www.negahdl.com

نگاه دانلود

زيتون | beste کاربر انجمن نودهشتيا

...هواپيما کمي خلوت شده بود...ساعت مچيم رو نگاه کردم.. ساعت به وقت تهران بايد3 صبح مي بود...توجهم به هم همه اطرفم جلب شد...مردم عجله داشتن پياده شن...به کجا چنين شتابان..خندم گرفت...بلند شدم...شال دور گردنم رو روي سرم گذاشتم...کيف دستيم رو از باگاژ بالاي سرم برداشتم..يقه پوست پالتوم رو بالا کشيدم..لکه کوچکي رو لبه جيبش بود...سفيد بود ديگه هميشه امکان به وجود آمدنش بود...با دستمال مرطوب توي دستم به جونش افتادم.... به سمت در خروجي حرکت کردم...به مهمانداران هواپيما نگاه کردم با اوون لبخند مصنوعي..خوب هميشه به نظرم مصنوعي بود...يادش به خير بهم گفتن..برو ...دنبالش مهماندار شو...گفتم دوست ندارم 3 صبح با اوون رژ لباي قرمز مسخره وايسم به مردم لبخند بزنم...کيفم رو توي دستم جا به جا کردم...

به انگليس گفت خوش آمديد با سر جوابش رو دادم...پام رو از در بيرون گذاشتم..حالت تهوع به سراغم اومد...بوي سوخت هواپيما وقتي ناشتا بودم هميشه حالم رو به هم ميزد..يادش بخير اگه بوسه ( buse) اينجا بود مي گفت خوب غذات رو مي خوردي...غذاهاي هواپيما هم به همين اندازه حالم رو بهم مي زد....از پله ها پياده شدم..کمي لرز کردم..باد سرد دي ماه...کمر بند پالتوم رو محکم کردم..پام رو به سالن ورودي گذاشتم...خوب اين هم وطن..چه حسي بايد داشته باشم بعد از حدود 9 سال...اشک توي چشمام جمع بشه...بشينم خاک وطن رو ببوسم..پوزخندي زدم...هيچ احساسي نداشتم...

صداي لوس زني تو سالن پيچيد...پرواز شماره 457 ..هواپيمايي ترکيه..از استانبول به زمين نشست...البته من حدس زدم اين رو گفته باشه..چون امکان نداشت با ميزاني که اين خانوم محترم دهنش رو کج مي کرد بفهمي چي ميگه..

به غلطک زل زدم تا چمدونم رو پيدا کنم...هاکان ( hakan) ازم پرسيده بود نمي ترسي داري بر مي گردي؟

گفتم : بر نمي گردم 4 ماه بعد بر مي گردم همين جا...

_اگه ببيننت؟

به چشماي نگران قهوه ايش نگاه کردم : تهران روستا نيست..10 ميليون آدم توش زندگي مي کنه...9 سال گذشته من ديگه يه دختر بچه بي پناه 19 ساله نيستم...

چمدون قرمز رنگم رو ديدم...سنگين بود...دسته اش رو بالا کشيدم و دنباله خودم کشيدم... به گيت چک پاسپورت رسيدم...روسريم رو جلو کشيدم...وطن..وطن..

دو تا خانواده پشت سرم عجيب شلوغ مي کردن...بلند بلند از تفريحاتشون توي استانبول صحبت مي کردن..از خيابون استقلال..

پشت ميزهاي کوتاهه يه کافه تو بي اوغلي ( bey oglu) نشستيم.. ساعت 12 شبه صندلي هامون بيرون کافه استوواطراف شلوغه...صداي موسيقي بلندي از هر جا مياد که با هم قاطي مي شه....بوسه سرش رو رو شونه دوست پسر جديدش گذاشته..مو هاش کوتاهه قرمزش کرده..تو دماغش حلقه داره..مسته..داره ترانه زير لبش زمزمه مي کنه...

دنيز : بليط برگشتت رو اپن گرفتم...رسيدي برو هتل برات رزرو کرديم اسمش يه چيزيه به فارسي که..

_منشيت گفت..اوين..

_آهان آره همون...فردا ش مي ري شرکتش خودتو معرفي مي کني...قراره براي اين 4 ماه يه آپارتمان در اختيارت بزارن...

بوسه : چه با کلاس...

دنيز ( deniz) : وظيفشونه دارم يکي از بهترين مهندساي معماره يکي از بزرگترين شرکتاي ساختمان سازي ترکيه رو براش مي فرستم...

لبخند ميزنم...چه قدر براي رسيدن به اين جمله تلاش کرده بودم...

هاکان : بايد بيان دنبالش...اون وقت شب..

به چشماي دلخورش نگاه مي کنم گونش رو مي بوسم... : نترس با تاکسي مي رم..

_مجبور نيستي ..به پولش احتياجي نداري..

_دارم هاکان...

_اگه فقط اجازه مي دادي..

_من به تو خيلي بيشتر از اين حرفا مديونم...

پاسپورتم رو جلوي مرد بد اخلاقي گذاشتم...که پشت شيشه نشسته : به عکسم نگاه کرد...مهر ورود رو زد...

با انگليسي بد لهجه اي گفت..خوش آمديد ...

حوصله نداشتم.. به ترکي جواب دادم......به مردمي نگاه کردم.... بعضي با دسته گل..بعضي با لبخند...بعضي در بغل هم با گريه...خوب کسي دنبال من نيومده...خنده ام گرفت....انتظاراتت رو برم...

مي خوام هرچه سريعتر اين فضا رو ترک کنم...خيلي خيلي بهم اضطراب مي ده...شبي که داشتم مي رفتم رو به يادم مياره...پشتم مي لرزه..

دستکش هاي چرميم رو دستم کردم...به سمت تاکسي رفتم... : آقا مي خوام برم هتل اوين...

_بفرما خواهر من...

از اين کلمه متنفرم...خواهر...پشتش چه چيزايي که نخوابيده...

چمدونم رو صندوق عقب گذاشت.. سوار شد...آينه اش رو تنظيم کرد و الهي به اميد تو گفت..

ضبطش روشن بود..آهنگي از هايده بود ...

تو اوون شب جهنمي آهنگ هم بود؟..درست يادم نمي ياد...همه چيز پشت مه ...فقط مي دونم بعد از اوون ديگه هيچ وقت داريوش گوش نکردم...

_خانوم خيلي وقته ايران نبوديد..

دوست ندارم حرف بزنم : 9 ساله..

_فضولي نباشه ...کجا زندگي مي کنيد...

_استانبول..

_جدي؟؟؟ واي من عاشق ماحسونم...الان براتون يکي از آهنگاشو مي زارم...

_نيازي نيست..

به حرفم توجهي نکرد دنباله آهنگ گشت..

_ديديدش..

_کي يو؟

_ماحسونو ديگه...

مي خندم...چرا بايد ديده باشمش... : خير نديدم...

صداي يکي از خز ترين آهنگاي ماحسون پيچيد..

_خيلي با حاله نه؟

بله اي با حرص گفتم...

شيشه رو کمي پايين مي کشم..بوي بنزين با بوي خوش بو کننده ماشين دلم رو بهم ميزنه.. دلم آشوبه...چه قدر طول کشيده بود که اين استرس هميشگي از بين بره دوباره برگشت...

راننده مسلسل وار داره از داداشش که رفته بوده ترکيه تا غير قانوني از اوون جا بره اروپا حرف ميزنه...رو روانمه...

به محض رسيدن به هتل بايد به هاکان زنگ بزنم..مي دونم الان تو حياط خونه سفيدشون نشسته..حياطي که وقتي از لبه باغچه اش پاهات رو آويزون مي کني درياي مرمرست...

دلم تنگ مي شه...دنيز گفت بليط برگشتم اپنه...يعني انقدر اپن هست که همين الان برگردم با پروازي که اومدم بر گردم استانبول..

آبروي دنيز ميره...به هتل رسيديم....شانس آوردم کمي پول ايراني تو فرودگاه آتا تورک از يه توريست ايراني خريدم..هر چند مطمئم سرم کلاه رفت..پول راننده رو پرداختم...

وارد هتل شدم..همه جا بوي تميزي مي داد..به پذيرش نزديک شدم...مرد حوان خوش قيافه ايه نگاهي به لباسام کرد...دستکشم رو از دستم در آوردم..پاسپورتم رو از کيفم بيرون آوردم و جلوش گذاشتم...نگاهي به پاسپورت سبزم انداخت و با انگليسي سليسي بهم خوش آمد گفت و فرمي رو داد تا پر کنم...من هم انگليسي جواب دادم..فارسي حرف مي زدم که چي بشه...که کنجکاو تر بشه..

کارت رو به سمتم دراز کرد...پادوي هتل با من تا طبقه 5 اومد..انعام رو بهش دادم...به سوئيت لوکسم نگاه کردم..تو دلم از دنيز به خاطر دست و دلبازيش تشکر کردم...خسته ام خيلي خسته...[/B]

با سومين بوق صداي منتظرش تو گوشي پيچيد... : الو ..

_الو ... هاکان...

_سلام ....پس رسيدي هتل؟!!!

_اي بابا تو چرا انقدر نگراني پسر..اينجا وطنه من...

پوزخند زد...

خودم هم به اين توجيه خنديدم...

_برو بخواب هاکان...

از پشت سرش صداي دريا مياومد....دلم پر مي کشيد براي اوون تاب تو حياط که وقتي روش نشستي و بالا ميري احساس مي کني مي توني دريا رو بغل کني..

_دنيز نبايد اين لقمه رو برات مي گرفت..

_من تنها مهندسشم که فارسي مي دونه...اين پروژه براي شرکت خيلي مهمه...نه از لحاظ مالي بيشتر پرستيژي و مطرح شدن تو بازار ايران..

_نمي دونم..کلافه ام..خيلي مراقب خودت باش...

ازم قول گرفت به محض اين که خط خريدم و اين که تو هر آپارتماني ساکن شدم بهش خبر بدم...

خوابيدم يا نخوابيدم.؟؟..بلند شدم ....ساعت رو نگاه کردم ساعت 8..خوب فکر مي کنم دو ساعت خوابيدم...تو خواب و بيداري فقط اوون زير زمين نمور به يادم ميومد .... بوي ترشي تو بينيم بود...دوش آب رو باز کردم حرکت آب داغ از پشتم حس ما سا ژ مي داد بهم...حوله ام رو پوشيدم بيرون اومدم..جلوي آينه نشستم..برس به دست به خودم توي آينه نگاه کردم..

موهام قهوه اي شکلاتي بو د با تن قرمز...دقيق يادم نمي يومد رنگ اصليش چي بود... هرچند مهم هم نيست..برس رو روش کشيدم به نرمي حرکت کرد...ماهانه قيمت نسبتا گزافي خرج کرم ها و لوسيون هام مي کردم... تو 7 سال کم کم اينا رو ياد گرفته بودم...

بوسه و سميرا هميشه معترض بودن به خرجي که براي خريدن لباس هاي مارکدار و زيور آلات مي کردم...

بلند شدم مو هام رو خشک کردم...آرايش مختصري کردم ساعت 10 بايد تو شرکت مي بودم..

آدرس رو دوباره چک کردم..زعفرانيه...خوب خيلي هم دور نبود....

پالتو چرم مات قهوه اي پوشيدم..با بوت هاي مخمل بلند تا بالاي زانو به رنگ سبز..جوراب شلواري قهوه اي..ديگه احتياجي به شلوار نبود... با عطر اهدايي دنيز دوش گرفتم..يادم داده بودن که عطر در حقيقت امضاي آدمه..

سوار آسانسور شدم... يکي از کاراي مورد علاقه ام از چايکوفسکي..

....لابي....باز هم يه صداي لوس و کشدار...

کيف لب تابم رو تو دستم جا به جا کردم...

به سمت پذيرش رفتم...نوبت عوض شده بود..دختر جوان با مزه و کوتاه قدي ايستاده بود...

بدون حرف کارت ورودي در اتاقم رو به دستش دادم... پرسيد : اتاق تميز شه؟

_بله..لطفا برام آژانس بگيريد

به پسر گيس بلند راننده آژانس نگاه کردم..پرايد طوسي رنگش از تميزي برق مي زد...سوار شدم..يه ادکلن تند مردانه...لاي شيشه رو باز کردم...فرمون ماشين اندازه پيش دستي بود..کلي چيز ميز از آينه جلو آويزون بود..

با صدايي شبيه به فرياد و چيزي شبيه به انگليسي سعي داشت ازم بپرسه کجا ميرم..

به فرض که خارجيم..کر که ديگه نيستم...

_ خيابونه زعفرانيه لطفا...

با تعجب تو آينه نگاهم مي کنه...مي دونم داره به اين اخم دوخته شده يه صورتم نگه مي کنه...

_ايراني هستيد؟

_بله...بله ام جاي هر گونه بحث رو گرفت...

به اطراف نگاه مي کردم..خو شحالم قرار نيست از اوون محله رد بشم.....

مهساي گلم رو يادم مي ياد با اوون صور ت گرد بامزه و اوون لاکاي جيغ قرمز رنگ..به دستام نگاه کردم..لاک قهوهاي سوخته...

صداي فريادي تو ذهنم مي پيچه ...و صداي شکستن چند تا شيشه و بوي تند لاک...فراره من به سمت در و قايم شدن پشتش...

صداي مشتش به در : ...بي آبرو...حالا تو ماه محرم واسه من لاک مي زني...

سرم رو تکون مي دم..احساس مي کنم اين کار خاطراتم رو پاک مي کنه...

_خوب خانوم اينم زعفرانيه..

کارت رو جلو چشمش گرفتم.....تا بقيه آدرس رو هم بره..

جلوي ساختمون لوکسي ايستاد...يه ساختمون ويلايي خوشگل و مدرن با يه تابلو بزرگ شرکت مهندسي پويا سازه..

خوب خودشه به ساعتم نگاه کردم 10..به موقع رسيدم...

پيرمرد مو سفيدي جلو در نشسته بود و با لهجه با مزه گيلاني ازم پرسيد : گل دخترم کجا؟...

...دخترم...دخترم...اين اصطلاح رو چند وقت بود نشنيده بودم...

_با جناب آقاي برديا سروش کار داشتم...

_رئيس رو مي فرماييد...بفرما داخل...بعد از پله ها سمت چپ...

اما با دستش سمت راست رو نشون داد...ترجيح دادم دستش رو جدي بگيرم..

از حياط جالبي که توش پر بود از آثار مدرني که چيزي بين آکسسوار و صندلي بودن رد شدم...پله ها رو بالا رفتم..

طبق روال تمام اين جور شرکتا...منشي دختر مو بور بي خيالي بود که شديدا هم تو جو کاره اي بودن فرو رفته بود...

با صداي تو دماغي که مطمئنم حاصله عمل بد دماغش بود : امرتون..

برگه معرفي نامه ام به زبان انگليسي رو که مهر شرکت رو داشت و عکس منم بالاش بود بي حرف به سمتش گرفتم...

شروع کرد به خوندن..

بوسه با اوون دوربينش جلوم ايستاده هي فلاش مي زنه..

_کورم کردي بوسه...بگير تموت شه بره ديگه..

_آخه عادت ندارم ازت عکس پرسنلي بگيرم...دلم عکساي خودمون رو مي خواد...

از هپروت خارج شدم...منشي داشت به هم توضيح مي داد که بايد چند لحظه صبر کنم تا مهمون آقاي دکتر برن..

رو مبل با مزه اي که تو سالن بود نشستم..ساعت 10/10 خوب بي ادبي جناب مهندس رو مي رسونه...بلند شم برم.؟.

قيافه عصبي دنيز جلوي چشمم اومد...

تو حياط خونه هاکان داريم ماهي کباب مي کنيم...بوي ماهي با بوي دريا قاطي شده...هاکان پشت منقل با بهروز شوهر سميرا دارن بلند بلند مي خندن..

دورم يه شنل قرمز پيچيدم داريم با دنيز راکي مي خوريم...سيگارم رو در ميارم...دنيز ..بلند مي شه فندک در مياره... جنتل منه..به شدت بلده چي کار کنه.. : خوب بلدي با دخترا چه طور رفتار کنيا..

از اوون خنده هاي نابش مي کنه...سميرا بلند مي شه مي ره پيشه شوهرش...

_حواست باشه...برديا خيلي دون ژوانه...خيلي جذاب و بلده چه طور با دخترا حرف بزنه..تو کار بي نهايت جديه ...اما غير قابل توصيف دختر بازه..من پيشش هيچم...تو لقمه باب طبعشي..

دود سيگارم رو مي دم بيرون : من لقمه هيچ کس نيستم دنيز..

_اوون که بله...

_خانوم... خانوم..

با صداي منشي پرت مي شم بيرون از خاطراتم...

_دکتر منتظرتونن..

لهجه لوس انگليسيش رو دوست دارم..بهم لبخند مي زنه..با سر جوابش رو مي دم...

منشي جلوتر از من معرفي نامه ام رو رو ميزش گذاشت... اتاقش خيلي شيک و مدرن..همه چيز سفيد خالص بود ...چه قدر نگهداريش تو شهري مثل تهران بايد سخت باشه...

پشت ميزش نبود سمت راست اتاق روي مبل چرمي سفيد پشت يه ميز پذيرايي پاش رو رو پاش انداخته بود و داشت برگه من رو مطالعه مي کرد...سرش پايين بود..عينک مستطيل قاب مشکي به چشم داشت..پيراهن مردانه شيک طوسي روشن ، شلوار مخمل کبريتي زغالي و کروات باريک مشکي داشت و ساعت رولکسش خيلي تو چشم بود...

سرش رو بلند کرد..موهاي حالت دارش رو با حرکتي که مطمئنم براي تاثير گذار بودنش کلي تمرين کرده از پيشونيش کنار زد..

داشت اسکنم مي کرد.مي دونستم داشت پيش خودش مي گفت که من دختر قد بلنديم..خوب قد 176 براي دختر هاي ايران بلند حساب ميشد..تمام دوره نوجوانيم به متلک خوردن بابنت همين گذشت..اما بعدها همين قد زندگيم رو زير و رو کرد...

با صداي بم جذاب و لهجه بريتانيايي زيبايي سلام کرد و دستش رو به سمتم دراز کرد...

دستکش هام رو از دستم در آوردم و دستش رو فشردم...سميرا هميشه مي گفت خانوم ها با سر انگشت دست مي دن..من و بوسه مي خنديديم...من عين مردها دست مي دادم...با دست تعارف کرد که بشينم...

رو مبل رو به رو نشستم...عينکش رو در آورد چشماي قهوه اي داشت...به طور کلي مرد جذابي بود...

به دنيز حق مي دادم بگه زمينه دختر کشي داره...هرچند لباساي گرون قيمت وا دکلن فرانسوي و شرکت شيکش رو هم بايد به اين زمينه اضافه کرد...

_ مهندس آک يورک ( ak yurek) گفتن که شما بهترين مهندسش هستيد هر چند جوانيد...

خوب مهندس آک يورک..منظور دنيز بود..بايد حواسم مي بود صميميتمون آشکار نشه..حتما صلاح نبوده که دنيز نگفته..

_شما مهندس باده اورهون ( or hun) هستيد..فوق ليسانس معماري از دانشگاه استانبول که ممتاز فارق التحصيل شديد... پارسال ...ولي بعد از اتمام ليسانستون ...در حقيقت به مدت 4 ساله که تو شرکت آک يورک هستيد...که خوب رفرانس خوبيه...

به لهجه بريتانيايي و لحن شيکش دقت مي کنم...بوسه معتقد بود لهجه بريتانيايي س...ي...با به ياد آوري اين حرف و مطابقتش با مرد رو به روم لبخندي زدم..

_خوب...خانوم باده... من در خدمتتون هستم...

_من در خدمت شما هستم دکتر مهندس سروش...

به وضوح جا خورد..انتظار فارسي نداشت...دوباره به اسم و فاميلم و عکسم نگاه کرد...

_خودم هستم جناب مهندس...

نگاهم کرد..از همون نگاها که معنيش اين بود که تو که فارسي مي دوني مرض داري انگليسي من رو خرج مي کني؟؟؟

_شما فارسي مي دونيد؟

_ ايراني هستم...

_اسم و فاميلتون اما...

_ شهروند ترکيه هستم... خوب يه توجيح مسخره براي کسي که شهروند انگلستان بود...فاميلش که تغيير نکرده بود...

_خوب ...خوبه...دنيز به من نگفته بود...

_ايشون فکر نمي کردن مهم باشه...

تو صندليش جا به جا شد...لحنم رو دوست نداشت مطمئنم...جوابام صاف مستقيم و لحنم سفت و محکمه...سالها به اجبار همين طور زندگي کردم..

پام رو روي پام ا نداختم...

_ببخشيد..نپرسيدم چيزي ميل مي کنيد...

_چاي لطفا...

گوشي رو برداشت : يه دونه چاي...يه نسکافه...

احساس مي کردم توقع دارم عذر خواهي کنه که يه ربع من رو نگه داشته پشت در اما به روش نياورد...

_استانبول رو دوست داريد؟

_بوي درياش رو دوست دارم...

_من دو سه باري اومدم...مهمان دنيز بودم...

با به اسم کوچيک خوندن و مطرح کردن صميميتش مي خواد بگه با آ ک يورک در ارتباطه...پوزخند ميزنم...

آبدارچي فنجا نها رو همراه با ظرف بيسکوييت رو ميز گذاشت...

_بفرماييد .... خوب در جريان کار هستيد که...

_بله قراره يه شهرک لوکس و مدرن توي يه زمين به وسعت سه هکتار در لواسون ساخته بشه..که مربوط يه طبقه ممتاز..مثل پروژه اي که شرکت ما نمونه اش رو در گرجستان و آذربايجان پياده کرد...

_عينش رو نمي خوام...

_من هيچ وقت کپي کار نمي کنم دکتر...

_ما اولين باره داريم با يک مهندس خانوم همکاري مي کنيم..

مي دونم..مهندس عزيز...شما محل همکاريتون با خانوم ها جاي متفاوت و نرم تريه... : فرموده بودند...

_کمي ممکنه براتون سخت بشه...

به جلو خم شدم : مهندس قبل از اومدنم هم شما در جريان جنسيتم بوديدي نبوديد؟

_خوب آخه..من فکر مي کردم..که..که..

_سنم بالاتر باشه؟

_هم اين هم...خوب مهم نيست....حالا که اينجاييد..

فنجان رو رو ميز گذاشتم و دستم به سمت لب تابم رفت : اجباري نيست دکتر..من بر مي گردم استانبول...و از جام بلند شدم...

_اي بابا بنشينيد...شما خيلي آتيشيد ها.... من که حرفي نزدم...الان کجا اقامت داريد؟

_هتل اوين...

_خوب خوبه...دو روز اگر تحمل کنيد..آپارتماني که براتون در نظر گرفتيم آماده ميشه..

_ ممنون...

_اگر وقت داشته باشيد..بريم سر زمين..جا رو ببينيد..

بلند شدم..

_چاييتون رو ميل مي کرديد..

_من اهل تعارف نيستم..براي کار اومدم...

باشه اي گفت و پالتوش رو برداشت...

وارد پارکينگ شديم... bmw لوکس سفيد رنگي داشت...درش رو باز کرد...:..بفرماييد..

با سميرا سوار ترامواييم ساعت 8 صبح اوج ساعت شلوغي بايد به دانشگاه برسيم...انقدر آدم هست که از پنجره هيچ جا رو نمي بينيم...اعلام هم نمي کنن يا ما از هم همه نمي شنويم....بعد گذر يه مدت مي فهميم رد کرديم...پول نداريم دوباره بليط بخريم....مي خنديم.. اون ميزاني هم که داريم براي برگشتن از دانشگاه به خونه است..مثل اسب رم کرده به سمت دانشگاه مي دوييم...

_خوب خانوم مهندس معني اسمتون چيه؟

_اسمم فارسي...به معني شراب...

شراب رو چند بار زير لب تکرار مي کنه...

هم سفر خوبي نبودم....داشتم لجش رو در مياوردم...

_صبحانه ميل کرديد؟..

تلاش براي ايجاد ارتباط...

_خير وقت نشد ترسيدم دير برسم رو قرارهام حساسم..

باز هم معذرت خواهيم رو دريافت نکردم...

_من در خدمتون هستم اگر چيزي ميل مي کنيد؟

_من ترجيحم اينه که ناهار بخورم...

_جاي زيبايي رو مي شناسم که بر گشتني اونجا نگه مي دارم..

_خودتون رو معذب من نکنيد..من هتل هم مي تونم غذا بخورم...

_نترسيد جاي خوبي مي برمتون...

هوا خيلي سرده..تو آپارتمانمون ...تو کوچه پس کوچه هاي بي اوغلي نشستيم...هر چي داريم پوشيديم پول نداريم بخاري گازي رو روشن کنيم...

پشت ميز زهوار در رفته مون نشستيم...شام لوبيا پخته داريم...به جاي برنج مي خوريم..دستمال کاغذي رو مثل پيش بند به يقه ام زدم...رو ميز شمع کلفت و بي ريخت مشکي رنگي روشن کردم و تو گلدون وسط ميز گل مصنوعي گذاشتم..نون رو به نيت مرغ مي خوريم...بيرون برف مي ياد...بارها کارشون رو شروع کردن...صداي موسيقي مي ياد..با سميرا از خنده رو زمين ولو شديم...

_من زياد رو غذا تيک ندارم...با زهم ممنون...

لبخند جذابي زد...

_پروژه آذربايجان هم کار شما بود درسته...

_بله کار من بود...فضاي سبزش اما طراحي دوست دختر مهندس آک يورک بود موگه (muge) ..

_دختر با استعداديه...

_دقيقا...

موسيقي لايتي تو ماشين پخش شد...

تو کافه دانشگاه با بوسه و سميرا نشستيم.....موسيقي لايتي داره پخش مي شه ...داريم قهوه مي خوريم...بوسه موهاش رو سفيد کرده..شلواره پاره پاره تنشه و يه آدامس تو ابعاد لنگه کفش تو دهنشه... : ببين تو زمينه اش رو داري...

با صداي بلند مي خندم... : شوخي جالبيه...

سميرا دل خوره : اين کک چيه به تنبونش مي ندازي بوسه ..امکان نداره...بزار زندگيش رو بکنه...

_تا کي مي خواد ميز تميز کنه؟

_تا درسش تموم شه..مگه من دارم چي کار مي کنم؟

_خلاصه من جات اقدام کردم...بايد ريسک کرد...

-به نظرتون پروژه مناسبي هست؟؟؟ 

با دست موهام رو تو شالم مي برم... :شما و مهندس آک يورک از من با سابقه تريد..

لبخند پيروز مندي زد.. :دنيز ميگه کمي ريسک داره...

_ تو زندگي بايد ريسک کرد مهندس..من اين رو ياد گرفتم...

_جالبه...شما ريسک رو دوست داريد؟

_من پيشرفت رو دوست دارم...

ابروش رو بالا برد...تحليلي روم نداره مطمئنم...زنان تعريفي به مراتب ساده تر براش دارن...

پام رو رو پام مي ندازم : سيگار که ناراحتتون نمي کنه.؟

_نه ..راحت باشيد...

جعبه سيگار چرمم رو در آوردم...مي دونم که مي دونه چيز گرون قيمتيه... با فندک روشن کردم...دودش رو کامل به ريه فرستادم...

بوي سيگار بهمن پدر بزرگ تو اتاق پيچيده....7 سالمه دارم تو دفتر مشقم که رو قالي قرمز لاکي وسط اتاق پهنه به زور کلمه بابا رو مي نويسم....

پدر بزرگ با راديوي کوچيکش ور ميره... پيژامه سفيد با راهاي آبي تنشه...لاغر و کچل..به برق کله اش زير لامپ مي خندم....

_تقريبا داريم مي رسيم...خسته که نشديد؟...فکر کنم ديشب درست نخوابيديد...

_نه خسته نيستم...به هر حال بايد اين زمين رو مي ديدم..چون وقتمون کمه...4 ماهه...

_خوب دقيق دقيق که نمي شه گفت..کمي اين ور يا اون ور...

_من 4 ماهه بايد تحويل بدم.... براي دکترا اقدام کردم...

_اين عاليه...

_ممنون....

ماشين رو کنار زمين پارک کرد... : اين جاست بفرماييد...

تا چشم کار مي کنه...زمين نسبتا بايري کنار رود خونه ...اطراف باغ..کمي جلوتر چند تا رستوران لوکس...هوا تميز..سبک و سرد...

_خوب نظرتون چيه؟

_امممم....جاي جالبيه...خوش دسته...براش تفکرات مدرني دارم...

با هم شروع به راه رفتن تو زمين کرديم....

_اين پروژه برام مهمه..چون اين زمينه آبا اجداديمه...

_خوب از آب در مياد...

_اميدوارم...

کيفم رو تو دستم جا به جا کردم...موبايلش مدام در حاله زنگ خوردن بود...جواب نمي داد...

_خودش رو کشت...شايد آتيش گرفته....

خنده اي کرد : الان تمرکزم رو کاره....

خوب دنيز حق داشت...موقع کار جديه...

دو ساعتي زمين رو بالا پايين کرديم...

_ساعت 2/30 گرسنه شديد حتما....تا رستوران راهي نيست ميشه پياده هم رفت...

_پيشنهاد خوبيه....

رستوران شيکيه... من رو جايي برد که در شان ساعت رولکس و عطر چند صد هزار تومنيش بود...

شايد هم در شان جعبه سيگار پوست تمساح من....

صندلي رو برام کشيد....جنتل منه...عين هاکان.. دون ژوانه....عين دنيز....عين همه مردهايي که 7 سال اخير باهاشون آشنا شدم...

با لبخند تشکر کردم...

منو رو به دستم داد....غذاي اول کشک بادمجون....

به دو از اتاق خارج مي شم...پيراهنم آبي چين داره...آشپز خونه مادر بزرگ ته حياطه...مامانم اونجاست....

مادر بزرگم با پيراهن چيت گلدارش پشت به در روي زمين داره کشک سابيده رو صاف مي کنه...مامان پاي اجاقه... بوي بادمجون سرخ کرده مي ياد...

_از خر شيطون بيا پايين دختر....

_مامان جان من چه خيري از شوهر ديدم آخه...

_اون بي غيرت رو بهش مي گي شوهر...مرتيکه مفنگي....7 سال باهاش زندگي کردي...با يه دختر 6 ساله ...يه ساله برگشتي خونه بابات...

_چي کار مي کردم...هر چي داشتيم و نداشتيم رو فروخت..چشم به خودم داشت..

_پدرت پيره..ما هستيم و حقوق باز نشستگي و 6 تا نون خور..

_خوب مي رم سره کار...

_دکتر مهندساش رو زمينن با سواد دوم راهنمايي کجا مي خواي بري....خر نشو..حاج کاظم لقمه خوبي..پولداره...سر شناسه...فکر مي کني تا کي اين بر و رو و جووني رو داري...

_18 سال ازم بزرگتره...بعد هم مي گه بدون بچه ات بيا...

_يه چند وقت پيش من مي مونه...زني ....نرمش مي کني مي بري پيش خودت...

تو عالمه بچگي ...وحشت مي کنم...کي پشت و پناهم باشه...مادر بزرگي که من رو روزي 10 بار آب مي کشه که نجس نباشم..پدر بزرگ پير و از کار افتاده يا دايي سرباز و خاله 17 ساله سر به هوا...

_خانوم باده....خانوم مهندس...کجاييد؟؟

دستي به پيشونيم کشيدم تا سر درد حاصل از وحشت تکرار اوون روزها از سرم بپره.... : ببخشيد...

به گارسون منتظر نگاه کردم : استيک گوشت..کامل پخته...سس قارچ داشته باشه...خامه نمي خورم...آب معدني...سالاد کاهو...سسش روش نباشه با يه ليمو....منو رو بستم و رو ميز گذاشتم....

گارسون با غضب نگاهم مي کنه...خوشش نيومده ازم...منم از اين جور مشتري ها اوون روزا خوشم نمي يومد...

سفارش ميگو سوخاري با سالاد کلم و نوشابه داد...

هنوز با تعجب نگاهم مي کرد..

_اين جا طول مي کشه تا يه باشگاه براي ورزشم پيدا کنم..بايد مراقب خوردنم باشم...

با نمک دونه توي دستش بازي ميکرد :هميشه ان جوري غذا مي خوريد ؟

_تقريبا هميشه....

_حالا يکي دو کيلو که مهم نيست...

لبخندي مي زنم...پس خبر نداره...

_براي نوع زندگي من داشته مدتها...ترک عادت هم موجب مرض است...

_خودتون رو اذيت مي کنيد شما خانوم ها...

...نفرماييد دکتر جذاب...همه دختران اطراف شما براي حفظ موقعيتشون در رختخواب شما مطمئنم بيشتر خودشون رو اذيت مي کنن....

شما فردا تشريف بياريد شرکت با دوست و شريکم در اين پروژه ...امين عزيز آشناتون کنم....

_من فردا راس 9 اونجام..کلا مي خوام کار رو شروع کنيم..کم کم...

_چه قدر منظم....دوست نداريد کمي تهران رو بگرديد..چه مي دونم...ديدار اقوام بريد...

_من کسي رو ندارم...تهران هم مطمئنم تغيير نکرده...برج آزادي هنوز سر جاش مطمئنا..همون طوري که گذاشتمش رفتم...بازار در همون حد شلوغه با بوي ادويه و عرق تن....زياد مشتاق نيستم...

بلند خنديد :خيلي با مزه بود... تو اين چند ساعت که با هاتون آشنا شدم ..متوجه شدم که شما هيجان زده نمي شيد...

لبخند کجي زدم... : آقاي دکتر...اگر قرار باشه من هيجان زده بشم بايد اتفاقي در حد باريدن برف قرمز باشه....

_برف قرمز....خيلي جالبه...

مي دونستم به چي فکر مي کنه....خوب دوست گرام..من از اوون زنهايي نيستم که براشون گل بخريد ذوق مرگ بشن...يا با طلا خفه...

رو صندلي دانشگاه نشستم...ترم سه ام...ديشب تو اتاقم با ترس و لرز تا صبح کارام رو تموم کردم....صبح براي نماز صبح که همه ايستاديم...زير چادر گل دار صورتيم چرت ميزدم...دسني مردونه...گل رزي روي دسته صندليم ميزاره...سرم رو بالا مي گيرم با خجالت نگاهي به چشماي عماد نگاه مي کنم...اولين گل زندگيم..اولين نگاه با محبت...

خجالت مي کشم...نگاهم رو از نگاهش مي گيرم....

تلفن رو برداشتم با پذيرش صحبت کردم...سوپ جو و کمي ميوه سفارش دادم...

خوب اينم اولين روز بازگشت به ميهن...از پنجره به تاريکي بيرون زل زدم...

از پله هاي آپارتمان داريم ميريم بالا...وحشت زده و غريبم..پاهام ميلرزه و دلم ضعف ميره.....سميرا با آرامشش سعي داره حالم رو خوب کنه...راهرو..تنگ و تاريکه...بوي کلم پخته و ادرار گربه مي ده...از توي يه خونه...صداي گريه نوزاد مي ياد...سميرا در چوبي قرمز رنگي رو تو طبقه سوم باز مي کنه...از آپارتمان رو به رو زني ميانسال با پيراهن خونه مخمل..کفشاي سر پايي و موهاي بوري که روش بي گوديه مي ياد بيرون تا آشغال رو بزاره پشت در...به سميرا سلام ميکنه...بعدها چه قدر از کيکاي خشک و بي مزه اش رو به خوردمون داد....آپارتمان يه اتاق خوا ب داره...همه چيز زهوار در رفته و لنگه به لنگه است...سميرا چمدونم رو کنار ديوار مي زاره...چشمام از شدت گريه باز نمي شه...از پنجره بيرون رو نگاه مي کنم...تاريک نيست...تابلو نئون کافه ها کوچه رو روشن کرده...صداي خنده هاي مستانه مياد...سميرا دستش رو رو شونه ام ميزاره : عادت مي کني...مجبوري...

سوپم رو برام آوردن...لب تابم رو باز کردم...يک عالمه e maill از بوسه...از سميرا...حتي از مهسا...شروع کردم به جواب دادن...به فکر خريد يه خط موبايل بودم...امروز فراموشم شده بود....

صبح راس ساعت وارد شرکت شدم...منشي ورودم رو به سمع و نظر دکتر رسوند...تشريفات..اوون چيزي که به پولدارها هر روز ياد آوري مي کنه..موقعيتشون رو..

با خوش رويي از پشت ميزش بلند شد و به سمتم اومد...اعتراف مي کنم که خوش تيپه....

_به به....خانوم باده ....خوش اومديد و چه قدر آن تايم...

_سلام...تمام تلاشم رو مي کنم براي خوش قول بودن..

_تا شما يه فنجان چاي ميل بکنيد ..امين هم ميرسه...

با دنيز تو اتاقش نشستيم...داريم پروژه رو برسي مي کنيم.... دنيز : شريک داره...دوست صميميش امين..هميشه و همه جا با همن....مي خنده..منم مي خندم...اين هميشه و همه حا براي ما ياد آوره خيلي چيزهاست..

با باز شدن در سرم رو چرخوندم خوب چيزي که مي ديدم..يه مرد خيلي قد بلند بود..چون کم پيدا مي شد مردهايي که اختلاف قدي زيادي با من داشته باشن...اين مرد چارشونه نسبتا...يعني کمي تا قسمتي غول بود...

سبزه..چشماي عسلي روشن..رو هم رفته خوش قيافه بود...البته نه اون قدر که تا حالا نديده باشي اما خوب بود...شلوار کتون سرمه اي داشت..بندينک بسته بود...پيراهن مردونه که دکمه بالاش رو هم بسته بود چهار خونه سرمه اي و زرد..گره کرواتش باز بود تقريبا نزديکاي سينه اش...موهاش نسبتا بلند بود...

خنده دار بود که اين طور داشتم بررسيش مي کردم..با صداي برديا به خودم اومدم....

_به به..امين بابا...شما يه کم دير نکرديد احيانا؟؟؟

مرد..لبخند کجي زد : داشتم گند ديشب شما رو جمع مي کردم...

برديا بلند خنديد....

امين به سمت من که داشتم نگاهشون مي کردم چرخيد و دستش رو دراز کرد : شما بايد خانوم مهندسي باشيد که از شرکت آک يورک اومده...

دستش رو فشردم : بله خودم هستم..خوشبختم...

با دست اشاره کرد که بنشينم : من هم..هر چند..ما منتظره يه خانوم مهندس..ترک و مسن بوديم...

_بله مهندس سروش هم تعجب کردن...

روي مبل نشست...خوش ژست بود..با نگاهي که احساس مي کردم تا ته ذهنم رو مي خونه نگاهم کرد : من هم تعجب کردم.اما با توجه به کار...رزومه و سوابق گزارش شده ازتون..همکاري با شما باعث افتخاره...

_خيلي ممنونم..مهندس....

_فاميليم پاکدل...اما شما همون امين صدا کنيد ...من که شما رو همون باده صدا مي کنم...

برديا که به ميز تکيه داده بود : اسمشون مورد داره....

خنديدم...خوب اشاره جالبي به معني اسمم بود...

برديا با تعجب نگاهم کرد : باورم نمي شه..خنديديد..از ديروز تا حالا فکر مي کردم..خنديدن بلد نيستيد...

_من...سخت تحت تاثير قرار مي گيرم...

امين با ابروي بالا رفته نگاهم کرد...

..خوب من..ياد گرفته بودم...تموم اين سالها....که هيجان اضافي...خنده هاي بلند..ممنوع...ممنوع...

نگاهي به اين دو شريک جذاب انداختم..... : من بايد يه خط موبايل بخرم...دوستانم نگرانم هستن....

برديا : همين الان مي گم براتون تهيه کنند...

_فقط ببخشيد...هزينه اش...رو خودم مي پردازم...

امين با همون لحن جدي : اين چه حرفيه..وظيفه ماست..آپارتمانتون هم تا فردا آماده مي شه..

_نيازي به مبله کردن نبود...من که فقط براي خواب اوون جا مي رم..چند ماه هم که بيشتر اين جا نيستم...

_اولا که وظيفه است...ثانيا..اگر پروژه بيشتر طول کشيد...

حتي فکر طولاني تر شدنش هم بهم استرس مي ده..

_به هر حال ممنون...

تو هتل کنار پنجره ايستاده بودم...حوله سفيد رنگ تنم بود و داشتم از تو فنجان که ازش بخار بلند مي شد..هات چاکلت مي خوردم و به برف بيرون نگاه مي کردم...

حس غريبي بود...يه چيزي بين بودن و نبودن...يه معلقي تلخ توي فضا...به هيچ جا بدرستي متعلق نبودن....

سميرا معتقد بود..تعلقات به افراده..نه به جاها...اگر خودت رو متعلق به کسي بدوني...اوون لحظه است که فکر مي کني جا و مکان داري...

بوسه اما مخالف بود...مي گفت من هر روز تو دل يکيم..اين جوري که تو مي گي..پس در به دري بيش نيستم...

با ياد آوري اين حرفها خنده ام مي گيره...چه قدر حضورشون پر رنگه..عين اينکه زير نکته مهم کتابت با خودکار مشکي محکم خط مي کشيا..تا يادت نره..تا حس کني درست رو با دقت خوندي..

منم زير اين اسما تو زندگيم با خودکار که چه عرض کنم با تموم داشته هام خط کشيدم تا يادم بمونه...که زندگي به من تنها درسي که داد..مقاومت بود و مقاومت....

بوسه رو اولين بار سال اول دانشگاه ديدم...به خاطر اوون موهاي رنگ پشمک و لباس هاي عجيبش توجهم بهش جلب شد...

بوفه دانشگاه کنار درياست..سرماي زمستون ...برف ريزي ديشب باريده و مه کمي روي پل و دريا رو گرفته..انقدر به چهره خندان و خواستنيش نگاه مي کنم که از گردنش يه دوربين با لنز بزرگ آويزونه که به سمتم مياد و مي پرسه که آيا تو دبيرستان يا دوره ليسانس هم کلاسيش بودم يا نه....

اين ميشه سر آغاز يه دوستي عميق و رفت و آمد هاي فراوون بوسه به اوون آپارتمان مشترک با سميرا...

مادر بوسه يه مانکن باز نشسته است...زني که بار اول محو زيبايي و ظرافتش شدم..وقتي اولين بار به صرف شام تو ويلاي لوکسش از ما پذيرايي کرد...جايي که در و ديوارش پر از عکساي دوره جوونيش بود..

پدرش صاحب يه بار بود...جاي لوکسي که محل رفت و آمد هنر پيشه ها و خوانده ها بود..دنياي رنگي به قول خودشون...

يه جاي اولترا لوکس..که محل قرار مدارهاي کسايي بود که نونشون رو از ديده شدن در مياوردن...

بوسه دانشجوي فوق ليسانس عکاسي مد...تو کارش موفق..آزاد..رها..هميشه عاشق...

پدرش خيلي راحت از دوست پسر جديد بوسه انتقاد مي کرد و مادرش بي هيچ نظري..تو بشقاب من برنج مي ريخت...

حاصل اين ديدار اگر چه حسرت و نخوابيدنهاي شبانه براي نداشته ها بود..

اما چند وقت بعدش...به معناي واقعي زير و رو شدن..هر آنچه که داشتم بود...

از کنار پنجره کنار اومدم....لباس خوابم رو پوشيدم که يه بلوز شلوار ساتن قرمز رنگ بود...کادو بود....کي؟؟؟..از طرف کي؟؟؟

خيلي هم يادم نمي يومد....

روي تخت دراز کشيدم..ماجراي من از کجا آغاز شد..از اوون روز..تو 7 سالگي تو حياط خونه مادر بزرگ؟؟؟...تو راهروهاي دانشکده معماري شهيد بهشتي؟؟..اون شب پر استرس تو فرودگاه امام؟؟؟..اون آپارتمان زهوار در رفته؟؟؟..

نه..به نظرم که نه...ماجراي من از آشنايي با فلاش دوربين آغاز شد....

چند روز بعد از آشنايي با خانواده بوسه..تو رستوران دارم ميزها رو پاک مي کنم...سميرا هم 4 ساله که تو همين رستوران گارسونه...جاي تر تميز و آروميه..محل رفت و آمده خانواده هاي متوسط و تحصيل کرده...

لباسمون يه دسته..بلوز استين سه ربع...يقه مردونه سفيد..دامن تنگ سورمه اي..جوراب شلواري شيشه اي سورمه اي..کفش تخت سورمه اي..و موهايي که به اجبار محکم دم اسبي مي شه...و رژ لب صورتي..نيش باز..لاس زدن با مشتري..حاضر جوابي همون قدر ممنوعه که بد اخمي و بد خلقي...

بعضي روزها از زور خستگي نمي تونم رو پاهام بايستم...اما اجازه ندارم بزارم مشتري بويي ببره...

بعد از چند وقتي که از پيشنهاد بوسه گذشته که من به شوخي و سميرا با دلخوري ردش کرده...بوسه خندان و شاد..مثل کسي که چيزي رو کشف کرده وارد رستوران مي شه...دارم سر ميز از مشتري سفارش مي گيرم...و با تبلت توي دستم تيک مي زنم که مستقيم با شبکه به آشپز خونه وصله...

بوسه جلوي در ايستاده با چشم و ابرو اشاره مي کنه که عجله کنم... با ديدنش خنده ام مي گيره که سر گارسون که همون سميرا باشه بهم تذکر مي ده...خودم رو جمع و جور مي کنم و به سراغش مي رم که بي خيال مثل هميشه..تکيه زده به ديوار حياط پشتي داره آدامس مي جوه...

_مرگت چيه بوسه عزيزم؟؟؟؟

_موفق شديم ..به خدا موفق شديم...

_چي شده ؟؟ شدي مثل ارشميدس هي مي گي يافتم...يافتم...

_مي خوام از اين لباس فرم نجاتت بدم....

ابروهاي در هم و نگاه مضطربم رو که مي بينه مي فهمه که اين جا جاي مقدمه چيني نيست...

_قبول کردن ببيننت...

چيزي تو گلوم گير مي کنه..قلبم بعد از مدتها پر از آرزو و اميد و در عين حال استرس مي شه..من اين راه رو حتي بهش فکر هم نکرده بودم..تو قاموسمون نبود...بوسه حتي نمي تونست حدس بزنه که من از کجا دارم ميام...چي بر من گذشته...

_بوسه!!!!...تو مطمئني؟؟؟

از اوون قيافه لوده و بي خيال در مياد : من که از اول مطمئن بودم..اما مامانم بيشتر مطمئنم کرد..ببين من نمي گم درهاي بهشت به روت باز مي شه...اما از اين گارسوني در مياي..خرج دانشگاهت راحت تر در مياد...فضا هم شاد تره...

_آخه..آخه..سميرا مخالفه..

_مگه سميرا مادرته؟؟؟؟ تو به اوون چي کار داري..کار خودت رو بکن...

_نمي شه..من به سميرا مديونم..اگه اوون و خواهرش..مهسا نبودن..من الان واقعا نمي دونم کجا بودم...

چونه اش رو مي خارونه... : باهاش حرف بزن...بهش ثابت کن که اين راه..مي تونه به تو و آينده ات کمک کنه...

شب سميرا سرش تا گردن تو کتابهاي قطوره مهندسي برقه...دورش فوق ليسانس و رشته اش به شدت سخته...داره کشتي مي گيره با فرمو لها...

من اما مثلا دارم ماکت درست مي کنم اما فکرم تو پروازه..ساعت 2 صبحه و ما مجبوريم شبي 4-5 ساعت بخوابيم تا بتونيم زندگي کنيم...هيچ حمايت مالي نداريم..من به خاطر اينکه در حقيقت کسي رو ندارم..پل هاي پشت سرم خراب تر از خرابه و سميرا به خاطر اينکه مادرش و خواهرش تو ايران جز حمايت معنوي..آهي در بساط ندارن تا بتونن رو کنن...

سرش رو بالا مياره و خسته بهم نگاه مي کنه : چي شده..بنال و راحتم کن...دو ساعت زل زدي بهم...

مي ترسم مطرح کنم..سميرا براي خودش قوانين داره...نزديک دو ساله باهاش زندگي مي کنم....از ايران هم بسته تر و دست به عصاتر زندگي مي کنه...لباس هاش پوشيده است...آهسته مي ره و مياد تا به قولي گربه شاخش نزنه...جز در زمينه درس..تو هيچ زمينه اي..لحظه اي حاضر نيست ريسک کنه...

با سر اشاره مي کنه که داره کلافه مي شه...

_امروز بوسه اومده بود بگه که حاضر شدن ببيننم...

چشماش گرد مي شه..و نفس تندي مي کشه اما در کمال خونسردي باهام بر خورد مي کنه... : مي دوني مي خواي چي کار کني؟؟؟

_کار خلافي نيست به خدا سميرا...

ابروش رو بالا مي ندازه.. : توصيفت از خلاف چيه؟؟؟

_دختر طبقه بالاييمون...

_پس تو خط قرمزات دور ترن...

_اين بده؟؟؟

_ريسکه...مي شناسمت..دو ساله..خواهرم خيلي بيشتر مي شناختت..اگه اهل چيزي بودي..پا به پاي من اين زندگي نکبتي رو تحمل نمي کردي...من اگه مخالفم..ترسم از زدنت به جاده خاکيه..همين جا قول بده که چند ساله ديگه نه به اين شغل که به عنوان خانوم مهندس مي شناسنت..من قسم مي خورم که تا آخرش پيشت باشم....

از جام بلند مي شم...اشکم رو با پشت دست پاک مي کنم...محکم بغلش مي کنم...خيلي مسخره است که اولين باره که اين جمله رو از دهن کسي مي شنوم....

تو تختم جا به جا شدم...اوون موقع ها..چه قدر سريع...مي تونستم اشک بريزم..از سر شوق يا غصه..هر چه که بود..چشمه اشک جو شان بود..اين روزها اما..اشک ريختن هم برام کيميا شده...

صبح بلند شدم..با صداي زنگ موبايل...شماره ناشناس بود از يه خط موبايل فوق العاده رند..با خستگي الو گفتم..صداي بمي تو گوشي پيچيد : صبحتون به خير خانوم مهندس...

بي حواسيم رو که حس کرد ادامه داد : برديا هستم...

_صبح شما هم به خير...مخموريه صبحه..نشناختم...

همون طور جدي : من ..تو لابي هتل هستم..کمي زود تر از قرارمون اينجام..منتظرم تشريف بياريد....

تقريبا از رخت خواب گوله شدم بيرون..شانس آوردم که ديشب چمدونم رو جمع کرده بودم...

يقه پالتوم رو که صاف کردم...رکورد زده بودم و تونسته بودم ظرف نيم ساعت کامل حاضر شم..اگر چه چشمام نشان بي خوابي داشت اما رو هم رفته اوضاع قيافه بد نبود...

در آسانسو ر که باز شد و به لابي رسيدم...رو مبل چرم رو به رو..برديا با پالتو مشکي و کروات..مثل هميشه تر تميز و شيک..آسوده تو لب تابش چيزي رو مطالعه مي کرد...

_سلام....

سرش رو هم بالا نياورد..خوب بي ادبي محض...

_سلام خانوم مهندس..چند لحظه اجازه بديد...خوب فرستاده شد...

فکر کنم..منظور نظر اين بچه خوشتيپمون..e-maill بود....

نگاهي از سر رضايت به من انداخت...دستش رو به سمت چمدان دراز کرد... : کمکتون کنم...

بي هيچ رو در بايستي..چمدون رو دستش دادم...به پذيرش که نزديک شديم..با ژست دوست داشتني دستش رو به لبه تکيه داد و زل زد به دختر جواني با نيشهاي باز که نگاهش مي کرد... : خوب خانوم محترم...حساب کتابها رو بفرماييد در خدمتم...

دختر جوان تو کامپيوتر به دنبال چيزي گشت و با صداي تو دماغي و لحني پر از عشوه شتري : قبلا حساب شده...

برديا به سمتم چرخيد : خانوم مهندس..اين چه کاريه...

_کار من نيست..کار شرکته..اين روند کاريه...

_آخه..ما تقبل کرده بوديم...تامين محل زندگي شما رو...

_درسته..به همين خاطر آپارتمانتون رو داريد در اختيارم مي زاريد ديگه...

کمي ابروهاش در هم رفت..اما ديدن چراغ زدن دختر پشت پذيرش کمي حالش رو بهتر کرد...

پاسپورتم رو برداشتم..و ازشون فاصله گرفتم.....

کار به لحظه نکشيد که دستور رفتن داد...

_دختره..داشت چشمام رو در مياورد...

لبخندي زدم..بي معنا...خوب آنچه در دل داشتم قابل بازگويي نبود...که دکتر جان...دختر بازي هم بايد با کلاس باشه...در شان...

تو راه تماما بحث کاري بود..خوشحال شدم...دنيز ديشب پاي تلفن باز هم تاکيد کرده بود که رابطه با برديا در حد کاري باشه..يا کمي بيشتر..دلخور ميگم..همچين مي گي انگار من به جماعت پسر رو مي دم..

مي خنده..شاد و سر خوش.. : نه والا..اما باده..اين پسره..دوست دوره دکتراي من تو لندنه..استاد مخ زنيه..نمي خوام موندگار شي..اين جا لازمت دارم...

به دور همي هاي بي نظيرمون...به نشستن رو نيمکت هاي سرد کنار ساحل..گپ زدن..مست کردن..سيگار کشيدن هامون که فکر مي کنم..پيش خوم اعتراف مي کنم که اگر راه داشت..بليط رو همين لحظه ok مي کردم...

با دست به در آپارتمان اشاره کرد...طبقه آخر به آپارتمان 7 طبقه..بالاي زعفرانيه..که فاصله کمي با شرکت داشت..جاي بسي خرسندي که مي شد پياده رفت و آمد کرد..دو واحدي بود..واحد غربي به من اختصاص داده شده بود..

در که باز شد..آپارتماني حدودا 150 متر..سه خوابه..که بسيار جمع و جور به رنگ بنفش مبله شده بود..همه چيز نو بود...

اين دو شريک جذاب..به نظر ميومد..شديدا هم دست و دلبازن...

_پسنديد مهندس؟؟

_ممنون..فقط يه کم زيادي بزرگه...

_اما جاي امنيه...من به دنيز قول دادم که امنيت شما شديدا حفظ بشه...

به لبه کانتر آشپزخونه تکيه داد و با لحني پر از پرسش ادامه داد : خيلي خيلي براشون مهميد..کچلم کرده بس که سفارش کرده...

..خوب...مدتهاست که من مي شناسمش...با خودش..هاکان...بوسه..سميرا و بهروز..فراز و نشيب هاي فراوون طي کرديم...

_من مهندس دست پروردشم...يکم روم حساسه...

باور نکرد که ماجرا همينه...نگاهم کرد....من وسط سالن ايستادم...خوب اين جا جاي جديد زندگيه منه...چه قدر تلخه که من مدام جا عوض کردم...

برديا تو جاش جا به جا شد.. : دستور داديم..يخچال پره..هر چند نيازي به آشپزي نيست..ظهر که شرکتيم..شب هم با رستوران قرار داد مي بنديم براتون شام بيارن...

هفته اي دو بار هم کارگر مياد خونه رو تميز مي کنه..به هيچ عنوان نمي خوايم که شما استانداردهاي زندگيتون تغييري بکنه....

_نظر لطفتونه..دستتون هم درد نکنه..اما من شام نمي خورم..اگر هم بخورم چيزهاي بسيار سبک که خودم از عهده تهيه اش بر ميام...

_به هر حال ما هر کاري براي آرامش شما مي کنيم خانوم مهندس... رو در يخچال..شماره منزل و موبايل من وامين به علاوه شماره سوپر و رستوران رو زدم..بي رو دربايستي هر زمان و هر جا که کاري از ما بر ميومد تماس بگيريد...امروز هم نيازي نيست بيايد شرکت...

بعد از خداحافظي..به ساعت نگاه کردم..12 نزديک نا هار بود...فريزر و يخچال رو که باز کردم...سوت کشيدم..چه خبره؟؟ مگه مي خوان به اردو سربازا غذا بدن...

مرغ رو در آوردم و سيب زميني کنارش تا بره تو فر...

بعد از تعويض لباس..رو کاناپه ولو شدم...بايد به هاکان زنگ بزنم..دل نگران مي شه...

سميرا که موافقتش رو اعلام مي کنه با بوسه براي فردا صبح قرار مي زارم...جلوي يه ساختمون قديمي تو يکي از خيابون هاي تجاري استانبول منتظرشم..دير نکرده..من اضطراب دارم يه ربع زود رسيدم...

ماشينش رو پارک ميکنه...طبق معمول هول و ناشيانه...

دست هم رو فشار مي ديم...

_يخي دختر...

به جاي جواب لبخند مي زنم..عادتم هر زماني که کم ميارم..همون زمانهايي که انگار تو دهنم ماسه ريختن...

دستم رو مي کشه..طبقه دوم ساختمون..توي دفتر بامزه و شلوغ که آدم ها ديوانه وار در رفت و آمدن...در و ديوار پر عکسه...با دعوت منشي که بوسه و مادرش رو خوب مي شناسه مي ريم به اتاق مدير...

زني حدودا 40 ساله...کت و دامن مشکي خوش دوخت..موهاي کوتاه...اسمش نارين (narin) ...

اين اسم سکوي پرشم مي شه...

عکسايي که بوسه گرفته رو به دقت بررسي مي کنه..اسمم..سنم...و محل زندگيم رو مي پرسه...

_روزانه دهها دختر به اينجا سر ميزنن تا بتونن سهم هر چند کوچيک تو اين بازار پر رونق داشته باشن...اما اکثرشون بي نتيجه است..اين بازار قاعده داره که بايد بر اساس اوون بازي کني..وگرنه چيزي نمي شي...

من که انگار کم کم داره ماسه هاي دهنم از بين مي ره..به سمتش نگاه مي کنم.. : من عادت دارم که براي هرچيز حداکثر تلاشم رو بکنم...هر وظيفه اي که به من محول بشه..من با قواعد درستش انجامش مي دم...

جوابم رو دوست داره ..اين رو از برق چشماش مي خونم...

در کمال نا باوري من..قرار دادي يک ساله امضاء مي کنيم..تحت نظارت و دخالت هاي گاه و بي گاه بوسه...

به پيشنهاد خود نارين..عکاسم بوسه است...بسيار خوشحال مي شم...

رو قطعه کاغذي ..آدرسي مي نوسه و بهم مي ده تا براي کار آموزي به اوون جا مراجعه کنم...

بوسه دست من رو که براي گرفتن کاغذ دراز شده پس مي زنه...

_نارين.مامان با عمر صحبت کرده اوون خودش تقبل کرده اين کار رو...

راجع به اين موضوع با بوسه حرف نزديم من هم به اندازه نارين متعجبم..اما با حرفاي نارين مشخص مي شه اين تعجب ها با هم فرق داره..

_مطمئني بوسه.؟؟؟..عمر ... به جز حرفه اي هايي که مي خوان تغيير کنن با کسي کار نمي کنه...

_با ما کار مي کنه...قول داده...حتي تا دو ساعت ديگه تو دفترش منتظرمونه...

دست نارين رو که براي تشکر مي گيريم...تا خود ماشين بوسه جواب سئوالات مسلسل واره منو در کمال بدجنسي نمي ده...

تو ماشين بالا خره کم مياره.. : خيلي کنه اي به جان خودم...

برام از عمر ميگه که تو اين بازار سر شناسترين و قديمي ترينه..شاگرداش رو که نام مي بره برق از سرم مي پره...پول ساز ترين ها...

استرس و هيجان پشت استرس و هيجان...تو دفتر تر تميز و نسبتا ساکتش..عمر که مردي 70 ساله..کوتاه قد با موهاي يه دست سفيد و عينک ته استکانيه..با شلوار سبز و بلوز سفيد..تيپش بسيار جوون تر از خودشه..نگاهي اجمالي بهم مي کنه...

عين کسي که مي خواد گوسفند بخره دو رم مي چرخه..حتي دندون هام رو هم چک مي کنه...از اين که داره مثل کالا بهم نگاه مي کنه خوشم نمي ياد..بوسه دردم رو مي فهمه...

_عمر..همه چيزش به جا و ميزونه به خدا..

اين جمله عمر رو از فضاييکه توشه خارج مي کنه..مي خنده... : خب به هر حال منم بايد مطمئن بشم...

رو به من : خوشگلي..يعني بيشتر فتو ژنيکي...قد و بالات هم خوبه..اما اين ها کافي نيست...من بهت ياد مي دم..که چه طور مثل باد راه بري...چه طور..ژست بگيري...و چه طور تبليغ کني تا محصول فروش بره....

بوسه به من گفته تو کمال طلبي هر کاري که شروع مي کني رو مي خواي به بهترين شکل تموم کني..منم به همين خاطر پذيرفتمت..اگه نظرت اين نيست..فقط مي خواي وقت بگذروني و يه نون بخور نمير به دست بياري...وقت من رو نگير..

خوب دقيقا تا قبل از ورودمون به دفتر عمر...من همين رو مي خواستم..کارهاي کوچيک گرفتن..براي در آوردن خرج دانشگاه و خرجايي مثل اجاره خونه و پول اتوبوس و پيراهن هاي ارزون قيمتي که از دست فروش ها مي خريدم....

اما با ديدن عمر..با نقشه هاي بوسه...با اين حرف ها که شديدا تحريک کننده من بود که کلا آدمي بودم..تشنه پيشرفت...همه چيز رنگ و بوي حرفه اي به خودش گرفت....

3 ماه آينده...تمام وقت من بين دانشگاه...و دفتر عمر طي مي شد..از رستوران در اومدم...بوسه ميزاني پول بهم داد تا خرج اين چند وقت باشه تا با اولين حقوقم پولش رو پس بدم...

شب تو خونه تا دير وقت..کتاب بر سر..سعي مي کردم رو خط صاف راه برم...برنامه غذاييم هم تغيير دادن...

چيزي که هنوز بعد از 7 سال رعايت مي کنم..از اوون سال..ذره اي بستي..شکلات..نوشابه نخوردم..از اول هم عادت نداشتم اما الکل هم ممنوع ...

سميرا تلاش بي وقفه ام رو که مي ديد..سرش رو تکون مي داد..مي دونم که ته دلش..اين کار به نظرش شديدا بي دليل بود..اما عين مادري مهربان که تمام خطا هاي بچه اش رو چشم پوشي مي کنه...يه ليوان شير به دستم مي داد و دوباره سر درسش مي رفت....

عمر عين يه سرهنگ ارتشه..بسيار سخت گير و بد دهنه...روزي حداقل دوبار اشکم رو در مياره...اصلا براش مهم نيست که دارم خرد مي شم زير بار فشار کاري....

ماه 4 ..بعد از اينکه آهنگ تندي ميزاره و بهم ميگه که تا اوون جور که دستور داده رو خط راه برم..بعد از اينکه جلو مي رم تا جايي که علامت زده...مي ايستم تا 6 مي شمارم..مي چرخم...به سمت نقطه شروع مي رم..تا 10 مي شمارم..و مثلا از پشت صحنه خارج ميشم..صداي تشويق بوسه و مادرش و لبخند عمر حاکي از اينه که درسم رو خوب ياد گرفتم....

عمر آدرس يه باشگاه رو بهم مي ده که نزديک دانشگاهمونه تا توش پلاتس کار کنم..مي گه اين جوري عضلاتم قوي مي شه و بدنم اماده تر..به حجم عظيم کاري و درسي..سه روز در هفته تمرين هاي طاقت فرسا هم اضافه مي شه...

ولي من انگار که از جنس فولادم صدام هم در نمي ياد...

امتحانات پايان ترم تموم شده..پولم ديگه داره ته مي کشه...معدلم کمي ار ترم قبل پايين تره اما به طور کلي همه چيز به خوبي پيش رفته....

به افتخار اتمام امتحانات با سميرا و بوسه تصميم گرفتيم تيپ بزنيم بريم خيابون گردي و بعد تو بي اوغلي بشينيم...يه غذايي بزنيم و موسيقي گوش کنيم...

پيراهن آبي ساده اي با دامن کلوش تنمه..موهام رو باز کردم و به خاطر غرغرهاي اوو ن دوتا که ازشون خيلي بلند ترم..کفشم بي پاشنه و تخته....راه رفتنم تغيير کرده..حتي تو راه رفتن عادي هم مثل تمرينات راه مي رم...عمر يادم داده چه طور راه برم تا موهام تکون بخوره...چه طور به جلو سرد و بي تفاوت نگاه کنم تا فقط لباس تنم و اندامم ديده بشه....لبخند زدن رو صحنه فقط کار سوپر مدل هاست..اون هايي که دقيقه اي پول مي گيرن...چون لباسشون هم اگر ديده نشه..کمپاني ناراحت نيست..

سميرا حرص مي خوره چون دارم با عضلاتي که براي پاهام ساختم و نوع راه رفتنم توجه جلب مي کنم..کنارمون هم بوسه است که کلي حلقه و نگين ازش آويزونه....خانوم مهندس برقمون واقعا شاکيه...اخم و تخم و غر غر هاش..باعث خنده ما دو تا مي شه..اين بيشتر ديوونه اش مي کنه....

با ياد آوري اون روزها لبخندي به لبم ميشينه...

شب خوبيه...بعد از خوردن ماهي مفصلي کنار ساحل در کمال خوشي وارد مکان جمع و جور و بامزه اي مي شيم که صاحبش يکي از بچه هاي دانشگاه ست..با سر سلام ميکنه ..همه جا تاريکه و نور روي صندلي بلندي رو استيجه که پسر جوان بسيار خو ش صدايي داره با گيتارش غوغا مي کنه...

لذت موسيقي که وارد رگ و خونم ميشه به آسمان مي برتم...پا رو پا انداختم و دارم پرواز مي کنم با هر پنجه اي که به گيتار ميزنه...

سميرا اما روي پيشانيش عرق نشسته و از صورت رنگ پريده اش معلومه حال چندان خوشي نداره با اشاره به بوسه که حالا داره با وحشت سميرا رو نگاه مي کنه..از اوون جا در ميايم و با آه و ناله هاي سميرا به نزديک ترين در مانگاه مي ريم..بهش سرم وصل ميشه..معلوم ميشه به نوع ماهي که خورده آلرژي داشته..

بسيار مي ترسم ...سميرا تنها پشت و پناه منه..همه کسه منه..اگه يه چيزيش بشه...اينها رو گويا کمي بلند مطرح مي کنم چون سر که بلند مي کنم... رو صورت آقاي دکتر جواني که بعدا مي فهميم رزيدنت جراحيه لبخندي مياره...

بهروز دوست داشتني که اون لحظه وقتي با من فارسي حرف مي زنه فر مي خورم...

مادرش ايراني پدرش ترکه..هر دو پزشکن..اما ساکن استانبول نيستن..اينها رو چند وقته بعد مي گه البته..زماني که به طور اتفاقي يا شايد از روي عمد..بهروز رو تو همون کافه مي بينيم و همين طور نگاه مجذوبش رو به سميراي بد خلق که جوري برخورد مي کنه که انگار تقصيره منه که به ماهي حساسيت پيدا کرده تا اين آقاي دکتر با مزه تو درمانگاه ببينتش...ازش خوشش بياد..تو اوون هول و ولاي من سر و تهش رو در بياره که پاتوق ما کجاست و بعد هي جلوي سميرا سبز بشه...

انقدر سبز بشه تا 6 ماهه بعد تلاشش گل بده..به بار بشينه و با حضور مادرش و پدرش تو اوون آپارتمان کوچيکمون که سميرا با سر بلندي و من با اندکي دو دلي با وسايل لنگه به لنگه مون ازشون پذيرايي کنيم تا انگشتر نامزدي خوشگلي رو به دست سميرا کنند که مادرش به دليل بيماري و خواهرش به دليله مراقبت از مادر تو مراسم نباشن تا چهره مملو از خوشحالي بهروز و پدر و مادرش رو ببينن که چه طور به عروسي نگاه مي کنن که تنها و جدي توي لباس ساده وتقريبا بي آرايش با جديت با بهروز گل نامزد مي شه....

بوي مرغ که بلند شد ..از توي خاطراتم سر خوردم بيرون...از توي فر در آوردم و شروع کردم به خوردن...

ايران چه حکمتي داشت که از لحظه ورودم در حاله مرور خاطراتم بودم؟؟..واقعا نمي دونم..مني که از اين کشور که توش متولد شده بودم و تا 19 سالگي در حقيقت به جز تک و توک خاطراتي خوش..هيچ خاطره خوشي نداشتم..چرا مثل يه محکوم که به مرگ حکم گرفته و شبهاي آخر رو مي گذرونه دارم خاطراتي و مرور مي کنم که جزئياتش قاعدتا بايد از ذهنم رفته باشه.؟؟؟..

بعد از شستن ظرف ها...تلفن رو دست گرفتم تا هم به سميرا و بهروز..هم بوسه که الان معلوم نيست با کي بيرونه..و هم هاکان شماره رو بدم...اما دنيز رو بايد تو اينترنت ببينم..چون توضيحات جزء به جزء کار پاي تلفن خيلي امکان پذير نيست....

امروز بد جوري تو مود اينم که کفش پاشنه دار بپوشم..بوتهاي بلند پاشنه دارم رو که هاکان از رم برام آورده رو که پوشيدم..کاملا تشريف بردم به آسمون..بي خيال و راحت ساعت يک ربع بع 9 پياده به سمت شرکت راه افتادم...هوا کمي سرد بود و برفي اما اين چيزي از احساس سبکي که امروز دچارش بودم کم نمي کرد..واقعيت اين بود که من احساساتم شديدا بهاري بود..دليلش براي کسايي مثل سميرا يا بوسه که مصائب من..دست و پا زدنهام رو مي دونستن واضح بود...اما براي بقيه من يه دختر سرد...مغرور...با رعايت زياد فاصله بودم...

تا رسيدن به شرکت تا مي خورد تو اوون خيابون هاي خلوت هم متلک نوشه جان کردم...چندان هم غريبه نبودم با اين متلکها..اما ديگه سني ازم گذشته بود و عارم ميومد از پسر بچه هاي 17-18 ساله که الان بايد دانشگاه يا مدرسه مي بودن متلک بخورم...

با اخم دو برابر وارد حياط خوشگل شرکت شدم..بدون اين که اطرافم رو نگاه کنم وارد حياط شدم...

روال رفتن من به شرکت و برگشتن به خونه يک هفته طول کشيد...تو اين مدت با مهندس هاي ديگه شرکت که همگي مرد بودن آشنا شدم..هنوز هم از اوون منشي چندان خوشم نمي يومد...

برديا رو بيشتر مي ديدم چون اتاقم با يه پارتيشن از اتاقش جدا مي شد..اما امين که به نظر ميومد بسيار مشغول تر از بردياست و فقط موقع ورود وخروج مي ديدم..به طرز غريبي هر روز اخماش بيشتر از ديروز تو هم مي رفت....

براي يه کار کوچيک بيرون رفته بودم..ساعت کاري رو به اتمام بود و من چشم هام رو مي ماليدم از بس که خسته بودم...

امين رو سر نقشه نصفه نيمه ام ديدم..تعجب نکردم...دنيز هم اين عادت رو داشت به هر حال کار فرما بود..

با شنيدن صداي کفشم برگشت و نگاهم کرد...

_خسته نباشيد خانوم مهندس...

_شما هم همين طور...معلومه اين چند وقت بدو بدو زياد بوده....

_ بله..علاوه بر پروژه مشترکمون با برديا..من خودم يه پروژه ويلايي تو چالوس دارم...

_و از اوون جايي که از اون کار فرما هايي هستيد که بايد خودتون دنباله کاراتون باشيد...

لبخندي زد : انقدر معلومه؟؟؟!!!

_شما اخلاق کاريتون شبيه دنيزه...منظورم مهندس آک يورکه...(سوتي که نبود...بود؟؟)

_دقيقا...آزار دهنده است ولي آخر کار خوبه...

..جوابش يعني من سوتي ندادم...

رو مبل رو به روش نشستم..

نگاهي اجمالي به من انداخت..به باروني بسيار کوتاه و بوت هاي پاشنه بلندم...

_اين پاشنه ها اذيت نمي کنه؟؟

...نه خوب..من عادت داشتم...ساعت ها با همين پاشنه بلکه بلند تر روي صحنه راه برم...

_نه...عادت دارم...

_امان از شما خانوم ها...

_دلتون از ما خانوما پره؟؟

با خنده : نه به اندازه برديا...

_به نظرتون..تو اوون مورد برعکس نيست؟؟

کنايه ام رو ميگيره و لبخند ميزنه : ديد گفتم امان از دست شما خانوم ها...خواهر من به خاطر همين کفش ها پاش آسيب ديد چند هفته پيش..حواستون باشه...زمين سره..شما هم پياده رفت و امد مي کنيد...

...اين مرد بسيار باهوش..مطمئنم برعکس برديا که دربست من رو پذيرفته امين من رو زير نظر داره..هر چند باکي نيست...

_شما خواهر داريد؟

رو مبل رو به روم مي شينه : بله دو تا..آتنا و تينا...24 ساله..

_دو قلو؟؟

_بله...کپي هم...فقط خانواده درست تشخيصشون مي دن...

_چه با مزه...

_دانشجوي موسيقي هستن...سر ما رو مي خورن تو خونه پا پيانو شون... شما چي خواهر برادر نداريد؟

...پوزخندي زدم..هر وقت موضوع به اينجا مي رسيد..من حقيقتا چيزي براي گفتن نداشتم...کلمه خانواده بي معنا بود تو زندگيه من...

_نه...

_پس يکي يه دونه ايد...

براي جمع شدن موضوع لبخندي يه وري مي زنم که از ديدش پنهان نمي مونه....

_پدر من...مثل خودم مهندس عمرانه..مادرم هم جامعه شناس..استاد دانشگاه...

_بسيار عالي...

به من نگاه مي کنه..مي دونم که اين مهندس جذاب..جدي و بي نهايت باهوش و مسئول ..براي درد دل يا پز خانواده اين جا نيست..مي گه تا بشنوه..اما نمي دونه که قصه من...نقل اين حرف ها نيست..

من چي بگم...پدرم يه معتاد مفنگي که تقريبا هرگز نديدمش..سواد مادرم تا دوم راهنمايي...نا پدريم...حاج کاظم تاجر آجيل..ما شالا روشنفکر و خوش برخورد...

ياد حاج کاظم..جز ياد آوري..ضربه هاي کمر بند حاصلي نداره...نا خود آگاه دستم به سمت کمرم رفت..جايي که بيشتر از هرجا هدف حاجي بود...

نمي دونم امين تو صورتم چي ديد : خانوم مهندس...............خانومه باده..............باده.....خوبي؟؟؟

به صورتش که حالا بسيار نزديک به صورتم بود..ونگاهش به من که پهلو هام رو گرفته بوددم نگاه کردم.....

_خوبم..دکتر...خوبم...يه هو پهلوم تير کشيد....

کمي مردد.... : ديديد گفتم اين کفشا ضرر داره....

...خوب..همه چيز سر بوتاي خوشگل ايتاليايم خراب شد...اين بار رو جستم...ديگه نمي ذاشتم بحث به اين جا ها بکشه....

]شب ..گره ربدوشامبرم رو محکم تر کردم..به عادت همه اين سالها ليوان بزرگي از هات چاکلت تو دستم بود از پنجره به اسمان بي ستاره تهران نگاه مي کنم..همه چيز به طرز غريبي سياه بود....

خوشحال بودم که جلوي اين آپارتمان چيزي ساخته نشده بود و مي شد..پارک سره کوچه رو ديد...به ياد شعري افتادم که بعضي شبها براي سميرا زمزمه مي کردم...

در فضاي ستاره اي

باراني از ستاره مي درخشد،

سوگند مي خورم که در آسمانها نمي تواند

ديدگاني خيره کننده تر از چشمان تو

يافت شود.

آه! بگذار ديدگانت به چشمان من خيره شوند

تا از ياد ببرند سر گذشت غم انگيز عشقي را

که ماه نوازشگر آن بوده است...

چشماني که بي آن که از تيره بختي سخن بگويند 

از عشقي بي اميد حکايت سر مي کنند....

تلفنم زنگ مي خوره...کلاسم تازه تموم شده و دارم راهروي دانشگاه رو همراه با چند تا از بچه هاي کلاس طي مي کنم...

صداي ظريف نارين تو گوشي مي پيچه ..بعد از سلام احوال پرسي هاي معمول..نارين ازم مي خواد که همون لحظه آب دستمه بذارم زمين و برم دفترش...

با مترو و اتوبوس خودم رو بهش مي رسونم...تو دفترش زن جواني نشسته..نگاهي خريدار به من که شلوار جين ساده اي با کفشاي کالج پوشيدم..موهام رو محکم پشتم بستم و بلوز سفيد کوتاهم که رد باريکي از شکمم بيرونه مي ندازه...

نارين به هم معرفيمون مي کنه با بادي به غبغب به سمت زن مي گه که من شاگرد خصوصيه عمرم..و اينکه عمر بسيار ازم راضيه...

زن لبخندي به مراتب گشاد تر مي زنه..برام توضيح مي ده که قرار تو مغازه هاي جديد زنجيره ايش که وارد کننده کفشاي بسيار گران قيمت ايتالياييه، شو زنده اي از مدلهاي جديد کفش بزاره و مي خواد من هم يکي از مدلهاش باشم...

سعي دارم خوشحالي زايد الوصفم رو پنهان کنم..به عمر قول دادم اين جور موارد مثل يه حرفه اي که سرش خيلي شلوغه عمل کنم...

بعد از چانه زني و صحبت براي فردا قرار مي زاريم..تو مغازه اصلي که تو يکي از لوکس ترين مرکز خريدهاست...

در تمام اين مدت نارين سرش رو برام تکون مي ده به معناي اينکه ..خيلي بلايي دختر...

بعد از کم کردن پورسانت نارين..بازهم چيزي که دستم رو ميگيره حقوق دو ماه و نيم کار کردنم تو رستورانه..خرسند خارج مي شم...

بگذريم از اين که از شدت استرس شب اصلا نخوابيدم...بوسه و سميرا همراهم ميان با کارت عکاسي بوسه و سر شناس بودن خانواده اش قاطي مهمون هاي گران قدر مي ايستن...

8 مانکن تو اين کاريم..پيراهن مشکي دکلته ساده و کوتاهي به تن داريم..

چه قدر معذب بودم از کوتاهي بيش از حد دامن که باعث مي شد پا هاي کشيدم بيشتر به چشم بياد...اما خوب به قول عمر من دارم پول از همينا در ميارم..پس بايد با نگا هاي خيره به بدنم کنار بيام....

آهنگ تندي تو فضا مي پيچه..و من نفر پنجم هستم.. پاهام مي لرزه....دختر خوشگلي که کنارمه..که قراره شو رو افتتاح و اختتام کنه...بهم نگاهي پر از مهر مي ندازه..ليواني آب به دستم مي ده... : اصلا هيچ کس رو نگاه نکن...رو به روت يه نقطه رو انتخاب کن به اون جا خيره شو...يادت باشه که خيلي خوشگلي و همه اوون آدم ها حسرت داشتن مي تونستن به اندازه تو ،تو ي چشم باشن...

بهش نگاه مي کنم... با اطمينان بهم نگاه مي کنه...

بيشتر از 70 نفر آدم اينجان و من همراه با موسيقي پر از بيس که براي ايجاد هيجان خريده...پام رو روي پديوم مي زارم...محکم و قرص اما پر از قوس عين يه گربه قدم بر مي دارم..آدم هاي اطراف رو نمي بينم..با هر حرکتم..موهام انگار توي باد تکون مي خوره و من سرد و يخ جلو مي رم...تا 6 مي شمارم..مي چرخم به ابتداي راه مي رسم تا 10 مي شمارم و پشت صحنه مي رم..اين کار رو 4 بار تکرار مي کنم با 4 مدل کفش زيبا که قيمتشون حتي تو ذهن آدم هم نمي گنجه و بعد دسته جمعي در حالي که دست مي زنيم باز هم رو صحنه مي ريم....

همه اين ها انگار که تو خواب اتفاق ميوفته..شو که تموم مي شه دسته جمعي همه مدل ها عکس مي گيريم..من لباسام رو عوض مي کنم..پولم رو همراه با اظهار رضايت صاحب مغازه توي پاکت آبي دريافت مي کنم....

من..بوسه و سميرا از پاساژ خارج مي شيم تو سکوت...همگي به شدت هيجان زده ايم...بيرون پاساژ سه تايي بي وقفه جيغ مي زنيم..بالا مي پريم و هم ديگه رو محکم بغل مي کنيم....

با ياد آوري اين خاطره لبخند به لبم مي ياد...اون روزها که من زندگيم رو آجر به آجر با تلاش بي وقفه روي هم مي چيدم...

تنها دوستانم در کنارم بودن.... تا احساس بد بي پناهيم رو بپوشونن...

تا کمر روي نقشه هام خم بودم...براي اين زمين ناب و خوش دست نقشه هاي بسيار پر و پيموني داشتم...کاري بسيار زيبا تر از شهرک تو گرجستان يا آذر بايجان....

بوي ادکلن گرمي توي اتاق پيچيد..سرم رو چر خوندم و بردياي خندان رو ؛رو به روم ديدم..

_خيلي تو کارتون غرقيد مهندس....

_دقيقا...کار پر و پيموني خواهد شد...

_100% همين طوره...اومدم بگم..من و امين براي ناهار مي خوايم بريم يه رستوران که اين نزديکيه..براي تنوع شما هم تشريف بياريد..البته تعارف نيست...

فکر کنم..متوجه شد مي خوام مخالفت کنم که اين جمله رو ضميمه کرد...

_باشه...هر چند که..

_گفتم که تعارف نيست... تو پارکينگ منتظرتونيم...

از تو کيفم رژم رو در آوردم و تجديدي کردم و عطر زدم..دستي به کت و دامن پشمي قهوه ايم کشيدم...که جاي مانتو پوشيده بودم..شالم رو مرتب کردم و کيفم رو برداشتم...به سمت پارکينگ رفتم...

در حقيقت اصلا در پرنسيب کاريم نبود اين جور بيرون رفتن ها اما در اين 8-9 روز به قدري بين خاطراتم و شرکت و آپارتمان دست و پا زده بودم که همين پيشنهاد هم برام تنوعي بود...مني که تقريبا هر شب رو با دوستام کم کم کنار ساحل قدم مي زدم..نشستن تو خونه خيلي سخت بود...

به بردياي خندان و امين جدي نزديک شدم که تو پالتو هاي خوش دوختشون خيلي جنتلمن منتظرم بودن...

اختلاف قدشون خيلي با مزه بود..چون برديا 2-3 سانت از من بلند تر بود و امين ماشالا داشت...

قرار اين شد که با ماشين امين بريم..که خوب چيزي شبيه به کشتي بود..هاکان و دنيز هم ماشين هاي بسيار لوکس سوار مي شدن اما عادتشون ماشين هاي دو در بود..مثل ماشين برديا....هر چند بايد اعتراف مي کردم که خوب اين قد و هيکل تو اوون ماشينها جا نمي شه....

سرايدار شرکت در و برام باز کرد...تشکر کردم و سوار شدم..

برديا : سپردم هواي شما رو داشته باشه...

لبخندي زدم....خوب متوجه شدم که برديا و امين...دارن مضارع من رو مي بينن...يه خانوم مهندس لوکس و شيک...ماضي من اما جاي بحث داشت....

برديا با گوشيش مشغول بود ....

امين : الان دقيقا داري با کدومشون اس بازي مي کني....؟؟؟

_اي بابا...امين شدي عين بابام....!!

_اگه همونيه که مجبور شدم...جمعش کنم به جون برديا در ماشين و باز مي کنم پرتت مي کنم بيرون...

برديا خنديد : نه ..مطمئن باش اوون نيست.....

تو ماشين کمي سکوت بود من..بعد از مدتها داشتم خيابون هاي تهران رو نگاه مي کردم... به مادري که دست دختر کوچولوش رو گرفته بود و عاشقانه نگاهش ميکرد...به دختر پسر جوان ماشين بغلي....و به تمام انسان هاي در حال گذار....به روابط انساني در حال شکل گيري...به تمام تنهايي ها.....

امين : خانوم مهندس...سنتي يا فرانسوي؟؟؟

_بله؟؟؟؟

_عرض کردم ترجيحتون چيه؟؟؟

_من زياد جايي رو نمي شناسم دکتر...

برديا : خوب چون مهمون توييم امين جان...تو انتخاب کن کجا....

_والا من نمي دونم چرا هميشه مهمون منيم....

_چون بزرگتري..زشته جلوت من دستم رو تو جيبم کنم....

_به خاطر اوون يه سال بايد هميشه دستت تو جيب من باشه؟؟؟

بحثشون واقعا با مزه بود : خوب اصلا مهمون من....

حرفم به مذاق هيچ کدومشون خوش نيومد...برديا به پشت چرخيد و چپ چپ نگاهم کرد...

اما امين از توي آينه نگاهي انداخت به مراتب ترسناک تر : ديگه چي؟؟؟

برديا : بيا انقدر خسيس بازي در آوردي که خانومي که داريم با خودمون مي بريم..قراره ما دو تا نره خر رو نديد بگيره بره ميز رو حساب کنه....اصلا مهمون تو...بحثم ديگه نيست....

با صداي بلند خنديدم..بعد از اوون نطق غرا انتظار داشتم بگه مهمون خودم..اما بازم سر امين خراب شد...

امين به خنده بلند من لبخندي زد : راست مي گه برديا..شما انقدر دير به دير عکس العمل نشون مي ديد که وقتي مي خنديد آدم تعجب مي کنه....

رستوران انتخابي امين جاي بامزه و کوچيکي بود که توش احساس صميميت مي کردي..برعکس رستوران انتخابي برديا که پر زرق و برق بود..اين جا تميز..شيک..و لوکس بود...براي انتخاب جا سر مي چرخونديم که من پيشنهاد ايوون رو دادم... : سردتون نشه؟؟؟

اين سئوال رو امين پرسيد...

_خير فضاي باز بهتره...

پشت ميزي نشستيم که زيرش منقلي براي گرما گذاشته بودن..هوا خيلي هم سرد نبود..آفتاب بود ....اطراف درختاي بلند تبريزي بود . صداي قار قار کلاغ ميومد...

هر دو رو به روم نشسته بودند...من دست توي کيفم کردم و جعبه سيگارم رو در آوردم..فندکم رو هم در آوردم...برديا فندک رو از دستم گرفت و گرفت زير سيگارم و روشنش کرد....خنده ام مي گرفت...اگر کمي بي تجربه تر بودم...يا برديا رو نمي شناختم..تمام اين هار و به حساب توجه و اندکي علاقه ميگذاشتم....

دود سيگار رو به ريه ام دادم و با ژست خاصي که خيلي خوب مي دونستم تاثير گذاره بيرون فرستادم...امين اما از قيافه اش معلوم بود از شرايط موجود چندان راضي نيست...طور خاصي نگاهم مي کرد....

برام مهم بود؟؟؟....خوب نمي دونم..مدتها بود که خيلي برام مهم نبود آدم ها به خصوص مردها چه دريافتي از رفتارهام دارن...دقيقا از همون روزي که ترسان و هراسان..بي پناه ...در حالي که همه تنم کبود بود....خودم رو به فرودگاه امام رسونده بودم...

پشتم لرزيد..مدتها بود که من با اين خاطرات مواجه نمي شدم..هاکان راست مي گفت...تمام اوون تراپي ها داشت به باد مي رفت..

امين : گفتم که سردتون مي شه...پاشو برديا جامون رو عوض کنيم...

...لرزش بدن و چونه ام رو به حساب ديگه اي گذاشته بود... :نه...نه...من خوبم يه لرزه آني بود....

گارسون غذا ها رو که روي ميز گذاشت ..من تکه اي از جوجه کبابم رو به دهنم گذاشتم...

برديا : ما قصد داريم تو اين هفته مهموني برگزار کنيم به افتخار آغاز پروژه و البته معرفي شما به اعضا...

کمي از آب نوشيدم : بسيار جالب...

امين : مهماني تو منزل پدري من برگزار مي شه...

_پس باز دستمون تو جيبه شماست...

امين و برديا با هم خنديدن...

امين : دقيقا....مهماني پنج شنبه است...من يا برديا...ساعت 8 مي يايم دنبالتون...

_نيازي نيست دکتر..آدرس رو بفرماييد من با آژانس ميام...

برديا : شما مهمان افتخاري هستيد ما وظيفه داريم در خدمتتون باشيم...

خواستم جواب بدم...

امين : پس تصويب شد...

خنده ام گرفته بود..امين مردي نبود که بشه رو حرفش حرف زد....

بعد از غذا....به سمت ماشين حرکت کرديم....که کنار ماشين دو تا مرد از ماشين خودشون پياده شدن...

يکي شون سرش رو بلند کرد....به من اندکي خيره شد...انگار که به دنباله چيزي براي علت آشنايي مي گرده و من به اوون چشماي سبز بي حالت خيره شدم که شديد من رو به ياد کسي مي انداخت ....کجا ديده بودم....؟؟؟

برديا به سمت اوون دو مرد رفت : به به هومن عزيز....

هومن...هومن...دستم رو براي نيوفتادن به لبه کاپوت گير دادم...

...تهران روستا نيست هاکان 10 ميليون آدم توش زندگي مي کنه.........

نفس کشيدن کمي سخت شده بود...خوشحال بودم که امين در ماشين رو باز کرده خودم رو تقريبا تو ماشين پرت کردم...يعني شناخته؟؟؟..نه نشناخته....اگر هم شناخته باشه انکار مي کنم....ديگه هيچيم به اون خونه قديمي ربطي نداره....اي واي....خدايا چرا؟؟؟

خوب معلومه...هومن کاشف...پسر حاج کاشف..تاجر آهن....خيلي هم بعيد نيست تا صاحبان يکي از بزرگترين شرکت هاي ساخت و ساز تهران رو بشناسه...

ولي چرا بايد من رو اينجا ببينه...

بند کيفم رو محکم توي دستم فشار دادم...تا بلکه ذره اي از اين استرس کاسته بشه....

8 ساله ام..مادرم با حاج کاظم ازدواج کرده..توي خونه قديمي که ديوار هاش از جنس آجر پخته قرمز رنگه که گذر زمان بعضي جاهاش رو ريخته زندگي مي کنه...حاجي پسري داره به اسم سبحان 15 ساله و دختري به نام ساره 6 ساله...زنش سکته کرده...دو سال و نيم پيش...

حياط خونه حوضي داره نسبتا بزرگ اما هميشه خالي...چون سبحان بچه که بوده داشته اوون تو غرق مي شده...چه قدر بعدها آرزو کردم که اي کاش غرق مي شد....

من در تمام اين نزديک يک سال بين خونه مادر بزرگ تو کوچه پس کوچه هاي چيذر با خونه حاجي تو خيابون قلهک پاس کاري مي شم...

حاجي به طور رسمي و عيان من رو نمي خواد....و مادرم هر بار با بي عرضگي کامل من رو کادو پيچ به منزل مادر بزرگ مي فرسته....

ساره از حضورم خوشحاله...با هاش خاله بازي مي کنم...خوش ذات..مي گن عينه مادر خدا بيامرزشه...سبحان اما ازم متنفره....صميمي ترين دوستش..نوه خاله پدريش...پسر حاج کاشف..هومن...با چشماي سبز بي حالت...لاغر رو ريقو...اما عجيب هواي ساره رو داره..براش شکلات و اب نبات مي خره...و من با حسرت گوشه حياط مي ايستم و نگاه مي کنم....

سبحان و هومن که ميرن...ساره دار و ندارش رو با من تقسيم مي کنه....

خونه زيرزمين بزرگ و نموري داره که هميشه بوي سرکه و ترشي مي ده...سبحان که مي خواد من رو اذيت کنه با زيرزمين تهديدم مي کنه و هومن با اون چشماش خيره به من نگاه مي کنه که چه طور شکنجه رو حي و بعدها جسمي مي شم توسط سبحان......

با تقه اي که به شيشه خورد از جا پريدم...متوجه شدم که برديا داره نگاهم مي کنه....خوب من در رو که بسته بودم...قفل مرکزي بسته شده بود..در رو باز کردم...مگه سويچ دست امين نبود...؟؟؟

امين هم چنان داشت با اون دو تا حر ف مي زد....بعد از 10 دقيقه...اونها وارد رستوران شدند و تو مسيرشون..هومن باز هم به سمت من چرخيد و کنجکاوانه نگاه کرد...نگاهي که سنسورهاي امين و برديا رو هم روشن کرد...

امين که از پارک در اومد : مي شناختيدش مهندس.؟؟؟

_نه....

...نه من زيادي قاطع بود...

امين رو به برديا : زن و بچه داره نه ؟؟

_آره زنشم خيلي دوست داره...يه پسر 5 ساله داره...زنش حامله هم هست....

_خوب شد دعوتش نکردي مهموني...

_اي بابا اصلا جاش تو مهموني هاي ما نيست..خيلي متعصب و بسته است...

تو دلم گفتم...خيلييييييييييييي......

ترسيدم به معناي واقعيه کلمه...از چه چيزي بيشتر از همه وحشت دارم ؟؟؟ خودم هم نمي دونم...

حالا ديگه مطمئنم که شناخته نشدم....آخرين بار هومن يک ماه قبل از فرارم من رو ديده بود....اون زمان ابروهام تا نزديک پلکم بود...موهاي صورتم رو برنداشته بودم..دراز بودم و لاغر..با پاي چشماي گود افتاده...تو ها گير وا گير هاي درگيري هاي من و حاجي...

من الان با اون موقع خيلي فرق دارم اما نمي تونم انکار کنم که ترس..وحشت..تمام وجودم رو گرفته...

امين : حالتون بده ؟؟

به خودم تو آينه نگاه مي کنم..رنگ به رخسار ندارم.. : فکر کنم کمي فشارم پايينه...

برديا : آخه هيچي نمي خوريد....

_من سا لهاست غذام همين قدره...فکر کنم...آب به آب شدم....

ماسکم رو ميزنم دو باره...ماسکي براي پنهان شدن ..پنهان کردن...

با بوق اول گوشي رو بر داشت...

_الو..سميرا..

سلامي کشيده و پر از اشتيا ق بهم داد: واي باده خيلي جات خاليه...ديروز آخرين عکسي که براي مجله گرفته بودي ...رو جلد زده بودن...کلي با بهروز دلتنگت شديم...

چه قدر همه چيز دور و فانتزي به نظر ميومد : بهروز خوبه؟؟ گل دخترت چه طوره؟؟

_همه خوبن ...باده تو خوبي؟؟

_نه...

بي هق هق ..بي گريه... براش توضيح دادم تمام رنجم رو بعد از ديدن هومن...سميرا تو تک تک جلسات مشاوره و روان در مانگري من شرکت داشت...خيلي خوب دردهاي من رو مي فهميد...

با صدايي گرفته ولي مثل هميشه محکم و جدي : باده...بسيار مشتاقم که بگم بر گرد..بيا استانبول تو آپارتمان خوشگلت...تو دفتر با مزه ات تو شرکت دنيز...دوباره با هم بريم خريد..با بوسه و دخترم دريا....بدون بهروز..اما..خودت خيلي خوب مي دوني که جا خالي کردن...ترسيدن...و کنار کشيدن تو مرام ما نيست هر گز نبوده...

_درد دارم سميرا..همه دردهاي اون دوره..همه اونهايي که بخشي از اون ها رو مهسا خواهرت در جريانه و تو ديدي که من با چه سختي سعي کردم اين زخم ها رو دونه دونه ببندم...

_بستي؟؟؟ به نظر من يه سر پوش گذاشتي...و اين زهر سر وقت سر باز مي کنه..تا بيرون بياد و اوون لحظه است که تو مي توني بدون درد زندگي کني...ولي باده...خودت خوب مي دوني..همه ما...تمام کسايي که اينجا داري پشتتيم...

صحبت با سميرا کمي حالم رو بهتر کرد...

بزرگ شدن من بين رفت و امدها بين چيذر و قلهک ادامه داره...يک هفته است يا شايد هم بيشتر که مادرم رو نديدم... دلتنگم عجيب..کارنامه ام رو گرفتم...کلاس پنجمم...شاگرد اول شدم...هديه اي ندارم...بقيه بچه ها خانوادشون هديه شون رو تهيه کردن تا از طرف مدرسه اهدا بشه..من اما با همون عقل کودکانه مي دونم که کسي نيست تا همچين کاري برام بکنه...

مادر بزرگم کنار حوض حياط داره ميوه مي شوره...خالم که خيلي خوب مي دونم سر وسري با پسر همسايه داره تو پشت بوم مشغوله...داييم که تازه از سربازي برگشته بندر عباس کار مي کنه...عکسش سر طاقچه است..عکسي که اشک رو تو چشماي مادر بزرگم مياره...

