نگاه دانلود

www.negahdl.com

تیارا | تیام 23 کاربر انجمن نودهشتیا

فصل اول:

نگاهم رو از ساختمون نما آجر سفالی رو بروم گرفتم و به خانم امجد چشم دوختم اونقدر قیافه ام تابلو نگران بود که خانم امجد با خنده گفت: تیارا دارت نمی زنن

- مطمئن نیستم که بتونم

- این درخواست خودت بود! اگه نه که بر می گردیم سر خونه اول

اینبار به سر در ساختمون نگاه کردم (( آرایشگاه سپیده )) دیگه بیخیال تبلیغاتش شدم

- تیارا می خواهی بازم دنبال کار بگردیم

- نه!

نمی دونم این نه رو اونقدر که باید محکم گفتم یا نه ولی برای من که تا حالا طعم تنهایی رو نچشیده بودم این استقلال اجباری بی موقع یه جورایی رو اعصاب بود دستی به شال و مانتو مشکیم کشیدم و آب دهنم رو همراه هیجاناتم قورت دادم و دنبال خانم امجد رفتم تو (( اوه اوه شلوغ پلوغه اینجا! )) سالن بزرگ و قشنگی داشت که اولین چیزی که به چشم می اومد دکور قرمزش بود که با توجه به رنگ سفید دیوارا و سقف و کف سالن کاملا خودنمایی می کرد مشتری ها روی صندلی نشسته بودن و خانم هایی که اونیفورم قرمز و سفید تنشون بهشون رسیدگی می کردن با صدای خانم امجد دنبالش راه افتادم طرف یکی از اتاق ها و در همون حین زیر چشمی نگاهی به خانمی انداختم که یک ماسک سبز رنگ رو صورتش گذاشته بود و بخور بالا سرش روشن بود خانم امجد نگاهی به من انداخت و گفت: حواست رو جمع کن باشه! اگه اینجا قبولت کنن راحت میشی هم حقوق می گیری هم جای خواب داری تازه تنها هم نیستی چون یکی دیگه از شاگردهای آرایشگاه هم شبها همین جا می مونه فقط بگم که نباید توقع زیادی داشته باشی همه چیز به خودت بستگی داره باید تلاش کنی

در جواب همه حرف هاش فقط سرم رو تکون دادم و با خودم گفتم: آخه منو چه به آرایشگری من اگه خیلی هنر داشتم که همیشه واسه یه خط چشم ناقابل دست به دامن مامان نمی شدم

داخل اتاق که شدیم یه خانم میانسال خوشگل که هفت قلم آرایش کرده بود با لبهای خندون و چشم های پر اشک اومد طرفم و یه خورده زل زد تو چشمام و قبل از اینکه خانم امجد یا من بخوایم حرفی بزنیم محکم بغلم کرد و لپم رو محکم ماچ کرد و من به این فکر افتادم که صورتم رژلبی شد منو از خودش جدا کرد و گفت: تــــیـــــارا! چقدر بزرگ شدی

من که عین مونگولا فقط زل زدم بهش خانم امجد با تعجب پرسید: مگه شما تیارا رو می شناسید.

- البته

- پس چرا چیزی به من نگفتید

- اونروز که اومدید صحبت کردید شک کردم تصمیم گرفتم خود تیارا رو ببینم تا مطمئن بشم آخه از اون موقع ها که من و مریم دوست بودیم خیلی می گذره اون موقع تیارا کوچیک بود 

و با بغض ادامه داد: چقدر شبیه پدرتی عزیزم

تازه تونستم این زبون وا مونده رو تکون بدم : شما دوست مامان بودید؟

سرش رو تکون داد و با ذوق نگام کرد و یهو چهره اش تو هم رفت و با تاثر گفت: بخاطر پدر و مادرت متاسفم عزیزم

بغض کردم ... ولی گریه نکردم... نه... نه بعد از اینکه سر مزارشون به هر دوتاشون قول داده بودم که روی پای خودم وایسم و از خودم ضعف نشون ندم تا مایه افتخارشون باشم!

سری تکون دادم و زیر لبی گفتم : ممنون

خانم امجد گفت: خوب پس دیگه نیازی نیست نگران تیارا باشم خیالم راحت؟

خانمه لبخندی زد و گفت: تیارا عزیز منه

با من و من پرسیدم: ببخشید ولی من اسم شما رو نمی دونم

ما رو دعوت به نشستن کرد و گفت: ببخشید عزیزم اونقدر از دیدنت ذوق شده شدم که یادم رفت خودم رو معرفی کنم من فرناز هستم

سریع سوالاتی که داشتن مغزم رو می خوردن رو پرسیدم: شما کجا با مامانم آشنا شدی؟ از کی با هم دوست بودید؟ چی شد که جدا شدید؟

لبخند مهربونی بهم زد و گفت: جواب همه سوالات رو میدم اما به وقتش

با دلخوری نگاهش کردم لبخندش پر رنگ تر شد و گفت: این حالتت درست شبیه مریم بود هر وقت که دلخور می شد قیافه اش همین شکلی می شد

راستش یه جورایی از اینکه یکی رو پیدا کرده بودم که درباره پدر و مادرم می دونست خیلی خوشحال شده بودم حس اینکه عزیزم که از دست دادم عزیز اونهم بوده و می تونم باهاش راجع به اون حرف بزنم یه حس اطمینان بخش بود. 

خانم امجد گفت: خانم بازگیر دیگه تیارا رو می سپرم اول به خدا و بعدم به شما خدا شاهده خیلی اصرار کردم پیش خودم بمونه ولی خوب مثل خدابیامرز اولادی سرتق و یه دنده است.

بعد لبخند گرمی به من زد و ادامه داد : مواظب خودت باش تیارا جان بهت سر میزنم تو هم هر وقت خواستی بهم سر بزن خوشحال میشم.

محکم بغلش کردم و بوسیدمش خداییش تو عالم همسایگی این خانم امجد زیاد به داد من رسیده بود و بعد از مرگ مامان و بابا اگه کنارم نبود شاید نمی تونستم به این زودیا خودم رو جمع و جور کنم گفتم: خیلی ممنون لطفتون رو هیچ وقت فراموش نمی کنم حتماً بهتون سر می زنم

فرناز هم به خانم امجد قول داد که حسابی مواظب من باشه و راهیش کرد 

- خوب بهتره بریم تا با بعضی از بچه ها آشنات کنم

با این حرف دستش رو گذاشت پشت کمرم و به سمت سالن هدایتم کرد و پرسید: آرایشگری بلدی؟

لبخند خجولی زدم و گفتم: اصلاً! فکر کنم باید واسه تمیز کاری روی من حساب کنید.

- مریمم روز اول همین حرف رو به ایران خانم آممممم منظورم آرایشگریه که اون موقع رفتیم پیشش واسه کار گفت ولی به دوماه نکشید که چنان کار بلد شد که همه انگشت حیرت به دهن موندن

- مامان هیچ وقت بهم نگفته بود که آرایشگر بوده

- اون موقع توئه فینگیلی به دنیا نیومده بودی وقتی که مامانت تو رو حامله شد تایماز دیگه نذاشت مریم کار کنه آخه طفلی خیلی ضعیف شده بود تو خیلی بچه بدی بودی

با این حرف بینی ام رو کشید و من فقط خندیدم و خدا رو شکر کردم که صاحبکارم دوست مامان و بابا در اومده فرناز دستش رو روی شونه دختری گذاشت و گفت: این خانم گلاره است ما بهش میگیم گلی یه جورایی حکم آچار فرانسه داره واسه اینجا و همه کاره است

گلی خنده متواضعانه ای کرد و گفت: همه کاره و هیچ کاره 

دست دراز شده اش رو توی دستم فشردم و گفتم: از دیدنت خوشحالم تیارا هستم

قیافه اش رو به طرز بامزه ای متعجب نشون داد و گفت: تیارا هم شد اسم

خندیدم و گفتم: همچین بی ارتباط به شغل شما نیست تیارا یعنی آراینده چشم

فرناز رو به گلی گفت: دیگه وقت ناهاره کم کم کارا رو جمع و جور کن

گلی سری تکون داد و سرگرم کارش شد فرناز دختر لاغر اندامی که درحال جارو کردن موهای چیده شده بود رو صدا زد : هستی!...

دختر بدو اومد و گفت: جونم فرناز جون

فرناز اخم ساختگی کرد و گفت: باز خود شیرین شدی شیرین عسل

هستی موهای لخت قهوه ایش رو پشت گوشش زد و گفت: وا فرناز جون با منی؟؟!!!

- این تیاراست همکار جدیدت

بعد رو به من ادامه داد: هستی کار نظافت رو انجام میده اینجا قانونش اینجوریه که تازه واردین اول از نظافت شروع می کنن وکم کم که کار یاد گرفتن ...

هستی وسط حرفش پرید و گفت: ارتقاء مقام پیدا می کنن

قبل از اینکه فرناز بخواهد چیزی بهش بگه یکی صداش کرد و اونم رفت از هستی خوشم اومده بود به نظرم دختر خونگرم و مهربونی اومد دیگه ساعت کاری تموم شده بود و یه عده رفتند خونه هاشون و یه عده که شامل من و فرناز و هستی و گلی بود موندن که همینجا ناهار بخورن من بلا تکلیف وایساده بودم که دستی محکم خورد به شونه ام

- کجایی دختر خوب؟

با تعجب به صورت هستی خیرم شده غش غش خندید و گفت: حالا به جایی هم رسیدی 

- به کجا باید میرسیدم

شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: من چه بدونم تو دوساعته تو فکری میگم اینقدر فکر کردی به جایی هم رسیدی

تازه فهمیدم دستم انداخته خندیدم و صادقانه گفتم: ناهار ندارم و توش موندم که بیام تو اتاق واسه ناهار یوخده ضایع است یا نه

باز هم با صدای بلند خندید و گفت: همین! بیا بابا یه چی گیر میاد تو بخوری

صدای فرناز اومده که می گفت: تیارا... هستی ... کجا موندین دخترا؟؟؟!

ناهار خورده و نخورده پرسیدم: آ... میگم... شب ها کی اینجا می مونه

هستی دستش رو بالا گرفت و با هیجان گفت: ما!... آقا ما!

از حرکتش خنده ام گرفت فرناز پرسید : چطور؟!

- خوب می دونم که خیلی پررو ام خانم امجد که باهاتون حرف زد در مورد شب ها خواستم بدونم کی شب ها کنارمه

فرناز چپ چپ نگام کرد و گفت: مگه قراره اینجا بمونی

دلم ریخت... یا خدا ... نکنه نمی خواد بذاره اینجا بمونم... منکه پول نداره کرایه خونه بدم...

- تو میای پیش خودم

جوووووووووووووون؟!.... پیش خودم... عقل آکبندم تازه کار افتاد زحمت کشیدم البته

- پیش شما؟!

- آره

- نه!

- تیارا!!!

- آخه فرناز جون نمی خوام مزاحم بشم

- این حرف ها چیه دختر؟

یه نگاه مظلومانه به هستی کردم اون هم انگار منتظر یه اشاره بود چون پرید وسط و گفت: وای فرناز جون آخه مگه من چه هیزم تری به شما فروختم

فرناز یه لحظه هنگید و حیرون هستی رو نگاه کرد اونهم ادامه داد: حالا بعد یه مدت که یکی پیدا شده که شب ها کنار من بمونه شما بخیلی می کنی... خوب ماشاءالله شووور داری دسته بیل... اهم ... نه ... دسته گل خوب این نی قلیون رو می خوای چکار بذارش ور دل من بدبخت که شب ها عین چی از ترس به خودم نلرزم.

فرناز بر و بر هستی رو که پشت هم حرف قطار می کرد نگاه می کرد منم از فرصت استفاده کردم و حرف دلم رو زدم

- آخه فرناز جون من خونه شما معذب میشم خوب.

هستی ادامه حرفم گفت: آره دیگه پسر مجرد هم تو خونه داری

هان!... پسر مجرد ... دیگه عمرا برم اونجا 

فرناز نگام کرد و گفت: دلم رضا نمیده

من که دیدم یکم نرم شده خودم رو عین گربه چکمه پوش کردم ( مواقعی که مظلوم می شد.) و گفتم: خوااااااهش.... اینطوری راحت ترم

فرناز پوفی کرد و باشه ای زیر لب گفت بیچاره جوری که من و هستی دوره اش کردیم مگه راه دیگه ای هم داشت گلی که این مدت ساکت بود و فقط گوش می کرد یهو خندید و گفت: این هستی ورپریده خودش کم بود یه یار کمکی هم براش رسید.خدا عاقبتمون رو به خیر کنه

هستی غش غش خندید و دست من رو گرفت و گفت: بیا بریم بهشتمو نشونت بدم

دنبالش راه افتادم از یک گوشه سالن چند تا پله می خورد و یه حالت نیم طبق داشت رفتیم بالا دو تا اتاق بود هستی سمت یکی از اتاق ها رفت و به اون یکی اشاره کرد و گفت: اینجا اتاق عروس عروس هامون رو اینجا صافکاری می کنیم

هر هر خندید و در اتاقی رو باز کرد و با داد گفت: اینم از بهشت من

یک اتاق نسبتا بزرگ بود که خیلی خالی میزد یه تخت معمولی رو همین جور یه گوشه گذاشته بود یک موکت قرمز کف اتاق انداخته بود یک فرش اریب هم وسطش انداخته بود یه تلوزیون 14 اینچ کوچولو هم روی یه چارپایه چوبی گذاشته بود و یک سی دی پلیر زهوار در رفته هم زیرش بود. بهترین قسمت اتاق پنجره بزرگی که پرده های سفید حریر داشت و منو یاد خونمون می انداخت. 

- بسه دیگه خوردیش حالا خوبه وسیله ای توی این اتاق نیست تو اینطوری زل زدی

لبخند کمرنگی زدم و سعی کردم بغضی که با یادآوری خونه تو گلوم نشسته بود رو نادیده بگیرم گفتم: به! به! حالا این بهشت رو با من شریک نمی شی؟

هستی با لودگی گفت: اگه قول بدی چشم بد بهم نداشته باشی در موردش فکر می کنم

مشتی به بازوش زدم و گفتم: گمشو

هستی نچی کرد و گفت: نذار مهارت های رزمی ام رو به نمایش بذارم که زنده از این اتاق بیرون نمی ری

- باید برم وسایلم رو از خونه خانم امجد بیارم

- اگه فرناز اجازه بده با هم میریم

سری تکون دادم و و گفتم: بهتره بریم پایین شاید کارمون داشته باشن.

هستی هم موافقت کرد و هر دوتا مون رفتیم پایین.

تازه داشتم می رفتم سراغ مشتری که فرناز یهو جلوم سبز شد و گفت: قرارمون که سر جاشه 

- بله حتما

- خوب برو به کارت برس

توی این شش ماهی که اینجا بودم حسابی تو کار پاکسازی پیشرفت کرده بودم و حالا فرناز با خیال راحت مشتری ها رو می سپرد دستم رفتم کنار مشتری و یه خوش و بش مختصر باهاش کردم و تند و تند وسایلم رو روی میز کوچیک کنار دستم چیدم. از تمیز کردن پوستش شروع کردم بعدم یه ماسک گذاشتم رو صورتش و دو تا پد هم رو چشماش و بخور رو بالا سرش روشن کردم و گفتم: 20 دقیقه باید پوستتون بخور بگیره 

سرش رو مختصری به نشانه فهمیدن تکون داد و منم دست هام رو توی جیب اونیفورمم فرو کردم و رفتم سراغ هستی که داشت تند و تند یه مشتری رو بند می انداخت

- حالا نمیشه نری؟؟؟

هستی- چه بی انصافی تو دختر ننه بابامن ها دلم تنگ شده

- پس زود بیا ... تو که می دونی توی این مدتی که نیستی باید برم خونه فرناز جون

دست از کار کشید و یه آینه کوچیک داد دست مشتری و گفت: ببینید خوبه

زن با دقت صورتش رو برانداز کرد و زیر لب تشکری کرد و بلند شد نشستم سر جاش و گفتم: هستی باشه!... زود میای دیگه

- گمشو من 6 ماهه نرفتم خونمون

- تو که میدونی درد من چیه

چشمکی بهم زد و گفت: واسه همین دارم میرم گم و گور شم که دردت دوا شه

- بمیری الهی ... اینطوری دردم دوا میشه

- اصلا به من چه مگه من دکترم؟

لب ورچیدم و به حالت قهر روم رو برگردوندم

- اووووه نگاه چه قیافه ای هم گرفته... بالاخره که چی

نفسم و با صدا دادم بیرون و گفتم: خودمم نمی دونم!

نچ نچی کرد و گفت: بالاخره که باید تکلیفت رو با فرناز روشن کنی

- آخه چه جوری ؟ اونها که حرفی نزدن که من ردش کنم

- قربون دهنت واسه چیزی که اصلا مطرح نشده غصه می خوری

نگاهی به ساعتم کردم و گفتم: من برم به مشتری برسم 

- باشه برو

حین برداشتن وسایلم مدام غرغر می کردم که هستی یهو جوش آورد و لباسش رو کوبید رو ساک و داد زد: اههههه... خف بزن دیگه تیارا! ... سرم پوکید 

نا خودآگاه ساکت شدم که هستی گفت: آخیششش چه سکوتی

تی شرتم رو مچاله کردم و پرت کردم طرفش اونهم رو هوا قاپیدش و گفت: همه اش یه هفته است اینقدر به خودت سخت نگیر

روی تخت نشستم و گفتم: اصلا حوصله فرشاد رو ندارم پسره لوس با اون دماغ عملیش 

هستی- به این بدیا هم نیست

- إإإإإإإإإإإإإإإإ 

هستی قیافه متفکری به خودش گرفت و گفت: البته در اسکل بودنش شکی نیست اگه نه که از توی اسکل خوشش نمی اومد.

- من نفهمیدم تو دوستی یا دشمن.

اومد کنارم وایساد و موهام رو زد پشت گوشم و گفت: من فقط می خوام بهت بگم که تو باید با آدم های اطرافت کنار بیای کسی مجبورت نکرده از فرشاد خوشت بیاد پس بیخودی حرص نخور

راست می گفت... شاید من بیخودی شلوغش کرده بودم... ولی هر چی که بود واقعاً فرشاد رو نروم بود و می دونستم که تحمل ندارم یه هفته تمام خانمی کنم و چیزی نگم!

- حالا هم پاشو دختر خوب وسایلت رو جمع کن که بریم

باشه ای گفتم و شروع کردم به جمع کردن وسایلم امروز طبق روال معمول عصر پنج شنبه دیگه آرایشگاه رو تعطیل می کردیم تا صبح شنبه هستی هم با ما می اومد تا برسونیمش ترمینال ساک بدست رفتیم پایین و به سفارش هستی سعی کردم از قیافه ام معلوم نباشه ناراحتم تا فرناز ناراحت نشه سوار ماشین پژو 405 فرناز شدیم و رفتیم سمت ترمینال موقع خداحافظی محکم بغلش کردم و بوسیدمش و گفتم: مواظب خودت باش و حسابی خوش بگذرون

- سخت نگیر تیارا

واسه اینکه خیالش رو راحت کنم گفتم: قول میدم حسابی از نبودت استفاده کنم و خوش بگذرونم

لبش به خنده باز شد و گفت: می دونم که خیلی نامردی شک ندارم

فرناز گفت: بدو دختر جا می مونی

هستی گونه فرناز رو هم بوسید و خداحافظی کرد و رفت ما هم رفتیم سمت خونه فرناز

همین که از در رفتیم داخل خونه فرشاد عین عجل معلق سر رسید: سلام تیارا خوبی

اووووووفف من مرده این پسر خاله شدنشم هر چی هم فکر می کنم یادم نمیاد که باهاش چایی خورده باشم. زوری یه سلام خشک و خالی بهش کردم 

فرناز- فرشاد خاله ساک تیارا رو می گیری

خودشم رفت سمت آشپزخونه تو عمل انجام شده قرار گرفتم و قبل از اینکه عکس العملی انجام بدم دست فرشاد به بهانه گرفتن ساک اومد رو دستم با عصبانیت دستم رو پس کشیدم که ساک افتاد فرناز برگشت و گفت: چی شد.

فرشاد- هیچی خاله ساک افتاد

به! به! چه توضیح قانع کننده ای هم داد چشم داشت خودش دید که افتاد اگه راست میگی بگو چرا افتاد ساک رو برداشت و یه لبخند از نظر خودش دختر کش و از نظر من چندش زد و بردش توی اتاقی که هر از چند گاهی به عنوان مهمان توش اتراق کرده بودم منم مجبوری رفتم دنبالش ساک فسقلی منو گذاشت روی تخت و گفت: خوب چطوری؟

- ممنون

فرشاد- منم خوبما!

کی حال تو رو پرسید آخه دیلاق اونهم که دید جوابش رو نمیدم چشم غره ای بهم رفت و از اتاق زد بیرون به من چه خود درگیری مزمن داره چکارش کنم یه نیم ساعتی خودم رو تو اتاق سرگرم کردم ولی خوب نمی شد که نرم کمک فرناز به اصرار فرناز لباس عزام رو درآورده بودم ولی هنوز هم دلم نمیومد که رنگ خیلی روشن بپوشم واسه همین یه تونیک قهوه ای آستین بلند و یه شلوار مشکی پوشیدم و یه شال مشکی هم انداختم روی سرم و رفتم تو آشپزخونه فرناز داشت مرغ خورد می کرد و فرشاد هم پشت میز نشسته بود و سالاد درست می کرد الحق هم بهش می اومد با اون ابروهای برداشته و دماغ عملی خانومی بود برای خودش گفتم: کمک نمی خوای فرناز جون

- دستت درد نکنه کمک فرشاد سالاد درست کن

باع! همینو کم داشتم حالا یکی بیاد نیش اینو جمع کنه چاره ای نبود نشستم به پوست کردن خیارا یه ده دقیقه ای که گذشت کم کم حس کردم دیگه حوصله نگاه های خیره فرشاد رو ندارم اومدم بزنم تو پرش که آقا حمید (شوهر فرناز) و حامد (پسرشون) پیدا شد با اومدن اونها گل از گلم شکفت سلام بلند بالایی کردم و دستی به سر حامد کشیدم و لپش رو ماچ کردم 

حمید- سلام تیارا خانوم پارسال دوست امسال آشنا

- اختیار دارید

فرناز دست هاش و شست و با آقاشون سلام و احوال پرسی کرد و حامد رو بوسید و گفت: خوب چی شد!

یهو حامد پنچر شد و گفت: باختیم!

حمید- ولی خیلی بازی قشنگی بود پسرم عین رونالدو بود

فرناز با شیفتگی گفت: قربون پسرم غصه نخوریا مامان

حامد اخم هاش رو کرد تو هم و گفت: نامردی کردن

فرشاد- آررررره ... شما که عند بازی بودید... فقط داوربه نفع اونها گرفت ... باد نمی ذاشت و زمین کج بود

اخم های حامد بیشتر رفت تو هم دستش رو گرفتم و دم گوشش گفتم: به حرف این دراز گوش ندیا این بخواهد توپ رو شوت کنه پاهاش می پیچه تو هم می خوره زمین

حامد غش غش خندید و گفت: آرررره

فرناز گفت: برید دو تا تون دوش بگیرید

شام زیر نگاه های خصمانه فرشاد کوفتم شد واسه همین ظرف ها رو تند و تند شستم و عذر خواهی کردم و به بهانه خستگی رفتم اتاقم و دراز کشیدم و نا خودآگاه خوابم برد

با احساس اینکه کسی کنارم نشسته یهو سیخ تو جام نشستم با دیدن سیاهی که درست یه قدمیم بود خواستم جیغ بزنم که یهو جلوی دهنم و گرفت 

- جیغ نزنی ها 

حالا دیگه واقعا دلم می خواست جیغ بزنم آخه این فرشاد گور به گور تو اتاق چه غلطی می کرد سرم رو تکون دادم که یعنی باشه جیغ نمی زنم دستش رو با احتیاط از رو صورتم برداشت سریع بهش توپیدم

- معلوم هست داری چکار می کنی؟

چراغ خواب رو روشن کرد نورش یه لحظه چشمم رو اذیت کرد دماغم رو چین انداختم و گفتم: برو بیرون تا جیغ نزدم همه بریزن اینجا

- می خواستم بفهمی که بدست آوردنت خیلی هم واسم سخت نیست ولی منتظر می مونم تا سر عقل بیایی

حالت تهوع بهم دست داد پسره احمق بیشعور گفتم: برو گمشو بیرون

یه نیش خند زد و از اتاق رفت بیرون هر چی بهش فحش میدادم دلم خنک نمی شد تقصیر خودم بود باید در اتاق رو قفل می کردم پا شدم درو قفل کردم و دوباره دراز کشیدم ولی هر کاری می کردم خوابم نمی برد خیلی کفری بودم این از اولین شب اقامت خدا باقیش رو ختم بخیر کنه

***

صبح زود از خواب بیدار شدم و آبی به دست و روم زدم که برم سرکار یه جورایی ذوق مرگ بودم بعد از اون شب کذایی و جمعه کوفتی حالا بیرون رفتن برام از هر چیزی بهتر بود فرناز خواب آلود و پف کرده بیرون اومد و خمیازه ای کشید و گفت: بیداری؟

خواستم یه جواب پ ن پ بدم که دیدم او زشته گفتم : بله شما چرا هنوز آماده نشدید

کش و قوسی به خودش داد و گفت: باید یه سر برم مدرسه حامد 

- پس من میرم

سری تکون داد ورفت دستشویی منم فی الفور بدون خوردن صبحانه زدم بیرون که یه وقت با اون زرافه چشم تو چشم نشم خوشبختانه از خونه فرناز اینا تا آرایشگاه رو راحت می شد با اتوبوس رفت تا رسیدم حدودای هفتی می شد. خواستم کلید هام رو در بیارم که رژلبم افتاد بیرون و قل خورد تو پیاده رو همین جور خم خم رفتم دنبالش که خورد به یه جفت کفش سیاه براق و متوقف شد خواستم رژ رو بردارم که اون زودتر برش داشت و منم بی اختیار هماهنگ با حرکت دستش سرم و گرفتم بالا واییییییییی مامانم اینا چه خوشتیپ یک کت شلوار مشکی تنش بود که معلوم بود از اون مارک دارهاست صورتش معمولی بود نمی شد گفت خوشگله ولی فوق العاده خوشتیپ و خوش هیکل بود یه چند دقیقه ای با لبخند به من نگاه کرد و وقتی دید من عین این مونگولا زل زدم بهش گفت: فکر کنم این مال شماست

ماشاءالله صدا مردونه خودم رو جمع و جور کردم حسابی خیط کاشته بودم و می دونستم حالا صورتم از خجالت قرمز شده رژلب رو از دستش گرفتم و اونقدر یواش تشکر کردم که خودمم به زور شنیدم بعدم تا اونجا که می تونستم به سرعت از جلوش غیب شدم

با سرعتی که کلا از من بعید بود در آرایشگاه رو باز کردم و بدون اینکه به پشت سرم نگاهی بندازم پریدم داخل ... ای خداااااااا... آخه این چه گندی بود زدی دختر... خوشم باشه ... محو جمال طرف شده بودییییی؟!.... حالا خوبه از این خوشگل چشم رنگی ها نبود!... ولی خداییش خوشتیپ بود... یعنی خااااااااااک تیارا... همین الان در مغزت رو گل بگیر... خودم رو تو آینه نگاه کردم... قرمز شده بودم بد رقم... یهو رفتم تو نخ خودم... ابروها که کلفت و به قول هستی پاچه بزی البته مرتبشون می کردم ولی بعد از مرگ مامان و بابا دیگه دست نزدم... چشم ها مااااااااچ بهترین عضو چهره درشت و یکم البته یه کوچولو خمار بیشتر از کشیده بودن درشت ... مژه ها که با یکم ریمل حرف نداشتن... بینیمم که به قول مامان مریمم یه نخود دماغ که بیشتر نیست ... آخه اینم لب ما داریم یه ذره چی می شد ما هم از این لب گوشتی ها داشتیم خوب دیگه قسمت نبود تو فاز عمل و اینها هم که نیستم خصوصا بعد از اینکه سعادت آشنایی با فرشاد رو پیدا کردم ... موهامم که مشکی با پوست سفید... به به به چه شود دیگه خودم از خودم تعریف نکنم کی تعریف کنه... زیبای خفته نیستم ولی خدا رو شکر اونقدر بهره ای از زیبایی بردم که نشه بهم گفت زشت آخ که اگه به بابا تایمازم رفته بودم بغیر از ابروهای کلفت و کشیده اش چیز دیگه ای از ظاهرش رو به ارث نبرده بودم....

- چیه 2 ساعته خودت رو تو آینه برانداز می کنی؟!

با صدای گلی از جا پریدم: وووووویییییییی ... تو کی اومدی ترسیدم

- من والا تا اونجایی که جا داشت با سر و صدا اومدم داخل ولی شما چنان محو جمالت شده بودی که متوجه نشدی

شونه هام رو بالا انداختم و کلاً بی خیال اون مرد خوشتیپ و قیافه ام و گلی شدم.

با حرص به کابینت تکیه دادم و به بخت بدم لعنت فرستادم حالا آنفولانزا گرفتنت چی بود حمید آقا ... یه نفس عمیق کشیدم بلکه حرصم یکم خالی شه... که ... نه ... توفیری نداشت.. دستم به این هستی برسه گوشیش رو هم خاموش کرده نامرد!

یکم سوپ ریختم تو کاسه و گذاشتم تو سینی و بردم تو اتاق فرناز داشت دستمال خیس می ذاشت رو پیشونی حمید آقا با دیدن من با ناراحتی گفت: هنوز تبش قطع نشده

سوپ رو گذاشتم کنار دستش و گفتم: فرناز جون خوب میشه همین الان دکتر براش آمپول زد قرار نیست که معجزه بشه

نگاهی به صورت بر افروخته حمید آقا انداختم بنده خدا واقعاً حالش بد بود اونوقت من عزا گرفته بودم که چرا فرناز گفته که صبح با فرشاد برم تا آرایشگاه الحق که خیلی بچه بودم دستم رو گذاشتم رو شونه فرناز و گفتم: این سوپ رو بده بخوره الان داروها تاثیر میذاره و تبش میاد پایین دیدی که دکتر گفت یه سرما خوردگی ساده است باید دوره اش رو طی کنه

فرناز بهم لبخندی زد و تشکر کرد از اتاق اومدم بیرون فکرم درگیر اون مرد غریبه بود بعد از جریان اون روز چندبار دیده بودمش با اینکه هیچ حرکتی از جانبش ندیده بودم و احتمال میدادم محل کارش اون اطراف باشه ولی یه چیزی تو ذهنم ربطش میداد به خودم و منم هر بار تلاش میکردم این ذهنیت مسخره رو از خودم دور کنم نگام افتاد به حامد که با اخم های تو هم داشت تی وی میدید رفتم کنارش نشستم و موهاش رو بهم ریختم

- چیه چرا قنبرک زدی

- امشب بازی پرسپولیس و مس کرمانه بابا نمی تونه ببینه!

لبخندی زدم و گفتم: اشکال نداره تو میری نتیجه رو بهش میگی دیگه

- خیلی حالش بده؟

دلم گرفت واقعا نگران باباش بود دلم هوای مامان و بابا رو کرد اون هفته نتونسته بودم برم سر مزارشون و خیلی دلتنگ شده بودم دستم و انداختم دورگردنش و گفتم: نه عزیزم سرما خورده همین!... الانم یه کوچولو تب داره که زود خوب میشه 

سرش رو تکون داد و دوباره محو تلوزیون شد گذاشتم تو حال خودش باشه پا شدم که یه چیزی واسه شام درست کنم داشتم تو کابینت ها سرک می کشیدم که فرشاد اومد تو آشپزخونه و گفت: شام چی داریم؟

بچه پررو... واسه تو کوفت ... چیزی نگفتم و مشغول بازرسی یخچال شدم

- با تو ام ها

- ماکارانی!!!!

دماغش رو چین داد... می دونستم از ماکارانی متنفره ... یه بار از فرناز شنیده بودم

- از قصد داری این کارو می کنی نه

- کدوم کار؟

- می خوای حرص منو دربیاری؟

با بی تفاوتی نگاش کردم و گفتم: اونقدر مهم نیستی که بخوام وقت بذارم و حرصت رو دربیارم

دیگه رسماً از عصبانیت کبود شد زیر لب گفت: حالا می بینی 

با دست های مشت شده از آشپزخونه زد بیرون و نمی دونم چکار کرد که داد حامد رو هم در آورد

شام رو آماده کردم و فرناز رو هم صدا زدم که بیاد بخوره به حامد گفتم: برو فرشاد رو صدا بزن بیاد شام ....

- خودم دارم میام

یه پوزخند گوشه لبش بود نمی دونم چه نقشه ای تو سرش بود ولی هر چی که بود میدونستم میذارتش واسه فردا صبح و امشب همه جا امن و امانه

دماغم رو چین دادم و به حرکت نمایشی فرشاد که در جلو رو برام باز می کرد چشم دوختم ... زرافه!... با اون صدای تو دماغیش که به گمانم ره آورد دماغ عملیش بود گفت: بفرما تیارا خانم

راهم رو کج کردم که برم عقب بشینم که صدای فرناز از پشت سرم باعث شد که برگردم

- تیارا

- بله؟

دستش رو گذاشت روی سینه اش یه نفس عمیق کشید تا حالش جا بیاد، فکر کنم دنبالمون دویده بود دستش رو دراز کرد و گوشیم رو گرفت طرفم: بیا ... اینو جا گذاشتی

گوشی رو گرفتم و گفتم: وای فرناز جون چرا اینقدر به خودت زحمت دادی منکه کسی رو ندارم به من زنگ بزنه مهم نبود

- گفتم شاید لازم داشته باشی

گونه اش رو بوسیدم و ازش تشکر کردم

- تشریف نمیارید خانوم دیرمون شد

فرناز منتظر نگام کرد جلوی اون که نمی تونستم برم عقب بشینم و بچه خواهرشو راننده به حساب بیارم خصوصاً اینکه فرشاد هم در جلو برام باز کرده بود و همون طرف ایستاده بود و دستش به دستگیره در ماشین بود حرصم گرفت ولی چاره ای نبود رفتم نشستم نیشخند فرشاد بیشتر کفرم رو در می آورد فرناز دستی تکون داد و رفت داخل و فرشاد راه افتاد 

می خوام برسونمت ... سونمت.... سونمت 

لاو بترکونمت....

اوووووووووووووف اشکین، آهنگ هاش هم مثل خودش نچسبن با صورت بغ کرده نشسته بودم و داشتم به بخت بد خودم لعنت می فرستادم که اینهمه شهر چرا فرشاد باید اینجا قبول شه و اینهمه خوابگاه چرا باید عین این تیتیش مامانی ها باید بیاد خونه خاله اش تلپ شه که باز نطق آقا باز شد

- از این آهنگ بدت میاد

- ...

- روزه سکوت گرفتی؟؟!!

- ....

- خیلی خوب

پخش رو خاموش کرد و گفت: حالا که حرف نمیزنی گوش کن چون من حرف دارم 

دستام رو بغل زدم و نفسم رو با صدا بیرون دادم

- ببین تیارا خودت خوب میدونی که من می خوامت پس بهتره که با من باشی

دیگه خیلی روش زیاد شده!... چرخیدم سمتش و با تشر گفتم: و اگه نباشم؟!

- تو چی فکر کردی؟ یه بچه یتیم که بیشتر نیستی ... نه پدری نه مادری یه دختر بی کس و کار که از قضا شاگرد آرایشگاه خاله امم هست اینهمه غرور چیه من دارم بهت یه جورایی لطف می کنم تازه منکه نمی خواهم با هات ازدواج کنم هیچ دلم نمی خواد به خاطرت با خانواده ام مشکل پیدا کنم 

لبخندی زد و با لحن چندش آوری گفت: ولی خوب از خوشگلی تو هم نمیشه گذشت یه مدت با همیم و بعد هم تو رو به خیر و مارو به سلامت 

دهنم از اینهمه وقاحت باز مونده بود سردم شد و پوستم دون دون شد حرف ها تا نوک زبونم می اومد و برمی گشت بغض داشت خفه ام می کرد فقط تونستم داد بزنم: نگه دار!

چندشناک خندید و گفت: رسیدیم! نمی گفتی هم نگه می داشتم

همین که ایستاد خودم رو از ماشین انداختم بیرون خواستم بدوم طرف آرایشگاه که صداش میخکوبم کرد

- رو حرف هام فکر کن تیارا قول میدم لذتشو ببری

در مورد من چی فکر کرده بود که حالا اینجا اینطوری وقیحانه همچین پیشنهادی داشت بهم میداد برگشتم ایستادم جلوش و زل زدم تو چشماش لبخند زد قبل از اینکه لبخندش عمیق تر شه کشیدم بیخ گوشش جوری که از صداش خودمم جا خوردم با چشمای قرمز عصبانیش نگام کرد پره های بینیش گشاد شده بود و نفس نفس می زد ازش ترسیدم ولی قبل از اینکه بکشم عقب پس سرم سوخت موهام رو با کلیپس بسته بودم و این دردش رو بیشتر می کرد چونه ام لرزید ولی نمی خواستم جلوش گریه کنم داد زد : دست رو من بلند می کنی؟

دستش رفت بالا چشام رو بستم ... با صدای آخ فرشاد چشام رو باز کردم موهام رو ول کرده بود و با یکی دست به یقه ااااااا اینکه همون آقا خوشتیپه است.

- زورت رو به دختر نشون میدی نظرت چیه که زور بازوت رو روی من امتحان کنی 

نگاهی به دور و برم انداختم صبح به اون زودی مرغم پر نمی زد.

آقا خوشتیپه فرشاد رو هول داد و اونهم خیلی راحت پخش زمین شد بعدم آروم یقه کتش رو به صورت نمایشی از هیچی پاک کرد خندم گرفت ... اسکل کرده بود فرشاد.... حقش بود فرشاد هم انگار فهمیده بود نباید با طرف درگیر شه پاشد و با یه خونسردی عجیب رو کرد به منو گفت: می دونستم که یه غربتی بی پدر و مادر مثل تو حتماً سرو گوشش می جنبه 

تا هفت نسل این ور و اون ورم آتیش گرفته بود خاااااک تیارا که همیشه سر بزنگا لال میشی نگام افتاد به اون تا بنا گوش سرخ شدم یه لحظه تو چشای اشکیم نگاه کرد و حمله کرد به فرشاد قبل از اینکه فرشاد حرکتی بکنه مشت بزرگش نشست رو بینی عملیش و من به این فکر کردم که باید دوباره عملش کنه!

فرشاد دستی به بینی پر خونش کشید و داد زد : هوییییییییییییییی یابو چته؟!

- اینو زدم که حرف دهنت رو بفهمی و در مورد تیارا درست صحبت کنی

ابروهام یه متر پرید بالا.... جاااااااااااان! ..... گفت تیارا؟!..... اسم منو از کجا میدونه

- راه بیفت تیارا!

دیگه کلا هنک کردم یه چند ثانیه عین مونگولا بهش زل زدم که با حرص صدام زد: تیارا!

فرشاد شروع کرد به بد و بیراه گفتن کم کم یه دو سه نفری توجهشون داشت بهمون جلب می شد دوباره صدام کرد: تیارا بیا دیگه دختر بعدا برای فرناز خانوم توضیح میدی

دیگه داشتم از زور تعجب خفه می شدم این یارو کی بود که از همه جیک و پوک زندگی من خبر داشت دنبالش راه افتادم می دونستم که اگه منم آرایشگاه رو باز نکنم گلی تا نیم ساعت دیگه این کارو می کنه و واسه همین نگرانی از این بابت نداشتم یه خیابون بالاتر به یک پژو پارس مشکی اشاره کرد و گفت: سوار شو الان میام 

نمی دونم چرا بهش اعتماد کردم و رفتم نشستم اونهم جلو دو دقیقه بعد خودشم اومد یه اب پرتقال پاکتی گذاشت کف دستم و و گفت: یکم بخور رنگت پریده

این خودمونیتت تو حلقم زل زدم بهش اونقدر سوال یهو به مغزم هجوم آورده بود که نمی تونستم درست و پشت هم کلمات رو برای پرسیدنشون ردیف کنم لبخند کجی زد و گفت: آویدم ... آوید رضایی

آویدی که باش حجم ذره ای قلب من چرا بیخود افزایش پیدا کرده!

- من همه چیز رو برات توضیح میدم

چرا زبون بستم!... واسه چی حرف نمیاد تو دهنم ... چت شده تیارا... بکن اون چشم های گور به گوریت رو از پسر مردم... خم شد طرفم با نگرانی تو چشمام خیره شد و پرسید: چیزیت شده

سرم رو به نشونه نفی تکون دادم بازم یه لبخند نیم بند زد نکنه نمی تونه کامل بخنده 

- شما کی هستید؟!

این الان من بودم؟! نه پس لال نشدم خدا رو شکر روبرو نگاه کرد و فرمون رو میون دست هاش فشرد و گفت: من نوه عموی خانم امجد هستم.

- نوه عموی خانم امجد؟!

اوهومی کرد و گفت: خیلی عجیبه؟

- محل کارتون این دور و براست؟

سرش رو انداخت بالا که یعنی نه

- این دور و برا زندگی می کنید؟

بازهم سرشو تکون داد 

- خانم امجد شما رو فرستاده تا دور را دور مواظب من باشید؟

خنده اش گرفت: نچ!

حرصی شدم خواستم بگم پس چرا همیشه همین جا پلاسی ولی خانومی کردم و گفتم: پس چرا همیشه همین دور و برایید

- می خواهم مطمئن شم که کسی به با ارزش ترین چیز زندگیم بد نگاه نکنه.

بله؟؟؟؟!!!!!!! دیگه رسما گرخیده شدم بدون اینکه نگام کنه گفت: فکر کنم دیگه بهتره بری سر کارت 

گیجم خدا... این چی گفت؟ گفت با ارزش ترین؟ گفت برم؟ چرا چشم های قهوه ایش انگار اشکیه؟ چرا لبخندش نصفه نیمه است؟ نکنه یارو سکته ایه؟ چی میگی تیارا خل شدی؟ 

- الان برو بعد همه چیز رو برات توضیح میدم آب میوه ات رو هم نخوردی

نگاهی به آب میوه گرم شده میون دست های عرق کرده ام انداختم ... چی بهش میگن هم رفتی همینه دیگه ... یادم نیست.. گذاشتمش رو داشبورد و بی حرف پیاده شدم در ماشین رو بستم و خم شدم و از توی شیشه ماشین فقط گفتم: ممنون! 

سرم رو انداختم پایین و راه افتادم نگاهم به ال استار های سفید مشکیم بود و فکرم حول و حوش آوید... این اوید رضایی که نوه عموی خانم امجد بود و من با ارزشترین چیز زندگیش... یه جورایی هیچیش تو کتم نمی رفت نه اون لبخند نیمبندش نه اینکه من واسش ... پووووف ... 

با صدای زنگ گوشیم از جا پریدم و با دیدن اسم فرناز روی صفحه گوشی یهو صحنه دعوای آوید و فرشاد تو ذهنم تداعی شد نکنه این فرشاد دهن لق رفته پیش فرناز چغلی کرده و هزار تا حرف مفت زده با استرس اوکی کردم که الو تو دهنم ماسید

- الو! تیارا کجایی تو دختر؟! تو که خیلی وقته راه افتادی چرا آرایشگاه نیستی؟ نمیگی دلم هزار راه میره ؟! گلی نیم ساعته پشت در علاف توئه کلیدش رو جا گذاشته

در جواب تمام ابراز نگرانی هاش مختصر و مفید گفتم: ببخشید فرناز جون نزدیک آرایشگاهم الان می رسم

یه خداحافظی زوری کردم و قطع کردم 

قدم هام رو تند کردم و سعی کردم فکر آوید رو عقب بزنم این مرد هر کی که بود بهتر بود زیاد بهش نزدیک نشم و اولین کاری هم که در این مورد باید می کردم این بود که بهش فکر نکنم از دور چشمم افتاد به گلی سرش پایین بود و داشت با نوک پا به یه چیز خیالی ضربه می زد با سلام من سرش رو بالا آورد و با نارضایتی گفت: خدا هیچ وقت آدمو اسیر دست شما چغله بچه ها نکنه

از حرفش خنده ام گرفت گفتم: اووووووه انگار حالا خودش چند سالشه 

سری تکون داد گفت: حالا در باز می کنی یا نه

کاری که گفت رو انجام دادم و رفتیم تو طبق معمول مشغول تمیز کاری شدیم تا کم کم مشتری ها از راه برسن 

گلی پرسید: امروز فرناز نمیاد

نچی کردم و توضیح دادم: بنده خدا حمید آقا خیلی مریضه

گلی گفت: ان شاءالله که بهتر بشه پس امروز حسابی دست تنهاییم آخه هستی هم نیست و فاطیما هم مرخصیه

- اشکال نداره ناهید که امروز میاد سه نفری از پسش برمیایم

تمام طول روز با استرس کار کردم با اینکه آرایشگاه شلوغ بود و بخاطر تعداد نفرات کم کارمون زیاد ولی نمی تونستم به این فکر نکنم که چطور شب برم خونه و با فرشاد رو برو شم خصوصا با اون مشت آخری که خورد و این احتمال که حتما سر و صورتش کبود و ورم کرده است با تصور اینکه جلوی جمع بخواد بگه که با دوست پسر من دعوا کرده یخ بستم از فرشاد بعید نبود که بخواد یه همچین دروغ شاخداری بگه اما بالاخره که چی باید می رفتم و پی همه چیزو به تنم می مالیدم طرفای ساعت 7 بود که گلی جارو رو یه طرف انداخت و دو تا مشت آروم به کمرش کوبید و رو به منو ناهید گفت: وای خدا از خستگی مردم

ناهید لباسش رو عوض کرد و خداحافظی مختصری کرد و رفت کلا ناهید و فاطیما خیلی کم حرف بودن و با ما قاطی نمی شدم فقط می دونستم جفتشون متاهلن و بچه دارن واسه همینم هیچ وقت با ما تو آرایشگاه ناهار نمی خوردن و می رفتن به خونه زندگیشون برسن 

- تیارا معلومه خیلی بهت خوش گذشته نمی خوای بری خونه؟

آهی کشیدم آره جون تو چه خوشی هم گذشته جوابی به گلی ندادم پا شدم لباس عوض کردم و بعد از خداحافظی با گلی رفتم سمت ایستگاه اتوبوس.

روی نیمکت سرد نشستم و مشغول بازی با انگشتام شدم فکرم رو روی بند بندشون متمرکز کردم هر چند بازم ته تهای ذهنم دنبال بهانه های جور واجور واسه فرناز می گشتم فرناز جون فرشاد داره خالی می بنده 

وا فرناز جون منو این حرف ها ازت توقع نداشتم

فرناز جون به پیر به پیغمبر من روحمم خبر نداره این یارو کیه

- تیارا!

بر نگشتم ببینم کیه صداش رو همین امروز صبح شنیده بودم با این تفاوت که تن اون یکی دستوری و این یکی یه جورایی نرم و مردونه بود کنارم نشست حضورش بدجوری حس می شد

- میشه نگام کنی؟

سرم و چرخوندم ولی به چشماش نگاه نکردم نگاهم رو دوختم به یقه لباسش

- می خواستم بگم اگه اشکالی نداره فردا آممممم خوب چطور بگم راستش باید باهات حرف بزنم

- در چه مورد؟!

- اگه لطف کنی یه روزت رو به من اختصاص بدی خودت می فهمی

- ببینید آقای رضایی من خیلی ازتون ممنونم که امروز صبح جلوی فرشاد در اومدید ولی دلیلی نمی بینم باهاتون قرار بذارم

اخم هاش تو هم شد 

- یعنی میگی من بخاطر امروز صبح می خوام بذارمت تو معذورات که ... چی میگی دختر .. قرار کدومه ... من فقط می خوام باهات حرف بزنم 

قبل از اینکه بخواهم جوابش رو بدم اتوبوس رسید و منم بی معطلی خودم رو انداختم توش از جاذبه عجیب مرد غریبه فرار کردم

خونه که رسیدم سکوت دلچسبش یه جورایی خیالم رو راحت کرد مستقیم رفتم سمت آشپزخونه فرناز در حال آشپزی داشت یه ترانه زیر لب زمزمه می کرد سلام کردم

- سلام به روی ماهت 

پس معلومه فرشاد قشقرق به پا نکرده برای اولین بار تو این مدت ازش ممنون شدم هر چند که هنوزم بخاطر اون حرف هایی که صبح بهم زد دلم می خواد خرخره اش رو بجوام ولی خوب ظرفیتم واسه امروز تکمیل بود

- کمک نمی خواهی فرناز جون

- نه عزیزم خسته ای برو یه آب به دست و روت بزن بیا برات یه چیزی بیارم بخوری

- حمید آقا چطوره؟ بهتر شده؟

فرناز چتری های رنگ کرده اش رو عقب زده و گفت: بهتره خدا رو شکر

رفتم سمت اتاق بیخودی هی ذهنم کشیده می شد طرف آوید یعنی چکارم داشت؟! چی می خواست بگه؟!

***

- هستی گور به گور ذلیل شده چقدر دلم برات تنگ شده بود

هستی غش غش خندید و گفت: اره جون خودت دختر تو عفت کلام نداری

دوباره بغلش کردم و محکم ماچش کردم و هستی دوباره قهقهه زد 

- چه خبرتونه کل آرایشگاه رو گذاشتید رو سرتون 

دستم و انداختم دور گردن گلی و اون رو هم کشیدم به سمت خودمون و گفتم: جمال گل گلیت رو عشقه گلی خانم

گلی دستش رو فشار داد تخت سینه ام خودشو ازم جدا کرد و گفت: گمشو

رو به هستی ادامه داد: زود برو وسایلت رو بذار سر جاش که امشب عروس داریم 

- رو جفت چشام گلی خانم

- جفتتون خلین

با هستی رفتیم بالا دل تو دلم نبود که همه چیز رو واسش تعریف کنم ولی خوب خیلی هم بد نمی شد که یکم سر به سرش بذارم هستی که دید همینجوری زل زدم بهش از توی ساکش یه شال آبی رنگ در آورد و پرت کرد طرفم و گفت: بیا اینم سوغاتیت حالا حرف بزن می دونم که همه حرفات بیخ گلوت mp3 شده

- من عاشق شدم

ضربه کاری بود هستی با چشای گرد شده اومد نزدیک و زل زد تو چشام و قبل ازینکه بخوام از اینهمه متعجب کردنش لذت ببرم محکم کوبید پس کله ام

- خاک بر سر همه اش یه هفته ولت کردم رفتم ها چه کولی بازی هم در آورده بودا من از فرشاد خوشم نمیاد و من نمی تونم و من .... 

- چی می گی واسه خودت

پس گردنی دوم که اومد سمتم سریع جاخالی دادم و گفتم: چته تو

- تو چته،تو این هفته مگه فرشاد چکار کرد که زرت عاشق شدی

- حالا کی گفت من عاشق فرشاد شدم؟!

- تا اونجا که من یادم میاد مرد دیگه ای دور و برت نبود

- عاشق یه غریبه شدم!

هستی که دیگه امپرش چسبیده بود داد زد: تیارا به مولا درست مثل بچه آدم حرف زدی زدی نزدی می زنمت که بمیری

از واج آرایی بی هوای هستی خندم گرفت ولی دیگه اذیت کردن بس بود دستش رو گرفتم و رو لبه تختاون نشستیم و من همه چی رو از روز افتادن رژلب تا شب ایستگاه اتوبوس تعریف کردم هستی گیج و ویج منو نگاه کرد و گفت: حالا می خواهی چکار کنی؟!

- می خواهم بی محلش کنم تا اونهم بی خیال بشه بره

- خوب شاید مرد خوبی باشه

- نمی دونم تو رو خدا دو دلم نکن هستی

با جیغ گلی که می گفت شما دوتا کجایین از جا پریدیم هستی حین اینکه تند تند مانتوش رو از تنش خارج می کرد گفت: باید ببینم این آقا اوید رضایی رو

نگاهم بین مامان و بابا دو دو می زد هنوزم باورم نمیشه که یهو هر دوتاشون رو از دست دادم که یهو بی پشت و پناه شدم که یهو بی کس و کار شدم دلم از این همه بی کسی گرفت دلم سوخت ... بابا لر بود از یه طایفه بزرگ... اینطور که خودش می گفت کلی کس و کار داشت ولی زد و عاشق یه دختر پرورشگاهی شد دختری که بخاطرش از خانواده طرد شد طایفه بابا نتونستن عشق پسرشون رو باور کنن بابا می گفت خیلی تلاش کرده تا پدر و مادرش رو راضی کنه ولی وقتی پدر بزرگم بهش میگه حاضر نیست عروسی رو قبول کنه که معلوم نیست ننه باباش کین که شاید تخم حروم باشه دیگه بابا قید همه چی رو میزنه و دست مامان رو می گیره و میره و دیگه نه بابا سراغی از خانواده اش می گیره نه اونها ...

خم شدم رو قبر هر دوتاشون که جفت هم بودن بوسه زدم اشک های مزاحم باز راهشون رو روی گونه ام باز کردن دست کشیدم رو قبر مامان زمزمه کردم: مامان من خیلی تنهام

دست کشیدم رو قبر بابا هق زدم: بابا من خیلی دلتنگم

دو تا انگشت مردونه رو قبر بابا نشست و زمزمه یه فاتحه پیچید تو گوشم نگاهم رفت پی صاحب دست آوید بود نگاهش به روبرو و بود و لباش بهم می خورد و من فقط صدای سین سین به گوشم می رسید واسه بابا و مامان فاتحه خوند و نگاهش رو دوخت تو نگاه خیسم و رد اشکم رو تا روی گونه ام با چشمای همیشه خدا اشکیش گرفت دستش اومد نزدیک صورتم انگار که بخواهد اشکام رو پاک کنه صورتم رو کشیدم عقب یه چند لحظه یه لبخند محو رو لبش اومد شروع کرد به حرف زدن ولی مخاطبش من نبودم بابا بود!

- سلام آقای اولادی، یه چیزی رو رک بپرسم؟! چرا این دختر شما اینقدر سرتق! دو کلام حرف نمیشه باهاش زد 

نگاهش روی صورت بهت زده من چرخید و باز یه لبخند نصفه نیمه زد

- البته خیلی خوبه که به هر کسی اعتماد نمی کنه ولی خوب مگه من هر کسی ام! منکه فامیل همسایتونم تازه مگه قرار نبود شما با تیارا در مورد من حرف بزنید

یعنی قبلا منو از بابا خواستگاری کرده بوده!... پس چرا مامان و بابا چیزی به من نگفتن ... با اینحال یه حس اطمینان بخش بهم دست داد و از علظت اخمم کم کرد

- تازه شما نگفته بودید دخترتون اینقدر بداخلاقه 

نگاهم کرد و با دیدن اخمام که یکم باز شده بود ادامه داد: البته قابل تحمله ... چه میشه کرد ... حالا میشه شما به دختر خانومتون اجازه بدید یک نوک پا با بنده راه بیان بلکم ما تونستیم این چار کلوم مونده تو دلمون رو بهشون بزنیم... مریم خانوم حداقل شما یه کاری واسه من بکنید

بعد نگاهی به من انداخت و یه جوری نرم گفت: خودت چی میگی؟! 

نگاهی به مزار عزیزام کردم زمزمه وار گفتم: شما قبلا بابا رو دیده بودید

- اولش دختر خانومشون رو دیدم ... بعد خواستم به خانوم امجد بگم ... ولی گفتم بهتره خودم پا پیش بذارم اینه که بابا پدرت صحبت کردم

- اونوقت بابا چی گفت؟

- گفت باید با تو حرف بزنه ولی خوب .... مثل اینکه وقت نشده

آهی که کشیدم نه از حسرت که از سوز دلم بود نا مطمئن گفتم: من شما رو نمی شناسم آقای رضایی، توقع ندارید که بهتون اطمینان کنم

خیلی ریلکس گفت: کاری نداره پاشو بریم پیش خانم امجد اون سیر تا پیاز زندگیم رو می ذاره کف دستت

- من ... راستش!

- ببین تیارا ... من خیلی وقته که حواسم بهت هست ... ولی نخواستم وقتی که تازه پدر و مادرت رو از دست داده بودی واست دلمشغولی درست کنم ... تا حالا هم کلی صبر کردم ... من اصلا زندگیم اینجا نیست... خیلی وقته که آلاخون والاخونم .... تا موقعیت مناسب دست بیاد... به من نگاه کن منکه یه پسر بچه 18 ساله نیستم من یه مرد 30ساله ام که با چشم باز انتخاب کردم... فکر می کنم اونقدر ارزش دارم که حداق بخواهی یکم باهم آشنا بشی

- نمی دونم چی بگم

- تو فقط اجازه بده من خودم رو به تو بشناسونم بعد هر تصمیمی که بگیری من قبول می کنم

حرفهاش منطقی بود با اینحال دختری مثل من بهتر بود همه جوانب احتیاط رو رعایت کنه گفتم: من باید با خانم امجد صحبت کنم و فرناز جون رو در جریان بذارم بعد بهتون میگم که اون فرصت رو بهتون میدم یا نه

آسوده خیال نفسی کشید و گفت: پس علی الحساب بذار برسونمت آرایشگاه

از جا بلند شدم و خاک مانتوم رو تکوندم با هم همقدم شدیم 

- راستی اون زرافه دیگه مزاحمت نشد!

خنده ام گرفت اونهم همون لقبی رو به فرشاد داده بود که من بهش می دادم 

- باورتون میشه از اون روز دیگه ندیدمش

- مواظب باش مطمئنم تلافی می کنه!

سری تکون دادم از فرشاد هیچی بعید نبود!

درو برام باز کرد و منم نشستم پرسید: میری آرایشگاه؟!

-بله 

-سختت نیست کار می کنی؟!

نگاهم به روبرو بود: نه خیلی 

با صدای موزیک آرومی که پخش شد نگاهم بی اختیار به نیمرخش افتاد نمی دونم چرا با فرشاد مقایسه اش می کردم مقایسه احمقانه ای بود پوفی کردم و به پشتی صندلی تکیه دادم دلم می خواست چشمام رو ببندم و بخوابم شاید اگه تو اتوبوس بودم حتما اینکارو می کردم ولی اینجا کنار مردی که هنوزم به نظرم غریبه بود نمی شد 

-خسته ای

-خیلی

-تا می رسیم چشمات رو بذار روی هم

فقط سری تکون دادم و باز به روبرو خیره شدم با صدایی که رگه های دلخوری توش مشهود بود گفت: از چی می ترسی؟

-از چیزی نمی ترسم ولی خوب دلیلی هم نداره که احتیاط نکنم

نا باورانه گفت: تو چقدر رکی دختر

لبخند محوی زدم بابا همیشه بهم می گفت که بهتره یکم تو حرف زدن ملاحظه کنم ولی خوب ترک عادت موجب مرض است شونه ای بالا انداختم و گفتم: شما مشکلی دارید؟

-آره مشکلمم این همه رسمی بودن توئه

جوابش رو ندادم دلم نمی خواست راجع به رابطه ای باهاش بحث کنم که اصلا وجود خارجی نداشت چه رسمی چه دوستانه کلافه دستی تو موهاش کشید با کمی تردید پرسید: گرسنه نیستی؟! بریم یه چیزی بخوریم؟

-نه! ممنون

دیگه تارسیدن به مقصد چیزی نگفت جلوی آرایشگاه که ایستاد رو کردم بهش و گفتم: ممنون آقای رضایی لطف کردید

-تیارا من منتظر خبرت هستم

لبهام رو روی هم فشردم واقعا نمی دونستم چه جوابی باید بهش بدم تردید رو انگار توی چشمام خوند که تاکید کرد

-یادت که نرفته قرار شد با خانم امجد و فرناز خانوم صحبت کنی 

-بله ... آمممم....حتماً

نفسش رو فوت کرد و از توی جیبش یه خودکار بیرون کشید و روی دستمال کاغذی شماره اش رو نوشت و گرفت طرفم و با همون لبخند نیمبندش گفت: زیاد منتظرم نذاری دختر خوب ... ببین واسه یه ملاقات ساده چقدر داری منو می پیچونی... وای به وقتی که بخواهم ... 

دستمال رو از دستش گرفتم و بازهم تشکر کردم و پیاده شدم اونم یه تک بوق زد و رفت نگاهم به دستمال توی دستم افتاد... چی شد؟! ... نباید بهم کارتش رو میداد... مثل تو فیلم ها... نباید وایمیستاد تا برم تو بعد بره... مثل تو رمانا... چه توقع هایی داری تیارا... دستی به شونم خورد هستی بود

-واسه چی یه ساعته اینجا علم شدی؟ اون کی بود واست بوق بوق کردو رفت ! نکنه آوید بود بلا گرفته

-بیا بریم تو برات تعریف کنم

با هم رفتیم بالا عصر پنج شنبه بود و آرایشگاه تعطیل! بی حوصله شالم رو از روی سرم کشیدم و گفتم: این آوید رو دیگه کجای دلم بذارم آخه 

-باز تو بیخود و بی جهت شروع کردی به حرص خوردن

-هستی؟! تو جای من بودی چیکار می کردی

هستی خودش رو روی تخت انداخت و با لودگی گفت: واه ما کجا از این شانسا داریم خواهر 

-آدم باش دارم باهات جدی حرف می زنم

-عزیزم این چیزی نیست که من بجات تصمیم بگیرم اصلا تو به من بگو چه حسی نسبت بهش داری اصلا دلت می خواهد با آوید بعدنی داشته باشی یا نه اگه آره خوب بهش فرصت بده که خودش رو بهت بشناسونه به خودت فرصت بده که ببینیش بسنجیش و بفهمی که به دلت می شینه که می تونی دوسش داشته باشی اگه هم که فکر می کنی به دلت نمی شینه همین الان بهش بگو تو را به خیر و ما را به سلامت 

به چشمهای درشت هستی نگاه کردم همیشه همینطور بود خیلی راحت با مسائل برخورد می کرد دستام رو گرفت و منو کنار خودش نشوند و با آرامش گفت: اصلا این آقاهه به دلت هم نشسته؟

-خوب نمی تونم انکار کنم که آدم دل نشینیه خوشگل آنچنانی نیست ولی زشت هم نیست یه صورت معمولی اما تیپ و ظاهرش فوق العاده است مبادی آداب و در عین حال راحت و بی تکلف و در صورت لزوم هم حسابی حمایتگر

هستی قهقهه زد و گفت: تیکه آخرش رو موافقم معلوم نیست چه به روز صورت این فرشاد بدبخت آورده که اصلا خودشو آفتابی نمی کنه

بعد جدی گفت: حالا که اینهمه نکات مثبت توش می بینی بد نیست بهش یه فرصتی واسه آشنایی بدی

- آره حق با توئه ولی قبلش بهتره یه سر برم پیش خانم امجد تا یکم سر از کار این نوه عموی مرموزش دربیارم

روی مبل جابجا شدم و یه استکان چایی از توی سینی تعارف شده بهم برداشتم و با یه لبخند گفتم: ممنون زحمت کشیدید

خانم امجد سینی رو روی میز گذاشت و با مهربونی گفت: ای بابا چه زحمتی

- آقای امجد چطوره

- اونم خوبه هی میره توی پارک با دوستاش وقت می گذرونه، خوب چی شد که یادی از ما کردی 

- شرمنده شمام هستم ولی خوب خودتون که بهتر از وضعیت من با خبرید

جدی به صورتم زل زد و گفت: تیارا جان اگه سختته بیا پیش خودم به خدا رو تخم چشام جا داری

نمی دونستم در جواب محبتش چی بگم واقعا فقط تونستم کنارش بشینم و فرو برم تو آغوشش تو آغوشی که از خدام بود واقعا مال من باشه یه پناهگاه امن واسه من ولی حقیقت این بود که من کسی رو نداشتم و نمی تونستم و نمی خواستم آغوشی را داشته باشم که مال من نیست 

با محبت دستی به سرم کشید و من از آغوش گرمش بیرون خزیدم 

- چاییت رو بخور عزیزم سرد شد

دست بردم سمت استکان چای و با دودست گرفتمش همیشه از اینکه گرمای چایی رو کف دستهای سردم احساس کنم احساس خوبی بهم دست میده

- خوب، پشت گوشی بهم گفتی راجع به یه مسئله ای نیاز به کمک من داری بگو عزیز دلم می شنوم

تو دلم از اینکه بحث رو به جای دلخواه من رسونده ازش تشکر کردم اهل حاشیه روی نبودم واسه همین بی مقدمه پرسیدم: شما آوید رضایی رو می شناسید؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت: نوه عموی من میشه چطور مگه تو می شناسیش؟

دلیل نداشت که براش همه چیز رو تعریف کنم خلاصه وار گفتم: گویا ایشون به عنوان خواستگار با پدرم حرف زدن الان هم از من خواستن که بهشون فرصت آشنایی بدم راستش گفتم قبلش با شما مشورت کنم

لبخندی که روی لب های خانم امجد نقش بست نشون از این بود که آوید وجهه خوبی پیشش داره 

- پسر خوبیه دکتر هم هست

ابروهام بالا پرید: دکتر؟

- آره دکتر داروساز تو دارو خونه کار می کنه یه خواهر هم داره آوینا اونم دکتر دکتر نمی دونم چی چی ؟

- پس پدر و مادرشون

اخم هاش تو هم رفت و آهی کشید و گفت: هی چی بگم مادر پسر عموم خدا بیامرز تو جوونی رفت و زهرا مادر آوید رو میگم تو اوج جوونی با دوتا بچه قد و نیمقد بیوه شد زن لجبازی بود قد و یه دنده هر چی عموم خدا بیامرز بهش گفت که دست بچه هاش رو بگیره بیاره خونه عموم قبول نکرد که نکرد اون زمون کرایه نشین بودن عمومم که دلش نمی اومد نوه هاش در به در خونه های کرایه ای بشن با پدر زهرا یه پولی رو هم گذاشتن یه خونه نقلی همون دور بر خونه پدر زهرا خریدن زهرا هم طفلک خیلی کار می کرد پولدار که نبودن طفلی ها، عموم بنده خدا خودش هنوز 4 تا بچه تو خونه داشت و پدر زهرا هم همینطور یه کمک هایی می کردن ولی خوب زهرا هم واسه بچه هاش بیشتر از اینها می خواست خیلی کار می کرد همش می گفت دلم نمی خواهد بچه هام حسرت به دل هیچی بمونن خداییش هم نور به قبرش بباره دو تا دست گل تحویل جامعه داد خیلی پی بچه هاش رو گرفت و بالا سرشون عین شیر وایساد و فرستادشون دانشگاه می گفت می خواهم بچه هام درس بخونن خودش تحصیل کرده بود و فکرش روشن تدریس می کرد و اینور اونور کلاس خصوصی می رفت زندگیشون خوب بود تا نمی دونم زهرا چه مریضی گرفت افتاد رو جا هر چی این آوید بدبخت دوا درمون کرد افاقه نکرد که نکرد اصلا دکتر ها نفهمیدن مرضش چیه هر کی یه چی می گفت هزار جور آزمایش گرفتن و تن و بدنش رو سوراخ کردن که این آخریا پوست و استخون شده بود آخرش هم عمرش به این دنیا نبود و به رحمت خدا رفت اون موقع آوینا هنوز درسشو تموم نکرده بود طفلی خیلی بهم ریخت من می رفتم بهشون سر می زدم نمی دونی آوید چی کشید از اون طرف واسه مادرش می سوخت از این طرف بخاطر روحیه خواهرش می ریخت تو خودش و دم نمی زد پشت خواهرش وایساد دستش رو گرفت و نذاشت مرگ مادرش زمین بزنتش راضیش کرد دوباره بره دانشگاه هی دخترم کم توی زندگیشون نکشیدن ولی خوب همدیگه رو داشتن و به داد دل هم می رسیدن خونه من می رن و میان می دونی که من بچه ای ندارم خدا خیرشون بده دورا دور مراقب منن آخه اینجا نیستن آوید توی کرمان یه داروخونه داره کسب و کارشم خوبه الحمدالله آوینا هم تو بیمارستان کار می کنه 

با تعجب به حرف های خانم امجد گوش می کردم فکر نمی کردم اون مرد خوش پوش با اون لبخند نصفه نیمه تو زندگیش اینهمه سختی کشیده باشه خوب درکش می کردم خوب می دونستم که از دست دادن پدر و مادر چه دردی داره 

- حتما تو همین رفت و آمد ها تو رو دیده ولی خوب من خبر نداشتم که با پدرت حرف زده آوید مرد خودساخته ایه بعید نیست که اول با پدرت حرف زده باشه

آهی کشید و ادامه داد: اون خدابیامرزم که عمرش به این دنیا نبود

اشک گوشه چشمم رو با سر انگشت گرفتم و سرم رو انداختم پایین سینه ام از درد خودم و درد آوید سنگین شده بود شاید دلیل اینهمه همدردی درد مشترک عزیزان از دست رفتمون بود خانم امجد دستش رو گذاشت زیر چونه ام و سرم رو گرفت بالا: قربون دل نازکت برم گریه نکن مادر، از من می شنوی آوید پسر خوبیه بذار باهات حرف بزنه و حرف دلش رو بشنو شاید خدا خواست و من عروسی جفتتون رو تو یه روز دیدم

میون گریه لبخند زدم دل پاکی این زن باعث یه لبخند بی اختیار روی لبهام می شد.

از خانم امجد خداحافظی کردم و اونهم با کلی سفارش و نصیحت روونه ام کرد بیشتر از هر وقتی جای خالی مامان رو احساس می کردم اگه اون بود اگه بابا بود حالا اینطور سردرگم نمی شدم پوفی کردم یه جورایی با حرف های خانم امجد مطمئن شده بودم که یه فرصت به آوید بدم شاید اون پناهی که من تو اوج بی پناهی دنبالش بودم همین آقا آوید رضایی بود دستمالی که آوید روش شماره اش رونوشته بود از توی کیف دستی ام کشیدم بیرون می خواستم تا قبل از اینکه این حس الانم از بین بره و دوباره تردید به جونم بیفته با آوید حرف بزنم بعد از چند بوق صدای بم مردونه اش توی گوشی پیچید

- الو

به تیر برق کنارم تکیه دادم و با سر کفشم به زمین ضربه زدم 

- الو

- سلام آقای رضایی

- تیارا!....

از اینکه منو شناخت تعجب کردم 

- حالت چطوره خوبی فکر می کردم حالا حالا ها باید منتظرت بمونم چقدر خوشحالم کردی که زنگ زدی

از حرفش هم یه حس خوبی بهم دست داد و هم یکم حرصم گرفت خودم رو از تیر برق جدا کردم و راه افتادم

اونوقت اگه حرفی که می خوام بزنم باب میلتون نباشه چی

نمی دونم چرا فکر می کردم دوباره داره یکی از اون لبخند های نصفه نیمه اش رو می زنه

- اولا که خدا نکنه دوما از بلا تکلیفی که بهتره

نفسش رو توی گوشی فوت کرد و گفت: تو که نمی خواهی نا امیدم کنی می خواهی؟!

دلم یه جوری شد یعنی من امیدش بودم؟! ... یه امید واسه ادامه زندگیش؟! ... برای تغییر جو گفتم: امروز رفتم پیش خانم امجد

به نظرم بی حوصله شد چون سریع پرسید: و نتیجه

سعی کردم صدام بی خیال به گوشش برسه: ساعتش رو شما مشخص کنید!

صدای نفسی که از روی آسودگی کشید توی گوشم پیچید 

- ممنون تیارا... تو برام خیلی با ارزشی...

یه لحظه بینمون سکوت برقرار شد که با صدای آوید شکست: فردا عصر می تونی یه مرخصی بگیری

- بهتون خبر میدم

- منتظرم

گوشی رو که قطع کردم پر از حس های جورواجور بودم دستم رو واسه تاکسی بلند کردم به درک بذار یه امروز ولخرجی کنم حوصله شلوغی اتوبوس رو نداشتم خودم رو انداختم توی تاکسی دربستی و تا خود آرایشگاه فکر کردم و فکر کردم و فکر کردم ....

کرایه رو حساب کردم و داخل آرایشگاه شدم و یه راست رفتم پیش فرناز داشت با گوشی حرف می زد 

- آخه خاله جان کجایی تو چرا یهو غیبت زد 

- ...

- چی آخه چرا به من خبر ندادی

- ...

- نه قربونت برم حالا کی برمیگیردی

- ... 

- باشه باشه خداحافظ

گوشی رو قطع کرد و به من که دست به سینه روی صندلی نشسته بودم چشم دوخت سلام کردم جوابم رو داد و پرسید: خانم امجد چطور بود

- خوب بود فرناز جون می خواهم واسه فردا عصر هم مرخصی بگیرم

فرناز نگاهی به من انداخت و گفت: جریان چیه؟

بغ کردم و گفتم: یه مرخصی خواستم ها 

خندید و گفت: منکه نگفتم نمی تونی بری برو قربونت ولی خوب تو این مدت ندیده بودم زیاد بری اینور و اونور واسه همین پرسیدم

انگشتام رو طبق عادت به بازی گرفتم تا بتونم یکم از استرسم کم کنم 

- راستش واسه ام خواستگار پیدا شده

ابرو های فرناز تو هم شد

- خواستگار....! نکنه عصر هم می خواهی بری ببینیش

فقط سرم رو به تایید تکون دادم با حرص گفت: اونوقت الان به من میگی، اصلا کی هست؟ از کجا پیداش شده

به خودم بابت اینکه اصلا بلد نیستم موضوع رو چطوری عنوان کنم لعنت فرستادم و با لحن آشتی جویانه ای گفتم: چرا ناراحت می شید فرناز جون منکه نمی خواستم شما رو بی خبر بذارم ... اسمش آوید رضاییه نوه عموی خانم امجد دکتره امروز هم رفتم پیش خانم امجد واسه تحقیق اونم تاییدش کرد و گفت خیلی پسر خوبیه

فرناز بدون اینکه تغییری تو موضعش بده گفت: خوب تو می خواهی بهش جواب مثبت بدی

درک نمی کردم فرناز چرا اینقدر ناراحت شده با اینحال گفتم: خوب معلومه که نه من فقط می خواستم یکم باهاش آشنا شم همین 

سرش رو تکون داد و ساکت موند پرسیدم: شما از من دلخورید؟!

سرش رو تکون داد و ساکت موند پرسیدم: شما از من دلخورید؟!

لبخند بیجونی تحویلم داد و گفت: نه عزیزم چرا باید دلخور باشم ... 

از جام بلند شدم و رفتم سمتش و گونه همیشه خدا رژگونه ایش رو بوسیدم و بی حرف از اتاقش اومدم بیرون ناراحتی فرناز یه جورایی برام عجیب بود با نگاهم توی سالن دنبال هستی گشتم داشت واسه یکی از مشتری ها رنگ مو درست می کرد رفتم سمتش هستی با دیدن من با هیجان گفت: چه خبر 

اخم هام رو تو هم کشیدم و گفتم: تو سلام بلد نیستی نه

- برووووووووووو ... سلامم می خواد می گم چه خبر

- چه زور بیخودی میزنم تو آدم شی... هیچی بابا رفتم با خانم امجد حرف زدم کلی ازش تعریف کرد منم زنگ زدم به آوید و دیگه هیچی قرار شد فردا عصر همو ببینیم 

یهو هستی پرید و ماچم کرد و گفت : خاک تو سرت تیارا داری شوور می کنی

از حرکتش غافلگیر شدم و خنده ام گرفت هستی هم که منتظر عکس العمل من بود گفت: ببند بابا نیشو بی حیا چه ذوقی هم میکنه

دیگه نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم و با خنده من هستی هم زد زیر خنده که با تشر گلی جفتمون خفه خون گرفتیم

- باز شما دو تا افتادین به هم مگه کارو زندگی ندارین

از ترس اینکه هستی بخواهد تابلو بازی در بیاره سریع یه بوس چاپلوسانه حواله گونه گلی کردم و گفتم: ببخشید گلی جون الان به کارمون می رسیم 

گلی چشم غره ای به جفتمون رفت و ازمون فاصله گرفت گفتم: هستی من برم لباسم رو عوض کنم بیام

هستی هم باشه ای گفت و با کاسه پر از رنگ مو به گوشه دیگه ای از سالن رفت.

***

دستی به شالم کشیدم و برای هزارمین بار خودم رو توی آینه چک کردم هستی بی حوصله گفت: به جای اینکه هی شالت رو چپ و راست کنی می ذاشتی یه دستی به صورتت بکشم بخدا یه دو تا دونه از اون ابرو های پاچه بزیت کم شه به جایی بر نمی خوره 

نگاهم رفت پی ابروهام با اعتماد به نفس گفتم : دلشم بخواهد ابرو به این قشنگی 

- دلشم که می خواد بر منکرش لعنت اصلا به درک یه آرایشی می کردی حداقل 

- نمی خواهد ساده باشم بهتره 

خودم رو ولو کردم رو تختم و آهی کشیدم و گفتم: واسه آدم بی کس و کاری مثل من ... و ادامه حرفم رو خوردم هستی دستی به پشتم کشید و گفت: غصه نخور تیارا خدای تو هم بزرگه 

چشمام سر خورد تو چشماش لب زد: بذار اون مامن تنهایی هات بشه خدا تنها کسیه که کس همه است همه همه

پوووووووف خدا با من باش ...من می ترسم ....برای همه این تحولات پشت گرمی می خوام ....خدا پشت گرمی من تویی ....من بنده ام خدا ....خدایی کن ....

پای سست شده از رفتنم دوباره قدرت گرفت هستی شالم رو دوباره مرتب کرد و خندید: بند کردیم به اینا میگم حداقل مانتوت کمربند نداره یه بارم به اون بند کنیم کمتر ضایع شیم

خنده ام گرفت صادقانه گفتم: دوستی از تو هم بهتر پیدا میشه هستی؟! تو هر شرایطی می تونی منو آروم کنی

خواستم بغلش کنم که مانعم شد: او... اووو ... یعنی می خواهی یه بار دیگه شالت رو مرتب کنی

خندیدم ... خندید... از آرایشگاه که بیرون اومدم پژو پارس مشکی آوید رو دیدم نفس عمیقی کشیدم و به سمتش رفتم به محض دیدن من از ماشین پیاده شد و به سمتم اومد بر خلاف همیشه کت و شلوار تنش نبود یه پیرهن رسمی کرم تنش بود و شلوار پارچه ای اتو کشیده و کفش هایی که برق می زدن 

- سلام ... خوبی؟!

- سلام ممنون شما خوب هستید!

در رو برام باز کرد و من نشستم چیزی رو از عقب برداشت و اونهم نشست و با هیجان به سمتم چرخید نگاهم به دست دراز شده به سمتم بود که یه گل سفید رو به من تعارف می زد لبخند بی دلیلم هیچ جوره جمع نمی شد دستم به سمت گل رفت و لجوجانه گل رو گرفت نگاهم تا نگاهش بالا اومد لبخندش بازهم نصفه بود بی اختیار پرسیدم: تا حالا عمیق خندیدی؟!

ابروهاش بالا پرید نمی دونم از سوال من بود یا از این مفرد بودن بی هوای جملم با جوابش ابروهای من بالا پرید

- اگه قول بدی کنارم باشی لبخندم عمیق میشه خنده از ته دل انگیزه می خواد

هی آقا چه اصرار داری که بگی من امیدتم 

نگاهمون که طولانی شد آوید تکونی خورد و بی ربط گفت: گل سفید برای یه شروعی پر از امید 

نگاهم رو انداختم پایین روی گل ...گل سفید پر از امید آوید ماشین که راه افتاد آوید پرسید: خوب کجا بریم

- نمی دونم 

- پس هر جا برم قبوله

فقط سر تکون دادم و ماشین پرشتاب رفت به سمت محل انتخابی آوید.

با احساس بوی کباب با تعجب به سمت جایی که آوید پارک کرده بود برگشتم جگرکی؟! اصلا به استایلش نمی اومد فکر می کردم بره کافی شاپی جایی با تعجب بهش خیره شدم چشماش از یه شیطنت کودکانه برق می زد گفتم: اینجا!

سرخوش گفت: جگر دوس نداری؟!

- چرا ... ولی

سرش رو کج کرد و گفت: خودت گفتی هر جا برم قبوله

واقعا برام جالب بود اون مرد کت شلواری تبدیل شده بود به یه پسر تخس که سعی داشت منو ببره دل و جگر کباب شده بخورم لبخند زدم با لبخندم لبخند زد و گفت: اینقدر کباباش خوشمزه است!

برام جالب بود از لحظه ای که با هم اومده بودیم بیرون همش لبخند زده بودم و حالا باز هم لبخند به لبم بود اومد پایین و ماشین رو دور زد و در رو برام باز کرد و منم تشویق به پیاده شدن کرد داخل که شدیم محیط جگرکی منو به خاطرات خوبم برد موقع هایی که با بابا می اومدیم و دور از چشم مامان تا می تونستیم کباب می خوردیم آخه مامان وسواسی بود و از هر جایی هر چیزی رو نمی خورد خصوصا کوبیده بیرون رو اصلا نمی خورد همیشه می گفت معلوم نیست چطوری چنگش زدن با صدای آوید که دعوت به نشستن می کرد پشت یه صندلی نشستم 

- خوب چی می خوری

نمی دونست چقدر ازش ممنون بودم که بهترین خاطراتم رو برام زنده کرده اون شوخی ها اون خنده ها وقت هایی که به زور می خواستم وسط پیاز سهم بابا رو بگیرم و بابا می گفت مزه پیاز به وسطشه گفتم: هر چی واسه خودت سفارش دادی واسه منم سفارش بده 

آوید از جاش بلند شد و من به این فکر کردم که کی فعل جمله هام مفرد شد و کی چشم های پر آب اون شروع کرد به درخشیدن !

آوید دوباره روبروم نشست و اینبار یکم تو چشمهام دقیق شد و پرسید: خوبی؟!

- می دونی با بابام زیاد می رفتیم جگرکی عاشق کباب بود

نگاه براقش کدر شد با بغض گفت: از دست دادن بعضی ها هیچ وقت آسون نمیشه منم این حس رو تجربه کردم!

سکوت جفتمون تا اومدن شاگرد کبابی ادامه دار شد پسر جوون سفارش ها رو روی میز چید و رفت آوید دستهاش رو به هم مالید و گفت: هوووووم چه بوی خوبی 

یه تیکه نون برداشت و چند تا تیکه جگرو چند پرریحون توش گذاشت و گرفتش سمت من و بی تعارف گفت: بخور تیارا اینقدر بغض نکن 

به لقمه توی دستش نگاه کردم دوس نداشتم لقمه رو از دستش بگیرم و دوست نداشتم دستش رو پس بزنم 

- همیشه دوس داشتم یه بار با خانومم برم جگرکی، الان اینقدر خوشحالم ... بخور دیگه

لقمه رو از دستش گرفتم و رک گفتم: منکه خانومتون نیستم

حرفم رو نشنیده گرفت و گفت: مطمئنم که خانم امجد همه جیک و پوک زندگیم رو گذاشته کف دستت نه!

با خنده سر تکون دادم یه لقمه گرفت و با حوصله خوردش و وقتی نگاه منتظر منو روی خودش دید گفت: چیه! خودت گفتی همه چیو گفته ... تازشم حیف کبابامون سرد میشه

خنده ام گرفت این دیگه کی بود بابا ... فکر می کردم یه عمر که باهاش آشنام هیچ تکلفی تو رفتارش نبود منم تحت تاثیر اون راحت شروع کردم به خوردن کباب رو بین شوخی ها و لقمه گرفتن های آوید خوردیم و از جگرکی زدیم بیرون 

از جگرکی زدیم بیرون آوید گفت: نظرت چیه قدمی بزنیم 

- موافقم 

شروع کردیم به قدم زدن که آوید نفس عمیقی کشید و شروع کرد به حرف زدن 

- قبل از اینکه بفهمم پدر دقیقا یعنی چی از دست دادمش واسه همین خیلی سخت نبود البته خوب منم همیشه دوست داشتم مثل بقیه بچه ها پدر داشته باشم ولی پدر واسه من جزو نداشتن هایی بود که خیلی برای داشتنش مصر نبودم مامان ولی واسه ام همه چیز بود دنیام بود اون بود که منو تا اینجایی که هستم رسوند اون بود که همیشه پا به پام اومد و همراهم بود مادرم بود پدرم بود دوستم بود

کمی مکث کرد و ادامه داد: خانم امجد زیاد به ما سر میزد و ما هم نه مثل اون ولی یه خط درمیون بهش سر میزدیم تا اینکه یه روز تو رو دیدم مثل اینکه تازگیا اومده بودید تو اون محل اولین باری که دیدمت همراه مامانت بودی ساده بودی تو دستت یه عالمه خرید بود و غش غش می خندیدی اون روز فکر نمی کردم این دختر که اینطور بی ملاحظه توی کوچه می خنده یه روز تموم دنیای من بشه تا اینکه مامان رو از دست دادم شاید اگه آوینا نبود خودم رو می کشتم 

با تعجب بهش خیره شدم برگشت و نگاهم کرد و گفت: اینجوری نگاهم نکن تیارا نمی دونی چقدر سخت بود مامان تمام دنیای من بود و من حس می کردم که تمام دنیام یهو نیست و نابود شده خدا به خانم امجد خیر بده زیر پر و بال آوینا رو گرفت ازمون خواست که یه چند وقتی بریم پیشش مراسم مامان که تموم شد آوینا رو راهی کردم که بره خودم ولی موندم نمی دونی چقدر داغون بودم پوچی و خلاء تمام زندگیم رو پر کرده بود و من حس می کردم توی درد غوطه ورم سه روز تمام بدون اینکه چیزی بخورم بس نشستم تو خونه تا اینکه آوینا زنگ زد پشت گوشی گریه کرد و ابراز دلتنگی کرد گفت بی معرفتم گفت ولش کردم به امون خدا گفت بعد از مرگ مامان پشتش رو خالی کردم حق داشت 

صداش از بغض دورگه شده بود معلوم بود یادآوری اون خاطرات براش خیلی غذاب آوره نفس عمیقی کشید و سکوت کرد منم چیزی نگفتم تا به اعصابش مسلط بشه 

- رفتم پی خواهرم ... اینطوری شد که دوباره دیدمت اینبار خنده های از ته دلت دلم رو لرزوند حس کردم اینهمه شادی و انرژی تو منو از اون خلا بیرون میاره میدونی تیارا حس کردم اون بندی که منو به زندگی متصل می کرد و با مرگ مامان پاره شد به دست تو دوباره گره می خوره

دلم از این اعتراف لرزید 

- البته اونموقع تو اون بلبشو نخواستم به این افکار پر و بال بدم مامان تازه فوت شده بود و من بدجوری بهم ریخته بودم ،درس آوینا تموم نشده بود و تو هم یه دختر دبیرستانی بودی که به نظرم فکر کردن بهت خودخواهانه بود من اون موقع 25 سالم بود توی اون شرایط روحی به نظرم عاشق شدن منطقی نمی اومد تا اینکه تو درست تموم شد و من به اوضاع خودم مسلط شده بودم و تونسته بودم واسه خودم کار پیدا کنم آوینا هم درسش رو تموم کرده بود و داشت طرحش رو می گذروند همه چیز برای اینکه تو رو مال خودم کنم آماده بود دختری که توی تمام این چند سال نتونسته بودم خنده هاش رو فراموش کنم با پدرت صحبت کردم روی تک دخترش خیلی حساس بود در وهله اول وقتی فهمید که من کرمان هستم که به هیچ وجه قبول نمی کرد ولی بعد از چند بار صحبت کردن قبول کرد تا من بیام خواستگاری و قول داد که اگه تو قبول کنی حرفی نداشته باشه ولی یهو همه چیز بهم ریخت قبل از اینکه پدرت باهات صحبت کنه اون اتفاق وحشتناک افتاد می دونی تیارا خیلی دلم می خواست می تونستم توی اون لحظات کنارت باشم ولی نمی شد من هیچ نسبتی باهات نداشتم و توی اون شرایطی که تو داشتی احمقانه ترین کار این بود که بخوام خودم رو بهت نزدیک کنم یکسال تمام صبر کردم تا بتونی با شرایط کنار بیایی توی اون مدتی که پیش خانم امجد بودی با علم به این موضوع که اونجایی رفت و آمدم رو قطع کردم و از آوینا هم خواستم که همین کارو بکنه دوس داشتم تا توی یه محیط آروم بتونی با شرایط جدیدت کنار بیایی تا اینکه بعد از 6 ماه خواستی بری سر کار دورا دور مواظبت بودم هر چند وقت یه بار داروخونه رو می سپردم دست آوینا و به هوای دیدنت چند روزی میومدم اینجا اما تا اینکه اون روز بر حسب اتفاق رژلبت افتاد جلوی پای من و برای اولین بار چشم تو چشم شدیم باورت میشه تیارا برای اولین بار بعد از مرگ مامان شادی رو زیر پوستم حس کردم ، حس کردم زنده ام ، نفس می کشم دیگه نتونستم برگردم به خودم قول دادم که باهات صحبت کنم 

نمی دونم به چی فکر کرد که اخم هاش تو هم شد ولی خوب کنجکاویم زیاد ادامه پیدا نکرد چون با صدای حرصی ادامه داد: وقتی دیدم اون مرتیکه اونطوری موهات رو کشید قاطی کردم باورت میشه یکی تو سرم فریاد کشید چطور اجازه میدی کسی روی خانومت دست بلند کنه و نمی دونی این احساس تملک چقدر لذت بخش بود 

ایستاد و روبروم قرار گرفت وسط پیاده رو وایساد و زل زد تو چشمام و باز چشمای قهوه ایش اشکی شد با صدای بمش گفت : من دوستت دارم تیارا!

