خریدی،رستورانی از این جور جاها قرار بذار

_باشه،ببینم چی میشه...

_راستی حتما تهدیدش کن،مثلا بهش بگو اگه تا دو ساعت دیگه برنگردم خونه یلدا به پلیش خبر میده،شمارتم داره،از این حرفا دیگه

_باشه فهمیدم

_یسنا تو رو خدا زودتر باهاش حرف بزن شر قضیه رو تا قبل از سفرمون بکن

_باشه بابا

ودر حالی که از روی تخت بلند میشدم گفتم:برم دیگه

ترنم:کجا،بمون باهم نهار بخوریم منم تنهام

_نه بابا،برم زودتر به این ارسام خر زنگ بزنم شرشو کم کنم

_از اون لحاظ،باشه برو مواظب خودتم باش

بغلش کردم و بعد از خداحافظی به سمت خونه راه افتادم.

مثل اکثر اوقات خونه خالی از سکنه بود،رفتم تو اتاقم و گوشیمو از روی میز ارایش برداشتم

15 تا miss call از ارسام داشتم،بهش زنگ زدم تا همین امروز همه چی تموم بشه

بلافاصله جواب داد:یسنا هیچ معلوم هست کدوم گوری هستی؟میدونی چند بار بهت زنگ زدم

با عصبانیت گفتم:ارسام حق نداری سر من داد بزنی

_من حق هر کاری رو دارم

_تو هیچ کس من نیستی که حقی داشته باشی،الانم زنگ زدم قرار بزارم همدیگررو ببینیم ولی پشیمونم کردی

_یسنا وقت خوبی رو برای بازی انتخاب نکردی

_بازی نمی کنم ارسام،می خواهم حرفامو بهت بزنم

_الان میام دم خونتون دنبالت

_نه خودم میام ولی قبلش باید بهم قول بدی،یه قول مردونه،ارسام باید به شرفت قسم بخوری که باهام کاری نداشته باشی

_یسنا من ....من فقط

_هیچی نگو ارسام فقط قول بده این تنها شرط اومدنمه

_باشه،به شرفم قسم کاری باهات ندارم.نیم ساعت دیگه سر کوچتونم

_باشه خدافظ

نمی خواستم زیاد تیپ بزنم ولی خوب اهل ساده بودن نبودم،شلوار جین مشکی با سارافون یشمی و بلوز مشکی زیرش و شال یشمی پوشیدم.

فرق کج مثل همیشه و دسته ای از موهای رنگ شده ام رو هم بیرون ریختم.خط چشم کلفتی به همراه سایه ی یشمی کشیدم و با ریمل هم یه حال اساسی به مژه هام دادم.رژ گونه گلبهی و رژ لب صورتی پر رنگم رو هم چاشنی ارایشم کردم.

نگاهی به ساعتم کردم،10 دقیقه هم از نیم ساعت تعیین شده گذشته بود،با ارامش عطر رو روی خودمو و موهام خالی کردم و ال استار های مشکی ام رو پوشیدم و از خونه بیرون زدم.

ارسام سوار بر ایکس6 خوشگل سفیدش سرکوچه بود،بدون تعارف در جلو رو باز کردم و نشستم...

بوی تند عطر ارسام فضای ماشینو پر کرده بود،چند ثانیه ای که گذشت با ابروهای بالا رفته بهش نگاه کردم:نمی خوای حرکت کنی؟

_خیلی پر رویی 10 دقیقه است منو کاشتی اینجا

_هم چین میگی 10 دقیقه انگار 10 ساعته اینجایی !برو دیگه

با اینکه زود اومده بود ولی چه تیپی زده بود،شلوار جین سرمه ای و تی شرت سفید چسبی که روش نوشته های انگلیسی سرمه ای داشت]شش تیغه کرده بود،موهاشو هم که حسابی ژل مالی کرده بود.مشخص بود بهترین تیپشو زده تا باهاش راه بیام ولی این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست ارسام خان...

با صدای ارسام که اعلام رسیدن می کرد از فکر بیرون اومدم،تو پارکینگ بودیم،پیاده شدیم ،ارسام دزدگیر ماشینو زد و دستمو گرفت.خواستم دستم رو از حصار انگشتانش بیرون بکشم که اجازه نداد وکنار گوشم گفت:نترس کاری باهات ندارم فقط می خواهم مثل دوتا دوست خوب جلوه کنیم باشه؟

سرمو به علامت مثبت تکون دادم و راه افتادیم،رستوران خیلی شیکی بود،ارسام میز دنج و دو نفره ای رو پیشنهاد کرد،گارسون با منو به سمتمون اومد.

ارسام:چی می خوری؟

با نگاهی سرسری به منو گفتم:پاستا با سس تارتار

ارسام هم استیک گوشت با سبزیجات سفارش داد،به علاوه تمام مخلفات

ارسام:خب یسنا خانوم من منتظر حرف هات هستم

نمی دونستم باید چه جوری شروع کنم هیچ وقت مقدمه چین با سخنران خوبی نبودم ولی بالاخره باید می گفتم...

_ارسام من اهل مقدمه چینی نیستم پس یه راست میرم سر اصل مطلب،من دختر راحت و ازادی هستم با پسرای زیادی بودم،بوسه زیاد داشتم ولی تا به حال رابطه جنسی نداشتم.ببین ارسام...

اوردن غذاها مانع ادامه صحبتم شد.

ارسام:بهتره اول غذا بخوریم

_نه می خوام حرفمو بزنم

_پس هم غذا بخوریم هم حرف بزنیم،قول میدم گوش بدهم

_ارسام من نمی دونم اون شب چه بلایی سرم اومده بود که راحت باهات همراه شدم،من هرچقدرهم گند باشم ولی هنوز دخترم و حاضر نیستم دختر بودنم رو با چیزی عوض کنم.نمی خواهم این یه ذره ابرویی که جلو مامان و بابام دارمو هم از بین ببرم.نمی خواهم اگه قرار شد ازدواج کنم مامان و بابام سرافکنده بشن.

من امثال تو رو خوب می شناسم، از اول راهنمایی تا حالا باهاتون بودم.شناختم اونقدر کافی هست که میدونم بعد از این که به خاصتتون برسید و ارضا بشید چی کار می کنید.براتون مهم نیست کسی رو بی ابرو کنید با نه،مهم خودتونید و خودتون...

ارسام مات داشت نگاهم می کرد

_ارسام من با دوست پسر داشتن مشکلی ندارم ولی من منبع رفع نیازات نیستم،منبع رفع نیاز هیچ پسری نیستم.این حرف اخرم بود

بلند شدم و بدون اینکه به ارسام نگاه کنم از رستوران بیرون رفتم. 

بازم میام...

داشتم کنار خیابون راه می رفتم که بازوم کشیده شد،تا اومدم بفهمم جریان چیه پرت شدم تو یک ماشین و بلافاصله حرکت...

سرمو چرخوندم که چهره ی کبود و غضبناک ارسام رو دیدم،دستمو گرفت و محکم فشار داد و گفت:

_حرفاتو زدی و رفتی خانوم کوچولو،هنوز نفهمیدی وقتی یه چیزی میگی باید منتطر جواب طرف هم باشی؟هر عملی هم یه عکس العملی داره حرف که جای خود...

انقدر با سرعت رانندگی می کرد که از ترس تو صندلی فرو رفته بودم،اونم منی که عاشق سرعت بودم.

خیلی زود رسیدیم...

رسیدیم سرخط،همون جایی که تمام این ماجراها شروع شد...ارسام پیاده شد و در سمت منو باز کرد

ارسام:پیاده شو

_نمی خواهم

_یسنا روی سگ منو بالا نیار،بهت میگم پیاده شو

با صدایی لرزون گفتم:

_ارسام تو قول دادی،تو به شرفت قسم خوردی باهام کاری نداشته باشی...

پوزخندی زد و گفت:اره به شرافت نداشته ام قسم خوردم.یسنا با زبون خوش پیاده شو

یک ان یاد سفارش های ترنم افتادم،اونقدر هول بودم زودتر حرف هامو به ارسام بگم و برم که اصلا یادم رفت تهدیدش کنم

ارسام که دید هنور بی حرکت سرجام نشستم دستم رو کشید،محکم فرمون رو چسبیدم

ارسام در حالی که فریاد میزد گفت:یسنا خونت حلال میشه ها...

_نکن ارسام،من نمیام،می خواهی باهام چی کار کنی؟

_بیا پایین یسنا کاریت ندارم

_دروغ میگی

_یسنا بهت گفتم کاریت ندارم ولی اگه تا دو دقیقه دیگه اینجا بمونی هرچی دیدی از چشم خودت دیدی

_باور نمیکنم ارسام،همه حرفات دروغه

_باشه خودت خواستی

خم شد تو ماشین و دستاش رو دور کمرم حلقه کرد و اوردم بیرون و انداختم رو کولش و به سمت ساختمون حرکت کرد...

سعی می کنم بازم بذارم ولی قول نمیدم...

انقدر دست و پا زدم که از رو کولش افتادم پایین،دستمو گرفت و کشون کشون بردم داخل خونه...

در اولین اتاق رو باز کرد و پرتم کرد روی تختی که اون جا بود،انقدر بر اثر کشیده شدن روی زمین داغون بودم که توان حرکت نداشتم.

ارسام در رو بست و در حالی که لباس هاش رو در میاورد گفت:

_تو نمی فهمی یسنا،نمی دونی برای یه مرد چقدر سخته که تا پای خواسته اش بره ولی بهش نرسه...

صدای ممتد زنگ در باعث روشن شدن امید توی دلم شد ولی ارسام بدون توجه به صدا به حرف هاش ادامه داد:

_نمی فهمی چه بلایی سر غرورش میاد؟نمی دونی وقتی یه مرد رو تحریک می کنی بعد ولش می کنی چه بلایی سرش میاد؟

من باید کارم رو تموم کنم یسنا،میدونی چند شبه یه خواب اروم ندارم؟همه اس باید به فکر اون شب باشم

اومد طرفم،دیگه غرورم برام مهم نبود،گریه می کردم،اشک هام همه ی صورتم رو خیس کرده بود،ارسام شروع به در اوردن لباس هام کرد...

صدای زنگ هم قطع شد و تنها امید من نا امید...

به ارسام التماس می کردم ، از ته دل ناله می زدم:

_ارسام بس کن،ارسام تو رو خدا تمومش کن،ارسام من نمی خواهم باهات باشم،ارسام...

لب های ارسام رو لب هام قرار گرفت و صدای فریاد و التماسم رو خفه کرد...

دستم رو روی سینه های برهنه اش گذاشتم و سعی کردم هلش بدهم عقب ولی دریغ از ذره ای جابه جایی...

دستش به سمت لباس زیرم رفت که در با شدت باز شد...

ارسام سریع به طرف در برگشت،چشم هاش چهارتا شده بود،نمی دونستم از خوش حالی چی کار کنم،دیگه بدن برهنه ام که فقط توسط لباس زیر پوشیده شده بود برام مهم نبود...

نمی دونم چه حکمتی بود که رابطه ی من و ارسام با باز شدن در نیمه تموم می موند ولی هرچی که بود خدا رو شکر.

ارسام از روم بلند شد و بدون خجالت ایستاد،مردی که کاپشن چرم و شلوار مشکی به تن داشت جلو امد و بدون اینکه نگاهی به من بکنه رو به ارسام گفت:

_اقای ارسام احتشام؟

_اقای ارسام احتشام؟

_خودم هستم

در حالی که کارتش رو به ارسام نشون میداد گفت:سروان علی رضا بردبار هستم،شما متهم به جرم قاچاق اسلحه و مواد مخدر هستید،ما حکم بازرسی خونه رو داریم.

حکم رو جلوی ارسام گرفت و بعد از چند ثانیه نگاهی به پشت سر کرد و گفت:

_سید بگو بچه ها بیان تو...

ارسام به طرفم اومد و ملافه ای انداخت روی پاهام گفت:

_پاشو خودتو جمع کن

ملافه رو دور خودم پیچیدم و لبه ی تخت نشستم ولی هنوز هم پاهای لختم معلوم بود.سرم رو انداختم پایین،دست خودم نبود اشک هام همینطور میومدند و من قادر نبودم جلوشونو بگیرم.

یک لحظه سرم رو گرفتم بالا تا اوضاع رو بررسی کنم که چشم هام تو دو تا چشم قهوه ای روشن که با تعجب زل زده بود به من قفل شد،شاید چند ثانیه بیشتر طول نکشید که سرش رو پایین انداخت به طرف اقای پلیسی که میدونستم سروان بردباره و مشغول صحبت با ارسام بود رفت.

انگار ارسام هم از فرصت استفاده کرده بود و لباس پوشیده بود...

پسره صبر کرد تا سر جناب سروان خلوت بشه بعد بدون اینکه بخواد صداش رو پایین نگه داره گفت:

_این جا چه خبره علی؟

_نمیدونم چی بگم وا ا... ،خودت که می بینی؟بچه ها رفتند تفتیش؟

_اره داداش خیالت جمع

به طرف لباس هام رفتم و برشون داشتم،صدایی از پشت سر گفت:میتونی بری تو حموم بپوشیشون...برگشتم که دوباره همون چشم های قهوه ای روشن رو که از نزدیک به عسلی هم می زد و رگه های سبز داشت دیدم .

رفتم تو حموم و در حالی که با خودم اشک می ریختم لباس هم رو پوشیدم و بیرون اومدم.پسره در حالی که تکیه اش رو از دیوار کنار حموم بر میداشت بهم نگاه کرد و گفت:

_شما هم باید همراه ما بیای

با تعجبی امیخته به ترس گفتم:

_من...من برای چی اخه؟

_باید برای این جا بودنتون توضیح بدید.ما این جا مقدار زیادی اسلحه و مواد مخدر پیدا کردیم و اقای احتشام ادعا دارند که شما در قبال گرفتن مواد تن فروشی می کردید...

احساس می کردم چشم هام اونقدر گشاد شده که می خواهد از کاسه بزنه بیرون:

_ولی من...من...اون منو به زور اورد این جا...من نمی خواستم

_من کاره ای نیستم خانوم،من فقط فرمانده بسیجم،بهتره شما هم بیایید اداره تا از خودتون دفاع کنید.

سرم رو تکون دادم و پشت سرش راه افتادم.

تو خونه پر از مامور بود و داشتند همه ی سوراخ سنبه ها رو می گشتند،ارسام هم در حالی که به دستش دستبند زده بودند یک گوشه ایستاده بود و یه مامور هم کنارش بود...

همون پسره دوباره سروان بردبار رو صدا زد.سروان دستش رو به علامت صبر کن تکون داد.

چند دقیقه بعد سروان اومد:

_جانم سید؟

_علی جان این خانم رو با کی بفرستم اداره؟

_خودت ببرش

_من که نمی تونم.ببرمش چی بگم اخه؟

_الان باهات یه سرباز می فرستم با اون برید،به سرهنگ بگو ازش بازجویی بشه

باشه فقط زود باش که کلی کار دارم،باید برم پایگاه

همراه با پسره و سرباز راه افتادم و با405 پلیس به سمت اداره اگاهی رفتیم.

*****

روی صندلی نشسته بودم و با پاهام ضرب گرفته بودم،پسره که هنوز هم اسمش رو نمی دونم طول راهرو رو قدم رو می رفت،سربازه هم مثل عجل معلق وایستاده بود بالا سرم.

بالاخره سرهنگ افتخار دادند و از جلسه بیرون اومدند،با پسره دست داد و بعد هم دستشو گذاشت پشت کمرش و بردش داخل اتاق.

10 دقیقه بعد سرهنگ بیرون اومد و رو به سرباز گفت:

_خانم رو بیار اتاق بازجویی...

چند دقیقه بعد دوباره همون پسره اومد،روی صندلی روبه روم نشست و شروع به صحبت کرد:

_جناب سرهنگ ازم خواست خودم ازت بازجویی کنم چون حرف های اقای احتشام فقط در حد ادعاست و شاهدی نداره تا شما رو متهم به تن فروشی و گرفتن مواد مخدر بکنه،البته اون وضعی که ما شما رو دیدم باعث انحراف ذهن میشه ولی خب هزارتا احتمال وجود داره که می تونه ادعای اقای احتشام رو خنثی کنه.حالا هم بهتره شما هرچیزی رو که می دونید به علاوه ی مشخصاتتون بهم بگید.

هرکاری کردم نتونستم پیش خودم اعتراف نکنم که صدای رسا و قشنگی داره،صداش مردونه ی مردونه بود...

سعی کردم تجزیه و تحلیل هایی رو که هنگام صحبتش ازش کردم تو ذهنم بیارم...

چشم های قهوه ای روشن با رگه های سبز،بینی استخونی و خوش ترکیب،لب های قلوه ای،پوست گندمی و ته ریشی که باعث جذاب تر شدنش شده بود...

خیلی از ارسام سرتر بود،حتی قدش از ارسام هم که فکر می کردم خیلی بلنده بلند تر بود،هیکلش هم که داد می زد ورزشکاری و ورزیده است...

برعکس ارسام که موهاش رو ژل مالی می کرد این خیلی ساده داده بود بالا که خیلی هم بهش میومد...

قبل از اینکه ذهنم بیشتر حول جوون مردم بگرده و دستور منحرف کردن بده شروع به صحبت کردم و به تجزیه و تحلیل های چند ثانیه ایم پایان دادم...

یسنا کیانی،19 ساله.با ارسام احتشام تو مهمونی اشنا شدم.

من نمی خواستم با ارسام دوست باشم،اخه ... میدونید...راستش ارسام یه چیزایی از من می خواست که...

من نمیگم دختر خوبیما!نه ولی اونقدر هم بد نیستم که بتونم انتظارات ارسام رو براورده کنم.اخه ارسام می خواست...چیزه...

پسره سرش رو به نشونه ی فهمیدن تکون داد و گفت:

_می فهمم.لطفا ادامه بدید.اگه نمی خواستید با اقای احتشام باشید پس امروز توی خونه ی ایشون چی کار می کردید؟

می خواستم باهاش تموم کنم،بهش گفتم باید حرف بزنیم،اومد دنبالم و رفتیم رستوران.من همه چیز روبراش گفتم،گفتم که نمی تونم باهاش باشم و دلایلم رو براش شرح دادم.بعد هم سریع اومدم بیرون چون دیگه نمی تونستم تحملش کنم.کنار خیابون راه می رفتم که ارسام بازوم رو کشید و پرتم کرد تو ماشین و به زور بردم خونش.

نمیدونم چرا نمی تونستم جلوش جملاتم رو کامل و درست بگم،سرم رو انداخته بودم پایین و صدام می لرزید ولی اون خیلی ریلکس منتطر بقیه ی حرفم بود:

_دیگه فکر کنم بتونید بقیه اش رو حدس بزنید 

پسره دستمالی به طرفم گرفت و گفت:

_اشک هاتون رو پاک کنید خانوم

با تعجب دستمال رو ازش گرفتن،اصلا نفهمیدم کی گریه کردم...

اینم دومین مذکری که جلوش اشک ریختم ولی چقدر جنساشون باهم فرق داشت،ارسام فقط به فکر خواسته اش بود و من براش مثل یه اشغال بودم ولی این با اینکه من رو تو اون وضع دیده بهم دستمال میده و بهم میگه خانوم...

با اینکه من رو تو اون وضع دیده ولی بهم به چشم یک هرزه نگاه نمی کنه...

_خانم کیانی شاهدی دارید که بدونه شما پیش ارسام احتشام بودید یا از قصدتون برای این دیدار اطلاع داشته باشه؟

_نه....ولی چرا...چرا...ترنم،ترنم می دونست قراره بیام پیش ارسام و همه چی رو باهاش تموم کنم...

_ترنم کیه؟

_دوستم

_خوبه حالا لطفا همه ی گفته های خودتون رو به علاوه ی مشخصات دوستتون و شماره و ادرسش رو اینجا بنویسید و

داشت از اتاق خارج می شد که گفتم:

_ببخشید اقا ارسام واقعا قاچاق چیه؟

_همون طور که بهتون گفتم من کاره ای نیستم که اطلاعات دقیق داشته باشم ولی تا جایی که میدونم بله،قاچاقچی اسلحه و مواد مخدر

_مجازاتش چیه؟

_هنوز مشخص نیست،مجازاتش بستگی به مدارک پیدا شده و اعترافات شواهد داره...

_ممنون

_سرش رو به نشانه خواهش می کنم تکون داد و رفت

خودمم تو رفتار خودم مونده بودم،تا به حال اینقدر مودبانه با یه جنس مذکر برخورد نکرده بودم،رفتار این پسره طوری بود که با اینکه سنی نداشت ناخواسته بهش احترام میذاشتی.

تمام چیز هایی رو که خواسته بود نوشتم و منتظر شدم تا بیاد.

چند دقیقه ای تا اومدنش طول کشید،برگه ها رو گرفت و گفت:

_خانم کیانی جناب سرهنگ گفتند برید بازداشتگاه ولی من ازشون خواهش کردم که اگر خواستید همین جا بمونید،حالا هرطور که مایلید

با اینکه این اتاق کوچیک و نسبتا تاریک رو هم دوست نداشتم ولی به بازداشتگاه ترجیح میدادم.تو فیلم ها دیده بودم بازداشتگاه ها چه شکلیه و گاهی چه ادم هایی توشن،حداقل اینجا خومم و خودم

_اگه بشه اینجا بمونم خیلی بهتره

_باشه

نمی دونم چند ساعت خسته کننده گذشته بود که سروان بردبار اومد و دستور ازادی رو صادر کرد.

از اتاق بازجویی که بیرون اومدم ترنم رو دیدم که روی یکی از صندلی های راهرو نشسته و در حال شکوندن رگ انگشتاشه،کاری که هروقت استرس داشت انجام میداد.با دیدنم بلند شد و به سمتم اومد ،همدیگر رو بغل کردیم

ترنم:تو که منو کشتی از نگرانی دختر

در حالی که بغض کرده بودم گفتم:

_دیدی ترنم،گفتم می ترسم باهاش تنها باشم،دیدی گفتم از اون هر کاری بر میاد...

_غصه نخور عزیزم،خدا رو شکر که همه چیز تموم شد،اون بی همه چیز هم افتاد زندان...

بعد از خداحافظی از جناب سروان اومدیم بیرون.

قرار شد این ماجرا فقط بین من و ترنم بمونه،دوست نداشتم به مامان و بابا و یلدا چیزی بگم و باعث ناراحتیشون بشم...

ترنم بیچاره به خاطر اینکه روحیم رو عوض کنه و نذاره افسرده بشم و زیاد به اتفاقات پیش اومده فکر کنم هر روز میومد خونمون یا می خواست به بهونه های مختلف من رو از خونه بکشونه بیرون که موفق نمی شد...

ناراحتیم وقتی بیشتر شد که رشته ای که می خواستم قبول نشدم،البته با اینکه ترنم هم قبول نشد ولی همه اش سعی می کرد دلداریم بده و می گفت امسال بیشتر می خونیم و دوباره کنکور میدیم.

بالاخره یه روز مونده به سفرمون از سر اجبار و به خاطر اینکه دیگه چاره ای نداشتم با ترنم رفتم خرید وسایل مورد نیاز...

اول از همه به اجبار ترنم چادر خریدم،به چادر عادت نداشتم،اصلا تا حالا تو خانواده ام چادر ندیده بودم و هرچی از چادر تو ذهنم بود سر مردم تو خیابون دیده بودم.

ترنم برای اینکه راحت تر باشم چادر ملی رو پیشنهاد کرد ولی گفت خودش چادر ساده داره و از اون استفاده میکنه،منم چون از چادر و مدل هاش هیچی حالیم نبود قبول کردم...چند تا مقنعه در رنگ های مختلف هم خریدم...

بقیه ی وسایل مورد نیاز سفر مثل سنجاق قفلی و نخ و سوزن مسافرتی و از این جور چیزا بود که خونه داشتم.

شب خسته و کوفته رسیدم خونه،ترنم بهم یاداوری کرد که مانتو هایی که بر میدارم حتما بلند باشه،شلوار تنگ برندارم،کفش مناسب ببرم،ملحفه همراهم باشه،حوله و این جور چیز ها هم ببرم...

خلا صه یه لیست بلند بالا بهم داد و برای بار هزارم تا کید کرد هفت صبح حاضر باشم تا بیاد دنبالم و با هم بریم.

********

صبح خسته تر از همیشه از خواب بیدار شدم،تا هشت شب که با ترنم بیرون بودم،تا سه نصف شب هم وسایلم رو جمع می کردم،همه اش سه ساعت خوابیده بودم،دیگه جونی برام نمونده بودوفقط به امید اینکه تو اتوبوس می خوابم سر پا مونده بودم...

رفتم حموم و حسابی خودم رو شستم،لباسام رو پوشیدم و چمدونم رو برداشتم،دیشب با اهل خونه خداحافظی کرده بودم،اونا هم که انگار عادی ترین مسئله زندگیشون مسافرت رفتنه منه باهام خداحافضی کردند.

ارزو به دل موندم یه بار مامان یا بابا بهم گیر بدن یا یه چیزی بگم نه بیارن،یه بار روم حساس بشن...نه اینکه خیلی عزیز دوردونه باشم دلشون نیاد رو حرفم حرف بزنن یا بهم گیر بدنا؟نه!!!...

کلا بی تفاوت بودن...وقتی سوم راهنمایی ابروهام رو برداشتم مامانم به جای اینکه دعوام کنه فقط گفت:مدرسه بهت چیزی نگنا؟من حوصله ندارم بیام مدرستون....وقتی بهش می گفتم تولد فلان دوستمه برم یا نه؟به جای اینکه بگه دوستت کیه؟خانوادش چه جورین:می گفت:کادو گرون نخریا!!!وضع باباتو که میدونی؟

اره دیگه اگه کادو گرون می خریدم پول برای خریدای مامان و ارایشگاهش کم میومد...

ولی با همهی اینا من بازم دوستشون داشتم و بهشون احترام میذاشتم.چون اعتقاد داشتم هر چقدر هم مادر و پدری بد باشند ]همین که نه ماه ما رو تو شکمشون نگه داشتن و تا این سن بزرگمون کردند خییلیه...

اه بلندی کشیدم و دست از فکر کردن برداشتم.برای اخرین بار خودم رو تو اینه نگاه کردم،خودمونیما چادر هم به من میومد...

البته بعد از اون همه کلنجار رفتن های ترنم تا بهم یاد بده چه جوری چادر سرم کنم شده بودم این...

راس ساعت هفت از خونه زدم بیرون،ترنم هم چند دقیقه بعد اومد.با دیدنم سوتی زد و گفت:

_به به ،چه کردی یسنا خانوم،فقط کاش یه ذره از ارایشت کم می کردی،اون زلف های حنایی رو هم میدادی تو...

_ترنم صدات در بیاد می کشمت،برو خدا رو شکر کن همین چادر و مقنعه رو هم سرم کردم،دیگه حق گیر دادم نداری

_باشه بابا،حالا تو منو نخور

_مگه من اشغال خورم

_خیلی بی چشم و رویی یسنا...

_دلتم بخواد چشم و رو به این خوشگلی تو کوری که نمی بینی...

_باشه بابا اگه به تو باشه باید تا شب بحث کرد.بجنب تا جا نموندیم

*******

رفتیم پایگاهی که قرار بود از اون جا بریم.

اول برامون یه سری برنامه مثل خوندن قران و سخنرانی و توضیح درباره ی شرایط اونجاو... گذاشتند.

به هر کدوممون یه چفیه دادند و بعد از قربانی کردن گوسفند و رد شدن از زیر قران به سمت اتوبوس ها رفتیم.تقریبا 10 تا اتوبوس پشت سر هم پارک شده بودند...

_ترنم میدونی شماره اتوبوسمون چنده؟

_یسنا گیجیا!حواست کجا بود داشتند اسم هامونو می خوندند،اتوبوس شماره 6 بودیم دیگه...

_خب بابا،داشتم چرت میزدم،اخه خیلی خوابم میومد

_باشه،حالا زود باش بریم که الان اتوبوس پر میشه

_ترنم حدیث اینا هم هستند؟

_اره بابا تازه کلی از دوستاشونم اومدند...

تو اتوبوس روی صندلی های کنار در وسط نشستیم،خوبیش این بود که اب سرد کن اتوبوس هم درست جلومون بود...

نسیم و الهه و حدیث پشت ما نشسته بودند،حانیه و سبا هم جلومون بودند،بقیه هم از دوستای حدیث بدوند که کم کم اشنا شدیم

همه اتوبوس ها راه افتادند و فقط ما مونده بودیم؛توی هر اتوبوس یه سرپرست بود با دو نفر که کمکش می کردند،یه مشاور و یه برادر بسیجی...

اما هنور برادر بسیجی اتوبوس ما نیومده بود.

من کنار پنجده نشسته بودم و داشتم بیرون رو نگاه می کردم که ترنم گفت:

_یسنا مثل اینکه اقاهه اومد...

سرمو خم کردم رو پای ترنم و سرک کشیدم که چشم هام چهارتا شد.با همون چشم های از حدقه دراومده زل زدم به ترنم:

_این...این که همون فرمانده بسیج است....

نقد یادتون نره.تا فردا خداحافظ

_این...این که همون فرمانده بسیجه است...

ترنم:فرمانده بسیجه کیه دیگه؟

_بابا همون که ازم بازجویی کرد،مگه اون روز ندیدیش؟

_مگه سروان بردبار و نمی گی؟

_نه بابا به جز سروان بردبار،من با این اومدم اداره اگاهی و خودش ازم بازجویی کرد

_من که ندیدمش

_حالا چی کار کنم ترنم؟

_چی و چی کار کنی؟

_ترنم چرا خنگ میزنی؟این من و ارسام رو تو اون وضع دیده...ازم بازجویی کرده و همه چیز رو میدونه...وای حالا من چه جوری تو چشماش نگاه گنم؟

_ول کن یسنا،جدیدا حساس شدیا!

دیگه چیزی به ترنم نگفتم،نباید شک می کرد که ناخواسته انقدر به این اقای فرمانده احترام میذارم...به ظاهر اروم و ساکت سر جام نشستم ولی تو دلم غوغا بود...

پسره اومد و جلو اتوبوس ایستاد و شروع به صحبت کرد:

_سلام به همگی،من سید طاها متقیان فرمانده بسیج پایگاه ثارا... هستم(اسامی تخیلی است)،بابت تاخیرم از همه معذرت می خوام و امیدوارم سفر پر بار و...

یکدفعه نگاهش افتاد به من...چند ثانیه ساکت شد،با تعجب داشت بهم نگاه می کرد،معلوم بود خیلی شوکه شده...

ولی سریع به خودش اومد،نگاهش رو ازم گرفت و شروع به ادامه ی صحبتش کرد...

_بله امیدوارم سفری پربار و سرشار از برکت های معنوی داشته باشید...

با دقت بیشتری نگاهش کردم،شلوار کتون کرم و پیراهن کرم قهوه ای پوشیده بود،یه شال مشکی هم انداخته بود گردنش،با کتونی های مشکی adidas که اصل بودنش داد می زد...

رفت و جلو انوبوس نشست،سبا برگشت عقب:

_میگم بچه ها این چقدر خوب بود،مثلا بسیجیه!!!

ترنم:بهش می خورد هرچیزی باشه جز برادر بسیجی،خیلی خوش تیپ بود،وای چقدر هم خوشگل بود...

_اه...بس کنید دیگه،نکنه اومدید اینجا تا درباره ی این پسره بحث کنید؟

ترنم:خب بابا...چرا ناراحت میشی؟

زیر لب برو بابایی گفتم و سرم رو تکیه دادم به شیشه ،گوشیم رو دراوردم و هدستم رو وصل کردم .رفتم تو لیست اهنگ ها و شروع به گوش دادن کردم...

زاخار تور بینمون که نیست

وقتی مثل توپ تنیس

می پریم از پاریس ونیز

خرج اضافه میشه یه ریز

ولی...

ما بچه شمرونیم

اخرشم تهرونیم

یه چند ماه این جا مهمون

تورو رات نمیدن،حیوونی

اون که حال نکرد پس واسه بیرون،واسه ایرون

عربده از حنجره ها بود تا خون به پاچه بیرون

با اینکه ابی نیست ولی کوسه داره توش

گرسنه ارزوشون اینه،بزنن یه گاز به گوشت

زاخار این جا حل مشکلات تو رینگه

نگو اتش بس اون مال خوشگلا تو فیلمه

هه هه...

چون این بازیا تو کتمون نمیره

چیز خوب نداره بگه بگو خفه خون بگیره

چشم به اسمون که پاسبون خاکمونه

پانسمون زخم باز و بدن ما واسه اونه

گوش پروین کاخ نور

که بالا سر تاجمونه

رم می کنیم پا به جلو

دنیا نوک عاجمونه

تهران مال من.....

در همون حال گوش دادن به بقیه نگاه کردم،یه سریا خواب بودند،بعضی ها هم در حال حرف زدن یا خوراکی خوردن و...

ساعت 12:30 بود که اتوبوس برای نهار و نماز نگه داشت...

همه پیاده شدیم...

بعد از مرغ بدمزه و خامی که چند تا قاشق بیشتر ازش نخوردیم بچه ها اماده شدند تا برای نماز برن

ترنم:یسنا پاشو بریم نماز

_تو که میدونی من نماز نمی خونم

_حالا بیا بریم همه بچه ها رفتند،می خوای تنها بشینی این جا چی کار؟

_اذیت نکن ترنم من همین جا میشینم تا شما ها برگردید

_اووووووووووووف،هرچی ادم به تو میگه مثل یاسین تو گوش خر میمونه..هرجور راحتی بابا

یه گوشه جلوی رستوران منتظر بچه ها نشستم.

پسره که فهمیده بودم اسمش طاها ست در حالی که داشت استین های پیراهنش رو پایین میداد روبه روم ایستاد.

بدون اینکه بهم نگاه کنه گفت:

_شما نماز نمی خونید؟

نمی دونم پرا از اینکه بهم نگاه نکرد حرصم گرفت،گفتم:

_نه مرسی،شما بفرمایید

_ولی بد نیست شما هم کم کم شروع به خوندن نماز کنید...

با عصبانیت جواب دادم:

_نماز خوندن یا نخوندن من به شما مربوط نیست،هر کاری کنم گناهش پای خودمه.شما هم بهتره وقتی با کسی صحبت می کنید به جای زل زدن به زمین به طرف مقابلتون نگاه کنید که خدایی نکرده مردم فکر نکنند دیوونه اید و از بی کسی به صحبت با زمین روی اوردید...

سرش رو همون طور که پایین بود چند بار به چپ و راست تکون دادو رفت...

بالاخره سروکله ی ترنم و بچه ها ام پیدا شد و با هم به طرف اتوبوس رفتیم.

ساعت شش بعداز ظهر بود و همه فوق العاده خسته ولی با این وجود دلمون نمی خواست بخوابیم همه با هم جور شده بودیم و ترجیح میدادیم از کنار هم بودن لذت ببریم.

جو اتوبوسمون خیلی خوب بود،اکثرا پایه بودند اونایی هم که پایه نبودند خنثی بودند و کاری به کسی نداشتند.

بلند شدم دو زانو رو به عقب رو صندلیم نشستم:

_بچه ها گوش بدید.

توجه همه بهم جلب شد.با صدای بلندتری ادامه دادم:می این اتوبوس رو بترکونیم ایول؟

همه هم که ماشاا... پایه جواب دادند:ایول

صدای گوشیم رو زیاد کردم و اهنگdirty dancer رو گذاشتم و خودم هم باenrique هم خونی کردم،بچه ها هم همراهی می کردند.

تو حال و هوای خودم بودم که با چرخوندن سرم طاها رو دیدم که دست به سینه داشت بهم نگاه می کرد...

تو صورتش هیچی نبود،نه عصبانیت،نه اخم،نه دلخوری ولی حالتش یه طوری بود...نمیدونم چه طوری بود که انگشتم ناخواگاه به سمت گوشیم رفت و اهنگ رو قطع کردم...

با ارامشی که مال خود صداش بود و قبلا هم موقع بازجویی تجربه اش کرده بودم گفت:

_خانم های محترم میدونید دارید چی کار می کنید؟این اردویی که اومدید یه اردوی تفریحی برای شادی و اهنگ و این جورچیزا نیست،نمی کم شاد نباشید،اتفاقا باید شاد باشید ولی حداقل این جا راه درست شادی رو برید.داریم میریم جایی که مکانش مقدسه،می خواهیم دوتا چیز یاد بگیریم نه چیز هایی رو هم که بلد بودیم یادمون بره و بدتر از این بشیم.پس لطفا مراعات حال خودتون رو بکنید.

همه ساکت شده بودند و فقط با حرکت سر حرف های طاها رو تایید می کردند...

بعد از تموم شدن حرف هاش لبخند دل نشینی زد،تشکر کرد و نشست سر جاش.

چند ساعتی تا رسیدن به مقصد مونده بود،ترجیح دادم بخوابم تا از تنش با این اقای فرمانده در امان باشم...

نمی دونم چقدر گذشته بود که با صدای ترنم از خواب بیدار شدم...همگی پیاده شدیم و بعد از برداشتن چمدون ها به سمت حسینیه ای که قرار بود اون جا برنامه اجرا بشه رفتیم.

من که همه اش خواب بودم و چیزی نفهمیدم...

به سمت خوابگاه راه افتادیم،خوابگاه ما ساختمان سه طبقه ای بود که قرار شد ما به طبقه دوم بریم.تو هرطبقه دوتا اتاق بزرگ و پر از تخت های دو طبقه بود،ما همه تو یک ردیف و طبقه های دوم خوابیدیم.

اونقدر خسته بودم که سرم به بالش نرسیده رفتم اون دنیا.

ساعت5:30 برپا داشتیم...نمی تونستم از خواب بیدار شم...

ترنم:یسنا پاشو همه رفتند صبحگاه فقط من و تو موندیم

_نمی تونم ترنم،به من فحش خواهرو مادر بده ولی صبح زود بیدارم نکن،دبیرستان هم همه اش تاخیر داشتم.

_دیوونه بلند شو وگرنه خود فرمانده طاها میاد بیدارت میکنه ها!!!

با شنیدن اسم طاها مثل برق گرفته ها از خواب پریدم...

_نه...نه...نه...بیدار شدم دیگه بریم...

شلوار جین سرمه ایم رو با مانتوی کوتاه سفیدم پوشیدم،شال ابی و سفیدم رک هم سر کردم...وقت برای ارایش نبود ولی نتونستم از خیر خط چشم و رژلب بگذرم...

_خوب دیگه بریم،حاضرم

ترنم با خنده نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت:اینطوری می خواهی بیای؟

نگاهی دوباره به خودم انداختم،ساده بودم....

_اره مگه بده؟

_یسنا حواست هست کجایی؟حواست هست کی باهامونه؟بابا سرت کن اون چادر رو دیگه...

_اهان ببخشید حواسم نبود

چادر چروکم رو از تو چمدون بیرون کشیدم و انداختم رو سرم...

ترنم:یسنا احیانا چادرتو از دهن سگ بیرون نکشیدی؟

_خفه شو ترنم راه بیفت که حوصله این فرمانده رو ندارم

هوا هنوز گرگ و میش بود،صبحگاه داشتیم و همه تو محوطه نشسته بودند و اقایی داشت صحبت می کرد...

خدا رو شکر ما که رسیدیم اخرای حرف هاش بود و چند دقیقه بعد تموم شدوبه طرف اتوبوس ها رفتیم و بعد از سوار شدن به سمت شلمچه حرکت کردیم و صبحانه رو هم تو اتوبوس خوردیم.

حدود شش ساعت تو راه بودیم

هوا افتضاح گرم بود و باد شدید گرمی هم میومد...

یک جه جمع شدیم و طاها شروع به سفارش کرد:

_خانم ها به هیچ وجه از جاده خارج نشید،تحت هیچ شرایطی از سیم خاردار ها اون طرف تر نرید،ممکنه خدایی نکرده مینی چیزی زیر پاتون منفجر بشه...مناطقی که دورش سبک خاردار پیچیده شده هنوز پاک پاسازی نشده،از هم جدا نشید،همین وضو بگیرید که تا ده دقیقه دیگه راه بیوفتیم،لطفا ماسک هاتونم بزنید،گرد و خاک زیاده و خاک این منطقه الوده به خردله.

به سمت دستشویی زنانه رفتیم،بچه ها مشغول وضو گرفتن بودند،منم که اهل این حرفا نبودم و نبودم و نقش چوب لباسی رو داشتم...

ترنم:یسنا چادرمو بده

_خودت بیا ببین کدوم مال تو...

الهه:یسنا ساعتم دست تو؟

_اره تو جیب مانتومه برش دار...

10 دقیقه شد 20 دقیقه ولی هنوز یه سرس از بچه ها نیومده بودند...

بالاخره بعد از نیم ساعت راه افتادیم

همه ماسک زده بودند و فقط من بودم که ماسک نداشتم...این ترنم احمق نمی دونسته باید ماسک بیاریم،خودش هم از یک نفر دیگه گرفته...

داشتم سعی می کردم خودمو بی خیال اینکه ماسک ندارم نشون بدم که متوجه نگاه های خیره ی طاها شدم که داشت به طرفم میومد...

ناخواسته دستم به طرف شال و چادرم رفت و کشیدمشون جلو...نمیدونم چرا ولی احساس کردم با این کارم لبخند محوی روی صورت طاها ظاهر شد...

هرچی طاها نزدیک تر میشد سر من بیشتر تو گردنم فرو می رفت...

_خانم کیانی شما ماسک ندارید؟

چرا انقدر صداش برام دل نشین بود و بهم ارامش میداد؟نتونستم لبخند ناخواسته ام رو از اینکه فامیلی ام یادشه پاک کنم

هم زمان با بالا بردن سرم گفتم:

_چه خوب فامیلیم یادتون مونده...

ولی وقتی با قیافه ی جدی اما اروم طاها روبه رو شدم همه ی ذوقم کور شد.

خونسرد جواب داد:معمولا اولین دیدار تو ذهن ادم می مونه،مخصوصا منم که اولین بازجوییم بود...

دوباره خجالت زده شدم،جدیدا خیلی وا میدادم،جلوی این فرماندهه که دیگه واویلا بود...

_انگار متوجه سوالم نشدید،ماسک ندارید؟

_نه...راستش نمی دونستم باید ماسک بیارم

_بفرمایید...

با تعجب اول به چهره اش و بعد دست دراز شده به طرفم نگاه کردم...

دوباره گفت:بفرمایید،ضرر داره ماسک نداشته باشید.

_پس خودتون چی؟

_شما نگران نباشید،بگیرید دیگه.

با خجالتی که برای خودم هم عجیب بود ماسک رو گرفتم،لرزش دست هام برای خودم هم باور نکردنی بود...

بعد از دادن ماسک بدون اینکه بهم نگاهی بکنه رفت جلوی گروه.