پدر بزرگم..کلاه شاپو مخمل قهوه اي به سر با کت قديميش رفته تا بقالي سيد..کمي حال و هوا عوض کنه...من تنبيه شدم..کلي کتک خوردم چون بي اجازه به جا نماز مادر بزرگم دست زدم...تا تسبيحش رو بردارم..تسبيح آبي رنگي که من رو ياد ذکر گفتن مادرم ميندازه...مادر بزرگ به اين نتيجه رسيده که جا نمازش نجس شده....

زنگ در که مي خوره..مي پرم که باز کنم...تشر مادر بزرگ به راهه که آروم تر ميوفتي ناقص مي شي...

دم در مادرمه..با چشماي خيس...چادر سياه و عطر هميشگي...پشت سرش حاجيه تو ماشين که حتي افتخار نمي ده بياد تو خونه...مادرم رو محکم بغل مي کنم..بي وقفه اشک ميريزه..

تو اتاق کوچيک مادر بزرگ تو پيش دستي گل سرخي يه دونه سيب جلو مادره و من رو پاش دراز کشيدم..رو قالي قرمز لاکي..و از پايين زل زدم بهش که موهاش رو مش کرده و با هر حرکتش النگو هاش جرينگ جرينگ صدا ميده.. صدايي که من رو به خلسه مي بره..خواب مي کنه...بوي عطرش رو تو ريه ام ذخيره مي کنم مي دونم حالا حالاها از اين گرما...خبري نيست...

و من سالهاست که اين عطر رو ديگه ندارم...من مجبور بودم براي حفظ خيلي از چيزها..يا شايد به دست آوردن خيلي چيزها از اين عطر بگذرم..هرچند اوون عطر خيلي وقت بود من رو به جرينگ جرينگ همون النگو ها فروخته بود...

با دست لرزون از تو چمدون جعبه قرصي رو در آوردم که به هاکان قول داده بودم ديگه استفاده نکنم..اما واقعا نمي شد..قرص رو با يه ليوان آب سرکشيدم..شايد کمي از دردم کم بشه..هر چند به طور موقت و مصنوعي...

در چند روز آينده شرکت غلغله است و پر رفت و آمد..همه از مهموني صحبت مي کنن..و من شايد به قدري درگيري ذهني دارم که چندان هم به فکر نيستم...

امين در اين چند روز تقريبا اصلا شرکت نيومده بود و برديا بسيار سرش شلوغ بود..من اما بي خيال داشتم کاملا روتين کارم رو انجام ميدادم...

روز مهماني شرکت کامل تعطيل بود...برديا صبح با من تماس گرفت و گفت طبق قرارمون راس 8 دمه خونه است...

من براي شب...پيراهني رو انتخاب کردم که ماه پيش خودم روي صحنه براي اولين بار تبليغش کرده بودم و بسيار هم مورد استقبال قرار گرفته بود...

لباس مشکي بود..بلند و کمي دنباله داشت..آستين بلند بود و دور کمرش به رنگ مشکي پارچه براقي بسته شده بود که پشت پاپيون بزرگي مي شد....روي پاي چپ تقريبا از وسط ران چاک داشت که اين چاک فقط موقع راه رفتن مشخص مي شد.....پشت لباس به شکل يک هلال تا زير هر دو کتف باز بود...اين باعث مي شد خالکوبي هر دو کتفم بيشتر نمايان بشه..رو ي هر کتف يک فرشته زيبا بود که داشتند شيپور ميزدند ..يادش به خير...سميرا جه قشقرقي سر اين خالکوبي ها در آورده بود..

اين خالکوبي... حاصل تحريکات بوسه بود که طبق آخرين آمار 12 خالکوبي در نقاط مختلف بدنش داشت....

آرايش بي نقصي کردم که ديده نمي شد...تو اين شغل ياد گرفته بودم که چه چيزهايي بيش از همه به من مياد...پوست من گندمي بود..اما با سولاريوم و کرم هاي مختلف برنزه نارنجي براقش کرده بودم به پاهام اسپري زدم تا وقتي از چاک بيرون مياد براق باشه..مو هام رو پشت سرم طوري بستم که انگار اگر دست بزني باز مي شه و بخشي از اوون رو رو شانه و صورتم ريختم..کفش مشکي پام کردم که پاشنه اش خيلي بلند نبود... به ساعت نگاه کردم راس 8...زنگ آيفون خورد..برديا بود...عطر رو رو خودم خالي کردم و شنلم رو پوشيدم...اولين بار بود در ايران مهماني مي رفتم و بينشي نداشتم اميدوار بودم لباسم مناسب باشه.. سوار آسانسور شدم...

برديا مودب و جنتلمن دم آسانسور منتظرم بود..با ديدنم..چشماش برقي زد : به به خانوم مهندس...سلام عليکم...

_و رحمه الله برادر...

با جوابم خنده بلندي کرد... : خوشم مياد کم نمياري...

سوار ماشين شديم..کمکم کرد تا دامنم رو کامل تو ماشين بگذارم...

تو ماشين آهنگ شيش و هشتي..قري گذاشته بود که به اوون دک و پز نمي يومد...

نگاه متعجبم رو که ديد : الان اوون امين کسالت آور همه آهنگاش کلاسيک يا تانگو هستش..گفتم لا اقل خودمون بريم تو جو مهموني..

تو ماشين تک و توک صحبت هامون در مورد پروژه بود و مدعوين...

برديا به دري رسيد ..باغي که توش معلوم نبود...اطراف پر از ماشين بود و اين نشون مي داد که مهمانها اومدن...با تماسي که گرفت..سرايدار در رو باز کرد و ما وارد يه باغ بسيار خوشگل شديم...که با ريسه هاي بين درختا کاملا رو شن شده بود...اطراف استخر بزرگ فواره هاي کوچيک..مجسمه هاي زيبا بود و در وسط خونه ويلايي بسيار شيکي بود..که کاملا معلوم بود کار يه مهندس بسيار خبره و مطمئنا سبک فرانسويه....

برديا کمکم کرد تا از ماشين پياده بشم...

_احتياجي هست کمکتون کنم...

...منظورش گرفتن بازوش بود.... : نه خيلي ممنون پاشنه ام خيلي بلند نيست...

پله هاي زيادي رو براي رسيدن به دم خونه به سمت بالا طي کرديم....به خونه وارد شديم...کف خونه سنگهاي براق صورتي کم رنگ بود..خونه به شکل دايره بود که تمامي پله ها به صورت مار پيچ از اطراف به طبقه پايين منتهي مي شد که مطمئنا سالن اصلي خونه بود...

همه جا پر از گل بود عطر گلها با بوي عطر مهمونا و يه عطر مست کننده از پيپ کاپتان بلک شکلات ترکيب شده بود.....چشم چرخوندم..امين رو نديدم...

برديا : مهمانها طبقه پايين هستن...

مستخدم خونه کنارم ايستاد : من شما رو به رخت کن ميبرم...

برديا بعد از اين که مطمئن شد من به کمک احتياج ندارم..من رو همراه مستخدم به رختکن فرستاد...

اين خونه عجيب صميمي و شاد بود..با وجود تمام وسايل لوکس و سلطنتيش که مطمئنا سليقه خانوم خونه بود..

وقتي از خودم تو آينه مطمئن شدم...آرام و با طمانينه..دقيقا همانطوري که سالها آموزش ديده بودم از پله ها پايين اومدم...تمام مدت مواظب بودم که پله ها سر نباشن و من با استفاده از چاک پيراهنم سعي مي کردم تاثير گذاريم رو بيشتر کنم...

کم کم که به پايين پله ها رسيدم..نگاه خيره برديا رو ديدم...تو سالن کمي سکوت بود...من عادت داشتم تا ديده بشم..اما اين جا به طرز غريبي احساس خجالت کردم...برديا تو اون کت شلوار بسيار خوش دوخت طوسي و کروات طوسي..خيلي خوش تيپ شده بود..انتهاي سالن کنار مرد جوان و خانومي که کنارش بود... ايستاده بود..

خانوم کمي تپل و خوش قيافه اي که از چشماي عسليش مطمئن شدم مادر امين..با پيراهن شب گيپور سورمه ايش با لبخندي دوست داشتني نگاهم کرد...رو پله آخر سرم رو بلند کردم...دور تا دور سالن شيشه بود و باغ ازش معلوم..اون گوشه..امين تکيه زده به شيشه..با کت شلوار زغالي..بلوز مشکي و کروات مشکي..از هميشه خوش تيپ تر با ليواني در دست ايستاده بود و به من نگاه مي کرد...از نگاهش هيچ چيزي نمي فهميدم...چند لحظه هر دو به هم خيره شديم...امين تکيه اش رو از ديوار برداشت..ليوانش رو رو ميز کنارش گذاشت..جدي جلو اومد..در حالي که با يه دستش يقه کتش رو گرفته بود..دست ديگه اش رو به سمتم دراز کرد و کمک کرد تا پله آخر رو پايين بيام...

دستاي سردم تو دستاي گرمش که قرار گرفت انگار تمام استرسهاي مواجه شدن با جمع جديد از بين رفت..تو چشماش هيچ چيز نبود...وقتي سرم رو بلند کردم تا ببينمش...

همون طور که دستم به دستش بود با صداي بم و رساش رو به سالن : خانوم ها آقايون..مهمان افتخاري امشب و همکار جديد شرکت که بار اصلي پروژه جديد به دوششونه..خانوم مهندس باده اورهون....

من با سر بالا و با اعتماد به نفسي که ماسکش هميشه دم دستم بود به اطراف نگاه کردم..بعضي با سر و بعضي بلند بهم سلام کردن...

امين دستم رو رها کرد : بريم به خانواده ام معرفيت کنم..و من با همون غرور و آرامشي که بر عکس درون پر غوغام بود کنارش راه افتادم...

_باده عزيز..مادرم..که ازشون صحبت کرده بودم...

امين دستش رو دور شونه زن حلقه کرد..و زن سرش رو بلند کرد و با افتخار به پسرش که داشت عاشقانه نگاهش مي کرد..نگاه کرد...دستش رو به سمتم دراز کرد : من شيرينم...مادر اين شاخ شمشاد...

_خيلي خوش بختم...

... و در حقيقت نبودم...بيشتر پر از حسرت و آه بودم...

امين با دست به مردي اشاره کرد خوش تيپ با پيپ دستش : پدرم...

مرد دستم رو محکم تو دستش گرفت : مسعودم...اگر مي دونستم قراره همچين مهندسايي تو نسل جديد باشه..عمرا اگه خودم رو باز نشست مي کردم...

امين نگاه چپ چپي به پدرش کرد : پدر...

_بله؟؟..دارم حرف دلتون رو مي زنم...

من خنديدم عجيب به دلم نشست..نگاه اين زن و شوهر...

امين : مامان..پس اوون دو تا کوشن...؟؟

از پشت سر صداي خنده اومد : اين جاييم آقاي برادر..

و بعد دوتا وروجک تو پيراهن قرمز ظاهر شدن...انگار يکي تو آينه ايستاده..

سمت چپي : من آتنام ..و با دست قلش رو نشون داد : تينا...

_خداي من غير قابل تشخيصيد...

آتنا : ولي شما همه جا قابل تشخيصيد...

تينا : وقتي امين گفت يه مهندس براي همچين پروژه اي مياد واقعا تصور همچين لعبتي رو نداشتيم...

شيرين : اين چه طرز حرف زدنه؟..

تينا : اي بابا..مامان..خودت داشتي مي گفتي..معلوم نيست تو اوون شرکت چه خبره که چند وقته امين خونه نمي ياد..

امين کمي عصبي : تينا....

تينا که کاملا مشخص بود شديدا از امين حساب مي بره سرش رو پايين انداخت...

_من که فکر نمي کنم يک ذره از زيبايي شما دو تا رو داشته باشم..

تينا خنديد...

امين : خانوم مهندس بريم به سايرين معرفيتون کنم....

چشمکي به سمت دو قلو ها زدم : از اين مراسم که خلاص شدم..ميام پيشتون..ببينيم آقاي دکتر کجا مي رن..چون شرکت که نمي يان..

امين : خانوم مهندس شما هم؟؟ 

آتنا : آخ جون..ديگه باده هم از خودمونه...ديگه خلاصي نداري...

امين به من نگاه کرد : دست به يکي نکنيد با اين ووروجکا...همين جوريش رو زگار منو سياه کردن...

_تقصيره خودته برادر من که تو 35 سالگي هنوز با ما زندگي مي کني...

مسعود : اين 100 دفعه..متوجه باشيد با برادر بزرگتون چه طوري صحبت مي کنيد...

مراسم معارفه طولاني و مسخره بود..همگي با لبخند هاي مصنوعي به هم ابراز خرسندي از آشنايي مي کرديم در حالي که مطمئنم...خيلي هم به عنوان رقباي کاري از هم خوشمون نميومد...

در تمام اين مراسم..فرد غايب قصه برديا..بالا خره پيداش شد...

امين : کجايي تو برديا؟؟

_مامان اينا هنوز نيومدن..داشتم باهاشون تماس مي گرفتم...

_مسئله خاصي که نيست..

_نه منتظر بابک بودن..نيم ساعت ديگه مير سن...

برديا ليوان تو دستش رو باژست خاصي به سمتم گرفت ... 

_ممنونم..الکل نمي خورم...

برديا : جدا؟؟..خوب الان مي گم براتون آب ميوه بيارن و از کنارمون رفت....

کسي امين رو صدا زد و امين با عذر خواهي پيشش رفت و من رو مبلي نشستم و پام رو..روي پام انداختم...

کمي حوصله ام سر رفته بود..که برديا با ليوان آب ميوه پيشم اومد : خوب..خانوم مهندس..خوب دل و دين برديد امشب...

خانوماي مجلس سايه تون رو با تير مي زنن...

خنده اي کردم : اين طوري ها هم نيست...مطمئنا..

_چرا هست...و بيشترين چيزي که تاثير گذاره اينه که شما خيلي خوب مي دونيد که زيباييد و ازش استفاده مي کنيد...

دختر جوان مو شرابي به ما نزديک شد....چشماي غمگين قهوه اي داشت... : برديا عزيزم...

کمي لوس.. دستش رو دور بازو ي برديا حلقه کرد... و نمي دونست رنگ شرابي مو و اين چشماي غمگينش براي من چه صحنه درد ناکيه...

با اجازه اي گفتم و از کنارشون بلند شدم...و از در نيمه باز وارد باغ شدم....

حدود يک ساله به استانبول اومدم... و تازه دارم تو رستوران کار مي کنم...خسته و کوفته ام...بعضي شبها که کارم طول مي کشه....دختر جوان خسته ..مو شرابي رو تو راهرو مي بينم...

سميرا غدقن کرده که حتي بهش نگاه کنم..چه برسه حرف بزنم...اما من تو چشماي قهوه اي اين همسايه طبقه بالا عجيب ميل مي بينم براي درد دل...سميرا بعضي شبا که اين همسايه غمگين خيلي دير مياد از غذا مون براش مي بره...و چند شب که مريض بود..يواشکي انگار که کار خلاف مي کنه ازش پرستاري مي کنه..و شب تا صبح براش اشک ميريزه..اما تو خيابون حتي به سمتش هم نگاه نمي کنه..چه برسه که حرف بزنه...

اون شب تو رستوران تولد ه و من بسيار دير با همراهي پسر صاحب رستوران به خونه برگشتم..پاهام زوق زوق مي کنه...تو راهرو خونه..تو اون تاريکي رو پله هاي خاک گرفته..همسايه نشسته...نور تابلو نئون کلوپ شبانه رو به روي خونه..با استفاده از شيشه شکسته بالاي در ميوفته رو صورت همسايه ...مي شه رد اشک رو؛رو صورت پر از ـآرايشش ديد....کلاه گيس شرابيش رو به گوشه اي مي ندازه...لباسش چيزي شبيه به مايو از جنس چرمه با جوراب شلواري سوراخ سوراخ..و بوتهاي بلند قرمز براق...بي حرف پيشش مي شينم...از تو کيفش سيگاري در مياره و تعارف مي کنه... : همه تنم بو کثافت مي ده...بو هرزگي...و از پشت در کلوپ شبانه رو به رو صداي قهقه مستانه چند مرد مياد...ومن به اين دختر جوان گريان نگاه مي کنم...

حرف مي زنه ومن گريه مي کنم..حرف مي زنه و من مي خوام بالا بيارم...بلند مي شه و ميره و من مي خوام خودم رو بزنم...

مي رم بالا...سميرا داره درس مي خونه..بي حرف محکم بغلش مي کنم...که چه قدر مديونشم که اگر نبود..من هم بايد با ميله مي رقصيدم.. و مردان تو يقه ام پول مي گذاشتن...و از درون خون گريه مي کردم تا يه حس کثيف رو زنده کنم....

و برده فانتزي هاي ذهن هاي بيمار باشم تا از گرسنگي و بي جايي نميرم..

همسايه مو شرابي من هم از ظلم فرار کرده بود..اما جهل و بي سوادي و بي پناهي...تحت ظلمي به مراتب دردناک تر گذاشته بودش....

چند روز بعد..که دارم از دانشگاه ميام دور خونه شلوغه..پليس..مردم...آمبولانس. .و کف خيابون..همسايه مو شرابي منه...پيراهن خوابه خرسيش غرق خون...و صداي مردي که مي دونم برادرشه که از روستاشون اومده تا دخترک فراري از مراسم ازدواج رو پيدا کنه...در حالي که مي برنش به داخل ماشين پليس فرياد مي زنه..ناموسم رو تميز کردم....

با صدايي از دنياي خودم بيرون پرت شدم..ليوان توي دستم رو محکم تر گرفتم...مبادا که بغضم بشکنه...

امين دست راستش تو جيب شلوارش با نگاهي پر از سئوال پشت سرم بود.....

_ناراحت شديد دوست دختر برديا رو ديد؟؟

_دوست دختر برديا؟؟؟

_نگين..ديگه..

_نگين؟؟؟؟

_همون دختر مو شرابي رو مي گم که اومد وسط صحبتتون با برديا...

_به من مگه مربوطه نسبتشون با هم چيه؟

_پس چرا اومديد اينجا الان 10 دقيقه است بدونه اين که تکون بخوريد اينجاييد...

_شرابي موهاي ايشون من رو ياد چيزي انداخت ..که مربوط به 8 ساله پيشه...آقاي دکتر...روابط هيچ کس..به من ربطي نداره..

احساس کردم از نتيجه گيري آنيش کمي ناراحت شد که سعي کرد موضوع رو عوض کنه...

_اون فرشته هاي پشتتون..حکايتشون چيه؟؟

_يکي براي عشقه و يکي براي آرامش..

_داريدشون؟؟

_آدم ها اوون چيزي رو که ندارن آرزو مي کنن...

__________________________________

نگاهي به هم انداخت..به طور کلي نگاه امين طوري بود که احساس مي کردي..همه آنچه تو مغزت مي گذره رو مي تونه بخونه....

_سردتون نيست؟؟

_نه خيلي...هواي دلچسبيه....

با بلند شدن صداي موسيقي..امين به من و ليوان تحت فشار نگاهي انداخت : بريم داخل..مهموني رسما شروع شده...

من با پاي چپم ..چاک دامنم رو کمي عقب زدم..وپاهام رو آزاد کردم..به سمت در راه افتادم...

اين پسر به احتمال زياد از جنس سنگه...به هيچ عنوان به غير از صورت به هيچ جا نگاه نمي کرد و مطمئنم خالکوبي هاي من اگر انقدر بزرگ نبودن نمي ديد...هر چند بسيار جاي تعجب بود که راجع بهش سئوال پرسيده بود...

با ورود به سالن...امين همراه با مادرش رقص رو افتتاح کردن..من گوشه اي ايستاد بودم که برديا همراه با کسايي که متوجه شدم..پدر..مادر..و برادرش هستن به من نزديک شد... بعد از معرفي..مادرش که به نظر کمي از خود متشکر ميومد : خوب گل دختر...پدرت ترکيه ايه؟؟

_چه طور مگه خانوم سروش؟؟

_به خاطر فاميليت...هر چند اسمت هم خيلي تو ايران متداول نيست....

....چرا بايد وسط اين مهموني..تو اين شرايط من راجع به خانواده ام صحبت مي کردم....

برديا انگار که متوجه شد من چندان از اين بحث خوشم نمي ياد دست مادرش رو گرفت و با جمله مامان ..خانوم راد منتظرتونن از من جداش کرد....

رو مبل نشستم..دلم مي خواست برم خونه...از 1 سال پيش..من ديگه تو همچين مهموني هاي پر زرق و برقي شرکت نمي کردم...

آتنا و تينا رو دسته مبلم نشستن ....لبخندي به اين دو منبع انرژي زدم..

آتنا : مي دوني باده جون الان يک ساعته داريم با تينا بحث مي کنيم که شما شبيه کي هستيد که انقدر آشناييد...لبخندي زدم...تو رختکن...رو ميز چند مجله مد ديده بودم..خوب اگه کمي دقت مي کردن..تو دو تا از اوونها من رو ميديدن..هر چند احتمال به تشابه مي دادن ....

_شبيه مدل هايي..مثل اونا راه ميري...لباست هم امشب خيلي تو چشمه...

تينا : امين مي گه تو دانشگاهت گويا شاگرد اول بودي؟؟؟

_آقاي دکتر به من لطف دارن....

آتنا : آرزو داشتي به اين جا برسي؟؟؟

_آدم هاي بزرگ اراده مي کنن..آدم هاي کوچيک آرزو مي کنن...

صداي بمي پشت سرم : دقيقا موافقم..خانوم مهندس...

برگشتم به پشت سر..امين بود که جوابم رو داده بود....

_اومدم ازتون در خواست رقص بکنم..که جمله آخرتون رو شنيدم...

در حالي که دستم رو..تو دستش که به سمتم دراز شده بود مي گذاشتم : من روش زندگيم همين بوده...

تو پيست رقص...امين دستش رو پشت کمرم گذاشت و با حفظ فاصله ازم مي رقصيد...به قدري حرفه اي و جدي بود..که انگار داره به وظيفه اش عمل مي کنه...

برديا با اوون دختر مو شرابي مشغول بود و از دو قلوها يکيشون داشت با بابک برادر 33 ساله برديا که پزشک بود مي رقصيد..کسي که بعدها متوجه شدم تيناست...چون به طرز غريبي بابک بسيار راحت..تينا رو از آتنا تشخيص مي داد...

خودم رو تو وان حموم ولو کردم...ساعت سه صبح بود من...همراه با بابک..به خونه برگشتم...

نمي دونستم..چه حسي بايد داشته باشم...خانواده امين..چيزي بودن که من از ابتداي عمرم نداشتم..و واقعيت اين بود اين حس حسرت بعد از خانواده بوسه ديگه به سراغم نيومده بود....

رو پيغام گير خونه... صداي هاکان بود که دلخور بود چرا چند وقته باهاش تماس نگرفتم...

دلم تنگ شد براي تمام اون کباب پارتي هامون تو حياط هاکان...

تو صداي اون همدلتنگي موج مي زد...

آخ..هاکان..آخ..کدوممون به اوون يکي مديون تره؟؟؟...من و تو اگه بخوايم باهم حساب کتاب کنيم..کي بيشتر بدهکاره؟؟؟

در حالي که چشمام داشت از خواب بسته مي شد...زير لب گفتم...بي شک..باز هم من...از همه بدهکار ترم..طبق روال تمام اين روابط تو اين 9-10 سال...

چند روزي از مهموني گذشت برگشته بوديم به همون ريتم کاري...اوون روز ،روز پر ماجرايي بود...بعد از ناهار از امين که جدي و با دقت داشت نقشه ها رو برسي مي کرد اجازه گرفتم تا برم تا پاساژ سر خيابون..احتياج به يک سري خرده ريز داشتم..در کمال ادب گفت که اگر کارم طول کشيد.مي تونم بر نگردم شرکت...

بعد از چرخيدن دو ساعته و خريدن چيزهايي که لازم داشتم...وقتي برگشتم شرکت احساس کردم جو سنگينه...منشي پشت ميزش نبود و مهندسا انگار که داشتن تو بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان کار مي کردن..تو سکوت بودن.. مهندس آذري از اتاقش بيرون اومد و زير لب گفت. :.مهندس پاکدل وحشتناک عصبانيه...

من آروم وارد اتاق شدم... برديا رو مبل دفترش نشسته بود..سيگار به دست ..سرش پايين بود...امين پشتش به من بود و صورتش رو نمي ديدم..من از پشت پارتيشن رفتنم سراغ نقشه هام تا کارم رو شروع کنم...به نظر که خبري نبود...

امين : برديا..تا کي مي خواي ادامه بدي.؟؟؟.مرد !!!ما 35 سالمونه...

_.....

_آره ديگه بايدم سکوت کني..بعد از اوون آبرو ريزي تو شرکت...

صداي امين هر لحظه داشت ترسناک تر مي شد...

_اصلا فکرشم نمي کردم اين طوري بشه....

_د..بدبختيه من با تو همينه..تو اصلا و ابدا..فکر نمي کني.... اون گند رو زدي چند وقت پيش...مي دوني چه فلاکتي کشيدم تا جمعش کنم...حتي درست نپرسيدي که چي کار کردم ؟؟؟!!

_مديونتم...

_بحث دين نيست...رفتي با اوون دختر خوابيدي...چه قدر گفتم نکن..برديا..اين بچه است...اين حسرت چيزايي که تو داري رو داره...داره روت حساب باز مي کنه..گناه داره..دختره 21 سالش بود..بابا..به اين اختلاف سن هم که فکر مي کردي بايد چندشت مي شد...اونم از اوون خانواده.....با اين ماشين و دک و پز رفتي دختره رو خام کردي...آخه ابله..چرا با دختر مي خوابي تو آخه؟؟؟ 5 ميليون خرجه دختره کردم تا دهنش رو ببنده...منت دوست دختر سابقم رو که پزشک زنان بود کشيدم تا کمکمون کنه...

_خودش خواست...

_خودش خواست يعني چي؟؟؟..او بچه بود...اون فکر مي کرد..اين کار رو بکنه تو پا بند مي شي..تو کجا بود اوون عقل نداشتت..

بعد امين صداش رو کمي پايين آورد ..: حالا هم با منشي شرکت...که بياد از شدت حسودي اوون عکس العمل رو نشون بده ....بي آبرو بشيم...

_خودم آدمش مي کنم...

_لازم نکرده....حالا ديگه فايده نداره که شديم آدامس دهن کارمندا...برديا من و تو بايد با يکي تو رده هاي خودمون بپريم...مال و منال رو نمي گم..تحصيلات...چه مي دونم فرهنگ...با يکي باش..بگو دوست دخترمه...هر رابطه اي هم که مي خواي داشته باش..نه هر کس و ناکسي...

از حرفاي امين شکه بودم...دستم رو نقشه ها خشک شده بود...پس بي خود نبود که دنيز اين قدر راجع به برديا تذکر مي داد... ياده منشي مو بورمون افتادم.....

اوايل کارم تو کاره مدلينگه... کارم گرفته..کم کم عکسم رو مجله ها رفته و زمزمه کارم تو دانشگاه پيچيده..چند تا از پسراي معروف دانشگاه که قبلا خيلي هم بهمون توجه نمي کردن...جلوي ايستگاه اتوبوس با اوون ماشيناي آخرين مدلشون مي ايستن و مي خوان که برسوننم...من غرق لذت مي شم....

يکيشون هست که از همه تو چشم تره...پدرش از سرمايه داراي گردن کلفته..دوست دخترش تو کلاسمونه..از اوون نژاد پرست هاست...شديدا از من بدش مي ياد..شاکيه که چرا من بايد از يه کشور ديگه بيام..شاگرد اول بشم..برم تو چشم اساتيد...

از وقتي فهميده تو مادلينگ کارم گرفته..تو بوفه دانشگاه بلند بلند مي گه که عموش تو کاره مد و مي گه همه مانکن ها فاحشه اند و دوستاش بلند بلند به من مي خندن...سميرا اصلا براش مهم نيست..اما بوسه يکي دو بار بد حالش رو گرفته....ولي من خارجيه..بي پناه..بي پول...که به اين مملکت پناه آوردم..اين تحقير ها رو قورت مي دم و سکوت مي کنم...دوست پسرش به پر و پام اوون قدر مي پيچه و من هم به خاطر تو دهني زدن به دوست دخترش..و هم به خاطر اينکه شديد تحت تاثير محبت هاي پسر ک قرار گرفتم...قراره شامش رو قبول مي کنم...باهام عين يه پرنسس بر خورد مي کنه...تمام ماشين رو به خاطرم پر گل سرخ مي کنه و من سرخوش از دريافت محبت بر مي گردم خونه...

سميرا تو تاريک روشني آپارتمانمون منتظرمه تا آنچنان سيلي بهم بزنه که برق از سرم بپره : اگه مي خواي...از اين به بعد...تو بغل اين و اوون بياي تو خونه ....همين الان جمع مي کني...از اين جا ميري...تو اومدي اين جا بشي خانوم مهندس...نه عروسک يه مشت بچه پولداره عوضي...

من گريان و متعجب که نگاهش مي کنم..بغلم مي کنه ...

_سميرا..بچه خوبيه..با من عين شاهزاده ها بر خورد مي کنه...

_گوش کن..باده..تو حسرت همه اين چيزها رو داري...محبت..توجه...اينا باعث مي شه تو به اين پسر وابسته بشي..محتاج بشي..براي نگه داشتنش تن به هر خواستش بدي...تو آسيب پذيري...وضعيت روحيه تو ...طوري نيست که بتوني انتخاب کني...که بتوني محبت رو از هوس جدا کني...

خط بکش دور اينا رو..نپلک با هاشون..عاقبت نداره...يه روزي مي شي يه خانوم مهندس سر شناس...اوون وقت يکي پيدا مي شه..که باهات عين پرنسس ها برخورد مي کنه..تا بشي ملکه اش...اينا دنباله کنيز حرمسران... 

ومن از فرداش خودم رو مي زنم به نديدنشون..هر چند اوون يک بار بيرون رفتن هم دهن دوست دخترش رو مي بنده...اما بعد از اوون اسمم مي شه دختر مرموزه و يک عالمه پسر که مي خوان راز اين دختر مرموز رو کشف کنن....

تو اوون ...هير و وير عصبيت امين و داغوني برديا..هيچ کدوم متوجه بودن من تو اتاق نشدن..هر دو شرکت رو که ترک کردن..من هم وسايلم رو جمع کردم تا برم خونه...

فردا تعطيل رسمي بود و من مي خواستم بمونم خونه و با بچه ها کمي گپ بزنم...جلوي در که رسيدم از ماشينش پياده شد..

تو طول 10 روز اخير..اين همسايه طبقه پاييني که مردي تقريبا 40 ساله بود..يه چند باري سعي کرده بود سر صحبت رو با من باز کنه..که هر بار با روشهاي تجربه شده در اين چند سال تنهايي..چيزي تو مايه هاي تو دهني از من دريافت کرده بود..با اخم از جلوش رد شدم...

_خانوم ..يه لحظه...با شما هستم...

به پايين راه پله ها رسيده بوديم...نزديک آسانسور..

_آقاي محترم..بنده اصلا وقت ندارم که بشينم با شما صحبت کنم...

مردک نگاهي به من انداخت..درست مثل اسکنر...خوب اين نگاه هيز رو که تمومش کرد...الان لحن مودب مي گيره و مي گه...فقط يه لحظه بابا تو همسايگي که اين آشنايي ها شرطه...

وقتي با يکي دو جمله کم و کاست..دقيقا عين همون چيزي که فکر کرده بودم رو به زبون آورد..خنده ام گرفت..و چه لبخند بي موقعي چون حضرت عجل..اين لبخند رو به چيز ديگه اي تعبير کرد...

_باشه..قهوه دوست نداريد..شام در خدمتتون باشم..مهمون من...

_جناب عالي و کل خاندانتون..مهمون من...آقاي محترم..نه اوون بنزتون..نه اوون ساعت طلاتون...هيچ کدومشون براي من جذابيتي نداره...بفرماييد خدا روزيتون رو جاي ديگه بده...

بعد چرخيدم به سمت راه پله..خوب اصلا درست نبود باهاش تو آسانسور تنها باشم..چراغ تايمري بود..خاموش شد و همه جا تاريک..دومين پله رو که بالا رفتم.. بازوم رو کشيد..

و من بي اراده شروع به جيغ زدن کردم...و اين جيغ..همز مان شد با روشن شدن چراغ...جمع شدن همسايه ها و آمدن سرايدار...

مردک کپ کرده بود...اصلا انتظار نداشت...من هم بعد از سالها تراپي فکر مي کردم..اين ترس از اينکه کسي تو تاريکي به من دست بزنه رو تونستنم از بين ببرم...اما گويا نشده يود...تمام تنم از عرق خيس شد...حالت تهوع..لرز..و پيچيدن يک صداي تهوع آور تو سرم..تماما..نشانه هاي برگشت اوون ترس بود...

با ورود آب قند به دهنم..دستم رو به لبه ميله ها گرفتم تا بلند شم...

همه به مردک که حالا خشک شده بود و من نگاه کردن...من من کنان گفت : من فقط مي خواستم کمک کنم نيوفتن..ايشون ترسيدن..همسايه ها به من زل زدن تا تاييديه بگيرن.. واين ميون دو تا چشم خيس مشکي ملتمس بود..که بعدها فهميدم..همسر آقاي بنز سواره...نگاهم کرد تو چشماش التماس بود که شوهرش رو تاييد کنم... من هم همون جمله هارو تکرار کردم...

به آپارتمانم رسيدم...بدون عوض کردن لباس..با دو تا قرص..رو کاناپه سالن تا صبح تو بي هوشي مطلق خوابيدم...

صبح چشمام رو که باز کردم..احساس کردم تو راهرو سر و صدا هست...آپارتمان چشمي نداشت..انگار داشتن به واحد رو به رو رفت و آمد مي کردن...اين چند وقت صاحب آپارتمان رو اصلا نديده بودم...

همه بدنم خشک بود . منگ بودم از اثرات قرص...بلند شدم..ياد آبرو ريزي ديشب افتادم...دست خودم نبود...

هيچ کس رنج من رو احساس نمي کرد...

زير دوش حمام سعي مي کردم..با استفاده بيشتر از شامپو ها و لوسيونها با بو هاي تند..اوون بوي سرکه و ترشي که از پس خاطرتم بيرون اومده بود و تو بينيم پيچيده بود رو از بين ببرم...تنم رو که مي شستم..

دستي رو در حال لمس بدنم حس مي کردم و تمام تنم مي لرزيد و عجيب بود که چرا هيچ اشکي نمي ريزم...

بيرون اومدم و سعي کردم با رسيدن به خودم کمي حسم رو بهتر کنم...شلوار تنگ مشکي..بلوز يقه مردانه چار خونه قر مز و مشکي...پايين بلوز رو گره زدم تا رد باريکي از شکمم و اون ستاره کوچيک آويزون از نافم مشخص بشه...

دوستش داشتم اين ستاره رو..با انگشتم تکونش دادم و چايم رو دم مي کردم که زنگ خونه زده شد...

خوب اگر جناب همسايه پاييني باشه..اين بار ديگه کتک رو نوش جان مي کنه...

در رو که باز کردم..جا خوردم...

امين بود....عصبي..اخم آلود...دستش به چار چوب در...

_آقاي دکتر...شما...

_مي شه بيام تو..دم در صحيح نيست...

من که هنوز هم نمي دونستم الان دقيقا چرا اينجاست.کنار کشيدم تا بياد تو...و چشمم به کارگري افتاد که کاناپه سبز رنگي رو به واحد رو به رو منتقل مي کنه...

امين وارد شد و در رو بست..

_با کفش بفرماييد..دکتر...

امين همون طور شاکي رو مبل سالن نشست...

_براتون چاي بيارم؟؟

_بنده براي پذيرايي شدن اين جا نيستم..

_چيزي شده ؟؟؟

امين به جلو خم شد دستاش رو به هم قلاب کرد و مثل هميشه با اوون نگاه نافذ بهم چشم دوخت و من عين يه دانش آموز خاطي..جلوش ايستاده بودم...

_ديشب اين جا چه خبر بوده خانوم مهندس؟؟؟ يا بهتره بگم..اون مرتيکه با شما چي کار داشته؟؟

اين چرا انقدر عصباني بود؟؟

_مسئله خاصي نبود...يه سوء برداشت بود...

_که سوء برداشت بود؟؟!!! جالبه...که اوون سوء برداشت باعث اين حال خراب و اون قشقرق تو ساختمون شده...

اين از کجا مي دونست....؟؟؟!!! يعني اين همه به خودم رسيدم باز معلومه داغونم؟؟!!!

_خانوم مهندس...لازم نيست اين قدر براي تحليل کردن به خودتون فشار بياريد...سرايدار به من خبر داد..فکر نمي کنيد يه دختر تنها رو تو اين آپارتمان ول کرديم به امون خدا که؟؟؟

_من...يعني...

با دست به مبل رو به روش اشاره کرد : بيايد اين جا بشينيد...درست و بي کم و کاست..برام تعريف کنيد...

ومن عين يه دختر کوچولوي حرف گوش کن..همه اوون چيزي که اتفاق افتاده بود رو تعريف کردم...

امين به پشتي مبل تکيه داد : و چرا شما به من زنگ نزنيد..همون ديشب؟؟

_احتياجي نبود..من هميشه اين جور مسائل رو خودم حل مي کنم.....

_شما اوون جا با خانوادات بودي...اين جا تنهايي..دست ما امانتي...

جا خوردم..چه جالب فکر مي کرد من اوون جا با خانواده ام زندگي مي کردم...کلمه امانت..چند بار تو گوشم زنگ خورد ....

از جام بلند شدم و به سمت آشپز خونه رفتم : چاي يا قهوه؟؟

_عرض کردم که...

نمي دونم تو نگاهم چي ديد : باشه چاي...

از پشت کانتر آشپز خونه ديدمش که داشت سويچش رو تو دستش مي چرخوند ..شديدا عصباني به نظر مي رسيد...

_شما بايد به من يا برديا مي گفتيد...

_از اين به بعد مي گم..

دلم مي خواست هر چه زود تر اين بحث لعنتي تموم بشه...

_ديگه نيازي نيست...

خيلي اين جمله بهم برخورد...مردک ديوانه....

_چون از اين به بعد خودم هستم در خدمتتون...

مي خواست بياد اينجا...؟؟؟؟؟...نه امکان نداشت....من هرگز همچين اجازه اي نمي دادم....

_دارم آپارتمان رو به روتون رو آماده مي کنم...به اين مردک اصلا اعتباري نيست...به خيلي هاي ديگه هم...شما يه زن جوان..تنها و ...خوب...حالا ...

احساس کردم براي ادامه دادن جمله گير کرده : اصلا نيازي به اين کار نيست..اتفاقي نيوفتاده که..من انقدرا هم لوس نيستم....

بلند شد به کانتر نزديک شد ..دستش رو روش گذاشت : چيزي نبوده که با آب قند تونستيد سر پا بشيد؟؟

....من خانه ام از پاي بست ويران است....وگرنه حقيقتا اتفاق ديشب مسئله اي نبود که من نتونم حلش کنم..

_ببينيد..نيازي نيست به خاطر من آواره بشيد يا هزينه اضافي براي اجاره بپردازيد..

_اين آپارتمان و رو به رويي هر دو متعلق به خودمه..بي استفاده افتاده بود..دارم ازش استفاده مي کنم...

ليوان چاي رو جلوش گذاشتم...

_باز هم...من اصلا دوست ندارم شما اين کار رو بکنيد...اگر هم به خاطر توصيه هاي دنيزه که...

دستش رو به دسته ليوان مشت کرد ، احساس کردم جمله آخرم بهش خيلي بر خورد : به هر حال..تصويب شد و جاي بحث نيست...

ومن بار ديگه بعد از اين جمله و اون نگاه اعتراف کردم که رو حرف امين نمي شه حرف زد...

به ميز توي آشپز خونه تکيه دادم کارگرها امين رو صدا کردن اون رفته بود تا نظر بده که چي رو کجا بزارن،اتفاقي که افتاده بود يعني اسباب کشي امين به اين جا چندان هم باب ميلم نبود اصلا خوشم نمي يومد که به خاطر من اين کار رو بکنه 

نگاه که مي کردم يه جورايي به همه مديون بودم..بيش از همه هم به سميرا...

از فکر در اومدم چند تا چايي ريختم از بيسکوييتها و کيک تو سيني گذاشتم مانتوم رو رو دوشم انداختم و دم آپارتمانش رفتم و در زدم..در رو بالافاصله باز کرد..سيني رو به سمتش گرفتم..

_دستتون درد نکنه ، نيازي نبود...

_به هر حال اوون بنده هاي خدا هم دارن کار مي کنن ..

لبخندي زد : ممنون..زن ايراني تحت هر شرايطي زن ايرانيه...

_آقاي دکتر..من اصلا راضي نيستم از اين شرايط..

ابروهاش رفت بالا : چرا ؟؟ چيزي کم و کسر داريد؟؟

_نه..شما که با خانوادتون زندگي مي کنيد پس ترجيحتون اين بوده،حضورتون اينجا يه لطفه مضاعفه .. وظيفتون نيست...

لبخندش باز تر شد چشماش برق خاصي داشت : خانوم مهندس من ليسانس و فوق ليسانسم رو لندن گرفتم...دکترام رو آمريکا بعد هم که برگشتم ايران تا يک سال پيش تنها زندگي مي کردم...پدرم سکته خفيفي کرد برگشتم خونه پدر تا حواسم به خانواده باشه..الان دوست دارم برگردم به زندگي قبلي...

_اي بابا،ديگه بدتر...شما خانوادتون بهتون احتياج دارن..اصلا من بر مي گردم هتل..وظيفه شما مراقبت از من نيست که...

کمي اخم کرد : خانوم مهندس..من خودم وظايفم رو براي خودم تعيين مي کنم..در ضمن از اول هم کار غلطي بود اگه شبي نصفه شبي حالتون بد مي شد چي؟؟ به هر حال شما خيالتون راحت باشه به کارتون برسيد من والا راضيم از دست اوون وروجکا خلاص شدم..

هنوز تو آپارتمان رو به رو رفت وآمد بود ؛ اصرار کردم ناهار درست کنم قبول نکرد حالم خوش نبود اتفاقاي ديروز خيلي بيش از اين حرفها سنسور هام رو تحريک کرده بود...

به هاکان زنگ زدم..رو پيغام گير بود ..

_هاکان دل تنگتم..دلتنگ همه چيزم...بوي بلوط کبابي..بوي دريا.. دلم مي خواد بريم تو کافه هميشگي گيتار گوش کنيم راکي بخوريم.. هاکان شدم عين قهرمان فيلمهاي جنگي...همونايي که زخمي مي شن ازشون خون مي ريزه ولي راهشون رو ادامه مي دن... چرا من قهرمان يه فيلم عاشقانه نشدم.؟؟.اه ...اه به همه چي...انگار داشتم وسط ميدونه مين مي رقصيدم اين چند وقته ....اين زنجيره مسخره اتصال با گذشته چرا پاره نمي شه...چرا همه بايد مجبور باشن از من مراقبت کنن..مگه نه اينکه من ادعام ميشه رو پاي خودمم..نيستي نه؟؟؟..... هاکان دل تنگه راه رفتن رو استيجم به نارين زنگ بزن بگو پيشنهادش قبولمه...

يه لباس راحت پوشيدم تصميم گرفتم کمي براي خودم قدم بزنم..پام رو که بيرون گذاشتم صداي اذان تو گوشم پيچيد...

پدر بزرگم زمين گير شده..مادر بزرگم دست تنهاست..خالم شيطون و سر به هواست..من هرچه قدر که بي دردسر ...امانتم به هر حال...مامانم با حاجي ميان دنبالم تا ببرن منو خونه قلهک ...9 سالمه...

حاجي مجبورم مي کنه روسري سرم کنم...صبح ها به زور و داد و فرياد براي نماز صبح بايد بيدار شيم و من زير اون چادر نماز نصفه نيمه خوابم...يه روز تو سجده خوابم ميبره و براي اولين بار طعم کتک هاي حاجي رو مي چشم...

مي گه خونه من جاي کافرا..بي نمازا و نجس ها نيست...ازش مثل سگ مي ترسم..اما بيش از ترس از حاجي نگاه سبحان من و ديوونه مي کنه.....ساره با اشک نگاهم مي کنه...دوستم داره اين رو از ته دل حس مي کنم...

من تو همون عالم کودکي مي دونم بايد از تنها بودن با سبحان فراري باشم

پشتم لرزيد..دستم رو تو جيبم کردم..چه قدر قدم زدم اصلا يادم نمي يومد...به دم آپارتمان که رسيدم..کليد که انداختم امين انگار که پشت در باشه درش رو باز کرد : خانوم مهندس کجاييد شما؟؟

جانم....بنده بايد ساعت ورود خروج بزنم يعني؟؟....

_داشتم به قوطي خالي خاطراتم لگد مي زدم...چه طور؟؟

نمي دونم چرا احساس مي کردم امروز هر حرفي که ميزنم برق چشماي عسلي امين بيشتر مي شه...توهمم بالا زده بود...

_دو بار اومدم دم آپارتمانتون..بچه ها براي شام ميان اينجا..شما هم شريف بياريد..

حقيقتا تو شرايط افتضاح روحي بودم..اما ..نمي شد دعوت رو رد کرد : چشم مي رسم خدمتتون...

چراغ قرمز تلفن روشن خاموش مي شد...هيچ چيز به اندازه اين چراغ قرمز کسي و که تنها زندگي مي کنه خوشحال نمي کنه..

در حالي که داشتم حاضر مي شدم صداي هاکان پيچيد...

_نيستي باده..نگرانتم. چي بگم...من دلتنگ رفاقتتم..دل تنگ اينه که تو جزء معدود آدم هايي هستي که من و همون جور که هستم پذيرفتن..باده من دلتنگ خنده هاتم...دلتنگ قدم زدن هامونم..قد بازي هات....به خدا اگه يه بار ديگه همچين صداي افسرده اي ازت بشنوم ميام برت مي گردونم..از دست اين دنيز... راستي پيغامت رو به نارين رسوندم...بعد صداي بوق ممتد...

بي چاره دنيز..هاکان خلش مي کرد..

همون لباس هاي صبح رو پوشيدم يه بسته باز نشده شکلات برداشتم..مختصري آرايش کردم...يه لبخند کاشتم رو صورتم...تو هيچ چيزي به اين اندازه کار درست نبودم...خنده هاي ژکوند..چيزي بين گريه و خنده...معلق...بي وزن..بي هويت...

در آپارتمان امين که رسيدم صداي خنده هاي بلند دو قلوها ميومد...زنگ زدم...

يکي شون در رو باز کرد پريد دستم رو کشيد داخل : واي...تينا بدو خانوم خوشگله اومد...

من تقريبا وسط سالن پرتاب شدم ؛ تينا با سر و صدا سلام و رو بوسي کرد خنده ام گرفته بود اين دو تا واقعا زلزله بودن شاد و سر خوش..

تو خونه هيچ قالي نبود کف سنگ طوسي..ديوارها طوسي خيلي کم رنگ و مبلمان سبز البته چيزي بين مبل و صندلي بود با پشتي بلند و شکلهاي هندسي...

امين که موبايلش رو قطع مي کرد : خوش اومديد خانوم مهندس..اينا با هاتون چي کار کردن؟؟؟

اشاره اش به ايستادن من عين يه گلدون وسط سالن بود : هيچي پستم کردن وسط سالن..

آتنا دهنش رو جمع کرد : اه اه حالم رو به هم زديد..بعد با ژست خنده داري برگشت سمت من صداش رو کلفت کرد ..خانوم مهندس قدم سر چشم ما گذاشتيد ...بعد به سمت امين چر خيد صداش رو نازک کرد :آقاي دکتر باعث افتخار ماست....اه اجمع کنيد...

تينا :والا...شما ها خيلي از خود راضي هستيد...بعد رو کرد به آتنا خانوم پيانيست بفرماييد بنشينيد..

_چشم خانوم گيتاريست...

خنده ام گرفته بود رسما داشتن ما رو مسخره مي کردن...

من :خوب چي کار کنيم ؟ شما بگيد...

_مگه تو اسمت باده نيست؟؟

امين :آتنا ..تو...يعني چي؟؟

_داداش جونم من 5 سالم نيست..ديگه ادب نشدم تا حالا ،از اين به بعد هم نمي شم...

_چرا اسمم باده است...

_اين به قول مامانش شاخ و شمشاد هم که اسمش امين..خوب همين و بگيد اين چيه ...دکتر.مهندس..فهميديم بابا.. خيلي درس خونديد..

نگاهي به امين انداختم شانه هاش رو بالا انداخت.

_باشه قبول..

امين رو مبل نشست...پاش رو روي پاش انداخت ...آرنج دست راستش رو به لبه مبل گذاشت و دستش رو زد زير چونه اش...واقعا خوش ژست بود..اگه بوسه بود الان ازش يه عکس توپ مي گرفت..با اون پوست سبزه و چشماي براق عسلي....

آتنا دستم رو گرفت و به سمت مبل برد : از مهموني تا حالا همش اسمه تو...مي دوني چند تا خاطر خواه پيدا کردي؟؟؟

_لطف دارن..

تينا : تو دوست پسر داري؟؟

عجب سئوالي....

امين : تينا...

اما تذکرش انقدر شل بود که تينا اهميتي نده...

_خوب؟؟

_نه ..ندارم...

تينا چشمکي به آتنا زد و هر دو به سمت امين چرخيدن...اين حرکت به قدري تابلو و کودکانه بود که براي اينکه نخندم سرم رو پايين انداختم..

امين : خوب دخترا شيطنت بسه..سرش رو درد آورديد بريد يه چايي بياريد...

با ورود بابک و برديا دو قلو ها کمي دست از سر من برداشتن..متوجه شدم که حضور شون در کنارم چه قدر آرامش بخشه..خونه امين هم با وجود رنگ سرد حاکم بر دکوراسيونش .درست عين خونه مادرش به من حس خوبي مي داد...

برديا: خانوم مهندس.. شما يه بهانه اي شديد اين مرد گنده از خونه مامانش بياد بيرون..دستتون درد نکنه..

جالب اين بود که دو قلو ها تذکري به برديا نمي دادن که چرا به من مي گه خانوم مهندس..

_من راضي به اين کار نبودم...

امين : ما ظهر راجع بهش صحبت کرديم..تصويب شد و تمام...

آتنا : بچه ها حکم بزنيم ؟

برديا ، بابک و تينا موافق بودن...

امين با همون ژست قبلي : نه ..من امروز خيلي خسته ام...

سرها به سمت من چرخيد : من تو اين بازي افتضاحم..هميشه من رو مي زارن که ببازم بخندن...

تينا خنديد : باشه پس شما دو تا داور...

بازي رو با سر و صدا شروع کردن و بلند بلند مي خنديدن..جالب اين جا بود که خيلي واضح بابک کاري مي کرد که تينا ببره..خوب اين نشانه با مزه اي بود وقتي در نظر مي گرفتي که حتي امين هم گاهي قاطي مي کرد کدوم تينا کدوم آتناست ولي بابک خيلي راحت تشخيص مي داد..اين خوب نشانه يه دوستي خانوداگي نبود..بيشتر شبيه يه توجه خاص بود از طرف اين آقاي پزشک اطفال...

سر و صداشون به راه بود..بلند شدم برم تو آشپز خونه تا کمي آب بخورم..

همون جا کمي ايستادم..

_خسته شديد؟؟

به امين نگاه کردم تو شلوار گرم کن مشکي و تي شرت سفيدش..

_نه...من فقط يکم ؛کم حوصله ام امروز..

با حرص آشکار : من اوون مرتيکه رو آدم مي کنم...

_اي بابا...اين مسائل پيش مياد بزرگش نکنيد...

نمي دونم اين چرا همش ابرو هاش مي ره بالا...

_مي خوام شام سفارش بدم به نظرتون چي باشه؟؟

حس با مزه اي بهم دست داد..چرا از من مي پرسيد..

_نگاهي به اوونا بندازيد..

همگي ريخته بودن سر برديا چون به اين نتيجه رسيده بودن که تقلب کرده...

_به اينا به غير از پيتزا چي مي شه داد؟؟

خنديد و گوشي و برداشت : شما هم دوست داريد ؟؟

...يه شب که هزار شب نمي شد : منم پايه ام..

لبخندي زد و رفت که زنگ بزنه...

وسايل آشپزخونه بسيار محدود بود..خوب طفلکي قرار نبود که اين جا باشه..

4 تا ليوان بيشتر نبود..بايد از سمت خودم هم مياوردم...

_کجا ؟؟

به سمتش برگشتم : از اون ور ليوان بيارم..چنگال هم نيست..

_زحمت نکشيد..گفتم يه با مصرف بيارن..

_نه نه..من خوشم نمي ياد..از پلاستيک..

_آخه..

_آخه نداره..الان ميام...

ليوان ها رو که آوردم...امين تو اتاق داشت با تلفن حرف مي زد..بچه ها رسما خونه رو رو سرشون گذاشته بودن..من تازه فهميدم که جمع ما کلا افسرده بوده ما دور هم يک دهم اين چهار تا شلوغ نمي کرديم...

آستين بالا زدم تا ليوان ها رو بشورم شسته که شد...براي خشک کردنشون برگشتم دستمال بردارم که ديدم امين گوشه ديوار..بين ديوار و يخچال تکيه زده و داره من رو نگاه مي کنه..دست به سينه بود...

تو چشماش همون برقي بود که از روز مهموني توجه من رو جلب کرده بود...

تکيه اش رو از ديوار برداشت : خيلي زحمت کشيديد...

_بايت اين 4 تا دونه ليوان و بشقاب؟؟...روزانه مليون ها زن تو همه جاي دنيا روزي 10 بار اين کار رو مي کنن...

ليوان ها رو گذاشتم روي ميز تا خشکشون کنم..

_مي دونيد شما خيلي عجيبيد...من اصلا تصور نمي کردم شما اهل خانه داري باشيد..وقتي تو شرکتيد اصلا همچين تصوري نمي شه ازتون داشت...

_تو شرکت من خانوم مهندس يه پروژه مهمم..اين جا..من باده ام...همين..کار خونه رو هم دوست دارم...

صداي زنگ در اومد...

بچه ها دور ميز نشستن...بابک پيش تينا نشست...من کنار بابک...و امين و برديا و آتنا رو به رو...

برديا : خانوم مهندس..فردا تشريف مياريد شرکت ديگه؟؟

_البته...فقط يه سر ديگه بريم لواسون..بايد زمين رو يک بار ديگه ببينم..

امين : من فردا اون اطراف کار دارم...برديا بايد بمونه شرکت منشي جديد قراره بياد..

واضح بود برديا از اين تصميم خوشش نيومده اما سکوت کرد...

بعد از شام..من واقعا خسته بودم..

آتنا : خوب حالا پانتوميم بازي کنيم..

من : مي شه من از حضورتون مرخص بشم..فردا روزه کاريه و من خيلي خسته ام...

تينا : نرو ديگه باده جون...ما فرصت نکرديم صحبت کنيم...

_خوب چه طوره شما پنجشنبه شب همگي بيايد پيش من..اون وقت تا دلتون بخواد حرف بزنيم...

هورا..گفتن دو قلوها جواب دعوتم بود...

امين تا دم در با هام اومد ... : فردا با هم مي ريم لواسون..نيازي نيست اول بريد شرکت...

_خيلي ممنون..شب خوبي بود..شب خوش..

_اميد وارم که اين طور بوده باشه..شب شما هم خوش....درتون رو قفل کنيد لطفا..

_حتما...

و من پشت در بسته خونم...به اون برق عسلي فکر کردم....که انگار هي داشت پر رنگ تر مي شد...

ديشب امين smsداده بود که ساعت 10 حاضر باشم تا با هم بريم سمت لواسون...من هم آهسته آهسته براي خودم حاضر شدم...من هميشه به خودم مي رسيدم اين البته ريشه در دو چيز داشت يکي عقده هاي دوره کودکي و نوجواني به دليل تمام فشارها و محدوديت ها و ديگري کار تو صنعت مد و بعد شهرتي که بعد از موفقيتم تو اين کار به دست اومد..چيزي که حتي تصورش هم غريب بود..

بعد از اوون هم شروع به کار تو شرکت دنيز....اما امروز دلم مي خواست خيلي بيشتر به خودم برسم..

تو آينه از خودم که راضي شدم.. زنگ در زده شد...

در رو که باز کردم امين رو مثل هميشه خوش تيپ جلوي در ديدم... :سلام صبحتون به خير...

لبخندي زد : صبح شما هم به خير...

نگاهش عميق تر شده بود : بهتون مي ياد..

_چي؟؟

_رنگ آبي...

اشاره اش به شال ابريشم آبي روي سرم بود...نمي تونم انکار کنم که لذت بردم از تعريفش : ممنونم...

نگاه ديگه اي بهم انداخت... :...بريم...؟؟

_بريم..

تو پارکينگ کنار در ايستادم..بين يه ماشين ديگه و ستون پارک کرده ود و من بايد منتظر مي شدم تا بيرون بياد..

همون موقع آقاي بنز سوار با ماشينش به سرعت از کنارم رد شد.. حقيقتا ترسيدم...

امين جلوي پام پارک کرد سوار شدم : نه مثل اينکه نمي شه..بايد مفصل با هاش حرف بزنم..

_مهم نيست..صبحتون رو خراب نکنيد...

_شما مثل اينکه قصد نداريد اين آدم رو جدي بگيريد..

_من به هر آدمي در حدي که لايقشه اهميت مي دم...

حرکت کرد..جوابم قانعش نکرده بود مي شد اين رو از تک تک حرکاتش فهميد...خوب من روش خودم رو داشتم براي دفع مزاحم..

تو جاده با آرامش رانندگي مي کرد...از کنار يه چرخ رد شديم که از لبو ها و باقالي هاش بخار رد بلند مي شد...

_آمريکا که بودم دلم براي اين چرخ دستي ها تنگ مي شد...

برگشتم به سمتش..اونم مثل من غربت کشيده بود..هر چند من کجا...اون کجا...؟!!

_استانبول خيلي به آدم فرصت دلتنگي نمي ده خيلي چيزاش عين ايرانه..

_حالا چرا براي تحصيل اوون جار و انتخاب کرديد..چرا فرانسه يا ايتاليا نه؟؟...

_من انتخاب نکردم..يه گزينه بيشتر نداشتم...اما ناراضي هم نيستم...

_خوب بله ..شما با خانواده اون جا بوديد..

نمي دونم اين تفکر بودن من اونجا به خانواده رو کي وسط انداخته بود..والا من که لب از لب باز نکرده بودم..

پوزخندي زدم که مطمئنم ديد : بله در انتخاب من خانواده ام نقششون اساسي بود...

رو مبل خونه مهسا نشستيم..مامانش نگران يه ليوان شربت دستم مي ده و مهسا مرتبا راه مي ره و فحش ميده...

چشمام از هم باز نمي شه ..يه هفته است دارم اشک مي ريزم..مامانم همه بدنش سياه و کبود از بس که حاجي زدتش..منم جاي سالم تو بدنم نيست..الانم اگه بفهمه از خونه بيرون اومدم خونم حلاله...

مهسا : پاسپورت داري؟؟

_آره دارم..پارسال رفتم سوريه..

_خوب...خوبه!!!

سيمين (مادر مهسا و سميرا) : مهسا مادر اين کار عاقلانه است به نظرت؟؟

مهسا به سمتم مياد..پيراهنم رو بالا زميزنه تا ضربات کمربند رو نشون بده : اين عاقلا نه است؟؟

سيمين اشک تو چشماش جمع مشه : دستش بشکنه..

_من نمي فهمم بابات نيست که اين کارها رو مي کنه..

_مامانم بي عرضه است...اشک مي ريزم بي مها با...

دستم رو دراز مي کنم يه کيسه است..توش طلاست..گردنبند..گوشواره..دست بند..حاجي هيچي که نداشت دست به طلا خريدنش بي نظير بود...

_بيا مهسا با اينا بليط و دلار بخر...

_واقعا شرمنده...تو که وضعيت ما رو مي دوني...

_بيش تر از اين شرمنده ام نکنيد...

تلفن زنگ مي زنه..مهسا مي زاره رو آيفون..سميراست .اولش دو سه بار ازم مي پرسه هنوز هم مطمئنم يا نه...

و من براي اولين بار تو زندگيم اراده مي کنم...

از دو هفته پيش مهسا باهاش هماهنگ کرده يادم مياد روز اول سميرا مي گفت اين مسئوليت بزرگي..مي ترسه که من نتونم دووم بيارم...

مهسا : تو يادت رفته سميرا..به خاطر اوون شعار هايي که براي دفاع از حقوق زن مي دادي از صنعتي شريف تعليق شدي..مجبور شدي تو اوج بي پولي بري استانبول تا بتوني درس بخوني...حالا اين نمونه بارز تموم اوون شعاراته که به خاطرش در به در غربت شدي..ببينم چند مرده حلاجي؟؟

و من..يک هفته بعدش..پيش سميرا بودم...

سيگارم رو در آوردم...تک تک اوون خاطرات...درد ناکن..

_چند وقته سيگار مي کشيد؟؟

_مي خوايد بدونيد..چه قدر جو گير خارج شدم؟؟

_نه..برام سئوال بود..

_8 ساله...

آهاني گفت...حدسش سخت نبود..اصلا از سيگار کشيدنم خوشش نمي يومد..

هوا عجيب سردبود..يا من به خاطر هجوم يه سري خاطرات سردم بود..نمي دونم...

هر چي که بود تو خودم جمع شده بود..تکيه به کاپوت ماشين..تو دفترم يادداشت بر مي داشتم...

سرم رو بلند کردم..امين عين ديشب تو آشپز خونه..دست به سينه..متفکر داشت نگاهم مي کرد..

متوجه من که شد.سرش رو پايين انداخت..عينک آفتابيش رو زد..

_بريم؟؟

_بريم...

تو راه برگشت با حرکت آروم ماشين نمي دونم کي خوابم برد...بعد از مدتها يه خواب عميق...ماشينش هم آرامش خاصي داشت...

دستي به شونه ام خورد : بيدار نمي شيد...؟؟

چشمام رو باز کردم..صورت امين رو با يه لبخند مهربون..جلوم ديدم..و بوي يه عطر تلخ...که از پالتوي امين بود که روم بود..

_هم سفر افتضاحيم نه؟؟؟

لبخند زد : نه...اين چه حرفيه...

به اطرافم نگاه کردم : دم شرکتيم؟؟

_منتظر برديا و نگينم... 

پس قرار بود.. دخترک مو شرابي هم بياد...

_مي خوان بيان خونه من..دلم نيومد براي ناهار بيدارتون کنم..بريم خونه يه چيزي سفارش بديم..

_نه بريم خونه..من يه چيزي براي چهارتا مون سر هم مي کنم..تو اين کار خبره ام...

خنديد.. : پس پيش به سوي..غذاي مخصوص سر آشپز..

برديا و نگين هم آمدن و من به اين نتيجه رسيدم که چشم هاي اين دختر از دفعه پبش هم غمگين تره..سلامي سد به من کرد..که واقعا اصلا برام مهم نبود...

برديا که خواست سوار بشه..پياده شدم بياد جلو ... : چرا اين کا رو کرديد مهندس؟؟

_شما بزرگتريد..من پشت راحتم...با نگين جون مي شينم...

تو مسير برديا يک ريز غر زد که منشي جديد خرفته و امين مي خنديد..چون منشي جديد يه زن 50ساله بد اخلاق بود...

ومن تو دلم...تا مي تونستم به برديا خنديدم...

دم راه پله ها منتظر آسانسور بوديم که من يادم اومد موبايلم جا مونده..سويچ رو گرفتم تا برم بيارم..

خواستم در ماشين رو ببندم که دستي مانع شد..جناب آقاي بنز سوار.. يه دستش به در و يه دستش به ستون بود..من گير افتاده بودم...

عصباني شدم..انگار اين آدم..حرف حاليش نمي شد : دستتون رو برداريد جناب...

_جدا..فقط من اخم نه؟؟..جناب آقاي دکتر و اون يکي بد نيستن...

پوزخندي بهش زدم...عقده اي...

_ببينيد آقاي مثلا محترم..دستتون رو برداريد..مي خوام برم..به شما ربطي نداره..من چي کار مي کنم...

انگشتش رو تو صورتم آورد : ببين لفظ قلم حرف نزن..تو هم اين کاره اي..از سر و ريختت معلومه...

واقعا ديگه داشتم عصباني ميشدم..براق شدم جوابش رو بدم که...

_چيزي شده باده؟؟

امين بود..عصباني بود..فهميدنش سخت نبود...از چشماش آتيش مي باريد..

بنز سوار که تا شونه امين نبود..بايد احمق مي بود که باهاش دهن به دهن بشه..

_شما چرا دستتون به در ماشين منه؟؟

دستش رو برداشت و من از ماشين فاصله گرفتم...

صداي بم امين تو پارکينگ پيچيد : با شمام...آقا..امرتون چيه؟؟

چشمم خورد به برديا و نگين که با فاصله کمي ايستاده بودن...

بازوي امين رو گرفتم : بيا بريم امين...مسئله مهمي نيست..

چشم غره اي بهم رفت که واقعا ترسيدم...

برديا جلو اومد : چرا لال شدي؟؟؟ د..حرف بزن..

_اصلا به شما چه ربطي داره؟؟

بريا پريد که يقه اش رو بگيره که امين خيلي خونسرد جلوش رو گرفت...دستي به پشت گردنش کشيد.. : برديا..خانوم ها رو ببر بالا..من خودم ربطش رو براي ايشون توضيح مي دم...

دوست نداشتم دعوا بشه..درسته که امين به نظر خونسرد بود اما اوون چشما و اون نفس کشيدنها علا مت خوبي نبود..

برديا : آخه..

_بي آخه...خانوم ها رو مي بري بالا..

من خواستم بهش نزديک بشم : با برديا برو بالا...

لحنش به قدري دستوري و تند بود که ايستادن اون جا جايز نبود... و من مجبور شدم با برديا برم بالا...

برديا در آپارتمان امين رو باز کرد...و بعد سريع برگشت پايين..حوصله اين دختره لال رو نداشتم...استرس داشتم..پايين چه خبر بود..ولي مي ترسيدم برم پايين...

_من مي رم يه دقيقه اوون ور...

تو خونه شروع به راه رفتن کردم..بعد از 5 دقيقه..در زدن و من به سمت در پرواز کردم...

امين بود...

اون اخم عميق هنوز رو صورتش بود و من دنبال نشانه اي از دعوا بودم که جيزي به غير از بلوزش که کمي نا مرتب شده بود نبود..

بدون تعارف اومد تو در رو بست و ايستاد رو به روم.نمي دونستنم الان بايد چه حسي داشته باشم ، تا به حال تو همچين موقعيتي گير نکرده بودم..

نگاهي بهم کرد با لحن خشني : چي داشت پايين بهت مي گفت؟

_چرت و پرت...

_اون رو که مي دونم...بقيه اش؟؟

حرصم گرفته بود اين قضيه داشت بيش از حد کش پيدا مي کرد :ببينيد..من متاسفم که باعث شدم شما تو اين وضعيت قرار بگيريد..کاش باهاش بحث نمي کرديد...

اين دفعه ديگه واقعا عصباني بود و کنترلي رو صداش نداشت : چي کار مي کردم..نازش مي کردم..؟؟..اون بي همه چيز..حق نداره دور و برت بپلکه..

بعد دستش رو روي شقيقه اش گذاشت : از فردا با خودم مي ريم با خودم هم بر مي گرديم..البته فکر نمي کنم ديگه جرات کنه بياد اما..بازم احتياط مي کنيم ...

دلخور بودم از روند اين بحث از يه طرف ته دلم يه جوري بود از اين همه توجه..و از يه طرف دوست نداشتم اين طوري معطل من باشه...

_من واقعا ممنونم اما من عادت ندارم به اين دست و پا بسته شدن ها...من سالهاست که خودم دارم با اين جور مردها که بد جور گرفتار هورمون هاي مردونگيشونن کنار ميام..اين آقاهم روش..

بعد به سمت آشپز خونه حرکت کردم..پشت سرم اومد : باده...اصلا معلوم هست چي ميگي؟؟ من دارم مي گم اين آدم بي همه چيزه....تو حرف از دست و پا بسته شدن و هورمون و چه مي دونم ...خودم مي تونم مي زني؟؟

_ببينيد...من دلم نمي خواد شما انقدر خودتون رو اذيت کنيد و من يه مهندسم که اومدم پروژتون رو انجام بدم که لطف کرديد الان مهمونتونم..اما شما داريد خودتون رو اذيت مي کنيد..به خاطر من خونتون رو جا به جا کرديد..با همسايه درگير شديد..الانم که داريد مي شيد مسئول آوردن و بردن من..خوب اين صحيح نيست..

احساس کردم..کم کم داره اثرات اوون عصبانيت رفع مي شه اما چهره همچنان شديدا جدي بود : وقتي مي گم عجيبي يعني واقعا عجيبي..خودت تنهايي اين همه تحليل کردي..من خودم وظايفم رو براي خودم تعيين مي کنم..نه شما..

شديدا خنده ام گرفته بود از وضعيتمون تو اين هيري ويري هم که شما کاملا تديل شده بود به تو..

_اگه ميزاشتيد پايين بمونم..

_ديگه چي..من هيچ وقت تو حضور خانوم ها دعوا نمي کنم...چون توش حلوا خيرات نمي کنن..

_حا لا شما پايين چي خيرات کرديد؟؟

_ يه مشت خوشگل..برديا جلوم رو گرفت..و گرنه بهش نشون مي دادم دنيا دست کيه؟

خنديدم..اون هم خنديد.. : عجب روزي بود...

روي مبل نشست و نفس عميقي کشيد..انگار تازه تازه داشت از اون حالت منقبض در ميومد...

_خوب من برم غذا سفارش بدم...

_غذا چرا مگه قرار نشد غذاي مخصوص سر آشپز..؟

_حوصله داري؟؟

_آره..مگه چي شده؟؟

و اوون لحظه بود که من مي خواستم بشينم و اوون چشماي عسلي براق رو نگاه کنم...

لباسش رو که عوض کرد اومد تو آشپز خونه.. من سينه مرغ و به قطعات کوچيک تقسيم کردم تا سرخ بشه و هرچي سبزي جات داشتم ريختم توش تا بعد پنير پيتزا رو هم روش بريزم..تو آشپز خونه تند و تند حرکت مي کردم و با هر دو دست کار مي کردم...

کا هو رو در آوردم تا خرد کنم که دستش رو گذاشت روي دستم..احساس کردم يه جريان برق از اوون دستا بهم وصل شد..سرم رو بالا کردم و به صورتش که لبخندي مهربون داشت نگاه کردم...

_سالاد با من...تو خيلي خسته شدي..

_نه بابا..مگه چي کار کردم امروز..؟؟

بهش نگاه کردم که با چه دقت و آرامشي کا هو ها رو خرد مي کرد..بوي ادکلن هميشگي تلخش تو خونه پيچيده بود . من داشتم به اين مرد نگاه مي کردم که همه چيزش با مردايي که تا به حال شنا خته بودم فرق داشت..

_چه طور مي توني انقدر خوب خودت رو کنترل کني؟؟

_چه طور؟

_خوب من توقع داشتم مثل دختراي ديگه تو پارکينگ دادو بيداد کني..يا چه مي دونم ازت که باز خواست کردم گريه کني...

الانم که داري تند و تند غذا حاضر مي کني..

لبخند زدم : من اين ها رو براي متفاوت بودن انجام نمي دم...من 9 سال اين جوري زندگي کردم..من ناز کش نداشتم که بخوام از اين کارا بکنم...

با تعجب نگاهم کرد...چاقو تو دستش بود : خوب خانوادتون اوونجا..

_من هرگز نگفتم اوون مدت با خانواده ام زندگي کردم.. 3 سال اول رو با کسي که از خانواده بهم نزديک تر بود زندگي کردم...بعد اوون ازدواج کرد و من طبقه بالاي آپارتمانشون زندگي کردم..تو بد ترين شرايط هم هر اتفاقي رو سر جاي خودش حل کردم..براي همه چيزم زحمت کشيدم...

از جام بلند شدم در حالي که داشت با فک باز من رو نگاه مي کرد..رفتم سر گاز تا غذا رو هم بزنم..

_پس خانواد تون..

_زياد دوست ندارم در اين باره صحبت کنم...اين ها رم گفتم که فکر نکنيد من خداي نکرده قصد نقش بازي کردن دارم...به همين خاطر وقتي شما به من لطف مي کنيد با وجود اين که تو اين مدت من مديون لطف خيلي ها بودم... احساس خوبي ندارم..

تو چشماش يک عالمه سئوال موج مي زد و خيلي خوب مي دونستم که از سر ادب نمي پرسه..اخمي کرد: اون که تصويب شد تموم شد...

خنده ام گرفت : احساس نمي کنيد اين بر خلاف دموکراسيه...

بلند خنديد : من ادعا ندارم آدم دموکراتيم...

صبح راس 9 امين زنگ در رو زد...و با هم به سمت شرکت رفتيم مسيري که با ماشين 5 دقيقه هم نبود...

داشتم با نقشه هاي داخل ذهنم کشتي مي گرفتم...خيلي دوست داشتم راه آبهايي جلو ويلا ها بزارم که به درياچه مصنوعي داخل شهرک ختم بشه...

تلفنم زنگ خورد..

-بله..

_خانوم مهندس اورهون؟؟

_امرتون...

_من از شرکت...تماس مي گيرم...

چند دقيقه اي با آقاي مهندس بحث کرديم..و من متعجب بودم..بايد هر چه زودتر به گوششون مي رسوندم..تو دفتر مهندس آذري بودن...

به سمت دفتر که رفتم..کسي بيرون اومد با خنده و چرخيد..من اين نگاه سبز رو دوست نداشتم...پشت ديوار ايستادم..ضربان قلبم بالا رفته بود و همزمان تمام بدنم يخ کرده بود...هومن مطمئنا هنوز باهاشون در ارتباط بود...و اين براي من نشانه خوبي نبود...

همه چيز دور و در عين حال نزديک بود ...احساس من پر از نفرت بود نسبت به هومن و در عين حال کنجکاو بودم بدونم همه چيز همون طوره که من گذاشتم و رفتم...

مادرم...مادر...چه شبهايي که تو اين مدت براش گريه نکرده بودم...تو مدتي که مهسا ايران بود...گاهي اخبار کوتاهي در حد زنده بودنشون بهم مي رسوند..يک سال بعد از رفتن من..مهسا هم بورسيه گرفت و ر فت فرانسه..مادرشون بين پاريس و استانبول و تهران در حال پروازه...

هومن که رفت...من که هنوز دست و پام مي لرزيد...وارد دفتر شدم...امين پشت ميز بود... سرش رو بلند کرد ..کمي اخم کرد : خوبي؟؟ چيزي شده؟؟

حتما باز رنگ پريده ام.. : نه خوبم..کمي سرم درد مي کنه...اومدم چيزي بهتون بگم...

دستش رو روي ميز گذاشت و من هم رو مبل رو به رو نشستم : در خدمتتم..

_موبايل من رو کي خريده؟

_نمي دونم..برديا در جريان..چه طور؟..

_الان از شرکت...اين با من تماس گرفتن..براي اينکه پروژه شما رو زمين بگذارم و برم اوون جا..حقوقي حدود دو برابر هم بهم پيشنهاد کردن..

اخماش رفت توي هم..قيافه اش متفکر شد... : مردک ديوانه...شما چي گفتيد..

_ گفتم..اطلا عاتشون ناقصه... من استخدام شما نيستم...من از يه شرکت مبدا به طور موقت به اين شرکت اومدم براي همکاري..و اينکه من هر کاري رو که شروع کنم تموم مي کنم...اين آدم اصلا رو من شناختي نداره...پس نبايد کسي از شرکت آک يورک بهش آمار داده باشه...در آخر هم گفتم ديگه مزاحم من نشه...

_خيلي عجيبه...اين اولين بار نيست که مي خوان مهندساي ما رو قر بزنن اما اين طوري عيان ..!!!خيلي کودکانه و آماتوره...به هر حال مرسي که گفتيد...حالا ما حقوق شما رو بيشتر مي کنيم...

خنديدم : من به همون راضيم...من چيزي بيش از اين حرفها دارم تو اين شرکت دريافت مي کنم...شما به من رفاقت نشون مي ديد..اين از همه مهم تره...در ضمن من قول دادم اين پروژه رو انجام بدم..سرم بره..چيزي تغيير نمي کنه...

_خوشحالم که داريم با هم همکاري مي کنيم...

بلند شدم تا برم سر کارم...

_راستي باده..تو به خاطر همين انقدر پريشون اومدي تو دفتر؟؟

_نه..گفتم که سرم کمي درد ميکنه..

ابروش رو بالا داد : مطمئن؟؟..اگر چيز ديگه اي هست؟؟..

لبخندي زدم :اگر چيزي باشه که بشه حلش کرد...مطمئن باشيد مي گم...

پنج شنبه شرکت نرفتم..شب قرار بود همه براي اولين بار بيان اين جا و من داشتم فکر مي کردم..شام چي درست کنم؟؟

ساعت 1 بعد از ظهر بود که در زدن.. امين بود..تو کاپشن شلوار ورزشي.. : سلام خانوم مهماندار...

_سلام...بفرماييد داخل..

_نه تو برو لباس بپوش بريم خريد..

_خريد؟؟

_آره ديگه..مگه ما امشب اين جا تلپ نيستيم..

_نفرماييد من خيلي هم خوشحالم..يه کم خرده ريز لازمه که نيازي به زحمت شما نيست..خودم مي رم...

_اي بابا تو از هرکسي که اطراف من تعارفي تري...بدو منتظرم...

تعجب کرده بودم..اين مرد حواسش به همه جا بود...تو شرکت از ريزه کاري هاي تک تک نقشه ها تا زايمان دختر نگهبان رو مي دونست..از صبح شرکت بود والان به اين نتيجه رسيده بود که بايد به من تو خريد کمک کنه...مانتوم رو پوشيدم..

امين شديدا داشت بد عادتم مي کرد...

-از بين قفسه هاي خريد بي حرف رد مي شديم...

من و سميرا هيچ وقت فروشگاههاي بزرگ خريد نمي کرديم...از بازار دست فروش هاي ساحل که بوي تند ماهي و بلال مي داد...پر از سرو صداي مغازه دارهايي بود که جنسشون رو تبليغ مي کردن خريد مي کرديم...

دست امين که جلو اومد از خيالا تم بيرون اومدم..

ليوان آبي رنگي رو تو سبد گذاشت..

_اينو براي چي بر داشتيد؟

_خوب خوشت اومده بود...

شاخام داشت در ميومد : من؟؟

_آره ديگه بهش زل زده بودي؟؟

خنديدم و از تو سبد برش داشتم : نه..من ياد چيزي افتاده بودم...

ابروش رو بالا انداخت : چيزي يا کسي؟

..اي فضول..

_هر دوش با هم...

اين رو گفتم و مشغول انتخاب ماکاروني شدم..

_آدم مهمي بوده تو زندگيت؟؟

داشت از فضولي ميمرد.. برديا بود مي گذاشتمش تو خماري اما به اين مرد بيش از اين حرفها جدي بود...

_ياد هم خونه ايم افتادم سميرا...ياد بازار دست فروشاي استانبول افتادم...

آهاني گفت که توش به طرز عجيبي پر از خيال راحتي بود...هر چند اوون چهره مغرور طوري بود که انگار براش مهم نيست..

کيسه هاي خريد رو پشت صندوق عقب مي گذاشت..هر دو از هم دلخور بوديم..من به خاطر اينکه قرار نبود مايحتاج من توسط ايشون پرداخت بشه و امين بابت اينکه من گفته بودم حساب نکنه...

مي خواستم سوار شم که با دادي پر از ذوق من و امين به پشت برگشتيم که زني تپل و با مزه در حالي که من رو بغل مي کرد و فشار مي داد وسطش داد هم ميزد : واي باده خودتي؟؟ با ورم نمي شه...

من تمام سعيم رو مي کردم که بفهمم که کيه...هر چند اين صداي جيغ جيغي شبيه نارنجي مدرسه موشها....خداي من....آنا...

_آنا؟؟

سرش رو به نشانه تاييد تکون داد و من محکم بغلش کردم...

_دختر باورم نمي شه..اين جا ديدمت...

امين کنارم ايستاد...آنا نگاهي خريدار به امين انداخت : من آنا هستم ..هم کلاسي باده...

_من هم امين هستم...

_مهسا گفته بود رفتي از ايران..

چه قدر دور به نظر مي رسي..اوون کلاس تو دانشگاه شهيد بهشتي...

_آره ....

_خوب چرا انصراف دادي؟؟ مجبور شدي از اول بخوني..صبر مي کردي..درست تموم شه..براي فوق مي رفتي..

...دل خوش...من اگر مي موندم هم درس تموم نمي شد ...من براي خوندن..براي موندن...براي نفس کشيدن رفته بودم..

_مجبور شدم...تو چه مي کني؟؟

_منم هيچي بعد از تموم شدن درسم ازدواج کردم...با همسرم يه شرکت کوچيک زديم...تو چي؟؟

و بعد دوباره نگاهي به امين انداخت...

_من فوق گرفتم..الانم براي يه پروژه اينجام...4 ماه بعد هم بر مي گردم...

_خوب عاليه..تو درست خيلي خوب بود..خيلي خلاق بودي...ولي خيلي تغيير کردي...خوشگل شدي...به اون لاغري نيستي...

_ولي تو هموني... با کي ازدواج کردي.؟؟ از بچه هاي خودمونه..؟؟

_آره..با فرزاد...

برق از سرم پريد :فرزاددددددددد؟؟

_آره...دوست عماد...

عماد....خوب عماد..يعني..گل سرخ رو دسته صندلي..يعني هديه هاي کوچک..يعني يه پسر بچه لاغر خجالتي..يعني کسي که حضورش زندگيم رو زير و رو کرد..

_خوشبخت باشي..فرزاد پسر خوبيه...

_ممنون تو هم همين طور..

کارتي رو به سمتم گرفت : سر بزن بهمون خيلي خوشحال ميشيم..عماد هم گاهي به ما سر مي زنه..

کارت رو گرفتم و سوار شدم....خوب از حالا خيلي خوب مي دونستم که سر نخواهم زد..عماد باشه يا نباشه..قرار نبود من با هيچ چيزي مربوط به 9 سال پيش ارتباط داشته باشم...

امين گاهي به من گاهي به جلو نگاه مي کرد : ديدن دوستت خوشحالت نکرد؟؟

_احساسات همراه اين ديدار خوشحالم نکرد..

_احساسات مربوط به آقا عماد..

من با فک باز نگاهش کردم..اين بشر باور نکردني تيز بود...

من احساس کردم بايد رفع ابهام کنم...چرا...واقعا نمي دونم...چرا دوست نداشتم اين چشماي عسلي که من رو تقريبا با برقي از تحسين نگاه مي کردن..حالا اين طور پر از سئوال نگاه کنن؟؟...

_عماد...يه خاطره دوره از 19 سالگي..يه پسر بچه خجالتي و محبوب تو دانشگاه بود..پنهاني..يواشکي دو تا چشم بود از هر جا ...که من رو نگاه مي کرد و من کلا روابط حسنه اي با پسر ها نداشتم...همين فرزاد بهش جسارت داد و من بعد از اوون هر روز رو دسته صندليم يه شاخه گل رز داشتم...به قدري همه کاراش محجوب و لطيف بود که کم کم بهش اجازه دادم با هام حرف بزنه....

هنوز کمي اخم آلود بود و کنجکاو : خوب بعد؟؟

_بعدي در کار نيست...مجموع گفتمان ما 20 جمله هم نيست..بعد هم 2 ماه بعدش من مهاجرت کردم...

_کجاي اين رابطه دردناکه که تو رو انقدر بهم ريخت...

_ببينيد من براي همه چيز هميشه حاشيه داشتم...هيچ کس بدش نمي ياد تو 19 سالگي يه عاشق خجول داشته باشه که به سبک مرداي دهه 40 اظهار علاقه کنه...اما من شرايطم بسيار ويژه تر از اين حرفها بود...ويژه تر هم شد...عماد يه بهونه شد براي من..براي خيلي هاي ديگه..

داشتم اذيت مي شدم...انگار تو تک تک حرکاتم اين رو حس کرد که ادامه ماجرا رو نگرفت..من اين هارو فقط براي سميرا و دکترم کامل و با جزئيات تعريف کرده بودم...مهسا هم خودش در جريان بود...الان بعد از مدتها داشتم بهش فکر مي کردم...

_از وقتي اومدم ايران با حجمي از خاطرات رو به رو شدم...آدم ها يا جزئياتي از مسائل يادم مياد که براي خودم هم عجيبه..چون فکر مي کردم فراموششون کردم...

_اذيت مي شي..يادت مي ياد؟؟

_من ...خوب..راستش رو بخوايد چيزهاي اذيت کننده زياد ديدم..زياد حس کردم...دوستانم مخالف باز گشتنم به اين جا بودن و هستن ..دنيز بي چاره رو هر روز سوراخ مي کنن که چرا من رو فرستاده...؟؟

_دنيز هم هر روز سفارشت رو به ما مي کنه...فهميده بودم با هاش صميميتر از يه رئيس شرکتي...

_خوب اونم به من خيلي لطف داره ..درست مثل شما...

...نمي دونم کدوم قسمت جمله ام باب طبعش نبود که در حالي که داشت در ماشين رو باز مي کرد گفت : اميدوارم اين طور نباشه ....و پياده شد....

نارين تقريبا هر هفته..دو يا سه تا کار برام جور ميکنه و من کم کم دارم شناخته مي شم...عکسم تو چند جا چاپ شده و من خوشحال از افزايش در آمد..به اصرار سميرا شروع به پس انداز کردن کردم...هر چند نارين مدام خرج دستم مي زاره..ميگه سر کار هم بايد با لباسهاي درست و حسابي برم تا روم حساب باز کنن ...

روز تولد بوسه است و ما به بار پدرش دعوتيم..سميرا يه بلوز شلوار ساده تنشه..براش جا و مکان مهم نيست..ميگه من هميشه خودمم..براي بوسه يه گردنبند خوشگل خريديم..من اما توي دامن خيلي کوتاه و بلوز آستين بلند طبق معمول داد سميرا رو در ميارم هرچند بعدش مي بوستم و مي گه خوشگل شدي ...

بار يه تراس شيک داره کنار دريا با يه منظره بي نظير از پل و تپه هاي رو به رو که تو تاريکي ديده نمي شن اما چراغاي خونه هاي اطراف مثل يه ستاره مي درخشن .البته صداي تند موسيقي نمي گذاره صداي بوق کشتي ها شنيده بشه اما..گذارشون از تنگه با اون نور چشم نوازه...بوسه تو اوون لباس خوشگل صورتيش مياد دستم رو مي کشه و مي بره سر يه ميز که دو تا مرد جوان خوش پوش ايستادن...با دست به پسري اشاره مي کنه که موهاش رو از ته تراشيده..قيافه خنداني داره تو گوش سمت چپش يه گوش.اره تک نگين داره : باده..اين هاکان

ومن به صاحب يکي از معروف ترين مجلات مد نگاه کردم که داشت دستم رو مي فشرد و در کنارش پسر خاله اش دنيز...

من تو اوون شب به صدقه سري بوسه با خيلي ها از دنياي شو..تلويزيون و سينما آشنا مي شم..اما هاکان و دنيز از همه مهمتر و پر رنگ ترن..

عجب روزهايي بود..فکرش رو که مي کنم..روند زندگي من رو به کجا ها که نرسوند خودم هم باورم نمي شه..يه دوستي ساده تو دانشگاه ايران..من رو به يه کشور ديگه ..يه دوستي از سر کنجکاوي به شهرت رسوند..و من در آخر باز هم..و باز هم پر از خلاء..پر از نيازم... 

آخرين نگاه رو به ميز مي کنم.راضيم ازش..از غذا ها هم بوي خوبي بلند شده و من حاضر و آماده منتظر مهمونام هستم...دارم فکر مي کنم اين دامن آيا خيلي کوتاه نيست..اما بعدش خنده ام مي گيره...بعد از لباس شب مهموني..جاي فکر کردنم هست؟؟؟

زنگ در که خورد..امين با يه جعبه تلقي خوشگل که توش پر از گل مريم...شيک و جدي پشت در بود : سلام...

_سلام..

و بعد پشت سرش دو قلوهاي پر سر و صدا..با ماچ و بوسه و خنده هاي بلند... : ما اومديم.....

_خيلي خوشحالم کرديد..

و من پيش خودم اعتراف کردم که اين حرف رو اصلا از سر تعارف نزدم...

امين روي کاناپه نشست...و من سريعا مجله رو به روش روي ميز رو برداشتم...مجله ماه گذشته که تقريبا 5 عکس از من توش بود براي تبليغ لباس براي زنان کارمند...

دو قلو ها رفتن تا لباسشون رو عوض کنن و من رفتم تو آشپزخونه...

چاي رو جلوش گذاشتم..تشکري کرد...

آتنا : خوب خانوم خانوما..چه طوري با اين بد اخلاق...

..زلزله بودن اين دو تا...

_بد اخلاق؟؟؟ ما اين جا بد اخلاق نداريم...

آتنا : چه طرفش رو هم مي گيره...اين خان داداشه مارو با يه من عسل هم نميشه خورد...

برام واقعا عجيب بود..اگر الان رو که امين با نگاه ترسناکي آتنا رو نگاه مي کرد در نظر نگيريم..من از اين مرد جديت ديده بود م اما بد اخلاقي نه...

_من ايشون رو بد اخلاق نديدم...

امين نگاه پيروزي به آتنا انداخت....

پام رو روي پام انداختم...کمي خم کردم و تکيه دادم...

تينا نگاهي خريذار بهم کرد : ..خيلي ورزش مي کني؟

_از وقتي اومدم ايران نه...تازه مي خوام ثبت نام کنم...من هر روز صبح...روزي 1 ساعت مي دويدم...هفته اي سه بار هم پلاتس کار مي کردم...

_خوب پس اين هيکل بابت اينه..ديشب با مامان داشتيم مي گفتيم عين مدل ها راه مي ري..

..اي بابا..حالا اينا امشب تا زيرو بم من رو در نيارن ول نمي کنن...

_نظر لطف شماست..در حالي که داشتم سيني رو بر مي داشتم تا برم تو آشپز خونه : اين جوري ها هم نيست..

برديا و امين داشتن يه گوشه صحبت مي کردن..آتنا و تينا ريخته بودن سر بابک و مي خواستن ببينن کي به گوشيش زنگ زده...

رفتم نشستم رو مبل وسط امين و برديا...

متوجه شدم از وقتي دو قلو ها راجع به راه رفتنم حرف زده بودن امين به راه رفتنم بيشتر دقت مي کرد و کمي هم اخم آلود به برديا نگاه مي کرد..کمي دامنم رو پايين کشيدم...

برديا : داشتم به امين مي گفتم خيلي فضا سازي شهرک رو دوست دارم...

_خوشحالم...يکم هزينه بر مي شه اين طرح اما باب طبع طبقه اي که شما مورد نظرتونه...

امين : درسته...البته ريسک اين پروژه کمي زياده...

_براي جلو رفتن بايد ريسک کرد..

امين لبخندي بهم زد...

_براي فروش نياز به تبليغات گسترده هست البته بازار تبليغات در ايران رو من نمي شناسم...

..اگه اوون جا بودم خودم براشون تبليغ مي کردم و همش رو به طرفدارام و خانواده هاي اطراف هاکان قالب مي کردم...

امين : اولين باره داريم با يه خانوم اون هم تو سن و سال شما در باره کار و تجارت صحبت مي کنيم..

_و اين بده؟؟

_البته که نه...

برديا : ما با خانوم ها راجع به چيزهاي ديگه اي صحبت مي کنيم ....بعد بلند خنديد..خوشم نيومد از اين حرفش...گفتنش جلوي من بسيار بي ادبانه بود...

بدون نگاه کردن بهشون با اجازه اي گفتم و اومدم تو آشپز خونه...

بايد قارچ ها رو سوخاري مي کردم.. دو دستي رفتم تو آرد و تخم مرغ..مو هام باز بود و مي ريخت دورم ..هي فوت مي کردم تا از صورتم کار بره...

_ناراحت شدي؟؟

برگشتم پشت..امين به چار چوب آشپز خونه يه وري تکيه داده بود و دست چپش تو جيبش بود...

_ نه..مگه چيزي شده؟؟

بهم نزديک شد... سرش رو تو صورتم خم کرد....به چشمام نگاه کرد...دستم از کار ايستاد...چي داشت اين نگاه عسلي که انگار چيزي ازش پنهان نيست؟

تو چشماش يه مهربوني عميق بود..يه برق....

نمي دونم چند لحظه از اوون خيره شدن گذشت که يه دسته موم دو باره اومد تو صورتم..

من چم شده بود ..سابقه نداشتم...با حرکت سرم و پشت دست سعي کردم از صورتم کنارش بزنم...

دستش رو آروم جلو آورد و کل موهام رو داد پشت...حس غريبي داشتم..خجالت کشيده بودم...

موهام رو پشت سرم گره زد ...دستش چند لحظه روي موهام بود..از اين بوي ادکلن تلخ..از اين نزديکي....جا خوردم...

از تپش قلب خودم و از حسي که بهم به خاطر برخورد دستش دست داد..يه قدم رفتم عقب..نا خود آگاه بود..دستش با همون فرم رو هوا موند و من براي اينکه فضا عوض شه : بچه ها گرسنه ان بايد بجنبم... انگار به خودش اومد..دستش رو سريع تو جيبش کرد و کلافه نگاه کرد..سرش رو پايين انداخت...پشتم رو کردم و سر گاز ايستادم...نفس عميقي کشيدم...چه اتفاقي داشت مي افتاد...؟؟

.از حمام بيرون اومدم..بچه ها حدود ساعت 2 رفته بودن..آتنا و تينا دست به دست برديا ،بيچاره بابک رو خل کردن تا گوشيش رو داد دستشون تا ببينن sms هاش از طرف کياست..هرچند هيچي پيدا نکردن که برديا دادش در اومد که تو داداش من نيستي از تو سطل پيدات کرديم...

امين اما تا زمان خداحافظي هم به من مستقيم نگاه نمي کرد..من تحليلي براي احساسم نداشتم...

چند دقيقه اي خيره به خودم تو آينه نگاه کردم..خيلي بيشتر از اين ها بايد حواسم مي بود....اه...اصلا حالم خوب نبود...

ديشب دوباره اوون خواب لعنتي رو سياه و سفيد ديدم..همه چيز عين يه توهم بود..من لباسي شبيه لباس رقص عربي داشتم و وسط يه کوچه بن بست مي چرخيدم..اون با همون نگاه کثيفش داشت من رو نگاه مي کرد و من التماس مي کردم بگذاره لباس بپوشم چون سردمه...

اين خواب با وجود اينکه به غير از بخش کوچيکيش..جنبه حقيقت نداشت...اما تاثيرش رو ي اعصاب من زياد ...به خصوص که مرتبا هم تکرار مي شد...به ساعت نگاه کردم به وقت اوون ها 10 صبح بود..بهروز حتما بيمارستان بود بايد با هاش حرف مي زدم....

بهروز از آرامش..از کنفرانس بودن دکتر روانشناسم...از نترسيدن بابت برگشت اين خوابها..از دلتنگي و از کارهاي با مزه دريا حرف زد...

ومن...سکوت کردم و به بهروز گوش کردم که داشت از روزهاي خوب گذشته و اميد به آينده حرف مي زد....

تلفن رو قطع کردم...روي تخت نشستم پاهام رو تو بدنم جمع کردم و به پشتي تخت تکيه دادم...چونه ام رو روي زانو گذاشتم...

روزهاي خوبي که بهروز ازش حرف ميزد.....

مهموني تولد بوسه يک هفته پيش بوده...من رو صندلي نشستم با يکي از بچه ها که اهل نيجريه است صحبت مي کنيم...سميرا سر کلاسه..منتظرم درسش تموم بشه با هم بريم پيش بهروز..قراره شام رو با هم باشيم...

بوسه هيجان زده با لپاي گلي..عين قاشق نشسته مي پره وسط حرف من و هم کلاسيم...دستم رو مي کشه...

_چته بوسه؟؟ دستم رو کندي...

_برنامت با سميرا رو بهم بزن مي خوام ببرمت يه جايي که حتي به فکرتم خطور نمي کنه...

غر زدن هاي من...کنه شدنم هم پاسخ گو نيست...سوار ماشينش مي شيم و من بعد از نيم ساعت..جلوي استوديوي پر فروش ترين مجله هاي مد پياده مي شم...

هاکان خندان...و منتظر نگاهم مي کنه...و همه چيز عين يه خواب اتفاق ميوفته...يه کولکسيون شامل 7 دست لباسه قراره عکاسي بشه...مي خوان از چهره اي که تقريبا آماتوره استفاده کنن و هاکان طي يه عمليات انتحاري اصرار داره اين چهره من باشم....خيلي خوب مي دونم که اين خيلي بيشتر از يه شانسه..اما دست و پام رو گم مي کنم....به هاکان مي گم بايد به نارين بگم چون من وابسته به آژانس اوون کار مي کنم...