یه نسیم خنک از توی شش هام وزید دستی به قلبم کشید و با یه بازدم خورد به سینه آوید بدون اینکه منتظر جوابی از طرف من بمونه دستش رو حمایتگرانه با فاصله پشتم گذاشت و گفت: بهتره برگردیم

مسیر طی شده رو توی سکوت برگشتیم توی ماشین که نشستیم توی چشمهام خیره شد و گفت: باورم کن تیارا نگاهش رو داد به روبرو گفت: من دارم بر می گردم کرمان ازت می خوام رو حرف هام فکر کنی نمی خواهم توی این شرایط باری باشم رو دوشت پس اگه ازم بخواهی از زندگیت حذف شم با تمام سختیش اینکارو می کنم 

نفسش رو فوت کرد انگار گفتن این حرف ها براش سخت بود 

- تو چی نمی خوای از من چیزی بدونی

به سمتم خم شد و گفت: من خیلی چیزا راجع بهت می دونم 

ابروهام رو بالا دادم گفتم : مثلا

چشم هاش غمگین شد برام جالب بود که می تونم اینقدر راحت تغییر حالت نگاهش رو بفهمم 

- عزیزم من بیشتر از یکسال که با توام درسته که هر لحظه نبوده ولی دورادور مواظبت بودم رفتار و کردارت رو بیرون دیدم ... سنگینی و متانت و نجابتت برام از روز هم روشنتره ... خودساخته بودنت ... اینکه بعد از مرگ عزیزات بجای اینکه وا بدی و بشکنی سر پا ایستادی و مقاومت کردی.... اینکه حاضر شدی سختی بکشی و سربار کسی نباشی... تیارا من هر بار چیز تازه ای توی تو کشف کردم ... تو بدون اینکه خودم بفهمم بیشتر و بیشتر توی ذهنم بزرگ شدی و حالا اینقدر پر رنگ و تاثیر گذاری که اگه همه آدم های دنیا هم بهم بگن که از تو دست بشورم پشیزی برای حرف هاشون ارزش قائل نمی شم ... تنها کسی که می تونه منو از تو دور کنه خودت هستی تیارا ....

از اینهمه اطمینانی که به من داشت جا خوردم واقعا نمی دونستم که باید چی بگم آوید که سکوتم رو دید بی حرف ماشین رو روشن کرد و من در فکر رو جلوی آرایشگاه رسوند حین پیاده شدنم صدام کرد: تیارا

به طرفش برگشتم گل سفید رو به طرفم دراز کرد و گفت: اینو یادت رفت

لبخندی به روش پاشیدم که لبخند رو به لبش آورد گل رو از دستش گرفتم با صدای ملایمی گفت: من فردا میرم کرمان ... دلم برات تنگ میشه... می تونم بهت زنگ بزنم!

در جوابش فقط لبخند زدم لبخند نیمبندش عمیق شد و من با خودم گفتم پس بالاخره عمیق خندیدی آوید!

از ماشین پیاده شدم و خواستم خداحافظی کنم که گفت: نکن!... 

و رفت 

از ماشین پیاده شدم و خواستم خداحافظی کنم که گفت: نکن!... 

و رفت 

و نگاه من هم رفت پی چرخ های پژو پارس مشکی و صاحبش که فردا به کرمان میرفت ... و من چی ... دلتنگ میشم... هه ... چه مسخره برای کی ... مردی که همین چند ساعت پیش باهاش جگر کباب شده خوردم... که دل خوردم ... که قلوه دادم! ... خیابون که از ماشینش خالی شد نگاهم رو دادم به آرایشگاه مرخصی بودم... دلم شلوغی آرایشگاه رو نمی خواست ... دلم خلوتی یه جا رو می خواست ... که رشته افکارم گسسته نشه ... که فکرم که راجع به یه مرد بود بهم نریزه ... که بتونم به آویدی که همین یه ساعت پیش با صدای بمش با چشمای پرآبش و لبخند نیمبندش بهم گفته بود دوستم داره تنها .. فارغ ... بی حضور کسی ... فکر کنم .. و باورش کنم!...و باورم بشه که من تیارا لبخندشو عمیق می کنم... و بند پاره زندگیش رو گره می زنم... با خنده های ته دلی که یکسال آزگار که گمشون کردم و اون انگار نمیبنه 

قدم هام از آرایشگاه دورم می کرد و من ناخواسته بیخود بیجهت پی یه جای خلوت تابعشون شدم ازم خواسته بود که بهش فکر کنم و به! چه حرف گوش کنم من که از لحظه رفتنش دارم بهش فکر می کنم پووووووووف 

خواستن ونخواستنم واسم معلوم نبود از یه طرف دلم می خواست به یکی تکیه کنم و بذارم اون به فکر مشکلات زندگی باشه و از طرف دیگه نمی تونستم به این مرد که به قول خودش خیلی وقته منو می شناسه اونطور که شایسته است اعتماد کنم 

سرم رو بالا کردم و نگاهی به دور و برم انداختم بهتر نبود با هستی صحبت می کردم اون می تونست تو تصمیم گیری کمکم کنه راهم رو سمت آرایشگاه کج کردم و سر راه تخم مرغ و سوسیس خریدم تا یکم فکرم منحرف بشه همین که وارد شدم هستی جست و خیز کنان خودش رو بهم رسوند و با هیجان گفت: چی شد؟!

به صورت هیجان زده اش لبخندبی جونی زدم و گفتم: بذار کارت تموم شه واسه ات تعریف می کنم

بازوم رو گرفت و گفت: همه چیز مرتبه

سری تکون دادم و گفتم: نمی دونم بدجوری سر دوراهی موندم

- برو بالا استراحت کن منم نیم ساعت دیگه درو می بندم و میام

- چرا هیش کی نیست

- ای بابا فرناز که نمی دونم سر چی دمغ بود همون دم عصری ول کرد رفت گلی ناهید و فاطیما هم همین پیش پای تو رفتن آخه یه ساعتی میشد که مشتری نداشتیم 

- پس کاری نداری؟!

- نه فقط می خواستم سالن رو جارو بکشم 

- امروز نوبت من بود

- خوب حالا مهم نیست که تو بعدا جای من جارو بکش

- باشه ممنون من میرم لباسام رو عوض کنم زود بیا هستی

- باشه

لباسام رو عوض کردم و تا هستی اومد یه تخم مرغ سوسیس درست کردم و یه روزنامه پهن کردم و گذاشتم روش سفره رو که خراب شده بود دور انداخته بودیم هنوز یکی جاش نخریده بودیم نون ها رو با جانونی گذاشتم کنار ماهیتابه و پا شدم توی یخچال سرک کشیدم ببینم لیمویی چیزی پیدا می کنم یا نه که صد البته پیدا نکردم من و هستی جفتمون توی خرید تنبل بودیم معمولا یخچال از شدت خالی بودن به التماس می افتاد بهر حال به قول هستی با این چندغاز حقوق که نمی تونستیم رون بوقلمون سق بزنیم 

- هووووووووووووووم بیبین دخترمون چی کرده ... نچ ... نه واقعا دیگه وقت شوووور دادنته

- بیا کوفت کن همش بلدی تیکه بندازی

- نه منصرف شدم تو از بس بی ادبی سر یه هفته آوید برت می گردونه به آبروریزیش نمی ارزه بشین تو خونه گیسات مثل دندونات سفید شه

همزمان با زدن این حرف ها چهارزانو زد کنار ماهیتابه و یه لقمه بزرگ گرفت و با ولع شروع کرد به خوردن همیشه مدل خوردنش باعث می شد که آدم به اشتها بیاد بی اختیار گفتم : فکر کنم بهتره آوید با تو ازدواج کنه نه من

لقمه بزرگش تو گلوش گیر کرد و به سرفه افتاد زدم پشتش تا بتونه لقمه اش رو قورت بده با چشمایی گرد شده نگاهم کرد و گفت: خاک برسرت تیارا تو آدم نمی شی

- آوید دنبال یه دختر شاد و سرزنده است من به چه دردش می خورم

- خری دیگه کاریت هم نمیشه کرد

اخم هام رو کشیدم تو هم و گفتم: آخه تو چرا اینقدر بی ادبی دختر

نا باورانه نگام کرد و گفت : یعنی اینقدر تابلوئه!

زدم زیر خنده با خوشرویی گفت: خوب حالا که خندیدی تا من این غذا رو می خورم تعریف کن ببینم چی شد.

حین خوردن شام مختصرمون همه چیز رو برای هستی تعریف کردم هستی از جاش بلند شد و ماهیتابه رو گاز گذاشت خواستم اعتراض کنم که گفت: ول کن جون تیارا صبح می شوریمش دیگه 

شونه ای بالا انداختم و گفتم: حالا چیکار کنم

- همون کاری که آوید ازت خواسته 

قبل از اینکه جوابش رو بدم گوشیم زنگ زد شماره ناشناس بود یه لحظه از ذهنم گذشت شاید آوید باشه با یه لبخند محو اوکی کردم

- الو؟!

- سلام تیارا خانووم پارسال دوست امسال آشنا

به مغزم فشار آوردم تا بتونم شخص پشت گوشی رو شناسایی کنم و از نتیجه این تفکر با تعجب زمزمه کردم : فرشاد

- اووووه ... سوپرایز شدم خوشگلم فکر نمی کردم منو یادت بیاد

بی توجه به طعنه اش با حرص گفتم: شماره منو از کجا آوردی

- خوب دیگه جوینده یابنده است

- بهتره دیگه به من زنگ نزنی

و گوشی رو قطع کردم هستی پرسید: فرشاد بود

با تکون سر تایید کردم

- چی می گفت

باز سوال هستی با زنگ گوشیم بی جواب بود باز هم فرشاد بود حرصی گوشی رو اوکی کردم و داد زدم: مگه نگفتم دیگه به من زنگ نزن

- تند نرو کوچولو منو تو یه خرده حساب هایی با هم داریم الان هم زنگ زدم که بهت یه شانس بدم تا باهام راه بیایی

- تو غلط کردی

صدای نفس های عصبانیش توی گوشی پیچید با صدای ترسناکی گفت: گور خودت رو کندی تیارا

و گوشی رو قطع کرد .

نمی دونم چقدر بی هدف به صدای بوق بوق گوش دادم که با تماس دست هستی به شونه ام به سمتش برگشتم نگاهی به صورتم کرد و با نگرانی گفت: مگه چی بهت گفت که اینطوری مثل گچ سفید شدی؟ بیا بشین ببینم

روی زمین ولو شدم ، هستی برام یه لیوان آب آورد آرزو داشتم با خوردن آب تمام بغض و ترسی که بهم فشار می آورد رو فرو بدم هستی آروم آروم پشتم رو ماساژ می داد با صدای زنگ دوباره گوشی وحشت زده از جام پریدم هستی نگاهی به صفحه گوشی انداخت و گفت: آویده!

با صدای مرتعشم گفتم: ولش کن حالم خوش نیست!

- چی بهت گفت این مرتیکه که یهو اینطوری شدی

صدای گوشی روی اعصابم خط می انداخت با حرص خاموشش کردم و با درموندگی گفتم: چرا من اینقدر بدبختم

هستی اخم هاش رو تو هم کشید و گفت: چرا دری وری میگی؟! پاشو پاشو رو تختت دراز بکش بلکم که یکم آروم شدی همیشه خدا در حال چرت و پرت گفتنی

از اخلاق هستی با خبر بودم می دونستم که این جور حرف ها رو کفر می دونه جوابش رو ندادم و چشمام رو بستم 

***

از تماس کذایی فرشاد سه روز گذشته ولی هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده کم کم دارم به خودم دلداری میدم که قرار نیست هیچ اتفاقی هم بیفته فقط ای کاش این دلشوره لعنتی بهم اجازه مثبت اندیشی بیشتر رو میداد توی این چند روز فرناز حسابی دمغ و باهام سرسنگین شده امروز که پاپیش شدم فقط خشک گفت: که فرشاد چند روزه که حال نداره و واسه همینه که دمغه

اینو گذاشتم به پای شانس نداشته خودم شاید خدا کمکم کنه و این شازده دراز همچنان حال نداربمونه بلکم از صرافت من بدبخت بیفته نفسم رو محکم فوت کردم حال خوشی ندارم همش حس می کنم یکی داره تو دلم رخت می شوره اینقدر این چند روز استرس داشتم که بکل بی خیال آوید شدم و از ترش گوشیم رو هنوز روشن نکردم هیچ اعصاب اینو ندارم که باز فرشاد با چرندیاتش بهمم بریزه سعی کردم روی کارم متمرکز بشم ماسک رو از روی صورت مشتری پاک کردم و براش با برس یه ماسک دیگه گذاشتم و همزمان توضیح دادم: این واسه جوش های صورتتون عالیه

خانومه با کج خلقی گفت: فکر نمی کنم تاثیری داشته باشه هر کاری که می کنم دست از سرم بر نمی دارن دیگه کلافه شدم

سعی کردم باهاش همکلام شم شاید اینطوری بتونم فکرم رو منحرف کنم: دکتر رفتید

سرش رو به علامت منفی تکون دادتو دلم گفتم پس چه انتظاری داری ولی جمله دیگه ای رو به زبون آوردم: بهتره برید دکتر تا ریشه مشکلتون مشخص بشه

سکوت کرد و من بی خیال بحث توضیح دادم : این ماسک باید نیم ساعت روی صورتتون بمونه تا خشک بشه

و ازش فاصله فاصله گرفتم تمام سعیم رو کردم که به سرگیجه ام اهمیت ندم دلم از اینهمه بی کسی که گریبان گیرم شده به فغان اومده یه امیدی داشتم که از دست فرشاد به فرناز پناه می برم ولی اونقدر این چند روزه باهام سرد برخورد کرده که دیگه جرأت همکلام شدن باهاش رو ندارم چه برسه به اینکه بخواهم شاکی خواهر زاده اش هم بشم خواستم برم سمت هستی که فرناز از اتاق بیرون اومدو گلی و هستی رو صدا زد سرگیجه ام بیشتر شده و شقیقه هام تیر میکشن نگاهم رفتپی هستی و گلی که سمت فرناز میرن با انگشت شصت واشاره دست چپم پیشونیم رو توی دستم گرفتمو چشمام رو از درد سرم ریز کردم صدای فرناز به گوشم خورد 

- گلی جان با هستی برین به این آدرس

کاغذی به رو به طرف گلی دراز کرد هستی با لب و لوچه آویزون پرسید: بریم خونه مشتری؟!

فرناز بی توجه سر تکون داد : آره طرف آشناس تازه زایمان کرده و نمی تونه بیاد آرایشگاه واسه بچه اش شب خیر گرفته

گلی: همین الان بریم؟!

فرناز: آره واستون آژانس خبر می کنم هزینه رفت و آمدتون با مشتریه وسایلتون رو بردارید

فرناز که رفت تو اتاقش رفتم سمت هستی بغ کرده و اخم هاش توهمه میدونم که دوست نداره بره خونه مشتری چشمش که به من افتاد غر غر کرد: صد دفعه به فرناز گفتم خوشم نمیاد برم خونه اینو اون

شونه ای بالا انداختم و دلداریش دادم: حالا اینقدر حرص نخور زود میری و بر میگردی دیگه

دلخور گفت: میرم لباس عوض کنم

نگاهی به ساعت قرمز توی سالن انداختم 20 دقیقه دیگه باید ماسک روی صورتش بمونه دلشوره باعث بی قراریم شده نمی تونم یه جا بند شم چشمام دو دو می زنه برگشتم سمت مشتری روی صندلی نشستم و منتظر به ساعت توی سالن خیره شدم غرق افکارم بودم که هستی و گلی خداحافظی کردن دستی واسشون تکون دادم سردرد امونم رو بریده فکرم سمت آوید سوق می خوره از روزی که رفته گوشی منم خاموش بوده نمی دونم این کارم چه تبعاتی ممکنه داشته باشه واین به دلشوره ام دامن میزنه حقیقت اینه که نمی تونم از وسوسه داشتن پناهگاهی مثل آوید بگذرم از مشتری خواستم که از جاش بلند شه و به طرف روشویی راهنماییش کردم صورتش رو که شست بهش تاکید کردم که ضد آفتاب بزنه تشکر کرد و به سمت صندوق رفت سرگیجه ام بدتر شده سعی کردم اهمیت ندم ولی چشمام سیاهی رفت ناگزیر نشستم روی صندلی رو سرم رو با دستام گرفتم

- حالت خوب نیست

سرم رو بالا گرفتم وسعی کردم به روی ناهید لبخند بزنم: خوبم!

ناباورانه گفت: خوب!!!! فکر نمی کنم می خواهی بهت مسکن بدم؟!

- ممنون میشم

ازم فاصله گرفتچند دقیقه بعد با قرص و یه لیوان آب ببرگشت بدون اینکه نگاهی به قرص بندازم انداختمش بالا و یه لیوان آبم روش از ناهید تشکر کردم

- تا ساعت ناهار چیزی نمونده برو بالا استراحت کن

- باید به فرناز بگم

- من بهش میگم حالت خوش نبود

از مهربونی بی سابقه ناهید شگفت زده ام شاید قیافه ام اونقدر رقت انگیز شده که دلش به حالم سوخته بهر حال تشکرکردم و رفتم اتاقم، خودم رو روی تخت انداختم و قبل از اینکه بخواهم به اعتراض معده ام توجهی بکنم خوابم برد

از تماس دستی که محکم تکونم میداد بیدار شدم ولی هرچی زور زدم تا چشمام رو باز کنم نتونستم

- تیارا پاشو دیگه 

زیر لبی با صدای خواب آلودی زمزمه کردم: بذار بخوابم هستی

- آخه ساعت 8 شبه پاشو یه چیزی بخور بعد دوباره بخواب

از اینکه اینهمه خوابیدم تعحب کردم ولی باز هم نتونستم به خوابم غلبه کنم و توی جام غلت زدم التماس کردم: تو رو خدا خوابم میاد

هستی با حرص گفت: پاشو بهت میگم، از دیروز ظهر که اونهم به زور من چند لقمه خوردی دیگه هیچی نخوردی ضعف می کنی پاشو تا آب یخ نریختم رو سرت

با تهدید هستی از جام پاشدم ولی هنوزم مست خواب بودم 

- چقدر می خوابی

خمیازه طولانی کشیدم و کش وقوسی به بدن دردناکم دادم با فشار دست هستی پاشدم تا یه آبی به دست روم بزنم چند مشت آب یخ پاشیدم توی صورتم تا خواب از سرم بپره با همون صورت خیس روبروش نشستم بهم تشر زد که صورتم رو خشک کنم بی خیال صورتم رو با آستینم خشک کردم که دادش در اومد نگاهی به غذا انداختم دمپختک درس کرده بود ولی حتی رنگ عذاش و بوی ترشی های دست ساز مامانش هم نمی تونست به خوردن ترغیبم کنه قاشق رو پر از برنج کرد و گرفت سمتم می دونستم تا نخورم دست از سرم بر نمی داره دهن تلخم رو به زور باز کردم و علی رغم میلم غذای اجباری هستی رو خوردم اونقدر بی حال و کشدار غذا رو می جویدم که صدای حنده هستی بلند شد

- مثل معتادا می مونی

- نمی دونم این مسکنه چی بود ناهید داد من خوردم 

همین جوری نشسته داشتم چرت می زدم که قاشق بعدی غذا اومد سمتم قاشق رو از دست هستی گرفتم و خودم مشغول شدم لبخند رو لبش نشست و حین خوردن غذا از بچه تازه به دنیا اومده مشتری تعریف کرد

- وای تیارا نمی دونی چه نی نی خوشگلی بود

دماغم رو با چندشی جمع کردم و گفتم: اییییی... بچه های تازه به دنیا اومده خیلی زشتن

- گمشو... خیلی هم ناز بود تازه یواشکی هم ماچش کردم

خمیازه ای کشیدم و گفتم : فرناز شاکی نشد من خواب بودم

- منو گلی که اومدیم ناهید گفت واسه فرناز کار پیش اومده و رفته گلی هم گفت بیدارت نکنیم و بذاریم بخوابی

- دستش درد نکنه 

باز دوباره خمیازه کشیدم که اخم های هستی تو هم شد و گفت: اوووووه ... بسکه خمیازه کشیدی منم خواب کردی غذات رو کوفت کن برو بخواب

از پیشنهادش حسابی استقبال کردم و بی توجه به سفره پهن و ترشی های چشمک زن دوباره خوابیدم

بند کفشم رو بستم و به هستی گفتم: اومدی

- آره تیارا می خواهی باهات بیام

لبخندی به هستی همیشه نگرانم زدم: نه عزیز دلم 

سری تکون داد و دیگه اصراری نکرد عصر پنجشنبه است هنوز گوشیم خاموشه و هنوز دلهره دارم می خوام برم پیش مامان و بابا باید باهاشون دردودل کنم باید آروم بگیرم

همراه هستی رفتم پایین اونهم می خواد بره خرید به قول خودش یخچال دیگه از التماس در اومده و به غلط کردن افتاده 

در باز شد مقابل چشمهای حیرت زده ما فرناز اومد تو ولی این فرناز همیشه نبود موهاش نا مرتب بود و و معلوم بود دم دستی ترین لباسش رو پوشیده از عصبانیت می لرزید و چهره اش کبود بود سلام کردیم دندوناش رو بهم سابید و خصمانه نگام کرد با چشمهای سوزنی فاصله بینمون رو با چند قدم بلند پر کرد و قبل از اینکه علت عصبانیتش رو بپرسم سیلیش نشست سمت چپ صورتم صدای هستی بلند شد

- این چه کاریه فرناز جون!!!

خواستم لب به اعتراض باز کنم که با سیلی دومش صورتم به سمت راست یه وری شد و خفه خون گرفتم هستی خودش رو جلوی من انداخت و داد زد: کشتیش، واسه چی می زنی

فرناز هستی رو هل داد و با تشر گفت: تو دخالت نکن

دستم رفت سمت صورتم سمت چپش که از دو تا سیلی بیرحمانه گزگز می کرد و من حتی نمی دونستم به چه گناهی با بغض نفس گیرم جنگیدم و به زور گفتم: آخه چرا فرناز جون

با شنیدن جون از سر عادت من بل گرفت کولی وار داد زد: به من نگو فرناز جون خدا ازت نگذره دختر که منو تو روی خواهرم شرمنده کردی

گیج شدم این چی میگه 

- من نمی فهمم شما چی میگید

- نمی فهمی نه 

اومد نزدیکم ترسیدم و عقب کشیدم چند تا عکس از توی کیفش بیرون کشید و با ضرب پرت کرد توی صورتم یکیشون خورد گوشه چشمم و درد پیچید توی سرم 

- آخ

بی حواس تا شدم و یک از عکس ها رو برداشتم 

خداااااااااااااااااااا... نفسم رفت ... این منم! نگاهم رفت پی هستی یکی از عکس ها رو برداشته بود و بی حرف با رنگ و رویی پریده خیره بود توی عکس 

از صدای داد فرناز به خودم لرزیدم: حالا چی فهمیدی

نگاهم رو به عکس دوختم به خودم به زن نیمه برهنه توی عکس که در آغوش مردی عریان انگار از خوشی بیهوش بود جان کندم ... به خدا قسم جان کندم... که خودم بودم ... هیکلم رو می شناختم ... درد داشت ... این خود من بودم ... سوتین سفیدم که روش گل های ریز مشکی داشت ... می شناختمش ... 

صدای ضعیف هستی به گوشم رسید: تیارا... اینا چیه؟!

زانو هام لرزید... تا شدم... خدا چرا دنیات اینقدر تنگ و کوچیک شده... چرا اکسیژن اینقدر کم شده...

فرناز بازوم رو با شدت کشید و گفت: پاشو ... پاشو این ننه من غریبم بازی ها رو در نیار.... پاشو بهت میگم هرزه کثافت

بلند نشدم... بلند شدن جون می خواست... من نداشتم 

- بمیرم برای فرشاد ... چقدر تو رو می خواست... دیدم چند وقته حالش گرفته ... دیدم صورتش کبوده ... هیچی نگفت ... تا اینکه امروز موقع خوردن قرص مچش رو گرفتم... زار زد ... گریه کرد... گفت دلش رو بردی ... گفت وابسته اش کردی ... و حالا با یکی دیگه می پری ... تو شرف داری؟!... تو آبرو داری؟!...می خواست بخاطر تو خود کشی کنه کثافت... التماسش کردم که بگه چی شده ... عکس ها رو نشونم داد ... گفت طاقت اینو نداره که ببینه عشقش اینجوریه ... خائنه ... هرزه است

تو رو خدا فرناز... بس کن... یتیم نوازیت رو بس کن

صدای هستی بلند شد منکه لال شده بودم من از دیدن خودم در آغوش برهنه مردی که هیچ وقت ندیده بودمش لال شده بودم

- چی داری میگی فرناز ... این هیچ وقت از فرشاد خوشش نمیومد ... تازه ... تازه ... از کجا معلوم اینا اصلی باشه... فتوشاپه ... الان هزار تا روش هست که میشه از این عکس ها درس کرد ... تهمت نزن 

سینه ام رو چنگ زدم دستای هستی شونه هام رو چسبید : تیارا جان پاشو ... 

- تو باور می کنی؟!

هستی بغلم زد: نه قربونت برم نه عزیزم

با جیغ فرناز از هستی جدا شدم

- گمشو از اینجا بیرون .... 

باید از خودم دفاع می کردم ... من که کاری نکرده بود... منکه جایی نداشتم که برم!

- فرناز ج..... 

ترسیده ادامه حرفم رو خوردم چشمهای فرناز به طرز غریبی سرخ و عصبانی بود

- چی می خوای بگی .... چه ... می خواهی بخوری ... وااااااااااااییییی .... واییییییییی مریم این چه آتیشی بود انداختی تو زندگیم ...

به مادرم چکار داشت ... من چرا لالم .... من چرا از زور بی کسی نفسم بند آمده ... عرق از تیره کمرم سرید ... یخ کرده بودم ... 

- آوردمت تو خونه زندگیم... بهت کار دادم ... جا دادم ... اینه جواب اعتمادم... اینطوری جوابم رو میدی ... فتنه میشی ... آشوب میشی ... 

گوشه مانتوش رو چنگ زدم عجز سرتاپام رو می لرزوند ولی منکه کسی رو نداشتم... داشتم

- بخدا دروغه ... به روح مادرم دروغه ... من کاری به فرشاد نداشتم 

- یعنی می خواهی بگی که صورتش از ضرب دست خاستگار تو نبوده که اینطور سیاه کبود شده بود

جا خوردم دستم از گوشه مانتو این زن مو بلوند که پرش کرده بودند سرید نالیدم: بخدا من کاری نکردم ...

- این عکس ها چی ... اینا چین ... این تو نیستی

خاااااااک بر سرم که منم ... که خود منم ... ولی این مرد خدا می دونه که نمی دونم کیه

- اشتباه می کنی ... فرناز بخدا من هر.....زه ...نیستم!

جون می کندم ... 

با پاش ضربه ای به سینه ام زد و پرتم کرد ... یتیم نوازی کرد ... منکه کسی رو نداشتم! هستی بغلم زد مثل جوجه ای توی بغلش لرزیدم صدای فرناز خشکم کرد

- پاشو همین الان وسایلت رو جمع کن و گمشو از اینجا ... دیگه نمی خوام ریختت رو ببینم

هستی التماس کرد: فرناز تو رو خدا ... چطور می تونی اینطور تهمت بزنی

داد کشید: میگم فرشاد داشت خود کشی می کرد... اگه دودقیقه دیرتر رسیده بودم معلوم نبود چند تا قرص میزد بالا... امانته ... خواهرم سپرده بچه اش رو دست من ... من خر به این عفریته اعتماد کردم که راهش دادم تو خونه زندگیم

منم امانت بودم فرناز... یادت نیست از دیدن منو یاد دوستت اولین بار چشمات پر اشک شد ... که مریم از دست رفته من دوستت بود که مثل خواهرت بود ... آخ ... بابا درد داره اینهمه تهمت شنیدن و بی آبرویی درد داره ...

- پااااااااااشو جمع کن تن لشت رو....

هستی زیر بازوم رو گرفت فرناز از هم جدا مون کرد و بازوی هستی رو توی مشتش فشرد و غرید: خوب گوش کن فقط یه بار بهت میگم اگه یه وقت بفهمم کمکش کردی فرض می کنم که تو هم باهاش دستت تو یه کاسه بوده و اونوقته که تو هم باید مثل این از اینجا بری

هستی مستاصل شد نگاهم نشست توی نگاه پر از تردیدش می دونستم که خونواده اش ندارن که پدرش از کار افتاده شده و کلی بچه قد و نیمقد داره که همین به قول هستی چندرغاز کمک خرجشونه دلم نمی خواست کوچکترین آسیبی به هستی مهربونم بزنم به صورتش لبخند زدم و کشون کشون خودم رو به اتاق رسوندم دلم گریه می خواست زجه می خواست ولی حالا وقتش نبود حالا باید می رفتم بی رمق بی نفس کوله ام رو چنگ زدم فقط چیز هایی رو برداشتم که لازم داشتم سایه هستی رو توی چهارچوب در دیدم برگشتم طرفش خودش رو بهم رسوند و محکم بغلم زد پر از بغض بود... من پراز درد بود ... هق زد ... من توی دلم خون گریه کردم ... گفت باور نمی کنه ... من جگرم به آتیش کشیده شد .... درد داشتم ... درد داشتم! 

- حالا کجا می خوای بری

کجا رو دارم که برم هستی ... منکه جایی ندارم که برم

- برو پیش خانوم امجد من با فرناز حرف می زنم باشه تیارا ... باشه 

دستاش رو توی دستای یخ زدم گرفتم لب زدم: باهاش حرف نزن هستی ... نمی خوام به خاطر من بندازتت بیرون قول بده

- ولی 

- قول بده

سر تکون داد صورت خیس از اشکش رو بوسیدم نگاهم گشت پی وسایلی که از نگاه طماع سمسار ها در امون مونده بود به وسایل پدر و مادرم ... آخ پدرم ... آخ مادرم! 

- مواظب یادگاری های مامان و بابا هستی 

نالید: تیارا!

بغلش کردم : مواظب خودت باش هستی

کوله ام رو چنگ زدم و پایین رفتم فرناز روی یکی از صندلی ها ولو شده بود و با گوشه روسری خودش رو باد میزد خواستم چیزی بگم که با نفرت گفت: فقط برو ریختت رو نبینم 

خم شدم عکس های کذایی رو از روی زمین برداشتم و توی کوله ام چپوندم و از در آرایشگاه بیرون زدم

خم شدم عکس های کذایی رو از روی زمین برداشتم و توی کوله ام چپوندم و از در آرایشگاه بیرون زدم

اونقدر خراب بودم که نفهمیدم چطوری خودم رو رسوندم بهشت زهرا فقط وقتی به خودم اومدم که کنار مزار مامان و بابا نشسته بودم دستم رو کشیدم رو اسم بابا گفتم: دیدی بابا به دختر کوچولوت چه تهمت هایی زدن

دست کشیدم رو اسم مامان: شنیدی مامان چه فحش هایی بهم دادن

خودم رو اندختم رو مزار بابا داد زدم: بابایی ... من تنهام... چرا جفتتون ولم کردید...چرا

بغض نفس گیرم که توی تمام این ساعت ها باهاش جنگیده بودم رو شکستم هق زدم دلم خون بود دلم از اینهمه بی عدالتی خون بود گفتم: مامانی دیدی دوستت چیکار کرد ... گفت...گفت .. خواهرزاده اش رو از راه بدر کردم... ازم پرسید شرف دارم؟...آبرو دارم؟!... مامان بخدا من کار بدی نکردم

اونقدر گریه کردم و با مامان و بابا حرف زدم که ته گلوم می سوخت و دهنم مزه تلخی بدی میداد ولی خوب که چی مزه اش از زندگیم که تلخ تر نبود بی جون خودم رو کشیدم کنار درختی که همون نزدیکی بود و تکیه دادم بهش دلم هوای گذشته رو کرده بود گوشیم رو روشن کردم دلم می خواست عکس های مامان و بابا رو ببینم عکس هایی که یادآور روزهای خوش بود روزهایی که نداشتن عزیزام مثل یه خوره روحم رو نمی خورد و نبودشون خار توی چشمم نبود روزهایی که من واقعا خوشبخت بودم

عکس اول منم و مامان، مامان منو محکم بغل زده و جفتمون داریم می خندیم

عکس دوم مامان و بابا، بابا دستش رو دور کمر مامان حلقه کرده

عکس سوم منم و بابا، جیم شدیم رفتیم کبابی و با دهن پر و لپ های باد کرده عکس انداختیم

عکس چهارم هر سه تامون، من بین مامان و بابا ایستادم و اون دوتا گونه هاشون رو به دو طرف صورت من چسبوندن روی لب هر سه تامون یه لبخند عمیق دندون نماست

عکس پنجم رو دیگه نمی دیدم اشک دیدم رو تار کرده بود گوشی رو به لبم بردم و بوسیدم که با لرزشش از روزهای خوبم فاصله گرفتم آویدبود

- الو؟!

- تیارا! خدا رو شکر ... تو کجایی دختر ... چرا گوشیت چند روزه که خاموشه... مردم از نگرانی

با بغض نالیدم: آوید

- جانم! چیزی شده ؟! چرا صدات اینجوریه؟!

نمی تونستم جلوی گریه ام رو بگیرم صدای نگران آوید از اونور خط گریه ام رو تشدید می کرد

- گریه می کنی؟! اصلا بگو ببینم کجایی تو؟!

- بهشت زهرا

چند لحظه مکث کرد انگار نمی تونست باور کنه اینوقت شب من تک و تنها اینجا باشم

فقط یه جمله دیگه گفت ( زود میام پیشت ) و من چقدر احساس آرامش کردم زیر لب گفتم بیا آوید من به دو تا شونه محتاجم بعد از مکالمه با آوید تازه متوجه موقعیتم شدم واقعا با چه جراتی توی تاریکی و سکوت محض اینجا نشستم یه لحظه ترس برم داشت انگار تازه عقلم کار افتاده باشه نگاه سریعی به دور و برم انداختم سکوت خاصی فضا رو دربر گرفته بود که بی اختیار من رو هم به سکوت دعوت می کرد توی دلم گفتم: از چی می ترسی تیارا اینجا همه مردن مطمئن باش آدم های زنده خیلی ترسناک تر از این خدابیامرز ها هستن 

چشم هام رو بستم و سرم رو به درخت تکیه دادم بعد از تحمل اونهمه تنش حالا احساس ضعف می کردم خصوصا اینکه این چند روز درست و حسابی غذا نخورده بودم نمیدونم چقدر گذشت که از صدای شنیدن قدم هایی که بهم نزدیک می شد گوشام تیز شد اول خوشحال شدم فکر کردم آویده ولی یه لحظه با خودم گفتم اگه آوید نباشه چی...

نفس حبس شدم رو با شنیدن صدای آوید که اسمم رو صدا می زد از روی آسودگی آزاد کردم از فاصله نزدیک می دیدمش که کنار مزار مامان و باباست صداش زدم آوید من اینجام و همزمان اسکرین گوشیم رو روشن کردم تا راحت تر پیدام کنه

با چند قدم بلند خودش رو بهم رسوند و گفت: خوبی؟

فقط سرم رو تکون دادم با حضورش دوباره بغض کردم پرسید: چی شده؟!

اشکام راهشون رو توی صورتم پیدا کردن نور کمی که از گوشیم روی صورتمون منعکس می شد باعث شد که اشک هام رو ببینه بلافاصله اخم هاش رو توی هم کرد و دست انداخت زیر بازوم 

- پاشو گلم 

بعد از ساعت ها که بدون حرکت یه جا نشسته بودم تمام بدنم خواب رفته بود و نمی تونستم سر پاشم با صدای ضعیفی گفتم : نمی تونم

روی زمین کنارم نشست و زل زد تو چشمام : چه بلایی سرت اومده آخه ... یه کلمه حرف بزن ... جونم به لبم رسید

نگرانی توی تک تک کلماتش به خوبی قابل لمس بود خواستم جوابش رو بدم ولی بی اختیار گریه ام تشدید شد از اینهمه ضعف خودم در عجب بودم آوید محتاطانه بهم نزدیک شد دستش رو از پشت سرم رد کرد روی شونه ام گذاشت و با دست آزادش سرم رو توی آغوشش گرفت و من مگه چی می خواستم همینو یه آغوش که بتونم به حال همه عذاب های این چند وقته زار بزنم

تمام مدتی که توی بغلش گریه می کردم هیچ حرفی نزد فقط توی سکوت موهام رو از روی شال نوازش کرد کمی که آروم شدم ازش فاصله گرفتم سرم رو بالا کرد و گفت ببینمت

نگاهش توی اون نور کم یه جورایی برق میزد لبخند زد و گفت: ایییییی دماغت هم که اومده من زن دماغو نمی خوام

خنده ام گرفت با ملایمت گفت: کاش می شد همیشه بخندی تیارا

دستمالی دستم داد و منم با بدبینی کشیدمش به بینیم با صدای بلند خندید و گفت: زودباور کوچولو

با فشار دستش بلندم کرد پاهام بدجوری خواب رفته بود و هیچ جوره نمی تونستم سر پا وایسم مردد پرسید : می خواهی بغلت کنم

سرم روبه علامت منفی تکون دادم و سعی کردم با تکیه بهش راه برم کلافه گفت: چرا لجبازی می کنی

جوابش رو ندادم اونهم اصراری نکرد همینطوری هم بخاطر اینکه تو بغلش گریه کرده بودم شرمنده بودم چه برسه به اینکه بخواد تا ماشین هم بغلم کنه به هر جون کندنی بود خودم رو به ماشین رسوندم آوید درو برام باز کرد و کمک کرد بشینم این فکر که دیگه جایی برای موندن ندارم بد جوری به اعصاب نداشته ام سوهان می کشید خودمم مونده بودم الان کدوم مشکلم رو در اولویت بدم اینکه معلوم نیست فرشاد چه نامردی کرده چطوری این عکس ها رو بدست آورده یا اینکه دوباره آواره شدم و احتمالا باز باید روی سر خانم امجد هوار شم تا دوباره بتونم یه کاری دست و پا کنم با صدای بسته شدن در به خودم اومدم آوید یه نگاه نگران به دست های لرزون من انداخت و با ملایمت پرسید: هنوزم چیزی نمی خواهی بگی؟

نگاهش کردم دقیق توی اون فضای نیمه تاریک آوید رو از هر وقتی دقیق تر می دیدم نه از لحاظ ظاهری مردی رو میدیدم که این وقت شب توی این جای پرت و ساکت اینطور نگران بدون در نظر گرفتن جنسیت من داره نهایت آرامش رو بهم تزریق می کنه داشتم دقیق میدیدمش بی پروا رنگ اطمینان بخش چشماش و لبخند محبت آمیز نیمبندش که یاد گرفته بودم از سر غم و وقتی خوشحال میشه عمیق میشه دستم بی هوا بلند شد و نشست روی صورتش دستم چکار می کنی منکه آتیش گرفتم آوید بی حرکت و متعجب بهم زل زده بود انگار فهمیده بود حالم خوش نیست با سر انگشت صورت زبرش رو که ته ریش داشت نوازش کردم آروم اسمم رو صدا زد : تیارا!

حس کردم لبخند منم نیمبنده با بغض گفتم: نپرس آوید امروز بد جوری شکستم بدجور

- فرشاد کاری کرده

شنیدن دوباره اسمش محرک اعصابم بود دستم لرزید و افتاد صورت آوید تو هم شد و گفت: حسابش رو می رسم

دروغ چرا دلم می خواست یکی حساب فرشاد رو برسه ولی خودمم می دونستم به هیچ قیمتی حاضر نیستم این پناه دوباره رو از دست بدم حتی اگه به قیمت این باشه که فرشاد تاوان تهمت وحشتناکش رو نده

- می رسونمت خونه امجد

ای آهوی وحشی

چه هراسان و دل پریش !

رمیده از تیر کدام صیاد

از هول چنگال کدام درنده

به خود می لرزی؟

- تیارا خواهش می کنم اینقدر نلرز

دستام رو چنگ زد محکم میون دست های گرمش گرفت و من چه خود درگیری بزرگی با خودم داشتم که نلرزم که عذابش ندم

آه چه ترس دهشت باری

در چشمان زیبایت

به نگرانی لانه گزیده

و رعشه ای سراپا بر تنت ریخته

و قلب کوچکت

انگار سینه ات را می شکافد

با ضرباهنگی پر طنین

به کدام جنگ می خواندت

یادآور به کدام وحشتی سر تا پای

در کدام سیر بی انتها

مرا به خود می خوانی

تا پناه تنهائی ات گردم

در اوج بی پناهی ؟

- نترس عزیزم من پیشتم!

بالاخره حرکت کردیم راه توی سکوت گذشت باز آوید مجبور شد زیر بازوم رو بگیره خانم امجد با دیدن ما دو تا با هم و وضعیت اسفناک من اونطور لرزون و خاک آلود بیچاره تا مرز سکته رفت منو محکم بغل زد و توی خونه برد و من بیاد آغوش مامان توی آغوشش اونقدر زار زدم که از حال رفتم

به زور چشمایی رو باز کردم که ولع سیری ناپذیری برای بسته شدن داشتن صدای ضعیف خانم امجد به گوشم خورد چشمام رو دوباره بستم و سر حوصله به صداش گوش دادم

- چه بلایی سر این طفل معصوم اومده آوید دیشب با اون حالتون نخواستم سوال جوابتون کنم

- بخدا من نمی دونم خاله نساء چند روز بود که گوشیش خاموش بود منم نگران شدم کارو زندگیم رو ول کردم اومدم ببینم چشه تازه همین دیشب رسیدم می خواستم برم دم آرایشگاه گفتم قبلش یه زنگ بزنم خدا خواهی برداشت گفت بهشت زهراست منم آوردمش اینجا دیدید که بسکه حالش خراب بود چیزی نگفت

- باید برم با این فرناز خانم صحبت کنم یعنی چی من این دختر رو به اون سپردم 

- بهتر نیست اول از خودش بپرسیم که چی شده

- نمی دونم والا من میرم یه سر به سوپ بزنم تو هم برو ببین تبش قطع شده یا نه 

صدای پای آوید رو می شنیدم و بعد حضورش رو حس کردم عجیب بود که بدون اینکه عطر هم بزنه حضورش رو حس می کردم و عجیب تر دلچسبی این حضور بود آروم صدام زد: تیارا؟! 

چشمای سرتقم خیال باز شدن نداشتن که نداشتن دستش روی پیشونیم نشست زیر لبی گفت : باز خدا رو شکر که تبش قطع شده 

بدون اینکه دستش رو برداره باز صدام زد: تیارا خانوووم بیدار نمیشی داری کم کم نگرانم می کنی 

به سختی چشمام رو باز کردم لبخند زد لبخندش عمیق بود دستش رو برداشت

- خوبی؟

نگاهم به چشمای قرمز و پف دارش بود ... با صدای کشدار رنگ و رو رفته ای پرسیدم: ساعت چنده

- 12 

متعجب گفتم: من اینهمه خوابیدم

با حرص گفت: نخیر تقریبا بیهوش بودید تیارا یا بهم میگی چه بلایی سرت اومده یا میرم از خود فرشاد می پرسم

اخم کردم: دعوام می کنی؟!

اخم کرد: داری منو می پیچونی؟!

بغض کردم: خودم واسه ات تعریف می کنم الان حالم خوب نیست

مهربون شد: بذار خاله نساء رو صدا کنم بیچاره خیلی نگرانته

و از اتاق بیرون رفت و چند دقیقه بعد سینی به دست پشت سر خانم امجد وارد شد در بدو ورود خانم امجد روم رو بوسید و گفت: عزیزم بهتری مادر جون

- معذرت می خواهم باعث زحمت شدم

- با من تعارف می کنی دخترم

به روش لبخند زدم فقط خدا می دونست چقدر این زن فربه مهربون رو دوست داشتم و فقط خدا می دونست که آغوشش چقدر بوی مادری میداد انگار این زن بدون بچه مادر بود مادر من مادر آوید و مادر آوینایی که هنوز ندیده بودمش دستش رو توی دستم گرفتم و گفتم : این چه حرفیه

آوید: گله گذاری بذار برای بعد خاله جون بذار یه چیزی بهش بدم قوت بگیره 

خانم امجد با ناراحتی گفت: آره بچه ام پوست و استخون شده

آوید چشمکی حواله من کرد و من بی رمق خندیدم آوید کنارم نشست و قاشقی رو پر از سوپ جلوم گرفت قاشق رو گرفتم و با شرمنگی گفتم : خودم می تونم

آوید اصراری نکرد نیم خیز شدم کاسه سوپ گرم رو گذاشت میون دست های سردم خانم امجد رو موهام رو بوسید و شالم رو روی سرم مرتب کرد و گفت: دیشب خودت رو هلاک کردی بسکه گریه کردی بعدم از حال رفتی تو تب داشتی می سوختی آوید واسه ات سرم زد بچه ام تا صبح نخوابید بعد از نماز دیگه مجبورش کردم یه چرتی بزنه اونهم همش یه نیم ساعت چرت زد و بیدار شد طفلی نگرانت بود 

نگاهش کردم با لبخند مظلومی داشت نگاهم می کرد سرم انداختم پایین و تشکر کردم خانم امجد گفت: تیارا جان سوپت رو بخور از دهن افتاد آوید بیا بریم این بچه راحت غذاش رو بخوره 

هر دو از اتاق بیرون رفتند سوپ گرم خوش رنگ و بو اشتهام رو تحریک کرد با آرامش غذام رو خوردم و ظرفش رو روی پاتختی گذاشتم به زحمت از جام بلند شدم هنوز کمی ضعف داشتم ولی نه اونقدر که بخواهم بقیه روز رو هم توی تخت بگذرونم ظرف رو برداشتم و سلانه سلانه به طرف آشپزخونه رفتم هنوز لباسای دیروز تنم بود حسابی چروک بودند و کمی هم خاکی خانم امجد با دیدنم گفت: چرا بلند شدی دخترم

روی صندلی آشپزخونه نشستم و گفتم: دوس ندارم دراز بکشم کمرم درد گرفت 

ظرف رو ازم گرفت و یه استکان چایی جلوم گذاشت ازش تشکر کردم و بی هوا پرسیدم: پس آوید کو

خانم امجد لبخند پر معنایی زد و گفت: خیالش که از بابت تو راحت شد گفت که یه کار مهم داره که باید بره بیرون گفت زود بر می گرده

از تماس دستی روی شونه ام برگشتم آقای امجد بود به احترامش بلند شدم و سلام کردم به گرمی جواب داد و دعوتم کرد به نشستن 

- بهتری باباجان

- ممنون خوبم

خانم امجد گفت: برو یه دوش بگیر مادر سر حال بشی

از پیشنهادش اسقبال کردم رفتم سراغ کوله ام تازه یاد عکس ها افتادم با استرس داخل کوله رو گشتم خدا رو شکر سرجاشون بودند دلم نمی خواست آوید اونها رو ببینه یه دست لباس برداشتم و رفتم حموم از تماس آب داغ با بدنم احساس رضایت می کردم فکر می کردم بدنم بسته مثل وقتهایی که بعد از چند مدت یه ورزش سنگین می کنی و روز بعدش تمام بدنت درد می گیره از تصور خودم که من بودم اونطور برهنه چندش وار تنم رو شستم باورم نمی شد که فرشاد اینطور در کمال نامردی تمام ابروم رو در ازای یه مشت به حراج بذاره با صدای تقه ای به در به خودم اومدم باز داشتم گریه می کردم صدای خانم امجد بود: تیارا خوبی؟!

- بله الان میام 

دلم می خواست اونقدر قدرت داشتم تا برای همیشه خودم رو از این زندگی خلاص کنم ولی نمی تونستم عذاب آخرت رو به جون بخرم مطمئنا عذاب این دنیا قابل تحمل ترِ

- تیارا برات حوله تمیز گذاشتم بیا بیرون دیگه ضعف می کنی

دوش رو بستم و حوله به تن کشیدم و خودم رو خشک کردم و لباس پوشیدم کاش می تونستم به همین سادگی زندگیم رو از عذاب بشورم و خشک کنم و لباس تازه تنش کنم ! 

توی اتاق داشتم موهام رو شونه می زدم که خانم امجد اومد تو خواستم بلند شم که مانعم شد و شونه رو از دستم گرفت و به آرومی شروع کرد به شونه کردن موهام و پرسید: هنوزم نمی خواهی به من بگی واسه چی به این روز افتادی بدون اینکه نگاهش کنم شروع کردم به تعریف کردن البته قسمت عکس هاش رو سانسور کردم 

صورتم رو به طرف خودش چرخوند و با اخم های تو هم گفت: می دونی که باید اینا رو به آوید بگم

گفتم : بله می دونم ولی تو رو خدا یه جوری بگید که دعوا درست نشه دلم نمی خواد آقا آوید به خاطر من با این فرشاد احمق درگیر بشه 

خانم امجد صورتم رو بوسید و بعد با مهربونی شروع کرد به بافتن موهام: تو نمی خواهد غصه بخوری دخترم خودم همه چیز رو راست و ریست می کنم ولی اینجوری هم نمیشه که اونها هر چی دلشون خواست بار تو کنن و تو هم چیزی نگی

ترجیح دادم سکوت کنم اگه زیاد اصرار می کردم ممکن بود که بفهمن دارم یه چیزی رو ازشون مخفی می کنم

نیم ساعت بعد آوید رسید و در بدو ورود خانم امجد کشیدش توی یکی از اتاق ها تا باهاش حرف بزنه منم با استرس شروع کردم به قدم رو رفتن جلوی در اتاق که یهو در باز شد و آوید با قیافه عصبی اومد بیرون و خانم امجد هم دنبالش ، قبل ازاینکه بخواهم عکس العملی نشون بدم کتش رو از روی جالباسی چنگ زد و رفت بیرون خانم امجد با دلواپسی گفت: خیلی عصبانی بود برو دنبالش مامان جان 

یکی از چادر های رنگی خانم امجد رو برداشتم و دویدم دنبال آوید اونقدر عصبانی بود یادش رفته بود ماشین برداره و داشت پیاده می رفت دویدم و خودم رو بهش رسوندم و لبه کتش رو که هنوز توی مشتش بود و نپوشیده بودش رو گرفتم روش رو کرد به سمتم صورتش از عصبانیت سرخ شده بود داد زد: چیه؟!

یه لحظه ازش ترسیدم یه قدم رفتم عقب تر و لب برچیدم با دیدن قیافه ترسیده ام سعی کرد به خودش مسلط بشه آرومتر گفت: تیارا جان تو برو تو خونه 

- کجا داری میری؟!

با این سوالم همون یه ذره آرامش هم ازش گرفته شد و داد زد: میرم دهن این فرشاد کثافت رو ... لا الله الا الله برو تو خونه بهت میگم

دستش رو کلافه کشید تو موهاش و مردد چند بار تو کوچه قدم رو رفت از اینکه بخاطر من اینهمه عذاب می کشید قلبم سنگین شده بود و هر لحظه احتمال این می رفت که گریه کنم سعی کردم آرومش کنم

- آوید ! ....

- جانم!

خفه خون گرفتم یعنی این مرد نمی دونست اینطوری دلم رو می لرزونه یکم تو چشماش نگاه کردم اومد نزدیکم و گفت: چی می خواهی بگی

- نرو... با فرشاد دعوا نکن

اخم هاش رو کشید تو هم و گفت: تو کاری به این کارا نداشته باش

آستینش رو کشیدم و گفتم: تو رو خدا 

- تیارا بس کن ... فکر کردی من سیب زمینی ام که به دختری که اینقدر دوسش دارم همچین حرفی بزنن منم وایسم هیچی نگم

- دلم نمی خواد تو بری

- واسه چی آخه

- فقط نرو

- خوب چرا نرم

- چون ... چون .. دلم نمی خواد آسیبی ببینی

وسط اونهمه عصبانیت یه لبخند عمیق اومد رو لبش: تو نگران منی

با چشمای اشکی و لب و لوچه آویزون سر تکون دادم با خنده گفت: قیافه اشو... تو فکر می کنی من از پس اون بچه سوسول بر نمیام

از خنده اش شیر شدم و گفتم : در شان تو نیست که باهاش دهن به دهن بذاری 

- ولی من نمی تونم از این مسئله بگذرم

چاره ای نبود باید تا یه حدی گوتاه می اومدم: باشه ... تو الان عصبانی هستی بیا خونه ... بعدا سر فرصت تلافی کن باشه

کلافه پفی کرد و گفت: نچ ... از همین الان معلومه که خیلی زن ذلیلم خدا عاقبتم رو بخیر کنه ... بریم تو دختر ...بریم

با تمام صورتم خندیدم دروغ چرا ته دلم از این حرفش غنج رفت 

به طرف خونه رفتیم آوید گفت: راستی تیارا چقدر چادر بهت میاد

در جوابش به یه لبخند اکتفا کردم قبل از اینکه کلید بندازه و و وارد خونه بشیم گفت: البته فکر نکنی من بی خیال این موضوع شدم ها

سرم رو تکون دادم و هر دوتا مون وارد شدیم خانم امجذ با دیدن آوید نفسی به آسودگی کشید 

دو روز دیگه هم گذشت آوید از راه دور درگیر کارهای داروخونه بود کلافه و عصبی به قول خودش فکرش اونجا بود و دلش اینجا دلم واسش می سوخت بیچاره پا سوز من شده بود تصمیم داشتم باهاش صحبت کنم که بره و به کاراش برسه اینطوری که نمیشد بخاطر من از زندگیش بزنه موقع اذان بود و خانم و آقای امجد رفته بود مسجد و من تو خونه تنها بودم زیر قابلمه رو خاموش کردم و رفتم وضو گرفتم تا نماز بخونم چادر نمازی که خانم امجد بهم قرض داده بود رو سرم کردم و قامت بستم وسطای نماز بودم که حضورش رو احساس کردم تو دلم استغفراللهی گفتم و حواسم رو به نماز دادم هر چند سنگینی نگاهش رو نمی تونستم ندیده بگیرم سلام رو که دادم صداش رو شنیدم : قبول باشه

نگاهش کردم و با لبخند گفتم : قبول حق

یه غم بزرگ تو چشماش بود کلافه به نظر می رسید و گوشه لبش رو می جوید انگار یه موضوعی بدجور اذیتش می کرد تو ذهنم ربطش دادم به مسائل کاریش کنارم نشست و تسبیح توی سجاده رو برداشت حتی دست هاش هم به طرز نا محسوسی می لرزید غصه ام گرفت این یه حقیقت بود من از غصه این مرد غصه دار می شدم

- آوید

- جانم!

- چیزی شده ؟! چرا اینقدر ناراحتی؟!

مردد تو چشمام نگاه کرد یه حرفی تا پشت لبش می اومد ولی چیزی نمی گفت سعی کردم وادارش کنم که حرف بزنه

- به من نمیگی چی شده

لبخند زد بازم نیمبند دستش رفت سمت گوشه چادرم، چادرم رو بالا گرفت و بوسید و چیزی زیر لب زمزمه کرد و از جاش بلند شد و منو تو بهت رفتارش گذاشت 

دنبالش رفتم تو آشپزخونه بود و یه لیوان آب رو با یه حرکت سر کشید و کلافه روی میز آشپزخونه کوبید از خودم بخاطر اینکه هیچ وقت تو بیان جملات تبحری ندارم حالم بهم می خورد چرا من بلد نبودم آرومش کنم ولی اون بلد بود! نگاهش که به من افتاد گفت: چیزی نیست ؟! یه مسئله کاریه... زد حل میشه

خودش سر بحث رو باز کرده بود مشتاقانه روی صندلی نشستم و سعی کردم بحثی که خودم نمی تونستم شروع کنم رو حداقل ادامه بدم

- راستش می خواستم راجع به همین موضوع باهات حرف بزنم

خودش رو آماده شنیدن نشون داد دوباره دست به دامن انگشتام شدم نگاه آوید رفت پی دستام ممنون از اینکه به صورتم نگاه نمی کرد شمرده گفتم: می خواستم بگم لازم نیست بخاطر من خودت رو اینجا علاف کنی من می دونم که تو کرمان یه عالمه کار داری پس خیالت راحت من مواظب خودم هستم تازه خانم امجد هم هست می تونی با خیال راحت بری

سرم رو بالا گرفتم تا تاثیر حرف هام رو توی صورتش ببینم اخمالو تو هم نگاهم کرد و گفت: یعنی چی؟ تو می خواهی من برم؟ تنهایی ؟! فکر می کردم قرار تو هم باهام بیایی

عجیب عشق کردم به هر کی می خواستم دروغ بگم به خودم که نمی تونستم من توی همین مدت بدجوری به آوید دلبسته شده بودم و منتهی آرزوم بود همراهش برم در حالی که نمی تونستم لبخندم رو جمع و جور کنم سرم رو پایین انداختم آوید آروم با صدایی که بیش از هر وقت دیگه ای بم بود گفت: من بی تو کجا برم مگه طاقت میارم ازت می خواهم باهام ازدواج کنی تیارا دیگه نمی تونم دوریت رو تحمل کنم نمی خوام عذاب بکشی من پشت و پناهت میشم مردت! تا دیگه هیچ کی نتونه عذابت بده

نگاهم افتاد توی چشماش یه اضطراب گنگ توی چشماش دودو می زد ولی اونهمه محبتی که توی صداش بود به همه چیز می چربید نمی دونستم چی بگم غرق نگاه هم بودیم که با صدای تق باز شدن درخونه از جا پریدیم دستپاچه خواستم بلند شم که با صدای آوید سر جام نسشتم : چرا اینجوری می کنی حالا پیش خودشون چه فکر هایی می کنن

- تیارا جان کجایی مادر

- اینجام تو آشپزخونه

خانم امجد داخل آشپزخونه شد به احترامش بلند شدیم سلام کردیم توضیح دادم: اجاق گاز رو خاموش کردم

- دستت درد نکنه دخترم 

- تا شما یه آبی به دست و صورتتون بزنید منم نهار رو می کشم

خانم امجد که رفت مشغول شدم بشقاب ها رو از توی کابینت بیرون آوردم و سالادی که خانم امجد قبل از رفتنش به مسجد درست کرده بود رو توی کاسه چینی ریختم آوید بی صدا مشغول کشیدن لوبیا پلو توی دیس شد صادقانه گفتم: اصلا بهت نمیاد کار خونه بلد باشی

با چشمای گرد شده گفت: واقعاً 

- اوهوم

- پس لازم شد دستپختم رو بخوری

خندیدم واقعا تصور آوید با اون قد و هیکل در حالت آشپزی برام جالب بود میز رو که کشیدیم خانم و آقای امجد هم بهمون ملحق شدن داشتم با خیال راحت لوبیا پلوم رو می خوردم که آوید گفت: من و تیارا تصمیم گرفتیم با هم بریم کرمان! 

لقمه پرید تو گلوم و به سرفه افتادم آوید سریع یه لیوان آب برام ریخت یکم آب خوردم و بهتر شدم آقای امجد گفت: نمیشه که پسرم شما بهم محرم نیستید

آوید: خوب اینکه کاری نداره یه صیغه محرمیت می خونیم و میریم کرمان دنبال کارهای عروسیمون

آقای امجد: نظر خودت چیه دخترم؟!

منو میگی با صورت عین لبو فقط سرم روانداختم پایین 

خانم امجد: تیارا جان همین الان جلوی آوید بهت میگم اگه حتی یه ذره احساس می کنی که نمی خوای با آوید بری بگو دخترم به خدا جات تا آخر عمر رو تخم چشممه

ای بابا شانس ما رو باش همه جا سکوت علامت رضاس اونوقت به ما که میرسه علامت نارضایتی آوید گفت: یه چیزی بگو تیارا

خو آخه من چی بگم سرم رو بالا گرفتم و با من من گفتم: من...خوب...

مستاصل به خانم امجد نگاه کردم انگار حرفم رو از توی چشمام خوند چون با خوشحالی گفت: مبارکتون باشه بعدم پاشد روی منو آوید رو بوسید ناهار رو که خوردیم همه توی حال جمع شدن منم واسه همه چایی بردم و بهشون ملحق شدم آقای امجد گفت: اگه بخواهید من می تونم از امام جماعت مسجد محل بخواهم که واستون صیغه محرمیت بخونه

آوید یکم از چاییش رو مزه مزه کرد و گفت : عالیه پس شما با ایشون صحبت کنید که اگه بشه فردا این کارو انجام بده

دل تو دلم نبود واقعا قرار بود فردا با آوید نامزد کنم ! خانم امجد گفت: به همین زودی حداقل یه حلقه ای چیزی باید بخرید که

آوید سرخوشانه خندید و گفت: عصر با تیارا میریم حلقه می خریم

عصر حاضر و آماده دو تایی رفتیم بیرون آوید جلوی طلافروشی که یکی از دوستای آقای امجد بود نگه داشت پیاده شدیم دستش رو حمایتگرانه با فاصله پشتم گذاشت و داخل شدیم فضای زیاد بزرگی نداشت یه پیرمرد تپلوی سرخ با دیدنمون با خوشرویی دعوتمون کرد داخل آوید دستش رو به گرمی فشرد پیرمرد خودش رو صفایی معرفی کرد و واقعاً هم مرد با صفایی بود آقای صفایی مدل های زیادی رو روی ویترین گذاشت و گفت که جدیدترین کارهاش همین ها هستن 

آوید گفت: خانومم بفرما انتخاب کن

خانومش بودن خیلی لذت داشت! من کی دلبسته شدم... کی عاشق شدم ... نگاهم به جای حلقه ها رفت پی آوید... چشمای قهوه ای همیشه خدا اشکیش ... و صورت ته ریش دارش ... من از کی دلم واسه این ته ریش ها ضعف میره؟!... از خیالم گسسته نمی شوی ای تفکر روزهای طولانی تنهاییم! ... آوید شیطون نگاهم کرد و آهسته تو گوشم پچ پچ کرد: منو که قبلا انتخاب کردی حالا نوبت حلقه است.

از شوخیش سرخ شدم و خودم رو مشغول حلقه ها کردم یک هو نمی دونم از کجا یه بغض نشست تو گلوم یاد مامان و بابا یهو سرک کشید تو قلبم و اونو فشرد حقیقت زندگیم حقیقی تر از هر وقتی خودش رو به رخم کشید ... من اینجام! تیارا هستم! بی پدر ... بی مادر... تنها!... یتیم هستم! اومدم حلقه بخرم ... که ندارم برای مردم حلقه بخرم... که ندارم جهاز ببرم... که کسی نیست برام ذوق کنه... نگران بشه ... محکم در آغوشم بکشه ... من تیارا! یه موجود بی کسم! که در اوج خوشی داشتن عشق ناخوش نداشتن عزیزترین هام هستم آوید انگار متوجه تغییرحالتم شد که آروم زمزمه کرد: خوبی؟!

نگاهش کردم از دیدن چشم های به اشک نشسته ام اخم کرد و گفت: گریه می کنی؟!

سرم رو پایین انداختم و خفه زمزمه کردم: یاد مامان و بابا افتادم

دستم رو محکم فشرد و گفت: می خوای بریم بیرون یه هوایی بخوری

از تماس دستش گرم شدم به خودم گفتم تیارا تو تنها نیستی تو یه پناه داری یه سینه امن تو یه مرد داری؟!

میون گریه لبخند زدم نگاهش کردم و گفتم : خوبم

بدون اینکه اخم های درهمش رو باز کنه سر تکون داد آروم دستم رو از دستش کشیدم بیرون و با دقت به حلقه ها چشم دوختم ... ببین چیکار کردی... اخمش رو می بینی ... ناراحتش کردی...

میون سنگینی قلبم چشمم افتاد به دو تا حلقه ساده ساده اشاره زدم بهشون و گفتم : آوید اینا رو ببین

آوید دقیق شد به جایی که اشاره می کردم با تعجب گفت: اینا که خیل ساده ان

یه لبخند دندون نما زدم و گفتم: ولی خوشگلن

آقای صفایی پیشنهاد داد: می تونم اسم هاتون رو روش حک کنم هم از سادگی درمیان هم طبق سلیقه خانوم خرید می کنید

از پیشنهادش استقبال کردم ولی نمی دونم چرا حس کردم گرفتگی آوید بیشتر شد با لب و لوچه آویزون گفتم: اگه اینا رو دوست نداری خوب نمی گیریم 

انگار تازه متوجه من شده باشه گفت: این چه حرفیه مهم سلیقه توئه عزیزم

بعد رو به آقای صفایی ادامه داد: خیلی طول می کشه تا آماده بشن

- نه طرفای غروب می تونید بیاین تحویلشون بگیرید

- ممنون پس ما همون غروب میایم دنبالشون 

با آقای صفایی خداحافظی کردیم 

با آقای صفایی خداحافظی کردیم زدیم بیرون به درخواست آوید به یه پاساژرفتیم و برام لباس خرید وکیف و کفش و یکم خرت و پرت دیگه دلم نمی خواست توی این گرونی یه عالمه خرج رو دستش بذارم واسه همین تا اونجا که خودش اجازه می داد مراعاتش رو می کردم خریدمون که تموم شد تقریبا غروب بود دوباره رفتیم سمت طلا فروشی حلقه ها آماده شده بودند اونها رو هم تحویل گرفتیم آوید پیشنهاد داد که شام رو بیرون بخوریم ولی با زنگ خانم امجد که توضیح داد برامون شام قورمه سبزی درست کرده منتفی شد و راه خونه رو در پیش گرفتیم به محض رسیدن همه خرید هام رو با شوق و ذوق به خانم امجد نشون دادم اونهم مثل من عاشق اون حلقه های ساده شد که اسم هامون روش حک شده بود روی حلقه من اسم آوید و روی حلقه آوید اسم من! آوید مدام با لبخند نگاهم می کرد خیلی سخت نبود که بفهمم از شوق و ذوق من اونهم خوشحاله هر چند هنوزم برام اون غم گنگ ته چشماش قابل معنی نبود ساعت های 9 بود که آوید از خونه بیرون رفت گفت که یه کاری داره زود بر میگرده به بهانه خستگی زود رفتم تو اتاقم حالا که قرار بود فردا با آوید محرم بشم یه جورایی عذاب وجدان داشتم شاید بهتر بود که از ماجرای عکس ها با خبرش می کردم ولی ترس از دست دادنش مانع می شد خصوصا اینکه مطمئن بودم اون زن توی عکس خود خودمم خیلی دلم می خواست برم پیش فرشاد تا ته و توی جریان رو دربیارم ولی می ترسیدم باز بره پیش فرناز و دروغ بهم ببافه و اونهم جری بشه و زنگ بزنه به خانم امجد و همه پته های نداشته من بدبخت رو بریزه روی آب هیچ دلم نمی خواست همون بی آبرویی که فرناز سرم درآورد رو یه بار دیگه تجربه کنم اونم اینجا توی این خونه با حضور آوید! می دونستم که دارم فرار می کنم می دونستم که باید فرناز رو متوجه اشتباهش کنم و فرشاد رو بشونم سرجاش ولی ترس از دست دادن آوید اینقدر برام پررنگ بود که مانعم می شد حقیقت اینه که دلم نمی خواست که این مامن گرم رو با هیچ چیزی معاوضه کنم بذار فرناز هرجوری دلش می خواهد در موردم فکر کنه و فرشاد دل خوش اینکه پوز منو بدبخت رو به خاک مالیده بمونه

فکرم رفت سمت هستی خیلی دلم می خواست بهش زنگ بزنم بدجوری دلم براش تنگ شده بود توی این چند روز هیچ تماسی باهم نداشتیم فقط من براش یه اس فرستاده بودم که اینجام تا خیالش راحت بشه و اونهم جوابی نداده بود یه جورایی هم از دستش دلخور بودم حداقل می تونست بهم یه زنگ بزنه ولی تا حدودی هم حق داشت این کار براش خیلی مهم بود نمی تونست از دستش بده بهرحال دوست داشتم از حال و احوالش با خبر شم با هیجان شماره اش رو گرفتم ولی همه ذوقم با شنیدن آوای دستگاه مشترک مورد نظر خاموش است کور شد از این عادت هستی که همیشه راه براه گوشیش خاموش بود هیچ خوشم نمی اومد نمی دونم چقدر دیگه تو افکارم غوطه ور بودم که با تقه ای که به درخورد از جا پریدم نگاهم رفت به ساعت حدوداً 11:30 بود 

- بفرمایید

در باز شد و آوید اومد تو چراغ اتاق خاموش بود ولی آباژور رو روشن گذاشته بودم سلام کردم یه لحظه توی چشمام خیره شد و بدون اینکه جواب سلامم رو بده روی زمین نشست و سرش رو میون دست هاش گرفت ضربان قلبم کند شد کنارش نشستم و گفتم : آوید چی شده؟!

هیچ تغییری توی حالتش نداد اضطرابم چند برابر شد : آوید .... آوید

سرش رو تکون داد و گفت: این حق من نبود ... باورم نمی شه....

از حرف هاش چیزی سر در نمی آوردم : قلبم داره میاد تو دهنم یه جوری بگو منم بفهمم 

یهو سرش رو بالا کرد و من برق اشک رو توی چشماش دیدم نالید: تیارا این حق من نبود

گریه ام گرفت: آوید تو رو جون هر کی دوست داری بگو چته 

به چهره ام دقیق شد مردمک های چشمش میون اجزای صورتم در گردش بود خف زمزمه کرد: باورم نمی شه تو با این صورت معصوم همچین دروغی تحویل من بدی ... پس همه نگرانیت واسه من نبود ... واسه ... واسه ...

میون حرفش پریدم: من چه دروغی بهت گفتم آوید

- تو ... قضیه این عکس ها که فرشاد خر میگه چیه

دستم رفت سمت دهنم خشک شدم ... عقب نشستم ... تمام بدنم نبض می زد ... 

- چرا هیچی نمی گی

تن صداش پایین بود اونقدر مظلومانه نگاهم می کرد که تمام قلبم به آتیش کشیده می شد لب زدم: آوید بخدا من ... دروغه 

انگار امید وار شده باشه سمتم خم شد و گفت: یعنی عکسی در کار نیست

دلم سوخت... بدجوری سوخت... برای اون ... برای مظلومیتش... برای اینکه توی همین حال خرابش هم به حرف های من اطمینان داشت... چه مظلومی مرد من ... چه پستم من!... می تونستم حاشا کنم ... بگم چطور تونسته بخاطر حرف فرشاد ازم توضیح بخواهد ولی دلش رو نداشتم ... نمی تونستم باز هم دروغ بگم ... نمی دونم با کدوم شجاعت گفتم: اون عکسی که میگی وجود داره

عقب نشست... ازم فاصله گرفت... روش رو ازم برگردوند!... خدا کمکم کن... نذار بشکنه! ... نذار بشکنم

خودم رو روی زمین به سمتش کشیدم ... سرمای کشنده ای تمام تنم رو گرفته بود صداش زدم: آوید

نگفت جانم ... نگفت!

از جام بلند شدم کوله رو از توی کمد بیرون آوردم و عکس های نفرین شده رو بیرون کشیدم با دیدن دوباره شون لرز افتاد تو تنم ... تق تق دندونام خط می کشید روی سکوت ناجور توی اتاق کنارش نشستم: آویدم .. آوید جان یه چیزی بگو ... نریز تو خودت ... 

نگاهم کرد توی نگاهش پر از درد بود ... پر از بغض ... پر از همه حرف هایی که به زبون نمی آورد

نالیدم: بخدا من کاری نکردم ... بخدا نمی دونم چطوری... آوید...

عکس ها رو از توی دستم کشید... یک نگاه... شرمش شد!... انداختشون گوشه اتاق ... مثل فرناز پرتشون نکرد تو صورتم 

صداش بدجوری زخمی بود: بیشتر از یکسال دنبالت بودم دست از پا خطا نکردی ... اهل این حرف ها نبودی... اونقدر به خاطر علاقه ام دورادور دنبالت بودم که می شناسمت... 

جان گرفتم!... پاچه شلوارش رو توی مشتم گرفتم: آوید به روح مامان و بابا من دست از پا خطا نکردم

دستم رو پس زد: درد من این عکس ها نیست... می تونم بدم دست کارشناس تا معلوم بشه تو راست میگی یا اون.. درد من بی اعتمادیه ... چطور تونستی هیچی بهم نگی... ما فردا قرار بود بهم محرم بشیم اینطوری می خواستی شروع کنی

قرار بود!.... گفتم: همین .. بخاطر همین بود که نگفتم

براق شد و با صدای کنترل شده ای گفت: بخاطر چی؟!

- داری میگی قرار بود محرم بشیم!... می خواستیم شروع کنیم... حواست هست یا نیست.. داری پسم می زنی... و من از همین ترسیدم ... نمی خوام از دستت بدم آوید...

- این بهانه های بچه گانه رو برای من نیار

- بچه گانه آوید؟! نمی بینی ... توی اوج حقارت و بی کسی ام از راه رسیدی... پناهم شدی ... مردم شدی ... عشق بهم هدیه کردی... چطور توقع داری نترسم که بری ... 

توی خودم جمع شدم زانو هام رو بغل گرفتم و گفتم: آوید تو رو خدا خودت رو بذار جای من یه لحظه فکر اینکه ولم کنی ... ببخش آویدم... ببخش

غمگین نگاهم کرد: تیارا آخه من به تو چی بگم

- هر چی دوست داری بگو همه رو به جون می خرم فقط نگو قرار بود نگو می خواستیم فعلهای گذشته ات منو می کشه آوید خدا می دونه که من هیچ غلطی نکردم من فقط ترسیدم من داشتنت رو به آبروم ترجیح دادم

سعی کردم هق هق گریه ام رو خفه کنم هیچ دلم نمی خواست خانم و آقای امجد رو بیدار کنم

- خودت که دیدی فرشاد چطوریه مگه خودت بخاطر اینکه داشت به من تهمت می زد نزدیش 

به التماس افتادم : آوید تو رو جون آوینا ... ببخشم ... دیگه دروغ نمی گم

نمی دونم التماس حرف هام بود یا هق هقم یا لرزش بی امون فکم ولی هر چی که بود دلش به رحم اومد رنگ نگاهش عوض شد هر چند هنوزم ته تهش به تلخی می زد درد داشت دستم رو گرفت حس کردم خون از کف دستمه که داره توی بدنم پمپاژ میشه

- پس بیا شکایت کنیم من باید پدر این مردک رو در بیارم

خدا چرا کمکم نمی کنی: آخه

تلخ شد: آخه چی

- نمی خوام خانم امجد چیزی بفهمه

- صبح در موردش حرف می زنیم الان حال هیچ کدوممون مساعد نیست

عکس ها رو برداشت و بی حرف از اتاقم بیرون رفت تا خود صبح چشم رو هم نذاشتم اونقدر فرشاد رو نفرین کرده بودم که دهنم خشک شده بود اونقدر فکر های ناجور کرده بودم که تمام توانم از بین رفته بود اونقدر توی این چند ساعت فکر از دست دادن آوید رو کرده بودم که داشتم دیوونه می شدم صدای اذان از مسجد محل بلند شد پا شدم وضو گرفتم خانم و آقای امجد رفته بودن مسجد وضو گرفتم باید نماز می خوندم احتیاج به آرامش داشتم

باید نماز می خوندم احتیاج به آرامش داشتم

جانمازم رو پهن کردم سبز بود عکس مسجد الحرام هم با رنگ کرمی توش خودنمایی می کرد... اهدایی پدرم بود!... تسبیح خوشرنگم رو بوسیدم... اهدایی مادرم بود!.... چادرم رو سرم کردم عاریه ای از خانم امجد... بوی گلاب میداد .... قامت بستم ... حمد و سوره ... رکوع ... سجده ....بِحَولِ اللهِ وَ قُوَّتِهِ اَقوُمُ ....

سلام نمازم رو که دادم به سجده رفتم مهرم رو بوسیدم سرم رو روی وسعت کم اما امنش گذاشتم مهرم از اشک خیس شد بوی خاک کربلا بلند شد... دست بردم زیر جانمازم و توی آغوشم فشردمش ... هق هق ... بابایی تو بنده خوبی بودی به خدامون بگو کمکم کنه ... سرم رو از سجاده بلند کردم تسبیح مامان رو با حس اینکه دستاش رو دورم حلقه می کنه با حسرت آغوشش توی گردنم انداختم ... با این حس قوی که خدا منو می بینه سجاده رو جمع کردم تسبیح مامان توی گردنم تاب می خورد... آبی به دست و روم زدم تا رد اشک رو بشورم با رخوت خودم رو روی تخت انداختم ... میون یه خلاء فکری دست و پا می زدم هیچی تو ذهنم نبود تنها چیزی که توی تک تک این لحظات پررنگ بود چشمهای غمگین آوید بود وقتی اونطور مظلومانه نگاهم می کرد. با صدای خانم امجد دل از تختم کندم نگاهم رفت سمت آینه به دختر ژولیده توی آینه دهن کجی کردم دلم برای چشمهای قرمز پف دارش نسوخت برای رنگ پریدگیش بغض نکردم .... موهام رو شونه زدم و بدون اینکه دقیق شم لباسام رو عوض کردم برای سر کردن شالم دوباره توی آینه نگاه نکردم با دخترک توی آینه قهر بودم ... با احتیاط توی آشپزخونه سرک کشیدم آوید نبود خانم امجد با خشرویی گفت: سلام دخترم بیا صبحونه بخور مادر 

سلام کردم نگاهم به اطراف دنبال آوید بود خانم امجد گفت: آوید نیست مامان جان ساعت های هفتی بود که رفت گفت کار مهمی داره 

فشارم افت کرد روی صندلی وا رفتم ... رفته شکایت کنه ؟!... خانم امجد توی صورتم دقیق شد: گریه کردی مادر؟!

دروغ بگم ... مسخره است... همین دیشب به آوید قول دادم که دیگه دروغ نمی گم... 

- فدات بشم می دونم آدم دلش می خواد توی همچین روزهایی پدر و مادرش کنارش باشن ... هی ... خدا رحمتشون کنه 

سرم رو پایین انداختم ... دروغ نبود... حقیقت محض بود ... بغضم رو همراه لقمه تعارفی خانم امجد فرو دادم ... چه عجیب ! قلوه سنگ بود انگار

بی توجه به سنگینی سینه ام پرسیدم: آقای امجد کجان

لبخند زد: امروز قرار بود بعد از ورزششون همونجا دور هم صبحانه بخورن بعدم که دیگه سرشون به حرف زدن گرم میشه 

به اصرار خودم میز رو جمع کردم و مشغول ظرف ها شدم اگر نه که این استرس دامن گیر تا اومدن آوید از پا درم می آورد دستمالی برداشتم و بی هدف شروع به گردگیری کردم خانم امجد با ناهار ظهر سرگرم بود با صدای باز شدن در هال چنان برگشتم سمت در که رگ گردنم و گرفت و سوزش بدی تا توی سرشونه ام رسوخ کرد قامت آوید توی چهارچوب در پیدا شد بی درنگ بهم اشاره زد که همراهش برم به حیاط اطاعت کردم بی حرف بهش زل زدم سلام هم نکردم ... بی مقدمه گفت: عکس ها فتوشاپن!

چیزی نگفتم بی قراری من چیز دیگه ای بود

- از همون روزی که خاله همه چیز رو بهم گفت افتادم دنبال فرشاد .... مردک انگار کلا اینکاره است ... از طریق یه آشنا فهمیدم که توی دانشگاه هم کثافت کاری زیاد داره بالاخره تونستم یک از اون دختر ها رو راضی کنم بره حراست ... با اسناد و مدارکی هم که از طریق همون دوستم ازش پیدا کرده بودیم ... از دانشگاه اخراج شد!

گیج و ویج نگاهش کردم دستش رو آورد نزدیک صورتم و اشک هام رو پاک کرد ... مگه من گریه می کردم!

- فکر می کنم همین بسش باشه ... عکس ها رو هم سوزوندم به قول تو به آبرو ریزیش نمی ارزه 

خواست بره داخل که آستینش رو کشیدم برگشت سمتم مردد نگاهش کردم پلک هم نزدم کسی تو ذهنم داد می کشید آوید گفتی قرار بود! حالا چی ... لبخند زد هر چند نیمبند بود ولی برای من که لحظه ای چشمای غمگینش راحتم نمی ذاشتند دنیایی بود ... انگار حرفم رو از توی نگاهم خونده باشه آروم زمزه کرد: قرامون سر جاشه

حجم سنگینی که از دیشب روی سینه ام سنگینی کرد یهو برداشته شد هوا جریان پیدا کرد و من تازه نفس کشیدم

توی چشمام نگاه کرد و گفت: ولی یادم می مونه که بهم دروغ گفتی 

دستم از آستینش سرید ادامه داد: قول بده که دیگه بهم دروغ نمیگی

بی قرار توی چشماش نگاه کردم سکوتم هیچ جوره نمی شکست دست من نبود که تلخی نگاهش گلوگیر بود

بدون اینکه منتظر جوابم بمونه وارد خونه شد صداش رو که بلند بلند با خانم امجد حال و احوال می کرد می شنیدم همون جا روی پله های سنگی ایوون نشستم هنوز از خنکی صبح خنک بودن خورشید می تابید... گوشه های لبم به لبخندی جنبیدن .... فرشاد اخراج شد!... به سمت بالا کشیده شدن... آوید هرچند دلخور بود ولی دلش رو به دست می آوردم... از هم دور شدن... قرامون سرجاش بود... لبخندم عمق گرفت!

- دخترم اینجا چرا نشستی

چشمام رو باز کردم به احترام آقای امجد از جام بلند شدم و سلام کردم ازم خواست همراهش برم داخل روی مبل نشست و آوید و خانم امجد رو صدا زد 

- امروز با حاج آقا حرف زدم گفت بعد از نماز مغرب و عشا میاد خونه که صیغه رو بخونه 

چشمم به آوید بود لبخند دلگرم کننده ای زد و به مزاح گفت: نمی شد بعد از نماز ظهر بیاد ! 

حاج آقا یالله گویان وارد خونه شد چادر سفیدم رو روی سرم کشیدم همین امروز بعد از ظهر پارچه اش رو خانم امجد از توی چمدونش بیرون کشیده بود و دوخته بود بوی آوید رو می داد آخه همین چند دقیقه قبل باهاش صورتش رو خشک کرده بود 

آقای امجد به حاج آقا تعارف می زد و من فقط صداشون رو می شنیدم از اضطراب دوباره به بازی با انگشتام مشغول بودم خانم امجد اومد توی اتاقم دستام رو توی دستش گرفت و مادرانه شروع کرد به نصیحت کردنم گفت که این یه محرمیت ساده است به آوید گفته که پاش رو از گلیمش دراز تر نکنه ، و من ماخولیایی وار فقط سر تکون می دادم آقای امجد به گمانم صدامون زد که دستم کشیده شد که بیرون رفتیم زیر لبی سلام کردم و نشستم چادرم رو روی سرم جابجا کردم بوی آوید پیچید توی بینیم خانم امجد با سینی شربت وارد شد و به همه تعارف زد حاج آقا گفت: آقای امجد اجازه بدید کار این دو تا جوون رو راه بندازیم که من باید جایی برم و عجله دارم

- بفرمایید حاج آقا 

یه چیز هایی در گوش آقای امجد پچ پچ کرد اونهم توضیح داد: نه حاج آقا اینا باید برن کرمان دنبال مقدمات عروسیشون واسه همین گفتم یه محرمیتی باشه که بهرحال باید با هم برن اگر نه که ان شاءالله یکی دو ماه دیگه عروسیشونه

حاج آقا سری تکون داد و شروع کرد به خوندن صیغه تمام مدت نگاهم توی نگاه آوید بود لباش می خندید و چشماش برق می زد انگار که به بزرگترین آرزوش رسیده باشه حس خوبش به من منتقل شد دست از سر انگشت های بیچاره ام برداشتم از وجودش آرامش بهم تزریق شد 

صیغه که جاری شد صدای صلوات بلند شد نگاهم رو به سختی از آوید جدا کردم سرم رو به زیر انداختم لبخند بی موقعی روی لب هام بود آوید من ... مرد من ... پناه من.... انگار لبخندم خیلی هم بی موقع نبود .... بود؟!

آوید کنارم نشست و حلقه ای که اسم خودش روش بود و به دستم انداخت منم حلقه اونو دستش کردم 

حاج آقای میون بساط داغ تعارف خانم و آقای امجد برای موندنش واسه شام خونه رو ترک کرد سرم پایین بود و داشتم به حلقه ام نگاه می کردم باورم نمی شد که این یه تیکه فلز برام اینقدر با ارزش باشه حالا تازه فهمیدم که چرا مامان هیچ وقت حلقه اش رو از خودش دور نمی کرد. آوید با شیطنت سرش رو خم کرد و از زیر چادر بهم زل زد تمام صورتش می خندید یهو گفت: دتی!

پقی زدم زیر خنده 

- ای جان خانومم چه خوشگل می خنده

با صدای در از هم فاصله گرفتیم خانم امجد روم رو بوسید و آقای امجد بهمون تبریک گفت 

آوید: خاله جون ما فردا میریم کرمان

- فردا چرا اینقدر زود

- می دونی که خاله الان نزدیک یه هفته است که همه چی رو ول کردم و اومدم کلی کار سرم ریخته نظر تو چیه تیارا

لبخندی زدم و گفتم : میرم وسایلم رو جمع کنم 

***

- مراقب خودتون باشید آوید جون تو و جون تیارا مثل چشمات ازش مراقبت می کنی

آوید چشمکی به من که توی بغل خانم امجد جا خوش کرده بودم زد و گفت: باع خاله جون یکمم سفارش منو بکن ای بابا

- نمی خواد من به دخترم مطمئنم نمی ذاره آب تو دلت تکون بخوره

آقای امجد پیشونی منو بوسید و برامون آیه الکرسی خوند دست هر دوتاشون رو بوسیدم واقعا اونقدر ممنون این مرد و زن بودم که هیچ جوری نمی تونستم ازشون تشکر کنم 

آوید: بیا بریم تااشکت در نیومده 

واقعا اگه یه دقیق دیگه می موندم اشکمم در می اومد خانم امجد رو محکم بغل زدم و لپ تپلیش رو بوسیدم از هردوشون تشکر کردم از زیر قران رد شدیم و سوار ماشین شدیم خانم امجد پشت سرمون آب ریخت و دست تکون داد آهی کشیدم و به پشتی صندلی تکیه دادم دل تو دلم نبود که به هستی زنگ بزنم جرات اینکه برم دم آرایشگاه دیدنش رو نداشتم با صدای آوید به خودم اومدم

- به چی فکر می کنی

- دلم می خواد قبل از اینکه بریم هستی رو ببینم خیلی دلم براش تنگ شده

آوید اخم هاش رو توی هم کشید و گفت: نمی خواد بری دیدنش دوست ندارم حتی از یک کیلومتری اون آرایشگاه لعنتی رد بشی

حالش رو درک می کردم نخواستم اوقاتش رو تلخ کنم واسه همین لبخندی زدم و دیگه اصراری نکردم متعجب بودم که چرا هستی بهم زنگ نمیزنه و گوشیش مدام خاموشه!