ترنم با دو خودشو بهم رسوند:

_اوی ی ی ی...یسنا چی کارت داشت؟

ماسک رو نشون دادم گفتم:اینو بهم داد

_خدا شانس بده،چهار ساعت دنبال ماسک بودم هیچ کس نگامونم نکرد...حالا فقط همین؟یعنی کار دیگه ای نداشت؟

_نه بابا چه کاری ذهن تو منحرفه گلم

_اخ که من قربون تو بچه مثبت برم...میدونستم این فرماندهه بی بخارتر از این حرف ها است...

حس کردم از حرف ترنم ناراحت شدم ولی گذاشتم پای اینکه طاها بهم کمک کرده و خودمو مدیونش می دونم...

ماسک رو زدم به صورتم و دنبال گروه راه افتادیم.همه جا بلندگو گذاشته بودند و صداهای صبط شده ی تیراندازی پخش می شد.بعد از پیاده رویی نسبتا متوسط به حسینیه ای رسیدیم که چند تا شهید گم نام اون جا بود.

اذان ظهر بود...طبق معمول یه گوشه نشستم...

نماز داشت زیادی طول می کشید...حوصله ام سررفته بود...بلند شدم که قبر شهدا رو دیدم که با چند تا پله از بقیه ی جاها جدا شده بود...

پله ها رو پایین رفتم و یه گوشه نشستم...حس خیلی خوبی داشتم...یه حسی که نمیدونم چی بود و تا حالا تجربه اش نکرده بودم...حس خوبم رو مدیون شهدایی که اون جا بودند میدونستم و دوست داشتم برای جبران کاری براشون بکنم

خانومی رو در حال اشک ریختن دیدم،رفتم کنارش

_ببخشید خانوممن برای این سهدا چی کار می تونم بکنم؟

خانومه در حالی که اشک هاشو با گوشه روسریش پاک می کرد گفت:

_براشون فاتحه بفرست،قران بخون،اگرم حاجت داری صلوات نذرشون کن...مطمئن باش دست رد به سینه ات نمی زنند مادر...

تو ذهنم تکرار کردم فاتحه...فاتحه...حمد و توحید بود...درسته نماز و قران نمی خوندم ولی این دوتا سوره رو دیگه همه بلد بودند...

زیر لب اروم زمزمه کردم.

_برا منم دعا کن مادر،شما جوونا دلاتون از پاک تر از ماست...

لبخندی به روی پیرزن زدم و گفتم:چشم

ولی هرکاری کردم نتونستم تو دلم به خودم پوزخند نزنم...هه...منظورش به من بود که دلم پاکه؟

ترنم:اه...یسنا هیچ معلوم هست کجایی دوساعته دارم دنبالت می گردم...

_خب بابا چه خبرته حالا؟

_چه خبرمه؟به خدا کم مونده بچه ها اسممو بذارن هاچ از بس که صبح تا شب در جست و جوی توام.

_خیلی دلت پره ها!!!

_تازه این یه بخش کوچیکش بود

_خیلی پررویی

_غلااااااااامم،حالا هم بیا بریم که می خواهند درباره ی عملیات برامون توضیح بدهند

همه روی زمین روبه روی نقشه عملیاتی بزرگی نشسته بودیم و اقایی مشغول صحبت بود...

حرف هاش بد نبود،خوشم میومد.

طاها صدامون کرد:

_خانوم ها لطفا بیایید تو چادر روبه روی حسینیه برای صرف نهار...

داشتم کتونی هام رو می پوشیدم که دوباره همون پیرزنه رو دیدم...انگار داشت دنبال کفش هاش می گشت

بچه ها رفتند تو چادر،هر کاری کردم دلم نیومد بهش کمک نکنم...

_مادر دنبال چیزی می گردید؟

_کفش هامو پیدا نمی کنم دخترم

_کفش هاتون چه شکلیه؟

_مشکی ساده است،از این طبی ها،پشتشم خوابوندم.

_شما همین جا وایستید من براتون پیداش می کنم میارم

_الهی سفید بخت شی

لبخندی زدم و رفتم سمت کفش ها...چند تا جفت مثل نشونی که بهم داده بود پیدا کردم،همه رو گرفتم تو بغلمو اومدم پیش پیرزنه...

_کدوم ایناست مادر؟

یه نگاه انداخت به کفش ها یه جفا رو برداشت:

_ایناهاش...الهی خیر از جوونیت ببینی...الهی خوشبخت شی...

_ممنون

برگشتم برم تو چادر که با چهره ی غضب الود طاها روبه رو شدم...

بدون اینکه بدونم چرا ضربان قلبم بالا رفت...هول شده بودم،بی معنی گفتم:سلام...

طاها با لحن عصبی گفت:علیک سلام...

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:خانوم محترم معلوم هست کجا تشریف دارید؟

_من...من...داشتم...

(از من من کردنم حرصم گرفته بود،طاها اولین مذکر تو زندگیم بود که اینقدر جلوش وا میدادم)

پرید وسط حرفم:شما چی؟...چی کار داشتید می کردید جز علاف کردن ما،می دونید چند بار سرشماری کردم؟...چقدر وقت تلف شد...

نتونستم مانع هجوم اشک به چشم هام بشم،از طاها انتظار هم چین برخوردی رو نداشتم...

میدونستم الان تو چشم هام اشک موج میرنه و توک بینیم هم قرمزه،سرمو انداختم پایین تا بیشتر از این ضایع نشم...

صدای پیرزنه که مخاطبش طاها بود باعث شد دوباره سرمو بالا بگیرم:

_دیدم دعواتون شده پسرم،با خانومت کاری نداشته باش طفلی داشت به من کمک می کرد تا کفش هامو پیدا کنم...

دستمو گرفت و گفت:حلال کن مادر،باعث شدم بینتون شکراب بشه...

دستمو روی دست های چروکش گذاشتم و گفتم:این حرفا چیه مادر...اگرم کمکتون کردم وظیفه ام بوده

بعد هم نگاهی به قیافه ی متعجب طاها انداختم،پوزخندی به روش زدم و به سمت چادر رفتم...

نشستم پیش بچه ها،همه مشغول خوردن غذا بودند،الهه سهم غذا و نوشابه ام رو داد...

نمی دونم غذاش چی بود؟ما که بهش می گفتیم قاطی پلو...برنج زرد بود با گوشت و لوبیا و نخودفرنگی و سیب زمینی...

هرچی که بود خیلی خوشمزه بود منم که اونقدر خسته بودم که برای اولین بار همه ی غذام رو خوردم.

به خاطر باد شدیدی که میومد مجبور شدیم زودتر از شلمچه برگردیم...

باد اونقدر شدید بود که هممون با خاک یکی شده بویم...رو چادر های هم با انگشت یادگاری می نوشتیم...

بعد از برگشت به اردوگاه دوباره به حسینیه رفتیم و اقایی مشغول صحبت شد.

طاها همه اش سرفه می کرد،دیگه انقدر سرفه هاش شدید شد که اعصاب خودش هم خرد شد و رفت بیرون.

چند دقیقه گذشت که دیدم نمی تونم تحمل کنم،بلند شدم برم دنبالش که ببینم چی شده...

ترنم دستمو گرفت:

_کجا یسنا؟

_هیچ جا الان میام

_من که میدونم میخوای بری سراغ طاها

_مبارکت باشه که فهمیدی.حالا که چی؟

دستمو از تو دستش کشیدم بیرون و داشتم می رفتم بیرون که دوباره گفت:یسنا حواست بهش باشه گناه داره،ماسک نداشت اینطوری شد...

دیگه تحملم تموم شد.یعنی طاها به خاطر اینکه ماسکش رو داد به من اینجوری شده بود...کاش من خفه میشدم ولی طاها اینطوری سرفه نمی کرد...

دیگه مطمئن شده بودم حسی که به طاها دارم یه چیزی ورای احساسیه که به بقیه ی دوست پسرام داشتم ولی نمیدونم این چه حسیه...

رفتم تو محوطه که دیدم داره از اب سردکن اب میخوره.وایستادم کنارش،سرشو اورد بالا و با تعجب بهم نگاه کرد

_چیزی شده خانوم کیانی؟

دیگه نتونستم خودمو نگه دارم و زدم زیر گریه...

_چی شده خانم کیانی؟برای چی گریه می کنید؟

طفلی طاها حتی نمی تونست یه جمله رو پشت سر هم بگه.همه اش وسطش سرفه می کرد و هر سرفه اش برام مثل این بود که یکی داره با خنجر رو قلبم خط می کشه

_اقای متقیان منو ببخشید

_اخه برای چی باید شما رو ببخشم؟ مگه کاری کردید؟

_من به خاطر حواس پرتی و ماسک نیاوردنم باعث شدم شما اینطوری بشید...

احساس کردم لبخند محوی روی صورت طاها نشست ولی سرفه بهش اجازه نداد زیاد دووم داشته باشه

_تقصیر شما نیست خانم کیانی،لطفا گریه نکنید.خودم خواستم که ماسکمو بهتون بدم

با لجبازی گفتم:چرا تقصیر منه خنگه حواس پرته...

خودمم نمی فهمیدم چی میگم فقط میدونستم تحمل سرفه های طاها رو ندارم

طاها با لحنی که انگار میخواد با دادن شکلات یه بچه ی چهار ساله رو گول بزنه گفت:شما نه خنگید نه حواس پرت فقط اطلاع نداشتید که باید ماسک بیارید.حالا هم بهتره برید داخل،الان همه فکر می کنند تقصیر منه که شما اینطوری گریه می کنید

(وسرفه ای شدید تر و طولانی تر از دفعات قبل)

_اقای متقیان تورو خدا بیاید بریم درمانگاه اینجا

_گفتم که چیزی نیست خانم کیانی...(و دوباره سرفه)

حیف که جرئت نداشتم بهش چیزی بگم وگرنه بهش می گفتم کاملا از این سرفه های خش دار معلومه که چیزی نیست

_اقای متقیان خواهش می کنم ،جون هرکسی که دوست دارید بیایید بریم

ابنبار با صدای بلند گفت:خانم کیانی چند بار باید یه حرف رو به شما زد اخه...یه بار گفتم احتیاجی نیست یعنی نیست...انقدرم منو به جون این و اون قسم ندید...دیگه ام بحثی نمی مونه....

و سرشو انداخت پایین و رفت

دوست داشتم خودمو خفه کنم،خاک بر سرت یسنا که به خاطر کی داری گریه می کنی!حقته باهات اینطوری حرف بزنه،وقتی تو جلوش اینطوری وا میدی بایدم همینطوری باهات حرف بزنه.اصلا تقصیر منه که دلم براش سوخت اون طوری داشت سرفه می کرد،عذاب وجدان گرفتم...به درک انقدر سرفه کن تا بمیری...

بلا فاصله زبونمو گاز گرفتم و خدا نکنه ای زیر لب گفتم.دیگه هرچقدرم غرورمو خرد کرده باشه به مرگش که راضی نبودم...

با شونه هایی افتاده و همین طور که داشتم فحش بارش می کردم به طرف خوابگاه رفتم.الان اگه می رفتم حسینیه بچه ها کلی تیکه بارم کی کردند،همون ترنم هم به تنهایی کافی بود.

از تخت بالا رفتم و طبقه دوم دراز کشیدم،نمی دونم چرا تا چشم هامو می بستم قیافه ی طاها میومد جلوی چشمم...

وقتی عصبانی میشه خیلی باحال تره،یه جورایی جذبه اش ناخوداگاه خفه ات می کنه

یک ان خودم و طاها رو گذاشتم کنار هم،من توی یه لباس عروس دکلته ی تنگ ، طاها هم تو کت و شلوار مشکی که دکمه هاش رو تا بالا بسته و در حال خفه شدنه،دکمه های استیناش هم بسته...

واییییییی...خیلی خوبه...بعد از مجلس عروسی شب بریم خونه ی خودمون و ...

یکدفعه محکم زدم پس کله ی خودم،خجالت بکش یسنا،جوون مردم الان داره زیارت عاشورا و قران می خونه،اون وقت تو داری زنش میدی!!خاک بر سرت که فقط هم به فکر شب عروسی هستی!!!

کم کم سر و کله ی بچه ها هم پیدا شد

ترنم:ا...یسنا تو اینجایی؟ما گفتیم پیچوندی با طاها رفتی خوش گذرونی...

پوزخندی زدم و گفتم:خجسته ایا!می رفتیم جایی که عبادت طاها خان دیر میشد

_حالا شام خوردی یا نه؟

_مگه وقت شامه؟

_معلومه زیادی تو فکر بودیا!اره دیگه. پاشو بریم پایین

_من میل ندارم

_پاشو لوس نکن خودتو

ودستمو گرفت کشید.از تخت پریدم پایین و دنبال ترنم راه افتادم

بعصیا تو محوطه نشسته بودند و مشغول خوردن،بعضیاهم هنوز نیومده بودند.

ترنم:بیا بریم از اون جا غذامون رو بگیریم.

به جایی که با دست اشاره کرده بود نگاه کردم،اووووف طاها مشغول دادن غذا بود ،عمرا اگه من برم غذا بگیرم

_ترنم تو برو برا منم بگیر من حوصله این یارو رو ندارم

ترنم هم که دید خیلی جدیم به حرفم گوش داد و رفت غذا بگیره

نتونستم زیاد بخورم،حرص هایی که از دست طاها خورده بودم ظرفیتم رو تکمیل کرده بود

برگشتیم تو خوابگاهمون،انگار همه فهمیده بودند یه چیزیم شده

سبا:می بینم که فرماندمون بدجور زده تو پوزت یسنا خانوم

ترنم:برو بابا،کاش زده بود تو پوزش،اینی که من اینجا میبینم کامل قهوه ای شده رفته...

_اه...ساکت شید دیگه فقط دنبال سوژه اید

الهه:ترش نکن یسنا،پاشو یه دهن بخون یه ذره قر بدیم هضم شه این غذای چرب و چیلی که خوردیم

_حوصله ندارم الی جون

نسیم:وا...حوصله ندارم چیه؟ما فقط به امید تو این همه خوردیم

حدیث:ناز نکن دیگه!بخون که شبکون بدون صدای تو صفا نداره

دیدم بهتره برای عوض شدن روحیه ام که شده یه کاری کنم،دستمو مشت کردم و به حالت میکروفن گرفتم جلوی دهنم و رو تخت بلند شدم و شروع کردم به خوندن اهنگ های خز مخصوص خودم...

بیا بیا بیا وسط

بیا ولم بره روی صد

یسنا کیانی،ای جان

(به ترنم اشاره کردم)تریشمس،ای جای

(به الهه اشاره کردم) الی دو صفر نود و هشت،ای جان ای جان

می خوام برسونمت سونمت سونمت سونمت

لاو بترکونمت

ماچ ابدار کنمتو هیچی نگیو بشینی ساکت

میخوام میخوام بمونم پیشت

هیچکی یسنا نمیشه،اینو گفتم همیشه

میخوام میخوام بگیرمت،نگی به من نمیدنت

اگه بیای می زننت،نگی نمیشم زنت

بچه ها هم همراه با من می خوندند و با هم می رقصیدیم که کوبیده شدن چند تا مشت به در باعث شد ساکت شیم...

فرناز یکی از بچه ها که از همه به در نزدیک تر بود ،پادرش رو انداخت رو سرش و رفت دم در...

بعد از5_6 دقیقه با قیا فه ی خندان در رو بست و اومد تو

مهسا:چی شده؟شادی؟

فرناز:وایییی...اخه نمی دونید کی دم در بود

الهه:تو بگو بفهمیم

با یه حالتی که انگار شب خواستگاریشه گفت:اقا طاها بود...تازه طفلی انگار خیلی در زده و صدا کرده ولی چون صدا زیاد بوده نشنیدید،بهش گفتم داشتید می خوندید و می رقصیدید،گفت بهتون بگم تمومش کنید و حواستون باشه اومدید کجا...گفت اگه شماها خیال ندارید بخوابید اون و دوستاش خوابشون میاد و گفت اطلاع دارید که صبح زود باید از خواب بیدار بشید...میگم این طاها هم خیلی اقاست،چقدرم خوش برخورده

دوست داشتم فرناز رو خفه اش کنم،اخه یکی نیست بگه تو که از وسط تکون نمی خوردی ، جالا ما می خوندیم و می رقصیدیم...

تازه بیشتر از این عصبی بودم که این طاهای موزمار به من که میرسه اخم هاش میره تو هم و میره تو فاز جذبه حالا جلوی این فرناز ایکبیری برا من شده استاد روابط عمومی که این دختره بیاد بگه اقا طاها خوش برخورده...اه...

ترنم:فرناز جون میگم شما هم وسط کم قر نمیدادیا که حالا همه چیز رو انداختی تقصیر ما...

فرناز:وا...ترنم جون من کی وسط بودم،درسته حالا از دست اقا طاها عصبانی که بهتون گیر داده ولی دیگه چرا سر من خالی می کنی عزیزم،البته حقم داشتند صداتون واقعا بلنده...

چشم همه از انکار فرناز چهارتا شده بود،حیف که این طاها حال و حوصله ی کل کل برام نذاشته بود وگرنه حال این دختره ی عوضی رو می گرفتم

فرناز چراغ ها رو خاموش کرد که صدای اعتراض بچه ها بلند شد...

فرناز:بگیرید بخوابید دیگه،بابا اقا طاها اینا همین بالا سرمونند گناه دارند

زیر لب گغتم:بدبخته ندید بدید

.خودم رو کوبوندم رو تخت،انقدر از دست طاها و فرناز حرص خوردم که نفهمیدم کی خوابم برد

طبق معمول با غرغر های ترنم از خواب بیدار شدم،سریع حاضر شدم و بعد از ارایشی کوتاه که به رژگونه و ریمل ختم میشد چادرم رو انداختم سرم و رفتم بیرون.

صبحگاه داشتیم و متاسفانه این بار دیر نرسیده بودم،روی زمین نشستم و مشغول بازی با سنگ ها شدم.

نمی رونم چقدر گذشته بود که با صدای صلوات جمع فهمیدم صبحگاه تموم شده.

به سمت اتوبوس ابی و شماره 6 خودمون رفتیمو

صبحانه بهمون چایی و نونی شبیه مقوا و عسل دادند،من که فقط چایی خوردم،ترنم هم که نمی رونست چایی شیرینه عسل رو ریخت توش و از زور گرسنگی مجبور شد به خوردنش رضایت بده...

اول رفتیم مسجد جامع خرمشهر.روی دیوارهای مسجد پر از نقاشی هایی در ارتباط با جنگ و رزمنده ها بود.جای ترکشی هم که زمان جنگ به مسجد خورده بود بهمون نشون دادند و بعد از صحبت های دردناک اقایی که یک پاش قطع شده بود بچه ها مشغول نماز خوندن شدند.

طبق گفته های حاج اقا غنی دوست اون اقا،ایم اقا پاشون تو عملیات ترکش می خوره و بعد هم اسیر می شوند،پاشون روز به روز داشته سیاه تر میشده که عراقی ها برای این که اون اقا نمیره خودشون دست به کار می شوند .به خاطر هزینه ی زیاد هم هیچ اسیری رو نمی فرستادند بیمارستان،پای این اقا رو هم بدون کوچکترین بی حسی با اره برقی قطع میکنند...

حتی از تصور اون صحنه هم حالم بد میشد.

برای اولین بار دید مثبتی نسبت به یک جانباز پیدا کردم،اصلا باورم نمیشد کسانی باشند که به خاطر دفاع از کشورشون این همه بلا رو به جون بخرند.

بعد از خوردن نهار تو اتوبوس به سمت موزه جنگ حرکت کردیم...

اولین چیزی که تو موزه توجهم رو جلب کرد،مجسمه هایی از شهیدان بود و بعد هم سه تا ماشینی که به صورت عمودی قرار گرفته بودند.رفتیم داخل و توی سالنی نشستیم و اقایی بعد از صحبتی مختصر مستند ازادسازی خدمشهر رو برامون گذاشت.

ومن دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم و زدم زیر گریه،فقط خدا رو شکر کردم که چراغ ها خاموش بود و ریملم هم ضد اب بود...

بعد از دیدم مستند بچه ها رفتند تا اشیاء داخل موزه رو ببینند ولی من ترجیح دادم برم تو محوطه موزه.شب شده بود و همین که پام رو گذاشتم بیرون،رود کارون با اون پل خوشگل که به وسیله چراغ های رنگی تزئین شده بود رو دیدم.خیلی قشنگ بود

مشغول تماشا بودم که با صدای طاها از جا پریدم:

_خانم کیانی شما نمی خوایید داخل رو ببینید؟

برگشتم سمتش:

_نه ترجیح میدم همین جا باشم

همون موقع گوشیم زنگ خورد،خدا رو شکر زنگ گوشیم رو از اون اهنگ خز یه یه قطعه نواخته شده توسط پیانو تغییر داده بودم وگرنه پاک ابروم جلوی طاها رفته بود...نگاهی به طاها انداختم،انگار با نگاه کنجکاوش منتظر عکس العمل من بود.صفحه گوشیم رو نگاه کردم،یلدا بود...

خدا رو شکر خطو رو عوض کرده بودم وگرنه فرید ول کن نبود و هی زنگ میزد و ابروم پیش طاها می رفت...حالا خوبه بهش گفته بودم ازش خسته شدم و ول نمی کرد،حالا فرید بی خیال بقیشون رو چی کار می کردم...

دوباره با صدای طاها به خودم اومدم:جواب نمی دید خانوم کیانی؟

لبخند ابلحانه ای تحویلش دادم و قبل از اینکه بیشتر ضایع بشم دکمه ی سبز رنگ زو فشار دادم:

_سلام ابجی یلدای خودم

یلدا:علیک سلام یسنا خانوم،اگه ما زنگ نزدیم تو هم یه موقع زنگ نزنی از خودت بهمون خبر بدیا؟!!

_دست پرورده ی شما هام،چی کار کنم که مثل خودتون بی معرفتم...

از قصد از فعل های جمع استفاده می کردم تا بفهمه منطورم به مامان و بابا هم هست.

_شرمنده یسنایی حال مامانی زیاد خوب نبود درگیر اون بودیم

مامانی مامان مامانم و تک مادربزرگ من بود،از اون خانومای گل روزگار و تنها فرد تو اقوام نزدیک من که نماز میخوند و حجاب داشت.

از قصد از طاها فاصله نگرفته بودم تا فکر نکنه خبریه ولی با این حرف یلدا کم کم ازش دور شدم.

_حالا حالش چطوره؟چیزی که نشده؟دوباره قلبش کار دستش داده اره؟

_بابا یکی یکی بپرس.خدار رو شکر که بخیر گذشت،دکتر گفا خطر رفع شده.هیچی دیگه مثل همیشه دایی منصور رفته خونه مامانی و سر ارث و میراث جر و بحث کردند،مثل اینکه این بار هم بحث حسابی بالا می گیره،مامانی هم حالش بهم میخوره...

از طرف من به مامانی یه سلام بلند بالا برسون و بگو دلم براش یه ذره شده،بگو یسنا گفت مواظب خودت باش تا برگردم که اون موقع خودم دربست چاکرتم...

_باشه بهش میگم ولی تو بدونه پاچه خواریم پیش مامانی عزیزی دیگه این حرفا لازم نیست

_برو بابا،خودت میدونی که چقدر دوسش دارم

_بر منکرش لعنت

_خوشم میاد شعورت بالاست زود می فهمی.حالا مامان اینا کجان؟

_مامان خونه ی مامانیه،بابا هم رفته دنبال داروهای مامانی بغدم میاد دنبال من ،شب اون جاییم اخه...کلی هم دلشون برای توی تحفه تنگ شده.

_باشه پس بهشون سلام برسون،کاری باری؟

_باشه.نه فقط مواظب خودت باش

_باش،خدافظ

_خدافظ

دوباره برگشتم که برم پیش طاها که دیدم جا تره و بچه نیست.

اول دوتافحش نثار یلدای وقت نشناس کردم،اخه من نمیدونم الان وقت زنگ زدن بود...

بعد هم رفتم یه گوشه و روی نیمکت نشستم.

حسابی حوصله ام سر رفته بود،این بچه ها هم که نمیومدند،تازه قرار بود نماز رو هم همین جا بخونیم...

بکدفعه فرناز رو دیدم که مثل کنه چسبیده بود به طاها و تند تند حرف میزد،طاها هم معمولی داشت به حرفاش گوش می کردو گاهی با تکون دادن سرش انگار چیزی رو تایید می کرد...

حالا منو میگی خون خونمو میخورد،دوست داشتم این فرتاز بیشعور رو با دست های خودم خفه کنم،صبر کم قرناز خانوم اگه فقط یه روزم مونده باشه این سفر تموم بشه بلایی سرت میارم که مرغ های اسمونم به حالت زار بزنن...

بعد از جمع شدن همه ی بچه ها به سمت اتوبوس ها رفتیم و به طرف اردوگاه حرکت کردیم.

اونقدر خسته بودم که بعد از خوردن شام بدون اینکه به طاها فکر کنم خوابیدم.

صیح زود از خواب بیدار شدم و رفتم دوش بگیرم تا با یه تیر دوتا نشون بزنم،اول اینکه دیگه حالم داشت از خودم بهم میخورد و دوم اینکه به صبحگاه نمی رسیدم...

مشغول دوش گرفتن بودم که یه مارمولک دیدم به چه گندگی،خدارو شکر که از مارمولک نمی ترسیدم ولی یهو یه فکر خبیثانه به ذهنم زد،دارم برات فرناز خانوم فقط حیف که امروز وقت نیست...

قرار بود امروز صبح بریم کرخه و بعداز ظهر هم تو اردوگاه بمونیم و درباره ی مسائل دینی و از این جور چیزا صحبت کنیم.

صبحانه بهمون عدسی می دادند،دیگ بزرگی رو پشت یه وانت گذاشته بودند و طاها و برادر دوربین هم کنار دیگ بودند و تو ظرفا عدسی می ریختند،ما هم صف بسته بودیم تا عدسی هامون رو بگیریم...

برادر دوربین یکی از کسانی بود که باهامون اومده بود و مسئول فیلم برداری بود به خاطر همین هم ما برادر دوربین صداش می کردیم،کم سن تر از طاها بهش می خورد و خیلی از دخترا دنبالش بودند ولی من اصلا ازش خوشم نمیومد...

وقتی طاها ظرف عدسی رو گرفت جلوم تا ازش بگیرم ،یک ان وسوسه شدم تا دستمو به هوای گرفتن ظرف به انگشت های کشیده ی طاها بزنم ...

ولی به ثانیه نکشیده حس عذاب وجدان از اینکه باعث گناه کردن طاها بشم همه ی وجودم رو گرفت.

بدون کوچکترین تماسی با طاها ظرف عدسی رو ازش گرفتم و رفتم پیش بقیه بچه ها و با شوخی و خنده مشغول خوردن شدیم

بعد از خوردن صبحانه سوار اتوبوس شدیم و به سمت سد کرخه حرکت کردیم.توی راه خانوم پناهی که یه جورایی به عنوان مشاور باهامون اومده بود شروع به صحبت درباره ی حجاب کرد و منم سوال هایی رو که داشتم ازش پرسیدم ولی جواباش اصلا قانع ام نکرد و اینو یه خودش هم گفتم.

بالاخره رسیدیم.تقریبا جز اخرین نفراتی بودم که داشتم پیاده میشدم که با صدای طاها ایستادم

_خانوم کیانی؟

به طرفش برگشتم:بله؟

_من شنیدم که گفتید خانوم پناهی نتونست قانعتون کنه،خوش حال میشم اگه بتونم کمکتون کنم

_یعنی شما می تونید به سوال هام جوری جواب بدید که دیگه جای هیچ شک و ابهامی برام نمونه و قانع بشم؟

_سعیم رو میکنم

_خوش حال میشم به حرفاتون گوش بدم

_پس من تو اولین فرصتی که پیش اومد صداتون می کنم تا صحبت کنیم

لبخندی زدم و بعد از تشکر از طاها پیاده شدم.

سد کرخه واقعا قشنگ بود،همگی روی زمین دور نشستیم و اقایی مشغول صحبت درباره ی سد شد،بعد هم بروشورهایی با همین محتوا بهمون دادند.

همگی برای دیدن مناظر اطراف بلند شدیم،دست ترنم رو گرفتم و کشیدمش درست روبه روی طاها

ترنم:چی کار میکنی یسنا؟

می خوام ازت عکس بگیرم و چشمکی بهش زدم که خودش فهمید موضوع از چه قراره...

گوشیمو دراوردم و شروع کردم از ترنم عکس گرفتن،اونم چه عکس هایی...فقط دماغ ترنم توی کادر بود و بقیه ی کادر رو هم طاها پر می کرد.

از شانس بد من همون موقع گوشی ترنم زنگ خورد

_کیه ترنم؟

نگاهی به صفحه گوشی انداخت و گفت:مامانمه.بعد هم جواب داد.

حالا من هی از این طرف بال بال میزدم و علامت میدادم که قطع کن،میخوام عکس بندازم الان صدامون می کننو که برگردیم.ترنم هم بالاخره رضایت داد و قطع کرد.منم بروشوری رو که بهمون داده بودند دادم دستش و گفتم بخون از روش می خوام فیلم بگیرم یادگاری از کرخه بمونه...

ترنم هم شروع به خوندن کرد ولی همه اش خندش می گرفت و نمی تونست درست بخونه،منم از فرصت استفاده می کردم و از طاها فیلم میگرفتم.

صدامون زدند که سوار اتوبوس بشیم منم که کلی عکس انداخته بودم برای بار اول جز اولین نفرات بودم که سوار اتوبوس شدم اخه همیشه از قصد معطل می کردم تا طاها بیاد بهم بگه عجله کنم و سوار شم.عاشق بودم دیگه...

پرده رو کنار زدم که دیدم طاها درست روبه روی پنجره طرف من وایستاده،سرش پایین بود و با یه دستش بیسیمشو گرفته بود و دست دیگه اش هم تو جیبش بود،شال مشکی هم وه همیشه می انداخت دور گردنش تیپشو کامل کرده بود.نمیدونم چرا طاها برعکس بقیه ی برادر ها که اون جا بودند و دور گردنشون چپیه می انداختند ،شال مشکی می انداخت گردنش...

ورز ایستادنش ناخواسته عین خواننده ها شده بود،گوشیمو ار تو جیبم دراوردم و سریع ازش عکس انداختم.شکار لحظه ها که میگن یعنی این...

برای نماز اردوگاه بودیم و مثل برنامه ی هرروز نماز جماعت داشتیم،نمیدونم چرا ولی یهو دلم خواست منم مثل ترنم و بقیه بچه ها نماز بخونم،به ترنم گفتم :منم میخوام نماز بخونم،وایسا تا با هم بریم وضو بگیریم

یکدفعه ترنم زد زیر خنده

_کوفت ...چه مرگته؟یعنی نماز خوندن من انقدر خنده داره؟

_اخه یسنا خانوم تو که غسل نمی کنی چه جوری میخوای نماز بخونی؟

راست می گفت،خیلی وقت بود که غسل نمی کردم.اه...حالا ما یه بار خواستیم خوب باشیما...حالا باید تا فردا صبر کنم تا برم حموم غسل کنم،اخه فقط صبح ها می تونستیم بریم حموم.

منتظر شدم تا نماز بچه ها تموم شد و بعد هم باهم رفتیم تا غذا بخوریم.بعد از نهار گفتند تو حسینیه جمع بشیم تا حاج اقایی که نمی شناختمش برامون صحبت کنه،کاش حاج اقا غنی برامون حرف میزد.اون تنها کسی بود که با جون و دل به حرفاش گوش میدادم.

داشتم همراه بچه ها می رفتم حسینیه که صدای طاها متوقفم کرد...

_خانوم کیانی؟

باتعجب برگشتم سمتش :با من بودید ؟اونم که انگار شوخیش گل کرده بود گفت:مگه غیر از شما خانوم کیانی

ای این جا هست؟

فکر کنم برای گفتن این جمله از همه ی نمکش استفاده کرده بود.

جدی شدم و گفتم بفرمایید...

اونم که انگار فهمید زیادی با مزه شده گفت:میرید داخل یا میایید با هم صحبت کنیم؟

_اگه شما بتونید قانع ام کنید ترجیح میدم با شما صحبت کنم...

_پس بریم

_کجا؟؟!!

_می ریم روی اون سکو و با هم حرف میزنیم(وبا دستش چند متر اون طرف تر رو نشون داد)

_صبر کنید به دوستم بگم

بلافاصله به سمت ترنم که از ما جدا شده بود و دور تر وایستاده بود رفتم

_وا چرا اومدی این جا تو؟

چشمک زد و گفت:گفتم راحت باشید،حس کردم در حصور من معذبید

زدم به بازوش:شاکت شو بابا،تو با برو بچ برو من میرم با طاها حرف بزنم

_ایول...پس به توافق رسیدید.حالا صحبت های قبل از ازدواجه؟

_برو بابا،دید خانوم پناهی نتونست قانعم کنه گفت خودش قانعم میکنه

_ایول ازش خوشم اومد،خوب داره گربه رو دم حجله میکشه ها!!

با حرص گفتم:ترنم!!!

_ خوب بابا من رفتم

چند قدم بیشتر نرفته بود که برگشت و با حالت جدی گفت:

_زیاد طولش ندید،بچه ها رو میشناسی که منتظرن یه چیزی ببینن و شایعه سازی کنن،دوست ندارم پشت سرتون حرف دربیاد...

باشه،مرسی که به فکرمی

_قابلی نداشت...جبران می کنی

_بشین تا بکنم

رفتم سمت طاها:بریم

دستش رو به نشانه ی بفرمایید دراز کرد و منم جلو تر از اون راه افتادم و نشستم روی یکی از سکو ها

طاها هم مثل یه معلم ایستاد جلوم و گفت:خب خانوم کیانی سوال هاتون رو بپرسید تا جواب بدم...

_اقای متقیان به نظر شما توی جحاب و پوشش چه حکمتی می تونه باشه؟اصلا من باید چه انگیزه ای برای رعایت جحاب داشته باشم؟

_اول شما جواب سوال منو بدید خانوم کیانی،شما خدا رو دوست دارید؟

_معلومه که خدا رو دوست دارم.تصلا مگه میشه گسی خدا رو دوست نداشته باشه

_پس اولین دلیل و انگیزتون همینه،اراز صداقتتون تو دوستی با خدا

خودتون بارها دیدید که کسی به ادم ابراز دوستی میکنه ،مخسوسا بین ما اقایون از الفاز چاکرم و مخلصم و از این جور چیزها زیاد استفاده میشه.حالا یه روز پیش یکی از این افراد برید و درخواست پول کنید،اون وقت همون ادم برگرده بهتون بگه اتفاقا خودم الان می خواستم بیام ازت پول قرض بگیرم...چند بار دیگه هم ازش چیزی بخواید ولی اون بازم شما رو از سر خودش باز کنه و دوستیش در خد همون پاکرتم و فدات شم باشه،اون وقت خود شما در رابوه با هم چین ادمی چی می گید؟

_خب کسی که دوستیش فقط زبونیه و اهل عمل کردن و ثابت کردن دوستیش نیست به چه دردی میخوره؟

_افرین .دقیقا همینهحالا ما در رابطه با خدا،روزی صد بار به خدا بگیم دوست دارم و ممنونتم و از این جور حرفا اما مثلا جحابمون رو رعایت نکنیم،اون وقته که ما هم میشیم همون ادمه که دوستیش از حرف فراتر نرفت.رعایت حجابم یکی از چیز هاییه که خدا از ما خواسته و ما با این کار میتونیم صداقت تو دوستیمونو به خدا ثابت کنیم.

ما میدونیم که خدا همه ی بنده هاشو دوست داره و خوبیشون رو می خوادو در همه حال همراهشونه

من مطمئنم خودتون هم متوجه شدید که تو رابطه ای که با ارسام داشتید خدا چقدر کمکتون کرده و هواتون رو داشته

با خجالت سرمو پایین انداختمو گفتم:اوهوم

نمی خوام بگم باید حجاب داشته باشی چون خدا گفته ولی خودتون هم میدونید صد در صد اگه خدا گفته حجاب داشته باشید به خاطر خود انسان گفته،ادمی که پوشش درست داره تو اجتماع هم امنیت داره...

وقتی خانمی پوشش درستی نداره و افراد مریض جامع رو متوجه خودش میکنه،طبیعیه که این افراد براش ایجاد مزاحمت می کنند .کم کم با شیوع این برخوردها نا امنی تو جامعه زیاد میشه و اگه دقت کرده باشید اغلب اسید پاشی ها،ادم ربایی ها،تعرض ها و بی حرمتی ها و همه و همه نسبت به خانم هایی که پوشش درست و وقار و متانتی که یه خانوم باید داشته باشه ندارند صورت می گیره.

باشه

بابا فهمیدم،مسئله فقط کاریه

_ترنم جون مادرت ساکت شو

_خیلی

ادم میتونه با پوشش نادرستش تو جامعه تو جرم و تقصیر بقیه هم شریک بشه

_وا... چه جوری اخه؟

_بعضی خانوم ها هستند که با پوشش های افتضاح و ارایش که جلب توجه میکنه بیرون میرند و پیش خودشون هم میگن،نه ما ه

اهل هرزگی و خیانت هستیم و نه به کسی اجازه میدیم به ما گیر بده با جتی باهامون صحبت کنه،پس ما اگرم پوشش لازم نداریم،اجازه نمیدیم کسی ازمون سو استفاده کنه یا گول یه سری از این ادما رو بخوریم...

اولا وقار و متانت این افراد در برابر نا نحرمان خیلی ارزش داره ولی یه چیزی باید همیشه یاد ادم باشه:

مثلا بعضی اوقات اتفاق میفته که یه پسر جوون یا هرکسی،در هرحال یه نامحرم وقتی خانومی رو که پوشش مناسب نداره و با وضعی برانگیزاننده می بینه برای اون خانوم ایجاد مزاحمت کنه،اما با برخورد تند اون خانوم کاری از پیش نمی بره.ولی این طوفانی که درون اون ایجاد شده اونو به حال خودش نمیذاره،همین باعث میشه که اون بره سراغ یه خانوم دیگه و برای اون ایجاد مزاحمت کنه...

فریب خوردن دخترها،جداشدن اون از خانواده،درگیری و فجایع دیگه همه همه پیامد های این وضعه،عامل اصلی همه ی این خطا ها همون خانم اولیه که با وضع نادرستش باعث این اشتباهات شده...

خودتون میدونید که من به واسطه ی کارم با همچین مشولاتی زیاد روبه رو میشم،یه روز که یه پسر جوون رو به جرم تجاوز به چندتا دختر پاکره دستگیر کردم حسابی باهام دردِ دل کرد.خودش می گفت هر گناهی که بگی از من سرزده و اغاز همه ی این انحرافات دیدن یه منظره ی مهیج و تحریک کننده بوده.

علاوه بر این ها مردم جامع ه ما به سه دسته تقسیم میشن،دسته ی اول کسانی که خوبند و توی خوبی خودشون محکم و پا برجان،دسته ی دووم افراد بد و نادرستی که تو خطا و اشتباه ثابت قدمند و دسته ی سوم که اتفاقا اکثر افراد جامعه جز این دسته اند کسانیند که به قول معروف تابع جمع اند.اگه خونی ها رواج داشته باشه تابع خوبی ها و اگه بدی ها رواج داشته باشه تابع بدی ها هستند.پس وقتی یکی یه راه و رسمی رو توی جامعه انتشار میده تو چگونگی رفتار سایرین هم دخالت داره حالا چه اون راه و روش خوب باشه چه بد...

_اقای متقیان همه ی حرف های شما درست ولی خوب چرا به مردا نمی گن نگاه نکنند تا ما زن ها مجبور نباشیم پوشش داشته باشیم...

_صد البته که خدا به مردان هم تذکز داده ،خداوند توی سوره ی نور وقتی می خواهد به زنان توصیه پوشش مناسب در مقابل نامحرم رو داشته باشه اول در مورد نگاه مردان توصیه کرده و به پیامبر می فرماید:ای پیامبر به مردان مومن بگو نگاه خود کوتاه نموده و به حرام چشم ندوزند.

اما معلومه که نمیشه فقط به این تذکر اکتفا کرد و باید زمینه های حرام برداشته بشه.مثل اینکه شاید ما به یه بچه صدبار هم بگیم به چاقو نزن ولی بازهم چاقو رو دور از دسترسش قرار میدیم.همون طور که نمیشه به مردم فقط توصیه کرد که به اموال هم چشم نداشته باشند و بلکه علاوه بر این توصیه ادم چیزهای بارزشش رو دور از دسترس نگه می داره.

صدای صلوات از تو حسینیه بلند شد...

طاها:فکر کنم بهتره بقیه ی سوا هاتون رو بذارید برای بعد،امیدوارم تا این جا تونسته باشم قانعتون کنم

_بله تونستید.مرسی اقای متقیان

_ قابلی نداشت خانوم،اگه خواستید بازم فرصتی پیش اومد می تونیم صحبت کنیم

_نه دیگه لازم نیست،قانع شدم مرسی

سرش رو تکون داد و رفت.چقدر قشنگ حرف میزد،همهی مثال هاش ملموس و قانع کننده بود،جوری صحبت می کرد که با اینکه حرفاش درباره ی امثال من بود ولی هیچکدوم رو توهین به حساب نیاوردم،راستی یادم باشه ازش بپرسم این اطلاعات رو از کجا اورده،درسته به خاطر کارش به هم چین اطلاعاتی احتیاج داره ولی دیگه نه انقدر،خیلی پر بود...

بچه ها برای وضو گرفتن از حسینیه خارج شدند،چقدر دلم می خواست منم نماز بخونم ولی حیف که باید تا فردا صبر کنم.

هه...کی فکرش رو می کرد که من،یسنا کیانی،کسی که تعداد دوست پسراش از دستش در رفته،کسی که گاهی ترنم رو برای اینکه اینقدر به نماز و حجابش اهمیت میداد مسخره می کرد و برای اینکه دوست نداشت با کسی دوست بشه بهش می گفت امل،دلش بخواد نماز بخونه!!!فکر کنم خدا هنوز فر اموشم نکرده که داره کمکم میکنه متحول شم...

میلی به شام نداشتم،رفتم تو خوابگاه و رو تخت دراز کشیدم،گوشیمو یه ساعت زود تر کوک کردم و کم کم چشم هام گرم شد و خوابم برد.

ساعت چهار صبح بود که از خواب بیدار شدم،چون زود خوابیده خوابم نمیومد،بعد از اینکه اماده شدم وسایل لازمم رو برداشتم و به اجرای نقشه ی خبیثانه ام پرداختم...

خدایا خودت میدونی که می خواهم متحول بشم ولی از این یه کار نمی تونم بگذرم ،پش پیشاپیش توبه

رفتم سراغ فرناز و شروع به تکون دادنش کردم و طوری که کسی هم بیدار نشه صداش میزدم

_فرناز...فرناز بیدار شو...فرناز

بالاخره چشم هاشو باز کرد و با تعحب بهم خیره شد:ا...یسنا تویی؟چه خبرته کله سحر؟

چقدر دوست داشتم با دست های خودم خفه اش کنم،قیافه اش رو یه جوری کرده بود انگار من چه جوری صداش کردم،حالم از این مظلوم بازیاش بهم میخورد،جلوی طاها هم همینطوری رفتار می کرد،حداقل من هرچیم که بودم هیچ وقت دورو نبودم و برای به دست اوردن دل کسی ظاهر سازی نمی کردم.حتی اگه اون شخص طاها بود.