هاکان خودش کار ها رو راه مي ندازه و من سه روز کامل تو استوديو حبسم بين لباس شبهاي بي نظير ..لوازم آرايش..نور...فلاش...خستگي...و البته عکساي بي نظيري که بوسه ازم مي ندازه....

هاکان مهربون...خوش برخورد و آرومه..انگار هيچ چيز اين آدم رو عصباني نمي کنه..دست و دلباز و رفيق بازه...

ماه بعد که عکس ها چاپ مي شه..حتي خودمم هم باورم نمي شه...به قدري حرفه اي و با کيفيته..که مثل توپ مي ترکه..و من با حجم عظيمي از پيشنهاد کار مواجه مي شم...

تو دفتر هاکان با نارين و بوسه نشستيم...داريم حاصل کارمون رو نگاه مي کنيم...هاکان دستش رو جلو مياره... : به افتخاره اين همکاري و رفاقت...... ومن دستش رو مي فشارم و از اوون به بعد به مدت 6 سال همکاري مي کنيم...بسيار موفق..اما براي هم ..فداکاري هاي غير قابل توصيفي هم مي کنيم...چند باري که سميرا مي بينه پسرهاي اطرافم بيشتر شدن..من رو مي کشه کنار... : باده تو زيبايي..مانکني...و از همه مهمتر تنهايي مراقب باش..تو کسي رو نداري که اگر برات اتفاقي افتاد ازت حمايت کنه..من خودم تا آخرش پشتتم اما نه داداشم نه پدر..نه شوهر...اين دنيايي که تو الان توشي..دنياي عادي نيست...نذار هيچ کس ازت استفاده کنه..يادت نره..هدف تو يه خانوم مهندس خوب شدنه..اين کار قرار بود براي خرجي دانشگاه باشه...اما از دستمون در رفت..اما نذار چيز ديگه اي از دستمون بره..و من به سميرا قول مي دم..بهش هم پايبند مي مونم که کنيز حرمسراي کسي نشم....

فکرش رو که مي کنم..مي بينم بي پناهي من باعث شد که من همچنان همون دختر مر موزه باقي بمونم...دستي به موهام کشيدم..و اين بي پناهي باعث خيلي از عکس العمل ها بشه..تو دنياي مهندسي هم نبايد نصيحت هاي سميرا رو فراموش کنم....

از اوون پنجشنبه خونه من..دو هفته گذشت..من وامين انگار که اوون ماجرا رو فراموش کرديم..به حالت قبل برگشتيم..با هم ميريم ميايم...اما اين چند روز اخير..امين و برديا شديد سرشون شلوغه..بخشي از نقشه ها تاييد شده و کارگر و ماشين هاي ساختمون سازي سر زمين رفته...امين مي خواد هرچه سريعتر کار رو شروع کنه تا بتونن بخشي از وام رو قبل از اينکه وام از دستشون بره بگيرن....

تو دفتر برديا نشسته بودم..داشتيم رو نقشه جديد کار مي کرديم..که امين عين يه گوله آتيش از در اومد تو نقشه هاي تو دستش رو پرتاب کرد ...

با تعجب برگشتم به سمتش...به قدري عصباني بود که من و برديا جرات نداشتيم ببينيم چي شده...

يه ليوان آب رو يه نفس سر کشيد : رفتم شهرداري..نقشه اي که تاييد شده رو زدن زيرش مي گن قانون عوض شده..بايد تغيير کنه...

برديا : چي؟؟؟...مي دوني چه قدر کار داره...مي دوني چه ضرري مي کنيم...ما ساعتي داريم پول خرج مي کنيم...تازه اگه تا آخر اين هفته وام رو نگيريم..رئيس بانک عوض شه مي پره...

امين : همه اين ها رو خودم هم ميدونم...لعنتي....

برديا رو مبل ولو شد...امين به پشتي مبل تکيه داد و سرش رو بين دستاش گرفت...

هر دو شون وا رفته بودن..من هم وا رفتم..امين به قدري عصباني و خسته بود که دلم براش سوخت...

نقشه هايي رو که پرت کرده بود رو برداشتم...نگاهي بهشون بندازم...براي خودم يه نيم ساعتي مشغول بودم و دنباله راه حل....

برديا : بايد بريم سراغ بابا هامون...

_من نمي رم..برديا من اين کار رو خودم شروع کردم...

_آخه ما قلنبه انقدر نقد نداريم که...چه طوره ماشين ها رو بفروشيم...

_جواب نمي ده....لعنتي...اه...

اين رو گفت و شروع به راه رفتن تو اتاق کرد...انگار تازه متوجه من شد اومد پشت سرم که داشتم نقشه ها رو زير و رو مي کردم...

_داريد چي کار مي کنيد؟؟

جلوي برديا ..تو..مي شد شما...

_دارم دنبال راه حل مي گردم...

_بله؟؟؟...شما خودتون رو درگير مشکل ما نکنيد..شما نقشه رو رسونديد...ما خودمون مشکل رو حل مي کنيم...

دست به سينه جلوش ايستادم و سرم رو بلند کردم تو چشماش نگاه کردم : چه طوري اون وقت..با فروش ماشين؟؟؟

_ يه کاريش مي کنيم...الان ساعت کاري هم تموم شده..من شما رو برسونم خونه..خسته شديد از صبح...

_من هر وقت دلم به خواد مي رم...

تو چشماش يه خنده بود : لج نکنيد خانوم مهندس...

برگشتم به سمت نقشه : چه قدر براي اصلاح وقت داريم...

با کلافگي : 3 روز...

_خوب..بدک نيست...

سرش رو خم کرد تو صورتم : چي چي بدک نيست..امکان نداره...

_داره...همه مهندساي شرکت رو جمع کن...ما 7 نفريم..اين 3 روز اگه شبانه روز کار کنيم مي رسيم...

برديا :چي؟؟؟

_مي دونيد چه قدر کاره؟؟

_نه....نمي دونم آخه اين نقشه هار و من تو 21 روز نکشيدم...

امين داشت هنوز من رو نگاه مي کرد 

من: ببينيد...ما 7 نفر..سه شبانه روز کار مي کنيم..اصلاح ميشه..مي رسيم...

برديا : شايد هم نرسيم...

_خوب اوون وقت يه فکر ديگه مي کنيم...من نشد تو کتم نمي ره..

امين هنوز دست به سينه بود...

_من تنهايي نمي رسم..وگرنه يه کله مي رسوندم..مهندساتون سه شبانه روز..تو همين شرکت بمونن..منم هستم...همگي با هم مي رسونيم...

برديا : به نظر شدني مياد...نظر تو چيه امين؟؟

امين نگاهي به چشماي من کرد و من اين بار کاملا واضح اون برق تحسين رو ديدم.....

_نه...

وا رفتم : چرا نه؟؟...ما که چيزي رو از دست نمي ديم..به جاش تلاشمون رو کرديم...

امين خيره به من نگاه کرد : حواستون به خستگي هست؟؟...من خودم يه جوري حلش مي کنم..کيفتون رو برداريد بريم...

..اين آقاي دکتر من رو دست کم گرفته..من يه کار رو که شروع کنم بايد تمام و کمال اجرا شه...دست به سينه نشستم رو مبل....

_اي بابا...پاشيد خواهش مي کنم..

_شما به من و کارم اعتماد نداريد درسته؟؟؟

کلافه تر شد : چه ربطي داره آخه...فشار زياديه اين سه روز...

_باشه..اصلا من ديگه کار نمي کنم..وقتي شما به کار من ايمان نداريد...

دستي لاي موهاش کشيد و نفسش رو با فشار بيرون داد...

برديا :.امتحانش که ضرر نداره امين..من موافقم...

_باشه....

من دستام رو به هم کوبيدم : پس شروع مي کنيم..از همين الان..

بعد برگشتم به سمت امين : فقط بعدش ..اگه شد..من يه کادو مي خوام...

با مهربوني نگاهم کرد و لبخند زد : باشه...هر چي که بخواي...

رفتم يه سر خونه شلوار ورزشي..کتوني و پانچو پوشيدم موهام رو پشتم محکم بستم يه جورايي عين رزم بود..سالن اصلي شرکت رو خالي کرديم و هر هفتامون با لب تاب ها..ميزهاي نقشه کشي و وسايلمون کوچ کرديم اوون وسط..

امين از همه عذر خواهي کرد بابت اين فشار کاري اما گفت بعدش هر کس يک ماه و نيم حقوقش رو پاداش مي گيره...

من هم چون نقشه ها کار من بود هم توضيح مي دادم هم کار مي کردم...

به ساعت توجهي نداشتم.... گردنم خشک شده بود..سرم ر و بلند کردم...تو گوشم موسيقي گذاشته بودم..ياد شبهاي امتحان افتادم...عجب بساطي داشتيم شبهاي بي خوابي..يادش به خير....

گردنم رو ماساژ دادم...احتياج شديد به نيکوتين و کافئين داشتم...يه فنجون قهوه ريختم و رفتم تو حياط...تو گوشم يه موسيقي راک..اين تنها چيزي بود که خوابم رو مي پروند به نواي گيتار برقي گو ش مي کردم و به دود سيگارم نگاه مي کردم...به ساعت نگاه کردم..10:30..خوب هنوز کلي راه داشتيم..مي رسيديم..يعني بايد مي رسيديم..هيچ چيزي نبايد مانع کامل شدن کارهاي من مي شد....

سيگارم رو خاموش کردم...هندزفري رو از گوشم در آوردم...و رفتم تو سالن..که ديدم همه کار رو کنار گذاشتن و دور ميز منشي جمعن...

_دوستان چه خبره؟؟

قيافه خندان برديا رو ديدم : خسته نباشي خانوم مهندس...شام چي ميل مي کنيد براتون سفارش بدم...امين تو رستوران منتظره...

_ يه دونه سالاد و آب...

_همين؟؟؟

_بله...

و بعد رفتم سر کارم...ساعت 11..رفتم تو اتاق برديا يکم رو مبل بشينم..در باز شد..امين اومد تو...

به چشماي خسته اش نگاه کردم : سلام...

_سلام...خسته نباشي...

خنديدم : مرسي..هنوز اولشه....

کيسه اي رو ميز گذاشت : بفرماييد شام...

در کيسه رو باز کردم..با ديدن غذاي توش تعجب کردم : اشتباه آورديد..من اين رو نخواستم...

در حالي که داشت غذاش رو روي ميز مي ذاشت : مي دونم..اما با اوني که شما سفارش داديد مريض مي شيد با اين حجم کاري...

غذام رو داد دستم...سالاد و جوجه کباب..

_پرسيدم گفت اين از همه کم کالري تره...

خندم گرفت..زور گو بود..ولي خوب يه جورايي هم حق داشت...شالم رو پشت گردنم گره زدم..بشقابم رو رو پام گذاشتم و چهار زانو رو مبل نشستم...از پشت ميز بهم لبخند زد..با چاقو چنگال..مشغول غذاش بود..من تکه اي از مرغ رو به چنگالم زدم...و براي خودم مشغول بودم...سنگيني نگاهي رو احساس کردم..سرم رو بلند کردم..امين داشت به غذا خوردنم نگاه مي کرد...

تا سرم رو بلند کردم ..سرش رو انداخت پايين : باده..هر وقت احساس کردي نمي کشي برو خونه بخواب...

_شما من و خيلي ناز نازي تصور کرديد..من رکورد يه کله 72 ساعت بيداري رو هم دارم..

_72 ساعت؟؟

_بله..امتحان داشتم..بايد کارم مي رسيد..بعد هم بايد سر کار مي رفتم..خلاصه من چيزيم نمي شه...اين کار مي رسه..مطمئن باشيد..

_خيلي ازت ممنونم...درگير مسئله ما شدي...

_با هم شروع کرديم..مسائل اين وسط به همه ما ربط داره..من کار ويژ ه اي نمي کنم...

سرش رو پايين انداخت ،داشت با چنگالش غذاش رو زير و رو مي کرد :دنيز بايد به داشتن همچين مهندسي افتخار کنه...

خنديدم قيافه دنيز رو وقتي با سوتي هام رو به رو مي شد يادم اومد : بايد ديد دنيز چه خاطراتي از من داره...

_چه طور؟؟

_من کار رو تو شرکت اوون ياد گرفتم..غير قابل تصورتون سوتي دادم..جمع کرده بنده خدا...

خنديد...

با مهندس ها قرار گذاشتيم به ترتيب نفري 3 ساعت بريم بخوابيم..از اون جايي که من رو چيزي حساس نبودم گفتم هر ساعتي نوبتم شد بگن برم بخوابم...

برديا و امين رفته بودن خونه..از بعد از شام نديده بودمشون...من مشغول آهنگم بودم...

ساعت 4..مهندس آذري : خانوم مهندس..شما بريد بخوابيد...

چشمام داشت سياهي مي رفت...پير شدم فکر کنم...

رفتم دفتر برديا رو کناپه ولو شدم...ساعت موبايلم رو براي 7 کوک کردم.....

از شدت خستگي بي هوش شدم...

صداي گوشيم بلند شد... اه...از اين صدا متنفرم...اين رو گفتم و چرخيدم....اصلا بيدار هم نمي شم...

يه هو صداي خنده اي شنيدم...رادارام راه افتاد..از جام پريدم...چشمام رو باز کردم..امين رو ديدم با همون لباساي ديشب..خسته داشت نگاهم مي کرد..در حقيقت بهم مي خنديد...

_صبح به خير..صبحا بد اخلاقيا..

لبخند زدم. : صبح به خير..شما از کي اين جاييد ؟؟

_انقدر هست که غر زدن هاتون رو بشنوم..

_اي واي پس آبروم رفت...شما اين جا چه مي کنيد؟؟

_خوب ديشب اين جا بودم..تو دفتر مهندس رادمنش دراز کشيده بودم...

تعجب کردم : نديدمتون...فکر کردم رفتيد...

جا خورد : برم؟؟!!

_خوب بله ديگه..به هر حال کار مندي گفتن..کار فرمايي گفتن...

_من پا به پاي همکارام هستم...صداش رو کمي پايين آورد : نکنه انتظار داشتي با 6 تا گردن کلفت نصفه شب بذارمت تو شرکت و برم...

...تو دلم يه حس لطيف پيدا شد.....سرم رو پايين انداختم... : برم...نوبت مهندس آذري براي استراحت...

_قبلش يه چيزي بخور..رو ميز شير گذاشتم...

_من صبح بايد قهوه بخورم تا چشمام باز شه...

_حالا اين سه روز بگذار کنار ..عادات غذاييت رو...شير رو بخور...

بلند شدم ...تشکري کردم و از اتاق بيرون اومدم..در حاليکه احساس مي کردم..يه چيزي به قلبم اضافه شده...يا نمي دونم..شايد هم کم شده..هر چيزي بود تو اوون خستگي..يه انرژي بود...نفس عميق کشيدم و رفتم سراغ کار...

اين دو روز داشت با سختي مي گذشت کار زياد بود اما دوستان هم خيلي دستشون تند نبود.. نزديک پنجاه ساعت اخير.. 6 ساعت خوابيده بودم..چشمام مي سوخت و از ديدن نقشه حالم بد مي شد..تقريبا اصلا امين رو نمي ديدم...مرتبا مي رفت و ميومد..روزها برديا بود..دنبال کارها مي دوييد و شبها امين ميومد..يه گوشه کار رو مي گرفت.من هم وقت نداشتم تا باهاش صحبت کنم...

فردا ظهر بايد کار رو تحويل مي داديم..براي خوردن قهوه از سر کار بلند شدم..و رفتم رو تراس تا هواي سرد يه کم خوابم رو بپرونه...سرما که بهم مي خوره...

سال کنکوره..من شاگرد اول مدرسه ام..رشته ام رياضي..دوست دارم خانوم مهندس بشم...حاجي گفته نمي ذاره برم دانشگاه...من تو سرماي ايوون دارم مي لرزم و اشک مي ريزم..ممامانم داره باهاش بحث مي کنه...ديگه پدر بزرگ؛مادر بزرگي هم نيستن که پناه ببرم خونشون..ساره هم مچاله شده کنارم پا به پام داره غصه مي خوره..سبحان مياد رو ايوون...با ديدنش ازش رو م رو بر مي گردونم...خم ميشه : چه خبره باز اين جا؟؟

جوابش رو نمي دم...بازوم رو محکم تو دستش مي گيره : ناز نکن..باز چه آتيشي سوزوندي اينا رو انداختي به جون هم؟؟

آه از نهادم در مياد...به جام ساره جواب مي ده..از حرف مديرم..از اين که اميد مدرسه ام براي رتبه خوب...

و من ديگه تلاش نمي کنم براي در آوردن بازوم از دستش..همه تنم سر شده...نگاه مي کنه تو چشمام..به اشکام..براي بار اول نگاهش دريده نيست...: خيلي دوست داري بري دانشگاه؟؟

ومن با بغض فقط سرم رو تکون مي دم..رهام مي کنه و مي ره تو...

و در کمال ناباوري هيولاي کودکيم مي شه بر آورده کننده آرزوم..حاجي اما قدغن کرده مهندسي بخونم..مي گه رشته هاي زنونه..هر چند خودش هم نمي دونه اين رشته هاي زنونه چيه..رتبه ام مي شه 70.. مهندسي معماري شهيد بهشتي رو فقط مامانم و ساره در جريانن..حاجي و بقيه فکر مي کنن رشته ام اقتصاده...

و من سه ترم تو خونه خوده حاجي زير سيبيلش يواشکي نقشه مي کشم.ماکت درست مي کنم ...

آخ سبحان آخ..من حتي به تو هم مديونم.... ياد سبحان همه بدنم رو کرخت کرد...سر شدم...و اوون صدا هاي نفرت انگيز همراه با تمام نفرت هايي که قرار بود بخشيده بشن دوباره هجوم آوردن به سرم..

_تو خوبي؟؟؟

از جا پريدم...پشتم رو نگاه کردم..امين بود...رو صندلي نشستم تا کمي به خودم مسلط بشم..جلوم ايستاد...تو تاريکي بود..رو به من پشت به نور..نمي ديدمش ...من بايد با هر مردي که حرف مي زدم چشماش رو مي ديدم..وگرنه مي ترسيدم..سرم رو براي جلوگيري از عکس العمل هاي نا خود آگاهم انداختم پايين...

_با تو ام باده..خوبي؟؟ چرا سرت رو پايين انداختي؟؟

رو پاهاش نشست رو به روم....

_رنگ به رو نداري...عرق کردي...

صداش عصبي شد : پاشو..همين الان جمع مي کنيم مي ريم خونه...

داشتم کم کم به خودم مسلط مي شدم : خوبم..فقط يه لحظه فکر کنم فشارم بالا پايين شد...

سعي کردم از رو صندلي بلند شم...

دستش رو گذاشت روي دستم : بشين...کجا داري مي ري؟؟

_سر کارام...

عصباني شد : بي خود...شما الان پا مي شي مي برمت خونه...

داشتم عصبي مي شدم...چونه زدن تو اين وضعيت ديوونه ترم مي کرد : من خوبم..خواهش مي کنم ازتون ...

نگاهم کرد به چشمام که مي دونم الان پر از خواهش بود..

_داري خسته مي شي..نيازي نيست..کارها رو دور افتاده...

از در منطق وارد شده بود...اي چشم عسلي جلب....

دلم مي خواست کل کل کنم باهاش اما واقعا حوصله نداشتم : من برم تو دفتر يه چند ساعت بخوابم خوب ميشم بر مي گردم سر کارم...

يکم فکر کرد... : باشه هر جور راحتي...

بلند شدم..اصلا حوصله نداشتم فکر کنم که چه راحت پذيرفت...

رو کاناپه دراز کشيدم..ساعت يک بود...ساعت رو تنظيم کردم رو 4 ...پانچوم رو کشيدم رو م و بي هوش شدم....

نور داشت اذيتم مي کرد..بدچور مستقيم رو چشمام بود...غلت زدم..چيزي که روم بود کمي سنگين بود..بين چشمم رو باز کردم..پتو مسافرتي روم بود...سرم درد مي کرد...کمي طول کشيد تا موقعيتم رو تحليل کنم...از جا پريدم...

4 صبح زمستون که آفتاب اين جوري عالم تاب نيست...

پريدم سمت موبايل...دادم در اومد ....1.....واي.....کفشام رو به سرعت پوشيدم..و شالم رو سرم کردم..دويدم تو سالن هيچ کس نبود....رو صندلي ولو شدم...لعنتي..آبروم رفت...مي خواستم خرخره موبايلم و بجوام که زنگ نزده..ملت کجان؟؟....آخرين باري که انقدر عصباني بودم رو يادم نمي ياد...

گوشيم رو نگاه کردم..يکي آلارمش رو آف کرده بود..داشتم مثل مار به خودم مي پيچيدم که برديا از اتاق اومد بيرون...

_به به..خانوم مهندس..ساعت خواب!!!

بدترين شوخي تو اوون موقعيت...

_بقيه کجان؟؟

_رفتن به خوابن..امين هم رفت شهرداري..نقشه ها رسيد..دستتون درد نکنه..حالا سر فرصت ازتون تشکر مي کنيم...بنده موندم..شما بيدار شي ببرمت خونه...برم دنبال کارا...

احساس يه شکست خورده..نه بيشتر بازي خورده رو داشتم..موذي..پس به همين خاطر ديشب زياد بحث نکرد...

کار رو به جايي رسوند که برديا بهم تيکه بندازه...بدون حرف..وسايلم رو جمع کردم و با برديا رفتم خونه....

يه دوش حسابي گرفتم...و يه پيراهن راحت پوشيدم....الان نظرم عوض شده بود..خر خره موبايلم رو بي خيال شدم..دلم مي خواست خرخره امين رو سفت بچسبم...با من عين يه دختر بچه لوس عمل کرده بود....

براي خودم غر مي زدم ..که زنگ زدن...

در رو باز کردم...امين بود با لبخند گشاد پيروزي تو چار چوب در : سلام...

جوابش رو ندادم..رفتم سمت سالن..بلند خنديد..اومد تو ايستاد پشتم : يعني انقدر شکاري ازم که حتي نمي خواي نتيجه رو بدوني؟؟!!

سريع برگشتم سمتش و منتظر نگاهش کردم ....

خنده اش بلند تر شد : قبول کردن....

پريدم هوا...ذوق زده شدم...شده بود... : آخ جون..

لبخند ونگاهش رو که ديدم..سريع موهاي تو صورتم رو کنار بردم و دوباره اخم کردم.... 

اين بار صداي خنده اش بلند تر از هر زماني بود : عصباني مي شي ترسناک مي شي...

_کارتون خوب نبود...

صداش جدي شد : خسته بودي..خودت رو که نمي ديدي...بايد مي خوابيدي....

_منم مثل بقيه کار مندا...کار رو تقسيم کرده بوديم....

_سهم تو رو من انجام دادم...

_چي؟؟؟ اي بابا..چرا ؟؟...وظيفه من بود...

_مگه من کار فرما نيستم..مگه وظايف رو من تعيين نمي کنم؟؟...تعيين کردم بخوابي...ديگه بحث نداريم...

عجب..توجيحي...به نگاه خسته اش که يه جورايي در حال وا رفتن بود..به ته ريشش نگاه کردم...

_چرا نمي ريد استراحت کنيد؟

_گفتم اول اين خبر خوش رو بهت بدم..الانم منتظرم حکمت رو صادر کني...

خندم گرفت...در مقابل اين بشر نمي تونستم خيلي اخم کنم : شما فعلا بريد يکم بخوابيد....بعدا رسيدگي مي کنم...

لبخندي زد : باشه..اين گردن از مو نازک تر...

امين ديشب زنگ زد با صداي خواب آلود و گفت فردا ساعت 11 بريم شرکت...

صبح مثل هميشه 7 صبح بيدار شدم..خوابم نمي برد..کمي دور خودم چرخيدم...تو اينترنت چشمم به يه عکس از يه کيک خوشمزه افتاد ياد کيک هويج هايي که مي پختم و بچه ها عاشقش بودن افتادم..همه چيزش رو تو خونه داشتم..مشغول شدم..يه کيک حسابي گنده تا تو شرکت هم بشه خورد...

ساعت 11 زنگ رو زدن..اين بشر هميشه سر وقت مي رسيد..در رو که باز کردم..از اوون امين خسته خبري نبود ..اصلاح کرده بود وچشماش دوباره براق شده بود...

_سلام...

_سلام..عجب بويي مياد تو راهرو..آب دهنون راه افتاد..به نظرت از کجاست اين بو...

_از خونه من...

چشماش گرد شد : جدي ميگي؟؟

در حالي که به سمت آشپزخونه ميرفتم : آره کاره منه..صبح زود از خواب بيدار شدم...گفتم يه کار مفيد بکنم...

بعد کيک رو که روش سلفون کشيده بودم دادم دستش... : چرا ايستاديد داريد من رو نگاه مي کنيد؟..بريم ديگه..

_عجب بويي داره..بيايد بي خيال شيم..بريم خودمون تهش رو دربياريم....

دستم رو رو بازوش گذاشتم و مثلا هلش دادم : بريم..بريم..کيک يخ کرد...

خنديد و راه افتاد...

به شرکت که رسيديم همه جمع شدن تو سالن اصلي..امين و برديا از همه به خاطر اين سه روز تشکر کردن و بعد من تشکر کردم که تو اين پروژه بهم کمک کردن..بعد کيک رو آوردم که با خنده و سر و صدا بريده شد...

مهندس آذري به مهندس رادمنش گير داده بود که چرا رقص چاقو نداريم ...

مهندس رادمنش هم معتقد بود تا حالا که شرکت مهندس خانوم نداشته در حقيقت سرشون کلاه رفته...

برديا هم به اين نتيجه رسيد که من بي خيال شرکت بشم با هم يه قنادي شريک بشيم...

واقعا کمي حالم بهتر شده بود..

من ؛ برديا و امين رفتيم تو دفتر...

امين : با اين کارت بچه ها فضاي جشن گرفتتشون..خيلي خوب شد بعد از اوون فشار کاري..دستت درد نکنه...

_هر چند بابت دست کاري موبايلم هنوز دلخورم..اما بازهم مرسي...

خنديد : صلاحتون اون موقع اين بود...

برديا به ساعتش نگاه کرد : دير کرد امين...

_آره..يه زنگ بهش بزن...

برديا بيرون رفت...

امين : خوب..حالا کادوت چي باشه؟؟

من لبخند زدم و قيافه کسي و که مي خواد مسئله مهمي رو حل کنه به خودم گرفتم : امممممممممممم...يه چيز خوب...

خنديد : خوب همون يه چيز خوب رو بگو...

_ديزي...

_چييييييييي؟؟

_چرا تعجب مي کنيد من بيشتر از 5 ساله ديزي نخوردم..با بچه ها بريم يه جا ديزي بخوريم..آما يه جاي توپ و سنتي...

_يعني همين؟؟ من خودم رو براي يه کادوي توپ آماده کرده بودم...

_چي مثلا...

_چه مي دونم يه چيزي بخريم.اين آخه چيزي نيست که....

_من با اين دور هم بودن ها شاد مي شم..کادو هم بايد آدم رو شاد کنه ديگه...

بعد سر م رو کج کردم و نگاهش کردم : بايد بريم..خودتون گفتيد هر چي بخوام...

لبخند زد : باشه..هر چي تو بگي..امشب خوبه؟؟؟

به چشماش نگاه کردم که انقدر مهربون نگاهم مي کردن ..چي داشتن که انقدر آرامش بخش بودن..: باشه...

برديا من رو از فضا در آورد : اومد امين...

بلند شدم.. : مثل اين که مهمون داريد من مي رم سر کارم...

با صداي سلام برگشتم و اوون دو تا چشم سبز رو ديدم که بهم زل زدن...

امين جلو اومد و با هومن دست داد و من به دنبال جايي بودم تا دستم رو گير بدم تا نيوفتم..متنفر بودم از اين چشما که حالا تو صورتم دنباله کشف يه راز بودن...

_سلام...مهندس...

صداش هم تغيير نکرده بود...من اما خيلي تغيير کرده بودم..فقط اوون نفرت بود که سر جاش بود و مثل شراب چندين ساله برنده تر و تلخ تر شده بود...

امين که کمي اخم کرده بود هومن رو که بي مهابا زل زده بود به من رو متوجه خودش کرد : خانوم مهندس..شما تشريف ببريد سر کارتون...

برديا : هومن ..کيک هويج دوست داري..خونگيه ها...

با اين پيشنهاد هومن مطمئن..متعجب به صورتم نگاه کرد...

و من براي اينکه بتونم خودم رو کنترل کنم..مثل فشنگ..رفتم تو اتاق خودم و لعنت فرستادم..به خودم..به شانسم..به برديا و در آخر به کيک هويج...

پشت پارتيشن مثلا اتاق من بود سايه اي از سه تاشون رو مي ديدم..که رو به روي هم نشسته بودن..صداشون رو هم ميشنيدم..روي صندلي ولو شدم..دنيا گرد بود اين رو گاليله سالها پيش گفته بود..اما نگفته بود انقدر کوچيکه...

دستام رو قلاب کردم دور زانوم..يه جورايي تاب مي خوردم...

امين و برديا و هومن داشتن راجع به آهن و معاملاتشون حرف مي زدن...تو رفتارهاي هومن چيزي بود که امين گفت : هومن اين جاييي؟؟؟ انگار توي فضاي ديگه اي؟؟.

هومن : ببخشيد...بدجور ذهنم مشغوله...

امين با لحن بد اخلاقي : مشغول بود يا مشغول شد ؟؟؟

هومن : يه مسئله خانوادگيه..ببخشيد الان حواسم به شماست...

پوزخندي زدم..خانوادگي...چه نسبت خانوادگي بين ما بود آخه؟؟...نوه خاله شوهر مادرم...چه قدر نزديک!!!..اما اين آدم با همين نسبت دور ..خيلي نزديک بود..تو تک تک خاطرات کودکي من بود...

تو اوون لي لي هاي کودکي رو موزاييک هاي شل شده کف حياط که تق تق صدا مي کرد..تو نذري قيمه ظهر عاشورا...

تو بلوغ..تو مبارزات من با اوون دو تا مرد بود...مبارزه اي که اصلا عادلانه نبود و من با زنده اصلي جنگ بودم...

بلند شدم رفتم رو تراس..صداش هم من رو اذيت مي کرد..سيگارم رو روشن کردم..اين روزها تعدادش نگران کننده زياد شده بود...اگه بره به سبحان بگه من اين جام؟؟..هومن همه چيز رو به سبحان مي گفت..جاسوسي من رو مي کرد...تا آخرين لحظه هم اين کار رو کرد...مثل يه گربه..مثل يه سايه بود...

تنم لرزيد.دود رو بيشتر تو ريه ام فرستادم...مي ترسم از روزي که از در اين شرکت..سبحان..يا حاجي بيان تو...بغضم گرفت...فرار کنم دوباره؟؟..برم الان استعفا بدم..برگردم تو همون آپارتمان امنم..اصلا ديگه اون جا هم امن نيست..ميرم پاريس پيش مهسا....

يه پک عميق ديگه...صداي دکتر..فرار ديگه الان به تو جواب نمي ده..الان وقت ايستادن تو روي آدم هايي که دنيا تو خراب کرن..بعد نگاهش ...با تحسين..هر چند به نظر من که دنيات رو ساختن....

با صداي قدم هايي که به هم نزديک مي شد سيگارم رو خاموش کردم..چرخيدم به پشت سرم...

خدايا..خودش بود...خودش بود که الان تو فاصله کمي ازم ايستاده بود..يه قدم عقب رفتم...مطمئن بودم رنگ به رخسار ندارم..چون حرکت خون تو رگهام کند شده بود...

صداي نحسش اومد : تو باده اي..مگه نه؟؟

و من همون جور مثل يه احمق نگاهش مي کردم...

_آره ديگه..حتما خودتي...چند نفر اسمشون باده است؟...چند نفر هم قد توان؟؟ چند نفر اين صورت مينياتوري و اين چشماي درشت و جسور سياه رو دارن؟..چند نفر از 9 سالگي خوشمزه ترين کيک هويج رو مي پزن...

جواب من سکوت بود و سکوت...بايد مي رفتم...همين الان...دستم رو که از شدت فشار حلقه شدن دور ميله هاي تراس درد گرفته بود باز کردم..و پشتم رو کردم تا برم تو سالن...شايد..فقط شايد اون جا بتونم نفس بکشم..با صدايي که مي لرزيد : اشتباه گرفتيد...

_چند نفر اين صدا رو دارن...؟..

در حالي که داشتم ازش دور مي شدم شنيدم که زير لب گفت : چند نفر به اندازه تو از من متنفرن؟؟؟

تو سالن برديا کمي اخم آلود ايستاده بود..حالم خيلي خراب بود..خيلي ...

برديا : اين هومن ..چي مي گفت بهتون؟؟

چه بي موقع بود اين پرسش : هيچي از پروزه تعريف مي کرد...

مشکوک شد : اين چه تعريفي از پروژه است که شما فقط سکوت مي کنيد و انقدر به هم مي ريزيد..

بوي ادکلن تلخ پيچيد و بعد صداي بم امين : کي به هم ريخته؟؟

من سعي کردم به خودم مسلط بشم..موضوع داشت بزرگ مي شد اين مشکل..فقط مشکل من بود : چيزي نيست ..من فقط اين روزا کمي بي حالم..همين...

بعد راه افتادم به سمت اتاقم..مي خواستم تنها بمونم..حوصله سئوال جواب نداشتم..بايد تحليل مي کردم.حرفاي هومن رو..

رو مبل ولو شدم..يکم آب خوردم...

امين بالاي سرم بود..واي خدايا.....

_جريان چيه باده؟؟

_هيچي باور کنيد ؟؟

_تو هر وقت هومن رو مي بيني اين شکلي مي شي..ازش خوشت نمي ياد؟؟..اصلا مگه مي شناسيش؟؟

...شناخت...چه شناختي؟؟....

_نه ...باور کنيد من خودم حالم خوش نيست.. به ايشون هم ربطي نداره...

ابرو هاش بيشتر تو هم رفت..مثل هميشه احساس کردم داره ذهنم رو مي خونه...سرم رو پايين انداختم..

_مطمئني؟؟

_بله...

_اميدوارم بعدا خلافش ثابت نشه..اون وقت مطمئن باش من انقدر آروم رو به روت نمي شينم...

منگ تر از اوون بودم که بتونم بفهمم چي مي گه...تو کله من فقط کلمه فرار کن زنگ مي خورد...

_بلند شو باده...برو خونه..استراحت کن..براي برنامه امشب...

امشب؟؟..چه خبر بود امشب؟؟؟...

_با بچه ها براي ساعت 7 هماهنگ کردم...

_نمي شه..

_نه نمي شه..تو امشب با من مياي تا کادوت رو بگيري...شايد يه کم حالت خوب بشه...

_از کجا فهميديد چي مي خوام بگم؟؟

_من خيلي چيزهايي که مي خواي بگي اما نمي گي رو هم مي فهمم....اي کاش بهم مي گفتي..ديگه نيازي نبود من بفهمم...

سرم رو بالا آوردم...داشت نگاهم مي کرد...

دلم لرزيد..براي اوون چشما که داشتن اين طور با دقت نگاهم مي کردن..براي اين صداي مطمئن و بم...سرم رو دوباره پايين انداختم..

_نمي خواد سرت رو بياري بالا...من با همين شالت هم که حرف بزنم راضيم..

تو صداش لحن شوخي بود..مي خواست فضا رو عوض کنه..

_پاشو..با برديا برو خونه..امروزم رو مرخصيات..شب مي ريم بيرون انرژي جمع کن از فردا برگرد سر کارت..خيلي کار داريم..خودت که بهتر مي دوني...

کاش خوابم ببره...قرص رو با يه ليوان آب قورت دادم......کاش بتونم بخوابم..ديگه بلند نشم...

يه زماني هر شب که مي خوابيدم آرزوم اين بود که فردا صبح بيدار نشم..به نظرم چيزي براي زندگي کردن وجود نداشت...روي تخت ولو شدم..

نکنه فردا برم شرکت ببينم سبحان دمه در.. بي برو برگرد همينه..مگه مي شه هومن همچين فرصتي رو براي پاچه خواري سبحان و حاجي از دست بده..

مي کشنم...رد خور نداره..بي آبرويي مي شه تو شرکت..چه طوره به امين بگم از فردا نقشه ها رو تو خونه بکشم...

ياد نگاه پر نفوذش که افتادم اين فکر رو از ذهنم بيرون آوردم..مگه مي شه اين آدم رو بدون دليل به کاري وادار کرد...

مطمئنم اگه سبحان بياد شرکت..امين ديگه من رو انقدر با تحسين نگاه نمي کنه...

داشت سرم سنگين مي شد...عجيب بود که من تو اين همه مشکل فقط نگاه امين برام مسئله شده بود...

زير دوش رفتم..يک ساعت وقت داشتم...اي کاش برنامه رو براي روز ديگه اي مي نداختيم...هر چند به حال من فرقي نمي کرد..از اين به بعد بايد منتظر يه طوفان مي بودم...

يک ساعت تمام پاي تلفن با سميرا صحبت کرده بودم...بهم گفته بود يه ترسو ام اگه بزنم زير همه چيز و برگردم استانبول..گفته بود اوون موقع مي فهمه تمام زحماتمون به باد رفته پس اصلا من رو نمي بخشه..که من بايد بمونم..رو به رو بشم..از چي مي ترسم...من که ديگه حتي شهروند اوون کشور هم نيستم...

من اما خوب مي دونستم ترسم چيه..ترس من به هم ريختن نگاهه يه نفره...سرم رو محکم تر شستم..فشار دادم اين افکار بايد از سر من بيرون مي رفت..جايي نداشتن اين فانتزي ها تو زندگي من..

آرايشم که تکميل شد...پالتوم تو دستم بود که صداي بلند بلند حرف زدن دو قلوها پشت در و بعد دستشون که روي زنگ بود من رو خندوند...

دو تا عروسک تو لباساي آبي و سفيد..خندان و سر حال پشت در بودن...

با ديدنم سوت زدن : خداي من...چه تيکه اي شدي...

خنديدم : از هر مردي هيز تريد شما دوتا...

_اون مرداي بي عرضه اطراف تو ان که هيزي هم بلد نيستن...

بلند که خنديدم نگاهم خورد به امين که با اوون تيپ و ادکلن نفس گيرش داشت نگاهمون مي کرد..پس اين مکالمه خارج از ادب رو شنيده بود..

تينا به پشتش نگاه کرد و با لحن مصنوعي: اي واي..تو اي جا بودي..ما منظورمون تو نبودي...و بعد بلند خنديد...

امين چشم غره اي بهش رفت و بعد به سمت من چرخيد : بهتري؟؟

_مرسي بهترم.يه کم استراحت کردم سر حال تر شدم...

با زرنگي و نقشه دو قلوها من جلو نشستم..دو تايي پشت نشستن..برديا و بابک با هم ميومدن..قبلش قرار داشتن برن دنباله نگين..

راهي لواسون شديم...تو راه کمي از کار حرف زديم که داد دو قلو ها در اومد : بابا.کار رو بي خيال شيد ديگه...

آتنا : راستي باده کي بر مي گردي...

_قرار داد من 4 ماهه..اما يه ماه و نيم ديگه بايد براي يه کاري مرخصي بگيرم يه هفته برم..

امين : چه کاري؟؟

_ قول دادم به دوستي که تو کارش همراهيش کنم..يه هفته مي رم و بر مي گردم...

دلخور شد..يا به نظر من اين طور اومد..هر چي که بود..نگاهش رو مستقيم دوخته بود به جلو...

تينا : ميگم باده..يه لطفي در حق ما دو تا مي کني...

خدا مي دونست اين دو تا شيطون چي مي خواستن : البته...

_ميشه اين فلش رو بزاري...يکم آهنگ قري گوش کنيم...

آهنگ که تو ماشين پيچيد..دو تايي شروع کردن اوون پشت قر دادن و گير دادن به من و امين که برقصيم...

با سر و صداي فراوون اون دوتا زلزله به لواسون رسيديم...امين پياده شد تا آدرس رو دقيق تر بپرسه..گويا اين رستوران رو به توصيه کسي مي رفتيم ...بايد منتظر برديا و اوون کوه يخ هم مي شديم...

امين وارد مغازه شد...يه ماشين شاسي بلند کنار ماشين..دم پنجره من نگه داشت ..پسر راننده که فکر نمي کنم بيشتر از 23 -24 سالش بود از ماشين پياده شد و اشاره کرد تا شيشه رو پايين بکشم..منظورش رو نمي فهميدم..

شيشه رو که پايين کشيدم..اوون دو تا زلزله شروع کردن به نخودي خنديدن که باعث مي شد من هم خنده ام بگيره و پسر جوون هم نيشش باز بشه...

_سلام من عرشيام...

تينا : به به آقا عرشيا از اين طرفا....

من : امرتون رو بفرماييد...

_من cd اين آهنگي که داريد گوش مي کنيد رو ازتون قرض مي خواستم...

آتنا : جون داداش راه نداره...ما جونمون به اين آهنگ بنده..

ومن داشتم فکر مي کردم اين آهنگ جلف و جفنگ چرا بايد انقدر طرفدار داشته باشه...

_حالا يه فداکاري بکنيد ديگه...

کيفم از رو پام سر خورد..خم شدم برش دارم که صداي هين دوقلو ها و بعد .. اي واي...امين عصباني که رو به روي پسرک ايستاده بود و دو برابرش بود رو ديدم...

_چه فداکاري اوون وقت؟؟ بگو..من در خدمتتم...

دوستاي پسر از ماشين پياده شدن...

_من..خوب..از شون cdخواستم..منظوري نداشتم...

امين قرمز شده بود و آماده انفجار بود..از ماشين پياده شدم..بايد اين قائله و ختم مي کردم...

_راست مي گه امين..از مون cd رو خواست...منظوري نداشت..

_که منظوري نداشت..

_بله آقا منظوري نداشتم...

امين به دو قلو هاي ترسيده اشاره کرد : منظوري نداشتي ..داشتي خواهر هاي من رو قورت مي دادي...

بايد يه جوري جمعش مي کردم : نه..اشتباه متوجه شدي..با اونا حرف نمي زد..از اولش مخاطبش من بودم...

_چيييييييييييي؟؟؟

امين يه نگاه به من کرد..رگهاي پيشونيش بيرون زده بود...يه نگاه به پسر :بله...آقا..من از اولش با ايشون حرف زدم...

امين پريد يقه اش رو گرفت : تو غلط کردي...

بدتر شد که... رفتم جلو...دستم رو روي دستش گذاشتم..مردم داشتم جمع مي شدن...

_امين ولش کن..خواهش مي کنم..منظوري نداشت...بچه است ...

_تو برو تو ماشين...

_امين..

فرياد زد : گفتم تو ماشين....

من که عمرا نمي رفتم تو ماشين ...

هنوز يقه پسر تو دستش بود : يه بار ديگه..فقط يه بار ديگه جرات داري بگو منظورت کي بوده..تا تموم دندونات رو بريزم تو دهنت...

داشت دعوا بالا مي گرفت... پاهام مي لرزيد..خواستم دوباره برم وساطت که اين بار مرد ريش سفيدي اومد سمت امين : ولش کن آقا..يه اشتباهي کرده..بچه است..ببين رنگ به رخسار خانومت نيست..برو..يه صلوات بفرست..

بعد سعي کرد يقه پسر رو از دست امين در بياره..امين نگاهي به من انداخت که به در ماشين تکيه داده بودم...

نگاهم کرد...پسر رو رها کرد که باعث شد بخوره زمين...

سوار ماشين شد ...در و انقدر محکم بست که فکر کردم شکست..دو قلو ها اوون پشت مچاله شده بودن..من از اين امين با صورت قرمز..در اين حد عصباني به شدت مي ترسيدم...سوار شدم...

_وقتي بهت مي گم برو تو ماشين چرا هنوز اوون جايي؟؟

سکوت کردم..کل کل کردن با اين بمب در حال انفجار حماقت بود...

برگشت به پشت : چرا باهاش هم کلام شديد من که مي دونم زير سر شماست.

فرياد هاش ترسناک بود....

آتنا : اي بابا..امين چرا داد مي زني؟؟ تقصير ما نيست که...اومد cd خواست..باده هم بهش نداد..تو چرا انقدر آتيشي شدي؟

_تينا..

_آتنا...

_حالا هر چي..تو يعني نمي دوني قصدش لاس زدنه...

آتنا خواست جواب بده..که من جواب دادم : من که آخرشم نفهميدم جريان چي بود... هرچي که بود بيخيال...

نمي دونم لحنم خيلي احمقانه بود..يا اينکه دو قلو ها دنبال بهانه بودن که يهو با صداي بلند شروع کردن به خنديدن..خودم هم خنديدم..

اما امين همچنان اخماش تو هم بود.....

_باز کنيد اوون اخما رو ديگه..مثلا اومديم حال من خوب شه..شب کادوي من رو خراب نکنيد ديگه...باشه؟؟

جواب نداد..اما احساس کردم اوون اخماي در هم کمي باز شد : باشه؟؟

تينا : امين..بخند ديگه...

امين خواست جواب بده که برديا با صورت خندان زد به شيشه...

بابک هم بود..متين..سنگين و محو يکي از دو قلوها...

نگين..مغرور...با موهاي بلند شرابي..چشماي غمگين تر از هميشه...

برديا : تو چرا اين مدلي هستي امين؟؟

_هيچي نيست بابا..بريم...

به رستوران که رسيديم...دو قلو ها سريع ريختن سر بابک...نگين هم محکم بازوي برديا روچسبيده بود و دم در منتظرمون بود...امين داشت در ماشين رو قفل مي کرد...

داشتم مي رفتم که صدام کرد.. : باده وايسا..با هم مي ريم...

ايستادم..اومد کنارم..اولين بار نبود که باهم وارد جايي مي شديم..اما اين بار من حس خاصي داشتم..به اختلاف قدي مون نگاه کردم..به صورتي که تا نيم ساعت پيش قرمز بود و عصبي ولي الان کمي آروم بود...

نمي دونم احساس کرد که بهش خيره شدم يا نه..ولي برگشت و نگاهم کرد..لبخندي زد : ناراحت شدي ؟؟

_دوست نداشتم شما اين طوري عصباني بشي..موضوع خيلي مهم نبود..

_از نظر تو شايد..اما از نظر من خيلي مهم بود...

_فقط خواهش مي کنم ازتون سر من داد نزنيد..

_اوون لحظه من عصباني بودم..بايد مي رفتي تو ماشين..

_متوجه بودم..اما ...

_قبل از اينکه اما رو بگي...چرا من دوباره شدم..شما..تو اوون هيري ويري که امين بودم...

اي زبل...مچم رو گرفت..خنده ام گرفت...

_خوب..اون موقع..وضعيت ويژه بود...

خنديد ...

به بچه ها رسيديم برديا زد پشت امين : به چي مي خنديد..جان برادر.؟؟

امين که کاملا معلوم بود مي خواد موضوع رو بپيچونه : به به نگين خانوم..خوشگل شديا...

نگين لبخند پر عشوه اي زد و من صداي ايش دو قلو ها رو پشت سرم شنيدم...

وارد رستوران شديم که فضاي سنتي بامزه بود گرد..با يه مرد ميان سالي رو صحنه که داشت آهنگ مي خوند...کسي که اول شب با آهنگاي استاد شجريان شروع کرد و آخرش کارش به پيراهن صورتي..دل منو بردي ختم شد....

رو يکي از تخت ها که نسبتا بزرگ بود نشستيم...امين کنار من نشست..برديا و بعد نگين..آتنا و تينا بعد بابک رو به رو..

سفارش من از قبل معلوم بود..همه به جز نگين همون رو سفارش دادن..

نگين : از ديزي متنفرم..البته ما هيچ وقت تو خونمون پخته نمي شد..آشپزمون اصلا بلد نبود..

منظورش به من بود...خنده ام گرفته بود..خانوم کوچولوي مريض احول..

_ما مي پختيم....مادر بزرگم خيلي خوشمزه مي پخت..همگي دور سفره جمع مي شديم..با ترشي هاي کار خودش مي خورديم...از ايران که رفتم هميشه هوس مي کردم اما کسي نبود که بپزه اوون ترشي ها هم نبود...

_من حتي زماني که مي رم پاريس هم دلم براي غذا هاي ايراني تنگ نمي شه..چون بهشون عادت ندارم...

ديگه رسما به نظرم اين دخترک کمدي بود...دوست داشتم بزارمش سر کار بخندما..اما حسش نبود..يکم سر حال تر بودم..کارش رو مي ساختم...

آتنا :والا نگين جان اون دفعه که ما اومديم خونتون غذاتون قيمه بود..البته به سبک فرانسوي..چون هيچ کدوم نتونستيم بخوريم...

برام عجيب بود که قبل از همه بابک زد زير خنده....

نگين اخماش رفت تو هم و جواب نداد..اما من نخنديدم..کوچولو تر از اين حرفا بود که بخوام به اين باختش بخندم...

غذا رو که آوردن از ديدن اوون ظرف سفالي و ترشي هاي رنگ و وارنگ ذوق کردم...ديدم امين بغل دستم داره نگاهم ميکنه...تو چشماش يه ذوقي بود : اگه اجازه بدي من برات بريزم..داغه مي سوزي...

شام تو شوخي هاي دو قلو ها...پزهاي نگين و سکوت من و امين ختم شد...من اين سکوت رو دوست داشتم..حرف نزدنم به هم اجازه مي داد تا از اين حضور گرم استفاده کنم...

نگين داشت داستان هاي خريد هاش رو در پاريس تعريف مي کرد و من داشتم آرزو مي کردم..برگرديم به همون روزهايي که بي حرف مي نشست...

_واي باده مطمئنم بري پاريس عاشقش مي شي...

_حتما همين طوره...

..خوب من..پاريس رفته بودم..بارسلون..برلين...رم...ما دريد...و خيلي ديگه از شهرهاي مهم اروپا تو هفته هاي مد شرکت کرده بودم...اما چرا بايد براش توضيح مي دادم...؟؟

برديا : من ديروز دوباره پروژه گرجستانتون رو ديدم...خيلي خوب بود..

_تفليس شهر بي نظيريه..تو اوون مدت خيلي بهم خوش گذشت...

_براي اوون پروژه جايزه گرفتيد...

_خوب بله..اما اوون حاصل تلاش يه اکيپ بود...

امين : تواضع نشون مي ديد...کار خيلي خوب بوده...

خنديدم..به نگين نگاه کردم..چرا برديا حال دوست دخترش رو اين جوري گرفت نمي دونم...اما تو دلم گفتم..يک-هيچ به نفع من....

در آسانسور باز شد و ما وسط راهرو ايستاديم ..

_مرسي..شب بسيار خوبي بود..خيلي خوش گذشت...

_ممنون از تو باده..به ما هم خيلي خوش گذشت...و من يک بار ديگه بهت ايمان آوردم..

_چرا؟؟

_جواب نگين رو ندادي...

_نگين جوابش رو تو سه خط مکالمه گرفت..نيازي نبود من چيزي بهش بگم..

لبخند زد ..

_شب به خير....

_شب شما هم به خير...فردا ساعت 9 مي بينمتون...

کرم صورتم رو که زدم..پيش خودم اعتراف کردم که مدتها بود که انقدر حالم خوب نبود...با وجود اتفاق صبح و دري وري هاي نگين من حتي تصورش رو هم نمي کردم که انقدر آرامش بگيرم...سرم رو روي بالش گذاشتم..

تمام مدت داشتم با خودم فکر مي کردم که بايد چه عکس العملي نشون بدم اگر..هومن يا سبحان رو ديدم..چي بگم..

خوابم نمي برد..مجله دم دستم رو ورق زدم..رسيدم به يکي از عکساي خودم..براي تبليغ شکلات...روي تاب سفيد...

عکسا مثل بمب ترکيده ..تقريبا هر روز يا وقت عکس دارم يا روي صحنه ام براي رسوندن کارهاي دانشگاه تقريبا دارم از بي خوابي مي ميرم...با هاکان رابطه مون صميمي شده..دعوتم مي کنه که براي اولين بار همراه با بوسه و سميرا بريم خونه اش تا جشن کوچولويي بگيريم براي اين موفقيت...

راننده اش رو مي فرسته دنبالمون..بوسه به اين چيزا عادت داره..هر چند که از اين امکاناتش استفاده نمي کنه..سميرا هيچ عکس العملي نداره..تو مسير سر گرم گوشيشه..من اما مح اين جلال و شکوهم..به خونه هاکان که مي رسيم ديگه حتي سميرا هم کلمه چه خوشگله رو به کار مي بره..يه خونه چوبي سفيد دو طبقه لبه دريا..که قايق هاکان انگار که ماشينشه تو حياط پارک..و يه تاب زيباي سفيد...اين تاب..اين حياط براي من تمام خاطره است..تلخ و شيرين...نقشش به پر رنگي تمام روزها و شباي تنهايي منه...

دنيز هم اونجاست برام از شرکتش حرف مي زنه براش از درسم و افکارم حرف مي زنم..از ايده هام مي گم..ميگه کارام رو بهش نشون بدم تا اشتباهاتم رو رفع کنه...

5 روز بود که بي سر و صدا مي گذشت.. من که توقع ديدن سبحان يا حاجي يا حتي خود هومن رو جلوم داشتم برام جالب بود که خبري نبود...فقط گاهي احساس مي کردم که کسي داره من رو نگاه مي کنه که اين هم به نظر خودم توهم بود..چون مي ترسيدم...

با بهروز تماس گرفتم گفتم ماجراي جديدم رو به دکترم بگه..بهروز خنديد و گفت..حاج خانوم ديگه از دست اين دکي بي چاره هم کاري بر نمي ياد..اوضاعت خرابه بيا بستري شو...

به نارين زنگ زدم پرسيدم براي پروژه اي که به خاطرش دارم ميام رنگ موهام بايد چه طوري باشه..گفت فرقي نمي کنه..من مهمان افتخاريم هر چي که باشه مهم نيست...خوب براي اين که کمي حالم بهتر شه..از دو قلوها آدرسه يه آرايش گاه خوب رو گرفتم و رفتم تا صفايي به خودم بدم...

براي من که يه عمري پشت صحنه شو ها مي نشستم ساعتها زير دست آرايش گرها..الان چند وقت بود محيط آرايشگاههاي زنونه خفقان آور شده بود..جز فال قهوه و دري وري پشت سر مادر شوهر اين جماعت هيچ حرفي براي زدن نداشتن..دست خانوم آرايش گر هم به قدري کند بود که يه رنگ موي ساده سه ساعت طول کشيد..هر چند هم که از رنگ بلوطي سرم راضي باشم وقتي ساعت 7 رو ديدم واقعا عصباني شدم...

از آرايشگاه تا خونه پياده يه ربع بود پس با پاي پياده شروع کردم به رفتن...هوا سرد بود و مه داشت..خيابون خيلي خلوت بود..براي خودم داشتم راه مي رفتم که دوباره احساس کردم دچار توهم شدم که کسي داره پشت سرم مياد...

قدم هام رو که تند کردم..با شنيدن صداي پاي پشت سرم ترسيدم...دستم رو دور دسته کيفم قفل کردم تا با اولين حرکت شخص پشت سر حسابي از خجالتش در بيام...به پشت سرم نچرخيدم...سالها زندگي تو يکي از جرم خيز ترين شهرهاي دنيا بهم ياد داه بود که اين جور موارد اگر برگردي به پشت خطر ناک تر..سعي کردم فاصله ام رو بيشتر کنم که احساس کردم..ديگه پشت سرم نمي ياد...نفس عميقي کشيدم و تقريبا به دو رفتم سمت خونه ساعت حدود 8 بود که رسيدم...

وارد راهرو که شدم..کليدم رو در آوردم..مي دونستم که امروز جلسه دارن و خونه نيست...رفتم تو رو مبل ولو شدم...يا توهمم خيلي بالا زده رسما بايد بستر شم..يا جدي جدي يه خبرايي هست...

بلند شدم و شروع کردم دور خودم چرخيدن...رفتم تو آشپز خونه..تنها چيزي که تو اين موارد کمي حالم رو بهتر مي کرد آشپزي بود...

قارچ خرد مي کردم..يعني کي بود..پياز رو سرخ مي کردم..بگم يعني...ماکاروني رو مي ريختم تو قابلمه...و در تمام اين رفت وآمدهاي ذهني..فقط يه بوي تلخ بود..يه رنگ عسلي تو ذهنم بود...

نه نمي گم..مگه مردم بي کارن...اين بي چاره ها يه مهندس استخدام کردن که همين الانشم کلي دردسره..

غذا کم کم داشت حاضر مي شد..ساعت حدود 9/30 بود که زنگ خونه رو زدن...

امين بود..خسته و کمي خواب آلود... لبخندي به هم زد :سلام..

_سلام خسته نباشيد...

_مرسي...بعد دستش رو دراز کرد و جعبه عينکي رو به سمتم گرفت : عينک آفتابيت رو تو شرکت جا گذاشتي..

_اصلا حواسم نبود دستتون درد نکنه...بيا يد تو..

_نه خيلي خسته ام مزاحمت نمي شم...

_شام خورديد؟...

_نه..وقت نشد..

_بيا يد تو...شام درست کردم..بخوريد بعد بريد استراحت کنيد...

لبخندش پهن تر شد : نمي تونم همچين پيشنهادي رو رد کنم...من لباسم رو عوض کنم ميام...

ميز رو چيدم ...بعد از نيم ساعت..يکم سر حالتر..تو شلوار ورزشي و تي شرتش سر ميز بود...

براي هر دو مون غذا کشيدم ....

_دست پختت خيلي خوبه...

_حاصل زندگي دانشجوييه....راستي روز تون چه طور بود.؟؟.

برام از قرار داد جديد شرکت حرف زد..

_کار پر منفعتي مي شه..پس امروز روز خوبي براتون بوده..

نگاه طولاني بهم کرد : براي تو معلومه روز بهتري بوده...

اشاره ظريفي به عوض شدن رنگ مو هام کرد ..دستي به موهام کشيدم : بله..تنوعي بود..

لبخند زد..

تو اتاقم مشغول کار هام بودم که امين اومد جلوي در...

_وقت داري يه چيزي بهت بگم...

به سمتش چر خيدم : البته..در خدمتم...

_مامان براي فردا شب شام دعوتت کرده خونمون...

_چرا به خودشون زحمت مي دن آخه...

_اين چه حرفيه..مي دوني که خوشحال مي شيم...

_لطف داريد...

_پس براي فردا شب برنامه اي نذار...

خنديدم : راست مي گيد..يادم باشه منشيم برنامه فردا شب شام سفارت رو کنسل کني..چي کار دارم آخه من براي فردا شب...؟؟

بلند خنديد... : از دست تو....

اين مهموني يه حس خوب بهم داد..مادر و پدر امين تو اوون يه باري که ديده بودمشون خيلي به دلم نشسته بودن..دو قلو ها هم جاي خود داشتن...

روز مهموني امين و برديا رو تقريبا اصلا نديدم به خاطر قرار داد جديد سخت مشغول بودن...منم شديد سرم شلوغ بود...

ساعت 5 امين من رو رسوند خونه و گفت ساعت 8 مياد دنبالم...

براي مادر امين ديروز يه مجسمه خيلي خوشگل خريدم و صبح هم سفارش يه سبد گل دادم ....

از بين لباسام يه پيراهن ساده مشکي که دامنش تا وسط رونم بود انتخاب کردم که آستين ها و پشتش کامل گيپور بود...کفشاي پاشنه دار مشکي..مو هام رو هم صاف ريختم دورم.....پالتوم رو پوشيدم و منتظر امين بودم...سبد گل رو دم در گذاشتم تا جا نمونه...

مثل هميشه راس ساعت و خيلي شيک جلو در بود....شلوار مردون..يه کمربند خيلي خوشگل..پيراهن مردونه که آستين هاش رو تا زده بود و يه جليقه خيلي خوشگل..

با ديدن وسايل تو دستم : چرا زحمت کشيدي...؟؟ 

_چه زحمتي دوست داشتم يه ياد گاري ازم داشته باشيد...

احساس کردم اخماش رفت تو هم....

_لطف داري...بريم؟؟

رفتم تو تا شالم رو بردارم که تلفن زنگ زد..

_بر نمي داري؟؟

_نه دير مي شه..

رفت رو پيغام گير... مهسا بود : چه طوري خانوم مهندس...تو دهنم نمي چرخه جون داداش بهت بگم مهندس براي من تو همون باده دراز سال يک دانشگاهي...

باده ايران خوبي ديگه؟؟..هيچ مشکلي نيست؟؟..تا نا راحت شدي عين همون سالا طي يه عمليات کوماندويي بپر تو طياره...بيا اين جا..اين دفعه به سميرا نمي سپارمت..بپر بيا اين جا..يه پسراييي داره..البته تو خاک بر سر تر از اين حرفايي...با اون همه دب دبه و کبکبه..هيچي نشدي...از بس با اين آبجي راهبه من پلکيدي....راستي دارم جفت و جور مي کنم تاريخي که استانبولي منم اون جا باشم...دوست دارم رفيق...

سوتي شد...خدا بگم من رو چي کار کنه...برگشتم به امين نگاه کردم..از نگاهش هيچ چي معلوم نبود..جز يه اخم...

من چه مي دونستم مهسا سخنراني مي کنه آخه...

_بريم..دير شد...

با اين جمله اش من از کمسي در اومدم...

تو ماشين هنوز تو فکر بود ..من هم تو سکوت....

_مي گم باده...تو ؛تو ايران مشکلي داشتي که رفتي؟؟

..حالا خر بيارو باقالي بار کن...

_من به اجبار از ايران رفتم...

_سميرا؟؟

_سميرا...خواهر دوستمه..همون که زنگ زد..خودش پاريس درس مي خونه..من تمام اين سالها پيش خواهر اين دوستم زندگي کردم...

_چرا همه انقدر استرس ناراحت بودن تو ؛ تو ايران رو دارن...

_خوب..نمي دونم...

_نمي دوني يا نمي خواي بگي؟

_يه جورايي هر دوش...مسئله مهمي نيست...خيلي سال از روش گذشته...راستي مامانتون گل رز دوست دارن ديگه..من سر خود سفارش دادم..يادم رفت بپرسم...

به وضوح جا خورد...فکرش رو هم نمي کرد من انقدر واضح موضوع رو عوض کنم...

_البته که دوست داره به خصوص که انقدر با سليقه انتخاب شده باشه...

هر دو زديم کوچه علي چپ...دم دست ترين کوچه...

..خوب باده خانوم..به نظرت جستي؟؟...فکر نمي کنم...اين آدم خيلي تيز تر از اين حرفهاست...خوب 3-4 ماه ديگه کش بدي..بر مي گردي سر خونه اولت...

خونه اول...بازهم..من و يه آپارتمان لوکس نقلي رو به دريا..تنهايي و لطف سميرا و بوسه..و من دوباره خالي و خالي تر...

مستخدم خونه پالتو و شالم رو گرفت..دامنم رو کمي پايين کشيدم...

مامان امين شيک و خندان با پدرش به استقبالم اومدن..

_سلام...

_سلام دختر قشنگم...

چه قدر اين جمله دور و زيبا به نظر مي رسيد با پدرش دست دادم...

مادرش رو رو بوسيد : ما شالا..هزار ماشالا..مي بيني چه قدر..خوشگل و ملوسه..چرا زحمت کشيدي..چه قدر گل هاي زيبايي...

خجالت کشيدم : نظر لطفتونه...بعد جعبه مجسمه رو به سمتش گرفتم..قابل شما رو نداره...

_خداي من..خيلي ممنون..بسيار زحمت کشيدي..بيا گلم...بيا بريم سالن بالا..دخترا هم الان ميان...اونجا هديه زيبات رو باز مي کنم...

_مامان خانوم سلام...

مادرش با عشق برگشت سمتش : امين ..مامان..خوش اومدي..

_والا هيچ کس به من سلام هم نکرد..

پدرش : تا وقتي همچين فرشته اي هست آخه به تو چرا بايد سلام کنم من...

خنده ام گرفت...

_دست شما درد نکنه ديگه بابا...

خواستيم از پله ها بالا بريم...

امين : کمکت بکنم؟؟

_ممنون ميشم..

بازوش رو جلو آورد و من دستم رو دور بازوش گذاشتم و با هم از پله ها بالا اومديم...و من تو يه حس غريب گير کردم...يه حس غريب پر از اين قدم هاي محکم..پر از اين صداي بم..پر از حس نيفتادن...

مادرش به پدرش لبخندي زد و جلوتر از ما رفتن به سمت سالن...

روي اولين مبل نشستم و پام رو روي پام انداختم...امين رو به رو م نشست...اين سالن کوچکتر و صميميتر بود...

شيرين : خوب باده جون خيلي خوش اومدي...مثل اين که کارهاي شرکت اين چند وقته زياد بوده...

_من از کار کردن لذت مي برم...

_آفرين عاليه...هر چند بعد از اينکه ازدواج کردي و بچه هاي قد و نيم قد دورت رو گرفتن بايد از کارت کم کني...

_من زياد بهش فکر نمي کنم...

تعجب کرد : مگه مي شه..دختر به اين خانومي و خوشگلي نمي شه که هميشه خونه باباش باشه..

..بي منظور بود مطمئنم..از کجا بايد مي دونست که خونه پدر وجود نداره....

_من بچه رو عرض کردم...

_آهان..خوب اگه گير يه پسر خوشگل و خوب بيفتي ...کلي هم خوشت مياد تا ازش بچه داشته باشي...

..بچه...خيلي دور به نظر ميومد..مخصوص همسايه بود..مخصوص سميرا...ازدواج اما براي من مقوله اش به مراتب پيچيده تر بود...خيلي مفهوم ها داشت...خيلي خاطره ها...خيلي فداکاري ها...

دو قلوها مثل گوله آتيش وارد سالن شدن...خداي من ... هيچ وقت اطرافم کسي رو نداشتم که به شلوغي و پر نشاطي اين دو تا باشه...

آتنا : چه قدر خوب کردي اومدي باده...هر چند نمي يومدي هم ما تصميم داشتيم بيايم...

_خوب باييد من عصرا خونه ام..خيلي هم خوشحال مي شم ببينمتون...

تينا : اصلا مي ريم بيرون..يه جاهاي خوب خوب مي بريمت...

با چشمکش هر سه زديم زير خنده...

امين : دست از سر مهندس ما برداريد..با اون دوستاي عجغ وجغتون مي بريدش بيرون کلافه مي شه..

تينا : دوستاي ما چشونه خيلي هم با مزه اند..مي ريم ساز مي زنيم...

_ممنونم...خوشحال مي شم...

دو قلوها رفتن رو مبل کنار پدرشون نشستن...

من هرگز همچين منظره اي نداشتم...نه خودم..نه ساره..من که پدرم رو به يادم نمي ومد و حاجي هم که مسخره است اگه فکر کنيم حتي به دختر خودش هم محبت مي کرد..

به خونه و مهماني نگاه مي کنم..به خودم تو اين لباس با اين همه تجمل...

ترم سه دانشگاهم..مامانم سفره امام حسن داره..همه چيز يه دست سبزه..دو روزه مثل بلا نسبت داريم کار مي کنيم...به دستور مامان يه پيراهن سبز پوشيدم..هرچي طلا دارم به خودم نصب کردم..تا کسي نگه حاجي براي دختر ناتنيش کم گذاشته...واقعا هم کم نذاشته...من به اندازه يه کيسه طلا دارم..اما به اندازه يه مشت هم تو اين خونه احترام و محبت ندارم...

جلوي در ايستادم به خاله خان باجي هايي که ميان سلام ميکنم..ساره با چايي پذيرايي مي کنه..اين همه بريز بپاش..اين همه خرج..براي کي آخه...

سبحان تو حياط داره مثلا کمک مي کنه..اما نگاهش تو ايوون به منه..اشاره مي کنه شالم رو مي کشم جلوتر..صداي ياا.. مياد..شاگرد مغازه حاجي..محسن...مادر پيرش رو که پاي رفتن نداره رو با صندلي مياره...جوون نجيب و خجالتي 21 ساله است ودانشجوي حسابداري از 13 سالگي ور دست حاجيه...مي رم کمکش...صندلي مامانش رو بياريم بالا..نگاهم مي کنه..سرش رو مي ندازه پايين لبخند مي زنه..عرق پيشونيش رو پاک مي کنه...تشکر مي کنه که کمکش کردم...مامانش مي گه ايشالا عروس بشي و محسن سرش رو بيشتر پايين ميندازه..سبحان سرفه مي کنه.. : محسن واينسا اون جا بيا کمک...محسن ميره پايين..سبحان با انگشتش تهديدم مي کنه..

آخ..محسن محجوب خجالتي..در چه حالي..؟؟تو تنها کسي هستي که از اوون زمان ها بعد از ساره براش آرزوي خوشبختي دارم..

وقتي به اوون نگاه پاک و اوون دستاي زحمتکش فکر مي کنم..بغضم مي گيره...

_حوصله ات سر رفته؟؟

با صداي امين که از نزديک گوشم مياد...به خودم ميام : البته که نه..

_آخه بد جور تو خودت بودي...

_نه..ياد چيزي افتاده بودم...

_چي داريد پچ پچ مي کنيد...

معلوم بود شيطنت دو قلو ها به پدرشون رفته...

امين : راجع به کاره...

_همين ديگه..از بس که بي عرضه اي...

همه خنديدن...

_ا..بابا...!!

_دختر بي چاره رو آوردي مهموني بازم داري راجع به کار حرف مي زني...

امين مونده بود چي بگه...

من : من از حرف کار زدن با ايشون هم لذت مي برم....

امين با يه لبخند پيروزي به پدرش نگاه کرد که باعث خنده بقيه شد...سرش رو خم کرد و زير گوشم گفت : مرسي...

_قابل نداشت...

صداي زنگ در بلند شد...

امين : منتظر کسي هستيم..؟؟

پدرش در حالي که داشت پيپش رو روشن مي کرد : نه..نيازي قرار بود بياد..پوشه حساب کتاباي زمين رو بده بهم...

امين نگاهي به من انداخت..احساس کردم اخم کرد...

نيازي ..هم سن و سالاي امين بود...عينکي..يه کم تپل و زيادي خوش مشرب..

به هم که معرفي مي شديم..حس بدي از نگاهش داشتم..دامنم رو کمي پايين تر کشيدم...هيز بود..به معني واقعي کلمه..خوشم نميومد از نگاهش...

امين کنار من ايستاده بود..به تعارف شيرين جون..نيازي نشست مبل رو به روي من...پام رو از رو پام برداشتم..جفت کردم و کمي متمايل به راست..اين جوري جمع و جور تر بود..

_خوب..آقاي دکتر پروژه جديد مثل اينکه خيلي عاليه...

نگاهش به من بود..امين همچنان کنارم ايستاده بود : بله ..اما پروژه اين جا نيست..لواسونه...

پدر و مادر امين ..بدون حرف و بالذت به صحبت هاي اين دو تا گوش مي کردن و دو قلوها دست به سينه مبل پهلويي بودن...

امين : خوب آقاي نيازي پوشه همراهتونه...

علنا داشت بيرونش مي کرد...همون موقع مستخدم بهش چاي تعارف کرد..نيازي چاي رو برداشت و به پشت تکيه داد...

_خوب خانوم...خوش مي گذره؟؟جايي هم رفتيد اين چند وقت؟؟ همراهيتون کنم تهران جاهي ديدني زياد داره...

...مردک سبک...

_بنده توريست نيستم...اين جا شهره منه.فقط يه مدت ازش دور بودم...

اين نکنه انتظار داشت جواب بهتري بگيره؟؟

چايش رو ذره ذره مي خورد...

کلافه تو جام جا به جا شدم...

امين جليقه اش رو در آورد و گذاشت روي پام...جا خوردم..سرم رو بالا گرفتم و نگاهش کردم : گرممه...

جليقه رو روي پام مرتب کرم...

شيرين : امين مادر..خوب بده آويزون کنن..باده جون اذيت مي شه..

پدرش در حالي که لبخندي داشت که من نمي فهميدم چيه : نه خانوم بذار باشه...يه چند دقيقه ديگه..گرما مي ره..لازمش مي شه...

من که اصلا نفهميدم اين ها چي ميگن...

روي هم رفته..شب خيلي خوبي بود..مادر خانواده امين خيلي صميمي و زيبا برخورد کردن..بهم واقعا خوش گذشت...

من هيچ وقت چيزي به نام خانواده نداشتم..شايد تو 6-7 سالگي...تو اوون خونه قديمي مادر بزرگ ..اما 9 سال اخير که اصلا...

تو را هرو ايستاديم :خيلي ممنون..هم از خودتون..هم خانواده محترمتون...شب خيلي خوبي بود..

لبخند مهربوني زد : براي ما هم شب بسيار خوبي بود...

کليد رو انداختم تا در رو باز کنم...

_راستي باده..

برگشتم..سرش پايين بود و داشت سوييچ رو تو دستش مي چرخوند....

_مي خواستم يه چيزي بهت بگم...

_بفرماييد...

_ميشه..اگه مشکلي پيش اومد..قبل از اينکه کوماندويي بپري تو طياره..بگي..شايد بتونيم حلش کنيم...نيازي به رفتن نباشه...؟؟

دلم لرزيد..نمي دونم به خاطر اوون لحن مطمئن بود..به خاطر اين بود که انقدر حواسش به همه چيز بود؟؟؟...هر چي که بود..اين حس براي من..نو بود..جديد بود...

_من خيلي وقته که مي ايستم...رو به رو مي شم...خيلي وقته حرکتاي من کماندويي نيست...اون موقع ها 19 سالم بود..پر از جسارت جاهلي..پر از بي چارگي...

نگاهش بيشتر از قبل پر از سئوال شد...: اگه..فقط..

_شبتون به خير آقاي دکتر...

سرش رو پايين انداخت : شب تو هم به خير...

در رو بستم و پشتش ايستادم....نفس عميقي کشيدم...چم بود..چرا يه لحن..يه نگاه..بايد انقدر رو من نفوذ داشته باشه...

از باشگاه تازه برگشته بودم بعد از مدتها دوباره رفته بودم ورزش..دست و پام درد مي کرد...يک کيلو وزن زياد شده بود از بس اين چند وقته شام خورده بودم..بايد قبل از رفتنم براي کار نارين فرمم رو بر مي گردوندم...شام از امشب دو باره تعطيل..داشتم براي خودم کاهو مي خوردم و کانال ها رو بالا پايين مي کردم که موبايلم زنگ خورد...

دوباره همون پيشنهاد و همون مرد...و جواب تکراري من...

اصلا اين آدم منظورش چي بود رو هم من متوجه نمي شدم..بايد حتما دوباره به امين و برديا متذکر مي شدم موضوع رو...

صبح به جاي امين برديا پشت در بود..تعجب کردم..

_سلام بر خانوم مهندس خودمون..

_سلام...شما خوبي؟؟

_خوبم..تعجب کردي من رو ديدي نه؟؟ امين يکم کار داشت..ديشب هم خونه نيومده بود..صبح به من گفت بيام دنبالتون...

کمي جا خوردم..تو طول اين مدت نديده بودم شب خونه نياد..برديا حرکت کرد..چه انتظاري داري باده..به هر حال مرده جوونه...با موقعيتي که اين داره نه به اندازه برديا ولي مطمئنا براي خودش يه سري برنامه ها داره..

مثلا اومدم خودم رو قانع کنم..بدتر عصباني شدم...اي بابا..اصلا به من چه...

برديا : کار ا خوب پيش مي ره؟؟..کم و کسري که نداريد؟؟...

لبخند زورکي زدم :نه...

_به نظر سر حال نمي ياد...

_نه ...چيزي نيست..کاش شما زحمت نمي کشيديد..راهي که نيست...خودم ميومدم...

_اي بابا..بده هر روز با يه باديگارد خوشگل ميريد و ميايد...

..از خود متشکر...البته نا حق هم نمي گفت..وقتي نگين پيشش نبود تا آلودگي صوتي ايجاد کنه..برديا مرد جذاب و کار درستي بود...

_نه..فقط نمي خوام اين بادي گاردهاي عزيز به زحمت بيفتن...

امين تا ظهر شرکت نيومد..من هم مشغول کارم بودم و برديا هم همش در حال رفت و آمد..منشي جديد شرکت..زهره جون..يه خانوم بامزه.تپلي بود که يه دختر خوشگل 25 ساله داشت دانشجو...همسرش فوت کرده بود و زندگي جمع و جوري داشتن..خيلي هوام رو داشت...رفتم پيشش تا با هم چايي بخوريم..که امين از در اومد تو...

بي حواس از کنار هر دو مون رد شد و جواب سلام سر سري داد...قيافه اش در هم بود و خسته...با زهره جون به هم نگاه کرديم..امين مرد مبادي آدابي بود..اين برخورد ازش بعيد بود...

ته دلم يه جوري شد..نمي دونم چش بود..

با زهره جون داشتيم راجع به شرکت قبلي که توش کار مي کرد صحبت مي کرديم که ياد تلفن ديشب افتادم..بهانه خوبي براي صحبت بود..

در زدم..وارد شدم..امين سرش بين دستاش پشت ميز بود و برديا رو مبل داشت زمين رو نگاه مي کرد.. : مي تونم بيام تو..

امين سرش رو بالا گرفت و سعي کرد لبخند بزنه که موفق نبود : شماييد؟؟..بفرماييد..

_شما حالتون خوبه؟؟

_بله..بله..

..باور نکردم..چشماش خيلي خسته بود و صورتش کلافه..

_مطمئنيد خوبيد؟

-بله يه کم خسته ام..من در خدمتتونم...

_راستش رو بخوايد..باز از اوون شرکت بهم زنگ زدن نمي دونم چه گيري دادن به من...

امين به سمت برديا چرخيد : برديا..قرار بود ته توشو در بياري که..

برديا که انگار از يه دنياي ديگه اومد اين ور : ببخشيد يادم رفت... بعد تکه کاغذي به سمتم گرفت تا اسم و شماره تلفن شرکت رو بنويسم...

هر دو شون تو فکر بودن اما امين داغون تر بود..

_برديا همين الان برو سراغش...نمي خوام بيشتر از اين مزاحم خانوم مهندس بشن...

برديا بي حوصله بلند شد و از اتاق بيرون رفت...من اما همچنان اوونجا ايستاده بودم..

_مسئله ديگه اي هم هست؟؟

_بله هست..

دستش رو به صورتش کشيد..انگار که مي خواست اين جوري تمرکز کنه : بفرما...در خدمتتم....

_چرا انقدر داغونيد؟؟!!

_يکم سر حال نيستم..خودت رو ناراحت نکن...

همون لحظه تلفنش زنگ زد : بايد برم جايي...ببخشيد باده..مي شه بعدا صحبت کنيم؟؟

ناراحت شدم..به خاطر خودش البته : البته...من هم کار داشتم..فعلا خداحافظ..

عجيب ذهنم مشغول امين بود...برديا هم عصباني بود..به خاطر اين که شماره اي که من داشتم رو کسي جواب نمي داد...و هم ناراحت بود.هي مي رفت توي فکر...

ساعت کاري که تموم شد..گفت که من رو مي رسونه...

_زحمت نکشيد..دو قدم راه خودم مي رم...

_خواهش مي کنم تعارف نکنيد..امين تو اوون گرفتاريش باز 10 دقيقه پيش به من متذکر شد که تا در آپارتمانتون برسونمتون..

_گرفتاري؟؟..چيزيش شده؟؟

_آره..شيرين جون حالش خوب نيست...

يک لحظه چشماي خندون و صورت مهربون شيرين جون اومد جلوي چشمم... : من هفته پيش منزلشون بودم..حالشون خوب بود..

_گويا دو روز پيش براي معاينه روتين رفته بودن دکتر..يه چيزي شبيه به غده تو سينشون تشخيص دادن..امروز رفته بودن تيکه برداري..امين از ديشب پيشش بود..الانم رفته پيش دکترش...

واقعا حالم بد شد...خداي من طفلکي امين... : دو قلوها...؟؟

_خبر ندارن...

_هيچي نيست من مطمئنم...

_منم به امين مي گم....اما خوب..خيلي ترسيدن..البته شيرين جون خودش سر حالتره..پدرش و امين خيلي حالشون بده...

برديا تا دم آپارتمان با هام اومد...رو مبل نشستم..حوصله در آوردن مانتوم رو هم نداشتم...بدجور ذهنم درگير بود...

دعا مي کردم که چيزي نباشه..براي خانواده شاد و دوست داشتني اوونها اين ضربه بدي بود...

فکر نمي کنم هيچ کدومشون تا به حال نبودن يا از دست دادن رو چشيده باشن...

مادر...چه کلمه غريبي..عجيبه که من مادرم رو بسيار کم ياد مي کردم..يعني الان حالش چه طور بود؟؟...سرم رو تکون دادم..تا اوون چهره ها از ذهنم پاک بشن...الان وقتش نبود...

تا حدود ساعت 10 شب تو خونه قدم زدم..چند باري به موبايل امين زنگ زدم که خاموش بود..هر چند اگر برديا دهن لقي نمي کرد..امين به من نمي گفت چي شده...

صداي در آپارتمانش که اومد..پريدم برم ببينم حالش چه طوره..اما دستم رو دستگيره خشک شد...نکنه دوست نداشته باشه من خبردار بشم..

دنده عقب رفتم تو سالن..شايد دوست نداره من تو مسائل خانوادگيش دخالت کنم..

يک ساعتي با خودم درگير بودم...ولي حتي يک آن قيافه خسته صبحش از جلو چشمم کنار نمي رفت...

دلم رو به دريا زدم و رفتم دم خونش...

دستم چند بار به سمت زنگ..رفت و اومد تا زنگ زدم...کمي طول کشيد تا در رو باز کنه...

در که باز شد ..من يه جفت چشم ديدم که ديگه عسلي نبود..قهوه اي بود...صورتش در هم بود و اوون صداي بم خش دار شده بود با تعجب نگاهم کرد : سلام..چيزي شده؟؟

_سلام..مي شه بيام تو...

_اي واي ببخشيد..حواسم نيست..بيا تو...

رفتم تو..در رو بست...بدون تعارف به سمت سالن رفتم...پشت سرم اومد...رو ميز يک عالمه ورق بود و لباس هاش هر کدوم يه طرف بود...

_شيرين جون خوبه؟؟

آهي کشيد و رو مبل نشست : تو از کجا فهميدي؟؟

_يعني نمي خواستيد بهم بگيد...

_بنشين...نمي خواستم ناراحت بشي..

_برديا به هم گفت..حالا حالشون چه طوره...

با انگشتاش شقيقه اش رو فشار داد...صداش بغض نداشت..اما خشش از هر بغضي سوزاننده تر بود : خوبه..روحيه اش خوبه..بايد منتظره جواب آزمايشش باشيم...

_چيزيش نيست من مطمئنم...

_نمي دونم..خيلي هول کردم..بابام که حالش خيلي خرابه..مي ترسم دوباره سکته کنه...من موندم اين وسط...خيلي نگرانم..مامانم همه چيز ماست....

دلم خيلي سوخت...خيلي... : هنوز که چيزي معلوم نيست..چرا از حالا انقدر هول کرديد...

جوابش سکوت بود..سرش رو به پشتي صندلي تکيه داد...

_از صبح چيزي خورديد؟؟

_نمي دونم يادم نميياد...

_اين جوري مي خوايد..مسائل رو حل و فصل کنيد؟؟؟ مي رم چيزي براتون بيارم بخوريد...

_نه..اصلا ميل ندارم..گلوم هم مي سوزه..امروز هي گرم و سرد شدم...

_ديگه بد تر...الان ميرم يه چيزي براتون ميارم...

مقاومتي نکرد...

رفتم توي خونه..چي درست مي کردم براش؟؟

يه فکر بکر داشتم..قديما هر وقت حالم بد مي شد..سميرا براي سر حال آوردنم اين کار رو مي کرد...

تند و تند هر چي داشتم و نداشتم رو خرد کردم و تو تابه ريختم..کمي که پخت گذاشتمش لاي نون تست و ساندوچش کردم..جز سوپ آماده چاره اي نداشتم...

آماده که شد گذاشتم تو سيني..اما اصل کار اين بود که با سس..چشم و ابرو روي ساندويچ ها کشيدم با يه لب خندون..الان انگار..6 تا صورت خندون از تو بشقاب داشتن نگاه مي کردن...اميدوار بودم که بتونه يکم از اوون حال و هوا درش بياره...

سيني رو روي ميز جلوش گذاشتم..

_خيلي زحمت کشيدي...

_نه بابا کاري نکردم..اميدورام خوشتون بياد...

چشمش که به سيني افتاد خنديد : اينا چه بانمکن....

لبخند زدم از اينکه تونسته بودم يکم حال و هواش رو عوض کنم خوشحال شدم ...

_چه قدر هم که خوشمزه است...

_نوش جان...فقط سوپ فراموش نشه...

_چشم..مگه مي شه نخورمش... خودت پس چي؟؟

_من شام خوردم...

اما من تکي چيزي نمي تونم بخورم...

بشقاب سالادش رو برداشتم و تو پيش دستي کمي براي خودم کشيدم و مشغول شدم : بفرماييد اين هم از شام من...

اشاره اي به صورتکهاي خندان کرد :جدي چه جوري اين به ذهنت رسيد..؟؟

_هم خونه ايم..سميرا..هر وقت که حالم بد بود..يا حال و حوصله نداشتم از اينا درست مي کرد..البته زندگي دانشجويي بود هر چي گيرمون ميومد ميذاشتيم تو ساندويچ...

_زندگي دانشجويي ما اين چوري نبود..دوره ليسانس که با خاله برديا و شوهرش زندگي مي کرديم تو لندن...دوره فوق ليسانس خونمون رو جدا کرديم..اما مستخدم داشتيم..که خونه رو تميز مي کرد و غذا مي پخت...دوره دکتري هم من رفتم نيويورک با عمه ام و خانواده اش زندگي کردم...يعني به سبک شما زندگي دانشجويي نداشتم..

_از اوون دانشجو برژوا ها بوديدا...

بلند خنديد : اصطلاح بي نظيري بود...

خنديدم : خوب آره ديگه...اما ما از اوون خونه دانشجوييا داشتيم که وسايلش چند منظوره است.از اونا که کتري هم کتريه هم اتو....از اونايي که هرچي گيرت اومد بخور....از اونا که هر کي زود تر بلند شد..جوراب تميزا رو مي پوشه...

_بايد جالب باشه...

_جالب بود....

..جالب بود اما دردناک هم بود..سختي هم داشت...تنهايي و بي کسي و بي پولي هم داشت ...شب زنده داري هم داشت...

_از صبح دارم فکر مي کنم چيزي حدود 10 سال من با خانواده ام زندگي نکردم..ارزشش رو داشت؟؟...کاش بيشتر مادرم رو ديده بودم....

چه قدر اين آدم وابسته بود..اين خوب بود يا بد؟؟..من که خيلي وقت بود هيچ طنابي به جايي وصلم نمي کرد...

_يه جوري حرف مي زنيد انگار چيزي شده..مطمئن باشيد که حالشون خوب ميشه...اين جوري اگر بشينيد فکر کنيد کم مياريد..و اگر کم بياريد نمي تونيد مبارزه کنيد...

قاشق سوپش رو تو بشقاب گذاشت.. : حق با تو... اما نمي تونم به اين چيزها فکر نکنم...

_جواب آزمايش کي مياد ؟؟؟

_پس فردا...

_خوب..ببينيد فردا روز پر از انتظار سختي براي شما ست..به نظرم نيايد شرکت..ما کارها رو راه مي ندازيم.. براي خوب شدن روحيه تون..خانوادگي بريد جايي...هر چند مطمئنم پس فردا به ماجراهاي اين دو روز مي خنديم..اما بازهم اين طوري کمي انرژي جمع مي کنيد..پس فردا هم که با هم مي ريم جواب آزمايش رو مي گيريم...

نگاهم کرد..پر از تشکر...پر از تحسين..پر از لبخند... : تو هميشه يه راه حل داري نه؟؟

_من هميشه خودم..گاهي به کمک دوستام راه حل انتخاب کردم..

_مي دوني چه قدر حضورت اطمينان بخشه؟؟

سرم رو پايين انداختم..تا گوش هام داغ شده بود...

_اي بابا..من که کاري نکردم..

_مسئله همينه باده..تو خيلي خوب بلدي با کاراي به نظر خودت کوچيک..حساي خوب ايجاد کني...

نگاهم رو ازش گرفتم...ضربان نبضم بالا رفته بود..چي باعث مي شد که ين آدم هر تعريفي که از من مي کرد اين طور دلم رو بلرزونه...ولي يک استرس پنهان هم بهم بده که يا اگر بعضي چيزها رو بفهمه ديگه با اين عسلي هاي براقش نگاهم نکنه..سرم رو تکون دادم..اين روش من براي عوض کردن کانال ذهنم بود...

_دير وقته..من ديگه برم..شما هم بگيريد بخوابيد...

_مرسي از بابت شام...و مرسي از بابت همراهيت....

_اين چه حرفيه...دستم رو دراز کردم تا باهاش دست بدم.. : سعي کنيد حتما بخوابيد..خانوادتون به شما و قدرتتون خيلي احتياج دارن...

دستم رو بين دستاش گرفت : من هم به هم صحبتي تو احتياج داشتم مرسي که اومدي..

دستم رو بالا آورد و بوسه طولاني روش زد...

خداي من..چه حس غريبي بود داغي اوون لبها بر روي دستم...نفسش که پوست دستم خورد..ترسيدم که صداي ضربان قلبم شنيده بشه...اما جسارت يا شايد توان اين که دستم رو بکشم رو هم نداشتم...

خودش در کمال ادب دستم رو رها کرد..چشماش از اوون حالت قهوه اي و خسته در اومده بود..دوباره داشت عسلي مي شد..

يه ندايي از درونم سرم فرياد کشيد..خودت رو جمع کن باده...

پايين موهام رو تو دستم گرفتم..يه کار بي دليل.... : خوب...مرسي..شبتون به خير...

لبخند زد : شب تو هم به خير..

در رو باز کردم و تا حدي که مي تونستم سعي کردم عادي رفتار کنم....بر نگشتم پشت سرم رو نگاه کنم..رفتم تو ..در رو که بستم..چند لحظه بعد..صداي بسته شدن درش اومد...

تمام ديروز رو امين با خانواده اش رفته بودن کرج اين چيزي بود که پاي تلفن خودش به من گفت...

برديا هنوز دنباله اوون شرکت کذايي بود و اوون مرد پشت خط..مسئله اين بود که بر زدن مهندسي که تو پروژه رقيب باشه کار خيلي دور از ذهني نبود..اما مسئله ترس من از چيزهاي ديگه بود...

برديا صبح اومده بود دنبالم و عصر هم برم گردوند...و گفت ميره کرج پيش امين...

نگران مادر امين بودم ..هر چند ته دلم يه جورايي روشن بود...

يه کتاب گرفتم دستم براي خوندن..عجيب بود که وقتي احساس کردم امين تو آپارتمانش نيست..انگار بيشتر احساس تنهايي کردم..پشت دستم رو نوازش کردم....

جمع کن خودت رو باد..چند وقته ديگه بايد برگردي سر خونه زندگيت..برگردي به همون شهر..پيش دوستات..سر کارت...

دلم بد جور براي همه تنگ بود..دلم خيلي اوون بوي قهوه مخلوط با بوي دريا رو مي خواست..اوون شبهاي پر از نور...

دلم براي راه رفتن رو استيج براي لباساي جديد.. تنگ شده بود...

اما عجيب بود..که فکر مي کردم اونجا هم دلم براي اين آپارتمان..اوون شرکت و..خوب..خيلي چيزهاي ديگه تنگ مي شه...

صبح از زير زبون برديا کشيدم که آزمايشگاه کجاست...يه آژانس گرفتم تا برم اونجا..مي تونستم حدس بزنم که امين حال و روز خيلي مناسبي نبايد داشته باشه...

به در آزمايشگاه که رسيدم ساعت 10 بود بايد همين حدود ها مي رسيد...از دور ديدمش که داشت ميومد..با اون قد و بالا و سر وريخت..امکان نداشت که تشخيصش ندي...از کنارم رد شد..يه قدم بيشتر برنداشته بود که انگار که باورش نشه با چشماي گرد برگشت به سمتم... : تو اين جا ..با کي اومدي؟؟...

خنده ام گرفت..جملات رو قاطي کرده بود : با آژانس اومدم..برديا گفت اين جاييد...

_اي بابا..چرا زحمت کشيدي..اين برديا جديدا خيلي دهن لق شده...

_اين حرفها رو ول کنيد بريم سراغ جواب آزمايش...

..يکم حرفش به هم بر خورد..اصلا فکر نمي کردم از حضورم ناراحت بشه...

به قسمت تحويل جواب آزمايش که رسيديم...از قيافه اش معلوم بود که حالش خوب نيست...

پاکت رو که به دستش دادن..هر دو حمله کرديم تا با همون نيمچه سوادمون جواب رو ببينيم...

درش رو که باز کرديم ...با زيبا ترين منفي دنيا مواجه شديم...

از ته دل خوشحال شدم...به امين نگاه کردم که با شادي بي وصفي داشت جواب آزمايش رو دو باره و دوباره نگاه مي کرد..

_خوب خدا روشکر..

اين جمله از دهنم کامل در نيومده بود که احساس کردم تمام ريه پر از اودکلن تلخش شد..توي يه چشم به هم زدن..توي فضاي پهن و گرم گير افتادم..امبن محکم بغلم کرد...جا خوردم..دستام دو طرفم آويزون بود...

چند لحظه که گذشت..به نظر من به اندازه ساعت ها بود..خودم رو تو بغلش جا به جا کردم..انگار تازه متوجه موقعيتمون شد..رهام کرد..

سرم رو پايين انداختم..اصلا انتظار همچين چيزي رو نداشتم...

_من..خيلي..باده؟؟

انگار تازه فهميده بود که چي کار کرده و دنبال جمله اي بود تا ماجرا رو حل و فصل کنه...

اومدم جوابش رو بدم که صداي يه خانوم مسني از پشت سرم اومد..

_خوب پسرم مبارک باشه..

چي مبارک باشه؟؟...سريع چرخيدم پشت...

_ماشالا..دخترم..رفتي براي خودت اسفند دود کن..

اين چي مي گفت؟؟!!!

برگشتم به سمت امين که عين يه پسر بچه خطاکار به زور داشت خنده اش رو نگه مي داشت...

از چشماش شيطنت مي باريد..خواستم چيزي بگم که گفت : مي شه بريم..مامانم و بابام دم مطب دکتر منتظرمن...

و من پر از سئوال..پر از يه حس تازه..پشت سرش راه افتادم..حتي نگفتم مني که فقط قرار بود تو آزمايشگاه همراهيش کنم..چرا حالا مثل جوجه اردک دارم دنبالش مي رم...

از در که بيرون اومديم کنار ماشين ايستاديم...شيرين جون يه لبخند رو لبش بود و پدر امين که صبح رنگ به رو نداشت الان حالش بهتر بود..دکتر اطمينان داده بود که مسئله مهمي نيست فقط يه کيست ساده است که اول با دارو سعي مي کنن از بين ببرنش و اگر نشد با يه جراحي ساده...

شيرين جون : باده عزيز خيلي لطف کردي ما رو تنها نذاشتي...

..اين زن سراسر محبت بود..

_خواهش مي کنم..من اومده بودم صبح آقاي دکتر تنها نباشن..بعد ديگه باهاشون همراه شدم..

شيرين جون صورتم رو بوسيد و پدر امين هم دستم رو فشرد : دخترم....تشريف بيار خونه ما..خيلي خوشحال مي شيم...

_نه ممنونم مزاحم نمي شم..

امين : مامان..شما بريد خونه من باده رو مي رسونم بعد خودم ميام...

سوار ماشين که شديم..امين نفس راحتي کشيد...

_ديديد گفتم چيز خاصي نيست..

_يک عالمه نذر کردم که بايد تک تک ادا کنم...

_بسيار عالي...خدا رو شکر که به خير گذشت..

_خيلي ممنون از همراهيت...

_خواهش مي کنم.... من خودم هم نگران بودم..

_ببين تو مي دوني که ما از ديدينت خوشحال ميشيم...مطمئني که نمي خواستي بياي...

_نه..ميرم خونه....

در طول اين دو روز ..امين اصلا آپارتمانش نيومد..تمام مدت خونه مادرش بود..شرکت هم نميومد..برديا هم سرش خيلي شلوغ بود..خيلي بي منطق شده بودم..خودم اين رو مي دونستم اما به دل خور بودم ..احساس آدم هاي رها شده رو داشتم..

بد عادت شدي باده...درست و منطقي اين رابطه همينه..اون يه کار فرماست و تو يه کارمند....

رو کاناپه چهار زانو نشستم ....