مقصدمون بهشت زهرا بود می خواستم برم پیش مامان و بابا باید برای اینکه قرار بود یه مدت طولانی به دیدنشون نرم ازشون معذرت خواهی می کردم رسیدیم بدون اینکه منتظر آوید بمونم خودم رو بهشون رسوندم کنارشون نشستم با خوشحالی و خنده گفتم: سلام مامان سلام بابا می دونم تعجب کردید دختر همیشه گریونتون امروز با لب خندون اومده آخه می دونید چی شده من امروز عشقم رو پیدا کردم

دستم چپم رو بالا گرفتم و گفتم: ببینید اینم نشونه اش

سعی کردم بغضم رو عقب برونم : جاتون خیلی خالی بود 

مقاومت فایده ای نداشت اشک هام همیشه از من قوی تر بودن : ببخشید قرار بود امروز گریه نکنم ... اومدم خداحافظی آخه یه مدتی شاید نتونم بهتون سر بزنم ببخشید

به هق هق افتادم : دلم براتون تنگ شده ... کاش الان بودید تا بدرقه ام کنید... تا بهم قوت قلب بدید

آوید کنارم نشست حمایت گرانه در آغوشم کشید 

- خودت رو اذیت نکن عزیزم 

صداش می لرزید با چشمای اشکی نگاش کردم کلافه به نظر می رسید با سر انگشت اشک هام رو پاک کرد و شروع کرد به خوندن فاتحه منم همین کارو کردم فاتحه خوندمون که تمام شد بازوم رو گرفت و بلندم کرد با مامان و بابا خداحافظی کردیم و از بهشت زهرا بیرون اومدیم آوید یه آهنگ لایت اروم گذاشت آرامش آهنگ و بیخوابی این دوشب قبل باعث شده بود که خواب آلود باشم و مدام خمیازه بکشم آوید سرخوشانه خندید و گفت: جونم خوابت میاد کوچولو 

خمیازه طولانی ام جواب آوید شد 

- بگیر بخواب 

از پیشنهاد آوید استقبال کردم و خیلی زود خوابیدم 

با تکون دست آوید بیدار شدم لای چشمم رو باز کردم و گفتم: رسیدیم

- هنوز که نه ولی الان تو هفت باغیم گفتم شاید بخواهی ببینی

راست نشستم و با کنجکاوی به اطراف نگاه کردم داشتم وارد کرمان می شدم شهری که قرار بود توش یه زندگی جدید رو شروع کنم شهری که قرار بود توش عاشقی کنم به آوید نکاه کردم به مردم مردی که بهش اعتماد کرده بودم و همراهش شده بودم 

فصل دوم:

کرمان- یکسال بعد

هراسون خودم رو بین خرت و پرت ها و کارتون پاره های توی زیر زمین قایم کردم به طرز احمقانه ای داشتم فکر می کردم کاش کوچیکتر بودم تا بتونم خودم روی توی یکی از اینا قایم کنم صدای بلند نفس نفس زدنم داشت خودم رو کر می کرد به هوای نشنیدن آوید دستم رو روی دهنم گذاشتم و تا اونجا که می شد خودم رو به دیوار نمناک فشردم با صدای آوید تکون سختی خوردم و خودم رو بیشتر مچاله کردم

- تیارا! اینجایی؟!

بدون توجه به اشک هام و پاهای دردناک خواب رفته ام و صدای آوید بدون اینکه حتی پلک بزنم به روبرو خیره شدم سایه آوید جلوتر از خودش داخل اومد به خودم لعنت فرستادم آخه اینم جاست که قایم شدم 

- دختر خوب خودت بیا بیرون

قلبم به طرز دردآوری تو سینه ام می تپید خودم رو بیشتر به دیوار چسبوندم کاش می تونستم خودم رو توی همین دیوار حل کنم 

- تیارا داری کلافه ام می کنی این بچه بازیا چیه 

حالا علاوه بر سایه اش خودش رو هم می دیدم که داشت نزدیک می شد همه انرژی ام رو روی این گذاشتم تا جیغ نکشم با نزدیک شدنش چشمهام رو محکم روی هم فشردم و سرم رو بین زانو هام فرو کردم دستم رو اونقدر روی دهنم فشار دادم که دردم گرفت 

حالا علاوه بر سایه اش خودش رو هم می دیدم که داشت نزدیک می شد همه انرژی ام رو روی این گذاشتم تا جیغ نکشم با نزدیک شدنش چشمهام رو محکم روی هم فشردم و سرم رو بین زانو هام فرو کردم دستم رو اونقدر روی دهنم فشار دادم که دردم گرفت 

- پس اینجایی

دستش که روی شونه ام نشست بی اختیار جیغ کشیدم مچ دستم رو گرفت و با اخم های توهم خشن گفت: چقدر بهت بگم اینقدر جیغ نکش بخدا آبروم رو تو در و همسایه می بری یالا بریم بالا 

بدون اینکه بخواهم با قدرت آوید دنبالش کشیده شدم بغضم رو پس زدم و به التماس افتادم : آوید نکن نمی خوام ولم کن

یهو وایساد و بازوهام رو محکم فشرد از حرکت ناگهانیش موهام توی صورتم پخش شد و به خاطر صورت خیس از اشکم همون جا چسبیدن آوید نوازشگرانه از روی صورتم کنارشون زد و غمگین گفت: آخه من با تو چیکار کنم تیارا ... بخدا دیگه نمی دونم چه غلطی بکنم

از نرمشش سوءاستفاده کردم: آوید تو رو خدا .... تو رو به روح...

دستش رو روی دهنم گذاشت نالید: قسمم نده دختر ....

محکم کشیدم توی بغلش حالا دلم می خواست توی بغل آوید حل بشم

به سختی از خودش جدام کرد خودم هم نمی فهمیدم چه غلطی می کنم یک لحظه فرار و یک لحظه قرار

باز به دنبال آوید کشیده شدم رفتیم توی خونه چشمم که به در اتاق مشترکمون افتاد تمام عضله هام سفت شد و سیخ ایستادم آوید از حرکت یکباره من ایستاد 

- چی شد

- اونجا نه نمیام

آوید کلافه از دست من غرغر کرد: چقدر تو لجبازی آخه

و راهش رو به سمت اتاق کار خودش کج کرد روی صندلی نشستم آوید با حوصله و شمرده گفت: میرم دارو هات رو بیارم دختر خوبی باش و دیگه جایی نرو باشه

منتظر نگاهم کرد فقط سرم رو به علامت مثبت تکون دادم انگار راضی نشد تکرار کرد: باشه

- باشه

نفسش رو توی صورتم خالی کرد پیشونیم رو بوسید و از اتاق خارج شد چاره ای نداشتم باید می موندم آوید با دارو ها برگشت قرص آبی رنگ رو به دستم داد منتظر موند تا بخورمش چشمم که به آمپول افتاد خودم رو جمع کردم و گفتم: باز نه نمی ذارم

- تیارا لج نکن لازمه منکه همش تو خونه نیستم مراقبت باشم الانم دیرمه باید برم اگه سر تق بازی دربیاری میگم فرشته واست تزریق کنه

با شنیدن اسم فرشته وا دادم چقدر از این زن وحشت داشتم دست لرزونم رو با لب و لوچه آویزون به طرفش دراز کردم آوید لبخندی زد : قربون اون لبات برم 

با لذت لب هام رو بوسید آروم شدم دستم رو نرم توی دستش گرفت به جای کبود تزریق های قبلی که دستپخت لجبازی منو و بی رحمی فرشته بود بوسه زد و باز تزریق و بی حالی و خواب آلودگی 

آوید در آغوشم گرفت و به اتاق خواب رفت روی تخت گذاشتم و پیشونیم رو بوسید 

- دختر خوبی باش با فرشته لج نکن باشه الان هم بخواب تا شب که بر می گردم سرحال باشی 

و رفت صداش رو می شنیدم

- فرشته مواظبش باش از این این به بعد هم من دیر کردم لازم نکرده براش تزریق کنی تمام دستش رو آش و لاش کردی

- تقصیر من چیه آقا خودشون نمی ذارن

- با من یکه به دو نکن 

- چشم آقا هر چی شما بفرمایید 

باقی حرف هاشون رو انگار نه از پشت دربلکه از یه جای دور می شنیدم حرف هاشون مثل پچ پچ به گوشم می خورد به نظرم آوید رفت چشمام روی هم افتاد 

(( آوید اینجا چقدر شلوغ پلوغه 

خوب بازار مسگر هاست دیگه قاعدتا باید شلوغ باشه

وای آوید این دیگ کوچولوی مسی رو ببین چقدرنازه نگاه کن درش قفل می شه چه بامزه

و صدای خنده در هم منو آوید و تق تق چکش ها روی ظروف مسی ))

دیگه نمی تونم جلوی خوابیدنم رو بگیرم لحظه آخر هیکل فرشته رو دیدم که وارد اتاق میشه هنوزم موندم روی چه حسابی اسم این زن بد ترکیب گنده بک زشت فرشته است! 

از خواب که بیدار شدم طبق معمول سر گیجه و تهوع داشتم دهنم اونقدر بدمزه بود که به قول خودم مزه درد میداد سر سنگینم رو توی دستم گرفتم تا بتونم بلند شم با تقه ای که به در خورد نگاهم رفت پی در 

- سلام زن داداش حالت چطوره

از دیدن آوینا لبخندی زدم : سلام خوبم

- آوید نگرانت بود گفت بهت سر بزنم

اخم هام رو کشیدم تو هم و شوخی جدی گفتم: چقدر بده خواهر شوهر آدم دکتر باشه

آوینا موهای نامرتبم رو با دست مرتب کرد و گفت: بده پول ویزیت نمی دی

از روی تخت بلند شدم و سعی کردم آوینا متوجه سرگیجه ام نشه بی حوصله گفتم: بخدا خوبم!

- باشه قبول می خواهی یه دوش بگیری سر حال بشی

- تنها نمی شی؟!

- نه تو برو دوش بگیر من برم ببینم فرشته برای شام چیزی آماده کرده یا نه آخه بلا نسبت مهمون دارید!

به شوخیش خندیدم و گفتم: تو که مهمون نیستی صاحب خونه ای

باز دوباره همون حالت عجیب تو نگاهش نشست وقتی اینطوری نگام می کرد حس بدی پیدا می کردم برای فرار از نگاهش حوله ام رو برداشتم و خودم رو انداختم توی حموم دوش آب رو باز کردم و تا اونجایی که عصب های پوستم اجازه میداد آب رو داغ کردم به سوزش پوستم اهمیت ندادم دلم گرمای آب رو می خواست (( وای آوید من می ترسم 

نترس عزیزم نگاه کن همه چه هیجانی دارن

دو تا دختر جوون رو می بینم که با جیغ و داد روی یک تیوپ بزرگ نشستن و دارن سر می خورن پایین 

صورت آوید از سرما گل انداخته و نوک بینیش قرمزه زیر گوشش میگم : اگه بذاری نوک بینیت رو ببوسم قول میدم همراهت از روی این کوه پر برف سر بخورم پایین با لذت نگام می کنه 

بینی که قابلی نداره 

سریع نوک بینیش رو می بوسم میون انهمه صدای جیغ و خنده ، خنده های آوید برام از هر صدایی پر رنگ تره )) درست وقتی که حس کردم بخاطر اونهمه بخار تلنبار شده توی حموم دارم نفس کم میارم یه شامپوی سر سری به موهام زدم و بی دقت بدنم رو شستم و حوله ام رو پوشیده و نپوشیده خودم رو انداختم بیرون و یه نفس عمیق کشیدم آوینا صورتم رو از نظر گذروند و گفت: آخه چه کاریه که خودتو اون تو خفه کنی؟!

- آب گرم بهم آرامش میده

- اینطور که من تو رو می بینم آب گرم نبوده و داغ بوده

- بی خیال آوینا 

- از دست تو برو یه چیزی بپوش سرما می خوری

رفتم تو اتاقم و یه ماکسی بلند گل و گشاد تنم کردم و بدون اینکه موهام رو خشک کنم اومدم تو هال آوینا با اخم نگام کرد و گفت : نچ لازمه خواهر شوهر بازی در بیارم

دستم رو گرفت و کشید تو اتاق موهام رو خشک کرد و بالای سرم دم اسبی بست لباسم رو هم با یه شلوار جین و یه تاپ تنگ قهوه ای سوخته عوض کرد و به اصرار یه رژ لب صورتی هم برام زد و با رضایت گفت: هووووم حالا داداشم چه عشقی بکنه 

یه لحظه به صورت بی تفاوتم خیره شد و با نگرانی گفت: تیارا می خوای بریم پیش امیرحسین؟!

(( معرفی می کنم دوست و درواقع داداشم آقای دکتر امیرحسین روشن.... ایشون هم خانم تیارا اولادی عشق اول و آخرم

از تعریف آوید جفتمون لبخند میزنیم

دیدنتون باعث افتخاره خانم

خوشبختم 

تیارا جان امیر حسین روانشناسه

نمی دونم چرا این چشم های نافذ مشکی و اون لبخند ژکوند حس خوبی رو بهم القا نمی کنه))

اخم هام رو کشیدم تو هم : نه !

نه قاطع من راه بحث رو برای آوینا بست با صدای نکره فرشته توجه جفتمون جلب شد :آقا اومدن خانوم!

آوید با خنده اومد پیشمون با خواهرش حال و احوال کرد و با دیدن منِ تیپ زده سوتی زد و محکم بغلم کرد 

- این خانوم خوشگله کیه اینجا

دلم گرم شد ... و سوخت! ... مرد پر مشغله من که حالا همین من مالک باری شدم رو دوشش انگار فهمید توی سرم چی میگذره که گفت: تو روی سر من جا داری خانوم!

دستهام رو دور گردنش حلقه کردم با چشم و ابرو به حضور آوینا اشاره کرد ولی آوینا همون لحظه اول اتاق رو ترک کرده با خیال راحت لبهاش رو بوسیدم سریع عقب کشید و پشت سرش رو نگاه کرد و وقتی دید اتاق خالیه اونهم همراهم شد چشماش رو که حالا خمار شده بودن بهم دوخت و گفت: چقدر شیطون شدی امشب

صادقانه گفتم: دلم برات تنگ شده

خندید و سرش رو کرد میون گودی گردنم و اونهم صادقانه گفت: کاش همیشه همین جوری بودی تیارا

دلم گرفت... چقدر صبوری کنه ... این زن گند اخلاق غر غرو که همیشه خدا حالش بده رو کی می تونه تحمل کنه! ... مرد صبور من ... خودم رو توی آغوشش گم کردم و گفتم: خودمم دوست دارم خوب شم

نگاهش متعجبش از خوشحالی ناباورانه ای برق زد با لحنی که تا حالا ازش نشنیده بودم گفت: خودم نوکرتم

بالاخره از هم دل کندیم و رفتیم برای شام  

سعی کردم به خودم فشار بیارم تا اخم هام کمتر بره تو هم دیشب که به آوید قول داده بودم که بهتر بشم آوید پیشنهاد کرده بود تا باهاش حرف بزنم و منم نتونسته بودم نه بیارم بهر حال خودم خواسته بودم ببینمش هر چند بخاطر التماس توی نگاه شوهرم! آوید بهش شربت تعارف کرد برداشت و یه نفس سرش کشید زد به شونه آوید: تو هم واسه خودت کدبانویی ها

آوید مضطرب خندید و بی هوا به من نگاه کرد 

- خوب تیارا جان حالت چطوره

آروم تیارا آروم

- خوبم 

مکثی کرد و چون سکوت من طولانی شد گفت: خودت خواستی من بیام دیدنت؟!

(( آوید خانومت مشکل داره! خودتم بالاخره دکتری میدونی که فقط نمی تونم با مشاوره مشکلش رو حل کنم نیاز به دارو داره

- واسه همین میگم که خودم دکترم دلم نمی خواد پا بند این دارو ها بشه

- الان کار دیگه ای ازت بر نمیاد بهتر از اینه که دو روز دیگه بیاریش پیش من و ازم بخواهی بستریش کنم

آوید چنگ میزنه تو موهاش این مرد چشم مشکی بد جوری اعصابش رو بهم ریخته ))

به چشمای مضطرب آوید نگاه کردم ... انگار با نگاهش التماس می کرد... صدای امیرحسین بلند شد: آوید جان من باید با تیارا تنها صحبت کنم

آوید بی حرف تنهامون گذاشت 

(( میگم شوهر خوشتیپ داشتن هم دردسره ها!

- منظورتون چیه؟!

- خوب دیگه!

به آوید نگاه می کنم اخمالو و سنگین داره با یه دختر صحبت می کنه چیز خاصی نظرم رو جلب نمی کنه برمی گردم سمت امیرحسین با یه لبخند مضحک نگام می کنه ))

- خوب امروز چطوری؟ بهتری

با تلخ ترین لحن ممکن گفتم: وقتی تو این دور و برایی حالم هیچ خوب نیست

- کم لطفی می کنی خانوم 

- تو یه آدم پست فطرتی

با حفظ همون لبخند اعصاب خورد کنش تکیه داد به پشتی مبل و گفت: تو هم یه احمق کوچولویی که نمی دونی دور و برت چه خبره

- نمی تونی ذهن منو راجع به آوید خراب کنی

لبخند مسخره اش جمع شد براق شد و تو صورتم و با صدای کنترل شده ای گفت: احمق من دارم بهت هشدار میدم

دستم رو تو هوا تکون دادم و گفتم: دلسوزیت رو نگه دار واسه یکی که بهش احتیاج داره

یه چیزی تو نگاهشه که نمی تونم درکش کنم انگار سعی می کرد چیزی رو بگه نمی توست اینو می تونستم از فشاری که روی لب هاش می آورد تشخیص بدم با صدای آرومی که رنگی از دلسوزی داشت گفت: ببین تیارا رک بهت بگم بهتره که به من اعتماد کنی 

پوزخند صدا داری زدم: اونوقت از این اعتماد چی قراره نصیبم بشه

- یه زندگی بهتر

- حالم رو بهم میزنی من همه چیزو به آوید میگم 

- من فقط خواستم روشنت کنم گفتن برداشت های بی منطق تو به آوید فقط اوضاعت رو بدتر می کنه میدونی که من می تونم بگم که توهم زدی و آوید هم باور می کنه

از اینهمه وقاحتش حالم بهم می خورد اعصاب ضعیفم بهم فشار میاورد و درست حالا با این تیر خلاصی که امیر حسین بهم زد نمی تونستم هیچ کنترلی روی رفتارم داشته باشم بی اختیار دست بردم و گلدون روی میز رو به طرفش پرت کردم امیرحسین سریع عکس العمل نشون داد و گلدون با صدای بدی روی زمین افتاد و هزار تیکه شد امیرحسین ناباورانه نگاهم کرد 

- تیارا تو رو خدا اینکارو نکن آخه من با چه زبونی بهت بگم تو فقط اوضاعت رو خراب تر می کنی

آوید از صدای شکستن گلدون پرید داخل 

- چی شده 

چشمم که بهش افتاد جیغ کشیدم : اینو از اینجا بنداز بیرون 

و همزمان لبه شالم رو چنگ زدم آوید سراسیمه بغلم کرد و پرسشگرانه به امیرحسین نگاه کرد 

- بعدا بعدا میبینی که عین بید داره می لرزه 

آوید داد زد: فرشته دارو های تیارا رو بیار

توی بغلش می لرزیدم صداش هم نمی توست آرومم کنه : آروم عزیزم تیارا جان آروم 

هیکل فرشته که جلوم ظاهر شد آه از نهادم بلند شد باز یه کار عصبی و نتیجه اش یه آرامبخش کذایی 

- آوید لازم نیست بهش آرامبخش بزنی با حرف زدن آرومش کن

صداش رو که شنیدم باز شروع کردم به جیغ زدن: آوید بهش بگو بره گمشه ...

خودم رو از توی بغل آوید بیرون کشیدم و داد زدم: گمشو...

آوید دوباره بغلم زد ... یه احساس سوزش... کم کم عضلات منقبض شدم شل شد به کمک آوید همونجا روی کاناپه دراز کشیدم ... فرشته مشغول جارو زدن گلدون شکسته شد

صدای آوید رو می شنیدم

- ببخشید امیرحسین جان گفته بودی که روی تو حساس شده چقدر من احمقم

- خودت رو ناراحت نکن داداش من کارم همینه این چیزها منو اذیت نمی کنه فقط کاش اینهمه بهش فشار نمی آوردی ... من به خاطر خودش ناراحتم... اعصابش خیلی ضعیف شده آوید 

صدای آوید کلافه و عصبی به نظر می رسید: آخه من چیکار می تونم بکنم

- کاش یکم صبر داشتی... خوب من دیگه میرم

کم کم صداشون محو شد و باز بی خبری!

از خواب که بیدار شدم تاریکی اتاق خواب بهم فهموند که شب شده برای فرار از خشکی آزار دهنده گلوم از جام پا شدم تا آب بخورم آوید کنارم نبود از توی آشپزخونه یه نور کم ساطع می شد رفتم سمت آشپزخونه یه صدای پچ پچ به گوشم خورد

- نه تو گوش کن ....

- ....

- صدات رو برای من نبر بالا تو همچین حقی نداری

- ....

- تو ... تو.... 

- ....

- خیلی نامردی

- ....

- آره ، اصلا هر کاری دلم بخواد می کنم

- ....

- الان داری منو تهدید می کنی؟!

- ....

- منظورت چیه؟!

- ...

- الو...الو ...امیرحسین!

با شنیدن اسم امیرحسین با خشم رفتم تو آشپزخونه : این مردک چی میگه؟!

آوید مضطرب نگاهم کرد و بی ربط گفت: بیدار شدی عزیزم؟!

دستش رو که به طرفم دراز کرده بود رو پس زدم و گفتم: امیرحسین چی میگه؟!

- چیز مهمی نبود

چنگ زدم تو موهام: آوید تو فکر کردی من خرم ... داشت تهدیدت می کرد!.... من نباید بفهمم چه خبره؟! تو چی فکر کردی ... اصلا چرا دیشب ازم خواستی که اجازه بدم بیاد اینجا... مگه نمی دونی این امیرحسین چه مار خوش خط و خالیه

آوید دستم رو گرفت و گفت: آروم عزیزم ... باشه هر چی تو بگی... فقط آروم باش

دستم رو به شدت کشیدم و داد زدم: منو احمق فرض کردی؟!....

آوید تو سکوت به من که جیغ جیغ می کردم زل زده بود درست وقتی یه قطره اشک از چشمش چکید خفه خون گرفتم با صدای آرومی که از ته چاه درمیومد گفت: تو چرا اینجوری شدی تیارا!... 

احساس کردم قلبم له شد ... درد داشت ...دیدن اشک مردم درد داشت... دلم نرم شد ... تنم آغوش خواست .... شونه های خسته ام پی یه تکیه گاه گشت ... ولی با یاد آوری امیرحسین و اون معذرت خواهی آخر آوید و این تهدید های نمی دونم چی چی امشب باز اخم هام رفت تو هم ... باز تلخ شدم ... بهش توپیدم: بحث رو عوض نکن

اومد نزدیکم زمزمه کرد: خسته ام 

آروم خزید تو بغلم دستام رو تو سینه اش زدم تا از خودم جداش کنم: چیکار می کنی ؟!

- یه لحظه آروم بگیر ... بذار تو بغلت بمونم ... بخدا خیلی خسته ام.... 

از تقلا افتادم ... آروم گرفتم تو آغوشش... مرد من تنت طعم آلپرازولام میدهد بی خود و بی جهت آروم میشم توی آغوشت...

آوید دست زد زیر زانو هام و قبل از هر عکس العملی از طرف من کشیدم توی بغلش و راه افتاد سمت اطاق خواب و با لحنی که هیچ شباهتی به چند دقیقه قبلش نداشت گفت: خوب ... استراحتت رو که کردی خسته هم که نیستی شکر خدا ... 

با بدجنسی گفتم: تو که خیلی خسته بودی

گذاشتم روی تخت و خودش کنارم خوابید سرش رو توی موهام فرو کرد و گفت: همین چند دقیقه پیش خودم رو شارژ کردم 

نگاه متعجبم رو که دید بینیم رو بوسید و گفت: مگه نمی دونه واسه من مثل شارژر عمل می کنی عزیزم

ابروهام رو بالا دادم و گفتم : آهان از اون لحاظ احتمالا الان هم باطریت فوله نه!

اخم هاش تو هم شد و گفت: چرا اینقدر تلخی

- هنوز بهم نگفتی امیرحسین چی می گفت

- یه مسئله کاری بود دلیل نمی بینم با گفتن مسائل کاری به استرس هات بیشتر دامن بزنم

- لابد اینم از نسخه هاییه که امیرحسین واسم پیچیده

سرش رو روی سینه ام گذاشت و گفت: میشه الان راجع بهش حرف نزنیم هردومون نیاز به آرامش داریم

خواستم مخالفت کنم که دستش رو به نشونه سکوت روی لب هام گذاشت و نالید: باور کن الان بیشتر از هر وقتی به گرمی آغوشت نیاز دارم بذار باور کنم هنوزم همون تیارا هستی ... بذار باور کنم هنوزم دوستم داری... حس می کنم خیلی ازم فاصله گرفتی ... دیگه حتی برات مهم نیست که من چه حالی دارم ... چه جوریم ... چی می خوام ... نه به فکر خودتی نه من

دستم رو از زیر پیرهنش رد کرد و گذاشتم روی سینه پهن و داغش چی باید می گفتم ... چی می تونستم که بگم ... این حقیقت محض بود ... گفتم: ببخشید

محکم به خودش فشردم و گفت: چی رو ببخشم کوچولو!... تو باید منو ببخشی ...شاید زیادی ازت توقع دارم

زیر گلوش رو بوسیدم و .... 

از سر و صدای توی هال از خواب بیدار شدم حوله ام رو برداشتم و رفتم سمت حموم فرشته داشت مبل های توی هال رو جابجا می کرد از کارش حرصم گرفت چه دلیلی داشت که دست به ترکیب خونه من بزنه بهش تشر زدم: تو به چه حقی داری دکور خونه رو عوض می کنی

فرشته سرش رو بالا گرفت و تو سکوت بهم خیره شد 

- با دیوار که حرف نمی زنم جوابم رو بده

دست بزرگش رو گذاشت روی شونه ام و گفت: خانم! گفتم شاید اینطوری یکم حال و هواتون عوض بشه

(( - چرا لجبازی می کنید آقا گفتن باید دارو مصرف کنید

- تو نمی خواد واسه من تعیین تکلیف کنی خودم می دونم و آقا به تو ربطی نداره از اتاق برو بیرون

- خانم مجبورم نکنید به زور بریزم تو حلقتون

- تو بیخود می کنی

دست بزرگش میاد سمتم و محکم فکم رو فشار میده با فشار دستش دهنم بی اراده باز میشه و قرص لعنتی رو توی دهنم میذاره و آب میریزه تو حلقم ))

دستش رو با وحشت پس زدم حقیقت این بود که واقعا از این زن می ترسیدم ولی به دلیلی که برای خودم هم روشن نبود نمی تونم چیزی به آوید بگم یه چیزی توی اون ته ته نگاهش بود که وادارم می کرد جلوش سکوت کنم حرصم رو سر حوله ام در آوردم و محکم توی دستم فشردمش بعد از اینکه دوش گرفتم یکم حالم بهتر شد فرشته برای صبحانه صدام زد خواستم برم سمت آشپزخونه که یک هو حس کردم تمام محتویات معده ام داره به سمت گلوم میاد دویدم سمت دستشویی و عق زدم .... با حال زار از دستشویی بیرون اومدم احساس می کردم تمام رگ های توی سرم در مرز انفجار هستن فرشته با دیدن قیافه ام دوید طرفم و زیر بازوم رو گرفت و خوابوندم روی مبل و سریع رفت سمت تلفن 

- الو

- ...

- سلام خانم دکتر حالتون خوبه

- ....

- نه خانم حالش بد شده دوباره الان بالا اورد رنگشم خیلی پریده

- ....

- نه خانم دکتر فقط چون گفته بودید از حال خانم با خبرتون کنم زنگ زدم

- ...

- باشه منتظرتونیم

به محض اینکه گوشی رو قطع کرد اومد سمتم و پرسید: بهترید!

نگاه این زن رو هیچ وقت درک نمی کردم توی رفتارش یک عالمه بی رحمی و خشونت بود و توی نگاهش حسی بود که هیچ به این اخم های درهم و صورت عصبانی نمی اومد دست از آنالیز فرشته برداشتم و بی حال گفتم: خوبم

- زنگ زدم به خانم دکتر گفت تا ظهر یه سری بهتون میزنه بشینید صبحانه اتون رو میارم 

دماغم رو چین دادم و گفتم: نمی خورم

اخم هاش بیشتر رفت تو هم ولی اصراری نکرد تا خود ظهر که آوینا اومد چیزی نخوردم و در واقع حتی از جامم بلند نشدم اونقدر ضعف داشتم که دلم نمی خواست هیچ کاری انجام بدم 

- سلام 

بی حال نگاهش کردم نگاهش که به من افتاد مضطرب به طرفم اومد و گفت: تیارا خوبی؟!

سعی کردم لبخند بزنم تا از نگرانی دربیاد ولی خوب تلاشم بی نتیجه بود گفتم: خوبم خسته ای بشین

- باز تو چرت و پرت گفتی بگو ببینم چرا این شکلی شدی

از درد بدی که توی معده و زیر دلم پیچید اخم هام رو توی هم کشیدم 

- درد داری؟!

فقط سرم رو تکون دادم شروع کرد به معاینه ام دستهاش رو روی نقاطی از شکمم فشار می داد و ازم می پرسید که درد دارم یا نه دست آخر هم با غضب فرشته رو صدا کرد و ازش یه سری سوالات پرسید و پشت بندش موبایلش رو برداشت و رفت بیرون و یه چند دقیقه بعد کنارم نشست و فشارم رو گرفت

- فشارت خیلی پایینه دختر باید سرم وصل کنی

نالیدم: آوینا تو رو خدا...

مانع التماس کردنم شد و توپید: دری وری نگو ... فشارت هفته می خوای بمیری

واقعا می خوام بمیرم؟! ... فکر بدی هم نبود.... هم آوید راحت می شد و هم خودم .... حتی آوینا و فرشته هم راحت می شدند آوینا برزخی نگام کرد و گفت: مگه دستم بهش نرسه

نفهمیدم منظورش کیه خواستم بپرسم که از جاش پا شد و گفت: میرم بگم فرشته واست یه چیز سبک درست کنه 

نمی دونم چقدر گذشت که آوید هم از راه رسید کیفش رو همون در هال رها کرد و سراسیمه خودش رو بهم رسوند 

- چی شدی عزیز دلم

آرومتر گفت: دیشب بهت فشار اومد؟!

- چی میگی تو بار اولم که نبود!

صدای آوینا تجهمون رو جلب کرد : داداش باید باهات صحبت کنم

از اخم های تو همش کاملا مشخص بود که در مورد چیز های خوبی قرار نیست صحبت کنند آوید سری تکون داد و گفت : حتما سرم رو هم که گفتی آوردم خودت براش میزنی

- آره 

سرم که زد مهربون پیشونیم رو نوازش کرد و گفت: یکم بخواب خوب 

پلک زدم آوینا دست برادرش رو کشید و برد به اتاق کار و درو پشت سرشون بست ده دقیقه ای اون تو حرف زدن و من همه تلاشم رو کردم تا آتیشی که کنجکاوی و نگرانی به جونم انداخته بودن رو با فکر کردن به روزهای خوب گذشته کم کنم.

آوینا با رنگ و روی پریده از اتاق اومد بیرون لبخند کج و کوله ای بهم زد و گفت: بهتری نه!

- اوهوم

آوید هم اومد یه نگاه به من انداخت و کلافه دستش رو کشید تو موهاش و نفسش رو محکم پرت کرد بیرون دلم بدجوری شور می زد چشم های هر دوتاشون پر از چیزی بود که منو حسابی می ترسوند اونقدر زیاد که جرات نداشتم بپرسم اون چیزی که توی نگاهشونه چیه!

***

)) پاهام رو توی آب خنک میذارم اومدیم دلفارد توی هوای گرم تابستون هواش خنک و دلچسبه درخت های پیر گردو چنان محیط رو احاطه کردن که از آسمون پهناور فقط چند تیکه آبی شفاف بیشتر معلوم نیست پوست پاهام از خنکی آبی که از چشمه می جوشه و توی جوی آب جاریه سوزن سوزن میشه ولی لذت بخشه عبور جریان پاک هوا رو با تمام وجود حس می کنم نفس می کشم عمیق... عمیق ... دم و بازدمم پر از بوی خوب گردو های نارس سبز... پر از بوی پونه می شه ... چشمام رو می بندم زیر لب زمزمه می کنم آوید ... احساساتم به غلیان در میان باز زمزمه می کنم آوید ... قلبم به طپش در میاد انگار که با هر بار زمزمه کردن اسم خوشایندش خوش خوشانم میشه و قلبم نیناش ناش می کنه و یکی تو دلم عشوه میاد و قر میده که هری ویژ میریزه پایین با تماس آب یخ قنات روی صورتم از خلا دلپذیر عشق بیرون میام با چشمهای گشاد شده به چهره خندون مردم نگاه می کنم کسی توی دلم قربون صدقه اش میره ... الهی من فدای تار تار موهات شم ... اما لبم تنها با داد می گه: آوید

می خنده : جونم

شیطون میشم دلم می خواد توجهش را جلب کنم لب بر می چینم : اگر سرما بخورم چی؟!

چشمهاش می خنده لبهاش تک تک سلول هاش می خنده: عجب دخترکی هستی تو تو که تا زانو توی آبی!

به حربه بچه گانه ام می خنده و من به خنده های سرخوشانه او... آوینا توپ را توی آب می اندازد هر دو خیس می شویم )) 

- می ترسم تشنج کنه

گرمه از خنکی بی حد و حصر خیالم حالا هیچی نمونده ... کسی توی دلم زغال گداخته گذاشته بود... صدای امیرحسین غضب آلود به گوشم خورد: چرا اینطوری شده

آوید بهش تشر زد: تو دخالت نکن... اصلا اینجا چکار می کنی

- اونش به تو ربطی نداره 

- زن منه ها

- واسه من زن زن نکن تو اگه عرضه داشتی شوهر باشی این دختر به این حال روز نمی افتاد

صدای آوینا از اون دو تا هم بلند تره: بس کنید جفتتون برید بیرون آوید به فرشته بگو آب ولرم بیاره

صدای پاشون خبر از رفتنشون می داد زمزمه کردم گرمه و همزمان چنگ زدم به یقه ام سرش چندش آور عرق رو روی تنم کاملا حس می کردم چشمام مثل تنور حرم داغ رو به بیرون می پاشیدن خنکی دستمال که روی پیشونیم نشست لرزم گرفت صدای تلیک تلیک اعصاب خورد کن دندونام بلند شد میون همه اون لرزش ها داد زدم :آوید

سرما پوستم رو کش می آورد و گرمای درونم آتیشم میزد باز صداش زدم اینبار آروم تر ناله کردم : آوید 

یه جفت دست گرم بغلم کرد آرامش بهم تزریق شد صدای مضطربش چنگ انداخت تو سینه ام: آوینا تو رو خدا داره از دست میره

- چیزیش نیست تب و لرزه زود خوب میشه 

خودم رو چسبوندم به سینه آوید و تو بغلش مچاله شدم نالیدم: سردمه آوید

پتو رو تا زیر گلوم بالا کشید و بوسه اش نشست رو پیشونی عرق کرده و تب دارم دستاش رو محکم تر دور بدنم قفل کرد انگار که بخواد لرزش تنم رو متوقف کنه 

امیرحسین- لازمه ببریمش دکتر؟!

آوینا- پس من اینجا بوقم؟

امیرحسین- دور از جون بوق؟! والا اون یه فایده ای داره

آوینا- من دارم همه تلاشم رو می کنم 

خودم روبیشتر توی سینه آوید فرو کردم انگارفهمید هیچ علاقه ای به شنیدن بحث اون دو تا ندارم که گفت: یکم دورشو خلوت کنید الان دیگه نمی لرزه وقتی خوابید میام پیشتون

فشار دستاش که بیشتر شد فهمیدم اون دو تا اتاق رو ترک کردن سرم رو بالا گرفتم و بهش نگاه کردم به ته ریش مرتبش و چشم هاش که بی خوابی رو داد می زدن و لب هاش که غمگین به طرف پایین کشیده شدن دست لرزونم رو بردم توی موهاش زمزمه کرد: تو که نصفه جونم کردی

دلم ریش شد خواستم بگم خدا نکنه که سرفه های خشکم مانعم شد لبخند زد: فکر کنم سرما خوردی!

لب بر چیدم هیچ وقت حوصله سرما خوردگی رو نداشتم 

- ای جان خانومم چه خوشگل اخم می کنه

دردم اومد... محبتاش درد داشت!...فکرم پرید رو زبونم: تو آخه چیه منو دوست داری!

اخم کرد: این حالا یعنی چی

- خوب کی از یه زنی مثل من خوشش میاد که تو بیاد

- هوووو... به عشق من توهین کردی نکردیا!

چشمهای مهربونش رو دوخت توی چشم های تبدار اشکیم و نرم گفت: فکر می کنی عشق من بخاطر یه مریضی جزئی و یکوچولو بدخلقی تموم میشه 

سرم رو به علامت منفی تکون دادم نفسشو فوت کرد و گفت: پوووووف دیگه کم کم نزدیک بود گریه ام بگیره ها دختر تو هم چه فکر هایی به این کله ات میزنه

پتو رو از روم پس زدم گرمم شده بود گفت: نکن عرق کردی سرما می خوری!

- گرممه

دستش رو گذاشت روی پیشونیم و با اخم های تو هم گفت: هنوزم داغی 

دستمال خیس و خنک رو گذاشت روی پیشونیم و گفت: میرم یه چیزی بیارم بخوری گلو درد هم داری

درد می کرد اما بخاطر اینکه ناراحتش نکنم گفتم: نه!

- خوبه آخه بخاطر معده ات نمی تونم بهت سوپ بدم گفتم فرشته واست کباب درست کنه می دونم که عاشقشی

لبخند زدم و گفتم: کباب وقتی خوبه که جیم شی بری بیرون بخوری 

دستش رو گذاشت رو چشمش و گفت: اونم رو چشمم تو خوب شو حتما میریم! 

***

- چرا درست بهم نمیگی اینجا چه خبره من تا کی باید مثل کبک سرم رو بکنم تو برف یک کلمه بهم بگو چمه و خلاصم کن 

دستاش رو نوازش وار روی گونه ام کشید و سعی کرد باز با لبخندش سر و ته همه چیز رو هم بیاره: تو که چیزیت نیست عزیزم یکم مریضی که اینهمه قشقرق نداره

با عصبانیت زدم زیر دستش و گفتم: آوید متنفرم از اینکه منو احمق فرض می کنی

اخم هاش تو هم شد و جدی گفت: منم متنفرم وقتی اینطوری بی منطق و سرتق میشی دارم بهت میگم چیزیت نیست اگه می خواهی برو از آوینا بپرس

خیره شدم توی چشماش و گفتم: اونم بدتر از تو همتون دارین یه چیزی رو ازم پنهون می کنید 

کلافه در آغوشم گرفت و گفت: آخه تو چرا اینقدر بدبینی 

پسش زدم کلافه تر شد نفسشو فوت کرد توی صورتم و گفت: تو چرا هی راه و بیراه منو از خودت میرونی

- تا وقتی که منو می پیچونی وضع همینه

- تهدید می کنی

- اسمشو هر چیزی می خوای بذار اینبار دیگه کوتاه نمیام

نرم شد و دلجویانه گفت: آخه تو چی می خوای بشنوی توقع داری بهت بگم یه مریضی لاعلاج داری وقتی هیچیت نیست

- یعنی می خواهی بگی آوینا بیخود و بی جهت هی راه براه میاد وضعیت منو چک می کنه اون امیرحسین گور به گور الکی هی خودش رو اینجا تلپ می کنه تو همینطوری بی خود و بی جهت هی راه براه داروخونه رو ول می کنی به امون خدا و میای اینجا تا فقط من دارو هام رو بخورم اونروز تو اتاق آوینا چی بهت گفت رنگش جوری پریده بود که منم با اون حالم فهمیدم دلیل نگرانی بیش از حد شما سه نفر سرماخوردگی و ناراحتی معده من که نیست هست!

- آوینا رو که بیچاره من می فرستم اینجا امیرحسینم میاد چون تو روز به روز داری بداخلاق تر و سرتق تر میشی منم که وضعم مشخصه زنمی عاشقتم دوستت دارم نگران تو نباشم نگران کی باشم

- با این دلیل های مسخره نمی تونی منو متقاعد کنی

با ناراحتی از جاش پا شد و گفت: باشه اگه حرف منو خواهرم رو باور نمی کنی می برمت پیش یه دکتر یه چکاب کامل کن تا خیالت راحت بشه به خودت بیا تیارا چرا اینجوری شدی به همه بدبینی والا من تو کار امیرحسین موندم با اونهمه بی احترامی که تو بهش می کنی چطور پا میشه میاد اینجا چرا نمی فهمی ما اگر هم نگرانیم نگرانیمون راجع به جسم تو نیست راجع به روحیه خرابته

کتش رو از گوشه تخت برداشت خواست از اتاق بره بیرون که داد زدم: کجا تشریف می برید

با ناراحتی گفت: میرم بیرون یه دوری بزنم 

از اتاق که بیرون رفت دلم سوخت بیچاره آوید خیلی اذیتش کرده بودم ولی نمی تونستم این رو هم نادیده بگیرم که دارن چیزی رو از من که اتفاقا مربوط به خودمم هست رو ازم پنهون می کنند با خودم گفتم ببین تیارا اینطوری فایده نداره تو این مدت دیگه بهت ثابت شد که با توپ و تشر راه به جایی نمی بری از زیر زبون اینا حرف کشیدن کار حضرت فیله پس بهترین راه اینه که یه مدت خودت رو سر براه نشون بدی تا بتونی خودت کم کم سر از کارشون دربیاری من هر طوریم که هست حقمه که بدونم و اونا این حقو ندارن که راجع به من تصمیم بگیرن ... بلند شدم باید از همین لحظه شروع می کردم نمی خواستم بذارم آوید با ناراحتی از خونه بره بیرون باید بهش نشون میدادم که حق با اونه اشارپم رو دور شونه هام پیچیدم و دویدم توی حیاط توی ماشین نشسته بود رفتم سمتش سرش رو به پشتی صندلی تکیه داده بود... چشماش بسته بود و اشک صورتش رو خیس کرده بود دیگه مطمئن شدم یه مرضی دارم و آوید حاضر نیست بهم بگه وگر نه چه دلیلی داشت که اینطوری گریه کنه دستم رو طوری گذاشتم روی شیشه که انگار می تونم گونه خیس از اشکش رو لمس کنم ... آوید من غصه من رو می خوری؟... عزیز دلم چقدر خوب بود اگه دردت رو با من هم قسمت می کردی!... کاش اونقدر باورم داشتی که نخواهی بار اینهمه عذاب رو یک تنه به دوش بکشی ولی نمی ذارم همینجوری بمونه بالاخره می فهمم کدوم غمه که اینطوری باعث میشه که صورت دوست داشتنیت خیس از اشک بشه ... انگار حضورم رو حس کرد چون تکونی خورد و چشماش رو باز کرد از دیدنم تعجب کرد شیشه رو داد پایین نگاهم به صورت اشکیش بود و نگاه اون به صورت اشکی من با لب لوچه آویزون سرش غر زدم : تو پسر بد دعوا راه می اندازی و بعد هم از خونه قهر می کنی هان

همیجوری زل زده بود توی صورتم و چیزی نمی گفت پر از بغض زمزمه کردم : عزیز دلم می دونم که خسته ای ... خسته ات کردم ... ولی مگه نگفتی من مثل شارژرت می مونم خوب الانم اومدم شارژت کنم دیگه 

از همون توی شیشه ماشین نیم تنه اش رو بیرون کشید و لب هاش رو محکم گذاشت رو لب هام 

ازش جدا شدم و کنارش توی ماشین نشستم چشماش توی تاریک و روشن حیاط برق می زد و منو یاد اونشب توی بهشت زهرا می انداخت سرم رو انداختم پایین و آروم گفتم: ببخشید سرت داد زدم

دستش جک شد زیر چونه ام و صورتم رو آورد بالا صداش به طرز غریبی گرفته بود: تو منو ببخش عزیزم

خزیدم توی آغوشش سرم رو گذاشتم رو سینه پهنش و نفسم رو با نفس هاش میزون کردم شروع کرد به نوازش کمرم هر دو تامون سکوت کرده بودیم انگار که محتاجیم به این سکوت تا بیشتر وجود همدیگه رو حس کنیم با ویبره رفتن گوشی آوید از هم جدا شدیم نگاهم رفت روی اسکرین گوشی که اسم امیرحسین رو نشون میداد آوید رد تماس داد و خاموش کرد پرسشگر نگاهش کردم گفت: الان فقط و فقط دلم تو رو می خواد دیگه هیچی مهم نیست لبخند زدم دستم رو بوسید و گفت: بریم تو خانومم

خواست پیاده بشه که مچش رو گرفتم و گفتم: آوید!

- جانم

موهام رو پشت گوشم زدم و نرم گونه اش رو بوسیدم و زل زدم تو چشماش و گفتم: خیلی دوستت دارم!

حس کردم تکون خورد... لرزید... یه چیزی مثل اشک توی چشماش رقصید... بی قرار توی چشمام خیره شد دستش رو آورد سمت لبهام و گوشه لبم رونوازش کرد گفت: منم خیلی دوستت دارم تیارا

همین جوری بهم زل زدیم دست آخر آوید بهم لبخندزد و گفت: بهتره بریم داخل!

***

مطیعانه قرص رو از آوینا گرفتم و گذاشتم توی دهنم و یه لیوان آب هم روش گفتم: عزیزم میشه یه لیوان دیگه برام آب بیاری

بی حرف لیوان رو برداشت و رفت سمت آشپزخونه از رفتنش استفاده کردم و قرص بدطعم رو که همه دهنم رو تلخ کرده بود از زیر زبونم درآوردم و انداختم توی کشوی پاتختی تا بعدا یه جا سربه نیستش کنم آوینا با لیوان آب برگشت با رضایت آب رو سرکشیدم تا طعم بد دهنم یکم عوض بشه رو به آوینا لبخند زدم و عذرخواهانه گفتم: اینم زن داداش تو داری همش باید بیای ویزیتش کنی

اخم هاش تو هم رفت و گفت: باز تو شروع کردی ... ان شاالله زود خوب میشی ... خوب من دیگه میرم کلی کار سرم ریخته

- کجا!... شام رو بمون 

- نه ممنون کلی کار دارم 

صورتم رو بوسید و خداحافظی کرد و رفت از جام پا شدم و قرص رو برداشتم و انداختم توی دستشویی آبی به صورتم زدم به خودم توی آینه خیره شدم نمی دونستم کارم درسته یا نه ولی دیگه نمی خواستم از دور و برم بی خبر باشم تصمیم داشتم دیگه دارو مصرف نکنم تا تحت تاثیرشون همش خواب نباشم نمی تونستم مستقیم به آوید بگم که دیگه دارو مصرف نمی کنم چون صد در صد مخالفت می کرد واسه همین مجبور بودم به دروغ تظاهر کنم که دارو ها رو مصرف می کنم با اینکه از دروغ بیزار بودم ولی چاره دیگه ای هم نداشتم به خودم قول داده بودم که به محض اینکه فهمیدم چه مریضی ای دارم باهاش حرف بزنم و خیالش رو راحت کنم که حاضرم به خاطرش با قدرت و امید زیاد به جنگ این بیماری برم نفسم رو فوت کردم توی آینه برای خوشحالی آوید حاضر بودم هر کاری بکنم حتی ریسک اینو قبول کنم که داروهام رو تا مدتی مصرف نکنم موهام رو با کش محکم بستم و از دستشویی زدم بیرون که صاف رفتم تو شکم فرشته با ابروهای درهم منو پایید و گفت: حالتون خوبه خانوم؟!

مثل خودش اخم کردم و گفتم: خوبم! 

بی توجه به نگاه خیره اش رفتم تو اتاقم و درو محکم بستم این چند روزی که دارو ها رو نمی خوردم احساس سبکی بیشتری می کردم یه جورایی حس می کردم حالم بهتره و روحیه بهتری دارم با زنگ تلفن باز رفتم توی هال قبل از اینکه فرشته برداره گفتم: خودم بر می دارم تو به کارت برس

چیزی نگفت و رفت سمت آشپزخونه تلفن رو برداشتم: الو

- سلام تیارا تویی؟!

با شنیدن صدای امیرحسین حالم گرفته شد: سلام 

- حالت خوبه ؟ چطوری ؟!

- مگه قرار بود بد باشم!

خونسرد گفت: خیلی وقت بود که دیگه جواب تلفن رو نمی دادی

بی تفاوت به متلکش سرد گفتم: کاری داشتید!

- تیارا من باید باهات حرف بزنم

باز شروع کرد بی اینکه بخوام لحنم خشن شد: چه حرفی مثلاً

- نمی خوام ناراحتت کنم ولی تو باید یه چیزایی رو بدونی 

کنجکاو شدم نکنه امیرحسین می خواست راجع به بیماریم باهام حرف بزنه خوب اون یه روانشناس بود و حتما فکر می کرد که اگه من بدونم بهتر بتونم با وضعیتم کنار بیام خصوصا که اخیرا هیچ روحیه خوبی نداشتم و رسما خونه نشین شده بودم برای همین یکم به صدام نرمش دادم: در چه مورد

با لحنی که مشخص بود شگفت زده شده گفت: آممممم .... در مورد خودت و البته آوید

- باشه 

- توی خونه نمی تونم باهات حرف بزنم اگه میشه بیا بیرون همو ببینیم 

- باید با آوید حرف بزنم!

- ولی آوید نباید چیزی بدونه

باز اون حس بدی که نسبت بهش داشتم قوت گرفت و تلخ شدم: من بدون اجازه شوهرم با یه مرد دیگه ملاقات نمی کنم

ملتمسانه گفت: باور کن خیلی مهمه

مسلما حاضر نبودم بدون اطلاع آوید به دیدنش برم تجربه بهم نشون داده بود که آوید از پنهان کاری چقدر متنفره برای همین سعی کردم متقاعدش کنم که آوید هم درجریان باشه

- خوب تو به آوید بگو که می خوای با من حرف بزنی اینکه چیز جدیدی نیست

- نه نیست ولی هیچ وقت هم بدون حضور آوید نبوده

با تردید گفتم: امیرحسین... راجع به بیماری منه؟!

یه چند لحظه اونور خط سکوت شد اضطراب چنگ انداخت تو دلم تا الان یه امیدی داشتم که بیماری در کار نباشه ولی الان با این سکوت امیرحسین ... گوشی رو توی مشتم فشردم و با دست آزادم دسته مبل رو فشردم با صدایی ضعیف شده از فشار هیجان و استرس گفتم: من چمه؟!

صدای دستپاچه امیرحسن خط کشید رو اعصابم: هیچی بخدا هیچی 

- به من دروغ نگو

صدام ناخودآگاه رفت بالا فرشته از آشپزخونه پرید بیرون و نمی دونم قیافه ام چه شکلی شده بود که سریع گوشی رو از دستم قاپید نمی دونم امیرحسین چی بهش گفت که گوشی رو محکم روی دستگاه کوبید و من رو چسبید و با لحنی که کمتر ازش شنیده بودم گفت: چرا با خودت اینطوری می کنی هنوزم نمی دونی باید به کی اعتماد کنی و به کی نکنی

حرفش دو پهلو بود و من توی اون وضعیت که گریبانگیرم شده بود قدرت تجزیه تحلیل حرفش رو نداشتم روی زمین نشستم و فرشته رفت پی یه لیوان آب پاهام رو که گز گز می کرد دراز کردم یکهو ... یکباره تمام توانم تحلیل رفته بود انگار آوید حق داشت که چیزی بهم نمی گفت پس من یه مرضی داشتم که امیرحسین هم در موردش می دونست به خودم بخاطر اینکه نتونستم به اعصابم مسلط بشم لعنت فرستادم مطمئنا حالا که اینطوری شد امیرحسین هم دیگه چیزی بهم نمی گفت شیرینی آب قند رو که توی دهنم حس کردم متوجه فرشته شدم غر زد: نمی دونم تا کی می تونم این وضعیت رو تحمل کنم

دستش رو پس زدم تشر زد: می دونی که تا اینو نخوری ولت نمی کنم 

آره می دونستم ... می دونستم آب قند رو که ریخت توی حلقم خواست بلند شه که گوشه روسری رو گرفتم و زل زدم تو چشماش: تو می دونی من چمه مگه نه

سرش رو تکون داد و گفت: هنوز نه!

گیج بودم گیج تر شدم گفتم: کمکم می کنی

زل زد تو چشمام و چیزی نگفت تردیدی که توی چشماش دیدم مثل تردیدی بود که یه روز توی چشمای هستی دیده بودم دستم شل شد خوب می فهمیدم که از فرشته کمکی بر نمیاد 

- خودتو جمع کن الان که آقا برسه بهتره که چیزی در این مورد نفهمه

برای اولین بار باهاش موافق بودم نمی خواستم وجهه خوبی که توی این چند روزه از خودم نشون داده بودم رو از بین ببرم این حال الانم مصادف بود با یه تزریق چیزی که تمام تلاشم رو کرده بودم که توی این چند روز نصیبم نشه! 

از فرشته خواستم به کارش برسه وبه اتاق خوابمون رفتم سعی کردم چند دقیقه تمرکز کنم تا بتونم به اعصابم مسلط بشم حقیقت اینکه بدجوری مریض باشم زیادی برام تلخ و غیرقابل باور بود زل زدم به زن آشفته و رنجور توی آینه پای چشماش گود رفته بود و مردمک هاش بی قرار میون پلک هاش می لرزید گفتم: تو کی هستی؟!

دستم رو گذاشتم روی صورتش و نالیدم: تو چته؟! چرا نمی دونی دور و برت چی میگذره

سر خوردم کنار آینه نشستم بغض داشت خفه ام می کرد باز انگار تب کرده بودم نگاهم هنوز پی زن توی آینه بود صورتش از درد توی هم بود انگار و تب باز توی چشماش بیداد می کرد میون همه دردهاش حس کردم لبخند زد هر چند که عمیق نبود! لبخند های آوید هم این اواخر عمیق نبود! لبخند های آوینا مضطرب بود و پوزخند های امیرحسین و اخم های درهم فرشته رنگ دلسوزی داشت! زانوهام رو گرفتم توی بغلم بغض زن آشفته توی آینه شکست و منم همپاش زار زدم صدای ماشین که از توی حیاط اومد سریع خودم رو جمع و جور کردم و آبی به دست و صورتم زدم تصویر دردآلود اون زن هنوز توی ذهنم بود و لبخند زدن برای استقبال رو برام مشکل می کرد. آوید از دیدنم جلوی در منتظر برای استقبال حتی با لبخندی که عمیق نبود گل از گلش شکفت

- سلام خانوم خوشگله

- سلام

پیشونیم رو بوسید و با اخم گفت: باز که تب داری چشمات چه قرمز شده

خوب شد قرمزی چشمام بدون دردسر علت پیدا کرد دستم رو دور بازوش حلقه کردم و گفتم: ولی حالم خیلی خوبه

کاشکی برای سستی صدام هم دلیل موجهی جور می شد! فرشته کیف و کت آوید رو گرفت و گفت: خوش آمدید آقا

آوید سلامی کرد و گفت: هووووم چه بوهای خوبی میاد شام قورمه سبزیه؟!

لبخندی که فقط مخصوص آوید بود روی لب های فرشته نقش بست : بله آقا آماده است 

آوید رو سمت اتاق کشیدم و خودم دونه دونه مشغول باز کردن دکمه های پیراهنش شدم هر دکمه رو که باز می کردم تلنگری بود به اعصاب خسته و فرسوده ام فکر اینکه قرار به همین زودی ها برای همیشه نبینمش دلم رو به درد آورد من هنوز نتونسته بودم شوهرم رو سیر ببینم این انصاف نبود سرم رو گذاشتم روی سینه لختش و عمیق نفس کشیدم و بوی تنش رو میون ریه هام انباشته کردم دستش نوازش وار روی سرم نشست آروم گفت: تیارا!

سرم رو بالا نگرفتم اشک هام حال خوبش رو خراب می کرد حیف که دستش خبر از دل من نداشت و سرم رو بالا کرد لبخندش محو شد و چشماش دلگیر و کلافه از خودم خجالت کشیدم از اینهمه ناتوانی حالا به آوید برای اینکه منو توی بیخبری نگه داشته حق می دادم صورتش رو آورد نزدیک صورتم دلجویانه گفت: دلت گرفته؟!

آخ ... آره آویدم .... دلم بدجوری گرفته من نه از آرامبخش توی سرنگ که از آرامبخش تنت لازم دارم .... بوسه های خلسه آورت رو برام تجویز کن نه هر هشت ساعت یکی هر هشت ثانیه یکی می خوام ... می دونی این اواخر وقت بدجوری تنگ شده مثل دل من !

با پشت دست ناشیانه اشک هام رو پاک کردم روی انگشت هام بلند شدم و گونه ته ریش دارش رو بوسیدم دستهام رو دور کمرش حلقه کردم و چشمای اشکیم رو توی سینه اش فشردم و گفتم: من خیلی دوستت دارم آوید ... هی نمی دونم چرا تند تند دلم برات تنگ میشه

سرم رو که بالا کردم درد پخش شد توی سینه ام مرد من گرفته و غمگین و بی قرار در مقابل ابراز علاقه ام سکوت کرده بود خوب تیارا باورت بشه یا نشه انگار رفتنی هستی! حلقه دستام رو محکم تر کردم تکون خورد و سعی کرد با ملایمت منو از خودش جدا کنه ولی من دلم جدا شدن نمی خواست شاید بهتر بود یکی از اون قرص ها رو بخورم و حین اینکه آوید موهام رو نوازش می کنه بخوابم! سنگینی سینه ام آخه خسته کننده است!

با فشار دست آوید ازش جدا شدم سعی کردم جو سنگین رو عوض کنم امشب دلم گریه نمی خواست امشب گرفتگی نمی خواستم کاش می شد بخندیم! گفتم: هر چی اصرار کردم آوینا نموند

توی فکر بود انگار: آره خیلی کارداشت

باز خودم رو آویزون بازوش کردم : بریم شام بخوریم 

- باشه یه آبی به دست و صورتم بزنم میام فعلا یه چیزی بده تنم کنم

تی شرت سورمه ای و شلواز ورزشی مشکیش رو بهش دادم و با یه حوله دنبالش تا پشت در دستشویی رفتم بیرون که اومد من حوله به دست باعث شد که ابروهاش بالا بپره درد توی سینه ام هر لحظه بیشتر می شد خودم هم می دونستم برای این موجود دوست داشتنی کم گذاشتم بعد از شام آوید رفت به اتاق کارش بی حوصله جلوی تلوزیون نشستم و کانال ها رو بالا و پایین کردم فکرم ولی پشت در اتاق کار مونده بود صدای ضعیف آهنگ که از اتاق بلند شد پشت در رفتم و گوشم رو چسبوندم به در 

دلم تنگه مثل ابرای تیره

تویه حسی مث زندون اسیره

تـــو از احساس من چیزی نمیدونی

که داری بی خودی من و می رنجونی

یه امشب جای من باش

جای اونی که چشماش به در خشک شد

ولی عشقش نیومد

در رو باز کردم و رفتم تو 

یه امشب همسفر باش مث من در به در باش

جای اون که ب دنیا پشت پا زد

نگاه آوید روی من ثابت شد درو بستم و نزدیک شدم 

باید کاری کنی آروم بگیرم

باید یک لحظه دستاتـــو بگیرم

دستم رو توی دستاش گرفت 

باید برگردی امشب باز به این خونه

باید این لحظه ها یادت بمونه

یه امشب مال من باش مال مردی که دستاش به جز دست تـــو همراهی نداره

فرو رفتم توی آغوشش حجم ثقیل توی سینه ام هر لحظه سنگین تر می شد

بزار یادت بیارم چجوری بی قرارم

دله من غیر تو راهی نداره

من از تو یاد گرفتم تمامه زندیگیمو

حالا با کی بگم این قصه ی وابستگیمو؟؟؟

رو دوشه کی بزارم یه دنیا خستگیمو؟؟؟

خیره شدم توی صورتش مردم باز داشت گریه می کرد ... چه کردم من با تو!

باید کاری کنی تو که باز مثله قدیما

به هم خیره بشن چشمای خیس و اشکیه ما

همین امشب که تنهام باید برگردی اینجا

باید کاری کنی آروم بگیرم

باید یک لحظه دستاتـــو بگیرم

باید برگردی امشب باز به این خونه

باید این لحظه ها یادت بمونه

یه امشب مال من باش مال مردی که دستاش به جز دست تـــو همراهی نداره

بزار یادت بیارم چجوری بی قرارم

دل من غیر تـــو راهی نداره 

دو هفته است که دارو هام رو نخوردم اینطور که مشخصه قسمت اعظم ناراحتی هام از عوارض این قرص ها بوده خصوصا اون تب لعنتی و سرفه های خشک گاه و بیگاه... آوید و آوینا متعجب از آرامش من بی حرف مضطربانه زیر نظرم دارن ولی هنوز متوجه اینکه من دارو هام رو مصرف نمی کنم نشدن آوید اومد تو اتاقمون جمعشون اون بیرون جمع جمع همین چند دقیقه پیش یه قرص به خوردم داده بود و حالا احتمالا اومده چک کنه که خوابیدم یا نه سعی کردم وقتی پیشونیم رو می بوسه هیچ تکونی نخورم مبادا بفهمه که خواب نیستم از خوابیدنم که مطمئن شد بیرون رفت با صدای بسته شدن در پلک هام رو باز کردم و آروم نوک پا رفتم سمت در ولی صداشون اونقدر نبود که واضح بفهمم چی میگن خصوصا اینکه انگار از قصد ولوم صداشون رو هم آورده بودن پایین با ناراحتی از در فاصله گرفتم فکر کن تیارا فکر کن! نگاهم رفت پی در حائلی که بین این اتاق و اتاق کار آوید بود همیشه خدا قفل بود با اینحال رفتم و امتحانش کردم اه لعنتی فایده ای نداره دیگه داشتم نا امید می شدم که حس کردم صدای پایی داره به اتاق نزدیک میشه سریع پریدم روی تخت و خودم رو زدم به خواب از لای پلک های تقریبا بسته ام به سختی به اطرافم نگاه کردم فرشته اومده بود تا ظرف غذا و لیوان های روی پا تختی رو جمع کنه صدای آوید بلند شد: فرشته زود بیا بیرون بیدارش می کنی

امیرحسین: مطمئنی که بیدار میشه!

لحنش گزنده بود و آوید درجوابش سکوت کرد در کمال تعجبم فرشته در رو نبست و فقط روی همش گذاشت با ذوق روی تخت نشستم و زمزمه کردم: عاشقتم خدا جون

نرم و بی صدا خودم رو به در رسوندم و گوشم رو چسبوندم به درز باریک بین در و چهارچوب که باز مونده بود 

آوید- این تغییر ناگهانی توی تیارا منو نگران می کنه

امیرحسین- زیادی آروم به نظر میرسه مطمئنی که همه داروهاش رو مصرف می کنه

تکون سختی خوردم یعنی فهمیدن که من داروهام رو نمی خورم اینطوری نمی تونم بفهمم این مریضی لعنتی چیه 

آوید- تا حالا نشده که بدون نظارت دارو بخوره همیشه یا خودم بودم یا آوینا یا فرشته بعید می دونم شاید بخاطر کم شدن اینترفرون توی قرص های جدید باشه

آوینا- احتمالش هست ولی اون دز کم بعید بدونم توی دوهفته اینطور عوارض رو بیاره پایین

امیرحسین- حالا چی؟!

آوید- نمی دونم ... نمی دونم

امیرحسین- این کار از اولشم اشتباه بود .... بهتره همه چیز رو به تیارا بگیم

آوید- بس کن امیرحسین ... این چند وقت دیگه شورشو در آوردی فکر نکن که نمی دونم چقدر موش دووندی

امیرحسین- آوید باورم نمیشه .... چطور می تونی 

آوینا- فکر می کنی برای ما راحته تیارا عضوی از خونواده ماست هر بار که به این موضوع فکر می کنم قلبم از جاش کنده میشه

یخ زدم اینا درمورد چی حرف میزنن ... پوستم از سرما دون دون شده بود هجوم افکار توی مغزم یه لحظه چنان وحشیانه شد که سرم گیج رفت و محکم خوردم به درو سر خوردم پایین به ثانیه نکشید که صدای آوید رو از پشت در شنیدم: تیارا جان ...

نایی برای حرف زدن نداشتم آوید درو آروم باز کرد بخاطر اینکه پشت در بودم در باز نشد 

نگرانی توی صدای آوید بدجوری توی گوشم زنگ می زد: عزیزم از پشت در برو کنار تا درو باز کنم

می خواستم کاری رو گفت انجام بدم ولی نمی تونستم هنوز هم با هر بار عصبی شدن به شدت فشارم افت می کرد و انرژِم تحلیل می رفت به سختی از میون دندون های کلید شدم نالیدم: نمی تونم!

و واقعا هم نمی تونستم چند دقیقه بعد در حائل بین اتاق ها باز شد و اولین چیزی که دیدم چهره رنگ پریده آوید بود

محکم کشیدم توی بغلش دیدم که ابروهای امیرحسین توی هم گره خورد و با بیزاری روش رو برگردوند صدای آوید درست بغل گوشم بود: عزیزم چی شده!

سعی کردم عضلات خواب رفته ام رو تکون بدم ولی راه به جایی نبردم توی آغوش آوید بلند شدم و روی تخت خوابیدم آوینا سریع فشارم رو گرفت و گفت: فشارش خیلی پایینه

امیرحسین- باز دوباره!

آوید انگار ناله می کرد: نمی دونم چرا ری اکشن هاش عادی نمیشه

امیرحسین با غیض نگاهی بهش انداخت و غرید: دیگه همه چیز تموم شد من همه چیو بهش میگم

آوینا نگاهی به چهره ام انداخت و داد زد: خفه شو امیرحسین .... فکر می کنی طاقت میاره وقتی حقیقت رو بفهمه

نگاهم رفت پی آوید رنگش زرد شده بود و بی حرف فقط دستم رو به سینه اش فشار میداد ... عذابی رو که می کشید خیلی خوب ... خیلی ملموس حس می کرد یقه اش رو چنگ زدم: اینا چی میگن آوید تو رو خدا بهم بگو من چمه

فقط بغلم کرد و زد و زیر گریه امیرحسین داد زد: بس کن ... حالم رو بهم میزنی 

و با قدم های بلند اتاق رو ترک کرد از ورای شونه آوید رو به آوینا داد زدم: اینجا چه خبره

آوینا بی توجه به من داد کشید: فرشته! دارو های تیارا رو بیار

بی قرار آوید رو کنار زدم و جیغ زدم : نمی ذارم بهم آرامبخش تزریق کنید ... باید بهم بگید چه خبره 

آوید دلجویانه گفت: عزیزم تو حالت خوب نیست

فریاد کشیدم : می دونم لعنتی ... خودم می دونم ... فقط بهم بگو چرا حالم خوب نیست این حقمه که بدونم

فرشته که با دارو ها وارد اتاق شد شروع کردم به تقلا کردن دست آوید رو محکم پس زدم و غریدم: دیگه نه ....

از روی تخت جست زدم پایین و آوینا رو محکم هول دادم بیرون که اومدم محکم خوردم به امیرحسین اونقدر عصبانی بود که تمام صورتش کبود شده بود آوید و آوینا و فرشته دنبالم تو هال اومدند نا خودآگاه پشت امیرحسین پناه گرفتم آوید نرم گفت: باشه عزیزم آرامبخش بهت نمی زنم حالا بیا اینجا

بی توجه به دست دراز شده آوید به سمتم گفتم: باید بهم بگید من چمه

و همزمان اشک هام رو با پشت دست پاک کردم آوید بهم نزدیک شد و دستم رو گرفت با تردید نگاهش کردم گفت: هیچیت نیست فکر میکنی اگه مریض بودی اینجا تو خونه نگهت میداشتم ... خوب...خوب می بردمت بیمارستان بستریت می کردم

باز داشت دروغ می گفت مردمک چشماهیش بدجور بی قرار بودند دستش رو پس زد و داد کشیدم: چقدر دروغ میگید هان 

فرشته به سمتم اومد و مچ دستم رو محکم چسبید می دونستم که زورم به این یکی نمیرسه امیرحسین بهش توپید: ولش کن!

فرشته منتظر به آوید چشم دوخت و چون آوید ازش نخواست که ولم کنه منو به سمت خودش کشید امیرحسین فرشته و رو هول داد و با حرص دستم رو از توی دستش کشید بیرون، آوید غرید : داری چه غلطی میکنی

نگاهش روی دستهای منو امیرحسین بود، خواستم دستم رو از توی دستش بیرون بکشم که مانع شد 

آوید داد زد: دستت رو بکش عوضی ... تو با چه حقی به زن من دست میزنی

قبل از اینکه امیرحسین جوابی بهش بده مشت محکمی زد زیر چونه اش امیرحسین سکندری خورد و افتاد روی زمین و منو آوینا همزمان جیغ کشیدیم... آوید داد زد: گمشو بیرون امیرحسین دیگه حق نداری پات رو اینجا بذاری

امیرحسین به طرفش حمله کرد و یقه اش رو چسبید: میرم ولی تیارا رو هم با خودم می برم

یک لحظه سکوت شد... از فرط تعجب نمی دونستم چیکار کنم حیرون چشم دوختم به صورت های کبوداز عصبانیتشون و بعد چهره رنگ پریده آوینا صدای آوید پرده گوشم رو پاره کرد: تو الان چه ... خوردی!

آوید با هر دو دستش محکم کوبید تخت سینه اش و به عقب هلش داد و گفت: پرسیدم چه غلطی کردی؟!

امیرحسین براق شد توی صورتش و با غیض گفت: همین کارات بیشتر حالم رو بهم میزنه ...

بعد پوزخندی زد و گفت: الان چیه غیرتی شدی مثلا

دست آوید که به قصد امیرحسین بالا رفت آوینا جیغ کشید: بس کنید

به سمت امیرحسین رفت و گوشه آستینش رو کشید و گفت: برو از اینجا

امیرحسین دستش رو با شدت پس کشید و گفت: لعنتی ... نمی تونم دارم میمیرم تو آخه چه جور پزشکی هستی

آوینا مستاصل شد... اونقدر گیج شده بودم که نمی تونستم درست تشخیص بدم که چی داره میگذره رفتار های امیرحسین رو نمی تونستم هضم کنم آوید تشر زد: فرشته تیارا رو ببر توی اتاقش 

به امیرحسین نگاه کردم گوشه لبش خون ریزی داشت با انگشت شصست خون رو پاک کرد و با نفرت به آوید زل زد ... خواست چیزی بگه که آوید محکم مچش رو چسبید و گفت: به نفعته که با هم حرف بزنیم 

و اونو دنبال خودش کشید بیرون ... خواستم برم سمت آوینا که روی زمین نشسته بود و گریه می کرد ولی فرشته مانع شد و گفت: آقا گفتن برید تو اتاقتون 

با خشم نگاهش کردم ولی قدرت اینو نداشتم که مخالفت کنم ترجیح دادم یکم استراحت کنم تا وقتی که آوید اومد جون اینو داشته باشم که ازش توضیح بخواهم هر چند تجربه ثابت کرده بود که نمی تونم از زیر زبونش چیزی بیرون بکشم پس بهتر بود که خودم برای فهمیدن اقدام کنم ... بی حرف به اتاقم رفتم روی تخت نشستم و سعی کردم اتفاقات افتاده رو آنالیز کنم یعنی امیرحسین می خواست منو از چی دور کنه؟! چه دلیل داشت که آوید و آوینا اینهمه دروغ بهم ببافن؟! حتی اگه وحشتناک ترین مریضی رو هم داشتم باز دلیل موجهی برای اینهمه اضطراب و پنهان کاری نبود!... چنگ زدم توی موهام در کمال ناباوری فهمیدم که درحال حاضر به امیرحسین بیشتر از هر کسی اعتماد دارم و چقدر تاسف خوردم که بخاطر اونهمه تنفری که توی این مدت ازش داشتم حتی شماره تلفنش رو هم ندارم و حالا با کاری که الان کرد مطمئن بودم که آوید دیگه نمی ذاره حتی سایه اشم از اینجا رد بشه چه برسه به خودش... اشک هام رو با پشت دست پاک کردم الان وقت تاسف خوردن و بی عرضه بازی نبود باید یه کاری می کردم آوید اونقدر مشکوک رفتار کرده بود که مطمئنا چیز خیلی مهمی وسط بود باید می فهمیدم ... باید می فهمیدم... در با شدت باز شد ازجام پریدم و به چهره گرفته و عصبی آوید نگاه کردم نمی دونم چی به امیرحسین گفته بود که تونسته بود بی سر و صدا ردش کنه که بره مستقیم اومد سمتم و بغلم کرد هیچ تلاشی برای حلقه کردن دستام دور کمرش نکردم زود فهمید که به این نزدیکی بی میلم از خودش جدام کرد و صورتم رو کاوید به خودم نهیب زدم تیارا ! با جیغ و داد و لجبازی راه به جایی نمی بری .... باید یکم سیاست به خرج میدادم!

بی جون سرم رو روی شونه اش گذاشتم و سعی کردم ضعفی که بهم غالب شده رو به بهترین نحو ممکن نشون بدم آوید لاله گوشم رو بوسید و من بی حرف دراز کشیدم و دستام رو براش باز کردم ناباور نگاهم کرد پلک هام رو طوری روی هم اندختم که انگار باز نگه داشتنشون واسم محاله و با صدای خش دار گفتم: خیلی ترسیدم

توی آغوشم خزید و چیزی نگفت فقط صدای نفس هاش بهم می فهموند که کلافه است و ناباور ...

پرسیدم: آوینا رفت؟!

- نه توی اتاق مهمان داره استراحت می کنه!

بی ربط گفتم: هنوزم نمی فهمم چرا اصرار داره تنها زندگی کنه

آوید جوابم رو نداد ضعفم کم کم بهم چیره شد و بی اینکه بخوام خوابیدم! 

از تکون هایی که تخت می خورد بیدار شدم اما تغییری توی موضعم ندادم آوید آروم دستش رو از زیر سرم رد کرد و محتاطانه از تخت پایین اومد و پاورچین پاورچین از اتاق بیرون رفت و برای اینکه مبادا بیدار بشم درو نبست انگار چشمش ترسیده بود چند دقیقه ای توی جام موندم و بعد یواشکی از لای در نیمه باز دنبال آوید رفتم خونه غرق تاریکی بود و فقط از سمت آشپزخونه نور کمی متصاعد می شد که حدس زدم چراغ هود باشه ...خم خم رفتم سمت آشپزخونه و پشت کاناپه قایم شدم طوری که بدون اینکه دیده بشم کاملا به آشپزخونه اشراف داشتم آوینا توی دو تا لیوان قهوه ریخت و یکی رو داد به آوید که پشت میز آشپزخونه نشسته بود و خودش تکیه زد به کابینت های قهوه ای سوختم که روزی که اومدم توی خونه کلی پاشون ذوق کرده بودم یکم خودم رو جابجا کردم مغزم عجیب تهی میزد هیچی تو فکرم نبود خالی خالی و عجیب تر این بود که این خالی بودنش یه جورایی به نظرم منطقی میومد با صدای آوینا توجهم بهشون جلب شد

- حالا می خوای چیکار کنی

- دیگه چاره ای نداریم باید همون کاری رو بکنیم که از اول باید می کردیم نباید کار به اینجا میرسید

آوینا لیوان قهوه رو روی کابینت گذاشت و خم شد روی صورت برادرش نمی تونستم چهره آوید رو ببینم نیمه بلند گفت: خودت می فهمی داری چی میگی

- فکر بهتری داری

- ما تا همین جا هم به نتایج خوبی رسیدیم دلیلی نداره بخواهیم این کارو بکنیم

آوید از جا بلند شد و صندلی قیژی صدا کرد مضطرب چشم چرخوند سمت اتاق خواب و من خودم رو بیشتر به کاناپه چسبوندم بعد از چند لحظه که سکوت خونه خیالش رو راحت کرد گفت: اینکه فقط عوارض دارو رو بررسی کنیم چه حسنی می تونه داشته باشه 

آوینا بازوی آوید رو چنگ زد و گفت: نمی تونی اینقدر بیرحم باشی فکر می کردم که تیارا رو دوست داری

آوید دستش رو پس کشید و موهاش رو چنگ زد خود درگیری عجیبی با خودش داشت با حرص گفت: فکر می کنی واسه من آسونه من با هر زجری که کشیده زجر کشیدم برام مهم نیست که تو امیرحسین باورم نمی کنید ولی من واقعا عاشق تیارا هستم ولی نمی تونم بی خیال این موضوع بشم یادت که نرفته مامان چه زجری کشید چه اشکالی داره اگر دارویی باشه که هپاتیت رو برای همیشه ریشه کن کنه من باید مطمئن بشم که دارو جواب میده تا بتونم با شرکت های بزرگ دارویی دربیفتم میدونی که به همین راحتی به یه جوجه داروساز مثل من که توی کرمان یه داروخونه رو اداره می کنه بها نمیدن من باید با دست پر برم

آوینا وحشت زده گفت: تو نمی تونی تیارا رو آلوده کنی

دستم رو گذاشتم رو دهنم تا از فشار حقایق وحشتناکی که می شنیدم جیغ نزنم آوید بی حوصله شد: پس چیکار کنم من باید از جواب دادن دارو مطمئن بشم

- خوب روی موش ها و خوکچه ها جواب داد قرارمون این بود که عوارض دارو روی انسان آزمایش کنیم 

- تو فرض کن داریم از روش میکرودوزینگ استفاده می کنیم

- داری منو خر می کنی تیارا سالمه و تو می خواهی ویروس رو وارد بدنش کنی 

- خوب که چی ما دارو داریم تیارا خوب میشه و همه چیز تمام میشه

- چطور می تونی اینقدر مطمئن باشی لعنتی 

عرق ریزون خودم رو چسبونده بودم به کاناپه و بی توجه به هوای کمی که برای تنفس بود توی ذهنم دنبال راه فراری از دست اون دو تا هیولایی می گشتم که توی آشپزخونه داشتن قهوه می خوردن و قیافه هاشون عجیب شبیه شوهر عاشق پیشه من و خواهر شوهر مظلومم بود

آوید بازوهای آوینا رو گرفت و گفت: امروز امیرحسین به اندازه کافی روی اعصابم بوده تو یکی دست از سرم بردار 

پوزخندی زدم اعصابش مهم بود ولی موش آزمایشگاهی کردن همسرش که ادعای دوست داشتنش رو هم داشت انگار زیاد هم چیز مهمی نبود از سکوتشون مشخص بود که بحث کثیفشون تموم شده با ترس از اینکه هر لحظه آوید به اتاق بر می گرده باعث شد سراسیمه از مخفیگاهم بیرون بیام و برم سمت اتاق که پام به میز عسلی گیر کرد و خوردم زمین و همزمان با کشیده شدن رومیزی گلدون استیل روش هم افتاد و صداش توجه هردوشون رو جلب کرد وحشتزده پشت سرم رو نگاه کردم آوید لوستر رو روشن کرد و برای اولین بار از دیدن قیافه اش عقم گرفت! آوینا همون لحظه روی زمین آوار شد و بی حرف تکیه داد به دیوار و فقط زل زد به من آوید اومد سمتم و نگاهی به چهره وحشت زده من کرد و زیر لب غر زد: بد شد نباید می فهمیدی!

- چیزی شده آقا

فرشته بود با اخم های همیشه خدا تو همش دستم رفت سمت گلوم هیچ اکسیژنی توی اون هال لعنتی نبود آوید بهم نزدیک شد و خواست از جام بلندم کنه جیغ بنفشی که کشیدم ناخواسته بود با خشم دستم رو کشید و با فکی که از حرص منقبض شده بود توپید: چقدر بهت بگم از جیغ کشیدن متنفرم 

رو به فرشته گفت: تیارا رو ببر توی اتاقش و یه آرامبخش بهش تزریق کن

نگاهی به صورتم که می دونستم از ترس سفید شده انداخت و با غضب گفت: آخه اصلا نخوابیده

با فشار دست فرشته به طرف اتاق کشیده شدم باید مقاومت می کردم اونها هر لحظه ممکن بود منو بکشن با تصور هپاتیت تمام تنم لرزید نا امیدانه هیکل فرشته رو ارزیابی کردم محال بود زورم به اون غول بیابونی برسه محال بود! تنها فکری که اون لحظه به مغز قفل شدم رسید رو انجام دادم برگشتم و با تمام توانم دست فرشته رو گاز گرفتم فرشته که از حرکتم کاملا غافلگیر شده بود فریادی از درد کشید و ولم کرد به طرف در دویدم درست لحظه ای که دستم به دستگیره رسید دست های پر قدرت آوید منو از جا کند شروع کردم به جیغ کشیدن قدم هاش تند تر شد و به محض اینکه وارد اتاق شد با ضرب پرتم کرد روی تخت و با دست محکم جلوی دهنم رو گرفت نفسم تنگ شد صورتش رو چنگ انداختم از درد به خودش پیچید داد زد: کدوم گوری موندی فرشته!

آوینا به کمکم اومد دست آوید رو گرفت و از روی دهنم کشید میون نفس نفس زدن های من گفت: خفه اش کردی

فرشته دوید توی اتاق سرنگ منحوس رو بدست آوید داد و باز گزش و باز بی خبری! 

(( تولد آویدِ ... خسته و تب آلودم از صبح تهوع داشتم و چند باری بالا آوردم معده ام تحمل نگه داشتن آب رو هم نداره عرق از سر و روم می چکه و من نگران کادوی تولد عزیزترینمم دلم نمی خواد که با مریضی و کسالتم اولین تولدی رو که درکنارشم بهش زهر کنم... زنگ زدم به آوینا و سفارش کردم که براش یکی از همون ساعت هایی که صفحه بزرگ مشکی دارن و یه بار بهم گفته بود ازشون خوشش میاد بخره و کیک و شمع !... میون این همه سرگیجه مارکش رو فراموش کردم!... فرشته همه جا رو مرتب می کنه ... قرار یه تولد دو نفره عاشقانه بگیریم ... که من چشم های عاشقم رو بندازم توی چشم های عاشقش و غرق بشم توی لبخند عمیقی که صورتش رو پر می کنه!... خبری از بادکنک نیست فراموشم شده... حتی یادم نیست که آوید چند ساله میشه ... با حس حجمی که به سمت معده ام میاد می دوم سمت دستشویی و عق میزنم ولی چیزی بالا نمیارم ... آبی به سر و صورتم می زنم .... با دیدن چهره رنگ پریده ام ابرو در هم می کشم ... حق مرد من این صورت رنگ پریده نیست! .... به اتاق خواب میرم و پشت میزتوالتم می شینم ... رژگونه رو بر میدارم و رنگ صورتیش رو پخش می کنم روی سفیدی گونه هام... رژ صورتی می زنم ... و ریمل رو به مژهام می کشم... نگاهم رو میندازم به زن رنگ و رو گرفته توی آینه ... با درد لبخند میزنه .... نصیحتش می کنم... عزیزم باید برای شوهرت آراسته باشی اونکه گناهی نداره همش که نمی تونه یه زن مریض رو تحمل کنه... معده ام رو چنگ میزنم والتماس می کنم که تیر نکشه ... که شب تولد عزیز ترینم رو خراب نکنه ... صدای زنگ در میاد ... آویناست صدای شنگولش توی هال می پیچه و من بی اینکه بخوام به سلامتیش غبطه می خورم ... 

- سلام زن داداش!

کادویی که باید من برای آوید می خریدم رو بهم میده ... چقدر ازش ممنونم!... خنده های ریز ریز میزنه و من خوشحالم که متوجه حال خرابم نشده ... گل خریده و با شیطنت ازم می خواد که پر پرشون کنم روی تخت اتاق خواب ... کادوی خودش رو هم میذاره ... قراره فرشته بره خونه اون... قراره تنها باشیم... هر دوشون میرن ... همه چیز آماده است! مسکن می خورم!... همه چیز روبراهه... لباسی رو که آماده کردم می پوشم ... رنگش گلبهیه ... آویدم رنگ روشن دوست داره!... باز صدای زنگ در میاد... به 

نشده ... گل خریده و با شیطنت ازم می خواد که پر پرشون کنم روی تخت اتاق خواب ... کادوی خودش رو هم میذاره ... قراره فرشته بره خونه اون... قراره تنها باشیم... هر دوشون میرن ... همه چیز آماده است! مسکن می خورم!... همه چیز روبراهه... لباسی رو که آماده کردم می پوشم ... رنگش گلبهیه ... آویدم رنگ روشن دوست داره!... باز صدای زنگ در میاد... به استقبال مردم میرم... با تعجب نگاهم میکنه ... چشمهای قهوه ایش برق میزنه

- خبریه!

مثل یه پیشی ملوس خودم رو توی بغلش جا می کنم!... درد معده امانم رو بریده ولی اهمیت نمیدم... دستاش دورم حلقه میشه

- چقدر داغی باز تب داری!

امشب نه مرد من امشب بخاطر تو هم که شده ذغال گداخته توی دلم رو تحمل می کنم ... به روش لبخند میزنم... 

لبهاش رو می بوسم و با نهایت شیفتگی می گم: تولد مبارک نفسم!

عمیق لبخند میزنه!... خیلی عمیق!))

چشمام رو باز کردم ... درست کنارم خوابیده ... سرش روی بازوشه و دهنش نیمه باز... اونقدر معصوم خوابیده بود که دستم رو نا خودآگاه برای نوازش موهاش پیش بردم ... تکونی خورد و چشمم افتاد به جای چنگ روی صورتش یکهو ... یکباره ... حقیقت مثل یک تیر زهر آلود توی سینه ام نشست ... این مرد معصومی که توی یک قدمیم خوابیده همون هیولای بی رحم چند ساعت پیشه!.... بی هوا خودم رو کنار کشیدم و از روی تخت خوردم زمین پهلوم خورد به پاتختی و درد پخش شده توی تنم آخم رو در آورد... آوید بیدار شد و با تعجب بهم نگاه کرد ... خودم رو جمع کردم و چسبیدم به دیوار تلخ و خشدار گفت: از من می ترسی نه!

زور بیخود می زدم که اشک هام پایین نریزه ولی خوب بیخود بود از من که اجازه نمی گرفتن ... آروم به سمتم اومد مثل من زانوهاش رو توی بغلش جمع کرد و رو بروم نشست .. نوک انگشت های پاش مماس با نوک انگشت های پام بود... خدااااا من این مرد رو دوست دارم .... من عاشقش هستم ... ولی می ترسم ... من از عشقم می ترسم... عشق من بوی مرگ میده .... درد دارم خدا ... گوش می کنی!.... 

- تیارا کاش هیچ وقت نمی فهمیدی ... 

هق هقم کل فضای اتاق رو پر کرد .... موهاش رو چنگ زد ... زار زدم !... کلافه دست کشید به صورتش... ناله کردم ... زمزمه کرد: میذاری بغلت کنم!

بی اینکه بخوام خودم رو توی آغوشش رها کردم ... شوخی که نیست تا همین 24 ساعت پیش عاشقانه می پرستیدمش ... اعتیادم به آلپرازولام تنش که توی چند ساعت ترک نمی شد .... می شد؟!!! ... همه دردم مشت های کم جونی شد که توی سینه اش میزدم ... سینه ای که مامن همه تنهایی هام بود... هق زدم: چط...چطور ... تونس...تی ... و نگفتم که پست فطرت من عاشقت بودم ... که بودم ماضی گذشته بود و من با همه درد و ترسم نمی تونستم توی تنها 24 ساعت ادعا کنم که فعل بعد از عاشقی ماضی گذشته است. دستش که روی موهام نوازش وار می چرخید سنگین و دردناک بود من می دونستم که خراب میشم ... که می شکنم ... که این اعتیاد ریشه دار با این تضاد ترس و درد خارج از حد تحمل من مفلوک همیشه خدا تب آلوده ... که نفس های نامنظمم خیلی زود حقیقت رو پرت کرد توی صورتم ... یک لحظه درد اینکه برای آوید فقط یک موش آزمایشگاهی ام چنان زیاد شد که راه نفسم رو برید ... یقه پیراهن آوید رو چنگ زدم ... چشمای گشاد شده ام رو که دید حساب کار انگار اومد توی دستش که سریع ضربه های به پشتم زد و سینه ام رو ماساژ داد و من میون اونهمه درد پوزخند میزدم به نگرانیش ... نگران چی هستی مرد من ... آهان یادم نبود ... هنوز آزمایش نهایی مونده ... هنوز نتونستی عقده از دست دادن مادرت رو به بدن نحیف من تحمیل کنی ... هنوز وقت نکردی ... من نباید بمیرم نه؟! ... کاش بمیرم و داغش روی دلت بمونه که با افتخار فردا بگن که دکتر رضایی کاشف دارویی جدید با عملکردی فوق العاده است... ولی افسوس انگار بخت من سیاه تر از اون بود که توی مرگ پدر و مادرم توی یک روز و مرگ خودم در اوج درد خلاصه بشه... با ضربه های آوید راه تنفسیم باز شد و شش های حریصم بدون اجازه من حجم غلیظ هوا رو که پر از بوی آوید بود توی خودشون کشیدن.  

با ضربه های آوید راه تنفسیم باز شد و شش های حریصم بدون اجازه من حجم غلیظ هوا رو که پر از بوی آوید بود توی خودشون کشیدن. آویــــــد!... با تو ام مرد من ... با بوی تنت چکار کنم ... اینهمه کش و واکش می کشدم... نیازی به ویروس هپاتیت نیست ... ببین!... عشقت قبلاً ویروسی تر از هر ویروسی تمامم را آلوده کرده... 

- خوبی؟؟!!!

هه ... خوبم ... چرا که نه ... عشقم کمر به نابودیم بسته مگه می شه خوب نباشم ... مگه میشه!... کلافه از حال زارم بلند شد یک نگاه عمیق و طولانی بهم انداخت و از اتاق بیرون رفت.