به خودم اومدم گفتم:می خوام برم حموم ،میای؟

من بیام برا چی اخه؟

_تنها می ترسم برم،بیا باهم بریم

_خب اگه می ترسی با ترنم برو...

_ترنم دیروز رفته حموم دیگه امروز با من نمیاد

_منم نمیام حوصله ندارم،می خوام بخوابم

_هر طور که راحتی،گفتم شاید زیاد عرق کرده باشی بد نباشه یه دوش بگیری.اخه خودم اگه هرروز دوش نگیرم می میرم،گفتم شاید تو هم اینطوری باشی...

_اره راست میگی دیروز خیلی عرق کردم،باشه میام فقط صبرکن تا وسایلمو بردارم

اماده شدن فرناز یه ربعی طول کشید،از خوابگاه بیرون اومدیم و به سمت حمام ها رفتیم،هوا هنوز تاریک بود و همه خواب بودند و این برای اجرای نقشه ام بهتر بود...

جلوتر از فرناز می رفتم تو حموم ها سرک می کشیدم و در جواب فرناز که می خواست بدونه قصدم از این کار چیه می گفتم:می خوام ببینم کدومش تمیزتره.

و بالاخره پیداش کردم،شاید از شانس خوب من بوده که از دیروز تا حالا محدوده گشت زنیش تو همین حموم ها بوده

_بیا فرناز این حمومه خوبه.برو تو لباس هاتم درار بده به من ،منم چند دقیقه دیگه میام.

فرناز سری تکون داد و رفت داخل،لباس هاش رو از لای در بهم داد،منم در رو از بیرون قفل کردم و رفتم توی حموم کناری تا علاوه بر دوش گرفتن غسل هم بکنم...

یه ربع گذشته بود که صدای جیغ فرناز بلند شد و من خودمو کنترل می کردم که بلند نخندم.

صدای جیغ مانند فرناز:یسنا کجایی؟یسنا!!!بیا این جا مارمولک داره!!!یسنا!!!

وقتی از جواب دادن من نا امید شد،شروع کرد به درخواست کمک کردن:

_کمک ...کمک...کسی بیرون نیست؟....من دارم سکته می کنم....کمک...این جا مارموبک داره...واییییییییی...یکی کمک کنه...

با کمال ارامش به ادامه ی کارم پرداختم و بعد از پوشیدن لباس هام و مرتب کردن سر و وضعم رفتم سراغ فرناز

در رو باز کردم که دیدم فرناز جمع شده گوشه ی دیوار و داره پوست لبش رو می کنه،رنگش هم خیلی پریده بود

_چته تو؟چرا انقد جیغ جیغ میکنی؟

_کجا بودی تو؟مگه قرار نبود بیای حموم

_چرا ولی ترنم صدام زد و کارم داشت،بشد که بیام

_در چرا بسته بود؟

وا...خب قفل در از پشت بود،منم مجبور شدم ببندمش،اخه قفلی که از تو داشت خراب بود...

_یسنا این جا مارمولک داره،من دارم سکته می کنم.

_مارکولکچیه؟توهم زدی.جمع کن این لوس بازیا رو زود بیا بیرون دیر شده.و بدون اینکه بهش مهلت صحبت بدم اومدم بیرون...

نمی تونستم با یاداوری قیافه ی فرناز جلوی خندمو بگیرم،خدا رو شکر بعد از حموم لپ هام گل نمی انداخت وگرنه پاک ضایع میشدم...

دوباره رفتم خوابگاه،بچه ها داشتند کم کم از خواب بیدار می شدند،منم که حاضر بودم.رفتم ترنم رو بیدار کردم بعد هم نشستم رو تخت تا حاضر بشه.

تقریبا نیم ساعت بعد فرناز اومد،رنگش هنوز پریده بود و بدنش هم لرزش نامحسوسی داشتوتو دلم گفتم:حقته،کاری کردم که عشق و عاشقی از سرت پرید.

ترنم:بریم پایین یسنا من حاضرم

چادرم رو سرم کردم و با دقت همه ی موهامو کردم داخل مقنعه ام:بریم

ترنم با تعجب گفت:صبر کن ببینم،یعنی تو می خوای اینطوری بیای؟

_اره.مگه بده؟

_یعنی نمی خوای ارایش کنی؟یا دعوا راه بندازی که چرا باید موهامو بکنم تو مقنعه؟

_نه!چرا این کار رو کنم

_یسنا خودتی؟

_نه روح عمه ی اقابزرگ بابامه

_اخه از تو این مدلی گشتن بعیده

_نگفتی حالا خوبه یا بد؟

_معلومه که خوبه دیوونه،صورتت بدون اون ارایش های غلیظی که می کنی خیلی معصوم تره...

_راستی ترنم باید تو نماز خوندن هم کمکم کنی،احساس می کنم بعضی جاهاشو یادم رفته

_ما چاکر شماهم هستیم .ولی به جون خودم نباشه به مرگ تو اگه میدونستم طاها انقدر تاثیرگذاره زودتر دست به کار میشدم

_دست به کار چی؟

_سنت پیامبر

_سنت پیامبر؟

_خره ازدواج دیگه،حتما باید بگم بادابادا مبارک باد تا تو متوجه بشی

_خفه شو ترنم،فقط بجنب بریم تا این فرنازِ دوباره یه کاری دستمون نداده

_وا... چه کاری؟

نگاهی به فرناز انداخت که چشم هاش رنگ تعجب گرفت:میگم 

یسنا این چرا اینطوری شده؟

_بیا بریم برات تعریف می کنم...

تا برسیم به محلی که صبحگاه برگزار میشد کل ماجرا رو برای ترنم تعریف کردم،از عاشق شدن فرناز گرفته تا همین بلایی که سرش اوردم.

ترنم هم غش غش می خندید،تازه کلی هم به خاطر کاری که با فرناز کردم تشویقم کرد و اخر سرم گفت:طاها خیلی پسر خوبیه،باید خیلی حواست بهش باشه تا از دستت نره،خیلی دخترها مثل فرناز برای امثال طاها ها تور پهن کردند.افرین که فرناز رو از سر شوهر ایندت باز کردی...

وبلافاصله بعد از تموم شدن سخنرانیش چون میدونست کتک می خوره واینستاد و شروع کرد به دویدن،منم داشتم دنبالش می کردم که یکدفعه وایستادم،ترنم هم برگشت عقب و بهم زبون درازی کرد که دید وایستادم ولی تا مغزش بخواد دلیل ایست منو تجزیه و تحلیل کنه و بهش فرمان توقف بده،با سر رفت تو سینه ی سروان علی رضا بردبار...

چقدر خوب بود که بهشون تسلط کامل داشتم وگرنه از فضولی می مردم،از زیر زبون این ترنم هم که نمی تونستم حرف بکشم.

برای اولین بار بود که ترنم رو انقدر مضطرب می دیدم،ترنمی که همیشه به خونسردیش غبطه می خوردم،با تته پته گفت:

_سلام سروان بردبار،به خدا من اصلا شما رو ندیدم...باور کنید...راستش میدونید...چیزه...داشتم می دویدم...یکدفعه برگشتم عقب...خب ندیدمتون دیگه...

سروان بردبار سرخ شده بود،به زور داشت جلوی خودشو می گرفت که نخنده...

با صدایی که بازم رگه های خنده توش بود گفت:اشکال نداره خانوم محمودی،اتفاقه دیگه پیش میاد

با تعجب ابروهامو بالا انداختم،اینا چقدر خوب همدیگه رویادشون بود...

همون موقع صدای طاها بلند شد:چه عجب بالاخره اومدی علی رضا

ولی اونم با دیدن فاصله ی نزدیک ترنم و سروان بردبار ابروهاشو بالا انداخت:

_این جا چه خبره علی؟

علی رضا در حالی که هنوز هم رو صورتش لبخند داشت گفت:خانوم محمودی داشتند می دویدند که منو ندیدن و تصادف شد

طاها چیزی نگفت و فقط سرشو با تاسف برای علی رضا تکون داد.داشت بر می گشت که نگاهش روی من افتاد،با دیدن تیپ و قیافه ی جدیدم لبخندی زد.سرموو به نشونه ی سلام تکون دادم که لبخندش بیشتر کش اومد و به همون حالت جوابمو داد و رفت.

قرار بود امروز بریم منطقه عملیاتی فتح المبین،برعکس همیشه توی اتوبوس ساکت بودم و به نوحه ای که از بلندگوها پخش میشد گوش میدادم،کم کم چشم هام سنگین شد و خوابم برد.

مثل همیشه ترنم مسئول بیدار کردنم بود ولی این بار بدون غرغر بلند شدم.اینه ی کوچکی از جیبم دراوردم و بعد از رسیدگی به سرو وضعم از اتوبوش پیاده شدم...امروز برخلاف دیروز و روزهای قبلش به جای اینکه اینه رو بگیرم جلوم و ارایشمو تجدید کنم،موهامو داخل مقنعه کردم و مقنعه رو جوری رو سرم سقت کردم که موهام به این اسونی ها بیرون نریزه.

بعد از گرفتن وضو شروع به شروع به راه رفتن در کانال هایی که برای جنگ کنده بودند و هنوز هم اون جا بود کردیم...از بلندگوها سرود های ممد نبودی و ای لشکر صاحب زمان و یاد امام و شهدا و... پخش میشد.

بالاخره به مزار شهدای گم نام رسیدیم...قبر هر شهید با تابلویی شبیه به گل لاله مشخص شده بود،روی هر تابلو فقط اسم عملیات و محل شهادت نوشته شده بود،به جای اسم شهید نوشته بودند فرزند روح ا... یا فرزند حضرت زهرا(ص)و...

طاها کنار تپه های گوشه و کنار مکث می کرد،انگار دنبال چیزی می گشت،صدای علی رضا رو شنیدم که بهش می گفت: داداش اخه چقدر دنبال ترکش می گردی؟حاج اقا غنی مشغول مداحی شد...اشک همه دراومده بود،حتی منی که از نظر خودم و اکثر اطرافیانم قلبم سیاه شده بود و قابل تغییر نبودم،حتی منی که هزار و یک گناه داشتم،حتی منی که هزارتا دوست پسر داشتم ،حتی منی که با صدتاشون لب داده بودم،حتی منی که...

ولی مدام صدایی تو سرم می گفت:خدا مهربونه ،می بخشتت...

یاد حرف مامانی افتادم که همیشه می گفت:خدا همه ی بنده هاشو دوست داره،حتی اونی که از نظر خودش گناه کار ترینه،همیشه براشون راه برگشت و باز گذاشته،خدا الرحم الراحمینِ،خدا رحیمِ....

من یسنا کیانی پشیمون بودم،دیگه به خودمو گذشتم افتخار نمی کردم،دیگه به دوست پسرهای رنگ و وارنگم افتخار نمی کردم،من شرمنده بودم،از گذشتم بیزار بودم،دوست نداشتم از تعداد زیاد دوست پسرام پز بدم...دوست داشتم اب بشم برم تو زمین...دیگه دوست نداشتم با دوستام و دخترای فامیل درباره ی طعم و مدل بوسه هام حرف بزنم...دوست داشتم اون قسمت ها رو از ذهنم پاک کنم،دیگه دوست نداشتم عطر بزنم به موهامو پریشونشون کنم و باعث تحریک بشم،دوست داشتم چادر سرم کنم و حجاب داشته باشم تا همه در حسرت دیدن موهام باشن...

دیگه دوست نداشتم با ارسام و امثال اون قرار بذارم،دوست داشتم اگه قراره به کسی علاقه داشته باشم احساسم پاک باشه،مثل حسی که به طاها دارم و حاضرم به پاکی احساسم قسم بخورم...

من توبه کردم ، با شنیدن الله الکبر اذان ظهر از زبون موذن توبه کردم،با شنیدن اشهد ان لا اله الا الله با خدا عهد بستم که بنده ی خوبش باشم،با شنیدن اشهد ان محمد رسول الله با خدا عهد بستم به پیامبرش خیانت نکنم،عهد بستم که اگه میگم مسلمونم پای دینم وایستم،با شنیدن اشهد ان علی ولی الله عهد بستم به راه غلط نرم و پا جای پای کسانی بذارم که اونقدر ارزش داشته اند که روزی سه مرتبه اسمشون و شهادتمون به گوشمون بخوره،اونقدر ارزش داشته اند که برای نزدیکی به خدا باید اول اسم اون ها اورده بشه...

با شنیدن قد قامت صلاة بلند شدم...کفش هامو دراوردم و گوشه ای وایستادم،قد قامت فلاح رو که گفتند قامت بستم،نمازم برای شهدایی بود که روشنی راهم شدند تا زودتر و راحت تر خودمو بشناسم،الله .... الکبر...

حی علی خیرالعمل رو که شنیدم تو دلم میون نماز با خودم گفتم:

انجام میدم،هر کاری رو که خدا بگه انجام میدم،اصلا مگه میشه کسی این همه تعمت روو ببینه و گوش به فرمان نباشه،تسلیم نباشه...

با اتمام نمازم لا الاه الا الله اخر اذان هم تموم شد...پا برهنه راه افتادم به سمتِ حسینیه ی نیمه ساخته تا نماز ظهر و عصرم رو هرچند شکسته ولی جماعت بخونم...

از روی سنگ ریزه ها که رد میشدم،کف پام درد می گرفت ولی احساس می کردم برای پاک شدن گناهام لازمه،برای گذاشتن خودم جای ادم هایی که یه روزی همین جا با زبون تشنه جون دادن لازمه،این فقط قسمت کوچیکی از سختی های بزرگی بود که اونا کشیدن ...

نمی دانم تو کتاب دینی سال چندم دبیرستان بود که از جایگاه خوب شهدا خوندیم،پاداش این همه سختی و از خود گذشتگی باید هم بزرگ باشه وگرنه خود من به عدالت خدا شک نمی کردم...

پاهامو زیر شیر ابی که اون جا بود شستم،یادمه یه بار که مامانی داشت رادیو معارف گوش میداد شنیدم اخونده می گفت:برای رفتن به پیشگاه خداوند باید پاکیزه بود،و من نمی خواستم بعد از چند سال که دوباره قراره به پیشگاه معبود حاضر بشم پاهام گلی باشه...

قامت بستم و همراه با امام جماعت مشغول خواندن نماز شدم.یبخندی رو لبم نقش بست،ته دلم قرص شده شده بود ،حس کردم خداهم پذیرای توبه و بازگشتمه...دعاهایی از نماز رو که فکر می کردم یادم رفته بلد بودم،با وجود اینکه خانواده ام رو می شناختم و میدونستم با این تغییر 180 درجه ای من در مقابلم کوتاه نمیاند،ولی دلم روشن بود،قلبم اروم بود،نمی تونم بگم برای اولین بار ولی بعد از چند سال قشنگ ترین ارامش رو حس کردم،ارامشی که حتی اغوش مامانی هم بهم نمی داد ولی اغوش خدام با کمال میل تقدیمم می کرد...لبخندی زدم،چه زود خدا مال من شد و شد خدام.

سلام دادم،نماز عصر هم تموم شد،به جای تسبیح با انگشت های دستم مشغول خوندن تسبیحات حضرت زهرا(ص)شدم،این ذکر رو از مامانی یاد گرفته بودم وقتی تازه به سن تکلیف رسیده بودم ولی عجیب بود که هنوز یادم بود...

یه ارامش خاصی داشتم،حسی که تا حالا نداشتم،احساس سبکی،پاکی،خوشبختی،تولد دوباره...

نمی دونم چه حسی بود ولی هرچی که بود حاضر بودم هر کاری کنم تا این حس تا ابد باهام بمونه،صدایی بهم گفت:از ازل باهات بوده اما خودت پسش زدی ولی الان باید برای حفظش تلاش کنی...یاد اهنگ ارامش بهنام صفوی افتادم،کی گفته ارامش فقط تو چشم های کسیه که عاشقشی!!!

نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم که با چشم های متعجب طاها که زل زده بود بهم روبه رو شدم...

بلند شدم و رفتم نزدیکش و بدون مقدمه و خجالت گفتم:اقای متقیان نماز خوندنم انقدر عجیبه که شما اون شکلی شدید؟

حس کردم لبخند زد،البته مطمئنم که فقط حس کردم وگرنه طاها رو چه به لبخند زدم بهه جنس مونث...

با صداقتی که هم از کلامش و هم از نگاهش معلوم بود گفت:راستش برام خیلی عجیب بود،فکر نمی کردم به این زودی تغییر کنید.

سرمو پایین انداختم و با زیر ترین صدای ممکن گفتم:من توبه کردم...

انگار شنید و گفت:خوش حالم که اینو می شنوم خانوم کیانی

همین برام کافی بود،همین که طاها خوش حال باشه که یکی رو ارشاد کرده برام کافی بود،سرمو کمی بالا اوردم و گفتم:من می خوام مثل شما باشم ،پاک و بدون گناه

و زل زدم تو چشم هاش

طاها:هیچ ادمی پاک و بدون گناه نیست مگر اینکه معصوم باشه.لبخند پدرانه ای زد و ادامه داد:ولی من مطمئنم تو از منم بهتر میشی...

جانم!!!طاها منو جمع بست،داشتم ذوق مرگ میشدم،وای که چقدر دل کوچیک من قانع بود...

طاها با لحن شوخی که ازش بعید بود گفت:حالا چرا می خواید مثل من بشید؟

وبا خجالتی که از من بعید بود جواب دادم:رفتار شما خیلی روی من تاثیر گذار بود ،صبرتون،قضاوت نکردنتون،کمک کردنتون و خیلی چیزهای دیگه مطمئنم به خاطر شخصیت خودتونه والبته ایمانتون،مطمئنم خدا هم حسابی حواسش بهتون هست و این چیزی نیست که بتونم ساده ازش بگذرم...

سری تکون داد وگفت:خوش حالم که بالاخره خودتونو پیدا کردید،با اجازه من برم غذاها رو بدم...

بدون رودروایسی پشت سرش راه افتادم،اخه نه به اون خجالتی شدنم نه به این بی حیائی که دنبال پسر چشم و گوش بسته مردم راه افتادم.انگار طاها حس کرد کسی دنبالشه،برگشت و با تعجب ببهم نگاه کرد...

طاها:چیزی می خواید؟

_ام... راستش می خواستم غذای بچه های اتوبوس خودمونو بگیرم و بهشون بدم

سری تکون داد و به راهش ادامه داد و منم مجددا راه افتادم دنبالش...

غذای همه ی بچه ها رو دادم و غذای خودمو هم خوردم،وای که من چقدر دوغ هایی رو که این جا می دادند دوست داشتم

مشغول جمع کردن ظرف های خالی شدم و همه رو توی سطل اشغال انداختم که صدای طاها باعث بالا رفتن غیر عادی ضربان قلبم شد...

_خانوم کیانی؟

چقدر دوست داشتم بهش بگم این خانوم کیانی گفتنات بسی خوشایند است چه برسه که یسنا صدام کنی،یعنی اون روز میرسه؟

برگشتم طرفش:بله؟

یه دوغ گرفت جلوم و گفت:ممنون از کمکتون،حتما خسته شدید،بفرمایید(وبا سر به دوغ توی دستش اشاره کرد)

دوغ رو گرفتم و گفتم و تشکر کردم و سرمو انداختم پایین و رفتم،وای که این دوغ 500 تومنی به همه ی کادو هایی که تا حالا گرفته بودم می ارزید...دوغ رو مثل یه شی با ارزش گرفتم و به سمت بچه ها رفتم.

نیم ساعت یک ساعت بعد به سمت اتوبوس ها رفتیم و بعد از سوار شدن به سمت اردوگاه حرکت کردیم،نمی دونم چرا میل عجیبی به گوش دادن اهنگ داشتم،گوشیم و دراوردم و هدستم رو گذاشتم تو گوشم،مشغول گشتن تو لیست اهنگ هام شدم ولی هیچ کدوم به درد حال الان نمی خورد،انگار الان می فهمم چه چرت و پرت هایی گوش می کردم:سیگار صورتی،تهران مال ماست،از امستردام،مشتی باش،گودبای پارتی جعفر،از این مدلا و صد و یک اهنگ بی معنیِ دیگه،ولی بالاخره چشمم به یه اهنگ که مال محمد اصفهانی بود خورد،یادمه ترنم به زور برام فرستادش ولی تا حالا بهش گوش نداد،اخه گوش دادنه هم چین اهنگ هایی از من بعید بود،اهنگ مجاز،اونم من فکر کن یه درصد؛ولی خوب بهتر از هیچی بود

چه در دل من

چه در سر تو

من از تو رسیــــــــــــــدم به باور تو

تو بودی و من

به گریه نشــــــــــــــستم

برابر تو،به خاطر تو

به گریه نشـــــــــــــستم ... بگو چه کنم

(نا خوداگاه بتد سرفه های طاها و گریه های خودم افتادم و بیشتر از این اهنگ خوشم اومد)

باتو....شوری در جان

بی تو...جانی ویران

از این...زخم پنهان

میــــــــــــــــــــــم یــــــــــــــرم

نامت...در من باران

یادت...در دل طوفان

با تو...امشب پایان میــــــــــــــــگیرم

نه بی تو سکوت

نه بی تو سخن

به یاد تو بودم

به یاد تو من

ببین غم تو

رسیده به جانم

دویده به تن

ببین غم تو ،رسیده به جانــــــــــــــــم،بگو چه کنم

با تو...شوری در جان

بی تو...جانی ویران

از این...زخم پنهان

میـــــــــــــــــــــــ ـــمیــــــــــــــــــــ ــــرم...

وقتی رسیدیم اردوگاه شب شده بود،اول از همه رفتم وضو گرفتم و نمازمو به جماعت خوندم...

ترنم به شوخی بهم گفت:می خوای زیادم تغییر نکن،نصف تحولت رو بدار برای وقتی رسیدیم تهران،می ترسم مامان و بابات دیگه نشناسنت.

بدون خوردن شام رفتم خوابگاه و سرم به بالش نرسیده خوابم برد.

برای اولین بار برای نماز صبح بیدار شدم،چه حال و هوایی بود این نماز،چقدر خوب بود...

فردا قرار بود برگردیم،امروز صبح می رفتیم بازار خرمشهر هم خرید و هم بازدید،بعد از ظهر هم می رفتیم گُردان تخریب که نمی دونم چی بود...

حاضر شدم،مثل دیروز ساده و بدون اسایش،سوار بر اتوبوس ابی شماره 6 خودمون به سمت خرمشهر حرکت کردیم و من مثل دیروز دوباره ساکت بودم...

خوشم میومد دو روزه نه مامان و بابا بهم زنگ زدند نه یلدا.تمام غصه هام تو اهی عمیق خلاصه شد،کور خوندن اگه فکر کردن که من بهشون زنگ میزنم،ولی یهو به خودم اومدم و گفتم خاک بر سرت یسنا،اخه این چه توبه ایِ که هنوز کینه شتری به دل داری!!!سریع گوشیمو دراوردم و زنگ زدم خونه...

با مامان و بابا احوال پرسی کردم و حال مادر جوت رو هم پرسیدم ولی درباره ی توبه کردنم چیزی نگفتم چون میدونستم اصلل موافقِ این قضیه نیستند.البته وقتی با یلدا حرف میزدم یه چیزایی بهش گفتم ولی نه اونقدر روشن که کل ماجرا رو بفهمه...

از بازار خرمشهر خوشم اومد ولی چیز قابل توجهه نبود که بخرم،فقط هراز گاهی جلو یه مغازه وای میستادم و یه نگاهی می انداختم و دوباره به راهم ادامه میدادم.

یه گ.شه یه گروه پسره جلف جمع شده بودند،همشون یقه هاشون باز بود و سینه های پر موشون رو بیرون انداخته بودند،موهاشونو با تافت که چه عرض کنم تف صاف کرده بودند و از هیچ نوع زیورالات هم کم نیاورده بودند،تیپ های مزخرف و ناهماهنگشون هم به کنار

جوری به ما زل زده بودند که منِ همیشه راحت معذب شده بودم،حس می کردم چشم هاشون داره از روی چادرم از تک تک لباس هام نفوذ میکنه و بدن برهنه ام رو دید میزنداشتم با خودم تجزیه و تحلیلشون می کردم که صدای عصبی طاها منو از هپروت بیرون اورد...

_چیو داری نگاه می کنید؟معلوم هست چرا چهار ساعته همین طوری وایستادید؟

با تعجب امیخته به ترس اول به طاهاو بعدهم به گروه بچه ها که ازم خیلی جلوتر بودند نگاه کردم،این ترنم بیشعور هم که منو ول کرده فقط منتظرِ ببینه سروان بردبار کجاست که بره دنبالش...

یکی از همون پسرهای چندش اور رو به طاها گفت:شما خودتو نخودِ اش نکن برادر،شاید از ماها خوششون اومده باشه

(وبه خودش و دوستاش اشاره کرد)

وای که چقدر دوست داشتم ادای حال بهم خوردنو دربیارم.طاها چنان نگاهی به پسره انداخت که من خودم رو خیس کردم وای به حال اون...

خودشو دوستاش باهم کاسه کوزشون رو جمع کردند.

طاها دوباره رو به من گفت:یسنا خانوم خواهش می کنم بفرمایی بریم...

دوست داشتم بپرم یه بوس ابدار از لپ طاها بکنم،کلی هم قربون صدقه مامان و بابام رفتم به خاطر اسم انتخاب کردنشون که انقدر اسمم خوش اوا بود ولی نمی دونم چرا فقط وقتی واها صدام می کرد این خوش اوایی خودشو نشون میداد...

دوباره صدای طاها بلند شد:خانوم کیانی شما قصد ندارید بیایید نه؟همه رفتند.

کوفت و خانوم کیانی...درد و خانوم کیانی... می میری بگی یسنا خانوم،حالا ما بی خانومم قبول داریم،یسنا خالی هم گفتی گفتی...

با همین افکار بی سر و ته جلوتر از طاها راه افتادم.

ساعت 12:30 بود که برگشتیم اردوگاه،بعد از خوندن نماز و خوردن نهار و استراحتی چند ساعته اماده شدیم و بعد از گرفتن وضو به سمت گردان تخریب راه افتادیم.

این بار باید پباده سه کیلومتر رفت و سه کیلومتر برگشت رو طی می کردیم.

حاجاقا غنی برای اینگه جانباز شیمیایی بودند و تنگی نفس داشتند،همراه با ما ولی پشت وانت میکروفون به دست نشسته بودند و سرود می خوندند و ماهم همراهیشون می کردیم.این چند روز انقدر سرودهای زمان جنگ خونده بودیم که منی که سالی یه بار هم برنامه های تلویزیم خودمونو نمی دیدم حفظ شده بودم.

جالب این جا بود که با سه کیلومتر پیاده روی به تنها من بلکه هیچ کدوم از بچه ها ذره ای احساس خستگی نمی کردیم،وقتی رسیدیم گردان تخریب هوا تاریک شده بود.یه جای حدودا چهل ، پنجاه متری اون جا بود که کفش رو موکت کرده بودند نورش فقط توسط فانوش تامیین میشد.

با اینکه یه جورایی شبیه شب اول قبر بود مخصوصا با سکوت وهم اور بیابون ولی همین قضیه باعث دو برابر شدن بار معنوی اون جا شده بود.

بعد از خوندن نماز برامون درباره ی تخریب چی ها صحبت کردند و اینکه از قصد این محل رو اینطوری درست کردند تا تقریبا شبیه حال و هوا و موقعیت تخریب چی ها در زمان عملیات باشه و حسابی با حرفاشون و خاطره هایی که تعریف می کردند اشک همه رو دراورده بودند مخصوصا من که نسبت به گذشته دل نازک تر هم شده بودم...

موقع برگشت هوا اونقدر تاریک بود که جلوی پامونم به زور میدیدیم،خواستیم با بچه ها چندتا فانوس برداریم تا راه رو روشن کنیم که نذاشتند

جز اخرین نفراتی بودم که داشتم راه می افتم و دربه در دنبال فانوس کش رفتن بودم که یکدفعه صدای طاها باعث شد میخکوب بشم و جیغ خفیفی هم بکشم...توی اون جای ترسناک ابهت صداش بی شباهت به نکیر و منکر نبود

_خانوم کیانی نمی خواید دنبال فانوس باشید،بفرمایید من چراغ قوه می گیرم تا راه روشن بشه...

وای این طاها چقدر تیز بود،اون که اون ور وتیستاده بود از کجا فهمید منم دنبال فانوسم؟ با خجالت باشه ای گفتم و پشت سرش راه افتادم...

یه دره که از راه رفتنمون گذشت رو به روم رو نگاه کردم،طاها هرلحظه داشت ازم دورتر میشد و من اصلا اینو نمی خواستم.اخه معلوم بود ازش عقب بیوفتم چون قدم های طاها خیلی از من بزرگ تر بود مخسوسا که تند تند هم راه می رفت ...

با صدای بلند گفتم:اقای متقیان میشه اروم تر برید،من جلومو نمی بینم

بدون اینکه چیزی بگه از سرعتش کم کرد ولب باز هم ازش عقب بودم]دوباره افکار خبیث اومدند سراغم...با صدای بلندتری گفتم اقای متقیان من نمی تونم جلومو ببینم جوری که انگار پام به چیزی گیر کرده باشه،خودمو انداختم زمین...با صدای اخ و اوخم طاها برگشت و وایستاد جلوم...

پام واقعا خراش برداشته بود و می سوخت،طاها چراغ قوه رو انداخت تو چشمم و با نگرانی که کاملا تو سداش جس می کردم گفت :خوبید؟

چشم هامو جمع کردم و با صدای بغض دار گفتم:نه... دارم کور میشم

طاها خم شد و چراغ قوه رو طوری بینمون گرفت که هم صورت من روشن شده بود هم صورت خودش،لبخند محوی داشت ولی تشخیص نگرانی از چشم های همیشه صادقش کار سختی نبود...

یعنی این چشم ها برای من نگران شده بود و رنگ غم داشت؟

صدای ترنم رو افکارم پارازیت انداخت:وایییی یسنا،زانوت داره خوت میاد،چی شدی اخه یکدفعه؟

وای خدا این دیگه از کجا پیداش شد؟با تعجب بهش نگاه کردم که خودش فهمید و گفت:داشتم اون طرف تر میومدم که دیدم خوردی زمین،اومدم ببینم چی شده.حالا خوبی؟

خودش جواب خودشو داد:وایییییییی یسنا از زانوت داره خون میاد

بلافاصله طاها به زانوم نگاه کرد ولی با دیدن شلوار پاره و زانوی برهنه ام سرشو پایین انداخت و بلند شد،دست کرد تو جیبش و چند تا دستمال بهم داد بعد هم اَزمون فاصله گرفت و رفت.

مشغول رسیدگی به زخمم شدم چند ثانیه بعد طاها برگشت و بدون هیچ حرفی چند تا چسب زخم بهت داد.

حاضر بودم هر روز بیشتر از این زخمی بشم ولی طاها اینطوری بهم توجه کنه.بلند شدم و خاک های چادرمو تکون دادم و کنار طاها وایستادم،چسب زخم های اضافه رو دادم به ش گفتم:لطف کردید اقای متقیان

چسب ها رو از دستم گرفت،هنوز هم برق نگرانب توی چشم های خوش رنگش بود و من این برق رو به عنوان یه دختر عاشق به خوبی تشخیص میدادم...

_الان حالتون خوبه خانوم کیانی؟

_بله ممنون!لازم نیست نگران باشید

_نمی تونم نگران نباشم...

چشم هام از جمله ای که گفت برق زد،طاها ادامه داد:

هرچی باشه من سرپرست شماهام و مسئولیتتون با منه...نباید خدایی نکرده برای هیچ کدومتون اتفاقی بیفته...

صدای شکسته شدن قلب عاشقمو با تمام وجودم شنیدم...

یعنی نگرانی که تو چشم هاش بود فقط برای مسئولیتش بود،یعنی برای خودش و کارش و مسئولیتی که دستش داده بودن و اعتمادی که بهش شده بود نگران بود...

پس من چی؟نمی تونم باور کنم نگرانی چشم هاش برای من نبود،نمی تونم باور کنم که اگه فرناز،ترنم،الهه،نسیم یا مائده و مهسا هم جای من بودند همین نگرانی تو چشم هاش پیدا میشد.

نتونستم دمق شدنمو پنهان کنم،با شونه های افتاده جلوتر از طاها راه افتادم.طاها هم هیچی نگفت و پشت سرم راه افتاد،ترنم هم که که مثل بز کنارم میومد،من نمیدونم این دختر یه ذره دلداری بلد نبود...

نمی دونم چقدر گذشته بود ولی داشتم میمردم،دیگه تحمل نداشتم،فقط دوست داشتم بدوم تا هرچی زودتر برسم خوابگاه و خودمو خالی کنم...تحملم داشت ته می کشید ولی نمی خواستم جلوی طاها ضایع بشم...شروع کردم به دویدن...فکر کنم هنوز یه کیلومتری تا خوابگاه مونده بود ولی من میدویدم،داشتم میترکیدم...

بابا از صبح تا حالا نرفته بودم دستشویی...

کل راه باقی مونده رو دویدو،وقتی رسیدم خوابگاه یه کله رفتم دستشویی...چند دقیقه بعد اومدم بیرون...

اول یه نفس عمیق کشیدم:اوووووووووووف راحت شدم

باید دوش می گرفتم،امروز حسابی خاکی شده بودم،فردا هم باید برمی گشتیم،دوباره غم عالم ریخت تودلم...

_اگه دیگه طاها رو نبینم؟

صدایی از درونم گفت:معلومه که دیگه نمی بینیش...

_ولی شده برای دیدنش برم پایگاه بسیجشون هم میرم...

_مگه میدونی پایگاهشون کجاست؟

_خودش گفت پایگاه ثارا...

_یعنی فقط با یه اسم میخوای کل تهرانو بگردی؟؟

خفه شویی به صدای توی سرم که فقط باعث یاس و نا امیدیم میشد گفتم.

از ناراحتی زیاد میلی به خوردن غذا نداشتم ولی نمی تونستم از اخرین لحظاتت که میتونم طاها رو ببینم چشم پوشی کنم...از اون جایی که امشب شب اخر بود اجازه داشتیم شب هم بریم حموم،بعر از یه دوش سه سوته و پوشیدن لباس هام رفتم تو محوطه پیش بچه ها تا باهم شام بخوریم...

به هرکدوممون توی یه ظرف یه تکه مرغ با نون دادندو

بعد از غذا همه با هم رفتیم توی قایقی که گوشه محوطه برای دکور گذاشته بودند،همگی توی قایق نشسته بودیم و تکونش میدادیم و جیغ و داد می کردیم...

یکدفعه طاها رو دیدم که داره از دور علامت میده و ازمون میخواد بریم پایین ،اول به لچه ها گفتم طاها با علامت چی گفته بعد هم اولین نفر مثل بچه های حرف گوش کن از قایق اومدم بیرون...دست خودم نبود،منی که از بابام حرف شنوی نداشتم از طاها حساب می بردم...

رفتم تو خوابگاه و رو تختم نشستم،بی دلیل اهنگ زیارت اومد تو ذهنم و زیر لب شروع کردم به خوندن

پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم زیارت

برگشتنی یه دختری خوشگل و با محبت

یکدفعه انگار که جرقه ای تو مغزم خرده باشه یه چیزی به ذهنم رسید...شیرجه زدم و از تو کیفم کاغذ و خودکار اوردم و شروع کردم به نوشتن...

کم کم سر و کله ی بچه ها هم پیدا شد،نگاهی به بچه ها انداختم همه خودی بودند،خدا رو شکر که فرناز هم هنوز نیومده بود

صدامو بلند کردم و روبه بچه ها گفتم:خب برو بچ می خوام اخرین اهنگمو هم تقدیمتون کنم

بچه شروع به تشویق کردند،به خدا اگه میدونستم انقدر طرفدار دارم کنسرت میذاشتم...

کاغذمو گرفتم جلوم و شروع به خوندن کردنم...

(لطفا شعر رو با ریتم اهنگ زیارت بخونید)

امسال باهم دسته جمعی رفته بودیم راهیان

اون جا دیدیم برادری با ایمان

همسفر ما شده بود با ششی ها میومد(اشاره به اتوبوسمون که شماره6 بود و طاها هم همراه ما بود)

تو گردنش افتاده بود اون شال بی مروت(اشاره به شال مشکی که همیشه تو گردنش بود)

می گفت برووووو....شال رو بگیر

بعدش بیااااا.....عدسی بگیر(اشاره به روزی که طاها و برادر دوربین عدسی می دادند)

راز دلم نگفتم به جاش هی عکس گرفتم

راز دلم نگفتم به جاش هی عکس گرفتم(اشاره به وقتی که عاشق طاها شدم و تو سد کرخه ازش عکس مینداختم)

بعد صدامو کلفت کردم و ادامه دادم:اهای دختر چه پررویی اومدی زیارت یا که چشم چرونی...

با عجز ادامه دادم:

قسم به اون ترکشی که تو یافتی(اشاره به طاها که تو فتح المبین ترکش پیدا می کرد)

قسم به اون چراغی که گرفتی(اشاره به چراغ قوه گرفتنش تو راه برگشت از گردان تخریب)

اخه به خدا من تو رو می پرستم

اخه به خدا من تو رو می پرستم...

بچه ها اونقدر از شعرم خوششون اومده بود که هرکدوم برام یه کاغذ میوردن تا شعرمو براشون بنویسم،دیگه صد در صد همشون فهمیده بودند من عاشق طاها شدم...

چون شب اخر بود تصمیم گرفتیم نخوابیم و با بچه های اکیپ یوتشکی از حسینیه بیرون رفتیم و رفتیم تو حسینیه...

اول از همه گوشی هامون رو زدیم تو شارژ،بعد هم دور هم به صورت دایره ای نشستیم و هرکس هر خوراکی رو که داشت اورد گذاشت وسط و همه مشغول خوردن شدیم...

همین طور که مشغول خوردن و شوخی و خنده بودیم صدای در اومد،ما هم تو همون حالتی که بودیم خودمونو به خواب زدیم...

ترنم در حالی که لیوان نسکافه اش دستش بود دراز کشید،سبا هم همین طور که نشسته بود سرشو گذاشت رو زمین،منم دراز کشیدم و پتو سفریمو انداختم رو سرم..بقیه هم هر کدوم یه مدل خودشونو به خواب زده بودند...زیر پتو شروع کردم به صدا دراوردن،طوری که مثلا خوابم و دارم تو خواب حین خواب دیدن حرف میزنم...

اِ...اِ...برادر....برادز طاها...وایییییییییی...وایی گوشیم...گوشیم...

خانومه با لهجه ی غلیظ ترکی گفت:حیوون شرف داره به شووماها

ما هر هر زدیم زیر خنده و خانومِ هم راهشو کشید و رفت

فکر کنم تا ساعت 3 و 4 صبح بیدار بودیم ولی بالاخره خسته شدیم و بعد رفتیم تو خوابگاه و تا ساعت 7 تخت خوابیدیم.

صبح بعد از جمع و جور کردن وسایلامون سوار اتوبوس شدیم.دوباره یه صبحونه مزخرف بهمون دادند،انقدر حالم بد بود که اینبار غر غر نکردم...برای اینکه بچه ها پی به حال خرابم نبرند صندلی رئ دادم عقب و چشم امو روی هم گذاشتم،اولین چیزی که حلوی چشم هام نقش بست چهره ی طاها بود،از همین الان هم دلم براش نتگ شده بود...انقدر بهش فکر کردم تا خوابم برد...

با یه تکون شدید و برخورد سرم به شیشه از خواب پریدم،جلوی پلیس راه بودیم...

داشتم می مردم از گرسنگی...ترنم کنارم نبود،از جام بلند شدم و رفتم عقب پیش بچه ها،همه مثل من گرسنه بودند ولی خوراکی نداشتیم،جایی هم نگه نمی داشتند تا چیزی بخریم...

خانم غیاثی که یکی از سرپرست هایی بود که همراهمون اومده بود به هرکدوممون یه لیمو با نون میداد و میگفت:نون رو بمالید رو لیمو و بخورید،نمی دونید چقدر خوشمزه است...

ما ها که غش کرده بودیم از خنده،هرچی خوراکی بچه ها ته کیفشون پیدا کردند اوردند وسط تا همه با هم بخوریم،خانم غیاثی هم هرچیزی رو که میدید میگفت بذارید لای نون بخورید، خیلی خوشمزه است...میگفت:سیب بذارید لای نون بخورید خیلی خوشمزه است،بادوم زمینی بذارید لای نون بخورید،چیپس بذارید لای نون بخورید و ...

برای نهار اراک بودیم،همون جایی که قبلا هم رفته بودیم با همون غذای حال بهم زن،من که لب به غذا نزدم و ترجیح دادم برم از مغازه کیک و شیرکاکائو بخرم،اول نمازمو خوندم و البته قضای نماز صبحمو که خواب مونده بودم،خوش حال بودم که هنوزم سر عهدی که با خدا بستم ایستاده بودم...

رفتم بیرون ، هرچی این ور و اون ور رو نگاه کردم سوپر مارکت ندیدم،خیابون هم که خلوت،پرنده پر نمیزد،همین جوری شانسی یکی از کوچه ها رو انتخاب کردم که برم که یکی از پشت صدام زد

اخه مگه میشه من صداشو نشناسم،منی که اگه از صد فرسخی هم صداشو می شناسم مخصوصا وقتی اینطوری میگه یسنا

طاها:یسنا خانوم؟

همون طور که پشتم بهش بود گفتم:بله؟

_میشه بپرسم دارید کجا میرید؟

دیگه نمیشد برنگردم طرفش ولی تاب نگاه کردن تو چشم هاشو نداشتم.در حالی که سرمو انداخته بودم پایین برگشتم سمتش

_راستش غذای این جا خیلی بده،نتونستم بخورم می خواستم برم سوپرمارکت کیک بخرم

_این جا سوپر مارکت نیست

_پس من چی کار کنم؟

_برید تو رستوران یا اتوبوس من میرم براتون می خرم

_ممنون لازم نیست تو زحمت بیفتید

_زحمتی نیست،شما بفرمایید

رفتم تو اتوبوس نشستم و از پشت پنجره زل زدم به طاها...رفت از یکی از برادرها که ماشین شخصی داشت سوییچش رو گرفت و سوار شد و رفت...

دوست نداشتم دوباره دلمو خوش کنم تا تا بخوره تو پوزم،طاها فقط در قبال من احساس مسئولیت داشت،اگه فرناز هم بود همین کار رو براش می کرد.

با این حرف قطره اشکی از گوشه چشمم چکید...

نمیدونم چقدر تو حال خودم بودم که احساس کردم بوی عطر طاها به بینی ام خورد.چشم هامو باز کردم که طاها رو با یه نایلون خوراکی بالا سرم دیدم.

طاها:فکر کردم خوابید فنخواستم بیدارتون کنم.