داريم با بهروز و سميرا تو ساحل قدم مي زنيم..ساعت 8..رو چمنا مي شينيم هر کدوممون يه ليوان کاغذي گنده نسکافه دستمونه...رو يه سمت بهروز مي کنم و مي گم..سر جهازيت شدم دکتر...مي خنده..سميرا اما چپ چپ نگاهم مي کنه و ميگه..صد بار بهت گفتم ما از بودن باهات لذت مي بريم.....بهروز با همون مهربوني خاصش..بهم ميگه تو معمار اين رابطه اي..تو هوامو داشتي..تازه خانوم مدل..تو با شهرتت بازم مياي رو چمنا ميشيني پيش ما نسکافه مي خوري...

من از همين راه رفتن ها..از همين نسکافه خوردن ها لذت مي برم..روزانه ده ها پيشنهاد عجيب غريب دريافت مي کنم....يکي از خواننده هاي معروف براي جلب توجهم يه چمدون فرستاده دفتر نارين..درش رو که باز کرديم..تماما گلبرگ هاي گل رز..

لبخند مي زنم..مثل هر زني از اين توجه لطيف پر از حس مي شم..اما ياد قولم يه خودم به سميرا که ميوفتم..پيشنهاد آقاي خواننده براي شام تو لوکس ترين رستوران شهر رو رد مي کنم..شلوار جين و کت چرمم رو مي پوشم..کفش کالج به پا با موهاي بافته..دقيق عين يه دانشجو...با سميرا و شوهرش لب دريا قدم ميزنم...و با خودم تکرار ميکنم که اوون دنياي لوکس و پر زرق و برق...يه شغله..يه منبع در امد و اين شهرت موقتي...هرچند اين شهرت هر روز بيشتر شد..با وجود اينکه من بعدها اين کار رو فقط در شرايط خاص انجام دادم اما 7 سال هميشه از بهترين ها و پول ساز ترين ها بودم....

به قول هاکان همين کناره گيري ها..همين مرموز بودن ها اين شهرت رو بيشتر کرد..هر چند سال 4 اين شهرت...يه اتفاق ..يه کار از سمت من مثل بمب ترکيد و به مدت دو سال و نيم تا سه سال قدم به قدمم توسط خبرنگارا و عکاسا ثبت شد...

بلند شدم و کنار پنجره ايستادم...به تاريکي شب خيره شدم..به صداي بارون...به صداي بلند تلويزيون همسايه طبقه پايين..به بوي پياز داغي که نشانه زندگي بود...

من..با اين همه تلاش..با اين همه دست و پا زدن براي رسيدن...آيا رسيده بودم؟؟...چرا باز احساس مي کردم بين جمعيت رها شدم...

تازه تازه داشتم به حرف سميرا ايمان مياوردم که تا زماني که به کسي تعلق نداشته باشي..در حقيقت به جايي هم تعلق نداري....

جمعه بود و من تو خونه تنها بودم..تصميم گرفتم برم خريد..به قول بوسه پول درماني.. براي خودم راه افتادم به سمت تجريش..من هميشه اين محل رو با بوي خاصش..مغازه هاي رنگ و وارنگش دوست داشتم..هر چند اون جا به خاطر نزديکي به خونه حاجي ريسکش بيشتر بود اما من ترجيح دادم بي خيال بشم...

بعد از اين که با يک عالمه کيسه خريد از پاساژ تنديس بيرون اومدم..ساعت حدود 9 شب بود..به خاطر سرماي هوا و برف ريز کلا کوچه خلوت..تصميم گرفتم برم تا خود ميدون از اوون جا دربست بگيرم...ا انگار اين توهم دست از سرم بر نمي داشت که احساس مي کردم کسي پشت سرمه..قدم هام رو کمي تند کردم که باشنيدن اسمم جا خوردم..ايستادم و پشت سرم رو نگاه کردم..

خداي من هومن...

با فاصله ازم ايستاد : باده..فقط يه دقيقه..وايسا..الان چندين وقته منتظر فرصت حرف زدن باهاتم..يه کم وايسا...

تمام بدنم يخ زد..پس توهم نبوده...کيسه هاي خريدم رو محکم تو دستم گرفتم و سعي کردم تا از قيافه ام ضعفم معلوم نباشه...

پشتم رو کردم تا برم ...دنبالم اومد : باده..خواهش مي کنم..تو نمي دوني من در چه حاليم..نمي دوني چند ساله که در چه حاليم...فقط يه دقيقه فرصت بده...

ايستادم..اين چي مي گفت..؟؟

سعي کردم..صدام رو کنترل کنم تا نلرزه... : ديگه چي از جونم مي خواي؟؟..من که با تو کار نداشتم..الانم ندارم..برو پي کارت...

سرش رو پايين انداخت..هومن و شرم؟؟؟!!!!..عجب پارادوکسي....

_باورم نمي شه ديدمت..باورم نمي شه..

_باورت بشه..حالا هم بدو برو به گوش هر کي مي خواي برسون برام مهم نيست...

_باده..داري اشتباه مي کني...

اشتباه..دلش خوشه اين به خدا...من به دنيا اومدنم اشتباه بوده...

حالم داشت بد مي شد...اوون ماسک خوشگل قدرتم هم داشت ميوفتاد...

از پياده رو به سمت خيابون رفتم.. :دلم نمي خواد ريخت هيچ کدومتون رو ببينم..خصوصا تو...

دستش رو دراز کرد تا بازوم رو بگيره..ترسيدم..خودم رو بي مهابا تو خيابون انداختم ..صداي بوق ممتد يه موتوري اومد و بعد..صداي فرياد کسي...من که پرت شدم وسط خيابون و يه درد خيلي شديد تو ناحيه کمرم...

دلم مي خواست کله اش رو بکنم...دقيقا چه کسي رو نمي دونم....هومن رو که اصلا نفهميدم کجا غيب شد؟؟..دکتر رو که انگار که مرض داشت هر جايي رو که مي گفتم درد داره بيشتر فشار ميداد؟؟..پليس رو که ايستاده بود رو به رو م سئوال مي کرد و بعد ياد داشت بر مي داشت و ته خودکارش رو موقع توضيحم مي زاشت تو دهنش...کاري که بيشتر از هر چيزي حالم رو بهم مي زد؟؟..خودم رو که چرا تو اين موقعيت بودم؟؟؟...يا اين موتور سوار با شلوار شيش جيب و موهاي پشت کفتري که التماس مي کرد رضايت بدم؟؟

پرستار تو سرمم يه آمپول زد.. : اين يه مسکن قويه کمي دردت رو مي ندازه...شانس آوردي مشکل خاصي نداري...

_ممنونم...

سرم رو ؛ روي بالش گذاشتم...سرم داشت مي ترکيد..کمرم هم تير مي کشيد...

خوب باده خانوم..باز هم خودتي و خودت...پوزخندي زدم...من مشهور..من خانوم مهندس..من اين همه ادعا...من تنها و بي کس..من مادري ندارم تا توسر زنان بياد تو اتاق تا ببينه گل دخترش چه طوره..نه يه پدر که يقه موتوري رو بچسبه...نه برادري که براي يدونه خواهرش نگران باشه...

نه حتي يه عشق که با چشماي نگران نگاهم کنه....

اگه استانبول بودم لا اقل سميرا بود...خوب که چي..اونم..همسر کس ديگه اي...مادر يه فرشته کوچولو بود...

هومن..عجيبب بود که اين دريده گستاخ..چه قدر پر از شرم بود امشب...هر چند مثل هميشه تو زرد بودنش رو نشون داد...واينساد ببينه مردم يا زنده ام...

دلم به حال خودم سوخت..چه قدر تنها و بي کس شده بودم که انتظار توجه و محبت از يکي از بزرگترين دشمن هام داشتم...

دکتر گفته بود بايد منتظر عکس سرم باشيم..بعد رضايت بدم..اون آقاي پليس هم فکر کنم هنوز پشت در بودم..

يادم ميوفته وقتي مي خواست اسمم رو ياد داشت کنه با چه قيافه با مزه اي پرسيده بود اورهون رو با کدوم ه مي نويسن....انگار تمام مشکل ما همين بود..

آخ..کمرم.....

نيمه چرت بودم..بين خواب و بيداري...

دکتر اومد داخل اتاق : خوب..خانوم ..خوشبختانه هيچ مشکلي نيست...براي اين که مطمئن باشيد اگر دوست داشته باشيد مي تونيد امشب رو اين جا بمونيد اگر هم که نه..مي تونيد بريد خونتون...هر چند که بهتر با خانوادتون هم تماس بگيريد...

خانواده..اين دکتر هم دلش خوش بود..اصلا اين چند وقته..همه دلشون خوش بود...

_من مقيم ايران نيستم..اين جا هم کسي رو ندارم..براي کاري اومدم...يعني تنهام...

اخماش يکم رفت تو هم : به هر حال بايد يه چند روزي استراحت کنيد..کف دستتون دو تا بخيه خورده..کمرتون هم کوفته است...

_خونه کارگر دارم....مي گم چند روز بمونه....فقط خواهش مي کنم به اوون آقاي پليس هم بگيد..بياد..برگه هارو هم بياره..مي خوام رضايت بدم...

توآژانس نيمه دراز کش نشستم...چند لحظه پيش رضايت دادم که اگر مردم شکايتي ندارم....چون دکتر عزيز نمي خواست مرخصم کنه...خوب رضايت دادم و قسم خوردم که من کسي رو ندارم تا بياد خفت بيمارستان رو بچسبه...

حقيقتا امشب بيشتر از هر زماني دلم به حال خودم سوخت...

به ساختمون که رسيديم..سرايدار با تعجب به من خيره شد که با مانتوي داغون..رنگ پريده ساعت 1 صبح از آژانس پياده شدم... دويد جلو و قتي ديد نمي تونم پياده شم..کمکم کرد ..پيرمرد نازنيني بود...

_خدا بد نده خانوم مهندس...چي شده؟؟؟

من که هنوز تو توهم و داغوني مسکن ها بودم.. : تصادف کردم..خواهشا کمک کنيد تا دم آسانسور برم...

_آقاي دکتر..در به در دنبالتون بودن..بيشتر از ده بار زنگ زدن...چهار بار اومدن اين جا..هي رفتن و اومدن..بهشون يه زنگ بزنيد...فکر کنم دوباره رفتن بيرون..

اصلا حوصله نداشتم...کاملا بي منطق از دستش عصباني بودم...انگار اين بي کسي من به اوون ربط داشت..به آسانسور که رسيديم..ترجيح دادم خودم تنها بالا برم..انگار اين طور زجر دادن خودم يکم از اوون حس خراب داخلم کم مي کرد...

به طبقه خودم که رسيدم...کليد رو تو در انداختم..تعجب کردم..در رو من قفل کرده بودم و مطمئنم که همه چراغ ها رو خاموش کرده بودم...اما آباژور هال روشن بود...به سمت سالن زفتم..کمرم تير مي کشيد...وارد سالن که شدم..يه صدايي از پشت سر اومد که باعث شد نيم متر بپرم هوا...

_کجا بودي؟؟!!!!

خداي من امين بود...که از تو اتاق به سمتم ميومد...تو تاريکي تنها چيزي که مي ديدم برق عجيب خشم چشماش بود...

با صداي وحشتناکي : با توام...کجا بودي؟؟؟

من انقدر درد داشتم و تعجب زده بودم که سکوت کردم...اين چه طوري اومده بود تو؟؟!!!

سکوتم رو که ديد بيشتر عصباني شد...دست انداخت و چراغ هال رو روشن کرد چشمش که بهم افتاد...به سمتم دويد : چرا اين شکلي شدي؟؟؟!!

_....

_با تو ام باده....چي شده؟؟!!!

داد مي زد ومن..انگار که لج کرده باشم..دهنم اصلا باز نمي شد تا بتونم جواب بدم...کمرم داشت دو نصف مي شد...سعي کردم تا خودم رو به اولين مبل برسونم..بيشتر از جسمم رو حم خسته بود...

ايستاده بود ...تو چشماش عصبانيت و نگراني با هم بود..رو مبل خودم رو ول کردم... آخم در اومد...

_باده..مي گي چي شده..يا مي خواي ديوونه ام کني...

_هيچي نشده...

_هيچي نشده...داغوني...کار کدوم بي همه چيزيه..

عقب رفتم...

_چيزي نيست....تصادف کردم...يه موتوري زد بهم...تا الانم بيمارستان بودم...

_چييييييييييييييييييييي/؟؟؟!!

نگران شد؟؟؟..مردمک چشمش لرزيد؟؟؟..يا من دارم تمام نداشته هام رو ميبينم؟؟..

با دوقدم بلند خودش رو بهم رسوند ..شروع کرد به بررسي کردنم...

باند دستم رو که ديد..اخماش بيشتر رفت تو هم... : چه طور اين اتفاق افتاد ؟؟

_رفته بودم خريد يه موتوري بهم زد...

_همين؟؟!!!

_خوب بله همين....

عصباني شد...

دستاش رو بين موهاش برد..بعد مشت کرد و گذاشت جلوي دهنش : اين همه اتفاق برات ميوفته بعد من احمق نبايد خبر داشته باشم...چي به تو بگم آخه...چي بگم...

عصباني بود در حد مرگ..قرمز بود..رنگ گلاي قالي... 

_من خوبم..فقط يکم بدنم کوفته است همين...الا نم فقط بايد استراحت کنم...

_ چرا به من خبر ندادي؟؟..چرا از اوون خراب شده يه زنگ به ما نزدن...

متنفر بودم از اين سئوال و جواب..منگ بودم..درد داشتم...به خاطر دو روز بي خبري از دستش عصباني بودم...

_گفتم من کسي رو ندارم...يه کار مند موقتيم...

وا رفت...

_مگه غير از اينه؟؟!!!

احساس کردم داره منفجر ميشه : تقصير تو نيست..تقصير من احمق...تقصير منه...

_هيچ کس مقصر نيست...تقصير خودمه..ببخشيد که نگران شديد..شبتون به خير..من هم برم بخوابم...

خواستم بلند شم که با خشونت دستش رو رو شونه ام گذاشت و مانع بلند شدنم شد...از چشماش آتيش مي باريد..

آخم در اومد... : چي کار مي کنيد آقاي دکتر...بذاريد برم بخوابم..شما هم بريد به کار و زندگيتون برسيد...

بدون اينکه نگاهم کنه..به سمت اتاقم رفت..صداي در کمدم رو هم شنيدم..اما بي حال تر از اوون بودم که بتونم ببينم داره چي کار مي کنه...

چند لحظه لباسامو که گلوله تو دستش بود تو ساک ورزشيم ريخت..

_چي کار داري مي کني؟

جوابم رو نداد....

_با توام...با لباسام چي کار داري.؟؟؟

_پاشو راه بيفت...

چي داشت مي گفت اين...

_کجا؟؟!!!

_خونه ما...

_چي؟؟!!!!...اصلا وقت خوبي رو براي شوخي انتخاب نکردي....

با قيافه شاکيش نگاه کرد : من شوخي ندارم...

دست انداخت زير بازوم ...بازوم رو کشيدم..

_باده...ديوونه ام نکن...پاشو...وگرنه...به زور مي برمت....

_من خودم از پس مشکلم بر ميام..

داد زد : مي خواي بگي بي مسئوليتم؟؟...مي خواي بگي انقدر آدم حسابم نکردي تا منو کسي حساب کني؟؟

من هم داد زدم..خيلي فشار روم بود : مي خوام بگم...داري بيشتر از اوون چيزي که بايد براي کار مندت وقت و انرژي مي ذاري...

_نه...مثل اين که اين طوري نمي شه...تو مياي خونه ما...

_چرا اون وقت ؟؟!!

_چون من مي گم...چون بايد بفهمم اين کارمند چه طور رفته تو ذهنت...

_تو ذهن من چيزي به غير از حقيقت نيست....

عصباني تر شد..چونه ام رو گرفت و صاف تو چشمام زل زد : حقيقت مي دوني چيه؟!!...حقيقت اينه که من خاک بر سر..نتونستم ازت مراقبت کنم....الانم اگه نمي خواي تو همسايه ها بي آبرويي راه بيوفته خوت بلند شو..وگر نه ميندازمت رو کولم و مي برمت...

جا خوردم هم از عصبانيتش هم از جمله آخرش...کمرم تير کشيد..دستم رو گذاشتم روش...صورتم رو جمع کردم از آه و ناله خوشم نمي يومد..به شدت هم خوابم ميومد....

صداش نگران شد و دستش که رو چونه ام بود لرزيد...: چي شد؟؟..درد داري..پاشو ببرمت دکتر...اصلا اون بيمارستان چرا تو رو مرخص کرد؟؟!!!

اعصابم خط خطي بود : خودم رضايت دادم..چيزيم نبود...رضايت دادم که اگر مردم ..کسي نيست که ناراحت بشه...

دستش شل شد... افتاد...چي داشت تو چشمام مي ديد که اين جور نگرانيش داشت بيشتر مي شد نمي دونم...

_الانم..فقط به استراحت احتياج دارم...دوست ندارم مزاحم خانواده ات بشم...نه تو اين وضعيت...نه با اين سر و وضع نه اين ساعت...

داشتم زيادي انرژي مصرف مي کردم....سعي کردم بلند شم...

_کجا؟؟

_مي خوام برم بخوابم....

کمکم کرد بلند شم..رو پام که ايستادم چشمام سياهي رفت..يکم تعادلم به هم خورد..هول دستش رو زير بازوم انداخت...

با دست اشاره کردم که خوبم...و به سمت اتاق راه افتادم..پا به پام تا اتاق اومد...سعي کردم دکمه هاي مانتوم رو باز کنم نمي تونستم..دستم رو کنار زد و خودش دکمه هام رو باز کرد...

_مي شه از تو کشو يه بلوز شلوار راحت بهم بدي...

_آخه چرا لج مي کني..بيا بريم خونه ما..اونجا دو قلو ها هستن..مامانم هست..يه عالمه آدم هست..

اين رو گفت و از تو کشو بلوز شلوار ساتن قرمزم رو در آورد...

_لج نمي کنم....من با روتين هميشه ام دارم زندگي مي کنم....لطفا برو بيرون مي خوام لباس عوض کنم...

_ببين من حتي نمي تونم کمکت کنم لباست رو عوض کني..به همين خاطر...

_من مي تونم کار خودم رو انجام بدم...

سرش رو تکون داد و از اتاق بيرون رفت...با ضرب و زور و درد لباسم رو عوض کردم و رفتم تو تخت...

تقه اي به در زد و اومد تو... : حالت چه طوره؟؟

صداش پر از نگراني..پر از دلخوري..پر از سئوال بود....

جواب ندادم..تو هپروت بودم...

کنارم نشست : خوابيدي؟؟

_....

_آخه دختر تو چته؟؟....چي باعث شده فکر کني بايد هميشه مسائلت رو خودت حل کني..؟؟

...صداش هي دور تر و دورتر مي شد....

سرم يکم منگ بود..چشمام مي سوخت با سرو صدايي که از آشپز خونه ميومد بيدار شدم..خواستم به پهلو بچرخم که کمرم درد گرفت...با هزار ضرب و زور رفتم تا ببينم چه خبره...به سالن که رسيدم ديدم دوقلوها تو آشپز خونه ان تا کمر خم شدن رو قابلمه سر گاز...و انگار که دارن اتم مي شکافن...

سلام کردم...هر دوشون پريدن بالا ...

_ترسونديمون که...

_قصدم اين نبود..شما اين جا چي کار مي کنيد ؟؟؟

_تو بگو..اين جا چي کار مي کني تو بايد الان تو تختت باشي....

آتنا با دست محکم زد پس سر تينا : تقصير تو احمق از بس سرو صدا کردي بي چاره نتونست بخوابه..مثلا اومديم پرستاري...

تينا با يه نگاه مظلوم نگاه کرد : آره باده؟؟...تقصيره منه؟؟

لبخند زدم : نه ديگه کم کم بايد بيدار مي شدم..نگفتيد کي اومديد؟؟

تينا : صبحي امين زنگ زد..گفت جريان چيه..ما خيلي ترسيديم..بعد ما هي التماس کرديم بيايم پيشت رضايت داد..ولي قول داديم شلوغ نکنيم تا بتوني بخوابي ولي گويا نشد...

رو صندلي آشپز خونه نشستم...و يه نگاه به اطراف کردم..يه بالش و پتو رو کاناپه بود..يعني شب رو اين جا خوابيده؟؟...رو کاناپه ؟؟؟..با اوون قد هيکل چه طوري اونجا جا شده؟؟

_مامان صبح کلاس داشت نتونست بياد پيشت اما عصري مياد..ما هم برات سوپ آورديم از خونه..

آتنا : هي به اين مامان مي گم...باده که سرما نخورده سوپ بخوره..مي گه ماهيچه است براش خوبه..اما باده بيا بپيچونيم..همبرگر بخوريم...

خنديدم..از ته دل..اين دو تا رو دوست داشتم..چه قدر بعدها دلتنگشون خواهم شد...

تينا يه ليوان شير جلوم گذاشت : شنيدم بد شانسي که با موتوري تصادف کردي...

_آره والا يه پشت کفتري هم بود..

_يه بنزي..يه لامبرگيني چيزي..چي مي شد..تو اين رفت و آمدها شايد بخت ما هم باز مي شد...

_مگه خودم چلاق بودم...سه سوت تورش مي کردم...

_لازم نکرده باده خانوم...براي تو بهتراش هست...

...اين چرا يه هو انقدر جدي شد....

_شوخي کردم..چرا يهو غيرتي شدي...من تو خيابون دنباله کيس نيستم..

تينا : باده جونم..امين قرصات رو گفته بديم بخوري...گويا يه بخشي شو صبح بيدارت کرده خوردي..ولي يه پماد بوده که وقتشم گذشته ولي از اوون جايي که خان داداشه ما نجيبه..نمي تونسته برات بزنه سپرده ما برات بزنيم...

...قرصام رو داده بود؟؟...من اصلا يادم نمي يومد...ساعت رو نگاه کردم حدود 12 بود...

دخترا کمک کردن پماد رو زدن..تو اين ميون بلوزم رو بالا زده بودن ..شوخي مي کردن و به فرشته هاي رو کتفم تيکه مي نداختن...يک ساعت بعد هم کمک کردن تا دم حموم رفتم..دوش که گرفتم يکم سبک شدم..يه بلوز و شلوارک راحت پوشيدم....و تينا موهام رو سشوار کشيد : حلا ماه شدي بانو...

طرفاي ساعت 2 بود تو تخت دراز کشيده بودم و داشتم استراحت مي کردم که امين اومد...تقه اي به در زد و آروم اومد تو : خوابي؟؟

_نه..بفرماييد دارم کتاب مي خونم....

_دخترا گفتن هنوز غذا نخوردي..هم سوپ هست هم از خونه برات غذا آوردم..

_چرا زحمت کشيدي آخه...

_زحمتي نيست..وقتي مي گم بريم خونه ما بابت همين چيزاست..صبح حالت بد بود..يه جورايي داشتي هذيون مي گفتي..بهت آرام بخش دادم...پمادت موند نمي تونستم برات بزنم....

_شرمندتون شدم...

_اينا رو نگفتم که اين جواب رو بدي..دخترا تا حالت بهتر بشه ميان بهت سر مي زنن منم که اين جا در خدمتتم...

خواستم جواب بدم که با دست اشاره کرد که ادامه ندم..صندلي ميز آرايش رو گذاشت کنار تخت و نشست...

نگاهش کردم...خسته بود...از خودم خجالت کشيدم که بار زندگيم رو با خودم به زندگي آرومشون آوردم...سرم رو پايين انداختم...

صداي آرامش بخشش اومد : باده...نمي دونم تو ذهنت چي ميگذره..چرا زندگي برات انقدر سخته..چرا سختش مي کني...صبح داروهات رو که خواستم از کيفت در بيارم..نسخه ات رو ديدم..رفتم بيمارستاني که برده بودنت..مي خواستم از حالت مطمئن شم..بماند که اوون دکترت چه قدر بهم تيکه انداخت که ديشب کجا بودم؟....بهم گفت موتوريه به علاوه چند تا شاهد گفتن تو از دست يه مرد فرار مي کردي که افتادي جلو موتور..حالا اين جام تا بشنوم درست جريان چي بوده...

آب دهنم رو قورت دادم...اين چرا انقدر پليس بازي در آورده بود..بايد يه جور جمعش مي کردم...

_خوب يه مزاحم بود....براي هر کسي پيش مياد...

ابروش رفت هوا..داشت به زور خودش رو کنترل مي کرد : براي هرکسي پيش مياد درست..ولي تو چرا تنها رفتي؟؟

_چي کار مي کردم..يکي رو استخدام مي کردم با هام بياد خريد؟؟

_به من زنگ مي زدي باهات ميومدم...

پوزخندي زدم که ديد: من کوتاهي کردم..دو روز سرم به مامانم و کار شرکت گرم شد..ولي دورا دور هوات رو داشتم..هر چند اوون برديا قرار بود باشه که باز معلوم نيست..داره چه خاکي تو سر خودش مي کنه..

_کوتاه بيايد..شما وظيفه نداريد..من سالهاست تنهام...دوستاني داشتم..اما 9 ساله که دارم خودم زندگي مي کنم..من تو مملکت خودم از هر جاي ديگه دنيا غريب ترم...متنفرم از اين که اطرافيانم دائم به خاطرم تو زحمتن..تا کوتاهي هاي ديگران و سرنوشت من رو جبران کنن...

_گوش کن باده..من 35 سالمه..واينسادم که تو برام بگي چي وظيفمه چي نيست...الانم نقل اين حرفا نيست..نقل اينه که تو به پليس گفتي چند وقت بوده که احساس مي کردي کسي تعقيبت مي کنه..

...عجب غلطي کردم..تو اوون هول و ولاي درد اين چرا از دهنم پريده؟؟...

_نشين فکر کن..که چه جوري ماجرا رو جمع کني..من پليس نيستم که باور کنم صورت اوون مرتيکه مزاحم رو نشناختي...پس درست درمون بگو ماجرا از چه قراره..چون مي رم..دوربينهاي اوون مغازه ها رو چک مي کنم..مطمئنا مي بينم که کي بوده..قدرت و نفوذش رو هم دارم که پيداش کنم...يه بار هم بهت گفتم اگه بفهمم چيز ديگه اي بوده آروم جلوت نمي شينم...

با هوش بود شديد..تيز بين بود اساسي...و من مونده بودم بين زمين و هوا..براي من بازي دو سر باخت بود..چه مي گفتم چه نمي گفتم...

منتظر زل زده بود بهم..پاهاش رو تکون مي داد و من دنباله يه جمله بندي بودم که نه سيخ بسوزه نه کباب...

_خوب؟؟!!!

پيشونيم رو خاروندم : من عادت ندارم بشينم چيزي رو براي کسي تعريف کنم..اگر هم کسي چيزي از من مي دونه دليلش اينه که تو اون مرحله از زندگيم پا به پام بوده....يعني هرکسي از من در حد اون مقطعي که همراهم بوده مي دونه...زندگي من شامل مضارع است...ماضي فقط يه خاطره است...الان اين آدم..اين برخورد هم ماضيه...

داشت نگاهم مي کرد..سعي داشت از اين سخنراني فوق ادبي من يه جمله قابل ،پيدا کنه نمي شد اينو از چشماش مي خوندم..

تک سرفه اي کرد و دست به سينه به پشتي صندلي تکيه داد : خوب ..پس لازم شد خودم برم سراغ دوربينا...

_....

بلند شد....

_نه..بشينيد...چرا مي خوايد خودتون رو درگير کاراي من بکنيد ؟؟

دست به سينه و دلخور نگاهم کرد : الان وقت جواب به اين سئوال نيست...

_بنشينيد خواهش مي کنم ازتون...

نشست.. : باده..اول اينکه نمي دونم چرا موقع اضطراري من يه نفرم..تو حالت عادي مي شم دو نفر... بعد هم سخت نکن کار رو..

نفس عميقي کشيدم : اوني که تو خيابون بود...يه آشناي قديمي بود...تو دوره نو جواني و کودکي خاطره زياد خوبي ازش نداشتم...هر چند مستقيم مقصر خيلي چيزا نبود..اما غير مستقيم تو خيلي از اتفاقاي زندگي من مقصر بود..

از وقتي که من رو براي بار اول ديده همش مي خواد يه چيزي بگه..من اما دوست ندارم بشنوم...برام جالب نيست..هيچ چيزي مربوط به اون دوران برام جالب نيست...

_و اوون آدم کيه؟؟!!..چرا به خودش جرات مي ده که تو رو تعقيب کنه؟؟؟...

پوزخندي زدم..اوون خيلي جرات ها هميشه به خودش داده...

_باده...يه چيزي ازت مي پرسم...هر چند مطمئنم ولي مي خوام تو هم تاييد کني...اين آدم هومنه درسته..

قلبم ريخت...مطمئن بودم رنگم هم پريده...

_با تو ام درسته؟؟...

سرم رو پايين انداختم ....کلافه بودم...

بلند شد , عصباني بود... از نفس کشيدنش معلوم بود..خواستم بلند شم که تا به خودم با اوون کمر ناقص بجنبم و به سالن برسم...در رو مححکم پشتش بست...

آتنا و تينا هاج و واج تو سالن ايستاده بودن...

آتنا : اين چش بود باده؟؟!!

جوابي نداشتم...اصلا کجا رفت رو هم نمي دونستم...چرا اين طوري کرد رو هم نمي دونستم....

اه لعنت به همه چي....

دوقلوها بي حوصلگيم رو به حساب درد گذاشتن...به زور چند قاشق غذا خوردم و با همراهيشون که خيلي هم با مزه بود رفتم توي تخت..از رفتن امين 2 ساعت مي گذشت و من نمي دونستم چرا انقدر اضطراب دارم...

از گوشاي حاجي آتيش بيرون مي زنه..از دم حوض حياط با کمر بندش دنبالم کرده...و من با اوون دمپايي ابري هاي قرمزم دويدم و چپيدم تو زير زمين...از اين جاي تاريک و نمور متنفرم...برام مثل شکنجه گاهه...با لگد به در زير زمين مي زنه..مامانو ساره به پاش افتادن و گريه مي کنن..از ضربات کمر بند حاجي اونا هم نصيب مي برن...

_بيا بيرون ببينم ..تو ..تو اوون دانشگاه چه غلطي مي کني...؟؟!!!..اصلا تو واقعا چي مي خوني؟؟!!...بيا بيرون بهت مي گم....

دست و پام مي لرزه..گريه مي کنم..التماس مي کنم..اما نه به خاطر کتک...پوست کلفت تر از اين حرفام..ترسم از اينه که نذاره درس بخونم..که مهندس شم ..که عاقبتم بشه عين مامانم....همراه رختخواب..با يه عالمه تحقير..يه عالمه طلا...

ديروز از دانشگاه که بيرون اومدم...عماد مثل هميشه..خجالت زده و مودب يه شاخه گل به سمتم دراز کرد...مهسا خندان به پهلوم زد و از کنارمون رفت...ازم پرسيد اردوي شوش دانشگاه رو مي رم يا نه....

اوون لحظه احساس کردم که يه جفت چشم سبز داررن نگاهم مي کنن..اما باور نکرده بودم....

کار خودش رو کرد حروم زاده....جاسوس بدبخت....

کلافه سرم رو بين دو تا دستم فشار دادم....مرد..تو زندگي من تا به حال مرد بوده؟؟....به جز نقش مکمل هاي زندگيم ..نه...هيچ قت اين جماعت ذکور مردونه با من بازي نکردن...

صداي زنگ در اومد..يه صداي بم..دو تا صداي شيطون....دو قلو ها يي که از اتاق بغل مانتو شون رو برداشتن..به چه هوايي نمي دونم اما بي خداحافظي رفتن...صداي در اومد...

امين لاي در رو باز کرد : خوابي؟؟

_نه...

اومد تو..قيافه اش متفکر تر و اخمو تر بود : بايد حرف بزنيم...

_ميشنوم...

_يه نفر پايين هست که اومده تا باهات حرف بزنه...

ضربان قلبم رفت بالا ..چي مي گفت اين؟؟

_منظورت چيه؟؟

_من باهاش حرف زدم..به خاطر خودت...به خاطر خيلي چيزا بذار بياد بالا...

عصبا ني شدم....به چه اجازه اي..به چه حقي...اين کا رو کرده بود...براق شدم تو صورتش....

_مي دونم چي مي خواي بگي...

_که مي دوني...واقعيت اينه که تو...هيچي نمي دوني... و تو در کاري که هيچي ازش نمي دوني دخالت کردي آقاي دکتر..

_بله ..نمي دونم..هومن هم چيز خاصي بهم نگفت..نر فته بودم سراغش که حرف بزنم.اما من رو قانع کرد که باهات حرف بزنه...

شروع کرم پوست لبم رو کندن : مگه شما بايد قانع مي شدي؟؟!!

اومد سمتم : باده...مي دونم الان دلت نمي خواد حتي ريختم رو ببيني ..مي دونم دلت نمي خواست باهاش حرف بزني..اما بذار اين تعقيب و گريز تموم بشه....

_يه چيزايي بهت گفته نه؟؟!!...امکان نداره نگفته باشه...

_حا لا به فرض که گفته باشه...چه فرقي مي کنه...

خنده عصبي کردم... : براي من فرق مي کنه....

...دلم مي خواست بزنم يه چيزي رو خرد کنم...بدون اينکه بزاره ادامه بدم...با گوشيش يه تماس گرفت...نيم دقيقه بعد هم صداي پاي خيلي آشنا ولي خيلي دوري تا دم اتاقم اومد...

دستش رفت به سمت دستگيره در..مي خواست بازش کنه...اگر کارد مي زدي خونم در نميومد...

_اقاي دکتر...

برگشت و نگاهم کرد...

_من به حرمت خيلي چيزا..به حرمت اين که اين جا خونه شماست..به حرمت تمام کمک هاتون ...ترجيحم سکوته...شما هيچي نمي دونيد...

_نبايد از هرچيزي که هست فرار کني..

_به همين خاطر که مي گم هيچي نمي دونيد....من تمام عمرم مبارزه کردم...با زهم اين کار رو مي کنم...شما اجازه نداشتيد دخالت کنيد...من اومده بودم..يه کاري رو که بهم محول شده بود انجام بدم و برم..من نه براي مرور خاطرات..نه براي بازگشت به چيزي اين جام...من يه آدم موقتيم...

سرش رو پايين انداخت....نا راحت شد؟؟..پيش خودم اعتراف کردم که اصلا برام مهم نيست...چون مطمئنم من بسيار بيشتر نا راحت بودم...

_خيلي چيزا فرق کرده باده...خيلي چيزا طبق نقشه ما ها پيش نمي ره...براي يک بار هم که شده به يکي غير از خودت اعتماد کن....

اين حرف رو زد و از در بيرون رفت....

تقه اي به در خورد...نگاهي به خودم انداختم..لباسم براي اوون جماعت مناسب نبود...

_يه لحظه صبر کنيد...

يه شلوار در آوردم و رو همون شلوارک پوشيدم....حدس اين که کي پشت در سخت نبود....ضربان قلبم بالا بود و احساس مي کردم نفسم تنگه..

به ميز توالت تکيه دادم و دست به سينه ايستادم..يه نفس عميق کشيدم.. :بيا تو..

هومن..گرفته و سر به زير اومد تو....

پوزخندي زدم..اين عجيب..نجيب شده بود...بازي جديد بود مطمئنا....

سلام کرد..جواب ندادم...جاي اين نبود تا اداي آدم هاي مودب رو براي هم در بياريم..خيلي بيشتر از اين حرفها از هم مي دونستيم....

سکوتم رو که ديد..لبه تخت نشست...دستش رو رو زانوش مشت کرد...پاهاش رو عصبي تکون مي داد...

_باده..من بابت ديشب متاسفم...

_تو بايد بابت خيلي چيزا متاسف باشي...از تو بيش از اين ها به من رسيده...

سرش ديگه داشت به زانوش مي رسيد : من ديشب تا زماني که اطمينان کردم خوبي تو بيمارستان بودم..اما وقت مناسبي نبود براي جلو اومدن...

_با تعقيب کردنه من وقت مناسب مي خواستي پيدا کني؟؟...تو اين جور چيزها هم حاليته؟؟؟

_باده..تو حق داري...هر چي بگي..هر چي بخواي..بيا بزن تو گوشم...دارم از عذاب وجدان مي ميرم...

بلند خنديدم..خنده عصبي : منو نخندون ته تغاريه حاج کاشف..نو چه سبحان...تو رو چه به وجدان آخه...

از ميز توالت فاصله گرفتم و رفتم خم شدم سمتش... : خوب من و نگاه کن...ببين چي يادت مي ياد...ببين من کيم....

_دارم آب مي شم باده..دارم مي ميرم....از وقتي رفتي هيچ چيز درست نيست..مادرت...

قلبم ريخت ...دستم رو ؛ رو گلوم گذاشتم....

_از وقتي رفتي کارش اشک و آهه....

انگار يه آب يخ ريختن رو آتيش قلبم..پس زنده بود..

دستم رو آوردم بالا... : من نمي دونم تو چرا اومدي اينجا؟؟..چي مي خواي؟؟..دنبال چي هستي رو هم نمي دونم...به دکتر چي گفتي هم برام مهم نيست..اما نمي خوام حتي يک کلمه از اعضاي اوون خانواده بشنوم...هيچ کدومشون...

_من قصدم فقط سبک کردنه خودمه..من به هيچ کس نگفتم ديدمت...

_ازت بعيده..من آب مي خوردم به سمع و نظر دوستان مي رسيد....

_من جز شرمندگي چيزي ندارم...بچه بودم...

دادم در اومد : بچه؟؟!!!!..هومن من رو نخندون..چه بچه اي..من که رفتم تو و اوون رئيست 26 سالتون بود...چه بچه اي آخه...

با دست محکم به سينه ام زدم... : من بچه بودم..هومن...من...من آرزو داشتم...من کتک خوردم...من در به در شدم... من از بوي مادرم محروم شدم....لعنت به تو..لعنت به سبحان..لعنت به همتون....

سرش رو با دستاش گرفت..بغض داشت از لرزشه صداش معلوم بود : من عاشق بودم...احمق بودم...فکر مي کردم اگه پاچه خواري سبحان رو بکنم يا حاجي رو ساره رو بهم مي دن...سبحان ديوونت بود...از همون لحظه که ديدتت...

پريدم وسط حرفش : اسم اوون حيوون رو نيار...کودکيم..نو جوونيم حرومش شد...هنوز هم که هنوزه خواب اوون روزها رو مي بينم...کابوسمه..مي دوني تا کي قرص مصرف کردم...

جالب بود..نه بغض مي کردم..نه اشک مي ريختم...پر از کينه بودم...پر از نفرت..آتش فشانه من خيلي وقت بود دود مي کرد..هومن ..بودنش...شروع گدازه ها شد...

_من به خدا...

_چي مي خواي بگي بي تقصيري؟؟..من و نخندون هومن...تو شاهد شکنجه هاي روحي و جسمي من بودي...چند بار خود تو ...من رو گير انداختي..حبسم کردي تو زير زمين....به خاطر....

نفس نفس مي زدم...اوون زير زمين لعنتي..سبحان خندان...دستي که بدنم رو لمس کي کنه...تغيير نفس کشيدن هاش....با مشت به پيشونيم کوبيدم..بلکه بره اوون چشماي هرز...

اشک مي ريخت..هومن و اشک؟؟!!!!

_باده..من وقتي اوون غلط رو کردم 15 سالم بود..اووج نو جووني...دوستم عاشق شده بود..

_خفه شو..خفه شو هومن..دوست تو مريض بود..عاشق يه بچه 8 ساله شده بود..دوست کثيف تو يه پدو فيليک بود..مي فهمي؟؟؟!!!

_من اون روزا اين چيزا حاليم نبود..

_درسته..من آخه خيلي چيزا حاليم بود...من تا 12 سالگيم تو موش و گربه بازي با تو سبحان گذشت..نمي دونستم اوون لمس ها...اوون نگا ه ها...

داشتم بالا مياوردم..يه مايع غليظ تا دهنم اومد..بدنم يخ کرده بود...داشتم مي لرزيدم...

_من..نمي دونم...چي بگم..

_راجع به چي؟؟...وقتي رفتي به حاجي گفتي من رو با پسر ديدي..وقتي رفتي آمار دادي که من مهندسي معماري مي خونم هم بچه بودي؟؟!!..آره....حرف بزن لعنتي...

_من فکر مي کردم..اين طوري حاجي مجبورت مي کنه زن سبحان شي...من مي ديدم چه طور شب و روزش تويي....

تو که رفتي داغون شد..هنوز هم داغونه...

_خوب...دست مزدت رو گرفتي؟؟؟...دست مزد در به در کردن منو...

_تو که رفتي حاجي ترسيد...ساره رو داد بهم....

فشارم به صفر رسيد.... رفتم سمتش...يقه اش رو محکم چسبيدم.... : ساره ...بي چاره...خيلي آشغالي هومن...جاسوسي تو چند تا قرباني داشت...من...محسن...ساره...

اشک هاش سرا زير بود : ساره تا دو ماه اول زندگيمون نگاهم هم نمي کرد..ازم متنفر بود..مي گفت تو رو من بدبخت کردم...ميگفت نماز روزه هام قبول نيست...بيچاره شدم تا بهم اعتماد کرد..عاشقشم باده..هر شب برات دعا مي کنه....

يقه اش که تو دستم بود رو مي کشيدم : ازت متنفرم هومن...از همتون حالم به هم مي خوره...

نمي دونم چم شده بود دو باره...داشتم نفس کم مياوردم...

دستش رو رو شونه هام احساس کردم : باده..باده...

صداي در اومد..يه صداي بم..يه عطر تلخ.. : باده.. باده..چرا اين شکلي شدي؟؟!!!

تمام نيروم رو جمع کردم : پنجره رو باز کن...

هومن پنجره رو باز کرد..هواي خنک و تازه رو به ريه هام فرستادم.. به امين نگاه کردم که داشت با استرس وحشتناکي نگاهم مي کرد.. داشت يه چيزايي با فريياد به هومن مي گفت..اما من هيچي نمي شنيدم...تو گوشم يه زنگ بود..عين ناقوس مرگ...کمکم کرد تا بلند شم...دست بردم به سمت کشو...قرص رو بدون آب انداختم تو دهنم....

به هومن نگاه کردم..از هميشه به نظرم حقير تر اومد...به امين نگران که داشت موهاش رو با دستش مي کشيد نگاه کردم...رفتم تو حموم...در رو بستم...تا مي تونستم بالا آوردم....

تمام اوون بوها...تمام اون دردها برگشتن...کمرم داشت مي شکست..بدنم کوفته بود و بخيه هاي کف دستم عين نبض مي زد...

ولي من قطره اي اشک نداشتم براي ريختن...

صداي امين از پشت در ميومد که بي وقفه به در مي زد : باده...باده چي شدي؟؟...باده بيام تو.؟؟؟..

دلم مي خواست يه دکمه بود همشون رو مي ذاشتم رو سايلنت...

_باده خواهش مي کنم بذار بيام تو.....

دوش حموم رو باز کردم..فقط براي اينکه صداي آب بياد...

من ....من احمق ساره رو بد بخت کردم..محسن رو خجالت زده و شرمنده کردم...من خودخواه...کاش مي مردم...کاش همون روزا زير ضربه هاي کمربند ميمردم....سرم رو گرفتم زير شير آب سرد...شوک وارد شده باعث شد بتونم يه کم نفس بکشم..اين روش هميشه جواب مي داد...

صداي ضربه هاي در بالاتر رفته بود ...امين مضطرب بود...اين از صداش معلوم بود : باده..در و باز کن...دارم ديوونه مي شم...هومن رفت..بيا بيرون...

_هومن...رفته باشه..رد پاش که هست.... اين جمله رو با فرياد گفتم...دستش رو در متوقف شد...يه جورايي بين تاريکي و روشني بودم....

دستم رو به لبه رو شويي گرفتم تا تعادلم حفظ بشه..قفل در رو باز کردم..به محض باز شدن قفل در امين انگار که پرتاب بشه تو..اومد..يه نگاه به سرتا پاي خيس من انداخت....

_چي کار کردي با خودت....؟؟

دستش رو آورد جلو..يه قدم رفتم عقب..چشماش غمگين تر شد..اما اهميتي نداد..دوباره جلو اومد..ايستاد چند لحظه نگاه کرد..موهاي خيسم رو از صورتم زدم کنار....خم شد..دست انداخت زير زانوم...بغلم کرد....خواستم مقاومت کنم...نمي تونستم...محکم بغلم کرد و من براي اولين بار تو زندگيم بعد از يه حمله عصبي يه آغوش..داشتم...احساس گرمي کردم....گذاشتتم رو تخت...

هول کرده بود...از هر حرکت غير ارادي اش معلوم بود...به يکي دو جا زنگ زد...

من به هوش بودم..اما نبودم...تو يه عالم ديگه بودم...کاش پام مي شکست ..اوون شب از خونه بيرون نمي زدم...ساره...ساره..بار گناهام زياد تر از هر وقتي شده....

سرم رو به بالش فشار دادم...امين مثل پاندول ساعت تو اتاق راه مي رفت....

چه قدر گذشته بود نمي دونم که..در باز شد و بابک وارد شد....من مي ديدم...مي شنيدم...اما نمي تونستم تحليل کنم...

بابک فشار خونم رو گرفت...تو چشمام چراغ انداخت...امين رنگش رنگ ديوار..هنوز داشت موهاش رو مي کند...

_حمله عصبي ...به احتمال قوي هم سابقه داشته...

چند تا آروم زد به صورتم....سوزش که تو صورتم پيچيد...يه کم از اوون لمسي در اومدم... 

بابک : باده..باده..صدام رو مي شنوي..مگه نه؟؟....

امين با استرس : بابک..چشماش که بازه...چرا جواب نمي ده...ببريمش بيمارستان....خداي من..چي کار کنيم بابک؟؟؟....

_يکم آروم باش...امين..داري خلم ميکني...باده..مي شنوي؟؟!!!

اين جمله رو 10 بار تکرار کرد..فقط براي اينکه سکوت کنه تا بتونم فکر کنم تمام نيروم رو جمع کردم تا جواب بدم... : تلفن رو بديد به من...

امين يه نفس عميق کشيد...خوشحال بودم که با هام بحث نمي کنن ...گوشي رو داد دستم..مغزم کار نمي کرد...زدم به تکرار...نمي تونستم گوشي رو تو دستم بگيرم..از دستم سر مي خورد..بابک گذاشتتش رو اسپيکر...زنگ دوم صداي بهروز تو اتاق پيچيد : سلام..سر جهازي..تو اتاق عمل بودم...الان ديدم صبح زنگ زده بودي... .دلمون برات يه ريزست که...

مثل هميشه داشت مسلسل وار حرف مي زد...

تمام نيروم رو جمع کردم : بهروز...

مکس کرد...نفسش حبس شد : يا خدا...باده چي شده؟؟

_بهروز...هومن رو ديدم...

چند لحظه سکوت کرد...تن صداش رفت بالا : الان خوبي؟؟!!...باده ...خوبي؟؟!!...لعنت. .تو که مي دوني بايد تو حضور دکترت اوون و سبحان رو مي ديدي...

_بهروز مثل اون روزا شدم...

_نترس.. تنهاييي؟؟؟!!!

_نه...

_خوب خدا رو شکر. ..باده. .گوشي رو بده دست کسي که پيشته...

_مي شنوه....يه دکتر اين جاست...

بابک شروع کرد به حرف زدن...يه چيزايي ..يه اسماي تخصصي و من نگاهم به امين بود که از من داغون تر..سر به زير به ديوار رو به رو تکيه داده بود...

پر از حسهاي متفاوت بودم...عصبانيت ...ترس.. .گناه کاري...

بابک از تو کيفش يه آمپول در آورد و بهم تزريق کرد..مطمئنم تقصير بهروزه ..بارها گفته بودم دوست ندارم تو اين جور موارد خوابم کنن....

چشمام رو که باز کردم...خونه تو سکوت و تاريکي بود ...طول کشيد تا بفهمم کجام ..يا چه اتفاقي افتاده...دل ضعفه داشتم...سعي کردم بلند شم...پ اهام و سرم سنگين بود...

بفرماييد. .باده خانوم..باز هم تنهاييد...

نگاهي به لباس هام انداختم..همون ها بود. .کمي گلو درد داشتم....دست به ديوار به سمت سالن رفتم...زبونم و سرم سر بودن انگار...

به سمت سالن که رفتم. .يه آباژور روشن بود و يه سايه رو ديوار بود. .نترسيدم..مطمئن بودم امين..اين بوي تلخ پيچيده تو سالن مخصوص خودش بود. ..تلخ...مطمئنا تلخ تر از زنگي من نبود...

صداي پام رو شنيد يا حسم کرد نمي دونم...از اوون حالت نشسته در اومد... به سمتم اومد : باده؟؟!!..خوبي؟؟.. .چيزي احتياج داشتي؟؟...چرا بلند شدي؟؟...صدام مي کردي...

به ساعت ديوار نگاه کردم 3 صبح...

با صداي گرفته : چرا اينجاييد؟؟

چشماش رو تنگ کرد : نکنه انتظار داشتي تنهات بذارم؟؟!!

_نمي دونم..خيلي هم برام مهم نبود...

دستش رو مشت کرد...

به سمت آشپز خونه رفتم...واقعا از ضعف دست و پام مي لرزيد...

خواست کمکم کنه که با دست نشون دادم نياد...پا يه پام اومد...نشستم رو صندلي آشپز خونه تا از جا نوني رو ميز يه تيکه نون بردارم...دستم رو که دراز کردم تا درش رو باز کنم. .دستش رو گذاشت رو دستم..دستش يخ بود..حتي سرد تر از دست من...

_نخور.. بذار برات غذا گرم کنم... .

بحث نکردم باهاش...

غذا رو جلوم گذاشت و نشست رو به روم...يکي دو قاشق که خوردم..احساس کردم دارم کم کم گرم مي شم...

سعي مي کردم حضورش رو..نگاه پشيمون و نگرانش رو.. .دستاي مشت شدش و صورت خسته اش رو در نظر نگيرم...

فقط هر کاري مي کردم. .اوون گرماي گذراي آغوشش از ذهنم نمي رفت...

قاشقم رو گذاشتم کنار بشقاب..

_بخورش باده..هيچي نخوردي هنوز...

_سير شدم...

از صندلي بلند شدم..ديگه سعي نکرد کمکم کنه. .رفتم رو مبل حال نشستم...

_به ديوار رو به روم تکيه داد..داشت با خودش مبارزه مي کرد چيزي رو بگه..مطمئنم دنباله جفت و جور کردن جمله بود..

_شما هم بريد خونتون..من خوبم..نمايش هم تموم شد....شب به خير....

_باده..چي مي گي؟؟!!. ..کدوم نمايش؟؟...مي دوني من چي کشيدم...داشتم ديوونه مي شدم...

__.....

اومد جلو..زانو زد رو به روم... . : باده من حتي..فکر...

پريدم وسط حرفش...حتي فکرش رو هم نمي کردي. .درسته؟؟

_از تعقيباش نگران شده بودم...رفتم يقه اش رو گرفتم..التماس کرد ببينتت..گفت يه چيزايي هست که بايد برات توضيح بده.. مال دوران نو جوونيتون..من...

حرفش رو ادامه نداد..سرش رو پايين انداخت : من فکر کردم يه عاشقانه نوجوونيه. ..فوق فوقش يه عشقه نصفه نيمه....

صداش گرفته بود و خش دار... بلند شد ..تن صداش کمي رفت بالا..با مشت به کف دستش کوبيد : بايد گردنش رو مي شکستم...

...و من از اين جمله آخر گرم شدم..يه نسيم سبک گرم..تو ذهنم ..تو قلبم پيچيد...

لعنتي..تو که مي دوني بايد تو حضور دکترت با اوون و سبحان رو به رو مي شدي

_بهروز عين اوون روزا شدم دو باره...

_نترس...تنهايي؟؟!!!

_نه...

_خوبه..خدارو شکر...باده..آروم باش و گوشي رو بده به کسي که پيشته..

_مي شنوه..يه دکتر اينجاست...

بابک شروع کرد به حرف زدن..يه چيزايي..يه جمله هاي تخصصي و من نگاهم به امين بود که تکيه داده به ديوار رو به رو ..سر به زير و مضطرب بود...

....پر از حس هاي تفاوت بودم...عصبانيت..گناه کاري..خستگي..ترس..

بابک از تو کيفش يه آمپول در آورد...مي دونستم تقصيره بهروزه..بارها بهش گفته بودم دوست ندارم اين جور موارد خوابم کنن...

چشمام رو که باز کردم همه جا تاريکي و سکوت بود...طول کشيد تا بفهمم که کجام...چه اتفاقي افتاده...دل ضعفه داشتم و کمي گلو درد..سرم و پا هام سنگين بود...

از تخت پايين اومدم..نگاهي به لباس هام انداختم..همون ها بود...دستم رو به ديوار گرفتم تا به سالن برم...زبونم انگار بي حس بود...

به سمت سالن که کشان کشان مي رفتم...يه آباژور روشن بود . يه سايه نشسته رو ديوار...نترسيدم..امين بود..بوي تلخ ادکلنش همه جا پيچيده بود..تلخ..هيچ چيزي تلخ تر از احساس الان من نبود...

صداي پام رو شنيد يا حسم کرد نمي دونم..از حالت نشستش خارج شد و سريع به سمتم اومد..:باده خوبي؟؟...به چيزي احتياج داشتي؟؟..چرا بلند شدي؟؟ صدام مي کردي...

به ساعت رو ديوار نگاه کردم..3 صبح...

با صداي گرفته : شما چرا اينجاييد؟

چشماش رو تنگ کرد : نکنه انتظار داشتي تنهات بذارم..

_نمي دونم..خيلي هم برام مهم نبود...

دستش رو مشت کرد به سمت آشپزخونه رفتم..خواست کمک کنه با دست اشاره کردم که نيازي نيست..رو صندلي آشپزخونه نشستم...مي خواستم از جا نون رو ميز يه تيکه نون بردارم..دست و پام از ضعف مي لرزيد...دستم رو که بردم تا درش رو باز کنم..دستش رو گذاشت رو ي دستم..يخ بود..خيلي خيلي سرد تر از من..

_نخور..بذار برات غذا گرم کنم...

...با هاش بحث نکردم...

غذا رو گذاشت جلوم..خودش رو به روم نشست..يکي دو قاشق که خوردم...کمي جون گرفتم...

سعي مي کردم حضورش رو...نگاه پشيمون و مضطربش رو..دست مشت شدش رو...صورت خسته اش رو در نظر نگيرم..فقط اوون گرماي آغوش گذراش رو نمي تونستم در نظر نگيرم...

قاشق و چنگالم رو گذاشتم تو بشقاب...

_چرا نمي خوري؟؟...هنوز که چيزي نخوردي..

_سير شدم..

..بحث نکرد...

از صندلي بلند شدم..سعي نکرد کمکم کنه..رو مبل هال نشستم...به ديوار رو به روم تکيه داد..داشت با خودش مبارزه مي کرد که چيزي بگه..دنباله جفت و جور کردن جملاتش بود..کلافه بود...

_شما بفرماييد بريد خونه بخوابيد..نمايش تموم شد..شب به خير...

..زيادي تلخ بودم..اما بايد يه جوري اين زهر بيرون مي ريخت...

باده...خداي من..چي مي گي تو..کدوم نمايش؟؟؟..تو هيچ مي دوني من چي کشيدم..داشتم خل مي شدم...

اومد جلو..رو به روم زانو زد :من..حتي..فکرش...

پريدم تو حرفش..فکرش رو هم نمي ردي؟؟درسته؟؟

_از تعقيباتش نگران شده بودم..رفتم يقه اش رو چسبيدم...التماس کرد که ببينتت..گفت يه موضوع مربوط به نو جوونيتون..بايد برات توضيح بده..فکر کردم يه عاشقانه آرام نوجوونيه..گفت تو اگه بشنوي حالت بهترمي شه...

..پوزخندي زدم : بسيارررررررر..عالي شد حالم..

تن صداش رفت بالا بلند شد..با دست مشت شدش به کف دستش کوبيد : بايد گردنش رو مي شکستم...

...و منبا اين جمله آخر گرم شدم..يه نسيم سبک و گرم تو ذهنم..تو قلبم پيچيد...

نگاهش کردم...چشماش رو ازم قايم ميکرد...شرمنده بود و ناراحت..اين رو خيلي راحت مي شد از رفتارهاش فهميد...

_چه قدرش رو شنيديد؟؟!

_چيز خاصي نشنيدم....

داشت دروغ مي گفت..مي شد نشنوه...فريادهاي منو...؟؟

بلند شدم آخم در اومد...

با دو قدم بلند خودش رو رسوند تا کمکم کنه.... : چرا يهو بلند مي شي؟؟؟

بازوم رو از تو دستش بيرون کشيدم : نمي دوم حستون الان درباره من چيه؟؟...فقط اميدوارم اين نگاهها و اين صدا..ناشي از ترحم نباشه..چون بهش احتياجي ندارم...

بجا خورد...دستش رو جلو آورد و دو باره دور بازوم مشت کرد : نگام کن باده....

سرم رو بالا آوردم تو اون عسلي لرزون...چرا من تا اين چشم ها رو مي ديدم يادم مي رفت تمام چيزايي که تو ذهنم بود؟؟!!گ

_چه طور..ممکنه..کسي تو رو..خانوم مهندسي که هميشه سرش بالاست رو بشناسه و انقدر احمق باشه که بخواد ترحم کنه....

حس ملسي داشتم از اين صدا...سرم رو پايين انداختم .... : مي خوام برم بخوابم..

..خوابم نمي يومد..فقط مي خواستم تنها باشم تا کمي فکر کنم...تا بتونم اين همه حسهاي ضد و نقيض..اين همه التهاب رو آروم کنم....من..فقط خودم از پس خودم بر ميومدم...

نگاهش هنوز همون قدر لرزون بود...پا به پام تا اتاق اومد...روي تخت دراز کشيدم..لبه تخت نشست..پتو رو تا گردنم بالا آورد.. : من تو سالنم باده..هر چيزي که خواستي صدام کن..بلند نشو...

_حاجي از اسمم خوشش نمي يومد...

_حاجي؟؟

_شوهر مادرم رو ميگم..مي گفت حتي اسمم هم سمبل گناهه....

پتو هنوز تو مشتش بود..احساس کردم مشتش رو سفت تر کرد....

_باده؛ تو اسمت..دقيقا معرف خودته...تلخي..اولش خيلي تلخ..اما بعد از مدتي آدم رو مست مي کني....انقدر مست که اشتباه کنه...

اين رو گفت و سريع از اتاق خارج شد...قلبم لرزيد....از کلامش..از صداي بم و آرومش...از پشيموني و توجحش...هيچ کس..واقعا هيچ کس ....همچين چيزي راجع به من نگفته بود...

تو تخت جا به جا شدم...سبک تر بودم انگار...اين سبکي...کمي خواب آلودم کرده بود...اما لحظه اي اين جمله از ذهنم نمي رفت...

جه اتفاقي داشت ميوفتاد؟؟..چرا همه چيز معلق شده بود؟؟..من نزديک 3 سال بود که تو روتين ساده اي زندگي ميکردم...

من حتي تو اوج آغاز شهرتم..زماني که تازه هرجا مي رفتم...فلاش دوربينها روشن مي شد هم انقدر معلق نبودم...

چرا انقدر آدم جديد تاثير گذار اومدن تو زندگيم؟؟...مني که جز يه دايره 6 نفره ثابت..کسي رو سالها بود که به خلوتم راه نداه بودم...اين 6 نفر اول فقط 2 نفر بودن..سميرا و مهسا..بعد بوسه..بهروز..هاکان ودنيز اضافه شدن...

حالا چرا يه آدم بايد بياد وسط زندگيم..تازه دست يه آدم رو از 9 سال پيش بگيره بياه تو دايره؟؟؟....و چرا با وجود اينکه انقدر از دست اين آدم عصبانيم..بازهم نفوذش و تاثيرش بر من زياده...؟؟

تو درگيري همين افکار بودم که کم کم سرم سنگين شد...

يه هفته است که تو اتاقم زندانيم..البته بعد از دو روز زيرزمين...از انفرادي به بند منتقل شدم..ايام امتحاناست و من در حقيقت اين ترم رو از دست دادم...هر چند با خبر چيني هومن فکر کنم کل دانشگاهم رو از دست دادم..انقدر گريه کردم که چشمام داره کور مي شه...عماد رو کتک زدن..کار سبحان بوده...آبروم رفت...اين ماجرا رو با افتخار مياد دم در بهم ميگه...اينکه نمي زاره دست هيچ کس بهم برسه...به هق هق ميوفتم به خاطر عماد..به خاطر خودم...از خدا مي پرسم که من اصلا چرا به وجود اومدم...

ساره از پشت پنجره اتاق قربون صدقه ام ميره..مي دونم داره پا در ميونيم رو ميکنه اما فايده نداره....

بعد يک هفته در اتاق باز مي شه...مامانمه داغون و رنگ پريده...يعني حاجي از گناهم گذشته که اجازه داده ببينمش...محکم بغلش مي کنم زار مي زنم که من کار بدي نکردم...هيچي نمي گه....

نصيحتم مي کنه..اين که درس مي خوام چي کار؟؟...اين که حالا دانشگاهم نرفتم چيزي نمي شه....هر جمله اش مثل پتک مي مونه...معلومه حکمم صادر شده..هر چيزي که هست از اعدامم بدتره که مادرم داره براش مقدمه چيني مي کنه....

منتظر حرف اصليم....بايد ازدواج کني....فغانم در مياد...زار مي زنم...صدام دل سنگ رو هم آب ميکنه....فحش مي دم...آينه رو ميشکونم...يه تيکه اش رو ميزارم رو رگم...فابده اي نداره...به مامانم مي گم..همه چيز رو ول کنه..بريم يه اتاق اجاره کنيم...دستش رو تکون مي ده که خفه شم...النگوهش جرينگ جرينگ مي کنه مي فهمم..مامانم اين جرينگ جرينگ..اين مبلاي سلطنتي مخمل..فرشاي ابريشم...پارچه چادري گرون قيمتش رو فداي هيچ چيزي نميکنه..حتي يه دونه فرزندش...

مقاومت من فايده اي نداره..به جز کتک و کتک...کم آوردم...احساس مي کنم مقاومت مگه چه فايده اي داره...تا اينکه ساره يواشکي تلفن رو برام مياره تا با مهسا حرف بزنم...نقشه اش رو ميگه...بي منطق و تو هوا به نظر مياد...

چند وقتي ميگذره...اشک . آه و کتک تموم نمي شه...سبحان به پدرش گفته..من رو بدن بهش آدمم مي کنه..اما حاجي قبول نداره...نقشه ها داره براي يدونه پسرش..منه گناهکار و بي عفت رو براي پسرش بگيره...؟؟؟

چه مي دونه يکتا پسرش...چه کابوس کودکيه...

حاجي فرستادتش دنباله نخود سياه..که بره بار از بندر ترخيص کنه..يه هفته نيست...شب آخري مياد دم در..باده..من تو رو جنازه ات رو هم به کسي نمي دم...

من هم قسم مي خورم که اگر قرار باشه به دست سبحان هر روز و هر شب بميرم..خودم رو خلاص کنم...

مامانم مياد تو..ديگه تو چشمام هم نگاه نمي کنه..کم آوردم..مگه چند سالمه؟؟!!...شدم يه مرده متحرک..زندگي نباتي دارم...ساره مي برتم حموم...مي شورتم..کبودي هام رو ميبينه اشک ميريزه....با مهسا در تماسه..زير گوشم ميگه..باده خودت رو خلاص کن....

مامانم يه پيراهن بلند صورتي تنم ميکنه...آرايشم ميکنن...چادرم رو به سرم ميکنن و مي فرستنم تو اتاق..هاجر خانوم مادر محسن نشسته صدر مجلس..محسن سر به زير داره عرقش رو پاک ميکنه...حاجي راضي شده اين خواستگاري تو محرم انجام شه...چند رو زديگه عاشوراست...نذري پزونه....بعد از صفر قرار عقد گذاشته ميشه...اما دو روز بعد از عاشورا..قراره صيغه است...با هدايت مادرم ميريم تو اتاق تا حرفامون رو بزنيم..همه چيز به نظر مسخره مياد...نشستيم رو صندلي..جلو مون ميز عسليه..چاي هست و گز...سرم پايينه..به جوراباي سفيد محسن نگاه مي کنم..به جوراباي مشکي خودم....داره از چي حرف مي زنه..با لکنت ...نمي دونم...نمي شنوم...به پيشنهاد مهسا فکر مي کنم...

در آخر ميگه..شما هم موافقيد..به چشماي مظلومش نگاه مي کنم...ياد حرفاي مهسا ميوفتم..سرم رو به نشانه رضايت تکون مي دم...

مامانم شاده..زندگيش به خطر نيفتاده...ساره برام جور مي کنه..يواشکي وقتي مامانم روضه است و حاجي سينه زني مي رم قرار مدارهامو با مهسا مي زارم..ساره فکر مي کنه قراره يه مدت تا اينا از خر شيطون بيان پايين برم شيراز خونه مادر بزرگ نداشته مهسا و سميرا...

مهسا به زور براي شب تاسوعا يه بليط يه طرفه بي باز گشت برام مي خره..حاجي تو هول و ولاست که تا سبحان نيومده صيغه خونده بشه...

اين چند وقت دختر خوبي شدم...حجابمو درست کردم..لاک نمي زنم...لباس هاي ضروري رو مهسا برام خريده..گذاشته تو ساک ....پسر عمه اش قراره من رو ببره..از شدت استرس چندين شبه که نخوابيدم...

روز تاسوعا به محسن زنگ مي زنم..ميگم اجازه ام رو از حاجي بگيره ببرتم شاه عبدالعظيم زيارت و عزا داري...قبول ميکنه..نامزد بازي ما هم اين جوريه.....

حاجي غر غر مي کنه که محرم نيستن..با پادر ميوني هاجر خانوم مي رم...ساره نمي دونه قرارم براي امشبه...خوابيده تا صبح با هم تو قيمه پزون کمک کنيم...صورتش رو مي بوسم..اشکم در مياد...

مامانم ميگه با آقا محسن خوب برخورد کن...ديگه داره شوهرت مي شه..اين زن فقط در حضور يک مرد مفهوم پيدا مي کنه..محکم بغلش مي کنم..بوش رو براي هميشه تو ريه ام حفظ ميکنم....سوار پرايد محسن ميشم..

انقدر استرس دارم که حتي به دلتنگي هم فکر نمي کنم..شدم مثل سنگ...من وارد قسمت زنونه ميشم ساعت 4 صبح پرواز دارم الان 12...محسن نگاهم ميکنه : چادرت رو بکش جلو...اظهار وجود مي کنه هرچي نباشه..دارم زنش مي شم....

زنگ مي زنم به پسر عمه مهسا...چادرم رو ميکشم جلو..رو ميگيرم..هر چند مي دونم محسن در حال زيارته..تو اين همه زن چادري هم من رو نمي شناسه..قرارمون اينه که کارم تموم شد بهش زنگ بزنم..تا خود فرودگاه امام تمام ناخن هام رو مي خورم...مهسا اونجا به استقبالم مياد..هر دقيقه ساعت ها مي گذره..يه چمدون سبز برام خريده..چادرم رو مي دم بهش..براي اينکه بهم شک نکن..رژ مي زنم..دل تو دل هيچ کس نيست...سيم کارتمو بيرون ميارم خرد ميکنم...نوبت پروازم ميشه..هم ديگه رو محکم بغل مي کنيم...زار مي زنيم..من تو هواپيما نشستم...پرواز که ميکنيم...به صورت خندان مهماندار نگاه ميکنم...نفسي که چندين روزه حبس شده رو بيرون ميدم....به محسن فکر ميکنم...تو هم قرباني بودي...

پريدم...آفتاب تا وسط اتاق اومده بود ...چشمام رو که باز کردم انتظار داشتم تو اوون تخت چوبي قديمي آپارتمانمون با سميرا بيدارشم...چشم که چرخوندم برام سخت بودت حليل اينکه کجام..همه تنم خيس..نفس نفس مي زدم...زمان رو گم کرده بودم...بلند شدم...رفتم حموم...زير دوش خودم رو تا مي تونستم سابيدم..خدايا نه..همين رو کم داشتم..نکنه داره اوون وسواس لعنتي بر مي گرده...؟؟!!

چند تا نفس عميق کشيدم...باده جمع کن خودت رو..تو به اين جا نرسيدي که يه ديدار يه تجديد خاطره اين طوري با خاک يکسانت کنه...کم بياري در حقيقت حاجي برنده است..بميرم نمي ذارم تو برنده باشي حاج کاظم....

لباس پوشيدم..موهاي خيسم رو داشتم جلوي آينه شونه مي کردم که در زدن..

_بفرماييد...

امين بود..خيلي خسته تر از هروقتي..اما اون هم يه صفايي به خودش داده بود...عجيب بود ولي خيلي سخت لبخندمو که از ديدنش داشت گشاد مي شد رو جمع کردم....

_بيدار شدي؟؟

_بله...

_صبحت به خير...

سرم رو براش تکون دادم..تو آينه ديدمش يه لحظه چشماش رو بست يه نفس عميق کشيد : عافيت باشه...

برس روي سرم ثابت شد.... : صبح شما هم به خير....

کمي مکث کرد..داشت نگاهم مي کرد..از تو آينه داشتمش...چرخيدم به پشت..سرش رو برگردوند.. : بيا صبحانه بخور...

_از کار و زندگي افتاديد...ببخشيد...

_شرمنده ام نکن باده..من خيلي بيشتر از اين ببخشيد بدهکارم...

صداي بلند کسي که داشت پاي تلفن انگليسي صحبت مي کرد ميومد...

تعجب کردم : کسي تو خونه است؟؟

_بردياست...

_با کي حرف مي زنه...

شونه اش رو بالا انداخت... : بيا يه چيزي بخور...گرسنه اي...

خواست از در بيرون بره که صداش کردم : به برديا چيزي گفتيد...

سريع به سمتم چرخيد : البته که نه...اوون اين جاست براي عيادت از تصادفي که کردي...

_بابک؟؟

_بابک هم چيز خاصي نمي دونه..بدونه هم دهنش از گاو صندوق محکم تره....

کمي خيالم راحت شد...دوست نداشتم کسي چيزي بدونه...

رو ميز آشپز خونه يک عالمه چيزاي خوشمزه بود...واقعا سنگ تموم گذاشته بود..برگشتم به سمتش که دست به جيب داشت نگام مي کرد : دستتون درد نکنه...

چشماش برق زد...خوب اين تشکر رو لازم داشت...کسي که تو خونه دانشجويش هم مستخدم داشته...براي من ميز چيده بود..دو شب بود که داشت رو کاناپه مي خوابيد...حالا درسته که به خاطر دخالتش بايد تنبيه مي شد...

رو به روم نشست... براي من شير ريخت..اعتراض نکردم..بحث باهاش اين جور موارد بي فايده بود...

_بخور باده...

جلوم يه ظرف شکلات گذاشت....

_من شکلات نمي خورم...

_چه طور همچين چيزي ممکنه....؟؟..من حتي يه خانوم تو زندگيم نديدم که شکلات نخوره!!!

_من هم دوست دارم..اما ...خوب..نبايد بخورم...به خاطر ورزشي که مي کنم...

همون موقع برديا که حالا قطع کرده بود از اتاق اومد تو آشپز خونه...بي اراده با اومدنش دامنم که کمي کنار رفته بود کشيدم رو پام...تا زماني که با امين بودم اين کار به نظرم واجب نبود...عجيب بود که اصلا فکر نمي کردم نگاهم مي کنه..انگار فقط چشمهام رو مي ديد..برديا هم اصلا نگاه بدي نداشت..تقصير دنيز بود که طوري به من گفته بود که فکر مي کرم يه لقمه خوشگل آماده براي برديام...

اين حرکتم رو فکر مي کنم امين ديد..چون صورتش يه حالت خاصي گرفت...نگاهش عوض شد...

برديا : سلام...صبحتون به خير خانوم مهندس؟؟..خدا بد نده...

چشمم رو از نگاه امين گرفتم : سلام..خيلي ممنون...اتفاق ديگه...

رو صندلي نشست به نظر ناراحت ميومد...

امين : برديا با کي دو ساعت داشتي انگليسي بلغور مي کردي با اوون لهجه افتضاحت...

برديا يه تيکه نون تو دهنش گذاشت : اين و بايد يکي بگه که به لهجه سياهاي آمريکا حرف نزنه...نه ..تو داداش گلم...

_تو ...درک نداري...الان اين مده...حالا بي خيال جدي کي بود؟؟

_دنيز...

من و امين هم زمان گفتيم : دنيز؟؟!!!!

_بله...الان يه ساعت دارم باهاش بحث مي کنم..فکر کنم جريان تصادف رو بهش گفتيد انقدر قاطي کرده بود...

...آخ...بهروز..آخ....جريان تصادف نبوده مطمئنا...

همون لحظه تلفن خونه زنگ زد...دم دست بود...برداشتم...دنيز بود...

_الو ...باده خوبي؟؟!!!

_خوبم دنيز..خوبم..چرا انقدر هولي تو؟؟!!

..از پشت سرش صداي هاکان ميومد که داشت به سر دنيز غر مي زد...

_بهروز مي گفت..حالت بد شده...مي گفت يه نفري رو که دوست نداشتي ببيني ديدي...دنيز از همه گذشته من خبر نداشت...

_نه من خوبم..يکم ديروز لوس شده بودم....

داشتم سعي مي کردم فضا رو بزنم به در بي خيالي...

_امين و برديا اونجا ن؟؟

_بله...چه طور؟؟

_بذار رو اسپيکر...

گذاشتم...

_برديا...من الانم بهت گفتم..من زماني که باده رو داشتم مي فرستادم..گفتم اين دختر براي ما بسيار عزيزه...فقط يه مهندس معمار نيست...از اعضاي خانواده ماست...و تو اين مملکت هم براي خودش کم کسي نيست....

امين دست به سينه و اخمو رو صندلي نشسته بود...

برديا : خو ب..بله..مگه ما چيز ديگه اي گفتيم؟؟

_ديشب دوستش بهروز با من تماس گرفته که حال باده خيلي بده..که يه حمله عصبي داشته...

برديا: من هم گفتم...ايشون بد برداشت کرده...مهندس يه تصادف کوچيک داشته و الان حالش خوبه...در ضمن..امين هم پيشش بوده...

_به هر حال فرقي نمي کنه..باده حالش بد بوده...هر چند معلومه تو اصلا خبر نداري...

برديا سرش رو بلند کرد و سئوالي امين رو نگاه کرد...اما امين به قدري اخم داشت که برديا دو باره به گوشي زل زد..انگار که دنيز رومي بينه...

دنيز : باده...

_بله....

_بلند مي شي...چمدونت رو جمع مي کني...بليطت رو اکي مي کني..همين امشب بر ميگردي استانبول...

..جا خوردم...چي داشت مي گفت..

برديا : دنيز..شما با ما قرار داد داريد...ما رفاقت داريم...تو مي خواي کار ما رو زمين بزني؟؟!!

هاکان : قرار داد رو فسخ کن..غرامتش رو مي پردازم...

امين قرمز از عصبانيت..بلند شد...مي دونستم داره سعي مي کنه خودش رو کنترل کنه...حرف هاکان براي آدم با نفوذي مثل امين سنگين بود : ما به غرامت شما احتياجي نداريم...باده هيچ جا نمي ياد...اوون مهندس اين پروژه است..

دنيز : بحث پولش نيست...هاکان عصبانيه..امين..برات يه مهندس خيلي خوب مي فرستم..با تجربه تر...خودت اوايل کار به جووني باده معترض بودي...

امين نگاه عميقي به من انداخت...دستي به صورتش کشيد : دنيز..من رو مي شناسي...باده هيچ جا نمي ياد...

..چه قدر خوب مي شد اين آقايون نظر من رو هم مي پرسيدن....

من : با همتونم...يه دقيقه سکوت کنيد...اين منم که تصميم ميگيرم...

هاکان : البته که اين طوريه...و تصميمت اينه که برگردي....پس من امشب ميام فرودگاه دنبالت...

...چه بلايي سر هاکان اومده بود...از اين زور گويي ها بلد نبود..اين مرد ملايم...

به امين نگاه کردم..چشم دوخته بود به دهن من...تو چشماش يه خواهش عجيب بود...سرم رو پايين انداختم تا از لرزش عجيب دلم جلوگيري کنم....

من : دنيز..

_جانم؟؟!!!

_تو من رو ميشناسي مگه نه؟؟!!

_البته...

_من فرار نمي کنم..مي جنگم...کار نصفه هم تو زندگيم نداشتم....

_اما..آخه...

_يه دقيقه فرصت بده....

تو چشماي منتظر امين نگاه کردم...من چي کار کنم با اين نگاه عسلي عصباني...

_من مي مونم..دنيز...کارم رو تموم مي کنم..ولي چند وقت ديگه يه مرخصي ميام تا هم ببينمتون..دلم براتون خيلي تنگه و هم به نارين قول دادم...

چند لحظه سکوت کرد : باده...تو نگران کار نصفه نباش...باريش رو مي فرستم..اصلا موگه رو مي فرستم...

...چي؟؟!!...موگه؟؟!!...بايد خيلي نگران باشه که بخواد دوست دختر عزيز تر از جانش رو از خودش دور کنه...

_اين چيزها نيست...دردسر مي شه...دنيز..من خوبم..اين کار رو هم تموم مي کنم..نصفه بمونه من بيشتر قاطي مي کنم..خوب؟؟....دنيز....تو که من رو قبول داشتي!!!

نفسش رو بيرون داد..قانع نشده بود :من به تو ايمان دارم..هميشه بهترين تصميم رو مي گيري...ولي بدون..من نگرانتم..اصلا به فکر شرکت و کار نباش..هر وقت نتونستي بموني برگرد...خودت مي دوني چه قدر عزيزي...

لبخند زدم... : دلم برات تنگه دنيز..براي همتون..هاکان...براي تو بيشتر...

_هاکان از موندنت دلخوره..رفت بيرون...

_ميام از دلش در ميارم....

تلفن رو قطع کردم...

برديا: بابا..دمت گرم..ما چه جوري يه مهندس به خوبي تو پيدا مي کرديم...

من به برديا که هنوز داشت حرف مي زد توجهي نکردم...به چشمايي زل زدم که در عين عصبانيت داشتن با تحسيني بيشتر از هر زماني نگاهم مي کردن...به مردي که من به نظرش شراب بودم...به مردي که بوي تلخ ادکلنش رو از يک کيلومتري تشخيص مي دادم....

زير لب : مرسي باده...

شور کرده بود يا هاکان که به دنبال هر بهانه اي بود تا من رو برگردونه زير آتيش دنيز رو روشن کرده بود..هر چي که بود..بچه ها اين بار بدجور کافه رو بهم ريختن....

قيافه عصباني امين که جلوي چشمم مي يومد...يه جورايي خندم مي گرفت..مطمئنم دلش مي خواست کله هر دوشون رو بکنه...

رفت و آمدهاي ما با هاکان و دنيز ادامه داره..سميرا و بهروز هم ما رو همراهي مي کنن..بهروز رابطه خيلي خوبي با دنيز پيدا کرده...هاکان اما کمي فاصله ميگيره..اين پسر به طور کلي..ملايم و دوست داشتنيه..خيلي خوب ويولن مي زنه...عکاس خوبيه...کلا انسان خوبيه...من اوون چشماي قهوه اي هميشه نگرانش رو دوست دارم...

اوون شب پشت ميز بلندي که تو حياط خونه هاکان گذاشتيم نشستيم من سردمه..دنيز برام يه شال پشمي مياره مي ندازه رو شونه ام..کلا دنيز رابطه اش با خانومها خيلي خوبه..هاکان اما زياد اهل اين چيزا نيست..خيلي دوست خوبيه..خيلي خوب مي شه باهاش درد دل کرد...اوون شب زياد حا لو حوصله نداره...من هم زياد سر حال نيستم..تو دانشگاه کارم زياده....چند وقته يه آقاي نسبتا سن دار با يه ليموزين گرون قيمت و باديگاردهاي مشکي پوشش دنبالمه..ازم مي خواد تو کشتيش يه شام با هم بخوريم...بهش بارها مي گم که من از اين قرارها نمي گذارم...علاقه اي هم ندارم...مي گه مي خواد ازم يه ستاره بسازه ...چه ستاره اي؟؟!!...من اصلا دنباله ستاره شدن نيستم...همين هم برام کافيه..من دنباله نونم هستم...دنبال پرداخت کرايه خونم...پول خورد و خوراک و رفت و آمد...اما ول کنم نيست..لحنش کمي تهديد آميزه..به سميرا نگفتم..حامله است...استرس براش ضرر داره...به بوسه هم نگفتم اين موجود سر خوش تر از اين حرفهاست...کلا به کسي گفتن نداره...مادر هاکان هم اوون شب به جمعمون مي پيونده..زن زيبا و مقتدريه..يه ديکتاتور واقعي..اما مودب و ظريف.پدرش يه تاجر معروفه ...خيلي خوش نام...تقريبا هميشه سفر...هاکان شرکت پدرش رو بي خيال شده..خودشه و دوربين و مجله مدي که بسيار هم خوب اداره اش مي کنه....با مادرش گپ مي زنيم.مي خواد زيرو بم زندگيم رو در بياره ..سميرا متعجب از رو به رو نگاهمون مي کنه...من اما چيز خاصي براي گفتن ندارم...ايرانيم..اين جا کسي رو ندارم..دانشجو ام..طبقه بالاي خونه سميرا زندگي مي کنم..مانکنم...و ديگه هيچي....

هاکان در کمال ادب مادرش رو از برق مي کشه..که ادامه نده...مادرش با دنيز چشم تو چشم ميشه...يه چشمک به دنيز مي زنه...هاکان ميز رو ترک ميکنه..

نگاه که مي کنم ...مي بينم من براي هر مرحله از زندگيم استرس هاي فراوون داشتم...استرسهايي که مي تونست نباشه..اگه من هم مثل خيلي از دخترها مي تونستم نرمال زندگي کنم...من کمال طلب بودم و ريسک پذير اما بلند پرواز نبودم...توقعي از هيچ کدوم از مراحل زندگيم نداشتم...من فقط يه محيط بي دردسر مي خواستم تو زندگي خصوصيم...

براي خودم مشغول بودم که سر و صداي خنده دو قلوها از سالن بلند شد و چند لحظه بعدش دم در اتاقم بودن...

تينا : بيايم تو؟؟!!!

_تو که تويي...ديگه چرا سئوال مي کني...

_من آخه با تو تعارف ندارم که منظورم آتناست...

آتنا : بي خود....

خنده ام گرفت : بيايد تو چونه نزنيد...

هر دو تقريبا شليک شدن تو اتاق..

تينا : خوب..خوب...پاشو حاضر شو که براي امشب يه برنامه توپ ريختيم...

ابروم رو دادم بالا : برنامه؟؟!!...

_بله ديگه..ما با برو بچ خودمون مي خوايم بريم صفا سيتي ولي تو رو هم مي خوايم ببريم...کلي به بچه ها گفتيم يه مهمون خارجي داريم باورشون نمي شد...

_من خارج مي زنم..اما خارجي نيستم....

همگي با صداي بلند خنديديم....سرم رو که بالا کردم...امين رو ديدم يه وري تکيه داده به چارچوب در و داره من رو نگاه مي کنه و لبخند مي زنه..از اوون عصبانيت اثري نبود..اما هنوز خيلي خسته بود...

آتنا رد نگاه من رو گرفت و به امين که رسيد نيشش بازتر شد : آق داداش..احوال شريف...کم پيدايي....

_هستم در خدمتتون..حالا چرا باده رو دورش کرديد بگذاريد استراحت کنه...

_هيچيش نيست...انقد خونه مونده قاطي کرده..ما اومديم ببريمش بيرون...

امين کمي جدي شد : کجا اون وقت؟؟!!

تينا با آرنج به پهلوي آتنا زد : با بچه هاي ما..صفا سيتي...

_امشب نمي شه..من و برديا يه شام کاري مهم داريم...

_ما که تو برديا رو دعوت نکرديم...باده رو دعوت کرديم...باده که تو اين شام کاري نيست ..هست؟؟؟

برگشت به سمت من : نه من نيستم...

امين : بي خيال شيد امشب رو من فردا شب هر جا خواستيد مي برمتون..باده هم يه کم حالش بهتر مي شه...

تينا : نه ما همين امشب مي ريم..چون به بچه ها قول داديم...

_رحم کنيد بهش..باده..دوستاي اينا رسما خلن...مغزت مي ره...

آتنا : لابد دوستاي اتو کشيده تو خوبن..باز صد رحمت به برديا يه شيطنتهايي داره..بقيه تون انگار تو دفتر رياست جمهوري هستيد...

_اوون زبونت دراز شده ها... و بعد خنديد...نگاهي به من کرد..يکم نگران بود..نمي دونم به خاطر گرد و خاک دنيز بود يا اينکه مي ترسيد باز برام اتفاقي بيفته که اوون جوري نگاه مي کرد...

تينا : خوب خان داداش..خوش اومدي...بفرماييد ما با باده جون حرفاي زنونه داريم...

امين : يعني مطمئنيد مي خوايد بريد؟؟

_امين تو چته؟؟!!..چرا گير دادي...مشکلت رو بگو...الان باده نياد ما بريم حل ديگه...

امين يه نگاهي به من انداخت..احساس کردم تو منگنه است..دستي به پشت گردنش کشيد : چه ربطي داره..شما هم بشينيد خونه چه معني مي ده هر شب..هر شب بيرون...

آتنا : برو امين..برو حاضر شو کار داري...در ضمن...اوني که فکر مي کني ماييم..خودتي....

تينا بلند خنديد و من هاج و واج اين وسط بودم....

خودم هم دوست داشتم بيرون برم..قرار گرفتن تو فضايي که دو قلوها توش باشن حتما سر حال ترم مي کرد...

موافقتم رو که گفتم..دو قلوها ذوق کردن...پريدن سر کمدم تا لباس انتخاب کنن...من هم نشستم لب تخت تا هر کاري دوست دارن بکنن....

در تمام طول مدت آرايشم داشتن نگام مي کردن : چه جالب باده..تو اين کار رو خيلي حرفه اي بلدي...

در حالي که داشتم ريملم رو مي زدم : يه مدتي بود که خيلي اجبار داشتم به آرايش..اون زمان ياد گرفتم..که البته الانم ازش استفاده مي کنم اما نه انقدر حرفه ايي...خيلي کم....

پالتوي سفيدم رو که پوشيدم...

آتنا سوتي زد : اصلا قبول نيست..اين جوري که خيلي تو چشمي...

_چرا بد شدم؟؟..خودم رو دوباره تو آينه نگاه کردم..خوب بودم..

_نه خير زيادي خوبيد...اصلا امشب از کنار من جمب نمي خوري...

بلند خنديدم...قيافه اش شبيه برادرهاي حسود شده بود...

دستکشم رو دستم کردم..بيشتر براي پو شاندن باند دستم..کفش تخت هم انتخاب کردم تا به کمرم که هنوز درد داشت زياد فشار نياد...

وارد سالن که شديم...امين هم داشت گره کرواتش رو درست مي کرد...خيلي خوش تيپ شده بود تو کت شلوار سورمه ايش...

برگشت به سمتم...نگاهم کرد..خيلي عميق...دستش به گره کرواتش خشک شد...سرم رو پايين انداختم..نگاهش به قدري نفوذ داشت که نمي دونم چرا خجالت کشيدم...

نمي دونم چه قدر گذشت که صداش رو شنيدم... : به نظرم امشب برديا تنهايي هم مي تونه جلسه رو اداره کنه...

سرم رو بلند کردم..ديدمش با کمي اخم داره نگاهم مي کنه...

آتنا : نه خير..تو هم بايد تو اون جلسه باشي..در ضمن دوستاي ما خلن..يادت رفته...

امين کمي کلافه شد...دستي به دور دهنش کشيد : نمي شه تنها بريد...

_اي بابا..امين تو از اين عادتا نداشتي....

_کيا هستن امشب؟؟...کجا مي خوايد بريد؟؟!!

تينا رفت جلو دستش رو رو پيشوني امين گذاشت : نه به حمد الهي تب هم نداري...

آتنا : پس چرا قاطي کرده.؟؟؟...بعد هين بلندي کرد که همه جا خورديم : فهميدم..فضايي ها دزديدنش عوضش کردن...

من به زور خنده ام رو نگه داشته بودم..قيافه امين انقدر جدي بود که نشه تو صورتش خنديد...

_دست برداريد از اين دلقک بازيا...يا نمي ريد...يا يکي هم باهاتون مياد...

تينا دست من رو کشيد : ما ميريم..هيچ کس هم نمياد...

همون موقع تلفن امين زنگ زد... : بابکه....

امين انگار که کشف مهمي کرده باشه گوشي رو برداشت : داداش امشب چه کاره اي؟؟

و نيم ساعت بعد بابک حاضر به يراق پايين منتظر ما بود....و فکر کنم هيچ چيز تينا رو تا اين اندازه خوشحال نمي کرد...

دو قلوها سريع تر رفتن پايين..من هم رفتم تو سالن تا موبايلم رو که جا گذاشته بودم بردارم...امين دستها به جيب با ژست خوشگلي رو به روم ايستاد صداي بمش آهنگ آروم تري پيدا کرده بود..اومد نزديک..انقدر نزديک که من گرماي نفسش رو رو صورتم حس مي کردم..سرش رو خم کرد و زل زد به چشمام...: باده...مراقب خودت هستي مگه نه؟؟

و من مدهوش اوون چشماي براق... فقط سرم رو تکون دادم...

دستش رو جلو آورد و دکمه پايين پالتوم رو بست : بهت خوش بگذره...شب مي بينمت....

و من مدهوش اوون نگاه...به سمت در رفتم...

تينا جلو پيش بابک نشست و من و آتنا پشت...خنده ام گرفته بود..در مقابل تمام آتيشايي که تينا مي سوزوند بابک فقط با يه نگاه مهربون نگاهش مي کرد و سکوت مي کرد..مطمئنم که تينا هم حسي به اين دکتر جذاب و مودب داشت...چه طور ممکن بود برديا و بابک برادر باشن...انقدر که اين پسر محجوب بود...

رسيديم دربند..رو زمين برف بود و همه جا بوي قليون ميوه اي ميومد...دلم ضعف رفت براي اوون آلوچه هاي قرمز..خداي من آخرين بار کي اين جا اومده بودم.؟؟..يه بار وقتي 15 سالم بود براي تولدم سبحان و هومن و من و ساره اومده بوديم...چه قدر خوش گذشته بود..حتي حضور نحس سبحان هم نتونسته بود خوشيمون رو خراب کنه..بعد از اوون من هرگز اين جا نيومده بودم خيلي تلخ بود که من از بيشتر جا هاي زيباي ترکيه يا بعضي شهرهاي اروپايي خاطره داشتم ...اما از تهران يا ايران تقريبا صفر...

کمي که جلو رفتيم جلوي يکي از رستورانهاي دربند يه گروه دختر و پسر جوون ايستاده بودن...در حالي که صداي خندشون بلند بود...

آتنا : سلام بر ديوانه ترين دوستان عالم...

همه شروع کردن به سلام کردن..تينا همه ما رو به هم معرفي کرد.....من هم با همشون آشنا شدم...اما بين اونها پسر حدودا 27 -28 ساله خوشتيپي بود به نام سينا که مهندس پزشکي بود و اگه نگاهش رو اشتباه نگرفته باشم...بله..منظورش کاملا به آتنا بود...چون از بين اوون جماعت فقط سينا و بابک بودن که به راحتي دو قلو ها رو تشخيص مي دادن...

لبخندي زدم..خيلي برام جالب بود که بابک و سينا خيلي راحت تا آخر شب با هم گرم گرفتن....

رو تخت بزرگي نشستيم...هوا سرد بود و علاوه بر دود قليون از دهن ها بخار نفس هم بلند مي شد....

من اهل قليون نبودم.... چايي سفارش داديم...

عسل يکي از دوستاي بچه ها : باده جون..بچه ها از وقتي با شما آشنا شدن..تمام مدت دارن از شما صحبت مي کنن...شما تو خونه دو قلو ها هستيد ؟؟!!!

آتنا : نه باده جون تو آپارتمان رو به روي امين زندگي ميکنه...

عسل خنديد : به به ..اين داداش شما هم چه پيشرفتا کرده...

تينا خنديد : خوب آخه آدم براي پيشرفت بايد دليل داشته باشه...

اين دو تا وروجک چي داشتن مي گفتن؟؟!!!

اين بين يه جفت چشم بودن که خيلي با دقت من رو نگاه مي کردن ..هر وقت سرم رو بلند مي کردم حواسش به من بود...احساس کردم آتنا هم اين حس رو گرفت که زد پشت دوستش : چشمش مي زني آخر...

ستاره : نه خيالت راحت باشه چشمم شور نيست...فقط شما شديد براي من آشناييد..احساس مي کنم يه جا ديدمتون..

_نمي دونم شايد....

آتنا : ستاره يه طراح لباس خيلي خوبه...باده حتما بايد يه بار ببرمت مزونش..خيلي مانتو هاي خوشگلي داره...

....واي...پس کارم ساخته است...امکان نداره من رو نشناخته باشه..اگر هم الان نشناسه بره خونه يه ورق مجلاتش رو بزنه مي شناسه...

تينا : راستش رو بخواي ستاره ما هم بار اول که باده رو ديديم همين احساس داشتيم..نمي دوني تو مهموني ما چه غوغايي کرده بود با لباسش...يه خالکوبي خوشگلي هم پشتش داره دو تا فرشته....

دقيقا متوجه دو زاري که تو مغز ستاره افتاد شدم....

آتنا : خيلي خوشگل راه مي ره ....

ستاره نگاهي به من کرد : بله متوجه شدم..دقيقا عين مدل ها...

...نمي دونم چرا به روي خودش نياور من رو شناخته..شايد هم چون مطمئن نبود..به هر حال حس غريبي داشتم...خوب من از هيچ کدوم از کارهايي که کرده بودم پشيمون نبودم...من هيچ عکسي با مايو يا لباس زير نداشتم...من مانکن لباسهاي شب و شلوار جين و چيزهاي مشابه بودم...نمي دونم چرا احساس ميکردم اگر مانکن بودم مطرح بشه..ممکنه ديدگاه خانواده امين نسبت به من عوض شه...و عجيب تر اين بود که چرا بايد برام اين مسئله مهم باشه...

استرس گرفتم...

بابک : باده خانوم...خوبي شما؟؟

برگشتم به سمتش که داشت نگاهم مي کرد : خوبم..ممنونم...ولي اين خانوم ته اسم من رو فاکتور بگير..همون باده خوبه....

لبخندي زد : مرسي...مطمئني خوبي؟؟!!...اگه نشستن سختته يا احساس مي کني راحت نيستي بريم...

لبخند زدم : نه خوبم...

_خلاصه از من گفتن بود..امين و برديا به من سپردنتون...کله ام رو نياز دارم...

بعد از خوردن شام که همراه با شيطنت هاي بي انتهاي بچه ها بود طرفاي ساعت 11 بود که تلفن بابک زنگ زد..از احوال پرسيش معلوم بود امينه...

_نه دادش خوبه..نه چه مشکلي..مگه من چغندرم...

_....

_غذا هم خورده....نه ناراحت نيست...

_....

_باشه چشم ..به شما هم همين طور...برديا غلط کرد..بگو تو به شام کاريت برس...و بعد بلند خنديد..

قطع که کرد برگشت به سمت من..احتمالا حدس نمي زد انقدر واضح گوش وايساده باشم....

_بريم..امين بود..مي گفت ديره...

آتنا : اين بابک قاطي کرده..هنوز که دير نيست...

بابک : به هر حال دستور از مراتب بالا اومده...

از ديدن قيافه دو قلو ها خندم گرفت..من هم خيلي وقت بود عادت نداشتم کسي راجع به رفت و آمدام نظر بده هرچند خودم هيچ وقت اگر وضعيت ويژه نبود دير تر از11 خونه نمي رفتم...

اما اين امين برعکس قيافه مدرنش خيلي گير بود...و اين من رو بيشتر نسبت به قبل مضطرب مي کرد...نمي دونم چرا انقدر برام مهم بود که نکنه ديگه چشماش برق نزنه وقتي من رو مي بينه..

هرچند من هر کاري کرده بودم مجبور بودم....تو اوون وضعيت چاره ديگه اي نداشتم..و موظف نبودم به کسي تو ضيح بدم...

راه افتاديم به سمت خونه...

توي راه تمام مدت فکرم پيش ستاره بود... که براي اولين بار ديدم صداي بابک در اومد ... : تينا فکرشم نکن...

جا خوردم از فکرام پرتاب شدم بيرون...

آتنا : بابک انقدر خوش مي گذره...

من : جريان چيه؟؟!!

بابک : هيچي خانوماي محترم همراه دوستاشون مي خوان براي عيد برن دوبي...