***

خرد و خراب شاید بهترین توصیف برای حال این روزهام باشه سه روزه که آوید رفته و من توی حبس خانگی ام سه روزه که دارم تلاش می کنم ترک کنم... سه روزه که عجیب دردی توی تنم پیچیده.... سه روزه که استخوان درد دارم و آب از چشم هام همین جور شر و شر و می باره... سه روزه که خودم رو به در و دیوار می کوبم... دستم رو گاز می گیرم ... یقه ام رو چنگ می زنم ...تلاش می کنم عشق به شوهرم رو ترک کنم ... سه روزه که خوب خوب حال معتادای در حال ترک رو می فهمم و باهاشون همزادپنداری می کنم!... سه روزه که هوا برای نفس کشیدن نیست... دنیای بزرگ ، کوچیکه و من دیگه زیر سقف خونه ام بوی خدا رو احساس نمی کنم .... 

سه روزه که یکی که خواهرم بود و دیگه نیست پشت در اتاقم با زاری ازم می خواهد ببخشمش و جالب اینه که هر بار که در قبال بخشش ازش می خوام آزادم کنه که برم سکوت می کنه و اصلا به روی خودش نمی آره که چه پر توقعه ... سه روزه که حمام نرفتم ... برای دل شوهرم تر گل ور گل نکردم ... به استقبال کسی نرفتم ... کت کسی رو از روی سر شونه اش بر نداشتم... کیفی رو از دست کسی نگرفتم ... کفشی رو از روی علاقه توی جا کفشی جفت نکردم ... خسته نباشیدی با لبخند نثار کسی نکردم .... وایییییی لبخند عمیقی در جواب تحویل نگرفتم... سه روزه که زن نیستم .... دارم تمرین می کنم ... نوک بینیم رو تند و تند تکون بدم و دستام رو جمع کنم توی سینه ام ... می خوام موش باشم! ... شاید دردش کمتر باشه... آخه دکتر ها با موش ها نسبتی ندارند... غریبه اند... دکتر ها شوهراشون نیستند... حتما حتما دردش کمتره!

فرشته اومد سینی رو کوبید روی پاتختی و به من رنجور که مثل بچه یتیم ها گوشه اتاق کز کرده بودم با اخم نگاه کرد ... گفتم مثل بچه یتیم ها ... مگه بچه یتیم نیستم!....کاش نبودم کاش کسی رو داشتم تا توی این موقعیت به دامنش چنگ می انداختم ... که کمکم می کرد...

- خانم بلند شید یه چیزی بخورید!

جوابش رو ندادم نفسش رو با حرص بیرون داد و گفت: نذار مجبورت کنم

می دونستم که مجبورم می کنه ولی واقعا نمی خواستم غذا بخورم از بدنم متنفر بودم ... بخاطر وسیله بودنش ... بخاطر پله بودنش برای صعود( درست نوشتم؟!) یکی دیگه ازش متنفر بودم ... چرا باید برای حفظش کوششی می کردم .. 

قاشق غذا اومد سمتم ... یاد هستی افتادم ... هستی نامرد که از بعد رفتنم هیچ وقت سراغی ازم نگرفته بود و گوشی لعنتیش هیچ وقت روشن نبود!

سرم رو به سمت مخالف چرخوندم ... باز قاشق رو گرفت سمتم و روی لب هام فشرد همه زورم رو جمع کردم تا فکم رو تکون بدم 

- نمی خورم!

- باید بخوری دستور آقاست

پوزخندم نا خواسته بود ... دید و چیزی نگفت خشم توی نگاهش هر لحظه بیشتر می شد و من نمی فهمیدم چرا؟!

اونقدر خراب و خسته و ویرون بودم که نایی برای کنکاش حالات فرشته رو نداشتم ... 

- به نعفته که غذا بخوری ... هنوز نمی دونی توی چه موقعیتی هستی؟! ... نشستی عذا گرفتی که عشقم چنین و چنان ... حالم از اینهمه سادگی و بی دست و پا بودنت بهم می خوره

با بهت بهش خیره شدم ... منظورش چی بود ادامه داد: تیارا! ... غذات رو بخور و بذار امیدوار باشم که هنوز یه کم عقل توی اون کله پوکت هست

از حرف هاش تعجب کرده بودم ولی می دونستم که بیخود و بی جهت حرفی نمی زنه ... می دونستم که اون چیزی که توی نگاهشه و من هنوز نتونستم معنیش کنم یه معنی خاصی داره و یه روز روشن میشه!

باید قوی می بودم به قول فرشته عزا داری برای عشقی که اینقدر پسته واقعا چه دلیل داره .... دستم پیش رفت قاشق قاشق غذاها رو خوردم ... نه فهمیدم چه طعمی دارن و نه فهمیدم که سردن یا گرم ... نه نگاهی انداختم که اصلا چی می خورم ... همه تمرکزم روی اون بغض گلو گیر بود و لبخند نیمبندی که نمی دونم چرا این روزها از جلوی چشمم دور نمی شد

لبخند نادری روی لب های فرشته نقش بست انگار که خیالش از بابت موضوع مهمی راحت شده باشه اتاق رو ترک کرد . 

فرشته که رفت از غذا خوردن دست نکشیدم ... بغضم که بزرگ شد.... بیخ گلوم رو بست ... گوله گوله اشکام که شروع کرد به ریختن هم دست از غذا خوردن برنداشتم.... قاشق قاشق از غذایی که اصلا نمی دوستم چیه چپوندم توی دهنم ... قبل از اینکه لقمه قبلی رو قورت بدم لقمه بعدی رو با زور می چپوندم توی دهنم ... 

((با لب و لوچه آویزون به غذاهای سوخته ام نگاه می کنم دستمم حسابی می سوزه ... الانه که آوید برسه دیگه وقت ندارم گندی رو که زدم جمع کنم 

- تیارا خانم من اومدما نمیایی استقبال شوهرت 

دستپاچه از آشپزخونه میزنم بیرون کیفش رو با حواس پرتی می گیرم با خنده میگه : سلامت کو خوردیش خانومی!

بغض کردم و نمی تونم جوابش رو بدم سرم رو می اندازم پایین ... بو میکشه: این چه بوییه کل خونه رو برداشته!

سرم رو بیشتر توی سینه ام فرو می کنم و با همون بغض میگم: غذا سوخت

دستش رو میذاره زیر چونه ام و سرم رو بالا میگیره معلومه که داره خنده اش رو کنترل می کنه: غذا رو سوزوندی؟!

اخم هام بیشتر توی هم میره و لبام تا آخرین حد آویزون میشه و اشک توی چشمام جمع میشه فقط سرم رو تکون میدم دیگه نمی تونه خنده اش رو کنترل کنه محکم توی بغلش فشارم میده و مثل بابا ها میگه: عیب نداره کوچولو

لج می کنم ... از بغلش میام بیرون میگم: حالا گشنه می مونی .... همزمان یه قطره اشکم می چکه پایین

توی صورتم خیره میشه ... یه لحظه چشماش پر غم میشه میگه: تو برو تو آشپزخونه تا من بیام

میرم توی آشپزخونه و به گندی که زدم نگاه می کنم غذای سوخته و یه عالمه ظرف کثیف مثلا می خواستم فسنجون درس کنم آخه منو چه به این کارا 

- اوه اوه ببین چه کرده 

دماغم رو می کشم بالا و با اخم بهش خیره میشم دوست ندارم مسخره ام کنه با صورت خندون جلو میاد یه نگاه به غذای سوخته ام که اصلا قابل تشخیص نیست می اندازه و میگه : حالا این چی چی بوده

- فسنجون .. آوینا گفت خیلی دوست داری

غم توی چشماش هر لحظه سنگین تر میشه ولی لباش می خنده میگه: بذار اول از شر این هوای آلوده خلاص شیم 

پنجره ها رو باز می کنه پیش بند می بنده لبخندی نا خواسته میاد رو لبم ظرف های نشسته رو جمع می کنه و میذاره توی ظرفشویی و روی کابینت رو دستمال می کشه ... همینطور بلا تکلیف وسط آشپزخونه وایسادم و نگاش می کنم ... چشماش رو گرد می کنه و میگه: نمیایی کمک ...دلم براش ضعف میره ... میگم: چیکار کنم!

- بیا اول یه فکری واسه این شکم های گرسنه بکنیم هووووم

- چی درست کنیم

- فسنجون رو که کلا بیخیال نظرت درمورد جغوک بریزو چیه

- هاااان ...چی چی؟!

ژست میگیره و میگه : خوووب مواد لازم سیب زمینی 2 عدد ... گوشت چرخ کرده خیلی ... رب به مقدار لازم و ادویه طبق ذائقه اتون

خنده ام میگیره میگم: منکه بلد نیستم

- سر آشپز قراره بهت شام بده شما بپر گوشت رو بذار یخش وا بره 

- اطاعت میشه

خندون میرم سمت یخچال آوید سیب زمینی بر میداره و تند تند پوست میکنه و بعد نگینی اشون می کنه 

- ابتدا سیب زمینی ها رو نگینی کرده و سپس سرخ می نماییم ...

همزمان سیب زمینی هارو می اندازه توی روغن ادامه میده: خانم های عزیز دقت داشته باشید که خوشگل سیب زمینی هارو طلایی کنید 

غش غش می خندم میگه : شما یه پیاز واسه من خورد کن ببینم بلدی یا نه؟!

پیاز رو ریز ریز خرد می کنم بهش میدم سیب زمینی ها رو از روغن می کشه بیرون و پیاز رو می ریزه توی روغن و میگه: توی این مرحله باید پیاز رو تا جایی که نرم بشن تفت بدیم یکم که پیاز ها تفت خورد گوشت رو اضافه می کنید 

کنترل خنده ام واقعا دیگه سخته رسما قهقهه میزنم آوید اخم ساختگی می کنه و میگه: کوفته! ... چرا می خندی

دیگه نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم از گردنش آویزون میشم و محکم می بوسمش منو عقب میزنه و میگه: آهای متقلب می خوای حواس منو پرت کنی تا غذای منم مثل مال خودت بسوزه

گوشت رو میریزه و بهش رب و نمک و ادویه میزنه یکم که سرخ شد دوباره سیب زمینی ها رو میریزه توی گوشت ها و زیرش رو خاموش می کنه دستهاش رو محکم بهم میزنه و میگه: خوب غذای ما آماده است امیدوارم این غذا رو توی خونه درست کنید و لذت ببرید!

غذا رو می کشم توی ظرف و با هیجان انگار که کشف بزرگی کرده باشم میگم: پلو هم داریم اون نسوخته

آوید بلند بلند میخنده و محکم لپم رو بوس می کنه و میگه: تو چقدر شیرینی دختر)) 

... پوزخند ناخواسته ام به افکارم باعث شد غذا بپره گلوم ... با سرفه اول هر چی که چپونده بودم توی دهنم پخش شد بیرون و با سرفه های بعدی چشمام اشکی شد و نفسم تنگ .... 

تنگ می شوی نفسم

باکی نیست

اگر مژده مرگ بدهی 

چه خوب می شود اگربی نفس شوم... بمیرم....

خیانت بزرگی دیده ام نفسم ... تنگ می شوی

بشو 

باکی نیست

یکی یه لیوان آب گرفت جلوم ... همین جور سر پایین بدون اینکه نگاهش کنم بی معطلی آبی رو که می تونست از خفگی نجاتم بده رو سر کشیدم ... یهو یه چیزی مثل یه چراغ توی دلم روشن شد... یکی انگار زد توی گوشم... یکی منو از خواب خرگوشی بیدار کرد... منی که می خواستم بمیرم چرا لیوان آب رو برای نجات اینطور بی معطلی سر کشیده بودم ... دیدی تیارا هنوز تسلیم مرگ نشدی ...

- بهتری؟!

با شنیدن صداش سرم رو بالا گرفتم ... مردم بود همونی که سه روز تمام بال بال زده بودم تا دردی رو که به جسم و روحم تحمیل کرده بود حل کنم ... همونی که تمام خودم رو آویزون کرده بودم تا ازش متنفر بشم ... حالا با ته ریشی که مرتب نبود و موهای نامرتب تر و چشم های غمگین و لبخند نیمبند جلوم نشسته بود و قیافه اش بدجور غمگین می زد

- منو ببخش تیارا من خیلی بهت بد کردم!

دستش اومد نزدیکم ... نکن آوید هنوز اونقدر قوی نیستم ... هنوزم توی خودم اعتیاد به تو می بینم ... برای ترک سه روزه ام خیلی زوده این وسوسه تنت ... 

- نکن 

دستش رو پس کشید و مشت کرد منقبض شدن تمام عضلاتش رو به خوبی می دیدم یه چند لحظه توی سکوت بهم خیره شد و بعد یکهو به طرفم خیز برداشت و قبل از هر عکس العملی از طرف من دستم رو محکم کشید و پرتم کرد روی تخت قبل از اینکه بخوام اعتراضی بکنم هیکلش رو انداخت روم ... یه لحظه از حس سنگینی بدنش یاد روز های خوشم افتادم وقت هایی که سر مست از عطر تنش خوشبختی رو مثل یه هاله دور سرم میدیدم و فکر می کردم تا آخر عمرم با آوید حتی آبم قرار نیست توی دلم تکون بخوره 

(( از خواب بیدار میشم ... به بدن دردناک و کوفته ام کش و قوسی میدم نگاهم که به مرد خوابیده کنارم می افته نا خودآگاه لبخند تمام صورتم رو پر می کنه .... یکم زیر دلم تیر می کشه ... اهمیتی نمیدم .... یاد بوسه ها و دوستت دارم های شب گذشته داغم می کنه .... با اینکه از دنیای دخترانه ام فاصله گرفتم ولی اصلا احساس بدی ندارم یه جور حس خوب دوست داشته شدن توی تنم رسوخ کرده ... غرق صورت معصومش توی خواب میشم ... دزدانه از لبهاش یه بوسه می گیرم ... اونقدر تند و دزدکی که خودمم حسش نمی کنم ولی عجیب بهم می چسبه ... دستم رو می کشم روی مژه هاش ... لبخندم هی بزرگ و بزرگ تر میشه ... دست می کشم روی گردنم ... جایی که همین دیشب آرامگاه بوسه هاش بوده .... لبخندم کل تخت رو گرفته ... دست می کشم توی موهام .... به یاد دست های نوازشگرش که موهام رو شونه می زد ... تکون تکون می خوره و لبهاش رو جمع می کن... دست می کشم روی لبهاش ... لبخندم کل اتاق خواب رو گرفته .... باز دوباره یواشکی یه بوسه کوتاه روی لب هاش می زنم ... دستش رو می اندازه دور شونه هام و توی بغلش می گیرتم سنگینی بدنش رو می اندازه روم! با همون چشم های بسته و صدای خواب آلود میگه: هی خانم تو چقدر هیزی ! 

خجالت می کشم و سرم رو توی سینه برهنه اش قایم می کنم ... صدای خنده های اون کل خونه رو گرفته.))

.... سرش رو کرد میون موهام و با صدای خش داری گفت: دلم برات تنگ شده بود تیارا چقدر این سه روز سخت گذشت 

آره آوید سه روز گذشته سخت هم گذشته ... خیلی سخت! مرسی که یاد آوری کردی ... ممنون که یادم انداختی که چقدر پستی ...چقدر بدبختم ! که چه خوش باورم!... دستم رو حائل کردم بین خودم و خودش ... دستم رو فشردم توی سینه اش ولی یه سانت هم تکون نخورد .... شروع کردم به تقلا لبهاش که به قصد لب هام نزدیک شد سرم رو محکم به طرفین تکون دادم و خواستم چنگش بندازم که متوجه شد و مچم رو میون پنجه های بزرگش سیر کرد

- اینقدر تقلا نکن تیارا 

- ولم کن لعنتی ... ولم کن

داشتم زیر بار عشق! له می شدم... داد کشیدم: خداااااااااااااااااا ....  

از جیغم عصبی شد دستش رو گذاشت روی دهنم تا باز داد نزنم با دست آزاد شده تا اونجایی که قدرت داشتم محکم زدم توی گوشش یهو انگار که از خواب پریده باشه عقب نشست و با بهت بهم خیره شد نفس نفس زنون خودم رو چسبوندم به تاج تخت خودم، روحم و اعصابم همه له شده بودیم این یکی خارج از توانم بود ... شوهرم می خواست بهم ت...وز کنه ... دست انداختم توی موهام و کشیدم یه دسته گنده از موهام رو کندم آوید هراسون به موهای کنده شدم نگاه کرد... دلم خنک نشد باز دست انداختم توی موهام اومد سمتم تا مانع بشه که داد زدم: روم آزمایش کردی باشه فهمیدم دنبال پول بودی یا یا شهرت یا چه می دونم نجات بشریت باشه فهمیدم قبول ... ولی نامرد این یکی چی اینو کجای دلم بذارم هم آغوشی به زور آره آوید ... 

التماس کرد: غلط کردم ببخشید دلم برات تنگ شده بود ... 

صورتم رو با ناخونام خراش دادم: دلتنگ من؟! ... دلتنگ موش آزمایشگاهیت شده بودی

محکم زدم توی صورتم : وایییییی آوید تو این بودی.... واییییییییییییی .... وایییییییییییییی

باز دوباره محکم یکی دیگه کوبیدم توی صورتم نالید: نکن تو رو خدا نکن

داد زدم : نگو خدا ... نگو قسمم نده به خدا .. مگه تو خدا می شناسی مگه تو خدا داری؟!

دستای لرزونم رو گرفت توی دستش : باشه باشه هر چی تو بگی من پست کثافت رذلم 

دستام رو محکم کشیدم داد زدم: بروووووووووو ... گمشو برووووو

- تیارا.....

قلبم درد گرفته بود ... روحم پاره پاره شده بود ... بت من شکسته بود ... سرم رو از پشت کوبیدم به تاج تخت ... دلم خنک نمی شد ... خنک نمی شد ... دوباره کوبیدم ... دستش رو گذاشت بین سر من و تاج تخت ... هق هقم کل خونه رو برداشته بود ... دلم ولی خنک نمی شد 

با احتیاط بهم نزدیک شد صداش پر از بغض بود : دلم تنگ شده بود... راست میگم .... تیارا اگه منو ببخشی ... دوباره شروع می کنیم ... هان؟!.... گور بابای دارو ... گور بابای هر چی هپاتیتیه ... تیارا ازم متنفر نباش ... من دوستت دارم!

با سوءظن نگاهش کردم غم توی چشماش اونقدر زیاد بود که دیگه هیچ چیز دیگه ای رو نمی تونستم از توی چشماش بخونم خم شد دستم رو بوسید دستم رو پس کشیدم ... سرش رو روی پام گذاشت دامن لباسم رو چنگ زد : غلط کردم تیارا ... ببخش اشتباه کردم ... بگذر

- دیگه نمی تونم باورت کنم ... همه اعتمادم از بین رفته ...

سرش رو بالا گرفت و زل زد توی چشمام قهوه ای چشماش تیره بود ... مثل چای جوشیده ... قطره قطره اشکاش که باریدن سرش رو توی دامنم پنهون کرد و نالید: روزی صد بار خودم رو لعنت می کنم روزی هزار بار ... کاش به حرف های امیرحسین و آوینا گوش داده بودم ... من خیلی خرم می دونم ... فکر می کردم که وقتی به نتیجه برسیم همه چیز تموم میشه و بدون هیچ دغدغه ای باهم زندگی می کنیم.... کاش هیچ وقت نمی فهمیدی تیارا

هق هق مردونه اش وقتی اونطور سرش رو توی دامنم قایم کرده بود و شونه های پهنش می لرزید دلم رو بدرد می آورد ولی نمی تونستم دوباره شروع کنم نمی خواستم! لب زدم: اگه اعتماد دوباره منو می خواهی ولم کن تا برم ... بذار باورم بشه که منو برای خودم می خواهی

سرش رو بالا کرد و مبهوت بهم زل زد به سختی گفت: می خوای تنهام بذاری؟!

سوزش قلبم به اعصابم نیشتر میزد غریدم: اونوقت این کارم بدتر از کاریه که تو با من کردی که اینطور به بهت بهم زل میزنی

سرش رو پایین انداخت قطره های اشکش روی دامن قهوه ایم منظره بدی رو ایجاد کرده بود ... قلبم بدجوری می سوخت.... من حتی حالا هم ... بعد از اینهمه فلاکت عجز این مرد رو نمی خواستم ... بد کرده بود ... می دونستم ولی ... دست نوازشگرم که توی موهاش لغزید نگاهش رنگ تعجب گرفت و قلبم بدجوری تیر کشید همین چند روز پیش بود که با لذت اینکارو می کردم ولی حالا این نوازش بدجوری درد داشت ... لبخندش رو که دیدم انگار کسی روی عقلم پرده کشید در نهایت شگفتی این من بودم که خم شدم و لب های لرزونش رو بوسیدم .... هر چند محو ... هر چند کوتاه ... ولی بوسیده بودمش! تکون سختی خورد .... خودش رو جلو کشید و پرده روی عقلم کنار رفت عقلم تشر زد(چه غلطی می کنی) احساسم نالید ( نمی تونم درد کشیدنش رو ببینم آوید توی تک تک سلول هام نفوذ کرده) و من میون همه کشمکش های ذهنم یک لحظه گوش به فرمان عقلم عقب نشسته ... دستم از شدت هیجان وارده لرزیده و ناباور روی گونه ام نشست... نگاه آوید دیگه تیره نبود زمزمه کرد: هنوزم دوستم داری تی...

با اومدن فرشته حرفش نیمه کاره موند سریع اخم کرد و تشر زد: کی گفت بدون اجازه بیای تو اتاق برو بیرون

- آقا ، خانم دکتر زنگ زدن ... گفتن که کار مهمی دارن

- برو الان میام 

- گفتن فوریه....

آوید یه نگاه به من انداخت و با اوقات تلخی گفت: خیلی خوب ... 

- الان میام خوب!

بی حرف ... گیج و منگ فقط نگاهش کردم

بی حرف ... گیج و منگ فقط نگاهش کردم .... از خودم تعجب کرده بودم ... چطور تونسته بودم مردی رو ببوسم که از همه من به بدترین شکل ممکن سوءاستفاده کرده بود ... کسی توی ذهنم گفت( ولی پشیمون شده ) یکی داد زد ( خاک برسرت .. باورت شد؟!) و یکی دل سوزاند برام ( خوب سخته ) و من برای فرار از این همهمه که همه به آوید ختم می شد سرم رو محکم تکون دادم تا بریزه بیرون هر چی آویده و آویدیه .... هراسون و هیجان زده وارد اتاق شد و گفت: باید برم ! زود بر می گردم!

زبونم نچرخید بپرسم که چی شده ... ذهن مقایسه گرم شروع به تکاپو کرد مسلما اگر همین هفته پیش آوید اینطور برافروخته بهم می گفت که باید بره حتما پا پیش می شدم که چی شده و تا بره و برگرده از فرط دلشوره می مردم ولی حالا سخت و سنگی فقط بهش زل زدم و خودم به این نتیجه رسیدم که دچار چندگانگی شخصیتی شدم که یک لحظه می بوسمش و لحظه دیگه سرد و بی تفاوت از دلنگرونی هاش می گذرم! بی حواس پیشونیم رو بوسید و با همون پیرهنی که توی تنش چروک شده بود بیرون رفت! حالا که رفته بود احساس کردم هوای نفس کشیدن یکم بیشتره شده و می تونم ذهنم رو که فقط به سمت آوید می رفت به جاهای دیگه بکشم! هر چند هنوزم یه چیزی مثل یه میدون مغناطیسی سعی داشت ذهنم رو به سمت تصویر آوید پشیمون گریون چند دقیقه پیش بکشونه ... مثل معتادی که هر چی می خواد ذهنش رو به چیزهای دیگه بکشونه تهش باز همه چیز ختم میشه به مواد! و من خوب می دونستم که باید با این اعتیاد مبارزه کنم هر چند که هر از گاهی بزنم توی جاده خاکی و مثلا یهو بیهوا توی بغلش زار بزنم یا بذارم دست بندازه دور گردنم و یا ببوسمش یا وقت رفتن پیشونیم رو ببوسه ترک یکباره آوید منو می کشت یقین داشتم! باید ذره ذره همه ذره های وجودم رو که با آوید عجین شده بود از وجودش پاک می کردم مثل دارویی که اون ذره ذره توی وجودم ریخته بود و باید ذره ذره از شر اونم خلاص می شدم ... من همت یک حرکت یکباره رو نداشتم و انگار اصلا نمی ترسیدم که دیر بشه!

***

نمی دونم بعد از اون تلفن آوینا چه به سرش اومده بود ولی از اونموقع به بعد بدجوری مثل مرغ سرکنده بال بال میزد ... هیچ به اعصابش مسلط نبود!... مدام با تلفن حرف میزد و هی میرفت بیرون نه توی فکر من بود و نه توی فکر کاری که با من داشت! تشویش رو به خوبی می تونم توی تک تک حرکاتش ببینم، بیشتر بیرونه ولی لحظه هایی که هست و برای تظاهر به پشیمونی برام از بخشش میگه خوب می تونم پشت همه لبخند هاش ترس رو ببینم ... کاش می تونستم بفهمم کی این آتیش رو توی جونش انداخته که مدام در حال جلز و ولزه ... و من از تک تک لحظات آشفتگی آوید استفاده می کنم ... کم کم دارم با خودم کنار میام ... کم کم باورم میشه که مرد رویاهام فقط یک پزشک دیوونه است ... هر چند سخت هر چند طاقت فرسا باید باور کنم این بوی گندی که توی کل خونه پیچیده بوی گند خیانته ... آهسته آهسته مغزم رو دارم از آوید پاک می کنم ! .... وچقدر افسوس که از شستشوی مغزی هیچی نمی دونم ... 

در با شدت باز شد و من بی هوا توی خودم مچاله شدم آویناست رنگ پریده و زار از دیدن قیافه اش به شدت تعجب کردم رنگ پریده و هراسون دستم رو گرفت و گفت: پاشو ... پاشو تا آوید نیومده

گنگ فقط بهش زل زدم ... مغزم قفل کرده بود قدرت حلاجی نداشت فشار دستش رو بیشتر کرد و بلند تر گفت : تیارا زود باش الان میرسه 

مغزم شروع به آنالیز کرد آوینا می خواهد آزادم کنه ... همزمان با این فکر استرس به همه وجودم چنگ انداخت با اینحال به فرمان مغزم از جام بلند شدم و بی حواس دنبال چیزی گشتم تا با خودم ببرم شناسنامه ای مدرکی لباسی چیزی... آوینا با استرس گفت: وقت نیست چیزی برداری ... امیرحسین بیرون منتظرته زود باش

دستم لباسی رو چنگ زده بود ول کرد ... دنبالش به طرف در هال که نیمه باز بود دویدم نمی دونم فرشته رو کجا سر به نیست کردن ولی مهم نیست همه تمرکزم رو روی دری گذاشتم که ازش رد شدم حس انگشتای افتاب روی پوستم لبخند به لبم آورد و استرس توی وجودم چند برابر شد حالا که تا حدی آزادی رو لمس کرده بودم برای داشتنش از هر وقت دیگه ای حریص تر شدم و همین حس باعث شد برای لحظه ای زانو هام از حس زندانی شدن دوباره به لرزش بیفتن و سکندری بخورم ... حیاطی که همیشه عاشق بزرگیش بودم حالا به نظرم عذاب آور می رسید چرا در خونه اینقدر دور بود! آوینا دستم رو کشید و تشر زد: زود باش دیگه

خودم رو جمع و جور کردم آوینا انگار به خودش دلداری می داد، گفت: زودباش تیارا امیرحسین درست پشت دره 

دستش که در رو لمس کرد یه لحظه از فشار اونهمه حس های مختلف توی سینه ام چشمام و رو بستم! 

دستش که در رو لمس کرد یه لحظه از فشار اونهمه حس های مختلف توی سینه ام چشمام و رو بستم!

- هییییییییییییییین

با صدای هین کشیده آوینا چشم هام رو باز کردم و همزمان با گشاد شدن چشمام از ترس دست آوینا رو چنگ زدم و به یه امید واهی سرک کشیدم توی کوچه تا شاید امیرحسین رو ببینم 

- خائن

- آوید!!!!!!!

با فشار دست آوید هر دومون توی حیاط ولو شدیم نگاهی به آوینا انداختم رنگش از قبل هم پریده تر شده بود و از استرس زیاد می لرزید من ولی باید برای آزادیم می جنگیدم سریع از جام بلند شدم باید کمک می خواستم 

- کممممممممک .... یکی کمکم کنه .... کم....

دست بزرگ آوید که روی دهنم چسبید صدام توی گلو خفه شد با هر دو دستم دستش رو چسبیدم آوید غرید: آوینا گمشو داخل زوووود

آوینا از جاش بلند شد و من با وجود همه تقلا هام به دنبال آوید کشیده شدم همه فکر و ذکرم دری بود که داشتم ازش فاصله می گرفتم ... خداااا ... می دونم که توی این خونه پر از خیانت نیستی ولی حالا ... الان که زیر آسمونت ایستاده ام ... کمکم کن!.... فاصله ام که با در بیشتر می شد تقلا هام کمتر می شد ... انگار هر روزنه ای که به امید در قلبم منتهی می شد با هر قدم آوید بسته می شد ... و درست وقتی که در هال رو محکم بست و منو روی زمین ولو کرد حس کردم برای همیشه باید اینجا بمونم ... اشک های مزاحم رو پس زدم و به آوید توپیدم: بذار برم چی از جونم می خواهی

آوید بی توجه به من سمت آوینا رفت که کنار کاناپه ایستاده بود و مثل جوجه می لرزید قبل از اینکه حتی بخواهم حدس بزنم چه کاری می خواد بکنه کوبید توی صورت آوینا جوری که پرت شد روی کاناپه و من نطقم کور شد فریاد زد: به من خیانت می کنی ... با اون امیرحسین بی همه چیز دست به یکی می کنی 

سرش رو نزدیک آوینا برد طوری داد زد ( آررررررررره!) که گلوی خودش پاره شد و گوش ما کر ... این روی آوید رو ندیده بودم ... هیچ وقت عصبانیتش رو ندیده بودم ... باورم نمی شد که دست روی خواهرش بلند کرده باشه ... و آوینا ناباور تر از من دستش رو روی صورتش گذاشته بود و جیکم نمی زد ... حتی گریه هم نمی کرد ... آوید با خشم گفت: برو بیرون دیگه نمی خوام ریختت رو ببینم

لرزون از جاش پاشد و اومد سمت من با بغض گفت: من سعی خودم رو کردم دیگه بیش تر از این نمی تونم پیش برم پای خودم و برادرم و مردی که دوستش دارم در میونه متاسفم تیارا

نگاهم از دستش که روی شونه ام بود سرید و رفت و رسید به سرخی گونه اش نالیدم: پس من چی؟! 

اشک هاش شروع به باریدن کردن دهن باز کرد چیزی بگه که با داد آوید خفه شد: مگه نگفتم برو

محکم بغلم کرد و درگوشم زمزمه کرد : یه راه دیگه برات باز کردم ... خدا کنه اینبار شانس بیاری

ازم که جدا شد توی قرمزی چشماش یه برق امید دیدم ناباور بهش نگاه کردم لبخند زد و آروم گفت: بار بعدی نمی دونم کی ... ولی فقط به خودت بستگی داره ... اینبار تنهایی تیارا ... منو ببخش!

از جاش پا شد و عمیق به صورت کبود از عصبانیت برادرش نگاه کرد و گفت: به نفع خودت بود ... می خواستم از این عذاب هر روزه نجات پیدا کنی!

آوید سرش رو پایین انداخت و چیزی نگفت و آوینا منو با یه دنیا بهت و ناامیدی رها کرد و رفت صدای بسته شدن در هال که اومد یه چیزی توی اعماق قلبم ریشه گرفت ... یه حس .. نفرت! ... نفرت از مردی که با بی رحمی تمام همه آروزهام رو به لجن کشیده بود و من انگار به این تلنگر نیاز داشتم تا از خواب خرگوشی بیدار بشم و ببینم که این مرد تا چه حد پسته 

- پس این فرشته کدوم گوریه؟!

توی آشپزخونه و اتاق فرشته رو گشت و دست آخر هم اونو بیهوش و دست و پا بسته توی اتاق کار خودش پیدا کرد دست و پاش رو باز کرد و بهوشش آورد و من تمام مدت بهش خیره موندم ... یه چیزی مثل یه ماده چسبناک سیاه هر لحظه بیشتر و بیشتر توی وجودم پیش روی می کرد و منو سیاه و سرد و تیره می کرد . کارش که تموم شد برگشت و به من خیره شد همون طور که دندون هاش رو روی هم می سایید گفت: به حساب تو هم میرسم حیف که امیرحسین اون گند رو بالا آورده و وقت ندارم واگر نه بهت نشون میدادم فرار یعنی چی ... حالا هم برو توی اتاقت از این به بعد حتی حق نداری که از اتاقت بیایی بیرون .... 

بدون هیچ واکنشی با نگاهی که خودم خوب می دونستم چقدر یخ زده است نگاهش کردم یه لحظه از دیدن نگاهم حیرون شد ... با خشم نزدیکم شد و بازوم رو چنگ زد و دنبال خودش توی اتاق کشید و داد زد: فقط برای دستشویی رفتن حق داری بیایی بیرون فهمیدی

درو محکم و با شدت بست و بلا فاصله قفلش کرد ... تا شدم ... و روی زمین نشستم ... ماده سیاه وجودم رو داشت در بر می گرفت و درد داشت ... دستام رو توی شکمم جمع کردم و عق زدم ... خاطرات آوید رو عق زدم ... لمس دستاش ... لبخند هاش ... احساساتم به آوید ... همه رو عق زدم ... آوید رو عق زدم!

نمی خوام ، نمی خورم ... تو دروغگوی پست لعنتی گفتی که دیگه نمی خوای اینکارو باهام بکنی ...

فکم میون مشت بزرگش اسیر بود و تقلا فقط درد بهمراه داشت ... خسته از تقلاهای من با ضرب پرتم کرد و من خودم رو گوشه اتاق مچاله کردم و از ترس به فک دردآلودم هم دست نکشیدم مبادا که تحریک بشه و اون قرص های سفید رنگی که باعث سیاهی و تباهیم بودن رو به خوردم بده ... خشمگین به سمتم خیز برداشت و داد کشید: اونجوری گفتم شاید بشه دوباره خرت کرد .... ولی پررو شدی ... فرار کردی... من از همه چیزم گذشتم تا این آزمایشات رو تکمیل کنم نمی ذارم تو خرابش کنی 

چه همتی داری آوید! ... اینهمه تلاش برای به لجن کشیدن فرشته ای که توی ذهنم از تو ساختم لازم نیست ... خیلی پیشتر هم بوی گند خیانتت مشام ذهنم رو پر کرده بود .... اینهمه زور نزن!

پوزخند که زدم جری تر شد و تمام صورتش از عصبانیت کبود و دستش درد نکنه چون کار منو برای متنفر شدن آسون می کرد ... خیلی آسون!

- فرشتـــــــــــــــــــــ ــــــــــه!

فرشته اخمو و درهم وارد اتاق شد : بله آقا؟!

بدون اینکه چشم از چشم هام برداره غرید: دارو های خانم رو بهش بده

نگاه از نگاه خشمگین آوید برداشتم و به طرف فرشته گارد تدافعی گرفتم فرشته ریشخندم کرد خوب توی چشماش می خوندم که انگار می گفت آخه جوجه تو مثلا می خوای چه غلطی بکنی 

و من جوجه حالا که اینقدر سیاه و تاریک و تیره بودم حس می کردم می تونم هرغلطی بکنم آوید اتاق رو ترک کرد و من موندم و قرص های سفید و چشم های خشمگین فرشته در که بسته شد اباژور رو از روی پاتختی چنگ زدم سیمش از برق در اومد و لبخند فرشته عمق گرفت با صدایی که دیگه نمی لرزید داد زدم: به خداوندی خدا اگه بخوای به زور بهم قرص بدی با همین اینقدر میزنمت که بمیری

فرشته ولی به طرز غیر منتظره ای ساکت بود بهم که نزدیک شد آروم لب زد : جیغ بکش

با چشم هایی که از تعجب و سوءظن و ناباوری ریز شده بود بهش خیره شدم باز دوباره آروم زمزمه کرد: جیغ بکش بزن یه چیزی رو بشکون تا باور کنه که دارم به زور بهت دارو میدم زودباش

قبل از اینکه سکوت یکباره اتاق آوید رو به اینجا بکشونه آباژور رو کوبیدم رو روی زمین داد کشیدم: ولم کن ... نمی خوام 

فرشته بلند و محکم گفت: دستور آقاست زود باشید خانم

میون جیغ جیغ های من قرص ها رو انداخت توی لیوان و میون تشر زدن های خودش حلشون کرد توی آب و ریختشون زیر تخت و بدون اینکه مجالی بهم بده تا ازش توضیح بخواهم گفت: چه خوابت میاد چه نه فقط بگیر بخواب هر چی هم شد بیدار نشو

اینو که گفت سریع اتاق رو ترک کرد ... صدای ضعیفش وقتی که به آوید گزارش کار میداد به گوشم می خورد 

و من مبهوت بودم از اینکه چرا و چطور ...

با اینحال سریع توی تختم رفتم و مرتب و آروم خوابیدم صدای باز شدن در هم که اومد .. تخت هم که از حضور کسی بالا و پایین شد ... دستی هم که توی موهام چرخید ... نفسی هم که لاله گوشم رو قلقلک داد هم با عث نشد وسوسه بشم که پلک هام رو باز کنم ... برای دیدن چهره جذاب سابق و منفور الان دیگه هیچ تمایلی نداشتم ... از اتاق که بیرون رفت نفسم رو با آرامش بیرون دادم ... صداش رو از فاصله نزدیکی انگار درست پشت در اتاقم می شنیدم

- من باید برم جایی کار دارم دو سه روزی نیستم ... نیام ببینم تیارا نیست که وای به حالت ... مراقب باش فرشته اشتباهی که بار قبل کردی رو بخشیدم ولی اگه یه بار دیگه از این اشتباهات بکنی با دکتر فروتن صحبت می کنم تا ...

- خیالتون راحت آقا اینبار چهار چشمی مراقب همه چیز هستم

- قبل از رفتنم میدم قفل خونه رو عوض کنن که فقط خودت کلید داشته باشی ... ساکم رو جمع کن مدارک و لباس تمیز برام بذار الان هم یه قهوه بده بخورم که این دختره حسابی اعصابم رو خورد کرده اون خورده شیشه ها رو هم جمع کن بیدار میشه دست و پاش رو زخمی میکنه!

- چشم

توی دلم به نگرانی احمقانه اش پوزخند زدم ... فکرم ولی درگیر تر از این حرف ها بود ... باید می فهمیدم فرشته کیه ... باید از زندگیش با خبر می شدم ... کم کم باورم می شد فرشته چیزی که نشون میده نیست ... دنبال دلیلی می گشتم تا بدونم که چرا بهم کمک کرد و دنبال دلیل دیگه ای که چرا این کمکش رو بیشتر نمی کنه و نمی ذاره که برم و اینکه چرا تا این حد نگران وجهه خودش پیش آویده ... نمی تونستم باور کنم که همه چیز به درآمدش منوط میشه مسلما می تونست کاری رو که الان می کنه با تنش های خیلی کمتر توی یه خونه دیگه انجام بده ... چیزی بود ... مسلما چیزی بود و من مثل همیشه بی خبر بودم ... صدای خرش خرش که بلند شد آروم لای پلک هام رو باز کردم نگاهش که چشم های بازم افتاد بدون اینکه تغییری توی موضعش بده همونطور که دولا بود و جارو زد اشاره کرد که آوید توی اتاقه قبل از اینکه چشم هام رو ببندم با حرکت لب گفتم : ممنون 

حس رضایتی توی چشم هاش نشست و من چشمهام رو بستم 

 پاشو تیارا آقا داره میره گفت باید قبلش باهات حرف بزنه

چشم هام رو باز کردم و متعجب به فرشته نگاه کردم: یعنی چکارم داره 

از صورت سفت و سختش فهمیدم که چیز خوبی در انتظارم نیست قبل از اینکه پاشم آروم زمزمه کرد: خودت رو خواب آلود نشون بده

سرم رو تکون دادم و به محض اینکه وارد هال شدم یه خمیازه بلند و بالا کشیدم از اونها که اشک توی چشم آدم جمع میشه آوید با یه لبخند محو به قیافه هپلی من چشم دوخته بود خیلی سخت نبود که بفهمم داره تو گذشته ها سیر میکنه گذشته ای که اونقدر دور نبود تا بتونیم فراموشش کنیم روی مبل خودم رو ولو کردم و کش و قوسی به خودم دادم و با صدایی که بیشتر از حد معمول کشش میدادم گفتم: چرا دست از سرم بر نمیداری

لبخند رو صورتش ماسید یه لحظه انگار تازه زمان و مکان یادش اومده باشه گیج و ویج بهم زل زد و من برای تلخ کردن کامش نیش زدم: نشناختی! ای بابا منم موش آزمایشگاهیت

اخم هاش رو توهم کشید و گفت: وقتی برای شنیدن خزعبلاتت ندارم برای یه کار مهم سه روز خونه نیستم خواستم بهت هشدار بدم که بهتره فکر فرار به سرت نزنه

دندونام رو روی هم سابیدم و همونطور از بین دندون های کلید شدم غریدم: و اونوقت اگه به حرفت گوش نکنم چی میشه؟!

پوزخندی بهم زد و گفت: بد می بینی

- هه بدتر از این؟ ... بد تر از زندانی شدن؟... بدتر از اینکه شوهرم برای پیشرفت، داروهاش رو روم آزمایش می کنه؟ ... بدتر از اینکه قراره منو به ویروس هپاتیت آلوده کنه تا ببینه داروش صد در صد موفقه یا نه؟ ... بد می بینم؟! ... داری جک میگی مگه نه... بدتر از همه اینا چیه؟!

عبوس و تو هم نگاهم کرد و خشک گفت: حرفم رو زدم تو هم شنیدی بهتره که تو گوشت رفته باشه حالا هم میری توی اتاقت توی این چند روز بهتره که داروهات رو مصرف کنی چون وقتی که برگردم دیگه همه چیز رو تمام می کنم! همه چیز!

یه لحظه از تهدیدش تکونی خوردم سه روز ... فقط سه روز فرصت داشتم تا خودم رو از این سیاهچال مرگ بیرون بکشم! یه چیزی توی دلم پیچ خورد و بی رحمانه به قلبم چنگ انداخت ... تمام نفرتم رو ریختم توی نگاهم و داد زدم: ازت متنفرم آوید .... 

سرش رو انداخت پایین و نالید: می دونم ... 

دیدن قیافه نادمش بیشتر از هر چیزی حالم رو بهم میزد ... اینهمه دورویی برام غیرقابل تحمل بود ... سنگین و لرزون از جام بلند شدم و راه افتادم سمت اتاق مشترک کذاییمون که این روزها تبدیل شده بود به سلول انفرادی من 

قبل از اینکه در و ببندم گفت: نذار بدتر از اینی که هستم بشم ... 

حتی بر نگشتم نگاهش کنم بدتر از این مرد مگر کس دیگه ای هم بود... در و محکم بهم کوبیدم و روی تخت نشستم...نمی دونم چقدر توی اتاق موندم و میون سر و صدا که برای عوض کردن قفل ها براه انداخته بودن به هزار راه ممکن و غیرممکن برای فرار کردن فکر کردم که با صدای فرشته از جام پریدم

- رفت!

نگاهش کردم عمیق و طولانی یعنی می تونستم روی این زن برای فرار حساب کنم ... از تصور اینکه نتونم از این زندان خلاص بشم و آوید بتونه نقشش رو عملی کنه مو به تنم راست شد ... باید به هر ریسمانی چنگ میزدم ... باید فرشته رو راضی می کردم ... کنارم نشست و گفت: می دونم چی توی فکرته ولی من به خانم دکتر هم گفتم نمی تونم روی زندگی فؤاد قمار کنم 

مستاصل نگاهش کردم اول باید می فهمیدم توی زندگی این زن چه خبره شاید یه دستاویز پیدا می کردم چیزی که بتونم با تکیه بر اون تصمیمش رو عوض کنم

- فؤاد کیه؟!

- پسرم!

با چشمهای گشاد شده تکرار کردم: پسرت

غم بزرگی توی چشماش نشست صداش خش برداشت: نمی تونم ریسک کنم!

از جاش بلند شد و به طرف در اتاق رفت به سرعت از جام بلند شدم و بازوش رو کشیدم: فرشته فؤاد چه ربطی به فرار من داره خواهش می کنم بهم بگو

دوباره صورتش سخت و سنگی شد: برید استراحت کنید خانم نگران نباشید لزومی نداره قرص مصرف کنید من به آقا گزارش میدم که این کارو می کنید 

دستم از روی بازوش سر خورد راضی کردن فرشته برای حرف زدن انگار سخت تر از اون چیزی بود که فکرش رو می کردم با اخلاقی که ازش سراغ داشتم بهتر بود که کمتر پاپیچش بش تا یه فرصت مناسب ولی مشکل اینجا بود که وقت نداشتم ... سعی کردم از در دیگه ای وارد بشم: بذار به پلیس زنگ بزنم اینطوری پلیس از هممون مراقبت می کنه

سرش رو تکون داد و گفت: آقا تلفن ها رو قطع کردن در هر صورت اجازه نمی دادم اینکارو بکنید!

التماس کردم: یعنی می خواهی بذاری اینجا بمونم تا آوید برگرده؟!

- این تنها راهیه که می تونم پسرم رو نجات بدم

- حداقل بذار با آوینا تماس بگیرم... اون کمکم می کنه

- دیگه از دست خانم دکتر و آقای روشن کاری بر نمیاد 

- چررررا؟! حداقل بهم بگو اینجا چه خبره !

بی حرف راه آشپزخونه رو در پیش گرفت و من با ذهنی درگیر به سه روزی فکر کردم که تنها زمان برای نجاتم بود !

منگم! گیج و ویج ... شبم رو با هزار زور و ضرب و بدبختی سر کردم و بی نهایت دلگیرم از صبحی که شروع شده ... تیک تاک ساعت خط می کشه روی اعصابم ... توی سرم نبض میزنه و من میون توهماتم هر تیک تاکشو مثل پوزخند صدا داری می بینم که هر لحظه با هر قدم به جلو ریشخندم می کنه ... از جام بلند میشم ... در خودم نمی بینم که بتونم فرشته رو راضی کنم تا بین منو پسرش منو انتخاب کنه ... تیک تاک ... آرزوهام دور میشن... تیک تاک ... خوشبختی از زیر دستام مثل یه ماهی لیز می خوره... تیک تاک... بدبختی خودش رو آوار می کنه ... تیک تاک ... بوی مرگ از همین نزدیکی به مشام میرسه .... تیک ... تاک .... تیک ... تاک 

راه دستشویی رو در پیش می گیرم بدون اینکه به قیافه ام نگاهی بندازم مشت مشت آب بهش می پاشم و از دستشویی بیرون میزنم ... ماده سیاه چسبناک قلبم رو احاطه کرده ... حس می کنم قلبم قدرت تپیدن نداره ... حس می کنم قلبم داره نفس کم میاره ... از پشت اپن فرشته رو می بینم که اخمو و درهم مشغول دم کردن چای ... مضطرب ارزیابیش می کنم ... تجربه ثابت کرده که همیشه مقابل این زن درشت هیکل بدجوری خلع سلاحم ... ماده سیاه چسبناک کل سینه ام رو گرفته و عجیبه که با اینکه قلبم رو از کار انداخته باعث انگیزه به جلو رفتن میشه ... دست می کشم روی موهای نامرتبم ... فرشته متوجه حضورم شد و زیر لب سلام کرد

- بیا صبحانه بخور تیارا!

لحن حرف زدنش وقتی آوید نیست خودمونی تره و اون سردی رو نداره لبخند کج و کولهزدم و روی صندلی نشستم و توی سکوت به دستهاش که برام چایی میریخت خیره شدم ... باید بتونم راضیش کنم 

- پنیر می خوری یا مربا 

سرم رو بالا کردم و نگاهم رو توی نگاهش انداختم خوب می دونه که سکوتم چه معنی داره کلافه پشت میز نشست و پرسید: از من چی می خواهی

خسته نگاهش کردم و بی حرف مشغول چای تلخم شدم ... خوب که چی تلخیش که از کام من بیشتر نیست ... سکوتم کلافه ترش کرد ... کاش ساعت های خونه رو جمع می کردیم ... هجوم اینهمه صدای تیک تاک توی مغزم 

عذاب آوره ... چند حبه قند انداخت توی چاییم و غر زد: شکر نداریم 

- نمی خواستم شیرین باشه

اخم هاش عمیق شد: خسته نشدی از اینهمه تلخی

شونه هام رو با بی تفاوتی بالا انداختم : خوب که چی باید سرنوشتم رو بپذیرم

- و سرنوشتت چیه

- تحمل تلخی ... رنج ... بدبختی

قاشق رو با حرص چرخوند توی چایی من و گفت: حرفات مفتم نمی ارزن میدونستی

- تو پیشنهاد بهتری داری

ساکت شد رشته کلام رو گرفتم توی دستم: برای دختری مثل من که توی یه روز هم پدرم و هم مادرم رو از دست دادم و خودم با دست خودم خاکشون کردم بدون اینکه هیچ یاوری داشته باشم چه سرنوشتی غیر از این ممکنه وجود داشته باشه ... برای دختری مثل من که تو اوج بی پناهی دلداه و عاشق مردی میشه که فقط براش حکم یه موش آزمایشگاهی داره ... چه چیز دیگه ای جز تحمل سختی و رنج و بدبختی وجود داره ....

- باید بجنگی!

- برای چی بهم یه انگیزه بده گیریم از دست آوید خلاص شدم کجا برم من از همه جا مونده و از همه جا رونده 

آه کشید : چاییت یخ کرد... برات عوضش می کنم

دستم رو گذاشتم روی دستش: چه ارتباطی بین فرار منو زندگی فؤاد هست

دستش رو از زیر دستم بیرون کشید: بهم فرصت بده 

التماس کردم: خواهش می کنم ... دیگه وقتی نمونده ... میدونی که آوید وقتی برگرده دیگه هیچی جلو دارش نیست

- از من چی می خوای

- تو تنها کسی هستی که من الان دارم

زل زد توی چشمام: تو خدا رو داری دختر

- خدای من بزرگه ... شاید تو رو اینجا گذاشته تا مواظبم باشی

روش رو برگردوند: باید مواظب فؤادم باشم

آستینش رو چنگ زدم: فرشته آوید منو می کشه

زمزمه کرد: پسر منو هم می کشه

مات شدم ... این آوید کیه ؟! ... تند و عجول سوال ها سرک کشیدن توی سرم و عجول تر ریختن روی زبونم: گروگانش گرفته ... مثل من ؟ .. نکنه روی اونهم آزمایش می کنه ... آره فرشته ... اونو گروگان گرفته تا تو رو مجبور کنه منو اینجا نگه داری؟!

- پنیر می خوری یا مربا!

- فرشته!!!!!!!!!!!!

- الان چاییت رو عوض می کنم

استکان چایی رو از روی میز برداشت و رفت سمت فلاکس نگاهش به بخار برخاسته از چایی داغ بود گفت: گروگانش نگرفته ... روش آزمایش نمی کنه ... ولی .... 

گروگانش نگرفته ... روش آزمایش نمی کنه ... ولی زندگی پسرم تو دستای اونه

گیج و ویج چایی رو از دستش گرفتم و گفتم: من نمی فهمم

سر حوصله پنیر رو گذاشت توی پیش دستی و گذاشت جلوم و دست آخرم بعد از همه حرص خوردنام گفت: دلیلی هم نداره بفهمی

دندون هام رو سابیدم روی هم و همه همتم رو بکار بردم تا سرش جیغ نکشم از سر حرص چایی داغ و تلخ رو سر کشیدم و بی توجه به سوزش زبون و نای و معده ام گفتم: فرشته برای تو چه فرقی می کنه تو که نمی خواهی کمکم کنی تا فرار کنم منم که باید اینجا بمونم تا آوید بیاد و ذره ذره منو بکشه پس چه اشکالی داره که حداقل یکم منو از ابهام دربیاری

بی حوصله از همه گیر دادنم پوفی کرد و روی صندلی روبروم نشست و اخمو و خیره گفت: چی می خواهی بشنوی

- بهم بگو قضیه فؤاد چیه؟!

آه سوزناکی کشید و گفت: وقتی دادنم به برزو همش 15 سالم بود بابای معتادم منو داد به یه معتاد تر از خودش تا یه نون خورش کمتر شه ... مادر درست و حسابی هم که نداشتم راه و چاه رو نشونم بده دو ماه بعد عروسیم باردار شدم ... نمی دونستم خوشحال باشم یا نه ولی خوب برزو زیاد نذاشت گیج بمونم چون بخاطر ویارم نمی تونستم کنار بساطش بشینم اونقدر کتکم زد که بچه ام افتاد توی همون عالم بچگی کلی براش گریه کردم و به خودم قول دادم که از این مرتیکه دیگه باردار نشم سه سال هم سر قولم موندم با اینکه دلم یه همدم می خواست کسی که از این همه تنهایی درم بیاره ولی مقاومت کردم دلم نمی خواست یه بدبخت دیگه ای رو بندازم زیر دست و پای این برزو ظالم البته تا نئشه بود خوب بود یادمه حتی یه بار واسم یه چادر گل گلی خرید و بردم تکیه عباس علی ولی خوب وقتی خمار می شد دیگه هیچ کس و نمی شناخت تمام عقده هاش رو جمع می کرد توی مشتش و می باریدشون روی سر و صورت من بدبخت ... بهر حال بعد از سه سال خود برزو پیله کرد که بچه می خواد تا اونجا که تونستم مقاومت کردم ولی خوب ... دوباره حامله شدم برزو بهم می گفت دعا کن پسر باشه واگرنه خودت و بچه ات رو زنده به گور می کنم و منم واقعا دعا می کردم که پسر باشه فقط بخاطر اینکه زجر هایی که من توی زندگی می کشیدم رو نکشه بماند که با چه بدبختی زایمان کردم درست وسط خونه و یه مامای محلی و فؤاد شد بچه اول و آخرم چون دیگه نتونستم بچه دار بشم .... برزو با دیدن بچه که پسر بود گل از گلش شکفت و خودش اسمش رو گذاشت فؤاد ... نئشه بود دیگه هی می گفت فرشته و فؤاد قربونشون برم الهی ... هنوز فؤاد پنج سالشم نشده بود که برزو توی یه درگیری چاقو خورد و مرد ... دروغ چرا بودنش بهتر از نبودنش بود حداقل نگران سیر کردن شکم خودم و بچه ام نبودم ...درسته کتک می خوردم فحش می شنیدم مجبور بودم بساطش رو آماده کنم ولی اسمش بالای سرم بود و حداقل نگران نگاه های بی شرمانه مرد های دور و برم نبودم ... بعد از مرگش تازه فهمیدم بدبختی چیه ... مجبور بودم برای سیر کردن شکممون برم در خونه این و اون کلفتی اولش سخت بود ولی کم کم عادت کردم ... پسرم رو با چنگ و دندون بزرگ کردم فرستادمش مدرسه این اواخر پرستار یه پیرزن بودم خدا خیرش بده خیلی کمکم کرد تا اینکه اون پیرزن هم عمرش سر اومد و به رحمت خدا رفت ... بچه ام رفته بود جواب کنکورش رو بگیره که ...

به اینجای حرفش که رسید سکوت کرد در کمال ناباوری به اشک های فرشته خیره شدم فکر نمی کردم یه روزی اشک های این زن رو ببینم ... دستم رو گذاشتم روی دستش نفس رو مثل آه بیرون داد و ادامه داد: تصادف کرد یه از خدا بی خبری بهش زد و در رفت مردم توی خیابون برده بودنش بیمارستان وقتی خبر دار شدم تو سر زنون رفتم بیمارستان ... رفته بود تو کما !

دستم رو گرفتم جلوی دهنم تا مانع هق هقم بشم فرشته ادامه داد: پول نداشتم خرج بیمارستان رو بدم تازه بیکار شده بودم و با یه پتو و قالی شستن هم خرج کمر شکن بیمارستان رو نمی تونستم بدم تا اینکه اونروز دکتر فروتن گفت که معلوم نیست دیگه بهوش بیاد و از اونجایی که منم خرج بیمارستان رو ندارم بدم بهتره که دستگاه ها رو ازش جدا کنن ... هر چی التماس کردم فایده ای نداشت حرف حرف خودشون بود ... آقای دکتر که انگار دوست دکتر فروتن بود مثل یه فرشته نجات رسید گفت که حرفام رو شنیده و می خواد کمکم کنه ... گفت که هزینه بیمارستان فؤاد رو میده به شرطی که من از زنش که مریض مراقبت کنم ... خوب منم مگه از خدا چی می خواستم دستش رو بوسیدم و گفتم که تا آخر عمر کنیزیش رو می کنم ... اولا فکر می کردم که یه مرد عاشق که زنش رو دیوانه وار دوست داره واسه همین به تو سخت می گرفتم فکر می کردم که تو زندگی دکتر رو خراب کردی یه جورایی ازت بدم میومد که همیشه مریض و پرخاشگری وقتی خانم دکتر تعریف می کرد که چه زن خوبی بودی باورم نمی شد ولی کم کم توی اون خونه سر از چیزهایی درآوردم که اصلا باور کردنی نبود وقتی دیگه همه چیز روشن شد باورم نمی شد مرد مهربونی که توی بیمارستان فقط درازای مراقبت از زنش حاضر شد هزینه های بیمارستان پسرم رو تقبل کنه تا این حد ظالم باشه ... اون روز که خانم دکتر و آقای روشن اومدن فراریت بدن یادته

با تکون سر تایید کردم ادامه داد: منم در جریان بودم خودم درو براشون باز گذاشتم خانم دستام رو بست تا آقا به من شک نکنه ولی خوب موفق نشد قبلش ازم خواسته بود تا اگه موفق نشد من کمکت کنم تا فرار کنی

بهت زده بهش چشم دوخته بودم 

- بهم قول داد که مراقب فؤاد باشه ولی آقا روی دکتر فروتن نفوذ زیادی داره نمی تونم ریسک کنم دیروز هم که رفت بهم گفت که اگه تو فرار کنی به دکتر فروتن میگه که دستگاه ها رو ازش جدا کنن تیارا اون می تونه فؤاد رو بکشه! تو ازم می خواهی که فراریت بدم به نظر خودت می تونم همچین کاری بکنم 

سرم رو میون دستام گرفتم حرفی برای گفتن نداشتم چی می تونستم به یه مادر بگم اینکه بذار من فرار کنم بدون اینکه بترسی که همه امیدت نا امید بشه نمی تونستم نمی تونستم!

سرم رو بالا آوردم و لبخند کجی از روی استیصال زدم... باید همه چیز رو به خدا می سپردم ... باید با خدای بالا سرم حرف می زدم ... باید بی خیال اون ماده چسبناکی که تمامم رو سیاه و تیره کرده سر سجاده می نشستم ... دلم وضو می خواست ... صدای تکبیر ... قربة الی الله می خواست دلم ... بی توجه به چشمای اشکی مادری که جلوم نشسته و دو به شک بود و نبود پسرش بود از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی ... به زن توی آینه نگاه کردم ... نچ نمی شد ... نباید اینطور هپلی و زشت به دیدن معبودم می رفتم ... به اتاق رفتم و گیج و ویج دنبال حوله گشتم .... حوله قرمز آوید درست جلوی چشمم بود ولی یه چیزی ته تهای ذهنم این پارچه حوله ای شسته شده رو نجس می دونست ... حوله لباسی سفیدم رو شسته و آویزون توی کمد پیدا کردم ... لبخند زدم!... حوله رو چنگ زدم و میون مشتم فشردم... شوق داشتم ... قرار بود بعد از مدتها بی کسی به دیدن کسی برم ... کسی که خیلی بزرگ و با محبت بود و مطمئن بودم درد دلم رو که بهش بگم تنهام نمی ذاره ... بی اینکه شرمنده این چند وقت ندیدنش باشم پر از شوق بودم... فرشته متعجب از حرکاتم به رفتنم به حموم خیره شد ... زیر دوش آب گرم احساس رخوت کردم... تند و تند موهای چربم رو شستم ... غسل کردم ... از حموم بیرون اومدم و نفس عمیق کشیدم ... دیگه بس بود بجز خدا نباید به کس دیگه ای امیدوار می شدم ... فقط خدا بود که می تونست منو از این جهنم خلاص کنه ... موهام رو با آرامش شونه کردم و یه ماکسی شیری رنگ پوشیدم و چادرم رو بوسیدم و سرم کردم سجاده اهدایی پدرم رو باز کردم ... چطور دلم براش تنگ شده بود ... چطور این چند وقت سراغش نیومده بودم ... چطور دووم آورده بودم ... نمازم رو که خوندم سرم رو روی مهر گذاشتم بوی خوبش پیچید توی بینیم ... نفس عمیق کشیدم ... ماده سیاه چسبناک از دور قلبم باز شد و کشون کشون خودش رو ازش دور کرد ... قلبم حالا عجیب سرخ و پر هیاهو می تپید ... لبخند زدم ... مادرم چی می گفت؟! هان دلم روشن بود!... 

***

دو روز دیگه هم گذشت ... فرشته از اینهمه آرامشم در تعجب بود چون دیگه ازش نخواستم که برای فرارم کاری کنه ... منتظر آوید بودم می دونستم که به همین زودی پیداش میشه ... آماده بودم تا باهاش مقابله کنم باید خودم فرار می کردم نمی خواستم با فرارم به فرشته ضربه بزنم ... 

- تیارا بیا ناهار آماده است

به فرشته لبخند زدم دیگه قیافه اش به نظرم عبوس و خشن نبود توی نگاهش یه زن دردکشیده می دیدم ... فرشته واقعی رو از توی چشماش می دیدم مشتاق پرسیدم: ناهار چی داریم

- کشک بادمجون

دستام رو محکم به هم مالیدم و گفتم : هوووووم چه عالی

و بلافاصله رفتم طرف آشپزخونه بی حرف دنبالم اومد و برام غذا کشید و منم شروع کردم به ریزه کردن نون توی کشک ها فرشته متعجب به همه حرکاتم چشم دوخته بود با لخند بهش گفتم: چرا اینطوری زل زدی به من

- تو چت شده؟؟!!!

لبخندم عریض تر شد و گفتم: هیچی گشنمه !

یه کاسه کشک برای خودش ریخت و روبروم نشست و گفت: این آرامش عجیبت نگرانم می کنه نکنه می خواهی تسلیم شی

یه قاشق گنده کشک توی دهنم گذاشتم و با دهن پر گفتم: چطور همچین فکری به سرت زد من هیچ وقت تسلیم نمی شم

شاکی پرسید: پس چرا اینقدر سرخوشی ؟!

لقمه ام رو قورت دادم و گفتم: چون الان یکی قرار کمکم کنه که خیلی قوی تر از آوید و هر کسیه

موشکافانه نگاهم کرد و گفت: کی؟!

قاشقم رو گذاشتم کنار و جدی توی چشماش نگاه کردم و گفتم : خدا

تکونی رو که خورد کاملا واضح دیدم یه لحظه همه حس های خوب دنیا توی چشماش درخشید لبش به خنده نادری باز شد و گفت: با اینهمه اعتقاد مطمئنم که تنهات نمی ذاره

حس کردم که اونم برای خوردن اشتها پیدا کرد جفتمون با ولع مشغول غذا خوردن شدیم بوی خدا توی تمام خونه پیچیده بود ... و دل من از همیشه روشن تر ... می دونستم که تنهام نمی ذاره ... خدای من رحمان و رحیم بود ...اگر قرار بود از این جهنم خلاص شم خودش وسیله اش رو در اختیارم می ذاشت ...

از صدای زنگ از جامون پریدیم فرشته تند گفت: بدو برو تو جات بخواب حتما آقاست نباید اینجا ببینتت می فهمه که قرص مصرف نمی کنی

دوباره که زنگ در خونه توی گوشم پیچید شاکی پرسیدم: چرا زنگ می زنه

فرشته همینطور که به طرف اتاقش می رفت تا کلید برداره گفت: وقت نکرد تا رفتن قفل ساز ها صبر کنه کلید نداره

رفتم سمت اتاقم کش موهام رو باز کردم و یکم بهمشون ریختم و توی تختم دراز کشیدم ...

چند لحظه بعد صدای ضعیف فرشته که بهش خوشامد می گفت رو شنیدم ولی هر چی گوشام رو تیز کردم صدای آوید رو نشنیدم با اینحال به شدت با وسوسه اینکه از جام بلند شم و سروگوشی آب بدم جنگیدم نمی خواستم ریسک اینو به جون بخرم که آوید بفهمه دارو مصرف نمی کنم، هوشیاری منو و بی خبری اون می تونست خیلی به نفعم باشه و من نمی خواستم هیچ شانسی رو از دست بدم. خیلی طول نکشید تا حضور آوید رو توی اتاق حس کنم نفسم رو حبس کردم و سعی کردم توی دلم ذکر بگم تا آروم بشم تخت که از سنگینی تنش پایین رفت قلب من از سنگینی حضورش مچاله شد ... دستش نوازش وار روی شکمم می چرخید ... تمام تمرکزم رو روی این گذاشته بودم که جیغ نزنم نباید!... جیغ می زدم!... دستش رو همینطور دایره وار روی بدنم می کشید نفس داغش زیر گوشم خورد: تیارا نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود لعنتی!

بوی دروغ و نفسش داشت حالم رو بهم میزد ... نمی دونم اینهمه اصرار برای ابراز علاقه اونهم توی این شرایط برای چی بود ... 

- فردا همه چیز تموم میشه تیارا ... فردا باید مرحله آخر آزمایشاتم رو انجام بدم 

تنم یخ زد... خدایا می شنوی این مرد! دیگه هیچ وقتی برام نذاشته 

با صدای در اتاق ازم فاصله گرفت ... نفس کشیدن راحت تر شد!

- ناهار آماده است آقا

- نمی خورم ... باید دوش بگیرم ... تیارا از کی خوابیده

- از دیشب آقا الاناست که دیگه بیدار شن

- خیلی خوب به کارت برس

فرشته که رفت آوید هم یکم توی اتاق موند و بیرون رفت ... نفس سنگینم رو بیرون دادم و ناخنم رو به دندون گرفتم ... این تو بمیری دیگه از اون تو بمیری ها نیست ... فقط کافیه که به ویروس آلوده بشم اونوقت دیگه هیچ راه فراری ندارم .... همین امشب همین امشب باید از این خراب شده فرار کنم ... خدا جون قربون بزرگیت خودت بدادم برس ... از صدای باز و بسته شدن اتاق از جا پریدم و ناخن خون افتادم رو گاز گرفتم تا صدایی از گلوم خارج نشه ... فرشته گرفته و توهم اومد توی اتاق: رفت حموم!

- فرشته من فقط امشبو وقت دارم

فرشته نگاهش رو ازم گرفت و بی هدف به یه گوشه اتاق زل زد سعی کردم جلوی همه حرف هایی که التماس وار تا پشت لبم می اومد رو بگیرم باید میذاشتم خودش تصمیم بگیره ... سرش رو بالا اورد و گفت: وقتی اومد توی اتاق چیزی گفت

سرم رو تکون دادم و گفتم: آره گفت که فردا آخرین مرحله آزمایشاتش رو اجرا می کنه ... می دونی آخرین مرحله چیه ... آلوده کردن من بدبخت به ویروس ... 

به اینجا حرفم که رسیدم از فشار هیجان وارده به سکسه افتادم ! برای آروم شدن شروع کردم به ذکر گفتن فرشته چند لحظه به لب های من که تند و تند بهم می خورد و سین سین می کرد نگاه کرد و کلافه دستش رو روی پیشونیش گذاشت و کشید روی گونه اش و گذاشتش روی دهنش ... می تونستم استرس حاکم توی اتاق رو با دستام لمس کنم ... سکوت فرشته رو صدای سکسه من می شکست 

- باید همین امشب از اینجا بری!

از شوک وارده سکسه ام بند اومد : چی!

فرشته خودش رو بهم رسوند و پچ پچ کرد: اگه درست از جلوی چشم خودش فرار کنی دیگه نمی تونه بندازه گردن من .... همین امشب باید از اینجا بری

گیج و ویج نگاهش کردم ... می خواست بهم کمک کنه که فرار کنم؟

- پس فؤاد چی میشه؟!

- هممون به معجزه محتاجیم تیارا ... وقتی خودش هست مسئولیت تو با خودشه به من ربطی نداره من اگه می خواستم تو رو فراری بدم توی این چند روز که نبود این کارو می کردم نه حالا که خودشم هست ... منظورم رو می فهمی 

سرم رو تکون دادم با استرس بهم دیگه نگاه کردیم هر دومون خوب می دونستیم که فرار کردن اونهم وقتی که آوید توی خونه است اونقدر ها هم کار راحتی نیست! 

با دستای یخ کردم دستاش رو گرفتم و پرسیدم : الان باید چیکار کنم

فشاری به دستام وارد کرد و گفت: فقط نذار بفهمه که هوشیاری به هیچ وجه ... من کلید ها رو امشب بهش تحویل میدم ببین کجا میذاره ... اونقدر از فرار نکردن تو مطمئنه که احتمالا بذاره دم دست ...بهتره که کلید های خودش رو برداری... توی غذای امشبش یه خواب آور ضعیف میریزم که خوابش سنگین بشه ... اگه سعی کنم بخوابونمش می فهمه که کار من بوده فقط در این حد وقت داری که فرار کنی ... وقتی که تونستی از خونه بری بیرون دست دست نمی کنی میری کلانتری ... فهمیدی تیارا

با چشمای گشاد شده بهش نگاه کردم و فقط تونستم سرم رو تکون بدم ... لبخند اطمینان بخشی زد گفت: حالا هم برو دراز بکش تا برات ناهار بیارم بخوری باید همه چیز عادی باشه ... 

به حرفش عمل کردم و دراز کشیدم اومدن فرشته با سینی غذا و دارو همزمان شد با اومدن آوید توی اتاق 

- بیدار شدی؟!

بی حرف توی سکوت با بیشترین نفرتی که می تونستم توی نگاهم انعکاس بدم نگاهش کردم ... اخم هاش توی هم شد فرشته سینی رو پاتختی گذاشت و قرص رو به طرفم گرفت ... سرم رو به سمت مخالف چرخوندم و سکوت کردم فرشته تشر زد: خانم چرا اینقدر لجبازی می کنید؟!

دست دراز شده اش رو پس زدم ... فرشته سریع فکم رو توی دستش گرفت و سعی کرد با فشار دهنم رو باز کنه که صدای آوید مانعش شد

- بذار راحت باشه توی این چند ساعت اونقدر اثر دارو از بدنش بیرون نمیره که بخواهد جفتک بندازه ... از فردا که دیگه برای نجات جونشم که شده باید دارو مصرف کنه

به صورتش نگاه کردم و غریدم: حالم ازت بهم می خوره آوید!

آوید رو به فرشته گفت: دیگه می تونی بری

فرشته نگران بهم نگاه کرد و زیر لبی چشمی گفت و از اتاق بیرون رفت آوید با موهای خیسش کنارم نشست سرم رو برگردوندم تا نگاهم توی قهوه ای نگاهش نیفته ... چای دلچسب دیروز حالا بدجوری به دهنم تلخ و بدمزه می اومد... دستش رو گذاشت زیر چونه ام تا سرم رو به سمت خودش برگردونه سرم رو محکم عقب کشیدم و با دندون هایی که از سر خشم به هم می سابیدم نگاهش کردم یه لحظه عمیق نگاهم کرد و موهام رو محکم از عقب چسبید درد پخش شد توی سرم با دستم پس سرم رو گرفتم تا از کشیده شدن موهام جلو گیری کنم 

- دلم می خواد اونقدر بزنمت تا بمیری اگه اینقدر خیره سر نبودی هیچ وقت هیچی رو نمی فهمیدی که منم مجبور بشم باهات اینطوری رفتار کنم 

موهام رو ول کرد و سرم رو به عقب هل داد اگه تعادلم رو حفظ می کردم متوجه می شد که هوشیارم برای همین از افتادنم جلوگیری نکردم و سرم محکم به تاج تخت خورد سرم رو دو دستی چسبیدم و ناله کردم: آخ!

آوید به سمتم خیز برداشت و مضطرب پرسید: چی شدی؟!

برگشتم و نگاهش کردم نمی دونستم قصاوت چند لحظه پیشش رو باور کنم یا اینهمه نگرانی رو خودش هم نمی دونست چی می خواهد یه لحظه دلم براش سوخت ... آوید خیلی سردرگم بود!... دستش رو گذاشت پس سرم و با اخم گفت: سرت باد کرده 

دستش رو پس زدم و توی خودم مچاله شدم داد زد: چرا اینطوری می کنی بذار ببینم چه بلایی سر خودت آوردی

نیشخندی زدم و گفتم: از بلایی که تو داری سرم میاری که بدتر نیست ... هست آقای دکتر؟!

موهاش رو کشید و بی حرف زل زد بهم گقتم: میشه بری بیرون ... وقتی که کنارمی نفس کشیدن برام سخت میشه

یه لحظه چشماش از خشم درخشید با طعنه گفت: ااااا ... پس بد نیست ببینم تحملت در چه حدیه ؟

از حرفی که زدم به سرعت پشیمون شدم ... بیشتر توی خودم جمع شدم نگاهم به کمربند حوله اش بود که دستش رو روش گذاشته بود می تونستم تصور کنم که الان داره پوزخند میزنه و اصلا دلم نمی خواست این پوزخند احتمالی رو ببینم نالیدم: نذار بیشتر از این ازت متنفر بشم

دستش از روی کمربندش شل شد و گفت: هیچی نگو ... هیچی نگو 

سریع از جاش بلند شد و رفت سمت کمد آرزو کردم که از خونه بره بیرون ولی تی شرت آبی و شلوار گرمکن سورمه ای که از توی کمد برداشت چیز دیگری می گفت نا امید پشتم رو بهش کردم و سر دردناکم رو با دستم فشردم ... خدا عاقبت من چی میشه؟!

از صدای بسته شدن اتاق فهمیدم که رفته بیرون با احتیاط از جام پاشدم و به بهانه دستشویی رفتم توی هال نگاهم رو انداختم به اطراف فرشته نگاهم کرد اشاره زدم آوید کجاست گفت: رفته توی حیاط 

سرم رو تکون دادم و رفتم سمت دستشویی چند مشت آب یخ توی صورتم پاشیدم و سعی کردم قل قل توی دلم رو با خنکی صورتم التیام بدم 

نگاهم رو از خودم دزدیدم می ترسیدم چشمم توی چشم خودم بیفته و بزنم زیر گریه و اگه شروع می کردم به گریه کردن دیگه مطمئن نبودم که بتونم متوقفش کنم چشمام توان اینو نداشتند که به ازای بزرگی غم توی سینه ام ببارن ... از دستشویی بیرون اومدم فرشته بهم گفت: اینقدر تو خونه رژه نرو برو توی اتاق ... یهو دیدی اومد توی خونه

آهی کشیدم و گفتم: دارم از استرس می میرم نمی تونم یه جا بند شم

گوشه روسریش رو دور انگشتش پیچید و گفت: من از تو بدترم چاره دیگه ای نیست آقا خیلی تیزه ... نباید بذاریم چیزی بفهمه

لپم رو از داخل گاز گرفتم و گفتم : این آخرین تلاشه!

تا وقت شام اونقدر حرص خوردم و زیر لب ذکر گفتم که گلوم خشک شده بود ... فرشته وارد اتاق شد و گفت: آقا گفته همه باید با هم شام بخوریم

اخم هام رو توی هم کشیدم و گفتم: می خواهد مراسم شام آخر راه بندازه

فرشته آروم گفت: لجبازی نکن تیارا الان وقتش نیست

بی حرف دنبالش راه افتادم از استرس زیاد کنترل مناسبی روی قدم هام نداشتم و این مسئله بی اینکه بخواهم به نفعم تموم می شد چون رضایت نگاه آوید نشون می داد که به اشتباه فکر می کنه که من هنوز تحت تاثیر دارو ام ... بعد دعوای ظهر به هیچ وجه باهام برخوردی نداشت و من از این بابت واقعا ازش ممنون بودم توی سکوت خونه که به نظرم مرگ آور بود آروم روی صندلی نشستم و از نگاه سنگین آوید حذر کردم فرشته به سلیقه آوید فسنجون درست کرده بود ... پوزخند روی لبم نا خواسته بود ... پوزخندم نه برای میز پر و پیمون امشب بلکه برای زنی بود که همین دیروزی که خیلی دور نبود دستش رو برای درست کردن همین شام مورد علاقه سوزونده بود بلکه مرد مورد علاقه اش لبخند عمیق بزنه ... یهو حالم از هر چی فسنجون بود بهم خورد ... یهو حس کردم در و دیوار نصفه نیمه آشپزخونه نه چندان بزرگم بدجوری داره روی سرم آوار میشه ... حس کردم این گردهمایی مسخره خانوادگی! داره بهم دهن کجی می کنه ... بشقابم رو که فرشته برام توش غذا کشیده بود رو پس زدم و قبل از اینکه سکوت مرگ آور خونه با صدای اعتراض کسی شکسته بشه خودم رو توی هال انداختم که دست آوید مانعم شد: اجازه نمیدم شام امشب رو خراب کنی

پوزخند روی لبم برای خودم هم عذاب آور شده بود ... تمام دهنم مزه بغض میداد ... تمامیتم رنگ درد گرفته بود ... چرا ولم نمی کرد ... داد زدم : چرا ولم نمی کنی آوید ... می خوای منو بکشی خوب بکش ... این مسخره بازی ها دیگه چیه

دستم رو طوری فشار داد که حس کردم الانه که بشکنه با صدایی محکم و شمرده گفت: دوباره تکرار نمی کنم ... مثل بچه آدم برو بشین سر میز

- آقا دستشون شکست

با اشاره فرشته، آوید دستم رو ول کرد و من دستم رو با دست دیگه ام بغل زدم و بهش نگاه کردم ... فشار دستش اونقدری نبود که کبود بشه ... مطیع و آروم نشستم سر میز و سعی کردم غذای مورد علاقه آوید رو بخورم ...... و عمل بلع امشب انگار سخت ترین کار دنیا بود 

مراسم مسخره شام که تمام شد با اشاره فرشته به اتاق رفتم و از لای دری که عمدا نیمه باز رهاش کرده بودم به صدای فرشته و آوید گوش دادم

- آقا کلید های خونه

- خوبه بدشون به من 

صدای ظریف جرینگ جرینگ کلیدها که به گوشم خورد عرق سردی روی تیره کمرم جریان پیدا کرد باید می فهمیدم که آوید کجا میذارتشون 

- برام یه قهوه بیار

- بله آقا

دور خودم چرخیدم و مردد به اطراف اتاق نگاه کردم... نمی تونستم هیچ چیزی با خودم بردارم ، می ترسیدم کوچک ترین چیزی را جابجا کنم و آوید بفهمه ، هیچ چیزی نباید مانع این می شد که از این خونه برم ، بوی پوسیدگی که این روزها توی دماغم می پیچیه بدجور آزار دهنده است، خیلی بده که زنده زنده اینجا بپوسم و تجزیه بشم ، خانه امیدم این روزها خیلی خیلی سیاه به نظر می رسه، حس می کردم صدای جنگ درونی ام تمام خانه را پر کرده و احمقانه استرس داشتم که این صدا به گوش آوید بخورد ، اونقدر لبم رو جویدم که خون افتاد، چیزی درونم می لرزید، یاد لحظه ای که آوید درست از دم در خانه برم گردونده بود تمام ذهنم رو بهم می ریخت، خسته و لرزون روی تخت نشستم، از این اتاق از این تخت کذایی از این خانه ، از خودم از همه چیز تنفر داشتم، باز ماده سیاه چسبناک می آمد تا قلبم رو احاطه کنه، سریع زیر لب شروع کردم به ذکر گفتن نباید می ذاشتم این تنفر تباهم کنه باید به آزادی فکر می کردم، به خدایی که بزرگ بود، که پناه بود، نمی دونم چقدر خودخوری کردم ولی از صدای آروم پایین رفتن دستگیره در سریع به خودم اومدم و توی جام دراز کشیدم، آوید به هوای خوابیدن من نرم و بی صدا داخل شد، لبم رو گاز گرفتم چرا اومده بود اینجا؟ نکنه می خواست کنار من بخوابه؟! حالا چه غلطی باید می کردم، روی لبه تخت نشست سنگینی نگاهش رو از پشت پلک های بسته ام هم احساس می کردم، توی دلم نالیدم خدااااا!... کمی که جابجا شد از صدای جرینگ جرینگ کلیدها قلبم یخ زد، توی جیبش بودند با احتیاط غلطی زدم و بازوم رو گذاشتم روی صورتم، دقایقی بی هیچ صدای اضافه ای گذشت با احتیاط پلک هام رو که حالا زیر حصار دستم از دید آوید مخفی مانده بودند رو باز کردم هنوز توی اتاق بود و انگار بین ماندن و نماندن توی اتاق مردد بود پشتش به من بود و سرش رو میون دستاش گرفته بود... توی تاریکی اتاق از پشت سر هم کلافگیش قابل تشخیص بود... بالاخره انگار تصمیمش رو گرفته باشه کنارم نیم خیز شد که دوبار صدای کلید ها بلند شد و قلب من توی سینه ام لرزید ... بی حوصله کلید ها رو از جیبش درآورد و انداخت روی پاتختی انگار قلب من رو انداخت کنار کلید ها، صورتش که با صورتم مماس شد سریع چشمام رو بستم! ارزو می کردم لرزی که درونم نشسته به بیرون درز نکنه و آوید متوجه نشه ... نمی دونم چقدر گذشت اونقدر توی همون حالت بدون هیچ تکونی مونده بودم که دستم بدجوری خواب رفته بود و حالا که آوید دیگه کلافه توی جاش غلط نمی زد و تنفسش عمیق شده بود به خودم جرات دادم تا دستم رو از روی صورتم بردارم، انگار خواب آور فرشته تازه تاثیر گذاشته بود، با ترس و لرز خودم رو از تخت پایین کشیدم همه هوش حواسم به کلیدی بود که بد جوری کلید رهایی من بود... پاورچین پاورچین تخت رو دور زدم رسیدم بالای سر آوید .. نخواستم برای بار آخر نگاهش کنم ... دلم نمی خواست از این خونه که برم هیچ تصویری از آوید همراه خودم ببرم... همین طور که از گوشه چشمم آوید رو زیرنظر داشتم خم شدم سمت اون شیء فلز کوچولو ... همون سه تا دونه کلیدی که برام حکم نفس کشیدن رو داشت... دستم که لمسشون کرد ضربان قلبم اوج گرفت... با وحشت برگشتم سمت آوید مردمک های چشمم از هجوم استرس به دو دو افتاد ... کلیدهای سرد رو میون مشتم فشردم و نگاهی به سرتا پام کردم یه ماکسی آبی روشن تنم بود باید چیزی می پوشیدم ... با ترس و لرز رفتم سمت کمد دستم که رفت سمتش پشیمون شدم این اواخر کمی قیژ قیژ می کرد نمی خواستم بخاطر یه لباس شانس رهاییم رو از دست بدم عقب گرد کردم و دوباره به آوید نگاه کردم ... از تصور اینکه هر لحظه بیدار بشه و مانع رفتنم بشه تمام موهای تنم سیخ شده بودند و پوست تنم دون دون شده بود... دستگیره رو توی مشتم فشردم حالا دیگه دندونام هم تلیک تلیک بهم می خورد و اعصابم رو بهم می ریخت ... آوید توی جاش غلطی زد و هوومی کرد... تمام خون تنم یکباره خشکید سریع برگشتم سمتش و خودم رو چسبوندم به در ... بعد از چند دقیقه که به نظر خواب خواب می اومد نفس حبس شدم رو بیرون فرستادم و با ته مونده جراتم دستگیره رو پایین کشیدم ... در با صدای چلیکی باز شد ... سریع برگشتم به آوید نگاه کردم هنوز خواب بود از اتاق خواب بیرون رفتم و به قدم هام سرعت دادم رفتم سمت اتاق فرشته ... بدون در زدن درو باز کردم و رفتم داخل فرشته نگران که توی اتاق قدم رو می کرد متوجهم شد و به سمتم اومد ... می تونستم پریشون حالیش رو کاملا درک کنم ... هنوزم تردید توی چشماش بیداد می کرد و باعث می شد که من کلید ها رو بیشتر توی مشتم فشار بدم ... مضطرب پرسید: کلید ها رو برداشتی

زبونم سنگین تر از اون بود که بچرخونمش و حرف بزنم فقط با تکون سر تایید کردم ، بی حرف رفت سمت کمدش و یه مانتو سیاه بلند ازش بیرون و کشید و درحالی که تند و تند تنم می کردش پچ پچ کرد: زودباش خیلی وقت نداری ... خیلی طول نمی کشه که متوجه بشه نیستی ... زودباش

به سختی گفتم: یه روسری بهم بده 

آخرین دکمه ها رو رها کرد و رفت سمت کمد اولین چیزی که به دستش اومد رو کشید بیرون و داد دستم سریع روسری رو انداختم روی موهای نامرتبم و با فرشته آروم و بی سروصدا رفتیم سمت در هال ... سعی کردم کلید بندازم ولی اونقدر دستم می لرزید که موفق نبودم ... فرشته تند و عصبی کلید رو از دستم بیرون کشید و کلید انداخت ... درو باز کرد... نفسم به شماره افتاد نمی تونستم اینو نادیده بگیرم که قبلا یه بار چطور از این در با امید بیرون رفته بودم و با یاس برگشته بودم ... فرشته تردیدم رو که دید دستم رو کشید و با هم توی حیاط دویدیم ... به در حیاط که رسیدم دیگه جونی برام نمونده بود ... هجوم ترس و هیجان و امید و نا امیدی به ذهنم نا توانم کرده بود... حالا دست فرشته هم می لرزید به سختی کلید انداخت و درو باز کرد ... من بودم در بازی که می تونست بهم جاده ای برای فرار بده تا بتونم با همه وجود از آوید دور بشم فرشته کلید رو داد دستم و گفت: درو پشت سرت قفل کن و تا اونجا که جون داری بدو ... 

با فشار دستش بیرونم کرد خواست درو ببنده که مانعش شدم و محکم بغلش کردم زیر گوشش گفتم : حالا می فهمم چرا اسمت فرشته است... ازت ممنونم 

ازش که جدا شدم چشماش از اشک برق می زد با اینحال تشر زد: بدو تیارا ... برو!