_نه فقط چشم هامو روهم گذاشته بودم

_چرا چشم هاتون قرمز شده؟گریه کردید

هول شدم....نه بابا برای چی گریه کنم،سرم درد میکنه!!همیشه تو مسافرت های طولانی اینطوری میشم...

_باشه،پس اگه بهتر نشدید بگید براتون قرص بیارم،نایلون رو گرفت طرفم و گفت:اینم خوراکیاتون...

از دستش گرفتم و گفتم:ممنون،پولش چقدر شد؟

_چیز خاصی نشد

در حالی که کیف پولمو درمیاوردم گفتم:نه لطفا بگید چقدر شد تا حساب کنم

طاها چنان اخمی بهم کرد که نزدیک بود خودمو خیس کنم...

_اخه اقا طاها اینطوری که نمیشه!!

جوابمو نداد و بدون توجه به من از اتوبوس بیرون رفت

نیم ساعت بعد به سمت تهران حرکت کردیم،باورم نمیشد که تا چند ساعت دیگه طاها رو هیچ وقت نمی بینم،دوست داشتم بزنم زیر گریه!چقدر دلم براش تنگ شده بود،حتی الان هم که چند ردیف جلو تر از من نشسته بود دلتنگش بودم...

نه به شوخی های بچه ها می خندیدم نه خودم چیزی می گفتم،فقط زل زده بودم به صندلی طاها که ردیف اول بود...

ومتاسفانه رسیدیم،رسیدیم همون پایگاهی که از اون جا راه افتاده بودیم،همه از اتوبوس پیاده شدیم و من اخر از همه رفتم سمت قسمت بار اتوبوس ولی هرچی گشتم چمدونمو پیدا نکردم...

یکدفعه صدای طاها رو شنیدم:

_یسنا خانوم؟

درحالی که تا کمر تو قسمت بار فرو رفته بودم با شنیدن صدای طاها هول شدم اومدم بیام بیرون که سرم محکم خورد به لبه ی در...

در خالی که دستم رو سرم بود برگشتم شمت طاها که دیدم در حالی که می خنده داره منو نگاه میکنه...

از این که به من می خندید عصبانی شدم و با صدای نسبتا بلندی گفتم:به چی می خندید اقای متقیان؟

طاها که انگار خودش متوجه شده بود ناراحت شدم گفت:هیچی اومدم بهتون بگم...

_پریدم وسط حرفش:من باید برم اقای متقیان ،هنوز چمدونمو پیدا نکردم....راه افتادم برم که طاها روباره صدام کرد

_یسنا خانوم؟

برگشتم طرفش:دیگه چیه اقای متقیان؟

در حالی که به دستش اشاره می کرد گفت:خواستم بگم چمدونتون دستِ منه...

تازه متوجه شدم که توی یکی از دستاش چمدون سرمه ای من و تو دستِ دیگه اش چمدون طوسیِ خودشه...

رفتم طرفش و به چند قدمیش که رسیدم سرمو بالا گرفتم و زل زدم تو چشم های قهوه ای خوش رنگش،انگار اونم میلی برای برداشتن نگاهش از چشم هام نداشت...دوست داشتم اونقدر نگاهش کنم که اگه تا اخر عمر ندیدمش سیر باشم....

چقدر ته ریش جذابش می کرد،چقدر چشم های قهوه ایش گیرا بود...،خدایا من که توبه کردم....حالا که برگشتم طرفت،اگه بخشیدیم،اگه قبولم کردی این چشم هارو مال من کن...

طاها:خوش حالم که عوض شدی،خوش حالم که شدی همون طاهایی که لیاقتشو داری...

_خودمم خوش حالم

_میگن ادم ها همدیگر رو تو سفر می شناسند،خیلی خوش حالم که شناختمت،خوش حالم که اون روز که تو خونه ی ارسام دیدمت درباره ات قضاوت نکردم...خوش حالم که باعث شدی یه دنیای جدید رو تجربه کنم،خوش حالم که...

نگاهش رو از چشمام گرفت و چیزی نگفت...

دسته ی چمدونم رو داد دستم و اروم خداحافظی کرد.داشت می رفت که صداش زدم...

_اقا طاها؟

برگشت طرفم ولی نگاهم نکرد

_به خاطر همه چیز ازتون ممنونم،به خاطر کمک هایی که بهم کردید تا خودم رو پیدا کنم،به خاطر کمکتون تو خونه ی ارسام،به خاطر قضاوت نکردنتون...

سرشو تکون داد و رفت...

دوباره داد زدم:مواظب خودتون باشید اقا طاها

ایستاد و بدون اینکه برگرده گفت:شما هم همینطور

طاها رفت:رفت و دل عاشقِ منو هم با خودش برد.داشتم با حسرت دور شدنش رو نگاه می کردم که با احساس سوزشی در ناحیه ی پس گردنم به خودم اومدم و ضمن چرخشم به سمت عقب دستمو سیلی وار کوبوندم تو صورت شخص مقابل که مطمئن بودم ترنمه!!

ار دیدن سروان بردبار هنگ کردم،نمی دونستم به خاطر پس گردنی که خوردم متعجب و عصبانی باشم یا به خاطر سیلی که زدم خجالت زده...

انگار اون هم با دیدن من تعجب کرده بود با مِن مِن گفت:اِ... ببخشید،من فکر کردم ترنمه...یعنی چیزه...خانوم محمودیه...

خندیدم و گفتم:اشکال نداره این پس گردنی به سیلی من در...چند قدمی که رفتم دوباره برگشتم سمتش،هنوز سرش پایین بود،گفتم:فکر کنم با ترنم زیاد تفاهم داشته باشید...

با تعجب گفت :چطور؟

_اخه اونم از این کارها زیاد می کنه...

سرشو پایین انداخت که دوباره صدای خندم بلند شد

ساعت نه شب بود ولی نه بابا نه مامان هیچکدوم نیومده بودند استقبالم تا حداقل این موقع شب نتها برنگردم...با اینکه بهشون هم خبر داده بودم کی می رسم...

با ترنم و خانواده اش که اومده بودند دنبالش برگشتم خونه،همه ی برق ها خاموش بود،یعنی انقدر زود خوابیده بودند... هرچی زنگ زدم کسی در رو باز نکرد،گوشیمو دراوردم و به ترتیب چند بار به مامان و بابا و یلدا زنگ زدم ولی هیچکدوم جواب ندادند...

نمی دونم کجا رفته بودند،اون همه پای تلفن گفتند دلمون برات تنگ شده ولی اون قدر براشون ارزش نداشتم که بمونند خونه...

به سمت خیابون رفتم تا با تا کسی برم خونه ی مامانی،خدا رو شکر که حداقل پول داشتم

رسیدم خونه ی مامانی و زنگ زدم،که مامانی با اون چادر گلگلی و خوشگلش در ررو برام باز کرد و با دیدنم محکم بغلم کرد منم که حسابی دلم براش تنگ شده بود محکم به خودم فشارش دادم...

وقتی ازش جدا شدم با چشم های متعجب مامانی رو به رو شدم:

_چیه مامانی؟چرا اینجوری نگاهم می کنی؟

همین جور که با تعجب بهم زل زده بود هلم داد تو حیاط و در رو بست.خونه ی مامانی یه خونه ی قدیمیِ حیاط دار نقلی ولی خوشگل بود...

مامانی:یسنا مادر تو چرا این جوری شدی؟

_چه جوری شدم مامانی؟

_تو که قبلا چادر سرت نمی کردی؟

_حالا بده مامانی؟؟

_نه مادر کی گفته بده!!من همیشه ارزوم بوده بچه هام این جوری بشن

_راستی مامانی،مامان اینا کجان؟

_دوست پدرت مهمون گرفته بود رفتند اون جا.

سرم و تکون دادم و چیزی نگفتم

_حالا نگفتی چی شد که تصمیم گرفتی چادری بشی!!

_ماجراش طولانیه!حالا بریم داخل براتون توضیح میدم.

درحالیکه نشسته بودم رو زمین و به پشتی تکیه داده بودم و چای و که مامانی برام اورده بود می خوردم همه ی ماجرای سفرم رو براش تعریف

کردم...از لحظه ی اولی که طاها رو دیدم و ازش خوشم اومد...لحظه هایی رو که عشقش کم کم تو دلم جوونه می زد تا همین اخر که باهم خداحافظی کردیم...

سرمو بلند کردم که دیدم مامانی با لبخند بهم خیره شده...

وفتی دید دارم با چشم های متعجب نگاهش می کنم گفت:همیشه تو رو یه جور دیگه دوست داشتم،دلیل این علاقه ی زیادم به تو اصلا برام مشخص نبود ولی الان دیگه برام روشن شده...

یسنا جان تو خیلی شبیه منی،وقتی تو رو می بینم انگار دارم جوونی های خودمو می بینم،همون قدر بی پروا و شیطون و راحت هستی که یه زمانی من بودم...همون قدر مهربون و زود رنج و خودداری که من بودم ولی الان می بینم که حتی سرنوشت ماهم شبیه به همِ...

تا حالا پیش خودت فکر کردی که چرا توی خانوادمون من با همه فرق دارم؟چرا فقط من حجاب دارم؟چرا قثط من نماز می خونم و روزه می گیرم؟...

با صداقت گفتم:نه!راستش تا حالا بهش فکر نکرده بودم

لبخند دل نشینی زد و ادامه داد:منم عاشق شدم...عاش مردی که عقایدش زمین تا اسمون با من فرق داشت...گفتم که جوونی هام مثل تو بودم، هیچ کدوم از عقایدی که الان دارمو اون موقع نداشتم که هیچ تازه کسانی رو هم که معتقد و پایبند بودند مسخره می کردم..

گفتم که عاشق کسی شدم که کلا با هم فرق داشتیم ولی من عشق بودم و عشق هم که ادم و کور و کر می کنه...من اصلا این تفاوت ها رو نمیدیدم،تازه هرچی بیشتر می گذشت بیشتر شیفته رفتار و اخلاق محمد رضا میشدم...ما با هم رابطه داشتیم،البته یه رابوه کاملا ساده و دوستانه و البته شرعی،محمدرضا یک بارهم به من دست نزد،حتی یک بار هم نگاهی بهم نکرد که معذب بشم ...

به بهونه های مختلف برای دیدن محمد رضا می رفتم بیرون،با هم از هر دری حرف میردیم و محمد رضا هم سعی می کرد لا به لای حرفاش چیزهایی بگه که دیدم رو نسبت به ادم ها ودینم و کلا همه چیز عوض کنه،چند ماه که گذشت دیدم کلا عوض شدم،تغییرم اون قدر چشم گیر بود که کل فامیل متوجه شدند ولی من پای اعتقدات جدیدی که پیدا کرده بودم وایستادم،من با کل فامیل فرق می کردم،نماز می خوندم،روزه می گرفتم،حجاب داشتم...حاضر نبودم تو مهمونی ها حجابمو بردارم به خاطر همین هم مامان و بابام تو مهمونی ها منو با خودشون نمی بردند می گفتند من باعث ابرو ریزیشونم،همینطور که من بیشتر تغییر می کردم رفتار خانوتده ام هم سرد تر میشد و مشکلاتم تو زندگی بیشتر ولی هیچ کدوم از اینا باعث نمیشد احساسم به محمد رضا تغییر کنه تازه روز به روز بیشتر شیفته اش میشدم،وقتی میدیدم چشم همه دختر های محل دنبالشه ولی اون به هیچ کدوم رو نمیده تو دلم عروس میشد، وقتی میدیم برام غیرتی میشه از خوش حالی تا مرز سکته می رفتم ،به قول خودش جواب سلام دختر ها رو هم به زور میده،اونم چون جواب سلام واجبه،می گفت من تنها دختریم که تا حالا با هام اومده بیرون و بیشتر از ده تا کلمه باهام حرف زده.

محمد رضا برای خودش کسی بود تو محل،همه ارزو داشتند بشه دامادشون،حتی ریش سفید های محل هم بهش احترام میذاشتند،الگو یه جماعت بود ولی همیشه سر به زیر و محجوب و با متانت بود...

همه چیز داشت خوب پیش می رفت تا اینکه سر و کله ی یکی از این کله گنده های مملکت پیدا شد و من رو برای پسر تازه از فرنگ برگشتش خواستگاری کرد،مرده از دوستای زمان جوونیِ پدرم بود،امیر خسرو هم که تو مراسم خواستگاری منو دید ازم خوشش اومد،همه از خداشون بود که این عروسی سر بگیره مخصوصا خانواده ی خودم که پول خانواده ی امیر خسرو و دَک و پز خودش حسابی کورشون کرده بود...

محمدرضا بیشتر از صدبار با پدرم صحبت کرد ولی اون حتی حاضر نشد بهش اجازه بده با خانوادش بیاد خواستگاری،اول به خاطر این که محمد رضا اینا هم تراز با خودمون بودند و جز افراد متوسط جامعه حساب میشدند و دوم هم اینکه پدرم اصلا خانواده ای مثل خانواده محمد رضا رو قبول نداشت نازه می گفت اینا املن،منم هر چی گریه و زاری و التماس و قهر کردم راضی نشدن بزارن با محمدرضا ازدواج کنم...

بالاخره عروسی من و امیر خسرو که همون پدر بزرگ تو بود که هرگز ندیدیش سر گرفت...

امیر خسرو مرد خیلی خوبی بود...فوق العاده مهربون و عاشق خانواده؛عقایدش با من قرق داشت ولی هیچ وقت نخواست عقایدش رو بهم تحمیل کنه؛من خیلی اذیتش کردم،دختر سرکشی بودم و در برابر امیر خسرو صد برابر لجباز تر و یک دنده تر میشدم ولی اون همیشه با صبوری و مهربونیش خجالت زده ام میکرد.

اولین بچمون که به دنیا اومد منم چسبیدم به زندگی مشترکمون،بزرگتر شده بودم و اخلاقم هم بهتر شده بود.امیر خسرو مرد زندگی بود،مردی که هرکس ارزوشو داشت...منم دوسش داشتم و براش احترام قائل بودم ولی هیچ وقت عاشقش نشدم...هیچ وقت به اندازه ی محمدرضا دوستش نداشتم ولی اون خدل بیامرز هیچی برام کم نذاشت...بعد از مرگش هم من اومدم تو محله ی قدیمیمون و توی این خونه شرع به زندگی کردم ولی دیگه هیچ وقت خبری از محمدرضا نشد...

اشک هاشو پاک کرد و گفت:اینم قصه ی زندگی من دخترم

_مامانی با محمدرضا کجا اشنا شدید؟

_داستان اشناییمون هم عجیبه و البته شبیه به تو...با دوستام محرم رفتیم توی یکی از تکیه هایی که پسرهای محل درست کرده بودند،مراسم هنوز شروع نشده بود و ما هم مشغول هرهر و کرکر بودیم که یکدفعه سروکله ی محمد رضا با اون قیافه ی عصبانی پیدا شد،چنان دادی سرمون کشید که همه سرجامون خشک شدیم،لالِ لال شده بودیم ولی من از همون نگاه اول عاشقش شدم،عاشق جذبه و چشم های مهربونش شدم...

از شباهت خودم و سرنوشتم به مامانی لبخندی رو لبم اومد...پرسیدم:یعنی دیگه هیچ خبری از محمد رضا ندارید؟

_گفتم که نه.البته اوایل ازدواجم با امیرخسرو خیلی سعی می کردم بازهم به محمدرضا نزدیک بشم ولی اون که دید ازدواج کردم دیگه طرفم نیومد و منو هم که می خواستم بهش نزدیک بشم پس میزد...همون طورهم که گفتم وقتی دایی ات به دنیا اومد منم بی خیال محمد رضا شدم و چسبیدم به زندگیم با امیرخسرو...

لبخندی به مامانی با اون صورت پر از اشک زدم و رفتم تا نمازم قضا نشده بخونمش.

بعد از نماز هم دوباره با مامانی مشغول صحبت شدیم،نمیدونم چند ساعت بود که داشتیم حرف میزدیم،با خمیازه ای که مامانی کشید نگاهی به ساعت انداختم و با دیدن عقربه ها که 2:30 رو نشون میداد دهنم باز موند...مامانی رفت تو اتاقشو روی تخت خوابید،منم تشک و بالش و پتو برداشتم و تو سالن خوابیدم...

ولی هر کاری می کردم خوابم نمی برد،تا چشم هامو میبستم چهره ی طاها با اون لبخندی که لحظه ی اخر داشت میومد تو ذهنم.گوشیمو دراوردم و مشغول تماشای عکس هایی که از طاها انداخته بودم شدم...

چقدر دلم براش تنگ شده بود،یعنی دیگه نمیدیدمش...خدایا دارم کم میارم،کمکم کن بهش برسم،اگه به طاها برسم دیگه هیچی ازت نمی خواهم...

انقدر به عکسش خیره شده بودم که چشم هام داشت می سوخت ولی دلم نمیومد ازش چشم بردارم.اخر سرهم نفهمیدم کی خوابم برد...

صبح که از خواب بیدار شدم،مامانو بالا سرم دیدم که داشت موهامو نوازش می کرد، حتما مامانی بهش خبر داده بود که من اومدم این جا ،اگه یسنای قبل بودم روم رو می کردم اون طرف و اصلا بهش محل نمیدادم ولی با مهربونی بهش لبخند زدم و گفتم :سلام

مامان:سلام عزیزم خوبی؟

درحالی که از روی تشک بلند میشدم جواب دادم،مرسی شما خوبید؟یلدا و بابا خوبن؟

_اره عزیزم همه خوبند

با صدای بغض دار گفتم:دیشب اومدم خونه ولی کسی نبود،هرچی هم با هاتون تماس گرفتم کسی جواب نداد.

مامان که متوجه ناراحتیم شده بود گفت:میدونم قربونت برم،دیشب اقای مضفری دوست بابات به خاطر برگشتن پسرش از کانادا جشن گرفته بود ماهم مجبور شدیم بریم اون جا.انقدر هم سر و صدا زیاد بود که هیچ کدوم متوجه زنگ گوشی هامون نشدیم...

ناخوداگاه با شنیدن اسم ارمان اخم کردم،ارمان هم یکی از دوست پسر های قدیمم بود که حدود یک سال باهاش بودم،اون تنها پسری بود که رابطه ی دوستیمون بیشتر از سه ماه طول کشید و طبیعتا باهاش خیلی صمیمی بودم،ولی الان با وجود طاها اصلا دوست نداشتم ببینمش،میدونستم اگه اونم منو ببینه اصرار می کنه دوباره باهم باشیم،چند سال پیش هم من رابطمونو بهم زدم وگرنه ارمان اصلا مایل نبود از هم جداشیم،حتی اون زمان به ازدواج هم فکر می کرد...

ارمان پسر خوش قیافه و خوش تیپی بود...چشم های سبز و پوست برنزه و موهای مشکی کوتاه،قدش هم بلند بود ولی از طاها کوتاه تر بود...

هه...با وجود اینکه دارم به ارمان فکر می کنم ولی نمی تونم طاها رو از ذهنم کمرنگ کنم،در کل طاها خیلی بهتر از ارمانه،شاید هم من زیادی عاشقم و نمی تونم کسی رو به جز طاها ببینم...

دوباره طاها،تا ذهنم از فکر و خیال ازاد میشه پر میکشه سمت طاها...

به خودم که اومدم دیدم مامان نیست،انقدر تو فکر بودم که نفهمیدم کی رفت.بلند شدم و تشک و پتوم رو جمع کردم و رفتم تو اشپزخونه،مامان و مامانی در حال خوردن صبحانه بودند،بعد از سلام و صبح خیر گفتن به مامانی منم بهشون پیوستم.

چند ساعت دیگه هم پیش مامانی بودیم بعد به سمت خونه راهی شدیم.با مامان که از خونه ی مامانی اومدیم بیرون مامان نگاهی بهم انداخت و با عصبانیت گفت:این چیه سرت کردی؟

با گیجی گفتم:هان؟؟!!

_بهت میگم این چیه سرت کردی؟شکل کلاغ سیاه شدی

_وا...مامان چادرِ دیگه

_یسنا خانوم قرار نبود با یه سفر انقدر عوض بشیا!!!

_مامان من این پوشش رو دوست دارم

_غلط کردی!مگه دسته خودته که دوست داشته باشی،تو باید نگاه به خانوادت کنی!کدوم ما چادر هستیم که تو باشی؟

_مامانی

_یسنا با من بحث نکن وقتی میگم خوشم نمیاد چادر سرت کنی بگو چشم

سرمو انداختم پایین و چیزی نگفتم

مامان:به درک همین جوری بگرد فقط می خوام ببینم جواب باباتو چی می خوای بدی!!!

بدون حرف پشت سر مامان راه افتادم،مامان جوری رفتار می کرد که انگار از اینکه من کنارش راه بیام خجالت میکشه...همش سعی میکرد ازم فاصله بگیره اصلا هم باهام حرف نمیزد.منم نخواستم معذب باشه و خودم فاصله ام رو باهاش حفظ می کردم ولی وقتی سوار تاکسی شدیم نتونستم کاری کنم...

رسیدیم خونه،بابا و یلدا خونه بودند،حتما دیشب خیلی خسته سدند که دل از مغازه و دانشگاه کندند.رفتم داخل و سلام کردم،هردو با خوش رویی جوابمو دادند ولی وقتی نگاهشون بهم افتاد با بهت بهم خیره شدند،یلدا با تعجب بهم نگاه می کرد ولی تعجب تو چشم های بابا کمکم جای خودشو به عصبانیت داد.با صدای نسبتا بلندی گفت:این چه ریخته و قیافه ایِ که برای خودت درست کردی؟

_بابا چرا داد میزنی،خوب چادر سرم کردم قتل که نکردم...

حاضر جوابیم بابا رو جری تر کرد و باعث شد صداش بالاتر بره:غلط کردی چادر سرت کردی،می خوای ابروم رو ببری.دیگه چه جوری با خودم جایی ببرمت بگم این دختر منه!مردم نمیگن کلاغ سیاه دنبال خودش راه انداخته

من نمیدونم چرا بابا و مامان من هی این چادر من رو با پر کلاغ مقایسه می کردند،واقعا که ادعای ادب و فرهنگ و روشن فکری دارند ولی های کلاس بودن رو تو بی حجابی می دیدند گفتم:پدر من شنیده بودم خانواده ها از این که دختراشون خودشون رو به نمایش نا محرم ها میذارن عصبانی میشن ولی حالا شما از اینکه من می خوام خودمو از شر نگاه های مسموم یه سری افراد حفظ کنم ناراحت میشید!!!

_اخه دختره ی نفهم چرا نمی فهمی،همه ی خانواده ی ما،همه ی دوست و اشنای ما این جوریند ،حجاب براشون مهم نیست و با حجابی مایه ی ننگه اون وقت تو می خوای خودتو بکنی مضحکه عام و خاص؟

_بابا من کاری به حرف مردم ندارم،من راهم رو انتخاب کردم و به هیچ عنوان هم حاضر نیستم کوتاه بیام،تا اخر هم پای اعتقاداتم وای میستم

_چش ابروی ما این وسط چی میشه هان؟؟برات مهم نیست بعد از هر مهمونی و دوره همی یه مشت خاله زنک پشت سرمون حرف بزنند...هیچ وقت فکر نمی کردم یه سفر انقدر باعث تغییرت بشه...کاش روزی که اومدی اجازه بگیری بری اون قدر زود راضی به رفتنت نمی شدم...

_بابا من هیچ جا باها تون نمیام که مایه ی ابرو ریزیتون بشم ولی با همه ی احترامی که برراتو قائلم باید بگم نمی تونم اون چیزی بشم که شما می خوایید!متاسفم

اینو گفتم و به اتاقم رفتم...

بافکری مغشوش رو تختم دراز کشیدم و گوشیم رو دراوردم تا دوباره عکس های طاها رو ببینم بلکه ارامش بگیرم،دلم هم حسابی براش تنگ شده بود...

چشمم با دیدن سه تا نیو مسیج چهارتا شد،بازشون کردم،شماره نا شناس بود...

_سلام خانوم خانوما،اصلا توقع نداشتم نیای و مسافرت رو به من ترجیح بدی!فکر کنم بابا چند روز قبل از اینکه بری مسافرت خبر مهمونی رو به پدرت داده بود،توقع داشتم حداقل بعد از چندسال دلت برام تنگ شده باشه...ارمان

با دیدن اسم ارمان پایین متن اس ام اس دوست داشتم گریه کنم...چرا وقتی دوست نداری چیزی تکرار بشه همه چیز دست به دست هم میدن تا دوباره با اونا رو به رو بشی...اخه الان ارمان رو کجای دلم بذارم،الان که کل قلبم در گرو عشق طاهاست ارمان رو چی کار کنم...خدایا حوصله ی این یکی رو ندارم،خودت کمکم کن...

بقیه ی اس ام اس ها رو بدون این که بخونم پاک کردم...

*********

دو هفته از برگشتنم می گذشت و هر روز دلم برای طاها بیشتر تنگ میشد،تنها دل خوشیم همون عکس هایی بود که ازش داشتم و من چقدر خوش حال بودم به خاطر گرفتن عکس هایی که الان همدم تنهاییم شده بود...عکس هایی که حالا که مامان و بابام باهام سرد شده بودند با اونا دردِ دل می کردم و حس می کردم طاها جلومه و داره حرفامو میشنوه...

این دو هفته از شر اس ام اس ها و تماس های ارمان در امان نبودم ولی من همه رو بدون جواب میذاشتم.دیگه کم کم داشتم مطمئن میشدم که تغییرم غیر قابله بازگشته،این چند وقته دست از پا خطا نکردم و پای عهد و توبه ام وایستادم...

حاضر بودم هرچیزی رو که دارم بدم تا به طاها برسم با حداقل یه بار دیگه ببینمش...دعای شب و روزم شده بود دیدن دوباره ی طاها،از پاکی عشقم به طاها مطمئن بودم...افکارم نسبت به طاها مثل طرز فکرم نسبت به دوست پسرهای قبلیم نبود...

طاها رو برای خودش می خواستم،برای ارامشی که کنارش داشتم،برای حس امنیتی که وقتی پیشش بودم داشتم،برای نگاه پر جذبه اش،برای مهربونی چشم هاش،برای غیرتی شدنش و حساسیتاش،برای متانتش و پاکی نگاهش...

طاها رو برای غریزه ام نمی خواستم،برای رابطه جنسی نمی خواستم،برای یک شب خوابیدن نمی خواستم،حاضر بودم پیش طاها باشم و مثل خواهر و برادر زندگی کنیم ولی کنارش باشم،نزدیکیش رو احساس کنم تا به ارامش برسم...

توی این دو هفته دیگه همه متوجه ناراحتیم شده بودند ولی کسی کاری به کارم نداشت،همه اش تو خودم بودم و سعی می کردم کمتر تو جمع باشم...دیگه خبری از اون یسنای شر و شیطون نبود،داشتم نابود میشدم و اگر قرار نبود به طاها برسم حاضر بودم نابود بشم...من دل و دینم رو یه جا به طاها باخته بودم...

شب موقع شام همه دور میز بودیم که بابا شروع به صحبت کرد ...تعجب کردم چون بعد از دو هفته این اولین بار بود که بابا در حضور من می خواست بیشتر از چند کلمه حرف بزنه،صحبت های من و خانواده ام توی این چند روز یا جر و بحث بود،یا گله و شکایت یا سلام و خداحافظی که به جز مورد اخر اکثرا فقط شنونده بودم ...

بابا:دیشب یه خانومی به خونه زنگ زد و اجازه گرفت بیان خواستگاری،چشم های یلدا از خوش حالی برق زد...بابا ادامه داد:گفت می خواهند بیان خواستگاری یسنا...

یلدا پکر شد و من با تعجب بهشون نگاه می کردم...

بابا:من بهشون گفتم تا وقتی یلدا ازدواج نکرده یسنا حق ازدواج نداره،ولی اون قدر اصرار کردند که نتونستم نه بیارم و قرار شد سه شنبه شب بیان برای خواستگاری...

بغض کردم،من نمی تونستم ازدواج کنم...چطوری وقتی همه ی وجودم طاها رو صدا می زنه با یکی دیگه ازدواج کنم...اصلا ازدواج نه،چطوری بذارم بیان خواستگاری...اگه اجازه بدم پیش وجدان خودم شرمنده میشم،شرمنده میشم که چرا پای عشقم نایستادم...

با صدایی که بر اثر بغض لرزش داشت گفتم:ولی من نمی خوام ازدواج کنم...

بابا:اخه دختر من که نگفتم بیایید برید همین فردا عقد کنید که میگی نمی خوام ازدواج کنم،اینا میان برای خواستگاری اگه خوشمون اومد که نامزد می مونید تا یلدا ازدواج کنه اگرم نه که بهشون جواب رد میدی!!

میدونستم بحث کردن با بابا فایده نداره برای همین ترجیح داددم ساکت بمونم...از اینکه جوابم منفیه مطمئن بودم ولی فعلا جلوی مامان و بابا چیزی نگفتم...

زودتر از اون چیزی که فکرشو می کردم سه شنبه شب رسید،مامانی از صبح اومده بود خونمون البته به اصرار خودم،منم مشغول اماده شدن برای مجلس امشب بودم...با اینکه میدونستم جوابم چیه ولی میل عجیبی داشتم به اینکه خوش پوش باشم...

شلوار پارچه ای سفید با تونیک گلبهی استین بلندی که تا روی زانوم بود پوشیدم،البته بلیزم رو تازه خریده بودم وگرنه منو چه به لباس بلند پوشیدن،مانتو هم نداشتم که تا روی زانوم بیاد چه برسه به بلیز،شال سفیدم رو هم سر کردم و چادر سفیدم رو هم که نقش و نگارهای گلبهی داشت و مامانی مخصوص امشب بهم داده بود البته یواشکی انداختم روی سرم و از اتاق بیرون رفتم...

خودم رو برای رگبارهای خانواده به خاطر نوع لباسی که پوشیده بودم اماده کرده بودم...

مامان با دیدنم هین بلندی گفت که اگه خودم جلوش نبودم می گفتم جن دیده به خودش که اومد با صدای بلندی گفت:این چه وضعشه یسنا؟اصلا فکر ابروی ما رو کردی که خودتو این قیافه ای درست کردی؟

صدای بلند مامان ،بابا و یلدا و مامانی رو هم به سالن کشوند،بابا و یلدا هم با دیدنم جا خوردن ولی مامانی با یه لبخند مهربون دلگرمم کرد...

بابا:یسنا عزمتو جزم کردی منو سکته بدی نه؟اخه این کارا چیه تو می کنی؟با اون وضع ازاون سفر کوفتی برگشتی چیزی نگفتم شروع کردی به نماز خوندن و روزه گرفتن چیزی نگفتم،از کسایی که تا حالا بغلشون بودی و باهاشون می گفتی و می خندیدی و بازی می کردی رو گرفتی چیزی نگفتم،حالا می خوای تو خونه ی خودم ابرومو ببری؟اره،یه عمر امثال تو رو مسخره نکردم که یه روز دخترم بشه لنگه اونا...

_بابا احترامتون واجبه درست ولی من نمیتونم به حرفتون گوش بدم،من راهم رو انتخاب کردم،من همینم و همینم می مونم خواستگارهایی هم که دعوت کردید باید منو همین جوری که هستم بپسندن ...

صدای زنگ مانع شد که بابا جوابمو بده و سریع به سمت ایفون رفت و بعد از سلام و احوال پرسی کردن در رو باز کرد...

برای استقبال رفتیم دم در،از چیزی که میدیدم چشم هام چهارتا شده بود...

خدایا اینا که خانواده ی مظفری بودند،حالا می فهمم چرا وقتی بابا می خواست خبر خواستگاری رو بده گفت یه خانومی،می دونست اگه بگه خواستگار خانواده مظفرین من عمرا قبول کنم،نه از بابا ی ارمان خوشم میومد نه از مامانش از وقتی هم که باهاش بهم زده بودم از خودش هم دلِ خوشی نداشتم...

با حالتی خاص که انگار یکی خِرمو گرفته و مجبور به این کارم کرده دسته گل رو از ارمان گرفتم و بدون اینکه بهش اجازه حرفی بدم به سمت پذیرایی رفتم،اول گل رو توی گلدون گذاشتم و بعد هم کنار مامانی نشستم 

تعجب رو از تو نگاه هاشون می خوندم،حقم داشتن تا حالا پوشیده ترین چیزی که از من تو ذهنشون بود تصویرم با تاپ و دامن کوتاه توی گودبای پارتیِ ارمان بود...

مامان بهم گفت که برم چای بیارم منم که حرف گوش کن سریع بلند شدم و برای اینکه به قولِ بابام بیشتر از این ابروشونو نبرم سعی کردم چای های خوبی بریزم...

با زحمت چادرم رو جمع کردم زیر بغلم و سینی چای رو گرفتم دستم و رفتم تو سالن،اول به پدر و مادر ارمان و بعد هم به پدر و مادر خودم و در اخر هم به خودِ ارمان تعارف کردم...اونم با کلی تشکر برداشت...

اقا ناصر پدر ارمان شده بود نقل مجلس و اینقدر حرف میزد که کم کم داشت حوصلم سر میرفت،بدم میومد از این مجلس های خواستگاری که اولش از همه جا صحبت می کردند بعد با جمله کلیشه ای بریم سر اصل مطلب تازه مشخص می کردند غرض از مزاحمتشون چیه؟

بالاخره اقا ناصر با نیشگونی که همسرش از بازوش گرفت دست از بذله گویی برداشت و جمله کلیشه ایِ همیشگی رو تکرار کرد:

_خوب دیگه بهتره بریم سر اصل مطلب،ما خانواده ها که باهم اشنایی لازم رو داریم،اگه اجازه بدید این دوتا جوون برن باهم صحبت هاشون رو بکنن ببینیم به تفاهم می رسن یا نه؟

اخه من نمیدونم اگه ما نخواییم ایشون فرمون مجلسو بگیرن تو دستشون و بزرگی کنند کی رو باید ببینیم...با این حرف زدنش،کاشکی همیشه اینطوری مختصر و مفید صحبت می کرد...

بابا:یسنا جان با ارمان برید تو اتاقت صحبت کنید...

زیر لب چشمی گفتم و بلند شدم که ارمان هم بلافاصله ایستاد،بدون حرف راه افتادم به طرفم اتاقم که اونم دنبالم اومد،روی تخت نشستم،ارمان هم در اتاق رو بست و کنارم نشست...

اول بهش یه چشم غره رفتم بعد هم بلند شدم در اتاق رو باز کردم و روی صندلی میز تحریرم نشستم و منتظر چشم به ارمان دوختم تا ببینم کی به حرف میاد.

ارمان:اول که جواب اس ام اس هامو نمیدادی و تو مهمونی هم نبودی تعجب کردم ولی الان می بینم کلا عوض شدی،نه به این چادرت نه به روزایی که با تاپ و شلوارک میومدی تو تختم(ویه پوزخند نثارم کرد)

_اولا بابا اصلا خبری از مهمونیت به من نداده بود هرچند که اگرم میدونستم نمیومدم،دوما من یه روزی با تو دوست بودم و خریت های زیادی کردم وقتی هم به احمق بودنم پی بردم همه چیز رو تموم کردم،در رابطه با این چادر و چهره ی جدیدم هم باید بگم که هرکسی یه روزی حقیقت هر چیزی رو می بینه و خودشو پیدا می کنه و من اون روز رو پشت سر گذاشتم و خودمو پیدا کردم و الان هم شدم این و از خودم راضیم،اون یسنایی هم که یه روزایی میومد تو تختت و تو مردونگی می کردی و بهش دست نمیزدی مرده...

_عوض شدی یسنا،اتیشت تند شده،دیگه باهام راه نمیای؟چی باعث شده این بشی؟چی باعث شده خاطراتمون رو فراموش کنی؟

_من نه تنها خاطراتمون رو بلکه خودتم فراموش کرده بودم،همون روزی که رابطمونو بهم زدم فراموش کرده بودم،تو توهم ازدواج زده بودی ولی من تو رو فقط برای چند روز می خواستم،من یه دختر هوس باز بودم و اصلا بهت برای ازدواج فکر نمی کردم فقط چون قیافه و تیپت خوب بود به وسیله تو حالِ دوستامو می گرفتم،حالا فهمیدی؟حالا که شناختی چه ادم گندی بودم بازم دوست داری با من ازدواج کنی؟

_اره الانم می خوام باهات ازدواج کنم،حتی با این چادری که سرت کردی با همه ی گند کاریا ی گذشته ات که چه موقع دوستیمون چه بعدش ازشون خبر داشتم می خوامت...

_ارمان من هیچی ندارم که به خاطرم این کار ها رو کنی!!!

_من می خوامت حالا به هر قیمتی که شده...

_اگه من یکی دیگه رو بخوام؟اگه قلبم گرفتار یکی دیگه شده باشه؟

_چرت نگو یسنا!حداقل به خاطر پروندن من یه دروغی بگو که باور کردنش اسون باشه

_دروغ نیست ارمان،من عاشق شدم و به هیچ عنوان هم ازش دست نمی کشم...

در حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت:با اینکه میدونم دروغ میگی ولی تو اول اخرش مال خودمی پس فکرشو از سرت بیرون کن...

سری تکون دادم و منم پشت سرش بیرون رفتم،به درک بذار فکر کنه دروغ میگم...

ارمان به محض رسیدن به سالن گفت:قرار شد یسنا فکراشو بکنه و بهمون خبر بده

بابا و مامان با لبخند سر تکون دادند،خواستم اعتراض کنم که ارمان دستمو گرفت و فشار محکمی داد و در حالی که لبخند میزد زیر لب گفت:یسنا!اعتراض کردی ... نکردیا!!

اسمم یسنا نیست اگه کوتاه بیام ولی فعلا مخم هنگ کرده و مجبورم صبر کنم تا به موفع اش به ارمان حالی کنم که نمی خوامش.

تا ساعت 12 خانواده مظفری مهمونمون بودند اخرسر هم تو رودروایسی خمیازه های پی در پی من و مامان و بابا گیر کردند و رفتند.هرچی هم به مامانی اصرار کردیم بمونه قبول نکرد و بابا هم رفت تا مامانی رو برسونه.

ساعت 12:30 بود که برگشت،داشتم با یلدا ظرف های چای و شیرینی و میوه رو جمع می کردم که بابا صدام کرد و گفت:نظرت درباره ی ارمان چیه؟از نظر من و مامانت که خیلی پسر خوبیه حالا تا نظر خودت چی باشه.

تو دلم گفتم اخه پدر من اگه واقعا نظر من برات مهمه چرا اول نظر خودتو و مامان رو میگی:باید همین جا قضیه رو تموم می کردم بنابراین با صدایی محکم گفتم:ارمان خیلی پسر خوبیه ولی من نمی خوامش...

قشنگ معلوم بود بابا جا خورده:ولی من فکر می کردم ازش خوشت میاد!اخه قبل از اینکه بره خارج خیلی باهم صمیمی بودید.

_اون مال قبل بود،منم بچه بودم ولی الان می بینم ارمان اون مردی نیست که من ارزو دارم باهاش ازدواج کنم...

صدای مامان از اشپزخانه اومد:حالا که نظرش اینه قضیه رو بهش بگو...

با انتظار به بابا چشم دوختم که گفت:امروزم یه خانومی برای خواستگاری از تو تماس گرفت،نمیدونم چی کار کردی که یه شبه دوتا دوتا ازت خواستگاری می کنند...

یلدا بین حرف بابا با لحنی که حرص و حسودی کاملا توش مشخص بود گفت:اگه میدونستم یه چادر سر کردن و رو گرفتن انقدر خواستگار و خاطرخواه جور میکنه من زودتر چادری میشدم.

چشم غره ای بهش رفتم که بهم پوزخند زد و رفت تو اشپزخانه.بابا ادامه داد:درهر صورت ما فکر می کردیم جوابت به ارمان مثبته برای همین هم بهشون گفتیم نیان ولی حالا که جوابت اینه،باهاشون یه قرار برای اشنایی میزاریم.

به یه باشه اکتفا کردم و رفتم تو اتاقم...دوباره به طاها فکر کردم ولی افکارم به سمت ارمان هم پر میکشید،یاد روزهای دوستیمون افتادم،با اینکه من به دختر اول دبیرستانی بودم و ارمان یه پسر 19_20 ساله و تو اوج نیاز ولی در حقم خیلی مردونگی کرد...

با خانواده ی مظفری خیلی صمیمی بودیم و زیاد رابطه داشتیم،خیلی شب ها هم خونشون می خوابیدم یا اونا خونه ی ما می خوابیدند،یلدا خیلی سعی می کرد به ارمان نزدیک بشه ولی اون بهش محل نمیداد برعکس با من خیلی مهربون بود،اون موقع ها منم خیلی دوسش داشتم...یادمه شب هایی که می رفتیم خونشون و قرار بود اون جا بخوابیم من از قصد لباس های باز می پوشیدم بعد هم نصف شب می رفتم تو اتاق ارمان و بیدارش می کردم کنار هم رو تخت دونفرش می خوابیدیم...من اولین بوسه ام رو با ارمان تجربه کردم تازه اوم خودم پیش قدم شدم نه ارمان...شب هایی که پیشش بودم می فهمیدم کلافه است،می فهمیدم وقتی سرمو رو سینه برهنه اش میذارم و با انگشتام رو بازوش خطوط بی مفهوم میکشم از خود بی خود میشه ولی هیچ وقت بهم دست درازی نکرد،خودشو نگه میداشت...

شاید اگه ارمان قبل از اینکه طاها رو ببینم برگشته بود بازم بهش فکر می کردم یا حتی باهاش ازدواج می کردم ولی الان که طاها رو می خوام نمیتونم حتی بدون اینکه ذهنم درگیر طاها باشه به ارمان فکر کنم...

البته می تونم خیلی راحت باهاش دوست بشم مطمئنم اونم با کله قبول می کنه،طاهایی هم نیست که بفهمه دارم چی کار می کنم ولی وقتی خوبی های طاها یادم میاد،وقتی چهره اش رو با اون چشم های قهوه ای روشن و ته ریش خوشگل تو ذهنم مجسم می کنم،حتی نمی تونم تو ذهنم بهش خیانت کنم چه برسه به واقعیت و برم با ارمان هم دوست بشم...

از وقتی که طاها رو دیدم تا الان حتی یه بارهم به این توجه نکردم که لبش چه فرمیه یا اینکه خیلی رو لبش دقیق شم یا پیش خودم بگم یعنی لباش چه طعمی داره یا حتی درباره ی این که بودن با طاها چه جوری میتونه باشه فکر کنم،اگه موقعی هم فکرم رفته باشه سمتش مال عروسی و شب عروسی بوده،حتی تو ذهنم هم در رابطه با طاها گناهی نکردم ولی فوری به خودم تشر زدم که این چه فکراییه....در حالی که ذهنیتم راجع به بقیه دوست پسرام فقط در مورد همین چیزا بود...یکی دیگه از دلایلم هم که میگم عاشق طاهام همینه...ذهنیتم نسبت بهش کلا با ذهنیتم نسبت به بقیه فرق داره.