خنده ام گرفت ...آخ آخ..بالاخره خودش رو لو داد....

_ببخشيد اون وقت اين چه اشکالي داره...؟؟

تينا : والا....

بابک : باده..دم نديد به دم اين دوتا..هر چند مي دونم امين نمي زاره تنهايي برن...

من : اولا که به امين ربطي نداره..ثانيا اصلا منم با هاتون ميام تا تنها نباشيد...

بابک : اوون که ديگه اصلا امکان نداره...

_چرا اون وقت ؟؟!!!

_حالا...

از لبخند موذيش لجم گرفت....

وقتي رسيديم دو قلو ها پياده شدن تا با هم رو بوسي کنيم... 

_دخترا خيلي خوش گذشت..خيلي ممنون...

تينا : مرسي که اومدي..بچه ها عاشقت شدن...

_من هم خيلي ازشون خوشم اومد...به خصوص که با دومين داماد خانواده پاکدل هم آشنا شدم...

هر دو با هم داد زدن :...ااااااااااا...باده....

خنديدم : خوب..خوب..کرم کرديد..حالا من که به کسي نمي گم..اين که ما رو آورد که خيلي گيره ست..اوون يکي رو نمي دونم...

آتنا : اون يکي از اينم بدتره....

بلند تر خنديدم :آخ اخ..انقده خوشم مياد لو ميديد خودتونو....

با اين حرف يه مشت محکم رو بازوم خوردم...

بابک تا دم آپارتمان با هام اومد و بعد خداحافظي کرد...فکر کنم امين هنوز نيومده بود...چون اوون نور ضعيفي که هميشه از چشمي خونش بيرون مي زد نبود...دلم گرفت...ما رو مي فرسته خونه خودش بيرونه...از خودم تعجب کردم عين اين زناي غر غرو شده بودم....

رفتم خونه..بعد از تعويض لباس رو تخت ولو شدم...

بد عادت شدي..باده خانوم..خيلي هم زياد...

عجيب بود خوابم نميومد....پام رو از لبه تخت آويزون کردم ....شروع کردم به تکون دادن....به لاک ناخن هاي قرمزم نگاه کردم... 

با بوسه رفتيم لوازم آرايش بخريم براي اولين بار يه ماهه که دوست پسر نداره هر کاريش مي کنم لاک..که خيلي هم دوست داره رو نمي خره به من مي گه...مگه من مثل تو ام که شغلم اين باشه..من اگه کسي تو زندگيم نباشه براي کي لاک بزنم..مي گم براي خودت...مي گه آره جون خودت تو هم لابد براي اينکه خودت به اوون پاهات نگاه کني دامناي انقد کوتاه مي پوشي...

آخ بوسه آخ..تو هميشه مي زني تو خال..يعني الان در چه حالي....؟؟؟

بلند شدم رفتم کنار پنجره از خودم تعجب ميکردم...چرا عين اين زناي منتظر شده بودم...دم پنجره ..گذاشتم به حساب اين که لجم گرفته که چرا من رو مي فرسته خونه بعد خودش بيرونه....اگه سميرا بودي مي گفتي تقصير خوده خرته چرا حرف گوش مي کني..بمون بيرون تا بفهمه حق نداره براي تو تعيين تکليف کنه...

نمي دونم ساعت چند خوابم برد...

صبح از خواب که بيدار شدم ساعت 8 بود...بي حوصله بودم...بد عادت شده بودم به گوشيم نگاه کردم..نه تماسي نه اس ام اسي...عجيب عصباني شدم..البته مي دونستم بي منطق دارم عمل مي کنم...نبايد عادت کنم به اين حرکت هاش.. دوش گرفتم..امروز قرار نبود برم شرکت...اما شايد اگه مي رفتم بهتر بود..اين جوري سرم هم گرم ميشد و نمي شستم عين اين خاله غزي ها به غرغر و بهانه گيري...

آرايشم که تموم شد ...حسابي به خودم رسيدم...تو آينه به خودم نگاه کردم..خاک بر سرت باده...اين مدت يکي رو براي خودت جور مي کردي اصلا شرکت که امروز پيچيده خدايي بود مي رفتي صفا....

نيست قبلا از اين کارا مي کردم...نيست بلدم صفا چيه؟؟...براي خودم نسخه هم مي پيچم...به قوه الهي خل هم که شدم با خودم حرف مي زنم....

وارد راهرو که شدم ..چشمم بي اختيار کشيده شد به سمت آپارتمانش...يعني برم زنگ بزنم؟؟!!...شايد اصلا ديشب خونه نيومده...امتحانش که ضرر نداره..يه بارم من برم بگم با هم بريم شرکت...

دستم دو سه باري سمت زنگ رفت و برگشت... بالاخره زنگ رو زدم...صداي پا اومد و در باز شد....

ومن جلوي در خشک شدم.....اصلا انتظار هم چين چيزي رو نداشتم...يه خانوم تقريبا هم سن خودم با موهاي بلوند و چشم هاي تيره...با يه شلوار جين و تاپ جين آبي تيره وکفشاي پاشنه بلند قرمز...خيلي دختر بلندي نبود..اما خوشگل بود و خندان....چند لحظه اي مثل دو حريف رزم همديگه رو سبک سنگين کرديم...

سلامي کرد تا من رو از بهت در بياره : سلام...

من هم بالا خره ماسک بي تفاوتيم رو پيدا کردم..اين ماسک از همه ماسکهام دم دست تر بود اما نمي دونم چرا به امين که مي رسيدم مي رفت زير کمي طول مي کشيد تا پيداش کنم....

_سلام....ببخشيد آقاي دکتر تشريف دارن؟؟

_امين فکر کنم داره دوش مي گيره....

...دوش هم که مي گيره...

_خوب..من همسايه شون هستم بعدا مي رسم خدمتشون...

_پيغامي اگه براش داريد؟!!

همون طور که به سمت آسانسور مي رفتم : نه يه سئوال کوچيک بود..که بعدا مي پرسم....

...بله مي پرسم هميشه پرونده هاي يه شام کاري انقدر لوند هستن..در رو باز مي کنن...و آدم بعد از يه شب باهاشون صبح دوش مي گيره؟؟!!

خوب اين خانوم به احتمال زياد عين فيلم هاي برزيلي..به امين نخواهد گفت که من اومدم...بعد هم براي نابودي من نقشه ها خواهد کشيد يا مسمومم کنه..يا بدزدتم...يا بده يکي ترتيبم رو بده تا بيفتم تو کار خلاف..خلاصه اين خانوم با اوون نگاهش فکر نمي کنم بذاره من قصر در برم...

پياده به سمت شرکت راه افتادم...عصباني بودم نبايد مي بودم...امين يه مرد مجرد با موقعيت عالي بود..چرا من بايد توقع مي داشتم که هر شب تنها باشه..مطمئنا دوست دختر داشت ...اصلا به من چه...ولي با لگدي که به قوطي راني جلو پام زدم و فحشي که به آدمهايي که شهر ما خانه ما رو رعايت نمي کردن به خودمم هم اعتراف کردم که گويا به من ربط داشته....

به شرکت که رسيدم با سيلي از جملات تکراري..نبوديد جاتون خالي بود و اين حرفها مواجه شدم..بعد انگار قيافه ام عصباني بود که منشي عزيزمون يه ليوان بزرگ گل گاو زبون برام آورد...

برديا تو دفترش نبود..وقتي امين از اين پرونده هاي خوب خوب داشت...برديا مطمئنا بيشتر از يکي دو تا داشت...

تنها چيزي که به من کمک مي کرد کار بود...بايد حواسم رو جمع مي کردم..من چرا اين همه ذهنم داشت مي رفت به حاشيه..طوري که يادم رفت براي چي ايرانم..زودتر قال قضيه رو بکنم برگردم سر زندگيم...سر همون زندگي که همه هستن ولي انگار که هيچ کس نيست...

پالتوم رو دکمه هاش رو باز کردم و شروع به کار کردم....نمي دونم چه قدر گذشته بود که با صداي صحبت کردن امين و برديا پشت پارتيشن از کار دست کشيدم...دلخور بودم ازش...عادت کرده بودم همه حواسش به من باشه....

برديا : بابا..بچه که نيست...پيداش مي شه امين..

_صبح رفتم دم خونش نبود..گوشيش رو هم برنمي داره...قرار بود خونه باشه استراحت کنه...

...گوشيم...آخ آره رو پاتختي جا موند..پس زنگ زده...البته اگه موضوع من باشم...

_شايد رفته يه قدم بزنه..اصلا امين تو دردت چيه؟؟...بعد با صدايي که توش لحني از شيطنت موج مي زد..ديشب که بايد خوش گذشته باشه...

_دهنت رو ببند برديا...تقصير تو...

_خوب مگه بد کردم..

_بله بد کردي...به تو چه دخالت ميکني...

_حالا بيا خوبي کن...تو با اين دختره 6 ماه زندگي کردي امين..غريبه که نيست...

_خودت داري مي گي..زندگي مي کردم..بعني ماضي..حتما يه دردي بوده که ديگه باهاش زندگي نمي کنم...

...عصبانيتم بيشتر شد...پس اين خانوم خوشگله چيزي بيش از يه دوست دختر ساده يا يه همراه رختخواب بود...

حدسم درست بود رفتن من به دم در رو نگفته بود..درسته که من خودم رو معرفي نکرده بودم..اما اگه آدرس مي داد امين مي شناخت...يعني امين از بودن دختر تو خونه اش شاکي بوده؟؟!!

امين : حالا موضوع بحث اينکه خانوم مهندس کجاست؟؟...برديا...اين بار دنيز نصفمون مي کنه...پروژه مي مونه زمين ها...

قلبم گرفت...رو صندلي نشستم...خيلي مسخره است...من چرا فکر مي کردم..ممکنه من باده مهم باشم...دلت خوشه باده خيلي خوشه....حرف يه سرمايه ميليارديه...و تو يه وسيله اي...

حالم بد شد.. بلند شدم و آروم از در تراس رفتم بيرون...از شرکت خارج شدم...اصلا حال و حوصله نداشتم...منتظره چه جمله اي بودم...معلومه که اينها به خاطر دنيز و سرمايشون انقدر هوات رو دارن..جو گير شدي فکر کردي کسي هستي....تو حتي مادرت هم نخواستت باده..بعد چه انتظاري از مردم داري...اما من اوون چشماي عسلي براق رو جزء مردم حساب نکرده بودم...رو نيمکت کنار خيابون نشستم...ضعيف شدي باده...داري دنده عقب مي ري...

بلند شدم...عجيب بود که جايي رو براي رفتن هم نداشتم...بي خودي داري کشش مي دي باده...کار بايد قبل از 4 ماه تموم شه..اصلا خودمو براي يه بارم که شده لوس کنم؟؟....نه بابا..من رو چه به لوسي....

ياد اوون همه خريدي افتادم که تو تصادفم حروم شد..دوباره رفتم به سمت خريد درماني....

ساعت رو نگاه کردم ساعت شده بود 4..کمي هم داشت بارون ميومد . من نصف پاساژ اين اطراف رو گشته بودم وکلي خريد کرده بودم..يک عالمه روسري خريدم به چه دردم مي خورد نمي دونم..من که مي خواستم هر چه سريعتر برگردم...

تو يه کافه خوشگل نشستم تا يه قهوه بخورم...سيگارم رو در آوردم تا خواستم رو شنش کنم يه دست فندک آورد جلو...

سرم رو بلند کردم . مرد خوشتيپي رو ديدم حدود 40 ساله که کنار شقيقه هاش کمي سفيد بود و چشم ابرو مشکي...

اخمي کردم بهش...

_سلام خانوم...من سياوش هستم...

_سلام...

_اجازه بديد سيگارتون رو روشن کنم...

به فندک روشن توي دستش و لبخندش نگاه کردم...سيگارم رو فندکش گرفتم...

با ژست خوشگلي فندک رو تو جيبش گذاشت... : اجازه هست سر ميزتون بشينم...

_به چه علت اوون وقت؟؟!!

_باور کنيد منظور بدي ندارم...

بدون اين که اجازه بدم حرفم رو تموم کنم صندلي رو کنار کشيد و نشست....

اصلا گوش نمي ردم درست و درمون که چي ميگه...داشت يه چزايي از شرکتش و اين چيزا مي گفت...

_من اين همه حرف زدم شما فقط سکوت کرديد..حتي اسمتون رو هم نگفتيد....

سيگارم رو تو زير سيگاري خاموش کردم..خوب سرگرمي بدي هم نبود....آخرين باري که همچين کاري رو کرده بودم اوايل شهرتم بود..بيشتر از 6 سال بود ...به جز امين...به اون که فکر مي کردم با اوننجملات آخرش..بيشتر مي خواستم خود زني کنم..

_من باده هستم....

_عجب اسمي...عجب سليقه اي داشتن مادرتون....

...عجب زبون چرب و نرمي....

_ممنون..

_خوب خانوم باده...مي شه ازتون دعوت کنم شام رو با هم باشيم..تا بيشتر آشنا بشيم...

..عجب حا ل و حوصله اي داشت اين...عجب سرعتي...

يه لحظه امين اومد جلو چشمم...چرا من به خودم حال نمي دادم....خواستم دهنم رو باز کنم و موافقتم رو اعلام کنم...

چي کار داري مي کني باده...به خاطر يه مرد..اونم اووني که انقدر تو زرد مي خواي پا رو اعتقادات خودت بذاري؟؟...ارزشش رو داره؟؟...بيرون رفتن با کسي که هيچ شناختي روش ندراي؟؟...ديدي داري دنده عقب مي ري...

به چشماي سياهش نگاه کردم ..بسته هاي خريدم رو تو دستم گرفتم : مرسي از پيشنهادتون..اما من اهل اين جور قرار ها نيستم...صورتش آويزون شد...اصرار کرد..نپذيرفتم...در آخر کارت ويزيتش رو بهم داد تا بهش زنگ بزنم....

بيرون که اومدم ساعت 6 بود و هوا تاريک..از کافه دار خواسته بودم برام آژانس بگيره...به آپارتمان که رسيدم..دلم نمي خواست برم بالا...شاکي بودم ...بيشتر اما از خودم..تمام طول راه با خودم تصميم گرفتم مثل اوايل باشم..همون باده اي که هيچ صميمتي نداشت...

از آسانسور که پياده شدم..به خاطر قولي که به خودم داده بودم حتي به سمت در خونه اش هم نظري ننداختم...

در رو باز کردم..اول خريدها رو بردم تو سالن..برگشتم در رو ببندم که يه دست مانع شد...

ترسيدم و رفتم عقب...امين اومد تو...کبود بود ...

_کجا بودي؟؟؟

....عجب رويي داشت اين بشر....عصباني نباش باده هيچي بيشتر از بي محلي آدم ها رو تربيت نمي کنه...

به خودم مسلط شدم... : بفرماييد تو دم در صداتون تو راهرو مي پيچه...

اومد تو در رو بستم..بدون اينکه بهش نگاه کنم رفتم تو سالن پشت سرم اومد.....

ايستادم وسط سالن...

صداش رفت هوا : اين اداها چيه...مگه با تو نيستم؟؟..کجا بودي؟؟ اين چه عادتي تو داري...صبح اومدي شرکت..قبل از ما..بعد کارت رو نصفه ول کردي بدون خبر کجا رفتي..موبايلتم که جواب نمي دي...نصف تهران رو دنبالت گشتم..مي دوني ساعت چنده؟؟

ساعت مچيم رو نگاه کردم : ساعت 7...بله الان ديگه مي دونم چنده...

عصبي تر شد : من رو مسخره مي کني؟؟

_نفرماييد آقاي دکتر...

_آقاي دکتر و در...دستي به صورتش کشيد...مواقعي که مي خواست خونسرديشو حفظ کنه اين کار رو مي کرد...

_چايي ميل مي کنيد..البته من بايد برم سراغ شام چون خيلي گرسنه ام...شما هم تشريف داشته باشيد...

داد زد.... : داري ديوونه ام مي کني...فشارم رو 24 فکر کنم....

نگاهم رو ازش دزديدم..نگاهش که مي کردم..يه جورايي تمام قول و قرارهام با خودم يادم مي رفت....

_وقتي با من صحبت مي کنيد مراقب تن صداتون باشيد..فکر مي کنم دنيز راجع به اين موضوع بهتون تذکر نداده باشه....

جا خورد..يه جورايي وا رفت.. : تو..تو تا کي شرکت بودي...

_يکي دو ساعتي بودم بعد حوصله ام سر رفت..رفتم خريد..الانم اومدم شام بخورم..از فردا هم بي حرف پيش درست ميام شرکت تا کار هر چه زودتر تموم بشه....

رنگش از کبود به سمت زرد داشت مي رفت : چرا گوشيت رو جواب نمي دادي...چرا نگفتي باهم بريم؟؟؟

_با هم؟؟!!!...چرا اون وقت..به چه مناسبتي...تو قرار داد کاريتون با شرکت دنيز..خريدهاي من هم هست؟؟...

اين بار واقعا پيسش خوابيد..خونسردي...عکس العمل آروم...مرد جماعت نبايد بفهمه سوزوندتت...

پشتم رو کردم بهش و به سمت آشپز خونه رفتم : شام تشريف داريد ...دارم مي رم درست کنم...

نرسيده به آشپز خونه بازوم رو گرفت..چرخيدم به پشت سرم..ابروم رو دادم بالا : دستتون رو بکشيد آقاي دکتر...

_باده..بس کن..بگو چته...تو ديشب اين جوري نبودي...

_من همينم...ديشب اتفاقا خودم نبودم..چند وقته خودم نيستم...از امروز تصميم گرفتم خودم باشم...الانم اگه بازوم رو ول نکنيد کبود ميشه..اين بار علاوه بر دنيز و هاکان کساي ديگه هم هستن نصفتون کنن..ديگه جدي جدي کارتون مي مونه رو زمين...

دستش شل شد...چشماش از اوون حالت عصباني در اومد...انگار که غمگين شد : پس حدسم درست بود..حرفاي من احمق رو شنيدي....بايد برات توضيح بدم...

...بازوم رو از تو دستش بيرون کشيدم...به ديوار تکيه دادم : نه اجباري نيست...حرف شما درست بود..پروژه به هيچ عنوان نبايد بمونه زمين...

_بس کن..باده..

_خانوم مهندس....

يه قدم اومد جلو...چي داشت اين نگاه ..اين عطر که اين جور تو اوج عصبانيت هم شلم ميکرد : تو براي من باده اي..فقط باده...شنيدي حرفمو مگه نه؟؟

_به فرض که شنيده باشم..حرفتون حق بوده..دنيز خوب هميشه نگران منه..هاکان از اونم بدتر...

داد زد : انقدر اسم اوونا رو نيار...ديوونم نکن باده...خاک بر سر من که بلد نيستم درست حرف بزنم...از صبح مثل مرغ پر کنده دنبالت بودم...برديا بي خيال طي مي کرد..

_شما هم بايد بي خيال طي ميکرديد....

_نمي تونم...مگه دست خودمه...؟؟!! اوون چرت رو گفتم فقط براي اينکه به خودش بياد همکاري کنه چون من مغزم کار نمي کرد...

_حرفتون چرت نبود..عين حقيقت بود..منم سرمايه ميليارديم رو زمين بود مهندسش رو که تازه هوا خواه هم زياد داره رو مراقبش مي بودم...

صداش دوباره رفت بالا : غلط کرده اوون هوا خواه...تو واقعا فکر مي کني من به اين خاطر نگران بودم ؟؟!!!!

يه ابروم رو دادم بالا : غير از اينه...؟؟؟؟

اومد جلوتر...صاف تو چشماي هم زل زده بوديم..چشماي اوون که قرمز بود و موهاش رو پيشونيش ريخته بود ..اين مرد الحق که جذاب بود....يه نيشگون گنده از پام گرفتم تا به خودم بيام.... :واي..باده..واي...من به برديا چي مي گفتم که پر رو نشه...مي شناسيش که..چي مي گفتم که چرا دارم اوون جوري بال بال مي زنم...؟؟!!!

...منظورش چي بود...؟؟؟

با ترديد پرسيدم : هموني که واقعيت بود رو...

دستش رو مشت کرد :د..نمي شد.....من معذرت مي خوام باده...من همش به تو که مي رسه گند مي زنم...انقدر مستم که دارم سياه مستي مي کنم...اشتباه پشت اشتباه لعنت به من...

دلم لرزيد...انقدر تو چشما و لحنش صداقت و پشيموني بود که دلم لرزيد...اما من باده بودم بيشتر از يک بار حال حالا ها نمي بخشيدم...

اومد جلوتر..فاصلمون کم شد : باده..به من نگاه کن...تو چه طور ممکنه نگرفته باشي حرف منو...؟؟ باور نمي کنم...

سرم همچنان پايين بود : من امروز خيلي چيزها گرفتم...هم از شما..هم از مهمونتون...

مکث کرد با لکنت : مهم....مهمون ديگه کيه؟؟؟

غرورم اجازه نمي داد که جواب بدم...

_نگام کن ببينم...تو اومدي دم خونه؟؟!!!! آره؟؟؟!!!!!!

_گفتم با هم بريم شرکت...گويا پيغامم بهتون نرسيده...که مهم نيست از فردا مثل روتين اوايل خودم ميام شرکت که مزاحم هم نباشم...

خواستم حرکت کنم که دوتا دستاش رو گذاشت رو دو طرف سرم رو ديوار...يه جورايي حبس شدم تو بوي تلخش... زير لب و عصباني : چي گفت ترمه بهت؟؟!!

_ترمه؟؟

_هموني که صبح ديدي!!! چي گفت بهت؟؟..

_هيچي...فقط گفت حمومي و پيغامي دارم يا نه....دختر خوشگليه....

با مشت به ديوار بالا سرم کوبيد : اشتباه پشت اشتباه....شدم پسر 19 ساله....تقصير اين برديا ست...اين بشر فقط براي من دردسره...

_بگذاريد برم...شام درست کنم..

داد زد : گير دادي به شام...باده ...اون جوري نيست که تو فکر مي کني...

_من هيچ جوري فکر نمي کنم..به من چه شما چه مي کنيد...شما يه مرد مجرديد ....

اين رو گفتم و خواستم برم که با دستش مانع شد.. : مي ايستي باده گوش مي کني..تا حرفام تموم شه...اجازه نمي دم بري...

...عجب جنمي اين داشت..من ياغي ايستادم...

_من با ترمه دو سال پيش آشنا شدم..نوني بود که برديا تو کاسه ام گذاشت...دختر خوبي بود...پدر مادرش شهرستان بودن اينجا تنها زندگي و کار مي کرد...حسابداره...ازش بدم نيومد...دوست دخترم شد..6 ماه تو يه خونه باهاش زندگي کردم...الانم يک سال و نيم بود ازش خبر نداشتم...من آينده اي تو رابطمون نديدم...با توافق جداشديم...ديشب تو جلسه بود..دوستش يکي از دوست دختراي بردياست...والا من خبر نداشتم حسابدار شرکتيه که ما قراره باهاش قرار داد ببنديم...گفتن ميان خونه من...دور از ادب بود که جلوي چندتا غريبه بگم نيايد..همه که رفتن..برديا و ترمه و دوست دخترش نشستن تو سالن..من رفتم خوابيدم...به حضورشون اعتنايي نکردم...صبح که بلند شدم ديدم اوون جاست..مثلا مي خواد برگرده....منم اهميتي بهش ندادم....بهش گفتم تصميم دارم دوش بگيرم برم شرکت....مي خواستم زودتر بره...از طرفي فکر مي کردم تو امروز هم خونه اي و استراحت مي کني...مطلقا تصورش رو هم نمي کردم که بخواي بياي شرکت..يا دم خونه که باهاش رو به رو بشي...

...يه جورايي ته دلم خنک شد...به چشماي صادقش که نگاه کردم احساس کردم هيچ دليلي نداره که باورش نکنم....اما بازهم جدي تو چشماش نگاه کردم ..

_باده من پسر بچه 20 ساله نيستم هلاک اين چيزا باشم..از اولشم نبودم...چه برسه به الان...

تو چشمام خيره شد...نگاهش خاص شد...چشماش بين لبهام و چشمام حرکت مي کرد صداش آروم و زمزمه گونه شده بود... : به خصوص الان...که بايد مطلقا عقلمو از دست داده باشم که بيتوجه به متن ...توجهم به حاشيه باشه..

من مست اوون نگاه بودم...به چشمايي که رو صورتم سر مي خوردن...زل زدم به اوون مردمکي که مي لرزيد و عجيب بود که چرا فرار نمي کنم...چرا نمي ترسم...؟؟؟

_باده...

جمله اش نصفه موند ..که تلفن زنگ زد....

_من...خوب بايد برم...به هر حال...

داشتم دنبال جمله مي گشتم....اونم کلافه دستش رو از بالاي سرم برداشت...من هم که فضايي پيدا کرده بودم سريع رفتم به سمت تلفن...پشتم بهش بود....دستم رو قلبم گذاشتم...نفسم رو بيرون دادم...

تلفن رفت رو پيغام گير بهروز بود : باده...سلام خوبي؟؟!!...من به سميرا نگفتم ماجرار و حواست باشه...سر جهازي.. به هاکان زنگ بزن..بال بالت رو مي زنه..دنيز رو بي چاره کرده که چرا تو رو فرستاده ايران....همه مون دلتنگتيم...

برگشتم به پشت...کلافه دستش تو موهاش وسط سالن بود...يه نگاه بهم انداخت ..شاکي بود انگار...

من هم طلب کار و بي تفاوت نگاهش کردم...لجم گرفته بود که با نگاهش انگار مي خواست باز خواستم کنه...رفتم سمت آشپزخونه..در حقيقت فرار کردم...

با شنيدن صداي در فهميدم که رفته....چرا اجازه داده بودم تو همچين موقعيتي گير کنم....من پذيرفته بودم تمام توضيحاتش رو؟؟...نمي دونم...عجب موقعيتي بهروز زنگ زد...اگه زنگ نمي زد..من احمق داشتم چي کار مي کردم؟؟... بلند گفتم اه باده اه...

اشتهام پريده بود...من هيچ وقت با مردي انقدر نزديک نبودم...جز يه سري خاطرات زجر آور کودکي که نمي دونستم چرا داره اين اتفاق ميوفته من نفس هاي هيچ مردي رو با اين التهاب رو گونه ام احساس نکرده بودم...

دستي به چشمام کشيدم...کنار پنجره ايستادم...دستم رو پشت کمرم قلاب کردم رو پاشنه و پنچه ام بالا پايين مي شدم...عين الاکلنگ....بالا پايين..بالا پايين...و من کجام..بالا يا پايين؟؟!!!!

لباسم رو عوض کردم تو تخت دراز کشيدم....

تلفن رو دستم گرفتم ..بعد از 8 تا بوق رفت رو پيغام گير...: هاکان..هستي و جوابم رو نمي دي مي دونم...نگرانمي..منم دلتنگتم..خسته ام هاکان...گم شدم...دارم خاکي مي زنم به نظرت؟؟...من قبلا خيلي چيزا برام مهم نبود..دارم باز خواست مي کنم...کم آوردم...حساس شدم حتي رو نگاه آدما...نگرانم از روزي که بايد خيلي چيزا رو توضيح بدم...مني که فکر مي کردم قرار نيست توضيح بدم يا توضيح بخوام...هاکان..کاش الان استانبول بودم..رو اوون تاب سفيد حياطت دراز مي کشيدم...اوون جا انگار من واقعي ترم...اينجا انگار تو يه فانتزي بي نهايت معلق شدم...دارم عوض مي شم به نظرت؟؟!!...اصلا بايد عوض بشم؟؟؟!!...قهر نباش هاکان....

صبح بيدار که شدم بعد از حاضر شدن يه دل ضعفه بدي داشتم...يه ليوان شير ريختم براي خودم..حاضر و آماده منتظر امين بودم...پر از حس هاي متناقض بودم..کمي دير کرده بود...

زنگ در رو که زد... باز کردم... : سلام...

_سلام...

صداش خسته بود و چشماش کم خواب....انگار که ديشب اصلا نخوابيده...اما مثل هميشه شيک پوش و مرتب بود...

_بريم...؟؟!!

تو سکوت با هم سوار ماشين شدم...

_باده...صبح يه تلفن مهم داشتم دير اومدم...

_ممنونم آقاي دکتر...

دستش رو نمي دونم از جواب سرد من يا از آقاي دکتر محکم تر دور فرمون قفل کرد...: امروز يه مهندس کامپيوتر مياد براي سرويس کامپيوتر ها...اگه مشکلي داري بگو برات درستش کنه...

در حالي که داشتم از ماشين پياده مي شدم... : ممنون از لطفتون آقاي دکتر...

عصباني شد... : بالاخره که يه روز ديگه به من نمي گي آقاي دکتر..اون وقت من عوض تمام اين آقاي دکتر ها رو در ميارم....

خنده ام رو به زور خوردم...بله امين عزيز من عوض اين چند تا اشتباهت رو در ميارم : حتما همين طور آقاي دکتر...

نايستادم تا ببينم صورتش چه شکلي شد...

يه راست رفتم به دفتر و درحالي که کمي احساس باده بودن بهم دست داده بود نشستم سر کارم..کارها عقب بود...

تا ساعت 1 هيچ کس سراغم نيومد...برديا هم که نبود...واقعا گرسنه ام بود...

چشمام رو از خستگي مي ماليدم که در زدن.. برديا بود..مثل هميشه خوشحال : خسته نباشي خانوم مهندس...

_شما هم همين طور...

_اومدم دنبالتون افتخار بدي بياي سالن کنفرانس..مهمون داريم..مدير عامل شرکتي که کاراي کامپيوترمون رو انجام ميده اينجاست..از دوستان هم هست..لبخند زدم : الان مي رسم خدمتتون...

برديا که رفت ..بلند شدم بارونيم رو مرتب کردم و موهام رو درست کردم..عادتم بود..من هميشه برام مهم بود که مرتب باشم...

از سالن کنفرانس صداي بلند خنده اومد...در زدم و وارد شدم...امين رو به روم بود...برديا بغل دستش و مهمونشون هم پشت به من...

با ورودم هر سه از جا بلند شدن...

امين لبخندي به من زد : بفرماييد خانوم مهندس و صندلي کنار دستش رو برام بيرون کشيد..مي خواستم سرد باشم اما در مقابل اين جنتلمن لبخند نزدن کار هر کسي نبود...

خواستم بشينم که با ديدن مرد رو به روم دهنم باز موند..هم از تعجب هم از کوچيک بودن تهران...يعني فاميل باشي هم چين چيزي بعيده...

بين زمين و هوا بودم ...

که صداي مرد رو به روييم که پر از تعجب بود رو شنيدم : خداي من باده...اصلا فکرشم نمي کردم اين جا ببينمتون..عجب تصادف زيبايي...

..يعني راه داشت خودم رو بزنم به اوون راه..که نشناختم...نه خوب خيلي مسخره بود....

_نشناختي؟؟..خوب حق هم داري ولي من همچين خانوم جذابي رو با اين اسم زيبا هرگز يادم نمي ره ..منم سياوش...

امين که معلوم بود سعي داره خوش رو کنترل کنه : شما هم ديگه رو مي شناسيد؟؟!!

من رو صندلي نشستم و به اين صحنه نگاه کردم...

_شناخت نمي شه گفت...ديروز عصر تو کافه امير حسين چشمم اين خانوم رو گرفت..هر چند با کمال پر رويي سر ميزشون نشستم و جز اسمشون بهم هيچي نگفتن...اما من افتخار روشن کردن سيگارشون رو داشتم...

به امين نگاه کردم...يه نگاه اساسي بهم انداخت...

نشست رو صندلي..همزمان بردياو سياوش هم نشستن...

سياوش: ديشب که افتخار ندادي شام بخوريم...ولي خدا با من بود ناهار رو با هم بوديم...

..بايد چيزي مي گفتم...

_خوب دليلي براي شام ديشب نبود...

_براي بعدي دليل پيدا مي کنيم...

..خوشم نيومد از کلامش...اخمام رفت تو هم...

امين : باده جان...مي دونم نوشابه نمي خوري گفتم برات آب بيارن...

فکر مي کنم ..چشماي برديا و سياوش به اندازه نصف چشماي من هم باز نشد...

...زل زده بود بهم...انگار منتظر يه چيزي بود که بپره بهم : خيلي ممنون...

...آقاي دکترش رو فاکتور گرفتم...

سياوش که انگار خيلي جا خورده بود : خوب...بچه ها اين آخر هفته که ميريم باغ کرج..خانوم باده هم مهمون مخصوصمون تشريف ميارن....

...به امين که چنگالش رو محکم فرو کرده بود تو کباب بدبخت نگاه کردم...

امين : ببينيم چي مي شه...سرد شد...بفرماييد....

بعد از رفتن سياوش...برديا هم با اجازه اي گفت و تلفن به دست رفت تو اتاق ديگه اي...من هم خواستم بلند شم...

_چند لحظه بشين لطفا....

بعد رو صندلي رو به روي من نشست... : ما سوء تفاهممون رو ديشب حل کرديم درسته....؟؟؟

_....

_تا کي مي خواي اين لحن و اين نگاه رو ادامه بدي؟؟؟....چرا اين جوري هستي؟

_من جور خاصي نيستم...

_که جور خاصي نيستي؟

بلند شد و رفت پشت ميز نشست... هون طور که سرش رو به کاغذها گرم مي کرد : سياوش بهت شماره داد؟؟

_يه کارت ويزيت داده بود که فکر کنم انداختم دور....من دختر دبيرستاني نيستم که شماره بگيرم...جمع کنم...

داشتم مي رفتم به سمت در : باده....

برگشتم سمتش..نگاهم کرد.... نگاهش کردم با صداي آرومي: ساعت 5 حاضر باش بيريم خونه....

به ساعتم نگاه کردم...8...تلفن زنگ زد ...هاکان بود...گذاشتم بره رو پيغام گير..اين جوري انگار بهتر حال هم رو مي فهميديم... : باده دل خورم ازت...نه نه بيشتر که فکر مي کنم دلتنگم...باده تو اونجا چيزي نداري..دارو ندارت اين جاست...اين ماجراي باز گشتت چي بود؟؟؟؟...چرا داره همه چيز عجيب مي شه؟؟...حسم هم عجيب شده...اوون تاب سفيد.اون حياط...خودت خواستي ديگه نباشي...خودخواهم...نه نيستم...دل نگرانم...احساس امنيت ندارم...

مدتهاست که دارم نيمه وقت تو شرکت دنيز کار مي کنم...خسته ام..دانشگاه...مد...شرکت...به تازگي بهم بازي تو ويديو کليپ يه خواننده هم پيشنهاد شده..نارين خوشحاله..هاکان نظري نداره...سناريو رو مي خونم..رد مي کنم...تو يه صحنه بايد خواننده رو ببوسم...هاکان مي خواد تو مسابقات بهترين مدل سال شرکت کنم...بازهم رد مي کنم...بايد با مايو برم رو صحنه..نارين ميگه اين جوري دارم آينده ام رو محدود مي کنم...من مي گم..آينده من نقشه و ساختمونه..اينکار يه منبع درآمده...

آخ هاکان..آخ..تازگي ها ..يه چيزهايي زمزمه ميشه..مي شنوم....هر چند خودم هم قبلا متوجه شدم...برام مهمه..درستش اينه که نه....هاکان خيلي عزيز تر از اين حرفهاست....

تو آپارتمانم ايستادم کنار پنجره...يه عصر تابستاني و گرمه...دل نگرانم..اوون آقاي سياه پوش ديگه گندش رو داره در مياده...از يه طرف کم کم درسم داره تموم مي شه...دکتري هم بخوام بخونم بازهم بالاخره اقامت ندارم...با ويزاي کاري هم مگه چه قدر مي شه موند...من تو مملکت خودم حتي جا براي خواب ندارم..ترس از آينده بدجور داغونم کرده..خسته ام..در ميزنن..نبايد سميرا باشه...سميرا دختر کوچولوي خوردنيش رو برده پيش بهروز بيمارستان..

پيک برام يه گلدون گل با يه جعبه آورده..هيچي روش ننوشته..تعجب مي کنم..کسي آدرس من رو نداره..هداياي من هميشه ميره دفتر نارين...

تحويل مي گيرم...در جعبه رو که باز مي کنم چهار ستون بدنم مي لرزه يه گلوله است بايه نت : خانوم کوچولو من هرچي بخوام رو به دست ميارم..

مدتها بود که شک نداشتم مردک بايد از دنياي زير زميني باشه....چه قدر ترسيدم..چه قدر اشک مي ريزم اوون شب...رو تختم مچاله مي شم...بي کس واقعيم..به کي بگم داره چه اتفاقي ميوفته...کي مي تونه جلو اين آدم در بياد....

تو اوون هيرو وير به گوشيم پيام مياد..دنيزه..مي گه شب مياد دنبالم شام بريم بيرون ..کار مهم باهام داره نگران ميشم..به خصوص که الان سه روزه از هاکان خبر ندارم....

به سميرا زنگ مي زنم خبر مي دم..حاضر مي شم..يه پيراهن خوشگل زرد مي پوشم...ساعت 10 ...دنيز مياد دنبالم راننده اش در رو برام باز مي کنه...

ميگه ميريم رستوران ساحل..مي گم دنيز خطرناکه باز خبر نگارا اوون جان عکسي چيزي مي ندازن ازمون...بيا و درستش کن ...ولمون نمي کنن تا بيايم اثبات کنيم فقط دوستيم....بايد بشينيم حرص بخوريم...مي خنده.تا با مايي غم نداشته باش..جايي مي ريم که در پشتي داشته باشه....به چشمام نگاه مي کنه تو رستوران..گريه کردي باده...بي مهابا بغض مي کنم..براي اينکه ضايع نباشه ميريم حياط رستوران که رو به ساحله..تاريکه و ديد نداره ..اشک مي ريزم..از بي کسيم ميگم...از مسئله ويزام...اما مردک سياه پوش رو نمي گم...بگم که چي؟؟..تو درد سر بيفته...حرف مي زنه..و حرف مي زنه..با هر جمله اش دست و پام يخ مي زنه..با هر جمله اش دنيام تيره تر مي شه..با هر جمله اش بيشتر خرد مي شم...نگاهش مي کنم...سرش به زيره...داري از بي کسيم استفاده مي کني دنيز....سرش رو بلند هم نمي کنه..مي دو ام به سمت پارکينگ...مي خواد پشت سرم بياد...نور هست ديده مي شيم...مي دوام تو پارکينگ....اشک ميريزم..از خودم متنفرم..از همه متنفرم...ساعت رو نگاه مي کنم...12..پاهام مي لرزه بيرون پر از خبرنگار و عکاسه...تاکسي اوون جا هست ديده مي شم...دنيز نيومده دنبالم..حسم الان بي حسيه..لمسي...زنگ مي زنم به سميرا....گريه مي کنم..مي ترسه..هول مي کنه..قول مي ده پنج دقيقها ي اوون جا باشه...کف پارکينگ مي شينم...پنج دقيقه ا ش ده دقيقه نمي شه....در پشتي منتظرمه...مي رم سمتش..پشت ماشين بهروزه..رو لباس خونش يه شنل نخي پوشيده موهاش بهم ريخته است..رنگ پريده است..ميگم نمي خوام حرف بزنم.تا خونه تو سکوت مي ريم...ريملم ريخته صورتم سياه..سميرا هيچي نمي گه...از تو فريزر بستني توت فرنگي در مياره تو سطلش دو تا قاشق مي زاره....با اشک بستني مي خورم...گريه مي کنم البته ساکت و آروم..آخه بهروز و دريا خوابن....

از جام بلند شدم...رنگم پريده بود...هنوز هم اون شب رو که يادم مياد ملتهب مي شم...تو آشپز خونه يه ليوان آب رو سر کشيدم...صداي موبايلم بلند شد...امين بود : سلام باده..

تنبيهش يادم نرفته بود :سلام...

سردي کلامم اضافه شده بود به داغونيم...

_خوبي؟؟...باده چيزي شده.؟؟؟

_نه چيزي نشده..

...باور نکرد..بقيه جمله اش پر از ترديد بود : من اومدم به مامان اينا سر بزنم...سياوش و برديا من رو خل کردن که پنج شنبه بريم باغ...من مخالف بودم..اما سياوش ول کن معامله نيست..

...حوصله جمع جديد رو نداشتم...

_مي شه من معاف باشم...

_براي تنوع بد نيست باده..هر چند من هم زياد موافق نيستم....

_باشه..فقط يه چيزي...من شب نمي مونم...

_نه من و تو شب نمي مونيم..هر ساعتي که شد بر مي گرديم..قول مي دم بهت....باده..تو صدات دلخوره...بگو چي شده..؟؟..دارم راه ميوفتم که بيام...

_نه..يکم دلتنگم...

چند لحظه مکث کرد : دلتنگ چي؟؟...يا شايد هم کي؟؟...

_نمي دونم دلتنگ خونه ام فکر کنم..دلم براي اوون مبلاي کرم رنگش هم تنگ شده...بهانه است..اما خيلي هم دور از احساسم نيست...

خنديد ..به احتمال قوي فکر کرد لوسم...: مطمئني فقط همينه...؟؟؟

_فکر کنم فقط همينه...

امروز از اوون روزهاي شلوغ و پر رفت و آمد شرکت بود..برديا عين فر فره در حال دويدن بود شرکت هم زمان سه تا پروژه اساسي دستش بود و از من هم خواستن تا تو يکي از پروژه ها به مهندس آذري يه دستي برسونم تو اين هاگير واگير..امين صبح من رو رسونده بود و بعد رفته بود..هنوز هم کمي سرد و سر سنگين باهاش حرف مي زدم..شاکي مي شد اما سعي مي کرد به روي خودش نياره..غر غر مي کرد که اگه فکر نمي کرد که بچه ها برداشت اشتباه مي کنن و بعدا چرت و پرت مي گن اصلا مهموني فردا شب باغ سياوش رو کنسل مي کرد..براي من خيلي هم فرقي نمي کرد...هرچند دوقلوها دعوتم کرده بودن باهاشون برم سينما...و من اوون رو ترجيح مي دادم...

واقعا خسته بودم..ساعت رو که نگاه کردم 6 بود...يه ساعت بيشتر مونده بودم..چشمام رو ماليدم... برديا سرش رو کرد تو اتاق : خانوم مهندس خسته نباشي خيلي امروز زحمت کشيدي...

لبخند زدم : اين چه حرفيه..اگه تونسته باشم کمک کنم خيلي هم خوشحال مي شم...

لبخندي زد : بريم خونه؟؟..امين سپرده برسونمتون..خودش بايد مي رفت تا لواسون و بر ميگشت...

برديا تا خود خونه گفت و خنديد ..خوشم ميومد تحت هر شرايطي اين بشر خجسته بود...داشت مي رفت پيش يکي از دوست دختراش ..من مونده بودم پس نگين کيه؟؟...چرا اين آدم بي مهابا خودش رو جلوي من لو مي ده؟؟!!

به طبقه خودمون که رسيدم..چشمم نا خود آگاه به سمت در رو به رو رفت..پوفي کشيدم و در خونه رو باز کردم...

چراغ رو که روشن کردم..جا خوردم....دستام رو گذاشتم رو دهنم و بلند گفتم خداي من...

اصلا و اصلا توقع هم چين چيزي رو نداشتم...مبلاي خونه عوض شده بود...ديگه بنفش نبود..کرم بود...

تو دلم آنچنان ذوق و حظي بود که براش هيچ توصيفي نداشتم..اگه امين دم دستم بود مطمئنم نمي تونستم خودم رو کنترل کنم بغلش مي کردم...يه دور ..دور مبلها چرخيدم...و روش دست کشيدم..درسته که ظاهرا شبيه به مبلهاي خونه خودم نبود..اما کرم بود..با کوسن هاي خوشگل زرشکي..يه کم به بقيه دکور خونه که بنفش بود هم نمي خورد..ولي چه اهميتي داشت وقتي يه چشم عسلي با هوش و جنتلمن بود که خيلي خوب بلد بود حالم رو خوب کنه...

بعد از پنج دقيقه موبايلم زنگ زد..امين بود..نتونستم ذوقم رو کنترل کنم.. گوشي رو برداشتم و سلام پر از شوقي کردم...

خنديد..احساس کردم ذوق کرد : سلام...خوبي باده؟؟

_خيلي...مرسي ...نمي دونم چي بگم...

_ چيزي نمي خواد بگي...من فقط دلم نمي خواد صدات رو مثل ديشب دلتنگ بشنوم....

خدايا اين مرد حواسش به همه چيز بود : ممنونم..خيلي خوشگلن...

_من نمي دونستم مبلهات مدلش چي بوده..فقط گفتي کرمه...

_نه اتفاقا خيلي هم شبيه...(دروغ که حساب نمي شد؟؟...مي شد؟؟)

خنديد : خوب خيلي خوبه...من شب يکم دير ميام... لواسونم...

_خسته نباشي...و با زهم مرسي...راستي اگه شام نمي خوري اوونجا ...برات يه چيزي حاضر کنم..

..اشکالي که نداشت ؟؟ داشت؟؟..وقتي يه نفر اين طور منو ذوق مرگ کرده...

صداش آروم بود و بم : نه..شام اين جام زحمت نکش..هر چند بدم نميو مد از اوون ساندويچ خندانات بازهم درست کني...

بعد از خداحافظي رو مبل خونه ولو شدم...رو مبل کرم رنگي که اصلا شبيه مبلاي خونم نبود اما عجيب دلتنگيم رو رفع کرد..هر چند دلتنگي عميق تري داشت جايگزينش مي شد....

پنجشنبه سر کوچيکي به شرکت زديم قرار بود 5 از دم خونه حرکت کنيم..برديا و نگين هم با ما ميومدن...فهميده بودم که برديا تو جمع هاي جدي با نگين ظاهر مي شه تا بتونه بگه يه دوست دختر داره و پايبنده..هر چند نگيني که بعدها فهميدم مادرش دوست صميمي مادر بردياست و پدرش يکي از سرمايه داراي گردن کلفت.....آش دهن سوزي هم نبود...

براي انتخاب لباس کمي ترديد داشتم چون کسي رو درست نمي شناختم.. در آخر يه بلوز سفيد يقه مردونه سفيد انتخاب کردم که سر آستيناش دکمه هايي به شکل يه ياقوت بزرگ مشکي داشت..آستين بلند بود.. يقه رو کامل بستم و يه دستمال گردن سفيد که چارخونه مشکي ريز داشت رو از زير يقه ام رد کردم و جلو به شکل يه پاپيون شل گره زدم...

يه شلوار پارچه اي خيلي تنگ مشکي تا قوزک پا و کفشاي پاشنه بلند مشکي...پالتوم رو تنم کردم و منتظر نشستم تنها چيزي که کمي تو چشم بود رژخيلي قرمزم بود که چون موهام رو محکم پشتم بسته بودم ..بيشتر تو چشم بود..بايد مي رفتم سولاريوم يکم از برنزگيم داشت کم مي شد....

زنگ در رو که زدن شالم رو اندختم رو سرم و در رو باز کردم...امين با يه تيپ سفيد و سوررمه اي نفس گير جلو در بود...نگام کرد..چشمش به لبهام بود...احساس کردم مي خواد چيزي بگه و نمي گه...

_سلام...

يکم جدي شده بود..سوييچ رو تو دستش چرخوند و سرش رو پايين اندخت : سلام...بچه ها تو ماشينن...راه افتادم دنبالش تو آسانسور هنوز هم داشت با خودش مبارزه مي کرد اين رو خيلي راحت مي شد از چشماش خوند در آسانسور که باز شد : باده...

_بله....

يکم نگاهم کرد يه نفس عميق کشيد : هيچي...بريم...

...اين چش بود؟؟!!....

تو ماشين برديا جلو نشست من و نگين پشت..اين دختر هر روز بي تربيت تر مي شد...ديگه درست و درمون سلام هم نمي کرد...

من تو آينه دقيقا تو ديد امين بودم..هر چند وقت يه بار نگاهمون با هم تلاقي مي کرد ..اخماش يکم بيشتر مي رفت تو..من هم علامت سئوالتر مي شدم....

تو ترافيک بدي نيوفتاديم....رسيديم به باغ..که واقعا باغ خوشگلي بود..امين ماشين رو پارک کرد و نگين و برديا پياده شدن...من هم پياده شدم ..داشتم پالتوم رو مرتب مي کردم که امين رو به روم ايستاد..فاصلمون خيلي کم بود..سرش رو خم کرد به سمتم : باده..امشب يکم زيادي خوشگل شدي...

صاف تو چشماي يکم شاکيش نگاه کردم...خواست ادامه بده که صداي سياوش از پشت اومد که اومده بود دم در : به به..سلام بر امين عزيز...

با امين دست داد...دستش رو دراز کرد..دستم رو تو دستش که گذاشتم ..خم شد و بوسه طولاني بهش زد..از کنارم صداي نفس هاي امين رو مي شنيدم..خودم هم از طولاني شدن اين مسئله خوشم نيومد..دستم رو به آرامي از تو دستش و زير لبش بيرون کشيدم...

_خيلي خوش اومديد..باده..شما مهمون افتخاري ما هستيد...

...زبون باز....

_سلام....يه سلام جدي و خشک و خالي...خوشم نمي يومد بهش رو بدم....

من کنار امين و سياوش اوون سمت امين به سمت ويلا رفتيم که يه ويلاي نسبتا بزرگ دو طبقه با سقف قرمز شيرووني بود...سياوش مزه مي ريخت..من گوش نمي کردم و امين هم سر تکون مي داد...

به ويلا که رسيديم به غير از ما 4 تا خانوم و 4 تا آقاي ديگه هم بودم مجموعا مي شديم...13 نفر...با وروردمون به همه معرفي شديم..من رفتم تو اتاق تا هم رژم رو پر رنگ تر کنم و هم پالتوم رو در بيارم....نگين با من نيومد...هرچي مي گذشت بيشتر بهش ترحم مي کردم....بعد از توم شدن کارم از پله ها که پايين اومدم..امين رو مبل دونفره رو به روي پله ها بود....سرش رو بالا گرفت...سر تا پام رو نگاه کرد...يه تحسيني تو چشماش بود..به صورتم که رسيد يکم دوباره اخم کرد...

سياوش: به به...بفرماييد..بنشينيد...

من هم پيش امين نشستم....با ژست خوشگلي تکيه داده بود به پشتي مبل...من مست ادکلن هميشگيش بودم..پام رو کنار هم جفت کردم و ظريف خم کردم به سمت چپ...بوسه مي گفت تو مرض داري..شلوار مي پوشي پات رو ميگذاري پهلوت..اما دامن مي پوشي پات رو مي ندازي رو پات..مطمئني براي دل خودت ديگه؟؟؟ و من مي خنديدم....

همه در حال بگو بخند و سر و صدا بودن..من آروم گوش مي کردم...به نگين که رو پاي برديا نشسته بود با پيراهن دکلته قرمزش نگاه کردم...دخترها تقريبا همه بلوز شلوار داشتن...خوشحال شدم که انتخابم درست بوده...

چيزي که بيش از همه توجه من رو جلب کرد...احترامي بود که همه براي امين قائل بودن...مدام ازش سئوال مي کردن و حواسشون بهش بود...اوون هم سئوالات ريزي راجع به مشکلاتشون هر چند کوچيک مي پرسيد و من خيلي خوب متوجه شدم که همين به فکر بودن و سنگيني امين هستش که تا اين حد براش احترام مياره...

يه جورايي بودن تو اين جمع دلم رو براي جمع هاي خودمون تنگ تر مي کرد...ما دور هم که جمع مي شديم سکوتمون بيشتر بود..بوسه گاهي پر سر و صدا بود بقيه سکوتمون بيشتر بود....هميشه تو جمع دوستان به خودم نگاه مي کردم اگر تو 15 سالگيم بهم مي گفتن يه روز فرصت اين رو پيدا مي کني تا بتوني با دوستات يه جا بشيني و بگي و بخندي فکر ميکردم شوخي بي مزه ايه..اما حالا اين من بودم...که چشم دوخته بودم به رقص نگين و برديا چند تا از بچه هاي ديگه وسط...امين دست چپش به جيب يه گوشه داشت بايکي از پسرها صحبت مي کرد...احساس کردم به هواي تازه احتياج دارم...رفتم رو تراس..هوا کمي مه آلود و سرد بود...خوشم ميومد از اين هواي ملس...به آسمون گرفته نگاه کردم...من از اين جا برم هم دلتنگ مي شم؟؟...شايد براي اولين بار خيلي هم از فکر بازگشت به زندگي قبلي قند تو دلم آب نشد...اونجا همه بودن..کساييي که هوام رو داشتن ..تو سختي هام پيشم بودن..اما هيچ کس نبود که ..نمي دونم...نبايد اين احساسات به من نفوذ مي کرد...اين جوري اوون ريتم استوار زندگي که اين همه براي ساختنش زحمت کشيده بودم متزلزل مي شد..هر چه قدر که بوسه شاکي مي بود که تو 28 سالگي دارم عين بازنشسته ها رفتار مي کنم...هر چه قدر نگران مي بود که پس من کي قراره عاشق بشم....عشق؟؟...خداي من...چه قدر اين جمله فانتزي به نظر ميومد...تو فکر بودم که يه چيز سنگين رو روي شونه هام احساس کردم...برگشتم پالتوم بود که امين با يکمي جديت انداخته بود رو شونه هام : دنبالت گشتم چرا اومدي رو تراس...سرده؟؟

_داشتم فکر مي کردم...

_به چي؟؟

_به همه چي و هيچي!!

_دقت کردم هر جا خيلي شلوغ مي شه تو مياي يه نفس بيرون مي کشي...

لبخند زدم بهش که پشت به باغ رو به من به ميله ها تکيه داده بود... : نمي دونم شايد دارم افسردگي مي گيرم...

_فکر نمي کنم اين باشه...

_نه...اين نيست..من خيلي وقته که يک سري آدم هاي ثابت و روتين تو زندگيم هستن...خيلي کم پيش مياد با آدم هاي جديد آشنا بشم...يکم چه مي دونم..انگار حرفي براي گفتن پيدا نمي کنم...

_اوونجا اوقات بي کاريت رو چي کار مي کني؟؟

_من زياد اوقات بي کاري ندارم...خيلي فشرده است برنامه ام...اما خوب...با سميرا و بهروز و دخترشون کنار ساحل قدم مي زنيم..بستني مي خوريم...گاهي تو حياط خونه هاکان جمع مي شيم ماهي کباب مي کنيم....

يه ابروش بالا بود : دفعه اول که ديدمت....اصلا فکر نمي کردم بشه انقدر ساده و راحت خوشحالت کرد...

_به خاطر نوع لباس پوشيدنم؟؟؟

_نمي دونم..تو خودت هم متوجه نيستي چه قدر سر بالا و خاص راه مي ري...الان گفتي حرفي براي زدن نداري...نگاهي عميق به صورتم کرد : تو براي حرف زدن نياز به کلام نداري...

داغ شدم... انگار متوجه حالم شد که موضوع رو عوض کرد : دوره دانشجوييت هم يعني تفريح خاصي نداشتي؟؟

...دنبال جواب کدوم سئوالش بود...

-من دوره دانشجوييم براي خرج زندگيم کار مي کردم...

_کار؟؟!....

_بله ...به همين خاطر اوون موقع هم تفريحمون همين ها بود البته اوايلش اوون حياط زيباي خونه هاکان هم نبود..

احساس کردم از اين همه تکرار اسم هاکان خوشش نيومد : هاکان خيلي نقشش پر رنگ بوده؟؟!!

_منظورتون رو متوجه نمي شم؟؟

کلافه يکم سر جاش جا به جا شد... : خوب..نمي دونم آخه خيلي اسمش هست...

..هاکان نقشش تو زنگي من يه رنگ اصلي بود...حاشيه يا ترکيبي نبود..اما همين رنگ اصلي غير ترکيبي...الان يه خاکستري مات بود...قابل اعتماد...آرام...تکيه گاه..گاهي در کنار قرمز..عصباني و جدي...گاهي در مقابل آبي صبور و سرد...

_هاکان پسر خاله دنيزه...شايد به همين خاطره که اسمش زياد مي ياد...

...قانع نشد..بيشتر مي خواست بدونه...اين مورد خيلي خصوصي تر از حتي فرار من از خونه..مدل بودنم...يا خيلي از چيزهاي ديگه بود که نيازي به افشا شدنش نمي ديدم....اين مسئله هم خيلي عيان هم خيلي پنهان بود...چيزي که خودم هم توضيح واضحي راجع بهش نداشتم..جز يه نياز مقطعي دو طرفه...

کلافه بودم..من هميشه سعي مي کردم موضوع بحث به اين جا ها کشيده نشه..به جايي که بخوايم از ماضي هم سر در بياريم...هميشه خواستم تو مضارع هم بمونيم....

هنوز پر سئوال داشت نگاهم مي کرد که يه صداي از غيب رسيده که حالا کمي هم به خاطر مصرف الکل کشيده شده بود از سمت سياوش نجاتم داد : اي بابا..بيايد تو...

يه قدم به سمتم برداشت...امين کنارم ايستاد..دستش رو دور کمرم انداخت...از اين همه نزديکي گر گرفتم..خواستم به کمرم قوس بدم تا انقدر تو بغلش نباشم اما انگشتاش که رو پهلوم بود رو کمي فشار داد و مانع شد...

سياوش هم اين حرکت امين رو ديد : بيايد تو..چرا خرج خانوم مهندست رو سوا کردي...

امين کمي جدي : الان ميايم..کمي خواستيم هوا بخوريم...

سياوش رفت داخل...برگشتم به سمتش..براي دومين بار تو طول امشب انقدر بهم نزديک بود و براي دهمين بار تو طول امشب داشت اخم آلود نگاهم مي کرد...من با اينکه داشتم از خودم عصباني مي شدم..هيچ تلاشي نمي کردم براي بيرون اومدن از بغلش...چند لحظه زل زد بهم و زير لب گفت : سخت باده...خيلي سخته...

بادستش هدايتم کرد به سمت داخل ومن 10 ها جواب بيجواب براي اين جمله آخر گيج کننده داشتم...

بچه ها مشغول بازي ورق شدن...امين عين اين رئيسا صدر مجلس نشسته بود..منم رو مبل کناريش...سياوش برامون يه تيکه کيک با قهوه آورد : بيايد..شما دوتا عين زير 18 سالا..قاقا لي لي بخوريد..و خنديد و رفت..

گرسنه ام بود...يه تيکه دستمال برداشتم رژم رو پاک کردم...معمولا با رژ غذا نمي خوردم ضرر داشت...چنگال رو به دستم گرفتم که ديدم امين داره نگاهم مي کنه..پرسش گونه نگاهش کردم 

_اگه مي دونستم اين کيک و قهوه انقدر سبب خير مي شه...خودم از دم آسانسور خونه بهت مي دادم...

و من که حالا با گرفتن اين که اخمش از کجا سرچشمه مي گيره...در کف اين که چرا بايد مهم باشه...بهش خيره شدم که انگار خيالش راحت شده باشه..با آرامش قهوه اش رو جرعه جرعه مي نوشيد....

اصرار بچه ها براي شب موندن رو رد کرديم...رفتم بالا تا پالتوم رو بپوشم که در زدن....سياوش بود..دوست نداشتم بياد توي اتاق به همين خاطر بهش گفتم که دم در به ايسته اما اومد تو...چشماش يکم قرمز بود منم پالتوم رو تنم کرده بودم..شالم دور گردنم بود..دست به سينه زل زدم بهش...اخمام هم در هم بود..

_خوب چرا شب نمي مونيد...فردا مي خوايم تو باغ ناهار بخوريم...

_خيلي ممنون..من از اول هم عرض کرده بودم که تحت هر شرايطي شب بر مي گردم خونه...

_سخت مي گيري..تلفن من رو که داري تماس بگير...ازت خوشم اومده..البته تصميمم يه رابطه جديه...

..از اوون گيره ها بود....

_اگر اجازه بديد من از اتاق برم بيرون امين تو ماشين منتظره...

_با امين نسبتت چيه؟

...بله؟؟!!!!

ابروم رو بيشتر بهم گره زدم.. : نسبت من به شما چه ارتباطي داره...آقاي محترم..ممنون از پذيرايي تون اگر اجازه بديد ديگه مرخص بشيم..

...مردک...يه سوژه براي خودش پيدا کرده...کسي به اين سرعت که نمي تونه از روحيات کسي خوشش بياد...

از کنارش رد شدم..هين رد شدن تمام سعيم رو کردم که بهش برخورد نداشته باشم...به در حياط که رسيدم ديدم امين داره با برديا صحبت مي کنه...سرش رو بلند کرد يه نگاه به من کرد..يه نگاه به پشت سرم...

به پشت سرم که چرخيدم...ديدم سياوشه کمي اخم آلود...

تو ماشين نشستيم و راه افتاديم...

کمي که گذشت : باده مسئله اي پيش اومده کمي عصبي به نظر مي رسي؟؟..

_نه مسئله اي نيست که برام جديد باشه....

....راست گفته بودم...من شغلم طوري بود که از اين جور آدم هايي که من رو يه ابژه قابل دسترس ميديدن فراوون بود..

_راستي خيلي ببخشيد که به خاطر من مجبور شديد شب برگرديد...

_اين چه حرفيه از اولم قرارمون همين بود...باده تو دوره دانشجوييت شغلت چي بود؟؟

..من متظر اين سئوالها بودم..ترجيح مي دادم هول همين محور بريم تا سئوالها راجع به خانواده يا هاکان باشه...

_من استانبول که رسيدم..زبان ترکي که بلد نبودم...انگليسيم هم بدک نبود..البته هر چي که بود از مال اوونا بهتر بود...دانشگاه ها شون هم کنکوري بود به زبان ترکي....

مهسا دوست دوره دانشجوييم که خواهر سميراست..مدارکم رو برام از ايران فرستاد..تونستم بدون کنکور باز برم بشينم ترم يک...بعد کم کم ترکي ياد گرفتم...اما تو طول اين مدت بايد خرجم رو در مياوردم..به همين خاطر تو يه رستوران خوشگل که سميرا هم 4-5 سال همون جا کار مي کرد...شروع به کار کردم...

..رفت بود تو فکر....من از اين مسئله هيچ وقت خجالت نکشيده بودم...پنهانش هم نمي کردم...پس دليلي نداشت که الان هم راجع بهش توضيح ندم...

_هومن...

دلم ريخت..حتي اسم اين بشر هم استرس داشت : هومن چي؟؟

_من اون روز يه چيزايي شنيدم..يه کسي به نام سبحان...يه خانومي که همسر هومنه به نام ساره!!

...ساره...ساره دوست داشتني من...تويي که عذاب وجدانت همه معادلاتم رو به هم ريخته...

به پشتي صندلي تکيه دادم..حرف زدن با امين راحت بود...اما...

_من ...فکر نمي کردم تصميمي که براي زندگيم ميگيرم..اين طور داشته هاي ساره رو زير و رو کنه....به هر حال..خيلي هم دوست ندارم راجع بهش صحبت کنم...

امين سکوت کرد به جلو خيره شد... به خونه که رسيديم..در و برام باز کرد ...شب به خيري گفتم تا برم تو خونه...

_باده؟؟؟!!

_بله؟؟!!

_بهت خوش گذشت؟؟

...به من توي تراس و توي ماشين بيشتر از مهموني خوش گذشته بود...

_بله شب خوبي بود...خيلي ممنون...

_مرسي از تو که همراهيم کردي...مي دوني...امشب يک باره ديگه متوجه شدم که چرا اطرافيانت انقدر برات احترام قائلن و قبولت دارن...

تعريفش به قدري دلنشين بود که پر از شوقم کرد....سرم رو بالا گرفتم....نگاهش رو بهم دوخت...دستش آروم به سمت صورتم اومد...يه دسته موم رو که تو صورتم اومده بود رو از صورتم کنار زد...سرش رو پايين انداخت...منم دنده عقب به سمت در رفتم...چي شده بود امشب ؟؟؟...با لکنت شب به خير مجددي گفتم...جوابم رو داد...در رو بستم..چند لحظه طول کشيد تا صداي در خونه اوون هم اومد...شب از هر وقت ديگه اي راحت تر خوابيدم...

از صبح توي خونه بد جور به ياد ساره ام...بد جور به ياد شبهاي اول رفتنم ....سميرا و من و تنهاييي هاي من...غصه ها..دلتنگي ها و گريه هاي من...بعد...گام به گام جلو...تغيير فضاي زندگي...تغيير رنگ...تغيير يه گام بلند تو يه روز نيمه گرم تابستوني..کنار ساحل آنتاليا...يک عالمه عکس..يک عالمه ترديد..يک عالمه بوي خوش...سميراي حامله گريان...بوسه متعجب ولي نسبتا راضي..دنيزه سر به زير اما پيروز...هاکان...منفعل....بي واکنش..خسته...شرمنده...منه...د

...منه...داغون...در حالي بازي نقش خوشحال...و يک عالمه آدم در حال پچ پچ....

عجيبه که اين خاطره هاي بي ربط چه طور توي مغز من داشتن به هم ربط پيدا ميکردن...

نشستم سر نقشه هام...يه جورايي مدام استرس داشتم..انگار منتظره يه اتفاق جديد بودم...اين استرس کذايي بدجور به جونم افتاده بود...فکرم به سمت آپارتمان رو به رو هم پر مي کشيد..عجيب بود..چه خبرم بود...

ساعت حدود 11 بود که زنگ در رو زدن...به لباسم نگاه کردم...مناسب بود..شک نداشتم که امين...نا خواسته لبخند به لبم اومد..

در حالي که در رو باز مي کردم...خم شدم تا کفشهام رو که پرتاب بود جلو در رو کنار بزنم..منتظره صداي بم و گيراي امين بودم..اما يه هق هق...ظريف شنيدم...نمي خواستم سرم رو بلند کنم...نمي خواستم فکر کنم که اين صداي آشناي دور...انقدر واقعيه...بعد از اوون همه دلتنگي...بعد از اين همه عذاب وجدان...

تکون نخوردم..انگار که با اين کار واقعيت اين حضور اشک آلود تغيير مي کرد...واقعيت علاقه اش به رنگ سبز که از پايين مانتوش هم معلوم بود....

اوون هق هق بي پايان : باده. خودتي نه؟؟...و دوباره گريه...

و من..بي اشک پر بغض و سري که به زور اومد بالا تا رو به رو بشه با دوست داشتني ترين صورت کودکي...با زني که الان زيباتر از هر زماني...با خيس ترين نگاه زل زده بود بهم...به ساره ...به تنها يار بي دريغ من تو اون خونه آجري قلهک.....

صداي لرزونش تو سرم که پر از دردهاي کودکي بود پيچيد... : باده....

ومن خشک شده...بي رمغ فرو رفتم توي آغوش که ناتني بود اما از هر تني محرم تر...خواهر تر بود از هر خواهري که از يه بطن زاييده شده...بو کشيدم تموم اوون عطر تن مضطربي که من..منه مثلا غريبه رو سالها از زير ضربه هاي پدرش يا هرزگي هاي برادرش نجات داده بود...همون تني که بدون خواستن من ...بدون دخالت من..به خاطر خودخواهي من مجبور به تحمل آغوش و بوسه هاي مردي شد که کابوس من بودو مورد تمسخر ساره....

سرم منگ بود..مثل هر زماني مثل که تو طوفاني از احساسات گير مي کردم...تو گر باد که تخريب مي کرد...

کي رفتيم تو سالن..کي در بسته شد..کي ساره من رو دوباره انقدر گرم در آغوش گرفته بود مي دونم...هر چه که بود..من در بي باوري ...منتظر که يکي از خواب بيدار م کنه به سر مي بردم....

اشک مي ريخت و من اشک نداشتم..خشم هم نداشتم شديد درد داشتم..يه درد بي امان....

_باده..واي باده باورم نمي شه..چند وقت بود هومن تو هوا بود بين زمين و آسمون گريه مي کرد سر نماز...مونده بودم که چي شده...حرف نمي زد...تا اينکه امروز صبح سر نماز صبح قسمش دادم..قسمش دادم به جون بچمون...بگه دردش چيه....

به چشماي سبز دوست داشتني ساره زل زده بودم که مثل يه چشمه جوشان سرازير بود... : گفت که تو رو ديده...ديگه نتونستم صبر کنم...خيلي نامردي باده...خيلي ....رفتي 9 سال پيش به من هم نگفتي...برگشتي...چند وقته بازهم نگفتي؟؟!!!!..من که خواهر بودم....

دهنم خشک بود چه جوابي مي دادم؟؟...چي مي گفتم...کاش اين سوت هاي بي پايان مغزم برن کنار..کاش سکوت کنن تا تماشا کنم تا بهتر بشنوم اين دخترک زيباي بي کينه رو....

_حرف هم نمي زني...نه؟؟...قابل نيستم....؟؟؟..من که قبولت داشتم خواهري..من که مي دونستم داره بهت ظلم مي شه...

دلم مي خواست زار بزنم...دلم مي خواست اما نمي شد...

_خوشگل شدي باده..بي نظير شدي....

به زور دهنم رو باز کردم : من چي بگم ساره؟؟؟

زار زدنش بالا تر رفت...

_چي بگم ساره..شرمندتم...دارم داغون مي شم..من چه کردم با تو...؟؟؟

رو زانو هام رو فرش نشستم....

_ما چه کرديم با تو؟؟....فکر کرديم مردي...مامانت داغونه..بي صبره..تمام نذر و نياز هاش تويي...سبحان سر گردونه...9 ساله ...9 ساله که هر چي تو اتاق تو بوده رو برده توي آپارتمان تا جدا زندگي کنه.با تو..با خاطراتت....لازم بود باده؟؟...لازم بود اين همه نبودن..اين همه رفتن... 9 ساله هر قطره آبي که خوردم گفتم يعني باده هم داره تا بخوره...؟؟؟..هر ژاکتي که پوشيدم گفتم نکنه باده سردشه...شيراز..تهران...بندر...

..بندر...بهشت زهرا...بيمارستان ..پارکا..همه جا رو زيرو رو کرديم...

تا مهسا دلش به رحم اومد..قبل از رفتنش به پاريس...سر نذري پزونه عاشورا...يک سال بعد از رفتنت..گفت که رفتي استانبول....

گريه اش بالاتر رفت...

سخت بود برام که بگم...سخت بود... : بعد از اين که گفت...بابات....

_آره..بابام ترسيد...گفت منم مي بري پيش خودت...داد من و به هومن....

فشارم افتاد پايين.... : ساره..واي بر من....من...کاش مي بردمت..کاش نوکريت رو مي کردم....

ساره رو به روم رو زمين زانو زد..سرم رو گرفت تو آغوشش : باده..من خوشبختم..ناراحت نيستم..هيچ کس به اندازه هومن نمي تونست من رو دوست داشته باشه...خيلي عوض شده باده...همه دعاش اينه که بتونه جواب بده..هر چه که با تو کرده رو..

_من مهم نيستم ساره با تو چه کرده...؟؟؟؟

_با من...؟؟؟...نوکريم رو کرده...8 ساله....

باور نمي کردم...اين دختر مي خواست من حالم خوب بشه.... : ببخش باده..ببخشش...همه چيز رو ببخش...

_من؟؟؟...چي رو ببخشم...حق هايي که از من گرفته شد...؟؟؟..حق هايي که براي داشتنش..مجبور شدم به مهاجرت..به غربت؟؟...حق آغوش مادرم...حق درس خوندن..حق خنديدن...حق شنيدن زبان فارسي....حق خوردن حليم پل تجريش...حق چي رو...يه نگاه به من کن ساره..من چي دارم براي بخشيدن....؟؟؟

_خدا به سر شاهده براي شفاعت..هومن يا سبحا ن نيومدم...اومدم ببينمت..اومدم بوت کنم...اومدم بگم...حق نداشتي..به خدا حق نداشتي..با من..با مامانت اين کار رو بکني..تو حتي يه زنگ به ما نمي زدي....

_چه زنگي ساره؟؟...که دلم بيشتر ريش بشه..که بيشتر خون بشه..که سانسهاي روانپزشکيم طولاني تر و درد ناک تر بشه....من تو رو..محسن رو بدبخت کردم...

ساره اشکش رو پاک کرد با تعجب : من بدبخت نيستم خره...دارم زندگيم رو ميکنم...محسن..خوب براي اون کمي سنگين تموم شد...اما اونم داره زندگيش رو مي کنه..تو هم داري زندگيت رو مي کني...فقط مامانت و سبحانن که نمي تونن زندگي کنن...

_اسم سبحان رو نيار...

صدام مي لرزيد...نمي دونم چه شکلي شده بودم که ساره نگران نگاهم مي کرد....

_باده..آب مي خواي.؟؟؟..تو چرا خودت رو نگه داشتي...چرا اشک نداري...

..من بغض هم نداشتم...ولي نفس هم نداشتم...خيلي خوب مي دونستم که يه حمله عصبي ديگه دارم....از سر ذوق؟؟!! از سر چي؟؟!!!

صداي به هم خوردن کابينت ها اومد...شير آب...يه مايع ولرم که از دهنم رفت تو....

صداي زنگ در..بلند شدن سار ه از سر جاش....صداي بم امين...دويدنش به سمت سالن...نگراني بي وصف توي صداش... دستهاش که قلاب شد دور بازو هام... :باده...باده..نگام کن..چي شده؟؟؟...تو رو خدا باده..نفس بکش..باده کبود شدي....

فريادش سر ساره : چي شده؟؟...شما کي هستي؟؟...چي کارش کردي؟؟؟

هق هق بي جواب ساره....کلافگي امين : باده..عزيزم...من چي کار کنم برات؟؟؟....عزيزم...چشمات رو باز کن...

باده جان...چي شده..؟؟؟ و فريادش...باده خواهش مي کنم...

زير لب و بي جون در حالي که مطمئن نبودم بشنوه : حالم بده....

و باز هم تکون هاي بي امان....و من که هر لحظه درکم از اطرافم کمتر مي شد....د يه آغوش گرم..يه عطر تلخ...يه نگاه خيس عسلي... و فريادش و التماسهاش براي اينکه نگاهش کنم....و من که تو يه بي خبري غرق شدم...

سرم مثل يه کوه سنگين بود و عضلات بدنم منقبض..مي خواستم جا به جا بشم نمي شد...چشمام رو باز کردم..کمي خشک بود..مجبور شدم چند بار پلک بزنم تا بتونم اطرافم رو ببينم...اما براي اينکه بفهمم دقيق کجام يکم طول کشيد...تو يه اتاق سفيد که بي شک بيمارستان بود....چشمام رو بستم...آبروم رفت...فقط غش نکرده بودم که اونم به کارنامه درخشان ضعفاي اين چند وقتم اضافه شد....چشمام رو دوباره باز کردم...بهم سرم نزده بودن...خواستم دستم رو بيارم بالا که از چسب روش فهميدم که تموم شده سرم.....

اتاق کاملا روشن بود....کسي تو اتاق نبود....سعي کردم يادم بياد صحنه آخر رو...تصويري چيز خاصي به ذهنم نمي رسيد..فقط يه آغوش مطمئن و يه صداي مضطرب...با ياد آوري اين مسئله يه حس شيرين بهم دست داد..يه حس گرم...

صداهايي که تو لحظه آخر شنيده بودم عين يه هم همه يادم بود...

...ساره....واي اوون کجاست الان؟؟....

در باز شد و يه پرستار اومد تو..: به هوش اومدي؟؟؟...بذار فشارت رو بگيرم....

...چه قدر بد اخلاق.....انتظار داشتم عين تو داستانا بگه ...خانومي به هوش اومدي؟؟....نمي دوني اين شوهرت بيمارستان رو گذاشته بود رو سرش...

اما فشارم رو گرفت و يه چيزايي ياد داشت کرد و از اتاق رفت بيرون...بفرما باده خانوم تنهايي همزاد تو...

چشمام رو بستم...صداي در اومد...باز نکردم چشمام رو...

صداي امين رو شنيدم...يه صداي خش دار....خش دار؟؟..من اين صدا رو فقط زماني که براي مادرش اضطراب داشت انقدر خش دار شنيده بودم.... : چشماشون که هنوز بسته ست خانوم محترم!!!

_به هوش اومدن...احتمالا خوابن..دارو ها کمي منگ مي کنن....

صداي بسته شدن در اومد . من نمي دونم چرا چشمام رو باز نمي کردم..به خاطر اوون عزيزم ها يي که کم کم داشتن تو ذهنم جون مي گرفتن؟؟...به خاطر ضعفي که نشون داده بودم؟؟...از اينکه ببينم اون چشمام خسته شدن از بس اين چند وقته دردسر ايجاد کردم؟؟

حضورش به هم نزديک شد....صندلي رو کشيد کنارم و نشست...سعي مي کردم تو ذهنم مجسم کنم صورتش چه شکليه الان...

اما قبل از اوون حرکت آروم نوک انگشتاش رو روي گونه ام احساس کردم...حرکتي که قاعدتا بايد يه دونه به خاطرش مي زدم تو صورتش..اما عجيب بود که نياز داشتم به اين نوازش..حتي انقدر آروم و با احتياط...بعد نوک انگشت هام رو گرفت توي دستش..و بعد داغي لبهاش رو روي انگشتام حس کردم....گر گرفتم...داشت چي مي شد...بي اختيار چشمام رو تا جايي که مي تونستم باز کردم....

سرش رو از روي دستم بلند کرد...به چشمام زل زد...چشماش قرمز بود...موهاش به هم ريخته...با ديدن چشماي بازم يه راحتي خيال اومد تو اوون مردمک منتظر : بيدار شدي؟؟؟

_....

_با خودت....با من...چي کار داري مي کني باده؟؟

...اين سئوال خيلي چند پهلو بود..چه جوابي بايد مي دادم...؟؟

_....

موهاش رو آروم عقب زد : خيلي ترسيده بودم...اگه صبح سراغت رو نمي گرفتم...

پاهاش رو تکون مي داد : حتي نمي خوام بهش فکر کنم....

....ولي...خيلي چيزها امروز بود که مي خواستم بهش فکر کنم...يک عالمه حس بود که بايد تحليلشون ميکردم...از يه حس قديمي پر درد تا يه حس لطيف که قدمتش شايد چند ساعت هم نبود...من اين نگاه اين چشم ها رو خيلي وقت بود که مي ديدم..خيلي وقت بود که مي خوندم...اما اين نگاه مضطرب داغون که الان جلوم بود..يه شعر جدا بود...خيلي جدا...

_نمي خواي به صدات مهمونم کني باده؟؟؟

..هميشه شنيدن اسمم از اين مرد انقدر دلچسب بود؟؟؟!!!!...قاطي کرده بودم...داروها مخدرشون رفته بالاتر فکر کنم...

_معذرت مي خوام...

_چي؟؟!!

_معذرت مي خوام بابت دردسرامروز....

اخماش رفت رو هم : اين جمله ات حتي بيشتر از آخرين جمله اي که قبل از ازهوش رفتنت گفتي اعصابم رو خرد کرد...

...و من دنبال آخرين جمله ام بودم....

تو صندلي جا به جا شد و جلوتر اومد... : باده.....تو چته؟؟؟

_فکر کنم فشارم پايين بود...خسته هم بودم....

ابروش رفت بالا..داشتم به هوشش توهين مي کردم و فکر مي کنم هيچ چيز انقدر بر خورنده نبود براش : باشه...

...دلخور شد؟؟!!...

از جاش بلند شد : ساره خانوم پشت درن..مي گم که بيان..چون خيلي استرس داشتن...ولي شرمنده..با هم تنهاتون نمي گذارم...

_اما....

_همين که گفتم...تنهايي رو به رو شدن با هرکسي تا اطلاع ثانوي ممنوعه...تصويب شد...

بي اختيار لبخند زدم..اين تصويب شد رو خيلي وقت بود نشنيده بودم...

ساره با چشمايي که باز نمي شد اومد تو...امين تکيه زده به ديوار رو به رو با اخم زل زده بود بهمون...ساره اومد کنارم..محکم بغلم کرد...من هم بغلش کردم...زير بازوم... : ساره اين شکم...؟؟؟

_کور شدي الحمدالله باده....من صبح هم اين شکم رو داشتم..6 ماهه حامله ام ..دختره.....هر چند يه پسر 5 ساله هم دارم...نيما..اسم دخترمون هم قراره نيايش باشه...

...ساره...ساره کوچولوي من...مادر بود...همسر بود....محکم تر بغلش کردم...

زير گوشم گفت : اين ..امين نزديک بود کله من رو بکنه...

صداش رو کمي کلفت کرد و ادامه داد : ديگه شما و اوون همسرتون رو اطراف باده نبينم...

لبخند زدم...

_بله ديگه..تو که اوون هوارها رو نشنيدي بايد هم بخندي..آخرش اين بچه من يه چيز وحشي ميشه...

يکم از تخت فاصله گرفت...

دستم رو آروم رو شکمش کشيدم..بچه تکون خورد..من پر از شوق شدم...

_خاله اش رو شناخت...

..خاله....چه قدر اين حس زيبا بود...دريا دختر سميرا به من باده مي گفت...خودم اين طور خواسته بودم..من عاشق زنهاي حامله بودم با اون شکم هاي قلنبشون...سميرار و ديوانه مي کردم بس که دستم رو شکمش بود....

يه بار ديگه دستم رو رو شکم ساره گذاشتم...

سرم رو بالا کردم به امين که دست به سينه داشت نگاهم مي کرد...نگاهش پر از شوق بود....

ساره با آژانس رفت...گفت هومن و نيما منتظرشن...دوباره کلي گريه کرد ..ازم قول گرفت اجازه بدم بياد ببينتم...من از خدام بود...قسمش دادم به کسي نگه من رو ديده...قول داد...شماره ام رو گرفت و شمارش رو داد...وقتي جلوي در برام دست تکون داد...شديد دوباره حس دلتنگي کردم...

مرخص شدم...تو ماشين امين نشسته بوديم و من به غروب قرمز خورشيد نگاه مي کردم...اين رنگ قرمز من رو بيشتر دل تنگ مي کرد...

_باده..چيزي شده؟؟

به سمتش چرخيدم : ساره خوش بخت مگه نه؟

_اميدوارم که اين طور باشه...

_يه جورايي...نمي دونم.حسم غريبه است...اون خونه زندگي داره...بچه داره...شايد من هم بايد همين طوري زندگي مي کردم...

با تعجب : دوست داشتني اوون جوري زندگي کني؟؟

_دوست داشتم جايي کسي منتظرم باشه....

..دروغ نبود حسم...يه جايي..ساره يه شوهر و يه پسر داشت که منتظرش بودن.....

آروم روي کاناپه نشستم...امين هم جلوي در ايستاده بود و با تلفن صحبت مي کرد..تلفن رو که قطع کرد اومد داخل... 

رفت توي آشپز خونه ...

چند لحظه بعد با يه ليوان بزرگ شير برگشت..داد دستم : شير عسله..بخور..

_ممنونم...عجب جمعه اي براتون ساختم...

_کاش حالت خوب بود..صبح اومده بودم پيشنهاد بدم عصري بريم بيرون..

لبخندي زدم : رفتيم ديگه....

_اصلا دوست نداشتم اين طوري بريم...به پشتي مبل تکيه داد : بخورش تا کمي بهتر شي...

يه جرعه رو به زور فرو دادم....

_باده؟؟

_بله...

_تو جدي گفتي که دوست داشتي مثل ساره زندگي کني؟؟

ليوان رو بين دو تا دستم گرفتم...زل زدم به کف خونه....موهام اومد جلوي صورتم : نمي دونم بارها بهش فکر کردم...به تمام چيزهايي که بابتش مبارزه کردم...اگر ايران مي موندم...ازدواج مي کردم..مي شدم خانوم خونه...الان هم حداقل يه بچه داشتم که مي رفت مدرسه...

_خوب بود؟؟!!!

_براي من...؟؟؟با بلند پروازي هاي من...؟؟؟!!..نمي دونم....يعني فکر نکنم...گاهي تو خونمون با سميرا..مي شستم لب پنجره..رفت و آمدها رو نگاه مي کردم..من هيچ وقت با مادرم جايي نرفتم...يه پدر بزرگ داشتم..يه کلاه شاپو..قهوه اي داشت..سه سالم بود...بردتم سر کوچه سوار اين چرخ و فلک دستي هاي فلزي کرد...خيلي بهم خوش گذشت...

_من سوار نشدم...

سرم رو بلند کردم : جدا؟؟!! خيلي خوب بودن...دم عيد هم بود..برام يه ماهي قرمز هم خريد...هر چند مادربزرگم شاکي شد که حوض پره ماهي قرمزه...

خنديدم..لبخند زد... : بچه دوست داري؟؟

_خيلي زياد...بيشتر از همه زن حامله دوست دارم..

بلند خنديد: جدا!!...

من هم خنديدم : بله...سميرا بچه اولش رو که حامله بود ديوونش مي کردم...از بس دستم به شکمش بود...بهروز شاکي ميشد..ميگفت آخرش بچه ام تو رو جاي من مي پذيره....بچه دومش شکمش هنوز بالا نيومده بود که از دستش داد....خيلي ناراحت کننده بود...

_ناراحت شدم..اتفاق آزار دهنده ايه...منم بچه خيلي دوست دارم...البته يکم از زن حامله مي ترسم...

خنديدم : مي ترسي...!!؟؟؟

_بله..همش فکر ميکنم..دردش مياد..نمي دونم يه حس غريب دارم...مامان که دو قلوها رو حامله بود خيلي سختش بود...استراحت مطلق بود..شايد تاثير اونه هرچند اونا آخرين بچه هاي خاندان ما هستن...

_جدا!!...البته خيلي دوست داشتني هستن...بچه هاي 4 2ساله...

_تعريفت از خانواده چيه؟؟

عجب سئوالي....

موهام رو دادم پشت گوشم... : منظورتون تعريفم از ازدواجه...

_کلا...

_خوب ...راستش رو بخواي خيلي بهش فکر نکردم...خانواده رو ميگم...اما زن خانواده بودن يعني هم پاي شوهر بودن...يعني در حالي که تو زندگش اجتماعيت زن موفقي هستي تو خانوادت هم موفق باشي...اما مادر بودن يه چيز ديگه است....

_فکر نمي کردم انقدر عشق بچه باشي....

_اول بايد باباي بچه رو پيدا کنم...

لبخند زد : باباي بچه...منظورت شوهر ديگه...؟؟؟

_خوب خيلي فرق مي کنه؟؟

_به نظر من بله..خيلي مردا هستن که پدر هاي خوبي هستن اما اصلا شوهر هاي خوبي نيستن يا برعکس....

_اين جوري نگاه نکرده بودم....

_شايد چون...

_چون چي؟؟

_نمي دونم به موقعش مي فهمي....

بعد آروم زد رو پيشونيش : آخ ديدي يادم رفت..مامانم اينا دارن ميان عيادتت..دفعه پيش نگذاشتم بيان...اين دفعه ديگه حرفم رو گوش نکردن..

_قدمشون سر چشم...الان مامانتون ميگن...دختره قراضه هر روز هم بايد بريم عيادت....

با لبخند لبش رو به دندون گرفت : آخ آخ ..راست مي گي...

بلند شدم برم دوش بگيرم...اين گفت گوي بي تنش ...کمي حالم رو بهتر کرد..زير دوش به شکم تختم دست کشيدم..امروز بد جور هورمونهاي مادرانه ام در تکا پو بودن....

مو هام رو بافتم...يه پيراهن بافت پوشيدم و کفش تخت و يکم آرايش...

رفتم تو سالن..امين نبود..حتما رفته بود حاضر بشه..رفتم تو آشپز خونه ديدم چاي گذاشته و ميوه چيده...همون موقع زنگ در رو زدن...سرايدار بود با يه جعبه شيريني...لبخند زدم...اين بشر واقعا به فکر بود...

شيريني ها رو داشتم تو ظرف مي چيدم که از تو سالن صداش اومد...يکم از جام پريدم...برگشتم به سمتش که با موهاي نم دار و شلوار طوسي و تي شرت سبزش داشت به هم لبخند مي زد...

_ترسيدم..چه جوري اومديد تو؟؟

_در رو يادت رفته بود کامل ببندي...بشين من خودم مي چينم...

_نه چيزي نيست...لطف کرديد..همه کارها رو انجام داديد...

_مامانم شام رو مياره..مي بندت الان به يه سري غذاهاي بد مزه اما مقوي....

_ايشون به من لطف دارن....

_تو همه کار همه کس رو به لطف مي گيري...

_مگه غير از اينه؟؟!!....من از کسي توقعي ندارم....

_شايد طرف يه منظور ديگه اي داره....

به چشماي شيطونش نگاه کردم : من کلا منظورها رو خيلي دير مي گيرم...

بلند خنديد...من هم خنديدم..راست گفته بودم...

مادر امين مثل هميشه پر از مهر بغلم کرد..پدرش دستم رو فشرد...دو قلوها پر سر و صدا اومدن وسط سالن....

آتنا : وا..اين مبلا چرا عوض شده...چه قدر عجيب..همه چي بنفشه اينا کرم زرشکي...

من : اينا لطفه آقاي دکتره....

شيرين جون : آقاي دکتر چيه؟؟...آدم ياد بيمارستان ميوفته...

تينا : داداش..منظورت ايجاد آلودگي بصري بوده...

من : خير منظورشون رفع دلتنگي من بوده....

امين در سکوت لبخندي زد...

تينا : مشکوک مي زني....

آتنا : باده..تو باز پشه لگدت زده...

بلند خنديدم....

پدر امين : به دخترم اين جوري نگو ....

...دخترم...چه قدر شيرين بود شنيدن اين جمله....

من : راست ميگن...از وقتي اومدم ايران دارم دردسر ايجاد ميکنم براي آقاي د...

امين : باده..من اين آقاي دکتر ها رو دارم يه گوشه مي شمارم...قبلا هم تذکر داده بودم...

شيرين جون : امين مامان...حتما باده جون باهات احساس راحتي نمي کنه....

امين چشم دوخت به من...منتظر جوابم بود :نه..باور کنيد..اي بابا...

..هول شده بودم...

همه به جمله بي سر و ته من خنديدن...

مي خواستم بلند شم براي پذيرايي..خيلي جون نداشتم..داروها کمي خواب آلودم کرده بود..هنوز تو خماري ديدارم با ساره بودم..اما شلوغ بودن اطرافم..اونم با حضور آدمهايي که انقدر مهربون و شاد بودن...کمک مي کرد نشينم فکر کنم..

بلند شدم تا برم چايي بيارم . .

آتنا : بشين باده..رنگ و روت پريده است من و تينا هستيم ...چايي مياريم....

_آخه..

شيرين جون :آخه نداره گلم..ما خودمون مي دونيم که تو حالت خيلي خوب نيست..فکر کنم آب و هواي تهران بهت نمي سازه که مريض مي شي...

..لبخند زورکي زدم...آب و هواي روزگار به من نمي سازه...

دو قلو ها با جنگ و دعوا داشتن تو آشپزخونه چايي مي ريختن...من به شيرين جون تو دلم تبريک ميگفتم..با وجود رفاه زيادي که بچه هاش داشتن..هر سه خيلي خاکي و مسئوليت پذير بودن...

تينا چاي رو به من تعارف کرد : راستي باده..دوستم ستاره خيلي دوست داره ببينتت...

...ستاره..آخ آخ..به کل يادم رفته بود...همون خانوم طراح لباس...

سعي کردم يه لبخند بزنم...دوست نداشتم باز هم زير اوون نگاه فضولش قرار بگيرم...به امين که سرش تو تلفنش بود نگاه کردم..خسته به نظر ميومد...

_لطف دارن..مي تونيم يه قرار بذاريم...

شيرين : آخر اين هفته قراره خانواده برديا مهمون ما باشن براي شام..آتنا جان دوستت رو هم دعوت کن تا باده رو ببينه...

..مگه منم دعوت داشتم؟؟..چند نفر به يه نفر آخه..ستاره ..مادر برديا و از همه بدتر نگين..دختره گوشت تلخ با اوون ضريب هوشيش...اين دختر صد درصد حاصل يه ازدواج فاميلي بود...

سعي کردم افکارم رو جمع کنم...

آتنا : آره نظر خوبيه...شب خوبي هم ميشه..مگه نه امين؟؟

امين انقدر غرق تلفنش بود که جواب نداد...

شيرين جون : امين جان..کجايي مامان؟؟

امين با شنيدن اسمش سرش رو آورد بالا : هر چي که هست من موافقم....

همه ترکيدن از خنده..من هم داشتم به قيافه گيجش نگاه مي کردم..

پدر امين با خنده بلند : امين..پسرم شايد حکم قتلت رو صادر کردن..تو چرا انقدر زن ذليلي به کي کشيدي آخه؟؟

امين لبخندي زد : به شما..شما هم به پدر بزرگ...تو کل خاندان پاکدل يه مرد غير زن ذليل به من نشون بده...

پدر امين خنده اش بلند تر شد : راست ميگي فکرش رو که مي کنم مي بينم..نداريم...

...زن ذليل؟؟!!...اون هم امين..با اون جمله تصويب شد...اينا زن ذليل نديدن..اگه بهروز رو ببينن مي فهمن زن ذليل يعني چي...دلم قنج رفت براي سميرا..شب بهش زنگ مي زنم...

_پس دخترم براي پنجشنبه شام خونه ما مهموني...

_من مدام تو جمع خانواده شما هستم...البته افتخار مي کنم به اين مسئله..اما از طرفي هم نمي خوام شما مراعات تنهايي من رو بکنيد...

_ما مراعات خودمون رو ميکنيم که دوست داريم بيشتر ببينيمت...

پدر امين : واقعا احسنت داره مادرت و پدرت البته که همچين گلي رو تربيت کردن...

...پدرم که خيلي احسنت داشت..رهامون کرده بود...مادرم هم خيلي زحمتي به خودش نداده بود...من حاصل تربيت سميرا و تلاش خودم بودم...غلط يا درست رو به من اعتقاداتم و البته اعتقادت سميرا ياد داده بود..نيازي به توضيح بود؟؟..نبود...

_نظر لطف شماست..شما هم فرزندانتون باعث افتخارن...

شيرين جون نگاهي به قد و بالاي امين انداخت : خدا رو شکر جواهره...

تينا : راست ميگه..آخه فقط امين بچه ايناست.. من و آتنا از تو سطل پيدا شديم...

خنديدم....

شيرين : وا مامانم اين چه حرفيه...

آتنا : مگه دروغ ميگم..هميشه امين..اصلا ما ميريم معتاد مي شيم با اين بي توجهي که به ما مي شه....

تينا : چرا معتاد شيم..خونه رو ترک مي کنيم..ميايم با باده زندگي مي کنيم...

خنديدم : قدمتون سر چشم منه...اصلا بيايد دست در دست هم بريم استانبول زندگي کنيم انقدر خوش مي گذره...

قيافه دو قلوها کمي در هم شد..خودم هم از تصور برگشت..خيلي هم خوشم نيومد..امين سرش پايين بود..نمي تونستم چشماش رو ببينم...سکوتي بر قرار شد...

تينا : اا..حرف رفتن نزن ديگه باده جونم....

پدر امين : سيب رو بندازي هوا هزارتا چرخ مي خوره..حالا تا چند وقته ديگه خدا بزرگه..

براي کشيدن شام من هم تو آشپزخونه ايستادم و بوي زعفرون رو به مشامم کشيدم...غذا زرشک پلو بود..يادم نمي ومد آخرين بار کي خوردم...

_دستتون درد نکن خانوم پاکدل..

شيرين جون که داشت با پلو زعفروني همون علامت صليبي هميشگي رو رو برج مي ريخت : تو رو خدا نگو خانوم پاکدل..همون شيرين جون بگو..من راحتم..هر چند ترجيحم چيز ديگه اي هستش..ولي خوب...

و با ديس برنج رفت بيرون...

سر شام بشقاب من رو پر کرد..

_شيرين جون...اين خيليه....من شام اصلا نمي خورم...

...بايد رعايت مي کردم...تا برنامه نارين چيزي نمونده بود....

با اخم شيرين جون شروع کردم به خوردن..امين رو به روم بود..عجيب ساکت بود و با غذاش بازي مي کرد...چيز زيادي هم نخورد...

بعد از شام..من خواهش کردم بهم اجازه بدن تا براشون يه قهوه ترک خوب دم کنم و رفتم تو آشپز خونه...تو فکر سکوت امين بودم که بوي ادکلنشپيچيد تو آشپز خونه..به کابينت تکيه داد...

دستم رو بي مهابا برم سمت قهوه جوش...

امين : به پا داغه...

با تذکرش دستم رو عقب کشيدم...

_حواسم نبود..مرسي گفتي...

دلخور به نظرم اومد : اصلا مراقب خودت نيستي...شانس آوردي نسوختي...باده؟؟؟

همون طور که داشتم قهوه رو براي اينکه کف کنه هم مي زدم و از بوش لذت مي بردم : بله؟؟

خواست حرفش رو ادامه بده که تلفنش از تو سالن زنگ خورد...

داد زد : ببينيد کيه...

بعد از چند ثانيه...صداي آتنا اومد : ترمه...