تند و بی معطلی در رو بست ... چند لحظه فقط چند لحظه به در بسته نگاه کردم و بعد تند تند درو قفل کردم کلید رو چپوندم تو جیب مانتو گل و گشاد فرشته و دویدم ... نفس عمیق کشیدم ... آزاد شده بودم ... کسی مدام توی دلم می گفت: قربونت برم خدا جونم!... لبه های ماتنو بلند رو بالا گرفتم تا از زمین خوردنم جلو گیری کنم ... دور و برم رو آنالیز کردم تا راه رو پیدا کنم ... ایستادم توی اون تاریکی با اونهمه ترس و هیجانی که بهم وارد می شد قدرت تشخیصم رو از دست داده بودم ... سریع تمام کوچه رو از نظر گذروندم باید تا انتهای کوچه می دویم بعد میرفتم توی کوچه بعدی و درست وقتی می رسیدم به خیابون دیگه فقط چند متر تا کلانتری فاصله داشتم ... فاصله ام تا کلانتری شهرک ایرانمنش اونقدرا هم نبود ... " خخخخخخخخخخخ" از صدای گربه از جام پریدم و جیغم رو توی گلوم خفه کردم ... با گیجی شروع به دویدن کردم ... قلبم درست توی گلوم می تپید و گلوم طوری خشک شده بود که می ترسیدم ترک برداره.... کوچه اولی که به انتها رسید و به کوچه دوم رسیدم دستم رو به گوشه دیوار گرفتم و ایستادم ... تمام این مدت توی خونه موندن و مصرف اونهمه دارو انرژی ام رو تحلیل برده بود و حالا نمی تونستم خوب بدوم ... با حس صدای پایی درست پشت سرم وحشت زده برگشتم ... سایه یه مرد رو دیدم خودم رو پشت سطل مکانیزه سر کوچه پنهان کردم ... سایه نزدیک و نزدیکتر شد ... کمی جابجا شدم تا دید بهتری داشته باشم ... نفسم رو حبس کردم ... هر لحظه احتمال می دادم آوید دستش رو بذاره پشت گردنم و موهام رو بگیره ... از این فکر پشت گردنم مور مور شد و باعث شد که شونه هام رو بالا بگیرم ... صدای پا نزدیکتر شد و من خودم رو بیشتر به سطل زباله بو گندو فشردم ... صدای پا ایستاد و من به خودم جرات دادم تا سرکی بکشم ... از دیدن مردی که کلید می انداخت و وارد خونه اش می شد نفسی از سر آسودگی کشیدم ... به اندازه کافی وقتم تلف شده بود ... بی معطلی بلند شدم تا بدوم ولی لبه مانتو بلند و گل و گشاد فرشته زیر پام گیر کرد و به شدت خوردم زمین ... کف دستام رو حائل کردم تا صورتم به زمین برخورد نکنه ... از برخورد کف دستم با آسفالت زبر کوچه پوستش به شدت صدمه دید ... بی خیال سوزش و خون چندش آور کف دستم و سنگ هایی که توی گوشت دستم فرو رفته بودند لبه مانتو رو بالا گرفتم و دویدم ... تا انتهای کوچه یک نفس دویدم ... به خیابون که رسیدم حریصانه نفس کشیدم شاید با این حجم اکسیژن نفسی به پاهای ناتوانم که دیگه برای دویدن یاریم نمی کرد برسه... مدام به خودم دلداری می دادم (( دیگه چیزی نمونده تیارا .... فهههههههمممم فوووووووه ...... خواهش می کنم نباید تسلیم بشی ..... فهههههههمممممم فووووووووووووه ...... )) گز گز دستم هر لحظه بیشتر می شد و توان من هر لحظه کمتر ... ماشینی به سرعت از کنار رد شد و بوق زد ... نباید توی خیابون می موندم باید خودم رو می رسوندم ... داد زدم : خدااااااااااا ... آخرین رمق هام رو توی پاهام جمع کردم و باز هم دویدم ... چشمم که به تابلویی افتاد که روش نوشته بود کلانتری شماره 19 حس از تنم رفت ... با زانو نشستم رو آسفالت سفت ... نفس نفس می زدم ... خیلی سریع و مقطع ... دستم رو گذاشتم روی سینه ملتهبم و زور زدم که نفس به شماره افتاده ام رو عادی کنم ... دست مجروحم رو گذاشتم روی زانوم و خودم رو رسوندم به در کلانتری ... نگاهم رفت سمت سربازی که خوابالود اطراف رو می پایید ... رفتم سمتش

- آقا تو رو خدا به من کمک کنید 

اخم های سرباز توی هم رفت یک نگاه به سرتا پام انداخت و پرسید : موبایل داری؟

- نه 

اشاره زد که برم داخل افتان و خیزان رفتم داخل و نگاهم رو انداختم توی راهروی نسبتا خلوت کلانتری ... به در باز یکی از اتاق ها نگاه کردم مرد یونیفرم پوشی پشت میز نشسته بود بدون در زدن داخل شدم و گفتم : ببخشید میشه کمکم کنید

مرد یونیفرم پوش سرش رو بالا گرفت و با دیدن من اخم هاش رفت توی هم و سرش رو انداخت پایین و گفت: حجابت رو درست کن خواهر 

با دست های زخمیم به سختی به خواسته اش عمل کردم همزمان پرسید: مشکلتون چیه؟!

- شوهرم می خواهد منو بکشه؟!

مرد سرش رو بالا گرفت و با شک پرسید: الان از خونتون فرار کردی؟!

سرم رو به نشونه تایید تکون دادم و گفتم: بله اون یه دیوونه است داره روی من دارو آزمایش می کنه تو رو خدا کمکم کنید!

مرد دستی به ته ریشش کشید و گفت: امشب سرگرد اینجا یه کاری داشت و هنوزم نرفتن بهتره بری پیش خودش دنبالم بیا خواهر راهنماییت می کنم

دنبال مرد به راه افتادم در یکی از اتاق ها رو زد و داخل شد صدای محکم پا کوبیدنش از پشت در بسته به خوبی شنیده شد... چند لحظه بعد درو باز کرد و منو داخل فرستاد و خودش دوباره پا کوبید و رفت ... به مرد جلوی روم نگاه کردم ... یعنی این مرد می تونست کمکم کنه ... 

- بفرمایید بشینید

روی صندلی تعارفی نشستم و سعی کردم دستهام رو طوری قرار بدم که کمتر به لباسم گیر کنن و عذاب بکشم و البته لرزششون کمتر توی دید باشه

- من سرگرد مولایی هستم ، گروهبان سالاری یه چیزایی بهم گفت ... خوب ماجرا چیه

نگاهم رفت سمت مرد دیگه ای که روی مبل با استایل خاصی نشسته بود و موشکافانه به سرتاپای من خیره شده بود با لرزش توضیح دادم: شوهرم یه دکتر دارو ساز، داره روی داروی برای هپاتیت تحقیق می کنه و منو به عنوان موش آزمایشگاهیش تو خونه زندانی کرده بود و روم دارو هاش رو آزمایش می کرد 

سرگرد رو به مرد دیگه تو اتاق گفت: نظرت چیه شفیعی؟!

قبل از اینکه شفیعی نظرش رو بگه چند ضربه به در اتاق خورد و همون گروهبان سالاری وارد شد و باز پا کوبید و گفت: قربان یه آقا اینجاست که فکر کنم شوهر این خانم باشه!!

وحشت زده به در نگاه کردم ... حتی سنگینی نگاهی هم که روم حس می کردم باعث نشد تا چشم از در بگیرم 

- بگو بیاد داخل 

سرگرد مولایی بود که این جمله رو گفت و من بودم که با هر کلمه ای که از دهنش خارج می شد فشارم بیشتر و بیشتر افت می کرد ... خدایا آوید نباشه ... این مردی که میاد توی این اتاق آوید نباشه ... خواهش می کنم .. نباشه

حس می کردم هر لحظه امکان داره از روی اون صندلی سقوط کنم و پخش زمین شم ولی هنوز هم لجوجانه به در نگاه می کردم ... مردی که سالاری ازش حرف می زد وارد شد و من حس کردم جهنم درست همین جا توی این اتاق برام مجسم شد ... خودش بود ... مرد من!... به محض ورود بی توجه به افراد توی اتاق با چند گام بلند به سمت من اومد و بانگرانی و کمی عصبانیت کیفی رو که دستش بود کنار صندلی انداخت و جلوی پام زانو زد و گفت: اینجا چیکار می کنی عزیزم منکه از نگرانی مردم!

ترس رو حالا تازه داشتم با تمام سلول هام درک می کردم ... از این آرامش توی صورتش به شدت می ترسیدم ... عجیب بوی توطئه می آمد!... لرز افتاد توی تنم و مثل همیشه که وقتی ترسیده و عصبی می شدم دندونام تق تق شروع کردن به بهم خوردن 

- این خانم همسر شما هستن؟!

آوید نگاهش رو از من گرفت و بدون اینکه از جاش تکون بخوره فقط کمی به سمت سرگرد سالاری چرخید و گفت: بله اجازه بدید کمی همسرم رو آروم کنم براتون توضیح میدم

سرگرد سالاری خشک و برنده گفت: لزومی نداره آقا ... این خانم به شدت از شما وحشت دارند اونوقت شما می خواهید آرومشون کنید؟! 

آوید از جاش بلند شد و من بی اینکه بخواهم از روی صندلی سر خوردم و روی زمین افتادم شفیعی به سرعت از جاش بلند شد و به کسی پشت در دستور آب قند داد و آوید دوباره سمت من خم شد ... خودم رو روی زمین کشیدم و ازش فاصله گرفتم و داد زدم : به من دست نزن

سالاری داد زد: ازشون فاصله بگیرید آقا

آوید با خشم گفت: شما متوجه نیستید خانم من تعادل روانی نداره باید دارو مصرف کنه هر لحظه امکان داره تشنج کنه

صورت خشمگین سالاری سریع رنگی از تعجب گرفت و من حس کردم قلبم تیر کشید ... دهنم مزه خون می داد! ... سربازی لیوان رو سمتم گرفت و گفت: یکم بخورید حالتون جا بیاد

بی توجه بهش به دهن آوید زل زدم و اونهم با حرکت دست مافوقش بدون اصرار با لیوان از اتاق بیرون رفت 

سالاری با سوءظن پرسید: شما برای صحت ادعاتون مدرکی هم دارید 

آوید کیفش رو از کنار صندلی برداشت و سمت میز سالاری رفت و گفت: ببینید اینجا من مدارکی دارم که کاملا این موضوع رو تایید می کنه متاسفانه همسر من ... 

و حرفش رو با ناراحتی عمیقی قطع کرد ... نا توان تر از هر وقتی ناله کردم: دروغ میگه به همه مقدسات عالم دروغ میگه!

سالاری اما بی توجه به ناله من مدارک کذایی رو از آوید گرفت و بهشون دقیق شد آوید شناسنامه هامون رو هم ضمیمه بقیه مدارک کرد ... لال شدم ... سرد شدم ... خدایا پس کجایی بدادم برس... چهره مولایی هر لحظه بیشتر و بیشتر توی هم میرفت و قلب من بیشتر و بیشتر مچاله می شد... نفسم تنگ شده بود و همه عضلاتم سفت و منقبض ... سکته همینجوریه؟! ... یعنی الان سکته می کنم ... مولایی برگه ها رو سمت شفیعی گرفت و اون بی میل نگاهی توشون انداخت و گفت: به نظر میاد که همه چیز همونطوریه که این آقا میگه

آهای تو که گلوم رو فشار میدی دست بردار لامصب تحمل اینهمه خفگی سخته ... خیلی سخت

- بهتون که گفتم ... من واقعا متاسفم پرستارش خوابش برده و همسرم می دونید که به دلیل توهماتشه که الان اینجاست 

شفیعی خشک گفت: چرا نمی بریدشون جایی که ازشون به طور کامل مراقبت بشه

آوید لبهاش رو بهم فشرد و بعد از مکثی کوتاه گفت: چون عاشقشم!

چهره هر دو مرد سخت و گرفته شد به خوبی می تونستم ترحم و دلسوزی رو توی نگاهشون بخونم ... نباید حالا که تا اینجا اومده بودم جا میزدم ... تحمل دوباره اسارت اینبار وحشتناک تر از هر زمانی بود!... به سختی روی پاهای لرزونم ایستادم و خودم رو تکیه دادم به صندلی و گفتم: جناب سرگرد تو رو خدا ... دروغ میگه ... این برگه ها رو با پارتی بازی درست کرده

مولایی سری از روی تاسف تکون داد و رو به آوید گفت: می تونید همسرتون رو ببرید!

بی اختیار دستم رو بردم بالا و به هیچی چنگ زدم ... خدا پس کجایی ... داد زدم: نه نذارید منو ببره ... منو می کشه ... بخدا می کشه

دست آوید که دور شونه ام حلقه شد شروع کردم به جیغ کشیدن ....

- نذارید ... خونم گردن شماست ... آقا تو رو خدا ... منو می کشه ... داره ذره ذره منو می کشه...

دو مرد با افسوس بهم نگاه کردن ..و با اون سر وضع اون مانتو سیاه بلند که ماکسی شیری رنگی ازش بیرون زده و اون روسری گل گلی موهای آشفته ای که ازش بیرون زده و سرتاپای خاکی و مدارک مستند آوید باید هم باور می کردن ... باور کردن که من دیوونه ام 

- بخدا من دیوونه نیستم ... چرا حرفم رو گوش نمی کنید

آوید دستم رو گرفت و گفت: بیا عزیزم .. بیا بریم خونه ... ببین چه بلایی سر دستات آوردی ... بیا خانومم

- چرا تو اینقدر پستی مرد... ولم کن ... چطور می تونی اینهمه دروغ بگی

سرگرد مولایی کلافه از جیغ و داد من گفت: سریعتر

آوید دستم رو بیشتر کشید و منو برد سمت در ... اگه از اینجا بیرون می رفتم دیگه کاری نمی تونستم بکنم و الان هم دستم به هیچ جا بند نبود ... یه لحظه چشم های اشکیم رو انداختم توی چشمای سرد و یخی شفیعی دست آوید رو پس زدم و دویدم سمتش قبل از اینکه بخواهد خودش رو بکشه کنار یقه اش رو چنگ زدم و گفتم: نذار منو بکشه ... نجاتم بده 

شفیعی توی چشمام دقیق شد ... هیچ حسی توی نگاهش نبود هیچی ... آوید دستم رو کشید و منو از اتاق بیرون برد 

فصل سوم

خسته و کوفته و بی قرار وارد خانه می شوم نقاب یخ زده را از روی صورتم برمیدارم و به خود واقعیم درون آینه لبخند می زنم ... صدایم را به اندازه لبخندم که کش آمده بلند می کنم ... 

-الی خانم خونه ای

اخمو و در هم از آشپزخانه بیرون می آید و می گوید: تو باز منو اینطوری صدا کردی

می خندم و قربان صدقه اش میرم: خوب تقصیر من چیه قربونت برم می خواستی اینقدر خوشگل و جوون نباشی مادر من والا بخدا من با این هیکلم خجالت می کشم بهت بگم مامان

به حالت قهر به آشپزخانه بر می گردد ... دنبالش می روم و پایین موهای بافته بلندش را می کشم و می گویم: با من قهر کردی الی خانوم

با سرعت بر می گردد و با کف دست آرام به پیشانی ام می کوبد و با تحکم می گوید: از آشپزخونه برو بیرون یزدان شفیعی واگر نه خونت پای خودته

قهقهه میزنم و انتهای موهای بافته اش را می بوسم می دانم که غرق لذت است اما هنوز اخم به چهره دارد من ولی نگاهم به لبخندیست که سعی در کنترلش دارد خیاری از سبد روی کابینت بر میدارم و خرچ گاز میزنم و بی قیدانه می پرسم : یاشار و بابا کجان

لبخندش محو می شود و باز چشمهایش غمگین می شود . فکم سفت می شود می گوید: یزدان کاش با یاشار حرف میزدی ... 

وسط حرفش می پرم و با غیض می گویم: که باز ناتنی بودنمون رو بکوبه توی صورتم ... نه!

آهی می کشد و مواد درون قابلمه را هم می زند مربای هویج درست می کند دلم می گیرد می دانم که یاشار عاشق مربای هویج است... برای منحرف کردن ذهن هر دویمان می گویم: نگفتی بابا کجاست

صدایش را همزمان با احساس دستش روی شانه ام می شونم : چطوری مرد بزرگ!

لبخند میزنم: سلام بابا ... و با ابرو به چهره درهم مامان اشاره می زنم و با تکان سر می پرسم که باز چه شده

مامان زیر قابلمه را کم می کند و می گوید: لازم نکرده اینقدر بهم اشاره بزنید ... هر دوتون سرتون کردید زیر برف و هیچ به روی خودتون نمیارید که یاشار یا اصلا خونه نمیاد یا اینکه وقتی بیاد ...

بابا دستهایش را در دست می گیرد و می گوید: الهام جان اینقدر خود خوری نکن این دوره هم می گذره ... همه پسرها توی این سن اینجوری می شن

مامان اعتراض می کند: پس چرا یزدان اینجوری نبود

پوف کلافه ای می کشم و برای فرار از بحث تکراری آنها به سمت اتاقم می روم و در همه لحظه هایی که مشغول برداشتن لباس و دوش گرفتن و لباس پوشیدنم سعی می کنم تصویر زن گریان آشفته را از خاطر ببرم 

ضربه ای به در اتاقم می خورد و مامان داخل می شود: یادم رفت ازت بپرسم شام خوردی مامان

-مرسی الی جون صرف شده

اینبار اخم نمی کند و لبخند می زند: از دست تو یزدان

در را که می بندد باز چهره زن آشفته جلوی چشمانم می آید . نگاهش عجیب آشناست نگاه ترسیده اش . روی تخت ولو می شوم و خودم را شماتت می کنم که چرا بعد از خارج شدنشان از اتاق سرگرد دنبالشان رفته ام و به مرد گفته ام که حواسم بهشان است و نگاه خونسرد مرد را تحویل گرفته ام انگار که بگوید طلا که پاکه چه منتش به خاکه ... ولی آنهمه ترس زن واقعا برایم تعجب آور است و از آن تعجب آور تر اینهمه کنجکاوی خودم است توی جایم غلت می زنم و نفسم را آرام بیرون می دهم ... کلافه و بی قرارم تمام وجودم انگار به دو نیمه شده نیمه ای که پشیمان است که چرا زن بیچاره را آنطور راحت دست شوهرش که ادعا داشت می کشدش سپرده ام و نیمه دیگر سرزنشم می کند که چطور با این همه سابقه کار حالا بخاطر کسی که سند دیوانگیش را دیده ام آشفته و مرددم با خودم می گویم " بی خیال یزدان زنه دیوونه بود دیدی که ... ولی اونطور وقتی که ازم خواست نجاتش بدم " دیوانه نشوم خوب است باز با خودم درگیر می شوم " حالا یه تحقیق کوچولو که عیبی نداره تیریه تو تاریکی اصلا لزومی نداره سرگرد چیزی بفهمه هووووم " " باز تو رگ انسانیتت باد کرد ... بیکاری؟! ولش کن به تو چه اصلا " اینطور نمی شود باید دلم را یک دله کنم تصمیم را می گیرم " یه هفته مرخصی می گیرم و یه آماری می گیرم بعد هم اگه چیز خاصی پیدا نکردم که دیگه بعدا عذاب وجدان نمی گیرم" برای اینکه باز مردد نشوم سریع گوشیم را از روی پاتختی برمیدارم و شماره می گیرم

-به سلام سروان یزدان باز کارت کجا گیر کرد یاد من افتادی

نقاب یخ زده خود به خود بر چهره ام می نشیند حتی حالا که فقط از پشت گوشی در حال صحبتم : شب بخیر غفاری میشه برام آمار یه نفر رو بگیری لطفا

بدون اینکه از لحنم ناراحت شود شاد و سرحال می گوید: تو جون بخواه رو چشم کی هست حالا؟!

-تیارا اولادی

قبول می کند تشکر می کنم و بدون اینکه اجازه بدهم روده درازی کند اجمالی خداحافظی می کنم و قطع می کنم هنوز هم مرددم ولی حالا که شروع کرده ام چاره جز اتمام آن ندارم با خودم می گویم که فردا باید برای مرخصی اقدام کنم! حالا که کمی از عذاب وجدانم کم شده تازه خواب به سراغم می آید چشمانم را می بندم و به خواب می روم و سعی می کنم فکری که مدام در سرم جولان می دهد را نادیده بگیرم!

نگاه سردم را به صورت ناراضی سرگرد می اندازم برگه مرخصی را تکان می دهد و گوید: یک هفته شفیعی!

تمام سعیم برای اینکه خودشیرینی کنم و مرخصی را بگیرم بکار می برم ولی تلاش بیهوده است خشک می گویم: اگه موافق نیستید لزومی نداره

لبش را کج می کند و می گوید: بکنش چهار روز

مصمم می گویم: کمتر از یک هفته برام مقدور نیست 

می خندد: خوشم میاد قیافه ات جوریه که انگار اصلا برات مهم نیست اونوقت سر تعداد روزهاش با من چنه میزنی 

زیر برگه ام را امضا می کند و ادامه می دهد: برو پسر... به کارت برس

پا می کوبم و از اتاق خارج می شوم و شماره غفاری را می گیرم: صبح بخیر غفاری!

- صبح بخیر شفیعی

ادایم را در می آورد می دانم ولی با همان لحن ادامه می دهم: در مورد موضوع دیشب چیزی پیدا کردی

شاد و پرانرژی می خندد و می گوید: خم رنگ رزی که نیست 

- فقط یه هفته وقت دارم!

- باشه بابا نیم ساعته دیگه بهت زنگ میزنم

تشکر می کنم و قطع می کنم به سمت خانه می روم نیاز به تمرکز دارم باید سر از کار این زن که کل ذهنم را پر کرده در بیاورم ... مامان از دیدنم در آن وقت روز تعجب می کند 

- چی شد نرفته برگشتی

گونه اش را می بوسم و می گویم: الی خانم این چه طرز استقبال از گل پسرته

صدای کشدار یاشار مانع جواب دادن احتمالی مامان می شود: بععععععع داداششش پلیس...

روی کلمه داداش تاکید بیشتری می کند لبخندی به چهره پف کرده اش می زنم و فقط سری برایش تکان می دهم صدای زنگ گوشی ام ذهنم را منحرف می کند غفاریست سریع جواب می دهم

- سلام غفاری، نتیجه؟

- می دونستی من مبهوت این طرز کلامتم

- نه نمی دونستم، چیزی پیدا کردی

- فقط یه سابقه بیمه توی یه آرایشگاه توی بندرعباس ، آرایشگاه سپیده! این بدرد بخورش بود ودیگه اینکه پدر و مادرش هم فوت کردن 

- آدرس آرایشگاه رو برام مسیج کن، خیلی ممنون غفاری

- خواهش میشه سروان 

صدای اس ام اس که بلند می شود کنار مامان ایستاده ام آدرس را نگاهی می اندازم و می گویم: مامان من باید برم بندر عباس

می گوید: ماموریت میری

سری تکان می دهم لبخندی به رویم می زند می گوید: باشه وسایلت رو برات جمع می کنم 

می خندم: الی خانم آخه من کی از این کارها به شما دادم که دفعه دومم باشه

- واسه همین! می دونستی یکی از فانتزیام اینه که ساک تو رو برای ماموریت جمع کنم بعدش برم توی غروب محو بشم

از ته دل می خندم: اینم نتیجه داشتن مامان جوونه دیگه ... 

یاشار اخمو و درهم به من و مامان نگاه می کند و آخر هم نمی تواند جلوی زباش را بگیرد: می گم مامان بد نیست بعضی وقتها یکم از این لبخند هات رو که تند و تند خرج پسر پلیست می کنی خرج منم بکنی اونوقت شاید منم دلم خواست برم توی غروب محو بشم

نگاه شاد مامان غمگین می شود دندان هایم را بهم می سایم تا جوابش را ندهم و اعصاب مامان را بیش از این بهم نریزم کاش این یاشار کمی آدم بود 

مامان به سمتش می رود و دستی به موهای درهمش که نمی توانم مدلش را تشخیص بدهم می کشد و می گوید: عزیزم تو اصلا مگه خونه میایی که من وقت کنم بهت محبت کنم

دست مامان را پس می زند و به طرف اتاقش می رود مامان به دنبالش می رود و می گوید: یاشار قهر نکن مامان بیا صبحانه بخور برات مربای هویج درست کردم 

یاشار به سمتش می چرخد و می گوید: راستی مامان ... 

مامان با محبت دستش را می گیرد و به سمت آشپزخانه می کشاندش: معلومه هنوز ندادم بابات و یزدان حتی ازش بچشن فقط واسه خودت پختم

به شادی کودکانه برادر بیست و سه ساله ام لبخند می زنم چقدر هنوز افکارش بچه گانه مانده است . به اتاقم می روم و ساک کوچکم را برمی دارم فقط چند دست لباس و مدارکم را بر می دارم لباس فرمم را با لباس شخصی عوض می کنم و با مامان که در حال صبحانه دادن به یاشاراست خداحافظی می کنم می خواهد طبق عادت بلند شود و برایم قران بیاورد و آب پشت سرم بریزد هیچ وقت از این کار خسته نمی شود ولی اشاره ای به یاشار می زنم و با نگاه می خواهم که اینبار نادیده بگیرد مردد نگاهم می کند لبخندی حواله اش می کنم و روبه یاشار می گویم: مواظب الی جونم باشیا ... خداحافظ

با ماشین خودم می روم ... استارت را که می زنم زیر لب بسم الله می گویم حرکت می کنم باید دید این زن از کجا به اینجا رسیده است.!

سعی می کنم برای منحرف کردن ذهنم از چشمان ترسیده زن به یاشار فکر کنم هنوز هم معتقدم که مامان و بابا اشتباه بزرگی کردند هیچ نیازی نبود تا یاشار در آن شرایط بحرانی سنی اش حقیقت ناتنی بودن من و خودش را بفهمد ... اینکه مادرمان قبل از بابا همسر مرد دیگری بوده مردی که شهید شده و حتی نتوانسته من که فرزندش هستم را قبل از شهادتش ببیند اینکه مامان با صلاحدید بابا حتی شناسنامه من را عوض کرده و به نام بابا گرفته و بعد ها انگار که عذاب وجدان رهایش نکرده باشد به من گفت و مرا پیش پدر اصلی ام برد قطعه شهدا آنهم نه در کرمان... و بعد تر این حقیقت را با وجود تمام مخالفت های من برای یاشار نیز بازگو کردند و این آغاز حساسیت های یاشار بود انگار بی پدر بودن من برایم امتیاز بود! از همان روزها از هر لبخند مامان برداشت دیگری می کرد و از هر ابراز علاقه من بیزار بود کم کم پایش را خانه برید و حالا این اوخر خیلی کم در خانه پیدایش می شود و از آن هم فراتر گاهی اوقات مست و پاتیل است و گه گاه سیگار می کشد و این آخری را مامان همیشه نگران نمی داند و فقط من و بابا می دانیم ... پوفی می کشم و دستم را سمت پخش می برم و به آهنگ علیرضا افتخاری گوش می کنم ... هر چند بیشتر عاشق آهنگ های لری هستم ... 

به بندرعباس که می رسم آدرس را از توی اینباکس گوشی ام بیرون می کشم و نگاهی می اندازم تقریبا سر راست است معطل نمی کنم ... خوشبینانه فکر می کنم شاید همین امروز همه چیز را فهمیدم و نیازی نبود که جایی برای اقامت دست و پا کنم ... خودم هم می دانم که افکارم چقدر احمقانه است ... با اینحال مستقیم به سمت آرایشگاه می روم ... نگاهم را به ساختمان نما آجر سفالی می اندازم و تابلو نئون بزرگی که برای سر در دارد ... زیادی خلوت به نظر می رسد نگاهم را به ساعتم می اندازم ساعت 4 بعد از ظهر است شاید بسته باشد مردد پیاده می شوم و جلو می روم بله بسته است می خواهم برگردم و جایی برای اقامت پیدا کنم و باز برگردم که زن موبلوندی جلوی در می رود و کلید می اندازد قبل از اینکه داخل شود صدایش می زنم ...

- ببخشید خانم

بر می گردد و کنجکاو نگاهم می کند نمی خواهم همان لحظه خودم را معرفی کنم می خواهم رفتار اولیه اش را بسنجم می گویم: ببخشید شما تیارا اولادی می شناسید؟!

چهره اش به وضوح در هم می شود و تند می گوید: نخیر

برای اینکه مجبور به ماندنش کنم خودم را معرفی می کنم : من سروان شفیعی هستم ، می خواستم با خانم بازگیر صحبت کنم

- واسه تیارا اتفاقی افتاده؟!

تعجب می کنم از نگرانی که در صدایش است همین چند لحظه پیش از شنیدن اسمش منزجر شده بود با اینحال می پرسم: شما خانم بازگیر هستید

تایید می کند و می گوید: ببخشید اینجا جلوی آرایشگاه صورت خوشی نداره با هم صحبت کنیم

پیشنهاد می کنم که در ماشین صحبت کنیم قبول می کند و من اصلا به روی خودم نمی آورم که در مرخصی هستم! داخل ماشین که می نشینیم معذب سعی می کند موهایش را درون شالش فرو کند بی اهمیت به تلاش مذبوحانه اش می پرسم:خانم اولادی برای شما کار می کردن درسته

دست از سر موهایش برمیدارد و می گوید: بله

- الان خبری از ایشون دارید

باز دوباره در هم می شود حدس اینکه چیزی بینشان پیش آمده خیلی هم سخت نیست فقط در جوابم می گوید " نه"

یکدستی می زنم: میشه دلیل رفتنشون رو بدونم

دستپاچه جواب می دهد: خوب ... خوب استعفا داد رفت دیگه تازه براش خواستگار اومده بود حتما عروس شده 

به سمتم می چرخد انگار قصد متقاعد کردنم را داشته باشد اضافه می کند: من الان بیشتر از یکساله که ازش خبر ندارم

- از کارکنان آرایشگاهتون کسی هست که با ایشون روابط نزدیک تری داشته باشه 

من من می کند : خوب... راستش تیارا با هستی بیشتر صمیمی بود 

- هنوزم برای شما کار می کنن ؟ باید با ایشون حرف بزنم

- رفته شهرستان پیش پدر و مادرش

ناشیانه سعی دارد خوشحالی نبودن هستی را از چهره اش بزداید قبل از اینکه سوال دیگری را بپرسم خودش می گوید: چرا نمیرید پیش خانم امجد قبل از اینکه بیاد آرایشگاه پیش اونها زندگی می کرد

- آدرسشون رو لطف می کنید 

آدرس را می دهد و می رود قبل از اینکه بروم سراغ خانم امجد لازم است که جایی برای اقامتم محیا کنم این خانم بازگیر چیزهایی را قایم می کرد با فکری درگیر به سمت هتل گوهر شاد می رانم 

***

وارد اتاقم که میشوم اولین کاری که می کنم دوش گرفتن است هوای شرجی بندرعباس باعث شده که احساس کنم تمام تنم چسبناک شده دوش که می گیرم حالم بهتر میشود و تازه یادم میفته که اصلا ناهار نخوردم با اینکه دلم از گرسنگی مالش میرود از سر بی حوصلگی بی خیال خوردن چیزی میشوم و صبر می کنم تا هر دو وعده را یکی کنم در این بین به فرناز بازگیر فکر می کنم ... تمام حالات چهره اش داد می زد که چیزی را پنهان می کند و این هستی یادم رفت بپرسم که کی بر می گرده ... باید یک سری هم به این خانم و آقای امجد بزنم ... هوس قلیه ماهی می کنم آنهم قلیه ماهی های رستوران توت فرنگی و شاید هم بعدش یک انار گلاسه ... نگاهی به ساعتم می اندازم ساعت 5/6 است با بررسی آدرس خانم و آقای امجد فکری می شوم که بد نیست سری به آنجا بزنم ولی مثل هوس قلیه ماهی و انار گلاسه بی خیالش می شوم و فقط تا وقت شام صبر می کنم ... فردا شاید روز بهتریست

***

پلاک خانه را چک می کنم و مطمئن می شوم که درست آمدم زنگ را فشار می دهم، منتظر می مانم 

-کیه؟

به صدای پخش شده از آیفون جواب می دهم: منزل آقای امجد

-بله بفرمایید

-میشه یه چند لحظه تشریف بیارید دم در

-بله حتماً

خیلی طول نمی کشد که مرد خوش سیمایی با موهای یکدست سپید جلویم ظاهر می شود جواب سلامم را می دهد و دستم را به گرمی می فشارد بسیار مهربان به نظر می رسد 

-متاسفم که مزاحمتون شدم من سروان شفیعی هستم شما خانم تیارا اولادی رو می شناسید؟

چهره مهربانش رنگی از اضطراب می گیرد و سریع می پرسد: اتفاقی افتاده جناب سروان

-فقط چند تا سوال ساده است.

به داخل دعوتم می کند روی مبل های توی پذیرایی که جای می گیرم زنی فربه و مضطرب برایم چایی میاورد و بدون اینکه تعارف بزند که از آن بنوشم تند و اجمالی می پرسد: جناب سروان تو رو خدا تیارا طوریش شده ... آوید؟!

و صورتش را به آرامی چنگ می اندازد دلیلی نمی بینم که همه چیز را بازگو کنم فقط می خواهم تیارای قبل از این را برایم شرح بدهند بنابراین سربسته می گویم: خیالتون راحت چیزی نیست که بخواهید نگرانش باشید شما با ایشون در ارتباطید؟

چهره زن و مرد در هم می شود خانم امجد با ناراحتی عمیقی می گوید: یه چند ماهی هست که خبری ازشون نداریم

-چطور؟!

-خوب راستش چند ماه پیش امجد یه سکته خفیف داشت من توقع داشتم که تیارا حداقل بیاد و یه حالی ازمون بپرسه یا اینکه یه زنگی بزنه ولی آوید که اومد بهمون سر زد گفت که تیارا گفته بیماری امجد ربطی به اون نداره خوب ما هم خیلی ناراحت شدیم توی اون مدتی که پیشم بود خدا می دونه که روی تخم چشمم نگهش داشتم ... واسم حکم دختر نداشتم رو داشت ازش توقع...

با اشاره آقای امجد ساکت می شود هنوز هم رگه هایی از دلخوری در صورتش هویداست می پرسم: شما با آقای رضایی نسبتی دارید

-نوه عموی خانممه ولی از وقتی که مادرش فوت کرد به خانومم نزدیک تر شدند و خاله صداش می کردند

از آنجایی که جمع می بندد می پرسم: صداش می کردند؟!

لبخندی می زند و می گوید: آوید و خواهرش آوینا

ابروهایم را بالا می دهم و می پرسم : خواهرشون الان کجا هستن

-همه باهم کرمان زندگی می کنن ... آقا تو رو خدا این بچه ها طوریشون شده چند وقت پیش که آوینا بهمون سر زد خیلی حال ندار و بی قرار بود هر چقدر هم که پا پیش شدم لب از لب باز نکرد ... اومده بود که بگه با امیر حسین روشن نامزد کرده

اسم امیرحسین روشن توی مغزم وول می خورد چقدر آشناست ... بله! امضای پای برگه های عدم تعادل روانی تیارا... قضیه هر لحظه پیچیده تر می شود دوست دارم بیشتر در مورد این آوید و خواهرش و نامزد خواهرش بدانم! چای سرد شده را بدون قند می نوشم و به سمت جلو خم می شوم و دست هایم را در هم گره می کنم

-خانم اولادی قبل از ازدواج با آقای رضایی مشکل خاصی داشتن بیماری چیزی؟

اینبار رنگ چهره اشان به وضوح می پرد خانم امجد صریح می گوید: نه ... بچم صحیح و سلامت بود تا قبل از سکته امجد هم هر بار تماس می گرفتم خوش و خرم بود ... یکی دوباری هم که بهمون سر زدن عالی عالی بود 

دستم را به چانه ام می گیرم هووووم پس همه مشکلات تیارا از بعد از ازدواج شروع شده چه جالب ! برای اینکه کمی از اضطرابشان بکاهم با سانسور زیادی قضیه را برایشان بازگو می کنم در آخر اضافه می کنم که گویا سوءتفاهمی بیش نبوده است هر چند انگار هنوز راضی نشده اند ... حالا که نسبتشان را با آوید می دانم مضطربم که به آوید تلفن کنند دلم نمی خواهد تا وقتی که قضیه را روشن می کنم این آویدی که حالا به نظرم مشکوک می آید را گم کنم بنابراین به آقای امجد که تا دم در همراهیم می کند گوشزد می کنم که این ملاقات باید حتما مسکوت باقی بماند ... قول می دهد که اینطور باشد و با دادن شماره تلفن خواهش می کند که اگر چیزی هست با او در میان بگذارم ... قبول می کنم و خداحافظی می کنم... باید بروم سر وقت فرناز بازگیر هنوز چیزهایی هست که باید از او بپرسم

ذهنم ولی درگیر مردیست که زنش را جلوی خانواده اش خراب کرده مسلما در شرایط عادی می توانست قضیه نیامدن همسرش را ماست مالی کند ولی انگار به عمد می خواسته زمینه دلخوری را فراهم کند ... اینهمه صداقتی که به خرج داده یکجورهایی مشکوک است . و این آقای روانشناسی که از قضا نامزد خواهرش است و چه بسا شاید دوستی هم در کار باشد ... یک جای کار این آقای رضایی می لنگد ... جلوی در آرایشگاه توقف می کنم و از دخترکی در همان نزدیکی می خواهم که خانم بازگیر را صدا کند ... 

-سلام

به سمت صدا می چرخم و جواب سلام بازگیر را می دهم و در خواستم را مطرح می کنم: خانم بازگیر لازمه که من با تک تک کارمندهاتون که آشنایی قبلی با خانم اولادی داشتن صحبت کنم

کمی این پا و آن پا می کند و دست آخر می گوید: ساعت 7 بعد از تعطیلی آرایشگاه ازشون می خواهم که بمونن

-واقعا از همکاریتون ممنونم خانم

-خواهش می کنم

می خواهد به داخل برود که تازه یادم می افتد: ببخشید دوست خانم اولادی اسمشون هستی بود

با تکان سر تایید می کند ادامه می دهم: می خواستم بدونم کی برمیگردن

با کمی تامل جواب می دهد: فکر کنم تا فردا ظهر برسه

خداحافظی می کنم و به هتل می روم تا لباسم را تعویض کنم و به دنبال هوسم بروم رستوران و قلیه ماهی بخورم و کمی بالاتر درست سر میدان یک انار گلاسه ... این هوای شرجی بندر عباس عجیب میل به بستنی خوردن را درونم زنده کرده است ... قبل از اینکه هتل را ترک کنم با مامان تماس می گیرم

-الو

-سلام الی خانومم چقدر دلم واست تنگ شده

مامان با صدای بلند می خندد و من چیزی ته دلم قیلی ویلی می رود از صدای خنده هایش

-سلام پسرم خوبی مامان 

-از احوال پرسی هاتون الهام خانم ، قبلنا یه زنگی می زدی یه چکی می کردی ببینی رسیدم یا نه الان که دیگه هیچی

صدایش را پایین می آورد و توی گوشی پچ پچ می کند: یاشار از دیروز خونه است و چشمش به منه نخواستم حساس تر بشه، من خودم دلم هزار راه رفت تو چرا زنگ نزدی

قربان صدقه اش می روم: قربون دلت بشم الی خانم ، چه مامان خوشگل مهربونی هستی شما، من معذرت می خواهم

-زبون باز

می خندم خوب می توانم چهره اخم آلودش را با لبخندی که سعی در پنهان کردنش دارد مجسم کنم می پرسد: ناهار خوردی مامان!

-هنوز نه ولی به خودم وعده قلیه ماهی دادم

-نوش جونت 

خداحافظی می کنم کلی سفارش می کند که مواظب خودم باشم آنقدر که یادم می رود سروان مملکتم و باید مواظب دیگران باشم گوشی را که قطع می کنم لبخند گرمی کل صورتم را پوشانده همیشه همینطور است مادرم برایم منبعی عظیم از انرژی است زیر لب دعا می کنم تا همیشه سالم و سرزنده باشد 

***

موشکافانه به چهار زنی که مقابلم نشسته اند نگاه می کنم فرناز درهم و اخم آلوست و ان دیگری که خود را ناهید معرفی کرده مضطرب و حتی می توانم بگویم ترسیده است گوشه لبش را می جود و با پایش ناشیانه روی زمین ضرب گرفته است و گلی چهره اش رنگی از نگرانی دارد و آن یکی فاطیما بی خیال و یخ زده نگاهم می کند و انگار بزرگترین دغدغه اش اینست که برود چون مدام به ساعت قرمز رنگ سالن سرتاسر سفید نگاه می اندازد

از گلی شروع می کنم: ارتباط شما با خانم اولادی در چه حد بود

-یه دوستی ساده چیز زیادی ازش نمی دونم فقط می دونستم که پدر و مادرش رو توی یه تصادف از دست داده واسه همین با هستی توی آرایشگاه می موند 

-نمی دونید چرا از آرایشگاه بیرون رفتن 

گلی نگاهش را به فرناز می دوزد و می گوید: نه راستش تا پنج شنبه صبح بود و وقتی روز شنبه اومدم فرنازجون گفت که استعفا داده منم زیاد پیگیر قضیه نشدم

به نظر نمی آمد دروغ بگوید اینبار مخاطبم فاطیما است: و شما؟!

بی خیال جوابم را می دهد : من زیاد با بچه ها توی آرایشگاه قاطی نمی شم

جوابش را بقیه تایید می کنند نوبت که به ناهید می رسد تند و عصبی جواب می دهد: منم مثل فاطیما من زیاد با بقیه قاطی نمی شم

و بر افروخته در پی تایید بقیه سر می چرخاند و چون تایید را می گیرد انگار فتح بزرگی کرده باشد بالاخره مستقیم چشم در چشم هایم می دوزد سری تکان می دهم و خداحافظی اجمالی می کنم با این ناهید و فرناز کار دارم هر دو چیزی را پنهان می کنند اما طوری رفتار می کنم که انگار همه چیز روشن شده و فقط برای اطمینان لازم است که با هستی نیز ملاقاتی داشته باشم : ممنون از وقتی که گذاشتید خانم ها و یه تشکر ویژه از شما خانم بازگیر فقط میشه یه خواهش دیگه داشته باشم

- خواهش می کنم بفرمایید

شماره همراهم را روی کاغذی می نویسم و به دستش می دهم: میشه هستی خانم که اومدن بگید سریعا با من تماس بگیرن 

شماره را می گیرد و قول می دهد که پیغامم را برساند. به سمت هتل که می رانم ذهنم در حال آنالیز رفتار ناهید است باید سر از کارش در بیاورم شماره غفاری را می گیرم 

شماره غفاری را می گیرم و راجع به موضوعی که قبلا با او صحبت کرده ام می پرسم می گوید که هنوز دارد بررسی می کند لپم را از داخل گاز می گیرم نمی دانم چرا امیدوارم فکری که در سرم جولان می دهد درست نباشد... نمی دانم چرا نگرانم ... روی تختم که دراز می کشم نفس عمیقی می کشم هوای شرجی بندر کلافه ام کرده و ذهن درگیرم کلافه ترم... تصمیم میگیرم چرتی بزنم و بعد بروم برای مامان و بابا و یاشار سوغاتی بخرم ... احتمالا مامان تعجب کند آخر ماموریت را چه به سوغاتی خریدن 

***

کلافه و عصبی پایم را تکان می دهم همین چند دقیقه پیش سالاری تماس گرفت و گفت سرگرد مولایی گفته هر جا که هستم خودم را تا فردا برسانم و هنوز این دخترک هستی با من تماس نگرفته است. برای هزارمین بار به صفحه گوشی ام نگاه می کنم قرار بود تا امروز ظهر برسد ... پس چه شد!... شماره بازگیر را که برای مواقع ضروری از او گرفته ام نگاه می کنم و هنوز مرددم که زنگ بزنم یا نه... دلم نمی خواهد هیچ گمان بدی پیدا کنند می خواهم اوضاع به نظرشان عادی بیاید آخر در مرخصی ام و احتیاط واجب است ... دستم که به سمت دکمه سبز رنگ می رود صدای ملودی گوشی ام بلند می شود نگاهی به شماره ناشناس می اندازم و از ته دل دعا می کنم که هستی باشد

-بله؟!

-سروان شفیعی؟

-خودم هستم ... بفرمایید

-من رهبان هستم هستی رهبان

نفسم را فوت می کنم ... پس بالاخره تماس گرفتی...

***

خیلی از تماسش نمی گذرد که الان در کافی شاپ پیشنهادی من نشسته ایم و من در حال آنالیز رفتار این دخترک لاغر اندام چشم درشت هستم ... ناراحتی عمیقی تو نگاهش هست و گوشه لبش را با حرص می جود اما وقتی شروع به حرف زدن می کند صدایش محکم و قاطع است: جناب سروان بهم بگید چه بلایی سر تیارا اومده 

سعی می کنم او را هم مثل بقیه پیچانم: چیز مهمی نیست م....

حرفم را قطع می کند و نگاهش را مستقیم به چشمانم می دوزد: من با این دلایل .... لبانش را محکم بهم فشار می دهد تا حرف نامربوطی نزند و بعد از کمی مکث ادامه می دهد: قانع نمی شم... مسلما تا اتفاق مهمی نیفتاده باشه یه پلیس وقتش رو حرومش نمی کنه

لبخند بی موقع روی لبانم را نمی توانم پنهان کنم و او هم نمی تواند حرصش را مخفی کند نفس عمیقی می کشم تا کمی به اوضاع مسلط شوم : قبل از اینکه من استنطاق بشم چطوره شما اول به سوالات من جواب بدید

سرش را به علامت تایید تکان می دهد و پایین می اندازد و با بستنی اش ور می رود ... 

-از خانم اولادی بگید

قاشق بستنی را توی ظرف رها می کند و انگار یاد خاطرات خوب لبخند محوی به صورت می آورد: خوب یه روز همراه خانم امجد اومد آرایشگاه و بعد یهویی دختر دوست صمیمی فرناز دراومد و فرنازم استخدامش کرد

" پس تیارا دختر دوست صمیمی فرناز بود پس چرا... "

من به خاطر اینکه از خانواده دور بودم توی آرایشگاه می موندم و تیارا بخاطر اینکه اصلا خانواده ای نداشت همه چیز خوب بود عالی فقط گه گاهی فرشاد حرصش رو در می آورد 

حرفش را قطع می کنم: فرشاد کیه

اخمی که بر چهره اش نشسته گویای این است که فرشاد آدم جالبی نیست: فرشاد خواهر زاده فرناز ... اینجا دانشگاه میره و اومده پیش خاله اش

برای ادامه ترغیبش می کنم: خوب ادامه بدید

-راستش وقت هایی که من می رفتم پیش خانواده ام فرناز تیارا رو می برد خونشون تا تنها نباشه و فرشاد هم همون موقع انگار از تیارا خوشش اومد بود و دلش می خواست باهاش دوست بشه و اونم هم که اصلا اهل این برنامه ها نبود دماغش رو سوزوند و اینطور که تیارا تعریف می کرد یه بار که حسابی حرف های بدی بارش کرده فرشادو می گم تیارا هم عصبانی میشه و می خوابونه زیر گوشش و فرشاد هم می خواسته تیارا رو بزنه که آوید سر میرسه و با هاش درگیر میشه و میزنه فرشاد و خونین و مالین می کنه از همون موقع پای آوید توی زندگی تیارا باز میشه البته قبلا هم دور و بر تیارا می چرخیده ولی خوب حرفی نمیزده ولی بعد از اون دعوا به تیارا گفت که نوه عموی خانم امجد و قبل از اینکه پدر و مادر تیارا فوت کنن اونو دیده و می خواسته ، ولی بخاطر شرایط تیارا پیش قدم نشده و حالا بعد از یکسال اومده و توی این مدت هم دورا دور مراقب تیارا بوده و زیر نظرش داشته

اخم هایم لحظه به لحظه بیشتر توی هم می روند یعنی چه که یکسال تیارا را زیر نظر داشته هستی ادامه می دهد: بیچاره تیارا هنوز تو هول و ولای آوید بود که فرشاد بهش زنگ زد و تهدیدش کرد

ابروهایم که به چشمانم چسبیده بود حالا میان رستنگاه موهایم جولان می دهند : تهدیدش کرد؟!

صدایش دیگر به محکمی اول نیست و انگار که بغض دارد: آره بخاطر دعوایی بود که با آوید کرده بود بعد هم که قضیه عکس ها پیش اومد

به سمتش خم می شوم: کدوم عکس ها!

دستاش رو توی هم قفل می کند و انگار در حال سبک سنگین کردن حرفیست که می خواهد به زبان بیاورد برای اینکه تردیدش را کلا از بین ببرم می گویم: اگه چیزی هست بگید ، ممکنه جون خانم اولادی تو خطرباشه

رنگش که به سپیدی گچ می شود باعث می شود که از گفته ام پشیمان شوم چشمای ابریش بالاخره می بارند : تو رو خدا جناب سروان یعنی چی که جونش توی خطره

لعنتی نثار زبان بی موقع چرخیده ام می کنم و می گویم : همه چیز رو براتون توضیح می دم ولی بعد از شما

لیوان آب روی میز را چنگ می زند و نگاه من بی اختیار پی بستنی های آب شده می رود کمی که از آب می نوشد انگار کنترل بهتری روی احساسش پیدا می کند که باز شروع می کند به حرف زدن: خوب راستش چند روزی که از تهدید فرشاد گذشت فرناز آشفته و پریشون اومد توی آرایشگاه و یه مشت عکس ...خوب ... 

از حالت معذبی که به خودش گرفته می توانم عکس های مذکور را تصور کنم بنابراین می گویم: مهم نیست ادامه بدید

- عکس ها رو کوبید توی صورت تیارا و هر چی دلش خواست بارش کرد و انداختش بیرون انگار فرشاد می خواسته خودکشی کنه و فرنازم سر میرسه اونم ادعا می کنه که تیارا با احساساتش بازی کرده و حالا با دیدن این عکس ها می خواسته خودش رو بکشه

نگاهش را به نگاهم می دوزد و من غرق آنهمه نگرانی می شوم: بخدا جناب سروان تیارا اصلا از فرشاد بدش میومد اینا همه تهمت بود 

نگاهم را می دزدم: خوب بعدش چی شد

ندامت کل صورتش را می پوشاند: فرناز تهدیدم کرد که اگه بخواهم کمکش کنم منم می اندازه بیرون خوب خانواده من دستشون تنگه من به شغلم نیاز داشتم ... و انگار که خودش را تبرئه کند ادامه می دهد: تازه بعدشم که عروس شد

- شما که گفتید ازش خبری نداشتید

سرش را تکان می دهد و می گوید: خوب چند وقت بعدش آوید اومد پیش من و با کلی عصبانیت گفت که نباید هیچ رابطه ای با تیارا داشته باشم و حالا که زنش شده دلش نمی خواهد آدمهایی که زنش رو عذاب دادن یا حالا یه جورایی اونو یاد چیز های بد می اندازن دم پرش بگردن منم نخواستم زندگی تیارا رو بهم بریزم خصوصا اینکه تیارا هم آوید رو دوست داشت

باز این آوید ... چرا همه جا سعی کرده که آشنایان تیارا را از دور و برش دور کند آن از خانم و آقای امجد و اینهم از هستی

- الان این فرشاد کجاست؟!

- هنوزم با فرناز اینا زندگی می کنه

- آدرس خونه خانم بازگیر رو بلدید؟!

- بله

لبخندی که می رود قوت بگیرد با یاد آوری اینکه باید فردا به کرمان برگردم محو می شود ... وقتی برایم نمانده باید همین امروز فرشاد را ببینم می گویم: من خیلی فرصت ندارم باید همین امروز فرشاد رو ببینم میشه تا خونه خانم بازگیر همراهم بیایید 

لحظه ای تردید به جانش می افتد ولی زود به خود مسلط می شود: بله حتما

در طول مسیر هستی طبق خواسته ام از خانواده فرناز می گوید: توی خونه اشون فقط فرشاد و حمید آقا شوهر فرناز و حامد پسرش هستن فرناز که الان سرکاره حمید آقا هم به گمونم سر کار باشه 

طبق حساب سر انگشتی ام پس الان فقط حامد پسرشان و اگر شانس بیاوریم فرشاد در خانه هستند 

- این فرشاد چه شکلیه

- قدش بلنده یه جورایی دراز با موهای عجیب غریب و زیر ابروی برداشته 

به خانه فرناز که می رسیم سر کوچه اشان توقف می کنم هستی می گوید: جناب سروان فکر نکنم فرشاد به این راحتی ها باهاتون صحبت کنه

لبخند اطمینان بخشی به رویش می زنم و می گویم: نترس من کارم رو بلدم

با قدم هایی مصمم مقابل خانه اشان می ایستم و زنگ در را می زنم و دعا دعا می کنم که فرشاد خانه باشد ... 

هستی را همان سر کوچه در ماشین گذاشته ام 

- کیه؟!

- میشه یه چند لحظه تشریف بیارید دم در اومدم کنتور آب رو چک کنم

- چند لحظه

صدایی که با او در حال گفتگو بودم به صدای پسر بچه ها نمی خورد احتمال می دهم که فرشاد باشد دستم را برای هستی بلند می کنم که همه چیز مرتب است . در که برویم باز می شود با دیدن مرد قد بلند موسیخ سیخی رو برویم که تی شرت سفیدی با طرح های قرمز پوشیده بود مطمئن می شوم که خودش است باید در یک حرکت ناگهانی به حرف زدن مجبورش کنم تعللم را که می بیند موشکافانه نگاهم می کند و با صدایی تو دماغی می گوید: مگه نمی خواستید کنتور رو نگاه کنید؟!

دست دست نمی کنم یقه اش را می چسبم و می کوبمش به دیوار صدایش بلند می شود: هوییییییی، چته مرتیکه چرا افسار پاره کردی

یکدستی میزنم: خفه شو تا ندادمت دست پلیس اون عکس ها رو از کجا آورده بودی

از چشمان تنگ شده اش می دانم که یادش نمی آید و از جمله اش به اطمینان کامل می رسم: کدوم عکس؟!

مجبورم ذهنش را برای یاد آوری هل بدهم: عکس های تیارا!

ابروهایش را در هم می کشد و می گوید: اونوقت تو کی باشی!

یقه اش را بیشتر در مشت هایم می فشارم و حتی دستهای نشسته بر مچ دست هایم هم نمی تواند از فشار وارده بکاهد و از میان دندان هایم می غرم: من شوهرشم

زهر خندی روی صورتش می نشیند و طعنه می زند: فکر می کردم قرار با اون یارو دکتره ازدواج کنه اسمش چی بود آوید!

از اینکه هم اسمش را می داند و هم می داند که دکتر است کمی تعجب می کنم به نظر نمی آید توی یک دعوا همه اینها را فهمیده باشد. با اینحال خودم را به کوچه دیگری می زنم: آوید چه خریه! میگم عکس ها رو از کجا آوردی ... اصلا من چرا دارم با تو بحث می کنم

از اینکه هم اسمش را می داند و هم می داند که دکتر است کمی تعجب می کنم به نظر نمی آید توی یک دعوا همه اینها را فهمیده باشد. با اینحال خودم را به کوچه دیگری می زنم: آوید چه خریه! میگم عکس ها رو از کجا آوردی ... اصلا من چرا دارم با تو بحث می کنم

دستم را از روی یقه اش سر می دهم و مچ دستش را طلبکارانه چنگ می زنم و کمی به دنبال خودم می کشانمش و همزمان می گویم: باید بریم پیش پلیس ... من ازت شکایت می کنم

تقلا می کند دستش را از میان دستم در بیاورد ... بیهوده است ... قال می کند: از من واسه چی شکایت می کنی من اصلا اون عکس ها رو ندیدم!

به سمتش بر می گردم به اعصاب تحریک شده اش نمی آید که دروغ بهم ببافد ولی: نکنه منو احمق فرض کردی ... تو اون عکس ها رو دادی به خاله جونت

بی طاقت می پرسد: حالا بعد یه سال و اندی چی شده فیلت یاد هندستون کرده

دیگر دارد کفرم را بالا می آورد بد نیست ازاین جغله زهر چشمی بگیرم مشتی به شکمش می کوبم و داد می زنم: جوابم رو بده تا نزدم شل و پلت نکردم

تا می شود و من آرام به اطراف کوچه نظری می اندازم خدا رو شکر خلوت است... همانطور که شکمش را از درد می فشارد می گوید: ای بابا عجب گیری کردیم ها ... هر دفعه یه بابایی پیدا میشه بخاطر این دختره ما رو می زنه ... 

مشت بعدی را که بالا می آورم دستش را سپر می کند و می گوید: خیلی خب بابا نزن بهت میگم 

منتظر با چشمانی خشمگین نگاهش می کنم خودش را به دیوار تکیه می دهد و می گوید: اون عکس ها رو خود آوید به من داد ... اصلا خودش از من خواست که تیارا رو اذیت کنم ... 

مخم سوت می کشد... براوو آقای رضایی : اصلا این آوید کیه!

دستش را روی شانه ام می گذارد و نیشخند می زند: خوب خانومت همچین پاکم نیست ... یارو فکر کنم بد جوری خاطرش رو می خواست

دماغم را چین می دهم و دستش را با چندشی پس می زنم و تهدید می کنم: باز دلت کتک می خواد

بی اهمیت به تهدیدم ادامه می دهد: بابا ما داشتیم زندگیمون رو می کردیم ... این یارو آوید نمی دونم از کجا پیداش شد گفت که خاطر تیارا رو می خواد ولی دختره بهش پا نمیده گفت من اذیتش کنم تا واسش قهرمان بازی در بیاره ... بعدم یه پاکت عکس به من داد و گفت اینا رو بدم به خاله و یکمم جنگولک بازی در بیارم که چه می دونم با احساسات من بازی کرده و اینا ... تا خاله بندازتش بیرون و مجبور بشه بره پیش این یارو آوید همین ... 

کتفش را محکم فشار می دهم از درد به خودش می پیچد و ناله می کند: منکه همه چیو گفتم ... دیگه چی می خواهی

می پرسم: اونوقت واسه چی تو باید همچین خوش خدمتی برای این یارو بکنی ... به نظر خیلی احساساتی نمیایی

کمی خودش را تکان می دهد تا کتفش را آزاد کند: خوب من بابتش پول گرفتم

کتفش را آزاد می کنم نفس عمیقی می کشد و همان کنار دیوار می نشیند و کتف درناکش را به آرامی ماساژ می دهد می خواهم با افشای هویت واقعی ام کمی بترسانمش ولی صلاح نمی بینم ... ممکن است برایم دردسر شود با خشم راه ماشین را در پیش می گیرم فرشاد هم که فرصت را مغتنم می بیند از ترس اینکه پشیمان نشوم سریع خود را داخل خانه می اندازد و در را محکم پشت سرش می ببندد و عجب دور اندیشی می کند چون واقعا دلم می خواست برگردم و لگد محکمی نثارش کنم ... داخل ماشین که می نشینم از شنیدن صدای زنی تعجب می کنم

-چی شد جناب سروان

تازه متوجه هستی می شود کاملا حضورش را فراموش کرده بودم ... سرم را به سمتش می چرخانم و می گویم: خوب فکر کنید ببینید روز قبل از اینکه عکس ها رو خانم بازگیر بیاره چه اتفاقی افتاد

کمی تامل می کند و می گوید: هیچی من اون روز مجبور شدم برم خونه مشتری و تیارا توی آرایشگاه موند 

-هیچ چیز دیگه نبود ، هر چی هر چند کم اهمیت

گوشه شصتس را به دندان می گیرد و در فکر فرو می رود و انگار چیزی به خاطرش آمده باشد اخم هایش در هم می شود و می گوید: وقتی برگشتم تیارا خواب بود ... به سختی بیدارش کردم ...

-چرا اینقدر خواب آلود بود

جرقه ای انگار ذهنش را روشن می کند کاملا به سمتم می چرخد و می گوید: ناهید بهش یه مسکن داده بود

ناهید همان زن ترسیده و عصبی ... مطمئنم داستان جالبی هم از زبان او خواهم شنید 

-الان این ناهید خانم توی آرایشگاست؟!

-نمی دونم من همین که رسیدم اومدم پیش شما 

ترمز دستی را می خوابانم و می گویم: پس بریم ببینیم که هست یا نه... 

باز هم این آقای رضایی و تلاشی دیگر برای خراب کردن تیارا جلوی آشنایانش ... حواسم را جمع ناهید می کنم مطمئنا او هم آوید را می شناسد!

هستی مضطرب از اینهمه شتاب من می پرسد: طوری شده جناب سروان

نمی دانم چرا این جناب سروان گفتنش روی اعصاب است ولی زبانم نمی چرخد که منعش کنم از این جناب سروان گفتن می گویم: نه ... فقط باید با این ناهید خانم یه صحبتی داشته باشم

سکوت می کند ... از خانه تا آرایشگاه فاصله ای نیست زود می رسم و رو به هستی می گویم: میشه بری و ناهید خانم رو بیاری بیرون ... می خواهم باهاش صحبت کنم ... تنها!

فقط سر تکان می دهد و دنبال ناهید می رود ... از بین آشنایانی که تیارا دارد این دخترک احساسش از همه واقعی تر بنظر میرسد ... خیلی طول نمی کشد که ناهید با قیافه ای عصبی و توی هم به ماشینم نزدیک می شود و قبل از اینکه حرفی بزنم خم می شود و پرخاش می کند: این چه وضعیه جناب سروان ... هی رابرا ما رو احضار می کنید... یه بار که بهتون گفتم من هیچ رابطه ای با تیارا نداشتم

لبخند مطمئنی می زنم و می گویم: واقعاً... ولی بنظر میومد اونقدر صمیمی باشید که بخواهید چند تا عکس ازشون بندازید... و با غیض ادامه می دهم : اونم نه هر عکسی!

چشمانش لحظه ای از ترس گشاد می شود ... ناشی است خیلی ناشی ... به تته پته می افتد: منظورتون چیه؟!

خم می شوم و در ماشین را باز می کنم : یه چند لحظه تحمل کنید خدمتتون عرض می کنم

مقاومتی نمی کند و داخل ماشین می شود ... دستهایش را با استرس محکم بهم می مالد ... انگار خیلی هم برای به حرف آوردنش نباید وقت تلف کنم .. کامل به سمتش می چرخم : خوووب؟!

گنگ نگاهم می کند با سر اشاره ای می کنم و می گویم: راجع به عکس ها می گفتید

آنقدر خود را مطمئن نشان می دهم که انکار برایش مشکل است ولی خود را نمی بازد: کدوم عکس ها!

اخم به چهره می نشانم و صدایم را بالا می برم تا بترسد: وقت منو تلف نکن خانووووم .... مثل اینکه بدت نمیاد توی کلانتری ازت بازجویی کنم

اسم کلانتری ته مانده شجاعتش را هم دود می کند و به هوا می فرستد: جناب سروان تو رو خدا منکه کاری نکردم

کلافه می شوم: می خواهی بگی آوید رضایی رو نمی شناسی!

به گریه می افتد: جناب سروان به پاتون می افتم من دو تا بچه کوچیک دارم

داد می زنم: اون موقع که داشتی آبروی یه دختر بی گناه رو می بردی باید به این چیز ها فکر می کردی

از دادم تکان می خورد و می نالد: همش تقصیر اون مردک بود... گفت دوسش داره گفت می خواهد باهاش ازدواج کنه ... خوب ... خوب منم نیاز به پول داشتم

جعبه دستمال کاغذی را به سمتش می گیرم : همه چیز رو از اول با جزئیات کامل بگو

دستمالی بر می دارد : اولین باری که دیدمش گفت که تیارا رو دوست داره و برای اینکه تحت تاثیرش قرار بده به کمک من نیاز داره ... کار خاصی ازم نمی خواست ... فقط گفت که چند تا عکس براش کش برم ... منم عکس های توی گوشی تیارا رو براش کش رفتم و اونم بهم پول داد ... ولی همه چیز به همین جا ختم نشد... یه روز اومد و ازم خواست که تیارا رو بیهوش کنم و ازش عکس ... خوب اونجوری بگیرم ... اولش قبول نکردم ... ولی پول خوبی بهم پیشنهاد کرد ... منم دو تا بچه کوچیک دارم ... پسرم مریض بود باید می بردمش دکتر و کرایه خونه هم رسیده بود ... شوهرمم که یه از خدا بیخبر معتاد ... 

-چه جوری بیهوشش کردی

-خودش یه قرص بهم داد و گفت به یه بهانه ای بهش بدم ... چند روزی گذشت تقریبا پشیمون شدم ... ولی وقتی دیدم تیارا سردرد داره وسوسه شدم و بهش دادم ... اولش فکر کردم مرده ... ترسیدم ... جوری خواب بود که حتی نفس کشیدنشم نا محسوس شده بود ... بعدم خوب ازش عکس گرفتم و دادم بهش

دستم رو با حرص کشیدم توی موهام ... عجب آدمی است این آوید ... تا تیارا شکایت نکند این مسائل بدرد نمی خورد ... حالا که مطمئنم این مردک همان دیویست که تیارا می گوید ... باید به کمکش بروم ... ولی قبل از آن بهترین کار پیدا کردن آوینا و امیرحسین روشن است.

قبل از اینکه تصمیم بگیرم صدای موبایلم بلند می شود غفاریست ولی انگار مثل همیشه شارژ نیست

-سلام یزدان خوبی

نگرانیم مانع از نقش بستن نقاب یخ زدگیست: سلام چی شد مهدی

تردیدش برای بازگو کردن حتی از ورای خطوط ارتباط هم پیداست: همون شد که خودت فکر می کردی!

وایم را در گلو خفه می کنم و باز نقاب بر می گردد: ممنون غفاری

از خونسردیم تعجب میکند انگار: شنیدی اصلا چی گفتم...

-آره 

کلافه می شود: باشه ، من که آخرم نفهمیدم تو دیگه چه جور آدمی هستی

لبخندم را که نمی بیند بگذار از سر تاسف لبخند بزنم!

-حالا می خواهی چکار کنی

-باید دو نفر رو پیدا کنم

-کی؟!

-آوینا رضایی و امیرحسین روشن!

-آمارشون رو برات در میارم

اینبار محبتم خالصانه است: خیلی ممنونم ازت داداش

صدایش گرم می شود: این حرف ها چیه

خداحافظی که می کنم از سنگینی نگاهی سر می چرخانم ، هستی است با چشمهای درشت اشک آلود می پایدم ... بدون حرف درون ماشین می نشیند و لبش را گاز می گیرد و تند و تند نفس عمیق می کشد... خود درگیری عجیبی با خود دارد تا گریه نکند... حرف که می زند صدایش از بغض سنگین است: جناب سروان بگید چه بلایی سر تیارا اومده

دلم برای مظلومیت زنی که اسیر عشقش شده می سوزد ... غفاری نیست که ببیند سنگی نیستم... ماشین را روشن می کنم و زیر لب زمزمه می کنم: یکم که حالتون مساعد شد توضیح می دم

مخالفتی نمی کند و من بی حرف سمت دریا می رانم ... فکرم درگیر است ... بدجور درگیر است... سرم از هجوم افکار در حال انفجار است... خدا خیر بدهد غفاری را عجب آتشی به جانم انداخت ... پیاده می شوم و بی توجه به زن گریان نشسته توی ماشینم کفش و جورابم را در می آورم ... به سمت دریا می روم.. مردم به درک!... سروانم به جهنم ... باید حفظ ظاهر کنم گور پدر حفظ ظاهر... دلم یک دل سیر گریه می خواهد ... چرا حالا ... چرا اینجوری ... حضورش را کنارم حس می کنم خود دار تر از قبل به دریا نگاه می کند ... رد نگاهش را می گیرم و به آبی بی انتها چشم می دوزم... چیزی نمی گوید ... توضیحی نمی خواهد ... من ولی لب باز می کنم: شوهرش توی خونه زندانیش کرده ... داره روش آزمایش می کنه

یقه اش را چنگ می زند ... حرفهایم انگار توی گلویش گیر کرده ... خودم هم انگار نمی توانم تلخی دهان را تحمل کنم... دستش را جلوی دهانش می گیرد ... چشمهایش حالا درشت تر از همیشه به نظر می رسد و ترسی که درونشان موج می زند مثل ترسیست که آنشب توی چشمهای تیارا موج می زد... وحشت از مرگ!...

کلمه ها را با اندک انرژی که برایش مانده به سختی ادا می کند: نکنه دیر بشه!

تکان می خورم ... واقعا اگر دیر شود... دستم را با کلافگی روی صورتم می کشم، به طرز درد آوری تهی ام ، حتی قدرت این را ندارم که به زن درهم شکسته گریان رو برویم دلداری بدهم ، مژده بدهم که دوستش را از بند رها خواهم کرد ...چون مطمئن نیستم که بخواهم این کار را بکنم... شاید لزومی نداشته باشد... شاید تیارا تقاص پس می دهد... 

-پس چرا هیچ کاری نمی کنید!

سکوتم جواب هستی می شود ... بیچاره او چقدر انرژی صرف می کند تا حرف بزند و من چه ظالمانه در جواب تلاشش سکوت می کنم ... راستی چرا کاری نمی کنم؟... نیمه سیاه وجودم شاخ و شانه می کشد در جواب این سوال و نیمه سفیدم همچنان با بهت می پرسد پس چرا کاری نمی کنم؟

زبان سنگینم را تکان می دهم: من امشب بر می گردم کرمان

کور سویی از امید در نگاهش روشن می شود: خوبه ... می تونی با همین مدارک آوید رو بگیری مگه نه

در توانم نیست تا دلش را شاد کنم لحنم تلخ و گزنده است: چیزهایی که پیدا کردم مفتم نمی ارزن

صدایش جیغ مانند است: یعنی چییییییی؟!!!!!!

بی میلم... برای هر کاری برای تیارا بی میلم ... حتی قانع کردن دوستش!... کلمات را جوری ادا می کنم که دیگری حرفی درش نماند: سوار شید میرسونمتون آرایشگاه

توانی برایش نمانده ... نه برای مخالفت با من نه برای اینکه سوار ماشین شود ... گوشه آستینش را می گیرم و به سمت ماشین هدایتش می کنم... گریه اش اعصاب تحریک شده ام را بدجور خراب می کند ... ولی خوب خود داری می کنم... دلیلی ندارد این بیچاره را بیشتر از این عذاب بدهم ... در سکوت هستی را می رسانم ... قبل از اینکه برود ازش می خواهم اظهاراتش را بی کم و کاست بنویسد و بیاورد و ناهید را هم صدا کند باز ناهید اخمالو را می بینم تمام اظهاراتش را ثبت می کنم و ازش می خواهم که پایشان را امضا و انگشت بزند. ترس به جانش می افتد ولی قیافه ام که داد می زند هیچ حوصله ندارم باعث می شود تا با گریه کاری را که خواسته ام انجام دهد .

کاغذ را که هستی به دستم می دهد بی توجه به التماس های لحظه آخرش فقط می گویم: نمی ذارم یه بیگناه عذاب بکشه

صورتش رنگ شادی می گیرد ... برایم از خدا خیر می خواهد و نمی داند که من مرددم که واقعا تیارا بیگناه عذاب می کشد یا نه!

سراغ فرشاد هم می روم ... اینبار خودم را معرفی می کنم رنگ از رخش می پرد... آخر قبلا کلی برایم اعتراف کرده است... با تهدید و ارعاب اظهارات او را هم ثبت می کنم و سمت هتل می رانم.

با هتل که تسویه حساب می کنم به مامان زنگ می زنم: سلام مامان!

لحن خسته و مامان خطاب کردنم نگرانش می کند: چیزی شده یزدان ؟!

سعی می کنم شوخی کنم: سلام کردما جواب سلام واجبه

بی توجه به شوخی مسخره ام سوال پیچم می کند: عزیزم... طوری شده مامانم ... چرا صدات اینجوریه؟!

جوابی برای دل نگرانیش ندارم ... کاش می شد بگویم خوب نیستم ... کاش می شد بگویم نمی دانم کدام کار درست است... که بگویم عاشقانه می پرستمش ولی فقط می گویم: خسته ام مامان ... توی ماموریت یه جورایی شکست خوردم!

نفسش را توی گوشی فوت می کند: عیب نداره مامان جان... 

من هم نفس عمیق می کشم: امشب میرسم کرمان

- انشاءالله ... یزدان مراقب خودت باش

خداحافظی می کنم باز سفارش می کند که مراقب باشم ... که غصه نخورم ... و من همین مرد گنده ... همین جناب سروان خشک سنگی ... دلم آغوش مادرم را می خواهد ... 

تمام طول راه فکر می کنم ... نگاهم میان جاده و پوشه ای که روی صندلی کنارم با تکان های جاده تکان می خورد در رفت و آمد است... هنوز هم نمی دانم قرار است ازاین مدارک استفاده کنم یا نه ....

تمام خستگی راه ... تمام دلمشغولی هایم... تمام افکاری که مثل خوره به جانم افتاده اند ... تمام تردید هایم را پشت در خانه می گذارم... مامان در را برویم باز می کند... نگرانی توی صورتش موج می زند من ولی باز با دیدنش گل از گلم می شکفد... فکر نمی کنم هیچ مردی مثل من مادرش را دوست داشته باشد ... شانه های ظریفش را میان دستهایم می گیرم ... و لبخندی به همه نگرانی هایش می زنم : سلام الی جون چی توی چشمات داری که تا می بینمت همچین شارژ میشم

لبهایش به خنده ای از هم باز می شود ... وباز اخم روی ابروانش: رسیدن بخیر آقا یزدان نیومده شروع کردی؟!

- باز که سلام منو بی جواب گذاشتی بذار بابا رو ببینم 

یاشار روی مبل لم داده است و بی خیال نگاهم می کند انگا نه انگار که آمده ام ... من ولی دلم برای برادر کوچکم که اصرار عجیبی دارد تا ناتنی بودنمان را به رخ بکشد تنگ شده ... شانه های مامان را رها می کنم و کنارش روی دسته مبل می نشینم و موهایش را که بی شباهت به موهای عجیب و غریب آن مردک فرشاد نیست و من هنوز هم در تشخیص مدلشان عاجزم را بهم می ریزم ... صدای اعتراضش کل خانه را بر می دارد و من غش غش می خندم ... نه به خاطر حرصی کردنش ... بخاطر ته خنده ای که می خواهد جمعش کند ... درست مثل مامان !... مامان برایمان چای می آورد... چای خوشرنگ تعارفی مامان را برمیدارم و سراغ بابا را می گیرم یاشار جواب می دهد: رفته دوغ بگیره واسه شام

- اونوقت تو اینجا چکاره ای؟!

مامان ازش پشتیبانی می کند: بچه ام الان از راه رسید اونموقع که باباش رفت خونه نبود

خوشی دویده به چهره اش از طرفداری مامان لبخند به لبم می آورد: باشه پس من میرم یه دوش بگیرم

- آره واقعا هم بهش احتیاج داری

دستم که دوباره به سمت موهایش می رود دستش را سپر می کند: ای بابا جنبه داشته باش داداش شوخی کردم

خیلی وقت بود که داداش صدایم نزده بود ... انگار خودش هم متوجه شد! ... چشمهایش گرد شد و دستش در هوا ماند... از جایم بلند می شوم و به اتاقم می روم سرم را میان دست هایم می گیرم ... تردید در همه لحظه های بگو بخندم رهایم نکرد... خسته ام می کند اینهمه کشمکش بین درست و نادرست ... کسی مدام سرزنشم می کند(( در شرایطی نیستی که بخواهی قضاوت کنی هر چند می دونی اون بیگناهه)) و کسی ...

- یزدان خوبی؟!

نگاهم را به برادرم که مدتی است جز جناب سروان و پسر پلیس صدایم نکرده می دوزم ... چطور شده که امشب مدام به الفاظ محبت آمیز مهمانم می کند

بی حرف کنارم می نشیند: چرا اینقدر گرفته ای

باید حرف بزنم ... حالا که جلو آمده باید حرف بزنم ... ولی نمی خواهم ضربه دیگری به او بزنم

- بد جوری گیر افتادم یاشار

- چی شده؟!

به نگرانیش لبخند میزنم ... به شیرینی نگرانی های مامان است: مسئله کاریه

کمی خیالش راحت می شود: می تونم کمکی بکنم!

سرم را روی شانه اش می گذارم ...روی شانه برادر کوچکم: چه کمکی بزرگتر از این نزدیکی

ساکت و خاموش می نشیند ... می گذارد سرم را روی شانه اش بگذارم ... و این سکوتش عجیب می چسبد... مثل حلیم دم صبح ... شیرین و چسبناک و گرم!

کمی این پا و آن پا می کند: باید باهات حرف بزنم

صاف می نشینم و چشم در چشم هایش می دوزم: چی شده یاشار     

حالا اوست که به چشمهای نگرانم لبخند می زند: می خوام برم سربازی

چشمهایم که به قد نعلبکی شده می خنداندش ... برای لحظه ای همه نگرانی هایم پر می کشند ... به کجا نمی دانم

- بعدش هم می خواهم برم ادامه تحصیل بدم ... آبروم رفت هی گفتم فوق دپیلم دارم ... می خوام برم لیسانس بگیرم... بعدم فوق لیسانس خدا رو چه دیدی شاید دکترا هم گرفتم

دستش را توی دست های مشتاقم می فشارم ... یعنی می داند چقدر با حرف هایش خوشحالم کرده است: یاشار این عالیه!

غم توی چشم هایش می دود و پر آبشان می کند: کاش زودتر ...

قطره اشکش می چکد و ادامه حرفش را می خورد... به چشمهایش خیره می شوم: چی شده یاشار!

با دست آزادش شانه ام را چنگ می زند ... میان گرفتگی عضلات و هجوم بغض فقط یک اسم را به زبان می آورد: مهسا!

خودش را در آغوشم می اندازد و من موهایش را نوازش می کنم گریه نمی کند، تند و تند نفس عمیق می کشد تا مانع از آن شود و این کارش مرا یاد کسی می اندازد... با صدای مامان که برای شام صدایمان می زند سرش را از روی شانه ام بر میدارد ... می خواهم چیزی بپرسم ... به سکوت دعوتم می کند و لبخند خسته ای می زند : الان نه ... خودم همه چیز رو برات تعریف می کنم 

لپم را از داخل گاز می گیرم و فقط سر تکان می دهم ، می خندد: آخرشم نرفتی یه دوش بگیری ها

یقه اش را بالا می گیرد کنار بینی اش و صورتش را با چندشی جمع می کند... کمی طول می کشد تا منظورش را بگیرم نیم خیز که می شوم او دم در اتاق است و سرخوش می خندد، درست مثل خودم که میان همه نگرانی هایم برای دل خوشی بقیه می خندم!

***

- دیگه باید ببخشید سروان می دونم که توی مرخصی بودی 

با اخم های توی هم به پرونده روبرویم نگاه می کنم... فکرم اما حول زمانیست که همین طور پیش می رود و من هنوز کاری برای تیارا نکرده ام ... نخواسته ام که بکنم!

نگاهم را به سرگرد مولایی که منتظر جواب من است می دوزم لحنم رسمی و محکم است: مهم نیست، خوب، سرنخی چیزی... 

- فعلا همینایی که توی پرونده است

برای مطالعه بیشتر پرونده به اتاقم می روم ... صدای گریه های زن توی راهرو اعصابم را بهم می ریزد دلم می خواهد بروم و یقه مردکی که کنارش ایستاده و برایش گردن کشی می کند را بگیرم و تا می خورد بزنمش... وارد اتاقم که می شوم پرونده را با شدت روی میز می کوبم ... باید به طلا فروشی مذکور بروم ... و نوع سرقت را بررسی کنم ... و از مردم اطراف سوالاتی بپرسم ... ولی... با ویبره گوشی تکان می خورم ... با دیدن شماره نفسم را فوت می کنم

- سلام غفاری

- سلام ... تا دیر نشده برو فرودگاه !

- چی شده

- آوینا رضایی و امیرحسین روشن برای امروز ساعت 10 صبح به مقصد استامبول پرواز دارن 

می خواهم تشکر کنم ولی تشر می زند: برو یزدان دیر میشه ها!

گوشی را قطع می کنم و دور خودم می چرخم ساعت 8:30 است و تا پرواز یک ساعت و نیم وقت دارم ... باید بروم؟!... چرا نمی توانم بی خیال شوم ... مثل خودشان ... بی خیال باشم ... ولش کنم به حال خودش ... ولی نمی توانم... پرونده ای که سرگرد مولایی امروز صبح بهم داد را بر می دارم من باید به طلا فروشی بروم ... و پرونده سرقت را دنبال کنم ... بدون حکم قضایی و هماهنگی چطور آنها را بگیرم ... کارکنان ساده آرایشگاه که نیستند تا با نشانم بترسانمشان خیر سرشان دکتران مملکتند ... به فرودگاه نمی روم ... به بازار زرگر ها می روم .... و به حرف های طلا فروش مال باخته گوش می کنم ... پرونده را میان مشتم می فشارم برای تاکید بیشتر زمزمه می کنم: میرم بازار زرگرها

با اخم های در هم سربازی را که همراهم می فرستند را بر می گردانم... در راه یک لحظه هم چشم های ترسیده زنی که با دست های زخمی یقه ام را گرفته بود و کمک می خواست را از خاطر نمی برم دستم را روی شیشه ستون می کنم و لب پایینم را محکم می فشارم...خدایا چکار کنم ...آتش اینهمه تردید که به جانم افتاده را چطور خاموش کنم ... درگیری ذهنم آنقدر زیاد شده که دلم می خواهد یک گوشه پارک کنم و سرم را محکم به فرمان بکوبم ... عذاب وجدان گرفته ام... کارم درست نیست می دانم... تیارا نباید تقاص ندانم کاری های پدرش را پس بدهد ... دلم اما چیز دیگری می گوید! فرمان را میان مشتم می فشارم (( لعنتی .. لعنتی ... لعنتی )) ... به اولین بریدگی که می رسم دور می زنم به سمت جاده تهران ... به سپهری زنگ می زنم صدایش گرم و صمیمی است: سلام برادر

سریع و کوتاه خواسته ام را به زبان می آورم: سلام کار مهمی پیش اومد باید برم جام رو پر کن! اطلاعات رو از سالاری بگیر!

با اینکه لحنم دستوریست و هم رده ایم باز هم بی چون و چرا قبول می کند و باعث می شود در کمال حیرت خودم و او بگویم : دمت گرم برادر!

بی اختیار پایم را روی پدال گاز می فشارم خوب می دانم اگر هم موفق شوم و آوینا و امیرحسین را بیابم باز هم اگر نخواهند همکاری کنند راه به جایی نخواهم برد... خودم را با وعده اینکه بعد ها عذاب وجدان نخواهم داشت کمی آرام می کنم ... راه بنظرم طولانی تر از هر وقت دیگریست.... بالاخره به فرودگاه می رسم ... نگاهم به ساعت مچی اهدایی بابا ست ، ساعت 9:45 را نشان می دهد مسلما میان اینهمه آدم که در هم می لولند ، با این ازدحام پیداکردنشان در این وقت کم ممکن نیست ... مجبورم کمی زیر آبی بروم ... سریع به سمت قسمت کنترل بلیط می روم ... چشمم به نگهبان در است ... اخمو و محکم بر جای ایستاده ... نزدیکش می روم و بی سر و صدا نشانم را رو می کنم و در گوشش پچ پچ می کنم: باید برم داخل ... قضیه مهم امنیتیه... فعلا لزومی نداره کسی بفهمه 

با نگرانی نگاهم می کند و سر تکان می دهد ... خودم نگران ترم اگر کسی بویی از این قضیه ببرد حسابم با کرام الکاتبین است... داخل که می روم چشم می چرخانم خودمم هم از بی فایده بودن کارم خبر دارم منکه تا بحال هیچ کدامشان را ندیده ام!

به سمت زنی که لباس فرم پوشیده می روم : سلام خانم می خواستم اطلاعات دو تا از مسافرین استامبول رو چک کنم

و همزمان نشانم را بالا می گیرد

اخم هایش که در هم می روند جوابش برایم محرز می شوند: ببخشید ولی ...

حرفش را قطع می کنم : مسئله خیلی مهمیه نباید وقت رو هدر داد خانمِـــ ...

-زابلی

-خواهش می کنم همکاری کنید

کمی این پا و آن پا می کند: هنوز بلیط ها رو کنترل نکردیم

حرفش را روی هوا می زنم: پس من همینجا می مونم به محض اینکه برای کنترل اومدند شما به من خبر بده 

با تردید قبول می کند و چیزی در گوش همکارانش پچ پچ می کند از نگاهی که به من می اندازند و سر تکان دادنشان می فهمم که با آنها هماهنگی می کند

کنج سالن منتظر می ایستم مسافرین به نوبت مدارکشان را برای کنترل نشان می دهند زیر نظرشان می گیرم ... نمی دانم چند مسافر را از نظر می گذرانم ... نمی دانم چند بار کارم را سبک سنگین می کنم ولی عاقبت با اشاره خانم زابلی تنم را از دیوار می کنم و به سمت مرد و زنی می روم که گویا همان هایی هستند که باید باشند ... نفس عمیق می کشم ... هنوز هم نمی دانم چطور بدون هیچ دستاویزی برای متقاعد کردنشان تا اینجا آمده ام ... مسلما نمی توانم با تکیه بر قدرت پیش بروم ... شاید بهتر باشد یکدستی بزنم ... نمی دانم ... نمی دانم ... شاید هم بهترین کار استفاده از همان دستاویزی باشد که مرا تا بدینجا کشانده است...

نگاه زن رویم ثابت می شود ... رنگش به شدت پریده است و گوشه ناخنش را عصبی می جود... مرد نگاه خیره زنش را می گیرد و به من می رسد ... برای شروع مانده ام ... اما تعللم باعث می شود تا اخم های امیرحسین هر لحظه در هم تر شوند 

- آقای روشن؟!

خیره خیره نگاهم می کند شاید دارد کنکاش می کند که مرا می شناسد یا نه 

- بله خودم هستم!

- باید باهاتون حرف بزنم

- شرمنده من شما رو به جا نمیارم در ضمن می بینید که الان فرصتی نیست

دست آوینا را می گیرد و کمی از من فاصله می گیرند 

- در مورد تیاراست

هر دو خشکشان می زند ... خیلی سخت نیست که بدانم هیچ توقع ندارند کسی از آن زن بیچاره اطلاعی داشته باشند... امیرحسین سر مسئول کنترل بلیط داد می زند: خانم یک ساعته ما رو علاف کردی

آوینا همچنان خیره نگاهم می کند ... قبل از اینکه روی زمین سقوط کند بازوی امیر حسین را چنگ می زند و زمزمه می کند: تو کی هستی؟!

قدمی جلو میروم سوال را آوینا پرسیده ولی مخاطبم امیرحسین است: سروان یزدان شفیعی هستم! 

سکوت می کنم تا عکس العملشان را بررسی کنم ... امیرحسین انگار از دیدنم آنطور ها هم تعجب نکرده است آوینا دستپاچه و لرزان ناشیانه می گوید: ما چیزی نمی دونیم ما باید بریم

و همزمان ملتمسانه شوهرش را نگاه می کند ... خونسردی امیرحسین شگفت زده ام می کند می پرسد: الان پیش شماست

سر تکان می دهم: خیر ... متاسفانه با تایید شما مبنی بر عدم سلامت روانیش نمی تونستیم ادعاهاشون رو قبول کنیم اینه که الان در منزلشون به سر می برند

همه خونسردیش در لحظه ای از بین می رود سریع رو در رویم قرار می گیرد و با خشم می گوید: دوباره برش گردوندین پیش آوید

به صدایم تحکم می بخشم: بهتره یادتون نره دارید با کی صحبت می کنید ... در ضمن مثل اینکه فراموشی دارید همین چند لحظه پیش عرض کردم که چرا مجبور شدیم برشون گردونیم

خشک و ثابت نگاهم می کند ... رنگ از رخش می پرد و گنگ چیزی را زمزمه می کند... آوینا دستش را می کشد و التماس می کند: امیرحسین تو رو خدا بیا بریم ... 

رو به آوینا می گویم: ولی لازمه که با من بیایید

شوهرش را کنار می زند و می گوید: به چه جرمی ... اصلا شما حکم دارید 

پوزخند می زنم: خودتون نمی دونیم به چه جرمی ... چه حکمی بالاتر از وجدان خودتون ... شما مثلا یه پزشک هستید خانم دکتر

دکتر را با تمسخر ادا می کنم ... خودم هم نمی دانم اینهمه خشم و غیض از کجا به یکباره بر قلبم مستولی شده است.

امیرحسین زمزمه می کند: ساکت شو آوینا ... این بازی باید همینجا تموم بشه

با امیدواری به او نگاه می کنم

آوینا جیغ می کشد: نه ... ما باید بریم ... فرشته یه بار فراریش داده دوباره هم اینکارو می کنه

امیرحسین داد می زند: خفه شو... نمی فهمی به خاطر منه که الان دوباره با آویده... ممکنه تا الان آلوده اش کرده باشه ... از خودم متنفرم که اونقدر خودخواه بودم که برای رسیدن به تو خودم رو آلوده این کار مسخره کردم ... حالا هم تاوانش رو هر چی باشه پس میدم حتی اگه تا آخر عمرم نتونم طبابت کنم

آوینا وحشت زده نگاهش می کند... دستش را جلوی دهانش می گیرد و ناباور چند قدم عقب می رود امیرحسین اما بی توجه به او سمتم بر می گردد و محکم می گوید: من باهاتون میام جناب سروان ... 

گوشه ذهنم این را یادداشت می کنم که در این راه به این مرد کمک کنم!... دستم را روی شانه اش می گذارم و می گویم: باید بریم پیش سرگرد مولایی ... هر لحظه که اینجا وقت تلف کنیم تیارا یه قدم به مرگ نزدیک میشه

سر تکان می دهد و رو به آوینا می گوید: باید بریم... اینطوری راحت می شیم خسته نشدی از اینهمه عذاب وجدان

آوینا ولی انگار گیج و سر در گم است : پس وسایلمون چی میشه

امیرحسین لبخند پر دردی می زند و می گوید: دیگه نیازی به هیچ کدومشون نداری خانومم

دستش را دور شانه همسرش حلقه می کند و کمی به خودش می فشاردش مردد نگاهم می کند و می پرسد: میشه آوینا از این جریان دور بمونه

سری از روی تاسف تکان می دهم و سکوت می کنم ... واقعا نمی توانم هیچ قولی به این زن و مرد بدهم ... جرمشان زیادی سنگین است ... امیرحسین انگار که از سکوتم همه چیز را فهمیده باشد سرش را در گوش همسرش می برد و چیزی پچ پچ می کند و آوینا با چشم های پر اشک به او خیره می شود و لبخند می زند ... قبل از خروج از متصدی کنترل بلیط و نگهبان جلوی در تشکر می کنم و قول می گیرم که قضیه را مسکوت نگه دارند ... امیرحسین و آوینا را به سمت ماشینم هدایت می کنم و به سمت کلانتری می رانم ... قلبم به طرز عجیبی سبک است و آرامش را بالاخره بعد از چندین روز به قلبم سر زده ... فقط هنوز هم نگرانم نکند ... نکند دیر شده باشد ... نکند آوید زهرش را ریخته باشد ... زیر لب نام خدا را زمزمه می کنم 

تیارا:

(( نفس عمیق می کشم ... اونقدر عمیق که حجم هوای تلنبار شده توی شش هام نفسم رو تنگ می کنه ... ولی هنوز هم با تمام فشاری که این حجم هوا به دیواره شش هام میاره هیچ میلی برای آزاد سازی دی اکسید کربن رو ندارم ... 