انقدر فکر کردم و فکر کردم و تو گذشته و یسنای قبل از تحول و بعد از تحول غرق شدم که خوابم برد

بابا گفت به خانومه زنگ زده گفته بیان اونا هم گفتن همین امشب میان،چقدر هم هولن...نمیدونم چرا ولی مامانی این بار ترجیح داد نیاد...برعکس خواستگاری سری پیش من هم میل زیادی برای تیپ زدن نداشتم،تقریبا مثل دیشب بودم.شلوار سفید راسته و تونیک ابی اسمانی و شال هم رنگش و صندل های سفید،چادر سفیدم رو هم که کل های خوشگل ابی داشت سرم کردم...راس ساعت 8 که قولش رو داده بودند زنگ در به صدا اومد و ما برای استقبال رفتیم دم در...

اول از همه یه خانوم چادریِ نسبتا تپل با صورت مهربون اومد داخل بعد از اونم یه اقای قدبلند و خوش هیکل با موها و ریش های سفید که به نظرم از خانومه مهربون تر بود اومد،یه دختر چادری هم که بهش می خورد هم سن یلدا باشه پشت سرشون اومد،عجیب قیافه دختره منو یادِ کسی می انداخت،شیرینی ای رو که دستش بود داد دستِ مامانم و در اخرهم...نه!!

باورم نمیشه...یعنی این پسری که تویِ این کت و شلوار توک مدادی بود طاهای من بود؟!!یعنی طاهای من بود که این سبد گلِ بزرگ رو گرفته بود طرفم؟!!

اون قدر بهت زده بودم که نمیدونستم باید چی کار کنم،فقط زل زده بودم تو چشم های طاها و اونم با لبخند نظاره گر تعجب و سردرگمی من بود...

چقدر طاها امشب خوشگل شده بود،کت و شلوار نوک مدادی ب پیراهن سفید پوشیده بود،کروات هم نزده بود.موهاشو به سمت بالا داده بود ولی هنوزم اون ته ریش جذاب رو صورتش بود.بالاخره به حرف اومد:یسنا خانوم نمی خوایید گل رو بگیریید؟

به خودم اومدم و سبد گل های رز قرمز و سفید رو ازش گرفتم و با یه بفرمایید تعارفش کردم داخل ولی اون دستشو بدون تماس پشتم قرار داد تا من اول برم برم...منم که اونقدر گیج بودم که بدون هیچ حرفی جلوتر راه افتادم...

همگی روی مبل های پذیرایی نشسته بودیم،از چهره ی مامان بابا نارضایتی رو می خوندم،اینکه هیچ میلی به وصلت با هم چین خانواده ای ندارن...

دوباره به امر مامان برای چای اوردن به اشپزخانه رفتم و بعد از ریختن یه سری چایی خوش رنگ دوباره به پذیرایی برگشتم،اول از همه به پدر و مادر طاها و بعد هم به پدر و مادر خودم و خواهر طاها و یلدا که کنار هم نشسته بودند و در اخر هم به طاها تعارف کردم...بعد هم خودم کنار مامان نشستم...

پدر طاها از همون اول رفت سر اصل مطلب،وای که من چقدر ازاین مرد خوشم میومد،از همین اول هم شخصیت و اصالتشو ثابت کرد،عین بابای ارمان بذله گو نبود.

اقای متقیان:همون طور که میدونید عرض از مزاحمت و اومدن ما به این جا اینه که خانواده ها باهم اشنا بشن و اگه این دوتا جوون همدیکر رو بپسندن و به تفاهم برسن دستشونو بذاریم تو دستِ هم و راهیشون کنیم برن زیر یه سقف.

بابا:راستش من فکر می کنم شما دارید خیلی ساده از قضیه می گذرید...

_چرا اقای کیانی؟

بابا:یه نگاه به خانواده ها بندازید،ما هیچ جوری بهم نمیاییم.البته نگاه به الان یسنا نکنید که چادر سرش کرده و حجاب داره،یسنا هم مثل مادر و خواهرش بوده ولی نمیدونم چطوری با یه مسافرت متحول شده و از دختر یزید تبدیل شده به دختر پیامبر...

اقای متقیان:فرمایش شما متین ولی اصل این دوتا جونن که باید همدیگر رو بخوان.

بابا:نه اقای متقیان،اصل خانواده ست...پسر شما چطوری یه عمر می خواهد داماد خانواده ای بشه که پوشش و حجاب رو مانع فعالیت می دونند و به کسانی که حجاب دارند لقب امل رو نسبت میدند،البته بلا نسبت شما و خانوادتون...چطوری می خواهد تو خونه ی خانواده ی زنش نماز بخونه وقتی اونا نمی دونن قبله کدوم طرفیه،وقتی نمی دونن اذان کیه،وقتی چندین ساله کانال های ایران رو ندیدن تا اذان به گوششون اشنا باشه...خانواده های ما سرتا پا با هم تفاوت دارند...

مادر طاها:حالا اگه این دوتا جوون همدیگر رو بخوان چی؟

بابا:اگه یسنا دختر منه!اگه اجازه اش دسته منه که هر کسی رو هم بخواد تا من راضی نباشم نمیذارم ازدواج کنه.

مامانم با رضایت به بابا نگاه می کرد و گاهی هم با سر حرفاشو تایید می کرد،یلدا هم معلوم بود از بهم خوردن این وصلت خوش حاله...

بابا ادامه داد:در هر حال یسنا دیشب هم خواستگار داشت و دلیل اینکه بهتون گفتیم نیایید همین بود هرچند که دیشب جواب مثبتش رو به اونا اعلام کرد ولی ما نمتونستیم یکی از حقوقش رو که دیدن شما و خانوادتون بود ازش بگیریم...

با بهت زدگی به بابا خیره شده بودم،دیگه تو صورتم از لبخند هایی که اول مجلس خواستگاری میزدم خبری نبود.قیافه ی طاها درهم شد و ابروهاش بهم هم گره خورد و خواست حرفی بزنه که پدرش مانع شد و با صدای محکم و نسبتا بلندی گفت:

_پس ما دیگه رفع زحمت می کنیم.اگه این دوتا جوون قسمت همدیگه باشن که هرچقدر هم جلو پاشون سنگ قرار بگیره باز بهم میرسند،اگرم قسمت همدیگه نباشن که هرچقدر زوری بخواییم بهم برسونیمشون نمیشه!!!

و با سدایی پر محبت به مادر طاها گفت:بلند شو بریم حاج خانوم...

پدر و مادر طاها و به تبعیت از اون ها طاها و مادرش هم بلند شدند...

اشک تو چشم هام جمع شده بود،دوست نداشتم طاها به این زودی تسلیم شه ولی از طرفی هم بهش حق میدادم...با صحبت های بین پدرامون دیگه جایی برای بحث نمی موند...

یواش یواش داشتم مطمئن میشدم من کپی برابر اصل مامانیم...سرنوشتم داشت درست مثل مثل مامانی میشد ولی به من می کویند یسنا...من نمیذارم همه جیز به همین سادگی تموم بشه.

به محض اینکه خانواده طاها از خونه بیرون رفتند بابا شروع به صحبت کرد:یسنا بهتره فکرتو درگیره این پسره نکنی،نه من نه مادرت هیچ کدوم راضی به این وصلت نیستیم،فرداهم به ارمان خبر جواب مثبتتو میدم...

_ولی من طاها رو دوست دارم بابا

بابا عصبانی شد و گفت:تو غلط کردی دوسش داری.مگه دسته خودته !انتخاب خانوادت ارمانه انتخاب تو هم باید ارمان باشه،دیگه ام جای بحث نمی مونه

_ولی بابا شما که طاها و خانواده اش رو نمی شناسی1شاید اونام خوب باشن

_یک کلام ختم کلام نــــــــــــــــــــــــ ــه

با چشم های اشکی رفتم تو اتاقم و بعد از برداشتن چندتا وسیله ضروری اماده شدم و بدون اینکه به کسی چیزی بگم از خونه خارج شدم و با دربست خودمو به خونه ی مامانی رسوندم...

همه چیز رو براش تعریف کردم اونم کلی دلداریم داد و البته حرف پدر طاها رو تکرار کرد و گفت باید همه جیز رو بسپارم به قسمت و به خدا توکل کنم و از اون کمک بخوام...

مامانی برای خوابیدن رفت تو اتاقش،البته میدونستم می خواد به مامانم زنگ بزنه و خبر بده رفتم اون جا تا نگران نشن،یه بالش برداشتم و خوابیدم گوشه حال و چادرم رو هم کشیدم رو خودم...

خدایا خسته شدم از این همه توکل کردن و جواب نگرفتن...پس کجایی؟...چرا منو نمی بینی؟... چرا صدامو نمیشنویی؟...مگه ازت چی خواستم؟...

(خوبه این تازه عوض شده و انقدر از خدا توقع داره اگه از اول مومن بود می خواست چی کار کنه)

کلّ چیزی که ازت می خوام چهارتا حرفه...ط...ا...ه...ا...فقط چهارتا حرفه ولی برای من زندگیه...

خدایا منو ببین،صدامو بشنو...خدایاااااا....

با صدای گوشیم از شکایت و گله کردن از خدا دست کشیدم...شماره دوباره نااشنابود،نسبتا هم رند بود والبته کد دو،نکنه ارمانه!!!

انقدر این دست، اون دست کردم که قطع شد...ولی دوباره تماس گرفت،دیگه مطمئن شدم ارمانه!!سمج بودنش اینو ثابت می کرد.مرگ یه بار، شیون هم یه بار...دکمه ی سبز رنگ و فشار دادم و با صدای نه چندان دوستانه ای گفتم:بلـــــــــــه؟؟؟!!!

یکدفعه همه ی ارامش دنیا تزریق شد تو رگ هام...

_سلام یسنا خانوم

نا خوداگاه لبخندی رو لبم نشست و با صدایی که جا خوردن به وضوح از اون مشخص بود گفتم:شمایید اقا طاها؟؟

_نکنه انتظار کس دیگه ای رو داشتید؟

_راستش فکر می کردم هرکسی باشه جز شما!راستی شماره منو از کجا اوردید؟

_منو دسته کم گرفتیدا مثل این که یادتون رفته من فرمانده پایگاهیم که باهاش اومدید اهواز...هم شماره ی خودتونو هم خونتونو از فرمی که دوستتون پر کرده بود برداشتم...

با شیطنت گفتم:حالا از کجا میدونید دوستم فرم رو پر کرده؟؟

_چون من همه ی روزهای ثبت نام پایگاه بودم ولی شمارو ندیدم تازه دست خط شما رو هم می شناسم

با تعجب پرسیدم:دست خط منو از کجا می شناسید؟

اینبار اون با شیطنت گفت:از کاغذی که تو خوابگاه جا گذاشته بودید

_از کجا میدونید کاغذه ماله منه؟

_چون یه چیزایی توش بود که فقط شما ازش خبر داشتید...

با صدایی متعجب و کمی امیخته به ترس گفتم:حالا تو کاغذه چی نوشته بود؟

صدای خنده ی ریزش رو شنیدم و بعد هم صدای ارومش رو که می گفت:امسال باهم دسته جمعی رفته بودیم راهیان

اون جا دیدیم برادری با ایمان

نا خوداگاه هیـــــــــــــــــــــــ ـن بلندی کشیدم ولی طاها با خنده ادامه ی شعر رو خوند،جالبیش این جا بود که با ریتم اهنگ زیارت هم می خوند،یعنی طاها هم این اهنگ رو گوش کرده بو؟؟!!

همسفر ما شده بود با ششی ها میومد

تو گردنش افتاده بود اون شال بی مروت

هم خجالت می کشیدم هم یه لحظه یادِ اون عکس طاها که توش مثل خواننده ها بود افتادم،واقعا که خواننده بودن بهش میومد

_بسته اقا طاها...خجالتم ندید

لحنش جدی شد:خجالت چیه دختر خوب نمیدونی چقدر از اینکه کاغذ رو پیدا کردم خوش حال شدم،فکر کردی چرا در برابر حرف های امروز پدرت سکوت کردم؟چون میدونستم جوابِ مثبتی که پدرت داره ازش حرف میزنه جوابِ تو نیست،،چون با پیدا کردن ایم کاغذ فهمیدم همون طور که من دوست دارم تو هم منو دوست داری...

_چون با پیدا کردن این کاعذ فهمیدم همون طور که من دوست دارم تو هم منو دوست داری و همین باعث شد بیام خواستگاری...

_چه فایده دلره بیایید خواستگاری وقتی جواب پدر و مادر من منفیه و مطمئنم نظرشون هم عوض نمیشه!!!

_ببینید یسنا خانوم بذارید بدون رودروایسی بگم من کوتاه نمیام،شما هم اگه واقغت منو می خوایید نباید کوتاه بیایید،من شده صدبار دیگه هم بیام خواستگاری میام،شما هم باید سعی کنید نظر خانوادتون رو درباره ی من و خانواده ام عوض کنید...

اه ... این طاها هم اعصاب منو خورد کرده،اولش لحنش صمیمی بود ولی بعدش انگار که به خودش اومده باشه دوباره منو جمع بست:

_باشه اقا طاها من همه ی سعیمو می کنم.

_یسنا خانوم؟؟

_بله؟

_یه موقع به اون خواستگارتون جواب مثبت ندیدا!!!

_چشم

انگار دوباره شیطون شد:چشم چی؟

_چشم جواب مثبت نمیدم،اقا طاها

_دیگه کاری ندارید؟

_نه خدانگهدار

_خدا حافظتون

چه احساس خوبی از حرف زدن با طاها بهم دست داده بود،مخصوصا وقتی اخرش بهم گفت خداحافظتون،حس کردم برام دعا کرده،انگار که از خدا خواسته باشه حافظم باشه،خدایا چقدر من این بشر رو دوست دارم،یعنی میرسه روزی که ما بهم برسیم؟؟؟!!!

صبح بلافاصله بعد از خوردن صبجانه رفتم خونه ی خودمون،خدا رو شکر،انگار بابا خونه بود،پس میتونستم باهاش حرف بزنم...

مامان و بابا مشغول خوردن صبحانه بودن،سلام کردم که بی جواب موند و بعد هم روی کاناپه نشستم تا صبحانشون تموم بشه...

یک ربع بعد از اشپزخونه اومدند بیرون،داشتند می رفتن سمت اتاقشون که گفتم:بابا،مامان باید باهاتون صحبت کنم.

بابا بدون اینکه بهم نگاه کنه با لحن عصبی گفت:ما باهات هیچ حرفی نداریم،الانم برو همون جایی که دیشب رفته بودی...

_ولی بابا من میخوام با طاها ازدواج کنم،من اونو دوست دارم نه ارمانو

_غلط کردی اونو دوست داری! من صد سال به اون خانواده ی امل دختر نمیدم...

_بابا امل چیه؟خانواده ی طاها فقط مذهبی و معتقدن ،منم مثل اونام...راهیم که من انتخاب کردم همون راهیه که اونا دارن میرن.بعد رو به مامان گفتم:مامان خواهش می کنم شما یه چیزی بگید...

مامان:من دیگه هیچ کاری به تو و کارایی که می کنی و تصمیماتی که میگیری ندارم یسنا،هرکاری می خوای بکن...

بابا:حالا که مامانت کاری نداره طرف حسابت منم که عمرا بذارم زنِ اون پسره بشی،فکر کردی خیلی کار خوبی کردی شدیی لنگه ی اونا که افتخارم میکنی؟تو رو هم باید از خونه ام بیرون می کردم ولی دلو برات سوخت،گفتم هرچی باشی دخترمی،از پوست و خونمی،یه مدت اینطوری و دوباره عوض میشی...

_نه بابا من عوض نمیشم...من اگه اینطوری شدم به خاطر این نیست که یه هفته رفتم مسافرت و تو جو اون جا قرار گرفتم یه ماه هم این جا تحت جو باشم دوباره بشم همونی که بودم،من همین طوری میمونم بابا دیگه ام تغییر نمی کنم.

_ساکت شو یسنا!!دیگه نمی خوام چیزی بشنوم

مثل همیشه وقتی حرفم حقه و بابا جوابی نداره رو میاره به ساکت کردن من...

_بابا تو رو خدا برو تحقیق،ببین اصلا خانوادشون چه جورین!!

_یسنا می فهمی از من چی میخوای؟من هیچ وقت نمیرم تحقیق.

_بابا ازتون خواهش می کنم،شما رو به حرمت سال هایی که برام پدری کردید و من دخترتون بودم،شما رو به هر کسی که می پرستید ،حتی اگه منو به اندازه ی یه ارزن هم به عنوان دخترتون قبول دارید،برید از طاها و خوانواده اش تحقیق کنید

_بابا سر تکون داد و چیزی نگفت

_می رید بابا؟؟؟

_حالا ببینم چی میشه

از خوش حالی یه لبخند رو لبم ظاهر شد،حالا ببینم چی میشه ی بابا موقع عصبانیت یعنی قبول کرده اون کار رو انجام بده...خدا کنه بابا همین فردا بره تحقیق...

تا شب تو اتاقم بودم،ساعت 9 که برای شام اومدم بیرون بابا علنا اعلام کرد که برای تحقیق میره،از خوش حالی نمیدونستم باید چی کار کنم...

من که از تحقیق کردن بابا انقدر خوش حال شدم اگه با ازدواج منو طاها موافقت کنند چیکار می کنم؟؟؟فکر کنم از خوش حالی سکته رو بزنم...

وقتی رفتم تو اتاقم زنگ زدم به طاها،بعد از خوردن سه تا بوق جواب داد:

_سلام یسنا خانوم

چه ذوقی کردم از اینکه شماره ام رو میشناخت،شایدم شماره ام رو سیو کرده باشه...

_سلام اقا طاها،خوب هستید؟؟

_ممنون،شما خوبید؟

_مرسی،راستش باهاتون تماس گرفتم که بگم قرار شده بابام بیاد برای تحقیق

_از تغییر لحن و صدای طاها راحت میشد متوجه خوش حالیش شد:

_واقعا؟؟!!

_بله

_خب این خیلی خوبه،مطمئن باشید با تحقیق کردن پدرتون همه چیز حل میشه...

_از کجا انقدر مطمئنید؟

یکم مِن مِن کرد ولی دوباره به خودش مسلط شد و گفت:به خاطر اینکه چیز بدی درباره ی من و خانواده ام نمی شنون...بهتر بهشون ادرس خونمون و محلِ کار خودم و پدرم رو بدید.

_اون وقت اگه پدرم پرسید ادرس رو از کجا اوردم چی بگم؟

_حقیقتو بگید

_یعنی بگم شما بهم ادرسو دادید؟

_اره

_خب راستش پدرم نمیدونه من با شما در ارتباطم،فکر هم نمیکنم از این که باهم در تماس هستیم زیاد استقبال کنه

_فکر نمی کنم پدرتون زیاد با این رابطه ها مشکل داشته باشه...

بهم برخورد ولی ترجیح دادم چیزی نگم چون تو لحن طاها طعنه نبود،انگار می خواست کمک کنه که کار ها زودتر حل بشه

_درسته ولی در رابطه با شما مشکل داره،تازه خودمم روم نمیشه بهش بگم(خودمم از اینکه جدیدا انقدر خجالتی و با حیا شده بودم تعجب کردم)

طاها:اخه اگه ادرس رو ندید که پدرتون از ما نشونه ای نداره تا برای تحقیق بیاد...

_باشه بالاخره یه جوری بهش میدم،حالا شما هم ادرس رو بدید لطفا

_یادداشت کنید

_چند لحظه...

خودکار و دفترچه یادداشتم رو از تو کشو میز برداشتم و گفتم:بفرمایید

_اول ادرس خونه رو میگم،خیابان زعفرانیه،...

با ادرسی که طاها داد هنگ کردم،اصلا بهش نمی خورد خونشون یه هم چین جاهایی باشه!!!خیلی خاکی رفتار می کرد اخه...من فقط ادرسو می نوشتم و فکرم حولِ تفاوتِ خانوادگیِ من و طاها می گشت

طاها:یسنا خانوم نوشتید؟

با گیجی گفتم :بله

_حالا ادرس مغازه پدرم و مغازه خودمو که شعبه دوم همون مغازه است بنویسید

_چشم،بفرمایید

اول ادرس یه طلا فروشی تو بازار طلا فروش ها رو داد که مال پدرش بود،بعد هم ادرس طلا فروشی خودشو که طرفای نیاوران بود داد...

_اقا طاها؟؟

_بله؟

_میشه ادرس پایگاه بسیجی هم فرمانده اش هستید رو بدید

_چشم!یادداشت کنید...

_ادرسی داد که نزدیک خیابون دولت بود،پایگاه ثارا...

_ممنون

با لحن با مزه ای گفت:ادرس دیگه ای نمی خوایید برای تحقیق؟

_نه دیگه مرسی

_پس حتما ادرس ها رو میدید به پدرتون دیگه؟

_بله!بالاخره یه جوری به دستش می رسونم

_مرسی

_خواهش می کنم

با لحن بچگونه ای گفت:یه چیزی بگم؟؟

منم مثل خانوم معلم ها جواب دادم:بفرمایید...

_خدا کنه زودتر ما به ارزومون برسیم و بریم سر خونه و زندگیمون...

یعنی این طاها ست که داره از رفتن سر خونه و زندگی مشترک حرف میزنه و ازدواجمون رو یه ارزوی مشترک بین خودمون میدونه؟؟بدون نگاه کردن به اینه هم می تونستم بفهمم سرخ شدم...روز به روز من خجالتی تر میشدم و طاها بی پروا تر...

بدون اینکه جوابشو بدم تند گفتم خدافظ و قطع کردم،ولی قبل از اینکه دکمه ی قرمز رنگ رو فشار بدم صدای خنده ی طاها رو شنیدم....

ادرس هایی رو که طاها بهم داده بود تمیز و مرتب روی یه برگه نوشتم و پایینش اضافه کردم:بابا جون اینا ادرس هاییِ که از خانواده ی طاها دارم.من بهتون اعتماد کردم و مطمئنم که برای تحقیق میرید چون بهتون ایمان دارم و مطوئنم برای دخترتون ارزش قائلید...

این بهترین ترفندی بود که باهاش میشد بابا رو راضی کرد تا صد در صد برای تحقیق بره،در رابوه با بابا همیشه باید کاری میکردم که اگه اون چیزی رو که قولش رو داده انجام نده،عذاب وجدان بگیره...

اروم از اتاق رفتم بیرون،همه ی چراغ ها خاموش بود،کاغذ رو گذاشتم لبه ی میز ارایش،جایی که تا بابا از خواب بیدار میشد می رفت اون جا...با چیز هایی که توی نامه نوشتم مطمئن بودم بابا برای تحقیق میره.دوباره رفتم تو اتاقم و تخت گرفتم خوابیدم.

ساعت 11 بود که از خواب بیدار شدم،استرس داشتم،می ترسیدم بابا از خوانواده ی طاها خوشش نیاد،اون وقت من باید چیکار می کردم؟از اتاق رفتم بیرون،مامان نبود،رفتم سمت اتاق یلدا و بعد از زدن دوتا ضربه به در رفتم داخل ولی یلدا هم نبود...

حالم اصلا خوب نبود،دوست داشتم به این فکر کنم که بابا از طاها و خوانواده اش خوشش نمیاد،چون همیشه به هر چیزی که فکر کردم برعکسِ اون اتاف افتاده پس ترجیح میدادم بدبین باشم تا همه چیز به خوبی و خوشی پیش بره.

از صبحونه نمی تونستم بگذرم،برای خودم جایی دم کردم و ریختم تو فنجون و پنیر و گردو و نون سنگگ هم اوردم و مشغول خوردن شدم.

بعد از شستن ظرف ها رفتم جلو تلویزیون و مشغول تماشا شدم ولی حالم یه جوری بود،اصلا نمی تونستم فصای خونه رو تحمل کنم،داشتم از استرس می مردم.با یه تصمیم انی بلند شدم و رفتم تو اتاقم،لباس پوشیدم و چادرم رو هم سرم کردم و رفتم بیرون...ساعت 12:30 بود و من ساعت یک ظهر داشتم تو خیابونا چرخ میزدم،خیلی دوست داشتم برم خرید ولی با یه نگاه به کیف پولم فهمیدم اون قدری پول ندارم که بتونم خرید کنم،اخه هیچ وقت به خریدِ کم راضی نمیشدم حداقل باید200_300 تومنی خرید میکردم،به قول یلدا با هر خرید رفتنم پاساژ رو خالی می کردم...

یه کتاب فروشی دیدم،رفتم داخلش،می خواستم امسال خودمو جدی تر برای کنکوراماده کنم برای همین مشغول انتخاب کردن کتاب های تست مختلف شدم،بعد هم جند تا رمان برداشتم تا اوقات فراغتمو پر کنم بالاخره همه اش درس هم نمیشه که...

تقریبا یه ساعتی تو کتاب فروشی مشغول بودم...با اینکه دیر صبحانه خورده بودم ولی گرسنه ام شده بود،رفتم تو یه ساندویچی و یه چیز برگر سفارش دادم بعد هم با اروم ترین سرعت ممکن شروع به خوردن کردم،دوست داشتم وقتی برگردم خمنه که بابا اومده باشه تحمل خونه رو با وجودِ این همه اضطراب نداشتم.

بعد از نهار رفتم از دکه روزنامه فروشی که همون اطراف بود یه مجله افتاب ورزشی خریدم بعد هم نشستم تو پارک کنار دکه و نزدیک محلِ بازی بچه ها نشستم و مشغول خوندن شدم،البته خواسم بیشتر به بازیِ بجه ها بود،عاشق بچه بودم و با همشون میونه ی خوبی داشتم...ارزو داشتم بالای سه تا بچه داشته باشم،اگه دو قلو یا سه قلو هم داشتم که خونه ام بهشت میشد...

داشتم مطلبی رو که مربوط به جرارد پیکه بازیکن مورد علاقه ام بود می خوندم که صدای دوتا بچه باعث شد سرمو بالا بیارم و توجهم رو به اونا جمع کنم،کنار من روی نیمکت نشسته بودند،کمی به طرفشون چرخیدم و با دقت بیشتری بهشون نگاه کردم،از لباس هاشون و بعضی از حالت های چهرشون میشد پی به دوقلو بودنشون برد...

مشغول گوش دادن به مکالمه ی بین اونا شدم،خیلی با مزه بودند،البته پسره خوش زبون تر و با مزه تر بود...اسم پسره کوروش و اسم دختره هم شاه پری بود،پسره عشق لاک پشت های نینجا بود می خواست وقتی بزرگ شد نینجا بشه ولی دختر ه دوست داشت دکتر بشه...تو دلم کلی قربون صدقشون رفتم،دست کردم تو کیفم و دوتا اب نبات چوبی دراوردم،از اون وقت که رفته بودیم اهواز تا الان مونده بود تو کیفم...

درحالی که سعی می کردم صدامو شبیه این خاله هایی که تو تلویزیون هستند بکنم گفتم:سلام دختر و پسر گل...

موروش زودتر گفت سلام ولی شاه پری خجالتی تر بود و با صدای زیر تری جوابمو داد.اب نبات ها رو گرفتم سمتشون و اول به کوروش دادم گفتم:بفرمایید کوروش خانِ نینجا...

کوروش در حالی که از لقبی که بهش داده بودم حسابی ذوق زده شده بود اب نبات رو گرفت و تشکر کرد.بعد رو به شاه پری گفتم اینم خدمت شاه پری خانم گل و خانم دکتر،شاه پری هم با همون ذوق کودکانه مخصوص به خودش اب نبات رو از دستم گرفت.

شروع کردم باهاشون حرف زدن اونا هم حسابی باهام جور شده بودند...از سنشون و مامان و باباشون و کارایی که دوست دارند بکنند می پرسیدم...

یک ساعتی گذشته بود که مامانشون اومد دنبالشون،با لحنی که هم نگران بود و هم عصابانی گفت:هیچ معلوم هست شما دوتا یکدفعه کجا غیبتون زد؟کل پارک رو دنبالتون گشتم...

طفلی مادره معلوم بود خیلی ترسیده،داشت با بغض حرف میزد ولی با این وجود دوست نداشتم مادرشون دعواشون کنه،بهش گفتم:خانم میشه اینبار دعواشون نکنید؟(خودمم از لحن التماسیم تعجب کردم چه برسه به مادره)،من نمیدونم چی شد که بچه هاتون اومدند این جا نشستند ولی کلی با من دوست شدند و حسابی شادم کردند و از اون حال و هوایِ غم و ناراحتی درم اوردند...

مادرشون بهم لبخند زد و بعد رو به بچه ها گفت:این بار رو به خاطر این خاله که دوستتون شده می بخشم ولی دیگه تکرار نشه ها!!!

بچه ها هم چشمی گفتند و به من نگاه کردن کمک بهشون لبخند زدم که جوابمو دادن.

موقع خداحافظی جفتشونو بغل کردم و حسابی هم بوسشون کردم،بعد از خداحافظی از همدیگه هم در جهت مخالف هم حرکت کردیم،هرازگاهی هم برمیگشتم عقب و نگاهشون می کردم و اگه حواسشون بهم بود براشون دست تکون میدادم که اونا هم جوابمو میدادند.

ساعت 5 بود،دیگه نمیدونستم چیکار کنم هنوز تا تاریکی هوا خیلی مونده بود و منم اصلا حوصله ی خونه رو نداشتم،پول لازم برای خرید رو هم نداشتم،کتاب فروشی هم که رفتم...برای استخرم که مایو ندارم،شهره بازیم که تنهایی حال نمیده...سینما...اِ...به نظر گزینه ی خوبی میاد...هنوز مثل دیوونه ها با خودم سر انتخاب جا درگیری داشتم ولی انگار همون سینما بهترین گزینه بود،درسته تنهایی زیاد حال نمیده ولی باز از شهربازی بهتره.به نظرم ادم شهره بازی رو فقط با دو نفر باید بره،یا با دوستاش که هی الکی جیغ بکشه و مسخره بازی دربیاره یا با کسی که دوسش داره تا وقتی سوار ترن یا رنجر یا...میشه بتونه بهش تکیه کنه و وقتی ترسید سرشو تو سینه ی اون قایم کنه یا دستی باشه که دور شونه اش حلقه بشه و بهش احساس امنیت بده...

تاکسی گرفتم و رفتم سینما و بعد از خریدن بلیط رفتم داخل.

فیلم بدی نبود،حداقل یکمی حواسمو پرت کرد تا به نتیجه ی تحقیق بابا فکر نکنم...

بعد از سینما دوباره یه چیپس و پفک خریدم و رفتم تو پارک نشستم و مشغول خوردن شدم،حسابی تو فمر بودم و گاهی هم دستمو تو پاکت چیپس می کردم و یکدونه بر میداشتم.قبلا که میومدم پارک خیلی بهم گیر میدادن ولی الان که خانوم شدم اصلا خبری از کرم ریزی یه سری پسرها نیست...

چیپس و پفکم رو اروم اروم خوردم،ساعت حدودای 8 بود کع بلند شدم و به سمت خونه راه افتادم.

همه ی چراغ ها روشن بود و این نشون میداد اهل خونه برگشته اند.با کلیدم در رو باز کردم و بی سر و صدا وارد شدم...

تو راهرو بودم و به سالن دید داشتم،بابا و مامان رو کاناپه نشسته بودند و باهم صحبت می کردند ولی پشتشون به من بود.

بابا:نمیدونی چه خانواده ای بودند؟چه وضعی داشتند...چه خونه ای...چه زندگی ای...همه هم ازشون تعریف می کردند،من فکر می کردم پسره از این جوجه بسیجی هاست ولی نگو فرمانده یه پایگاهه تازه علاوه براون یه طلا فروشی هم داره...

مامان:اینطور که تو داری ازشون تعریف می کنی انگار خیلی خوشت اومده و حسابی هم راضی ای.پس دیگه مشکلی با ازدواج این دوتا نداری؟

بابا:نه بابا چه مشکلی!پسره که وضعش توپه،یسنا رو هم که دوست داره،یسنا هم که اونو می خواد...پس دیگه مشکلی نمی مونه!!!

دوست داشتم از خوش حالی بپرم بغل بابا و چند تا ماچ گنده از لپاش بکنم ولی حیف که بابا ادمِ این کارا نبود.

خواستم خودمو نشون بدم که دوباره صدای مامان اومد:اصلا می فهمی چی میگی؟اون سری که اومدند این جا سنگ رو یخشون کردی حالا زنگ بزنیم بهشون چی بگیم؟بگیم یه شبه خواب نما شدیم و با ازدواج دخترمون و پسرتون موافقیم...

بابا:من که اشکالی تو این قضیه نمی بینم خانوم!اگه پسرشون واقعا یسنا رو بخواد باید با همه چیز هم کنار بیاد...

_اخه مردم که خر نیستن،می فهمن به خاطر پول و وضع خوبشون رضایت دادی نه به خاطر خودشون...

بابا:کی میگه من به خاطر پولشون راضی شدم؟

_منی که 27 ساله دارم باهات زندگی می کنم...

بابا ساکت شد و دیگه چیزی نگفت.حالا منظور طاها رو از اینکه گفت مطمئنم وقتی بابات برای تحقیق بیاد راضی میشه رو می فهمم.طاها هم به مادی بودنِ پدرِ من پی برده بود و من چقدر خجالت می کشیدم جوابِ مثبتمو اینطوری به طاها بگم...

مامان دوباره به حرف اومد:جواب ارمانو چی می خوای بدی؟

بابا:اینا وضعشون خیلی بهتر از مظفریِ،ترجیح میدم با این خانواده وصلت کنیم حتی اگه از لحاظ تیپ و عقیده بهم نخوریم...

در ورودی رو دوباره اروم باز کردم و با صدای بلند بستم تا اعلام ورود کنم،رفتم تو سالن و به مامان و بابا سلام کردم،مامان با نگرانی و بابا با خوش حالی جواب دادند.حالا حتی به چادر سر کردنم هم گیر نمیدادند.

بابا:یسنا جان برو لباس هاتو عوض کن بیا صحبت کنیم.

(چه جالب پول طاها و خانواده اش باعث شد دوباره یسنا جان بشم)

با اینکه تقریبا حدس میزدم بابا چی میخواد بگه چشمی گفتم و به سمتِ اتاقم رفتم.

از اتاق یلدا صدای اهنگِ I LIKE IT انریکه میومد،چقدر دلم برای روزهایی که من و یلدا با هم خوب بودیم تنگ شده بود،نمیدونم چرا یلدا باید بهم حسودی کنه!!!مگه من خواهرش نیستم؟اخه مگه میشه ادم به خاطر دوتا خواستگار به خواهرش حسودی کنه؟اصلا مگه خودش با اون پسره همکلاسیش نیما دوست نیست،مگه نمی خواستند همدیگر رو بیشتر بشناسن؟پس دیگه چشه که برای من شمشیر رو از رو بسته و حتی جواب سلامم رو هم نمیده؟؟

اهی می کشم و از جلوی اتاق یلدا رد می شم و به اتاق خودم میرم.چادرم رو اویزون کردم و لباس های بیرونم رو با یه تی شرت و شلوار ستِ بنفش عوض کردم،موهامو هم باز کردم شونه ای بهش زدم دوباره با کش بستم.

رفتم تو سالن و روی کاناپه روبه روی بابا نشستم،لبخند بابا به هیچ عنوان پاک نمیشد،خدایا یعنی پول انقدر مهمه که بابا به خاطرش انقدر شاد شده؟؟؟مهمتر از خوش بختیه دخترشه؟؟یعنی اگه به جایِ طاها یه مرد عیاش و پولدار میومد خواستگاریم بازم بابا حاضر میشد منو بده بهش؟؟؟؟

عقلم می گفت خودت که خوب باباتو میشناسی!صد در صد مجبورت می کرد باهاش ازدواج کنی ولی قلبم دوست داشت با خوش خیالی قبول کنه که بابام دخترشو خیلی بیشتر از این حرفا دوست داره...

با شنیدن صدای بابا همه ی حواسمو جمع اون کردم،مامان هم دوباره اومده بود کنارش نشسته بود.

بابا:یسنا جان من رفتم از خانواده ی متقیان تحقیق کردم،همه ازشون راضی بودند،چه تو محل زندگیشون چه تو محل کار کسی به غیر از خوبی چیزی ازشون نمی گفت،اینطور هم که شواهد نشون میداد وضع خیلی خوبی دارند،تو اون پسره هم که همدیگر رو دوست دارید،من و مادرتم که راضی هستیم پس دیگه مشکلی نمی مونه،برو به پسره زنگ بزن و بگو جوابمون مثبته و یه شب با خانواده اش بیان این جا تا قرار مدارها رو بذاریم...

صدای اعتراض مامان بلند شد:بهرام...

بابا:ما حرفامونو زدیم نسرین،دیگه همم جای بحثی نمی مونه.

از یه طرف خوش حال بودم که خانواده ام دیگه مخالف نیستند و می تونم با خیال راحت با طاها ازدواج کنم ولی از طرفی هم ناراحت بودم که بابا انقدر زود منو به ثروت طاها و خانواده اش فروخت،با این حال بلند شدم تا برم خبر موافقت خانواده ام رو به طاها بدم...

شماره ی طاها رو گرفتم.داشتم از جواب دادنش نا امید میشدم که صدای خواب الودش تو گوشی پیچید

_سلام یسنا خانوم...

ناراحت شدم که از خواب بیدارش کردم با لحنی که ناراحتی و شرمساریم رو نشون میداد گفتم:سلام اقا طاها!خواب بودید نه؟ببخشید بد موقع مراحم شدم.

انگار فهمید عذاب وجدان گرفتم جواب داد:نه بابا!خواب کجا بود سرِشبی،یه ذره صدام گرفته.شما خوبید؟خانواده خوب هستند؟

کیلو کیلو قند تو دلم اب میشد از اینکه دوست نداره ناراحتم کنه و داره سعی میکنه یه بهونه ای برای صدای خواب الودش بیاره،با اینکه داشتم از فضولی می مردم که چرا انقدر زود خوابیده ولی خجالت می کشیدم چیزی بپرسم...

_مرسی همه خوبن،راستش زنگ زدم یه خبری رو بهتون بدم.

_بفرمایید

_راستش خانواده ام با ازدواج ما موافقت کردند،گفتند بهتون خبر بدم تا یه شب با خانواده اتون بیایید خونه ی ما تا خانواده ها حرف هاشونو با هم بزنند.

اگه یه بچه ی سه ساله هم جایِ من بود خیلی راحت تغییر لحن طاها و خوش حالیش رو تشخیص میداد.چقدر این خوش حالی منو بیشتر شاد می کرد و باعث میشد برای ازدواج با طاها هیچ شکی به دلم راه ندم...

طاها:نمیدونید چقدر خوش حال شدم یسنا خانوم،کلا خواب از سرم پرید.من همین الان میرم به خانواده ام خبر بدم.فعلا خداحافظ،راستی مراقب خودتون باشید

وفوری قطع کرد.خنده ام گرفته بود،اخر هم طاها خودشو لو داد،معلوم بود نمی تونه دروغ بگه،خودش گفت که خواب بوده،چقدر هم هول بود بره به خانواده اش خبر بده...ولی با اینکه خیلی عجله داشت بهم گفت مواظب خودم باشم،به جا خونده بودم یه عاشق به کسی که عاشقشه بیشتر از اون که بگه دوست دارم میگه مواظب خودت باش...

یعنی طاها هم راستی راستی عاشقم بود،چه حسه شیرینیه وقتی میدونی کسی که دوسش داری تورو دوست داره.

مامان برای شام صدام زد...با کمال ارامش قرمه سبزی رو خوردم و دوباره رفتم تو اتاقم.

نمیدونم چرا انقدر دلم هوایِ طاها رو کرده بود،حالا خوبه نیم ساعت پیش باهاش حف زده بودما ولی خب دلِ عاشقِ من که این چیزا حالیش نمیشه.دوست داشتم باهاش حرف بزنم ولی اصلا روم نمی شد بهش زنگ بزنم.اصلا زنگ میزدم چی می گفتم؟؟

کثلا هلک هلک بهش زنگ میزدم می گفتم:الو اقا طاها من دلم هواتونو کرده زنگ زدم یه ذره باهم گپ بزنیم...

طاها هم که یه مردِ هات می گفت:عزیزم پشت تلفن که نمیشه،یه سر بیا خونه ام تا قشنگ با هم دردِدل کنیم...

بلافاصله لبمو گاز گرفتم،حتی خجالت می کشیدم چنین افکاری نسبت به طاها داشته باشم...طاها تو ذهنم برام یه اسطوره ، چه قدرهم که به اون قد و هیکل و چهره ی جذاب اسطوره بودن میومد.

اخرهم طاقت نیاوردم،گوشیمو دراوردم تا به بهونه ی اون شبی که قراره بیان خونمون بهش اس ام اس بدم و پامی با این مضمون نوشتم:

سلام اقا طاها

ببخشید دوباره مزاحمتون شدم،لطفا بهم خبر بدبد که چه روزی با خانواده تشریف میارید خونمون.

ممنون

با شنا ختی که از طاها داشتم مطمئن بودم جواب میده،حتی شده بگه باشه.

منتظر چشم دوختم به صفحه گوشیم که هر یک دقیقه یک بار خاموش میشد و من دویاره روشنش می کردم...نیم ساعت گذشت ولی خبری از طاها نشد...بازهم صبر کردم،یک ساعت گذشت ولی بازهم خبری ازش نشد...بدبختی دلمم نمیومد بهش فحش بدم...

دیگه بعد از یک ساعت و نیم زل زدن به گوشیم خوابم گرفت و روی تخت دراز کشیدم و زودتر از اون که فکرشو بکنم خوابم برد...

مثل همیشه دیر از خواب بیدار شدم و طبق معمول تنها بودم،بعد از خوردن یه نیمروی درست و حسابی رفتم سمتِ تلفن،می خواستم به ترنم زنگ بزنم،خیلی وقت بود که ازش خبر نداشتم.

بعد از جند بوق صدایِ ناراحت ترنم تو گوشی پیچید:سردسته ی بی معرفت های دنیا...

_دروغه اگه بگم از ناراحتیش ناراحت نشدم:سلام ترنم، خوبی؟

_شما بهتری!!اقا طاها رو دیدی ما رو یادت رفت نه؟حالا با ایشون خوش میگذره؟؟

_اذیت نکن ترنم،میدونم بی معرفت شدم ولی تو بی معرفتیمو نذار پایِ طاها و خوشیِ زیاد...بذار پای مشغله و استرس و ناراحتی زیاد.

صداش نگران شد:چی شده یسنا؟؟اوضاع خوبه؟؟

_اره بعد نیست،یعنی اگه خدا بخواد یواش یواش داره خوب میشه.

_بمیری یسنا خب مثل ادم حرف بزن بفهمم چه خبره

_طاها کاغذی که اون شعررو روش نوشته بودم پیدا کرد...

_نه...!!

اره بعد هم با خانواده اش اومدن خونمون برای خواستگاری

_دروووووووووووووغ!!

_زهر مار انقد نپر وسطه حرفم بذار تعریف کنم دیگه...

_خب بابا بگو

_ولی قبلش ارمان اینا اومده بودن خواستگاری بابا هم به خانواده ی طاها گفت دختر من قبل از شما یه خواستگاره دیگه داشته و قراره با اون ازدواج کنه،بعد هم گفت خانواده های ما اصلا بهم نمی خورن و کلی از این بهونه های الکی براشون اورد.