من خودم رو مشغول قهوه جوشي کردم که رو گاز بود...قاشق رو انقدر محکم تو قهوه جوش مي چرخوندم که انگار قراره سرب حل کنم..به حبابهاي روي سطح قهوه با قاشق ضربه مي زدم تا بترکن...و به پشت سرم نگاه نمي کردم..حتي اگر کل حواسم هم اونجا بود...و من داشتم با حسي آشنا مي شدم که حتي خودم هم از اعتراف بهش خجالت مي کشيدم...نه..من مطمئنم حسود نشدم..فقط شديدا سر در گم و خسته ام روز پر ماجرايي داشتم...

صداي زنگ تلفن قطع شد و من حضور امين رو هنوز پشت سرم احساس مي کردم....زير گاز رو خاموش کردم....

بايد به خودم مسلط باشم....من از بچگي از اين اسم ترمه خوشم نمي يومد...

چرخيدم تا فنجان ها رو پر کنم که ديدم آتنا و تينا گوشي امين در دست ؛ دست به کمر زل زدن به امين...پدرش به زور خنده اش رو نگه داشته و مادرش به من زل زده...سرم رو انداختم پايين و سرگرم ريختن قهوه ها شدم...

آتنا : تو مگه با ترمه بهم نزدي؟؟

_چرا..خيلي وقته....

تينا : پس چرا دو باره پيداش شده؟؟

..ميون اين همه فشار که روم بود يه جورايي از دست اين دو تا فسقلي که شديد هم مادر شوهر بودن خنده ام مي گرفت...

صداي امين کلافه شد : چه مي دونم چي مي خواد؟؟

شيرين جون : باده جون..گلم بيا بشين...همش سرپا ايستادي...

و من مجبور شدم براي جواب دادن بهش سرم رو که تا دماغم توي فنجون ها بود بالا بيارم... و امين رو ببينم که تکيه زده به کابينت و دست به سينه با نگاه کلافه اش داره نگاهم مي کنه...

به من نگاه مي کرد..انگار که اين سئوال ها رو من پرسيدم ... ادامه داد : من مي خوام که ديگه تو زندگيم نباشه..خيلي وقته که نيست...همه اين رو مي دونن..من حتي جواب تلفن هاش رو هم نمي دم....

...دوست داشتم خودم رو از اين حس خوره مانندي که تو دلم بود خلاص کنم...اين حس عجيب و جديد بود..يه نفر تو گوشم مي گفت که برم اوون موهاي بلند و بور ترمه رو بکنم...

بدون هيچ کلامي سيني به دست رفتم تو سالن...آتنا اومد ازم گرفت و تعارف کرد...امين عين يه پسر بچه تنبيه شده تو مبل فرو رفته بود و ساکت بود...

پدر امين :پسرم...بايد قاطع با ترمه برخورد کني....

..حرف دل من...

_قاطعم .....ولي شايد بايد کمي داد و بيداد رو هم چاشني اين قاطعيت بکنم....

تينا : اصلا من زنگ مي زنم بهش مي گم..امين نامزد داره دست از سرش بر داريد...

..چه کار بي مزه اي....من که دلم مي خواست امين رو بزنم...اصلا يه خشونت بي دليل در من بود که حتي دلم مي خواست اين فنجونهاي روي ميز رو بريزم زمين همگي بشکنن....اه......

شيرين جون : به هر حال مادر..صحيح نيست که بهت داره زنگ مي زنه...

..کرمم گرفت...بايد دلم رو خنک مي کرردم...

من : دختر خوشگليه....

هنوز جمله ام کامل نشده بود که 4 جفت چشم تا آخر باز زل زدن بهم...سه تاشون پر از سئوال..يکيشون که از قضا يه چيزي بين قرمز و عسلي بود به مفهومه چرا اين کار رو کردي؟؟...

دلم خنک شد..امين سه تا مادر شوهر داشت..به پشتي صندليم تکيه دادم....و امين رو نگاه کردم که کلافه تر شده بود...

شب که سرم رو بالشت ميگذاشتم هم مطمئن بودم که امين تو توضيحش راجع به ترمه راست گفته و هم دلم خنک شده بود چون دو قلو ها مغز امين رو خرده بودن..هر چند که امين از من شديد شاکي بود...تا اين که يه برخورد قاطع با دو قلو ها کرد و اوونها هم ساکت شدن...کلا اين آدم جذبش بالا بود...

خيلي چيز ها بود که دلم مي خواست بهشون فکر کنم..به اين که امروز من عزيز ترين کس زندگيم رو ديدم..يکي از عزيز ترين آدم هاي زندگيم رو ديده بودم...شکه بودم..باورم نمي شد....عزيزم شنيده بودم کلمات آخر امين ذره ذره داشت واضح مي شد...نوازش شده بودم...و در آخر بي رو در بايستي..حسادت کرده بودم...من چم بود؟؟..چي مي خواستم از زندگيم..چرا هر کاري که گفته بودم انجام نخواهم داد رو داشتم انجام مي دادم...براي زنگ زدن به سميرا دير بود...قربونش برم که الان داره دريا رو به زور مي خوابونه....

ساره دوست داشتني که تو حق خواهر ي رو بر من تمام کردي يا من؟؟...تو دو تا بچه داري از اوون گربه سبز چشم...

اس ام اسي به گوشيم اومد...ساره بود..ذوق زده شدم..چه قدر زيبا که اسمش رو گوشيم ميومد.. : باده دل تنگت شدم..ديدمت اين چند ساعت سخت تر از اوون 9 سال گذشت..تو واقعي نه؟؟؟...خود باده اي؟؟..فردا بيا خونه من..ببين چه طوري چيدمش..آخه هومن مي گه تو يه خانوم مهندس خيلي موفق شدي..نظر بده بد بود عوضش کنيم...

....چه حس لطيفي به من تزريق شد..گرم شدم...انگار اوون خارهايي که دور قلبم بود و داشت فشارش مي داد کمتر شده بود...

جوابش رو دادم : تو هميشه از من خوش سليقه تر بودي...ساره من واقعيم..تو چه قدر واقعي خوش بختي؟؟

_خيلي زياد..خيلي واقعي تر از ساره بودنم....بيا خودت ببين...

_به من زمان بده...اما تو بيا...خواهر زاده هام رو هم بيار....

....اوون حس لطيف يه خواب آلودگي ملس هم برام آورد...خوابم خيلي وقت بود انقدر سريع به سراغم نمي يومد....

هر روز داشتيم به مهموني خونه امين نزديک تر مي شديم من يه استرس بي دليل و بي منطق گرفته بودم..با ساره پاي تلفن صحبت مي کرديم..عين قديما با هم به در و ديوار هم مي خنديديم...اما طي يه قانون نا نوشته از مادرم..سبحان و حاجي حرف نمي زديم..دلم ضعف مي رفت نيما رو ببينم اما خودم هم وقت نداشتم...چون تا چند وقت ديگه بايد مي رفتم استانبول.بايد کارها جلو ميوفتاد....امين يکم از دستم دلخور بود که چرا به روم آوردم که ترمه رو ديدم...البته مستقيم چيزي نمي گفت..اما قيافه اش با مزه بود....

من هنوز تاريخ دقيق رفتنم رو نگفته بودم...يه لحظه که يادش افتادم دچار يک عالمه احساسات زد و نقيض شدم..دلم براي اوون شهر..بچه ها...صحنه مد و فلاش دوربين ها يه ريزه شده بود...اما يه جورايي هم دلم براي اين شهر براي تموم کش مکش هاش..براي اوون آپارتمان و براي...و براي...يه ادکلن تلخ تنگ مي شد....

..به خودم نهيب مي زدم که براي يه مرخصي حداکثر 10 روزه اين طور دلتنگي..ديوانه بعدش چه طوري مي خواي برگردي...دست از کار کشيدم....چه قدر بد بود که من درحقيقت به هيچ جا تعلق کامل نداشتم....

برديا سرش رو از در اتاق کرد تو : خانوم مهندس وقت داري راجع به يکي از نقشه ها حرف بزنيم....

بله اي گفتم ...مشغول به کار شدم....من متعلق به اين نقشه هام...يه خوشي موقت براي پيدا کردن پر چالش ترين سئوال زندگيم...چون چند ساعت بعد سئوالم اين بار پر رنگ تر توي ذهنم نقش بست.....

بالاخره روز اوون مهموني کذايي رسيد....من همش پر از يه استرس تلخ بودم..تو انتخاب لباسم هم دست و دلم نمي رفت...اکثر کسايي که اوون جا بودن تو يه مبارزه پنهان با من به سر مي بردن...بي دليل...بي دليل لبخند موذي ستاره رو دوست نداشتم..بي دليل...نگين با من بد بود...بي دليل مادر برديا دست از سر خانواده من بر نمي داشت....

يه بلوز يقه مردونه حرير مشکي انتخاب کردم..چون زيرش رو نشون مي داد يه تاپ مشکي...يه دامن خيليي تنگ و قلمي که مثل دامن هاي زنان دهه 40 بود...کفشهاي پاشنه دار مشکي..يه کمر بند پهن چرم هم بستم که روش با فلز نقشهاي در هم هندسي و بزرگي داشت...مو هام رو تماما يه طرف سرم جمع کردم رو سرشانه چپ رها کردم و يه آرايش لايت..دستم رفت به سمت رژ قرمزم...اما يه بوي تلخ و يه اخم که اومد تو ذهنم...رژ ملايم تري زدم...

از پشت بازي تاپ و حرير بلوزم..اوون دوتا فرشته معلوم بودن...نمي دونم چرا امشب زياد هم اصرار به ديده شدنشون نداشتم....

به جاي امين راننده شون قرار بود بياد دنبالم..اين ترجيح خودم بود..چون امين ظهر اطراف خونه مادرش کار داشت و خيلي مسخره بود که اين مسير رو دو بار بره و برگرده...

تو ماشين به ناخن هام که لاک قرمز داشت نگاه کردم...خيلي تو چشمن..عجيب اين بود که امشب همش دلم مي خواست که تو چشم نباشم...که اوون جماعت من رو نبينن..جعبه شکلات توي دستم رو جا به جا کردم...

جلوي در مستخدم پالتوم رو که گرفت..امين ...خوش تيپ و خندان به سمتم اومد...يه نگاه به سر تا پام کرد...و من تعجب کردم چون امين هيچ وقت انقدر با دقت به من نگاه نمي کرد : سلام....

_سلام..بر باده عزيز..خوش اومدي...

...سر حال بود...منم يکم استرسم کم شده بود...دلم خوش شد به عزيز ته اسمم...

_مرسي..من که هر دقيقه اينجام...

لبخند مهربوني زد... : مي دوني که همگي از ديدنت خوشحال مي شيم...

همگي تو سالن بالا قرار بود جمع بشيم..بازوش رو جلو آورد.....انگشتام رو به بازوش قفل کردم...همراه هم از پله ها بالا رفتيم...و من چه قدر اين بار حسم با دفعه پيش فرق مي کرد..انگار سنگيني نگاهم رو که به نيم رخش زل زده بودم حس کرد که با لبخندي برگشت به سمتم ... : خوشگل شدي...

و من فقط يه لبخند از ته دل به اين تعريف ساده زدم....

به سالن که رسيديم..شيرين جون ..پدر امين ...مادر برديا ..نگين و بابک و پدر برديا بودن..با تک تکشون سلام عليک کردم...برديا با همون نيش باز هميشگيش از ته سالن در حالي که داشت با تلفن حرف مي زد برام دست تکون داد....

با تعارف شيرين جون رو يه مبل تک نفره نشستم..امين رو مبل کناريم و رو به روم متاسفانه..مادر برديا و نگين بودن...

بابک : چند وقته نديدمتون باده...

_بله کم سعادت بودم ...بعد از دربند هم رو نديديم....

دو قلو ها نبودن...واي نکنه من انقدر خوش شانسم که ستاره قراره نياد....

نگين رو به روم بود..چشماش غم گين تر از هر زمان ديگه اي..مادر برديا هم زبونش تلخ تر از هر زمان ديگه اي...

شيرين جون : باده جان..اگر شيريني دوست نداري بگم همراه با چاي چيز ديگه اي برات بيارن...

..منظورش به چنگالي بود که من بي رحمانه داشتم در قلب شيريني تو پيش دستي رو پام فرو مي کردم...زير نگاه اين دو زن...انگار چيزي خوردن کمي ريسک داشت...

پدر برديا مرد ساکتي بود..فکر کنم بابک خيلي شبيهش بود...

امين که سرش رو به من نزديک کرده بود : هر وقت خواستي از اين جمع فرار کني..يه ندا به من بده...فراريت مي دم...

...چه قدر اين جمله اوون لحظه به من چسبيد...چه قدر اين مرد حواسش به همه چيز و همه کس بود...

صدام رو آوردم پايين تر : پس يه علامت رمز بگذاريم...

_باشه..علامت رمزمون اين باشه که تو با موهات بازي کني..تو يه فيلم جاسوسي ديده بودم...

خنده ام رو به زور نگه داشتم : والا به همين رمزاي آژاني هم احتياج هست...نگين عين پدر خوانده به من نگاه مي کنه...

امين واقعا نتونست خودش رو نگه داره...فقط تمام سعيش با افزودن سرفه به خنده هاش اين شد که خنده کمي از قهقه خارج شد...

اين حرکت امين تمام توجه ها رو به سمت ما آورد..من تو مبل کمي بيشتر فرو رفتم...نگين تيز تر نگاهم کرد...مادر برديا انگار که ما با توپ زديم شيشه خونش رو شکستيم....نگاهمون مي کرد..

صداي بلند بلند حرف زدن دو قلو ها اومد...تو يه پيراهن خوشگل کوتاه کرم رنگ..عين عروسک هاي ويتريني شده بودن..پشت سرشون اما مهماني بود که من دعا دعا مي کردم که نباشه...با اوون پيراهن زرد و لبخند موذيش...

دو قلو ها پريدن سمتم و محکم بغلم کردن...ستاره با هام دست داد...ته نگاهش يه حسي بود که باعث شد سردم بشه..بدنم مور مور شد...با دو قلوها حسابي که رو بو سي کرديم...اونا رفتن به سمت خانواده برديا..ستاره به همه معرفي شد و ته سالن رو به من نشست...

مادر برديا غر غر کرد که چرا اوون رو به محکمي من نبوسيدن دو قلو ها..اين زن انگار با من رقيب بود...نشستيم...و همه شروع به صحبت کردن....نيم ساعتي گذشته بود که مستخدم سفيد پوش خونه سيني شيريني رو بار ديگه به همه تعارف کرد..به من که رسيد.. من رد کردم...

ستاره : باده جون...با همين نخوردن شيريني خودت رو روفرم نگه مي داري؟؟

..اين سئوال شايد اگر از طرف کس ديگه اي مطرح مي شد برام مفهومي نداشت..اما اين دختر بچه سرتق..زنگ خطرهاي مغزم رو به صدا در مي آورد...

همه نگاهها به سمت من اومد : خوب...يه جورايي بله...اما بيشتر مديون ورزشم...

شيرين جون : باده جون عين مدل هاست...

ستاره : جدا..همين طوره..من بار اول که ديدمشون توجهم به همين جلب شد..چون ايشون برام آشنا بودن ولي بعدش به چند جا که مراجعه کردم ديدم بيشتر از شباهته....

...همه تنم سرد شد...يخ کردم...يه جورايي دلم مي خواست خفه اش کنم...چرا؟؟؟...مگه چي شده بود ؟...اما من خودم رو به مبل بيشتر فشار دادم...دلم مي خواست همون لحظه از اوون جا برم..به خصوص که ستاره دست کرد تو کيفش و دنبال چيزي مي گشت انگار....تمام سعيم رو براي کنترل تمام اجزاء صورتم مي کردم...به امين نگاه کردم که پر از سئوال به اين جستجوي ستاره نگاه مي کرد...

جستجويي که يه جورايي براي من آغاز گره يه ماجرا بود...از تو کيفش يه فلش در آورد و داد دست آتنا که متعجب داشت نگاهش مي کرد...

ستاره : شما رو من از همون اول شناختم چون خيلي از عکساتون رو تو دانشگاه ديده بودم...خالکوبيتون يه جورايي نشانتون بود...اما هرگز فکر نمي کردم ايراني باشيد چون اسم و فاميلتون ايراني نبود...

من دستم رو به دسته مبل قفل کردم و پا هام رو بيشتر به هم جفت کردم..تمام حواسم به اين بود که رفتارم طوري نباشه که استرسي درش معلوم باشه...امين با دست داشت چونش رو مي خاروند معلوم بود شديد درگيري ذهني داره..

ستاره : تا اينکه چند روز پيش بالاخره اين رو از استادم گرفتم که شديد کار شما رو قبول داره و مي پسنده...استاد سهيل آرمند.....فکر مي کنم براتون جالب باشه ببينيد...

من ناراحتي از چيزي که مي خواست نشون بده نداشتم..کاري نکرده بودم که براش توضيحي نداشته باشم...

امين تو مبل جا به جا شد برگشت به سمتم..نگاهش پر از پرسش بود صداي بمش يه جورايي نگران بود : باده ..اين چي مي گه؟؟...چيزي هست که من نمي دونم مگه نه؟؟

..خوب خيللللي چيزها بود که امين نمي دونست ...آخ ستاره آخ....

پدر امين : ستاره جان ..شما مگه لباس نمي خوني؟؟چرا استادتون نقشه هاي باده عزيز رو دوست داره؟؟؟

_نه خوب اين به معمار بودن خانوم مهندس ارتباطي نداره....

در همون لحظه تو صفحه بزرگ تلويزيون رو به رو يه آهنگ بلند پيچيد....و اين آهنگ بيس بلند رو خيلي خوب به ياد داشتمparis fashion week.....8 8چند ماه پيش...شو لباس arzu kaprol...من افتتاح کننده شو....حالم خيلي غريب بود...

فيلم اول يه استيج بلند رو نشون مي داد و آدمهاي اطرافش رو بعد يه آهنگ راک...

به اطرافم نگاه کردم ستاره ماجرار و طوري زمينه چيني کرده بود که همه منتظر ديدن يه صحنه خيلي عجيب بودن...

با تشويق مردم از پشت يه صحنه سياه يه زن اومد بيرون يک هو نورها روشن شدن...يه زن با موهاي ويو شده و پف دار...که يه دامن خيلي کوتاه چرم پوشيده بود با يه بلوز گيپور به رنگ مشکي و بو تهاي مشکي خيلي بلند مخمل....

اين زن با يه سايه مشکي و آرايش راک..شروع به حرکت کرد...محکم...سفت....اخمو.... با هر قدمي که بر مي داشت از اطراف سن گلو له هاي آتيش بالا مي رفت به جلو استيج اومد ..ايستاد..خيلي خشن دستش رو به کمرش زد... فلاش دور بينهاي زيادي صحنه رو روشن کرد....ايستاد... سرش رو با غرور خاصي که داشت و مجله ها هميشه ازش به عنوان امضاي کارش بحث مي کر دن بالا گرفت....نگاه کرد...تشويق شد با همون خشونت چرخيد تا راه اومده رو برگرده..دو تا فرشته هاش معلوم شدن...

من...باده ..افتتاح کننده تنها نماينده شو لباس ترکيه در هفته مد پاريس....تشويق هاي بلند و موسيقي کر کننده گيتار برقي...

و من خانوم مهندس باده اورهون تو سالن پذيرايي خودموني ملک پاکدل ميونه يک عالمه چشم خيره ...که تو همشون شوک بود....و جرات نداشتم به مبل کناريم که خيلي خوب صداي نفس هاش رو مي شنيدم نگاه کنم..اما کوچکترين تغييري به صورتم ندادم....

صداي نگين تو سالن پيچيد..انگار اوون تنها کسي بود که دوست داشت اين سکوت پر از بهت رو بشکنه : باده..تو مدلي؟؟؟!!!!

..جوري پرسيد که انگار مچ گرفته....من به کارم افتخار مي کردم..هميشه و همه جا....

سعي کردم به خودم مسلط باشم...بيشتر دست و پا گره خوردگي من اين بود که همه شديدا ساکت بودن و اوون عطر تلخ بود که به خاطر بالا رفتن نبض صاحبش بيشتر و بيشتر تو دماغم مي پيچيد....

سرم بالا بود..بالاتر گرفتمش..همون نگاه تو شو رو به نگين انداختم که يه جورايي دست و پاش رو گم کرد : خير...

نگين : اما ....پس اين...

_من يه سوپر مدلم....

آتنا و تينا که اين جمله ام انگار براشون کافي بود تا يخشون باز شه به سمتم دويدن...

_خيلي نامردي...چرا به ما نگفتي...

...يه ماچ خيس توسط تينا : قربون قد و بالات..ما هي ميگيم تو شبيه مدلها راه مي ريا...

آتنا به بازوي تينا زد : سوپر مدل...

_خوب بابا...سوپر مدل....

آتنا : وايييييييييي... به هر کي برسم ميگم..چرا نشناختم...واي تينا بريم مجله هامون رو بياريم حتما باده هست توش....وايييي..باورم نمي شه...

..من هم باورم نمي شد که تو اين شرايط قرار گرفته بودم..من مهندس يه پروژه مهم ساختموني تو خونه کار فرما هام نشسته بودم و يه دختر بچه بي مزه تمام سعيش رو براي خراب کردن من مي کرد...

بعد دو تايي به سمت اتاقشون رفتن...

مادر برديا سرش رو تکون مي داد...

ستاره...هنوز داشت به حاصل زلزله اي که راه انداخته بود نگاه مي کرد...و من هنوز به مرد کنارم که سکوتش خيلي طولاني و تلخ شده بود نگاه نمي کردم...

برديا رو به روم با فک باز نگاهم مي کرد : خداي من معرکه بودي باده..دختر هر قدمت سکسيه...عجب شويي....

...بدترين حرف تو اوون زمان چون صداي نفس هاي امين خيلي بلندتر شد و من زير چشمي به دستايي که از شدت فشار به دسته مبل سفيد شده بودن نگاه کردم...

شيرين جون و آقا مسعود ساکت بودن....يعني اين شغل که تو ايران جا نيوفتاده بود باعث مي شد محبتشون به من تغيير کنه...؟؟؟

ستاره : استادمون مي گه شما يکي از بهترين هايي چون خيلي خوب بلدي چشم ها رو دنباله خودت بکشي...

...داشت روغن داغش رو زياد مي کرد...

_بله...من بابتش تعليم ديدم..من خيلي خوب بلدم لباس تنم کنم و خيلي خو ب بلدم لباس تنم رو تبليغ کنم...کار من چيزي بيشتر يا کمتر از اين نيست به همين خاطر هم من يه مانکن دم دست نيستم من يه سوپر مدلم که براي هر بار رو استيج راه رفتنم چيزي حدود 10 هزار دلار دريافت مي کنم...و فقط براي مارکهاي بزرگ کار مي کنم....

...لحظه اي هم سرم رو پايين ننداختم...من خيلي خوب مي دونستم که اين لبخند موذي چي مي خواد بگه...

ستاره : ولي من اصلا نمي دونستم که کسي خبر نداره....

داشت به امين نگاه مي کرد....

چند لحظه بعد اوون صداي بم که انگار از يه دنياي ديگه داشت ميو مد : من حدسش رو مي زدم ....خانوم مهندس بسيار به اين کار برازنده بودن ...اما نتونسته بودم ببينم که شما لطف کرديد...

...به ظاهر از من دفاع کرد..ستاره صورتش آويزون شد...سرش محکم به سنگ خورده بود..

اما من مي دونستم اوون صدا صداي امين نيست...اوون رگ برجسته شقيقه نشونه حدس نبود....همه انگار از يه شوک در اومده بودن...شيرين جون به سمتم اومدو محکم من رو بوسيد : تحت هر شرايطي خوشگلي دخترم...

اين زن پر از مهر بود...پدر امين پيپ کاپيتان بلکش رو روشن کرد و نگاهم کرد تو چشماش هم مهر بود هم نگراني....

دو قلو ها با يه عالمه مجله برگشتن که تو خيلي هاشون عکس من بود...دونه دونه به همه نشون مي دادن ولي امين به هيچ کدوم دقت نمي کرد..عجيب بي هيچ عکس العملي بود...

مادر برديا : واي اصلا فکر نمي کردم مانکنها درس بخونن...الان دوست داري به کدوم شغلت بشناسنت...

....طوري حرف مي زد که انگار من خلاف کردم....

_ من يه مهندس معمار موفقم خانوم سروش..زمان دانشجويي اين کار رو شروع کردم...الانم سرگرميه منه...البته من سرگرمي هام رو هم در حد کمال انجام مي دم....

...متواضع بودن در اين شرايط معنا نداشت..وگرنه اين زن و دوست دختر پسرش من رو اين جا يه دخترک دم دستي اعلام مي کردن...بابک و پدرش بي هيچ نظري بودن...تنها انسانهاي نرمال خانواده..چون جمله برديا از همه بدتر بود...

سر ميز شام به امين نگاه کردم که رگ گردن و شقيقه اش برجسته بود..يه تيکه گوشت تو بشقابش رو بازي بازي مي داد..من هم با سوپم بازي بازي مي کردم...

ستاره اما حالش از همه بدتر بود...فقط دو قلو ها و برديا سر حال بودن...

برديا : يعني خانوم مهندس منم شانس دارم يه عکس با شما داشته باشم...

من : نمي دونم...بايد به دفتر قرارهام نگاه کنم...

...زده بودم به در بي خيالي..مردي که همه فکرم پبشش بود اما ظاهرا نديدش مي گرفتم....

تينا : اما تو يه عکس بزرگ از خودت رو بده که ما بگذاريم تو اتاقمون..واي باده هيچ کس باور نمي کنه..با ما مياي دانشگاه؟؟...اخه اين استاد ستاره اينا که انقدر تو رو مي پسنده يه پسر خوشتيپيه...

و من قاشق امين رو ديدم که تو بشقاب رها شد..جسارت کردم و به چشماش نگاه کردم به مردمک عسلي که توش رگه هاي قرمز بود...

اين مرد عصباني بود؟؟...چرا اين طوري بود؟؟؟...من چه کرده بودم؟؟...اصلا چرا بايد اين نگاه يه نگاه باز جو بود؟؟..نگاه يه آدمي که انگار....خداي من پس اوون برق تحسينش کجا رفت؟؟!!!

يه جورايي حالم بد بود..اگر کم نمي آوردم..اگه همين الان بلند نمي شدم برم به خاطر اين بود که من هرگز نمي گذاشتم که دشمن شاد بشم...هرگز...

شام که تموم شد...از سر ميز که بلند شديم...امين هنوز به من نگاه نمي کرد...ستاره رفت..دو قلو ها هنوز من رو سئوال پيچ مي کردن که چه طور وارد اين کار شدم...کي عکسام رو مي گيره که انقدر خوشگله و امين از روي مبلي که روش نشسته و بود به ميز عسلي کنارش نگاه مي کرد که عکس بزرگ من بود تو لباس عروس رو جلد مجله...و من فقط دلم مي خواست که تنها باشم....

لعنتي..من خيلي خوب مي دونستم که اين ماجرا اين جا تموم نمي شه...يه عواقبي داشت..عواقبي که من خيلي بيشتر نسبت بهش استرس داشتم...

خانواده برديا بالاخره تصميم گرفتن برن...خداحافظي کردن..

برديا : مي گم خانوم مهندس..يکي از عکساي شما رو بزنيم براي تبليغ شرکت...بعد زير زيرکي به امين که از دماغش آتيش بيرون ميو مد نگاه کرد....

...اين پسر يا عقل نداشت يا مي خواست امين رو اذيت کنه که من با گزينه اول بيشتر موافق بودم....

لبخندي زدم و دستش رو فشار دادم...

با رفتن اونها امين بي هيچ حرفي از کنار من که ايستاده بودم وسط سالن رد شد و رفت بيرون..دلم گرفت..داشت با من عين يه خطا کار برخورد مي کرد....کسي تو اين دنيا صداي من رو مي شنيد واقعا؟؟...چرا هميشه من مقصر بودم..براي خطاهاي نکرده....لعنت...

پدر و مادر امين کنارم قرار گرفتن...

شيرين جون : اين کجا رفت..؟؟

پدر امين : رفت بيرون شام امشب يکم براش سنگين بود براي هضم نياز به هواي تازه داره....

...هواي تازه...خنده داره..به خدا خنده داره اين رفتار ها.....پوزخندي زدم : شب بسيار خوبي بود..ممنون از پذيراييتون...من از حضورتون مرخص مي شم...

شيرين جون : گلم..مي خواستم بگم......تو دختر زيبايي هستي..اگر خودت بهش مي گفتي!!!

لجم گرفت....چرا من بايد براي کار فرمام چيزي رو توضيح مي دادم...بي انصافي باده..امين فقط يه کار فرماست؟؟!!!

_من زياد راجع به زندگي خصوصيم صحبت نمي کنم شيرين جون..من مهندس معمار شرکت آقايون هستم....ترجيح هاي من براي زندگي..همشون دليل دارن...

شيرين جون با هام رو بوسي کرد...پدر امين با همون چشماش که برقي از شوخ طبعي رو هم داشت : هنوز مونده تا مرد جماعت رو درک کني...

..به زور سعي کردم لبخند بزنم..سرم درد مي کرد و نياز به استراحت داشتم....پالتوم رو پوشيدم و رو به مستخدم خونه گفتم تا برام آژانس بگيره که ديدم راننده دم در منتظرمه....

پدر امين : تمين همين الان بهش زنگ زده که به هيچ عنوان نگذاره شما خودتون بريد..راننده مي رسونتتون...

...حيف که لج بازي نه بلد بودم نه حوصله داشتم..بي ادبي هم مي شد..وگرنه به امين نشون مي دادم که باده کيه...

دلم مي خواست دم دستم بود مي زدمش...اه....داشتم زندگيم رو ميکردم....

پدر امين : باده...امين فقط به فرصت احتياج داره...

...پسرش رو توجيح مي کرد..بابت بي ادبي امشبش؟؟....

تا خود خونه خود خوري کردم....عجب شويي رو هم انتخاب کرده بود دختره مسخره...هر چند از کارم راضي بودم...کسي چه مي دونه من چي کشيدم...من دنباله يه لقمه آزادي..يکم راه نفس کشيدن...براي خودم بودن اين راه رو طي کرده بودم....اين همه سختي...داشتم به حرف هاکان مي رسيدم... : باده مسير تو به سمت آسيا نيست...کسي متوجه نمي شه که چرا انجام دادي...همه مي گن نبايد...مسير تو رو به غرب...مسير من هم همين طور...سميرا فريادش در ميومد غرب زده...من غرب و شرق برام فرقي نمي کرد..من دنباله يه جرعه دل خوش بودم....

لباسم رو عوض کردم...کنار پنجره ايستادم بارون ميومد....به قطره هايي که سر مي خوردن از پنجره نگاه مي کردم...من هم همين طور هي سر مي خورم مي رم پايين؟؟...برگرد..باده..برگرد به همون آپارتمانت تو خيابون bebek تو همون خيابون آروم...

...يعني فرار؟؟!..کم آوردي نه؟؟!!....

نه لعنتي نه....

خوابم نمي ومد...تا صبح منتظر بودم که درم رو بزنه بگه باده بيا حرف بزنيم...چه دل خوشي...

جمعه با حجم تلفن رو به رو بودم..دو قلو ها ...شيرين جون که تو لفافه بهم رسوند که اوون ها هم از امين خبري ندارن...که گوشيش خاموشه...بچه...به خدا بچه است....

ساره...دلم باز شد با هاش حرف زدم هر چند همش گريه کرد..مهسا سميرا..بوسه.....

شنبه...بلند شدم تا برم سر کار..دلم شکسته بود..يه دلتنگي بي خود هم داشتم که دلخورم مي کرد....که اين مرد چرا انقدر پسر بچه است..مگه چي شده....لعنتي.....اصلا نمي رم سر کار..که به نظرم اين کار بي مزه تر هم بود...بي حو صله رفتم پايين تا پياده تا شرکت برم که راننده اش رو ديدم...آتيش گرفتم..چر رو مي خواست به من ثابت کنه....

گفتم که سوار نمي شم : خانوم نکنيد آقا چند روزه اعصاب ندارن اخراجم مي کنن..من مامورم و معذور...

_به آقاتون بفرماييد من نيازي به اين کاراي بي دليل ندارم...

...دروغ هم نبود.من حس حمايت شدن مي گرفتم..وقتي خودش ميومد دنبالم..وگرنه من نه بي دست و پا بودم نه ندار..خودم ماشين مي خريدم...راننده هم ميگرفتم....

به چشماي منتظر راننده که نگاه کردم..دلم براش سوخت سوار شدم..اما کارد مي زدي خونم در نمي يومد...

تو شرکت هم نبود..تا عصر به خودم پيچيدم...خيلي عصباني بودم...

برديا اومد تو اتاق : خسته نباشيد...

با سر بهش جواب دادم ساعت 7 شده بود..انقدر عصباني بودم که خودم رو بسته بودم به کار...

_امين امروز نيومد..جواب تلفن هم نمي ده..از اين عادتا نداشت..خونه نيومده...؟؟

_نمي دونم ..من پشت چشمي کسي رو نمي پام...

خنديد : امروز خيلي عصبانيد خانوم مهندس...به اين صورت زيبا نمي ياد...

...بفرما اينم از عواقب مدل بودن من..بي جنبه...

_من هنوز مهندس اورهونم آقاي سروش..چيزي تغيير نکرده....

دل خور شد..اخماش رفت تو هم..به درک...من الان دنباله يکي بودم تا اين استرس و عصبانيت سه روزه رو سرش خالي کنم...دلم هزار جا بود..نگران بودم...دلخور بودم از يه رفتار کودکانه...

راننده باز دمه در بود...آنچنان در رو محکم بستم که چرخيد به سمتم...

به خونه رسيديم....بايد تکليفم رو مشخص مي کردم...اصلا من استعفا مي دادم..تا آقا لاقل برگردن شرکتشون....

شالم رو از سرم باز کردم..پرتاب کردم افتاد رو آباژور...کشوم رو باز کردم دنباله قرص...دستم خورد به بليطم....

بهترين کار رو پيدا کردم....

با همون بلوز شلوار تنم رفتم در خونه اش..بايد همين جا مي بود..بايد حرف مي زديم...عين يه گلوله آتيش بودم...جواب تلفن خونه رو هم نمي داد اين رو دوقلوهاي هراسان به هم گفتن..اما گفتن صبح اومدن در خونش از تو صدا ميومده اما امين در رو باز نکرده....چشمام قرمز شده بود...

داشت کي رو به چه دليل تنبيه مي کرد..ازش انتظارم بيشتر بود..آقاي دکتر 35 ساله ما داشت عين يه پسر بچه که بهش خيانت شده رفتار مي کرد....

در زدم...و بازهم در زدم....يکم صبر کردم..نه مثل اينکه جدي جدي خونه نبود..خواستم برگردم که صداي تق در اومد...در باز شد...

صبر کردم بلکه پشت در ببينمش..نبود...سرم رو کردم تو...نور کم رنگي از سالن مشخص بود . يه سايه رو ديوار....

آرام رفتم تو.... در رو بستم...با هر قدم قلبم انگار فشرده تر مي شد...فضا يه هواي خاصي داشت وپر از استرس و ترس....رو مبل رو به روي در...نشسته بود...موهاي پريشون...بلوزش بلوز مهموني خونه مادرش بود..صورت اصلاح نکرده..چشما قرمز..رو ميز پر از ليوان و فنجون...لپ تاپ رو ميز وسط هال باز..نورش ميوفتاد رو صورتش...ترسناک شده بود..کبود بود..رگ پيشوني و گردنش بيرون زده بود...نفس هاش منظم بود اما عميق..انگار که به زور خودش رو حفظ مي کنه....جرات نکردم جلوتر برم...ايستادم رو به روش تکيه زده به ديوار....

سرش بين دستاش بود..هر دو سکوت کرده بوديم..عصبانيت من جاش رو به يه ترس داده بود..به چيزي که حدس مي زدم پيش بياد اما نه انقدر سريع نه انقدر بي مقدمه...سيگارم رو که تو جيبم بود در آوردم...شب طولاني ميشد.....خواستم روشنش کنم...

که صداي خش دارش بلند شد..لحنش عجيب بود خيلي عجيب : خوش اومدي....

_تو....تو چرا خودت رو حبس کردي...؟؟..چي شده مگه؟؟!!....

...بايد اين حرف رو مي زدم؟؟..نبايد؟؟...سرش رو بالا کرد نگاهي بهم انداخت..قيافه اش شکست خورده بود...

_باده تو فاميليت چيه؟؟!!!

...سيگارم رو بين دستام له کردم....قلبم ريخت پايين...فهميد...پس فهميد....

آب دهنم رو قورت دادم.... : اورهون...

_خوبه..خوبه....فاميليه هاکان چيه؟؟

..جوابي نداشتم....يعني جوابي داشتم اما ...اما....

فرياد زد...شيشه ها لرزيد : با توام...فاميلي هاکان چيه....؟؟؟؟

از جام پريدم با فريادش....بغض کردم...خدايا نه..الان نه.... احساس کردم فرشته سمت راستم که نماد آرامش بود پر کشيد...اما عجيب بود به اين مرد عصباني که از صورتش آتيش مي باريد نگاه که مي کردم..بعد از سه روز اضطراب...احساس مي کردم دوباره دارم سوزن خالکوبي رو نه تنها رو کتفم که رو قلبم هم احساس مي کنم...نه..خدا ..الان نه...الان به فرشته سمت چپم کار نداشته باش...

سکوت رو که ديد از جاش بلند شد...به سمتم اومد...چسبيده بودم به ديوار راه فرار نداشتم وگرنه اين صورت تهديد آميز بود...شايد ترسم رو ديد که جلوتر نيومد با صدايي به مراتب بالاتر از قبل گفت : مگه با تو نيستم....فا..مي..لي هاکان چيه؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!

عرق سرد از کمرم پايين ميومد : اورهون....

فکر مي کردم نشنيد..آروم گفته بودم...اما شنيده بود..دستش رو بين موهاش برد : يا خدا.............

_داد نز....

انگشت اشاره لرزانش رو به سمتم گرفت و تکون داد : هيچي نگو باده..هيچي نگو....

وسط سالن ايستاد....ايستاد و تو صورتم نگاه کرد : زنشي؟؟؟!!!!.....

_....

_باده من رو ديوونه نکن...زنشي؟؟؟...من زن يکي ديگه رو بغل کردم...؟؟...به زن يکي گفتم عزيزم؟؟....زن يکي ديگه رو....آخ خدا..دارم ديوونه مي شم....ليوان رو ميز رو پرت کرد به ديوار ..شکست...قلب من هم شکست....بغضم بزرگ تر شد....نفسم داشت کند مي شد.. 

يه فرياد بلند : زنشي؟؟؟

من هم فرياد زدم : بودم....يک سال و هفت ماه زنش بودم...دو سال و پنج ماهه که نيستم ...لعنتي...نيستم....

نشست رو مبل...پاهاش رو ديوانه وار تکون مي داد : چرا باده؟؟....چرا؟؟!!!!!!!...چي مي خواستي از من؟؟!!!!

اعصابم داغون شده بود... هر چه بادا باد با د فرياد زدم : من؟؟؟!!!!...من چي مي خواستم؟؟!!!!...لعنتي من با تو چي کار داشتم؟؟!!!!!...چرا مثل يه مجرم داري با من برخورد مي کني؟؟...تو چي مي دوني از زندگي من...؟؟؟..چي مي دوني من چي کشيدم؟؟؟!!!.....

_من چه مي دونم؟؟!!...آره..مي گفتي تا بدونم....دارم ديوونه مي شم...من همش از خودم مي پرسيدم که چي مي خواد...که چرا هاکان اين طور داره سنگ تو رو به سينه مي زنه....سنگ تو رو باده اورهون...سنگ زن سابقشو....

بلند شد...دستاش مشت بود....

_تو هيچي نمي دوني..هاکان سنگ يه معامله رو به سينه مي زنه...هاکان سنگ يه دوست رو به سينه مي زنه...

_فهميدم مدلي...داغون شدم..سخته..تو نمي فهمي منو...سخته....داغونم...براي اولين بار فهميدم وقتي يه مرد کم مياره يعني چي؟؟..که مي گه رگ گردنم نمي زاره نفس بکشم يعني چي؟؟...اما الان مي فهمم..خراب شدن هر چي که ساختي يعني چي؟؟؟....خفگي يعني چي؟؟..لهم..همه عضلاتم منقبضه..همه جام درد ميکنه که برديا بهت بگه..بگه....با مشت کوبيد به ميز....

چشمام رو بستم....دستم رو بالا آوردم..: تو اما هيچ وقت نمي فهمي بي کسي يعني چي؟؟..بي پناهي يعني چي؟؟؟....اجبار يعني چي؟...من فرار کردم..از خونه شوهر مادرم..از زير کتکهاي حاج کاظم از هرزگي هاي سبحان..از از دواج اجباري...فرار کردم...راه برگشت نداشتم..اين جا حتي جاي خواب نداشتم...راهم همين بود...اورهون بودن..عروس يکي از خوش نام ترين تجار اوون کشور...زنه...زنه...يکي از بزرگان مد....تا..تا مافيا دست از سرم بردارن..

خسته بود...بي طاقت و کلافه : چه طور طلاقت داد..مگه احمقه؟؟

_احمق نيست...اجازه نمي دم راجع بهش اين طور فکر کني يا حرف بزني....

اومد به سمتم بازو هام رو گرفت تو دستش..از چشماش خون و آتيش بيرون ميو مد : دوستش داري....؟؟؟..هنوز هم دوستش داري؟؟

_دستم رو ول کن..برات متاسفم..امين..خيلي متاسفم....مي دونستم کار به اين جا مي کشه..به همين خاطر آسه آسه ميرفتم و ميومدم...بله من زن هاکان اورهون بودم...بودممممممممممم....

_دهنت رو ببند باده....ببند...اجازه نداري بگي..مي فهمي...اجازه نداري....

پوزخندي زدم : گوش کن..من کار خلافي انجام ندادم..رسما و شرعا..زن کسي بودم...بعد هم ازش جدا شدم..تو چي آقاي دکتر..تو چي؟؟..تو با ترمه هم خونه بودي...چه نسبتي داشته باهات وقتي هر شب ميومده تو رختخوابت...

رگ گردنت براي شوهر من بيرون نزنه....من...من هيچ نقطه تاريکي تو زندگيم ندارم...

دستاش شل شد...بازوم رو از دستش رها کردم...با انگشت محکم به سينه ام زدم : من متهم نيستم..به کسي هم خيانت نکردم...مجبور بودم...مجبور شدم....از کجا فهميدي؟؟...

_...با توام....

با دست به لپ تاپش اشاره کرد...جلو رفتم پاهام مي لرزيد...به صفحه روشنش نگاه کردم....خداي من...عکس عروسي من و هاکان...چه قدر دور به نظر مي رسيد..چه قدر ....نشستم رو مبل...خسته بودم..جون نداشتم....زل زدم به صفجه مانيتور...

تکيه داده بود به ديوار....سر خورد اومد پايين..آرنجش رو گذاشت رو زانوي تا شدش...پيشانش رو گذاشت رو دستش : اومدم ..تو اينترنت عکسات رو سرچ کنم...تو عکساي اولت..اسمت فقط باده است...بعد...عکسات از چهار سال پيش امضاش باده اورهونه...با خودم..با عکسات خلوت کردم...با دختر زيبايي که باورم نمي شد...اين طور بفهمم که مدله...بعد تو سايت هاي مختلف که به زبان ترکي بود...اين عکست رو ديدم..فکر کردم شوخيه....فکرکردم يه عکس ساده است...

جمله آخرش رو فرياد زد...

من : عجيب بود برام که ستاره که انقدر تو کار من کنجکاو بود..ديشب چرا اين رو رو نکرد..نمي دونسته احتمالا....

آروم گفت...صداش پر از التماس بود: خوشبخت نبودي باهاش؟؟

پوزخند زدم : خوش بخت؟؟!!....به پشت مبل تکيه دادم...تو چه مي دوني امين...چه مي دوني؟؟؟

ديگه جاي من اين جا نبود...به عکس عروسيمون نگاه کردم....به لبخند تلخ خودم...به سر به زيري و خجالت هاکان...

بلند شدم و به سمت در رفتم....از جاش تکون نخورد... : امين...تو هنوز خيلي راه داري خيلي....

از کنارش رد شدم....به پام يه وزنه 100 کيلويي وصل بود...در خونش رو که بستم يه قطره اشک گونه ام رو خيس کرد.....

شالم رو روي سرم مرتب کردم...e-mail رو سند کردم و لپ تاپ رو خاموش کردم...و هنوز داشتم اشک مي ريختم...چمدونه قرمز رنگم جلوي در بود....خدايا اين چندمين ضربه بود..چندمين پرده از نمايش من....با زهم که من قهرمان يه تراژدي دردناک شده بودم...گوشيم رو گذاشتم بين شونه و گوشم...تو سرم يه صداي وحشتناک بود...يه جفت چشم خشمگين و عصباني...

با زنگ دوم خندان گوشي رو برداشت : در خدمتتم...

_الو..دنيز...

_جانم biblo (به زبان ترکي عروسک چيني ويتريني) ...

_بيروني؟؟

_با موگه نشستيم داريم مي مي زنيم جات خالي...

...دلم پر کشيد به سمت بوي شور اين شهر....

_دنيز دارم ميام...

از جاش بلند شد اين رو از صداي صندليش فهميدم...

_چيزي شده؟؟!!!

_نه دل تنگم...چهار ساعت ديگه پروازدارم...دارم 5 روز زودتر از برنامه ميام..نيام؟؟

_چرت نگو..باده مي شناسمت...بيام ايران؟؟...

_ديوونه من دارم ميام...به سميرا زنگ زدم نبودن خونه گوشيش هم خاموشه...

_با بهروز و دريا رفتن کنسرت...خوب شنبه است....

_دلم مي خواد پيشتون باشم....

_ساعت چند مي رسي...من و موگه فرودگاه منتظرتيم....

..کل کل فايده نداشت...ساعت رو گفتم....باورم نکرده بود..اگه باور ميکرد دنيز نبود...

جلوي در ايستادم...چه قدر بغض داشتم..چه قدر حرف براي گفتن..چه قدر خستگي براي در کردن....

من مگه با ديد ديگه اي به اين سرزمين اومده بودم که دوباره داشتم مي رفتم؟؟...نبايد مي رفتم...نبايد کم مياوردم..اما من هم آدم بودم...يه بار لوس بشم...يه بار پناه ببرم...

در رو بستم آژانس بيرون منتظر بود...آهسته به سمت آپارتمانش رفتم و کليد رو آويزون دستگيره در کردم...

انتظار داشتم من رو ببينه نديد...نديد...

تو ماشين تو مسير فرودگاه..سرم رو به شيشه پنجره تکيه دادم....براي ساره اس ام اس فرستادم که از اوونجا بهش زنگ مي زنم...گوشيم رو خاموش کردم...

هاکان سر به زيره داره من من مي کنه....تو خونه ساحليشون تو آنتالياييم...عکاسا بيرون ازدحام کردن..منتظرن عروس و داماد برن و ژست خوشبختي براشون بگيرن...يه پيراهن دکلته با دامن پرنسسي و توري به تنم دارم بدون هيچ سنگ دوزي..دامن پيراهنم کوتاهه تا بالاي زانو عين لباس بالرين ها....صندلهاي رومي سفيد که روش سنگ کاري شده و براقه به پا دارم ...تور ندارم...موهام بازه...رو سرم يه گل استوايي گرون قيمت و کم ياب صورتيه..از همون هم دسته گل دار...عقد کنار ساحله..روي شنها...صندلي ها چوبي آبي و سفيده...همه جا با ستاره درياي تزئين شده و لباس خدمتکارا ملوانيه..مادر و پدر هاکان رو ابران...همه خندن..من خون گريه مي کنم...هاکان پريشونه..خسته است....100 نفر مهمون هستن..اين نوع عقد پيشنهاد مادر هاکانه..تو ساحل اختصاصيه ويلاشون..بعد هم مثلا ماه عسل تو همون ويلا....

هاکان عرقش رو پاک مي کنه : چرا قبول کردي باده؟؟..دارم اذيتت مي کنم....داريم ازت سوءاستفاده مي کنيم...من اميدم به تو بود..تو بگي نمي خواي..باز باده بشي..باز غد بشي...

_هاکان..چاره اي ندارم..نداريم...تو نقطه صفريم مي فهمي؟؟؟

سميرا شاکيه تو پيراهن نخي صورتيش مثلا ساقدوشمه يه بند اشک مي ريزه که نکن باده...بوسه مي گه..اگر چاره اي نيست براي رسيدن به هدف..وسيله هر چه که هست بايد پذيرفت....بهروز دريا رو تو بغلش داره....ميگه خوب اگه مشکل اين بود....شايد يه راهي پيدا مي کرديم..مي گم شايد بهروز شايد....

دست در دست هاکان جلوي خبر نگارا مي ايستيم....فرداش تيتر مي زنن..مانکن زيبا عروس وليعهد امپراطوري اورهون شد...و من به اين تيتر مي خندم...زير زيرکي دارن بهم مي گن به خاطر ثروت زن هاکان شدم...همون عکسي که رو مانيتور امين ديدم...

وارد فرودگاه امام که ميشم...استرسم بيشتر مي شه..بار دومه که اين مسير رو انقدر سر خورده ميام...انقدر بي پناه..انقدر خسته...راستي اون موقع حالم بدتر بود يا الان....

تو هواپيما صورتم آويزونه...بوي سوخت هواپيما و زوزه موتورش رو اعصابمه...باز دارم بهت پناه مي يارم استانبول...

مي دونم رفتنم مهر تاييديه بر گناه کار بودنم...امين پيش خودش نتيجه مي گيره که هر چه گفته درسته..که من ترسيدم..که من....هواپيما که پرواز مي کنه از فراز تهران که رد مي شم..مي دونم برديا فردا مي خونه متني رو که براش سند کردم...به دنيز هم مي گم...من يه کار نصفه تو زندگيم دارم...يه درد عميق تو قلبم...يه سر پر از تنهايي....

تو فرودگاه آتا تورک....از گيت که رد شدم....خنده داره اولين چيزي که ديدم يه بيلبورد بود عکس خودم...در حال تبليغ شامپو...لبخند زدم...مسئول گيت هم من رو شناخت.. : خوش اومديد..خانوم اورهون....

بيرون فرودگاه شلوغ آتا تورک..نفس کشيدم....بوي نم..بوي دريا...بوي رفاقت..نه باده...تو اون دختر بچه 19 ساله دفعه پيش نيستي...نيستم...اما دردي که الان با هامه بيشتر از اوون درده....

ماشين دنيز رو تشخيص دادم...پياده شد...موگه هم همراهش....اومد سمتم....بي حرف بغلم کرد... : biblo..لاغر شدي...موگه با هام رو بوسي کرد...

_ببخش موگه شبت رو خراب کردم...

اخم ظريفي کرد: خل شدي...خوب شد برگشتي...دلمون تنگ بود....

دنيز صاف تو چشمام نگاه مي کنه...دنباله جواب سئوالشه :بعدا حرف بزنيم...؟؟خيلي خسته ام....

مي شينيم تو ماشين...شيشه ماشين رو پايين مي دم..نفس مي کشم اين بوي درياي قاطي شده با بوي قهوه ترک رو...شهر نواي موسيقي قانون رو داره...

سکوتيم...قيافه ام داغونه..از مسير دريا مي ريم...مسيري که من دوست دارم....و من انگار اون برقها رو که رو دريا مي بينم...داغ دلم براي يه برق نگا ه تازه مي شه....

با خودم زمزمه مي کنم....istanbul istanbul olali hic gormedi boyle kedar..(استانبول از وقتي استانبول شد..هم چين حزني رو نديده بود)...دنيز دستم رو فشرد..راننده تو اتوبان سرعتش رو بيشتر کرد

نزديک ساختمون زيباي خونم رسيديم...يه نفس عميق کشيدم به پنجره طبقه 4 نگاه کردم..خاموش بود...سميرا خواب بود مطمئنا....آخ که چه قدر اين جا دور به نظر ميومد و چه قدر آشنا...

سرم رو به سمت دريا چرخوندم...همون منظره زيبايي که هميشه از پنجره خونم معلوم بود....

دنيز داشت نگاهم مي کرد : دنيز نمي ياد بالا؟؟

_نه ....نزديک صبحه برو بخواب که البته ورودت رو به همه email زدم...خنديد.حرفه اي عمل کردم....صبح همه خونت تلپيم....

لبخند زدم..: قدمتون سر چشمام...

در خونم رو که باز کردم...بوي تميز کنده اي که هميشه براي دستمال کشيدن مبل ها استفاده مي کرديم و بوي آدامس بادکنکي مي داد رو به ريه هام کشيدم....چراغ که روشن کردم...مي دونستم کارگر سميرا هر هفته مياد..گرد و خاک خونه من رو هم ميگيره....

دستي به مبلاي کرم رنگم کشيدم...به مبلهايي که هيچ شباهتي به مبلاي خريداري شده توسط امين نداشتن...کدوم رو بيشتر دوست داشتم؟؟!!!1....ياد امين يه سوزش تو قلبم بود...سرم رو تکون دادم تا از ذهنم بره...يه ديوار خونه من شيشه بود...يه قالي پفکي انداخته بودم رو زمين روش يه عالمه بالشتهاي گنده...دراز مي کشيديم يا با بچه ها بهش تکيه مي زديم تا هم دريا کامل زير پا مون باشه هم با هم گپ بزنيم....

رفتم لباس خوابم رو پوشيدم...بي حوصله بودم...غمگين بودم...به ساعت مچيم نگاه کردم که به وقت تهران بود...به وقت تهران!!!...خوب باده خانوم تو تمام تلاشت رو کردي که به وقت تهران يه کاري بکني...به وقت تهران مهموني رفتي...به وقت تهران عصباني شدي..يه وقت تهران يه جفت چشم عسلي بهت محبت کردن و به وقت تهران هم دلت رو شکستن...ساعتم رو به وقت استانبول تنظيم کردم....و خوابيدم.....

صبح با سر و صدايي از تو سالن بيدار شدم...چشمام رو که باز کردم انتظار داشتم تو اتاق خوابم تو تهران باشم...کمي غريبي کردم تا يادم بياد خونه واقعيم اينجاست...

دزد که نيود مطمئنا....صداي سميرا بود و بهروز...ساعت رو نگاه کردم 10....خوش انصلف من 4 ساعت هم نخوابيدم....

بهروز : سميرا جان عسلم...بيا بريمم پايين بيدارش نکن....

سميرا : ميرم بيدارش مي کنم...يه چيزي شده بهروز که شال و کلاه کرده برگشته..نگرانم....صبح پيام دنيز رو که ديدم فر خوردم....بوسه هم تا يکي دو ساعت ديگه پيداش مي شه....

ربدو شامبر رم رو پوشيدم ..دلم پر مي کشيد براش..براي اين غدياش براي اين مامان بازياش....به سالن که رسيدم...من رو که ديد...چشمه اشکش بي مهابا جوشان شد...منم اشک ريختم....حتس لباس خوابش رو هم عوض نکرده بود با موهاي در هم ريخته پريد به سمتم...سفت محکم...بغلم کرد...بغلش کردم..اين دختر رو که از من 3 سال بزرگتر بود اما مادر بود..پناه بود.... : باده از دل تنگي داشتم خفه مي شدم...

گريه مي کرد...

بهروز اومد کنارم...سميرار و کنار زد...بغلم کرد : سر جهازي..خوش اومدي..بي تو اين جا ها صفا نداره...

و من در سکوت با خودم فکر مي کردم من اين جا اين همه محبت دارم و بعد به محبت هاي کوچک و پر توقعي اميد بسته بودمکه چه زود هم من رو شکستن...

بهروز برگشت به سمت سميرا : چرا انقدر اشک مي ريزي برگشت ديگه....

سميرا مشکوک نگاهم کرد...دوباره محکم بغلم کرد زير گوشم : باده....تو چشمات همون باده بي پناه 9 سال پيش رو ديدم...تو گريه نمي کردي...لاغر شدي....

دستم رو به شونش زدم : مهم اينه که من...باده....درست عين 9 سال پيش به حريم امنت پناه آوردم....

ازم جدا شد..تو چشمام خيره شد : باده؟؟!!

_حرف مي زنيم سميرا..مفصل اما حالا فقط مي خوام با شما باشم....

رو کرد به سمت بهروز : فرشته خاله چه طوره؟؟

_خوابه..اين خانو م مهلت نداد که....من اين خانوم رو مي برم..تو هم يه دوش بگير بيا صبحانه بخور خونه ما....

..ميل نداشتم..اما شديد دلتنگ بودم....

رفتن پايين..و من خودم رو در آغوش گرفتم و کنار پنجره به صبح يکشنبه خلوت نگاه کردم...به دريا...خوب...من دوبارره برگشتم....دوباره..دوباره....

سر ميز صبحانه دريا از رو پام بلند نمي شد...فارسي رو سليس حرف مي زد...اما خوب يه کلمه هاي ترکي که از مهد ياد مي گرفت رو هم قاطيش مي کرد..اين جوري خواستني تر مي شد....سميرا عين دريا برام لقمه مي گرفت..پر از عسل...عين دنيز معتقد بود زيادي لاغر شدم....

بهروز : خانومم..هيکل اين و بهم نريزز..همه در آمدش از اون هيکله..الکي ادعاش مي شه مهندسه....

_همونم ترجيح مي دم به دل و روده بيرون کشيدن...

_لياقت نداري بفهمي پزشک يعني چي؟؟؟

سميرا : هر دو تا تون غلاف کنيد..تا يه مهندس برق هست....هر دو تا تون بوقيد....

بهروز دست سميرا رو از رو ميز گرفت و بوسيد : تو نباشي من بوقم خانومم....

...اينا هميشه همين طور بودن..اما انگار اوون حس عجيب که از اوون شب تو آشپز خونه بهم دست داده بود رفتني نبود....براي اولين بار...با حسرت بهشون نگاه کردم که اين از نگاه نيز سميرا دور نموند...فکش باز مونده بود...داشت با يه عالمه سئوال نگاهم مي کرد...براي اينکه بگم مثل هميشه ام : اه بهروز زن ذليل...

اما شل بود..واقعي نبود....دريا رو تو بغلم جا به جا کردم....

براي ناهار تدارک ديديم...سالاد هم آماده بود...خونه من بوديم..مي دونستيم که بچه ها سر مي رسن...هاکان امروز صبح از رم بر مي گشت..براي عکاسي از يه کلکسيون کيف رفته بود...حين کار هي نگاه سميرا به من بود....

چا قويي که براي خرد کردن گوجه فرنگي ها به دستم بود رو رو ميز رها کردم : جانم سميرا جان؟؟

_باده..چته؟؟

_يک کلام...خوب نيستم...با خاک يکسانم...اما الان وقتش نيست...مي خوام از بودنتون لذت ببرم..اما بعدا سر فرصت حرف مي زنيم....

_من فردا صبح بايد برم سر کار خودت مي دوني...چه طور تافردا شب صبر کنم...چه بلايي سرت آوردن...؟؟؟؟

_بلا نيست..يه دلخوريه..يه سر خوردگي...بگذار يکم جفت و جور کنم حسمو...جمله هام رو جور کنم....حرف مي زنيم.......

بوسه وارد شد...موهاش رو بنفش کرده بود..محکم بغلم کرد..مو هام رو بهم ريخت...اشک تو چشماش جمع شد : هيچ از دنيز راضي نيستم که چي؟؟...اصلا ديگه بر نگرد....

..دلم گرفت...برگشتي در کار نبود....محکم تر بغلش کردم....دنيز اومد ..موگه همراهش نبود...سميرا چپ چپ نگاهش مي کرد..

دنيز : بهروز به اين ضعيفت بگو به من اين طوري نگاه نکنه....

بلند خنديديم..اين کلمه سميرا رو آتيش مي زد....

ميز زرشکي خونه رو با انواع غذا ها چيديم...منتظر هاکان بوديم....مثل قديما....نشستيم کنار پنجره به خوردن قهوه و سيگار کشيدن..بهروز : والا بريد دهنتون رو ببنديد به اگزوز اتوبوس و خلاص اين چه وضعشه آخه...

بوسه : دکي هستي ديگه..غر نزن سالم...

بهروز که بينيش رو جمع کرده بود : آخرش من از دست شما ها سرطان ميگيرم..

دسته جمعي يه خدا نکنه گفتيم و بوسه به تخته زد و گوش خودش رو کشيد که يعني دور از جون....

تو همون گير و دار هاکان اومد...بي هيچ حرفي بغلم کرد..محکم...بي صدا..بي غر غر...بي سئوال...به چشمام نگاه کرد...براي ابراز دلتنگيش نيازي به کلام نبود...دست انداخت دور بازوم...همگي دور هم جمع شديم...بعد از مدتها همگي دور هميم....لبخندي به لبم اومد...

ناهار با خنده ها شوخي هاي بچه ها صرف شد...دريا خونه دوستش ناهار دعوت بود..بد تر از ما تو اون سنش بد رفيق باز بود....

دنيز : بچه ها بريم سراغ يه سري برنامه هاي مفرح که باده جون دو باره اومده...

هاکان : امشب که بي اوغلي هستيم..کافه خودمون بريم گيتار گوش کنيم...مهمون من...

مردا سوت زدن...

بهروز : واي باده به افتخار تو هستشا..و گرنه که اين خسيس رو که بهتر مي شناسي...

..خساست..اون هم هاکان....؟؟؟!!!!!!!

_بهروز..چشمت رو بگيره ...

بوسه : بار باباي من هست قراره يه گروه موسيقي جاز از آمريکا بيان...

ها کان : واي نه دو باره پر خبر نگار مي شه...بي خيال...

بوسه شونش رو بالا انداخت : اينم حرفيه...اصلا باده چي مي خواد؟؟

همه برگشتن سمت من...من چي مي خواستم...بي رو در بايستي؟؟؟...من ..من نمي دونستم چي مي خوام...حالم خوش نبود...يه جرعه آب نوشيدم...: من مي خوام با شما باشم...دلم تنگه....

سميرا و بوسه که دو طرفم بودن محکم بغلم کردن...

بعد ناهار بچه ها رفتن تا لباس عوض کنن...قرارمون 8 شب بود تا بتونيم 1 برگرديم..دريا خونه دوستش مي موند تا ما بريم دنبالش مادرش همکار بهروز بود....

دوش گرفتم...لباسم رو عوض کردم و آرايش کردم...تو آينه به خودم نگاه کردم..يعني الان تهران چه خبره....؟؟؟ يعني اصلا معلومه که من نيستم....اه...لبه تخت نشستم...نمي دونم کي همون طور خوابم برد که با نوازشهاي سميرا از خواب بيدار شدم :پاشو...گلم....کاش نمي رفتيم تو بدجور خوابت مي ياد...

_نه...خوشحالم که با هميم....

از کوچه پس کوچه ها رفتيم به کافه چو بي که پاتوق هميشمون بود....با همه دست داديم...بچه هاي خودمون بودن....

روزگار...گيتاريست کافه..که مانکن هم بود..تمام دستش خالکوبي..دوست پسر جديد بوسه بود...اومد سر ميزمون..مي شناختمش...دانشجوي هنرهاي مدرن بود..مثل من براي خرج دانشگاه مانکني مي کرد..ولي کارش گرفته بود و مي خواست تو يه سريال بازي کنه...رفته بود رو مخم که رل مقابلش رو برام بگيره..من هم مي خنديدم که مرد حسابي من از بازيگري چي مي دونم..مي گفت ندون خوشگلي و معروف...

رفت رو صحنه و گيتار به دست گرفت...غوغا مي کرد..تو سبک فلامينکو...عالي بود.....دلم مي لرزيد...به بچه ها نگاه کردم به بوسه که محو روزگار بود..تا حالا نديد بودم به هيچ مردي انقدر با تحسين نگاه کنه...سميرا سرش رو شونه بهروز بود و موگه دست دنيز تو دستش...

هاکان دستم رو تو دستش فشرد : باده...ما هستيم...تا هر وقت که بخواي..من برات کافي نبودم...تو زندگي با من باز هم تنها بودي....اما...اما به جان خودت که مي دوني چه قدر عزيزه..من هر کاري مي کنم تا بشي همون باده مقتدر که رفتي..هممون هول کرديم...تو چشمات يه شکست هست...

بهش نگاه کردم به اين مهربوني مطلق.. : هاکان...تو از اول همين بودي...تغييري نکردي..من تو زندگي با تو از هميشه بيشتر آرامش داشتم...اما ..خوب....

چشماش رو بست آزار مي ديد : مي دونم....مي دونم....اشتباه از منه...از من بود....

_اشتباه ؟؟!!!! احمق نشو....

_دنيز داره مثل مار به خودش مي پيچه..نگاه نکن جلو تو انگار نه انگار...تو ماشين و خونه امروز يه گوله آتيش بود..تماساي از ايران رو....

...همه شاخکام به راه افتاد...يعني دنبالم هستن؟....

سئوال رو توچشمام ديد يا اشتياق تو صورتم رو نمي دونم....

_کدومشون برات مهمن باده..؟؟؟

انقدر سر گشته اين سئوال رو پرسيد که من دلم آتيش گرفت...سرم رو چرخوندم...

دستم رو فشار داد...به سمتش چرخيدم دوباره : تو به سمت کسي مثل برديا جذب نمي شي....امين؟؟!!!

و من هيچ چيزي براي جواب دادن نداشتم....

دستم رو ول کرد و دور ليوانش قفل کرد....

شب هاکان داشت نقش بازي مي کرد...حتي وقتي به اصرار بچه ها که به جاي يه رستوران شيک بريم تو کافه هاي کثيف..بشينيم کباب ترکي بخوريم...هم الکي مي خنديد تا بگه سر حاله ولي من اين آدم رو خيلي بهتر از اين حرفها مي شناختم...

به خونه که رسيديم...بهروز رفت تا دريا رو بياره...سميرا و بوسه کنارم ايستادن...

بوسه : امشب مي شيني زر مي زني بگي چته...

هر دو اخمو بودن...

_خوب حالا..چرا مي زنيد..فردا روز کاريه...

سميرا : من عصري به مدير عامل زنگ زدم مرخصي گرفتم بوسه هم برنامه عکاسيش رو جا به جا کرد..بهروز و دريا پايين مي خوابن ما ميايم بالا....

بوسه : حرف هم نباشه...

بالا من يه پيژامه قلبي که شلوارش عين شلوار صمد بود رو پوشيدم..مال زمان خونه قديمي مون بود..در کمال تعجب سميرا هم با همون اومد....بوسه هم يکي از پيراهن هاي سميرا رو پوشيد...خيلي خنديدم به ياد ايام قديم...بهروز يک عالمه شکلات و بستني هم برامون خريده بود...رو قالي کنار پنجره ولو شديم...قرار شد تا صبح کالري دريافت کنيم بي غصه.....و من ...به اين دو جفت چشم بايد جواب پس مي دادم...به اين هايي که حتي لباسهاي دوران قديم رو پوشيده بودن تا بگن هيچ چيز تغيير نکرده..هيچ چيز....

يه قاشق گنده بستي توت فرنگي گذاشتم دهنم..عقلمون کم بود به خدا بيرون داشت برف مي باريد....

بوسه : باده...د ..حرف بزن...

دهنم يخ کرده بود...سر شده بود....مو هام رو محکم پشتم گره زدم....ياد خاطره آشپزخونه افتادم...عجيب دلم تنگ اون بوي تلخ بود...عجيب....

زانو هاو رو بغل کردم...از لحظه ورودم به تهران ....از مبلاي کرم....از جليقه رو پام...از چشماي عسلي تيز بين..از شب خونه مادر امين ....از دو قلو ها حرف زدم....از خستگي هاي رو حيم از آغوشش از هر چيزي که من رو به ياد اوون مي ندازه....از توجحاتش حرف زدم...

بي وقفه براي کسايي حرف زدم که با هم بزرگترين مسائل رو رد کرده بوديم....براي سميرا که چهره اش در هم مي شد و بوسه که چهره در همش باز مي شد....و من بغض کردم...به شب آخر رسيدم...و يه قطره اشک اومد رو گونه ام....اين چشمه اشک خشک شده بود قبلا..ولي چند ساعت بود که همش مي جوشيد دقيق 48 ساعت....

بوسه بغلم کرد.... : گرفتار شدي باده؟؟؟.....

سميرا عين مادري که بچه اش بزرگ شده باشه نگاهم مي کرد... : باده...چرا فرار کردي؟؟...چرا نموندي حرف بزني...؟؟؟

_راجع به چي؟؟!!!...از چي شاکيه سميرا از اينکه من مانکنم...يا از اينکه ازدواج کردم...؟؟؟...از هر دوش؟؟!!!

_به نظر من از هيچ کدوم...

_ديگه با تحسين نگاهم نمي کرد...کسي چه مي دونه من چي کشيدم....

_پشيموني؟؟!!!

_نه..هر گز..تو که شاهدي من چه طور زندگي مي کنم....من هر گز پام رو کج نگذاشتم...مي تونستم از خيلي چيزا لذت ببرم نبردم....تنها خلاف من سيگارمه...

بوسه : و براي مرداي ما و مرداي شما اون لنگاي هميشه لختت...که البته براي دل خودت بيرونه...تو زندگيت به غير از اين دو مورد شديد کسالت آوره....

_بوسهههههههههه؟؟؟!!!

خنديد...خنديدم....

سميرا : تو ...چرا توضيح ندادي؟؟

_سميرا لذت نمي برم از زندگيم بگم....

_وقتي کسي انقدر مهمه که تو دوباره اين طور بهم مي ريزي بايد توضيح بدي...

_برام مهم نيست...

دستش رو تو هوا تکون داد : من رو نمي توني خر کني..خودت رو شايد..ولي من رو؟؟!!!....هر گز!!!!!..من اين نگاه رو اين هيجان کلام رو هيچ وقت نشنيده بودم ازت...باده تو اومدي اين جا يه دختر بچه بودي..جلو چشم من رشد کردي...باليدي...شکوفا شدي...ساختي...تو اينجا..جلو چشم من همه چيزت رو از نو ساختي...باده بودي...باده اورهون شدي..خانوم مهندس شدي..معروف شدي....پس نمي توني بگي..اين آدم برات مهم نيست..که اگه مهم نبود اين محبت هاي لايتش اين طور به چشمت نمي يومد...تويي که مردها برات جواهرات گرون قيمت مي فرستادن...مي خواستن با هواپيماي شخصيشون ببرنت ناهار پاريس...شام مادريد....تو که اين ها به چشمت نمي يومد..با ما ميومدي..لب ساحل نسکافه مي خوردي...يا اوون جواهرات رو پس مي فرستادي..انگشتري که من و بهروز بهت هديه تولدت مي داديم رو يه لحظه از خودت دور نميکردي..تو باده..خود تو..تا محبتي برات خالصانه نباشه..تا آدمي به هر دليلي جذبت نکنه نمي بينيش...پس نگو اين آدم برات مهم نيست...

بوسه : حق با سميرا است تو مگه کم کشيدي ...پس اين آدم انقدر برات مهم هست که به خاطر اينکه ازش رنجيدي برگشتي به اينجا..وگرنه کارت رو ادامه مي دادي..اونم تو که اگه دستت رو هم ببرن ..کارت نصفه نمي مونه..

...حرفاشون براي خودم هم تازگي داشت...نداشت؟؟....

_من برگشتم چون...دلتنگ بودم...

سميرا : ما نمي گيم نبودي...ببين اين حرفا رو اگه..اوون يکي پسره اسمش چي بود؟؟!!

_برديا؟؟!!!

_آهان آره همون اگه بهت ميگفت..مي گفتي به جهنم به کارت ادامه مي دادي...با خودت رو راست باش....

...رک...صادق...رو راست...بودم؟؟...نبودم؟؟!!!.....

رو زمين دراز کشيدم... : سميرا..من...

_تو هم آدمي...چرا مي خواي بگي نيستي؟؟

_خفه شو بوسه...

_راست ميگم به جون خودم...من نمي گم مثل من باش...اما مثل اين راهبه باش...سميرا هم شوهر کرد تو موندي خره؟؟!!!

سميرا کوسن رو پرت کرد بهش: من چمه؟؟!!!

من : من ازدواج کردم..پس ترشيده حساب نمي شم...

اخم هر دوشون رفت تو هم دو تايي با هم :ببند...!!!!

من : بابت همين ازدواج هم...

ديگه ادامه ندادم...دلخور بودم از امين..اما شديد هم جاي خاليش احساس مي شد...

بوسه : تو هميشه تو هر مقطعي بهترين تصميم رو گرفتي الانم خوب کردي اومدي...اين جوري هم اوون شازده محک مي خوره...دارم از فضولي مي ميرم بدونم چه شکليه...چه تيپي...اخه ما اين جا هيچ کس رو نتونستيم به ريش تو ببنديم...

سميرا که هميشه قيافه جدي داشت براي اولين بار از چشماش فضولي مي باريد : يا من؟؟...خدا از فضولي دارم به دو نيم مي شم....

...ديگه مگه من و بوسه تونستيم خودمون رو جمع کنيم....

صبح با صداي زنگ تلفن از خواب بيدار شديم...ساعت 12 بود....ساعت 7 ما خوابيده بوديم...رو همون قاليچه...رو کوسنها سه تايي زير يه پتو...بچه ها زير لب غر غر مي کردن..که خفه کن تلفن رو...بلند شدم...نارين بود که کي مي رم تمرين؟؟...خبر بازگشتم رو هاکان بهش داده بود...بچه ها با موهاي ژوليده و چشماي ورم کرده از زير پتو در اومدن...به ترتيب دوش گرفتيم...لباس پوشيديم يه قهوه زديم...با هم زديم بيرون تو يه فست فود همبرگر خورديم و تا تونستيم خريد کرديم...سميرا هم که معتقد بود شوهر و بچه که نداره ..انقدر وله....دلمون براي دريا تنگ شد..زودتر از موعد از مهد برش داشتيم...بوسه رفت خونه...فردا بايد از صبح زود مي رفت عکاسي...با سميرا تو خونه براي بهروز شام درست کرديم....من خوشبخت بودم..که اين جا بودم...دريا يه لحظه هم پاي سميرا رو ول نمي کرد...من فردا بايد مي رفتم تمرين...بعد از ظهر سميرا هم تو يه جلسه دفاع از حقوق زن بايد شرکت مي کرد....

من..اما شادتر بودم....سميرا مثل هميشه هم درد بود....اما دلتنگ هم بودم.....

دنيز زنگ زد...گفت بعد شام يه سر مياد با هم حرف بزنيم..100% راجع به پروزه و شرکت بود....

بعد از شام..دنيز اومد...براش قهوه آوردم...تو خونه من بوديم...رو کاناپه چهار زانو نشسته بودم و داشتم دنيز رو نگاه مي کردم....

دنيز : خستگيت در رفت؟؟

_کنايه مي زني؟

_عقلت کم شده...چه کنايه اي؟!!

_ضرر زدم بهتون...ول کردم پروژه رو اومدم...

_تو به اونش کار نداشته باش..اين مشکل رو من و هاکان حل مي کنيم...فقط تو به من بگو..مي خواي برگردي ايران يا نه؟؟..هر چند سميرا و بوسه بشنون اين سئوال رو مطرح کردم سرم به باد مي ره...

_برگردم؟؟؟!!

_باده...خيلي خوب مي دوني دارم راجع به چي حرف مي زنم...

سرم رو به ريشه هاي آويزون از سر آستينم گرم کردم....

_اونا تو رو مي خوان باده....بحث هم باهاشون فايده نداره....

...دلم تو سينه ام شروع به تپيدن کرد..چرا دنيز قسطي خبر مي دا؟؟...يعني دنبالمه...يعني؟؟!!

تلفن دنيز زنگ زد...برش داشت و اشاره کرد که ساکت باشم...تمام شاخکام رو تيز کرد....

_الو.....

...انگليسي حرف زدن دنيز فقط يه دليل مي تونست داشته باشه...ضربان قلبم انقد رفته بود بالا که از شدت صداش نمي تونستم فضولي کنم.... 

_امين...از ديروز تا حالا اين بار 10 که دارم برات توضيح مي دم . هر بار هم تو بيشتر عصباني مي شي...شرايط کار براي مهندس ما محيا نبوده..استعفا داده..ما براتون يه مهندس ديگه مي فرستيم يا کلا با پر داخت غرامتتون از کار کناره گيري مي کنيم..

...پس زنگ زده...اونم 10 بار...حتي اگه دنيز اغراق هم بکنه....دسته مبل رو تو مشتم رفتم...

_اين حرکت غير حرفه ايه که شما اصرار به خانوم اورهون داريد..شما قراردادتون با شرکت آک يورکه نه با شخص خانوم مهندس...

بقيه بحث رو نمي شنيدم...پس مي خواست با هام حرف بزنه....از چي..از پروژه؟؟....يعني مي خواست از حرفاش عقب نشيني کنه؟؟....

چه قدر تو افکار خودم غرق بودم نمي دونم که فشار دست دنيز به سر شونم من رو متوجه خودش کرد : باده کجايي؟؟؟...

سرم رو بالا گرفتم نگاهش کردم ...

دنيز چند لحظه به چشمام زل زد ...لبخند کوچيکي زد : يه ديوونه يه سنگ تو چاه مي ندازه 10 تا عاقل نمي تونن درش بيارن...

با انگشت خودم رو نشون دادم : با مني؟؟؟!!!

_نه...فدات شم به خودت نگير تو همه کارات درسته...آخه چرا يه کاري مي کني که نگاهت به اندازه صداي اوون بنده خدا پر از التهاب و نگراني بشه....

...دلم ريخت پايين خواستم چيزي بگم که دستش رو رو بيني خودش گذاشت : هيچي نگو....ديروز تو رو که رسوندم خونه...تو ماشين بهم زنگ زد...داغون بود....صداش پر از نگراني و التهاب بود...دنباله تو ميگشت....استعفات رو که براي برديا سند کردي نگفتي کجا مي ري...

_خوب...براي چي بگم؟؟...اومدم خونم ديگه...

_مسئله اينجاست که تو خودت هم نمي دوني حست چيه؟؟...اسما اومدي خونت اما رسما دلت و ذهنت به جاي ديگه اي پر مي کشه....نمي دوني چه طور نفس کشيد وقتي گفتم داري تو خونت استراحت مي کني...تو دختر عاقلي هستي باده...من نمي دونم چرا اين کار رو کردي...چرا فکر کردي ديگه اون جا نباشي بهتره....الانم منظورم به مهندس باده اورهون نيست که فکر کني دردم درد کاره...منظورم به باده هستش که رفيقمه..از دوست دخترم بهم نزديک تره....من تا تهش پشتتم....چون تو تا تهش پشت ما بودي...هنوزم هستي..ما خانوادگي به تو مديونيم...يه جورايي ..اصلا ولش کن..بشين فکر کن..رو راست..بيا بگو..فقط حست رو بگو...من خودم مي دونم بقيه اش رو چي کار کنم....

..دستش رو تو دستم فشردم...

دنيز : مي دوني...ازش خوشم اومده...مرده..خيلي محکمه و با نفوذ...هميشه خواستم کسي که پيشته يکي باشه که بتونه در کنار تو حرکت کنه..تو از ش جلو نزني....من دلم مي خواست تو عروسمون بموني...

_اي بابا دنيز...

_مي دونم گذشته رفته..مي دونم از پاي بست....اصلا ولش کن biblo يکم خوش بگذرون...تا من ببينم آقا چند مرده حلاجه....

کنار پنجره ايستادم به حرکت ماشين ها نگاه کردم...تو دلم يه پروانه کوچولو بال بال مي زد...اما در کنارش يه صدا بود که من رو متهم مي کردو به جفت چشم قرمز که عين يه گناهکار با من برخوردمي کرد...رو بخار شيشه نوشتم امين....چند لحظه نگاهش کردم . بعد خطش زدم....دلم خيلي شکسته بود خيلي.....

ائن شب خيلي زود خوابيدم...فردا تمرين داشتيم....صبح بارو بنديلم رو جمع کردم . رفتم به سالن بزرگي که براي برنامه مد در نظر گرفته شده بود....نارين کلي ابراز دلتنگي کرد...دوستان ديگه ام هم همينطور...بايد لباسي که برام در نظر گرفته شده بود و طبق سايز بندي قبليم دوخته شده بود رو کمي تنگش مي کردن....از هر دو لباسي که بايد تنم مي کردم خيلي خوشم اومد....با لباس ساده اي....شو رو افتاح مي کردم و بعد با يه لباس بي نظير اختتام...اين مراسم براي کمک به کودکان کار بود و من بسيار خوشحال از حضور درش...اين لباسها رو به زنان ثروتمند مي فروختيم تا بتونيم براي اين بچه ها جايي براي تحصيل درست کنيم...

نارين : قبل از شو...با خبرنگارها مصاحبه مب کني....

_اي بابا چرا من؟؟!! تو که مي دوني سئوالا هول چه محوري مي شه اون وقت....

_مي دونم اما تو چهره شو هستي..رو بروشورها هم اسم و چهره تو هستش...نصف بيشتر پولي که از پارتي بعد از شو قراره جمع شه از جيبه مردايي مي ره که دنبالتن....

_در حقيقت مردايي که مي خوان خود شيريني کنن رو تيغ مي زنيم..خوبه خوبه راضيم از خودمون....

...لا اقل اين مردها مثل ريگ پول خرج مي کردن...هيچ کدومشون براشون مهم نبودکه من قبلا ازدواج کردم...اونا يه هيکل خوشگل و يه زن معروف مي ديدن ....خوب وقتي انقدر عقلشون کم بود..ما هم پولشون رو لا اقل صرف يه امور بدرد بخور مي کرديم...به جايي که بر نمي خورد...

براي تمرين سعي مي کرديم خودمون رو با موسيفي همراه کنيم...همه چيز به ثانيه ها بستگي داره تو اين کار...اگر يک نفر اشتباه کنه تمام نظم بهم مي خوره...من براي اختتام شو بيشتر از همه بايد روي استيج مي موندم و دليلش لباس دنباله دار و البته صحنه آرايي هم بود...گريمورمون رو سالها بود باهاش کار مي کردم...و اونم به صورت من آشنايي داشت...بين مانکن ها دختري بود اهل عراق که براي اولين بار مي خواست رو صحنه بره و به شدت استرس داشت 18 ساله بود...ياد خودم افتادم درسته که من 21 سالگي شروع کردم و خيلي زود هم معروف شدم..اما خيلي خوب مي دونستم الان جه حالي داره لرزيدن زانو هاي خودم رو هرگز يادم نمي ره....بهش لبخند زدم و به سمتش رفتم : به هيچ کدوم از آدمهايي که اطرافتن نگاه نکن...تو زيبايي و به همين خاطره هم تو رو صحنه اي..اما اونا اون پايينن...

لبخند خوشگلي بهم زد : کاش يه روز بتونم مثل شما باشم...

دستم رو به پشتش گذاشتم : مي شي ...شک نکن...من کم کم باز نشسته مي شم...جوون زيبايي مثل شما بايد جاي من رو بگيره....

به چشماي مشکي خيسش نگاه کردم...من و اونها 8 سال دشمن هم بوديم.....حالا تو يه کشور ثالث رو به روي هم ايستاده بوديم... براي هم آرزوي موفقيت مي کرديم...دنياي غريبي بود...

فردا شب شو بود جمعه بود...با بچه ها خونه سميرا جمع بوديم ....بعد از مدتها بايد رو صحنه مي رفتم...هيجان داشتم....هاکان و بهروز و دنيز..همراه با روزگار داشتن راجع به بازي فوتبال امشب کل کل مي کردن..موگه طرفدار تيم مقابل بود و دنيز هم سر به سرش ميگذاشت که زن رو چه به فوتبال....

سميرا : زن در همه چيز اجازه دخالت داره....من فوتبال دوست ندارم اما مي شم طرفدار تيم گالاتاساراي تا دهنه تو بسته بشه دنيز....گروه دخترا و پسرا تشکيل داديم و با سرو صدا شروع به کل کل کرديم...من اما شديد استرس داشتم و دلم يه جورايي پي تهران بود...پي غروباي جمعه...پي..خوب پي همسايه رو به روم....

وقتي گالاتاساراي يه گل به تيم فنر باغچه زد..پسرا فسشون خوابيدو ما تو هوا سير مي کرديم....در ترکيه مردم به شدت فناتيک طرفدار تيم هاي فوتبالشون هستن...من اما در ظاهر پيش بچه ها بودم..باطنا جايي بودم با 2000 کيلومتر فاصله..تو شهري که الان مردمش براي گذران وقت خونه همديگه مهموني مي رفتن...تجريشش غلغله بود....من در اوون 9 سال دوري شايد 3 بار هم ياد ايران نکرده بودم اما تو اين چند روز همه حواسم به اوون جا بود هر چند درد ، درد تهران نبود..

ها کان : باده ..تو خودتي...

_يه کم به فکر فردام....

دنيز : خنده داره نکنه استرس داري؟؟

_اوهوم...

بهروز : لوس شدي....دختر تو يه روزايي تو سه جاي مختلف رو صحنه مي رفتي....

_يادم رفته مي ترسم سوتي بدم...

بوسه : تو دنباله يه بهانه اي براي استرس کشيدن..تو بهتريني خودت هم اين رو مي دوني....فقط داري خودت رو اذيت مي کني...

دنيز مرتبا به خاطر تلفنش بلند مي شد و مي نشست...پي چي بود نمي دونم....به من نگاه مي کرد و چشمک مي زد..از بعد از اوون شب خونه من خيلي با هم صحبت نکرده بوديم..هر بار که خواستم بحث رو به ايران بکشونم با ييه حرکت حرفه اي بحث رو مي پيچوند و من تو بي خبري بود . دلتنگ..اما به روي مبارکم هم نمي ياوردم.....

شب بايد زود مي خوابيدم تا صورتم پف نداشته باشه..يه کاسه سوپ سبزي جات کم نمک خوردم...و خوابيدم...

صبح صورتم رو با ماسک جوونه گندم و ماست شستم...چاي کيسه اي رو خيس کردم گذاشتم خنک شد روي چشمام گذاشتم تا پلکم خسته نباشه...اين رو همه مدل ها انجام مي دن....

ساعت 8 شو شروع مي شد و من بايد 4 اونجا مي بودم....يو گا کار کردم و سعي مي کردم هر کاري بکنم تا صورتم افتاده و خسته نباشه....

پشت صحنه مثل هميشه غلغله بود...بچه ها هم قرار بود بيان و من خيلي بابت اين مسئله خوشحال بودم..چشم تو چشم شدن باهاشون سر حال و شادم ميکرد....

رو صندلي نشستم زير دست گريمور...و در عين حال کتاب مي خوندم....زندگي يه مدل بيشترش رو صندلي گريم و البته تو هواپيما مي گذشت به همين خاطر ما تو سرو صدا هم کتاب مي خونديم...موسيقي گوش مي کرديم و حتي من زير سشوار درس هم مي خوندم...گاهي جزوه ها رو سميرا يا بوسه ي خوندن...صداي خودشون رو برام ضبط مي کردن تا تو هواپيما که مثلا صبح به لندن مي رفتم..مي رفتم رو صحنه و شب بر ميگشتم گوش کنم....

مو هام براي لباس اول محکم پشتم بسته مي شد...و بعد يه کلاه ظريف روي سرم قرار ميگرفت...يه پيراهن کوتاه مخمل قرمز دکلته هم مي پوشيدم...لباس ساده و شيکي بود بر اساس لباس هاي زنان پاريس در سالهاي 1940....

با موسيقي زيابيي از فرانسه بايد رو صحنه مي رفتم...هيجان زده بودم...بغل دستيم مانکني بود اهل روسيه..مرتبا دعا مي کرد....و صليب مي کشيد....دستيار کارگردان...دستيار لباس تمام مدت در حال دويدن بودن..مردم کم کم داشتن جمع مي شدن و همه چيز به نظر شلوغ مي ومد اما من تو اون بلبشو يه گوشه کتاب مي خوندم....

دستيار صحنه سبد گل بسيار زيبايي برام آورد که هيچ کارتي روش نبود....عجيب بود که به نظرم به جاي بوي گل...بوي يه ادکلن تلخ رو مي داد....

توهم زدي باده..چند وقته بد جور توهم زدي....گلهاي زيبايي بودن..اما دستيار صحنه هم نمي دونست که از طرف کيه فقط مي دونست که پيک به نام من آوردتش....گل ها رو بوييدم عجيب بهم آرامش مي داد...هر چند اصلا نمي دونستم از طرف کيه.....لباسم رو به کمک دستيار طراح پوشيدم و عطرم رو رو خودم خالي کردم...10 دقيقه ديگه بايد مي رفتم روي صحنه...همه مي دويدن...دسته جمعي رو دور تند بودن...من اما استرسم رفته بود..اون سبد گل چه حکمتي داشت نمي دوم اما عجيب اوون بوي تلخ آشناش حالم رو خوب کرده بود.....

خوشحال بودم که کنفرانس مطبوعاتي به بعد از شو موکول شده بود چون حوصله سئوال و جواب هاي اين خبرنگارهاي سمج رو نداشتم....دستيار صحنه فرياد مي زد: يه دقيقه آخر...باده با علامت من مي ري رو صحنه...و من دقيقا پشت صحنه ايستادم . به مانکنها نگاه کردم که مي دويدن....کسي که مانکنهاي خونسرد و اخم آلود رو صحنه رو مي بيني احتمالا اصلا تصور هم چين بلبشويي رو پشت صحنه نداره.....

دستيار صحنه : باده تا 10 مي شمارم...مي ري رو صحنه...نفس عميق کشيدم...دستم رو تکون دادم...براي بچه ها...و حالت سرد و جدي هميشه ام رو به خودم گرفتم....با موسيقي ظريف پاريسي پام رو صحنه گذاشتم...ورودم مصادف شد با تشويق بلند اطرافيان....محکم...بدون توجه به اطراف استيج رو طي مي کردم...من هميشه طوري عطر مي زدم که بوي خودم فقط به مشامم برسه..اما عجيب اون بوي سبد گلها به بينيم چسبيده بود..هر چه که بود...داشت مستم مي کرد...تو رديف اول...بچه ها نشسته بودن..با لذت تما شام مي کردن...بي توجه به انتهاي استيج رفتم...از کنار چشم نگاهي به دوربينها انداختم اين نگاه تاثير گذار مي شد تو عکسا..سرم رو بالاتر از حدش بالا گرفتم...و فلاش دوربينها تقريبا داشت کورم مي کرد....دستم رو از کمرم برداشتم با عشوه سردي که خاص خودم بود چرخيدم...چرخيدم و يک لحظه احساس کردم زير پام خالي شد...من تو رديف اول دقيقا رو به روي بچه ها اين ور استيج يه جفت چشم عسلي آشنا ديدم؟؟؟؟!!!!!!!..من چم شده بود...دچار توهم شده بودم..حالم خيلي بد بود..اما براي خراب نکردن صحنه نه تو صورتم تاثيري دادم نه مي تونستم دوباره نگاه کنم....اين همه زحمتهاي بچه ها رو هدر مي داد...قلبم به قدري با صدا مي زد که صداي تشويق مردم رو نمي شنيدم..قبل از رفتن به پشت صحنه 10 ثانيه ايستادم تا هم لباس بيشتر ديده بشه و هم تشويق مردم تموم شه از 1.30 رو استيج سي ثانيه آخرش يه جهنم واقعي بود..از استيج که اومدم پايين مانکن بعد از من رفت و من دستم رو به ديوار گرفتم...دستيار صحنه به پشتم زد : عاليييي..بودي باده بهت افتخار مي کنم...و من خالي بودم...چه قدر اين دلتنگي به من فشار آورده بود که اين طور بايد توهم مي زدم خدا عالمه....

نارين : توچرا رنگت مثله گچه؟؟....بعد فرياد زد...يه آب مي خوام براي باده....باديگارد صحنه يه بطري آب داد دستم سر کشيدم...حالم خوش نبود...

نارين : باده...خيلي وقته رو صحنه نبودي...خسته شدي...بچه ها يکي يه چيز شيرين بياره...

...من بي توجه به شلوغي هاي اطرافم بازهم سبد گل رو بو کشيدم..نه...اين امکان نداره...يعني...نه بابا..اينا همش يه توهم مسخره است...

گريمور داشت آرايشم رو براي لباس اختتاميه که بايد براي پارتي بعد از شو هم رو تنم مي موند و در ضمن بيشترين قيمت رو هم در بين لباس ها داشت آماده مي کرد...مو هام رو داشت يه شينيون خيلي شلوغ مي کرد...من تو اين دنيا نبودم...خداي من...خوب مگه فقط امين چشماش عسليه...عين يه عروسک کوکي بعد از تموم شدن آرايشم بلندم کردن....يه پيراهن دکلته..تماما ار حرير...به اندازه يه مغازه توش حرير به کار رفته بود به رنگ نباتي....دور گردنم از همون حرير يه بند بلند بسته مي شد که به دنباله لباس مي رسيد..لباس عين يه رو يا بود...يه چاک خيلي بلند داشت که پاي راستم کامل بيرون بود..اما اين پا در حقيقت بين يک عالمه لايه هاي حرير بود و فقط زماني که باد مي خورد و البته موقع حرکت سريع معلوم مي شد..دستکش هاي تا آرنج گيپور سفيذ هم ضميمه اش بود....آخرين مانکن الان رو صحنه بود من فقط دعا ميکردم دوباره دچار اوون توهم نشم و براي جلوگيري از هر گونه توهم هم تصميم گرفتم هيچ کس رو نگاه نکنم....از بالاي صجنه با يه زنجير يه چيزي شبيه به در قصرهاي قديمي اومد اول صحنه...يه موسيقي نسبتا پر از ملودي هاي ظريف که همراه اوون غباري که قرار بود به صحنه بدن تا فضاي مه رو ايجاد کنه و اين که هم جا تاريک باشه و يه نور سفيد روي من بيفته تا من بتونم شو اجرا کنم...يه فضاي فانتزي شبيه به داستان ديو و دلبر و ايجاد مي کرد....

دستيار صحنه : باده...با علامت دست من...برو رو صحنه....تو بهتريني....

و من به دستش نگاه کردم که از بالا به پايين اومد : شو ت رو آغاز کن... و با ورود من موسيقي زيبايي آغاز شد.من از اون در رد شدم...انگار از روي مه و غبار رد مي شدم...با پا هام دامن رو به کنار مي زدم تا رقص حريرها در بين اوون مه بيشتر ديده بشه....آروم و مسلط به سمت جلو استيج رفتم مثل هميشه حرکتام سرد و خشن نبود ...به نرمي و لطافت لباسي بود که به تنم کرده بودم...به جلو صحنه رسيدم...جلوي فلشهاي ديوانه وار دوربين قرار گرفتم..دستم رو آرام روي هوا تکون دادم..از پايين صحنه بادي به داخل صحنه داده شد که حريرها به پرواز در اومدن و پاي راست من کامل بيرون اومد...صداي تشويق بلند حضار که بلند شد فهميدم که شو خيلي خوب بوده...لبخند آرومي از موفقيت خودم زدم....براوو هاي اطرافم رو مي شنيدم...اما هيچ جايي رو از ترسم نگاه نمي کردم....چرخيدم که برم ...سرم رو به سمت عکاسا برگردوندم و يه لبخند ظريف زدم....و با تشويق بسيار زيادي به پشت صحنه برگشتم...و پشت صحنه عين عروسک از بغل اين به بغل اوون يکي فرستاده مي شدم...

نارين که اشکش رو پا ک مي کرد و عمر دوست داشتني من..پير مرد جذاب من : تو...بي نظيري...چه قدر دوست دارم اوون روزي رو که پا به دفترم گذاشتي...و من سبک بودم به خاطر يه اجراي خوب و سنگين بودم..از يه دلتنگي بي نظير...شايد اگر امين واقعا اين جا بود و اين شو رو مي ديد..متوجه مي شد که مدل بودن...کار ساده اي نيست...آهي از ته دلم کشيدم...

دلم مي خواست مي رفتم پيش بچه ها اما مجبور بودم تا چندين مرحله رو رد کنم...يه ليوان بزرگ چاي خوردم تا برم به جنگ با خبر نگارايي که همه حرفشون ازدواج سابقم بود و البته ثروتمنداني که بايد امشب سر کيسشون رو براي کودکان شل مي کردن.....

دستم دور دست طراح به روي استيج رفتيم به مردم تعظيم کرديم..براي سميرا که تو ديدم بود چشمک زدم و به پشت صحنه برگشتيم....

و دست دور بازوي عمر به سمت سالن رفتم...خبر نگارها داشتن جايگزين مي شدن..نارين...مسئول مالي..طراح لباس هم اوون جا نشسته بودن... و فقط صندلي من خالي بود و من با صداي تشويق نشستم رو صندليم...براشون از هدفمون گفتم از انجمن از لباسها از دلايلم براي کم پيدا بودن...بحث که به ازدواجم رسيد جواب من يه چيز تکراري بو د: من در مورد زندگي خصوصيم حرف نمي زنم..خيلي خسته ام دوستان ادامه مي دن و بعد از صندلي بلند شدم...سرم به اندازه يه کوه سنگين بود آخ امين آخ....تو با من چه کردي که همه جا بوي عطرت و نگاهت رو مي بينم....