- خفه شدی دختر چرا اینجوری می کنی

پوووووووووووووف ... بالاخره آزادش کردم هر چند که برای ریتمیک شدن دوباره نفس هام یه کم زمان لازم دارم 

- باز این زد به سرش

اخم هام رو می کشم توی هم و اعتراض می کنم : بابایی نگاه مامانی چی میگه!

بابا غش غش می خنده : خوب آخه چرا اینجوری می کنی

لبه پیراهنم رو توی مشتم مچاله می کنم و میگم: خوب می خواهم بدونم تا چه حد می تونم نفسم رو نگه دارم

مامان چایی میذاره جلوم و طلبکار می پرسه: که اونوقت چی بشه

- می خوام بدونم آدم چقدر در مقابل خفگی تحمل داره

بابا دستش رو دور شونه ام حلقه می کنه سرم رو به شونه اش تکیه میدم و بی هوا میگم: می خوام بدونم مردن چه جوریه

صدای اعتراض جفتشون بلند میشه تا به خودم بیام مامان دمپایی روفرشیش رو پرت می کنه سمتم و بی توجه به اصابتش به ساق پام داد میزنه : نبینم دیگه از این حرف ها بزنی 

و با نگرانی رو بابا میگه: نکنه افسردگی گرفته

بابا حلقه دستش رو دور شونه ام سفت تر می کنه و هیچ چی نمیگه!

سرم رو بالا می گیرم و چهره گرفته اش باعث میشه که لب به عذر خواهی باز کنم: ببخشید بابایی منظوری نداشتم 

خیره میشه تو چشم هام و محکم میگه: می دونی که تنها دارایی من و مامانت تویی .. پس اینقدر با بی انصافی راجع به همه چیز ما حرف نزن... اینو بدون که همیشه مواظبتم))

با تکون دستی از خواب پریدم و چشم های از حدقه در اومدم با چشم های سرخ آوید مماس شد نمی تونستم جلوی نفس نفس زدنم رو بگیرم ... چقدر حضورشون واقعی بود ... چقدر آغوش بابا گرم بود ... دستم رو کشیدم به ساق پام هنوز هم می تونستم جایی که دمپایی مامان خورد رو احساس کنم ... و شونه بابا رو ... نگرانی چشم های مامان رو لب زدم: مامانی ... بابایی...

آوید نگاهم کرد دستی به ته ریشش کشید و خشدار گفت: خواب دیدی

اشک هام جوشیدند ... راست می گفت خواب دیده بودم ! دست انداختم توی یقه ام تا فضایی بیشتری برای شش های تنگ شدم باز کنم ... موهای عرق کردم رو از روی پیشونیم کنار زدم و سعی کردم وجود آوید رو درست کنارم نادیده بگیرم ... زجر حضورش توی این چند روز دقیقا با همین چند دقیقه برابری می کرد!... 

- فکر نکنم اون آقا پلیسه بخواهد تهدیدش رو عملی کنه ... منم دیگه فرصتی ندارم 

برنگشتم نگاهش کنم ... ذهن خسته ام رو مجبور به فعالیت کردم ... هنوز هم کورسوی امیدی به اون مرد یخ زده داشتم و همین باعث می شد تا ترغیب بشم زمان بیشتری بخرم ... نگاه ترسیدم رو تا چشماش بالا کشیدم ... از روزی که فرار کرده بودم درست نخوابیده بود و نتیجه این همه شب بیداری شده بود دو تا چشم سرخ و یه ته ریش نا مرتب که بیشتر دلم رو زیر رو می کرد ... شاید اگه لحظه آخر اون جناب سروان تهدیدش نکرده بود که حواسش بهش هست نقشه اش رو عملی کرده بود ولی انگار ترس توی وجودش مانع شده بود تا بی گدار به آب بزنه... 

- باشه هر جور تو بخواهی

با چشم هایی که از سوءظن باریک شده بودن توی صورتم براق شد و پرسید: چی توی اون کله ات می گذره 

به اشک هام اجازه دادن ببارن ... کارم به جایی رسیده بود که اشک های دلتنگیم برای مامان و بابا رو هم دستاویزی برای رهایی قرار می دادم... 

- تو که تا حالا هر بلایی که دلت خواسته سرم آوردی دیگه چی می گی

با قساوت جواب داد: هنوز به نتیجه دلخواه نرسیدم

تمام سعی ام رو کردم تا چنگ نندازم توی موهاش و جیغ نکشم در عوض با زاری گفتم: بیا ... همه من مال تو هر چی که می خواهی بردار ... مهم روحم بود که به وحشناک ترین حالت کشتیش

دستش رو با لاقیدی توی هوا تکون داد و گفت: حوصله این جملات شاعرانه رو ندارم

- باشه فقط یه سوال می پرسم ... هیچ وقت منو دوست داشتی؟!

مکث کرد ... چشم هاش رو از حصار نگاه خیره ام بیرون کشید و با تعلل گفت: هنوز هم دوستت دارم و هر لحظه آرزو می کنم کاش هیچ وقت به این نقطه نمی رسیدیم 

دستش رو توی دستم گرفتم و نالیدم: پس چرا تمومش نمی کنی

دستش رو محکم پس کشید و گفت: چون دیگه هیچ فرقی نمی کنه... فکر می کنی نمی فهمم که دیگه برای من نیستی ... حتی اگه همین الان از همه چیز دست بکشم هم برای تو فرقی نداره تو از من متنفری می تونم اینو به راحتی از توی چشم هات بخونم ... پس حالا که تو رو از دست دادم دلیلی نداره که به هدفم نرسم!

عقب نشستم ... تیرم به سنگ خورد ... یالا زود باش فکر کن تیارا .... فکر کن! 

خسته مو هام رو چنگ زدم و کشیدم ... تمرکز باهام بیگانه بود و اینهمه تلاش برای بدست آوردنش باعث فرسایش مغزم .... بی قرار نگاهش کردم منتظر حرکتی از جانب من بی حرف زل زده بود به دستاش... دستایی که از نظر من به خون آلوده بودند ... اون قاتل بود ... قاتل روحم ... قاتل عشق و اعتمادم و شاید هم در زمانی نه چندان دور قاتل جسمم هم می شد!....

تمام ذهنم رو به کار انداختم چی ؟...چی می تونست برام یکم زمان بخره ؟.... یه فکر ... یه جرقه ! ... شاید مرور خاطرات بتونه کمکی بکنه

کمی خودم رو جمع و جور کردم ... نگاهش رو داد به من ... گوشه موهام رو کشیدم و دور ناخنم پیچیدم... شروع به حرف زدن که کردم صدام کمی می لرزید: باشه هر کاری دوست داری بکن فقط قبلش بهم بگو چرا من!

خیره خیره نگاهم کرد و با غیض گفت: چه فرقی می کنه

دندون هام رو روی هم سابیدم: خیلی خودخواهی حتی حاضر نیستی یه توضیح بهم بدی... فکر نمی کنی حقمه بدونم چرا الان توی این نقطه ایستادم

صورتش رو آورد جلوی صورتم جوری که نفس های خشمگینش توی صورتم پخش می شد: و این چی رو عوض می کنه

با دست هلش دادم عقب و صورتم رو توی هم جمع کردم و سکوت کردم چند لحظه بهم نگاه کرد و و آهی کشید: فقط به اینهمه تنفرت دامن می زنه

پوزخند صدا داری زدم و گفتم: نترس آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب... من همین الانش هم ازت متنفرم کم و زیادش که فرقی نمی کنه

از نیش کلامم آزرده خاطر توی خودش جمع شد و زانو هاش رو بغل کرد و سرش رو گذاشت روی زانوهاش و گفت: تنهام بذار

بی معطلی دستورش رو اجرا کردم چیزی که می خواستم همین بود... زمان!

فرشته توی آشپزخونه مشغول تمیزکاری بود بی حوصله کنارش به کابینت تکیه دادم و گفتم: فکر نکنم این پلیسه اصلا منو یادش مونده باشه چه برسه به اینکه پیگیر کارهامم شده باشه

سرش رو بالا گرفت و گفت: امیدت رو از دست نده 

سرم رو به معنی تصدیق حرفش تکون دادم و تو دلم اسم خدا رو زمزمه کردم : فؤاد چطوره ... تغییری هم کرده!

با گوشه روسریش اشک چشمش رو گرفت و گفت: هنوز که نه!

دستم رو گذاشتم روی شونه اش و با لبخند گفتم: لازم نیست که حرف خودت رو بهت برگردونم که؟!

لبخندی زد و گفت: حالا می خواهی چیکار کنی

شونه هام رو بالا انداختم و گفتم: فعلا که توی پلتیک احساسی ام 

از صدای باز شدن در اتاق هر دو مون از جا پریدیم و من بی هوا رفتم سمت یخچال و یه لیوان آب برای خودم ریختم اما قبل از اینکه بتونم بخورمش آوید از دستم گرفتش و یک نفس خوردش و لیوان خالی رو بهم برگردوند لیوان رو روی میز رها کردم و یه لیوان تمیز برای خودم برداشتم و آب خوردم آوید تک تک حرکاتم رو زیر نظر گرفته بود با عصبانیت دستم رو گرفت و دنبال خودش توی اتاق کشید و محکم درو بست و داد زد: می خواهی همه چیز رو بدونی نه؟

خونسرد نگاهش کردم و جوابی ندادم ... اومد سمتم و با خشونت کشیدم توی بغلش و میون همه تقلاهام برای جدا شدن ازش گفت: دیگه مهم نیست ... هیچی مهم نیست 

و با خشونت بیشتری گردنم رو بوسید و یهو هولم داد عقب جوری که نتونستم تعادلم رو حفظ کنم و خوردم زمین با اینحال خودم رو از تک و تا ننداختم و سرد گفتم: مهم بودن یا نبودنش چیزی نیست که تو تعیین کنی ... تو فقط باید توضیح بدی قضاوت در موردش با منه

روی دو پا کنارم نشست و گفت: باشه ... همه چیز از اول نقشه بود .... از همون روز اولی که بهت نزدیک شدم برای رسیدن به همین چیزی بود که الان بخاطرش اینجایی

با اینکه ازش متنفر بودم ... با اینکه دلم می خواست سر به تنش نباشه ... ولی باز هم دونستن اینکه توی تمام روزهایی که کم کم عاشقش می شدم اون کم کم به هدفش نزدیک می شده درد داشت و قلبم رو مچاله می کرد...

- وقتی مامان مرد مجبور شدم آوینا رو یه مدت بذارم پیش خاله نسا اونجا تو رو دیدم که البته اصلا هیچ اهمیتی برام نداشت اون روز ها فقط و فقط مسئله مرگ مامان بود که تمام ذهنم رو مشغول کرده بود اینکه مامان مرده و من برای نجاتش هیچ غلطی نتونستم بکنم ... اینکه یه بی مصرف بودم ... یه دکتر دارو ساز بی مصرف که حتی نمی توست برای نزدیک ترین کسانش کاری انجام بده

روی زمین نشت و دستش رو محکم به صورتش کشید انگار که می خواست اشک اون زمان ها رو از روی صورتش پاک کنه

بغض کهنه ای صداش رو خش می انداخت و چشماش رو از سوز اشک باریک کرده بود: من هیچ وقت دنبالت نبودم ... هیچ وقت با پدر صحبت نکردم ... بعد از مرگ مامان تمام تلاشم رو کردم تا از راه قانونیش آزمایشاتم رو روی بیماری هپاتیت بی انجام بدم ولی خوب مسلما کسی به یه جوجه داروساز اهمیتی نمی داد ... در واقع وقتی توجهم به تو جلب شد که خیلی اتفاقی وقتی که آوینا رفته بود به خاله نساء سر بزنه و منم رفته بودم دنبالش فهمیدم که پدر و مادرت رو از دست دادی و قراره که یه مدت بری پیش خاله نساء زندگی کنی درست از همون موقع جلوی رفت و آمد آوینا رو گرفتم ... در موردت یکم تحقیق کردم و فهمیدم کل خانواده ات همون پدر و مادری بودن که از دست دادی

همه حرصم رو سر گوشه پیراهنم در آوردم آنقدر توی مشتم فشارش دادم که کف دستم بافت پارچه رو حس کنه پس علت حضورم توی این مهلکه بی کسی … آخ بی پدریه … وای بی مادریه … دست خوش آوید … چه خوب انسانی هستی تو

- وقتی بهت گفتم که یه لحظه هم نمی تونم از فکرت بیرون بیام دروغ نگفتم واقعا فکر اینکه می تونم از بی کسیت برای پیشبرد اهدافم استفاده کنم یه لحظه هم راحتم نمی ذاشت!... ولی نمی تونستم توی اون شرایط یهو بپرم وسط زندگیت خصوصا که خودمم هم وضع درستی نداشتم … باید زمینه ها رو مهیا می کردم … باید همه چیز رو برنامه ریزی می کردم… 

گوشه لبم رو به دندون گرفتم تا جیغ نزنم … نفس عمیق کشیدم تا این حجم کم هوا رو به ریه هام بکشم … هوا سنگین و متعفن شده بود و نفس کشیدن سخت… آوید دستش رو روی ساق پاش گذاشت و ادامه داد: به آوینا که گفتم منفجر شد … باور نکرد که تا این حد پست شده باشم من ولی تونستم با همون دستاویزی که خودم رو توی این راه کشونده بودم اون رو هم راضی کنم … مرگ مامان!... وا ینکه می تونیم با اینکار جون خیلی از بیمار ها رو نجات بدیم … اولش قبول نکرد ولی وقتی با خودم بردمش و همه سنگ های بزرگی رو که قوانین سر راهمون قرار داده بود دید یکم نرم شد ولی شرط گذاشت!... اینکه فقط عوارض دارو رو روی تو آزمایش کنیم و من برای راضی کردنش قبول کردم… راضی کردن امیرحسین کاری نداشت به دو دلیل اول اینکه از علاقه اش به آوینا خبر داشتم و دوم اینکه لازم نبود در ابتدای امر همه چیز رو بدونه … با یه مقدار پس انداز و فروش یه تیکه زمین تونستم یه جا برای انجام آزمایشات جور کنم ! اونقدر دوست پزشک داشتم تا بتونم اهدافم رو پیش ببرم!... وقتی که همه چیز رو توی کرمان آماده کردم اومدم سراغ تو… توی حیث و بیث کارای کرمان دور را دور خبرا تو داشتم و می دونستم که رفتی توی آرایشگاه مشغول شدی…اولین بار جلوی آرایشگاه خودم رو بهت نشون دادم و حسابی تیپ زدم تا تاثیر اولیه رو روت داشته باشم!

(( رژلبم که قل خورد توی پیاده رو … کفش های براق… مرد خوشتیپ مشکی پوش و صدای آرام و محکم مردونه )) سرم رو تکون دادم تا تصویر اون مرد رو از ذهنم دور کنم آوید بی توجه به اشک های بی وقفه من ادامه داد: دور و برت پلکیدم تا در موردم کنجکاو بشی ولی تو سرت توی لاک خودت بود این برای من که زمان زیادی نداشتم نکته منفی بود پس در مورد همکار هات شروع کردم به تحقیق کردن یکیشون که اسمش ناهید بود وضع خوبی نداشت و خیلی راحت تونستم با مقداری پول راضیش کنم که جیک و پیک تو و صاحب کارت رو برام در بیاره … اون حتی از خواهر زاده فرناز که به شدت ازش بدت می اومد هم گفت … اول از اینکه فرناز آشناته و ممکنه بعدا پیت بگرده خیلی ناراحت شدم ولی خوب هر کاری یه راهی داشت … اول رفتم سراغ فرشاد و ادای یه عاشق دلخسته رو درآوردم که البته اهمیتی نداد و مجبور شدم سر کیسه رو شل کنم و ماجرای اون دعوا رو ترتیب دادم تا بتونم یکم تو دلت جا باز کنم!...

دیگه مشت کردن دست و جویدن لب و اشک ریختن آرومم نمی کرد … بدجوری دلم به سوختن افتاده بود … بدجوری بوی گوشت سوخته قلبم زیر بینی ام پیچیده بود

- قرار نبود کار به کتک کاری بکشه ولی وقتی فرشاد اون حرف رو بهت زد دیگه طاقت نیاوردم و یه مشت زدم توی صورتش که اون مشت یه 500 تومنی واسم خرج برداشت !

ناباورم خدا … چطور بنده ای که از سوی تو آمده و روی زمینت زندگی می کند اینطور پر از رذالت است … ناباورم خدا … چطور آنکه گفتی فرشته ها بر او سجده کنند تا این درجه از پستی و وقاحت پیش می رود

تحمل وزنم رو نداشتم تکیه ام رو دادم به کمد دیواری و گوش دادم به سوگنامه زندگیم از زبون شوهرم!

- بعد از اون دعوا دیگه خواستم پای فرشاد رو از زندگیت بکشم بیرون واسه همین گفتم یه مدتی بره پیش دوست و رفیق هاش تا کبودی صورتش بخوابه بی خودی جنجال به پا نشه اومدم بهشت زهرا و گفتم که قبلا با پدرت صحبت کردم و بعدم فرستادمت پیش خاله نساء چون می دونستم جز خوبی چیزی از من و خانواده ام نمی گه اینجوری می خواستم اعتمادت رو جلب کنم … اون روز که بردمت کبابی یادته .. اولین قرارمون ! از ناهید خواسته بودم که از توی گوشیت عکس های شخصیت رو برام کش بره! عکس تو و بابات رو درحال کباب خوردن دیدم خواستم با تداعی خاطرات پدرت تحت تاثیرت بذارم

بمیرم بابا از تو هم مایه گذاشت! چطور رفتی و منو بی پناه کردی ببین مردم این دنیا چه خوب یتیم نوازی می کنند!  

(( بوی کباب و چشم های پر آب منو چشم های درخشان او ... لقمه های گرفته شده و وسط پیاز آوید... قدم زدن های بعد و اعترافاتش... امیدی که من بودم ... بندی که به زندگی متصلش می کردم ... خنده های نیم بندی که عمقشان می دادم ... آنهمه عشقی که بود!!!!!!! ))

خدا آرامشم شو ... دستم رو از اینهمه شک از این ناباوری روی دهنم گذاشتم ... 

-همون روز که ازت جدا شدم از فرشاد خواستم که بهت زنگ بزنه و تهدیدت کنه که تو هم مجبور بشی به من پناه بیاری مجبور بودم برای یک سری اقدامات اولیه برگردم کرمان و متوجه شدم باید فاز اول آزمایشات رو خیلی زودتر از اونچه که برنامه ریزی کرده بودم اجرا کنیم برای همین ...

سکوت کرد و مردد نگاهم کرد ... مگر چه کاری کرده بود که بدتر از همه اینها بود که گفتنش مرددش می کرد

نفس عمیقی کشید و آب دهانش را قورت داد و ادامه داد: برای همین مجبور شدم اون کارو بکنم ... منظورم عکس هاست!

جیغ بزنم ... نفس ندارم ... نا ندارم ... خدا خدا کنم ... مگر نکرده ام ... وای ... وای 

-غلط کردم آوید که خواستم بگی نمی خوام نگو ... درد داره بخدا درد داره ... شنیدن تک تک کلماتت درد داره!

بی رحم بود .. خیلی بی رحم: نه حالا که خواستی باید تا تهش بشنوی ... می خواهم راحت شم ... بگم تا راحت شم ... بعد از سه روز که برگشتم رفتم سراغ ناهید یه قرص بهش دادم و ازش خواستم یه جوری به خوردت بده و یه دوربین دادم دستش با چند مدل عکس ازش خواستم دقیقا مشابه همین عکس ها ازت عکس بگیره ... قبول نمی کرد ولی با پول رامش کردم و منتظر شدم خیلی زودتر از اونچه فکرش رو می کردم انجامش داد همون شب!

(( سر درد و سرگیجه و مهربانی بی سابقه ناهید و من خواب آلود و دمپختک و ترشی های خوش آب و رنگ هستی)) هستی جونم ... تو کجایی ؟ شونه های مرهم سابق بوی مرگ می دهند ... بیا شانه ات را به من قرض بده ... بغضی به بزرگی بدبختی هایم دارم

-عکس ها رو فتوشاپ کردم و توی یه پاکت دربسته تحویل فرشاد دادم و تا کید کردم که نگاهشون نکنه

خنده ام غریضی است ... غیرت مردانه اش می خنداندم!

-ازش خواستم جو خونه رو متشنج کنه و پای تو رو وسط بکشه ... و یه اقدام ناموفق خودکشی و رو شدن عکس ها با همه اینها به راحتی با یک تیر دو تا نشون زدم ... هم اینکه تو به سرعت از محل کارت رونده می شدی و چون کسی رو نداشتی می اومدی سراغ خودم و اینکه با خراب کردنت بعد از رفتنت دیگه فرناز نمی خواست باهات رابطه ای داشته باشه و اینجوری دیگه لازم نبود نگران این مسائل توی آینده باشم

(( زن مو بلوند آشفته و عکس های زنی برهنه که من بودم ... و درد سیلی هایی که به صورتم خورد... ضرب پایی که پرتم کرد و یادگاری های مادر و پدرم که پشت سر جا گذاشتمشون... و آبرو و شرف برباد رفته ام!!!... منی درهم شکسته و قبر های سردی که مهمان اشک هایم بودند ... بی کسی ام چه گران قیمت بود و نمی دانستم!))

-همه محاسباتم درست پیش رفت و تو بهم زنگ زدی ... اعتراف می کنم وقتی با اون حال توی بهشت زهرا دیدمت اولین جرقه عشقم زده شد ... نمی دونم چی داشتی که وقتی توی آغوشم گریه کردی زمین و زمان برام از حرکت ایستاد ... همه چیز کم رنگ شد و تو پر رنگ شدی ... کاش همون موقع که به خودم قول دادم از این به بعد فقط پناهت باشم و بی خیال اهدافم بشم سر قولم مونده بودم 

زمزمه عاشقانه می کند مردم فقط نمیدانم ... این خنده مسخره چرا از لبم پاک نمی شود!

آوید موهاش رو کشید و با رنج گفت: خیلی حالت بد شد تمام شب رو هذیون گفتی و من خودم رو لعنت کردم ولی صبح وقتی چشمات رو باز کردی و با اون صدای مریض احوال باهام حرف زدی وقتی با کاسه سوپ سراغت اومدم یاد مامان زنده شد ... زن مریضی که خودم قاشق قاشق سوپ به دهنش گذاشتم و آخر مجبور بودم به جای غذا فقط بهش سرم وصل کنم و باز هم مرد! ... وقتی که خاله همه چیز هایی که خودم بهتر از هر کسی بهشون اشراف داشتم و دوباره گویی کرد از خونه زدم بیرون و به قصد پیاده رفتم تا تو بهم برسی ... من از هر موقعیتی استفاده می کردم تا تو به من علاقه مند بشی

و اون بهترین موقعیت بود تا مجبورت کنم که به علاقه ات اعتراف کنی ... توی اون مدت که خونه خاله موندیم چند بار دلم لرزید که برم و بی خیال بشم و خودم رو از اینهمه عذاب وجدان راحت کنم ... اون روز که داشتی نماز می خوندی و اومدم کنارت می خواستم همه چیز رو بگم و برم ولی نتونستم در کمال خودخواهی دیدم که می خواهمت می خواهم که مال من باشی ... جریان عکس ها رو رو کردم و بعد مثلا پیشون رو گرفتم اون عکس ها که خودم فتو شاپ کرده بودم و پیگیری نداشت و فرشاد هم که آدم خودم بود ... فرشاد هیچ وقت از دانشگاه اخراج نشد!

خنده ام هر لحظه بزرگتر می شد و آخر هم با صدای بلند شروع کردم به خندیدن من چه بازی خورده بودم و خبر نداشتم گشادی کلاهی که سرم گذاشته بودند خیلی بیشتر از کل اندام نحیف من بود ... خنده های هیستریکم که با اشک و درد قاطی بود فرشته رو به اتاق کشوند آوید بی حرف فقط بهم زل زده بود و من مستانه می خندیدم ... فرشته رفت و با یک لیوان آب برگشت ... لیوان آب رو که به سمت لب هام گرفت توی چشماش خیره شدم و زمزمه کردم : فرشته من یه احمق به تمام معنام ... من توی آغوش این مرد گریه کردم ... هیییعععع .... من سر روی شانه هاش گذاشتم .... هیععع .... من تمام قلبم رو پیش کشش کردم ...

فرشته به زور چند قلب آب بهم داد و سعی کرد آرومم کنه امنیت آغوشش رو که بهم داد خنده ام قطع شد و بغضم شکست ... ولی گریه چه فایده ای داشت همه اشک های دنیا هم تسلی بخشم نبود

با قدرت دست آوید از بغل فرشته بیرون کشیده شدم ... فرشته توی صورت آوید براق شد: چیکارش داری

اولین بار بود که مستقیم باهاش درگیر می شد زهر خندی روی صورت آوید نشست: تو کلاه خودت رو بگیر باد نبره

فرشته داد زد: تو دیگه چه جونوری هستی نمی بینی 

به من اشاره زد و بلند تر گفت: داره از دست میره

آوید محکم هلش داد و گفت: نکنه هوس کردی به دکتر فروتن زنگ بزنم

فرشته لرزید و سکوت کرد ... آوید دستم رو گرفت و منو به شدت به سمت خودش کشید ناله کردم: منو بکش... دلم می خواد بمیرم آوید...

دستم رو محکم پس زدم و جیغ زدم: پس تو کجایی خدا .... بیا دیگه !!!!!!!!!

آوید تشر زد: برو بیرون فرشته 

فرشته مردد بود نمی تونست بره بیرون ... نمی تونست توی اتاق بمونه نالیدم: برو

نگاهش بهم طولانی شد ... یه قدم به عقب برداشت ولی یه لحظه به طرفمون اومد و دست منو از دست آوید بیرون کشید آوید داد زد: چه غلطی می کنی

- حداقل یه امروز رو راحتش بذار

- نمی شه ... وقت نیست! وقت نداریم

مچ دستم رو از دست فرشته بیرون کشید و فرشته رو با زور بیرون انداخت و درو بست به طرف من که برگشت روی زمین آوار شدم ... اشک هام بی صدا تند و تند پایین می ریختن

آوید کنارم نشست و با پشت دست اشک هام رو پاک کرد و گفت: کاش به حرف امیر حسین گوش می دادم ... بیچاره وقتی فهمید قضیه واقعا از چه قرار دیوانه شد ... حتی با آوینا یه مدت بهم زد ... بهش گفته بودیم که تو بهم نارو زدی و ولم کردی و با از ما بهترون پریدی و منم می خواهم فقط انتقام بگیرم و یه مدت که باهات زندگی کردم پست بزنم و برای اینکه بعدا با فضاحت بتونم بندازمت بیرون نیاز به اون گواهی عدم تعادل روانی دارم ... 

وقتی فهمید قضیه اصلی چیه که دیگه خودشم درگیر ماجرا شده بود ... 

اخم به چهره اش نشست و خشمگین گفت: خیلی واسم کارشکنی کرد ... خیلی سعی کرد که بهت هشدار بده .... اون بود که رای آوینا رو زد ... حتی یه بار کل نتایج آزمایشات رو دزدید تهدید کرد که اگه ولت نکنم بری می سوزوندشون ... خدا رو شکر که آوینا رو دوست داشت و این شده نقطه ضعفش ... 

بیچاره من ... بیچاره امیرحسین ... این خواهر و برادر دیگه چه موجوداتی بودند ... انگار زاده شده بودند تا از عشقشون سوء استفاده کنند... 

حالا که به گذشته فکر می کردم نگرانی های امیرحسین برام رنگ می گرفتند بیچاره چقدر سعی کرده بود منو از آوید دور کنه و من خر فکر می کردم بهم نظر داره ... و اون بار آخر می خواست که منو ببره ... 

- اون روز که اومد منو فراری بده چه بلایی سرش آوردی؟!

خنده چندش آوری کرد و گفت : سر و صورتش رو زخم و ذیل نکردم!

یقه اش رو محکم توی چنگ فشردم : چرا اینقدر پستی آوید ... چرا؟!!!!!!!!

اخم هاش رو توی هم کشید و خودش رو ازم جدا کرد و گفت: دیگه حرف بسه

ایستاد و گفت: هر چی لازم بود فهمیدی هنوز هم بهانه ای داری؟!

میون گریه قهقهه زدم: بهانه ؟!.... بهانه؟!! ... واقعا همین قدر که نشون میدی احمقی؟!... تو می خواهی منو بکشی و وقتی میگم چرا میگی بهانه میارم که منو نکشی

با خشم از جام بلند شدم و با تمام قدرت کوبیدم بیخ گوشش آوید ناباورانه نگاهم کرد و حتی جای سیلی رو لمس هم نکرد گریه ام بند اومد تمام وجودم نفرت شد ... می خواستم همین جا انتقام فرشته و امیرحسین و خودم رو که به خاطر عشق بازی خورده بودیم ازش بگیرم ... از این موجود پست که حتی از احساسات مادرانه فرشته هم سوءاستفاده کرده بود و ادعا می کرد به خاطر از دست دادن مادرش تا اینجا کشیده شده ... بهش حمله کردم و قبل از اینکه از شک در بیاد با تمام قدرت شونه اش رو گاز گرفتم ... دادش بلند شد و سعی کرد منو از خودش جدا کنه ... ولی من اونقدر پر از خشم و نفرت بودم و اونقدر از این حسم قدرت گرفته بودم که نمی تونست این کارو بکنه ... فرشته پرید توی اتاق ولی هیچ تلاشی برای جدا کردنمون نکرد و مزه خون که توی دهنم نشست با مشت آوید که مستقیم توی شکمم فرو اومد روی زمین افتادم و با نفرت آب دهنم رو که با خونش قاطی شده بود تف کردم و دلم رو چنگ زدم فرشته خواست جلو بیاد که آوید با درد داد زد: جلو بیایی گور فواد رو کندی می سپارم توی بیمارستان دخلش رو بیارن 

بر نگشتم تا تردید توی چشم های فرشته رو ببینم ... آوید لگدی به پام زد و من از درد ضعف کردم 

- سگ شدی... هار شدی ... خوب شد اصلا ... هر بلایی که سرت اومد حقته .... همین امروز کارت تمومه 

قبل از اینکه بتونم جوابی بهش بدم یه پیرهن روی تی شرت خون آلودش پوشید و بیرون رفت با صدای در که محکم بهم کوبیده شد هر دو مون از جا پریدیم ... فرشته کنارم زانو زد و با نگرانی پرسید: خوبی؟

من نگران تر به چهره رنگ پریده فرشته نگاه کردم و گفتم: تو خوبی؟

فرشته زمزمه کرد: گفت بچه ام رو می کشه

با وحشت توی چشمام نگاه کرد و زمزمه کرد: بچه ام رو می کشه

تا کی باید ازدست این آوید می کشیدیم شاید بهتر بود من می مردم تا شاید این فرشته بخت برگشته از شر این هیولا راحت بشه نفسم رو با درد بیرون فرستادم فرشته به خودش اومد و زیر بازوم رو گرفت و گفت: پاشو ... یه آبی به سر و صورتت بزن 

به حرفش گوش دادم هنوز هم از درد پا و شکمم دلم ضعف می رفت مسکنی خوردم و کمی توی تخت دراز کشیدم باید برای جنگ دوباره با آوید انرژی ذخیره می کردم! بعد از فرارم آوید کلید های فرشته رو هم گرفت تیز تر از این حرف ها بود که وقتی منو با لباس های فرشته پیدا کنه متوجه نشه که قضیه از چه قراره!

***

با صدای هراسون فرشته چرت نیمبندم پاره شد

- آویده!

سراسیمه از جا بلند شدم و گفتم: برو جلوی چشمش نباش

فرشته سریع از اتاق بیرون رفت و من با نگرانی منتظر ورودش شدم ... انتظارم خیلی طول نکشید ... با چشمای به خون نشسته اومد توی اتاق سرنگی رو نشونم داد و گفت: میدونی این چیه؟!

با وحشت نگاهش کردم ... به تلخی گفت: بازی تمام شد تیارا!.... این ویروس هپاتیت!

از ترس نفسم بند اومد ... نگاهم قفل شد روی سرنگی که قرار بود برام مرگ رو به ارمغان بیاره ... احمقانه به این فکر کردم که شاید داروی آوید همونطور که خودش میگه موثر باشه ... باز لب هام می رفت تا به خنده ای عصبی از هم باز بشه ... می دونستم وقتش نیست که دست و پام رو گم کنم ولی کاملا از ترس فلج شده بودم و نمی تونستم نگاهم رو از اون میله نوک تیز بردارم....

دهنم رو مثل ماهی باز و بسته کردم می خواستم حرفی بزنم ... التماس کنم .... ولی ذهنم تهی بود ... 

با خشونت بازوم رو چنگ زد و داد زد: همین امروز تکلیف همه چیز رو مشخص می کنم

به خودم فشار آوردم که نگاهم رو از منبع ترس بگیرم ولی بد جوری روی اون سرنگ قفل شده بود ... توی ذهنم دنبال یک دستاویز بودم .... یه چیزی برای خلاصی از اون میله نوک تیز آلوده ای که نرم نرم می اومد به سمت بازوم ... خلاصی از مرگی که بدجور از نزدیک اغوا گرانه چشمک می زد ... خلاصی از میل عجیبی که تازه سر برداشته بود و ادعا می کرد مرگ خیلی هم وحشتناک نیست.... میون همه تهی زدن های مغزم دستم آزادم به تکاپو افتاد ... بدون اینکه نگاهم رو از سرنگ بگیرم با دست دنبال چیزی می گشتم ... نمی دونم چی ... دستم که به آباژور کنار تخت خورد بی معطلی توی مشت گرفتمش و با ضرب کوبیدمش به آوید ... با فریاد آوید و شل شدن دستش از دور بازوم عقب پریدم ... نگاهم رفت پی آوید که دستش رو گذاشته بود روی سرش ... جای خالی سرنگ کذایی توی دستش بدجوری تو چشم میزد... روی فرش دنبال سرنگ گشتم ... ناله آوید روی اعصابم خط می انداخت ... چشمم به سرنگ خورد به پاهای فلج شده از ترسم فرمان دادم ... به سمتش رفتم ... دستم که لمسش کرد با فشاری که به کمرم وارد شد پرت شدم جلو ... و آهم از حسرت بود نه از درد زمین خوردن ... سرنگ باز هم تو دست آوید بود!

فریاد زد: خیلی دلت می خواهد بمیری نه؟!

با وحشت به صورتش که حالا خون آلودیش به ترسناک بودنش دامن می زد چشم دوختم... 

دوباره داد زد: آررررررررررررررررره؟!

خدایا چکار کنم ؟! ... چکار کنم؟! ... آوید با یه قدم خودش رو بهم رسوند... پس این فرشته کجاست!

یکی توی سرم فقط اسم خدا رو فریاد می زد... خدا ... خدا ... خدا ...

از استرس به هن هن افتاده بودم و نمی تونستم نفس بکشم... با سیلی آوید برق از سرم پرید و پخش شدم روی فرش ... قبل از اینکه به خودم بیام آوید روم خم شد و موهام رو کشید .... داد زد: خیلی جفتک انداختی تیارا آدمت می کنم

با همه سوزشی که توی پوست سرم افتاده بود برگشتم سمتش و تف انداختم توی صورتش: تو حیوون منو آدم کنی

سرم رو با ضرب عقب انداخت و غرید: الان زبونت کوتاه میشه

خواستم جوابش رو بدم ولی باز چشمم به سرنگ افتاد و نطقم کور شد ... 

آوید با آستین خون لخته شده روی پیشونیش رو کناز زد و خنده کریهی زد: دیدی گفتم خفه خون می گیری 

بازوم که توی مشتش اسیر شد... لبخندش که شیطانی شد ... نگاهش که روی سر سرنگ زوم شد... حس از بدنم رفت ... بی طاقت شدم و توی دلم فقط گفتم خدا ... چشمام رو بستم و خودم رو سپردم دست مردم!

در با شدت باز شد و محکم خورد به دیوار و یکی داد زد: ازش فاصله بگیر

سرم رو به عقب کج کردم ... خودش بود همون پلیسه!... دو نفر دیگه هم همراهش بودن ... همه اسلحه بدست ... 

نگاه کردم به آوید ... با بهت داشت به مردهایی نگاه می کرد که بدجوری نقشه اش رو بهم ریخته بودن ... باز سر چرخوندم طرف ناجیم.... با سر اسلحه اش به دستای آوید اشاره زد و گفت: حالا خیلی آروم دستات رو ببر بالا و فکر هیچ حرکت احمقانه ای هم به سرت نزنه واگر نه یه گلوله حرومت می کنم

آوید نا باورانه گفت: شما... چطوری.... ؟!

و با غیض به فرشته که نگران و رنگ پریده توی چهار چوب در پشت سر مردای اسلحه بدست ایستاده بود نگاه کرد... 

کمی خودم رو عقب کشیدم تا از آوید فاصله بگیرم ... همینکه تکون خوردم آوید با یه حرکت از پشت بغلم زد و دستش رو از روی سینه ام رد کرد و محکم توی حصار دستاش اسیرم کرد و سرنگ رو گذاشت نزدیک گلوم و داد زد: این سرنگ آلوده به ویروس هپاتیت ... یه قدم نزدیک بیایید تردید نمی کنم ... دیدید که قبل از اینکه عین یابو بیایید داخل هم داشتم همین کارو می کردم. 

پلیسه با تردید یه قدم به عقب برداشت و گفت: بهتره جرمت رو از اینی که هست سنگین تر نکنی آقای رضایی

آوید قهقه ای زد و گفت: آب که از سر گذشت...

با چشم های اشکی به چشماش نگاه کردم و با نگاهم التماسش کردم ... تنم از اینهمه تردید توی چشماش لرزید... چشمام رو بستم تا هم اشکای مزاحم بچکن و هم اونهمه تردید رو نبینم.

صدای آوید رو زیر گوشم شنیدم: قرار نیست از دستت بدم! اینو بهت قول میدم تیارا!

وحشت کلمه مناسبی نبود تا حالم رو توصیف کنه ... این قول پچ پچ شده زیر گوشم بدجوری مردونه می زد!...

قلبم از اینهمه هیجان و استرس به تقلا افتاده بود و من بی اینکه بخواهم با دهن باز به سختی نفس می کشیدم...

به چشم های پلیسه که هر چی به ذهنم فشار می آوردم نمی تونستم اسمش رو به خاطر بیارم نگاه کردم .... به نشونه آرامش لبخندمحوی زد و پلک هاش رو روی هم گذاشت ... من ولی آروم نمی گرفتم نه توی این موقعیت ... نه وقتی توی دست های آوید اسیر بودم و با یه سرنگ آلوده به ویروس هپاتیت تهدید به مرگ می شدم ... نه وقتی که قرار بود به هر قیمتی از دستش نرم!... 

- بهتره حماقت نکنی آقای رضایی ... 

- تو بهتره که هیچ حماقتی نکنی ... حالا هم خیلی آروم مثل پسر های خوب اسلحه ها تون رو بذارید روی زمین و هل بدید طرف من

هر سه مرد مردد به هم نگاه کردند آوید داد زد: مگه کرین؟... گفتم اسلحه ها روی زمین

بعد سرنگ رو بیشتر بهم نزدیک کرد و با رذالت گفت: فقط کافی یه خراش کوچولو ایجاد کنم!

پلیسه با نفرت به آوید نگاه کرد ... با اشاره سرش و به تبعیت از اون همزمان هر سه مرد اسلحه ها شون رو روی زمین گذاشتن و با پا پرتشون کردند طرف ما آوید با پا اسلحه ها رو شوت کرد طرف دیگه اتاق و آروم راه افتاد به طرف در اتاق و گفت: فکر قهرمان بازی به سرتون نزنه ... منو خانومم الان خیلی آروم از اینجا میریم بیرون 

باید یه کاری کنی خدا .... گیج و ترسیده به اطراف نظر انداختم ... کافی بود یه حرکت اضافی بکنم تا اون سرنگ نحس بره توی بدنم ... دو دستی دست حلقه شده دور سینه ام رو چسبیده ام آوید گفت: تقلا نکن عشقم ... اگه ته این راه جهنمه تو رو هم با خودم می برم

و رو به اونها گفت: حالا خیلی آروم از در فاصله بگیرید تا ما بی دردسر رد شیم

از چهار چوب در که فاصله گرفتیم و اون چهار تا رو جا گذاشتیم امیدم از دست رفت ... می ترسیدم برای همیشه توی دست های آوید اسیر بمونم... فکرم هزار راه می رفت ... مثل یه کابوس بود ... ادامه این زندگی سراسر درد و تهدید حتی برای یک هزارم ثانیه هم کابوس بود ... تصور اینکه وقتی مریضم باید بره وار و مطیع دارو های دست ساز آوید رو بخورم به امید اینکه شاید خوب بشم و تهش بشه موفقیت آوید تمام تنم رو لرزوند... نمی خواستم ... نمی تونستم ... چرا آوید نمی فهمید؟! چرا نمی فهمید...مدام صحنه های عجیب و غریب توی ذهنم تداعی می شد ... صحنه هایی که یه تصویر توی همشون مشترک بود ... صورت خون آلود آوید با یه لبخند کریه... زبون قفل شدم رو بکار انداختم: جناب سروان تو رو خدا نذار منو ببره

اخم هاش بدجوری توی هم بود و ته قیافش به این می زد که سریع در حال آنلیز یه چیزیه ... دلم می خواست می تونستم صورت آوید رو ببینم ولی فرم قرار گرفتن تنم توی دست هاش و نزدیکی مرگ به گردنم اجازه هر حرکتی رو ازم می گرفت رو به فرشته نالیدم: فرشته تو یه کاری بکن ...

هر قدم که ازشون فاصله می گرفتیم بیشتر تهی میزدم خودم رو به جلو خم کردم و داد زدم: تو رو خدا یه کاری بکنین

آوید غرید: اینقدر تقلا نکن! مگه نمی خواستی از این خونه خلاص شی

نالیدم: آوید تو رو خدا بذار برم ... آوید ولم کن

- خفه شو

صدای پلیسه بلند شد: گیرم که از خونه رفتی بیرون با اونهمه پلیسی که اون بیرونه می خواهی چیکار کنی

- تو نمی خواهد نگران باشی شازده ... 

حلقه دستش تنگ تر شد: تا وقتی تیارا پیشمه همه چیز مرتبه

تا کی... تا کی می خواست از من سوء استفاده کنه ... تا کی می خواستم این اجازه رو بهش بدم ... تا کی باید مثل یه عروسک خیمه شب بازی توی دستهاش اسیر می شدم ... بسه.... می شنوی خدا بسه! ... صدای بالا و پایین شدن دسته در هال آخرین توانم رو هم به یغما برد ... نور آفتاب پوستم رو سوزوند ... چشمام رو زد ... از لای پلک های نیمه بازم که بخاطر نور آفتاب جمع شده بودند به امیدی که هر لحظه بیشتر ازش فاصله می گرفتم نگاه کردم ...دستم رو به طرفش دراز کردم ... چند قدم جلو اومد ... فقط چند قدم با تشر آوید و تهدید من به مرگ باز سر جاش متوقف شد ... آوید همینطور عقب عقب به طرف در حیاط می رفت ... 

داشتم به دری نزدیک می شدم و که آرزو داشتم روزی بتونم ازش رد شم .... خدایا آرزوم رو برآورده کردی؟!... حالا؟! ... اینطوری؟! ... تو هم یتیم نوازی می کنی خدا؟!.... تو که تنهام نمی ذاری خدا؟ میذاری؟!.... یهو یادم افتاد اسمش همین بود یزدان ... یزدان

داد زدم : یزدان تو رو خدا نذار منو از اینجا ببره  

با فشار دست آوید روم رو از اونها گرفتم ... حالا که عقب عقب نمی رفت به سرعتش اضافه شده بود و منو با قدرت دستش به جلو هل میداد ... به در حیاط که رسیدیم دیگه همه چیز رو تموم شده قلمداد کردم که یهو یه صدای بلند با صدای فریاد آوید مخلوط شد و پرده گوشم رو لرزوند... دستش از دور تنم آزاد شد و سرنگ تهدیدگر ازم دور... ترسیده بودم نمی تونستم برگردم ببینم پشت سرم چه خبره ... صدای پای چند نفر که به سمتمون می دویدن روی می شنیدم ... بالاخره با صدای فرشته که ازم می پرسید خوبم یا نه برگشتم سمتشون ... 

چنان جیغی کشیدم که باعث شد هر چهار نفرشون میخ بشن به من ... آوید غرق خون افتاده بود روی زمین ... فرشته اومد سمتم و بغلم زد و زیر گوشم گفت: دیگه همه چیز تموم شد راحت شدی تیارا ...

نمی تونستم نگاهم رو از آوید بگیرم ... شکستم ... زانو هام تا شد ... از میون دست های فرشته سریدم و آوار شدم روی زمین ... با دست های لرزون لمسش کردم ... تکون خورد و ناله ای کرد ... یکی داشت درخواست آمبولانس می کرد ... به کف دستم نگاه کردم ... خونی بود... دست های منم به خون آلوده بود!... دست های منم ... عقب نشستم و با چندشی سعی کردم خون رو از کف دستم پاک کنم ... صدای ناله های آوید کم کم اوج می گرفت و اسم منو صدا زد... فرشته سعی کرد از روی زمین بلندم کنه ... دستش رو پس زدم ... خودم رو کشیدم سمتش ... حالا اینطور غرق خون و رنگ پریده با اون لب های کبود شبیه آوید سرما خورده ای شده بود که یه شب تا صبح بالای سرش نشسته بودم و حوله خیس رو پیشونیش گذاشته بودم ... صورتش از درد توی هم شد و نالید : تیارا.......

کدوم تیارا آوید ... کدوم تیارا!... نباید به اینجا می رسیدیم ... نباید اینطوری می دیدمت آوید ... نمی خواستم!... چه زود به جهنمت رسیدیم!

دستش رو به طرفم دراز کرد ... می لرزید ... عقب رفتم ... به خودش پیچید و آخی گفت : تو رو خدا!

خدا رو هم می شناسی؟! پس چرا من این چند وقته بوی خدا رو زیر سقف زندانت حس نکردم ... خدا از تو دوره آوید ... خیلی دور

- خواهش می کنم

دستم رو به طرفش دراز کردم... می لرزیدم ... می خواستم فرار کنم ... آزاد باشم... مورد سوءاستفاده قرار نگیرم ... به دست این مرد غرق خون نمیرم!... می خواستم بدبخت نباشم!... ولی هستم همین حالا که دیگه آزاد شدم و مورد سوءاستفاده قرار نمی گیرم و قرار نیست بدست این مرد هم بمیرم باز هم بدبختم ... چه بخواهم چه نخواهم آوید نقطه عطفی در زندگیم بود که هیچ وقت نمی تونم انکارش کنم ... دستش رفته رفته سرد می شد ... رمق از جسمش رفته بود ... مردی که همین چند لحظه پیش گروگانم گرفته بود ... خدایا من از فشار اینهمه تناقض در عذابم!.... چشماش رو توی چشمام انداخت و چیزی گفت، متوجه نشدم سرم تا نزدیکی لب هایش بردم صدایش ضعیف بود: تیارا هیچ وقت منو نبخش من لایقش نیستم!

سرم را عقب کشیدم و نگاهش کردم ...دلم می سوخت ... برای خودم ... برای عشق از دست رفته ام ... برای زندگی از هم پاشیده ام ... برای شوهر هیچ وقت شوهر نشده ام ... خسته و کوفته بودم ... خیلی خسته بودم ...آنقدر که تحمل نگه داشتن دست آوید را هم نداشتم ولی چیزی توی چشماش مانع می شد از اینکه رهاش کنم!... صدای آژیر کوچه را پر کرد ... همسایه ها دورمان جمع شدند ... یزدان دستوراتی میداد و گزارشاتی را تند و تند از پشت بی سیم ابلاغ می کرد ... چند سرباز سعی داشتند جمعیت را متفرق کنند .... فرشته تند و تند برای سربازی چیزی تعریف می کرد و او هم با اخم های در هم تایید می کرد و من هنوز روی زمین نشسته بودم ... چند مرد آوید را روی برانکارد گذاشتند... برانکارد را که از روی زمین بلند کردند دست های در هم گره خورده مان بهم دهن کجی کرد... نگاهش روی صورتم ثابت شده بود ... گریه می کرد ... لب زد: دوستت دارم ... لبم به پوزخندی از هم باز شد .. عجب!!!!!! دوستم داشت دستم رها شد نگاهش تا لحظه آخر روی صورتم ثابت ماند ... به دستم نگاه کردم .... دستم هنوز خون آلود بود، زمین جلوی پایم هم خون آلود بود، و نگاهم هم خون آلود بود... 

یک حقیقت بزرگ میان همه این همهمه بسیار شفاف و واضح بود _ من هیچ وقت نمی توانستم از آوید فرار کنم _

کسی روی پاهایش جلویم نشست... دست های او هم خون آلود بود!... صورتش را کاویدم ... رد مبهمی از یک پیروزی روی لب های نیمه بازش بود ... دست هام رو بالا آوردم و نشونش دادم: ببین دست های منم خون آلودند

اخم هاش توی هم شد و بهم زل زد دست هام رو پایین انداختم ... سرم به دوران افتاده بود و تحمل وزنم رو نداشتم ... سعی کرد لبخند بزنه: حالتون خوبه

مثل خودش توی چشماش زل زدم : می ترسم!

لبخند اطمینان بخشی زد و گفت: نترس دیگه همه چیز تموم شد دختر عمو!

چند لحظه طول کشید تا معنی حرفش رو بفهمم ... چی گفت؟!... تحملم از دست رفت و سیاهی جلوی چشمام رو گرفت. 

یکهو میان همه ناله هایش وحشت زده از خواب می پرد ... صورتش خیس عرق و چشماش از وحشت گشاد شده است... 

- خوبی؟

هراسان بر می گردد طرفم چشمانش پر از اشک می شود و چانه اش می لرزد: آوید مرد؟!

لبخند خسته ای می زنم : نه حالش خوبه زخمش خیلی عمیق نبوده!... خودتم اگه برات مهمه سرمت که تموم شه مرخصی

- فرشته چی شد؟

- بنده خدا فرصت کرد بالاخره یه سری به پسرش بزنه!

خودم را خسته روی صندلی رها می کنم ... مجبور بودم برای کلی نگاه کنجکاو این همراه شدنم را توضیح بدهم ... از سنگینی نگاهش ، نگاهش می کنم: چیزی لازم داری؟

سرش را به طرفین تکان می دهد و به زحمت می پرسد: شما؟!... یعنی ... خوب گفتید که !

خلاصش می کنم: تو دختر عموی منی تیارا!

حیرتش متحیرم نمی کند!... 

- ولی چطوری؟!... منظورم اینه که خوب...

و باز جمله اش را نیمه کاره رها می کند سعی می کنم کمی آرامش به روح آشفته اش تزریق کنم ... از آن لبخند هایی که از الی قشنگم ارث برده ام و خرج هر کسی نمی کنم به لب می آورم و صدایم را بم تر از حد معمول می کنم : الان بهش فکر نکن سر فرصت همه چیز رو برات توضیح میدم ... هوووم؟!

و برای اینکه مجالی برای سوال پرسیدن به او ندهم از جا بلند می شوم و می گویم: برم به پرستار بگم بیاد سرمت رو در بیاره 

از اتاق که بیرون می آیم پوفی می کشم ... نمی دانم با این دختر عموی تازه رسیده چه کنم! ... از اینکه او را به خانه ببرم و به مادرم نشانش دهم و بگویم دختر تایماز است می ترسم ... نمی خواهم حتی به اندازه پشیزی هم ناراحتش کنم... سرم را تکان می دهم از کجا که مسائل چندین سال قبل هنوز برای مادرم مهم باشد ... شاید همه را فراموش کرده باشد... به استیشن می روم و از پرستاری خواهش می کنم تا به تیارا سر بزند... خودم هم می روم دنبال کارهای مرخصی اش... فردا باید برود پزشکی قانونی و برود کلانتری تا شکایتش تنظیم شود... برود دیدن وکیل!... هزار کار دارد دختر بیچاره ... حداقل همین امروز هوایش را داشته باشم تا بعد ... بعد تصمیم می گیرم با اینهمه بی کسی این دختر چه کنم!

توی اتاقش که می روم حیران و سرگردان دور خودش می چرخد : بریم؟

بر می گرد و مردد نگاهم می کند: کجا؟

آبی به دست و رویش زده و خون های خشکیده روی دست و بالش را شسته است و لی هنوز چند لکه روی لباس هایش توی چشم می زند.

- فعلا باید استراحت کنی فردا پیگیری بقیه کارها می شیم

سرش را تا آخرین حد پایین می اندازد ولی نه آنقدر زود که قطره اشکی را که از چشمش می چکد نبینم، صدایش از ته چا در می آید انگار: منکه جایی رو ندارم برم

دلم می خواهد بگویم نترس دختر عمو خودم مثل کوه پشتت هستم ولی نمی گویم نه حالا که هنوز نه می دانم تکلیف خودم چیست و نه می دانم واکنش مادرم چیست . دلجویانه می گویم: میریم خونه ما!

سرش را بالا می آورد و مثل بچه ها اشک هایش را با لبه آستینش پاک می کند و فقط به من زل می زند ... نگرانی را که ته نگاهش می خوانم ادامه می دهم: می خوام با مامانم آشنات کنم

- عمو؟! چیز عمو هم هست؟!

فکم را روی هم می فشارم: بابا شهید شده

درد به چهره اش خط می اندازد : پس تو هم بابا نداری

بیشتر از بابا نداشتن خودم از بابا نداشتن او دلم می گیرد کاش حداقل کسی را داشت ... کاش کسی را داشت در آغوشش بگیرد ... زیادی بی پناه و لرزان به نظر می آید 

- چرا بابا دارم 

گیج و منگ نگاهم می کند ... حق دارد بیچاره خودم یم گویم پدرم شهید شده و خودم هم دوباره می گویم پدر دارم ... وقت مناسبی البته برای توضیح دادن نیست

دستم را با فاصله پشتش می گذارم و به بیرون راهنماییش می کنم ... حین رفتن به سمت ماشین ادامه می دهم 

- اصلا لازم نیست نگران باشی ... مامان و بابا رو ببینی عاشقشون می شی مطمئنم ... یاشار هم هست داداشمو می گم

و به یکباره لب فرو می بندم تا بیش از این با سخنرانی مسخره ام راجع به داشته هایم که او ندارد عذابش ندهم ... در ماشین را برایش باز می کنم ... خودم هم که درون ماشین می نشینم دستمال کاغذی را جلویش می گیرم ... بر می دارد و زیر لبی تشکر می کند و اشک هایش را پاک می کند 

- حالا چی میشه؟!

استارت می زنم راه می افتم ... آنقدر بی پناه به نظر می رسد که کلافه ام می کند. ترجیح می دهم در جوابش سکوت کنم. شماره مامان را می گیرم نمی خواهم یکهو با یک دختر به همراهم غافلگیرش کنم 

- سلام الی جونم

- سلام پسرم خوبی؟

- خوبم عزیزم ... دارم میام خونه! مهمون دارم؟!

- مهمون؟... از دوستاته مامان؟

نگاهم را به مهمانم می اندازم ... دوست! نه مادر من زن درهم شکسته ایست که بیم دارم پناهش ندهی

- نه الی خانوم ... دختریکی از آشناهاست. حالا میایم خودت می بینی

متوجه مکث مامان می شوم ولی خوشبختانه به روی خودش نمی آورد

- باشه ... منتظرم

گوشی را قطع می کنم و به سر وضع آشفته اش نگاه می کنم ... کاش می شد به خانه اش برویم تا برای خودش لباسی چیزی بردارد ولی نمی شود ... همین چند ساعت پیش از آنجا گریخته بود نمی خواهم اعصابش را بیش از این تحریک کنم ... به در خانه که می رسیم سکوت را می شکنم: رسیدیم

آنقدر غرق افکارش است که نه صدایم را می شنود و نه متوجه توقف ماشین می شود صدایش می زنم: تیارا... رسیدیم دختر عمو

باز هم واکنشی نشان نمی دهد ... به داشبورد ماشین زل زده و محکم دستمال کاغذی بی نوا را در هم می چلاند ... باید از مادر بخواهم بغلش کند ... باید بخواهم که در آغوشش بگیرد ... این دختر پر از بغض است خوب حسش می کنم ... خوووب!

دستم را روی شانه اش می گذارم... به سختی تکان می خورد و نگاهم می کند. آنقدر سنگین که ناخودآگاه دستم را بر می دارم و عذرخواهانه می گویم: هر چی صدات زدم متوجه نشدی... پیاده شو رسیدیم

چیزی نمی گوید ... بی اینکه نگاهی به اطرافش بیاندازد با سر پایین به دنبالم روانه می شود ... کلید می اندازم و به داخل دعوتش می کنم ... ترس و تردید به جانش می افتد و این پا و آن پا می کند خودم داخل می شوم و مادر را صدا می زنم تا او هم فرصتی برای فائق آمدن به تردیدش را داشته باشد

- سلام الی خانوم ... ما اومدیم!

مادرم با روی خندان به استقبالم می آید: سلام ... باز تو منو اینطوری صدا کردی حداقل جلوی مهمون رعا...

و با دیدن مهمانم نطقش کور می شود و به دخترک در هم و برهم دم در با آن دمپایی های روفرشی که به پا دارد نگاه می کند نگاهش را روی تک تک لباس های بی ربطش می چرخاند و به صورتش که داد می زند گریه کرده می دوزد و دست آخر نگران به من زل می زند ... تیارا معذب به مادر چشم می دوزد و زیر لبی سلام می کند ... برای اینکه فضا از این سنگین تر نشود میانه را می گیرم: الی خانوم نمی خواهی مهمون رو دعوت کنی داخل

نگاه طلبکارانه ای حواله ام می کند و از روی اجبار تیارا را دعوت می کند و روی مبل می نشاند و به هوای چای به آشپزخانه می رود و به من هم اشاره می زند دنبالش بروم

به محض دخول دستش را به کمرش می زند و می گوید: این دختره کیه؟!

دستم را به نشانه سکوت روی دماغم می نشانم: هیییییسسسس ... می شنوه الی خانوم

لاقید شانه ای بالا می اندازد و می گوید: جواب منو ندادی

نمی دانم همین الان بگویم یا نه .... گفتنش را به آمدن بابا موکول می کنم و فقط می گویم: یکی که به کمکم احتیاج داره

از جا بلند می شوم و لیوانی توی سینی کوچکی می گذارم و حین پر کردنش از چایی ادامه می دهم: شوهرش توی خونه زندانیش کرده بود و روش دارو هاش رو آزمایش می کرده

مامان از حیرت هیییییین نسبتا بلندی می کشد ... چایی را روی میز می گذارم 

و به دنبال قندان به جستجو در کابینت ها می پردازم : پدر و مادرش رو قبل از اینکه ازدواج کنه توی یه تصادف از دست داده توی یه روز 

صدای نچ نچش را می شنوم...

- خلاصه اینکه توی این دنیای دراندشت هیچ کس رو نداره

بالاخره قندان را پیدا می کنم و کنار لیوان چای می گذارم ... به چهره پر از دلسوزی مامان نگاه می کنم و می گویم: قربونت برم الهی پاشو برو این چایی رو بده بهش و یکم دلداریش بده ... همین چند ساعت پیش شوهرش جلوش تیر خورد و خودشم یک ساعت زیر سرم بود

مامان سینی چای را از دستم می گیرد و در حالی به شدت حس انسان دوستی اش گل کرده به هال برمی گردد از آشپزخانه نگاهش می کنم ... کنارش می نشیند و به اصرار لیوان چای را در دستان لرزان تیارا می گذارد ... چند لحظه چیزی زیر گوشش پچ پچ می کند و دست آخر در آغوشش می کشد ... نفسم را از سر آسودگی بیرون می دهم ... برای قدم اول زیاد هم بد نیست ... باید با، بابا حرف بزنم ... او بهتر می داند چکار کند .. فکر کنم لازم باشد با پدر بزرگ و عمو تماس بگیریم!

تا آمدن بابا ، مامان به اصرار سر و وضع تیارا را تغییر می دهد .... به محض آمدن بابا او را به اتاق کارش می کشانم و سیر تا پیاز ماجرا را کف دستش می گذارم! بابا متفکر دستی به محاسنش می کشد و می گوید: خودت چه نظری داری؟!

نفسم را با کلافگی بیرون می فرستم : بهتره بفرستیمش بره پیش پدربزرگ

اخم های بابا در هم می شود: تو خودت می دونی اونها چقدر سخت گیرن اونقدر که من چندین سال تو رو ازشون دور نگه داشتم اگه اصرار مامانت نبود هیچ وقت با اونها آشنات نمی کردم... اونها هیچ بویی از عاطفه نبردن فکر می کنی درسته این دختر رو با اینهمه ضربه روحی که خورده بفرستیم اونجا!

می دانم خودم همه حرف های بابا را از برم !

- خوب شما میگید چیکار کنم ... بهر حال دختر عمومه راجع بهش احساس مسئولیت می کنم

بابا دستش را روی شانه ام می گذارد: می دونم بابا!... درکت می کنم ... گفتی قبل از ازدواجش پیش یه خانم و آقایی بوده .. می خواهی ببرش اونجا ... 

- اونها فامیل های شوهرش بودن شاید دلش نخواهد پیششون زندگی کنه

بابا بی میل سر تکان می دهد و کمی حرفی که می خواهد بزند را مزه مزه می کند و آخر با تردید می گوید: می خواهی همین جا نگهش داریم ... اونقدر که دوباره سر پا بشه و بتونه از خودش مراقبت کنه

- به نظر فکر خوبی نمیاد .. بهترین راه اینه که همه چیز رو به مامان بگیم و بذاریم اون تصمیم بگیره

بابا از جایش بلند می شود و می گوید: خودم باهاش حرف می زنم

مضطرب توی اتاق می مانم و بی هدف به کتابخانه پر و پیمان بابا نگاه می کنم ... نمی دانم باز این یاشار کجا غیبش زده ... شاید باید با او تماس بگیرم...

مامان بی هوا داخل می شود صورتش بیرنگ است و به سفیدی می زند... می خواهم چیزی بگویم ولی با حرکت دستش وادار به سکوتم می کند ... بابا متفکر پشت سرش جای می گیرد ... قبل از اینکه بخواهم از آنالیز چهره بابا به چیزی برسم صدای مامان متحیرم می کند: همین الان زنگ بزن به اولادی بزرگ... 

بزرگ را غلیظ با تنفر ادا می کند

- مام...

- وسط حرفم نپر... بگو بیاد دختر پسرش رو از اینجا ببره 

این میان نگرانم تیارا صدای نسبتا بلند مامان را بشنود ... قبل از اینکه اتاق را ترک کند بر می گردد و می گوید : یه چیز دیگه تو هیچ مسئولیتی نسبت به این خانوم نداری ... گفتم که از توهم درت بیارم... 

هم من و هم بابا به دنبالش روانه می شویم و هر سه از دیدن تیارا با آن صورت سرد و اشک آلود جا می خوریم 

- متاسفم خانم من نمی خواستم مزاحم زندگی شما بشم ... ممنون از پذیراییتون 

نگاه گذارایی به خودش می اندازد و می پرسد: میشه لباس هاتون رو فردا صبح بهتون پس بدم

دلم می خواهد زمین دهن باز کند و مرا در خود ببلعد ... کاش از او نمی خواستم که به خانه امان بیاید ... چطور راضی شدم ضربه دیگری به او بزنم

بدون اینکه منتظر واکنشی از سوی هر کدام از ما باشد به سمت در میرود دمپایی های رو فرشی اش را از توی جا کفشی بر میدارد و خداحافظی می کند و در را باز می کند می خواهم به دنبالش بروم که مامان مچ دستم را می چسبد ناباور نگاهش می کنم: مامان!

- سلام! اینجا چه خبره؟!

یاشار است ... تیارا معذب خود را عقب می کشد و نگاهش روی مچ دست حبس شده ام در دستان مامان خیره می ماند ... بابا ناشیانه سعی می کند کمی از سنگینی فضار را کم کند

- سلام پسرم خبری نیست بیا تو

یاشار به تیارا خیره می شود: کسی نمی خواهد ما رو به هم معرفی کنه

سکوت آزار دهنده را صدای برنده مادر از هم می درد: نه!

یاشار جا می خورد دستم را از حصار دستان مامان رها می کنم و خود را با چند گام بلند به او می رسانم

- معذرت می خوام ، معذرت می خوام

لبخند خسته و پر دردی به رویم می زند: همیشه می دونستم بابا با خانواده اش رابطه خوبی نداشته ... ولی ..

نگاهش روی چهره عصبانی مامان گیر می کند: مهم نیست

یاشار مداخله می کند: چی شده یزدان؟!!

- میشه کمکم کنی؟

گیج سر تکان می دهد: اگه از دستم بر بیاد

رو به بابا می گویم: بابا منو یاشار تیارا رو می بریم باشه!

مامان با غیض می گوید: چرا به خاطر دختر کسی که اونقدر... پدر این دختر منو به خاک سیاه نشوند اونوقت تو ...

یاشار و تیارا هر دو مبهوت به مامان چشم می دوزند برای روحیه حساس هیچ کدامشان این ضربه ها خوب نیست ... تیارایی که تا الان مصر بود که برود دمپایی هایش را رها می کند و خود را به مامان می رساند: چی میگی خانوم بابای من آزارش به یه مورچه هم نرسیده

مامان داد می زند: پدرتو!... اون دو تا طایفه رو بهم ریخت ... من پاسوز خودخواهی های اون شدم ... لابد از گند کاری هاش چیزی برات نگفته 

جانش را ندارد از پدرش دفاع کند ... این را براحتی بدون اینکه چهره اش را هم ببینم می توانم تشخیص دهم ... به مامان هشدار می دهم : مامان!

و به یاشار مبهوت اشاره می کنم، فضای بدیست ... خیلی بد، بابا شانه های لرزان مامان را می گیرد و از آنجا می برد ... خودم را به تیارا می رسانم و مچ دستش را می چسبم... به دنبالم روان می شود... رو به یاشار می گویم: الان به نظرت کجا بریم

کمی گیج می زند ولی می گوید: بریم خونه عمه!

سر تکان می دهم کاش از همان اول هم به همان جا رفته بودم، دست تیارا را رها نمی کنم ... می خواهم بداند که با مامان هم عقیده نیستم. به کنار ماشین که می رسیم دست دیگرش را روی دستم می گذارد و التماس می کند: آقا تو رو قسم به روح بابای شهیدت بگو اینجا چه خبره؟!

کلافه ام ، خیلی کلافه ... دلم می خواهد سرم را به جایی بکوبم . فکرش را هم نمی کردم که مامان اینطور برخورد کند... دستم از میان دستانش سر می خورد ... چند لحظه سرم را روی دستم که به سقف ماشین ستون کرده ام می گذارم نیاز به تمرکز دارم 

- یزدان!

از صدای یاشار سر بلند می کنم تیارا میان بازوانش ضعف کرده است ... سریع توی ماشین می گذارمش و از یاشار می خواهم رانندگی کند ... بی حرف قبول می کند

***

عمه لیوان های پر از گل گاوزبان را جلویمان می گذارد ... تیارا مسکنی خورده و خوابیده و یاشار و عمه در سکوت به من خیره اند، نفس عمیقی می کشم و می گویم: الان نه ، بعدا توضیح میدم... عمه میشه همین جا بخوابم ...

عمه لبخندی می زند: چه حرف ها می زنی یزدان ... البته که میشه... تو چی یاشار تو هم می مونی

از یاشار خواهش می کنم به خانه برگردد ... برای مامان نگرانم از او می خواهم برود و آرامش کند و او باز بی حرف قبول می کند. 

خسته و گیج و پریشان مثل یک جوجه کوچک دنبالم می آید.فقط خدا می داند چقدر مامان از دستم به خاطر این همراهی ها دلخور است . ولی نمی توانم ... به هیچ عنوان نمی توانم برای یک لحظه هم به این مسئله فکر کنم که او را در این شرایط بحرانی تنها بگذارم... خیلی وقت است که دیگر هیچ تردیدی در موردش ندارم ... هر اتفاقی هم که در گذشته افتاده است تیارا در این میان از همه بی تقصیر تر است ... به هر حال توانسته ام با زبان بازی و به قول یاشار خود شیرینی مامان راضی کنم که این کارها را انجام می دهم تا هر چه زودتر تکلیفش مشخص شود و دیگر نیازی به کمک کسی نداشته باشد... و مامان هر چند هنوز کمی با من سرسنگین است ولی ته دلش انگار خود او هم راضی نیست که تیارا را تنها بگذارم!... یک هفته گذشته و تیارا! در سکوت کامل فقط همراهی ام می کند از کلانتری به پزشکی قانونی و از آنجا به هزار جای دیگر . افشین یکی از بهترین دوست هایم که از قضا وکیل هم هست را به او معرفی کردم و او از سر اعتمادی که به من داشت به افشین وکالت تام داد تا اقدام کند ولی فقط خواست که حواسش به امیرحسین باشد و تا می تواند به او کمک کند. در مقابل سوالم که پرسیدم مایل است با آوید ملاقاتی داشته باشد سکوت کرد و فقط از من خواهش کرد که او را پیش فرشته ببرم و الان درست جلوی بیمارستانیم.

از پرستاری راهنمایی می خواهم و او با رویی باز این کار را می کند ... تشخیص هیکل درشت فرشته از دور خیلی هم مشکل نیست ... تیارا به محض دیدنش به قدم هایش شتاب بیشتر می دهد و فرشته را در آغوش می گیرد ... نزدیک نمی شوم ... می گذارم در آغوش فرشته اشک بریزد ... عمه می گفت در این یک هفته ای که پیشش بوده آنقدر معذب بوده که خود عمه هم در خانه خودش احساس راحتی نداشته ... درکش می کنم ... حس بدی را که در تمام وجودش رخنه کرده به خوبی درک می کنم ... وقتی که مامان به من گفت که بابا بابایم نیست من هم در خانه همین حس را داشتم ... هر چند خیلی طول نکشید تا بدانم هیچ کس مثل بابا برای فرزندانش بابا نیست!... از دور می بینم که فرشته با گوشه روسری سیاه و بزرگش اشک هایش را پاک می کند و تیارا فقط در مقابلش سر تکان می دهد... در یک تصمیم آنی نزدیکشان می روم و حال پسر فرشته را می پرسم: می گوید هیچ تغییری نکرده و اشک می ریزد

رو به تیارا می گویم: خسته نیستی؟!

فقط نگاهم می کند... در این یک هفته مدام سکوت کرده و به ندرت چیزی می گوید... حتی سوالی در مورد آن شب و حرف های مامان هم نمی کند ... دستم را توی موهایم می کنم و تا حدی که دردم بیاید می کشم!

رو به فرشته می گویم: امیدوارم حال پسرتون بهتر بشه

تشکر می کند... 

- بهتره بریم!

تیارا را جلوی خانه عمه پیاده می کنم... هنوز تصمیمی برای زنگ زدن به پدربزرگ ندارم ... کار دیگری در ذهن دارم که باید آن را انجام بدهم ... تیارا زیر لب آرام تشکر می کند

- فردا باید بریم جایی ... صبح خیلی زود میام دنبالت

باز هم سکوت می کند و فقط با تکان سر موافقتش را اعلام می کند. این بی تفاوتیش کفرم را در می آورد

***

چیزی نمانده که به بندر برسیم ... خواب خواب است ... قبلا با هستی تماس گرفته ام و از آمدنمان آگاهش کرده ام ... آنقدر پشت تلفن مثل پیرزن ها برایم دعای خیر کرد که یک لحظه شک کردم که واقعا شخص پشت گوشی همان دخترک چشم درشت است یا نه... نگاهم را گذارا به چهره تیارا می اندازم... نمی دانم چرا ولی مثل بچه ها در دلم خدا خدا می کنم که تا زمان رسیدنمان از خواب بیدار نشود... به طرز احمقانه ای دلم می خواهد صورتش را وقتی که لبخند می زند ببینم! ...

***

توقف که می کنیم از خواب بیدار می شود کف دستانش را روی چشم هایش می گذارد . حدس اینکه چشمانش می سوزد کار مشکلی نیست. نگاهی به اطراف می زند ... اول با گیجی و کمی بعد با شگفتی... با دیدن سر در آرایشگاه سیخ می نشیند و بعد توی نگاهم دقیق می شود ... از خودم به خاطر اینکه نمی توانم لبخندم را جمع و جور کنم شاکی هستم 

- پیاده نمی شی؟!

هنوز به من خیره است ... از ورای شانه اش هستی را می بینم که بیرون می آید ... قبلا با یک اس ام اس از رسیدنمان با خبرش کرده ام... به شیشه می کوبد ... تیارا سرش را بر می گرداند و به سختی تکان می خورد ... لحظه ای بعد چنان سخت همدیگر را در آغوش می فشارند که این بی خبریشان از هم کمی برایم عجیب به نظر می رسد!.

***

هستی رو محکم به خودم فشار دادم. دلم می خواست بخاطر تمام این مدت که هیچ خبری ازم نگرفته سرش داد بزنم ولی اونقدر حس خوب توی آغوشش بود که فقط می خواستم تا ابد بتونم امنیت آغوشش رو مزه مزه کنم

یزدان سرفه مصلحتی کرد و گفت: خانم ها بهتره بیایید تو ماشین

کمی از هستی فاصله گرفتم و توی صورتش دقیق شدم هستی لبخندی زد و گفت: خدا رو شکر که سالمی ... خدا رو شکر

می خواستم براش حرف بزنم ... از تمام درد و رنج هایی که توی این مدت کشیدم بگم ... از اینکه چطور آوید عاشق پیشه تبدیل شد به آتیش و افتاد به جون روح و روان و جسمم ولی نمی تونستم ... اونقدر بغض توی گلوم بزرگ بود که نفس کشیدنم برام سخت بود چه برسه به حرف زدن!

هستی دستم رو کشید و گفت: بریم توی اتاق من!

سر جام وایسادم . هستی برگشت و سوالی نگام کرد ... به سختی گفتم: من اونجا نمیام هستی

هستی دستم رو توی دستش فشرد... دستش گرم بود... من گرمای دستش رو دوست داشتم... چقدر غریبه بودم ... با محبت... با دوست داشته شدن... 

صدای زنگ گوشی یزدان بلند شد قبل از اینکه برای جواب دادنش از ما فاصله بگیره گفت: بیایید حرف هاتون رو توی ماشین بزنید اینجوری درست نیست... هستی خانوم تیارا توی اون آرایشگاه نمیاد

غیض توی صداش متعجبم کرد خواستم نگاهش کنم ولی روش رو برگردوند و گفت: جانم یاشار

- ....

- گفتم که اگر چیزی هم هست باید خود مامان برات توضیح بده

از ما فاصله گرفت ... نگاهم رو از قد بلندش گرفتم و به نگاه اشکی هستی دوختم ... روی صندلی عقب نشستیم ... کف دستامون کمی عرق کرده بود ولی دلم نمی خواست دستش رو ول کنم... می ترسیدم!

- معذرت می خوام تیارا ... نباید اونجوری تنهات می ذاشتم

- من خیلی سعی کردم باهات تماس بگیرم ولی نشد

- خطم رو عوض کرده بودم

- چرااااا؟؟؟!!!!

- چون آوید ازم خواسته بود

دیگه از شنیدن پستی های آوید شگفت زده نمی شدم... توضیحی نخواستم ولی هستی گفت: باور کن فکر می کردم که با ادامه ارتباطمون ممکنه زندگیت رو بهم بریزم ... متاسفم

پوزخند زدم: زندگی؟!

با دست آزادش آروم گونه ام رو نوازش کرد و گفت: چی شد؟!

- یزدان به موقع رسید... آوید تیر خورد و من ....من آواره شدم!

هستی دوباره بغلم کرد و من باز دلم خواست گریه کنم... نمی دونم چقدر به درد و دل کردن با هستی گذشت که یزدان داخل ماشین نشست و گفت: ای بابا... اصلا به فکر من نیستید ها اونقدر همین خیابون رو بالا پایین کردم که کم کم خودم داشتم به خودم شک می کردم و می خواستم خودم رو دستگیر کنم

هستی به شوخی بی مزه یزدان با صدا خندید و من حواسم رفت پی چشم های نگرانش که از توی آینه جلو بهم دوخته شده بود. سعی کردم لبخند بزنم ولی فکر کنم زیادی بد شد چون سرش رو با تاسف تکون داد و رو به هستی گفت: بهتره بریم یه جا ناهار بخوریم... ما باید برگردیم ... 

هستی مردد به من نگاه کرد و گفت: اوووم نه مزاحمتون نمی شم

یزدان- خوبه پس قلیه ماهی مهمون من!

ناهار رو میون شوخی های ناشیانه یزدان و خنده های بی ربط هستی برای سرحال کردن من خوردیم ... یزدان هستی رو تا جلوی آرایشگاه رسوند. هستی که پیاده شد دلم لرزید ... نمی خواستم از نگاه آشناش دور بشم ... سریع پیاده شدم و دستش رو چسبیدم هستی خیلی نرم بغلم کرد و زیر گوشم گفت: تیارا ... از هیچی نترس ... به زودی سایه آوید از روی زندگیت برای همیشه برداشته میشه... 

کمی از من فاصله گرفت و با چشم های پر از اشکش نگاهم کرد و خندید: بعدش هیچ وقت تنهات نمی ذارم ... هوووم؟!... تازه این پسرعموی خوشتیپتم هست!

- تو از کجا فهمیدی

- خوب خودش بهم گفت... درضمن خیلی هم نگرانته... اینقدر با سکوتت عذابش نده

سرم رو روی شونه هستی گذاشتم و گفتم: یعنی همه چیز تموم شد

هستی کمرم رو نوازش کرد و گفت: نه عزیزم ... تازه شروع شده ... نذار خاطرات بد آوید برای همیشه زندگیت رو خراب کنن

یزدان- خانم ها!!!!!

هستی لبخندی زد و گفت : بیا برو این پسرعموت ما رو کچل کرد

به سختی از هستی جدا شدم و توی ماشین نشستم ... هستی همونطور که دست من توی دستش بود خم شد و گفت: آقای شفیعی تو رو خدا مواظبش باشید

یزدان سرش رو تکون داد و با هستی خداحافظی کرد و استارت زد 

- شمارم رو آقای شفیعی داره

- هستی...

ماشین به راه افتاد و دستم از توی دستش بیرون اومد. هستی چند قدم دنبال ماشین اومد و برام دست تکون داد وقتی که کاملا از دیدم خارج شد برگشتم و تکیه دادم به صندلی با صدایی که از بغض می لرزید گفتم: میشه... 

و سکوت کردم 

- بگو!

سرم رو پایین انداختم و گفتم: میشه بریم بهشت زهرا

چیزی نگفت و منم چیزی نگفتم ... با نگاه کردن به مسیر فهمیدم که داریم میریم سمت بهشت زهرا ... بغضم هر لحظه بزرگتر می شد... زخم هام انگار تازه سر باز کرده بودند و تازه می فهمیدم چقدر درد دارم ... باور اینکه همه بلاهایی که سرم اومده فقط بخاطر بی کسی زیادی برام سخت بود ... خودم رو به صندلی فشار دادم و نفس های تند و عمیق کشیدم تا مانع از گریه کردنم بشم ... اونقدر که گلوم به شدت درد گرفت ... ماشین که ایستاد مثل تیری که از چله کمان رها شده باشه بدون توجه به همراهم شروع کردم به دویدن ... کنار مزارشون که رسیدم ... بعضم شکست ... خودم رو انداختم روی مزار بابا و های های گریه کردم ... هیچ حرفی برای گفتن باهاشون نداشتم ... فقط می خواستم گریه کنم ... اونقدر که این حجم بزرگ توی گلوم آزارم نده ... نمی دونم چقدر زار زدم که با صدای سین سین یکی درست کنارم به خودم اومدم ... برگشتم آوید بود!... با ترس عقب نشستم و با چشم های گشاد شده بهش نگاه کردم ... لبخند می زد و با بابا حرف می زد

- تیارا؟! ... حالت خوب نیست؟!

دستم رو تکون دادم تا از نزدیک شدن احتمالیش جلوگیری کنم ... به التماس افتادم: تو رو خدا؟! کاریم نداشته باش آوید!

لبخندش بزرگتر شد... و من بیشتر توی خودم جمع شدم ... خودم رو روی خاک ها کشیدم ... نمی تونستم چشمم رو از چشماش بردارم .. دستش اومد سمتم ... جیغ کشیدم

- تیارا ... منم یزدان ... ببین .. 

دستش که روی شونه ام قرار گرفت به سختی تکون خوردم و به تقلا افتادم

- تیارا جان ... منم یزدان ... خدایا این دختر چش شد یهو؟!

یزدان!... اسمش همین بود ... یزدان !... دستم رو دراز کردم و گفتم: یزدان نذار منو ببره

یکی دستم رو گرفت ... گرمای دستش خوب بود ... آوید و لبخندش از جلوی چشمام دور شدن و یه جفت چشم غمگین و یه صورت نگران به جاش نقش بست ... یزدان بود... اسمش همین بود

- کسی نمی تونه بهت صدمه بزنه باشه... من خودم مراقبتم

توی صورتش دقیق شدم ... نالیدم: قول میدی

سرش رو تکون داد و محکم گفت: قول شرف میدم

زیر بازوم رو گرفت و گفت: حالا پاشو ... پاشو این چه کاریه که با خودت می کنی

چشمم افتاد به اون درخت بزرگ ... همون درختی که اولین بار توی اوج بی پناهی به آغوش آوید خزیده بودم .... لرزیدم ... زانوهام تا شدن و اگر دستهای یزدان نبود روی زمین آوار می شدم

- خوبی؟!... می تونی راه بیای... می خوای بغلت کنم

سرم رو تکون دادم که نه ... کلافه گفت: چرا لجبازی می کنی

زل زدم توی چشماش ... چه اصراری داشت به زنده کردن اون خاطرات ... چه اصراری داشت که حتی همون جمله های آوید رو تکرار می کرد ... به بازوش چنگ انداختم: هیچی نگو یزدان تو رو خدا

دستپاچه گفت: باشه... باشه

با حمایت یزدان راه رو تا ماشین طی کردم ... درو برام باز کرد و به محض سوار شدنم خودش هم سریع سوار شد

- لعنتی ... چرا می لرزی؟!

چرا بس نمی کرد ... چرا؟! 

- برو ... از اینجا برو!

اینبار بی حرف فقط به راه افتاد و من با بدبختی فکر کردم که آوید کی تموم میشه ... خدایا حتی کنار مامان و بابا هم آرامش ندارم

***

به صورت ترسیده اش نگاه می کنم و برای هزارمین بار خودم رو لعنت می کنم که چرا اینقدر احمق بودم که اونو آوردم توی شهری که براش پر از خاطره است. 

همین که به یه سوپر مارکت می رسیم سریع پیاده می شم و براش آبمیوه می خرم با یه بطری آب معدنی

آب پرتقال پاکتی رو که به دستش میدم چند لحظه بهش زل میزنه و به شدت پرتش می کنه بیرون ... حدس میزنم که براش تداعی کننده یه خاطره است .. بی حرف بطری آب معدنی رو دستش میدم زیر لب تشکر می کنه

جلوی خانه عمه که می ایستم لحظه ای درنگ می کند. توی چشمانم خیره می شود و یه قطره اشکش بی هوا روی دستش می چکد

- معذرت می خوام امروز خیلی اذیت شدی

نگاهش زلال می شود و لبخند می زند ... نه خیلی عمیق ولی باز هم این کش آمدن زاویه دار لب هایش را لبخند می نامم

- راستش می خواستم ازتون تشکر کنم... دیدن هستی و پدر و مادرم حس خوبی داشت

نمی خواهم باعث آزارش شوم ولی که چه هفته دیگر دادگاه است، با توجه به شهادت امیرحسین و آوینا و اظهارات فرشته و اعترافات آوید تحقیقات با سرعت بیشتری پیشرفته و پرونده به دادسرا رفته

- هفته دیگه دادگاه ...

سرعت پایین چکیدن اشک هایش رو به فزونی است

- فکر می کنید بعد از دادگاه آوید از زندگیم حذف میشه؟!

- این به خودت بستگی داره!

دستمال کاغذی را به دستش می دهم اشک هایش را پاک می کند و می گوید: به این آسونی ها هم نیست.

- اینطور که من فهمیدم تو هم محکم تر از این حرف هایی... تو خیلی مشکلات رو پشت سر گذاشتی ... مشکلاتی که شاید من به عنوان یه مرد نمی تونستم به راحتی باهاشون کنار بیام

سرش را تکان می دهد و بی حرف دست هایش را درهم قلاب می کند

- برو استراحت کن خسته ای 

همچنان معذب نشسته و انگار برای گفتن حرفی دل دل می کند

- چیزی می خواهی بگی تیارا؟!

نگاهش را بالا می کشد : باور کنید نمی خواهم با این همه دردسری که براتون درست کردم ...

به میان حرفش می پرم: تو دردسر نیستی دختر عمو! ... حالا هم فقط حرفت رو بزن و اصلا هم معذب نباش هووووممم؟!

نفسش را فوت می کند: باید با مادرتون حرف بزنم!

سعی می کنم حیرتم را کمتر در اجزای صورتم نمود بدهم: راجع به چی؟!

- حرف هایی که در مورد بابا زدن

- تیارا!... لزومی نداره به خاطر اون حرف ها خودت رو ناراحت کنی

- می دونم واستون دردسر میشه تا الانم به خاطر همین چیزی نگفتم ولی این موضوع بدجوری داره اذیتم می کنه

- اگر بدونی بیشتر اذیت میشی

نگاهش رنگ خواهش می گیرد: ولی من باید بدونم چرا در مورد بابا اینطوری قضاوت می کنن

- هر چی که لازم باشه بدونی خودم بهت می گم

- نه!... نمی خواهم به اقتضای روحیه ام داستان رو بشنوم ... می خواهم همه چیز رو همونطوری که بوده بشنوم... باید حقیقت رو بدونم

- این قضیه مال سال ها پیشه اون موقع تو حتی به دنیا هم نیومده بودی

- خواهش می کنم

کلافه به صورتش خیره می شوم: باشه .... میشه اینقدر گریه نکنی

تند و سریع کف دست هایش را روی صورتش می کشد: گریه نمی کنم

لبخند می زنم ... آوید چطور دلش راضی شده این دخترک معصوم را بیازارد

- فقط همین الان بگم همه حرف زدن هات رو باید بذاری برای بعد از دادگاه 

- ممنون... خیلی ممنون

- یه چیز دیگه هم هست!

منتظر می ماند تا چیز دیگر را بگویم ... حرف را ولی می پیچانم: کمتر غصه بخور

چهره اش از درد در هم می شود: اون دیگه دست من نیست!

نگاهم روی شانه های فرو افتاده اش می لغزد... میل عجیبی دارم تا دستم را رویشان بگذارم ... ولی همین هم برایش بار دیگریست

- اشتباه می کنی!

پیاده می شود قبل از اینکه در را ببندد خم می شود و لبخند می زند: خیلی ازت ممنونم پسرعمو

گل از گلم می شکفد : قابل شما رو نداشت دختر عمو 

و به عرض لبخند عریضم می افزایم

تا وقتی که وارد خانه عمه می شود پشت در می مانم ... خوشبختانه فقط اوست و عمه . شوهر عمه ام کیش دنبال کارهایش و پسر عمه ام خدمت سربازی است . باید با افشین ملاقاتی داشته باشم ... باید با یاشار صحبت کنم .... باید با مامان صحبت کنم ... باید بتوانم نقش صورت خندانش را از سرم بیرون کنم!.

خسته ام... ولی خوشحال بالاخره تمام شد ... مجوز آوید لغو شد! محکوم به 20 سال حبس و پرداخت دیه ... به خواهش خودم قضیه عکس ها مسکوت موند... پرونده آوینا هنوز در حال پیگیری و امیر حسین بخاطر حسن رفتار و حرف هایی که خودم برای پشتیبانی اش در جلسه دادگاه گفتم به یکسال حبس محکوم شد و پروانه طبابتش لغو نشد... 