منم از خونه زدم بیرون و رفتم خونه ی مادر جون،طاها زنگ زد و گفت منو دوست داره و تحت هیچ شرایطی کوتاه نمیاد،منم بابا رو با کلی التماس راضی کردم تا بره از طاها و خوانوادش تحقیق کنه،بعد هم از طاها ادرس خونه و محل کار خودش و پدرش و گرفتم و دادم به طاها،بابا هم بعد از تحقیق می فهمه طاها اینا خیلی خانواده ی پولدلرین و کلی خوش حال میشه،بعدم میگه که مشکلی با ازدواجِ منو طاها نداره...

ترنم با شادی گفت:خب پس همه چی حله!!کی بیاییم شامِ عروسی رو بخوریم؟؟

_تو هم دلت خوشه هاااا...

_چته دیگه تو؟مگه نگفتی بابات راضی شده پس دیگه مشکل چیه؟؟

_دیشب به طاها گفتم خانواده ام راضی شدند اونم گفت میره به خانواده اش بگه،نیم ساعت بعد بهش اس ددم کخ خبر بده چه روزی میان خونموم ولی جوابمو نداد...

_اوووووو... گفتم ببین چی شده،ابد یه چیزی شده که جوابتو نداده دیگه

_ترنم میگم نکنه پشیمون شده باشه؟؟

_خل شدیا!!!اصلا به طاها میخوره که اهل هوا و هوس و این چیزا باشه که بعد از یه هفته پشیمون بشه و بزنه زیر همه چیز!!اگرم یه درصد جواب ندادنش به خاطرِ این باشه که پشیمون شده همون بهتر که نیاد هرچند مطمئنم که طاها اصلا اهلِ این حرف ها نیست.

_پس چرا از دیشب تا حالا جوابمو نداده؟؟

_بابا تو چرا همه اش منفی فکر می کنی؟شاید گوشیش خاموش شده،شاید اصلا از دیشب تا حالا مشکلی براش پیش اومده نرفته سراغِ گوشیش،اصلا شاید اس ام است بهش نرسیده باشه،دیدی که هزار بار شده حتی دلیوریِ اس ام اس هم برات میاد ولی به طرف نمیرسه...

_اره حق باتوِ...حالا چه حبر از سروان بردبارِ خودمون؟؟

_علی رصا هم خوبه،سلام داره خدمتتون

_اِ...از کی تا حالا شده علی رضا؟؟

_از همون موقع که با کله رفتم تو شکمش...

_ترنم نکنه واقعا خبریه؟؟

_نه مثل شما اونقدر جدی ولی خوب چندباری باهام بیرون رفتیم

_پس همه چی حله دیگه.خوب این علی رضا خان رو گرفتار کردیا!!

_دیگه به من میگن ترنم نه برگ چغندر،تازه کی رو می خواست پیدا کنه بهتر از من؟

_همینو بگو وا...

_یسنا جونم تو هم زیاد غضه نخور یا خودش میاد یا اس ام اسش

_خدا کنه!تو هم بچسب به همین سروان بردبار که بهتر از اون گیرت نمیاد

_منتظر اجازه ی شما بودم

_صادر شد گلم،کاری نداری؟

_نه،بای

_خداحافظ

رفتم به اتاقم تا یه سرو سامونی بهش بدم،حسابی بهم ریخته شده بود...این چند روز زیاد روبه راه نبودم وگرنه اصلا ادمی نبودم که بذارم اتاقم بهم ریخته بشه...

داشتم کتاب هام رو تو کتابخونه میذاشتم که صدای زنگ گوشیم بلند شد،تقریبا به سمتش هجوم بردم و وقتی عکس طاها با اون ژست خوانندگی رو دیدم داشتم از خوش حالی غش می کردم.

با صدایی که از شدت هیجان یکم لرزش داشت جواب دادم:بله...

_سلام یسنا خانوم،خوب هستید؟

غمگین بودن صدایی طاها دلشوره رو به جونم انداخت

_ممنون شما خوبید؟

_خدا رو شکر بد نیستم،راستش دیشب اس ام استون رو دیروقت خوندم...میدونید...اخه چیز بود...اهان!!!رفته بودم حموم به خاطر همین دیروقت بود دیگه جوابتونو ندادن

نمیدونم چرا ولی نمیتونستم بهونه اش رو برای جواب ندادن باور کنم به خاطر همین گفتم :خب الان جوابِ اس ام اسِ دیشب رو بدید...به خانوادتون گفتید؟

_بله...بله ... گفتم...اما...اِ چیزه یسنا خانوم...میدونید پدر و مادرم قراره یه مدت برن مسافرت به خاطر همین نیستند که خدمت برسیم...

دروغه اگه بگم ناراحت نشدم،هرکاری می کنم دلم راضی نمیشه که حرف های طاها رو باور کنم،یه جیزی ته دلم میگه که طاها داره الکی میگه...

با لحنی خالی از هیجان و در حالی که غم و دلگیری توش موج میزد گفتم:اقا طاها من حس میکنم راحت نیستید،به نظرم بهتره همدیگر رو ببینیم که هم شما راحت تر حرفاتون رو بزنید هم من باید یه چیزهایی رو راجع به خودم و گذشتم بهتون بگم

_نه...!!!

نه ی محکم طاهاباعث شد مطمئن بشم داره یه چیزی رو مخفی میکنه،دوست نداشتم بگم داره دروغ میگه چون مطوئنم طاها دروغگو نیست و حتما برای این مخفی کاریش دلیلی داره...

وقتی طاها سکونم رو دید خودش اضافه کرد:این جند روز سرم خیلی شلوغه، این مسافرتی هم که یکدفعه برای بابا اینا اتفاق افتاد...

پریدم میونِ حرفش:اقا طاها من به شما اعتماد کامل دارم و نمی خواهم بگم دروغ میگید ولی وطمئنم به خاطر این بهونه های الکی ای که دارید میارید حتما یه دلیلی دارید ولی خواهش میکنم اگه قراره دروغ بگید و گناه کنید اصلا هیچی نگید ، من ناراحت نمیشم چون بهتون ایمان دارم...

طاها ساکت شد و من فقط صدایِ نفس های عمیقش رو میشنیدم،نمی خواستم لایِ منگنه قرارش بدم گفتم:اگه کاری ندارید من قطع کنم

_.......

_اقا طاها؟؟یکدفعه شروع کرد تند تند صحبت کردن:یسنا خانوم امروز 5 بعد از ظهر بیایید سرِکوچتون میام دنبالتون باید صحبت کنیم...خداحافظ

_خدانگهدار

قطع کردو خوش حال شدم از اینکه بهم دروغ گفته عذاب وجدان گرفته،این نشون میده ذاتِ طاها پاکه و اصلا اهلِ دروغ و این حرف ها نیست.

اتاقم رو تمیز کردم و یه نهار ساده هم درست کردم خوردم،بعد هم رفتم حموم و بعد از اون هم شروع کردم اروم اروم حاضر شدن...

دوست داشتم شیک و مرتب ولی ساده باشم،شلوار جین مشکی با مانتوی بلند سرمه ای و شال مشکی پوشیدم،یکمم مژه هامو با ریمل حالت دادم و یه رژ کم رنگ صورتی هم زدم...

چادرم رو سر کردم و کفش سرمه ایم رو هم پوشیدم و کیف ستش رو هم گرفتم دستم،هنوز ده دقیقه تا 5 مونده بود ولی ترجیح دادم برم دمِ در...

جلوی خونه وایستاده بودم و داشتم اگهی هایِ روی دیوار رو می خوندم که با شنیدن صدای کسی که می گفت خانوم کیانی برگشتم.... و طاها رو دیدم....

این صدا،صدایِ محکم و رسا و شادِ طاها نبود...چهره اش هم چهره ی همیشگی طاهای من نبود...

_سلام

طاها:سلام بفرمایید بریم

دلم طاقت نیاورد که چیزی نپرسم:چیزی شده اقا طاها

دستی تو موهاش کشید و گفت:بیایید بریم بهتون میگم

صبر کرد تا من جلوتر ازش قدم بردارم،سرکوچه بودیم گفت:صبرکنید...ودیدم چراغ های مزدا3 که کنارم پارک شده بود روشن شد.

درجلو رو برام باز کرد و گفت:بفرمایید

اروم نشستم،ولی دیدم طاها داره خم میشه سمت پایین،خیلی تعجب کردم ولی بعد از چند ثانیه گوشه ی چادرم رو که از ماشین بیرون مونده بود برداشت و بدون برخورد گذاشت رو پام بعد هم لبخند محوی زد و گفت:فکر کنم هنوز خیلی چیزا مونده که یاد بگیرید...

سرمو پایین انداختم و چیزی نگفتم اونم در رو بست و خودش هم سوار شد.

استارت زد و راه افتاد،بعد از جند دقیقه پخش ماشین رو روشن کرد...صدای شاد محسن یگانه که داشت اهنگ دوست دارم رو می خوند فضای ماشین رو پر کرد...داشتم با تعجب بهش نگاه می کردم که برگشت سمتم:چیزی شده؟

و دوباره جلو رو نگاه کرد

با متعجب ترین لحن ممکن پرسیدم:شما از این اهنگ ها هم گوش میدید؟

این بار با صدای بلند خندید ولی اصلا حس مسخره شدن بهم دست نداد...

_وا...یسنا خانوم چرا فکر کردید من از این اهنگ ها گوش نمیدم،نا سلامتی منم جوونما...تازه گناه که نمیکنم این اهنگ ها همه مجازه دیگه...

درهمون حالی که دستش رو به سمت پخش میبرد و ترک ها رو رد می کرد گفت:یسنا خانوم خداییش پیش خودتون فکر می کردید من چه اهنگ هایی گوش بدم؟؟

با صداقت گفتم:اهنگ های شجریان،ناصر عبدالهی،اصفهانی،بنان...یا اهنگ های بدون کلام

دوباره خندید:البته کارهای این خواننده ها رو گوش میدما،اهنگ بدون کلام هم گوش میدم ولی اینا رو بیشتر دوست دارم،مخصوصا این اهنگ رو...

لبخند زدم و مشغول گوش دادن به صدای بابک جهانبخش شدم

یه نگاه تب دار مونده توی ذهنم

عاشق شدم انگار...اروم اروم...کم کم

چشمای قشنگت همه اش روبه رومه

اگه باشی با من همه چی تمومه

تیک و تیک ساعت رو دیوار خونه

میگه وقته عاشق شدنه دیوونه

دلو بزن به دریا،انقدر نگو فردا

اخه خیلی دیره...دیر برسی میره

تو عزیز جونی

بگو که می تونی

واسه دل نتهام

تا ابد بمونی

اره تو همونی

ماه اسمونی

واسه تن خسته ام

تو یه سایه بونی

تو عزیز جونی

نگو نمیتونی

یه نگاه تب دار مونده توی ذهنم

عاشق شدم انگار...اروم اروم...کم کم

چشمای قشنگت همه اش رو به رومه

اگه باشی با من همه چی تمومه

تیک و تیک ساعت

ملودی گیتار

دوتا شمع روشن

دوتا چشم بیدار

سریه دو راهی

یه دل گرفتار

بی قرار عشق و وسوسه دیدار

تو عزیز جونی

بگو که میتونی

واسه دل تنهام

تا ابد بمونی

اره تو همونی

ماه اسمونی

واسه تن خسته ام

تو یه سایه بونی

تو عزیز جونی

نگو نمیتونی

سرمو به شیشه تکیه داده بودم و تو حال خودم بودم و داشتم از اهنگ لذت می بردم.

با صدای طاها به خودم اومدم:یسنا خانوم پیاده شید رسیدیم.نگاهی به دو و برم انداختم،طاها رو به روی یه کافی شاپ پارک کرده بود.همزمان با هم پیاده شدیم و به سمت کافی شاپ رفتیم.

طاها میز دو نفره ای رو که تقریبا هم وسط سالن بود نشون داد و به اون سمت رفتیم،توقع داشتم طاها هم مثل بقیه ی پسرهایی که تا حالا باهش.ن بیرون اومده بودم یه میز دنج که گوشه ی کافی شاگ قرار داره و زیاد هم تو دید نیست رو انتخاب کنه.ولی بلافاصله به خودم تشر زدم،طاها با همه ی پسرهایی که تا حالا دیده بودم فرق داشت و از همه شون هم بهتربود.

هردو روی صندلی های میز انتخابی طاها نشستیم و مردی کاغذ و خودکار بدست به سمت میزمون اومد و جمله ی تکراری چی میل دارید رو تکرار کرد.

طاها بهم نگاه کرد و من حس کردم با نگاهش ازم خواست که اول من سفارش بدم روبه طاها گفتم:من شیرپسته میخورم

طاها:دوتا شیر پسته لطفا

مرد سری تکون داد و رفت

طاها شروع به صحبت کرد:گفتن این حرف ها بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنید برام سخته ولی باید بگم چون فکر میکنم این حق شماست که همه چیز رو بدونید...

امروز مجبور شدم برای دومین بار بهتون دروغ بگم و الان دارم از شرمندگی و عذاب وجدان میمیرم...

زیرلب خدای نکرده ای گفتم و با تعجبی ساختگی پرسیدم:برای دومین بار؟؟

طاها با شرمندگی سر تکون داد و گفت:باور کنید من اصلا ادم دروغگویی نیستم،باور کنید از 15 سالگی تا حالا اصلا دروغ نگفتم...سرش و رو پایین انداخت و ادامه داد:ولی باور کنید هردوبارش به خاطر خودتون بوده...

بار اول وقتی بود که زنگ زدید تا خبر موافقت خانوادتون رو بدید،من خواب بودم ولی نمیخواستم فکر کنید مزاحمم شدید برای همین گفتم صدام گرفته

سرشو بلند کرد با دیدن لبخندم پرسید:چرا می خندید؟؟

_من اون موقع فهمیدم راستشو نگفتید

_واقعا؟؟!!

_بله چون اصلا دروغگوی خوبی نیستید

همون موقع سفارش هامون رو هم اوردند

ادامه دادم:ولی من اصلا دروغگویی رو بهتون نسبت ندادم چون مطمئن بودم صد در صد دلیلی برای پنهون کاریتون داشتید

لبخندی از ته دل زد و با صدای ارومی گفت:ممنونم یسنا خانوم،حالا دیگه ایمان دارم تو انتخابم اشتباه نکردم

منم لبخن زدم گفتم:امرووز هم داشتید یه چیزی رو پنهون می کردید درسته؟

_بله...یعنی میدونید قسمت سخت قضیه همین مسئله ی صبحه،راستش مادر و پدرم مسافرت ترفتند و قرارهم نیست بروند،منم که دیشب جوابتونو ندادم به خاطر این نبود که حموم بودم...

منتظر بهش چشم دوختم،دوست داشتم با نگاهم تشویقش کنم حرف بزنه... دوست داشتم بفهمه حتی اگه خودش هم منو دوست نداشته باشه ناراحت نمیشم چون مطمئنم لیاقت طاها خیلی بیشتر از منه،لیاقتش یه دختر افتاب مهتاب ندیده است نه منی که...

بلا خره شروع به گفتن ادامه ی حرفش کرد:میدونید خیلی بده وقتی خیلی خوش حالی،وقتی حس میکنی به چیزی که خواستی رسیدی و تا خوشبختی فاصله ی زیادی نداری اطرافیانت یه چیزی بگن و حالت رو خراب کنند...بعد از یه مکث کوتاه ادامه داد:

_حال دیشب من دقیقا همین بود،وقتی خبر موافقت خانوادتون رو بهم دادید خیلی خوش حال شدم،مومئنم اگه کل دنیا رو هم به اسمم می کردن احساسی که دیشب داشتم بهم دست نمیداد،شاید فکر کنید دارم اغراق می کنم ولی به خداوندی خودش(وانگشت اشاره اش رو به سمت بالا گرفت)حرفِدل و قلب و عقلمه...

طاها:می خوام قبلش بدونید هرچی هم که پیش بیاد و هرسنگی هم جلوی ازدواج من و شما رو بگیره من کوتاه نمیام،هر سنگی هم که باشه من برش میدارم...دیشب بلافاصله بعد از اینکه قطع کردم رفتم به مامان و بابام که مثل هرشب مشغول تماشای تلویزیون بودند گفتم که خانواده ی شما نظرشون تغییر کرده و با ازدواج ما موافقت کردند،انتظار داشتم اونا هم مثل من خوش حال بشن اما دیدم اخم هاشون بدتر رفت تو هم...

تعجب جای خوش حالیم رو گرفت طاها ادامه داد:پدرم گفت یکی از دوستاش که چندتا مغازه اش چند تا بالاتر از مغازه باباست بهش گفته که یه اقایی برای تحقیق اومده،اونم تحقیق درباره ی ازدواج و خونه ی شماهم تنها جایی بود که من برای خواستگاری رفته بودم،بابا هم با مشخصاتی که اون اقا بهش میده میفهمه پدرتون برای خواستگاری اومده،مثل اینکه دوست بابا هم کلی از وضع مالی ما این طور چیز ها برای پدرتون گفته و الان هم که پدرتون بعد از حرف های شب خواستگاری یکدفعه با ازدواج ما موافقت کرد مطمئن شد پدرتون به خاطر پول حاضر شده ما با هم ازدواج کنیم و به خاطر همین هم پدر و مادرم گفتند به این ازدواج راضی نیستند...

بعد از تموم شدن حرف هاش اه عمیقی کشید،انگار که بار سنگینی از رو دوشش برداشته شده باشه...چشم های خوش رنگش با نگرانی به من خیره شده بود و منتظر عکس العمل من بودند...نمیدونم چرا ولی این چهره ی نگران رو دوست داشتم،از اینکه این چشم ها نگرانند تا من ناراحت نشم،نگرانند که بهشون اعتماد میکنم یا نه...نگرانند که پایِ صاحبشون وای میستم یا نه...نگرانند که پشتش رو خالی میکنم یا نه...یه ذوق کودکانه عجیبی داشتم...

شیر پسته ام رو برداشتم و اروم اروم شروع به خوردن کردم،تعجب هم قاطی نگرانی چشم های طاها شد ولی هنوز هم رنگ نگرانیِ چشم هاش بیشتر بود...

_من بهتون اطمینان دارم اقا طاها و مطمئنم هر کاری برای اینکه بهم برسیم می کنید.من واقعا متاسفم که پدرم به خاطر پول راضی به ازدواج ما شد اما باور کنید من تا قبل از تحقیق بابا از خانوادتون اصلا نمیدونستم خانواده اتون در چه سطحی هستند،من حتی یه لحظه هم به پول شما و خانوادتون فکر نکردم و نمیکنم و نخواهم کرد...

طاها لبخند زد و گفت:منم مطمئنم همینطوره که شما میگید،قصدم از اینکه گفتم پدرتون رو راضی کنید بیان تحقیق همین بود نمی خوام توهین کنم ولی میدونستم پدرتون به خاطر وضع مالی خودم و خانواده ام هم که شده رضایت میدند ما ازدواج کنیم...من شما رو خیلی خوب میشناسم،البته کلا ادم شناس خوبی هستم ولی خوب رو شما خیلی دقیق بودم و مطمئنم ادم پول پرستی نیستید و منو به خاطر خودم می خواهید...

دوباره نگران شدم ولی نگرانی الانم بیشتر از وقتی بود که طاها می خواست صحبت کنه،حالا من باید حرف میزدم،حالا من باید منتظر می موندم ببینم طاها قبولم میکنه یا نه ،حالا نوبت من بود که از خودم و گذشته ام بگم...نوبت من بود که نگاه نگرانم رو بدوزم بهش و منتظر عکس العملش بشم...طاها بزرگترین ارزوی زندگیمه ولی اگه منو نخواد ازش دلگیر نمیشم چون اون لیاقت بهترین ها رو داره ولی من بهترین نیستم...اگه به طاها نرسم بزرگترین ارزوم به جای خودِ طاها میشه خوشبختیِ طاها...اون قدر عاشق هستم که اگه با یکی دیگه ازدواج کرد ازش خرده نگیرم و براش ارزوی خوشبختی کنم...

بالاخره شروع به صحبت کردم:اقا طاها خودتون تا حدودی از گذشته ام خبر دارید ولی من میخوام همه چیز رو بهتون بگم تا با اگاهی تصمیم بگیرید،دوست ندارم چیز پنهونی از هم دیگه داشته باشیم...اگه با گذشته ام کنار اومدید که سعی میکنم خانواده ها رو راضی کنیم تا با هم ازدواج کنیم اگرم نه که...

طاها پرید وسط حرفم:یسنا خانوم بهتر گذشتتون رو برای خودتون دفن کنید،قرار نیست من با گذشته ی شما ازدواج کنم،قراره من با حالِ شما زندگی کنم،با این ادمی که الان رو به رو م نشسته نه ادم چند هفته، چند ماه یا چند سالِ قبل...شما دقیقا همون کسی هستید که همیشه ارزوشو داشتم.درسته دیدار اولمون اصلا خوب نبود ولی تو مسافرتی که باهم رفتیم فهمیدم ذاتتون پاکه و اگه به اون راه کشیده شده بودید به نااگاهیتون و شرایط و خانواده ای که توش قرار گرفتید ربط داره وقتی هم که خانوادتون رو دیدم مطمئن شدم درست حدس زدم.

بهش لبخند زدم اونم بعد از اینکه جواب لبخندم رو داد گفت:بهتر دیگه بریم،خانوادتون نگران میشن

تو دلم پوزخنی به حرف طاها زدم،مطمئن بودم حتی اگه تا 11_12 شب هم برنگردم نه مامان نه بابا هیچکدوم زنگ نمیزدند ببینن مردم یا زنده...

طاها من و تا جلوى خونه رسوند

-ممنون آقا طاها لطف كرديد

-وظيفم بود...امروز بهم خيلى خوش گذشت،شما هم نگران هيچ چيز نباشيد خودم بهتون قول ميدم مامان و بابام و راضى كنم

چشمى گفتم و مجددا تشكر كردم و پياده شدم

كليد رو از تو كيفم درآوردم و درو باز كردم

نگاهى به عقب انداختم،طاها هنوز وايساده بود،رفتم داخل و درو بستم

تكيه دادم به در و چشمامو بستم،يه نفس عميق كشيدم و با يه لبخند از ته دل رفتم توى خونه.

ترجيح دادم اگر مامان يا بابا سؤالى درباره ى اينكه خوانواده ى طاها كى ميان خونمون پرسيدن بهشون بگم رفتند مسافرت

دوست نداشتم بهشون بگم خوانواده ى طاها راضى نيستند،هر چند كه من بهشون حق ميدادم،ولى مامان و بابا نظر من و نداشتند و من دوست نداشتم يه درگيرى ديگه اتفاق بيفته...

موقع خواب به طاها sms دادم:آقا طاها ميخوايد چه جورى خوانوادتون رو راضى كنيد؟

بلافاصله جواب داد:عليك سلام خانوم!ممنون ما چطورى؟هيچى سلامتى!شما چه خبر؟مطمئن باشيد من هر طورى شده پدر و مادرم رو راضى ميكنم،شما نگران نباشيد

بعد از خوندن پيامش با اون لحن شوخ و محكم خيلى شرمنده شدم و انقدر خجالت كشيدم كه ديگه روم نشد جواب sms شو بدم و فقط يه sms خالى واسش فرستادم اونم يه اسمايلى خنده واسم فرستاد.

خيلى خوشحال بودم كهداره از جديت طاها كم ميشه و باهام شوخى ميكنه...

يك هفته اى ميشد كه از طاها خبر نداشتم،هم حسابى دلم براش تنگ شده بود هم نگرانش بودم،بالاخره يك هفته بيخبرى كم چيزى نيست...

روى كاناپه جلوى تلويزيون نشستم و مشغول تماشاى فيلم سينمايى كه پخش ميشد شدم...

با شنيدن صداى زنگ تلفن از جام بلند شدم و رفتم تا ببينم كيه پشت خط...

صداى ناآشناى زنى كه درحال گريه كردن بود بيشتر از قبل نگرانم كرد

با صدايى لرزون گفتم:خانم شما كى هستيد؟براى چى با خونه ى ما تماس گرفتيد؟

زن در حالى كه گريه ميكرد گفت:من كه ازت نميگذرم انشاا... خدا هم ازت نگذره...هيچوقت نميبخشمت...آه و نفرينم هميشه پشت سرته...اميدوارم يه روز خوش تو زندگيت نبينى،اميدوارم بلايى به سرت بياد كه عالم به خودش نديده باشه...

با بغض گفتم:اخه خانم چرا انقدر نفرين ميكنيد؟لااقل خودتون و معرفى كنيد بدونم كى هستيد؟مطمئنيد شماره رو درست گرفتيد؟

-پسرم رو ازم گرفتى خدا همه ى زندگيت رو ازت بگيره،الهى سياه بخت بشى...مگه پسر من چه گناهى داشت كه اين كارو باهاش كردى؟...پسر من چشم و دل پاك بود،اصلا اهل عشق وعاشقى نبود...بگو چه جورى طاهاى منو جادو كردى كه به خاطر مخالفت ما با ازدواجت خودكشى كرد؟؟؟

اين خانومه الان چى گفت؟!گفت طاهاى من...گفت طاهاى من خودكشى كرده؟...تكيه دادم به ديوار،سر خوردم و نشستم روى زمين،دست و پام يخ زده بود...هر لحضه امكان داشت محتويات معده ام بريزه بيرون...سرم گيج ميرفت...خانومه همينجورى داشت پشت تلفن حرف ميزد ولى من هيچكدوم از حرفاش رو نميفهميدم

مغزم خالى خالى بود و فقط چهارتا كلمه مدام توش تكرار ميشد و انعكاس اين چهار كلمه داشت منو ديوونه ميكرد،طاهاى...من...خودكشى...ك

گوشى تلفن از دستم افتاد...ديگه برام مهم نبود خانومه چى ميگه...چيزى رو كه بايد،شنيده بودم...ولى دروغه...خدايا!من ميدونم دروغه...طاهاى من محكم بود...با ايمان بود...ميدونست خودكشى گناه كبيره ست...ميدونست كسى كه خودشو ميكشه جاش ته جهنمه...

هيچوقت از اين كارا نميكرد،طاها بهم قول داد هرجور شده خانواده اش رو راضى كنه ولى من نميخواستم اين وسط خودش فدا بشه...يعنى اين خانمه راست ميگفت؟يعنى راستى راستى طاها خودكشى كرده؟

يعنى واقعا طاها...واييييى خدا...چى سرم اومد؟

از شوك بيرون اومدم،تازه فهميدم چه اتفاقى افتاده...تازه فهميدم چه بلايى سرم اومده...با عجله گوشى رو از روى زمين برداشتم...ديگه صداى خانومه نميومد و بوق اشغال ميخورد...

سريع بلند شدم و رفتم تو اتاقم...اصلا نميفهميدم چى ميپوشم فقط ميخواستم زودتر حاضر بشم...كاغذى رو كه آدرس خونه ى طاها اينا رو روش نوشته بودم برداشتم و از خونه رفتم بيرون.

دويدم سمت خيابون و براى اولين تاكسى دست تكون دادم و گفتم دربست

اونم بدون معطلى وايساد،آدرس رو دادم دستش،اونم يه نگاهى به كاغذ انداخت و بعد هم شروع كرد به روندن...نميدونم چقدر گذشته بود كه با صداى رسيديم راننده به خودم اومدم...ده تومنى مچاله شده ى توى دستم و پرت كردم طرفش و با عجله رفتم سمت خونه ى طاها اينا...تند تند و پشت هم زنگ ميزدم

بعد از چند دقيقه در با صداى تيك باز شد

با عجله دويدم سمت ساختمون،چند دفعه هم نزديك بود بخورم زمين ولى خودم و كنترل كردم...

از طبقه ى دوم صداى گريه ميومد،پله ها رو بالا رفتم...در يكى از اتاق ها باز بود،رفتم داخلش...دخترى گوشه ى ديوار نشسته بود و بى صدا گريه ميكرد و زنى كه بلند بلند زجه ميزد و فاصله ى زيادى با از حال رفتن نداشت ولى از يكى از در هايى كه توى اتاق بود صداى آب ميومد...آروم آروم به سمت در رفتم...بازش كردم...سرم رو كه پايين بود بالا آوردم و...

طاها رو با همون لباس هايى كه روز قرارمون تو كافى شاپ پوشيده بود غرق در خون توى وان ديدم...رگ دستش و زده بود...

طاها خودكشى كرده بود...

با صداى جيغ خودم از خواب پريدم...لباس هام خيس خيس بود...هوا تاريك شده بود و من رويه كاناپه ى جلوى تلويزيون بود...مثل اينكه همه رو خواب ديدم...

-واى خدايا شكرت كه خواب بود وگرنه من دووم نميوردم!

فورى گوشه ى تلفن و برداشتم و شماره ى طاها رو گرفتم...

-سلام يسنا خانوم،خوب هستيد؟

شادى صداش باعث آرامشم شد:سلام شما خوبيد آقا طاها؟

-راستش همين الان داشتم شمارتون و ميگرفتم كه شما زنگ زديد

-اتفاقى افتاده؟

-بله...ولى يه اتفاق خوب

-چى شده آقا طاها؟!

-خب راستش من خوانواده ام رو راضى كردم تا با هم ازدواج كنيم...

نه ميتونستم نه ميخواستم خوشحالى صدام و پنهان كنم:واقعا؟!؟!

-بله...واقعا و اگه اجازه بديد ما همين فردا شب مزاحمتون ميشيم،البته مامانم با منزلتون تماس ميگيره...

چيزى نگفتم كه دوباره خودش ادامه داد:راستى چيكارم داشتيد كه زنگ زديد؟

-يه خواب خيلى بد ديدم كه...

پريد وسط حرفم:درباره ى من؟

-بله

-واى چقدر من مهم شدم،چه خوابى خيلى بدى بود؟!

خنده ام گرفته بود،خوبه نگفتم رؤيا ديدم وگرنه چقدر ذوق زده ميشد:راستش خواب ديدم خودكشى كرديد

بلند زد زير خنده،انقدر خنديد كه منم كم كم دات از خنده اش خنده ام ميگرفت

-واقعا يه همچين خوابى ديديد؟!؟!آخه چه جورى فكر كرديد من خودكشى كنم؟...واى خيلى عالى بود

نميدونم چرا از دست طاها ناراحت نميشدم،اگه هر كس ديگه اى جز طاها بهم اين حرف ها رو ميزد خرخره اش رو ميجويدم ولى مطمئن بودم شخصيت طاها بالاتر از مسخره كردن و امثال اين كارهاست...

خنده اش كه بند اومد گفت:ولى در عوض عمرم طولانى ميشه ها،آخه ميگن وقتى خواب يكى رو ببينى كه مرده يعنى عمرش طولانى شده...

از طولانى شدن عمر طاها ناخودآگاه لبخندى روى لبم اومد،واى كه من چقدر اين بشر و دوست دارم...

-راستى آقا طاها چجورى تونستيد خوانوادتون و راضى كنيد؟؟

-اعتصاب غذا كردم،سه روز ز اتاقم بيرون نيومدم،با مامان و بابام صحبت نكردم و سر كارم نرفتم تا راضى شدند الان هم از ٨٢ كيلو شدم ٥٢ كيلو

-واقعا؟!؟!

-نه بابا يسنا خانم،من تا حالا از گل نازكتر به مامان و بابام نگفتم حالا بيام اعتصاب غذا و قهر كنم؟رفتم درست و منطقى باهاشون حرف زدم و همه چيز رو هم درباره ى شما بهشون گفتم...

-همه چيز رو؟!؟!

-بله دقيقا همه چيز رو...دوست ندارم چيزى پنهون بمونه كه بعد تو زندگيمون شما از چيزى ترسى داشته باشيد...اونا هم بعد از هم فكرى و مشورت به اين نتيجه رسيدن كه ما به درد هز ميخوريم و ازدواج ما با هم موجب خوشبختيمون ميشه...

لبخندى از سر آسودگى زدم

-حالا انشاا... ديگه حرف هاى اساسى بمونه براى شب خواستگارى

-آقا طاها لطفا خوانوادتون رو آماد كنيد،خودتون كه بابام و ميشناسيد ميترسم شرط هاى سخت و الكى بذاره و مهريه و اينا رو ببره بالا...

-نگران نباشيد يسنا خانوم...

-ممنون آقا طاها پس فعلا خداحافظ...

-مراقب خودتون باشيد،خدانگهدار...

ساعت هشت شب بود كه مادر طاها به خونه زنگ زد و اجازه خواست فردا شب بيان خونمون،مامان هم با روى باز جوابش و داد و ازشون قول گرفت حتما براى شام بمونن...

خانواده ى طاها طبق قرارى كه گذاشته بودند،به موقع بودند،اين بار دوست داشتم از هميشه تميزتر و مرتب تر باشم...

چادرم رو سرم كردم و براى استقبال از مهمونا رفتم دم در

وقتى طاها رو ديدم تازه فهميدم چقدر دلم براش تنگ شده بود،كت و شلوار سرمه اى پوشيده بود با پيراهن سفيد و كرواتى با رنگهاى مخلوط سرمه ا. و آبى و مشكى،موهاش هم مثل هميشه ولى مرتب تر به سمت بالا داده بود ،توى انگشت يكى مونده به آخر دست راستش هم يه انگشتر عقيق بود كه تا حالا نديده بودم... بعد از سلام و احوال پرسى با مادر و پدر و خواهر طاها سلام آرومى هم به خودش دادم و سبد گل رو ازش گرفتم...

آرومى صدام به خاطر تاقچه بالا گذاشتن و كلاس گذاشتن نبود به خاطر خجالتى بود كه خيلى ناگهانى اومده بود سراغم.

همه تو سالن پذيرايى نشسته بوديم و مشغول صحبت،پدر و مادر طاها يك لحظه هم با حرف هاشون خواستگارى قبل رو به روى من و خانواده ام نياوردند...

به دستور مامان براى آوردن چاى به سمت آشپزخانه رفتم،سينى به دست دوباره برگشتم و به همه چاى تعارف كردم،و اين بار هم مثل دفعه ى قبل پدر طاها بدون حاشيه رفتن شروع به صحبت كرد و من دوباره توى دلم تحسينش كردم.

-راستش اين دوتا جوون كه از قبل به تفاهم رسيدند،شما هم كه خدا رو شكر راضى هستيد ما هم كه جز خوشبختى پسرمون چيزى نمى خواهيم

بابا:بله...انگار همه چيز دست به دست هم دادند تا اين ازدواج سر بگيره...

پدر طاها:بله...پس اگه اجازه بديد يسنا خانوم و طاها جان بروند يه جا بشينند با هم صحبت كنن تا حرف نگفته ا. بينشون باقى نمونه

تا حرف پدر طاها تموم شد سرم و بلند كردم و يه نگاه به طاها انداختم كه ديدم به صندلى تكيه داده و يه پاش و رو پاش انداختى و داره با يه لبخند شيطون منو نگاه ميكنه.منم لبخند زدم و سرم و انداختم پايين.

بابا:يسنا جان با آقا طاها بريد تو اتاقت حرف هاتون رو بزنيد...

تا طاها اين حرف بابام رو شنيد فورى بلند شد و گفت بريم،مامان و باباش با تعجب بهش نگاه كردند و بعد هر دو زدند زير خنده...

منم بلند شدم و گفتم:از اين طرف(و با دست به طرف اتقم اشاره كردم)

ولى طاها گفت:شما بفرماييد من پشت سرتون ميام

آخ خدا ...من عاشق همين جنتلمنياشم...

وقتى رفتيم تو اتاقم طاها برعكس آرمان در و نبست و وقتى من روى تخت نشستم نيومد كنارم بشينه،صندلى ميزم و جلو كشيد و روى اون نشست

طاها:خب يسنا خانوم من منتظرم حرف هاى شما رو بشنوم

-نميخواهيد شما اول بگيد؟

-نه...براى حرف هاى شما مشتاق ترم

-خب ميدونيد آفا طاها من از دروغ متنفرم به نظرم بهتره هر وقت تو زندگى با هم مشكلى داشتيم يا ناراحتى بينمون به وجود اومد به جاى پنهان كارى و كارهاى بچگونه با هم صحب كنيم و مسئله رو حل كنيم...و ديگه اينكه خانواده و فاميل هاى من هيچ جوره با شما و خانوادتون و همينطور من جور نيستند ميخواستم از همين الان بهتون بگم اگه يه موقع حرفى زدند ناراحت نشيد...اميدوارم اگرم پدرم حرفى از مهريه ى سنگين و شيربها و عروسى آنچنانى زد ناراحت نشيد م خودم باهاشون صحبت ميكنم ولى خب نميخوام امشب مشكلى پيش بياد...و آخرين چيز اينكه من با همه چيز ميتون بسازم،با بى پولى،سختى،خلاصه همه چيز ولى اگه زمانى از من خسته شديد بهم خيانت نكنيد،اگه همه چيز رو بهم بگيد و طلاق بگيريم كمتر شكسته ميشم تا وقتى ببينم كسى كه دوستش دارم بهم خيانت كرده...

اخم هاى طاها حسابى تو هم بود با صداى نه چندان آرومى گفت:واقعاً شما درباره ى م چى فكر كرديد يسنا خانم؟!آخه چه جورى پيش خودتون فكر كرديد كه من يه روزى به شما خيانت ميكنم؟!به نظر شما من يه آدم هوس بازم كه هر روز يه زن رو انتخاب كنم و باهاش باشم؟!من اگه كسى رو براى ازدواج انتخاب كردم يعنى ميخوام تا آخر عمر باهاش باشم،يعنى ميخوام اون فرد بشه خانوم دل و خونه ام نه اينكه بعد از يه مدت ازش خسته بشم...

از خجالت لبم رو گاز گرفت و سرم و انداختم پايين،واقعا چه جورى تونستم همچين فكرايى در باره ى طاها بكنم؟!...

آروم زير لب گفتم:ببخشيد ولى ترجيح ميدم همين اول همه ى حرف هام و بزنم،درسته درباره ى شما احمقانه فكر كردم ولى خب من يه زنم و بدترين اتفاقى رو كه ممكنه براى يه زن بيفته خيانت شوهرش به اونه...

-من دركتون ميكنم يسنا خانم،بقيه ى صحبت هاتون رو هم قبول داشتم و البته اگه شما هم نميگفتيد باز هم رعايت ميكردم و حالا اجازه بديد من صحبت كنم...

سر و پا گوش شدم، خيلى دوست داشتم بدونم الان طاها چى ميخواد بگه:بفرماييد

من فقط از شما چند تا خواسته ى كوچولو دارم،همه اش پنج تا(بعد شانه هايش را بالا انداخت و با دست اش پنج را نشان داد)

زدم زير خنده

ادامه داد:اول اينكه دوست دارم تا آخر عمر باهام باشيد،وقتى ميگم باهام باشيدمنظورم اين نيست كه فقط زنم باشيد و برام غذا درست كنيد و لباس هام رو اتو كنيد و نياز هامو برطرف كنيد...منظورم از با هم بودن اينه كه خانوم خونم باشيد...دوست دارم وقتى ميام خونه از شما آرامش بگيرم ،دوست دارم اگه اتفاقى افتاد شما پشتم باشيد...يه مرد براى همه تكيه گاهه ول يه وقتاي كم مياره و احتياج دار يكى تو خفا،تو تاريكى و دور از چشم همه آرومش كنه و هيچكس نميتونه مثل خانوم آدم آرومش كنه...هر كسى هم هر چيزى بگه باز هم حرف هايى كه همسرت به ميزنه ي چيز ديگه ست چون اون حرفا از سر عشقه...دوست دارم شما خانوم خونه ام و آرامِ قلبم باشيد...

دوم اين كه من خيلى بچه دوست دارم،دوست دارم حداقل سه تا بچه داشته باشيم...

سوميش اين كه ازتون ميخوام هميشه و در هر شرايطى بهم اعتماد داشته باشيد چون هيچ چيزى مثل بى اعتمادى و شك ه مرد و داغون نميكنه و چهارميش اين كه همه ى حرف ها و درد و دل هاتون و به خودم بگيد،دوست دارم هر وقت مشكلى داشتيد روى من به عنوان يه دوست حساب كنيد نه همسرتون...

مخصوصا حرف هايى كه در رابطه با خودمون و زندگيمون باشه،هيچوقت دوست ندارم مشكلاتمون رو از زبون يه نفر ديگه جز شما بشنومو مطمئن باشيد چون من از شما انتظار دارم اينطورى باشيد خود هم اين اخلاق رو دارم...

و آخرين چيزى ك ازتون ميخوام اينه كه هرچه زودتر ازدواج كنيم،من اصلا دوست ندارم چند سال يا حتى چند ماه با هم نامزد باشيم...من ميخوام حداكثر تا آخ ماه آينده به هم ازدواج كنيم و بريم سر خونه و زندگيمون...

-آخه آقا طاها چه جوررى تا آخر ماه ديگه كارامون و بكنيم من نه جهاز دارم،نه لباس نه خيلى چيزاى ديگه....

-من دوست دارم وسايل خونه اى رو كه قراره توش زندگى كنيم با هم انتخاب كنيم نه اينكه تو خونه اى زندگى كنم كه وسايلاش انتخاب خواهر و مادر شماست.... در نتيجه يه هفته بكوب ميريم دنبال وسايل خونه... اصلا هم لازم نيست به پدرتون راجب مبلغش چيزى بگيد... اينا همه ميشه هديه ى اين كه بالاخره همه چيز جور شد تا ما ازدواج كنيم...

بعدشم لباس و حلقه و اينا كار دوروزه حالا بگيم يه هفته ام دنبال مكان براى عروسى و گل فروشى و آرايشگاه و اينا باشيم سر جمع يه هفته هم حساب كنيم بايد تا سه هفته ى ديگه ازدواج كنيم... اگر اجازه بديد الان جلوى خانواده ها هم اعلام ميكنم كه ما با هم به توافق رسيديم كه تا آخر ماه ديگه ازدواج كنيم.

-آخه چرا انقدر عجله داريد؟

سرى تكون داد و با لحن شيطونى گفت:ديگه ديگه... حالا هم اگه حرفى نمونده بريم بيرون نتايج رو اعلام كنيم

-مگه مسابقه ست؟

-كجاى كاريد خانوم از مسابقه هم سخت تر بود

بلند شدم و گفتم بريم

طاها كنار در اتاق وايساد و نگهش داشت تا م اول برم بعد هم پشت سرم اومد...

خيلى ضايع بود كه لبخند از رو لبم كنار نميرفت ولى نميتونستم كاريش كنم با همون لبخند به طاها نگاه كردم اونم بهم نگاه كرد و يه لبخند مهربون تحويلم داد كه دل گرمم كرد هر كدوم سر جاهامون نشستيم 

باباى طاها گفت:از چهره هاتون مشخصه كه همه چى بر وقف مراد بوده

طاها با لبخند گفت:بله فقط ما تصميم گرفتيم حداكثر تا ماه آينده ازدواج كنيم

بابا:چرا انقدر زود؟ما هنوز جهاز يسنا رو آماده نكرديم

-احتياجى به جهاز نيست خونه اى كه من تهيه كردم مبله ست و همه ى وسايل مورد نياز رو داره

نميدونم چرا طاها دوباره پنهون كارى كرد ولى من بهش اعتماد دارم ولى مطمئنم كه مثل دفعه ى پيش دليل خاصى داره

بابا:اگه هردوتون ب اين مسئله موافقيد ما هم حرفى نداريم

به خودم گفتم بابا از خداشم هست كه ار جهاز جور كردن از رو دوشش برداشته بشه...