به سمت سالني که مدعوين بودن به راه افتادم تا پيش بچه ها يکم انرژي جمع کنم....تو سالن دوره شدم با يه عالمه آدم..يه عالمه تبريک...سعي مي کردم لبخند بزنم....

که چيزي باعث شد تا چند ثانيه قلبم نزنه.... کنار ديوار....مردي تو کت شلوار رسمي مشکي..با موهاي بلند..جذاب تر از هر زماني.....تکيه داده بود به ديوار..درست مثل همون شب تو تهران .....منتظر نگاهم مي کرد....

تنم مي لرزيد....من زل زدم به.. همون دو چشم عسلي تو سالن. شو...همون چشماي عسلي تمام اين چند وقت..همون چشماي عسلي پر از برق تحسين که اصلا شبيه اون نگاه خسته و قرمز شب آخر نبود...محو بودم...حل بودم...عصباني هم بودم...دلتنگ که خوب بيشتر از هرچيزي بودم...اما اگر مي خواستم صادق باشم..بيش از هر چيز من به دنباله اين نگاه براق بود.... لبخندي زد تا اين محوي من رو بيشتر کنه...کلافگي نگاهش رو نمي تونست پنهان کنه....يه دستش کتش رو کمي بالا داده بود و توي جيبش بود و من به قدري محو بودم که هيچ چيز نه مي ديم نه مي شنيدم..چون اين امکان نداشت....نفسهام داشت تند مي شد و من داغي غريبي پشت گوشهام و گونه هام احساس مي کردم...و هنوز هم اين صحنه که پر از يه ژست زيبا بود رو باور نمي کردم...

دست آزادش رو جلو آورد از روي ميز بلند رو به روش يه ليوان برداشت...اوون لبخند مخصوش رو واضح تر کرد..ليوان رو نزديک صورتش آورد و کمي به سمت من آورد...يعني به سلامتي تو...تو دلم غوغايي بود...جرعه اي از ليوانش رو فرو داد من هم سرم رو براي تاييد اين ژستش تکون دادم....خوب به روي خودش نمياورد من هم همين طور..اما براي اينکه بتونم خودم رو کنترل کنم...گوشه دامنم رو محکم به دستم گرفته بودم...سعي کردم حواسم به سخنراني طول و دراز اطرافم باشه که از دور بچه ها رو ديدم که اومدن تو....بوسه و سميرا شيک اومدن به سمتم : مي تونيم چند لحظه وقتتون رو بگيريم؟؟...اين دوتا چشون شده بود....

آروم پا به پاشون رفتم کمي جلو...سميرا سرش رو نزديک گوشم آورد : اون آقاي خوشتيپان اون گوشه امين نه؟؟

...يک بار ديگه به اوون نقطه خيره شدم..پس واقعي بود..ديگران هم مي ديدنش....

جواب ندادم اما از نگاهم همه چيز معلوم بود...

بوسه هيني گفت و دستش رو جلو دهنش گرفت از بين لبهاش : اوه...لا ...لا...مي گم هر موقع نخواستيش بگو..ولي قبلش شمارش رو برام سيو کن...

سميرا :ببند بوسه!!!!

خنده ام گرفته بود...سميرا قيافه اش جدي بود....

من : سميرا چرا اين جوري نگاهش مي کني؟؟؟

_دارم مترش مي کنم قناصي نداشته باشه...

داشتم از خنده مي مردم...اما نمي شد...

تو همون هير و وير...نارين اومد..دستم رو گرفت تا با يکي از طرفدارام که مردي حدودا 30 ساله بود آشنام کنه..مي گفت مي شه خيلي خوب ازش پول گرفت...خواستم اعتراض کنم :biblo به خاطر بچه ها...تو کاري نکن..باده باش...همينم از سرش زياده...همراه نارين به سمت چپ سالن مي رفتيم که دوباره سرم رو بلند کردم...اطراف امين...دنيز بود..اي عامل نفوذي من که مي دونم کاره توا...بهروز داشت باهاش مي خنديد..جلب انگار 100 ساله مي شناستش...حتي روزگار و موگه هم بودن...سميرا و بوسه اما تو جبهه قبلي بودن...قربونتون برم که من رو نمي فروشيد....هاکان...هاکان مظلوم و دوست داشتني من..اين جا نبود...از ترس جماعت خبرنگار و عکاس..مي ترسيديم دوباره بشيم تيتر خبرها که آشتي کرديم..نگاه امين به من افتاد...صورتم رو برگردوندم....خوب..تا اين جا اومدي..چرا جلو نمي ياي آقاي دکتر؟؟!!!

واقعا داشتم مي بريدم..گيج شده بودم....انقدر که به همه لبخند زده بودم...عضله هاي اطراف دهنم درد مي کرد....اما من..تمام هوش و حواسم جاي ديگه اي بود....اين که چرا جلو نمي ياد....با شروع شدن پارتي با صداي دي جي...من هم کمي فرصت استراحت پيدا کردم...رفتم پشت در تو تاريکي تا کمي نفس بکشم....بوي درختا رو نفس کشيدم...که يه صداي پا و پشت سرم يه گرمي حس کردم....يه صداي بم که زيباتر از هر نواييي بود...نزديک بود..انقدر نزديک که داغي نفسش پشت گردنم حس مي شد...نچرخيدم...برنگشتم..در کنار تمام اون دلتنگي ها خوب...دلخوري هم بود....

همه تنم گوش بودم...که بشنوم....

_امروز بي نظير بودي...البته گفتن من خيلي هم فايده نداره از عصري بيش از 1000 بار شنيدي...

...اين چشم عسلي دلخور چه مي دونست که من تو اين 7-8 سال چه قدر شنيده بودم...اين جمله رو..اما فقط مي خواستم تو اين حياط پشتي خلوت تاريک..تو شهري که هر دو به نحوي متعلق بهش نبوديم..تو اين بوي کاج...تو اين سرماي نم دار..فقط و فقط به فارسي با اين صداي بم بشنوم که بي نظيرم که من کار بدي نمي کنم...که من باده ام....هستم....

_مي دونم حتي دوست نداري نگاهم کني..اما من امروز نگاهت کردم....بعد از چند روز بي خبري...بعد از اوون همه نگراني...بعد از اون همه دلخوري....

...دلخوري...چي مي گفت اين؟؟....

_من تا تونستم نگاهت کردم....هر قدمت رو نگاه کردم..هر نبضت رو نفس کشيدم....

..تو دلم يه حس غريبي پر پر مي زد...يه گنجشک کوچولو...يه جوجه خيس....

_اومدم..که نگاهت کنم...که بگم...کاش حرف مي زدي..کاش مي ذاشتي حرف بزنم....يه ايميل استعفا...همين ؟؟...باده همين؟؟..اونم به برديا....يه ايميل پر فحش مي فرستادي براي خودم بهتر از اين بود که برديا بياد درم رو از جا بکنه..که من بگم باده است اومده بزنه تو گوشم..تا من رو از عذابي که به خاطر رفتارم دچارش بودم..خلاص کنه...

....پس مي دونست حرفاش خوب نبوده....

_بياد بگه که استعفا دادي...که کليد آپارتمانت پشت در خونه من بوده....که من رو داغون کنه..که من ندونم چي بگم..چه کار کنم...دست بندازم به هر جا....از اطلاعات فرودگاه با پارتي بازي آمارت رو در بيارم که دنيز.....نمي پرسم چرا..جوابش رو مي دونم...بيش از هر چيزي هم دلخورم...

چرخيدم به سمتش...تو اوون تاريکي به چشماش زل زدم....لبخند محوي به لبش اومد : اگه بدوني چشمات چه قدر گستاخه...به خصوص وقتي براق مي شي مچ بگيري...پشت اين صورت سرد پر از کلاس...يه جفت چشم سياه وحشي و گستاخ داري باده.....من از خودم دلخورم...از همه حس هاي اون شب کذايي...از همه حرفايي که زدم پشيمونم....

دلخوري ازم..نمي خواي برگردي؟؟..

_...

_نمي خواي به صدات مهمونم کني؟؟..دلتنگم...به خدا داغونم....نگاهش کردم...به کلافگيش...به صورتش که خسته بود...يه لحظه اما اون حرفا...به ذهنم برگشت..اون چشماي قرمزش...

_اين جا خونه منه..امين....

چشماش پر از بغض شد؟؟؟!!!...نمي دونم اما رنگش پريد....

دستي به موهاش کشيد : مي خواي عذابم بدي؟؟...حق داري....من به هر کاري که بکني حق ميدم..داري خانومي مي کني...که بدتر از اينا رفتار نمي کني....اما..اما....

...من داشتم کم مياوردم...داشتم به زور با خودم مبارزه مي کردم که بغلش نکنم....که لمسش نکنم...من هم آدم بودم....من هم احساس داشتم....سميرا حق داشت..اگه من به اين آدم حسي نداشتم...پس اين همه دلتنگي چي بود...

با من من : من بايد برم اين پارتي براي انجمن خيلي مهمه....

خواستم از کنارش رد بشم که بازوم رو گرفت..سرش رو به گوشم نزديک کرد...اين مرد اگه مي دونست چه طور دست و پام رو گم مي کنم وقتي نفسش به من مي خوره..

_باده..من تا ته همه چيز هستم...تا ته اين که بدوني خونت در حقيقت کجاست...من مي دونم که بايد از دلت در بيارم...من مي دونم که راهم طولاني يه.....

برگشتم و بهش نگاه کردم ...

_کمکم بکني...يا نه...حتي اگه امروز فهميده باشم که تو از هر زمان ديگه اي غير قابل دسترس تري....که تو اگه تو تهران يه خانو م مهندس موفق و باهوشي..اين جا...زندگيت ابعادش بيشتره...اما...من امين پاکدل...بهت اثبات مي کنم که هيچ چيزي به اندازه اين چشماي مشکي..هيچ چيز به اندازه اون خانوم مهندسي که سه شبانه روز سرش تو نقشه هاست تا برسه...اون دختر باهوش ..اون دختر مقاوم...حساس..اين پري حرير پوش...برام مهم نيست....

بازوم رو رها کرد و من تقريبا شليک شدم تو سالن....اينجا بهتر بود به خاطر تاريکي کسي التهابم رو و به خاطر صداي بالا کسي....ضربان قلبم رو نمي شنيد....

تو دلم يه لرزش خفيف بود..تو دماغم يه بوي آشنا...حسم اما براي خودم هم غريبه بود...وارد سالن که شدم همه به جز هاکان دور يه ميز جمع بودن..نزديکشون شدم..پشت سرم امين اومد...لبخندي که بينشون با دنيز رد و بدل شد رو تو هوا زدم....زير لب به دنيز گفتم...يکي طلبت..سرش رو آورد نزديکم : نه که خيلي ناراحتي...

سرم داشت منگ مي شد...امين آروم کنار ما ايستاده بود..

بوسه : خيلي خوش اومديد..دستش رو دراز کرد..امين خيلي جدي باهاش دست داد : ممنونم...

_من بوسه هستم..دوست و عکاس باده..

امين خيلي زيبا سرش رو تکون داد : خوشبختم خانوم...

سميرا هم خودش رو معرفي کرد...امين با سميرا خيلي نزديک تر برخورد کرد..از بس که زبل بود.....

دنيز و امين تو اوون هير و وير با بهروز داشتن بحث سياست هاي آمريکا تو خاوردميانه رو مي ردن..ميون عربده هاي دي جي بلغاري که آهنگهاي آمريکايي ميذاشت...بحث به جايي نبود...من از اين ميز به اوون ميز مي رفتم تا قانع کنم ملتي رو که دست تو جيبشون کنن....

با اصرار نارين رفتم پشت تيربون ..صحبت نکردم..سخنران نبودم که بخوام کسي رو تحت تاثير قرار بدم...

نارين اعلام کرد که لباس اختتاميه من به قيمت نجومي از طرف کسي خريداري شده و به خودم اهدا شده..دنباله اين آدم بودم که باشنيدن اسم امين و کله هايي که با اشاره نارين به سمتش چرخيد علنا جا خوردم...اين عقلم داشت؟؟..با اين پول تو ايران مي شد يه ماشين لوکس خريد....يا يه آپارتمان فسقلي تو مرکز شهر...درسته که براي خيريه بود..اما خيلي بود....

امين با لبخند به چشماي منتظر اطرافش نگاه انداخت...به رسم ديرينه رفتم کنارش..باهاش دست دادم..دستاي سردم رو بين دستاي داغش گرفت...کنارش ايستادم يک عالمه عکس از مون گرفته شد...بهش نگاه هم نکردم...هيچ توصيفي براي اين کارش نداشتم...بدم اومده بود؟؟..خوب البته که نه....

اين اولين عکسي بود که ما در کنار هم انداختيم....

مراسم داشت کم کم تموم مي شد....دنيز اومد کنارم..انگشت شصتش رو به نشانه پيروز ي بالا آورد : مانور امين عالي بود..يک هيچ جلو افتاد....

_دنيز ...!!!!

_بله...جانم...؟؟!! خنديد..

سرم رو چرخوندم...رفتم به سمت آقايي که يکي از بيشترين کمک ها رو براي امشب کرده بود...کنارش ايستادم.....رو اوون کفشاي پاشنه بلند کمرم داشت نصف مي شد......غرق صحبت با اين مرد آذربايجاني بودم که تو آنتاليا هتل داشت و داشت براي تابستون دعوتم ميکرد که تو هتل 7 ستاره اش تابستون رو بگذرونم...حيف که امشب بايد ميزبان مي بودم..من اون خونه ساحل کوچيکي که شريکي با سميرا اينا خريده بوديم رو به يک ساعت بودن تو هتلش نمي فروختم...داشت روده درازي مي کرد و من دستم رو چاک دامنم بود.....مردي با انگليسي خوش لهجه اي..با اجازه اي به مرد آذري گفت...سرم رو که چرخوندم امين رو ديدم که چشماش کلافه بود..اما صورتش خوب جدي اما ساکت به نظر مي رسيد...مچ دستم رو آروم که کسي متوجه نشه گرفت..نمي شد از دستش بکشم بيرون بيشتر جلب توجه مي کرديم...از بودن اون انگشتاي قوي دور بازوي ظريفم يه حس زيبا بهم دست مي داد...رفتيم کنار سالن...

امين : باده....

_بله؟؟!!

نگاهم کرد..داشت فکر مي کرد چي بگه....

_خيلي سخته..خيلي...

_چي سخته؟؟!!....براي بار دومه که اين جمله رو مي گي...

بعد از جريان اون شبمون ..ديگه اول شخص شده بود برام...

_نمي دونم....

_بگذار بهت چيزي رو بگم امين..تو اين لباس رو نبايد مي خريدي!!!

جا خورد اخماش رفت تو هم ترسناک مي شد اين جوري: چرا اون وقت؟؟!!

_من نيازي ندارم کسي بخواد پولش رو به رخم بکشه...

مچم رو فشار داد : چه به رخ کشيدني؟؟!!..چي داري مي گي تو؟؟!!!!!

_پس چرا همچين پولي رو بابتش پرداخت کردي؟؟..اين پول به ريال خيلي مي شه...

عصباني تر شد : باده...اين پول براي من ذره اي اهميت نداره....من...من...

کلافه بود..اما مچ دستم رو هم رها نمي کرد...حرف دلم رو نگفته بودم...امين مرد بسيار ثروتمندي بود..خيلي بيشتر از خيلي از اينهايي که اينجا بودن....اما زندگيش طوري نبود که بخواد به رخ بکشه....بي انصافي کرده بودم..اما اين تنها راهي بود که مي شد مجبورش کرد..دليلش رو بگه...

کمي اخم کرد ...

من: خوب؟؟!!

_من دلم نمي خواست اين لباس رو کس ديگه اي ببره خونش...يا اينکه اون مردک هيز آذري که نمي فهميدم الان داشت بهت چي مي گفت بهت هديه اش کنه..مي خواستم خودم بهت بدمش...هر چند..خوب...خيلي هم ازش خوشم نمي ياد..خيلي يعني زيادي امشب توش خوشگل شدي و خوب...خيلي...

سرش رو به سمت ديگه اي چرخوند ..تو دلم يه لرزش بود..اين مرد حواسش به همه چيز بود.اما اين راهش نبود..درسته که به خودم قول داده بودم تو راهي که در نظر گرفته کمکش نکنم تا ببينم چند مرده حلاجه اما به يه کمک کوچولو نياز داشت..اگه باده مدل رو مي خواست بايد کمي از اين تعصباتش کم مي کرد..هر چند ..خوب..زياد هم بد نبود..سميرا اگه مي شنيد سرم رو مي زد.....

_يه چند لحظه اين جا صبر کن امين...

به سمت بچه ها رفتم و بعد نارين..اعلام کردم که مهموني رو کمي زودتر ترک مي کنم...به بچه ها گفتم بعدا توضيح مي دم...بايد به امين چيزي رو نشون بدم..بچه ها يکم سر به سرم گذاشتن....رفتم پشت صحنه..کاپشن و شلوار جينم رو پوشيدم موهام رو باز کردم و کلاه بافتني رو رو سرم گذاشتم و سوييچ رو تو دستم گرفتم..به دنيز گفتم همراه امين به پارکينگ بياد تا از در پشتي بتونيم بريم بيرون...امين تو اون پالتو شيکش ...تو پارکينگ ايستاده بود..کنارش نگه داشتم سوار شد..اخم داشت : اين کارا براي چيه باده....

حر کت کردم..بيرون دونه هاي برف بود و خيابونها نسبتا خلوت ..

_باده با تو ام....

_مي خوام يه چيزي بهت نشون بدم...رفتم به خيابون لوکسي تو بخش آسيايي استانبول...به ساختمون بلندي که عکسي بزرگ از من تو يه لباس طلايي..در حالي که باد موهام رو مي برد..براي تبليغ شامپو زده بودن...به عکسم اشاره کردم... : اين منم امين..دستاش مشت بود..اين لباس رو هم مي خواي بخري؟؟؟..جوابم رو نداد...

به چند بيلبورد ديگه اشاره کردم...به مجله اي که تو ماشين داشتم...چشماش هي قرمز تر مي شد...لب ساحل نگه داشتم و پياده شدم....رو دريا مه رقيقي بود...از دهنم بخار بيرون ميومد..برف ريزي مي باريد...پل تنگه بسفر با چراغاي ريز سبز آبيش مثل نگين مي درخشيد...امين توماشين به مجله دستش زل زده بود...و من کفشهاي کتونيم رو نگاه مي کردم...

از ماشين پياده شد..مجله تو دستش بود....کنارم ايستاد..يه دونه برف رو مژه هاش نشست...

-زماني که اين کا رو شروع کردم..براي امرار معاش بود..گارسوني خسته ام ميکرد..بوسه اين کار رو برام جور کرد..مانکن کفش بودم..يکي از 1000 تا دختري که اين کارهاي دم دستي رو انجام مي دن...

نفس عميقي کشيدم..به کاپوت ماشين تکيه داده بود به دريا نگاه مي کرد...

_هيچ وقت فکر هم چين شهرتي رو نمي کردم..اما اين شهرت هيچ تاثيري رو زندگي من نداشت امين..برام يه زندگي راحت بي دغدغه مالي آورد..ولي اين هم زياد مهم نبود..من ناراحت نبودم که با اتوبوس جايي برم..من مهندس معمارم..با اون هم به اين نقطه مي رسيدم....من اينم امين...اوون عکسايي هستم که مي بيني....اما تو اصل من رو هم ديدي..من به کسي رو نمي دم....چي برات سخته؟؟!! اصلا چرا سخته؟؟؟!!..نمي دونم...ولي بازهم مي گم..اول راهي امين..امشب...باورم نمي شد بياي...فکر کردم اشتباه ديدم...من باده اورهونم...مدلم...و اورهونم امين..داشتي از ايران ميومدي اينا رو مي دونستي نه؟؟!!

کلمه اورهون بهمش ريخت..مجله تو دستش رو بيشتر فشار داد..تکيه اش رو از کاپوت ماشين برداشت رو به رو م ايستاد : خيلي سخته..بدوني دختري که...خيلي دو....يعني برات خيلي مهمه يه زماني براي ...براي کس ديگه اي بوده..متعلق به کس ديگه اي...

گفتنش هم براش سخت بود اين رو از رگ پيشوني برجسته اش مي فهميدم.پوزخندي زدم : تعلق يعني چي امين؟؟..چي برات به معني تعلقه؟؟!!!من اگه همسرش نبودم...دوست دخترش بودم...اون وقت متعلق نبودم.؟؟!!

نفسش رو بيرون داد و چرخيد به سمت دريا..جواب اين سئوالا براش سخت بود...

_شايد بهتر بود..قبل از اومدن به استانبول خيلي چيزها رو براي خودت حل مي کردي....

برگشت به سمتم...من..من واقعا اين چشماي پر نفوذ رو دل تنگ بودم : دنيز مي خواست من ..باده استانبول رو ببينم به همين خاطر گفت براي ديدن تو امشب بهترين وقته..وگرنه من همون يکشنبه اين جا بودم....

اومد نزديک تر...بازو هام رو تو دستاش گرفت : من 35 سالمه باده...اگه اين جام خيلي چيزها رو با خودم حل کردم..من دنباله دلتنگي هام اومدم..دنباله چيزي که همه سلول هاي بدنم فريادش مي زد....

....دلم مي لرزيد..تو اين سرما..تو اين مه...دلم مي لرزيد...بازوهام زير دستاش داغ بودن....من تو اين شهر که آدم رو شاعر مي کرد...تو اين معلقي بين شرق و غرب..دقيقا تو نقطه تلاقي دو دريا..دلم براي اين مرد.باهوش و جذاب لرزيد..در حالي که فشار دستاش هر چند نرم دور بازو هام نشانه حضور محکمش بود....

برف رو سرش نشسته بود..من کلاه داشتم اما اون رو سرش کمي برف نشسته بود...دستم رو بالا آوردم و آروم برف روي موهاش رو تکوندم..براي اولين بار انقدر طولاني بهم نزديک بوديم..نفس داغش رو روي گونه ام احساس ميکردم...دستم رو که خواستم پايين بيارم..تو هوا گرفتش..چشماي ملتهبش رو به دستام دوخت...کف هر دو دستم رو نزديک صورتش برد..چشماش رو بست و بوسه طولاني به کف دستام زد...گرماي نفسش و تمام احساسي که با اين بوسه به دستم منتقل کرد..لرزش دل و دينم رو بيشتر کرد...

سرش رو بالا آورد...صداش بم تر شده بود : يخ کردي ...دستات سردن..

دست هام رو دوباره کنار لباش برد..هر دوش رو بين يه دستش گرفته بود..نفس داغش رو به دستم ها کرد..قلبم داشت تند تند مي زد....نگاهم کرد..انگار تو چشمام مي خوند که تو چه حس عجيبي گير کردم....

دستام رو موقتي رها کرد...زيپ کاپشنم رو بالا کشيد : داري يخ مي کني..نو ک دماغتم قرمز شده...

جمله آخر رو با نگاه مهربوني گفت..براي سر پوش گذاشتن به اوون التهاب..دستم رو رو بينيم گذاشتم : شبيه دلقکا شدم نه ؟؟!!

_البته که نه...

دو باره دستام رو بين دستاش گرفت...زل زده بود به چشمام...و من فقط غرق اوون نگاه بودم..تو اون مردمکهاي لرزون خودم رو ميديدم...خودم رو که چه رميده دارم نگاهش مي کنم....

آرام دستم رو از دستش بيرون آوردم و تو جيبم گذاشتم و تک سرفه اي کردم..اين همه نزديکي داشت هر دو مون رو اذيت مي کرد....

بهش که انگار داشت دنباله بهانه اي براي حرف زدن مي گشت نگاه کردم..

_ا..چيزه راستش رو بخواي من..خيلي گرسنمه....

نگاهش مهربون شد : خوب آخه چيزي نخوردي...بريم يه چيزي بخوريم...؟؟!!

_آخه تيپامون رو ببين..تو خيلي رسمي هستي..من يه آرايش مفصل دارم با کتوني....

نگاهي به تيپاي لنگه به لنگمون انداخت و لبخند زد : مهم نيست..بريم يه جايي که يه غذاي گرم بخوريم منم گرسنه ام....

دستم رو کردم تو جيبم تا سوييچ رو در بيارم..جايي رو مي شناختم تو کوچه پس کوچه هاي خونه قديمي من و سميرا..بدون خبرنگار با هر تيپي هم که مي رفتيم مهم نبود...

_اهل رفتن به يه جاي خيلي دمه دستي هستي...

لبخند زد : البته...

..گاهي يادم مي رفت موقعيت امين رو..من داشتم اين پسرک لوکس شيک پوش رو مي بردم پيش نيلگون...مهم نبود..اگر امين مي خواست من رو بيشتر بشناسه پس بايد بهش کمک مي کردم...

با دست به ماشين اشاره کردم پس بريم.....

_اين جا شهر زيباييه

_قبلا نيومده بودي؟

_يکي دو باري خيلي گذري...اما هيچ وقت به نظرم انقدر محسور کننده نيومده بود...

...برف پا ک کن رو روشن کردم.... : اين جا شهر جادويي هستش...اين جا تنها شهر دنياست که سوار کشتي مي شي..يه چايي به دستت مي گيري و قبل از سرد شدن چاييت از قاره آسيا به اروپا مي ري...اين جا سنت و مدرنيته با هم ادغامن....

_زيبا توصيفش کردي..حالا تو سنتي يا مدرنيته..؟؟

...کمي فکر کردم...

_کمي از هر دوش...من سنتهايي براي خودم دارم...اما مدرن هم شدم..من عين اينجام..يه ظاهر اروپايي با يه باطن شرقي....

ماشين رو پارک کردم..بايد کمي پياده مي رفتيم..پا به پاي هم در سکوت رو سنگ فرشهاي قرمز رنگي که بعضي جاهاش با پوشش نازکي از برف پوشيده شده بود راه رفتيم....چه زيبا بود اين حضور گرم تو اين کوچه هايي که من سالها تنهايي و گاهي با سميرا طيش کرده بودم..نيلگون منبع آرامش من بود..سميرا خيلي اين جا نمي يومد..اما من اين زن رو با اين داستان زندگي عجيبش خيلي دوست داشتم..

به دري رسيديم که تابلو نئون آبي ريزي بالاش بود..غذاهاي خانگي خاله نيلگون...

با دست بهش اشاره کردم که بياد..امين براي رد شدن از چارچوب اين در چوبي خيلي خم شد...وارد رستوران کوچک چوبي شديم..پر از بو هاي ادويه و صداي موسيقي عثماني که با نور هاي مختلف در هم آميخته شده بود...

کاپشنم رو در آوردم و به صندلي آويزون کردم..امين هم پالتوش رو در آورد براي اينجا يکم زيادي شيک بود..اما مگه مهم بود ؟؟...البته که نبود...رو صندلي نشست..در و ديوار رستوران پر از عکس زنان عثماني بود...و همه جا از جنس چوب و مخمل بود....امين نگاهم کرد...شايد مي خواست بپرسه ما اين جا چه مي کنيم...؟؟

لبخندي بهش زدم : اين جا..خيلي حرفا براي زدن داره...غذاش هم عاليه..الان نيلگون صاحب رستوران هم که بياد..مي فهمي چرا اين جا ميومدم تو دوران دانشجويي.....

از دور زني چاق با لپاي قرمز..تو يه پيراهن آبي براق ما رو ديد..نيلگون زيباي من...به سمتم اومد..پر سر و صدا به کنارم اومدم بغلم کرد..من اين زن 50 ساله زيبا رو دوست داشتم...محکم بغلش کردم..با لهجه با مزه اش احوال پرسي کرد ازم..من دلتنگ اين زن هميشه خندان بودم..با امين هم دست داد..هر چه مي گفت رو براي امين ترجمه مي کردم ..

_خوشگله..هيچ وقت با پسر نديده بودمت...

_مهمونمه از ايران اومده...

_شوهرت رو که پست کردي رفت..هر چند من اون رو هم فقط از روزنامه ها مي شناختم...وليعهد اورهون رو آدم ول مي کنه خل جان...

..خنديدم..مکالمه مون رو اين بخشش رو سانسور کردم..فکر نمي کنم براي امين جالب بوده باشه....

نيلگون تصميم گرفت از منو هميشگي برام بياره غذاهاي اصيلي که مطمئنا هم خيلي خوشمزه بودن..هم براي يه توريست جالب...

صندلي جلو کشيد و کنار امين نشست نگاه خريدارانه اي بهش انداخت : خوش تيپه...

...ترجمه که کردم..امين لبخند زد و تشکر کرد..رسما بين اين ها در حاله ترجمه بودم....

غذا رو رو ميز چيدن..سوپ عدس..انواع دلمه ها و کباب...چشمام برق زد..دست پخت نيلگون حرف نداشت..نيلگون تنهامون گذاشت..

امين کمي از غذا ها رو چشيد : خيلي خوشمزه است...صاحب رستوران باهت خيلي صميميه نه؟؟

_زمان دانشجويي..قبل از مانکن شدنم اين جار و کشف کردم..غذا هاش خوشمزه و ارزون بود..تو رفت و آمدهامون با نيلگون صميمي شدم..من بيشتر از سميرا..ولي سميرا هم بسيار دوستش داره...داستان زندگيش براي من جالب بود...

امين لقمه اش رو فرو داد قيافه اش کنجکاو بود معلوم بود دوست داره بيشتر بودنه....

_نيلگون مادرش روم هستش يعني ترک هاي يوناني تبار..يه دوره اي تعدادشون تو استانبول زياد بود...مادر نيلگون رقاص بوده..اون اصلا نمي دونه پدرش کيه چون مادرش هم زياد به يادش نمي ياد.. نيلگون که به دنيا مياد يه خانومي بوده که همه بچه هاي اين سبکي رو که مادر هاشون اکثرا تن فروش يا رقاص بودن رو نگه مي داشته..اوون هم روم بوده..اعضاي محل نمي گذاشتن هيچ بچه اي با اين ها بازي کنه..و اين بچه ها هميشه تحقير مي شدن..بعدها با حمله ترکها ي متعصب به رومها..خيلي از اين رومها به يونان يا قبرس کوچ مي کنن...مادر نيلگون هم ميره و اوون تو او ن خونه بزرگ مي شه و هميشه ننگ مادرش رو پيشونيش بوده..من اين زن رو دوست دارم چون کم نياورده با شرافت زندگي کرده..تحقير شده..آزار ديده اما هميشه سر پا بوده..آشپزيش خوب بوده...تو رستورانها کار کرده..شبانه روز..بعد اين جا رو تاسيس کرده...

امين داشت با بعجب نگاه مي ميکرد...

نيلگون عاشق مي شه با پسر قراره ازدواج مي گذارن..پسره از گذشته نيلگون که هيچ بخشش به خودش ربط نداشته با خبر که مي شه مي ذاره ميره..نيلگون هم ديگه هر گز ازدواج نمي کنه....

امين لقمه اش رو فرو داد : چه قدر بي انصاف....خوب مرده عاشق نبوده...

..از جوابش خوشم اومد...خيلي محکم و رک بود....

_منظوري داري باده از مطرح کردن اين چيزا نه؟؟

_من دارم کمکت مي کنم تا بهتر من رو بشناسي..عقايدم رو خود واقعيم رو...

نگاهي پر از محبت به هم انداخت....

_خود واقعيت چيزي به غير از اوون که تو تهران بودي؟؟

غذام رو قورت دادم : نه..اما خيلي چيزها هست که تو نمي دوني..

..نگاهم نمي کرد با چنگالش رو دلمه هاش خطوط فرضي مي کشيد....

_مي دونم..که خيلي چيزها رو نمي دونم..اومدم که بدونم....اومدم که کمکم کني...که اجازه بدي باشم...

..لبخندي زدم..من اين صداي بم دوست داشتني رو که حالا احساس مي کردم پر از جرفهاي نگفته ست رو دوست داشتم

_باده من اشتباه کردم..اون شب تو خونه..وقتي داشتي با هام حرف مي زدي اشتباه کردم..مي دونم از اينکه من رو اينجا آوردي چيه..با تعريف جريان نيلگون ...احساس مي کنم با بعضي از رفتارام مجبورت کردم بري تو لاک دفاعي..اين من رو اذيت مي کنه..اين که من کاري کنم که تو فکر کني از ايده هات و زندگيت بايد دفاع کني...

_مسئله دفاع نيست...اومدنت به استانبول ..براي شناخت منه؟؟..درسته؟؟....

سرش رو بالا آورد..نگاهش که حالا اندکي هم تب دار بود رو به چشمام دوخت...

تو دلم يه نسيم بود..نسيمي که خنک نبود گرم بود..يه جورايي انگار تموم اون ديوارهاي يخي تو قلبم رو با يه فوت داشت جا به جا مي کرد..

_من اين جا براي بودن در کنارت اومدم باده...

...سرم رو پايين انداختم...چه حس لطيفي بود..همه خستگيم انگار که داشت پرواز ميکرد..اين يه خستگي يه ساعت يا يه روزه نبود...يه خستگي 28 ساله بود..به اندازه تک تک روزهاي تنهايي من بود...به تعداد تمام جنگيدنهاي من براي بودن بود...

نيلگون با خنده بهمون نزديک شد..امين نفسش رو با صدا بيرون داد...احساس کردم اون هم به اندازه من تحت فشارهاي احساسي بوده...

نيلگون با خنده به امين تيکه هاي با مزه مي نداخت و من ترجمه مي کردم..امين هم زير زيرکي به من نگاه مي کرد و جوابش رو مي داد..ديالوگ بينشون رو دوست داشتم..امين مثل هميشه مودب بود جنتلمن..نيلگون خوش خلق بود و مهربون...و من فقط داشتم ترجمه مي کردم..نيلگون از آمد و رفتهاي من گفت..از آرامشي که در کنار هم مي گيريم و از پشيمونيش از اين که چرا بچه دار نشده از اينکه اي کاش من دخترش بودم..امين سرش رو به نشانه درک کردن تکون مي داد..احساس مي کردم واقعا درک مي کنه که نيلگون چه احساسي داره...

نيلگون هر دو مون رو بوسيد..موقع خداحافظي بود...امين دست و جيبش کرد و بسيار بيشتر از پول غذا رو رو ميز گذاشت..من مي خواستم خودم حساب کنم..نيلگون کلا نمي خواست بگيره تو جار و جنجالي که ما راه انداخته بوديم ..امين خونسرد پالتوش رو پوشيد و راه افتاد سمت در..من هم به دنبالش..

سوز برف که به صورتمون خورد کمي تو لباسهاموم جمع شديم...

من : من دعوتت کرده بودم...

اخمي کرد و جوابم رو نداد...در کنار هم روي برفهاي ريز راه مي رفتيم..هوا به خاطر برفي که حالا کمي هم تندتر شده بود سفيد به نظر مي رسيد...

_خسته اي؟؟

...به هش نگاه کردم که داشت به رو به روش نگاه مي کرد...با اين سئوالش احساس کردم بايد خسته مي بودم..اما نبودم..واقعا نبودم...

_نه..روزهايي بود که من روزي 01 ساعت تو رستوران کار مي کردم...و روزهايي که من سه جاي مختلف رو استيج مي رفتم...به همين خاطر خسته نيستم....

_تو دختر مقاومي هستي....

..لبخند زدم..خوشحال بودم که در نظرش فقط دختر زيبايي نبودم..خصوصيات اخلاقيم رو هم مي ديد...

_مي دوني امين...

..برگشت به سمتم و لبخند پر از مهري زد...

_چه قدر خوبه که در جايي به غير دعوا هم داري اسمم رو صدا مي کني....

لبخندش رو با لبخند جواب دادم...

_خوب چي رو بايد مي دونستم..؟؟؟

..اين جمله اش من رو که چند لحظه اي بهش خيره شده بودم رو به خودم آورد....پريده بود از سرم همه اوون چيزي که مي خواستم بگم....

_خوب...راستش رو بخواي..يادم رفت....

بلند خنديد..مي دونستم اين جور موارد تا چه حد قيافه ام خنگ مي زنه....

_د..نکن اين کارا رو دختر....

...من هم بلند خنديدم...شاد بودم..سبک بودم...خسته هم بودم..اما حسم..حس ملايمي بود...

به ماشين رسيديم....و سوار شديم....ماشين رو از پارک که در آوردم تلفنم زنگ زد...بهروز بود...

رو به امين کردم : تا حالا زنگ نزده بود جاي تعجب داشت....

سلام و احوال پرسي کردم و بهروز پرسيدکه چرا خونه نمي يام و سر به سرم گذاشت و قطع کرد...

امين داشت بيرون رو نگاه مي کرد : نگرانت شده بود؟؟؟

_يه جورايي آره.من معمولا اگه تنها بيرون باشم و کار خيلي خاصي نداشته باشم قبل از ساعت 10 خونه ام....

_مرد بسيار خوبيه...

_مرد مسئوليت پذيريه از زمان ازدواجش با سميرا بي هيچ گفتماني حضور پر رنگ من رو تو زندگيش پذيرفت تمام سعيش اين بود و هست شوهر خواهر خوبي باشه...

_همشون دوستت دارن...

..ته کلامش يه جوري بود...

_دوستم دارن؟؟!!!..من هم دوستشون دارم ما فراز و نشيب رابطه مون زياد بوده...با هم بودنمون هر کدوم شرايطش خاص بوده...

جوابش يه سکوت پر از کنجکاوي بود....به خيابون اصلي رسيده بوديم....

_باده من تا دم خونت ميام ...بعد برام يه تاکسي بگير برم هتل....

جا خوردم : هتل براي چي؟؟

_خوب براي اينکه وسايلم اون جاست و اين که مردم براي چي مي رن هتل؟؟

_مردم مي رن هتل چون کسي رو جايي ندارن نه تو..

..انگار اين جمله ام بدجور به مذاقش خوش اومد.....ولي جوابم رو نداد...

_کدوم هتلي؟؟

_هتل شرايتون..

_ميريم اونجا تسويه مي کني...با هم بر ميگرديم خونه ...تازه بهت قول مي دم صبحانه اش از اين هتل خوشمزه تر باشه...

خنديد : اوون که صد البته اون طوره.اما صحيح نيست...

_ديگه داره بهم بر مي خوره....

..اعتراض کرد وسط حرفش پريدم : همون که کفتم تصويب شد...

..با اين جمله هر دو مون با بلندترين صدا خنديديم...

_جمله خودم رو به خودم بر ميگردوني؟؟

_ديگه اين جورياست ديگه....

دم در هتل همچنان داشت با من چونه مي زد...تا اين که با زور تهديد و دلخوري مجبورش کردم تا اتاقش رو پس بده و به سمت خونه من راه افتاديم...

هنوز داشت فکر مي کرد : جلو دوستات خوب نيست...که من مزاحمت باشم...

_جلو دوستام بده وقتي که از راه دور اومده باشي و تو هتل بموني...

به خونه که رسيديم...چمدونش رو برداشت..تو آسانسور داشتيم بالا مي رفتيم که به سميرا زنگ زدم که نگران نباشه رسيديم...در آسانسور که باز شد..

در رو باز کردم... : بفرماييد....

اومد داخل..لامپ رو رو شن کردم و همراهش به وسط سالن رفتم..چمدونش رو زمين گذاشت و به اطراف نگاه عميقي انداخت خوب مي دونستم منظورش چيه.....بغل دستش ايستادم..نگاهي به هم کرد : اين مبل ها که اصلا شبيه اوني که من خريدم نيست...

رو مبل نشستم..حالا ديگه براي نگاه کردن بهش بايد سرم رو خيلي بالا مي گرفتم : به نظر من شبيه بود..هر چيزي اوون شکليه که مي بيني..نه اون که هست...نيت اون کار ظريف خيلي مهم بود...

..رو مبل رو به روم نشست و نظري به منظره درياي رو به روش انداخت ...

_خسته اي؟؟

_نه خيلي...منظره زيباييه....

_بله..اين خونه رو به همين خاطر خيلي دوستش دارم ...

اتاق مهمان رو براش آماده کردم...ملحفه هاي نو رو در آوردم و سعي داشتم خوش خواب رو کمي جا به جا کنم تا بتونم رو تختي رو بندازم..کمي برام سنگين بود و تلاشم بي وقفه..که يهو يه دستي روي دستم قرار گرفت...سرم رو چرخوندم امين بود...تو چشماش خيره شدم....پر از مهرباني بود...موهام رو که تو صورتم اومده بود رو کنار زدم...

_برو کنار...چي کار مي کني؟؟..اين خيلي سنگينه دختر....خودم درستش مي کنم....

_آخه...

همون طور که داشت درستش مي کرد : آخه بي آخه...

کارش که تموم شد گره کرواتش رو شل کرد . به من که تو چار چوب در ايستاده بودم نگاهي کرد : باده...من اومدم که باشم..اين رو بهت يه بار ديگه هم گفتم..پس بذار که باشم...بودنم رو به نحو خودت بپذير...تو رستوران يا هر جاي ديگه اي..دوست ندارم که حتي تعارفش رو بکني..بهم بر مي خوره...اين کاراي بد قلق رو انجام نده...مي دونم خيلي سخته تو باده اي..مقاوم و مستقل...اما اگه داريم سعي مي کنيم هم رو بشناسيم...پس بايد ...يعني..

...حرفش رو تا اعماق وجودم حس مي کردم...يه جورايي حق داشت..اگه داشتيم طي يه قرار نا نوشته حتي ناگفته به طور مستقيم..به هم شانس شناخت مي داديم...پس بايد يه جورايي هم رو مي پذيرفتيم....

خيلي خوب خوابيد بودم...پاورچين وارد اتاق سالن که شدم ساعت 9 صبح بود ..پس هنوز از خواب بيدار نشده بود..حس جالبي داشتم از بودنش تو خونه....يه دوش مفصل گرفتم و يه شلوارک با تي شرت پوشيدم و رفتم تو آشپز خونه..چند وقتي بود ؟؟..خيلي وقت يا شايد هيچ وقت که انقدر از جون و دل آشپزي نکرده بودم...ميز رو چيدم ...هر چيزي که فکر مي کردم دوست داره رو آماده کردم ...چاي رو براي دم گذاشتم و يه فنجون قهوه براي خودم ريختم و جلو پنجره ايستادم...هوا باد داشت و اين به معناي موج هاي بلند بود...يه روزايي اين موجها براي من نشانه دل پر از تلاطم خودم بود...

تو حياط خونه هاکان نشستم...از ازدواجمون يه ماه گذشته يه شب نيمه گرم تابستونيه..هاکان هنوز هم مستقيم تو چشماي من نگاه نمي کنه...هر دو خسته ايم..هم من هم اوون...رو تاب سفيد رنگ نشستم...کنارم مي شينه...چشماي قهوه اي مهربونش خيسه...به سمتش مي چرخم...صداش دو رگه شده گريه کرده..منقلب مي شم...

باده...خسته اي نه؟؟؟...يه زماني درد دل مي کردم با هاکان حالا نمي شه..هر حرفم برداشت ديگه اي پيدا ميکنه..من اين موجود مهربون و حساس رو نمي تونم آزار بدم..به هيچ عنوان...ادعا مي کنم که خسته نيستم...هاکان اما باور نمي کنه...تنها تر شدي؟؟؟..ازدواجم کمي دست و پام رو بسته تر کرده اما من تنها تر نشدم...دريا آرومه..دل من اما متلاطم..پر از کف...چشمام مي سوزه از يه بغض نيمه خورده..هاکان به چشماي لغزونم که نگاه مي کنه..آه از نهادش بلند مي شه..فرداش به بهانه يه ماموريت کاري دو هفته مي ره پاريس...سميرا و دريا ميان پيشم...دو هفته با هميم..از خودم بدم مياد..از همه چيز..از سکوت و چشماي خيسي که باعث شده بود هاکان دوست داشتني...براي دو هفته من رو تنها بگذاره تا بتونم به قول خودش نفس بکشم....

_صبحت به خير...

...پريدم...ابرگشتم امين رو ديدم که با موهاي نم دارش..از هميشه جذاب تر کمي پشت به من ايستاده بود...

با لبخند : صبح به خير...تو نستي بخوابي؟؟

_خيلي خوب..ممنون....

لبخندي زدم : صبحانه حاضره ها..قول داده بودم از مال هتل شرايتون بهتر باشه...

_حتما هست....

..به سمت آشپزخونه حرکت کردم...پشت سرم اومد...رو صندلي نشست..براش چاي ريختم و رو صندلي رو به روش نشستم...

_خيلي زحمت کشيدي....

تخم مرغ آب پز براش گذاشتم...تشکر کرد...

_زحمتي نيست نوش جانت....

_خلوتت رو به هم زدم؟؟

..منظورش خيره شدنم به پنجره بود...

_من از اين خلوت ها هميشه دارم.....

_تنها بودن رو دوست داري؟؟

_من بلدم با خودم هم خوش بگذرونم....

_امروز کجا بريم؟؟

_ببرمت جاهاي ديدني استانبول رو نشونت بدم؟؟

جرعه اي از چايش رو نوشيد : فکر خوبيه....

بعد از صبحانه حاضر شديم...به سميرا زنگ زدم...گفت براي شام منتظرمونه..همه بچه ها رم مي خواد دعوت کنه...همه بچه ها شامل هاکان هم مي شد...آيا اين فکر خوبي بود؟؟..سميرا معتقد بود که مرگ يه بار شيون هم يه بار....استرس گرفتم...يه جورايي دلم آشوب شد...

شلوار جين و تي شرت پوشيدم با کتوني و کاپشن..امين هم همين طور...راه افتاديم....

تو ماشين نشستيم..از اوون جايي که امين نه خيابون ها رو بلد بود نه گواهينامه اش بين المللي بود من رانندگي مي کردم...

_يه کم تند مي رم نه؟؟

_از يه کم بيشتر...

سرعتم رو کم کردم : سميرا هم هميشه به هم تذکر مي ده..اما نمي دونم چرا تو رانندگي سرعتم انقدر بالاست....

به سمت پايين شهر حرکت کردم مي خواستم چند تا موزه و مسجد رو به امين نشون بدم...

ساکت بوديم....از کنار يه بيلبورد رد شديم..عکس من روش بود...امين به پشت چرخيد و يه بار ديگه نگاهش کرد: وقتي با تو ام..وقتي بيرون نيستيم..يه جورايي يادم مي ره که تو يه مدل معروف هستي..

..از لحنش مشخص بود اين مسئله هنوز هم تو گلوشه...

_مي دوني چرا ستاره اوون شب اون فيلم رو آورده بود؟

_ستاره؟

_دوست دو قلو ها رو ميگم...

کمي اخم کرد : نه؟؟...هر چند من آنچنان جا خورده بودم که خيلي هم چيزي از فيلم نفهميدم...

_چون مي خواست من رو خراب کنه!!

_چي؟؟!!!

_يعني نفهميدي اون دختر به تو علاقه داره....

آنچنان تعجب کرد که انگار بهش گفتم که ستاره آدم فضاييه....

_چرا چشات انقدر گرد شده..؟؟...

_اين امکان نداره..اون بچه است و در ضمن هيچ وقت بيشتر از 4 تا کلام باهاش حرف نزدم من....

_مهم نيست که تو چه قدر باهاش حرف زدي...براش جذابي امين...

پوفي کرد و سرش رو به پشتي صندلي تکيه داد : اصلا فکرش رو هم نمي کردم...

_مي خواست من رو خراب کنه..کاري که نگين هم شديد دنبالشه...

_نگين منظورش به تو نيست..منظ.رش به تمام کمپلکس هايي که داره...

_چشماش خيلي غمگينه....من رو ياد کسي ميندازه....

_چه طور غمگين نباشه؟...عاشق بردياست..مردي که عين ماهي ليزه...نگين در ظاهر برديا رو داره دوست دخترشه..دوست دختري که حتي مادر برديا هم بهش راضي نيست...اما در باطن خوب مي دونه که نقشش در زندگي برديا چيه...يه دختر عاشق که ايراد هاي برديا رو مي بينه...بي احساسيش رو حس مي کنه اما به همين هم راضيه...

_درسته...

_اگه نگين خودش کمي براي خودش ارزش قائل مي شد براي برديا هم جذا بتر مي شد....

_نمي دونم ...فکر نکنم...

امين خنديد : خوب بله براي برديا چيزهاي ديگه اي هم هست که تو زندگي مهم باشه....

..لبخند زدم... : براي تو ..تو زندگيت چي از همه مهم تره...؟؟

..چهره اش جدي شد...به رو به رو خيره شد...به پل قديمي گلي که از دوره بيزانس مونده بود و داشتيم از زيرش کم کم رد مي شديم...

_من ...يه حس دارم..يه حس خيلي قوي...حسي که هيچ وقت نداشتمش...انقدر که خودم هم از بودنش هم سر خوشم هم مضطرب...حسي که همه وجودم باهاش عجينه...حسي که برام يه مسئوليت دوست داشتني و سنگين آورده..مهم ترين چيزي که من تو زندگيم دارم..اوون حسه...و اميدوارم که اين حس تبديل به يه حضور بشه..حضوري که مسئوليتش هزار برابر زيبا تر و البته سنگين تره...

جا خوردم، پرواز کردم،و به جمله اي فکر کردم ..به حسي که به قدمت همين پل و شايد خيلي خيلي قديمي تر بود اما هيچ وقت از زيباييش کم نمي شد..امين به سبک خودش حرف زده بود..به سبک امين بودن..مسئوليت پذير....جنتلمن..کمي خودخواه...

دهنم رو باز کردم تا جوابي بدم هر چند واقعا نمي دونستم در مقابل اين جمله که يه جورايي مثل نت هاي موسيقي ساده..سبک و تاثير گذار بود چه مي شد گفت....

سريع گفت : نمي خوام جوابم رو بدي باده..الان نه....به خودت فرصت بده....

و بعد هر دو تا مقصد سکوت کرديم..سکوتي که شايد گفتني تر از هر کلامي بود....

دو تا مسجد ديده بوديم...زيبا بودن اما امين مي خنديد که از ايران اومدم مسجد ببينم ...تازه مال ايران خيلي هم قشنگ تره لا اقل خاکستري نيست...

...بهش حق مي دادم....

تو يه چا يخوري سنتي نشستيم..تو استکانهاي کمر باريک برامون چاي آوردن همراه با باقلوا....

به استکانم خيره شده بودم هوا يه آفتاب ملايم و سبک داشت...چشمام رو بستم و سرم رو روبه آسمون گرفتم تا از اين گرما اندکي لذت ببرم...

چند لحظه اي گذشت...چشمام رو که باز کردم ديدم امين بهم خيره شده...لبخندي بهش زدم که با همون لبخند جوابش رو گرفتم...تو چشماش لذت موج مي زد.....

_خيلي آفتاب دوست داري نه؟؟؟

_آره..

_پس اگه جاي من بودي چي من حدود 7 سالي که لندن زندگي مي کردم در حسرت آفتاب بودم....

_به همين خاطر لندن رو زياد دوست ندارم...من بيشتر عاشق اسپانيا بودم هم به خاطر آفتابش هم مردمش...

_منم اسپانيا رو دوست دارم....پس خيلي از شهرهاي اروپا رو رفتي....

چايم رو قورت دادم : تقريبا همش رو....

_جالبه جلوي نگين اوون روز سکوت کردي...

_دليلي نداشت که جوابش رو بدم داشت لذت مي برد از حرفاش...داشت فکر مي کرد اوون لحظه در مرکز توجه خراب کردن دنياي کوچيک آدم ها لذتي نداره....

لبخندش عميق تر شد : تو انديشه هات هم بسيار خاصه....

دوباره سوار ماشين شديم...مي خواستم ببرمش خريد ....غر مي زد...اما مي دونست که بايد براي دو قلوها و مادرش خريد کنه....

سکوت کرده بود و بيرون رو نگاه مي کرد ....

_ساکتي امين....

سرش رو چرخوند...خيره شده بود به رو به روش..با خودش در جدل بود...يه حرفي بود که ميومد و ميرفت...سکوت کردم تا تصميمش رو بگيره...

تا بالاخره به حرف اومد..البته به سختي و با من من...: چرا طلاق گرفتي؟؟..چه طور حاضر شد از دستت بده؟؟....

نفسم حبس شد..بعد از اين همه مبارزه با خودش اصلا انتظار نداشتم اين همه رک و صريح سئوال کنه...

..منتظر جوابش بود...و من حرفي براي گفتن نداشتم...داشتم..اما گفتني نبود..نمي تونستم بگم نبايد براش مهم مي بود.....

_خوب...راستش رو بخواي...شايد براش مهم نبود اين از دست دادنه....

...جمله ام صحيح بود يا نبود؟...خودم هم نمي دونستم...مسئله خيلي ساده تر و در عين حال خيلي پيچيده تر از اين حرفها بود...

_دوستش داشتي؟؟

...جا خوردم..چه قدر پرسيدن اين جمله ها براش سخت بود...قطره عرق رو شقيقه اش..دستايي که از شدت فشار مشت سفيد شده بود...همه و همه نشانه يه جنگ دروني بود....

_چرا مي پرسي ؟؟

_......

_خوب من هنوز هم براش احترام خيلي زيادي قائلم...

...اين يه جواب ديپلماتيک بود در عين بي ربطي..يه جورايي هم جواب بود....

_اون به تو حسي بيش از احترام داره...

..خوب اين صحيح بود...اما کافي نبود...

_من با حس اوون کار ندارم ..اونم به حس من...

_چرا هنوز اورهون موندي؟؟

_من به اين فاميلي احتياج دارم...

...به همين رکي و صراحت...جوابم درست بود..تنها جواب بي حاشيه اي که تو اين چند وقت داده بودم....

ادامه دادم : اگه حوصله کني..بي خيال خريد مي شيم..مي ريم به جايي که فکر مي کنم يکم همه چيز برات بازتر بشه...

...بايد پيش خودم اعتراف مي کردم که اين مرد....برام انقدر مهم هست که بخوام خيلي از چيزهار و براش باز کنم...البته مطمئنا بخشي که به خودم مربوط بود...به باده....

از کوچه پس کوچه هاي خيابون جيهانگير (cihsngir) وارد بي اوغلي شديم..به محله قديميمون...به کوچه هاي باريک که دو طرفش خونه هاي قديمي آجري بود..پنجره هاي دو طرف کوچه به قدري به هم نزديک بود که فکر مي کردي...اگه از پنجره ات دستت رو دراز کني به پنجره همسايه رو به رو مي رسي..کوچه نسبتا خلوت بود..چندتا پسر بچه داشتن توپ بازي مي کردم...

تو اون محل تقريبا همه کاسبها و البته خاله زنک هاي محل من رو مي شناختن...از کنارم رد مي شدن..سلام مي کردن..جواب مي دادم..با کنجکاوي امين رو نگاه مي کردن...تو چشمشون پر از سئوال بود..مي پرسيدن.جواب نمي گرفتن...به بقالي کوچيک محل که رسيديم...بهش اشاره کردم..رو به امين..که تا همين الان بينمون يه سکوت نسبتا قوي بود : اين محلي هستش که من بعد از اومدن از ايران توش زندگي کردم....اين بقالي که مدتها به من و سميرا نسيه مي داد....

..همه حواسش پيش من و البته به محله بود...صورتش کمي جمع شد...

_اين جا پايين شهر نيست..يه جاي مرکزيه که تهش محل پر رفت و آمد ترين کافه هاي شهر و خيابان موازيش يکي از جاذبه هاي توريستي اين شهر..خيابوني که ازش رد شديم محل زندگي هنر منداي تئاتر..خواننده هاي نو گرا..و بچه هنري هايي هستش که زندگي هاي نسبتا مارژينال دارن...اين محل..محل زندگي..آدم هاي عادي و دانشجوها و البته بعضي از رقاصه هايي هستش که تو همين کافه ها مي رن رو صحنه.....از کنار بقالي رد شدم و جلوي اوون ساختمون قديمي مون ايستادم...

..کنارم ايستاد...حضورش به هم دلگرمي ميداد....خوشحال بودم که کنارم ايستاده....

_من اولين بار اين جا اومدم...ترسيده..رميده و بي پناه....اين جا شروع به زندگي کردم...يه خيابون بالاتر ..گارسوني کردم و خيلي چيزهاي ديگه اي که مي دوني....

بالاخره سکوتش روشکست : آره مي دونم...

_آوردمت اين جا که بدوني من تو کدوم محله زندگي کردم...همه زن هاي اين جا مي دونن که من دست از پا خطا نکردم..معروف هم که شدم همين طور...

سرش رو به پايين بود : به اين شک ندارم...

..حرکت کردم..پشت سرم اومد...خيابون ها رو پياده راه مي رفتيم..بعضي آدم ها برمي گشتن و دوباره نگاهمون مي کردن..... 

ايستادم...برگشتم به سمتش : اما کس به دست از پا خطا کردن من کار نداشت..مدل که شدم..درد سرهام که شروع شد... 

..سرم رو تکون دادم تا بعضي چيزها و ذهنيت ها تو مغزم جا عوض کنن...

_اورهون موندم چون اين فاميلي..اين جا خيلي راه ها رو باز مي کنه و البته خيلي راه ها رو به روي بعضي آدم ها مي بنده...

من از خاصيت باز کردن راههاش هيچ استفاده اي نکردم..جاده صاف کن نياز نداشتم....اما...راه خيلي چيزها رو که بست...منم نفس عميقي کشيدم.....

....چشماش نگران بود...کنجکاو بود..دلخور بود...اما احساس مي کنم با وجود اين همه حاشيه رفتن من خيلي خيلي با هوش تر از اين حرف ها بود که حرفام رو نگيره يا نفهمه.... 

تو صداش پر از استرس شده بود کمي بهم نزديک تر شد..مچ هر دو دستم رو تو دستاش گرفت و نگاهم کرد : مشکل چي بوده باده ؟؟؟

_يه مردي بود...خيلي وقت بود که به پرو پام مي پيچيد...برام هديه مي فرستاد...نمي دونم آدم مشکوکي بود...من تنها بودم امين و به اين کارم هم احتياج داشتم...از نظر اوون من بايد باهاش راه ميومدم...

...مچ دستم رو بيشتر فشار داد..... : خوب؟؟

_خوب هيچي...امين اين جا سوئيس نيست..اين جا کشوريه که هنوز دنياي زير زميني توش خيلي قويه که گاهي پليس يا دولت هم از پسشون بر نمياد...همسر وليعهد اورهون بودن اما اين جا يعني امنيت....

...از چشماش نگراني مي باريد : اين طوري نگام نکن امين من هنوز همون باده ام....

_هنوزم اين آدم هست....؟؟

پوزخند زدم :البته که هست....قبلا برام هديه گلوله مي فرستاد...

مچ دستم رو انقدر محکم گرفته بود که داشت دردم ميگرفت وسط حرفم پريد : چييييييي؟؟

_امين داد نزن..توجه جلب ميکنيم...الان ديگه برام پيام ميفرسته و گل....

_تو داري چي ميگي؟؟؟....يعني شکايت نکردي؟؟

صدام رو کمي آوردم پايين : شکايت؟؟..امين جان اين جا آمريکا نيست يا انگلستان..اين جا ترکيه است....شکايت يه جوجه مانکن تنها به کجا ميرسه آخه...الانم جز دردسر براي دنيز و هاکان و افتادن خبر دست خبرنگار جماعت تاثيري نداره اين شکايت....

دستم رو رها کرد ..دستي به صورتش کشيد...: خداي من...آخه دختر...من به تو چي بگم.....

...يه قدم اومد جلوتر..حضورش نگرانيش حالم رو دگرگون ميکرد...يه جورايي اين نگاه عسلي لرزان خوش خوشانم ميکرد....دستش رو گذاشت رو گونم...دستش سرد بود ..خيلي سرد : اگه يه چيزيت بشه؟؟...حق نداري تنها جايي بري..

..د..بيا..اينم عاقبت درد دل کردن با دکتر پاکدل.....

_امين ؟؟!!

_امين بي امين.....تصويب شد رفت....

_آخه..

...صورتم رو بين هر دو دستش گرفت... : باده مسئله تو نيستي..منم...منم که انگار نتونستم بگم..نتونستم چيزي رو بهت ثابت کنم...تو يه قدم اومدي به سمتم..برام گفتي...از خودت..از خيلي چيزهايي که نگي هم من دارم تو نگاهت مي خونم...بگذار منم به عنوان يه مرد..به عنوان آدمي که ميدوني نفوذش کم از خاندان اورهون نداره..به سمتت بيام...

...تو دلم لبخندي بهش زدم..حسود.....حسادتش يه جورايي به دلم مينشست...

_امين من عادت به محدوديت ندارم....خودت اين رو خيلي خوب ميدوني...

يکم عصباني شد : من محدودت نمي کنم...تا وقتي اين جاييم که هيچ..ايران هم برگرديم..بايد بشينيم راجع بهش حرف بزنيم...

....بدم ميومد از اين که کار رو تموم شده مي دونست..نه..البته که نه..اما....

با بدجنسي بهش نگاه کردم : من گفتم بر ميگردم؟؟؟

کف دستش که رو صورتم بود رو از رو صورتم برداشت..جدي نگاهم کرد و دستش رو دور شونه ام انداخت و به جلو هدايتم کرد : بر ميگردي..بر ميگرديم...البته هر موقع که تونستم بهت اثبات کنم خونه حقيقيت کجاست.....

اين طوري راه رفتنمون تو اين محل درست نبود..اما به ته دلم که نگاه مي کنم برام مهم هم نبود...حضورش..گرماي تنش..نگراني نگاهش و قدرت و نفوذ کلامش انقدر زيبا و پر رنگ بود که نخوام به حواشي فکر کنم....

همون طور که دستش دور بازوهام بود سرش رو کمي پايين آورد : گرسنه نگهت داشتم...يه چيزي بخوريم؟؟

_من خيلي گرسنه نيستم..اگه بتوني تحمل کني بريم خونه هم يه چيزايي بخوريم..هم کمي استراحت کنيم..شب شام مهمان سميرا هستيم...

...دستش رو محکم تر دورم حلقه کرد..خيلي خوب مي دونستم که تو ذهنش چي اومد..چيزي که تو ذهن من هم يه جورايي آزار دهنده بود...

..جلوي چشماي من يه جفت چشم قهوه اي سر خورده و يه نگاه عسلي قرمز عصباني و حسود بود...

و من بي چاره که بايد اين وسط مي موندم.....

خونه که رسيديم يه چيزايي رو با هم قاطي کردم تا بشه غذا..تو اين کار استاد بودم...بعد از غذا که امين ازش خيلي هم تعريف کرد..قرار شد يکم بخوابيم و حدود ساعت 8 بريم پايين..سميرا گفت که به کمک احتياجي نداره من به مهمانم برسم..بوسه داره کمکش مي کنه...عجيب بود برام که بوسه بهم زنگ نزده بود تا سئوال پيچم کنه...

تو تخت الکي جا به جا مي شدم...خيلي خوب مي دونم دليل اين مهماني سميرا اين بود که سميرا و بهروز معتقد بودن اين رشته اتصال من با هاکان که بيمار گونه هم بود بايد هر چه زودتر گسسته مي شد..و اينکه من خيلي خوب از نگاه بهروز و سميرا و 100 البته از تعريفاي دنيز فهميده بودم امين خيلي باب ميل اين جماعت قرار گرفته...

به سمت راستم چرخيدم...خوب خانواده و راهنماي من هم اين ها بودن..اين ها که از 100 تا خواهر و برادر بيشتر به من لطف داشتن...نفس عميقي کشيدم...کم کم خوابم برد....

نمي دونم چه قدر خوابيدم که با صداي در بيدار شدم...مثل هميشه يکم گيج زدم... : بفرماييد..

امين کمي لاي در رو باز کرد : بيدار نمي شي؟؟..ديرمون داره مي شه...ساعت 6....

سرم رو از روي بالشت بلند کردم و به چشماي خندونش که مطمئنا به من پف کرده خواب آلود مي خنديد نگاه کردم و دوباره رو بالشت ولو شدم : الان بلند مي شم...

بلند خنديد : کاملا مشخصه...از ميزان سرحاليت...

سرش رو تکوني داد و از جلوي در کنار رفت ورفت به سمت اتاق خودش...

بلند شدم..دوش گرفتم و کمي آرايش کردم..موهام رو حوصله نداشتم درست کنم يه دونه کنار گوشم بافتم...

يه شلوار مخمل سبز پام کردم...با بلوز مشکي که يه آستين نداشت و کفشاي تخت سبز...

از اتاق بيرون اومدم..از رد ادکلن لخش گرفتم که تو سالن ايستاده..به سمتش رفتم پشتش بهم بود و معلوم بود که بابند ساعتش در گيره..به قد و بالاش و لباس شيک تنش نگاه کردم...به بلوز مردونه سورمه اي که آستين هاش رو بالا زده بود و شلوار کتون آبي نفتي و کالج هاي سورمه ايش...

رفتم رو به روش ايستادم يه نگاه به سر تا پام انداخت يه کم به سر شونه لختم با اخم ظريفي نگاه کرد..اما پيش خودم اعتراف کردم که اين نگاه که خالي از لذت هم نبود برام آزار دهنده نبود..ياد برداشت اولم که افتادم خنديدم...

نگاهم کرد : به چي مي خندي....

..نا خود آگاه خندم بلند تر شد : هيچي...

_هيچي؟؟..داري غش مي کني...

لبخند بزرگي رو لبهاي اونم اومده بود...دستم رو دراز کردم تا بند ساعتش رو براش ببندم...

_نمي خواي بگي به چي مي خنديدي؟؟

...همون طور که بند ساعتش رو محکم مي کردم : به خودم مي خنديدم..اوايل فکر مي کردم تو سنگي

_سنگ؟؟!!

_آره خوب..چون فقط صورتم رو نگاه مي کردي....

...بلند خنديد ....بعد يکم خنده اش رو جمع کرد و خيره شد به چشمام..من که بند ساعتش رو بسته بودم اما هنوز دستم به مچش بود غرق نگاه پر از التهابش شدم ..

امين : تو اين جوري فکر کن وورو جک....

اين رو گفت و به سمت در رفت ...من جا خورده بودم...احساس مي کردمرو دست خوردم يه جورايي هم خنده ام گرفته بود...

_نمي ياي..داره دير مي شه ها....

اول همراه امين به مغازه اي در اطراف خونه رفتيم تا گل و شکلات بگيريم..امين دوست نداشت که دست خالي به خونه سميرا بره و بعد به آپارتمان سميرا رسيديم که ازش بوي زعفران به مشام مي رسيد..از سر و صداهاي داخل مشخص بود که بچه ها اومدن...قيافه امين جدي بود..مطمئنا حدس زده بود که به احتمال زياد هاکان هم هست..بهروز در رو باز کرد..سلام احوال پرسي بسيار شادي کرد و سميرا و بوسه و روزگار هم جلو آمدن و خيلي دوستانه با امين دست دادن..طي يه قرار نا گفته بچه ها به زبان انگليسي صحبت مي کردن که تنها زبان مشترک جمع بود...دنيز و موگه و هاکان نبودن...

دريا از توي اتاق بدو بدو اومد روي پام نشست و به ترکي شروع به تعريف کردن از اتفاقات اوون روز کرد..امين با لذت نگاهش مي کرد و دريا کمي با رودر بايستي سعي در کشف امين داشت اما با روزگار راحتتر برخورد مي کرد..بهروز که براي امين قهوه آورده بود سرش رو به من و امين که رو کاناپه دو نفره کناره هم نشسته بوديم نزديک تر کرد و گفت : به بوسه عادت داره که با آدم هاي رنگ و وارنگ بياد..از تو خجالت مي کشه ...و خنديد...

دريا از رو پاي من بلند شد و دويد به سمت اتاقش...بهروز که پيش امين نشست و روزگار هم که بهشون پيوست منم با بوسه رفتم تو آشپز خونه...

سميرا بازوم رو گرفت : بيا حساب پس بده ببينم قرتي خانوم...تو چشمات شکوفه بارونه...

بوسه : لعنتي...اين سميرا هم نمي ذاشت زنگ بزنم از فضولي درد مردم..اکسيژن به مغزم نمي رسيد بنال ببينم چه کرديد...

_هيس...چه خبرتونه..کولي ها..الان مي گم...

رو صندلي رو به روم پشت ميز آشپزخونه نشستن...خيلي خنده دار عين اين زن فضولا بهم زل زده بودن منم همه چيز رو براشون تعريف کردم...جمله آخر امين بوسه رو به خنده انداخت : خره..فکر مي کردي نگات نمي کنه؟؟!!

_خوب نه....

سميرا : بس که خلي...

_نه سميرا من هميشه انقدر حواسم به رفتاراي خودمه که نمي فهمم ديگران دارن چه مي کنن...

_خوب نگاهش بد نبوده که بدت نيومده..ولي خيلي آقاست..من و بهروز ازش خيلي خوشمون اومد...دنيز هم دوستش داره...

بوسه دستم رو که رو ميز بود تو دستاش گرفت..به نگيني که پايين لبش بود نگاه کردم .. : اما باده..اين جوري که تو ميري ايران..اون وقت ما واقعا دلتنگ مي شيم....

يه بغضي نشست تو گلوم...سميرا هم چشماش خيس شد..سريع بلند شد و رفت سر گاز و در حالي که صداش مي لرزيد : خوش بخت باشي براي ما بسه ...من بدونم قدرت رو مي دونن ...بدونم مردي که تو زندگيته مي فهمه مسئوليت يعني چي...دور هم که باشي عزيزتريني براي ما...

سرم رو چرخوندم به امين که وسط مردها نشسته بود و داشت با اون پرستيژ خاص خودش به حرفاشون گوش مي داد و مي خنديد نگاه کردم...نا خود آگاه يه لبخند گشاد زدم...چرخيدم و به بوسه که رد نگاهش نگاه من بود نگاه کردم...بوسه چشماش رو به نشانه تاييد باز و بسته کرد....

ساعت حدود نه بود و ما منتظر بچه ها..دل تو دلم نبود..استرس گرفته بودم..از هاکان يه جورايي مطمئن بودم و مي دونستم که دنيز هم قبل از اومدن روشنش ميکنه..اما امين ...از اين پسر يکم متعصب خيلي هم مطمئن نبودم...

روزگار : مجله ها رو ديدي...نمايش مد اين دفعه ات خيلي سر و صدا کرد....

من که يه برش پرتقال تو دهنم بود قورتش دادم : سر و صدا که بايد مي کرد..روزگار..يه پاي ما جرا من بودما...

روزگار خنديد : از خود راضي...

خواستم جوابش رو بدم که زنگ در رو زدن...با استرس به سمت سميرا برگشتم که کنارم نشسته بود با نگاهش به هم اطمينان داد اما من از ترسم به سمت امين نگاه هم نمي کردم....که رو مبل کناري من نشسته بود...

در که باز شد..موگه و دنيز مثل هميشه پر سر و صدا وارد شدن و با همه دست دادن و با خنده هاي بلند دنيز همه توجه ها به اون سمت بود..اما پشت سرشون..هاکان...خسته..کمي نا مرتب...و کمي مضطرب وارد شد..با خودش هاله اي از اضطراب آورد طوري که کلا بچه ها کمي ساکت تر شدن...

چشماي قهوه ايش غمگين تر از هر زمان ديگه اي بود....هاکان با همه دست داد به من رسيد..اما نگاهش به اوون حضور پر رنگ کنارم بود..من و هاکان هم قد بوديم...و امين از هر دو ي ما هم بلند تر بود و هم خيلي درشت هيکل تر...

هاکان به من نزديک شد..شايد فقط من مي فهميدم که اين نگاه چه قدر سر خورده است چون يک سال و نيم هاکان با همين نگاه سر خورده . کمي آزرده به من نگاه مي کرد..جلو اومد و دستم رو تو دستش گرفت و بوسيد....بچه ها سکوت کرده بودن...و من فقط صداي نفسهاي امين رو مي شنيدم که مي دونستم اگه الان سرم رو بچرخونم برق نگاهش مي ترسونتم....

هاکان به سمت امين رفت و دستش رو دراز کرد... : سلام..خيلي خوش اومديد...

..هاکان دوست داشتني و تنهاي من..

به نيم رخ امين نگاه کردم به رگهاي شقيقش که داشت ورم مي کرد..اما مثل هميشه در کمال ادب دست هاکان رو فشرد هر چند به قدري زود دستش رو ول کرد که نمي شد اسمش رو دست دادن گذاشت : سلام خيلي ممنون...

..هاکان به سمت مبل کنار پنجره رفت...منظره خونه سميرا خوب دقيقا مثل منظره خونه من بود...

دنيز با خنده بلند و البته مصنوعي سعي کرد اين جو رو تغيير بده..داشت تعريف مي کرد که موگه چه طور وقتي مي خواسته حاضر بشه سرش تو يقه اش گير کرده بوده..ما جرا خنده دار بود اما روزگار و بهروز يکم زيادي مي خنديدن مي خواستن توجه ها به سمتشون برگرده...من و امين هنوز سر پا بوديم..مي خواستم برم تو آشپز خونه که مچ دستم تو دستاي امين گرفتار شد..اين کار رو خيلي ظريف انجام مي داد..سرش رو به گوشم نزديک کرد : امشب از کنار من جمب نمي خوري....

...صداش به قدري عصباني و لحنش انقدر دستوري بود که ترجيه دادم گوش کنم...آروم رو مبل کنارش نشستم..امين هم پاش رو روپاش انداخت و فنجان قهوه اش رو که سرد شده بود به دست گرفت... 

سرم به سمتت روزگار بود که داشت از سريال جديدي که بازي مي کرد صحبت مي کرد..به ظاهر داشتم گوش مي دادم..اما همه حواسم به امين بود که چشم دوخته بود به هاکان...و صورتش هم کمي قرمز شده بود..هاکان طفلکي هم اصلا اين ور رو سعي مي کرد نگاه نکنه...

سر ميز شام...سميرا تمام سعيش رو کرد که بچه ها طوري بشينن که امين و هاکان حدالامکان با فاصله از هم بشينن..بوسه سرش رو تو گوش من که داشتم ماست سر ميز مي گذاشتم کرد : امين هاکان رو نکشه خوبه...

سرم رو بلند کردم..از چشماي امين آتيش مي باريد..چون هاکان زل زده بد به من و بوسه..لبخندي از سر عجز به هاکان زدم که باعث شد يه لبخند به تلخي زهر به هم بزنه اين رد و بدل کردن ميميک صورت هامون آتيش نگاه امين رو به قدري زياد کرد که من و بوسه جيم زديم آشپز خونه...موگه داشت مرغ ها رو تو ديس مي گذاشت...

بوسه : سميرا ...امين مثل آتش فشانه ازش مي ترسم...

مو گه : به نظرتون رو به رو کردنشون کار درستي بود؟؟..

من هيچ حسي نداشتم..کرخت بودم...عصبي بودم...و دست و پام لمس بود....

سميرا که داشت برنج توي ديس رو تزئين مي کرد : مرگ يه بار شيون هم يه بار اتفاقا عکس العمل هاي امين خيلي درست و به جاست..من که خيلي بيشتر ازش خوشم اومد...

بوسه نگاهي به رنگ پريده من کرد : آخه..اين داره پس ميوفته...

سميرا که داشت به سمت ميز ميرفت : بي خود..باده پاشو خودت رو جمع کن....

..گفتنش براشون آسون بود خوب...اونا که نمي ديدن من تحت چه فشار بي خودي هستم.....يه طرفم مردي بود که خيلي بي رو دربايستي..پيش خودم اعتراف مي کردم که دوستش دارم..مردي که جذاب..با هوش..کمي متعصب..اندکي با چاشني خودخواهي اما مسئول و مهربون و مودب بود و يک طرف هاکان بي آزار و دوست داشتني و لطيف من که از نظر امين شوهر سابقم بود..شوهري که هنوز فاميليش رو داشتم و هنوز باهاش ارتباط دوستانه و کاري داشتم....

بغل دست امين نشسته بودم...يه تيکه مرغ براش تو بشقابش گذاشتم خواستم براش برنج بريزم که دستش رو رو دستم گذاشت...يخ بود..به سردي لحنش که گفت کافيه...تا مغز استخوانم يخ زد...

بچه ها از هر دري صحبت مي کردن و بعد از جمع شدن ميز شام...ظرفها رو که تو ماشين ظرفشويي چيديم..داشتم از آشپز خونه خارج مي شدم که سميرا دستم رو گرقت : باده..اصل ماجراي تو الان امين..اگه مي بيني سختشه..ببرش..به هيچ کسم بر نمي خوره...دوستش داري از همه وجناتت پيداست..برات خوشحالم...شايد درست ترين تصميمي باشه که تو زندگيت گرفتي خواهري...همه حواست به اين باشه و غصه هاکان رو نخور..تو هر کاري از دستت بر ميومد کردي..ما که مسئول انتخابهاي آدم ها تو زندگيشون نيستيم...

نمي دونم سميرا چه قدر عجز تو چشمام ديده بود که به اين نتيجه رسيده بود که نصيحتم کنه...

با هم به سالن رفتيم...کنار امين نشستم و هاکان و روزگار هم رو به رومون بودن..دنيز کمي از پروژه امين پرسيد و امين خيلي مختصر و مفيد جوابش رو داد...

روزگار که انگار سکوت و تو خود بودن هاکان که بهش قيافه ترحم آميزي داده بود ناراحتش کرده بود سعي مي کرد..هاکان رو وارد بحث کنه : راستي هاکان ديدي باده تو شو جديد چه طوفاني به پا کرد..جات خالي از هر زمان ديگه اي مسحور کننده تر بود...

...آخ روزگار آخ..اينم بحث بود که تو وسط کشيدي؟؟...

نگاه نگران موگه به من افتاد و من بيخ گوشم صداي نفسهاي عصبي امين رو داشتم و دستش که دور دسته مبل حلقه شد...

هاکان نگاهي پر از لذت و تحسين به من انداخت..اين نگاه هميشه اش بود اما اين جا جاش نبود : باده هميشه زيباست و هميشه هم نظرها رو به خودش جلب مي کنه..مگه مي شه بره رو صحنه و جادو نکنه...

...يخ کردم...وا رفتم...

هاکان : راستي باده مي دونم دلت براي خونه تنگ شده..آخر اين هفته همه جمع شيد خونه ..کباب مي زنيم..تاب سفيده رو هم تعميرش کردم....

...هاکان تغييري نکرده بود اين حرفهاشم از سر بدجنسي نبود حتي دعوتش هم که معلوم بود شامل امين هم مي شه از سر صلح بود..اما جاش نبود...خراب کرده بودن...قيافه امين نمي دونم چه طور شده بود چون تو ديدم نبود و جرات چرخيدن به سمتش هم نداشتم ..اما حتما خيلي وحشتناک شده بود که موگه و سميرا که رو به رو مون بودن اوون جور رنگ پريده نگاهش مي کردن...

سرم به دوران افتاده بود...که يهو امين از جاش بلند شد...: سميرا جان..بهروز عزيز من يکم خسته ام..ناراحت که نمي شيد از حضورتون مرخص بشم؟؟

بدون نگاه کردن به سمت من از بچه ها خداحافظي کرد و رفت بيرون و من هاج و واج وسط سالن ايستادم..ديدمش که به جاي بالا به سمت پايين رفت و من خشک شدم....

سميرا : دسته جمعي گند زديم....

دنيز : چرا ماتت برده باده برو دنبالش....اين حرفش انگار تازه من و از لمسي در آورد...بوسه سريع پالتوش رو برام آورد...خوب چون ما از بالا اومده بوديم کت و پالتو نداشتيم..امين هم نداشت....به سرعت پله ها رو دويدم پايين...نگاه لحظه آخرش که داشت از پله ها پايين مي رفت..نگاهي که پر از يه اعتراض بود ..جلو چشمم بود...

هواي بيرون باد داشت و سرد بود..چشم مي چرخوندم تو خيابون تا ببينمش که کجاست ..نمي تونست خيلي دور بره.... 

هوا يکمي مه داشت و خيابون خلوت تر از هر زمان ديگه اي بود...دريا شديدا مواج بود و باعث مي شد که صداي زيادي ايجاد کنه و موج ها که به بلوار مي خوردن تا فاصله نسبتا زيادي رو خيس مي کردن ...صداي بوق کشتي ميومد و يه قايق موتوري که با سختي داشت به سمت فانوس دريايي نزديک ساحل مي رفت....ديدمش...پشت به من رو به دريا گوشه بلوار دست به جيب ايستاده بود..تو اوون لباس مسلما سردش بود....دلم براي هر دو مون سوخت...هر دو مون هم مقصر بوديم و هم بي تقصير....

از خيابون رد شدم و به سمتش رفتم که چشم دوخته بود به دريا..حسم کرد يا نه ..نمي دونم..اما حرف نزد..تکون هم نخورد..بوي شور دريا تو بينيم که پيچيد..موجها که کمي خيسمون کردن..احساس کردم يکم بيشتر تو خودش جمع شد..آروم رفتم کنارش...

_امين...

برگشت به سمتم...چشماش هنوز هم پر از اعتراض بودن....اما معلوم بود که از ديدنم تعجب نکرده...

_امين سردت مي شه....

نگاهش پر از پوزخند بود..اما دهنش اصلا براي جواب باز نشد....

دوباره چرخيد سمت دريا..يه موج ديگه و نشستن يکم از نم شور دريا رو گونه ها و لبهامون....

نمي دونم چه قدر در سکوت کامل کنار هم ايستاديم...من پر از استرس بودم و اوون..پر از خشم..من نگران بودم که سرما بخوره اوون هيچ تغييري تو وضعيت خودش نمي داد....

احساس کردم که بايد اين سکوت رو بشکنم..بدون حرف زدن که چيزي حل نمي شد : تو..مي دونستي من قبلا ازدواج کردم...

برنگشت تا نگاهم کنه... : آره مي دونستم...مي دونستم همسر سابقت مرد خوبيه..مي دونستم که هنوز باهاش رابطه دوستانه داري..مي دونستم که هنوز..که هنوز...

...گفتنش براش خيلي سخت بود....

_اگه مي خواي بگي هنوز دوستش دارم يا دوستم داره در اشتباهي...

عصباني شد...صداش رفت بالا در حد فرياد...موج آبي که به ديواره خورد.انگار کمي از پژواک صداش کم کرد...: که اشتباه مي کنم...من اشتباه نمي کنم باده...بعد با دست به خونه اشاره کرد....:اووني که اون بالا ديدم اون مردي که تو چشماش مي شد..شکست رو ديد دروغ نيست...

...امين اشتباه نمي کرد اما درست هم برداشت نمي کرد...سکوتم رو که ديد..انگار که خشمش بيشتر شد...: من نمي تونم..باده..

به من نزديک تر شد...حالا مي تونستم آتيشي که از چشماش بيرون مي زد رو واضح تر ببينم...دستاش رو تو موهاش کرد...و من نمي دونم تو اون وضعيت چرا مدهوش هر کدوم از حرکتهاش بودم.... 

_نمي تونم.مي فهمي باده...

فريادش مي رفت رو اعصابم....

من هم داد زدم..داد من همزمان شد با صداي بم بوق يه کشتي مسافري که دقيقا داشت از کنارمون رد مي شد : نه نمي فهمم..تو دردت چيه امين...

دستش رو از بين موهاش بيرون آورد...و پوزخندي زد و با صداي نجوا گونه اي گفت : دردم...آره ديگه ..خوب دردم..راست ميگي درد هم داره...

يکم دور خودش چرخيد احساس مي کردم مي خواد به اعصابش مسلط بشه....خواستم کمي ازش فاصله بگيرم..بلکه کمي آرامش بگيره...دو قدم که به عقب رفتم...به سمتم با دو قدم بلند و خشن اومد...مچ هر دو دستم رو تو دستش گرفت و من رو به سمت خودش کشوند..يه جورايي پرت شدم به آغوشش..دستش رو که مچ دستم توش بود رو بالا آورد و گذاشت رو سينه اش...يه جورايي اين نزديکي بهم لذت مي داد و اون نگاه ترس....

_چي کار مي کني؟؟

..اعتراضم شل بود و بي قوت...شايد اصلا نشنيد...

که دوباره فرياد زد : دردم اينه..باده..دردم اينه که نمي تونم با شوهر سابق دختري که عاشقشم..دختري که همه زندگيم شده...دختري که نفسم به نفسش بنده تو يه اتاق زير يه سقف باشم مي فهمي...؟؟؟!!!!

بلند تر فرياد زد : مي فهمي...؟؟؟؟!!

موج بلندي به ديواره خورد وخيسمون کرد...قطره شوري که رو لبم افتاده بود رو با زبونم پاک کردم.... سست شدم...دلم مي لرزيد ....شل شده بودم...غرق لذتي بي نظير...غرق لذت شنيدن يکي از زيباترين جملات دنيا از دهان مردي که خوب مي دونستم که خيلي ...و خيلي بيشتر از خيلي با مردهاي ديگه برام فرق مي کنه....

منتظر حرفي از جانب من نبود..دستهام رو بيشتر به سينه اش فشار داد...: نمي تونم تحمل کنم باده..من عاشقتم لعنتي..انقدر دوست دارم...و انقدر برام عزيزي که دست خودم نيست عکس العمل هام....هي به خودم ميگم..امين از تو بعيده..اما نمي شه...نمي تونم..يه چيزي سنگيني هست ...

دستش رو به سمت رگ گردنش برد و زد روش : اينجا دقيقا همين جا باده...که نمي ذاره..که نمي تونم تحمل کنم که روزگار بگه رو صحنه همه رو جادو ميکني...مني که با هر حرکتت باهر نگاهت با هر راه رفتنت جادو مي شم...مني که همش نگرانم..مي فهمي نگران....

به اوون عسلي لرزون نگاه کردم...من اين نگاه رو دوست داشتم حتي وقتي انقدر خشن مي شد و کمي بي منطق....

صداش بم شد و نجوا گونه :من نگران اين چشماي گستاخ سياه مي شم...مچ يکي از دستام که تو دستش بود رو بالا آورد...کف دستم رو گذاشت رو ي لبهاش و عميق بوسيد و من بيشتر از هر نوازشي..بيشتر از ديدن هر منظره زيبايي غرق لذتي وصف نا پذير شدم...لذتي تا عمق وجودم که لختم مي کرد....هيچي براي گفتن نداشتم..يعني داشتم اما....

به پيراهنش که خيس بود و به لبهاش که داغ بود ...به کدوم بايد توجه مي کردم....

_يکم فقط يه کم رعايتم رو بکن باده...درکم کن...من خيلي مي خوامت دختر...

خواستم جوابش رو بدم که يه صدا از جا پروندم....هر دو برگشتيم...به دنيز و هاکان نگاه کرديم که داشتن نگاهمون ميکردن...اينا از کي اينجا بودن..چشماي خيس هاکان نشانه خيلي چيزها بود...

امين دستش رو محکم دور کمرم حلقه کرد..اين مبارزه عادلانه اي نبود...انگار مي خواست به هاکان بگه که من..

هاکان پالتوي امين رو که مي دونستم با استفاده از کليد من از بالا آورده به سمت امين گرفت : بايد با هم حرف بزنيم ...

امين پالتو رو گرفت و پوشيد : باشه...

...باشه اي محکم و بي تزلزل....

دستم رو رو شونه هاکان گذاشتم : نيازي نيست...

هاکان نگاهم کرد و چيزي نگفت..با دست به امين اشاره کرد که به سمت ماشينش برن...و حرکت کردن...

دنيز اومد کنارم...دستش رو دور بازوم حلقه کرد...من داشتم به هاکان و امين نگاه مي کردم که سوار ماشين شدن و از سمت ديگه خيابون رفتن...

قطره اشک سردي رو گونه ام نشست...دنيز..سيگاري به دستم داد : بذار خودشون مسئله شون رو حل کنن...

_اما..آخه...

_آخه نداره باده...آخه نداره...هاکان از چيزي که هست خجالت نمي کشه..چرا نمي خواي از عشقت لذت ببري تا کي مي خواي جور بکشي...

چرخيدم به سمتش..به نگاه برادرانه و مهربونش : به هم گفت دوستم داره...

..انگار تازه داشتم تحليل مي کردم حرفهاي امين رو که انقدر سبکم کرده بود که داشتم پرواز ميکردم...

دنيز لبخند مهربوني زد : هنر کرد....تا حالا هم که نگفته بود از غرورش بود...يا شايد هم از ترس تو بوده....

با همراهي دنيز به خونه خودم رفتم....دوست داشتم تنها باشم و خيلي خوب مي دونستم که بچه ها درکم مي کنن...

به خونه خودم که رسيدم...اولين کار لباسهام رو عوض کردم و صورتم رو شستم...آب داغ که به صورتم خورد انگار انجماد تو صورتم باز شد....

رو مبل ولو شدم...حوله صورتم هنوز دستم بود...پام رو تکون مي دادم و اين نشانه اضطرابم بود...خونه سرد بود...بايد شومينه رو روشن مي کردم اما ...دستم رو روي قلبم گذاشتم...اون جا داغ داغ بود..

چشمام رو بستم به پشتي مبل تکيه دادم...نفسم يه جورايي تند بود...

چشماي خشنش و کوبش قلبش زير دستم...و صداش يک لحظه از جلوي چشمم دور نمي شد..دور نمي شد اون همه اضطراب تو نگاش وقتي داشت مي گفت که دوستم داره...

..دوستم داره...امين من رو دوست داره...اين ها رو بلند با خودم تکرار کردم...تکرار اين جمله حسي بهم مي داد پر از نوازش..انگار که کسي با سر انگشتاش نرم روي بازوم رو نوازش مي کرد...

من ...باده....چه قدر محتاج اين زيبا ترين کلمه دنيا بودم؟؟.....مثل هر کس ديگه اي...مثل هر انسان ديگه اي....

هاکان....هاکان دوست داشتني من....مي دونم که الان براش اصلا هم راحت نيست...يه روزي کنار يه درخت توت ..ته باغ خونه مادريش....بهم گفت که تا ته دنيا..باهامه..پشتمه...من هم بهش همين قول رو دادم...اين قول دقيق 72 ساعت قبل از طلاقمون بود..وقتي که وکيلش به دنبال قاضي بود که بشه راحت مجابش کرد که تو يه جلسه دادگاه توافقي به علت عدم تفاهم طلاقمون بده....

بلند شدم . رفتم کنار پنجره ايستادم...با دستام خودم رو محکم در آغوش گرفتم....مه غليظ تر شده بود..اما دريا کمي آرام گرفته بود....من داشتم وارد مرحله ديگه اي از زندگيم مي شدم...مرحله اي که هيچ وقت حتي فکرش رو هم نمي کردم که کوچکترين ربطي به سرزميني داشته باشه که مدتها بود برام خيلي خيلي دور بود....

...من هم امين رو دوست داشتم...من هميشه رک بودم..با خودم بيش از هر کس ديگه اي...من دوستش داشتم و براي اين جذبه بينمون دليل خاصي هم نداشتم...هر چند جايي نمي دونم دقيق کجا يا حتي کي..بهم گفته بود که هيچ وقت براي دوست داشتن واقعيت دليل پيدا نمي کني..يکي رو دوست داري و چراش برات خيلي هم نبايد مهم باشه...

امين به من احساس آرامش و امنيت مي داد..کنارش بودن يه حس لطيف مي داد به من...بي قرارم نمي کرد...و من هم به حس بي قراري احتياج نداشتم...دختر بچه 18 ساله نبودم که علاقه و عشق برام به معني بي قراري باشه..براي من..که تمام زندگيم مبارزه کرده بودم...براي هر حقم..تحقير شده و حتي کتک خورده بودم...براي هر چيزي تلاشي مضاعف کرده بودم..علاقه ....کوبش قلب به دليل نوازش بود..يه احساسي که به سبکي و نرمي حرير باشه..حتي اگه مردت خودش به سفتي فولاد باشه و يکم..متعصب...

دير کرده بودن به ساعت نگاه کردم حدودساعت 3/30 صبح بود...ديگه کم کم داشتم نگران مي شدم...از هاکان يه جورايي خيالم راحت بود..چون تو ذاتش خشونت نبود..اما امين..لبخندي زدم هيچ تضميني براي اوون نداشتم....

روي کاناپه دراز کشيدم...نبايد خوابم مي برد..امين پشت در مي موند...اما نمي دونم که کي خوابم برد...

با صداي برخورد چيزي به در تقريبا از جام پريدم...به ساعت نگاه کردم 4 بود..نيم ساعت بود که خوابيده بودم....دوباره اون صدا که مثل برخورد يه جسم ظريف به در بود از جام پريدم و رفتم سمت در..از چشمي نگاه کردم..امين بود...به کل فراموش کرده بودم...در رو به آرامي باز کردم....

نگاه خسته اش رو ديدم...نگاهي پر از خواهش که حالا داشت تو تاريکي راهرو برق مي زد...بي حرف رفتم کنار..اومد تو...باز هم بي حرف...رو مبل نشست...رو مبل رو به روش نشستم...سرش رو به پشتي مبل تکيه داد و چشماش رو با انگشت اشاره و شصت دست چپش فشار داد....به بند ساعتش که سر شب به زور بسته بودم نگاه کردم...چه دور به نظر مي رسيد..خسته بود..انگار که از يه ماراتن قوي برگشته بود....

رفتم تو آشپزخونه و دستگاه قهوه جوش رو روشن کردم...بوي قهوه برزيل تو آشپز خونه پيچيد...مي دونستم که امشب خواب بر هردو حرومه...

تو يه ليوان بزرگ براش قهوه ريختم..براي خودم هم همين طور...رو به روش ايستادم...با لبخندي ليوان رو از دستم گرفت...

_بيرون سرده نه؟؟

سئوالم خيلي بي ربط بود اما اوون لحظه هيچ چيزي به ذهنم نمي رسيد..براي شکستن سکوت...

نگاه مطمئني به چشمام کرد : نه..من امشب خيلي گرمم...

...حرفش چندين معني داشت اما من ترجيح دادم که چيزي رو برداشت کنم که بيش از همه خوشحالم مي کرد...

آرنج هام رو به زانو هام تکيه دادم و ليوان رو بين دو دستم گرفتم....و همراه با بخار بيرون اومده از ليوان عطر تلخش رو به ريه هام کشيدم....

احساس کردم من شروع کنم بهتره : هاکان رو خيلي ساله مي شناسم...از همون روز اول به دلم نشست..پسر خيلي خوبي بود...بي نظر بود..تو دنياي مد خيلي حرفه که رئيس مجله اي که براش کار مي کني..هيچ نظري بهت نداشته باشه....

پوزخندي زدم و ادامه دادم : بوسه عامل آشناييمون بود اما بعدها ...خود هاکان جايگاهش رو برام..يعني برامون پيدا کرد..دسته جمعي دوستش داشتيم...يعني داريم.. آروم ..بي آزار و دوست داشتني....

ليوان رو تو دستم جا به جا کردم و خيره شدم به لبه ليوانم... : خودش گفته بهت...اما از ديده من نگاه کن امين...

ويزاي دانشجوييم داشت تموم مي شد...اقامت نداشتم و اگه از اين مملکت بيرونم مي کردن..جايي براي رفتن نداشتم...هيچ جا...ديگه اون جوري حتي سميرا نامي هم نبود تا جاي خواب بهم بده...

بغضم رو فرو دادم ..هاکان تک پسر اورهون...از اون طرف پسر خاله آک يورک معروف بود...چند وقتي بود اين ور و اون و رشنيده بودم...شنيده بودم که....که.....همجنس گراست...تو دنياي مد...يعني دنياي که ما توش بوديم اين مسئله اصلا مهم نبود...براي من که اصلا...خودش چيزي نگفته بود اما اين شايعات ...خب بود...من و بوسه ديگه تقريبا داشتيم مطمئن مي شديم ..چون حتي مي دونستيم که کشش و علاقه اش به سمت کي هم هست....

جرعه اي از قهوه ام رو نوشيدم و به امين نگاه کردم که سرش پايين داشت به گلهاي قالي نگاه مي کرد...

ادامه دادم : اون مردک مزاحم تو زندگيم بود و شرايط ويزام...دنيز اومد سراغم..قبلش يکي دو بار مادر هاکان رو ديده بودم...ملاقاتهايي که خيلي عيان بود که باب طبع هاکان نيست....

..بغض کردم..صدام لرزيد... : اومد گفت..باده آبروم تو خطره..اين جا سر زمين سنتي هست و ما آدم هاي به نام..حرفاي درمورد هاکان عين آتيش زير خاکستره..داره دود مي کنه و دودش کل خانواده رو ميگيره..اگه بفرستيمش بره هم به شايعات بيشتر دامن مي زنيم...بيا ..بيا بشو زنش...هم تو به خواستت مي رسي که داشتن پاسپورت غير ايرانيه...هم ما اين نمايش رو اجرا مي کنيم و خانواده رو از اين فشار اجتماعي خلاص....