بیشتر از این نمی خوام که بهشون فکر کنم ... همونطور که نمی خوام فعلا به این فکر کنم که دیگه بیشتر از این نمی تونم مزاحم عمه مهربون یزدان باشم ... نمی تونم بیشتر از این مدیون کمک های یزدان باشم!...فعلا این فکر ها رو عقب می زنم ... بعدا بهشون فکر می کنم ... بعدا!... همین امروز حکم طلاقم رو هم گرفتم و تازه ساعتی است که دیگر آوید نامی شوهرم نیست... که یک زن آزادم ... هر چند درهم شکسته... هر چند خسته و خرد و خمیر و در هم تنیده ولی از خطر بزرگی جسته ام ... خدا حالا نزدیک است و من هر لحظه نفس عمیق می کشم ...دقیقا نمی دونم چه حسی دارم ولی حس خوب خوشحالی از میون همه سردرگمی های ذهنم هر چند لحظه یکبار پیداش میشه و سرک می کشه و لبخند میزنه و باز غیبش میزنه ... انگار می خواهد در عین دادن این حس خوب یادم بمونه که قرار نیست خوشحالی هام پایدار باشه و قرار نیست همیشه این بوی خوب خدا عصب های بینیم رو قلقلک بده ... ولی خوشحالی انگار یادش رفته که خدا منو هیچ وقت تنها نمی ذاره حتی اگه بوش این دور و بر نپیچه... روی لب های یزدان یک لبخند بزرگ نقش بسته... نقش مهمش توی زندگیم انکار ناپذیر... دوستش دارم!... ولی به طرز دردآوری به این باور رسیدم که نمی تونم بهش اعتماد کنم ... نه فقط به یزدان به هیچ انسانی.... اعتماد در من حسی بود که آوید به بی رحمانه ترین شکل ممکن کشتش و من حالا حتی سعی هم نمی کنم که این بی اعتمادی درونم رو به اعتماد تغییر بدم ... خودم هم جایی توی ته ته های وجودم این بی اعتمادی سیاه رو ترجیح میدم ... یزدان سرخوش از پیروزی است....نمی خوام خوشیش رو زایل کنم ولی بهم قول داده بود که وقتی همه چیز تمام شد با مادرش صحبت کنم... 

- یزدان!

سرخوش ابرو بالا انداخت: هووووم؟!

نگاهش کردم ... دلم می خواست تک تک اجزای چهره اش رو به خاطر بسپارم ...یه حسی بهم می گفت که قرار حسابی ازش دور بشم و من با همه سر درگمی هام ناجی بودنش فراموشم نمی شد...

- نمی خواهی حرفت رو بزنی؟

- من واقعا بابت همه چیز ازت ممنون...

- اوووف اینو که روزی هزار بار میگی

- راستش ... خوب!

مستقیم نگاهم کرد و با اخم گفت: تیارا! ... حرفت رو بزن

مستقیم نگاهش کردم با لبخند گفتم: می خواستم یه قولی رو یادآورد بشم

دستاش رو به کمرش زد و با لبخندی محو و حفظ اخمش گفت: چه قولی ؟!

- قرار بود که من با مادرت صحبت کنم

دستاش آویزون شدند دو طرف بدنش و پوفی کرد: اصلا هم نمی خواهی از تصمیمت صرفنظر کنی؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و گفتم: و یه چیز دیگه

- خوب؟!

- در مورد اولادی بزرگ!

بزرگ رو مثل مادر یزدان غلیظ تلفظ کردم و اخم های یزدان به همون غلظت توی هم پیچید

- با اون دیگه چیکار داری

- باید خانواده پدرم رو ببینم!... امیدوارم درک کنی

روی لبش پوزخندی نقش بست: خانواده پدرت!.... به یه شرط!

- چه شرطی

- اول حرف های مامان رو خوب گوش کن بعد اگه خواستی با اولادی بزرگ تماس می گیریم

- قبول

- فعلا بریم پیش عمه ... من با مامان صحبت می کنم و بعد بهت خبر میدم

با تکان سر موافقت کردم ولی دیگه از لبخند سرخوش یزدان خبری نبود

- ناراحت شدی؟

- دلیل اینهمه اصرارت رو نمی فهمم گذشته مال گذشته است ... 

- اما این در مورد پدرمه

- باز هم به نظرم قابل قبول نیست

دلم نمی خواست ناراحت باشه ... یزدان تا رسیدن به مقصد سکوت کرد ... موقع پیاده شدن بود و من دلم نمی خواست که یزدان ناراحت باشه

- اون پدرمه ... یه عمر اونو بخاطر عشق اساطیری که به مادرم داشت ستایش کردم ... به خاطر اینکه یک پدر بی نظیر بود پرستیدمش ...تک تک حرکاتش ... همه رفتاراش برام الگو بود... از نظر من بهترین مرد و پدر دنیا بود... حالا یکی اومده و داره تمام این باور ها رو زیر سوال می بره ... فکر می کنم حق دارم بدونم چرا؟!

توی چشمام نگاه کرد و لب هاش رو روی هم فشرد ... لحظه ای توی همون حال موند و گفت: می دونم! ... همین امشب با مامان صحبت می کنم! 

معذب توی جام جابجا شدم و سعی کردم سردی چشم های الهام جون رو نادیده بگیرم ... 

- می بخشید که مزاحمتون شدم ... در مورد حرف های ...

- می دونم یزدان در موردش باهام صحبت کرده قبلش می خوام یه سوال بپرسم

آب دهنم رو قورت دادم و با تردید گفتم: بفرمایید

پاش رو روی پاش انداخت و توی چشمام خیره شد ... با اون هیکل و چهره به سختی می تونستم باور کنم که مادر یزدان

- تا چند وقت دیگه قرار پیش صنم باشی؟!

صنم... عمه یزدان رو می گفت ... واقعا تا چند وقت دیگه می تونستم سربار این بنده خدا باشم: ب... به زودی... اوه واقعا متاسفم ... خیلی زود میرم ... قول میدم!

لبخند سردی زد و گفت: حالا که خوب دقت می کنم خیلی شبیه تایماز هستی

آهی کشیدم و پرسیدم: چرا اینقدر از بابا متنفرید؟!

صورتش سخت شد: چون اون زندگی منو به لجن کشید... زندگی برادرش رو به لجن کشید و باعث شد من اینهمه بین خودم و مادرم فاصله بندازم!

باورش برام سخت بود ... تنها چیزی که من همیشه در بابا دیده بودم مهربونی بی حد و حصرش بود نه چیز دیگه

- نمی فهمم ... اون خانواده بابا بودن که بخاطر اینکه مامان رو نمی خواستن بابا رو هم طرد کردن

فنجون چایی روی میز رو برداشت و کمی مزه مزه کرد: البته که تایماز به تو نگفته که قبل از مادرت نامزد داشته ... مطمئنم که حتی به مادرت هم نگفته

این زن زیبا حتما دیوانه بود... حتماً!

- خواهش می کنم درست توضیح بدید شما دارید منو گیج می کنید

فنجون رو با عصبانیت روی میز کوبید و گفت: با کمال میل!... از کجاش بگم؟! ااااممم ... بذار از همون اولش بگم از اونجایی که دختر دردونه خونه بابام بودم و وقتی که هنوز 13 سالم بود و هوای عروسک بازی کاملا از کله ام نپریده بود اولادی بزررررگ دختر قشقایی بزرررگ رو دید و پسندید واسه پسرش... هیچ کدومم فکر نکردن که من بچه ام که پسر 20 ساله اش 7 سال از من بزرگتره ... گفت که من قشنگم و دیگه خانوم شدم و واسه پسر بزرگش تایماز مناسبم ... و تموم ! کی روی حرف اولادی بزرررگ حرف میزد ... منم از همه جا بی خبر ... بریدن و دوختن و نشون کردن و دست آخر یه پسر خوشگل چشم و ابرو مشکی رو گذاشتن جلوم و گفتن این آقا پسر قرار بشه شوهرت ... همدمت ... همسرت ... بشه آقات!... و منم توی اوج بچگی دل بستم .. با خنده هاش ذوق کردم و از دیدنش ضعف کردم ... ولی آقایی که قرار بود آقای من بشه به من نگفت که منو نمی خواهد ... به خیالش من اونقدر نفهم بودم که نمی فهمیدم دور و برم چه خبره ... اسمم رو انداخت سر زبون ها ... توی کل طایفه ها پیچید که پسر اولادی قرار با دختر قشقایی عروسی کنه و اینا یک دل نه صد دل عاشق همن ... که من بودم و تایماز نبود... دل من بچه بود ... بکر بود ... کسی توش نبود که تایماز جانشه توش ... خالی و باز بود و اونم خیلی راحت و بی دردسر با دو تا لبخند و نگاه عمیق سرید تو قلبم ... هنوز یکسالم نشده بود که گفتن باید عقد بشیم ... که دیگه من 14 سالمه و سنم و برای ازدواج خیلی مناسبه و نباید بذاریم دیر بشه .... همه چیز مهیا شد ... همه کارت ها پخش شد ... خبر عقد کنون توی کل محله ها پیچید و باز تایماز نگفت که نمی خوام ... نگفت نمیشه ... نگفت این دخترک بیچاره به هزار امید لباس عروسی می پوشه ... و این فقط جهازش نیست که طبق طبق توی کوچه می کشن که ابروش هم هست ... که عزتش هم هست ... که روی هر طبق این سینی یه عالمه رویای دخترونه هست.

من بیچاره غرق خوشی بودم که یکی یه چیزی توی گوش مادرم گفت و اونم خاک برسری حواله خودش کرد و غش کرد ... ولوله افتاد توی مجلس زنونه ... مادر تایماز رنگ از رخش پرید و شروع کرد به نفرین کردن ... من بی خبر التماس می کردم که طوری شده؟... نگران بودم ... نگران تایمازم ... نگران آقام بودم!

می دونی چی شد؟... رفته بود یه نامه گذاشته بود و عذر خواسته بود که نمی تونه که عاشقه ... که به اولادی بزررررگ گفته که عاشق یه دختر یتمیه و اولادی عارش اومده که عروسش از یتیم خونه باشه و منو در نظر گرفته و به خواسته پسرش محلی نداده ... بابا و داداشا خروشیدن ... شوخی نبود ... داماد پای عروسی در رفته بود و این توی ایل ننگ بود ... فردا همه مردم دهن وا می کردن روی من! یه دختر 14 ساله بدبخت که توی عمرش از مرد فقط بابا و داداشاش و یه لبخند!!! دیده بود ... فردا می گفتن حتما عیبی داشته که پسره اینطوری فرار و برقرار ترجیح داده ... اسلحه کشیدن که خون می ریزن ... که این ننگ فقط با خون پاک میشه و می دونی اولادی بزرگ چیکار کرد پسر بعدیش اییلماز رو پیشکش کرد ... گفت بذارید عروسی سر بگیره ... ابرو ریزیش کمتره ... و اون وسط کسی نه به من فکر کرد و نه به اییلماز بیچاره که بعدا فهمیدم که خاطر خواه دختر خاله اش روشنک بوده و از سر اجبار با من عروسی کرده ... نمی دونی وقتی به جای تایماز اییلماز رو گذاشتن کنارم چه حالی شدم ... هیچ کس از ترس اولادی به روی خودش نمی آورد که داماد عوض شده و من وای ... مگه جونی داشتم که چیزی بگم!... کاری نمی تونستم بکنم ... شوهر کردم!... و شوهرم تمام حس نخواسته شدن رو هر روز به وجودم سرازیر می کرد ...انگار من خواسته بودم که برادرش سر عقد قالم بذاره و من خواسته بودم برای جلوگیری از بی آبرویی زنش بشم... توی همون بلبشو اونقدر تحت فشار قرارمون دادن تا بچه دار بشیم و اییلماز باز از سر اجبار به حرف بزرگتر ها گردن گذاشت ... شبی که ... همش گریه می کرد و می گفت به روشنک قول داده که به من دست نمی زنه و حالا که زیر قولش شده باید بره و خودش رو گور به گور کنه ... که مرد نیست که زیر قولش زده ... رفت جبهه و فکر نکرد من چه حال روزی داشتم ... اولین باری برگشت با احترام پیشونی منو بوسید و ازم عذر خواست ... جای برادر بی انصافش که رفته بود پی عشق و حالش هم عذر خواست و گفت تازه فهمیده که من بی گناه بودم و ازم خواست همه چیز رو فراموش کنم بهش اجازه بدم زندگیم رو بسازه و من به احترام شوهر بودنش بهش اجازه دادم که منی که همیشه بهم یاد داده بودند دستور مرد ها رو اجرا کنم راه دیگه ای نداشتم ... ولی عذاب من فقط همین نبود ... وقتی یزدان رو باردار شدم گفتم دنیام داره گلستون میشه ... داشتم کم کم وجود اییلماز رو هر چند یه خط درمیون مزه مزه می کردم که دیگه رفتنش اینبار برگشت نداشت و فقط خبرش اومد و من با یه بچه توی شکمم بیوه شدم و این آغاز بدبختی من بود و تازه فهمیدم و چاهی که به خاطر تایماز با سر افتادم توش عمیق تر از این حرف هاست و سایه اولادی بزرررگ سنگین تر

ساکت شد و صدای اعتراض اشک لجبازی رو که می خواست از گوشه چشمروی گونه اش سقوط آزاد کنه رو در دم با نک انگشتش خفه کرد ... نمی دونستم چی بگم ... حتی نمی دونستم به چی باید فکر کنم ... باورم نمی شد که بابا اینقدر راحت زندگی چند نفر رو به بازی گرفته باشه

- وقتی بیوه شدم دخالت های اولادی بزرگ که قبلش هم کم نبود به اوج خودش رسید ... کم کم احساس می کردم که اختیار رخت و لباسمم ندارم ولی اینا مهم نبود ... مهم تصمیماتی بود که برای بچه توی شکمم می گرفتن ... بچه بودم ولی احمق نبودم ... می خواستن بچه ام رو ازم جدا کنن ... به سبک و شیوه خودشون بزرگ کنن و من خوب می دونستم که این یعنی چی... نمی خواستم بچه ام زیر سلطه پدربزرگ بدعنقش بزرگ بشه با یه عالمه عقده و حقارت ... همین که بابا نداشت براش بس بود ... رفتم پیش مامان ، ازش کمک خواستم ... بیچاره مامان از روزی که توی عروسی داماد عوض شد یه روز خوش ندید .. پا به پای من غصه خورد و درد کشید و همه اینها هم تقصیر بابای تو بود... به مامان گفتم نمی تونم تحمل کنم که بچه ام زیر دست اینها بزرگ بشه ... اخلاقیات عجیب و غریبی داشتن و زیادی سخت گیر بودن ... مخصوصا از این می ترسیدم که دختر بشه و اونوقت بیشتر زجر می کشید ... مامان گفت فایده نداره .... بابا قبول نمی کنه که برگردم خونه ... بهر حال عروس اون خانواده هستم و این بچه هم نوه اشون ... به پاش افتادم التماس کردم و گفتم دیگه نمی تونم توی اون خونه که همه برام غریبه ان و همون غریبه توی ظریف ترین نکات زندگیم هم دخالت می کنن زندگی کنم ... مامان نرم شد خوب همین یه دختر رو داشت و براش عزیز بودم، با گریه و زاری و اشک و آه منو فرستاد پیش دایی توی کرمان ... دیگه نمی گم که چقدر بخاطر این رفتن تمام خانواده از طرف خانواده اییلماز تحت فشار قرار گرفت فقط بدون جوری بود که بابا همه حمایتش رو از من گرفت و من شدم سربار دایی بیچاره ام ... واقعا نمی دونستم چیکار باید بکنم ... چیزی به دنیا اومدن یزدان نمونده بود و دایی و زن دایی بیچاره هر روز با نگرانی منو توی خونه می ذاشتن و سر کار می رفتن و تا وقت برگشتشون هزار بار به من تلفن می کردن ... تا اینکه یزدان به دنیا اومد ... پسرک کوچولوی من ... برای اینکه دل خوشی از خانواده پدریش نداشتم حاضر نشدم به اسم اولادی براش شناسنامه بگیرم ... نمی دونم باور می کنی یا نه ولی بچه ام یکسالش بود و من هنوز براش شناسنامه نگرفته بودم ... همون موقع ها بود که بالاخره اولادی جای منو پیدا کرد ... دایی مجبور شد منو بفرسته خونه یکی از دوستاش تو زرند ... اونجا بود که با داریوش آشنا شدم ... به خاطر رفاقتش با دایی خیلی کمکم کرد و کم کم عاشقم شد و به خاطر اینکه بتونیم یزدان رو پیش خودمون نگه داریم با کلی پارتی بازی به اسم خودش واسه یزدان شناسنامه گرفت و وقتی که تورنگ منو پیدا کرد من دیگه همسر داریوش بودم و اونها کاری از دستشون بر نمی اومد ... تورنگ گفت که به حرمت برادر شهیدش اولادی رو از گرفتن بچه منصرف می کنه ولی من حق ندارم که از یزدان حقیقت رو مخفی کنم و رفت... اونها هیچ وقت دست از سر زندگی من بر نمی داشتن ... اینکه مجبور شدم بچه ام رو دور از خانواده ام و به تنهایی به دنیا بیارم براشون کافی نبود ... اینکه مجبور شده بودم از ترسشون از این شهر به شهر دیگه فرار کنم هم کافی نبود ... من محکوم بودم که سایه سنگین اولادی بزررررگ رو همیشه توی زندگیم تحمل کنم ... همین که یزدان 12 ساله شد تورنگ منو تحت فشار گذاشت که هویت واقعی اش رو بهش بگم و منم مجبور شدم چون اگه نمی گفتم خودشون می گفتن ... من همه چیز رو برای یزدان با جزئیات گفتم ... یاشار چیزی از این قضایا نمی دونه بچه ام همینقدر هم که فهمید یزدان برادر ناتنیشه کلی توی روحیه اش تاثیر گذاشت...

هاج و واج به حرف های الهام جون گوش میدادم ... باورم نمی شد باعث و بانی همه سختی و ها مشقت های این زن بابا باشه ... خواستم چیزی بگم ... خواستم توجیه کنم ... ولی نتونستم 

- می بینی بابات با زندگی من چیکار کرد! اون حتی باعث شد که برادرش هم به عشقش نرسه و بره جنگ و شهید بشه!

- .....

- برام جالبه که حتی سعی نمی کنی ازش دفاع کنی

- ....

- البته کار های پدرت اصلا قابل توجیه نیست!

سکوت کرد تا تاثیر حرف هاش رو روی من ببینه و فکر می کنم به نتیجه مطلوبش رسیده بود که گفت: حالا که تکلیفت مشخص شده خیلی زود باید از زندگی ما بری بیرون

سرم رو به معنی فهمیدن تکون دادم ... دیگه از آوارگی نمی ترسیدم چون دقیقا می دونستم کجا می خوام برم

سرم رو بالا گرفتم و نگاهش کردم: متاسفم که به خاطر پدرم اینهمه زجر کشیدید... متاسفم که مجبور شدید از خانواده اتون جدا بشید... برای همه چیز متاسفم 

در مقابل پوزخندش سکوت کردم... از جام بلند شدم و قبل از اینکه از در برم بیرون گفتم: و البته در مورد رفتن از زندگیتون!... خیالتون راحت راحت باشه... خدا نگهدار

به همون سردی نگاهم کرد و چیزی نگفت ... سرم رو پایین انداختم و از خونه بیرون زدم و چند تا نفس عمیق کشیدم... نیاز به زمان داشتم ... نیاز به زمان داشتم تا بتونم همه این حرف ها رو هضم کنم!

قدم های مستاصلم رو به دنبال خودم کشیدم ... باید با یزدان حرف میزدم ... مردد به صفحه گوشیم نگاه کردم... 

قبل از اینکه تصمیم رو مبنی بر زنگ زدن یا نزدن بگیرم گوشیم زنگ خورد ... یزدان بود!

- الو

- سلام تیارا! کجایی؟! با مامان حرف زدی؟! الان حالت خوبه؟!

به نگرانی توی صداش لبخند زدم ... خدا رو شکر کردم که توی این دنیای دراندشت یکیو دارم که نگرانم باشه ... انگار هنوز اونقدرا هم تنها نیستم ... البته هنوز!

- خوبم!... میشه ببینمت؟

- برو خونه عمه .... خودم شب میام اونجا!

- باشه

- تیارا خوبی؟!

- نمی دونم!...

مکث کرد و صدای نفس عمیقش نشون میداد که کلافه شده: شب می بینمت.... برو خونه عمه

- باشه... 

بی خداحافظی گوشی رو قطع کردم ... چطور می تونست با من خوب رفتار کنه درحالی که پدرم به مادرش نارو زده ... حتی می تونست منو از دست آوید نجات نده... چرا اینقدر خوب بود؟!!!!

دستم رو برای تاکسی بلند کردم و بعد از دادن آدرس تا رسیدن به مقصد به کاری که می خواستم بکنم فکر کردم

***

- سلام عمه جون ... چه خوب شد این دختر عموت رو گذاشتی اینجا حداقل باعث شد که زود به زود ببینمت

طعنه کلام صنم را گرفتم ... خوب کی خوشش میاد پسر جوونشون دور و بر یه زن بیوه جوون بچرخه... یزدان بی خبر دستش رو پشت گردنش گذاشت و گفت: شرمنده عمه ... قول میدم از این به بعد زود به زود بهتون سر بزنم

نگاهش که به من افتاد با نگرانی براندازم کرد ... لبخند کجی زدم و سلام کردم ... جوابم رو زیر لبی داد ... صنم گفت: بشین واست شام بیارم

- نه مرسی عمه جون قرار با تیارا بریم بیرون

متعجب نگاهش کردم: کی همچین قراری بود؟

یزدان چشم غره ای بهم رفت که یعنی ضایع بازی درنیارم: به همین زودی یادت رفت

شونه ای بالا انداختم و چیزی نگفتم

صنم- پس چرا حاضر نشدی دخترم

بی قید گفتم: چون خبر نداشتم ... 

یزدان با اخم گفت: حالا که خبر دار شدی بپوش بریم

پانچوی مشکیم رو پوشیدم و شال مشکی سرم انداختم و به همراه یزدان بیرون رفتیم ... به محض راه افتادن ماشین یزدان دلخور گفت: نمی شد حالا جلوی عمه ضایع بازی درنمی آوردی

رک جواب دادم: نه! مامانت مستقیما بهم گفته که کاری به زندگی تو نداشته باشم ... نمی خواستم فکر کنه که باهات قرار میذارم!

مبهوت گفت: تیارا!!!!

- جلوت رو نگاه کن تصادف می کنیم

اخم هاش رو توی هم کرد و تا وقتی که به رستوران رسیدیم و مجبور شد که سفارش غذا بده لب از لب باز نکرد... یزدان کوبیده سفارش داد ولی من قیمه بادمجون سفارش دادم و به اعتراض یزدان توجهی نکردم

یزدان یه قاشق از غذاش رو توی دهنش گذاشت و با دهن پر پرسید: مامان حرف بدی بهت زد

سرم رو به علامت منفی تکون دادم و لیمو رو از توی ظرف جلوی یزدان برداشتم و بی تعارف چلوندمش روی خورش خودم

- پس اون حرف ها؟

قاشق غذا رو تا جلوی دهنم بالا آوردم و بدون اینکه محتویاتش رو بخورم برش گردوندم سر جاش

- تو گفتی بعد از اینکه با مامانت حرف زدم اگه خواستم با اولادی بزرررگ تماس می گیری

بی اینکه بخواهم "ر" اولادی بزرگ رو مثل الهام غلیظ تلفظ می کردم.

- خوب؟!

- حالا میشه باهاش تماس بگیری؟

یزدان قاشق رو توی بشقابش رها کرد و به سمتم خم شد: که چی بشه!

سعی کردم همه چیز منطقی به نظر بیاد: خوب من الان تکلیفم مشخص شده ... می مونه پرداخت دیه و اینا که افشین خودش دنبال کارهاست و بهش گفتم که از روی همون پول حق الوکاله اش رو برداره ... دیگه وقتشه که یه خونه داشته باشم

- این چه ربطی به پدر بزرگ داره 

- می خواهم برم پیش اولادی بزرررگ زندگی کنم!

یزدان با غیض توی صورتم نگاه کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت: چیکار کنی؟!

دستم رو روی بینیم گذاشتم و گفتم: هیسسسسس... آرومتر

به صندلی تکیه داد و از میز فاصله گرفت ... بیشتر از اینکه به نظر ناراحت بیاد شبیه بچه های تخسی شده بود که با مامانشون لج کردن و این باعث شد که خنده ام بگیره و خنده ام جری ترش کرد: میشه بپرسم به چی می خندی؟

لبخندم رو جمع و جور کردم و گفتم: منم باید یه خونه داشته باشم

دلجویانه گفت: اونجا چیزهای خوبی در انتظارت نیست تیارا!

- تو که باهاشون زندگی نکردی من بهر حال نوه اشم 

- مثل اینکه اصلا به حرف های مامان گوش نکردی

به غذاش اشاره کردم و گفتم: بخور از دهن افتاد

نگاهش رو روی کباب های توی ظرف چرخوند و با بی میلی لقمه ای به دهن گذاشت ... خودم رو با ظرف ماست مشغول کردم و سعی کردم کلمات رو طوری انتخاب کنم که قانع کننده باشن: من می خواهم ذهنیت بدی رو که راجع به پدرم توی ذهن خانواده اش ایجاد شده رو پاک کنم ... برای شروع هم از پدرش شروع می کنم ... تو فقط کافیه که با پدربزرگ تماس بگیری بقیه اش با خودم

یزدان چنگال رو توی کبابش فرو کرد و گفت: من بهت افتخار می کنم!!!

طعنه و پوزخندش رو نادیده گرفتم و ادامه دادم: پدر من مرد خوبی بود ... نمیگم اشتباه نکرد ولی ذاتا آدم خوبی بود ... متاسفانه اون برای رسیدن به عشقش آسون ترین راه رو انتخاب کرد ولی این طبیعت ما ادم هاست همه ما به دنبال ساده ترین راه می گردیم و معمولا فکر نمی کنیم که اشتباهاتمون چه تاثیراتی توی زندگی اطرافیانمون می ذاره ولی یزدان منو ببین من دختری هستم که تایماز تربیت کرده ... فکر می کنم اونقدر از من شناخت پیدا کردی تا بتونی بفمی که زن قوی هستم .... با مشکلاتی دست و پنجه نرم کردم که دختر های معمولی نمی تونن ... خیلی از دخترا با دوست پسراشون که دعواشون میشه افسردگی می گیرن ... پشه لگدشون می کنه خودکشی می کنن ولی من پدر و مادرم رو از دست دادم ... بدترین تهمت ها رو شنیدم ... عشقم شوهرم به بدترین وجه به من خیانت کرد و من هنوز اینجام جلوی تو و مثل یه آدم معمولی دارم باهات شام می خورم ... این چیزیه که پدرم به من یاد داده ، اینکه قوی باشم ، بجنگم و ناامید نشم و این نشون میده که از اشتباهش درس گرفته ... فهمیده که آسونترین راه درست ترین راه نیست و من به عنوان دخترش وظیفه دارم تا اسمش رو سربلند نگه دارم ... من می خواهم به اولادی بفهمونم اگرچه که پدرم مقصر اصلی بوده ولی اونهم مقصر بوده ... باید بفهمه که اگر به خواسته های بچه هاش اهمیت میداد شاید حالا دو تا از پسر هاش رو از دست نداده بود ... شاید پدر و مادرم اونطور غریبانه دفن نمی شدند ... من باید این کارو بکنم ... احساس می کنم اینو به پدرم مدیونم

یزدان متفکر به میز زل زد و بعد از چند لحظه سکوت گفت: می دونی که ازت استقبال خوبی به عمل نمیاد ... می دونی که پدربزرگ همه این سال ها با باور هاش زندگی کرده و شکستن این باور ها به این اسونی نیست ... می دونی که توی ایل وقتی یک نفر بدنام بشه به این آسونی نمیشه این بدنامی رو پاکش کرد ... می دونی که باید غریب بشی ... ممکنه تحقیر بشی ... ممکنه در مورد پدرت حرف ها ی نا خوشایندی بشنوی ...

سرش رو بالا گرفت و توی چشمام زل زد و گفت: ولی اگه می خواهی این کارو انجام بدی... اگه ایمان داری که این کار درسته ... پس برو ... انجامش بده ... من بهت ایمان دارم می دونم که به چیزی که می خواهی میرسی... سرسختی که در تو دیدم توی هیچ انسانی چه مرد و چه زن ندیدم ... و بدون هر وقت هر کمکی خواستی بی برو برگرد من هستم! و از هیچ کاری برات دریغ نمی کنم

اشک های جمع شده توی چشمام رو با چند پلک پشت سر هم عقب روندم ... لبخندی پهن تمام صورتم رو پوشوند و در عین حال چونه ام از بغض لرزید ... 

- خیلی ازت ممنونم یزدان!

- کی می خواهی باهاشون تماس بگیری؟!

- هر چه زودتر بهتر

یزدان نگاهش رو ازم دزدید و با خنده گفت: ببین چیکار کردی کبابم کلا از دهن افتاد 

سرکی توی بشقاب من کشید و گفت: سلیقه هم نداری با این غذا سفارش دادنت که حداقل از غذای تو بخورم باید به همین کباب سرد بسنده کنم

نفس عمیقی کشیدم و زیر لبی گفتم: خودتم نمی دونی چقدر ازت ممنونم!

قبل از اینکه بخواد چیزی بگه ظرف غذام رو جلو کشیدم و مشغول شدم.

می خوام وقتی اولادی بزرگ رو دیدم پدر بزرگ صداش کنم... سعی کنم تورنگ رو عمو صدا کنم ... بابا را در نظر گرفتم ... ابروهای مشکی پهنش را و چشمان خمار و پر مژه اش... می خواستم پدربزرگ و عمو را در ذهنم مجسم کنم ... از دیروز که یزدان با عمو تماس گرفته و اونم قول داده که تا فردا خودش رو برسونه دل توی دلم نیست .... جلوی آینه اتاق عمه یزدان ایستادم و تمرین لبخند زدن کردم ... با اینکه کار سخت و شاقی است ولی مطمئنم از پسش بر می آیم ... به قول هستی توی دلم رخت می شستند.... دستانم می لرزیدند و از این آینده نا معلومی که برای خودم در نظر گرفته ام بودم کمی عصبی.... 

- چت شده تو دختر

به عمه یزدان نگاه کردم " صنم" 

- چیزی نیست عمه خانوم ... یکم استرس دارم 

- نمی دونم چرا می خواهی بری ...

حرفش رو قطع کردم و گفتم: اونها خانواده ام هستند... طبیعی که بخواهم برم پیششون

سکوت کرد... این بدبینی خانواده یزدان نسبت به این خانواده و فرار پدرم از اونها به استرسم دامن میزد... نمی دونستم بعد از همه مشکلاتی که پشت سر گذاشتم آمادگی رویایی با مشکلات جدید رو دارم یا نه ولی به خودم که نمی تونستم دروغ بگم ... من بی کس تر از اون بودم که به خانواده تازه پیدا شدم پشت کنم حتی اگه بدترین آدم های روی زمین باشند.

***

به صورت پر اخم یزدان لبخند زدم و گفتم: اینطوری می خواهی از عموت استقبال کنی

هیچ تلاشی برای پنهان کردن پوزخندش نکرد ... چهره اش به سردی اون شبی شده بود که توی کلانتری برای اولین بار دیده بودم ... مشوش به ساعتش نگاه می کرد و زیر لب بخاطر تاخیرپرواز غر غر می کرد... می تونستم به راحتی بفهمم که این دیدار اصلا براش خوشایند نیست ... توی دلم خوشحال بودم که اولاد....! پدربزرگ همراه عمو نیست ... اینطوری راحت تر بودم ... 

- اونهاش ... تورنگ داره میاد

نگاه ترسیدم دست یزدان رو گرفت و به سمتی رفت که در امتدا انگشت اشاره اش بود. بلند قد و چهار شانه بود. کت و شلوار رسمی پوشیده بود و اگر اون عینک قاب مشکی روی صورتش نبود شاید بهتر می تونستم صورتش رو تشخیص بدم . بی اختیار خودم رو به یزدان نزدیک تر کردم . یزدان متوجه اضطراب ریخته شده به جانم شد و آروم گفت: نترس تیارا ... من اینجام

سرم رو بالا گرفتم و چهره سخت و سردش رو از نظر گذروندم . فقط یه لبخند کوتاه به روی من زد و دوباره نگاهش مسیر اومدن عمو رو دنبال کرد. 

باز به عمو نگاه کردم حالا که درست توی چند قدمیم ایستاده بود، می تونستم ابرو های پهن و چشم های مشکیش رو ببینم ... ترکیب چهره اش شباهت عجیبی به بابا داشت و این شباهت دلم رو بدجوری می لرزوند ... هر چند چشماش مثل چشم های بابا گرم و صمیمی و لبریز از محبت و عشق نبود... ولی نمی تونستم اینو ندیده بگیرم که این مرد ... برادر باباست ... عموی من ...چانه ام از بغض لرزید و چشمام غرق اشک شد... بی حرف به من زل زده بود و اونم انگار توی صورت من به دنبال ردی از برادرش بود ... نمی دونم چی شد که عمو با شتاب یه قدم بهم نزدیک شد و دست یزدان زیر بازوم قفل شد ... دستم رو نرم از میون دست های یزدان بیرون کشیدم و به طرف مرد نگران روبروم رفتم... نمی تونستم حرف بزنم ... اونم انگار هم درد من بود که هیچ چیز نمی گفت ... دستش رو که به سمتم دراز شد نا دیده گرفتم ... هدفم اون سینه پهن و اون شانه های محکم بود... شانه هایی که بهم چشمک می زدن تا سرم رو روشون بذارم و های های گریه کنم ... دیگه تحمل نداشتم ... نمی دونم چرا حس می کردم بابا اینجاست و من اجازه دارم به ازای همه دردهایی که کشیدم توی آغوشش آرام بگیرم. طاقتم طاق شد... وجود یزدان و همه آدم های دور و برم رو نادیده گرفتم و خودم رو پرت کردم توی آغوشی که به روم باز نشده بود ولی من می خواستمش. دستهام رو دور کمرش انداختم و سرم رو توی سینه اش فرو کردم و گریه کردم. بوی خوب پدرانه ای میداد. بوی امنیت . بوی تکیه گاه.

کمی طول کشید تا دست نوازشگرانه اش روی سر کوچیک بی پناهم قرار بگیره ... می تونستم بفهمم که توقع این مدل استقبال رو از دختر برادر فراریش نداره ... دستش رو از روی سرم برداشت و دور کمرم حلقه کرد و کمی منو به خودش فشار داد ... هق هقم اوج گرفت ... سرفه های مصلحتی یزدان قبل از من عمو رو متوجه محیط اطراف کرد و منو نرم و با احتیاط از خودش جدا کرد و سرم رو بالا گرفتم و به چشماش زل زدم ... حالا پر از مهربانی بود... لبخند زد و گفت: مثل تایماز می مونی اونهم همیشه آدم رو غافلگیر می کرد

لبخند خجولی زدم و ازش فاصله گرفتم و گفتم: سلام عمو جان

- سلام عمو!

از لحن سرد یزدان جا خوردم ... عمو ولی انگار عادت داشت ... یزدان خیلی رسمی دستش رو فشرد و شق و رق عقب ایستاد ... 

عمو مهربان گفت: سلام به روی ماه جفتتون!

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و گفت: از توی صورتت می خونم که یه عالم حرف نگفته نداری 

لبخند زدم ... عمیق لبخند زدم!... از اینکه عمو به هتل رفت هیچ تعجب نکردم ... توقع هم نداشتم که با سلام و صلوات به خانه شفیعی ها بره ولی از رفتار سرد یزدان متعجب بودم... شاید هم حق داشت اولادی ها کم بلا سر مادرش در نیاورده بودند و اونم داشت همه رو به یک چوب می روند ولی انگار منو با اون چوب نمی روند و منم بابت این موضوع واقعا ازش ممنون بودم ... یزدان ما رو که رسوند و عمو اتاق گرفت و مستقر شد کار رو بهونه کرد و تنهامون گذاشت ... عمو آهی کشید و گفت: هیچ وقت نتونستم این پسر رو درک کنم! البته به خاطر سختی هاییه که مادرش کشیده ... بهش حق میدم

- عمو!؟

- جانم!

نمی دونستم عنوان این سوال در اولین دیدار کار درستیه یا نه؟، ولی چیزی بود که عین خوره از اولین لحظه ملاقات داشت منو میخورد ... 

- چرا من نمی تونم هیچ وجه تشابهی بین شما و تعاریفی که در موردتون شنیدم پیدا کنم

با صدای بلند خندید و گفت: باید حدس میزدم که دختر مریم همین قدر رک باشه

ناباورانه پرسیدم: مگه شما مامان رو می شناختید

نگاهش رنگ ناراحتی گرفت: اول تو بگو چی به سر داداش و زن داداش اومد

باز اشک مهمون چشمام شد: هر دوشون منو تنها گذاشتن ... توی یه روز ... تصادف کردند!

عمو اشکش رو از زیر عینکش گرفت و گفت: بمیرم برای برادرم ! مزارش کجاست؟

- بندرعباس

دستهام رو محکم میون دست هاش فشرد و گفت: چیز هایی که یزدان میگه همه حقیقت داره؟!

سرم رو تکون دادم و ساکت موندم ... گرمای دستاش رو دوست داشتم ... خیلی شبیه بابا بود... خیلی ... 

- خدای من !... من در مورد برادرام خیلی کوتاهی کردم! نباید میذاشتم کارشون به اینجا بکشه

- شما چه تقصیری دارید؟!

دردمندانه خندید: من محرم راز هر دوشون بودم می دونستم که تایماز مریم رو دوست داره و اییلماز روشنک رو ... حتی فکرش هم نمی کردم سرنوشت این دو تا اینطوری رقم بخوره ... اگه آقاجان یکم نرمش نشون داده بود

حسرت توی سینه اش رو با آهی بیرون فرستاد و ادامه داد: وقتی یزدان رو پیدا کردم و دیدم مادرش ازدواج کرده و خوشبخته خودم رو به آب و آتیش زدم تا آقاجان دست از سرش برداره .... این تنها کاری بود که می تونستم بکنم ... ولی گشتن دنبال تایماز هیچ وقت نتیجه نداشت خصوصا که آقاجان به روم نمی آورد که می دونه دنبالش می گردم ولی تا اونجایی که می تونست کارشکنی می کرد... اگه زودتر پیداتون کرده بودم اینطور سختی نمی کشیدی و گرفتار اون مردک پست نمی شدی

اشک های روی گونه ام رو با دست بزرگش پاک کرد و گفت: ولی حالا غصه نخور دخترکم ... خودم دیگه پیشتم

چقدر این چند ساعت لبخند مهمان لبم شده بود .... 

- خیلی سختی کشیدی دخترکم می دونم ... خدا می دونه که دلم رضا نیست خار به پای تو بره بچه برادرمی از خون خودمی ... با من میایی مگه نه؟!... اونجا می برمت پیش دختر پسرای خودم ... دیگه تنها نیستی 

سرم رو روی شونه اش تکیه دادم ... دستی به سرم کشید و گفت: مهر میزنی دخترکم خیلی خوبه ... همه تلاشم برای بهتر کردن روابط آقاجان و تایماز به خاطر این شکست خورد که هیچ وقت به ما مهر نمیزد... 

- من می خوام باهاتون بیام عمو چون می خوام خانواده داشته باشم ... نمی خوام بی کس باشم و بقیه از این بی کسیم سوءاستفاده کنند... می خوام بیام و نوه پدربزرگ باشم ... می خوام همه خانواده منو بشناسند... من نماینده پدرم هستم ... می خوام اسم پدرم رو سربلند کنم... می خواهم ننگی رو که به نام پدرم نوشتند پاک کنم!... به کمکتون نیاز دارم 

چشماش شفاف شد، با غرور بهم نگاه کرد و گفت: من همراهتم ... همیشه تا روزی که نفس می کشم 

با آرامش چشمام رو بستم و بوی تن آشنای پدرم رو از سرشونه عمو به بینیم کشیدم... می تونستم دستم رو دراز کنم و خدا رو لمس کنم ... می تونستم چشمام رو ببندم و اجازه بدم خدا پلک هام رو نوازش کنه ... تنهام نمی ذاشت ... هیچ وقت ... همیشه بوده و هست و خواهد بود ... 

شروع کردم به حرف زدن ... از همه چیز گفتم ... از رفتن مامان و بابا ... از آرایشگاه و هستی وآزارهای فرشاد... از آوید و عشق کذاییش ... از فرشته ... از یزدان... از الهام

و عمو شد یه جفت گوش بزرگ همه حرف هام و همه دردهام رو گوش داد... پا به پام اشک ریخت... یه وقتهایی وسط حرف هام دست انداخت دور شونه هام ... یه وقت هایی دست نوازش کشید روی سرم ... یه وقت هایی با غرور نگام کرد و یه وقت هایی حسرت خورد که چرا نبوده ....

بعد از من عمو شروع کرد به حرف زدن .. از پدر بزرگ گفت ... از منطق خشک و غیرقابل انعطاف و خودراییش و در آخر مثل همه اضافه کرد که هیچی توی دلش نیست ...از مادر بزرگ گفت که داغ دو پسرش شکسته و پیرش کرده.... از دو تا عمه ها گفت تیام و ترنگ ... از بچه هایشان و از همسر و سه پسر و یک دختر خودش ... از اینکه همه در خانه های مستقل خودشان زندگی می کنند ولی نزدیک هم ... از رامهرمز گفت از هوای پاک و زمین های کشاورزی و باغ هایش... و من فقط به خانواده بزرگی فکر می کردم که قرار بود من هم عضوی از آن بشم. آنقدر با عمو حرف زدیم که متوجه گذشت زمان نشدیم حتی به جز چای چیزی نخورده بودیم و حالا طرف های غروب بود ... از ویبره گوشی ام روی پاتختی اتاق عمو متوجه شدم که یزدان زنگ می زند

- الو؟!

- بیام دنبالت ؟... خونه عمه میایی؟

اینهمه فاصله ای که احساس می کردم مسلماً به خاطر خطوط پیام نبود؟ بود؟!

- آممممم!

به عمو نگاه کردم ... باید بر می گشتم؟ ... واقعا نمی دونستم

- باشه معلومه که نمیایی... خداحافظ

- یزدان!

- بله

چرا اینقدر نامهربون شدی؟... این سوال درست بود ولی من نپرسیدمش.

- یه لحظه گوشی!

دستم رو جلوی دهنی گوشی گذاشتم و رو به عمو گفتم: من برم ؟

اخماش توی هم شد و لب زد: کجا؟

- این مدت خونه عمه یزدان بودم

لبخند زد: برو

- میایی دنبالم؟!

- وقتی رسیدم تک زنگ میزنم بیا بیرون خداحافظ

حتی مهلت نداد جوابش رو بدم و قطع کرد بی اختیار به گوشی نگاه کردم و گفتم: چقدر عصبانی!

- صنم رو می شناسم زن خوبیه

نگاه متعجبم رو که دید گفت: توقع نداشتی که ندونم برادر زاده ام زیردست چه آدم هایی بزرگ میشه

- یزدان اینا رو می دونه؟

عمو مغموم گفت: بدونه هم براش فرقی نمی کنه ... همه اینها از علاقه شدیش به مادرش نشات می گیره 

- خوب من دیگه برم

- باید خیلی زود بریم ... البته قبلش میریم بندر تا من یه سری به برادرم بزنم ... هوووم؟

این هوووم گفتنش درست مثل یزدان بود... با تکون سر موافقت کردم ... گونه عمو رو بوسیدم و بی میل از اون منبع امنیت فاصله گرفتم. بیرون در هتل چند دقیقه ای منتظر شدم تا یزدان رسید توی ماشین نشستم و سلام کردم سرد جوابم رو داد و گفت: خیلی منتظر شدی

- نچ

چند لحظه ای خیره خیره نگاهم کرد و بی حرف راه افتاد حرف ها تا پشت دندون هام می اومد ولی روی لبم نمی نشست ... نمی دونستم از چی ناراحته و خوشبینانه فکر می کردم که شاید خودش بهم بگه ولی این چهره سخت و سرد چیز دیگری می گفت. بالاخره با این موضوع که ناراحتیش شاید یه مسئله شخصی بی ارتباط با من باشه خودم رو آروم کردم و سعی کردم بی تفاوت به چراغ های کنار خیابون نگاه کنم... پوف کلافه ای کشید که باز من نسبتش دادم به شلوغی و ازدحام توی خیابون و کند شدن حرکتمون... پشت چراغ قرمز که سنگینی نگاهش رو حس کردم به طرفش برگشتم ... نگاهش سنگین و سرد بود دیگه نمی تونستم بی تفاوت باشم

- یزدان؟! چیزی شده؟ 

به ثانیه شمار قرمز بزرگ چشم دوخت: نه... چطور مگه؟

- از دست من ناراحتی؟

سکوت کرد و من مصر تر شدم: آره... من کاری کردم ؟

- نمی تونم درکت کنم... چرا اونجوری پریدی بغل عمو ... چرا می خوای با خانواده ای باشی که به پدرت ذره ای اهمیت ندادن ... چرا ؟! مگه اونها پسرشون رو فهمیدن که حالا بخوان تو رو بفهمن ... چرا اینقدر ساده ای تیارا ... داری حماقت می کنی 

- ولی ما قبلا در این مورد حرف زدیم ... تو گفتی که برم!

- من!... خوب فکر می کردم... آه خدا

- چی اذیتت می کنه؟!

- نمی فهمی تو تنها فردی از خانواده پدرم هستی که من باهاش ارتباط برقرار کردم ولی تو هم مثل بقیه اشونی خیلی راحت از من می گذری

فشار دستاش روی فرمون هر لحظه بیشتر می شد ... میون شلوغی و ازدحام این خیابون تنهایی راننده این ماشین بدجوری بهم دهن کجی می کرد.

باید چیزی می گفتم... دلداریش می دادم ... بهش اطمینان میدادم که ریشه دار تر از این حرف هاست که ازش رد شم ... که عمو ازش رد شه ... و نه عمو رد شده بود و نه قرار بود که من رد شم ... خواستم بگم که عمو صنم رو می شناسه، میدونه که زن خوبیه... خواستم دستم رو بذارم روی دست های چنگ شده اش دور فرمون که سر انگشتاش به سفیدی نزنه... لبخند بزنم... یه عالمه حس خوب از توی چشمام سرازیر کنم توی قلبش... اما نشد!! نمی تونستم... حس خوبی توی من نبود که با یه اتصال!! آپلودش کنم توی وجود یکی دیگه... اطمینانی در من نبود که بکنمش اهرم آرامش یکی دیگه... من, عمق کلمه تنهایی، چطور می تونستم نوید تنها نبودن کسی بشم... منی که الهام گفته بود یزدانش رو تنها بذارم!... همون مادری که یزدان می پرستیدش، که عاشقش بود خودش ! همون زن ازم خواسته بود که نشم یه حجم ! یه توده که بتونه جاهای خالی رو پر کنه بلکه بشم یه فضا! یه جای خالی دیگه! ... کاش فقط کاش نسبت ها عنوان نمی گرفتند... نگاهم به یزدان و نگاه یزدان به ثانیه شمار بزرگ که حالا رنگ سبزش منعکس شده بود روی شیشه جلوی ماشین طولانی شد و بوق اعتراض آمیز ماشین جلویی بود که هر دومون رو از عمق تنهایی ها کشید بیرون و انداخت وسط یه خیابون شلوغ که بدجوری کلمه تنهایی رو نقض می کرد. حرکت کردیم. نمی دونم ... نفهمیدم چی شد که تلخ شدم ... که زهر شدم : فکر می کردم برات مهم نیست چنان شماتت بار نگاهم کرد که بی اختیار خودم رو توی در ماشین جمع کردم و گفتم: ببخشید! 

چرا یزدان نمی فهمید که باید مفرد باشه تا الی قشنگش دیگه اونجور با غضب و کینه ازم نخواد که از زندگی پسرش برم بیرون ... صنم که زن خوبیه گوشزد نکنه بیوه جوونی که توی خونه اشه شده دلیل سرزدن های مکرر برادرزاده اش... و خودم جواب خودم رو دادم ... این مرد که خوب بود... که نخواست من تقاص گناه پدرم رو بدم ... خواست پناه دختر پدری بشه که مادرش رو بی پناه کرده بود چه می دونست از افکار زهرآلودی که مفتم نمی ارزیدن و یهو یکی انگار کشید بیخ گوشم چون همین افکاری که مفتم نمی ارزیدن باعث شده بود که تلخ و زهر بشم و بی تفاوتی نداشته یزدان رو به رخش بکشم ... دلم از گربه صفتی خودم گرفت 

- اگه تو بخوای نمی رم 

گیج نگام کرد و باز یه بوق هشدار دهنده پیچید میون تاریکی احساسات پخش شده توی ماشین و حواسش رو جمع کرد 

- دوست ندارم حتی برای یه ثانیه هم که شده ناراحت شدی 

از تلخی من بود که اونم تلخ شده بود: تو دینی به من نداری 

سکوت کردم تا لهیب نشسته روی دلش یکم حرمش کمتر شه... بالاخره خیابون شلوغ رو رد کردیم و یزدان انگار از قفس آزاد شده باشه پاشو فشرد روی گاز و تخته روند به طرف خونه عمه اش یه کوچه دیگه مونده به مقصد فقط گفتم: یه لحظه صبر کن 

ایستاد!... توی تاریک و روشن کوچه نمی تونستم خوب صورتش رو ببینم ولی حس ثقیل عصبانیتش نیازی به روشنایی نداشت تا حس بشه گفتم: نمی خوام ناراحت ببینمت! نه برای اینکه پیگیر کارام شدی... نه برای اینکه نجاتم دادی... برای اینکه فهمیدی من کیم و این کارو کردی ... برای اینکه مردونگیت اونقدر زیاد بود که الهام ازت رنجید ولی بازم زن درهم شکسته ای که بهت پناه اورده بود و بی پناه نکردی ... تشویقت نمی کنم که مادرت رو رنجیدی ولی کف میزنم ... براووو میگم به غیرتت ... به مردونگی که توی مردی که ادعا داشت مردمه ندیدم!نمی خوام ناراحت ببینمت چون پسر عمومی ... چون تنها کسی بودی وقتی توی لجن زار تنهایی هام دست و پا میزدم شدی دستی که از غیب رسید... چون خوبی! ته افکارت یه عالمه زهر مسموم نیست... 

دیگه نمی تونستم با بغضم بجنگم هق زدم: ولی منکه باشم تو زیر سوال میری ... مادرت میرنجه و من میدونم نفست بهش بنده... داداشت می افته وسط یه عالمه حرف مگو.. من فقط واست دردسرم نه دختر عمو ... وقتی که برم خیالم راحت زندگی ناجیم رو بهم نریختم 

دستش رو آورد تا نزدیک صورتم ... اشکام رو ولی پاک نکرد دست دیگه اش رو هم آورد از کنار شونه هام ردش کرد ... پیشونی داغش چسبید به پیشونیم و من حل شدم توی آغوشی که گناه بود ولی می دونستم که هم وزن پناه...

شاید فقط چند دقیقه طول کشید یا حتی چند ثانیه ، خیلی سریع ازم فاصله گرفت.دستش چنگ شد توی موهاش و من چشمام رو ریز کردم تا ببینم لبخندی که توی این تاریکی روی لبش می بینم واقعیه یا توهم منه!.

- متاسفم!

تاسف!... چرا؟!

- من فقط می خواستم باور کنی که...

دستم رو بالا آوردم... ساکت شد. زدن یه لبخند اطمینان بخش مسلما توی این روشنایی ضعیف بی فایده بود

- می دونم

نفسش رو از روی راحتی خیال پرت کرد بیرون ... 

- جوابم رو ندادی

- جواب چی رو؟

- برم یا بمونم؟

صاف نشست

- برو! می دونم که باید بری و من نباید جلوت رو بگیرم

- خیلی خوشحالم که تنها اولادی هستم که با چوب غضبت رونده نمی شم ... می تونم بهت زنگ بزنم یا اس بدم!

خودم هم از جمله ای که بکار برده بودم خنده ام گرفت . دقیقا همون جمله ای بود که پسرکای پررو برای زدن مخ دخترای رمان ها استفاده می کنن... یزدان بلند بلند خندید و گفت: البته من چی می تونم این کارو بکنم

خنده ام شدت بیشتری گرفت . با صدای زنگ گوشی ام خنده هامون رو جمع و جور کردیم و من به شماره ناآشنا چشم دوختم . با حدس اینکه عمو باشه اوکی کردم

- الو؟

- تیارا جان!

صدای لرزون و زنگ دار فرشته که توی گوشم پیچید دلم لرزید

- جانم! چیزی شده ...

- فؤاد

نگاه هراسونم رفت پی یزدان که نگران ازم می پرسید چی شده...

- یا خدا ... فؤاد چی شده؟

- بهوش اومد... خانم جانم دردت به جونم به هوش اومد

فرمون رو چنگ زدم ... اشک هام روون شد: خدا رو شکر... خدا رو صد هزار مرتبه شکر

صورتم رو بالا گرفتم، از این فاصله نزدیک راحت می تونستم چهره بهت زده یزدان رو ببینم ، از ته دل لبخند زدم: یزدان پسر فرشته به هوش اومد

یزدان هم لبخند زد: این پاداش کار خوبش بود

- فرشته جان بیمارستانی؟ الان میام پیشت

- نه... نمی خواد بیایی حالا وقت هست

- فرشته من با خانواده ام تماس گرفتم ... دارم میرم رامهرمز

حس کردم صداش یه شادی مضاعف گرفت: خدا رو شکر ... امروز همش خبر خوش می شنوم ... صبح بیا که فؤادم رو هم ببینی

- مطمئنی؟

- آره

- باشه بهت سر میزنم.... بهت تبریک میگم

از فرشته خداحافظی کردم و با شادی گفتم: خدا رو شکر چقدر به خاطر پسرش رنج می کشید

یزدان فقط بهم لبخند زد ... صاف نشستم و یه نفس آسوده کشیدم ... شاید قرار بود از این به بعد زیاد لبخند بزنم ... خدا بزرگه

بالاخره به خونه عمه یزدان رسیدیم ... یزدان منو پیاده کرد و از دیدن عمه اش سرباز زد... شاید نباید در مورد اون مسئله با یزدان حرف می زدم ... دستم رو براش تکون دادم و درو باز کردم ... یزدان حرکت کرد . به شدت احساس سبکی می کردم... دیدن عمو .... به هوش اومدن پسرفرشته ... زیر لب زمزمه کردم: خدا بزرگه

به صنم سلام کردم و محکم بغلش کردم و بوسیدمش و به چهره متعجبش بلند بلند خندیدم ... از خندیدن من لبخند اومد رو لبش ... عمو گفته بود زن خوبیه... من ولی خوب بودنش رو حس کرده بودم ... چایی دم کردم و براش همه چیز رو تعریف کردم ... همپای من شادی کرد ازش به خاطر همه چیز تشکر کردم ... از جام بلند شدم تا وضو بگیرم باید نماز شکر می خوندم.

***

اولین بار بود که از دیدن اشک کسی شاد شده بودم ... دیدنش یه جور خوبی بود ... اشک هایی که پاک بودن که زلال بودن ، از سر شکر بودن و صورت فرشته با همه زمختیش زیر اونهمه اشک براق و دوست داشتنی تو ذهنم حک شده بود، بوسه های گاه و بیگاهش به پیشونی و بلند رنگ پریده فؤادش و ذکر های زیر لبی و قربون صدقه های بلند بلندش مادر بودنش رو بیشتر از هر وقتی به رخم کشیده بود و حتی حالا که کنار عمو بی قرار رسیدن به شهری بودم که آرامگاه مادر و پدرم شده باز هم چهره شاکرش و چشمای براقش وقتی که زل میزد به اون حجم نحیف رنگ پریده ای که به محض چشم باز کردن مادرش رو شناخته بود و باعث شگفتی شده بود لحظه ای از نظرم دور نمی شد. نمیگم حسادت نکردم .. کردم، دلم مامانم و خواست، بوسه هاش و بغل کردن هاش و تشر زدن هاش وقتی که خراب کاری می کردم و چشم غره هاش وقتی حرف نا مربوطی از دهنم در می رفت، منم از اون حس های مادرانه ای می خواستم که فرشته کرور کرور خرج پسرش کرده بود و اونهم هر چند به زحمت و کج و کوله ولی مادرش رو در ازای اونهمه مادرانه بی لبخند نذاشته بود.

- تو فکری؟!

به عمو نگاه کردم... صورتش خسته و نگران به نظر میرسید

- به فرشته فکر می کردم

عمو سرش رو تکون داد ... لزومی نداشت که بگم فرشته کیه... امروز با من اومده بود و دیده بودش و هزار بار به خاطر کمک هایی که به من کرده بود ازش تشکر کرده بود و یه مبلغی که ناچیز بود از لحاظ کاری که فرشته برای من کرده بود ولی ناچیز نبود از لحاظ ریالی رو بهش به عنوان چشم روشنی پیشکش کرده بود و من پر غرور بودم و انگار به زمین و زمان فخر می فروختم که ببینید منم کسی رو دارم!

- عمو؟!

- جانم دخترک

- اونجا ... رامهرمز رو میگم ... وقتی که بریم؟

- چی می خواهی بگی؟

- پدربزرگ

- آقاجان هنوز چیزی نمی دونه!

ترسیدم!... خودم رو توی صندلی ماشین امانتی یزدان فرو کردم و ناخن شصتم رو به دندون گرفتم

- اون نمی خواد که من برم پیشش

عمو دستم رو با ملایمت از توی دهنم در آورد و گفت: نفوس بد نزن دختر جان... کدوم مردی نوه اش رو نمی خواهد ... من فقط می خوام آقاجان رو توی عمل انجام شده بذارم تا عکس العملش واقعی باشه... نمی خوام زمان داشته باشه تا فکر کنه و اونوقت مثل همیشه غرورش جلوش رو بگیره

- اگه پسم بزنه؟

- چرا باید این کارو بکنه دخترک ... تازه مگه من مردم!

به طرفش چرخیدم: خدا نکنه

به دستپاچگی از سر اضطرابم خندید: تازه تو اصلا به خانم جان فکر نمی کنی ها ... رسیدیم بهش میگم که همش توی فکر پدربزرگت بودی

- ای وای نگی ها یه وقت ناراحت میشه

عمو قاه قاه به عکس العمل بچه گانه من خندید .

***

سرم روی شانه عمو بود ... همون شانه ای که روز اولی که دیدمش برایم چشمک زد که بیا تیارا بیا و سرت رو روی من بذار من قول میدم که هیچ وقت یکهو و بی هوا از زیر سرت در نرم که سرت نخوره به سنگ می دونم که قبلا خورده و هنوز زخمی و درناکه... قبل از اومدنمون به بهشت زهرا از عمو خواهش کرده بودم که بره آرایشگاه سپیده ... زنگ زده بودم به هستی و به صورت ناباورش وقتی عمو رو بهش معرفی می کردم خندیده بودم، بهش گفته بودم که عازمم ... بغلم زده بود و برام آرزوی خوشبختی کرده بود و من فقط نفس عمیق کشیده بودم تا بوی تنش رو به یادگار با خودم ببرم.

عمو سین سین می کرد ... یکساعت تمام در آغوشش زار زده بودم و او هم همپای من در سوگ برادرش و مریم نامی که زن برادرش بود گریه کرده بود نه مثل من بلند و پر هق هق ... بلکه سنگین و مردانه و حالا هر چند اشک های نم نمک رو با دستش از زیر فریم مشکی عینکش می گرفت ولی هر دومون آروم شده بودیم... سعی می کردم که نگاهم به اون درخت کذایی نیفته و یک وقت چهره آوید توی ذهنم تداعی نشه.... حالا که با منبع آرامشم اومده بودم پیش پدر و مادرم دیگه سین سین هاش بند دلم رو پاره نمی کرد و یادم نمی انداخت یه روز یه مرد شیک پوش پای همین مزار از قول مردی که زیر سردی سنگش خوابیده دروغ گفته بود... یا شاید هم یادم می انداخت و یکم نه اونقدر راحت و نه اونقدر که بزنه به سرم قابل تحملش می کرد.

عمو خم شد و مزار بابا رو بوسید و دست انداخت زیر بازوم و بلندم کرد... حرف نمی زدیم و سکوت کرده بودیم ... من سرگرم خاطرات بابا و عمو سرگرم خاطرات برادرش برگشتیم کرمان ... فردا باید به شهر بابا می رفتیم.

***

عصبی توپیدم: یزدان!

دلجویانه گفت: شرمنده ام نمی تونم بیام ... یه ماموریت مهمه اصلا راه نداره!

بغض نشسته توی گلوم حرف هام رو سنگین می کرد: ولی معلوم نیست دیگه کی همو ببینیم

یزدان ناشیانه شوخی کرد: اوووووه حالا انگار می خواهد بره سفر قندهار!

باید به شوخی بی مزه اش می خندیدم! مسلماً الان نمی خندیدم... صبح زود صنم رو بوسیده بودم ازش هزار بار تشکر کرده بودم ... و حالا بی قرار توی فرودگاه منتظر اومدن یزدانی بودم که از قرار نمی اومد

عمو به من اشاره زد تحت فشارش نذارم ... از این طرفداری اخم هام رو توی هم کردم و علناً احساسم رو به زبون آوردم: شما هم ازش طرفداری می کنید؟!

- کی داره ازم طرفداری می کنه؟

نگاه تند و تیزم رو انداختم به عمو و با حرص گفتم: عمو خان ... میگه تحت فشارت نذارم

صداش رو بم کرد و من می تونستم تصور کنم یکی از اون لبخند های نادر روی لبشه: تیارا جان ببخش باور کن نمی تونم بیام تازه همین الان که دارم با تو حرف میزنم رییسم داره بهم چشم غره میره

از ذهنم گذشت نکنه این رییسش احیانا زن باشه و اسمش الهام باشه... حتماً اشتباه می کردم... ناراحت بودم دلم نمی خواست بدون دیدنش برم... نمی خواستم!

- باشه؟! الان قهر کردی مثلا؟

احمقانه کله ام رو به معنی نه بالا انداختم عمو لبخند زد 

- باشه!

- ناراحت نباش ... برو به سلامت 

- یزدان

- هووووم

- مواظب خودت باش

- چشم!... شما رو هم من قبلا سپردم دست عمو

به عمو لبخند زدم

- حالا واقعنی نمیای؟

- بچه شدی تیارا؟

- آخه ... دلم برات تنگ میشه

نفسش رو کشدار فوت کرد تو گوشی: دیدن یا ندیدنت فرقی نمی کنه من از روزی که عمو اومد دلم برات تنگ شد.

لب هام رو به هم فشردم ... این یزدان بود که سکوت چند لحظه ای رو شکست

- یادت نره بهم زنگ بزنی یا اس بدی

بلند بلند خندیدم می خواستم این بغض گرفتار شده توی گلوم رو پشت قاه قاه خنده هام قایم کنم

عمو آروم گفت: شماره پرواز ما رو اعلام می کنن... 

سرم رو تکون دادم

- یادم نمیره ... تو هم یادت نره... ممنون به خاطر همه چیز

صبر نکردم تا یزدان خداحافظی کنه گوشی رو قطع کردم و دنبال عمو راه افتادم ... بعد از کنترل بلیط و تشریفات دیگه توی هواپیما نشستیم ... اونقدر استرس توی وجودم سرازیر شده بود که افتادم به جون ناخن هام 

عمو دستم رو توی دستش گرفت و شوخی جدی گفت: این چه عادت بدیه تو داری دخترک

خندیدم و گفتم: تا حالا بهتون گفتم وقتی بهم میگید دخترک چقدر خوش خوشانم میشه

عمو مردونه خندید و گفت: با این زبونت نگران این نمی شم که چطوری خودت رو تو دل خانواده جا می کنی

آی عمو نگو... از دلمشغولی هام نگو بذار توی بی خیالی قند تو دلم آب کنم از دخترک گفتنت و فکر نکنم به خانواده ای که پدرم رو نفمیدن و فراریش دادن از دیار خودش جوری که توی غریبی مرد و دخترش با اینهمه کس و کار به جرم بی کسی اسیر آوید ظالم شد. نفس عمیق کشیدم ... آینده روبروم اونقدر محو و در هم و برهم بود که هیچ تصوری ازش نداشتم ... عمو دستم رو توی دستش فشرد... اطمینان کف دستش تزریق شد توی رگ هام... من باید می جنگیدم ... باید همه رو متقاعد می کردم که وجود دارم ... که جرم پدرم فقط عاشقی بود... که اولادی بزرگ توی از دست رفتن پسراش خیلی هم بی تقصیر نیست!.

- قرار نوید پسر کوچیکم بیاد فرودگاه دنبالمون فعلا فقط اون و آساره (همسر تورنگ) از اومدن تو اطلاع دارن.

یه چیزی مثل ماهی سر خورد توی دلم و قیلی ویلی رفت نه از سر خوشی از زور استرس دستم رو از زیر دست عمو بیرون کشیدم و فقط به تکون دادن سرم بسنده کردم ...آرزو کردم که ای کاش یکی از قرص های آوید اینجا بود به یه خلسه چند ساعته بدجوری محتاج بودم .

فصل چهارم:

رامهرمز

توی فرودگاه عمو مرد بلند قدی رو نشونم داد که با چهره سخت و سردی به طرفم می اومد و بی شباهت به یزدان عصبانی نبود 

- اونهاش اون نویده

و من به نگاه نه چندان دوستانه نویدش نگاه انداختم، فاصله بین ما و خودش رو با چند گام بلند طی کرد و در حالی که عمداً منو ندیده می گرفت پدرش رو تنگ درآغوش گرفت: سلام بابا

- سلام نوید جان خوبی ؟ 

عمو با چشم ابرو به من اشاره زد و خنده معذبی کرد و گفت: نوید جان اینم تیاراست

از سر اجبار سلام سردی به من گفت و با پیشنهاد عمو که ازش می خواست ساک منو ازم بگیره دستش رو جلو آورد ... 

بی هوا دستش رو توی دستام گرفتم و با صدای هیجان زده ای گفتم: سلام نوید خان ... خوبی پسر عمو 

نوید با نگاه متعجب و ابرو های بالا پریده بدون هیچ عکس العملی بهم زل زد ... لبخند موذیانه ای زدم و دستش رو تقریبا پرت کردم به طرف خودش و گفتم: خیلی از دیدنت خوشحال شدم 

کاملا می شد حدس زد که توقع همچین برخوردی رو نداشته ... ساکم رو جلوی پاش گذاشتم و در حالی که پشت چشم نازک می کردم و بدون تشکر دستم رو دور بازوی عمو که ریز ریز می خندید حلقه کردم و عمو رو دنبال خودم کشیدم تا نوید خان که با خودش کنار اومد زحمت ساکم رو بکشه . بازی شروع شده بود و من از تنها چیزی که مطمئن بودم این بود که نمی خواستم بازنده این بازی باشم

- پسرت چه بداخلاق عمو

و همزمان فاصله مون رو با کج کردن گردنم تخمین زدم ... در حدی نبود که نوید صدامون رو بشنوه

- ناراحت شدی دخترک به دل نگیر اخلاقش مثل آقاجونه با هر کسی عیاق نمی شه

قاه قاه خندیدم و زیر چشمی نوید رو پاییدم معلوم بود که کنجکاو شده چون به قدم هاش سرعت بخشید تا بدونه موضوع بحث ما چیه که من اینطور سرخوش می خندم 

- پس گنده دماغه

مطمئنم که شنید چی گفتم چون با فک منقبض شده از کنارمون رد شد و خنده عمو رو قطع کرد

- بابا جان بهتره عجله کنیم ، ماشین نادر رو آوردم 

عمو با صدای آرومی توی گوشم گفت: این پسر کوچیکه ما رو اینقدر اذیت نکن

ایشی کردم و با لحنی شوخ گفتم: خودش شروع کرد ... 

عمو خندید و گفت : خدا عاقبتمون رو بخیر کنه

کاش مرغ آمین همین جا بود تا دعات رو می شنید عمو جان منم هر بال بالی میزنم واسه همینه می خواهم توی دل خانواده ای که منو نمی خوان جا باز کنم!

توی ماشین نادر نشستیم، به گفته عمو از ماهشهر تا رامهرمز یک ساعتی راه بود و من تصمیم داشتم توی این مدت چشم هام رو روی هم بذارم تا هم بتونم فکر آشفته ام رو سامان بدم و هم مجبور نباشم نگاه های سنگین پسرعموی بداخلاقم رو تحمل کنم صدای عمو باعث شد که چشمام رو باز کنم 

- خسته شدی دخترک؟

خواستم بگم نه عمو جان فقط دارم چشمام رو روی اینهمه برودت نگاه پسرت می بندم ولی در جواب فقط لبخند زدم و سر تکون دادم ...

***

جلوی در خانه عمو ایستادیم، خونه بزرگی به نظر میرسید عمو خونه ی روبرویی که در ورودیش درست مثل در خونه خودشون بود رو نشونم داد و گفت: اینجا خونه آقاجانه

قلبم سنگین می تپید و لبخند های متظاهرانه هم نمی توست اضطرابم رو مخفی کنه ... اون نیمه ضعیفم که یه مدت توی ته تهای وجودم قایمش کرده بودم ، همون که دوست داشت توی خرت و پرت های زیر زمین خونه آوید قایم بشه دوباره پیداش شده بود و ترغیبم می کرد که بچسبم به عمو و از اون در و آدم های پشتش فاصله بگیرم. چشمم افتاد به نوید روی لبش پوزخند بود ، داشت به ترس توی چشمام پوزخند میزد. من اومده بودم خودم رو ، پدرم رو و مادرم که انتخابش بوده رو ثابت کنم. من نیومده بودم بترسم. به پوزخند نوید لبخند دندون نمایی زدم و با تعارف عمو بی توجه به ابروهای بالا پریده اش داخل خونه شدم . حیاط بزرگش رو درخت های توت و کنار پر کرده بودند. قبل از اینکه آنالیز حیاط رو تموم کنم . دختر سبزه رویی با دو اومد سمتم و قبل از هر کاری محکم بغلم کرد و گفت : وایییییییییی بابا این تیاراست مگه نه

از خودم جداش کردم و صورتش رو از نظر گذروندم صورت سبزه با نمکی داشت و چیزی که بیشتر از همه چیز توی صورتش جلب توجه می کرد اون لبخند قشنگ دندون نما بود که بی قیدی زیاد صاحبش رو نشون میداد

دوباره بغلش کردم و گفتم: تو هم باید نفس باشی

و ازش فاصله گرفتم. عمو دستش رو دور شونه تک دخترش حلقه کرد و گفت: آره این نفس باباست ته تغاری خونه

نفس خودش رو برای پدرش لوس کرد و من خودم رو کنترل کردم تا یادم نیفته که منم یه روزی خودم رو برای بابا لوس می کردم. شاید زندگی کردن بین یه خانواده جدای از نکات مثبت زیادش نکات منفی هم داشت مثل اینکه با دیدن داشته های اونها مدام یاد نداشته های خودت میفتی و داغ دلت تازه میشه 

حیاط رو طی کردیم درست جلوی در هال زن فربه ای با چشم ها تر منتظرمون بود . روبروش که رسیدم با گوشه میناش ( نوعی شال که جنوبی ها می پوشن) تری گوشه چشمش رو گرفت و بغلم زد. بوی میخک میداد

- خوش اومدی دخترم ... بمیرم برات می دونم خیلی سختی کشیدی

نوید بی توجه به صحنه دراماتیک جلوی چشمش وارد خونه شد و ساک نه چندان بزرگ منو هم با خودش داخل برد

نفس- مامان نمی خواهی تیارا رو داخل ببری

ازم که فاصله گرفت به صورتش لبخند زدم و با شیطنت گفتم: سلام زن عمو

میون بغضش خندید و گفت: سلام به روی ماهت ... 

با تعارف زیاد زن عمو داخل خونه شدم ... فضای خونه تلفیقی از سنتی مدرن بود. خوب می شد فهمید که سلیقه بچه های خونه و پدرو مادر خونه با هم قاطی شده و این فضا رو ساخته پذیرایی بزرگ با مبل های زیبا مبله شده بود و در عوض نشیمن پر بود از کناره پشتی های سرخ رنگ سنتی که دورتادور خونه مرتب و با سلیقه چیده شده بودند . بلا تکلیف وسط خونه ایستاده بودم و بیشتر از هر چیزی دلم یه دوش خنک می خواست. 

نفس- مامان اتاق قبلی نادر رو برات آماده کرده 

نادر پسر بزرگ خانواده بود که ازدواج کرده بود و خانمش پا به ماه بود ، عمو همه اینها رو با لذت خاصی که از حس پدربزرگانه اش سرچشمه می گرفت برام تعریف کرده بود. 

با کشیده شدن دستم توسط نفس دنبالش را افتادم هال و نشیمن بزرگ به یه راهرو ختم می شد که اتاق ها اونجا قرار داشتند نفس در یکی ار اتاق ها رو نشونم داد و با صدای پایین گفت: اینجا اتاق نویده

حس کردم این سردی رفتار نوید فقط شامل حال من نمیشه و انگار حتی نفس هم که تنها خواهرش بود یه جورایی ازش حساب می برد اتاق بعدی اتاق نهاد بود پسر دوم عمو که اونهم مثل نوید مهندس کشاورزی بود و هر دوتاشون روی زمین های کشاورزی پدربزرگ نظارت می کردند و به قول عمو یه جورایی در استخدام اون بودند محتاطانه از نفس پرسیدم: نهاد هم مثل نوید بداخلاقه

نفس غش غش خندید و منو توی اتاقی که گویا قرار بود توش اقامت داشته باشم کشید. مجبور شدم یکم صبر کنم تا خنده اش فرو کش کنه بریده بریده گفت: هووووم پس از همون اول جذبه اش رو به رخ تو هم کشیده ... به دل نگیر نوید همینجوریه بهت توصیه می کنم که پرت به پرش نگیره، اما در مورد نهاد ... نچ اون شنگولترین عضو خانواده است. حالا ببینیش خودت می فهمی 

دستش رو به حالت نمایشی بالا برد و گفت: اینجا هم اتاق شماست  

یه نگاه سرسری به اتاق انداختم، جمع و جور بود و به نظر راحت میومد و البته از تمیزی برق میزد. به روی نفس لبخند زدم و گفتم: خیلی ازت ممنونم

روی تخت خودش رو ولو کرد و گفت: نه در واقع من ازت ممنونم نمی دونی چقدر سخته که بین اینهمه پسر زندگی کنی خوشحالم که بچه عمو تایماز یه دختره و من از تنهایی در میام

- ولی من فکر می کردم دور و برتون خیلی شلوغ پلوغه

- خوب آره هست!... ولی مثل این نمیشه که با هم توی خونه زندگی کنیم.. راستی تو از من بزرگتری نه 

- آره

- باورم نمیشه که ازدواج کرده باشی و طلاق گرفته باشی اصلا به قیافه ات نمی خوره

به سادگی کلامش خندیدم و گفتم: مگه قیافه ازدواج کرده ها و طلاق گرفته ها چه جوریه؟!

بی معطلی جواب داد: مثل روشنک! اوووووه خبیث و طلبکار

با شنیدن اسم روشنک گوشام تیز شد. اما قبل از اینکه بخواهم چیزی ازش بپرسم زن عمو صدامون زد نفس رفت و منم گفتم که بعد از تعویض لباس پیششون میرم

لباس پوشیده ای رو انتخاب کردم و شالم رو روی سرم انداختم بیرون رفتم همه توی آشپزخونه جمع بودند. زن عمو بهم یه لیوان شربت داد. رفتار بی تکلفشون باعث می شد که احساس نکنم که مهمونم 

***

نهاد همونطور بود که نفس گفته بود شنگول!... به محض دیدنم اونقدر آسمون رو به ریسمون بافت و حرف زد و از کار و بار گفت و از اخلاق بد نوید و پدربزرگ و بدی آب و هوا شکایت کرد و گفت و گفت که توی یکساعت بدون اینکه بخواهم از تمام جیک و پیک زندگیش با خبر شدم حتی فهمیدم که یه دوست دختر پنهانی به اسم مینا داره ! وقتی که خودش رو تخلیه اطلاعاتی کرد تازه یادش به من افتاد شروع کرد به پرسیدن سوال های ریز و درشت و حینی که داشتم یه سری از مسائل رو که قابل گفتن بود رو بازگو می کرد به شدت احساساتی می شد و یه جاهای به آوید و آوینا فحش میداد و یه جاهایی به بی عرضگی امیرحسین و فرشته و من لعنت می فرستاد. زن عمو و عمو انگار به این برخوردهای عجیب پسرشون عادت داشته باشن بی توجه به همه آلودگی های صوتی که نهاد ایجاد کرده بود غرق سریال تلوزیون مشغول تخمه شکستن بودند و فقط نفس بود که هر از چندگاهی به برادرش هشدار میداد که دست از حرافی برداره و اونهم با بی قیدی دستش رو تکون میداد و باز به پرسیدن ادامه میداد و من دلم می خواست جای نوید باشم که توی اتاق خودش داشت از تنهاییش لذت می برد. بالاخره وقتی نهاد همه حس کنجکاویش رو ارضا کرد با گفتن اینکه برم برای خواهر بزرگه یه لیوان شربت خنک بیارم خیالم رو از بابت خودش برای پذیرفتن من در جمع خانوادگیشون راحت کرد. البته هنوز نادر و همسرش رو ندیده بودم و انگار قرار هم نبود که ببینم چون نباید کسی از اومدنم چیزی می دونست، هر چند دو به شک بودم که عمو چطور به نهاد دهن لق که به من تازه از راه رسیده دوست دختر مثلا پنهانیش رو لو میداد اعتماد کرده چون به نظر من به محض اینکه فردا پدربزرگ رو میدید اولین جمله ای رو که به زبون می آورد این بود: سلام آقاجان دیروز یه دختره اومده خونمون که هم دختر عمو تایمازه و هم یه ازدواج بی سرانجام داشته و الان بیوه است!

***

زن عمو مضطرب به روی من خندید و من به سادگی رفتارش... با اونهمه اضطراب ریخته شده به جونش به خاطر زیرآبی رفتن جلوی پدرشوهر سختگیرش می خواست منو آروم کنه... دست منو محکم توی دستش گرفت و دنبال خودش کشید. از سردری که درست مثل مال خودشون بود رد شدیم . حیاط خونه ها درست مثل هم بود. حدس زدم که معماری خونه ها مثل هم باشه ...زن عمو تند تند حرف میزد

- بی بی رو ببینی عاشقش میشی خیلی زن خوب و مهربونیه ... ای خدا از دست این تورنگ ، بعد اینهمه سال آخه من چطور برم بگم تو دختر تایمازی می ترسم پیرزن بیچاره پس بیفته!

زن عمو همچنان آسمون و ریسمون رو بهم می بافت و منو دنبال خودش می کشید...مجال فکر کردن نداشتم زن عمو با حرف های تند و تندش رشته افکارم رو رابرا پاره می کرد و منم سعی نمی کردم مانعش بشم... بی بی! هیچ تعریفی از مادربزرگ نداشتم ... لابد شبیه همون هایی بود که توی تلوزیون نشون میداد... همون بی بی هایی که یه چارقد سفید دور صورت های گرد تپلشون می بستن و موهای یکدست سفیدشون رو فرق وسط باز می کردن و توی جیب لباس گل گلیشون یه عالمه نخود و کشمش داشتن!

زن عمو ایستاد و یه نفس عمیق کشید منم ایستادم و نفسم رو حبس کردم ... کسی توی دلم زار زار گریه می کرد من چرا هیچ تعریفی از بی بی نداشتم! چرا بی بی های توی تلوزیون همشون مثل هم بودند اگه بی بی من مثل اونها نبود چطوری باید تعریفش می کردم! از کجا باید می شناختمش!

زن عمو در زد ... چرا توی اون خونه دراندشت انگار کسی وجود نداشت. بدون اینکه اذن دخول بگیره درو باز کرد و داخل رفتیم اتاق نسبتا روشنی بود و اولین چیزی که توش جلب توجه می کرد یه تخت بزرگ بود و من اونجا یه زن خمیده دیدم که با دستهای چروکیده اش به عصاش تکیه زده بود. تپل نبود و روسری سفید و پیراهن گل گلی نداشت ... لباساش سرتاسر مشکی بود . بدون اینکه سرش رو بچرخونه تا ببینه کیه که وارد شده گفت: آساره جان ... خوب شد اومدی مادر نمی دونم باز این احمد و فخری کجا رفتن گلوم پاره شد بسکه صداشون کردم 

زن عمو به سمتش رفت دستش رو انداخت زیر بازوی نحیفش ... مگه بی بی ها لپ گلی نبودن؟!... تازه منو دید چشماش رو تنگ کرد و گفت: این دختر کیه آساره؟

من کیم؟ ... من کیتم بی بی؟!... من دختر پسرتم!همون پسری که داغدارشی و واسش لباس سیاه پوشیدی؟ داغدارش هستی؟ واسه اونه که لباس سیاه پوشیدی؟ تردید مثل زالو به جونم افتاده بود و خونم رو می مکید. زن عمو به تته پته افتاد

- این؟!... چیز! این...

اشاره به نزدیک می کنی زن عمو پس چرا من اینقدر دورم؟ بازوش رو از دست زن عمو بیرون کشید و تق تق کنون با عصاش اومد طرفم و من انگار به زمین میخ پرچ شده بودم . توی صورتم دقیق شد. چند لحظه بدون پلک زدن به هم خیره شدیم . دست چروکیده اش رفت سمت دهنش و انگار چیزی شک زده اش کرد. با تاخیر برگشت سمت زن عمو و پرسید: این دختر کیه آساره؟

زن عمو درمونده بهم نگاه کرد و من دست بی بی رو توی دستام گرفتم . موجی از گرما تنم رو درنوردید و من بی اینکه بخوام لبخند زدم. بی اینکه بخوام پلک زدم و اشکم بی اینکه بخوام چکید. 

- من دختر تایمازم بی بی

رنگ از رخش پرید ترسیدم و خودم رو به بازوش رسوندم و هیکل ظریفش رو توی پناهم گرفتم. چشم از چشمام بر نداشت خفه زمزمه کرد: دیدم صورت آشنایی داری!

با کمک زن عمو برش گردوندیم روی تخت. حاضر نشد دراز بکشه روی لبه تخت نشست و من کنارش روی زمین نشستم و سرم رو گذاشتم روی زانوهاش. دستش رو کشید روی موهام و من نمی دونستم با اینهمه خوشبختی چه کنم!

- آقاجان!!!!

صدای ترسیده زن عمو همه مون رو از اون خلسه بیرون کشید عمو هراسون دنبال پیرمرد عصبانی که داخل اتاق پریده بود رسید. چشم پیرمرد که به من افتاد به سرعت به طرف عمو برگشت و گفت: کار خودت رو کردی؟!

ترسیدم... از پدر بزرگم ترسیدم خودم رو به بی بی چسبوندم و دامن سیاه رنگش رو چنگ زدم

قد بلند بود. موهای پرش یکدست سفید بود و من ردی از چهره نوید رو توی صورتش دیدم. توی چشماش آتیشی بود که اگر چه انگار متوجه من نبود ولی من توش بدجوری سوختم 

بی بی دستش رو روی شونه ام گذاشت

عمو خودش رو بینمون انداخت و گفت: آقاجان می خوای چیکار کنی

آقاجان توی صورتش براق شد: تو! تو می خواهی چیکار کنی ... چی می خواهی دیگه... فکر می کنی نمی فه...

عمو هراسون حرفش رو قطع کرد و گفت: آقاجان!

صدای بی بی بلند شد: آساره، تورنگ هردوتون برید بیرون

بلاتکلیف به صورت بی بی چشم دوختم. 

تورنگ- ولی خانم جان!

بی بی – می خوام با آقاجانت حرف بزنم

عمو اومد سمتم تا از زمین بلندم کنه که بی بی نذاشت: این دختر بمونه!

عمو بی طاقت گفت: تیارا برای چی؟ نمی خوام آقاجان چیزی بهش بگه

آقاجان با غضب توپید: تو نگرانشی؟!!!!

بی بی – تورنگ برو پسرم

زن عمو دست عمو رو گرفت و از اتاق بیرون رفتند و همینکه در پشت سرشون بسته شد شش های من برای بلعیدن هوا به تقلا افتادند

بی بی – می خواهی نوه ام رو هم ازم دور کنی؟!

آقاجان- شاهزاده خانم! تو نمی دونی ...

بی بی – بذار ندونم! نمی خوام بدونم!... فقط بدون اینهمه سال باهات زندگی کردم و پا به پات توی توی غم و شادیت شریک شدم و هر چی گفتی گفتم چشم! حالا یه چیزی ازت می خوام... بذار این دختر پیشم بمونه چشماش مثل چشمای تایمازمه

و انگار بیشتر از این نمی تونست تحمل کنه که منو بغل زد و هق هقش پیچید توی اتاق . آقاجان کلافه به من چشم دوخت توی چشماش یه عالمه نگرانی بود. فقط زیر لب زمزمه کرد: نباید می اومدی دختر!

خواست از اتاق بره بیرون ... نمی تونستم بذارم همین طوری بره ... من اومده بودم تا نوه اولادی بزرگ باشم! خودم رو از آغوش بی بی بیرون کشیدم و دویدم جلوش... با اخم های درهم بهم نگاه کرد و انگار که تاب نیاره نگاهش رو ازم دزید ... با ته مونده شهامتم لب زدم: همین! نباید می اومدم؟!... همین پدررربزرگ... نمی خوای منو ببینی؟ گناه پدرم اینقدر نابخشودنی بود که باید دامن منو هم بگیره... اینقدر ازم متنفری؟ منو ببین من نوه اتم! بی کس و کار ... بی پدر و مادر... اونقدر بدبختی کشیدم که توی باورت هم نمی گنجه... می دونی چرا چون شما نخواستی که من ببینی؟ نخواستی که واسم بزرگ تری کنی... ولی من اینجام! شما پدربزرگ منی

اشک هام رو پاک کردم و به بی بی اشاره زدم و گفتم: شاهزاده خانومتم بی بی منه! نمی خواستی واسه بابام پدری کنی خوب! اون از حقش گذشت و رفت ولی من از حقم نمی گذرم آقاجان اومدم برام پدری گنی بزرگی کنی

دماغم رو بالا کشیدم و لجوجانه به صورت برافروخته اش نگاه کردم توی صورتم براق شد و گفت: برو بیرون از این خونه همین الان برگرد به همون جایی که تا الان بودی و فراموش کن که مارو دیدی

صدای اعتراض بی بی بلند شد: آقا میرزا!

اشکام رو با پشت دست پاک کردم و گفتم: بهتون که گفتم آقاجان من از حقم نمی گذرم!

***

توی اتاقم نشسته بودم و داشتم رمان بی سر و تهی رو از زور بی حوصلگی می خوندم بعد از اون عرض اندامم پیش آقاجان بعد از اینکه با دو خودم رو رسونده بودم به خونه عمو تازه فهمیدم که چه غلطی کردم و همه شهامتم ته کشیده بود و حتی توی این دو روز به بی بی هم سر نزده بودم. همه رفته بودند برای یه دورهمی خانوادگی و من که اصلا آمادگی رویارویی با خانواده ام رو نداشتم توی خونه تنها مونده بودم و نون و پنیر سق میزدم و سلول ها خاکستری مغزم رو برای کتابی که هیچ جذابیتی برام نداشت حروم می کردم . بی حوصله از جام بلند شدم تا برم حداقل تلوزیون ببینم. دلم نمی خواست به خانواده ام که الان توی خونه روبرویی جمع بودند فکر کنم ... به خنده هایی که بدون من توی فضای خونه اشون می پیچید . به اعضای خانواده ای که خواسته شده بودند . به پدربزرگی که به صراحت گفته بود باید برای همیشه یادم بره که هست و فکر نکرده بود که چطور باید یادم بره وقتی هست همین روبرو و داره برای نوه هاش هندونه قاچ می کنه و واسه من فقط شاخه شونه کشیده که برم گمشم

خودم رو روی مبل ولو کردم و فکر کردم که من چه مدته که آواره ام ... از این خونه به اون خونه ... هی عین توپ فوتبال شوت شدم از خونه خانم امجد به آرایشگاه فرناز و از اونجا به خونه آوید و بعد خونه یزدان و بعد خونه عمه یزدان و خونه آقاجان و حالا خونه عمو و نقطه اشتراکشون همیشه این بوده که من فقط یه بار اضافی بودم که خواسته نشدم و پرت شدم بیرون من حتی توی خونه عمو هم کاملا پذیرفته نشده بودم و نگاه نوید هنوز هم بوی غریبگی میداد. از حال یزدان در حد یک اس ام اس باخبر بودم خوبی؟ خوبم ! نمی خوای برگردی؟ تازه رسیدم ! و سکوت چند روزه اش رو نمی خواستم برای خودم معنی کنم ... مسلما کسی که ازم خواسته بود به سادگی ازش رد نشم به سادگی ازم رد نمی شد. با حس سنگینی یه نگاه چشمم رو از تلوزیون خاموش روبروم گرفتم و به بالای سرم دوختم نوید بود و روی لبش لبخندی بود که هیچ خوشم نمی اومد سرم رو پایین انداختم و سلام سرسری کردم و از جام بلند شدم تا به اتاقم پناه ببرم.

- کجا خانوم قدم ما شور بود؟!