پدر طاها:حالا بهتره بريم سراغ جور كردن مهريه و اي طور چيزا...

با گفت اين حرف لبخند بزرگى روى لب مامان و بابا اومد

ولى من سريع گفتم:م دوست دارم مهريه ام چهارده تا سكه باشه

بابا پوزخندى زد و گفت:لابد به نيت چهارده معصوم؟!

به بابا نگاه كردم و محكم جواب دادم:بله...

بابا:پس مهريه بايد چهارده هزارتا باشه

با شرمندگى آميخته ه نگرانى به طاها نگاه كردم ولى اون بهم لبخند زد و بعد ه باباش نگاه كرد

پدرش هم مثل خودش لبخند زد و گفت:پس مباركه

و اضافه كرد:بهتره ت موقع عروسى يه صيغه ى محرميت بي اين دوتا جوو خونده بشه تا اگه خواستن رفت و آمدى داشته باشن راحت باشند و به مشكل برنخورند

باا:البته براى ما محرم بودن يا نبودن مهم نيست ولى اگ شم اينطورى راحتيد مشكل نيست

-پس با اجازه ى شما چون طها و يسنا جان هم عجله دارند زودتر عروسى كنند كنار هم بشينند تا م بينشون صيغه بخونم

با سرى تكن داد و گفت:بلند شو يسنا جان

خواهر طاها و يلدا از روى مبل دونفره بلد شدند و من و طاها كنار هم نشستيم و پدر طاها مشغول خواندن كلماتى عربى شد.

بله رو گفتم و رسما زن طاها شدم

چقدر منتظر اين لحظه بودم

باورم نميشه بالاخره به آرزوم رسيدم،بالاخره به طاها رسيدم...

پدر طاها با لبخند و به پدر و مادرم گفت:اگه اجازه بديد طاها و يسنا جان بروند بيرون با هم يهدورى بزنند بالاخره مثلا الان نامزد همن ديگه

طاها لبخندى به عرض شونه زد و منم مثلا خجالت كشيدم و سرم رو انداختم پايين...

مامان:يسنا جان بلند شو حاضر شو با آقا طاها بريد بيرون

با اجازه اى به جمع گفتم و به سمت اتاقم رفتم... ميل عجيبى به خوشتيپ بودن داشتم...

بد از آماده شدن دوباره به پذيرايى برگشتم به محض اينكه مورد ديد قرار گرفتم طاها از روى مبل بلند شد و گفت:بريم؟

با خجالت سر به معناى آره تكون دادم

طاها رو به جمع گفت:پس فعلا با اجازه

با دست به م اشاره كرد تا جلوتر برم

در و برام با كرد و اول م رفتم بعد هم اون...

تا وقتى كه به ماشين برسيم چيزى نگفت

اول در و برام باز كرد و بعد گفت:بفرماييد بانو...

واى كه شنيدن كلمه ى بانو از زبون طاها چه فازى داشت!

اين بار خودم چادرم و جمع كردم كه با لبخند طاها مواجه شدم

در رو بست و خودش هم سوار شد...

وقتى كه راه افتديم طاها گفت:واى باورم نميشه يسنا بالاخره مال خودم شدى

با دهان باز مونده از تعجب بهش خيره شدم،تغيير ١٨٠ درجه اى طاها برام قابل هضم نبود.

خودش گفت:اونطورى نگاه نكن،يسنا خانوم و شما و اينا مال قبل از اين بو

كه ب هم محرم بشيم و ديگه مطمئن بشم مال هميم از الان به بعد تو يسنا بانو اى و من طاها جان

بعد با لحن تهديد كننده اى گفت:درضمن از اين ب عد هم هر بار صدات كردم يا بايد بگى جان يا جانم طاها جان

بعد هم زد زير خنده... منم باهاش شروع به خنديدم كردم

شخصيت شيطون طاها برام جالب تر و دوست داشتنى تر بود... البته من طاها رو همه جوره دوست داشتم...

طاها:خب حال ساعت ٩:٣٠ شب كجا بريم؟

-نميدونم هرجا دوست دارى بريم...

-چه زن قانع اى گرفتم من...يعنى چى نميدونم خانوم؟االان بايد انقدر جيغ جيغ كنى و اسم جاهايى رو كه دوست دارى بگى تا من اعصابم خرد بشه و برم جايى كه شما ميگى...

-بذار همين الان يه اعترافى بكنم،جلوى هركسى جيغ جيغو باشم جلوى تو اصلا نميتونم يه همچين شخصيتى داشته باشم،راستشو بخواى يه جورايى اصلا دوست ندارم رو حرفت حرف بزنم

-واى خدا هر روز با صد نفر سر و كار دارم و هزار جور اعتراف ميشنوم ولى اين شيرين ترين اعترافى بود كه تاحالا شنيدم

-راستى تا يادم نرفته،چرا قبول كردين ١٤ هزار سكه مهر كنيد؟

-اولا نه من و نه خانواده ام به مهريه اعتقادى نداريم،ثانيا ارزش شما بيشتر از اين حرفاست بانو،ثالثا مگه قراره از هم جدا بشيم يا شما مهريه ات رو بخواى كه نگران باشم؟

لحنش دوباره شيطون شد:مهريه ى شما در اصل مهر و محبت منه كه قول ميدم هر روز ١٤ هزار بار مهر و محبت نثار شما كنم بانو...

از خجالت سرم رو انداختم پايين

باورم نميشد اين همون طاهاى سر به زيرى باشه كه اوايل به من نگاه هم نميكرد...

-يه سؤال ديگه!!چرا به بابام گفتيد خونتون مبله ست؟

-اولا كه سؤالت از بيخ و بن ايراد داره،بايد بپرسى طاها جان،شوهر نازنين چرا به بابام گفتى خونمون مبله ست درحالى كه قراره وسايل خونه اى رو كه قراره با عشق توش زندگى كنيم رو خودمون بخريم؟بعد من جواب ميدم:يسنا بانو،همسر عزيزتر از جانم به خاطر اينكه نميخواستم عروسيمون عقب بيوفته،درضمن دوست نداشتم غرور پدرت از اينكه موقعيت مناسبى براى تهيه ى جهيزيه نداره خدشه دار بشه

براى بار هزارم توى دلم به طاها افتخار كردم

خدايا تا آخر عم به خاطر اين كه طاها رو قسمتم كردى نوكرتم

-خب بانو حالا اگه سؤالاتون تموم شد و موافق باشى دو تا بستنى توپ بخريم و بريم تو اين پارك هم قدم بزنيم هم به اين شك مبارك برسيم(و به شكم عضلانى و خوش فرمش اشاره كرد)

-هر چى شما بگيد اقا

-پس شما تو ماشين بشين تا م برم بستنى بخرم و بعد با هم بريم

-چشم

از اين ك طاها در همه حال احترامم رو نگه ميداشت خيلى خوشم ميومد

طاها همه چيزش بيست بود...همه چيزش

پنج دقيقه بعد طاها درحالى كه دوتا ظرف مخلوط بستنى و فالوده تو دستاش بود ازم خواست پياده شم

در ماشين رو باز كدم و پياده شدم...

طاها:يسنا،سوييچ رو از تو جيبم بردار و در ماشين رو قفل كن(و به جيب شلوارش اشاره كرد)

با تعجب گفتم:من بردارم؟؟

-په نه په ميخواى با اين دستاى پر سوييچ رو هم خودم از تو جيب شلوام بردارم

-خب آخه...

-از چى خجالت ميكشى خانوم؟الان ديگه شرع زنمى اونوقت خجالت ميكشى دست تو جيب شوهر كنى؟!

چيزى نگفتم...يعنى چيزى نداشت كه بگم وقتى حق با طاها بود...خودمم نميدونم از كى انقدر خجالتى شده بودم...نه ه زمانى ك تو بغل هر پسر آشنا و غريبه اى ميرفتم نه به الان كه از شوهر خودممم خجالت ميكشيدم

اگه م جاى طاها بودم صد بار گذشته ى يسنا رو به روش ميوردم مخصوصا كه من و ارسام رو تو اون وضع ديده بود... ول خب طاها مرد بود و سر حرفش مونده بود...انگار راستى راستى گذشته ى مو دفن كرده بود...

با صداى طاها به خودم اومدم:باز كه رفت تو هپروت بانو... آب شد اين بستنى ها...

بى حرف دستم و كردم ت جيب طاها و سوييچ رو درآوردم و درهاى ماشين رو قفل كردم و دوباره سوييچ رو گذاشتم تو جيب طاها...

از خيابون رد شديم و به سم پارك رفتيم

طاها بستنى رو داد دستم و گفت:بز تو رگ بانو خنك شى...

بستنى رو گرفتم و تشكر كردم و درحالى كه مشغول خوردن بوديم قدم ميزديم...

طاها:از فردا بايد بكوب دنبال خريد هاى عروسى و وسايل خونه باشيم،بايد از ترانه و يلدا خانوم هم كمك بخوايم.ول اول فردا ميبرمت خونه رو به نشون ميدم...ميدونى خون ى خوبيه،من كه خيلى دوسش دارم...البته يه ذره ه خونتون دوره ولى در عوض چندتا خيابون پايين تر از خونه. خودمونه

برام مهم نبود كه خونه چه جوريه،دوست داشتم بدونم ترانه كيه كه بايد ازش كمك بگيرم...

_ترانه كيه ديگه؟

_خانوم ما رو باش تازه ميگه ترانه كيه؟...بابا...ترانه خواهر گرام بنده و خواهرشوهر جناب عاليه ديگه!!!بذار ببگم يه خواخر شوهر بازي برات دربياره كه حال كني...

_طاها راستش...

اومد ميون حرفم:جان طاها؟؟؟

خنده ام گرفت...چي باعث شده بود فكر كنم طاها خشك و جدي و سربزيره...ايني كه الان داره كنار من قدم ميزنه بيشتر شبيه يه پسربچه ي تخسه...

_ميذاري حرفمو بزنم يانه

_نطق بفرماييد بانو

_طاهااااا

_جانم...

_كوفت

_به خودت بانو

_طاها خواهش ميكنم...

_من كه چيزي نگفتم بانو...بفرماييد...

_راستش روابط من و يلدا حسابي تيره و تار شده فكر كنم اگه از ترنم كمك بخوايم بهتر باشه...

تا طاها اسم ترنم رو شنيد زد زير خنده و گفت:گفتي ترنم ياد عليرضا افتادم .يادت باشه واسه عروسي اون دوتا رو هم دعوت كنيم.

تعجب كردم!مگه طاها هم جريان ترنم و عليرضا رو ميدونست؟

_مگه تو هم جريان اون دوتا رو ميدوني؟؟

با لبخند گفت:اره بابا!!اين عليرضا منو ديوونه كرده با ترنم خانم شما،صبح تا شب ورد زبونش ترنمه و هر چيزي كه به ترنم مربوط بشه...

خنديدم،پس همونطور كه ترنم همه چيز رو به من ميگه عليرضا هم ميره همه چي رو ميذاره كف دست طاها...چقدر باحال!هميشه دوست داشتم شوهراي من و ترنم هم با هم دوست صميمي باشند..

طاها:و اما صحبت اصلي خودمون،اينكه از ترنم كمك بگيري خيلي خوبه ولي اصلا خوب نيست رابطه ي دوتا خواهر تيره و تار باشه...راستش من هميشه فكر مي كردم رابطه ي تو و يلدا بايد خيلي خوب باشه...

_خوب بود ولي يلدا به من حسودي ميكنه

_بايدم حسودي كنه وقتي شوهري به خوشگلي و خوش تيپي من داري؟

_كم نياريا!!!

_چشم هرچي شما بگيد...حالا جدي چرا يلدا بهت حسودي ميكنه؟

_فكر ميكنم از اينكه من ازش كوچكترم ولي بيشتر خواستگار داشتم و زودتر هم قراره ازدواج كنم ناراحته و مهمتر اينكه فكر ميكنم يلدا ارمان و دوست داره و از اينكه اون اومده خواستگاريه من خيلي شاكيه...

_ناراحتي يلدا بايد به مرور زمان از بين بره چون علت ناراحتيش درحالي كه براي خودش مهمه،بچگانه است و از دست تو هم كاري برنمياد ولي سعي كن بهش نزيك شي،تو مثل اون نباش...هرچي باشه يلدا خواهرته...

درحالي كه به حرفاي طاها فكر مي كردم سر تكون دادم و گفتم باشه...

طاها ظرف خالي منو گرفت و همراه با مال خودش انداخت تو سطل اشغال...

_خب بانو با يه دوي جانانه چطوري؟؟؟

يهو گفتم:نه...!!!

_چرا؟؟؟

_اخه من با اين چادر چه جوري بدوم؟

_تو كه چادرت مليه ديگه مشكلي نداري؟

ديدم حق با طاهاست...دويدن با يارهم كه عالمي داره.. پس قبول كردم...

بي هوا دستم بين دستاي بزرگش گرفت و شروع به دويدن كرد منم همراهش ميدويدم...

حدود يه رب ميدوييديم...به نفس نفس افتاده بوديم ، پنج دقيقه آخر كه فقط دنبال طاها كشيده ميشدم...طاها وايساد و منم نفسم بالا نميومد ولي طاها خيلي ريلكس چند تا نفس عميق كشيد و درحالي كه تنفسش به روال عادي برگشته بود گفت: بانو مي خواي زن من بشي بايد مثل خودم ورزشكار باشيا...

_بريده بريده گفتم: تو چه ورزشي كار ميكني طاها ؟

عارضم به خدمتت:6 سال شنا رفتم،5 سال واليبال و حدود سه سال هم بدنسازي...البته تكواندو هم كار كردم ولي نه به طور كامل الانم كه گاهي تنيس كار ميكنم گاهيم مثل الان تو پارك ميدوم البته تا الان هميشه انفرادي مي دويدم ولي انشاا... از اين به بعد دوتايي ميدويم...هر از گاهي هم وقت كنم سري به استخر و سالن بدنسازي و واليبال ميزنم

_مگه تو چند سالته كه تو اين همه رشته ورزشي مهارت پيدا كردي؟

_خير سرم زنمي ولي هنوز نميدوني عزيز تر از جانت چند سالشه

_خب نميدونم ديگه...حالا بگو

_28سال

_خوبه

_چي خوبه؟

_اختلاف سنيمون ديگه

_اره خب 9 سال ايده اله...

_حالا واقعا همه ي اين ورزش ها رو كار ميكني؟

پس چي فكر كردي...عزيز دلتو دست كم گرفتيا

_حالا كي گفته تو عزيز دل مني؟

_مگه نشنيدي ميگن دل به دل راه داره...خب وقتي تو عزيز دل مني منم ميشم عزيز دل تو ديگه...

_راستي طاها تا يادم نرفته من ميخوام درسمو ادامه بدما

با حالتي جدي گفت:بله بله ... نفهميدم چي شد؟ درسمو ادامه بدم ديگه چه صيغه ايه؟من ميخوام هروقت اومدم خونه يه شام گرم جلوم باشه...بچه هام با صبر و حوصله بزرگ شن...اون وقت خانوم ميگه من ميخوام درسمو ادامه بدم...

داشت گريه ام مي گرفت...يعني طاها از اين شخصيت هام داشت...

با لحن مهربوني ادامه داد:يسنا حرفا ميزنيا...تو هم نميخواستي درستو ادامه بدي من مجبورت مي كردم...نگران نباش درستو كه ادامه ميدي هيچ خودمم حسابي كمكت مي كنم

_واي مرسي طاها...راستي من هنوز نميدونم مدرك و رشته تحصيلي شوهرم چيه؟؟

_بابا من چقدر بايد ريا كنم امشب،اخه اگه من همه چيزمو رو كنم كه جلوم كم مياري بانو...

_كي گفته كم ميارم ...موفقيت تو همون موفقيت منه

_اخ كه من عاشق همين استدلالاتم...بنده ي حقير فوق ليسانس برق دارم البته به دليل خرخوني زياد در سال هاي متوالي دبيرستان و استعداد و هوش سرشار خودم مدركم رو از دانشگاه شريف گرفتم...

_نه....!!!

_بله...

_اون وقت شدي فرمانده بسيج؟

_نخير...فرمانده بسيجي شغل دوممه...

_شغل اولت چيه اون وقت؟

_مدير يه بخش نسبتا بزرگ توي يه شركتم،تازه كارم هم مرتبط با رشته امه،و شغل سومم هم كه اداره ي شعبه دوم طلا فروشي بابامه كه البته مال خودمه...بگما فقط ماه به ماه ميرم به حسابا رسيدگي مي كنم.

_ميگم طاها چه ادم سخت كوشي هستي تو...

_شوهرتو دست كم گرفتيا...بذار به اطلاع ت برسونم با اينكه وضع مالي پدرم خيلي خوبه ولي اگه الان به اين جا رسيدم همه اش نتيجه ي زحمات خودمه و يك قرون از پول هامم مال پدرم نيست...نميگم به دست اوردن اين پول ها كاراسوني بوده ...نه اتفاقا خيلي هم سختي كشيدم ولي خب به شيريني بعدش مي ارزيد..خب خود خدا هم گفته بعد از هر سختي اسونيه ديگه...الانم كه خدمت شمام،البته واسه به دست اوردن تو هم سختي زياد كشيدم ولي تو از همه اسوني هايي كه بعد از سختي هاي زندگيم داشتم شيرين تري...

لبخند خجولانه اي زدم و سرمو پايين انداخت_ما فدايي همين خجالت كشيدناتيم...حالا اگه اجازه بدين بريم كه دير شد

صدام از زور هيجان شنيدنه اين حرفا از زبون طاها درنميومد...اروم گفتم بريم

طاها دوباره دستمو گرفت و قدم زنان به سمت ماشين رفتيم...

یک هفته از اوم شبی که با طاها رفتیم بیرون یعنی شب خواستگاری گذشت،با تلاش های زیاد من و البته تلاش مضاعف طاها موفق شدیم تقریبا تمام وسایلی رو که برای خونه میخواستیم بخریم که البته فقط یه ذره خرده ریز موند که سپردم به ترانه و ترنم...

خیلی سعی کردم با یلدا حرف بزنم و کاری کنم که روابط بینمون حَسَنه بشه ولی اون به هیچ عنوان کوتاه نمیومد...رابطه ام با طاها هم خیلی بهتر شده بود،شیطنتاش و راحت بودنش باعث شد دیگه از خجالت نکشم ولی بازهم یه مرزهایی بینمون بود که نه طاها قصد شکستنشون رو داشت نه من...طاها نمیذاشت خونش رو که به اصرار ازم میخواست درباره اش از لفظ خونمون استفاده کنم رو ببینم می گفت وقتی شب عروسی یکدفعه با وسایلش ببینی هیجانش بیشتره،خونه خالی که هنوز وسیله توش چیده نشده که به درد نمیخوره...

قرار بود طاها بیاد دنبالم تا بریم برای خرید لباس عروس و حلقه و این جور چیزها...همه چیززودتر از اون چیزی که انتظار داشتیم راست و ریست میشد طاها میگفت اگه همینطوری پیش بره عروسی رو هم زودتر برگزار میکنیم...هرچی ازش میپرسیدم حالا تو چرا انقدر عجله داری جواب نمیداد و همه اش بحث رو عوض میکرد...

خیلی دوست داشتم ماه عسل بریم مشهد ولی طاها قبول نکرد می گفت ماه عسل باید بریم یه جای دیگه،هرچی هم بهش میگم حداقل تو بگو کجا بریم بعد من قبول کنم هیچی نمیگه ،اخر سر هم من کوتاه اومدم و قبول کردم،طاها هم قول داد مسافرت بعدیمون حتما مشهد باشه...

با صدای مامان از فکر خیال بیرون اومدم:یسنا جان طاها اومده دنبالت...

_الان میام

کیفمو رو برداشتم و چادرم رو هم سرم کردم و بعد از خداحافظی از مامان از خونه بیرون رفتم...جدیدا چادر ساده سرم میکردم،حس میکردم چادر ملی هیچ فرقی با مانتو نداره ولی متاسفانه چادر ساده رو نمیتونم درست و حسابی جمع کنم طاها می گفت کم کم یاد میگیری ولی نمیدونم چرا هرچی می گذشت هم چیزی یاد نمیگرفتم.

در خونه رو بستم و برگشتم که دیدم طاها تکیه داده به ماشینش...

_سلام

_سلام بانو بفرمایید سوار شید بریم که حسابی دیر شده

اگه طاها خودش نگفته بود که فرمانده بسیجه با این تیپ هایی که میزنه هیچ وقت حتی فکر هم نمیکردم بسیجی باشه چه برسه به اینکه فرمانده یه پایگاه بسیج هم باشه...

شلوار جین مشکی و تی شرت طوسی چوشیده بود که یک طرف تی شرتش سه تا خط طوسی تیره داشت با کت اسپرت مشکی و کتونی های طوسی هم رنگ تی شرتش،م.هاشوهم مثل همیشه داده بود بالا و ته ریش خوشگلش رو صورتش خودنمایی میکرد...یادم باشه بهش بگم حتما برای عروسی ته ریش بذاره،اخه اینطوری خیلی جذاب تره...

_تو که قورت دادی ما رو بانو...این نگاه ها رو باید قبل از بله دادن می انداختی نه الان که کار از کار گذشته...حالا هم اگه بنده حقیر مورد پسند واقع شدم سوار این رخش بنده شید تا بریم...

همزمان با هم سوار مزدا3 سفید شدیم.در روبستم و گفتم،اولا شما همه جوره مورد پسندی حتی اگه کور و کر و لال باشی ثانیا،چرا بنده ی حقیر؟شما تاج سر مایید...

با خنده گفت:چاکر شما هم هستیم(وکلاه خیالیش رو از روی سرش بلند کرد و بعد از خم کردن سرش دوباره سر جاش گذاشت).تابی به سبیل های فرضیش داد و اضافه کرد:خب عیال حالا کجا بریم برای خرید حلقه؟بریم مغازه خودمون؟

_خودمون؟

_اره دیگه،ما که دیگه من و تو نداریم،هرچی ما داریم هم متعلق به شماست...

_باشه پس اول بریم اون جا اگه از چیزی خوشم نیومد بریم مغازه ی اقاجون(پدر طاها)،اگه بازم از چیزی خوشم نیومد که...

_اگرم خوشت نیومد که خوشا به حال جیب اقا داماد هیچی نمی خریم و خودم یه حلقه ی خوشگل رو دستت نقاشی می کنم...

_نه بابا...چه جوری اون وقت؟

_واقعا دوست داری حلقه های مغازه رو ندیده بدونی؟

_اره...

_باشه پس خودت خواستی

بی هوا دست چپم رو گرفت و انگشت حلقه ام رو تا ته کرد تو دهنش...من که مات داشتم به حرکاتش نگاه می کردم...گاز مجکمی از انگشتم گرفت که ثدام دراومد...

_اخ طاها داری چیکار میکنی؟

ولی طاها خیلی بی خیال انگشتم رو از تو دهنش دراورد اول با دستمالی که از رو داشبورد برداشت پاکش کرد بعدهم خیلی عادی گفت:مبارکت باشه عزیزم،حلقه ات خیلی به دستت میاد...

نگاهی به انگشتم که جای دندون های طاها مثل یه حلقه دورش مونده بود انداختم و با حرص گفتم:تو از این حلقه ها نمی خوای عزیزم؟

_من که از خدامه تو بهم از این حلقه ها بدی بهد هم انگشتش رو گرفت جلوی دهانم که دستش رو پس زدم و گفتم:برو بابا...حوصله داری...

طاها خندید و ماشین رو روشن کرد و به طرف مغازه اش راه افتادیم،البته مغازمون...

خداییش حلقه هایی که داشتند خیلی خوشگل بود...

_طاها من دوست دارم حلقه هامون سِت باشه

_ولی حلقه های ست ساده ترناااا

_اشکال نداره...باشه؟

_امر امر شماست...

بالاخره حلقه های ست خوشگل ولی ساده ای پیدا کردیم،مدلش نسبتا جدید بود...حلقه ی ساده نبود بلکه به جای دایره از سه تا (حالت)موج(برامدگی و تو رفتکی)درست شده بود،زوی حلقه ی زنونش سه تا نگین داشت ولی مردونهِ ساده ساده بود اما تو انگشت خیلی خودشو نشون میداد و خوشگل بود مخصوصا تو انگشت های کشیده ی طاها...

حلقه ی زنونه زو تو جعبه گذاشت و طاها گفت سفارش میده تا از رو حلقه مردونه اش یکی از جنس پلاتین بسازن تا بتونه همیشه دستش کنه

بعد هم رفتیم دنبال لباس عروس...به چند تا مزون سر زدیم ولی همه ی لباس ها فوق العاده باز و بدن نما بودند و نه مورد پسند من قرار می گرفت نه طاها...البته طاها انتخاب رو به عهده خودم گذاشته بود ولی من از چشم هاش می فهمیدم که از لباس ها خوشش نیومده...

طاها:یسنا بالاخره مامان و بابات قبول کردند عروسی جدا باشه؟

_اره ولی قرار شد یه پارکینگ هجاره کنند تا هرکی خواست از تالار بره اون جا البته من گفتم که من و طاها نمیاییم...

_اینطوری که خیلی بد میشه...

_نه بابا...البته بابا اولش یه ذره دعوا کرد ولی وقتی دید من کوتاه نمیام مجبور شد قبول کنه،تو هم مطئن باش اونایی که میرن اون جا به خاطر من و تو نمیرن ،میرن تا به عشق و حال خودشون برسند...

_میگم پس حالا که مطمئن شدیم عروسی جدا ست اگه لباس عروست بازهم باشه اشکال نداره دیگه چون بالاخره مجلس زنونه است...یه ذره از سخت گیریت کم کن بانو...

_اخه طاها جان دیدی که لباس ها علاوه بر اینکه خیلی باز بودند اصلا قشنگ هم نبودند،من نمیدونم چرا طراح های این لباس ها قشنگی لباس رو تو لختی بودن اون و تنگ بودنش می بینن...یه ذره رو لباس عروسِ کار نکرده بودند یا اگرهم کار شده بود انقدر دهاتی و عجق وجق بود که لباس رو از اون شیکی و زیبایی دراورده بود...

_پس بیا بریم لباس های این جا رو هم ببینیم،مزون یکی از دوست های دبیرستان ترانه است...

_باشه بریم فقط خدا کنه این جا یه چیزی پیدا کنیم،خسته شدم دیگه...

_چی چی رو خسته شدم!!تازه بعدش باید بریم دنبال کت و شلوار برای من...

_چشــــــــــــــــــــــ

طاها:یسنا؟

_جانم؟

_میگم حالا که همه کارها داره با سرعت پیش میره منم تالار رو هماهنگ کنم تا هفته دیگه که میلاد امام رضا هم هست عقد و عروسیمون رو باهم بگیریم؟

_من که حرفی ندارم،مامان اینا رو هم راضی میکنم

_اخ که من قربون این کوتاه اومدنات بشم

_خدانکنه...درضمن فکر نکنی همیشه از این خبرا هستاااا

_من شکر بخورم از این فکرا بکنم...

_طاها اتلیه چی؟

_اونم هماهنگ میکنم،یکی از دوستام اتلیه داره با خانومش کار میکنند بهش زنگ میزنم دوسوته ردیف میشه...

_پس اول بریم برا تو کت و شلوار بخریم و بعدهم بریم دنبال کارت عروسی،دیگه سفارش میوه و شیرینی و بقیه کارها هم با خودت

_چشم

_زیتد به خودت فشار نیاریا از این دوستِ جون جونیت علیرضا هم کمک بگیر

_چشم دیگه امری نیست؟

_عرضی نیست اقا...

_تا حالا بهت گفته بودم دلم برا این اقا گفتنات ضعف میره؟

_نه نگفته بودی

_حالا میگم،هزار بار دیگه هم میگم

_خیلی دوست دارم طاها

_من بیشتر بانو...

سوار ماشین شدیم و رفتیم تا برای طاها کت و شلوار بخریم...به مرکز خرید که رسیدیم من پیاده شدم تا طاها بره ماشین رو پارک کنه...منتظر بودم که با صدای شخصی که میگفت:به به...یسنا خانوم...پارسال دوست امسال اشنا،به عقب برگشتم.وای ی ی خدا این اینجا چی کار می کرد؟

_تو...تو...

_بله منم یسنا خانوم،منی که هنوز که هنوزه به این فکر میکنم که یه شب رو با تو گذروندن چه حالی میتونه داشته باشه...اول با این تیپ و قیافه ی جدیدی که برا خودت درست کردی نشناختمت ولی مگه میشه چهره ات به این اسونیا از ذهنم پاک بشه...

خدایا کاری نکن که زندگیم بهم بریزه...خدایا من تازه دارم معنای واقعی خوشبختی رو می فهمم،بدبختم نکن...

_با من چی کار داری ارسام؟دوباره چی از جونم میخوای؟

ارسام:میدونم این چادر رو سرت کردی تا سرپوشی بشه برای کارهات،حاضرم شده 10 میلیون هم بدم تا تو فقط یه شب با من باشی....

_خفه شو عوضی،اون یسنایی که میشناختی مرد من دیگه نمیذارم تو یه تارموی منو هم ببینی چه برسه به اینکه یه شب هم باهاتت باشم

_نه...می بینم این چند وقته که من زندان بودم شما هم بی ادب شدین...

حلقه ایی رو که مادر جون(مامان طاها)موقع خواستگاری بهم داده بود و دستم کرده بودم رو بهش نشون دادم گفتم:ببین من ازدواج کردم عاشق شوهرم هستم...شوهری که تو حتی به اندازه ی اب بینی اش هم ارزش نداری...فهمیدی؟حالاهم برو گم شو نمی خواهم ببینمت...

صورت ارسام سرخ شد...

_سگم کردی یسنا...بد حرفی زدی...بدحرفی...

_حقیقت تلخه ارسام خان کاری شم نمیشه کرد البته شک دارم که تو ارزش تو به اندازه ی اب بینی طاها هم باشه...

دست ارسام بالا رفت که بهم سیلی بزنه...از ترس چشم هامو بستم ولی صدای فریادی باعث شد چشم هامو باز کنم...

طاها در حالی که مچ ارسام رو تو دستاش گرفته بود کنارم وایستاده بود...یه سرو گردن از از ارسام بلندتر بود ، حتی هیکلش هم از اون ورزیده تر بود...مشخص بود که اگه درگیری پیش بیاد به خاک زدن ارسام براش کاری نداره...صورت طاها قرمز شده بود و رگ گردنش هم زده بود بیرون

طاها:چه غلطی میکنی اشغالِ عوضی؟میخوای رو زن من دست بلند کنی؟(پوزخند عصبی زد و ادامه داد)غلطای اضافه...

از اولی که طاها رو شناخته بودم تا حالا انقدر عصبانی ندیده بودمش

ارسام:به به...جناب فرمانده بسیج...ت. که این خانوم به اصطلاح زنتو دیدی چه هرزه ایه...ت. که دیدی زنت لخت رو تخت من چه غلطی میکرد...بازهم رفتی گرفتیش...حالا هم ازش طرفداری میکنی؟؟؟

شانس اوردم جایی که ما ایستاده بودیم خلوت بود چون ارسام این حرفا رو با صدای بلند می گفت فقط گاهی تک و توک افراد از کنارمون رد میشدند و یه ذره چپ چپ نگاهمون می کردند و دوباره به راهشون ادامه میدادند...

طاها دست ارسام رو ول کرد و گفت:اولا من همه چیز رو درباره یسنا و گذشته اش میدونم...از گندکاری های تو هم خبر دارم،این یسنایی هم که الان روبه روته از زمین تا اسمون با اون کسی که تو میشناسی فرق میکنه...هرچند که اون روز هم تو داشتی بهش تجاوز میکردی

ارسام:زودباوری اقا...مغلوم نیست چه جوری خامت کرده که کور و کر شدی و نه چیزی میبینی نه چیزی میشنوی...بکر کردی فقط با من بوده؟...فکر کردی فقط من دوست پسرش بودم؟...فکر کردی زنت فرشته است یا مریم مقدسه؟بالا خره تو هرجقدرم فریبه باشی باز هم جنس خودمی،دلم میوزه اگه یه سری چیزا رو بهت نگم...جونم،این خانومی که ایم جاست و تو هی زنم زنم میکنی یه جِ...

مشتی که طاها تو دهنِ ارسام کوبید ساکتش کرد...منم یه گوشه وایستاده بودم و بی صدا اشک می ریختم...

طاها:این خانومی که اینجا وایستاده از گل پاک تره...میدونی چرا؟چون برای هر اشتباهی که تو گذشته اش کرده توبه کرده...این خانومی که این جا وایستاده برای من پاک ترین دختره رو زمینه...چون مثل کف دست میشناسمش و میدونم یسنای گذشته رو تو خودش کشته...فهمیدی؟دیگه هم حق نداری اسم پاک خانومه منو تو دهن نجست بیاری افتاد؟...

و کوبید تو سینه ارسام...

_نه انگار خیلی خاطرخواهش شدی...برو خوش باش که عشق چشم هاتو کور کرده

_نه اقا...من تازه دارم می بینم...این تویی که سیاهی قلبت چشم هاتو کور کرده...نمی دونم چه جوری از زندان ازاد شدی چون اینطوری که خبر دارم کارت با سند و این جور چیزا درست نمیشد،اگه یه دفعه دیگه هم دوروبر من و زنم پیدات بشه به ولای علی خودم دوباره برت میگردونم تو اون خراب شده...

ارسام اینو گفت و دست منو کشید و برد به طرف مرکز خرید وقتی از حلوی چشم ارسام دور شدیم یه گ.شه ی خلوت ایستاد منو چسبوند به دیوار و خودش هم روبه روم ایستاد...

درسته جلو ارسام اون حرفا رو زد ولی من هننوز هم از عکس العملش می ترسیدم...

طاها دستش رو زیر چونه ام گذاشت و سرم رو بالا اورد و بهم لبخند زد

_برا چی گریه میکنی خانومی؟

_.......

درحالی که اشک هامو پاک میکرد گفت:خانومم این اشک ها ارزش داره ها...برای هرکسی حروم نکن...

_تو هرکسی نیستی طاها...من خیلی ترسیدم...ترسیدم که ولم کنی...ترسیدم حالا مه تازه دارم معنی خوشبختی رو می فهمم بدبخت شم...ترسیدم یه موقع با ارسام درگیر شی بلایی سرت بیاد...

_یادت رفت خانوم گل...یادت رفت گفتم گذشته ات برام اهمیتی نداره...دوباره بی اعتماد شدی؟؟

اصلا برام مهم نبود الان کجاییم،فقط دوست داشتم یه جوری اروم شم،دستامو حلقه کردم دور کمر طاها گفتم:خیلی دوست دارم طاها...اندازه ی تموم دنیا دوست دارم...طاها بعد از خدا تو تمام پشت پناهمی...بعد از خدا تورو از همه بیشتر دوست دارم حتی از خودم

طاها کمرمو از رو چادر نوازش کرد و گفت:منم همینطور بانوی من،منم همینطور خانوم من.....

حالا ول کن این کمر رو ببین مردم دارن چه جوری نگاهمون میکنند

خنده ام گرفت...کمرش رو ول کردم و صاف ایستادم بعد هم چادرم رو درست کردم و گفتم:زود باش بریم برای تو هم کت و شلوار بخریم که حسابی دیر شد...

_چشم بانو...فقط شما این چشم ها رو اشکی نکن من کل دنیا رو هم برات میخرم...

واقعا من چی داشتم دربرابر این همه محبت صادقانه طاها بگم،لبخند زدم وتمام عشقم رو ریختم تو چشم هامو بهش خیره شدم تا شاید اینطوری پی به درونم ببره...

انگار موفق شدم،چون چشم های طاها که خیره شده بودند توو چشم هام برق زدند و بعد هم لباش بهم لبخند زدند...

طاها از من هم سختگیر تر بود،همیشه فکر میکردم مردها همون مغازه اول هرچیزی رو که بخوان می خرند و اصلا حوصله خرید ندارن ،اخه همه دوست پسر هام هم همینطوری بودند حتی بابام هم خریدشو همون مغازه اول میکرد ولی انگار طاهای من با همه ی مردهای دنیا فرق داشت...

طاها با حوصله ی تمام ویترین تک تک مغازه ها رو نگاه میکرد و بعد هم میرفت داخل مغازه تا بقیه ی مدل ها رو ببینه،فکر کنم از اون مردهایی بود که خانوم ها عشق می کنن باهاشون برن خرید...

بالاخره یه کت و شلوار قهوه ای سوخته خوش دوخت و خوشکل رو پسندید با یه پیراهن سفید و کرواتی که راه راه های طلایی و قهوه ای تیره و روشن و سفبد داشت با کفش های ورنی قهوه ای شیک و خوشگلی

وقتی طاها کت و شلوار رو پوشید و از اتاق پرو اومد بیرون دوست داشتم همون جا بپرم بغلش و سه چهارتا ماچ ابدار بچسبونم رو لپ های ته ریش دارش بس که این بشر خوش تیپ تر و خوش گل تر شده بود ولی حیف که شرم و حیا از فروشنده این اجازه رو بهم نمیداد...

بعد از خرید به پیشنهاد طاها رفتیم رستوران و بعد از خوردن یه شام خوشمزه طاها منو رسوند دم خونمو و رفت...

خوب شد زود شام خوردیم،اخه قرار بود فردا بریم ازمایش بدیم...خدا کنه وقت بشه فردا بریم کارت های عروسی رو هم سفارش بدیم...

تا ساعت 5 بیشتر نتونستم بخوابم،اونم چه خوابی...دلشوره ی عجیبی داشتم...از اون دلشوره ها که مطمئن بودم اخرش یه اتفاقی میوفته...

طها ساعت 7 اومد دنبالم وه تا 7:30 ازمایشگاه باشیم،بعد از دادن ازمایش خون به اصرار طاها ازمایش ژنتیک هک دادیم

یه هفته از اون موقع که ازمایش داده بودیم میگذشت و منتظر جواب ازمایش ژنتیک بودیم،قرار شده بود طاها چواب ازمایش رو به همراه کارت هایی که همون روز ازمایش شفارش داده بودیم و گفته بودیم زمان عروسی رو برای دو هفته ی دیگه بنویند رو بگیره و بیاد خونه ما...خوش بختانه مثل همیشه هم هیچ کس خونه نبود...

ساعت دوازده شد ولی طاها نیومد هرچی هم بهش زنگ میزدم جواب نمیداد...دیگه تقریبا رو به موت بودم

بالا خره ساعت 12:30 بود که زنگ خونه به صدا دراومد و من چهره ی طاها رو تو ایفن دیدم،در رو باز کردم و بعد هم در ورودی خونه رو باز کردم خودم پشت در ایستادم...

چند دقیقه بعد طاها اومد داخل و در رو پشت سرش بست

_سلام

با بی حالی جواب سلامم رو داد و روی مبل نشست

_چی شده طاها؟؟؟

_برام یه لیوان اب میاری؟

_الان....

برای طاها یه لیوان اب یخ اوردم که تشمر مرد و یه نفس همه رو خورد...

طاها:کسی خونه نیست نه؟

_نه..

_خوبه

و سرشو به پشت مبل تکیه داد

دیگه داشت گریه ام میگرفت:چی شده طاها به خدا دارم سکته میکنم...

نفس عمیقی کشید و با چشم های بسته در همون حالت گفت:ما باید جداشیم یسنا...یعنی صیغه رو فسق میکنیم و عروسی رو بهم میزنیم...

با فریاد گفتم:چی؟؟

طاها ادامه داد:به همه میگیم تو منو نخواستی و عروسی رو بهم زدی تا مشکلی برات پیش نیاد،تازه خیلی از فامیلاتون هم هنوز از نامزدی ما خبر ندارند...

اشک هام بدون وقفه می ریخت و من هیچ کنترلی روشون نداشتم رو حرف هایی هم که میزدم کنترلی نداشتم فقط دوست داشتم طاها رو برای خودم نگه دارم...دوست داشتم کر بودم و حرف های طاها رو نمیشنیدم یا حداقل همه ی اینا یه کابوس بود که بالاخره از خواب بپرم و تموم شه...

_دلیلت برای این حرفا چیه؟من طلاق نمی خواهم،من تازه دارم در کنار تو حس میکنم خوشبختی یعنی چی؟

طاها:فکر کردی منی که تازه فهمیدم عشق یعنی چی دور از کسی که عاشقشم زندگی خوبی دارم؟فکر کردی قراره دور از تو به من خوش بگذره؟یا اون قدر پست شدم که چشمم به یه دختر بهتر از تو افتاده و هوایی شدم؟منم خوش بختی رو کنار تو حس کردم ولی به علی با من خوش بخت نمیشی یسنا...به علی اگه با من بمونی تو حسرت ارزوهات میسوزی...دِ اخه من دارم به خاطر خودتو خوشبختیت ازت میگذرم لعنتی....

_نمی خواهم...من خوشبختی رو بدون تو نمی خوام...خوشبختی من تو تو و اسم تو خلاصه میشه ، خوشبختی من تو طاها خلاصه میشه...طاها به همون علی ای که بهش قسم خوردی حتی اگه بدونم خدایی نکرده یه هفته بیشتر هم زنده نمی مونی زنت میشم تا همون یه هفته رو باهات زندگی کنم و معنی خوشبختی رو بفهمم

_زندگی ما به جایی نمیرسه یسنا...انقدر خودتو اذیت نکن

باورم نمیشد این طاها بود که با این همه التماس و اشک ریختن های من دلش نرم نمیشد...

عصبانی شدم و به سمت میزی که طاها بعد از اومدن کارت های عروسب رو روی اون گذاشته بود رفتم و از روی میز برشون داشتم و به سمت طاها رفتم

_منو نمی خواهی؟داری پسم میزنی؟التماسو و اشک هام برات اهمیتی نداره به درک ( همزمان با به درک بلند و غلظی که گفتم کارت ها کوبوندم تخته سینه طاها ) پاشو برو بیرون طاها دیگه نمی خواهم ببینمت...هیچ وقت

و به سمت اتاقم رفتم...

یکدفعه دستی دور کمرم حلقه شد و منو به سمت عقب کشید و بعد اغوش گرم طاها که مایه ی ارامشم بود و من برای بار دوم تجربه اش میکردم ولی همه ی سعیم رو کردم تا به احساسم غلبه کنم و از اغوشش بیرون بیام...