اولین بار بود که مخاطب قرارم میداد و این نه تنها حس خوبی نداشت بلکه منو می ترسوند. با اینحال نمی خواستم وجهه اون دختر به اصطلاح قوی که جلوش ساخته بودم رو خراب کنم برای همین برگشتم و با اعتماد به نفس نداشته ام گفتم: نه فقط تلوزیون برنامه خاصی نداشت اینه که گفتم برم توی اتاقم استراحت کنم

یه تای ابروش رو بالا فرستاد و با تمسخر گفت: نمی دونستم علم غیبم داری دختر عمو

توی آنالیز تفاوت بین دختر عمو گفتن یزدان با دختر عمو گفتن نوید بودم که با جمله بعدیش آچمزم کرد: آخه حتی به خودت زحمت نمیدی تلوزیون و روشن کنی!

قبل از اینکه بخوام جوابی بهش بدم ذهنم رفت سمت این موضوع که مگه از کی اینجاست! بی اختیار عقب گرد کردم که برم سمت اتاقم که با چند گام بلند خودش رو بهم رسوند و محکم کوبیدم به دیوار راهرو و توپید: وقتی که دارم باهات حرف میزنم عین چی سرتو ننداز پایین و برو

دلم از تحقیرش سوخت و سوزش به چشمم رسید و منو از خودم واسه این گریه بی موقع متنفر کرد با اینحال توی چشماش زل زدم و گفتم: چرا ؟!

انگار از چیزی بی قرار بود که برای چند لحظه از فشار دستش کم کرد و لعنتی زیر لب نمی دونم نثار من کرد یا هر کس دیگه ای ولی باز برگشت سمتم و دستش رو گذاشت بالای سرم و توی صورتم زل زد و من نمی دونستم به بازوم که میون فشار انگشتاش در حال له شدن بود فکر کنم یا نفس های عصبانیش که توی صورتم پخش می شد

- واسه هر چی که اومدی اینجا باید بهت بگم که هیچی بهت نمی ماسه اینه که بهتره تا ضرر نکردی بری رد کارت واگر نه ...

حالت نگاهش تغییر کرد و جور خاصی سر تا پام رو کاوید و با لحن بدی گفت: خوشگلم هستی و بیوه هم که هستی و ...

دیگه نوید به نظرم یه پسر عمو گنده دماغ نبود که به خاطر سربار شدن دخترعموش عنق شده... یه عوضی احمق بود که لازم بود بهش یاد بدم که حد حدود خودش رو نگه داره ... من اینهمه سختی نکشیده بودم که بیشعور از خودراضی از شرافتم چماقی برای تهدید بتراشه ... دستم بالا رفت محکم زیر گوشش پایین اومد جوری که پوست سفیدش همون لحظه سرخ شد و چشماش تا آخرین درجه گشاد شد... با ناباوری به خوشحالی دویده توی چشماش خیره شدم ... یه لحظه گیج شدم ... دستش رو از روی بازوم برداشت و به دیوار روبرو توی اون راهروی باریک تکیه زد و من هنوز با بهت به لبخند کش اومده توی صورتش نگاه می کردم که واقعا رنگی از شادی داشت ... 

تعجب رو گذاشتم واسه یه وقت دیگه و داد زدم: تو به چه جراتی....

- من غلط کردم خوب شد؟

دیگه نمی تونستم تعجب رو بذارم برای بعد ... چی گفت؟ با سوءظن بهش نگاه کردم ... نوازش وار جای سیلی رو لمس می کرد و صورتش تماما می خندید 

- گفتم که غلط کردم... مرد نیستم اگه یه بار دیگه همچین چیزی رو از جانب من ببینی

تنه اش رو از دیوار راهرو جدا کرد و با یه ببخشید از خونه زد بیرون 

درک رفتارش برام خیلی سخت بود. چیکار کرد؟! مثلا منو آزمایش کرد می خواست ببینه از اوناشم یا نه! درد تحقیر سرتا پام رو سوزوند. چقدر بدبخت شدی تیارا! کی بودی چی شدی ... چی شد که به اینجا رسیدی؟ افتان و خیزان خودم رو به اتاقم رسوندم. اتاقم! اتاق عاریه ای از عمویی که پسرش تست می کرد ببینه چه کاره ام! روی تخت عاریه اییم افتادم... همین چند سال پیش بود که توی خونه پدرم زندگی می کردم خونمون اجاره ای بود و وضعمون توپ نبود ولی چیزی عاریه ای نبود! کسی به خودش جرات نمی داد شخصیتم رو اینطور لگد مال کنه. با ویبره رفتن گوشی ام متوجه اش شدم یزدان بود اس داده بود خوبی؟

نوشتم: نه!

دو ثانیه هم از پیغام دلیوری نگذشته بود که گوشیم میون دستای عرق کرده ام لرزید . زنگ زده بود . رد تماس دادم و نوشتم نمی تونم صحبت کنم

نوشت: دیوونه ام نکن پا میشم میام رامهرمز ها!

یه نسیم خنک از دلم گذشت . یزدان باورم داشت. تستم نکرده بود از همون شب اول توی کلانتری حرف هام رو باور کرد که افتاد دنبال کارام و از دست آوید خلاصم کرد. باورم کرد که اجازه داد برم دنبال خانواده ام ... به من گفته بود که زنی به سرسختی من ندیده ... نفسم مقطع شده بود و آماده یه بارش طولانی بودم باز گوشیم لرزید نوشته بود: تیارا! جون به سرم کردی دختر، کسی اذیتت کرده اونجا

اذیتم کرده بود. نوید! همون که نسبتش با من درست مثل نسبت تو با من بود . پس چرا تو خوب بودی و حمایتگر و اون نیست!

دوبار گوشیم لرزید باز زنگ زده بود. اینبار جواب دادم 

- الو؟! تیارا خوبی ؟ حرف بزن ببینم

خودم از شنیدن صدام متعجب شدم: سلام

- سلامو.... آخه من به تو چی بگم. همین فردا میام دنبالت نمی خوام اونجا بمونی اذیتت کردن مگه نه!

دلیلی نداشت بهش چیزی بگم. نوید قول مردونه داده بود... اصلا همش یه امتحان مسخره بود! خوب منو نمی شناخت . هق زدم: آقاجان گفت برم گمشم.... گفت بهتره برگردم به همون جایی که ازش اومدم و یادم بره که وجود داره

صدای یزدان به شدت کلافه بود: به درک! بیا پیش خودمون!... مگه من بهت نگفته بودم اینا قلب و احساس ندارن! 

حالا که بغضم شکسته بود دیگه نمی تونستم خوددار باشم و میون اینهمه هق هق حرف زدن به نظرم غیرممکن میومد... صدای یزدان مهربون شد: گریه نکن دختر خوب... تا حالا بهت گفتم وقتی گریه می کنی چقدر زشت میشی؟!... برو یه دستمال بردار توش فین کن اینقدر دماغت رو نکش بالا اه حالمو بد کردی

به سختی گفتم: تا حالا بهت گفتم که شوخی هات خیلی بی مزه ان!

- همینقدر که حواست رو پرت کنن کفایت می کنه

سکوت کردم! ... یه جمله مدام توی ذهنم رژه می رفت " کاش اینجا بودی یزدان" ولی تصمیم نداشتم اینو بهش بگم 

- نمی خوای برگردی؟!

- الان بهترم!

- می خوای بمونی تا هی سوهان بکشن به اعصاب نداشته ات!

- مجبورم

- د نیستی.... 

- یزدان!

- یزدان و کوفت! یه بار دیگه ببینم حالت اینجوری خرابه پا میشم میام اونجا با پس گردنی برت می گردونم!

- باشه قبول... دیگه باید قطع کنم

- مطمئنی خوبی

- آره ... فکر کنم شوخی های بی مزه ات اثر کرد

صداش دلم رو یه جوری کرد: مطمئن باشم؟! هووووووم!

نفس عمیقی کشیدم تا بتون لرز صدام رو مخفی کنم: خوبم

- قول میدی که اگه طاقتت تموم شد بهم خبر بدی 

- قول میدم!

- آفرین دختر خوب!

- من دیگه برم... کاری نداری

- مواظب خودت باش

- تو هم ... 

گوشی رو قطع کردم... حس می کردم که اینهمه دردی که دارم توی وجودم تلنبار می کنم داره تبدیل میشه به یه دمل چرکین و از اون روزی می ترسیدم که این دمل سر باز کنه و زندگیم رو سر تا پا کثافت کنه ... نمی خواستم روزی باعث سرافکندگی پدر و مادرم بشم... نمی خواستم یه روز اونقدر پر از نفرت بشم که انسانیتم رو زیر پا بذارم ... باید قبل از اینکه به مرز انفجار می رسیدم از این مرحله رد می شدم! با یه تصمیم آنی پریدم توی دستشویی و صورتم رو از رد اشک پاک کردم به اتاق برگشتم و با وسواش لباس انتخاب کردم. یه تونیک سفید پوشیدم که کمر بند حصیری قهوه ای داشت با یه کتون قهوه ای ستش کردم و شال ام رو مدل کرواتی سرم کردم... می خواستم موقعی که با خانواده ام روبرو می شدم خوشتیپ به نظر برسم ... نفس عمیق کشیدم و از یک تا ده معکوس شمردم تا بتونم به استرسم غلبه کنم... از در نیمه باز روبرویی گذشتم و دنباله صدای خنده هایی که توی کل فضای حیاط بزرگ آقاجان رو پر کرده بود گرفتم تا به اون جمع خانوادگی رسیدم....

اولین کسی که متوجه ورودم شد نهاد بود با چشم های متعجب به صورت مصمم خیره شد و گامی به سمتم برداشت. مسلماً قصد نداشت که به جمعشون دعوتم کنه، حس کردم که می خواد قبل از اینکه بقیه متوجه من بشن یه جوری دست به سرم کنه ، لبخند کجی زدم و هم نوا با قدم های اون به جلو قدم برداشتم، هراس رو توی چشماش می دیدم و نمی تونستم توضیحی براش پیدا کنم. وقتی آقاجان و بی بی از حضور من خبر داشتند چه دلیل داشت که بقیه ندونند

- تیارا!

با صدای نفس که من به اسم می خوند همه سر برگردوند. به چشمای بی بی خیره شدم نیاز داشتم تا از مهربونی دویده توی اون چشم ها یکم نیرو بگیرم همین یکساعت پیش نوه عزیزش همه نیروم رو تحلیل برده بود. بعد از بی بی به صورت بشاش آقاجان نگاه کردم و در عین ناباوری احساس کردم که زیاد هم از این حضور بی موقع من ناراضی نیست

دختر تپل مپل ریزه میزه ای که با اون جمع کمتر همخوانی داشت با صدای زیرش گفت: نفس جان معرفی نمی کنی

نفس مردد به چهره در هم عمو نگاه انداخت اونم مثل من نمی تونست بفهمه چرا عمو منو قایم می کنه! اصلا مگه خود عمو نبود که اصرار داشت توی خونه تنها نمونم. حالا این اخم های در هم چه معنی می تونست داشته باشه . سعی کردم چهره خونسردی به خودم بگیرم و کار معرفی ام رو به بی بی بسپارم . از میون جمعشون گذشتم و جسورانه بین بی بی و آقا جان ایستادم و حتی با پرروی به بساط کبابی که همه دورش جمع شده بودند ناخنک زدم. از صدای بلند خنده ای سرم رو بالا گرفتم پسر جوانی گفت: یکی نمیگه این خانوم کیه؟ چه خودمونی هم هست

دست بی بی دورم حلقه شد و رو به دو زن تقریبا میانسال که کنارش ایستاده بودند گفت: تیام، ترنگ... این تیاراست دختر تایماز

نگاهی به عمه هام کردم... توی نگاه هر دوشون چیزی میان محبت و ناباوری موج می زد اون یکی که به نظر جوونتر می اومد پیشقدم شد و منو محکم توی بغلش گرفت و بارها صورتم رو بوسید . اون یکی منو از توی بغلش بیرون کشید و در حالی که منو به خودش فشار می داد رو به خواهرش اعتراض کرد: تیام بذار دختر برادرم رو ببینم 

توی صورتم دقیق شد و قطره اشکش چکید: وای خدای من، آقاجان بالاخره گمشده ات رو پیدا کردی!

متعجب شدم... سورپرایز شدم! من! منظورش خود من بود؟! ... من گمشده آقاجان بودم؟ به حالت پرسش به عمو خیره شدم... با نگاهش بهم اطمینان داد که برام توضیح میده و من نخواستم عمو رو جلوی جمع سوال پیچ کنم

عمه تیام دختر ریز میزه رو بهم نشون داد و گفت: عمه جون فدات شم این زهراست. دختر منه 

زهرا خیلی سرد منو در آغوش گرفت... توقعی هم ازش نداشتم به نظر 16 یا 15 ساله میرسید و دقیقا رفتارش به سنش می خورد عمه پسری رو که خندیده بود رو هم نشونم داد و گفت: اینم محمد پسرم

محمد دستم رو به گرمی فشرد و گفت: گفتم از خودمونی ها 

و باز خندید 

عمه ترنگ دو دختر دوقلو رو نشونم داد و گفت: اینا هم دخترای منن پریا و پریناز لازم نیست که بگم دوقلو ان 

مسلما لزومی نداشت اونقدر که شبیه هم بودند. یک هو بی بی و عمه ها گردم رو گرفتن و همگی شروع کردند به گریه کردند و من حیرون میونشون ایستادم و تا اونجا که می تونستم به محبت هاشون جواب میدادم در حالی که نمی توستم فکرم رو از این موضوع که عمه ترنگ گفته بود که من گمشده آقاجان هستم خلاص کنم... یعنی آقاجان دنبال من گشته بود؟!

محمد باز با صدای بلند خندید و گفت: بیا اینور دختردایی... 

و رو به جمع گریانی که من هر لحظه توی بغل یکیشون چرخ می خوردم گفت: اه بسه بابا چقدر تف مالیش می کنین

عمو دست منو گرفت و کنار کشید و گفت: بسه آباجی ها چه خبرتونه دادار دودور راه انداختین بچه حیرون شد!

عمه تیام باز قربون صدقه ام رفت: قربونش برم داداش شبیه تایمازه ... از اون روزی که گفتی دیگه داداشمون از دستمون رفته یه چیزی همیشه گوشه قلبم سنگینی می کرد که برادرم توی غریبی مرد... حالا که یادگارش اینجاست می تونیم جبران کنیم

برام عجیب بود که آقاجان همه اینها رو در سکوت مطلق و با آرامش کامل نظاره گر شد... چطور مردی که از من خواسته بود که برم و دیگه بر نگردم اینطور با خونسردی از ابراز علاقه دخترهاش به من می گذشت و هیچ براش مهم نبود که من هر لحظه بیشتر و بیشتر دارم به جمعشون رسوخ پیدا می کنم 

نهاد هنوز مضطرب به نظر میرسید و رفتارش ناشیانه بود.سیخ های کباب رو از روی آتیش برداشت و گفت: ای بابا ... اینقدر آبغوره گرفتین کبابا زغالی شدن من آبدار دوس داشتم!

بی خیال کنار آقاجان ایستادم و اصلا به روی خودم که دو روز پیش چطور داد و بیداد کردم. از سنگینی نگاه کسی سرم رو بالا آوردم . نوید بود بی اختیار فاصله ام رو با آقاجان کم کردم . آقاجان متعجب به منو بعد به مسیر نگاهم چشم دوخت و دست آخر با اخم های توی هم نوید رو پایید 

زن عمو پسرش رو دعوت کرد: بیاد پسرم ... کجا رفتی تو یهو بیا کباب بخور تا از دهن نیفتاده

نوید بی حرف به جمع پیوست. با پیشنهاد بی بی همه داخل رفتیم و دور سفره ای که عمه ها با سلیقه چیدن نشستیم، با وجود همه تعارف های بی بی و قربون صدقه های عمه ها نمی تونستم چشمم رو از نگاه تیز آقاجان که روی نوید زوم شده بود بگیرم! 

غذا رو خورده و نخورده آقاجان نوید رو صدا زد و برد به یه اتاق دیگه، احمقانه بود ولی نگران بودم آقاجان چیزی فهمیده باشه و بخواد نوید رو بازخواست کنه. با حواس پرت آخرین لقمه کباب به قول نهاد ذغالی رو از دست عمه تیام گرفتم و با بی میلی بهش گاز زدم. دلم می خواست با عمو تنها بمونم تا بپرسم چجوریاست که من گمشده آقاجان هستم. ولی انگار قرار نبود این فرصت رو بدست بیارم چون به پیشنهاد عمه ها دوباره به حیاط برگشتیم تا من بتونم از برادرشون براشون تعریف کنیم و من نمی دونم چی شد که نه تنها از برادرشون گفتم و از زن برادرشون بلکه تمام زندگی خودم رو هم ریختم رو دایره و دست آخر داشتم برای چشمای مشتاق اشکیشون از اون یکی برادر زاده ندیده اشون می گفتم. اشتیاق غیرقابل وصفشون برای شنیدن از یزدان منو شگفت زده کرده بود. تنها چیزی که من در وجود این دو تا عمه می دیدم یه عالمه دلتنگی و محبت بود و نمی فهمیدم چرا هر چی که ازشون شنیده بودم بدی و قساوت قلب بود و بس! توی دلم الهام رو مقصر دونستم اون بود که فکر یزدان رو در مورد همه اعضای خانواده پدریش منفی کرده بود. عمو با قیافه درهم اومد پیشمون و گفت که بهتره برگردیم خونه و در مقابل خواسته عمه ها که هر کدوم می خواستن منو ببرن پیش خودشون به شدت مخالفت کرد و من نمی دونستم چی عمو مهربون چند ساعت قبلم رو اینقدر بهم ریخته. دو قلو های عمه ترنگ هم هر چی واسه عمو مزه ریختن افاقه نکرد و آخرش منو زن و عمو نفس و نوید برگشتیم خونه. و عمو و نهاد برای انجام کاری بیرون رفتن. بعد از خوردن یه غذای عالی هر کسی رفت توی اتاق خودش تا استراحت کنه . روی تخت دراز کشیدم و به نوید فکر کردم . بعد از اینکه از پیش آقاجان اومد اونقدر قیافه دلگیر و بهم ریخته ای داشت که دلم براش سوخت و آرزو کردم کاش جلوی آقاجان اونطوری عکس العمل نشون نمی دادم . من اومده بود تا به این خانواده پیوند بخورم نه اینکه پیوندی رو از بین ببرم. از طرفی هم فکر اینکه آقاجان به خاطر من باهاش دعوا کرده یه جورایی ترغیبم می کرد که با بدجنسی یه لبخند خوشحال صورتم رو از هم باز کنه. واسه همین می خواستم مطمئن بشم که علت گرفتگی نوید به من مربوطه یا نه؟!، با اینکه خیلی به کاری که می کردم مطمئن نبودم ولی از جام بلند شدم و رفتم اتاق نوید. پشت در اتاق چند تا نفس عمیق کشیدم و سعی کردم به اون قسمت راهرو که با زور بازوی نوید بهش چسبیده بودم نگاه نکنم. قبل از اینکه پشیمون بشم چند ضربه به در زدم. صدای نوید بلند شد: بفرمایید.

مردد بودم. تصمیم گرفتم برگردم که در باز شد و نوید با قیافه متعجب به من چشم دوخت. دستپاچه شدم نمی دونستم چی بگم که سرد گفت: بیا تو.

دعوتش رو رد نکردم و داخل اتاقش شدم. بدون اینکه نگاهی به اتاقش بندازم روی صندلی کنار میز کامپیوتر نشستم و سرم رو پایین انداختم . نوید بدون اینکه درو ببنده روی لبه تخت نشست و گفت: چیزی شده؟

لب هام رو به هم فشار دادم. من اینجا چه غلطی می کردم. اصلا اگه آقاجان هم دعواش کرده بود حتی اگه یکی هم خوابونده بود زیر گوشش هم حقش بود. اگر هم که نه خوب هیچی دیگه. حالا من اومده بودم اینجا که مثلا بگم چی ؟

- نمی خواهی چیزی بگی؟

توی صورتش نگاه کردم. آروم بود ولی چشماش سردی و غم رو با هم داشت و زاویه لب هاش از روی غم توی چشماش به طرف پایین کشیده شده بود

- آقاجان باهات دعوا کرد؟

طلبکارانه گفت: با اون حرکت تو که انگار جن دیدی توقع چیز دیگه ای داشتی؟

از لحن طلبکارش حرصم گرفت: چه خوب. حقت بود

و از جام پاشدم که برم و زیر لب غر زدم: خاک تو سرت تیارا

- تیارا

بر گشتم خنده اش رو قورت داد و گفت: اومدی دل منو بسوزونی؟ بگی حقم بوده که آقاجان دعوام کنه؟ مگه دو سالته؟

تلخ گفتم: نه مگه بیوه دو ساله هم داریم؟!

خنده اش از توی صورتش محو شد و فکش منقبض: قرار نیست واسه یه اشتباه صدبار عذر خواهی کنم

- نیومده بودم عذرخواهیت رو بشنوم فقط...

- فقط چی؟

- نمی خواستم اینجوری بشه. آقاجان چیزی فهمید؟

نفسش رو بیرون داد و گفت: بشین

اینبار دعوتش رو رد کردم و گفتم: راحتم! نگفتی؟

لجوجانه گفت: من ناراحتم. خوشم نمیاد وقتی با کسی حرف میزنم....

و حرفش رو قورت داد من ولی جمله اش رو کامل کردم: دوست نداری مخاطبت جلوت علم باشه نه؟!

دستهاش رو توی هوا تکون داد و گفت: بس کن. چی دوست داری بشنوی. نه به آقاجان نگفتم که تهدیدت کردم. حالا هم می تونی بری.

لبم رو از داخل گاز گرفتم.خودم رو کنترل کردم تا سرش داد نزنم. در عوض با آرامش گفتم: یکی رو می شناختم که خیلی بد به نظر می اومد . رفتارش جوری بود که انگار از اذیت کردن من لذت می برد ولی داشت بهم هشدار میداد تا از خطر دورم کنه. نمی خوام راجع بهت قضاوت کنم. می خوام خوشبینانه فکر کنم که تو هم داری با این رفتارت بهم کمک می کنی تا از چیزی که برام بده فاصله بگیرم.

متعجب بهم زل زده بود با اجازه ای گفتم و از اتاقش بیرون اومدم. قبل از اینکه در اتاقم رو باز کنم دستی رو روی شونه ام احساس کردم برگشتم نوید بود. دستش رو پایین انداخت و به جایی گوشه راهرو زل زد. شاید داشت به اون گلدون خالی باریک و بلند نگاه می کرد. لب زد: آدم های دور و برت به اون خوبی که نشون میدن نیستن!

توی اتاقش رفت و دور بست و منو توی بهت حرفش جا گذاشت 

تمام طول روز تا وقتی که برای نماز مغرب پاشدم تا وضو بگیرم سعی کردم تا جمله نوید رو از ذهنم دور کنم نمی خواستم اون مایع سیاه چسبناک باز دوباره و اینبار با اسم شک اونهم نه به هرکسی به اعضای خانواده ام دور قلبم رو احاطه کنه. وقتی که سیاه می شدم . وقتی بدبین و شکاک می شدم خودم بیشتر از هر کسی در عذاب بودم و حالا فکر می کردم که دیگه جونی برای عذاب کشیدن ندارم. متنفر بودم از اینکه یه نفر مدام توی ذهنم رژه می رفت و تاکید می کرد" یه جای کار می لنگه تیارا" و من از این پای لنگ که پای ثابت زندگیم بود هیچ خوشم نمیومد. سر و صدای مشتاق نفس از اومدن عمو همزمان شد با دادن سلام نمازم ، تسبیحات حضرت زهرا رو نگفتم و با همون چادر نماز به استقبالش رفتم. نگاه نوید روی چادر نمازم چسبیده بود و انگار خیال کنده شدن نداشت. من ولی بی توجه به اینکه چرا باید نماز خوندنم برای نوید سوال لاینحل باشه یه سلام بلند بالا به عمو کردم. عمو با خوشرویی بهم جواب داد و آروم گفت: الان میام که با هم حرف بزنیم به نظر میاد که بازهم چشمات پر از سوال شده، راستی چقدر چادر بهت میاد دخترک.

لبخندم که اصلا هیچ جوره جمع نمی شد رو به هر زحمتی بود قورت دادم و رفتم کمک زن عمو و اونم بعد از کلی تعارف که کاری نداره و اینا منو فرستاد توی هال و منم ترجیح دادم توی اتاقم منتظر عمو بمونم که البته خیلی طول نکشید. نمی دونستم از کجا شروع کنم 

- عمو ؟ ....

عمو بی مقدمه شروع کرد به حرف زدن: چه توقع دیگه ای داشتی می خواستی جلوی خواهرام پدرم رو چه جوری جلوه بدم؟

- منظورتون چیه

- منظورم واضحه دخترک، فکر کن وقتی خواهرا بفهمن که آقاجان دلش نمی خواست تایماز پیدا بشه دیگه می تونن نسبت بهش اینهمه عشق و احترام داشته باشن. من اینجوری بهشون فهموندم که شما برای آقاجان خیلی مهم هستید تا بتونم خانواده رو سر پا نگه دارم ضربه هایی که خورده بودیم به اندازه کافی کاری بود. بی احساسی آقاجان دیگه لازم نبود قوز بالا قوزش بشه

- پس چرا آقاجان وقتی عمه ها من دیدن هیچ عکس العملی نشون نداد

- خوب آقاجان مرد مغروریه ، مسلما جلوی دخترهاش وجهه خودش رو خراب نمی کنه

با تمام قوا سعی کردم صدای ذهنم رو خاموش کنم. دلیل نداشت بدخلقی چند ساعت قبلش رو به روش بیارم اون می تونست به هر دلیلی باشه. می تونست به من مربوط نباشه. من نمی تونستم بهش بی اعتماد باشم. سرم رو به نشونه اینکه قانع شدم تکون دادم و عمو بی حرف تنهام گذاشت. 

***

آلبوم رو از بی بی گرفتم و روی پاهام گذاشتم. به بچه ای که توی یه تشت آّبی رنگ نشسته بود و گریه می کرد اشاره کرد و گفت: این تورنگه

غش غش خندیدم. واقعا نمی تونستم تصور کنم که عمو موقع بچگی چه جوری بوده. عکس بعدی پسربچه ای بود که معلوم بود تازه لباس نو پوشیده دست هاش رو پشتش قایم کرده بود و سینه اش رو با افتخار جلو داده بود. بی بی گفت: این تایمازه

به چشمای پسر توی عکس خیره شدم.پلک زدم تا با گریه کردنم خاطر بی بی رو که باذوق عکس های بچگی بابا و عمو ها و عمه ها رو نشونم میداد و خاطره هاشون رو تعریف می کرد مکدر نکنم

- نمی دونی چقدر بچه ام مظلوم بود. از همون بچگی روی حرف باباش حرف نمی زد. اییلماز و تورنگ سرکشی می کردن ولی تایمازم نه.

توی عکس بعدی دو تا دختر صورتی پوش روی زمین نشسته بودند و سه تا پسر با چشمای تخص می خواستن که پارچ آب رو روی سرشون خالی کنن

منو بی بی همزمان به خنده افتادیم.

- شاید باورت نشه ولی این آتیش ها همه زیر سر تورنگ بود.

سرتاسر آلبوم رو نگاه کردیم و بی بی کلی خاطره از بابا تعریف کرد و من نم اشکی بی بی رو گرفتم و بی بی نم اشک منو

- از پسر اییلماز برام بگو تیام می گفت پلیسه

از یزدان گفتم. از روح حمایتگرش از خوبی های بی مرزش و از کمک هایی که بهم کرد. از وابستگی بی حدش به الهام و حتی سردی احساسش راجع به خویشان پدریش. دست های چروکیده بی بی رو تو دستهام گرفتم و از قد رشید نوه پسریش گفتم. اشک هاش رو پاک کردم و از غرور مردونه اش گفتم و بی بی توی بغلم گرفت و من از تنهایی هاش گفتم که یه شب پشت چراغ قرمز دیده بودمشون. بی بی از راه دور قربون صدقه اش رفت. آه جگر سوز کشید و صبورانه از آرزوی دیدنش گفت و لبخند تلخ زد و از آینده ای گفت که دیگه نیست و آرزوهاش رو به گور می بره.سرم رو از تو بغلش کشیدم بیرون و گفتم: دلت میاد بی بی من تازه پیدات کردم

دست به سرم کشید و گفت: خدا می دونه که یه وزنه سنگین از دلم برداشته شد وقتی دیدمت ولی بی بی جان وزنه های قلب من یکی دو تا نیست.

دلم نمی خواست اینقدر غمگین ببینمش: می خوای باهاش حرف بزنی بی بی 

دست و دلش لرزید: میشه دخترم؟

دست هام رو محکم کوبیدم بهم: چرا که نه قربونت برم عصر ارتباطاته دیگه

با یه دنیا دلشوره شماره اش رو گرفتم:الو

- سلام تیارا خانوم 

- خوبی یزدان

- خوب، تو چطوری؟

- می خوام یه چیزی بهت بگم

- بگو

- یکی هست که می خواد باهات حرف بزنه

- هوووووم؟

- گوشی رو میدم بهش

- نه نه نه چی میگی دخت....

گوشیم رو زدم رو اسپیکرو اضطرابم رو زیر یه لبخند گل و گشاد پنهون کردم و بی بی رو برای حرف زدن ترغیب کردم.

یزدان- الو تیارا ...

بی بی – الو؟

یزدان- شما؟

بی بی- الهی من دورت بگردم پسرم. الهی من فدای اون قد و بالات بشم. حرف بزن بی بی صدای قشنگت رو بشنوم

از اونور خط سکوت شد بی بی اصرار کرد: من دیگه پیرم بی بی جان شاید قسمت نباشه ببینمت حداقل حرف بزن صدات رو بشنوم عزیز دلم.

یزدان- خدا نکنه حاج خانوم

سردی صدای یزدان قلبم رو لرزوند. بی بی به گریه افتاد: فدات بشم دردونه اییلماز نمی دونم این چه سرنوشتی بود که باید من همیشه تو حسرت بچه هام بسوزم

یزدان شماتت بار گفت: کار خوبی نکردی تیارا!

و صدای بوق بوق گوشی بی بی رو نا امید کرد.

***

خسته و عصبی گوشی را روی میز پرت می کنم. صدای دردمند پیرزن پشت گوشی دلم را به درد آورده ولی می دانم که فقط مرا می خواهند و من بی خانواده ام بی پدرم بی الهامم و بی یاشار کسی را نمی خواهم. حسابی از دست تیارا کفری ام و بعدا حتماً به حسابش خواهم رسید. ولی حالا نگران چیزهای مهم تری هستم. راجع به موضوعی که عمو مرا مامور به تحقیقش کرده کمی نگرانم... هر چه که پیشتر می روم بیشتر نگران می شوم. اگر تئوری که در سرم دارد شکل میگیرد با واقعیت جور شود نمی دانم چکاری می توانم انجام دهم . کاش نشود. کاش نباشد و مرا میان مادر و ...

سرم را تکان می دهم اس ام اسی برایم می رسد تیاراست" یزدان من معذرت می خوام متاسفم" 

برایش ارسال می کنم" دختره خیره سر" و در دلم زار می زنم که باز هم چیزی ممکن است همه روان این دختر را به بازی بگیرد. 

" بخشیدی؟!"

" نه خانوم تا اطلاع ثانوی حسابی از دستت شکارم" و سعی می کنم لبخند مضطرب روی لبش را از خواندن این پیام تجسم کنم

" تو که بدجنس نبودی"

" تو هم نبودی"

" دلم برای بی بی سوخت، نمی دونی وقتی ازت حرف میزدم چه ذوقی می کرد"

جلوی خودم را گرفتم تا ارسال نکنم که مگر چه می گفتی در عوض پیام دادم " پشت سرمم که حرف میزدی جرمت هی داره سنگین تر میشه"

" لابد حق دارم سکوت کنم واگر نه هر چی بگم بر علیه خودم استفاده میشه"

بالاخره حال بدم را عوض می کند این دختر و لبخند به لبم می نشاند. از این همه عزت نفسش در شگفتم

" خودت که واردی دیگه"

پیام آخر را او ارسال می کند " دلت میاد بچه به این خوبی"

جوابش را نمی دهم . دلم نمی آید!. از اینکه پیام دیگری ارسال نمی کند دلخور می شوم. مثل پسر بچه های دبیرستانی دلم می خواهد که او باز هم پیا بفرستد و نازم را بخرد تا مثلا با او آشتی کنم. دستی روی ته ریش چند روزه ام می کشم و به خودم می خندم و مرد گنده ای به خیک خودم می بندم تا عقلم سرجایش بیاید تا یادم بیاید که باز هم برای یکسری تحقیقات باید راهی بندرعباس شوم. دوستم دوستی در کلانتری آنجا دارد که در حل مسئله مبهم پیش رویم قول همکاری داده و باید به همین زودی ببینمش.

***

ساعت را می پایم. دوازده شب است و من هنوز روی نقاط مبهم پرونده کار می کنم. چشمانم را که به سوزش افتاد با نک انگشت می مالم و تا آنجا که جا دارد عضلاتم را می کشم. باید به خانه بروم هر چند قبلا با یک تماس کوتاه الی قشنگم را از نگرانی بیرون آورده ام. دفتر و دستکم را جمع می کنم و راهی خانه می شوم. گوشی ام را چک می کنم پیام رسیده ام را چک می کنم. آه از نهادم بلند می شود. ولی هنوز هم باور دارم که می شود آنچه در مغزم جولان میدهد یک توهم بی دلیل باشد. احمقانه سعی دارم شواهد را نا دیده بگیرم. 

با خستگی مضاعف از دیدن پیام کلید می اندازم. خدا را شکر که همه در خوابند و من لزومی ندارد که میان اینهمه نگرانی ماسکی از خوشحالی روی صورتم بزنم. روی تخت که رها می شوم افکارم را پس میزنم. باید استراحت کنم.

***

صدای مشتاق عمه باعث شد که لبخند بزنم: نظرتون چیه؟ فکر عالییه مگه نه؟

عمو چهره در هم کشید: چی میگی آباجی؟

عمه تیام بی توجه به چهره در هم عمو نظر زن عمو و عمه ترنگ رو پرسید: شما چی میگید؟ 

زن عمو من من کرد: به نظر من که صلاح نیست

عمه ترنگ از خواهرش پشتیبانی کرد: چرا که نه بالاخره ما یه عضوی از خانواده امون رو بعد از اینهمه سال پیدا کردیم منطقی که بخواهیم بخاطرش یه مهمونی بگیریم

عمه تیام سرخوش از طرفداری خواهرش منو که کنارش بودم محکم بغل زد و گفت: خیلی خوب میشه

عمو- گفتم که دلیل نداره

عمه تیام- چقدر سخت میگیری داداش کسی رو که نمی خواهیم دعوت کنی همین خاله و بچه هاش و دایی ها و عمو ها

عمو- و انگار یادت رفته همینا چه فکرهایی تو سرشونه نمی خوام کسی بیاد و به این بچه نیش بزنه

زن عمو- واقعا تیام! خاله ات رو دعوت می کنی؟ با بچه هاش یعنی روشنک هم میاد دیگه؟ فکر می کنی دختر خاله ات چه استقبال باشکوهی از تیارا می کنه؟

عمه تیام توی هم رفت و سرخورده به من نگاه کرد. با اینکه خیلی دلم می خواست که این مهمونی دلیلی برای آشناییم با افراد دیگه خانواده بشه ولی فقط به روی عمه لبخند زدم و اصراری برای چیزی نکردم. خودم از خودم و ظرفیتم مطمئن نبودم. نمی دونستم می تونم حرف های خاله خانباجی رو راجع به پدر و مادرم بشنوم و با متانت رفتار کنم یا نه؟ برای همین اصراری برای این رویایی نداشتم. نمی خواستم در اولین دیدار گند بزنم به همه چیز.

به نظر میرسید فکر بکر عمه با مخالفت روبرو شده. از جام پا شدم تا براشون شربت بیارم. نگاهم کشیده شد سمت نادر و هنگامه، همین ساعتی پیش باهاشون دیدار کرده بودم. نادر عضو خنثی خانواده عمو بود. هم خودش و هم خانومش نه از دیدنم مثل نفس و نهاد ابراز خرسندی کردن و نه مثل نوید ابراز ناخرسندی، چهره هاشون داد میزد که وقتی عمو بهشون می گفت که من دخترعموی نادرم توی فکرشون می گفتن" حالا چکار کنم!" 

لیوان شربت رو به همه تعارف کردم. نادر لیوان رو برداشت و تشکر کرد. هنگامه فدات شمی گفت و اخم های درهم نادر رو به جون خرید به اینمه حساسیت پسرعمو نسبت به زنش لبخند رضایت آمیزی زدم. من هم زندگی زناشویی رو تجربه کرده بودم و می دونستم الان توی دل هنگامه چه عروسی برپاست. آه حسرت باری که داشت از سینه ام بالا می اومد تا پرت بشه بیرون رو حبس کردم. 

***

مامان با صورت در هم نگاهم می کند و هیچ تلاشی برای پنهان ماندن دلیل دلخوری اش نمی کند: باز داری میری بندر چیکار، نکنه ربطی به دختر تایماز داره

مطمئنم حتی اگر از آن لبخند های مخصوصم را هم که بزنم راه به جایی نخواهم برد با اینحال تیریسیت که در تاریکی رها می کنم: الی جون!

نگاهم سریع به سمت لب هایش می رود خبری از لبخند کنترل شده نیست. به قولی این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست. 

- لازم نکرده خودتو واسه من لوس کنی، یزدان ازت توقع دارم وقتی یه چیزی رو اینقدر واضح ازت می خوام برای نظرم احترام قائل بشی

کلافه می شوم، دلخوری اش کلافه ام می کند. آنقدر که در خودم نمی بینم که قانعش کنم. از آن وقت هاست که به خاطر حساسیت بیش از حدم روی مامان از دست خودم شاکی می شوم. از آن وقت ها که بدم نمی آید که مثل یاشار توانایی این را داشتم که بشنوم و بی اهمیت رد شوم ولی فقط کافیست به چشم های دلخورش نگاه کنم تا از خودم به خاطر این افکار خجالت بکشم.با نگاه دست به دامن یاشار می شوم که مسکوت فقط نگاهمان می کند. هنوز هم بخاطر قضیه تیارا و چیز هایی که از او مخفی کرده ام سرسنگین است ولی نه آنقدر که نگاه ملتمسم را ببیند و به کمکم نیاید

دست هایش را از هم باز می کند و کف مختصری می زند. نگاه مامان که به سمتش کشیده می شود قاه قاه می خندد و با لذت می گوید: آخخخخ چه کیفی میده جون تو یزدان! فکر می کردم که این گیر دادن ها تو خونه فقط واسه منه. نگو یه وقت هایی هم پشت به زینه

لبخند کجی میزنم و منتظر عکس العمل مامان می مانم

- یاشار!

- نه به جون خودم راست میگم. عجیب داره بهم مزه میده. بهترین غذای هتل پارس رو هم می خوردم اینقدر بهم نمی چسبید. 

دستش را با حالت چاپلوسانه ای نرم به گونه اش می زند و چشمانش را تنگ می کند: جون مامان یکم دیگه بهش گیر بده بلکه امروزم واسه ام خجسته بشه

مامان حرصی از جایش بلند می شود حین رفتن به آشپزخانه داد می زند: دفعه آخرت باشه یزدان گفته باشم

لبخند بر لبم می نشیند. یاشار دست به سینه نگاهم می کند. نیشم باز می شود: جون داداش خودم می برمت هتل پارس یه سور حسابی بهت میدم

تای ابرویش بالا می رود: شما لازم نکرده ولخرجی کنی، فکر کنم خودت بدونی در ازای کمکم چی می خوام

نگران می شوم، از چشمانم می خواند: تو یه چیزیت هست یزدان.

طفره می روم و ناشیانه از جا بلند می شوم: تا مامان نظرش عوض نشده بهتره برم

اعتراضی نمی کند ولی نگاهش آنقدر سنگین است که اگر می کرد آسوده تر بودم.

با بی حواسی لوازمم را جمع می کنم. مثل همیشه دقت نمی کنم که حتما همه چیز را برداشته باشم. مطمئن نیستم که حوله کوچک دستی ام را برداشته ام یا نه ولی نگاهی هم به درون ساکم که برای اولین بار بهم ریخته است نمی کنم. مامان صدا می زند: یزدان کی برمیگردی؟

از همین توی اتاق بلند می گویم: تا فردا برمیگردم الی خانوم

یاشار توی چهارچوب در می ایستد: خیلی مشکوکی داش پلیس

بی حوصله جواب می دهم: یاشار یه امروز منو سوال پیچ نکن

با غیض می گوید: نه که تو هم خیلی جوابم رو میدی؟ خسته نشدی از اینهمه پنهان کاری از اینهمه راز؟!

به چشمانش خیره می شوم، نگاهش برعکس لحنش غیردوستانه نیست بیشتر پر از نگرانی است. کاش می توانستم روی برادرم حساب کنم. واقعا هم که خسته شده ام. ولی روحیه حساس یاشار می ترساندم. هرچند می دانم در این لحظه با انکار کردن فقط او را که تازه به من نزدیک شده است را از خودم می رانم: بذار اول خودم مطمئن بشم قول میدم برات همه چیزو تعریف می کنم.

لبخند رضایتمندی صورتش را درخشان می کند اما باز هم با بی اعتمادی انگشت اشاره اش را به طرفم می گیرد و پیشانی اش را چین می اندازد: قول دادی ها!

- برو بچه بذار کارمو بکنم

با صدای بلند می خندد و من دلم برایش ضعف می رود: بچه تو قنداقه!

یاشار که می رود به کار هایم سرعت می بخشم. جواب تماس عمو را نمی دهم و فقط پیامی با متن " هنوز چیزی دستگیرم نشده" برایش ارسال می کنم

جواب پیام تیارا که حالم را پرسیده و از من اطمینان می خواهد که دلخور نیستم را هم نمی دهم. فکرم فقط درگیر مسئله ایست که به خاطرش دوباره رهسپار بندرعباس هستم. آنقدر درگیر که حتی وقتی استارت می زنم و برای مامان و یاشار دست تکان می دهم و به سوی بندر می روم مثل همیشه به خودم وعده قلیه ماهی نمی دهم. 

آنقدر که برای اولین بار دلم نمی خواهد که چیزی پیدا کنم. آنقدر که احساس می کنم هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد.     

***

نوید کمتر با من همکلام می شد. خیلی کمتر از قبل جوری که به صفر رسیده بود و این برای من که دوست داشتم در مورد جمله ای که اون بعد از ظهر گفته بود بیشتر باهاش حرف بزنم اصلا خوب نبود. داشتم پیش خودم یکسری بهانه رو پس و پیش می کردم تا بتونم به واسطه اونها سر صحبت رو باز کنم و بعد برسونمش به اون قسمتی که دلخواهمه. فهمیده بودم که با موضوعات پیش پا افتاده نمی تونم به جایی برسم و واقعا هم نمی دونستم با چه بهونه ای می تونم با این پسر بداخلاق حرف مشترکی پیدا کنم. نفسم رو با کلافگی فوت کردم و زیر لبی فحشی به روح پر فتوحش نثار کردم و به هوای یه شربت خنک راهی آشپزخونه شدم. نهاد و عمو در حال صحبت بودند خواستم با صدای بلند سلام کنم و حضورم رو اعلام کنم ولی باشنیدن حرف هاشون علی رغم میلم گوش ایستادم.

- خوب اینم از فکر بکرتون بابا، حالا آقاجان یه قدم از ما جلوتره

- میگی چیکار کنم وقتی که این دخترک اونطور غیرمنتظره از خودش رونمایی کرد. 

منو می گفت؟ خودم رو بیشتر به دیوار راهرو چسبوندم و گوشام رو تیز کردم. در حالی که می ترسیدم نفس هر لحظه از اتاقش بیرون بیاد.

عمو- الان دیگه کاریه که شده. تو چه نظری داری؟

نهاد متفکرانه چونه اش رو لمس کرد و گفت: همون کاری رو که از قبل قرار بود بکنیم

عمو مخالفت کرد: نه الان دیگه نمیشه!

نهاد بی حوصله گفت: آقاجان هیچ وقت خواسته ما رو برآورده نمی کنه از همون اول هم من باهاتون مخالف بودم بابا.

عمو- تو هم شدی مثل نوید! حداقل امیدم به تو بود

نهاد دستش رو روی شونه پدرش گذاشت و گفت: خودت میدونی بابا که من بیشتر از تو دلم می خواد که به هدفمون برسیم ولی راهی رو که رفتیم اشتباه بود. می تونستیم بدون اینکه کسی بفهمه کلک کار رو بکنیم ولی حالا دستمون مونده توی پوست گردو

عمو عصبانی گفت: من مطمئنم این نوید یه موشی دوونده. اصلا نمی دونم چرا اینقدر تیارا رو اذیت می کنه. باید بدونم چی توی کلش می گذره

نهاد- اونکه میدونی کلا اخلاق نداره

عمو- آره ولی وقتی به این دختر میرسه بداخلاقیش دیگه به حد اعلا میرسه. کلا این بچه به آقاجان کشیده

نهاد دستش رو پشت سر عمو گذاشت و اونو به طرف آشپزخونه هدایت کرد. 

نهاد- فعلا بهتره یکم صبر کنیم بابا، تا بقیه از تب و تاب دیدن تیارا بیفتن، اونوقت شاید بشه....

با رفتنشون به سمت آشپزخونه دیگه صداشون رو نشنیدم. اگه قبلا شک داشتم حالا مطمئن بودم که عمو از اینکه بقیه از اومدن من باخبرن به شدت ناراحته و نمی دونستم چرا؟! ولی چیزی که مسلم بود نوید می دونست. هنوز هم نمی تونستم جمله نوید رو به عمو ربط بدم. مردی که مثل بابا بود. که بوی اون رو میداد. که آغوشش گرمی آغوش بابا رو داشت. که نوازشاش پدرانه بود هیچ وقت نمی تونست جور دیگه ای باشه. یه جور بد باشه.

- تو چرا اینجا ایستادی؟! 

نگاهش کردم. اون می دونست. ولی الان نمی خواستم حرفی بزنم. باید توی یه موقعیت بهتر این کارو می کردم. عصبانیتی که عمو از نوید داشت بی دلیل نبود احساس می کردم اگر قرار هم باشه حرفی زده بشه بهتره بقیه نفهمن. خودمم نمی دونستم که چرا ترازوی اعتمادم سنگینیش بیشتر به سمت نویده. 

- یه لحظه سرم گیج رفت

صورت سردش فقط یک لحظه نگران شد و باز به قالب خودش برگشت: الان نفس رو صدا میزنم

مخالفت کردم: نه میرم دراز میکشم خوب میشم.

شونه هاش رو با بی تفاوتی لج دراری بالا انداخت و گفت: هر جور میلته

و از کنارم رد شد. توی اتاقم رفتم و برای هزارمین بار سعی کردم با یزدان تماس بگیرم و اونهم برای هزارمین بار جوابم رو نداد. ذهنم از حجم زیاد افکاری که بهش هجوم آورده بودند در حال ترکیدن بود. می خواستم حرف هایی رو که از عمو و نهاد شنیده بودم برای یزدان بگم بهر حال اون پلیس بود و بهتر از من می تونست به کنه اونها پی ببره ولی خوب مرد گنده قهر بود گویا. باید خودم یه فکری به حال خودم می کردم. یه لحظه از ذهنم گذشت که با آقاجان صحبت کنم ولی چیزی که از مدت اومدنم همیشه باهاش مواجه بودم یا خشمش بود و یا سکوتش و حالا به نظر عاقلانه نمی اومد که با یه عالمه تردید از تک پسری که براش مونده برم پیشش و بخواهم از منی که هیچ علاقه ای به بودنش نداره حمایت کنه. با لرزش گوشیم به پیام رسیده خیره شدم یزدان بود " ببخش چند روزی درگیرم، خودم باهات تماس می گیرم" اینم از آق پلیس ما! خودم رو روی تخت ولو کردم. تنها راه حل ممکن نوید بود. باید می فهمیدم چرا قضیه اومدن من تا این حد می لنگه. از طرفی هم می ترسیدم نمی خواستم اعتمادی که به عمو دارم خدشه دار بشه. نمی خواستم حتی توی کابوس هامم یه روز جلوی عمو باشم و اون از چیزهایی بگه که باز بوی خیانت بده. چون اگه همچین اتفاقی می افتاد اگه باز می شکستم دیگه مطمئن نبودم که بتونم خودم رو جمع و جور کنم. من از اون سیاهی که توی وجودم بود می ترسیدم.!

***

بی حوصله به وراجی های نگهبان گوش میدهم و فقط سر تکان می دهم. با چشم دنبال پژو 405 نقره ای با پلاک دلخواهم می گردم. نگهبان که بی حوصلگی ام را می بیند دلخور می شود و چپ چپ نگاهم می کند. به قدم هایش سرعت می بخشد و مرا ممنون خودش می کند. با دست ماشین درب و داغانی را نشانم می دهد و بی حرف می رود. جلوی ماشین کاملا له شده در نگاه اول چیز غیرعادی نمی بینم. با دقت بیشتری می گردم تمام زوایای ماشین را از نظر می گذرانم . سمت راست ماشین توی رفتگی های عجیبی دارد که شک بر انگیز است. سعی می کنم گزارشی را که صبح خوانده ام را توی ذهنم مرور کنم. دلیل تصادف انحراف و برخورد با پل بوده است که این از جلوی له شده ماشین کاملا هویداست پس این تو رفتگی های سمت راست ماشین به نظر دلیل دیگری دارد. کنار در ماشین می نشینم و موشکافانه بررسی می کنم. رنگ آبی که به در ماشین چسبیده متعجبم می کند. دوربینم را در میاورم و عکس می گیرم. یکبار دیگر ظاهر ماشین را بررسی می کنم. برای چک کردن کامل ماشین باید متنظر نظر های تخصصی بمانم. از نگهبان که هنوز مرا مثل یک دشمن نگاه می کند تشکر می کنم و از قبرستان ماشین ها بیرون می زنم. بی وقفه پیش دوست دوستم ستوان یکم کمالی میروم. عکس های گرفته را نشانش می دهم و می گویم: نظرت چیه به نظر من که یه سایپا یا نیسان بوده

کمالی سرش را تکان می دهد و بلند بلند می گوید: بچه ها یک ساعت دیگه برای بررسی میرن می سپارم که بررسی کنن.

تشکر می کنم و تمام حواسم را بکار می گیرم تا هنگام فکر کردن تن صدای بلند کمالی که با تلفن صحبت می کند را نادیده بگیرم ولی موفق نمی شوم. لبم را با حرص می جوم بی خیال افکارم منتظر می مانم تا تلفنش تمام شود. گوشی را که رو دستگاه می گذارد با خوشرویی برای ناهار دعوتم می کند. تعارفش را جوری که ناراحت نشود رد می کنم و ازاو می خواهم تا گزارشاتی را که از آن صحبت می کرد نشانم بدهد. دستی به موهای پرپشتش می کشد و با دودلی نگاهم می کند. خیره خیره نگاهش می کنم تا مغلوب شود. دست آخر از جا بلند می شود و از میان فایل های خاک خورده انتهای دفترش پوشه ای را بیرون می کشد. تا آنجا که می تواند صدایش را پایین می کشد هر چند در حدیست که گوش را نیازارد اگر نه کسی که بیرون نشسته اگر گوش هایش هم سنگین باشد می تواند جملاتی که بر زبان می آورد را با کمی دقت بشنود. 

- می دونی که اینها ضمیمه پرونده نشدن. شهادت چند نفریه که شاهد تصادف بودن. از اونجایی که کسی هم پیگیر پرونده نبوده تا حالا گوشه دفتر من دارن خاک می خورن

سرش را نزدیک تر میاورد و من با بیچارگی سعی می کنم فکرم را به پوشه بدهم تا گوش هایم کمتر حساسیت نشان بدهند.

- سروان جون واسه من که دردسر نمیشه

اخم هایم را درهم می کشم. ستوان یکم مملکت است خیر سرش . اگر زیر دست خودم بود به حسابش می رسیدم حیف که کارم گیر اوست. لبخند نصفه نیمه کجی می زنم و می گویم: مشکلی پیش نمیاد

خاطرش هنوز آسوده نیست ولی غیض چشم هایم را که می بیند هیکلش را از روی میز جمع می کند و توی صندلی می اندازد. گزارش را توی دست هایم می فشارم و دعوت دوباره کمالی را رد می کنم. باید به هتل بروم تا گزارشات را در آرامش آنجا بخوانم. از چیزی هایی که قرار است دستگیرم شود ترس برم داشته. قبلا شفاها از مضمون این گزارشات با خبر شده ام ولی می دانم که این کمالی ترسو چیز هایی را هم سانسور کرده است. پلاکی که قبلا برایم ارسال کرده است را استعلام کرده ام و متاسفانه صاحبش را می شناسم. گزارش را روی صندلی کنارم می اندازم و تا هتل سعی می کنم فکرم را منسجم کنم. نتیجه هر چه که باشد باید از حقیقت سر در بیاورم. به اتاقم که میرسم قبل از هر چیزی روی مبل چرمی می نشینم و گزارشات را می خوانم چندین و چند باره از بالا تا پایین، دو تا شاهد ها هر دو یک پلاک را در اظهاراتشان ثبت کرده اند. متعجبم که چطور بدون در نظر گرفتن یک همچون شواهدی پرونده را به سادگی بسته اند. مسلماً پول و قدرت و البته نبود کسی که پیگیر پرونده باشد در این مسئله بی تاثیر نبوده است. سری از روی تاسف تکان می دهم. این یکی می ترسم که خارج از توانمان باشد. تحملش شاید برای من و بابا و یاشار کم تر سخت باشد ولی برای مامان و تیارا زیادی است. نمی دانم شاید بهتر باشد که از این مسئله بگذرم زنگ بزنم به عمو و بگویم همه چیز عادی ست. از رنگ آبی مالیده شده روی در ماشین له شده فاکتور بگیرم و بگویم انحراف و برخورد همین ولی می دانم که اگر روزی تیارا بفهمد که خون پدر و مادرش را با علم به این موضوع پایمال کرده ام هرگز مرا نخواهد بخشید. از طرفی هم می دانم با برملا کردن این راز مادر را دیوانه خواهم کرد. باز هم میان الهام و تیارا گیر افتاده ام. باز هم ! سرم را میان دست هایم می فشارم و احمقانه آرزو می کنم که ای کاش سیگاری بودم! به فکرم پوزخند میزنم و راهی حمام می شوم. قبلش برای پایان دادن به تماس های بی شمار تیارا پیامی برایش ارسال می کنم. " ببخش چند روزی درگیرم، خودم باهات تماس می گیرم" و خودم هم نمی دانم با چه جراتی می توانم با او تماس بگیرم.

**

از پنجره به قامت نوید که به درخت بزرگ کنار تکیه زده بود نگاه کردم. همین حالا که نمی دونم چرا این موقع از روز توی خونه بود بهترین فرصت بود تا باهاش حرف بزنم. تردید رو کنار گذاشتم و به حیاط رفتم نبود عمو و نهاد توی خونه باعث می شد که احساس بهتری داشته باشم. پشت سرش ایستادم و گفتم: میشه با هم حرف بزنیم

بدون اینکه برگرده سرد گفت: نه!

دلم می خواست این پسرک مغرور رو تا اونجایی که می خوره بزنم. با خشم گفتم: چرا باید اومدن من مخفی می موند.

حس کردم لرزید. کمی مکث کرد تا خودش رو جمع و جور کنه. به سمتم برگشت و گفت: توهم زدی؟

از کنارم رد شد. با حرص آستینش رو کشیدم: نوید!

دستش رو محکم پس کشید و صورتش رو با صورتم مماس کرد: نکنه می خواهی منو اغوا کنی؟

- فکر می کردم قول مردونه دادی که دیگه از این برخوردها نداشته باشی

جا خورد و خودش رو عقب کشید. از عقب نشینیش استفاده کردم و با کمی نرمش گفتم: می دونم که می دونی اینجا چه خبره! بهم بگو نوید

با حرص شروع کرد به جویدن گوشه لبش : اصلا تو چرا بر نمی گردی؟! چرا از اینجا نمیری

حیرون گفتم: چرا باید برم؟ مگه شما خانواده من نیستید. اصلا تو! تو که پسرعموی منی چطور غیرتت اجازه میده که من یه زن تنها توی یه شهر غریب زندگی کنم. چرا وجود من اینهمه باعث آزارته

بی هوا گفت: چون از تو مثل یه اهرم واسه تحت فشار گذاشتن آقاجان استفاده می کنه.

یه لحظه سکوت شد. نوید مضطرب با دست جلوی دهنش رو گرفت

- منظورت عمو؟! آقاجان رو تحت فشار بذاره که به چی برسه؟

اخم های نوید توی هم شد: چرا از خودش نمی پرسی

نا امید گفتم: دارم از تو می پرسم

دست هاش رو توی هوا تکون داد: دست از سرم بردار

فشار وارده اونقدر زیاد بود که داشت توانم رو به یغما می برد. نالیدم: نویییید!

داد کشید: از من می خواهی چه غلطی بکنم؟ لعنتی اون پدرمه!

- نوید؟!!!!!!

با صدای زن عمو به خودمون اومدیم. زن عمو رنگ پریده به سمتمون اومد دستش رو دور شونه های من حلقه کرد و رو به نوید با تشر گفت: چرا سرش داد می زنی؟

دست های نوید مشت شد جوری که انگار خیلی خودش رو کنترل می کنه که سر مامانش داد نزنه. نمی خواستم به خاطر من سرزنش بشه. با صدای تحلیل رفته گفتم: تقصیر نوید نیست زن عمو!

زن عمو متعجب به من نگاه کرد ادامه دادم: من حرفی رو زدم که نباید می زدم. نوید عصبانی شد.

رو به چهره در هم نوید گفتم: ببخشید.

خودم رو از حلقه دستای زن عمو به نرمی بیرون کشیدم و به چشمای نوید خیره شدم. لب زد: مشکلی نیست

رو به زن عم لبخند زدم و گفتم: نگران نباشید حل شد

زن عمو همونجور نگران به ما زل زد. نگاه نا امیدم خط نگاه سرد نوید رو شکست. خطوط شکسته نگاهش رو به خاطر سپردم. می دونستم که این مرد بد ذات نیست. فقط ترسیده. فقط مونده که چی درسته و چی درست نیست. فقط باید بهش فرصت بدم. باید خودش بفهمه که من حق دارم که بدونم. زن عمو دستم رو گرفت: بهتره بریم تو. نوید کلافه موهاش رو به بازی گرفت. لحظه آخر چشماش رو روی هم گذاشت و باز کرد و من از این پلک زدن آروم کلی برداشت برای خودم کردم. دنبال زن عمو تا توی هال کشیده شدم. زن عمو نگران بود: سر چی دعواتون شد

نگرانیش به نظرم بی مورد بود: چیزی نبود؟! یه کل کل ساده که آخرش به جاهای باریک کشید. همین!

لبخند ناشیانه ای زد: این نوید هم که کلا جنبه نداره نه

رمق جواب دادن به لبخندش رو نداشتم و فقط سرم رو با تایید تکون دادم. عمو چرا باید آقاجان رو تحت فشار میذاشت و چرا از من استفاده می کرد. چیزی که من از آقاجان دیده بودم همه سردی و بی تفاوتی بود. عمو می خواست به چی برسه؟! نوید چرا اینهمه نگران بود؟! چرا برای روشن کردن حقیقت باید از پدرش رد می شد؟! مگه این حقیقت چقدر سیاه بود؟! چقدر درناک بود؟! رشته افکار مسمومم رو نفس پاره کرد: میایی بریم خرید؟! پریا و پریناز هم میان!

زن عمو حرفش رو روی هوا قاپید: آره دخترم چیه همش چپیدی توی خونه برو یه هوایی به سرت بخوره

نفس عمیقی کشیدم. شاید حق با زن عمو بود. شاید باید باد به کله ام می خورد.! 

- الان آماده می شم.

***

مرددم. ده ها بار شماره تورنگ را از نظر گذرانده ام و هر بار از برقراری تماس ترسیده ام. شماره بابا را می گیرم صدای گرمش تلاطم درونم را کمی آرام می کند

- سلام بابا

- سلام! چیزی شده یزدان

صدای خسته ام را شنیده که مضطرب شده. دلم برای اینهمه پدرانه بودنش ضعف می رود

- آره بابا چیزی شده.

- نگرانم کردی پسر. بگو ببینم!

- پدر و مادر تیارا!....

سکوتم را که می بیند برای گفتن ترغیبم می کند: خوب؟!

کلافه دستی به ته ریش چند روزه ام می کشم: مرگشون یه تصادف نبوده. در واقع به قتل رسیدن

بابا نفسش را فوت می کند: چطور؟!

- یه ماشین باعث شده که از جاده منحرف بشن. اونهم عمدی!

- نفهمیدی کی بوده؟

به قسمت سخت ماجرا رسیده ام. بغض به گلویم چنگ انداخته: چرا بابا فهمیدم!

بابا هیجان زده می پرسد: خوب کی بوده

مردد در جوابش سکوت می کنم. پدر اما اصرار دارد آرام می گویم: اردلان!

مکث می کند و بریده می گوید: کدوم... کدوم اردلان؟!!

- اردلان قشقایی، طبق اظهارات شهود تنها هم نبوده. فکر می کنم ارسلان هم همراهش بوده

- وای یزدان!

حالا که پدر هم می داند بار مسئولیت کمتر روی شانه ام سنگینی می کند: حالا چه کار کنم بابا؟!

و اینبار باباست که سکوت کرده و منم که اصرار دارم قفل لبانش را بشکنم: بگو چیکار کنم بابا! خون دو تا آدم بی گناهه! نمی تونم بذارم پایمال بشه. از طرفی درسته که هیچ وقت اونها رو ندیدم ولی دایی هامن، درسته که خیلی وقته که با مامان قطع رابطه کردن ولی برادراشن! تو بگو بابا!

صدای بابا از ته چاه به گوشم می خورد: من چی بگم؟! اگه الهام بفهمه؟!

سکوت سختی میانمان برقرار می شود. اگر بابا تاییدم نکند نمی توانم حقیقت را فاش کنم. نیاز به حمایتش دارم. 

بالاخره بابا سکوت را می شکند: یزدان جان بابا هر کاری که فکر می کنی درسته رو انجام بده. نمی تونم شب با خیال راحت بخوابم اگه بدونم که خون دو تا آدم بی گناه ریخته شده و ما با علم به موضوع هیچ کاری نکردیم. می دونم که در قبال دختر عموت احساس مسئولیت می کنی . اونها دو نفر رو کشتن و یه دختر رو بی پناه کردن و اون دختر به خاطر این بی پناهی خیلی زجر کشیده . بذار حق به حقدار برسه هر چقدر هم که سخت باشه ما از پسش برمیام. 

گوشی را که قطع می کنم کمی سبک ترم. آرامش را تا حدودی درونم احساس می کنم. بدون لحظه ای درنگ شماره ثبت شده به نام تورنگ را اوکی می کنم تا قبل از اینکه این آرامش اکتسابی از وجود بابا در وجودم رنگ ببازد خودم را از این بار عذاب وجدان برهانم.

- سلام پسرم

پسرم گفتن های حال بهم زنش را نشنیده می گیرم و فقط سلامش را جواب می دهم 

- خبریه؟!

خودش هم می داند که تا خبری نباشد در پی خبری از او نخواهم بود. نمی دانم چرا هیچوقت نتوانستم به این به اصطلاح عمو که گویا خیلی هم خیر خواه است اعتماد کنم. اگر به خاطر تیارا نبود. اگر موضوع به او ربط نداشت هرگز فقط به خواست تورنگ پیگیر این قضیه نمی شدم. ولی موضوع مربوط به تیارا بود. دختر که دختر عموی من بود تنها آشنایم از خانواده پدری. 

- یزدان؟!

از افکارم فاصله می گیرم: در مورد اون موضوع

هیجان زده می پرسد: چیزی فهمیدی؟!

صدای بابا در گوشم طنین می اندازد " هر چقدر هم که سخت باشه ما از پسش بر میاییم " 

- بله!

***

اونقدر ریشه شالم رو محکم دور انگشتم پیچیدم که خون دیگه بهش نمی رسید و رنگش بنفش شده بود. چهره عمو منو می ترسوند. اون ظاهر آشفته و اون چونه لرزون. نگاهش پر از آب بود

- منو ببخش دخترک ... وایییییییی!

ترسیده بودم: چی شده عمو جان!

خروشید: به من نگو عمو جان ... من عمو نیستم ... من برادر نیستم. من کشتمشون هر دوشون رو!

دنبال یه نقطه اتکا می گشتم. نمی تونستم بشنوم. نباید عمو هم تو زرد از آب در می اومدم. تحملش رو نداشتم. از اتاق زدم بیرون. چهره نگران نوید و نهاد رو دیدم. از نهاد رد شدم و به نوید رسیدم: نوید به عمو بگو بس کنه

دست هاش رو محکم توی دستم گرفتم و گفتم: به همه مقدسات عالم قسمت می دم . نوید من می ترسم به عمو بگو بس کنه

چهره نوید جایی ثابت شد. برگشتم عمو بود و به پهنای صورتش اشک می ریخت. نوید هم با بغض حرف میزد: بابا حالا دیگه گفتن حقیقت چه سودی داره.

عمو داد زد: باید بگم! همه این سالها طمع چشمام رو کور کرده بود. من بودم که همه خانواده رو برای ارث بیشتر بهم ریختم.

نهاد زیر بازوی عمو رو گرفت و من ترسیده حاضر نبودم حتی برای لحظه ای دست های نوید رو ول کنم. عمو دست نهاد رو پس زد و بهم نزدیک شد. نالیدم: نگو عمو. نمی خواهم چیزی بدونم. پشتم رو خالی نکن!

دست نوید دور شونه ام حلقه شد

نوید- داری عذابش میدی بابا!

عمو بهش توپید: تو از کی تا حالا طرفدارش شدی

فشار دست نوید دور شونه ام بیشتر شد: من می خواستم از همین حقایق درناک دورش کنم. اگه بر می گشت هیچ وقت مجبود نبود درد دونستن این چیز ها رو تحمل کنه. من همه این سال ها می دونستم و درد کشیدم. نمی خواستم اونهم این حس بد رو تجربه کنه

نوید! می دونستم که ذاتش خراب نیست. می دونستم!. 

نهاد- بابا الان فشارت میره بالا کار دستمون میدی! بیا یکم اینجا بشین تا حالت جابیاد

با کمک نهاد، عمو روی مبل های نشیمن ولو شد. نوید دستش رو از دور شونه ام آزاد کرد و من با پاهای لرزون به طرف اتاقم رفتم

عمو- نرو دخترک!... باید بشنوی 

دیگه از دخترک گفتنش خوش خوشانم نمی شد. مردی که عمو جانم بود گفته بود که پدر من و پدر یزدان رو کشته. همه جا سرد بود و هر کلمه ای که بیشتر از دهن اون مرد بیرون می اومد برودت هوا رو بیشتر می کرد. نگاهم پی نوید گشت. دلم می خواست که باز هم مانع پدرش بشه. باید از حقیقت فرار می کردم. همین الان هم سیاهی که قلبم رو احاطه می کرد با تمام وجود احساس می کردم. نمی خواستم بهش میدون بدم. باید توی یه جای ساکت باهاش می جنگیدم. داد زدم: خدااااااااااااااا!!!!!!!!!!!! چرا زیر سقف خونه بنده هات نمیایی

نوید به طرفم اومد. چشماش دیگه سرد نبود. پر از درد بود: با خودت اینطوری نکن تیارا

جیغ کشیدم: فکر می کنی طاقتش رو دارم که از دهن مردی که بوی بابا رو میده قصه خیانت بشنوم. 

سرش رو تکون داد: الان دیگه نشنیدنش هم سودی به حالت نداره

دستم رو توی دستش گرفت و تا وقتی که روی مبل روبروی عمو نشستم رهاش نکرد.حالا که به اینجا رسیده بودم به این نقطه سیاه باید همه نیروم رو جمع می کردم تا حقیقت رو بشنوم. بدبختی این بود که همه حقایق دور و برم همیشه سیاه بود. همیشه تلخ بود و من می ترسیدم. با نگاهم التماس کردم نوید نره و اون نگاهم رو انگار خوند که توی مبل کنار دستم فرو رفت. صدای مرد روبروم گرفته بود:

از وقتی که دست چپ و راستم رو شناختم چشمم دنبال پول بود. همون موقع ها هم که هنوز بچه بودم سر تایماز و اییلماز رو شیره می مالیدم تا پول تو جیبی هاشون رو از چنگشون در بیارم. هر چی بزرگتر شدم طمع و حرص هم همراهم رشد کرد. تقصیر کسی نبود. آقاجان هیچ فرقی بین بچه هاش نمی ذاشت . این من بودم که با این حرص متولد شدم. نمی دونم از کی این فکر افتاد توی سرم که باید تمام اموال آقاجان رو مال خودم بکنم. دلم نمی خواست که هیچ ارثی به اون دو تا داداشم برسه. کاری به دخترا نداشتم. طبق رسم و رسوم چیز زیادی بهشون نمی رسید که بخوام نگرانشون باشم. مشکلم تایماز و اییلماز بود. وقتی که ازدواج کردم آقا جان یه مبلغ هنگفت به من داد تا برم دنبال کسب و کار خودم اما من با سهل انگاری به بادش دادم از همون موقع بیشتر و بیشتر توی گنداب طمعم فرو رفتم. شب ها نمی خوابیدم و نقشه می کشیدم که چطور؟! چطور می تونم برادرام رو از ارث محروم کنم. تا اینکه آقاجان الهام رو برای تایماز در نظر گرفت. 

اشک های بی قرار توی چشماش انگار خیال چکیدن نداشتن. دست پهنش رو توی پیشونیش کشید و گفت:همون موقع بود که تایماز اومد و گفت که عاشق یه دختر پرورشگاهی به اسم مریم اما دلش نمیاد که روی حرف آقاجان حرف بزنه. بهش گفتم که خیالش راحت باشه و من خودم با آقاجان حرف میزنم. از اونطرف رفتم پیش آقاجان و تا می تونستم پرش کردم که تایماز عاشق یه دختر پاپتی شده که معلوم نیست پدر و مادرش کین و بهتره که هر چه زودتر بساط ازدواجش رو پهن کنیم. شده بودم رفیق دزد و شریک قافله از اینور آقاجان رو تحریک می کردم که زودتر مراسم ازدواج سر بگیره و از طرف دیگه به تایماز نوید اینو می دادم که هر چه زودتر اونو به عشقش می رسونم و مانع از این می شدم که تایماز مستقیم حرفی به آقا جان بزنه. زمینه رو مناسب نگه داشتم تا شب عروسی ! 

نفسی گرفت و ادامه داد: می دونستم که اییلماز هم به روشنک علاقه داره . همه چیز مهیا بود. فقط کافی بود که تایماز از مراسم ازدواج فرار کنه و اییلماز هم از ازدواج با الهام سر باز بزنه و اونوقت هر دوشون مورد غضب آقاجان قرار می گرفتن و از ارث محروم می شدن. اصلا برام مهم نبود که چی به سر الهام میاد چی به سر خانم جان میاد فقط دنبال پول بودم. درست شب عروسی با اضطراب و نگاهی شادمان رفتم سراغ تایماز که توی لباس دومادی یه گوشه زانوی غم بغل کرده بود. بهش گفتم که باید بره. در هم شد و گفت غیرتش قبول نمی کنه که اسم دختر مردم رو سر زبون ها بندازه. می دونستم که قبول نمی کنه برای این لحظه خودم رو آماده کرده بودم. بهش گفتم که هیچ می دونی دختری که داری باهاش ازدواج می کنی عشق برادر کوچیکترته. بیچاره کپ کرده بود با تته پته گفت ولی من فکر می کردم که اون روشنک رو دوست داره. گفتم: اون حرف رو زده تا یه وقت مراسم ازدواج تو بهم نخوره حالا که میدونی واقعیت چیه فرار کن و برو هم تو به عشقت می رسی و هم برادرت، چطور می تونی یه عمر با زنی زندگی کنی که برادرت بهش چشم داره. می خواست با اییلماز و آقاجان حرف بزنه به سختی راضیش کردم نمی خواست بره کندن و جدا شدن براش سخت بود 

توی چشمام خیره شد و چند تا نفس عمیق کشید کم کم صورتش به نظرم ترسناک می شد: بهش گفتم تنها راه فرار چون در هر صورت آقاجان نمی ذاره که اون با دختری که ایل و تبارش معلوم نیستن ازدواج کنه. وسایلی رو که لازم داشت از قبل آماده کرده بودم، به دستش دادم و راهیش کردم. از اونطرف به آقاجان اطلاع دادم که تایماز فرار کرده و حالا برای جلو گیری از بی آبرو شدن باید اییلماز رو به جای تایماز به عقد الهام در بیاریم . آقجان قبول نمی کرد. می گفت دختر بیچار سکته می کنه. گفتم بهتر از بی آبروییه. بزرگا رو جمع کردیم ومن با صد تا دلیل متقاعدشون کردم. دیگه با خوشحالی فکر می کردم همه چیز درست درمیاد ولی فکرشم نمی کردم که اییلماز به خواسته آقاجان تن بده ولی داد. با الهام ازدواج کرد و شد عزیز دل آقاجان!نمی دونستم چیکار کنم. باید یه فکر دیگه می کردم. سپردم به آساره تا به گوش خانم جان برسونه که این دوتا باید بچه دار بشن تا مردم پشتشون حرف درنیارن. فکر می کردم این فشار ها باعث میشه که اییلماز طلاق الهام رو بده و طلاق هم که ننگ بود و اینطوری اییلماز طرد می شد. ولی اییلماز برعکس تایماز اصلا قابل پیش بینی نبود. کاری رو که ازش خواسته بودن رو انجام داد و باروبندیلش رو جمع کرد و رفت جنگ و شد نور چشمی آقاجان. دیگه واقعا از ایلماز دست کشیدم و داشتم کم کم خودم رو راضی می کردم که حداقل تقسیم به دو خیلی بهتر از تقسیم به سه است که اییلماز برگشت و من ازش خواستم که دیگه نره جبهه و بمونه پیشمون می ترسیدم که از دستمون بره درسته که می خواستم اموالشون رو بالا بکشم ولی راضی به مرگشون نبودم. در جوابم گفت که اولش بخاطر روشنک بوده که رفته ولی اونجا خدا رو پیدا کرده و حالا به هیچ وجه ازش جدا نمیشه. هر چه اصرار کردم افاقه نکرد و رفت و دیگه برنگشت. شهید شد. اونموقع خودم رو قانع کردم که خودش خواسته که بره جبهه .

بالاخره اشک هاش چکیدن با نوک انگشتش اشک هاش رو پاک کرد و لیوان آبی که نهاد براش آورده بود رو یکسره سر کشید: آقاجان وقتی اییلماز از دستش رفت به تکاپو افتاد که دنبال تایماز بگرده و این برای من که دنبال یه راه حل برای خلاصی از دست بازماندگان اییلماز بودم یه دردسر تازه بود. رفتم پیش آقاجان و گفتم خودم دنبال تایماز می گردم. بیچاره آقاجان چنان با غرور نگاهم می کرد که بیا و ببین نمی دونست که قرار نیست هیچ وقت پسرش رو پیدا کنه. بعد از شهادت اییلماز الهام اومد پیش ما به آساره سپردم که عرصه رو به الهام تنگ کنن. دستور های گاه و بیگاهی که برای الهام توسط بقیه برده می شد. حرف هایی که به گوشش میرسید. همه از طرف من بود ولی اون فکر می کرد که همه چیز زیر سر آقاجان می دونستم دختر سرکشیه و نمی مونه و نموند. البته فکر می کردم بره پیش پدر و مادرش ولی خوب بازم محاسباتم اشتباه دراومد. الهام فرار کرد و این باعث شد که دو تا طایفه بیفتن به جون هم. یه مدت درگیر اونها بودم و بعد رد الهام رو زدم و فهمیدم که کجاست. وقتی که پیداش کردم حسابی ترسوندمش که اگر آقاجان دستش به اون بچه برسه نمی ذاره رنگش رو هم ببینی و اگر بچه ات رو دوست داری اون ورا پیدات نشه و منم نمی ذارم که آقاجان اذیتت کنه. اینکه بعد ها الهام رو مجبور کردم که هویت یزدان رو براش فاش کنه صرفا به خاطر این بود که آقاجان کم کم بو برده بود که من دلم نمی خواد تایماز پیدا بشه و من می خواستم نفرتی که توی دل الهام از خانواده کاشته بودم به یزدان منتقل بشه. اینطوری اگه خود آقاجان هم می رفت دنبالش محال ممکن بود که بره سمتشون. دیگه کم کم آقاجان با کارشکنی هایی که توی پیدا کردن تایماز کردم فهمیده بود که یه جای کارم می لنگه البته دیگه مهم نبود. من حالا مالک تمام اون اموال بودم. البته باید صبر می کردم تا آقاجان بمیره و اون اموال رو به نامم بزنه ولی حالا هم بهرحال عملاً همه چیز به دست خودم بود. البته این منو راضی نمی کرد. من می خواستم همه چیز به اسم خودم باشه. بچه ها بزرگ شده بودن و نهاد می خواست همه چیز رو به پول تبدیل کنیم و از ایران بریم. وقتی تصمیمم رو با آقاجان در میون گذاشتم. عصبانی شد و داد کشید. هیچ جوری زیر بار نمی رفت. تا اینکه اونروز یزدان زنگ زد. گفت که تو رو پیدا کرده. گفت که چه بلاهایی سرت اومده.. همه چیز رو به نوید و نهاد گفتم. نهاد پیشنهاد داد که تو رو بر علیه آقاجان بشورونیم. بالاخره اینکه دختر تایماز بیاد و ادعای ارث و میراث بکنه واسه آقاجان کلی افت داشت. البته قرار نبود تو بیاریم قرار بود فقط آقاجان رو تهدید کنیم. کلی دروغ و دونگ واسش بافتیم. اینکه تو پیدات شده و فقط می خواهی بیایی که آبرو ریزی راه بندازی و حق و حقوق بابات رو بگیری. اما آقاجان باور نکرد گفت که بلف می زنیم. اینکه بیام دنبالت پیشنهاد من بود. گفتم میام تو رو میارم و نشون آقاجان میدم. بچه ها مخالفت کردن من ولی پیش خودم گفتم وقتی که تو داستان رو از زبون خانواده یزدان شنیده باشی حتما دل خوشی از ما نداری ولی اشتباه می کردم . تو خوب بودی زیادی هم خوب بودی! وقتی اونطوری پریدی تو بغلم دلم به درد اومد ولی من اینهمه زحمت نکشیده بودم که حالا با یه احساساتی شدن به بادشون بدم. تو رو برداشتم و آوردم. نوید از همون روز اول بدقلقی می کرد. هی راه و بیراه می گفت این دختر گناه داره خودش کم زجر نکشیده اگه یه روز بفهمه که ما چه گرگ هایی هستیم خدا می دونه که چه به روزش میاد. گوش منو نهاد ولی روی این حرف ها بسته شده بود. تو رو که نشون آقاجان دادم رنگ از رخش پرید. پیر شده بود و دیگه نمی تونست با کسی بجنگه و با اونهمه فکری که ما از تو انداخته بودیم توی سرش خودش رو باخته بود. از حال نذار خانم جان می ترسید. اگه اون ظهر نیومده بودی خونه آقاجان و آباجی ها ندیده بودنت تا حالا به یه بهانه ای برت گردونده بودیم. ولی خوب وقتی که آقاجان رفتارت رو دید دست ما رو خوند تازه داشتیم دنبال یه راه تاز می گشتیم که ... باورم نمی شه که من باعث مرگشون شده باشم. من نمی خواستم پدر و مادرت بمیرن تیارا! من!... من! باعث همه بدبختی های تو توی زندگیتم. 

هق هقش بلند شد نهاد سعی می کرد آرومش کنه و من در سکوت به همه اینها گوش می دادم. باید جیغ می زدم . گریه می کردم و هر چی که بلد بودم نثارشون می کردم. ولی یک حفره بزرگ توی خودم احساس می کردم که هر لحظه عمیق تر و عمیق تر و تاریک تر و تاریک تر می شد. برام مهم نبود که چرا حالا این حرف ها رو بهم زده از جام بلند شدم. نوید هم سر جاش سیخ وایساد

- حالت خوبه؟!

به چشمای نوید نگاه کردم. ترسیده بود! به ترسش لبخند زدم و انگار لبخندم مضطرب ترش کرد که شروع کرد گوشه لبش رو جویدن. راه اتاقم رو در پیش گرفتم. موبایلم روی پا تختی بود برش داشتم و شماره یزدان رو گرفتم. انگار منتظر زنگ بود که سریع برداشت

- تیارا!

اهمیتی به لحن ترسیده اش ندادم. از صدای غریب خودم هم متعجب نشدم. 

- یادته گفتی هر وقت طاقتم تموم شد بهت بگم!

- چی شده؟!

- طاقتم تموم شده یزدان بیا و منو از اینجا ببر.

بی توجه به تیارا تیارا گفتنش گوشی رو قطع کردم و سر جام دراز کشیدم. درد عجیبی از ناخن های پام شروع می شد و آروم آروم خودش رو بالا می کشید و بالا می کشید و توی سرم پخش می شد. همه وجودم سیاه بود و دردآلود. 

به التماس های نوید و زن عمو و نفس هیچ اهمیتی ندادم. نمی خوام هیچ کسی رو ببینم. فقط منتظر یزدانم. باید بیاد. اون شاید بدونه که با این حفره عمیق توی وجودم باید چکار کنم. با این کابوس های وحشتناکی که با چشمای باز توی بیداری می بینم. باید بدونه که می ترسم. می ترسم از اینکه با لذت به خفه کردن تورنگ فکر می کنم. به چنگ انداختن توی چشم های نهاد. باید بیاد و من منتظرم تا ببینمش. 

- تیارا جان منم یزدان

سلانه سلانه به سمت در رفتم و قفلش را باز کردم! خودش بود. نگاهش ترسیده و لرزان بود ولی دنیایی اعتماد پشتش خوابیده بود. دنیایی که این آدم ها از آن خیلی دور بودند خیلی . دستهام رو به سمتش دراز کردم. مردد به من نگاه کرد. دستام رو دور گردنش حلقه کردم. نگاهم به سینه پهنش بود. دنبال تکیه گاه می گشتم. شکسته بودم. دستاش با مکث دور کمرم حلقه شد. نگاه در هم نوید روی ما بود و من فقط با حرص نفس می کشیدم. کاری که از دیروز به سختی انجامش داده بودم. حالا که توی آغوش گرمش بودم می تونستم بخوابم. می شد که بخوابم. 

- تیارا!....

و من خوابیدم.

***

کلافه و عصبی ام دلم می خواهد همه اثاثیه خانه اشان را توی سرشان بکوبم و دست تیارا بگیرم و بروم. سکوتش مرا می ترساند. در آغوشم که از حال رفت آنقدر نترسیدم که وقتی که به هوش آمد صورت خونسردش را دیدم. می توانم درد هایی که از درون می خوردنش را به خوبی احساس کنم و این صورت یخ زده .....

حرف های نوید را گوش دادم . از همان اول هم می دانستم که این تورنگ نامرد است و این صورت خندان و مهربان نقابی بیش نیست. داد می زنم: چطور تونستید؟!

همه شان بره وار سکوت کرده اند و این خوشایند من که منتظرم تا تک تکشان را بدرم نیست. آخر منتظر یک تلنگرم. 

تیارا از جا بلند می شود نگران با گامی بلند خودم را به او می رسانم. بازویش را می چسبم. چقدر به نظرم نحیف می آید. داغ است مثل کوره وحشت زده می پرسم : خوبی؟!

***

از من می پرسه خوبم؟! گوشه لبم به لبخندی کش می آید. جک می گوید مگر نه؟! این یزدان که همیشه شوخی های بی معنی می کرد پس چرا این بار جکش اینقدر خنده داره. خندیدم. بلند و عصبی . خندیدم ! به صورت های بهت زده اطرافیانم خندیدم. یزدان محکم تکونم داد: تیارا جان !

خندیدم . اونقدر که دلم درد گرفت. خم شدم و زیر دلم رو چسبیدم و بلند بلند خندیدم. یزدان سرم رو بالا گرفت و محکم زیر گوشم خوابوند، سوزش صورتم تازه یادم آورد که چرا خوبم! اشک چشمام رو پر کردولی گریه نکردم: خوبم یزدان من خیلی خوبم!

اشک های اون ولی روی گونه اش سر خورد: از من متنفر نیستی؟!

- چرا باید باشم؟!

- به خاطر دایی هام! خوب اونها بودن که پدر و مادرت رو ... اوووه متاسفم تیارا!

- چی میگی یزدان؟!

کمی ازم فاصله گرفت و با ترس پرسید: بهت نگفتن!

یه قدم بهش نزدیک شدم: تو بگو

نوید از جاش بلند شد: دیگه بسه

با غیض به نوید نگاه کردم و رو به یزدان دوباره گفتم: تو بگو

یزدان موهاش رو کشید: خوب دایی های من به خاطر قضیه مامان... یه انتقام کوکورانه بود... 

دنیا شروع به چرخیدن کرد: یعنی یه تصادف نبود.... بابا و مامان به قتل رسیدن!

نگاهم رفت سمت عمو و پوزخند زدم: وجدانت درد گرفته بود برادر!!!!!!

عمو به زمین نگاه کرد. شرمنده بود؟!!!!!!!!!!!!!!!!

دست یزدان رو چسبیدم: باید بریم ... باید بریم!

یزدان مردد تکرار کرد: ازم متنفر نیستی

متنفر؟! ... اون تنها کسی بود که برام مونده بود!

***

- نه آقاجان قبلا که در موردش صحبت کردیم!

- ....

- نه! دیگه هیچ وقت نمی تونم به رامهرمز برگردم. 

- ....

- می دونم که حالا همه از موضوع با خبرن. می دونم که دیگه اسم بابا ننگ خانواده نیست. 

- ....

- واقعا فکر می کنید می تونم توی چشمای تورنگ نگاه کنم!

- ...

- به بی بی بگید دوستش دارم! خداحافظ

کلافه گوشی را قطع می کند و به من چشم می دوزد. از همین الان هم برایش دلتنگم.

- نمیشه نری؟!

لبخند می زند. 

- تو نباید مشکی بپوشی؟!

- توقع داری عزا دار دایی باشم که هرگز ندیدمش

- مامانت بالاخره خانواده اش رو دید

سر تکان می دهم: عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد.

- مامانت؟! خوب ... ازت که متنفر نشده؟

برای نگرانی اش خوشحال می شوم: نه! برادرش می تونست مرد باشه و پای کارش وایسه. اگر فرار نکرده بود شاید الان زنده بود. نمی دونم شاید حقش بود که حین فرار تصادف کنه و بمیره

محکم می گوید: فرار هم نمی کرد و تصادف نمی کرد باز هم فرقی نمی کرد. خودم طناب دار رو دور گردنش می انداختم

به صورت مصممش نگاه می کنم. می دانم که آن تیارای قبل در وجودش مرده. سردی و برودتی که از وجودش ساطع می شود را به خوبی حس می کنم. خیلی راحت از دل نگرانی های آقاجان و بی بی می گذرد. خیلی سرد. می دانم که قلبش را سیاه کرده اند ولی دلم نمی خواهد اینگونه باشد: اینجوری نباش!

پرت می گوید: جای خوبیه! ... می خواهم یه کافی نت بزنم. 

- حالا چرا کهنوج! ... خودم همین جا توی کرمان...

حرفم را قطع می کند: مگه نمی خواهی دوباره خودم باشم... باید باهاش کنار بیام نیاز به زمان دارم...

در نگاهش خیره می شوم، حرف نگاهم را می خواند که تاکید می کند: تنها

صورت غمگینم را که می بیند مشتی حواله بازویم می کند و می گوید: بعدشم واسه تو زن می گیرم. این الی خانومت که عین خیالش هم نیست.

اخم هایم را در هم می کشم: لازم نکرده!

به نقطه ای خیره می ماند: یزدان! قول بده سراغم رو نمی گیری... باید از همه چیز دور باشم... از همه کس 

توی صورتم خیره می شود: خیلی دلم برات تنگ میشه ولی... تا وقتی که بتونم با خودم کنار بیام ... تا وقتی که اینطور راحت آرزوی مرگ اونها رو نکنم... تا وقتی خدای گمشده ام رو دوباره پیدا کنم باید تنها باشم... من گمش کردم یزدان... خدا رو گم کردم ولی می دونم که همین نزدیکی هاست.... فقط باید به خودم زمان بدم ... 

گونه اش را لمس می کنم: بعدش...

دستم را پس می زند: برای ما بعدی وجود نداره

سرد است. چشمانش یخی است. حرف هایش ولی سرخ و تلخند.

- میشه منو برسونی ترمینال

- شوخی می کنی؟! تا کهنوج همش سه چهار ساعته خودم می برمت.

شانه بالا می اندازد و می گوید: پس زحمت ساک هام رو بکش

پایان. 28/5/92 ساعت 11:04