بالاخره موفق شدم و برگشتم سمتش تا سرش فریاد بزنم که دوباره بغلم کرد...خدایا تو که میدونی من تشنه ی اغوششم پس این کارها چیه با من میکنی ؟طاها با صدای بغض دار گفت:اخه عزیز من این کار ها چیه میکنی؟ چرا انقدر خودتو و منو اذیت میکنی؟

خودم رو بیشتر بهش چسبوندم و گفتم:پس بگو دلیل این کارهات چیه طاها؟بگو چرا میخوای عروسی نکرده از هم جدا بشیم؟

منو از خودش جدا کرد،بازو هامو گرفت و زل زد تو چشم هام...

_یسنا ما برای ازدواج یه مشکل خیلی بزرگ داریم،البته این مشکل از منه و من نمی خواهم جلوی خوشبختی تورو بگیرم...برام سخته با یه بفر دیگه ببینمت،برام سخته یه نفر همینطوری که من بغلت کردم بغلت کنه ولی اون قدر عاشقت هستم که مانع رسیدن تو به ارزوهات نباشم...میدونی چیه یسنا جان...اگه ما با هم ازدواج کنیم ممکنه تا اخر عمر نتونیم بچه دار بشیم...

بـــــــــــــــــــوم... اولین شوک...یعنی چی نتونیم بچه دار بشیم

_و این مشکل از منه...

بـــــــــــــــــــــوم.. . شوک دوم...یعنی طاها مشکل داشت...خدایا اخه چرا طاها...چرا طاها که انقدر بچه ی خوبیه که دست از پا خطا نمیکنه

_من نمیخواهم تو به پای من بسوزی،میدونم چقدر بچه دوست داری ... ولی با من هیچ وقت نمیتونی طعم مادر بودن رو بچشی...

_طاها تو درباره ی من چی فکر کردی؟یعنی من انقدر بی معرفتم که تو رو به بچه بفروشم...اخه من بچه ای رو که مال تو نباشه ، لز وجود تو نباشه می خواهم چیکار؟من زندگی کردن با تو رو به صدتا بچه که باباشون تو نباشی ترجیح میدم...

_الان اینو میگی...چند سال دیگه که حوصله ات از زندگی دو نفرمون سر رفت، چند سال دیگه که گفتی من تنهام تو خونه حوصله ام سر میره،چند سال دیگه که گفتی دلم بچه میخواهد... اون موقع چی کار کنم؟اون موقع چه جوری ازت دل بکنم؟

دستامو حلقه کردم دور کمرش و گفتم:به جون خودت که از همه ی دنیا،حتی از خودم هم بیشتر دوست دارم...هیچ وقت حرف از بچه نمیزنم،اصلا من دیگه بچه دوست ندارم

_یسنا تو الان متوجه نیستی چی میگی...چند سال بعد تو زندگیمون کمبود حس میکنیا!!!

_نه ... نه ... نه... اصلا مگه خودِ تو هم بچه دوست نداری؟همونطور که تو منو با اون شرایط و گذشته قبول کردی منم همه جوره قبولت میکنم...

****

نگاهی به تصویر توی اینه انداختم،زمین تا اسمون با قبل فرق کرده بودم حتی با اون موقع ها هم که کلی ارایش می کردم فرق داشتم،اون موقع ها انقدر تو ارایش اغراق میکردم که چهره ام پشتِ یه مَن مواد شیمیایی پنهان میشد ولی الان با یه ارایش ساده و محو به دستور طاها به ارایشگر "که نمی خواهم از خانومم یه عروسک چینی بسازید"خیلی خوب شده بودم

صدای ارایشگر منو از افکارم بیرون اورد:عزیزم اقا داماد اومده دنبالت...

به کمک ترنم که باهام اومده بود شنلم رو سرم کردم و ازش پرسیدم:ترنم با کی میخوای بری تالار؟

_علیرضا میاد دنبالم

_میگم ای کاش شما هم جور میکردید دو ماه زودتر عروسی می گرفتید عروسی هامون با هم تو یه روز میشد...

_برو گم شو با این تز های مسخره ای که میدی...من میمردم هم نمیذاشتم عروسی هامون تو یه روز باشه

_لیاقت نداری بدبخت...

_تو خوبی...

ترنم در رو باز کرد و من طاها رو حلوی در دیدم...خوشم اومد به حرفم گوش کرده بود و گذاشته بود ته ریش هاش بمونه...

کلاه شنلمو داد عقب و نگاه دقیقی همراه با لبخند به صورتم انداخت و گفت:خوشگلتر شدی بانو... البته شما در همه حال خوشگلی...

_تو هم خیلی خوب شدی

_با سپاس فراوان از بانوی خوشگل خودم 

و بوسه ای روی پیشونیم گذاشت...

صدای فیلم بردار ما رو به شرایط حال برگردوند...

_خوب اقا داماد دسته گل رو بده به عروس خانوم و کمکش کن تا دم در اروم برید

طاها کل های قرمز و سفید رو داد دستم و با هزار تا ادا و اصول تا کنار ماشین رفتیم...

اون جا علیرضا رو هم دیدم،ترنم هم بعد ما اومد و کنارش وایستاد

با کمک طاها سوارmj مشکی گل زده ی بابای طاها شدم فعد هم خودش پشت فرمون نشست و به سمت اتلیه رفتیم...

کلی ژست های مختلف گرفتیم و عکس انداختیم،البته من کلی سرخ و سفید میشدم تا یه عکس گرفته بشه با این ژست های مستحجن و بی ادبانه ی عکاس ولی طاها طوری بود که انگار داره عادی ترین کار زندگیش رو انجام میده...

خانوم صارمی یعنی همون خانوم عکاس بهمون گفت بریم چند تا از عکس ها رو انتخاب کنیم تا برامون روی شاسی بزنند...

دوتا از عکس ها رو با مشورت طاها انتخاب کردیم،توی یکی از عکس ها من کج روی تاپ نشسته بودم و طاها از کنار سرش رو خم کرده بود تا لبام رو ببوسه...

یکی دیگه هم که هر دوتامون ایستاده بودیم و دست های طاها دور کمد من بود و یکی از دست های من روی شانه ی طاها و اون یکی دستم رو هم لای موهاش فرو برده بودم...

خانوم صارمی همین طور داشت عکس ها رو توی کامپیوتر میزد میرفت که ما انتخاب کنیم که یکدفعه طاها گفت:صبر کنید...

بعد هم یکی از عکس ها رو نشون داد و گفت:اینو برامون بزنید رو شیشه

با ارنج زدم به پهلوشو گفتم:لابد میخوای اینو بزنی رو دیوار خونه...

_نه بابا میخوام بغلش کنم شبا که نبودی باهاش بخوابم

_با حرص گفتم:طاها

_اخه من که عکس تو رو نمیذارم جایی که نامحرم رفت و امد میکنه،اینو مخصوص میزنیم بالای تختمون به کسی هم اجازه ی ورود به اتاقمون رو نمیدیم

_اخه عکس قحطه که اینو بزنیم

_این از همه اش با مزه تره

_نه عزیزم این از همه منکراتی تره

اخه عکسه یه جوری بود که من همینطوری که بهش نگاه میکردم خجالت میکشیدم...

من روی یه عالمه پر دراز کشیده بودم و طاها هم تقریبا خوابیده بود روی من،یه دستم بین موهای طاها و دست دیگه ام هم دور گردنش بود،طاها هم مشغول بوسیدن لب هام بود و با یه دستش مثلا داشت لباسمو درمی اورد و دست دیگه اش رو هم دور شونه هام حلقه کرده بود و گردن من روی دستش بود...

اخرش من از دست طاها دیوونه میشم

بعد از اینکه کارمون تو اتلیه تموم شد به سمت محل عروسی که واقع در هتل الماس بود راه افتادیم،ساعت حدودای 5 بود که رسیدیم و رفتیم داخل اتاق عقد...

سفره ی عقد خیلی قشنگ بود،اصلا مگه میشه سلیقه من و طاها بد باشه..سفره ی عقدمون ترکیبی از رنگ های سفید و شیری بود و مجسمه های فرشته هایی رو داشت که روی دست هرکدومشون یکی از متعلقات سفره قرار داشت...

به محض اینکه وارد اتاق شدیم همه شروع به دست زدن کردند و ترنم و ترانه ه روی سرمون نقل و این جور چیزا ریختن.خمراه با طاها روی مبل دونفره ی سفید و شیری سلطنتی نشستیم و عاقد شروع به خواندن خطبه عقد کرد

و من با مهریه ی یک جلد کلام ا... مجید،یک شاخه نبات،یک جام اینه و شمعدان نقره،یک سفر حج واجب و14 هزار سکه ی تمام بهار ازادی و گرفتن یک زیرلفظی در لحظه ی اخر که اون هم به خاطر جمله ی عروس زیرلفظی میخواهد مامان بود،بله رو گفتم و به عقد طاها،همون شاهزاده ی سوار بر اسبم دراومدم...

به محض گفتن با اجازه ی بزرگتر ها بلهِ من صدای دست و سوت و جیغ بلند شد...طاها در حالی که چشم های مهربونش رو که برق خوش حالیشون از صدفرسخی هم معلوم بود دوخته بود تو چشم هام،تور رو اروم از روی صورتم کنار زد...

مطمئن بودم خوش حالی طاها هم مثل خوش حالی من حد نداره بالا خره هر دوتامون کلی منتظر این لحظه بودیم...

بعد از خوردن عسل و کلی امضا کردن همه دونه دونه اومدن جلو و بهمون کادو دادن،حتی مامانی هم با اون پادردش اومد و بعد از دادن کادو منو بغل کرد و گفت:خوب شوهری رو انتخاب کردی،معلومه پسر خوبیه.دعا میکنم خوشبخت بشید و بعد هم طاها رو بغل کرد و پیشونیش رو بوسید و ازمون خواست هوای همدیگه رو داشته باشیم.

مامان طاها به من یه سرویس خیلی خوشگل جواهر داد و پدر طاها هم به هر دوتامون گردنبند داد که روی پلاک گردنبند من اسم طاها به لاتین بود و مال طاها هم اسم من به لاتین بود البته پدر طاها گفت گردنبند طاها از پلاتینه و به شوخی اضافه کرد تا همیشه گردنش باشه و همه بدونن این بچه صاحب داره

بعدش مامان و بابای من اومدن جلو مامانم جعبه کوچیکی رو گرفت طرفم و گفت این از طرف من و بابات و یلداست ، امیدوارم خوش بخت بشی،با دیدن دستبند نازک و سبک و زشت داخل جعبه دوست داشتم از خجالت جلوی طاها اب بشم...دوست داشتم فریاد بزنم بگم مادر من چطور پول داشتی چند ماه پیش سرویس چند میلیونی برای تولد یلدا بخری...چطور پول داشتی لباس های رنگ و وارنگ بپوشی حالا نوبت من که شد فقیر شدین،پول نداشتین حداقل یه چیز بهتر بخرین تا انقدر خجالت نکشم

با ناراحتی به طاها نگاه کردم که بهم لبخند زد بعد هم به مامان و بابا گفت:راضی به زحمت نبودیم،خیلی لطف کردین انشا ا... برای عروسی یلدا خانوم جبران کنیم

چقدر ممنون طاها بودم که کادوی ناقابل مامان و بابام رو به روم نیاورد و چقدر طاها برام قابل اعتماد تر از قبل شد

مامان و بابا اعد از به روبوسی سرسری با من و طاها و تبریک دوباره رفتند نشسته اند و من اصلا در مغزم نمیگنجید که یلدا حتی برای تبریک گفتن به تنها خواهرش هم جلو نیومد...

بعد از گرفتن عکس های دو نفره و تکی با طاها به سمت سالن رفتیم...

کنار در قسمت زنونه بودیم و داشتم میرفت داخل که دیدم طاها هم داره باهام میاد

_تو کجا؟

_خانوم مثل اینکه شما تا حالا تو عمرت عروسی نرفتیا،یعنی من نباید بیام با مهمون هایی که توی عقد نبودن سلام و احوال پرسی کنم و جواب تبریک هاشون بدم؟

منم که تا اون موقع تا حالا عروسی جدا نیومده بودم با گنگی پرسیدم:باید بیای؟

طاها جدی شد:واقعا نمیدونی یسنا؟

_نه به خدا اخه تا حالا عروسی جدا نرفتم

لبخندی زد و انگشت هاش رو قفل کرد تو انگشت هام و گفت:اره خانوم باید بیام،حالا بدو بریم که ترانه نیم ساعت پیش ورود داماد رو اعلام کرده

بعد از سلام و احوال پرسی کردن با همه و شنیدن گوشه و کنایه های فامیل های خودم و تبریک های صمیمانه ی فامیل های طاها با هم تو جایگاه عروس و داماد نشستیم...چند دقیقه بعد دختر عموهام با لباس های فجیح اومدن وسط و شروع به رقصیدن کردند...به طاها نگاه کردم که دیدم زل زده به من

با خجالت گفتم:طاها ببخشید من نمیدونم چرا اینا دارن اینطوری می کنند

_ولی من میدونم...

_چرا؟؟

_این خانوم ها همه فکر میکنند اگه خودت رو به یه پسر عرضه کنی به طرفت کشیده میشه ولی پسر ها همیشه یه دختر افتاب و مهتاب ندیده ی پاک رو برای زندگی می خواهند

_پس تو چرا منو انتخاب کردی؟

_چون تو هم افتاب و مهتاب ندیده بودی شاید ظاهرت نشون نمیداد ولی باطنت پاک تر از خیلیا بود،یسنا خانوم باطن پاک خیلی مهم تر از ظاهر پاکه.اما دلیل اصلی این خانوم ها اینه که به دختر عموشون که خیلی پاکه و همچین شوهر خوش تیپ و خوش قیافه ای گیرش اومده حسودی میکنند و می خواهند یه جوری توجه منو به خودشون جلب کنند ولی نمیدونند یه فرشته زمینی نشسته کنار من که هرچقدر هم نگاهش کنم سیر نمیشم و اصلا احتیاجی ندارم به همچین زن هایی نگاه کنم...

دستم رو گذاشتم رو پای طاها و فشار خفیفی بهش وارد کردم و بهش لبخند زدم که اون هم جوابم رو داد بعد هم بلند شد تا بره به قسمت مردونه و من موندم یه جمعیتی که بعضی هاشون برام غریبه بودند و با مهربونی دستم رو میگرفتند و می بردند وسط برای رقص و بعضی های دیگه هم عین مجسمه ی ابولهول نشسته بودند و با چشم هاشون من رو می خوردند.

برخلاف تصورمکه فکر میکردم الان فامیل های طاها هیچ کدوم بلد نیستند برقصند تک تکشون خیلی قشنگ با من رقصیدند حتی مادر طاها ولی فامیل های خودم بلند نشدند بهم شاباش بدند و فقط جلوی طاها عشوه خرکی میومدند...خوشم اومد طاها اونا رو بهتر از خودم شناخته بود

داشتم با ترنم میرقصیدم که خانومی اعلام کردن:اقا داماد دارن میان داخل...فامیل های طاها فوری روسری هاشون رو سر کردند ولی فامیل های من تازه باز تر هم نشستند...

طاها اومد داخل و مستقیم اومد سمت من . همون موقع ارکسر گفت:خب!میخواهم یه اهنگ شاد بذارم که عروس خانوم و شاه داماد با هم برقصن ! لطفا بقیه هم همراهیشون کنند...

دوست داشتم به جای یه اهنگ شاد ، یه اهنگ ملایم و رمانتیک میذاشت تا با طاها تانگو برقصم!!!!

یهو صدای ریسک از زانیار بلند شد،جالب اینجا بود که طاها هم همینطور که کنارم مردونه میرقصید زل زده بود تو چشم هام و زیر لب اهنگ رو میخوند

مثل پروانه می گردم دور سرت

که همه ببینن و برن از دور و برت

من و تو دیگه توی قلب هم حبسیم

همه عیب دارن فقط من و تو بی نقصیم

نمی ارزه یه لحظه ازت دورشم

باید همه ما رو ببین و زود کور شن

واسه ی تو یه عاشق صد در صدم

که تو رو دیدم پرید عقل از سرم

به جز تو من دیگه هیشکی رو نمی خواهم

وقتی باشی بقیه به چشم نمیان

چه حس خوبی دارم باهات امشب من

خودت مثل گل و چشمات شبنم

نمیدونم چرا ولی طاها این یه تیکه ی اهنگ رو نخوند ولی بقیه اش رو چرا

"دوست دارم همه ببین و محوت شن"

ولی من مهمون دل گرمت شم

اخه دیگه خوشگل تر از تو کسی نیست که

واسه همینه که دل کندن ریسکه

از خدا میخواهم که تورو نگیره از من

اگه تو نباشی میمیرم از غم

میدونم تو هم عاشق من میشی کم کم

منم میشم همونی که میخواهی حتما

از خدا میخواهم که تورو نگیره از من

اگه تو نباشی میمیرم از غم

میدونم تو هم عاشق من میشی کم کم

منم میشم همونی که میخوای حتما

همیشه تو زندگی بلند پرواز بودم

چیزایی که می خواستم خاص بودند

حالا من به تو میگم

که دل به تو میدم

بیا که فاصله کم بشه از تو تا من

خوش حالم که دستاته با من

با تو میره بالا ضربان قلبم

احساسات من دچار نوسانِ قطعا

با تو ام که خوب باشم و خوبه با تو باشم

دوست دارم با صدای تو از خواب پاشم

کی حاضره به خاطرت دنبال تو راه بره

اره انقدر بیا تا که بالاخره راه بده

قطعا هستند کسایی که حتما این حرفو زدن و دبه کردن

ولی بهشون رو ندی پیش من که اومدی باید اون بالا ها دنبالت بگردن

از خدا می خواهم که تورو نگیره از من 

اگه تو نباشی میمیرم از غم

میدونم تو هم عاشق من میشی کم کم

منم میشم همونی که میخواهی حتما

از خدا می خواهم که تورو نگیره از من

اگه تو نباشی میمیرم از غم

میدونم تو هم عاشق من میشی کم کم

منم میشم همونی که میخوای حتما

فقط تویی که میتونی منو ارومم کنی

من مثل کویرم خب بارونم تویی

جز داشتن تو ندارم هیچ ارزویی

توی دنیا می پیچه این عشق ما به زودی

من... اینو صدبار دیگه به تو گفتم

که بی تو نمیتونم بی تو عمرا یه لحظه زنده باشم، اره مردم

پس با تو ام من تا اخر عمرم

از خدا میخواهم که تو رو نگیره از من

بعد از تموم شدن اهنگ همه به افتخارمون دست زدند و دوباره بفتیم تو جایگاه عروس و داماد نشستیم

چند دقیقه بعد هم فیلم بردار ازمون خواست که بریم شام بخوریم تا بتونه فیلم بگیره...بعد از انجام کلی ادا و اصول مثل تو دهن هم غزا گذاشتن و با یه نی نوشابه خوردن و عاشقونه تو چشمای هم زل زدن که البته کلی هم لذت بردیم کار فیلمبردار تموم شد و تنهامون گذاشت تا با خیال راحت غذامون رو بخوریم...

طاها:اه...این خانومه هم مارو شهید کرد با این ادا و اطفاراش

بعد صداش رو نازک کرد و ادامه داد:اقا داماد لطفا یه تکه جوجه کباب بذار تو دهان عروس خانوم،عروس خانوم شما اول لبخند یزنید بعد اروم سرتون رو ببرید جلو.....کور کرد اشتهای ما رو بابا

بعد از زدن این حرف تکه ی بزرگی از کباب سلطانی رو گذاشت تو دهانش 

در حالی که قاشقم رو پر میکردم گفتم:حالا خوبه اشتها نداریا،وگرنه چی میشد

_اره به خدا...اگه اشتها داشتم که همه ی اینا رو می خوردم

با دیدن چهره ی جدی طاها من هم جدی شدم:واقعا؟؟؟!!

_اره بابا پس چی

_پس چرا اصلا چاق نیستی؟

_لا غرم نیستم

_اره ولی هیکلت رو فرمه یعنی هیکلت ورزشکاریه

_خب معلومه چون حسابی ورزش میکنم،البته فکر کنم قبلا هم بهت گفته باشم

سر تکون دادم که ادامه داد:البته من چیزای مفید میخورم که زیاد کالری نداره و شبا هم یه غذای سبک میخورم،به فست فود و چیپس و پفک و این جور چیزا هم که عمرا لب بزنم...یسنا خانوم توجه داشته باش که اینا رو دارم میگم که با برنامه غذایی من اشنا بشی که وقتی رفتیم خونه ی خودمون و زندگی شیرین تر از عسلمون رو شروع کردیم دستت باشه باید چیکار کنی...

با حرص گفتم : خیلی پر رویی طاها

با لحن بی خیال و حرص دراری در حالی که سر تکون میداد گفت:میدونم...میدونم...

با مشت زدم به بازوش و گفتم:خیلی دیوونه و پررویی

_یسنا خانوم بهت رو دادم پر رو شدیا،اشکال نداره...اشکال نداره...بتازون...بتازون که شب دراز است و قلندر بیدار،نوبت ما هم میرسه یسنا خانوم

طاها همهی این تهدید ها رو با خنده و لحن مهربونی میگفتفمنکه اصلا احساس ترس نمیکردم برای همین با خیال راحت مشغول خوردن ادامه ی غذام شدم

بقیه ی مجلس هم زود تر از اون چیزی که فکرش رو میکردم گذشت،بالا خره سوار ماشین شدیم و راه افتادیم و مهمون های نزدیک هم که اغلب از فامیل های طاها بودند بوق زنون دنبالمون راه افتادند...

حدود یک ساعت حسابی چرخیدیم،داشتیم برمیگشتیم که وقتی رسیدیم توی یه خیابون خلوت پرادوی سفیدی جلومون وایستاد...طاها شروع به خندیدن کرد،با تعجب بهش نگاه کردم که به پرادو اشاره کرد و گفت:

_این اقایی که تو این ماشینه پسر عموم ارشیا ست،عین داداشم میمونه...قول داده بود اگه من عروسی کنم 5 دقیقه همین جوری جلو ماشین وایسته... اونم کی این حرف رو زده بود؟شش ساله پیش که تازه دانشجو بودیم ، اصلا فکر نمیکردم یادش مونده باشه...

طاها سرشو از پنجره برد بیرون و گفت:داداش بسته دیگه 5 دقیقه شد

امیر ارشیا هم متقابلا کار طاها رو تکرا ر کرد و گفت:نه داداش من 30 ثانیه مونده هنوز...

طاها چیزی نگفت که سی ثانیه تموم شد و امیر ارشیا هم با تک بوقی منار رفت و ما به سمت خونه ی جدیدمون حرکت کردیم...

جلوی در خونه وایستادیم،اول مامان و بابای من جلو اومدند و بعد از دوتا بوسه ی زورکی و یه خوشبخت باشید بدتر از اون و دوتا نصیحت به اصطلاح پدرانه ی بابا به طاها و دوتا تعرف الکی مامان به من که اگه مشکلی پیش اومد خبر بده ، رفتند.

بعد از اون ترنم و علیرضا جلو اومدند و بعد از خداحافظی از اونا مادر و پدر طاها و ترانه و امیر ارشیا اومدند،یک ان از ذهنم گذشت که"چقدر ترانه و امیر ارشیا بهم میان"...

مادر جون و پدر جون به جای اینکه سفارش طاها رو به من بکنند ، سفارش منو به طاها میکردند و بهش گفتند:باید قول بدی حسابی مواظب دخترمون باشی و هواش رو داشته باشی...

طاها هم جواب داد:رو تخم چشمم جا داره و مثل جفت چشم هام ازش مراقبت میکنم...

بالاخره بعد از خداحافظی از پدر جون و مادرجون و ترانه و امیر ارشیا پا به خونمون گذاشتیم،خونه ای که قرار بود با طاها زندگیمون رو با عشق اون جا شروع کنیم،قرار بود توی همین خونه بچه هامون رو بزرگ کنیم...

یکدفعه یاد مشکل طاها افتادم،چقدر دوست داشتم دوتا بچه مثل کوروش و شاهپری ای که اون روز تو پارک دیدم داشته باشم...نا خوداگاه اه ی کشیدم ولی بلافاصله پشیمون شدم،وجود طاها برام از صدتا بچه هم با ارزش تر بود و برای بار هزارم خدا رو به خاطر اینکه طاها رو بهم داده شکر کردم...

وقتی طاها درب واحدمون رو که واقع در طبقه دهم یک اپارتمان سیزده طبقه بود باز کرد محو نقشه و دکوراسیون خونه شدم ، درسته که همه ی وسایل رو با هم خریده بودیم،ولی دیدن وسایل چیده شده اون هم با همجین سلیقه ای واقعا عالی بود...

از در که وارد میشدی اول یه راهرو سه چهار متری رو به رومون بود که توش جاکفشی و جالباسی قرار داشت و بعد از اون هم هال که یک دست راحتی چهار نفره و تلویزیون و کلا دستگاه های صوتی اون جا قرار داشت،پذیرایی با چهارتا پله از هال جدا میشد و اون جا هم ست میل ها و پرده های شکلاتی به علاوه ی میز نهارخوری قرار داشت و اشپزخانه هم به وسیله ی دو تا پله به سمت پایین از هال جدا میشد و ست تقره ای وسایل اشپزخانه هم اون جا بود و یعد از اون سه تا اتاق خوابی که در انتهای راهروی چهار متری قرار داشت و هر اتاق به صورت اوریب با دوتا پله از هم جدا شده بودند...

منکه از همون اول عاشق خونه جدیدمون شده بودم و مهم تر از همه از اینکه درب ورودی رو به اشپزخانه باز نمیشد خیلی خوش حال بودم،متنفر بودم از اینکه وقتی کسی وارد خونه میشه چشمش اول از همه به اشپزخانه بیفته...

طاها:چی شد خانوم؟ خوشت اومد؟

_وای طاها این جا همه چیزش عالیه... خیلی ازت ممنونم که خونمون رو به این قشنگی اماده کردی...

_قابل خانوم گل رو نداره،حالا کفش هات رو درار بریم که یه کار خیلی مهم باهات دارم...

طاها خودش به سمت هال رفت و منم با ترس و لرز کفش هام رو دراوردم و دنبالش رفتم،برخلاف همهی تصور هایی که داشتم طاها به سمت سیستم صوتی رفت و بعد از روشن کردنش و قرار دادن یه سی دی درونش دوباره به سمت من اومد...

یه دستش رو دور کمرم حلقه کرد و یه دست من رو هم رو شانه اش قرار داد و با دست دیگه اش هم دست چپم رو گرفت و گفت:

_بانو واقعا فکر کردی من نفهمیدم چقدر دوست داشتی یه رقص دو نفره با هم داشته باشیم ...

با تعجب بهش نگاه کردم که با بلند شدن صدای اهنگ شروع به رقصیدن کرد و من هم ناخوداگاه همراهیش میکردم.... درسته ارزویه یه رقص دونفره رو با طاها داشتم ولی حتی یک ده هزارم درصد هم فکر نمیکردم طاها بلد باشه تانگو برقصه

اروم کنار گوشم گفت:نمی خواهم از امشب به بعد که رسما و روحا و قلبا و همه جوره مالِ خودم شدی حسرت چیزی رو داشته باشی خانومم...

مثل همیشه که از جواب دادن محبت هاش عاجز بودم تمام عشقم رو ریختم تو چشم هامو بهش خیره شدم...نمیدونم چقدر توی همون حال داشتیم باهم میرقصیدیم که طاها اروم اروم سرش رو اورد جلو لب های گرمش رو روی لب هام قرار داد و شروع به بوسیدن کرد...

منم از خدا خواسته همراهیش میکردم... بوسه های طاها پر محبت ترین بوسه هایی بود که تاحالا تجربه کرده بودم...

همیشه تو کتاب ها خونده بودم که وقتی یکی برای اولین بار ادم رو می بوسه انگار یه برق 2000 ولت بهش وصل کردن ولی هیچ وقت همچین حسی رو تجربه نکرده بودم و فکر میکردم دروغه ولی امشب به حقیقت این موضوع پی بردم...

تو خلسه ی شیرینی فرو رفته بودیم و نه من نه طاها هیچ کدوم قصد بیرون اومدن از اون لحظات شیرین رو نداشتیم...

بالا خره طاها خودش رو عقب کشید و گفت:با این موها اذیت میشی ! بیا بریم موهات رو باز کنم

و بدون اینکه منتظر جواب من بمونه درحالی که دستمو گرفته بود و من رو با خودش می برد به سمت اتاق خواب راه افتاد...

با دیدن اتاق خواب واقعا دیگه کم مونده بود غش کنم،تخت خواب بزرگی وسط اتاق بود که روتختی سرمه ای خوش رنگی روش قرار داشت،سمت راست اتاق کلا شیشه بود و چشم اندازی از تهران رو نشون میداد که البته پرده های سرمه ای و سفیدی هم رنگ رو تختی روش قرار داشت و سمت چپ هم میز ارایش بود به علاوه ی یک در و پایین تخت هم کمد هامون قرار داشت...همه چیز این خونه خیلی بهتر از حد تصور من بود...

طاها من رو روی صندلی میز ارایش گذاشت و بدون حرف مشغول دراوردن سنجاق های مشکی از بین موهام شد...بعد از تموم شدن کارش بوسه ای روی موهام نشوند و گفت:حالا پاشو بریم حموم...

با تعجب بهش نگاه کردم که خیلی حق به جانب گفت:چیه؟توقع نداری که از این به بعد تنهایی بری حموم...

بدون اینکه منتظز جواب من بشه زیپ لباس عروس رو باز کرد و از تنم درش اورد،بعد هم دستمو گرفت و درحالی که منو به سمت حموم میبرد زیر گوشم گفت:پیش به سوی اواین حموم دونفره...

نیم ساعت بعد من و طاها درحالی که حوله های تن پوش ست سفیدمون رو پوشیده بودیم از حمام بیرون اومدیم

طاها:عافیت باشه خانوم

_ممنون

_دیگه نوبتی هم باشه نوبت خوابه!!!

از خجالت سرمو پایین انداختم،با وجود اینکه همین الان باهم رفته بودیم حموم ولی باز هم ازش خجالت میکشیدم...

طاها:اخه من نمیدونم تو چرا واسه همه عالم و ادم بلبل زبونی ولی نوبت من که میرسه حس خجالتی بودنت فوران میکنه...

جوابشو که ندادم هیچ سرم رو هم بالا نیاوردم،خیلی راحت میتونستم بفهمم تو چشم های طاها شیطنت موج که هیچی داره بالانس میزنه...

دست طاها به سمتِ بند حوله ام رفت و اروم اروم شروع به باز کردنش کرد...در همون حالت دست دیگه اش رو دور کمرم حلقه کرد و عقب عقب به سمت تخت هدایتم کرد،وقتی بند حوله ام رو باز کرد و دستش ازاد شد،دستش رو زیر زانو هام گذاشت و مسافت باقی مونده تا تخت رو بغلم کرد و بعد خیلی اروم منو روی تخت گذاشت و خودش روم خیمه زد...

با صدایی خش دار گفت:میدونی چیه یسنا؟ هیچ وقت فکر نمی کردم یه همچین روزی رو ببینم...همیشه فکر میکردم من یه ازدواج سنتی داشته باشم ، مامانم میره یه دختری رو می بینه و اگه به دلش نشست میریم خواستگاری و حرفامونو با هم میزنیم حالا یا به تفاهم میرسیم یا نه...ولی هیچ کدوم از ما از فردای خودش خبر نداره...

یه روزی برای احترام به سرهنگ نصرتی که ازم خواسته بود کمک علیرضا باشم،چون علیرضا اون روز زیاد حالش خوب نبود،رفتم برای تفتیش یه خونه... وقتی علیرضا صدام زد برم داخل و اون جا دختری رو دیدم که پوشش فقط یه ملحفه بود و تا پای اینکه بهش تجاوز بشه جلو رفته بود یه چیزی ته دلم تکون خورد که گفتم ترحمه...با اینکه ممکن بود خود اون دخترهم خواهان ایجاد رابطه با ارسام بوده باشه ولی یه چیزی ته دلم می گفت:نه...قرار بوده به این دختر تجاوز بشه...یه صدایی میگفت به چشم هاش نگاه کن ، پر از ترسه....

وقتی بهم گفتند سرپرست اردوی جنوب باشم،اصلا از سرنوشتی که قرار بود برام رقم بخوره خبر نداشتمفوقتی دوباره اون دختر رو توی اتوبوس دیدم نا خواسته خوش حال شدم ولی گفتم، دلسوزیه ... فقط خوش حالم که حالش خوب شده ولی توی همون سفر بود که من اون دختر رو شناختم ، حتی بهتر از خودش و اطرافیانش، توی همون سفر بود که متوجه ذات پاک و قلب مهربونش شدم ، به خودم که اومدم دیدم پاک دل و دینم رو باخته ام عاشق این دختر کوچولو شدم...عاشق این دختری که اوایل سفر خودشو تو انواع مواد ارایشی عرق میکرد ولی موقع برگشت حتی یه کرم هم نزده بود و سعی میکرد چادری رو که هنوز بلد نبود درست سرکنه محکم نگه داره تا نیفته... عاضق دختری شدم که یه روزی تو شلمچه ماسکم رو نه از سر وظیفه و مسئولیت بلکه به خاطر حرف دلم دراوردم و بهش دادم ... دختری که چهره ی نگرانش به خاطر سرفه های من دلنشین ترین تصویری بود که تا حالا دیده بودم و هرچی به خودم بهیب میزدم بهش نگاه نکن ، نامحرمه ، گناه داره ... دلم گوش نمیداد و ناچار میشدم ازش دوری کنم ولی چیکار کنم که دلم هم طاقت دوری نداشت...ولی میدونی من از کی عاشق این دختر شدم؟

از همون وقتی که توی اون خونه یه ملحفه پیچیده بود دورش و با چشم های اشکیش زل زد بهم ... همون موقع دلم لرزید و عاشق شدم ولی فقط اسم احساسم رو دلسوزی میذاشتم و خودم رو گول میزدم...

قطره اشکی از گوشه ی چشمم ریخت پایین...خدایا چقدر حرف های طاها لذت بخش بود... چقدر اعترافاتش شیرین بود...

با بغض گفتم:طاها یه وقت هایی فکر میکنم من لیاقت این همه محبت رو ندارم...

انگشت اشاره اش رو گذاشت رو لبم:هیـــــــــــــــــش... دیگه از این حرف ها نشنوما... مطمئن باش اونقدر لیاقتت بالا بوده که خدا انقدر دوستت داشته و کمکت کرده بری به سمتش...

_خیلی دوست دارم طاها... تو رو از جونمم بیشتر دوست دارم...

_ما بیشتر بانو...

و دوباره لب هاش لبام رو به بازی گرفت و منو تو اغوشش حل کرد...انقدر با ملایمت و مهربونی با هام رفتار میکرد و به فکرم بود که اصلا اذیت نشدم...

من با عزیز ترین شخص زندگیم ف مهمترین اتفاق زندگیم رو تحربه کردم...من به واسطه ی طاها با دنیای دخترونم خداحافظی کردم و برگ جدیدی از دفتر زندکیم رو ورق زدم و پا به دنیای تازه ای گذاشتم...هرجند که زیاد دختر خوبی نبودم ولی به خودم و خدای خودم قول دادم که حتما زن خوبی برای کسی که از نظر من بهترین مرد و شوهر دنیا بود و لیاقت بهترین ها رو داشت باشم...

صبح که از خواب بیدار شدم طاها کنارم نبود،بلند شدم برم دنبالش که در حمام باز شد و اومد بیرون

_بیدار شدی بانو؟ حالت خوبه؟

سرتکون دادم،یه ذره دلم در میکرد ولی اونقدری نبود که نتونم تحمل کنم،دیشب طاها حوری باهام رفتار کرد که کم کم داشت باورم میشد جنسم از شیشه است...

طاها در حالی که با کلاه حوله اش موهاش رو خشک میکرد به سمتم اومد و بوسه ای روی موهام زد:بانو تا شما بری یه دوش بگیری من هم صبحانه رو حاضر میکنم..

_نه طاها من خودم اماده میکنم،حالم خوبه...

_دوبار به روت خندیدم پر رو شدی ضعیفه ... همین که گفتم ، خودم اماده میکنم دیگه هم حرفی نشنوم...

لبخندی زدم و در حالی که ملحفه ی روی تخت رو دور خودم میپیچیدم به سمت حمام رفتم...

چقدر رفتار های طاها دلنشین بود...هرچی بیشتر میگذشت ،بیشتر میفهمیدم چقدر دوسش دارم...از حمام که بیرون اومدم طاها در حالی که لباس های من دستش بود روی تخت منتظرم نشسته بود،کمکم کرد لباس هام رو بپوشم بعد در حالی که بغلم کرد من رو به سمت اشپزخونه برد و با کلی کره و پنیر و عسل و چیز های مقوی دیگه ازم پذیرایی کرد...

طاها:میدونی چیه بانو؟

_چیه؟

_با همه ی این چیز ها من هنوز هم یه معذرت خواهی بهت بدهکارم

_برای چی؟

_برای اینکه نمیتونی طعم مادر شدن رو بچشی

_طاها خان اولا اگه تا اخر عمر هم مادر نشم ولی کنار تو باشم مهم نیست...ثانیا تو چرا انقدر نا امیدی ما هنوز نه دکتری رفتیم نه به فکر درمان افتادیم،هر وقت حس کردیم به بچه نیاز هست میریم همین مرکز رویان خدا رو چه دیدی شاید جواب داد...

طاها از ته دل لبخند زد و گفت:نوکرتم به مولا

_ما بیشتر

امروز شش ساله که از ازدواج من و طاها میگذره...

بعد از سه سال صبر کردن برای بچه دار شئن و کلی دکتر رفتن بالا خره موفق شدیم و خدا جواب دعا هامون رو داد و من باردار شدم...

هیچ وقت روزی رو که خبر باردار شدنم رو به طاها دادم یادم نمیره ... چند ساعتی بود که جواب ازمایش رو گرفته بودم و همینطوری با ذوق داشتم نگاهش میکردم، صدای در نشان از اومدن طاها بود... میدونستم الان دل تو دلش نیست که بفهمه جواب ازمایش چی بوده ،با عجله رفتم سمتش و گفتم:

_طاها تو رو خدا ناراحت نباشیا ... دوباره امتحان می کنیم،اصلا میریم خارح شاید دکتر های اون جا راه حل های بهتری داشته باشن.

طاها در حالی که معلوم بود ناراحت شده دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و با لحن صادقی گفت:

_تا تو رو دارم بچه میخواهم چیکار...

_ولی به نظر من یه جمع سه نفره شیرین تره...

من اون روز برق اشک رو تو چشم های طاها دیدم ، طاها با صدای بلند شروع به خندیدن کرد و در همون حال منو بغل کرد و چند دور تو هوا چرخوند ولی خبر نداشت که جمعمون قراره پنج نفره بشه...

وقتی برای سونگرافی رفتیم دکتر گفت بچه ها سه قلو اند ، اون هم سه تا دختر...دیگه نه طاها نه من هیچ کدوم سر از پا نمی شنا ختیم...طاها که عاشق دختر بود ، منم که حاضر بودم هرکاری بکنم تا طاها رو خوش حال ببینم...

بالاخره بالاخره بهار و نفس و نیاز هر کدوم با فاصله ی ده دقیقه از هم به دنیا اومدند،بماند که با طاها چه سختی هایی کشیدیم تا این سه تا وروجک دو ساله شدندفولی من دوباره باردار شدم و این بار امیر علی به دنیا اومد که تازه چهار روزه رفته تو سه شش ماهگی...

اسم همه ی بچه ها رو از لای قران دراوردیم،پدرجون هم در گوش همشون اذان گفت...

ترانه و امیر ارشیا هم با هم ازدواج کردند و الان صاحب یه پسر سه ساله به اسم امیر حسین هستند. ترنم و علیرضا هم یه دختر و پسر سه ساله و یک ساله به اسم های رها و رهام دارند...

بالاخره امیرعلی رو خوابوندم و به پذیرایی رفتم...طاها و دختر ها مشغول بازی بودند...

طاها:امیرعلیِ بابا خوابید بانو؟

_اره بالاخره خوابید

نیاز:ماما ... به به...

_الان بهت به به میدهم دختر خوشگلم

مشغول اماده کردن ظرف ها بودم که دستی دور کمرم حلقه شد...

_این روزها خیلی خسته میشی بانو ، غذا رو چند وعده ای درست کن

_نه خسته نمیشم تازه تو هم کلی کمکم میکنی

_یعنی امشب خسته نیستی؟

_نه...

_پس باید بچه ها رو زود بخوابونیم

_با لحنی به اصطلاح دلخور ولی سزشار از خواستن گفتم:طاها

_جان طاها...عمر طاها...اگه میدونستم با به دنیا اومدن بچه ها دیگه وقتی برای من نمیذاری غلط میکردم انقدر به بچه دار شدن اصرار کنم

با دلخوری نگاهش کردم و گفتم:من برات وقت نمیذارم؟؟؟

_معلومه که میذاری ولی تقصیر این دل صاحب مرده چیه که ازت سیر نمیشه... ولب هاش رو روی لب هام قرار داد...منم که سرشار از نیاز و خواستن بودم همراهیش میکردم...

نمیدونم چقدر گذشته بود که یکدفعه یاد بچه ها افتادم و از طاها جدا شدم،انگار اونم تازه به یاد بچه ها افتاد...هر دو به سمت بچه ها برگشتیم که دیدیم جلوی در اشپزخونه ایستادند و با تعحب ما رو نگاه میکنند، از خجالت سرمو پایین انداختم که طاها گفت:

_بانو از این فسقلی ها خجالت میکشی؟نترس بابا اینا که تو این سن چیزی یادشون نمی مونه و به سمت بچه ها رفت و بهشون کمک کرد روی صندلی های مخصوصشون بشینند.

بعد از خوردن شام و خوابوندن دختر ها البته به کمک طاها ، به سمت اتاق خودمون رفتیم...هرشب از قصد زود شام رو اماده میکردم تا بچه ها رو زود بخوابونیم و من به اغوش طاها که برام امن ترین و بهترین جای دنیا بود پناه ببرم...

سرمو روی بازوهای عضلانیش گذاشتم و گفتم:میگم طاها زندگیه ما هم کم عجیب نیستااا؟؟

_در حالی که موهام رو نوازش میکرد جواب داد:اره...

_خیلی دوست دارم داستان زندگیمون رو بنویسم

_برای چاپ؟

_شاید دادم چاپش کردند ولی بیشتر دوست دارم بچه ها بخونن و بفهمن زندگی پدر و مادرشون چطوری بوده و هنوز هم عشق های پاک وجود داره...

بوسه ای روی موهام زد و گفت:فکر خیلی خوبیه

_به نظرت اسم کتاب رو چی بذارم؟

_هرچی که خودت دوست داری

_من دوست دارم تو بگی

در حالی که روم خیمه میزد و اماده میشد تا غرق در بوسه ام بکنه گفت:راهیان عشق

زندگی حقیقی ما اغاز شد ، با سفر راهیان نوری که من و طاها به راهیان عشق تبدیلش کردیم تا دست سرنوشت مارو به جایی برسونه که الان هستیم ... به یه عشق واقعی و پاک که ثمره ی اون وحود چهارتا بچه است...

پایان

تیرماه 1392