..بغضم بزرگتر شد..سرم رو بلند کردم و امين رو ديدم که نگران داشت نگاهم مي کرد :من براي هاکان احترام قائلم امين....خيلي زياد..خيلي زياد تر از هر کس ديگه اي...اون مردتر از هر مردي که من ديدم...اونم مثل من قربانيه..قربانيه که کسي نمي تونه هموني که هست رو بپذيره...

سرم رو اندکي خم کردم : مگه ما چي مي خواستيم امين..چي مي خواستيم جز اينکه خانواده هامون ما رو با تمام غلطها و درستهامون بپذيرن؟؟؟.....ازدواج کردم باهاش..شدم زنش....اما شدم يه جورايي آينه دقش....رفتم خونش زندگي کنم..همون جايي که منبع آرامشم بود...تنها تر شدم...چون قبل از اينکه ..ازدواج کنم...محرم رازم بود..اما بعدش هر چي که مي گفتم به خودش مي گرفت..مي گفتم تنهام..مي شکست...چون خوب..مي دونست که نمي تونه خيلي از نيازهاي من رو بر آورده کنه...همش مي گفت بهت ظلم کرديم..دست و پات بسته شده حتي نمي توني بري دنبال عشقت....

نگاهي به امين انداختم : اينا رو گفته بهت؟؟

صداش خش دار شده بود دوباره : آره گفته...گفته که چه قدر نگرانته....

_دنيز خودش رو مديونه من مي دونه چون من آينده ام رو به پاي اونا گذاشتم...من بعد از طلاقم هم اگه مي خواستم راز خانوادشون رو حفظ کنم..نمي تونستم ازدواج کنم..با مردي از همين سرزمين..چون..اون وقت خيلي عجيب بود که من1/5 همسر کسي بودم...باهاش زندگي کرده بودم و دليل طلاقم هم اين بود که ما سر بچه دار شدن تفاهم نداريم..من بچه مي خوام..اون نمي خواد...ولي هنوز...هنوز...

گفتنش برام سخت بود...سرم رو پايين انداختم..خوب شرمم مي شد بگم... : اين معامله دو طرفه بود...من يه فاميلي معتبر به دست آوردم که تضمينم شد براي پروندن مگسان گرد شيريني...يه اقامت و يه پاسپورت..اونا هم بسته شدن دهن مردم..هر چند به نظر من موقتا....هاکان مي خواست براي تضمين زندگي آينده ام خونه به نامم کنه يا سهام..از مجله..قبول نکردم...من محتاج پول کسي نيستم...من آرامش..و عشق مي خواستم...که خوب..نميدونم...من براي به دست آوردن هر چيزي بهاي گزافي پرداختم امين...براي خانوم مهندس بود..براي زن بودن..براي زندگي کردن....به شهرت من نگاه نکن..همش کشکه...به اين باده رو به روت نگاه کن...به باده اي که رو به روته...ببين باهاش باشي..برات برده يا باخت....

بي اختيار بودم...نفسم يه جورايي بي شمارش..نبضم هم بالا رفته بود....

از جاش بلند شد..من هم بلند شدم...خودش رو به هم رسوند...با يه حرکت آني..محکم...و خيلي محکم در آغوشم کشيد....سرم روي سينه اش قرار گرفت..از بيرون صداي زوزه باد ميومد..اما من در مقابل تموم طوفانهاي در پيش..اين ريتم منظم قلب و اين داغي بي وصف رو داشتم...

دستش رو محکم دورم حلقه کرد و با دست ديگه اش موهام رو که حالا بي پروا به دورم ريخته بود ..نوازش کرد...صداش نوازش گونه بود و مطمئن : هاکان که برام تعريف کرد...يه جورايي ته قلبم بهم اطمينان داد..اما اين اطمينان براي چيزي نيست که تو ذهنه تو..همون که شرمت اومد در موردش حرف بزني..اين اطمينا ن براي اين بود که دلت پيشش نيست...که دلي که من پيشت دادم...جاش امنه....من بردم...برنده ام باده..برنده ام که عاشقت شدم...که خدا..سرنوشت..بازي زمونه..شانس با تو بودن..شناختن و عاشقت شدن رو به من داده....

دستاش رو کمي شل کرد...با يه دستش ...زير چونم رو گرفت و سرم رو بلند کرد...نگاهم کرد..عميق...تو چشماش اطمينان بود..التهاب بود...خواستني عميق بود..عميق به عمق همون درياي که از پنجره نمايان بود....

_تو مطمئني امين ؟؟

_از خودم آره..اما تو....؟؟؟..هنوز زمان مي خواي؟؟

..مي خواستم؟؟...امين رو بيشتر مي خواستم يا زمان رو؟؟....

نگاهش کردم...اما التهاب چشماش باعث شد سرم رو پايين بندازم...سرم رو دوباره بالا آورد..رو لبش يه لبخند بود...: اين سکوت رو به علامت رضايتت بگيرم ؟؟...

خنديدم و دستم رو رو دستش که زير چونم بود گذاشتم و چشمام رو به نشانه اطمينان دادن بهش يه بار باز و بسته کردم...

تو چشماش يه برق بي نظيري روشن شد..يه خوشي بي وصفي..دستش رو آروم بالا آورد و چونم رو به همراهش بالاتر...نگاهم کرد...چشماش بين دوتا چشمام در رفت و آمد بود و بعد يه نگاهي به لبم انداخت و دوباره به چشمام...انگار که دنباله يه اجازه بود..يه تاييد...تاييدي که فکر کنم تو چشمام ديد که خم شد و آروم و نرم لبش رو روي لبام گذاشت...جا خوردم...اولين بوسه عاشقانه عمرم بود...لبهاش نرم و آروم..روي لبهام حرکت مي کرد و من مدهوش همه حسي بودم که بهم منتقل مي شد....لباش رو يه لحظه از لبم جدا کرد و چشماي پر از نيازش رو به هم دوخت...من مست اون عسلي ملتهب شدم...اين بار دستش رو محکم پشت گردنم گذاشت و محکم تر بوسيدم..من هم نا خود آگاه دستم پشت گردنش رفت و تو داغي و التهابش شريک شدم..حضورم رو که احساس کرد..حرکت دستش پشت گردنم و حرکت لبهاش عميق تر شد....من غرق لذت از همه حسي که امين به من مي داد..مست مست از التهابش بودم..بوسه مون چه قدر طول کشيد نمي دونم اما نفس کم آورده بوديم که امين لبهاش رو جدا کرد...و پيشونيش رو به پيشونيم چسبوند..هر دو نفس نفس مي زديم...خجالت مي کشيدم به چشماش نگاه کنم..سرم رو پايين انداختم و لب پايينم رو به دندونم گرفتم..خم شدو با لباش..لبم رو از زير دندونم کشيد بيرون...به چشماي شيطونش نگاه کردم..

امين که صداش بم تر شده بود : تو مي مني...و من مستتم....

لبخندي زدم ....

_هيچ وقت چشماتو ازم ندزد باده...بذار هميشه اين سياهي که غرقم مي کنه رو داشته باشم....

_تو هم خودت رو ازم دور نکن...من طاقتش رو ندارم....

محکم بغلم کرد ..گوشم رو گذاشتم رو قلبي که داشت محکم خودش رو به سينه امين مي کوبيد...و نفس عميقي کشيدم..پر از عطر وجودي که حالا به من تعلق داشت..به خود خودم...

تو تختم جا به جا شدم....هوا کاملا روشن شده بود و من شايد چند ساعت بيشتر نخوابيده بودم...اما سبک بودم...يه پروانه کوچولو تو قلبم پر پر مي زد...و من پر بودم....انگار تمام ليوان احساسم پر شده بود....کش و قوسي به خودم دادم و گوشيم رو نگاه کرد...سوتي زدم به اندازه موهاي سرم به هم زنگ زده بودن...بوسه و سميرا...

سميرا يه اس ام اس هم فرستاده بود : مي خواي ما رو از فضولي بکشي...نا مرد...

لبخند زدم...مي دونستم الان سر کارن...نوشتم که عصري که از سر کار برگشتن مستقيم بيان اين جا تا آمار کامل رو بگيرن....بوسه فحشي نصيبم کرد و سميرا شکلکي که داشت از ذوق مي رقصيد....رفتم کنار پنجره و ايستادم....همه ذهنم پر از زيبايي بود اما ...به فکر هاکان هم بودم...اون رفاقت رو در حق من تموم کرده بود....به جمع کسايي که رازش رو مي دونستن يه نفر ديگه هم اضافه شده بود..هر چند مي دونستم روزگار نمي دونه..طي يه قراري نا گفته ...بوسه چون مردهاي زندگيش پلاک موقت بودن به هيچ کدومشون نمي گفت..هر چند از نگاهش حدس مي زدم که روزگار موندنيه...اما مي دونستم که تا سر عقد نشينه باهاش..امکان نداره که بهش بگه....

دوش گرفتم..با وسواس آرايش کردم و لباس پوشيدم...دوست داشتم از هر رو ديگه اي زيباتر باشم....رو نوک پنجه پا آروم از اتاق در اومدم تا به در اتاقش که نگاه کردم ..بسته بود..پس هنوز خواب بود...ياد سر صبحش که افتادم..تا دم اتاقم با هام اومد ..مي گفت مي خوام مطمئن شم که مي خوابي و فرار نمي کني...لبخندي به لبم آورد...دستم به موهام بود..مستقيم سرم رو انداختم پايين به سمت آشپزخونه که حرفش يه متر از جا پريدم : بذار باز باشن...

برگشتم سمت سالن..ديدمش که با لبخند..رو به روي پنجره ايستاده...ترسم رو که ديد..اومد سمتم.. دستم رو که حالا موهام رو ول کرده بود تو دستش گرفت و نگران پرسيد : ترسوندمت؟؟!!

نگاهي به دستم کرد و بعد به چشماي مهربونش ..لبخندي زدم : الان ديگه نمي ترسم....

خم شد و پايين موم رو نزديک لبش برد و بوييد : صبحت به خير عزيزم...

من مست نگاهش و همين کلمه ساده عزيزم : صبح تو هم بخير...فکر مي کردم خوابي...

همون طور که پايين موهام تو دستش بود و دور انگشتش مي پيچوند : خوابيدم...

لبخند زدم..پس اونم مثل من نتونسته بود بخوابه.. : ميرم برات صبحانه درست کنم....

بازوم رو تو دستش گرفت : نه...بريم بيرون؟؟

لبخند زدم : بريم.....

هوا آفتاب دلپذيري داشت..دستش رو محکم دورم حلقه کرد..يه جورايي تو بغلش گم مي شدم انگار...اين کارش بدجور بهم حس اطمينان مي داد...تصميم گرفتيم براي خوردن صبحانه به جايي بريم نزديک دريا که پياده با خونه 10 دقيقه فاصله داشت..از کنار دريا شروع به راه رفتن کرديم...مي دونستم که امکان ديده شدن توسط خبر نگارها نيست..اين ساعت روز..اگر گزارش خاصي نباشه..معمولا نبودن....

دريا از هر روزي به نظرم آبي تر ميومد...از ديشب احساس مي کردم همه رنگ ها رو براق تر مي بينم...

اين طور که محکم بغلم کرده بود بوي ادکلنش که حالا با بوي دريا و بوي آرامش مخلوط شده بود رو نفس کشيدم..صداي نفس عميقم رو که شنيد..کمي خم شد تو صورتم و نگاهم کرد : بوي تلخ ادکلنت رو دوست دارم....

حلقه دستاش رو محکم تر کرد و خم شد و روي موهام رو بوسيد : من هر چيزي که مربوط به تو ..رو دوست دارم....

..ممنون بودم ازش..به خاطر حضورش..به خاطر تمام احساسات پر از سبکي و نرمي که به من مي داد..به خاطر تک تک بوسه هاش از ديشب تا به حال....بوسه هايي که انگار تمام بخش هاي خاکستر و سياه قلب و ذهن من رو دونه دونه حذف مي کرد....

تو حياط رستوران...پشت ميز چوبي کنار دريا..که روش رو ميزي پارچه اي چار خونه قرمز و سفيد انداخته بودن..نشستيم....به گارسون سفارش که داديم وقتي رفت...سرم رو به سمت آسمون کردم ....از آفتاب زمستوني که نرم بود و نوازش گر خوشم ميومد....

_هميشه بذار باز باشن...

_هميشه بذار باز باشن...

چشمام رو باز کردم و نگاهش کردم که داشت با لبخند نگاهم مي کرد....سئوال تو نگاهم رو ديد که گفت : منظورم چشماته...با من که هستي نبندشون...

تعجبم رو که ديد دستم رو از روي ميز تو دستش گرفت : من دارم فکر مي کنم که چه طور شب که پيشم مي خوابي تحمل کنم که اين چشما بسته باشن....

...جا خوردم...چي مي گفت اين...دستم رو از زير دستش کشيدم بيرون : امين؟؟!!!

لبخند زد : جان دل امين...چرا انقدر شاکي شدي؟؟

_به اين جمله آخرت توجه کردي؟؟!!!

خندش بلند تر شد و يه بار ديگه به زور دستم رو تو دستش گرفت..محکم ..خيلي محکم تر از قبل... : باده من پسر بچه دبيرستاني نيستم ...که دلم خوش باشه به عشقت...تو دختري هستي که من عاشقتم...احساسي رو به من هديه کردي که تا به حال نچشيده بودم....من با تو براي اولين بار نياز به داشتن و تشکيل خانواده رو احساس کردم...پس معلومه که بايد هر چه سريعتر ازدواج کنيم....

..کلمه از دواج رو که شنيدم دستم زير دستش لرزيد..محکم تر گرفتتش و با نگاهي خيلي جدي نگاهم کرد : مي خواستم تو موقعيت خيلي بهتري ازت تقاضاي ازدواج کنم..اما طاقت نداشتم که صبر کنم...با تو من بي طاقت و بي صبر مي شم....

...يه اضطرابي به قلبم وارد شد...يه حس غريب...انگار ماجرا يهو از يه فاز کودکانه وارد يه مرحله جدي و بزرگونه شد....

پرسشگر نگاهم کرد...

گارسون به ميزمون نزديک شد....تو فاصله اي که داشت ميز رو مي چيد..تو نگاهش يه دلخوري...و يه اضطراب معلوم بود...صداي مرغاي دريايي که بالاي سرمون در حال پرواز بودن با بوي چاي روي ميز که مخلوط شد..من انگار از عالم خيال و وهم خودم خارج شدم...بهش نگاه کردم..به گارسوني که رفته بود...به چاي توي فنجون چيني قرمز روي ميز...به ازدواج ..به همسر بودن...فکر کردم...

دست به سينه داشت نگاهم مي کرد ..صداي بمش کمي ..لحن ترسيده پيدا کرده بود..خم شد روي ميز : باده؟؟؟!!!...

صدام رو از توي يه گلوله گير کرده تو گلوم آزاد کردم : من..اولش که حرفت رو بد برداشت کردم...بعدش هم خوب..انتظارش رو نداشتم....

_انتظار چي رو نداشتي؟؟....انتظار اين که ازدواج کنيم رو ؟؟

_....

_باده ما بچه نيستيم..من دنباله دوست دختر نيستم...28 سالته..35 سالمه...

_مي دونم..مگه من دنبال دوست پسرم ؟؟؟

_البته که نيستي...من از روز اولي که تکليف احساسم با خودم مشخص شد مي دونستم که ازت چي مي خوام....من ديشب هم که بهت گفتم عاشقتم..مي دونستم به زني دارم ميگم دوست دارم که از ته دل آرزومه خانمم بشه...به زمان احتياج داري؟؟

_.....

_به زمان اگه احتياج داري...؟؟باشه....تا هر وقت که بخواي..من مجبورت نمي کنم..نمي خوام هم تحت فشار بذارمت...

...جدا من چرا انقدر ترسيده بودم؟؟.....مگه نه اينکه درست اين رابطه همين بود..مگه من چيزي به غير از اين ازش انتظار داشتم؟؟....اما خوب....

_بهم فرصت بده امين....بذار يکم فکر کنم....

_فقط يه چيزي..تو دوستم داري؟؟..مگه نه؟؟

...ترسيده بود....

دستم رو آروم روي دست مشت شدش روي ميز گذاشتم.... : آره...دوست دارم....

خم شد روي ميز و بوسه طولاني به دستم زد...

_چاييت يخ کرد...

اين جمله از سمت من بود...تا شايد بتونم کمي جو رو به حالت عادي تري برگردونم....

در تمام مدت بودنمون پشت اون ميز...امين سعي مي کرد همه چيز به نظر عادي بياد...من اما همه ذهنم پي پيشنهاد ازدواجش بود.. چرا انقدر برام عجيب بود رو حتي خودم هم نمي دونستم...

دوباره پياده به سمت خونه راه افتاديم...در کنار هم قدم زدنمون..لبخندهاي پر از اطمينانش..حواس جمعش همه مگه دليل خوبي براي ازدواج نبود؟؟

اشاره کردم به نيمکت سنگي رو به دريا..نشستيم روش ...کنارش نشستم با دستش که حلقه کرد دور کمرم من رو تقريبا چسبوند به خودش....موهام موقع وزش يه باد خفيف مي خورد به صورتش...

_هميشه..همين قدر نزديکم بشين باده..بذار حست کنم...

...احساس مي کردم همه نادانسته هاي من رو بهم ياد مي ده....حرفاش همش دلنشين بود..تا حالا ياد گرفته بودم که تحت هر شرايطي نبايد نگاهم رو ازش بگيرم و هميشه هم بايد نزديکش بشينم....

موهام رو دادم پشت گوشم...خيره شدم به زانو هام : من هيچ وقت روابط مادر و پدرم رو با هم نديدم...يعني پدرم رو اصلا يادم نمي ياد...مادرم که با حاجي ازدواج کرد هم رابطشون مثل ارباب و رعيت بود..الگوي جلوي چشم من..سميرا و بهروزن...

لبخندي زد : خيلي عاشقن...

_بهروز براي به دست آوردن سميرا به آب و آتيش زد...من بهش کمک مي کردم....

خنديد : جدا؟؟؟

_آره ...به همين خاطر بعد از اون شدم سر جهازيش..همه جا با هاشونم...

دستش رو دور کمرم محکم تر حلقه کرد : همه زندگي من از اين به بعد تويي باده..پدرم از ابتداي بچگيم به من ياد داد که مهمترين چيزي که تو زندگي يه مرد هست همسرش و در مرحله دوم بچشه....اگه داريم کار مي کنيم...اگه هر روز سعي مي کنيم شرکت پيشرفت کنه هم همش به خاطر خانوادمونه....من رياست شرکت رو از پدرم که تحويل گرفتم...يعني پدرم که ترجيه داد خودش رو بيشتر سرگرم دانشگاه بکنه عين مادرم...پدرم کشيد من رو کنار گفت..سعي کن اين شرکت رو به جايي برسوني که بشه باهاش براي همسرت و بچه هات زندگي آروم و بي دغدغه اي فراهم کني...

...آروم و بي دغدغه...چه قدر دور بود اين حرف و الان چه قدر نزديک....بينمون يه سکوت برقرار شد...

_امين...

_جانم...

...چه قدر مي چسبيد اين جانم ها...صداش زده بودم که همين جانم رو بشنوم....

خم شد توي صورتم : خانوم خوشگله منتظرم ها....

کمي تو جام جا به جا شدم و سرم رو با آرامش روي شونش گذاشتم : هيچي...فقط مي خواستم اسمت رو صدا کنم...

بوسه طولاني و محکمي روي موهام گذاشت و دستش رو محکم تر دور کمرم حلقه کرد و من رو به خودش فشار داد : اين کار ها رو مي کني..بعد مي گي براي ازدواج وقت مي خواي که فکر کني..بي انصافي باده....

سميرا و بوسه با چها ر تا چشم تا آخر باز زل زده بودن به دهنم...سميرا حتي کت و دامن سر کارش ر عوض نکرده بود و بوسه که صبح براي کار رفته بود به شهر ديگه اي هنوز به خونه سر نزده بود...پشت ميز آشپزخونه سر و پا گوش داشتن به توضيحات سير تا پياز من گوش مي کردن...امين با بهروز رفته بودن بيرون...قرار بود دنيز هم بهشون بپيونده برن تماشاي فوتبال..دريا آروم شير عصرونش رو مي خورد و کارتون تماشا مي کرد....

به پيشنهاد ازدواجش که رسيدم عکس العملشون تماشايي بود..بوسه دستش رو رو دهنش گذاشت و سميرا چشماش پر اشک شد....

بوسمون رو فاکتور گرفته بودم..اون يه رابطه خصوصي بود خوب....

سميرا به من نگاهي عميق کرد : چرا نمي خواي باهاش ازدواج کني؟؟

_من نگفتم نمي خوام باهاش ازدواج کنم...جا خوردم خوب...

بوسه : تو خنگي دختر...؟؟..اين بشر همه چي تمومه....

..خنديديم.... : من حتي نمي دونم نقشه اش براي آينده چيه؟؟..هدفش چيه؟؟

سميرا که اين حرفم رو جدي نگرفته بود...به پشتي صندليش تکيه داد و جرعه اي از چايش رو نوشيد : اينا همش حرفه باده..مي خواي ناز کني...

_خوب اين بده؟؟...تا گفت ازدواج کنيم بپرم بغلش بگم ..آخ جون..مرسي...؟؟

بوسه و سميرا خنديدن...

_اما سواي اين حرفا..سميرا مي ترسم...مي ترسم که زن خوبي براش نباشم....

بوسه دستم رو روميز تو دستش گرفت : تو همسر بي نظيري مي شي...

سرم رو پايين انداختم : اون شوهر خوبي مي شه ..مطمئنم..يکم متعصب هست..گير مي ده..مي دونم بايد يکم دامن هاي بلند تر بپوشم...

سميرا با تمسخر : واي واي..چه فاجعه اي..حالا مي خواي چي کار کني..بس کن باده..بچه نيستي...امين مرد زندگيه..هموني که بهروز هم هست..اما به زن ذليلي بهروز نيست..اونم تو درستش مي کني..مگه مي شه تو رو داشت و ذليل نشد....

_من هنوز آرامبخش مصرف مي کنم..هنوز کابوس مي بينم...از رفتن به ايران هنوز مي ترسم...

_حتي اگه امين باهات باشه؟؟؟

اين جمله بوسه من رو به فکر وا داشت : خوب..مي دوني...امين حضورش پر از حس اطمينانه...

سميرا : بشين همه چيز رو بهش بگو..از سبحان بهش بگو..از ترس هات...امين مرد تحصيل کرده و درست و حسابيه..کما اين که خيلي چيزها رو هم مي دونه...با هم به راه حل مي رسيد..اما من معتقدم يکم بذار براي به دست آوردنت اضطراب داشته باشه..اين جوري بيشتر هم قدر داشتنت رو مي دونه....

...فکر خوبي بود..به نظرم بدجنس بوديم...اما خوب..همين بود...کاريش هم نمي شد کرد....

با دختر ها براي شام غذا درست کرديم..بوسه اما بايد مي رفت خونه..شام با روزگار قرار داشت...روزگار بنده خدا روش نمي شد بهم زنگ بزنه...من اما براش اس ام اس دادم که خودش رو جمع کنه...

از هاکان خبر نداشتم...نگرانش بودم گوشيش رو برنمي داشت...سميرا که داشت سس سالاد رو درست مي کرد : هاکان رفته آنتاليا....

تعجب کردم : اين وقت سال؟؟...چي کار داره اونجا ؟؟..چرا به من نگفت؟؟

دستش رو زير شير آب گرفت : به تو چرا بايد بگه؟؟...باده...تو تو مرحله جديدي از زندگيت وارد شدي...انقدر نگران اطرافيانت نباش...زندگيت رو بکن...از نامزد عزيزت لذت ببر...

_نامزد؟؟

_آره خوب...فکر نکن ما از اين روشنفکرا هستيما..نه گلکم...اين آقا اگه نومزد شماست مي تونه به اين خونه رفت و آمد کنه..

بلند خنديدم به لحن لاتيش...اومد سمتم و محکم بغلم کرد : ديگه وقتش بود باده..ديگه وقتش بود که به زندگيت سر و سامون بدي...شوهر دار بشي...بچه دار بشي...

....شوهر..بچه...تو دلم با اسم بچخ يه لرزشي اومد...نگاهي به دريا انداختم تو اون پيراهني که باهاش عين فرشته ها شده بود...سميرا رد نگاهم رو که گرفت : همين باده...زندگي همينه...من نمي گم...زود بهش بله بگو....اما از ازدواج نترس...

_بچه ما خوشگل مي شه نه؟؟

سميرا يه بار ديگه محکمتر بغلم کرد و با بغض : عين فرشته ها مي شه...

هاکان از آنتاليا برگشته بود و دعوتش براي شام آخر هفته توي خونه دوست داشتنيش رو تکرار کرده بود...من اما به امين نگاه مي کردم که داشت پاي تلفن با برديا راجع به پروزه صحبت مي کرد...

به ساعت نگاه کردم ...ساعت 11 شب بود...و من هنوز داشتم امين رو نگاه مي کردم..سنگيني نگاهم رو حس کرد که سرش رو بالا آورد و نگاه کرد...يه لبخند پر از مهر زد....

چه قدر خوب بود هميشه و هر ساعت اين لبخند زيبا رو ديدن...اين چشماي سراسر مهر رو حس کردن...راستي چرا پيشنهاد ازدواجش رو تکرار نمي کرد؟؟..من که نمي تونستم برم بگم بيا ازدواج کنيم که....

تو افکار خودم بودم....که تلفنش رو قطع کرد و دست به سينه ايستاد و زل زد بهم..يه ابروش هم بالا بود و با شيطنت : امرتون چيه خانوم خانوما...

من که تازه از فکر در اومده بودم : بله؟؟؟!!

خنديد : مي گم چي مي خواي بگي که اين طور نگام ميکني...؟؟؟...انقدر حواسم پرتت بود که نمي دونستم چي دارم به برديا مي گم...من انقدرم طاقتم بالا نيستا....

...از جمله آخرش که پر از شيطنت بود.خندم گرفت اما خودم رو کنترل کردم و سعي کردم که جدي باشم : مي خواستم بپرسم پروژه در چه وضعيتيه؟؟

اومد رو کاناپه کنارم نشست و دستش رو دورم حلقه کرد : خوب پروژه بي چاره چي کار کنه وقتي خانوم مهندسش رهاش کرده....

_خانوم مهندسش چي کار کنه؟؟ وقتي از دست بعضي ها خيلي شاکي بوده؟؟

لبخندي زد و دستش رو محکم تر دورم حلقه کرد...سرش رو لاي موهام کرد و نفس عميقي کشيد و زمزمه گونه دم گوشم گفت : اون بعضي ها به غلط کردن افتاد..خانوم مهندس کوتاه نمي ياد....

..مو رمورم مي شد از نفسش که لاي موهام و دم گوشم بود...سرم رو کمي به جلو خم کردم و با خنده گفتم : بي چاره خانوم مهندس....اون بي چاره که حرفي نداره....

چر خوندتم به سمت خودش : قربونه اون ريز ريز خنديدنت بشم....بعد خم شد و يه بوسه کوچولو رو گونم گذاشت.....

...مي دونستم که نمي خواد راجع به پروژه حرف بزنه تا من براي برگشت به ايران تحت فشار نباشم..اما من خيلي خوب مي دونستم که وظيفه اي که بهم محول شده رو نتونستم خوب از پسش بر بيام.... : امين...ضرر که نکرديد؟؟؟..اگه اين طوري باشه اصلا خودم رو نمي بخشم که اين طور احساسي تصميم گرفتم....

با صداي مطمئنش : ضرر نکرديم چون تو بيشتر بخش هاي پروژه رو نقشه اش رو آماده کرده بودي...اما اي کاش يه تصميم احساسي ديگه بگيري و برگردي....

يه ابروم رو بالا انداختم : به خاطر پروژه؟؟

خنديد و محکم بغلم کرد : نه به خاطر يکي از صاحبين پروژه....

...و من توي دلم قربون صدقه اين صاحب پروژه رفتم...همون طور که سرم روي سينه اش بود و داشت موهام رو نوازش مي کرد گفتم : امين جان....هاکان براي شام..فردا شب منتظرمونه....

حرکت دستش روي موهام متوقف شد....يه چند لحظه گذشت و هيچ جوابي ازش نيومد..سرم رو بلند کردم و به چشماي متفکرش نگاه کردم...دلخور بود؟؟؟!!!!...چرا اين طوري داشت فکر مي کرد؟؟..مگه اين مسئله حل نشده بود؟؟؟

_امين؟؟

به من که هم کمي شاکي بودم..هم پر از سئوال لبخند کم جوني زد : جان دل امين...

_شنيدي چي گفتم ؟؟

_البته که شنيدم..فردا شب شام خونه هاکان دعوتيم...

_خوب؟؟؟

_خوب...اين که مي ريم ديگه....

_پس چرا اين شکلي شدي؟؟

دستي به پشت گردنش کشيد : يه لحظه يه حس بدي پيدا کردم....

_بابت؟؟!!!

خنديد و دستام رو که رو سينه ام قلاب کرده بودم رو باز کرد و تو دستاش گرفت... : نگاش کن..چه شاکي هم هست...

..به قيافه جديم که نگاه کرد..کمي جدي تر شد..اما هنوز چشماش مي خنديدن : بابت خود هاکان..داره تمام تلاشش رو مي کنه ..تا هم تو راضي باشي..هم من...دارم فکر مي کنم اين آدم چه قدر قلبش بزرگه.....و من چه قدر ..چه قدر...

..من که خيالم راحت شده بود که مسئله چيه با لحني که شوخي داشت : حسودي....

با قيافه جديش نگاهم کرد : خيلي زياد...

..من شوخي کرده بودم....اما امين اعترافش خيلي صاف و مستقيم بود....

_من حسودم...باده..اين رو پنهان نمي کنم..اما بي منطق نيستم...مي دونم که بعضي از رفتار هام در مقابل تو بي منطق بوده..البته از نظر تو.....من به هاکان به خاطر اين که مرد و مردونه اومد و گفت مسئله چيه مديونم...مي خواستم بگم..من چه قدر ازش ممنونم....

_من نمي تونستم مسئله هاکان رو برات توضيح بدم...اين مسئله به خودش ربط داشت...مطرح شدنش از سمت من..يه جورايي خيانت بود تو گروه دوستيمون...خودش اگه نمي گفت..من هم هيچ وقت نمي گفتم....

_مي دونم خانوم خانوما..مي دونم...و من عاشق همين منطقتم...و البته عاشق اين چشماي خوشگل و عاشق بوي شامپوت و البته عاشق هر چيزي که مربوط به توا....

لبخند زدم... : منم دوست دارم....

دوباره بغلم کرد : همين؟؟؟!!!...باشه باده خانوم..باشه...بالاخره نوبت منم مي شه....

سميرا اومده بود بالا تا ببينه حاضر هستيم يا نه..البته بيشتر براي اين بود که ببينه چه خبر...از وقتي امين راجع به احساسش گفته بود..سميرا نگران بو د از موندن امين تو خونه من..مي گفت کار درستي نيست...چيزي که امين هم بهش معتقد بود و چند باري هم قصد رفتن کرده بود...من مجبورش کرده بودم بمونه به خودمون اعتماد داشتم...البته بيشتر به اون...

دريا پرستارش پيشش بود ..امين داشت تو اتاق حاضر مي شد...من هم براي امشب پيراهن آستين کوتاه ساده اي به رنگ سفيد انتخاب کرده بودم و کفش هاي پاشنه دار قرمز..موهام رو هم حالت دار دورم ريخته بودم...

سميرا تو اون پيراهن آستين حلقه اي سبزش از هميشه خوشگل تر شده بود..نگاهي به دامن من انداخت : خيلي کوتاست باده...

به دامنم که که يه وجب بالاي زانوم بود نگاه کردم : نه بابا..من دامنام هميشه از اينم کوتاه تره...

_بله مي دونم..اما هميشه هم يه امين نيست که بخواد قاطي کنه....

...ياد قيافه عصبي امين که افتادم..لبخند گشادم از رو لبم رفت : آره خوب...اما اگه الان کوتاه بيام..بايد هميشه کوتاه بيام...

پالتوم رو که تا پايين زانوم بود پوشيدم....

سميرا : خيلي سرتقي باده..خيلي....از پست بر مياد يا نه رو بايد ديد....

از بيرون نگاهي به ساختمان چوبي سفيد خاطراتم انداختم....سميرا کنارم ايستاد : دل تنگ بودي نه؟؟

_خيلي زياد....

...بوي نم دريا رو تو ريه ام کشيدم....روزگار غريبيه..انقدر غريب که تو غربتي که ريشه نداري..ريشه مي دي...برگ مي دي...بزرگ مي شي...من تو همين کوچه پس کوچه هاي تنگ با سنگ فرشاي قرمزش بزرگ شدم و تو اين خونه سفيد شاخ و برگ دادم....به سمت چپم نگاه کردم..به امين کنار بهروز از هميشه شيک تر..جدي...به مردي نگاه کردم که زمان زندگي تو اين خونه حتي به ذهنم هم نمي رسيد يه روزي باشه..حس بشه..حسم کنه....

زنگ در رو که زدم....چند لحظه بعد در باز شد....

صداي بوق کشتي ها ميومد و صداي تق تق پاشنه کفش من و سميرا....چند لحظه بعد بوي تلخش که تو مشامم پيچيد و گرمي دستاش رو که دور بازوم احساس کردم...حسي پر از آرامش بهم تزريق شد...

ساختمون رو دور زديم و از حدود 12 تا پله پايين رفتيم تا برسيم به حياط اصلي که کنار دريا بود...مثل هميشه..ميز بزرگي که روش رو ميزي سفيدي پهن بود اون وسط بود و دنيز و هاکان پشت باربيکيو . موگه هم پيچيده شده تو ژاکتش در حال تماشاي دو پسر خاله اي که داشتن سر بزرگي و کوچيکي تکه هاي گوشت چونه مي زدن...لبخندي به لبم اومدم..من چند بار اين صحنه رو ديده بودم ؟ ماجرا هاي اين خونه..هميشه يه شکل بود....

اصلا حواسشون به ما نبود..مي دونستم..مستخدم هاکان از تو دوربين ما رو ديده و در رو باز کرده...نمي يومد تو حياط...موقع جمع هاي دوستانه ما..از تو خونه بيرون نمي يومد....

امين دستش رو محکم دور کمرم حلقه کرد ..برگشتم و به چشماي مطمئنش نگاه کردم...بهروز با صداي بلند سلام کرد و همگي سرشون به سمت ما چرخيد..و من بين سلام و احوال پرسي ها و جيغ هاي موگه و خنده هاي بلند دنيز..چشم دو خته بودم به هاکان محجوب و آروم خودم که با آرامش و تحسين نگاهم مي کرد..من اما تو عمق اون نگاه..اون غصه هميشگي رو مي ديدم...

نزديکمون اومد..اين بار امين محکم و دوستانه دستش رو فشرد..رو به روي من که چسبيده به امين ايستاده بودم ايستاد...نگاهي به امين کرد و بعد دستم رو بين دو دستش گرفت...بغض کردم...به خاطر تمام مهر و محبت بي دريغش..خم شد و گونه ام رو بوسيد و زير گوشم گفت : خوش اومدي..به خونت....اين جا هميشه خونته باده....

....کم مونده بود که گريه کنم...رو به روم ايستاد ..چشمام رو فشار دادم تا اشکم سرازير نشه....

هاکان بلافاصله کنار امين ايستاد و دستي دوستانه به شونه امين زد : به جمع ديوانه ها خوش اومدي...

امين خنديد و من يک بار ديگه فهميدم که هر چيزي ک مربوط به امين هستش رو دوست دارم...

امين بطري شراب گرون قيمت فرانسوي رو که تو يه پاکت آبي گذاشته بود به رسم هديه به هاکان داد و هاکان هم روي ميز گذاشت...پالتوم رو در آوردم و شال کشمير قرمز رنگم رو محکم دورم پيچيدم و بي هيج حرفي به سمت تاب دوست داشتنيم رفتم...تاب سفيد رنگم که يه مدتي قيژقيژ مي کرد...به زنجيرش دست کشيدم و روش نشستم...پشت سرم..بهروز و امين و دنيز و هاکان کنار باربيکيو داشتن مي خنديدن و من...چشم دو خته بودم به درياي سياه رو به روم...به نورهاي گاه و بي گاه...تاب مي خوردم...آرام و آهسته..فکر مي کردم با احساسات گاه و بي گاهم...دو لبه شالم رو گرفتم...غرق بودم تو حسم که تاب تکوني خورد و کسي کنارم نشست..بر گشتم و چشماي قهوه ايش رو ديدم..لبخندي زدم....

هاکان که ليوان شراب قرمز رنگش تو دستش بود : اون روزا رو اين تاب که مي شستي از ايوون طبقه بالا که نگات مي کردم...موسيقي تنهاييت همه جا رو پر مي کرد و من از خودم بيشتر متنفر مي شدم...

_اين خونه پناهم بود..چه وقتي که باده بودم..چه بعدش که اورهون شدم....

_تو عزمت...عقلت...و تحصيلاتت پناهته..اين خونه سفيد و اين تاب..همش بهانه اي براي آرامشت...من هميشه تحسينت کردم..باز هم تحسينت مي کنم...ديروز به وکيلم گفتم فاميلي قبليت رو بهت برگردونه...

...چشمام گرد شد..چشم دو ختم بهش که داشت به دور دستهاي درياي سياه آرام امشب نگاه مي کرد...با صداي لرزان پرسيدم : چ..چرا؟؟

_هيچ مردي دوست نداره..سر عقد..همسرش رو به فاميلي شوهر سابقش صدا کنن......

...چرا انقدر به هم ريختم؟؟...اورهون بودن رو انقدر عادت کرده بودم که يادم رفته بود يه روزي...يه فاميلي ديگه داشتم...

_اورهون بودن رو ازم ميگيري؟؟؟

_ديوونه شدي؟؟؟..من چيزي رو ازت نمي گيرم...من دارم بهت ياد مي دم که درست و اصولي زندگي کني..برگرد و نگاهش کن...

..چرخيدم به امين که يه دستش توي جيبش بود و ايستاده بود کنار دنيز و بهروز داشت صحبت مي کرد..و گاهي زير چشمي به سمت من نگاه مي کرد...نگاه کردم....

دوباره برگشتم سمت هاکان...

هاکان : اون مردي که همه فکرش..ذهنش..پيش تو...کسيه که قرار شوهر واقعيت بشه..خانوادت بشه..ما همگي برات خوشحاليم...من مي خوام تو راهت رو درست و نرمال پيش ببري..چند وقته ديگه مي شي..همون باده قبلي....البته ضرري به اقامتت نمي رسه..داريش..ما رو هم داري..اين خونه رو هم داري...

دستي به پشتي تاب کشيدم : اين تاب رو هم دارم؟؟

چشماش برق اشکي زد : نه..اين تاب رو نداري..چون يه روزي اين جا تکيه گاه تنهاييت بود..حالا يه شونه داري...يه مرد با نفوذ و عاشق رو داري..اين تاب ديگه به دردت نمي خوره....

بدون اينکه بگذاره حرفي بزنم از کنارم بلند شد و به سمت پسرها رفت و من به سميرا و موگه نگاه کردم غرق صحبت پشت ميز....

بلند شدم و به سمت دختر ها رفتم.....

...همه چيز عالي برگزار شد..خنديديم و خوش بوديم...دنيز سازش رو آورد زد و خوند...آهنگهايي که تو ريشه اين ملت بود و من سعي داشتم براي امين ترجمه اش کنم...آهنگي که از ماهيگيري صحبت مي کرد که هر روز قبل از طلوع آفتاب به دريا مي زنه تا پول جمع کنه تا بتونه با دختر مورد علاقه اش از دواج کنه...دخترکي که مي ميره و قايقراني که بعد از اون هيچ وقت از دريا بر نمي گرده....

امين زير گوشم گفت : متاثر کننده است....

_اين آهنگ ..هميشه ما رو متاثر مي کنه..اما ما اصرار داريم که هميشه بشنويمش....

بعد از شام..بچه ها يه آهنگ خوشگل گذاشتن و اومدن براي رقص...همه وسط بودن و من و امين نگاه مي کرديم به مسخره بازي هاي دنيز که شالي به کمرش بسته بود و مي لرزوند...

يهو بهروز به سمت من و امين اومد و دستمون رو کشيد..: پاشيد ببينم..چه خوششونم اومده..نشستن به ما مي خندن...

من و امين هم پرتاب شديم وسط که همراه با جيغ و سوت بچه ها شد...امين که مي خنديد...گوشه اي ايستاده بود و دست مي زد و من هم يکم به خودم تکون مي دادم..من کلا رقص بلد نبودم و گويا امين هم همين طور بود...دنيز ايستاده بود جلو امين و خم شده بود و عين زنان رقاص عربي شونش رو مي لرزوند و امين که نمي تونست از شدت خنده صاف بايسته تو يقه اش پول گذاشت و من از خنده داشتم مي مردم....

همگي عزم رفتن کرديم که هاکان ازمون خواست همراهش به اتاق کارش بريم که تو طبقه همکف بود...همراه بچه ها وارد اتاق شديم..من مي دونستم که تو اين اتق چيه و خيلي هم فکر نمي کردم ايده جالبي باشه نشون دادنش به امين..حساس تر مي شد..اما خوب حرفي هم نمي تونستم بزنم....

هاکان اول وارد اتاق شد و چراغ رو روشن کرد.....و من چشمم به ديوار رو به رو افتاد...امين کنارم ايستاده بود..مات و متحير به ديوار رو به رو خيره شده بود....چند لحظه سکوت بود تا اين که موگه سکوت رو شکست : واي باده اين عکس چه قدر خوشگله....

با اين حرف امين از بهتش در اومد ..عکس به ابعاد يه ديوار اتاق بود....من بودم تو يه لباس سفيد تافته مدل ماهي دکلته که روي يه پيانو رويال سفيد دراز کشيده بودم...صورتم نيم رخ بود و پاهام جمع توي بدنم...موهاي مواجم که اون موقع عسلي بود دورم پخش بود و عکس تو يه کار خونه داغون گرفته شده بود..و زاويه عکاس از بالا بود..کار تميز و زيبايي بود...اما از دستاي مشت شده امين مشخص بود که خيلي هم از ديدن اين عکس خوشحال نيست...

هاکان رو به روي ما ايستاد : اين عکس مخصوص مجله ما گرفته شد..و فقط همين يه دونست..چاپش نکرديم...من اين رو تو دفتر کارم تو خونه نصب کردم..اما احساس مي کنم که بايد به تو هديه اش کنم امين....

امين لبخندي زد...مي دونستم که سعي داره عادي جلوه کنه..ديگه خيلي خوب شناخته بودمش...تشکري از هاکان کرد و هاکان هم گفت که اين عکس رو برامون مي فرسته به خونه من....

توي راه تقريبا همگي ساکت بوديم..فقط سميرا و بهروز گه گاهي صحبت مي کردن....بعد از خداحافظي ازشون..به خونه رسيديم....پالتوش رو در آورد و گذاشت رو کاناپه...من هم پالتوم رو در آوردم و کفش هام رو با کفشاي تخت تو خونه عوض کردم...سکوت بي دليلي بود...رفتم تو آشپزخونه شديد هوس چاي کرده بودم....

چاي که حاضر شد..دتا ليوان ريختم و رفتم تو سالن..امين از پنجره بيرون رو نگاه مي کرد..ليوان رو از دستم گرفت و بالاخره سکوت رو شکست : خيلي خوشگل بودي تو اون عکس..خوشگل تر از تمام فيگورهايي که تا حالا ازت ديده بودم....

_اون عکس ماله 5 ساله پيشه...

_مي دونستي اونجاست؟

_البته...5 سال که اون جاست...

دستش رو دور ليوانش محکم تر حلقه کرد....

دستم رو رو بازوش گذاشتم : خيلي عکس از من خيلي جا ها هست..اين رو مي دونستي...

..جوابم رو نداد..جرعه اي از چايش رو فرو داد....من اصلا نمي دونستم که چرا الان تو اين حس و حاليم....

ليوانش رو رو ميز گذاشت و برگشت به سمتم...چشم دوخت به چشمام : باهام از دواج کن باده...نمي تونم صبر کنم..همش مي ترسم هر لحظه..که از دستت بدم....

....دوباره من رو غافل گير کرده بود...نگاهم رو به نگاه پر از خواهشش دوختم...من اين مرد رو مي خواستم..مگه نه؟؟..پس چرا نبايد باهاش ازدواج مي کردم....

اومد به سمتم و بازو هام رو تو دستاش گرفت : اين درخواست رو روزي 10 بار هم تکرار مي کنم تا جوابم رو بگيرم...

اين رو گفت و به سمت اتاق رفت...من نيازي داشتم که اين درخواست روز 10 بار تکرار بشه؟؟؟...من مگه جز امين و آرامش چيز ديگه اي هم مي خواستم...؟؟؟

_امين؟؟

برنگشت..هنوز پشتش به من بود..ايستاد..منتظر بقيه جمله ام بود...

_باهات ازدواج مي کنم....

چرخيد به سمتم...با دو قدم محکم و بلند خودش رو بهم رسوند..محکم...خيلي خيلي محکم بغلم کرد و شروع کرد به بوسيدن موهام... دستم رو دور گردنش انداختم...از بغلش جدام کرد ..صورتم رو بين دستاش گرفت و با چشماي خيسش زل زد به چشمام : خوش بختت مي کنم نفس من.....

اشکي آروم از روي گونه ام غلطيد : مطمئنم....

دو تا شاخ گنده رو سرم سبز شده بود..هم شديدا خنده ام گرفته بود هم به از شدت تعجب حرفي براي زدن نداشتم به امين که با يه لبخند مطمئن داشت نگاهم مي کرد خيره شدم : شوخي مي کني نه؟؟

_البته که جديم ...چرا بايد سر همچين چيز مهمي باهات شوخي کنم؟؟..

_آخه؟؟!!!!

اومد سمتم و در حالي که يه لبخند پهن رو لبش بود نگاهم کرد : مگه در خواست ازدواجم رو قبول نکردي؟؟

_خوب چرا..اما...

_اما نداره که عزيزکم..منم مثل هر دامادي به اطلاع خانواده ام رسوندم که دختر مورد علاقه ام در خواست ازدواجم رو پذيرفته..خانواد ه ام هم مثل بقيه دارن ميان خواستگاري عروس خانوم..اين کجاش تعجب داره؟؟

_آخه...اونا که نمي يان محله پهلويي...بايد اين همه راه رو بکوبن بيان...

_وظيفشونه...وظيفمونه خانوم خوشگله...امشب مي رسن..براشون تو هتل جا رزرو کردم...ميان استراحت مي کنيم..فردا شب خيلي رسمي مي رسيم خدمتتون....

...حالا که کمي از شوک خبر اومدن خانواده پاکدل به استانبول در اومده بودم...يه درد بدي تو قلبم پبچيد....فکر مي کنم مثل هميشه افکارم رو مي خوند که دو تا دستام رو تو يه دستش گرفت : نبينم خانوم خوشگلم ناراحت باشه...بهش فکر نکن....

_آخه امين..مامانت داره مياد من رو از کي خواستگاري کنه؟؟

_از سميرا و بهروز؟؟؟

_چي؟؟

_باهاشون هماهنگ کردم...سميرا خواهرت و بهروز هم شوهر خواهرت..من و خانواده ام هم تو رو از اونا خواستگاري مي کنيم...

_سميرا چيزي به من نگفت..

_من ازش خواهش کردم که اجازه بده خودم برات توضيح بدم...

..سميرا..خوب درسته هيچ کس به اندازه اون تو زندگي من نقش نداشت...اون نه تنها نقش يه دوست بلکه نقش خواهر و حتي مادر رو بازي کرده بود...

_اگه طور ديگه اي دوست داري ما اون کار رو بکنيم عزيزم..

_نه..خوب سميرا...مهم ترين کس منه..من که اومدم پيشش يه دختر بچه نا بلده زخم خورده بودم امين با يه عالمه عقده..کابوس...با يه عالمه دل مشغولي..بهم راه رسم زندگي ياد داد..راه رسم رو پاي خود ايستادن...من از اون بيشتر از کسي که مثلا مادرمه چيز ياد گرفتم....هميشه پشتم بوده..کي از اون بهتر....اما..

نگران نگاهم کرد..فکر مي کنم حال اندکي خرابم رنگ به رخسارم نگذاشته بود که حالا امين داشت اين طور ترسان نگاهم مي کرد : اما جي؟؟

تو چشماش خيره شدم : مادرت..پدرت ...خانوادت...نمي گن..اين دختره...بي کس و...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم با لحن اندکي خشن : ديگه نبينم از اين اصطلاحات بي جهت به خودت نصبت بديا..من به مادرم راستش رو گفتم...

دلم ريخت...يعني چي راستش....

_چي داري مي گي؟؟!!!! الان مادرت چي راجع به من فکر مي کنه؟؟

نشستم روي مبل... 

_باده چرا شلوغش مي کني...مامانم و بابام ..مي دونن که تو بعد از ازدواج مادرت با نا پدريت نساختي...نخواستي باهاشون زندگي کني..اومدي اين جا..و باقي چيزايي که مي دوني و مي دونن...مي دوني بار اولي که مادرم تو مهموني تو رو ديد به من چي گفت؟؟

..با پرسش نگاهش کردم ..

_بهم گفت بي عرضه ام اگه از دستت بدم....بعد از اين که گذاشتي اومدي اين جا..بال بال زدنم رو که ديد..خيلي خونسرد بهم گفت بي عرضه ام....

لبخندي زدم : مادرت مي دونه که من قبلا ازدواج کردم....؟؟

_نه..اين مسئله فقط به خودم و خودت ربط داره نه هيچ کس ديگه اي..من راز هاکان رو هميشه تو دلم نگه مي دارم....

...چه قدر دوستش داشتم؟؟..خيلي زياد..چه قدر بهش احترام مي ذاشتم؟؟...خيلي بيشتر از خيلي زياد....

امين رفته بود فرودگاه دنباله خانوادش و از اون جا هم به هتل شرايتون...هر کاري کردم اجازه نداد تا فرودگاه همراهيش کنم...مي گفت مثل هر عروس خانوم ديگه اي بايد بشينم خونه منتظر خواستگار..وسايلش رو که جمع مي کرد..دلم گرفت...عادت کرده بودم به حضورش..گونه ام رو بوسيده بود و رفته بود....

از پنجره به بيرون نگاه مي کردم....عجب حس عجيبي بود..اين حس...هم خوشحال بودم هم ناراحت....

تو افکار خودم غرق بودم که زنگ خونه خورد...سميرا بود...با لبخند وارد خونه شد و بي حرف بغلم کرد : با بهروز افتاديم به جون خونه....بغض کرد ..آخه خواهرمون قراره فردا براش خواستگار بياد..اگه بدوني ما چه حالي داريم....

نتونستم خودم رو نگه دارم...محکم بغلش کردم و گريه کردم...اون هم داشت گريه مي کرد....

نمي دونم چه قدر تو اون حالت مونديم که سميرا از بغلم جدا شد ..اشکش رو پاک کرد : بسه..ديگه...به جاي شادي و خنده داريم گريه مي کنيم...خوشحالم برات..خوشحالم که امين انقدر به فکر و عاقله...که مي خواد همه مراسم به صورت رسمي و درست انجام بشه...

لبخندي نصفه نيمه بهش زدم..

_راستي باده به مهسا خودت مي گي يا من بگم...

_من باهاش قهرم بي معرفت قرار بود براي شو اين بار بياد استانبول نيوم....

_نتونست..درساش سنگين شده بود..جرات هم نداره بهت زنگ بزنه....

_حيف حيف که دل رحمم..باشه خودم بهش مي گم....

_خوب ديگه..پاشم کاسه کوزه آبغوره گيريم رو جمع کنم..برم به داد خونه برسم که کلي کار هست مادر جان....

_بيام کمک...

_لازم نکرده..مي زني خودت رو ناکار مي کني..نمي گيرنت....

صبح با هيجان خيلي خاصي از خواب بيدار شدم...هوا هم سر شوق داشت آفتابي بودو درخشان...بوسه راس ساعت نه صبح يه لنگه پا جلوي در بود..و داشت از هيجان به خودش مي پيچيد....قرار داشتيم تا بريم سولاريوم و بعد يه جايي که چهار يا پنج سال پيش من رفتم و بوسه تقريبا سالي يه بار مي رفت..جايي که حاصلش فرشته هاي روي کتفم و ستاره آويزون از نافم بود...تصميمي که گرفتيم به نظر سميرا هم کار جالبي بود..اما من مي خواستم امين سوپرايز بشه..فکر مي کردم خوشش بياد...لباسم رو روي دستم انداختم...و با بوسه راه افتاديم....

به ساعت نگاه کردم يک ربع مونده بود به نه...سميرا هنوز مثل فرفره داشت مي چرخيد و بوسه دريا رو برده بود تو آپارتمان من تا ازش نگهداري کنه...بهروز هنوزم داشت خاک نداشته روي ميز رو پاک مي کرد..به پوست دستم که نارنجي طلايي خوشگلي شده بود نگاه کردم....کفشاي مشکي رو پام کردم و دستي هم تو موهاي لختم کشيدم که حالا که صاف شده بود تا زير کتفم مي رسيد....دستي هم به پيراهن مشکيم کشيدم که دامنش تا زير زانو بود و آستين ها و بالا تنه اش با يقه ايستاده گيپور...يقه اش اما از جلو کمي باز بود...همه چي رو چک کردم و رفتم توي سالن...سميرا نگاهش که به من افتاد دوباره اشک توي چشماش جمع شد....و بغلم کرد...

زنگ در رو که زدن..مي تونستم صداي ضربان قلبم رو بشنوم...در رو بهروز باز کردو من وسط سالن ايستاده بودم تا از خانواده امين استقبال کنم..ظرف اين يه روزو نيم دلم براش تنگ شده بود....اول آقاي پاکدل وارد شد و بعد شيرين جون تو کت و دامن شيک کرم رنگش و بعد دوقلوها که مثل هميشه مثل فرشته ها بودند و دست يکيشون يه سيني نقره بود که شکلاتاي خوشگلي خيلي با سليقه توش چيده شده بود...و پشت سرش امين با يه جام بزرگ کريستال که توش گل هاي ناياب ارکيده بنفش بود..شيک و جذاب ..تو کت و شلوار طوسي و پيراهن مشکي و کروات طوسي..واقعا توي چشم بود...دو قلو ها با ديدنم به سمتم اومدن..محکم بغلشون کردم ..واقعا دلم براشون يه ريزه شده بود....

آتنا : خيلي نامردي که يهو گذاشتي رفتي...

خواستم جواب بدم که شيرين جون رو به روم ايستاد...ازش يه جورايي خجالت مي کشيدم..اما لبخند پر مهرش رو که ديدم کمي آرامش گرفتم..مادرانه بغلم کرد و بعد با دعوت سميرا نشست..با پدر امين هم دست دادم و بعد سرم رو بلند کردم به امين که داشت با لذت خاصي نگاهم مي کرد..سلام کردم و دست دادم...

همگي سر جاهاشون که قرار گرفتن...من هم رو مبل تکي که از همه گوشه تر بود جا گرفتم...امين رو به روم بود....

سميرا رفت تا براي پذيرايي چاي بياره....

شيرين جون : خوب دخترم خوب استراحت کردي؟؟

_ممنونم..شماسفر راحتي داشتيد؟؟..ببخشيد که براي استقبال نيومدم..يعني اين ترجيح امين بود...

پدر امين : ما هم به نظرمون درستش همين بود...

شيرين جون : سفر خيلي خوبي بود...ما انقدر هيجان داشتيم که اين پرواز به نظرمون خيلي کوتاه اومد...

تينا : ولي تا اين سفر پيش بياد همه چيز خيلي طولاني بود....اگه بدوني وقتي رفتي امين چه شکلي شده بود...

امين : تينا؟؟!!!!

تينا : جانم..جانم دادش گلم..يعني مي گي نگم..زمين و زمان رو بهم ريخته بودي..نگم داشتي بال بال مي زدي ببيني کجاست...

آتنا : يا نگيم جرات نداشتيم بهت سلام کنيم..تازه وقتي تلفن زدي و کمي خيالت راحت شد ..بعد از دو روز غذا خوردي....

سرم رو پايين انداختم اصلا فکر نمي کردم که امين انقدر بهم ريخته باشه....

شيرين جون : دست از سر پسرم و عروسم بر داريد..يه مسئله اي بوده بين خودشون که رفع شده..خدا رو شکر...

از شنيدن کلمه عروسم دلم يه جوري شد...

سميرا چاي رو که تعارف کرد..صحبت ها هول شغل بهروز و سميرا و مسائل خانوادگي و پيش پا افتاده مي چرخيد و من معذب بودم تو اون لباس...و تو سکوت مطلق بودم و گاهي تو جام جا به جا مي شدم..دستم هم کمي درد ميکرد...داشتم تو جام وول مي خوردم..سرم رو بلند کردم و زير نگاه امين ذوب شدم..زير لب..طوري که با لب خوني متوجه شدم گفت : خيلي خوشگل شدي...

لبخند زدم و همون لحظه چشمم به پدرش افتاد که با لذت داشت نگاهمون مي کرد..خجالت کشيدم و سرم رو پايين انداختم....

پدر امين که پيپش رو روشن کرد : خوب بهتره بريم سر اصل مطلب...

نفسم توي سينه حبس شد...

_غرض از مزاحمت ما مشخصه..سميرا خانوم و آقا بهروز شما حکم خانواده باده رو داريد...ما خدمتتون رسيديم براي خواستگاري باده عزيز براي پسرم...

سميرا : خيلي لطف کرديد آقاي پاکدل..باده مثل خواهر ماست....بسيار دوست داشتني و عاقله...ما خوشحاليم که جفت خودش رو پيدا کرده..

بهروز: امين تو اين مدت خودش رو به همه ما اثبات کرده...

شيرين جون : من از روز اولي که باده رو ديدم دوست داشتم که عروسم بشه...

پدر امين : البته من به امين همون روز اول گفتم...اين اون دختري که من دوست دارم مادر نوه هام باشه....

..اسم بچه که اومد..امين لبخند عميقي زد و من حقيقتا خجالت کشيدم و سرم رو پايين انداختم....

پدر امين با اون خونسردي و شوخ طبعي خاص خودش : الانم اين جاييم تا مقدمات به دنيا اومدم نوه مون رو فراهم کنيم...

اين بار ديگه سر من به قفسه سينه ام رسيده بود...

شيرين جون از جاش بلند شد وگونه ام رو محکم بوسيد : نگاش کن..شده رنگ لبو..سرت رو بيار بالا مادر جون...

سرم رو بالا که آوردم سعي مي کردم به سمت دو قلو ها که عين بمب آماده انفجار بودن نگاه نکنم....چون مي دونستم يا از خجالت مي ميرم يا از خنده....

صحبت ها دوباره هول محور خوشبختي شروع به چرخيدن کرد...

پدر امين : خوب شما براي خواهرتون مهريه چه چيزي در نظر گرفتيد...

...مهريه؟؟؟..من حتي بهش فکر هم نکرده بودم....

سميرا : ما در موردش صحبت نکرديم...باده خودش همه چيز داره و مهريه اش هم سوادش و موقعيت اجتماعيشه..

شيرين جون : اون که 100 البته ولي خوب رسمه....

بهروز و سميرا به سمت من که در تمام اين دو ساعت به ساکتي ديوار بودم برگشتن..همه چشم دوخته بودن به من..حتي امين که چشماش منتظر بود...

سعي کردم صدام صاف باشه و بي لرزش..از بس که هيجان داشتم کف دستام خيس بود : خوب...راستش رو بخوايد من نمي دونم..يعني اصلا بهش فکر نکردم....

پدر امين : خوب..آخه اين جوري که نمي شه...

امين از گوشه سالن با لحن جدي هميشگيش : اگر اجازه بديد من يه پيشنهاد بدم...

همه به سمتش برگشتن... : هر خونه اي که باده بپسنده براي زندگيمون رو به عنوان مهريه به نامش مي زنم...

شيرين جون : به علاوه يه ويلا تو رامسر که من و مسعود سر عقد به باده هديه مي کنيم....موافقي دخترم ؟؟؟

..مي خواستم بگم..تو هميشه به من بگو دخترم..همين طور با محبت نگاهم کن...مهريه من همين مهر و محبت خانواده شماست....

سکوتم رو که ديد ادامه داد : جوابم رو نمي دي عزيزم....؟؟؟

به چشماي راضي سميرا نگاه کردم : خوب...من حرفي ندارم....

اين جمله کامل از دهن من در نيومده بود که دو قلوها شروع کردن به کل کشيدن و بعد محکم بغلم کردن..داشتم ميوفتادم...

آتنا : آخيش..بالاخره شدي عروس خودمون..انقده حرص مي خورديم..وقتي فکر مي کرديم ممکنه ديگه نبينيمت...

تينا : والا...همه ما فهميده بوديم امين با چه عشقي نگات مي کنه الا خودت....

خنده ام گرفته بود..بي چاره امين هرچي پته داشت اين دوتا داشتن مي ريختن رو آب...

پدر امين از جاش بلند شد و جعبه اي رو از مادر امين گرفت و به سمت امين که با لبخند نگاه مي کرد بر گشت و روبه روي من ايستاد : پاشو شازده...پاشو بيا اين رو بنداز گردن خانومت....امين شيک و قاطع با همون قدم هاي محکمش رو به روم ايستاد...گردن بند زنجير بلندي بود از طلاي سفيد و تو گردني زمرد درشتي داشت رو از دست پدرش گرفت و آروم دور گردنم بست..از تماس دستش که داغ بود و نفسش به گونه ام..يه شوقي وصف نا پذير همه وجودم رو گرفته بود...سرم رو بلند کردم و تو چشماي پر از محبتش نگاه کردم...

شيرين جون : ما برات انگشتر نگرفتيم ..چون سليقه ات رو نمي دونيم اما اين گردنبند موروثيه..مادر شوهرم به من هديه دادش و من به تو..تو هم انشا الله به عروست.

..دلم مي خواست..با امين تنها بودم..تا بتونم غرق بشم تو اون نگاه پر محبت ....

پدر امين جلو اومد و رو به روم ايستاد : من پسرم رو تضمين مي کنم...طوري بارش آوردم که بلد باشه چه طور از همسرش نگهداري کنه...مسئوليت پذير بارش آوردم..ولي هر اتفاقي که افتاد...هر قصوري که داشت..هر جا که کم گذاشت يا خودت کم آوردي..من رو پدر خودت بدون نه پدر امين...

...اشک توي چشمام حلقه زد...حرفي نداشتم در مقابل اين همه محبت...

سعي کردم خودم رو کمي جمع و جور کنم : چشم پدر جون....

با چشماي خيسش نگاهم کرد : چشمت بي بلا دخترم... و بعد خم شد و بوسه اي پدرانه و محکم به پيشوني من زد...و من از اين بوسه غرق لذت و احساس امنيت شدم...

به نوبت با همه رو بوسي کردم و به هم تبريک گفتن و دو قلوها شروع کردن به کل کشيدني که واقعا من رو به خنده مي انداخت...به امين که رسيدم.. لبخندي زد و زير لب گفت : خيلي دوست دارم نفس من...

...اين حرفش نفس رو تو سينه من حبس مي کرد..خواستم جوابش رو بدم که دست چپم رو تو دستش گرفت و به سمت لبهاش برد و بوسه طولاني و داغي بهش زد...بوسه اي که دوقلو ها بابتش بازهم جيغ و داد پر از شادي سر دادن...دستم رو که از روي لبهاش برداشت.. چشماش گرد شد...چند بار چشماش رو باز و بسته کرد و دوباره به انگشت حلقه ام که کمي ملتهب بود نگاه کرد و با انگشت شصتش نوازشش کرد . آروم گفت : باده ..اين؟؟!!!

به اسم امين که با حروف لاتين درهم روي انگشت حلقه ام خالکوبي کرده بودم نگاهي کردم...از دور کمي شبيه تاج بود و برام عجيب بود که از اول مجلس کسي نديده بودتش...

به چشماي متعجبش دوباره نگاه کردم : بد شده؟؟

دوباره بهم خيره شد و من يک عالمه تشکر و حيرت و رو تو نگاهش ديدم : عالي شده عزيزم..مرسي..من نمي دونم واقعا چي بگم...مرسي....

..و من غرق حس خوشي شدم...

قرار شد که براي عقد 15 روزه ديگه به سفارت بريم و همون شب هم مراسمي براي عقد و نامزدي بگيريم...

کلي هم درگير بوديم با خانواده امين که اجازه بدن طبق سنت مراسم نامزدي و عقد رو خودمون برگزار کنيم...آخرش هم امين زير بار نرفت و قهر منم فايده نکرد.....کلا دو ساعت قهر بوديم انقدر مسخره بازي در آورد و رفت و اومد که آخرش من خنديدم و قيافه اي که براش گرفته بودم هم به باد رفت....

عجيب استرس داشتم..با نارين صحبت کردم که با مطبوعات در تماس باشه...نارين تبريک گفت..اشک ريخت...همه احساسات رو در آن واحد داشت...با يکي از طراحان لباسي که هميشه لباساش رو براش تبليغ مي کردم تماس گرفتم تا برام لباس نامزديم رو تهيه کنه...پارچه آبي آسماني که کار دست فرانسه بود و خيلي نفيس ...بهم نشون داد و گفت برام يه پيراهن دنباله دار ساده اما شيک مي دوزه..دکلته ..چون پارچه انقدر توي چشم بود که يه مدل شلوغ همه حس و حالش اون پارچه بي نظير رو از بين مي برد...

رو دکلته بودنش کمي شک داشتم....شيرين جون هم باهام بود چون مي خواست براي خودش هم سفارش لباس بده..ترديدم رو که ديد خنديد : داري به امين فکر مي کني؟؟؟...از اين عادتا نداشتا...نمي دونم به تو که رسيده چرا انقدر حسود شده؟؟...اما خوب نامزديت گلم ..همين يه شب...اونم انقدر محو زيباييت مي شه که حواسش نباشه....

..راستش رو بگم..من هم زياد قصد نداشتم که کوتاه بيام..امين مرد حسودي بود که من بايد حواسم مي بود...اما خوب اگه خيلي هم پا به پاش مي رفتم درست نبود..به هر حال دل به دريا زدم و اندازه هام گرفته شد....

اين چند وقت حقيقتا خسته شده بودم...دويدن دنباله کارهاي مراسم...فرار کردن و بازي دزد و پليس با خبرنگاراي کنجکاوي که موي دماغمون بودن...و خلاصه يه عالمه کار....

دو سه شب مونده به مراسم..مني که دل تو دلم نبود...همراه با خانواده امين به رستوران کوچيکي خارج شهر رفته بوديم تا کمي استراحت کنيم..تو اين هفته منبع انرژي من..نگاه پر از عشق امين و خوشحالي بيش از حد پدر و مادرش بود و شوق بي وصف دو قلوها...

مهموني خودموني قرار بود برگزار بشه..از ايران اقوام درجه يک امين و خانواده برديا مي اومدن که سر جمع نزديک 35 نفر مي شدند و دوستان و آشنايان من که يه مهموني حدودا 90 نفره کوچيک مي شد....هوا ديگه خيلي هم سرد نبود...ويلايي اجاره شده بود براي اون شب که براي انتخابش انقدر مته به خشخاش گذاشتم تا امين عصباني دست رو همون گذاشت و گفت..همين تصويب شد و خلاص..البته جاي بسيار زيبايي بود..کنار ساحل..که حياطش پر از ماسه بود...

تزئينات ميزها و نحوه برگزاري پاي بوسه..انتخاب موسيقي ها و dj...پاي روزگار..انتخاب منو غذا پاي موگه بود..

تو حياط رستوران ايستاده بودم که دستي آروم از پشت در آغوشم گرفت..لبخندي زدم...سرش رو از روي شونه نزديک گوشم آورد : لاغر شدي قربونت برم خيلي اين چند وقت خسته شدي....

دستم رو روي دستاهاش که دورم حلقه شده بود گذاشتم : اومدم يه هوايي بخورم...

_فکر کردم اومدي سيگار بکشي...

..اين جمله رو با يه حرص گفت...من انقدر ادب داشتم که در حضور پدر و مادر امين سيگار نکشم...هر چند سيگار من تفنني بود و بيشتر براي ژستش...

_نمي دونم چرا تو گيرت به سيگار منه...

چرخوند من رو به سمت خودش : من بهت گير نمي دم...اول اينکه لعنتي ..يه جوري سيگار مي کشي که باعث مي شي نگات کنن...

..خنده ام گرفت که سعي مي کردم جمعش کنم....

_بخند...والا خنده هم داره...اما خانوم خوشگله تو که انقدر عشق بچه اي خوب مي دوني که تا چند ماه قبل از بچه دار شدنت هم نبايد نيکوتين مصرف کني..يعني نبايد تو خونت باشه..ضرر داره....

...به اينش فکر نکرده بودم...راست مي گفت....فکر مي کنم متوجه شد که به فکر فرو رفتم...

لبخند شيطوني زد : من که براي بچه در خدمتتم خانوم خانوما..ديگه زمينه سازيش پاي خودت....

از اين همه بي حيايي که داشت هم شرمم شده بود هم خنده ام گرفته بود...اگه قبلا يکي بهم مي گفت که اين مرد جنتلمن جدي که حتي غذا خوردنش هم اتيکت خاص خودش رو داره همچين شوخي هايي مي کنه ...فکر مي کردم خل شده...

با مشت به بازوش زدم ....خنديد و بغلم کرد : ببين چه سرخم مي شه....

همون طور که سرم روي سينه اش بود..چند لحظه سکوت کردم..مي خواستم از حضورش لذت ببرم....اما ياد چيزي افتادم که چند روزي بود مثل خوره به جونم افتاده بود....

_امين.....

_جانم....

_چيزه....

سرش رو بين موهام برد : چيه خوشگل من؟؟؟

_خانواده ات هنوز هم نمي دونن ...که من ازدواج کرده بودم....

سرش بين موهام متوقف شد....کمي از خودش جدام کرد و موهام رو که تو صورتم ريخته بود زد کنار ...نگاهم کرد...تو چشمام نگراني رو ديد : تو چرا گير دادي به اين موضوع آخه....

_خوب...سر عقد..تو سفارت مي فهمن...اصلا براشون سئوال نيست فاميلي من؟؟؟

...احساس مي کنم به اين بخشش اصلا فکر نکرده بود...چند ثانيه اي تو يه فکر رفت و بعد بازهم به حالت عادي برگشت : مهم نيست...

_چي چي مهم نيست...من دلم نمي خواد دروغ بگم بهشون...

_چي داري مي گي؟؟..دروغ ديگه چيه؟؟...تو قراره همسر من بشي...چه اهميتي داره..يا در حقيقت چه ربطي به کسي داره باده؟؟؟!!!...تو باده اورهوني تموم شد و رفت....از دو روز ديگه ام خانوم خوشگل مني...اگه بدوني چه قدر اين مدت دير مي گذره.....

_يه چيزي هست امين که هنوز بهت نگفتم....

...قيافه اش رفت تو هم و جدي شد : چي شده؟؟

_راستش رو بخواي...وکيل هاکان امروز خبر قطعيش رو بهم داد....

کم کم داشت عصباني مي شد : خبر چي رو؟؟

_اي بابا..چرا عصباني مي شي؟؟....من برگشتم...به فاميلي قبل از ازدواجم مراحل قانونيش پيچيده بود اما خوب..امروز تموم شد...مي خواستم سر عقد بفهمي اما فکر کنم الان بهتر باشه گفتنش....

با فک باز...چشماي گرد زل زد به چشمام....نگاهش پر از تشکر بود و تحسين...پر از عشق...لبخندي آروم روي لبم اومد..... : نمي خواي چيزي بگي؟؟؟!!!!!!!

_باده من لايق اين همه خوبي تو هستم؟؟؟

_تو بگو...من لايق اين نگاهت هستم؟؟؟؟

_محکم بغلم کرد : البته که هستي...خيلي بيشتر هم هستي.....

..چند لحظه که گذشت صدا رو زمزمه گونه شنيدم : حالا نفس من ...فاميليش چيه؟؟؟

_شرقي....باده شرقي.....

سرش رو نزديک گوشم آورد و پشت گوشم رو بوسيد : من سياه مست اين باده شرقي سيه چشمم.....

نگاهم به ويلاي زيباي رو به روم که افتاد..بوي درياي نزديک غروب که به مشامم رسيد انگار از خواب و بيداري امروزم بيدار شدم...به دستام که محکم تو دستاي امين قفل شده بود..نگاه که کردم...به دستورات نارين براي اينکه فعلا صبر کنيم تو حياط پشتي و بعد بريم رو به روي خبر نگارا بايستيم...اينا همش نشان از اين داشت که انگار..من تازه داشتم مي فهميدم چه خبره...به دستم نگاه کردم به حلقه ام که رينگي بود که روش سه تا الماس بزرگ داشت..دقيقا زير تاجي که خالکوبي کرده بودم قرار مي گرفت و خيلي خوشگل شده بود....به دامن بلند و دنباله بي نظير لباسم نگاه کردم...و نا خود 

اگاه دستي به روي پارچه اش کشيدم...براي من تمام لحظات امروز قفل شده بود تو نگاه امين وقتي من رو که سر پايين از در اتاقم که گريمور اين سالهام توش درستم کرده بود در اومدم...قفل بودم تو بوسه داغي که روي پيشونيم گذاشت و بعد زير گوشم غرش رو هم براي بازي لباسم زد....

باقي چيزها...چادر روي سرم...عقد کردنم...عطر رزهاي سورمه اي تو ي دستم....بله لرزانم...حسرتم در نبود مادرم..و بعد بله محکم و قاطع امين همه و همش تو هاله اي از ابهام بود....

و بعد چشماي خيس سميرا..بوسه...دريا تو لباس نديمم...بوسه برادرانه بهروز به گونه ام...اينها همه مثل خواب بود....

به غروب بي نظير خورشيد نگاه کردم....روزي معتقد بودم که اين رنگ سرخ غروب خورشيد با آبي لاجوردي درياي دم غروب که ترکيب بشه رنگ تنهاييه..اما حالا تو حياط پشتي اين ويلا...که موسيقي لايت پيانو توش پخش مي شد...در حالي که دستم محکم تو دستاي امين بود اين رنگ ...رنگ بودن بود..رنگ حضور...رنگ مرد عاشق من..که انگار بر عکس من کوچکترين اضطرابي نداشت.....

به نيم رخ جذابش نگاه کردم...به آرامشش...شيرين جون و پدرش..همراه با دو قلوها با يه ماشين ميومدن...برديا...همراه با پدر و مادرش و نگين هم تو بودند...

در مراسم عقد فقط برديا شرکت کرده بود.....البته گويا اين تصميم خودشون بود...من اما همه به جز هاکان رو در کنار خودم داشتم...هاکان که نمي تونست تو مراسم عروسي همسر سابقش شرکت کنه..شب قبلش دست بند فيرزوه زيبايي رو بهم هديه داد و براي جلوگيري از هر شايعه اي به پاريس رفت...چه قدر بغض کردم...چه قدر بعد از رفتنش براي گريه نکردن با خودم مبارزه کردم....

نمي دونم چه قدر تو افکار خودم غرق بودم که نارين به سراغمون اومد... : خبرنگارا تو حياط جلويي هستن...باده تو مي دوني بازي شون چه طوريه..اما امين شما فکر کنم تجربه اش رو نداري....

امين با قيافه جديش فقط نگاه مي کرد و من قربون صدقه اش مي رفتم تو دلم...با اون فراک بي نظيري که به تنش بود.. و موهاي بلندش که گاهي با دست به پشت سرش هلشون مي داد....

در حالي که دستم تو دستش بود به حياط رو به رويي که رسيديم...با فلاش ها که رو به رو شديم..من مثل هميشه با لبخندي جدي براشون ژست هايي گرفتم که بهش عادت کرده بودن...

شروع بع سئوال پرسيدن کردن...جوابها از پيش تعيين شده بود..همسر من ايراني بود..يکي از سرمايه داران به نام...سئوالات هول محور شايعاتي خنده دار بود...مثل اعلام باز نشستگي از مدلينگ...چيزي که اصلا راجع بهش حرف نزده بوديم با امين و يه سرس شايعات ديگه مبني بر هزينه بسيار بالاي مهموني که حقيقت نداشت...امين به فلاش دور بين ها عادت نداشت ..اما مرد با اتيکت من به قدر ي جذاب و تو چشم بود که عکاسا بي خيالش نشن...کار داشت به سئوالات زيادي خصوصي مي رسيد که نارين دستور تموم شدن وقت خبرنگارهار و داد و باديگاردهاي درشت هيکلي که چند تاشون براي شرکت نارين بودند و بقيه براي شرکت دنيزووجلوي ديد خبر نگار ها رو گرفتن..با امين به سمت سالن رفتيم که از دور يکي از خبر نگارايي که هميشه با هاش مصاحبه مي کردم و دختر زبر و زرنگي بود فرياد زد : با شوهرت خوش بخت باشي....

لبخندي به عمق تمام تنهايي هام زدم و دلم لرزيد...دستم رو تو دست امين جا به جا کردم...تو سرم صداي دخترک پيچيد..بله اين حضور گرم...اين مرد جدي..شوهرم بود...شوهرم.....

وسط خيلي شلوغ بود.. .امين کنار پسر داييش که پسر خيلي با زه و جذابي بود ايستاده بود و برديا در کنارشون...آتنا کنارم اومد...صورتش قرمز شده بود به خاطر فعاليت زيادش... : همه فاميلمون موندن تو زيباييت..دوستاتم خيلي خوشگلن....منظورش به چند تا از دوستاي مانکنم بود که خوب بله دخترهاي توي چشمي بودن...

به نگين نگاه کردم که در کنار مادر برديا نشسته بود...سالن داخل تماما کفش مر مر سفيد بود و همه چيز به رنگ سفيد يک دست ارز سقف هم توپ هايي بزرگ از جنس پر سفيد آويزون بود و روي هر ميز سمعدانهاي سفيد بسيار بلند کريستال بود و کاسه هايي پر از آب که داخلش گلبرگ هاي گل رز بود...ميز شام رو ماسه هاي بيرون گذاشته شده بود و قسمت بار هم روي تراس بود...تمام ديوراهاي ويلا از جنس شيشه بود....

به سميراي دوست داشتني نگاه کردم که داشت با بوسه صحبت مي کرد....به موگه که با دنيز وسط سعي داشتن يا آهنگ فارسي که پخش مي شد برقصن...

آتنا يه دونه پهلوم زد : باده..کجايي تو؟؟ امين داره با چشم و ابرو بهت اشاره مي کنه...

برگشتم به سمت امين...که مي خواست برم پيشش...پايين دامنم رو اندکي بالا گرفتم و رفتم پيش امين و برديا و سام..پسر دايي امين...

امين دستش رو دور کمرم انداخت و زير گوشم : يکم اين جا ايستيم بعد بريم رو تراس...

برديا : خوب..ديگه من بگم باده بهت...آخه شدي زن داداشم....

به شيطنت کلامش خنديدم.... : باشه ....

_والا از اولش اين گل پسر ما گلوش بد جوري پيشت گير کرده بود...اما من ديگه داشتم کم کم نا اميد مي شدم ازش...

_برديا امروز تمام سعيت رو بکن که با کله ات برگردي هتل....

...خانواده امين براي مهمون هاشون تو هتل اتاق گرفته بودن.....

همون موقع مادر و پدر بوسه به ما نزديک شدن....

برديا : جان من باده...دوستات که مانکنن...اما اين خانوم هم جاي مادري عجب تيکه ايه...

_مادر دوستم بوسه است..مانکن بوده قبلا...

مادر و پدرش نزديکمون شدن و با امين دست دادن و با من روبوسي کردن...

مادرش چيزي زير لب زمزمه کرد که عجيب به دلم نشست ..بعد به انگليسي به امين گفت : دخترکمون دستت امانت...اين جماعت که مي بيني هميشه پشتشن.... و بعد هم با دعوت پدر و مادر بهروز سر ميز اونا رفتن...

امين : زير گوشت چي گفت بهت ؟؟

_گفت امشب به زيبايي يه جرعه آب شدم...

امين روي سرم رو بوسيد....

مادرش روي شن هاي ساحل مي رقصيد ....و من تماشاشون مي کردم....نسيم خنک و شوري که وزيد نفس عميقي کشيدم...سميرا و بوسه کنارم ايستادن....

سميرا : خوشحالي؟؟؟

_خيلي زياد......

بوسه براي بار دهم تو اون شب بغض کرد و گونه ام رو بوسيد.....دنيز و موگه هم اومدن..بهروز هم کنار دنيز ايستاد...و بعد يه فلاش دوربين...لبخندي به روزگار زدم.....

چيزي به تموم شدن مهموني نمونده بود...تقريبا تمام مهمون ها تو ساحل بودن...روزگار گيتارش رو آورد و صندلي بلندي گذاشت زيرش و يه موسيقي زيباي يوناني اجرا کرد و من کنار امين روي تراس ايستادم..مهمون ها حلقه زده بودند دورش...امين دستش رو دور کمرم حلقه کرد و من کمي سنگينيم رو روي دستش انداختم و بهش تکيه دادم...

عجيب بود که تکون هم نخورد از وزن من...با تعجب برگشتم و نگاهش کردم..لبخندي زد : چرا تعجب مي کني..خانوم خوشگله تو براي من وزني نداري که....

...خوب راست مي گفت....اما خواستم کمي از سنگينيم رو کم کنم که نذاشت : همين جا باش...خسته اي؟؟

با چشماي خسته نگاهش کردم و انگشت شصت و اشاره ام رو با فاصله کمي از هم نگه داشتم و گفتم : انقده خسته ام....

روزگار تقريبا تو اوج آهنگش بود که از بالاي سر ما يه صدايي اومدو بعد يه بوي خوش و نمي تونستم به اون چيزي که مي ديدم اعتماد کنم...از بالاي سر ما يک عالمه برگ گل رز پايين مي ريخت..درست عين برف...عين بچه ها دستم رو رو به بالا گرفتم و چند تاييش روي دستم افتاد...از پشت اون دونه هاي قرمز به چشماي امين نگاه کردم که به شوق من با محبتي ناب لبخند مي زد و من ديگه گوش هام نه نواي گيتار مي شنيد نه ذوق و دست مهمانها رو..من چشمام امين رو مي ديد و گوش هام يه نواي خالصي از سکوت بود.....تعجبم رو ديد....بين سوت مهمون ها خم شد و بوسه يه لحظه اي به لبم زد....

_امين...اينا...خداي من نمي دونم چي بگم....

_برديا اومد به من گفت..مهندسي که اومده گفته...فقط باريدن برف قرمز من رو هيجان زده مي کنه....

...اون مکالمه ام رو به ياد داشتم....

_اين جمله تو ذهنم بود و از روزي که فهميدم چه قدر عزيزي برام...تصميم گرفتم براي هيجان زده کردنه...باده زيبا روي خودم...کاري کنم..ببخش نفس من...برف قرمز نبود...اينم با همفکري سميرا انجام داديم....

....از ذوقم دستم رو دور گردنش حلقه کردم و بوسه اي رو گونه اش زد....که با دست و سوت بچه ها همراه شد...

_خيلي دوست دارم امين...خيلي......

بعد از شام طرفاي ساعت 2 صبح بود که مهمون هاي امين به سمت هتل و مهمانهاي من هم به سمت خونه هاشون حرکت کردند و من با پاي برهنه روي شن هاي ساحل تکيه زده به بازوي امين ازشون خداحافظي کرديم.....

پدر جون کنارم اومد و بار ديگه پيشونيم رو بوسيد : خوش بخت بشيد....

دستي به بازوي امين زد : خانومت رو برسون خونه....بعد برگرد هتل...

از ماشين که پياده شديم...امين ايستاده بود جلوي در..کتش رو روي انگشتش انداخته بود و انداخته بود روي شونش...بهروز و دنيز و برديا هم بودن....برديا قرار بود شب بره خونه دنيز....

من تو تاريکي خونه ام داشتم از بالا تماشاشون مي کردم که حرفشون تموم نا شدني بود....شکمم رو تکيه زدم به کنتر آشپز خونه رو به آشپز خونه ايستادم....من ازدواج کرده بودم...تو تاريکي که از سر تنبلي بود به حلقه ام نگاهي انداختم....مامان من بزرگ شدم...مهندس شدم....معروف شدم...شکست هم خوردم...خسته هم شدم...دوباره پا شدم.....عاشق شدم...بالغ شدم....همسر شدم...و تو نيستي...مامان بازهم تو نيستي.....

ذهنم مدام در پي پرواز بود..به اولين ديدارم با امين...تا دعواش با مرد همسايه...با پسري که تو لواسون ديديم...تا تموم خوش اخلاقي ها و نگراني هاش.....

تو عالم خودم بودم که دستي محکم از پشت بغلم کرد.....امين بود مي دونستم...لاي در رو باز گذاشته بودم که بياد بالا....دستش رو آروم روي شکمم حرکت داد و زير گوشم : خانوم خوشگلم خسته شده.....

و من فقط نفس هاش رو زير گوشم احساس مي کردم....همه چيز انگار داشت کم کم محو مي شد..دست خودم نبود..اما آغوش و تاريکي و حرکت يه دست براي يه لمس پر از لذت....

همه بو ها محو شد و دو باره يه بوي تند سر که و يه هواي نمور....دستي که در حال لمس رون هاي پام و من و يه بغض کهنه....و سفر من تو زمان....دستي که از زير دامن چين دار توريم...بالا مي ره و شکمم رو نوازش مي کنه و صداي نفس هايي که عوض مي شه.... 

_نه.....نه.....

و حرکت هاي تند من براي پس زدن اون دست شهواني....و فريادهاي بي قرارم....حتي صداي ناله هاي بلندم هم من رو به دنياي حال بر نمي گردنوند......

تاريکي هنوز بود......و فرياد هاي من....صداي پاي شتاب زده اي اومد و بعد روشن شدن چراغ و من که چشمام رو محکم بسته بودم تا اون دو چشم سياه پر از لذت کثيف رو نبينم....

دستايي که محکم بازوهام رو گرفتم و تکونم مي دادن.....و بازهم فرياد من و بعد من که با وجود مقاومت تو يه آغوش محکم اسير شدم و دستهايي که نمي ذاشتن ازشون جدا شم...بين فرياد هام نفس کشيدم....يه نفس عميق....ريه هام به جاي بوي تند سرکه...پر شد از يه عطر تلخ و گوشهام انگار کم کم داشت باز مي شد ...

_باده...باده....صبر کن..هيچي نيست..هيچي نيست..آروم بگير.....باده منم امين...باده....

اون صداهاي کثيف داشتن از بين مي رفتن و من داشتم از اون حرکات عصبي بي اراده ام خلاص مي شدم....

بغض داشتم اما دريغ از يه قطره اشک......

صداي نگران امين رو مي شنيدم : باده جان..نگاهم کن....نگاه کن عزيزترينم...من کيم باده؟؟؟

صورتم رو بين دو تا دستش گرفت و من که به جاي اون دو چشم سياه هرز....چشماي عسلي پر از نگراني رو ديدم...يه جورايي انگار در عرض چند ثانيه بزرگ شدم....در اومدم از اون باده 9 ساله ترسيده.....

صورتم رو محکمتر گرفت : چته باده...آخه تو چته نفس من؟؟؟

جمله آخر رو که گفت محکم تر در آغوشم گرفت....گلوم مي سوخت..هم به خاطر بغضم...و هم به خاطر فريادهاي از ته دلم....از خجالت داشتم مي مردم....

_خانومم نگام کن ببينم....

...نگاه کردن.؟؟؟!!!..خداي من داشتم از خجالت مي مردم...کمي ازش فاصله گرفتم..اين بار اجازه داد تا از آغوشش در بيام....سر به زير خواستم به سمت اتاقم برم که صداي جديش تو جام ميخکوبم کرد : کجا داري مي ري؟؟؟!!!!

...صداش هم نگران بود..هم عصبي..هم پر از سئوال.....

_نگام کن ببينم.....

هيچ حرکتي که از من نديد..چونم رو بين شصت و اشارش گرفت و سرم رو آورد بالا : من کار اشتباهي کردم؟؟؟!!!

_.....

_باده...تو همسرمي....عشقمي....من فقط مي خواستم از خستگي درت بيارم.....

چونم رو ول کرد و من بازهم نمي تونستم مستقيم بهش نگاه کنم..گند زده بودم..به همه حس هاي زيباي اين چند وقت..گند زده بودم به تمام تلاشش براي ساختن يه شب زيباي رويايي....

دستش رو بين موهاش برد : باده..من بارها بغلت کردم..بوسيدمت...

..نمي دونست..نمي فهميد..که حرکت دستش...روي بدنم..چه طور من رو ياد اون زير زمين ميندازه...

روي مبل نشستم...انرژي نداشتم....

اومد...روبه روم زانو زد.....

_امين...

_جان دل امين.....

با بغضي که ديگه براي پنهان کردنش تلاشي نمي کردم : ببخشيد....

...ببخشيدم انقدر مظلومانه بود که دل خودم هم براي خودم سوخت.....

تو جاش جا به جا شد..مي دونم که مي خواست بغلم کنه و مي ترسيد... : نمي خواي بهم بگي چي شده؟؟؟

_امين من....کودکي راحتي نداشتم....تو هم شايد يه چيزايي رو از بحثهاي من و هومن شنيده باشي؟؟؟

...سکوت کرد....شنيده بود..کر که نبود...با هوش هم بود....اما خوب ريزش رو نمي دونست....

من هم سکوت کردم..نگاهي به لباس نامزديم انداختم....لعنت بهت سبحان..لعنت بهت....

_باده من تا يه حدي در جريانم اما انگار عمقش بيشتر بوده....

...سکوت کرد..داشت با خودش کلنجار مي رفت...

سرم رو بالا گرفتم و به چشماي داغونش و رگ برجسته شقيقه اش نگاه کردم.....

_باده.....؟؟؟!!!!!

بلند شدم و بدون جواب دادن بهش پريدم توي حموم و در رو قفل کردم...دنبالم نيومد....دوش آب رو باز کردم و پيراهنم رو در آوردم....تو آينه بخار کرده حمام به خودم نگاه کردم...به موهاي مواجي که خيلي ماهرانه طوري بسته شده بودن که بقيه اش روي شونه ها و حتي پشت گردنم بريزه....به خودم نگاه عميق تري کردم : عروسي زنده در خاطرات گذشته....به خودم پوزخندي زدم....آب....تنها چيزي که حالم رو بهتر مي کرد....

پيراهن قرمز نخي و سبکي که تو خونه مي پوشيدم رو تنم کردم....و بدون شونه کردن موهام تو تختم دراز کشيدم..تو خونه هيچ صدايي نبود....امين رفته بود...

بايد هم مي رفت..بايد مي موند؟؟؟...که چي؟؟؟...درسته که سبحان هيچ وقت بيشتر از لمسهاش پيش نبرده بود....اما امين که اين رو نمي دونست..مردي که وقتي فکر کرد که من ازدواج کردم..اون طور قاطي کرد....ازش طبيعي بود....چراغها رو خاموش نکردم...تو تاريکي من انگار کس ديگه اي مي شدم....

پشت به در رو به پرده ياسي رنگ اتاق دراز کشيدم و تو خودم جمع شدم....رفت.....حالا من بايد چي کار کنم؟؟....بازهم بيشتر تو خودم جمع شدم.....

يه حضوري حس کردم....يه داغي...يه وجود..که پشت سرم بود....خواستم برگردم...احساس مي کردم توهمه....

که صداي بمش اومد : راحت باش عزيزکم....همون طوري دراز بکش....

....نرفته بود...مونده بود....

تخت تکون خورد..فهميدم که نشسته روي تخت ....

_من فکر کردم که....فکر کردم که رفتي......

دستش رو روي بازوم گذاشت و برم گردوند...چشماش عصباني شده بود....بهش نگاه کردم..به موهاي نم دارش...پس دوش گرفته بود....يه بخشي از لباساش هنوز اين جا بود.... 

_چي داري مي گي؟؟؟...تو زنمي باده...کجا بذارم و برم....

_ آخه...

نفسش رو بيرون داد : مي دونم که ذهنت تو کدوم شبه..من اشتباهاتم رو دوبار تکرار نمي کنم....در ضمن..تو الان همسرمي باده..همسرم....تو همون مسئوليت زيباي سنگيني که از يه حس از امشب به يه حضور تبديل شدي.....

_امين....به خدا اون چيزي نيست که تو ذهنته...يه خاطره بده کودکيه...اما قسم مي خورم که....

نذاشت حرفم رو ادامه بدم : چه قسمي؟؟؟...خانومم...مي دونم..من احمق نيستم.....اما خوب...دلم مي خواد برم گردنش رو بشکنم....

...با حرص عميقي اين رو گفت....

به موهاي خيسم دستي کشيد..البته با کمي حفظ فاصله..خوب کولي بازي نيم ساعت پيشم رو که يادش نرفته بود.....

موهام رو از روي صورتم کنار زدم....براي خودم هم سخت بود..اما خوب بايد مي گفتم.....پشتم رو دوباره کردم بهش.... : امين....اگه..اگه فکر مي کني که....يعني.....تو به هيچ چيزي مجبور نيستي....

...پشتم بهش بود....از روي تخت بلند شد.... : نه..مثل اينکه با تو نمي شه آروم بر خورد کرد...بايد بهت زور بگم هميشه...

رفت از اتاق بيرون..چند لحظه بعد برگشت.... : چراغ روشن مي مونه....

روي تخت دراز کشيد و بعد دستش رو از زير کمرم رد کرد و پاهاش رو دور پام قلاب کرد.... : من امشب اين جا مي مونم...تو هم تا صبح همين جا مي موني...همين طوري...چراغ روشن...تا من رو ببيني.....من به تو مجبورم...من به زني که عاشقانه دوستش دارم مجبورم.....عادت کن بهم باده..به حضورم....مي خواستم برگردم هتل...اما خوب....همين جا مي مونم....همين طوري انقدر مي ميوني..تا قشنگ ياد بگيري من کيم....

_لابد تصويب شد و تمام...

صداش رگه بي جوني از لبخند گرفت : اون که بله..اسمت که رفت تو شناسنامه ام خانوم باده شرقي ...نه ببخشيد..خانوم باده پاکدل..همون موقع همه چيز تصويب شد و تمام.....

.....و من اون شب...تو اون تخت خواب دوره تنهايي هام....تو آغوش امين...که البته برام هم غريب بود و هم آشنا....بار ديگه و اين بار بسيار قويتر از قبل..عاشق مرد جذابم شدم....

با صداي مرغاي دريايي که ندا از يه روزه نيمه ابري مي دادن چشمام رو باز کردم..در تمام مدتي از زندگيم که يادم مي ياد...کمتر برام پيش اومده بود که انقدر عميق تونسته باشم استراحت کنم.....

حضور امين رو نفس کشيدم......سرم روي بازوش بود و اون طاق باز خوابيده بود..به مژه هاي بلندش نگاه کردم و قيافه اش که حتي با چشم بسته هم خيلي با جذبه بود....

ديشب رو يه مردي که عاشقش بودم زهره مار کردم....از خودم ناراحت شدم...من بچه نبودم که ندونم ديشب تا چه حد اين مرد از خودش صبوري نشون داد...صبوري نشون داد که مجبورم نکرد چيزي رو براش توضيح بدم.....و چه قد ر به فکر بود که تنهام نذاشته بود...آروم روي دستش جابه جا شدم و مثل جنين تو خودم جمع شدم...بيشتر نگاهش کردم که با آرامش خوابيده بود....به ساعت روي ديوار نگاه کردم ساعت 10 بود و من دلم داشت ضعف مي رفت...ديشب تقريبا غذا نخورده بودم....مي خواستم تمام سعيم رو بکنم تا بدون بيدار کردن امين بتونم برم آشپز خونه صبحانه درست کنم....

خواستم بلند شم که دستش رو محکم دورم حلقه کرد و نذاشت....

بدون اينکه چشماش رو باز کنه زير لب با صداي خواب آلود : کجا مي ري عزيزه دلم؟؟؟

دستم رو روي سينه اش گذاشتم : خوب....برم يه چيزي آماده کنم يخوريم....

_لازم نيست..بخواب....

چند دقيقه ديگه همون طور مونديم و من دلم کم کم داشت به قار و قور ميوفتاد...دوباره قصد کردم به رفتن...رو تخت نشستم و پاهام رو ازش آويزون کردم که دستش رو از پشت حلقه کرد روي شکمم و کشيدتم پشت و سرم قرار گرفت روي شکمش...

_همين جا مي موني....

_آخه گرسنمه...حوصله ام هم سر رفته...پاشو ديگه....

...صورتش رو نمي ديدم...داشتم با پايين موهام بازي مي کردم که بلند شد نشست و از بالا باهام چشم تو چشم شد ...به چشماش که خواب آلوده بود و يه شاکي بودن شوخ توش بود نگاه کردم..هر چي مظلوميت تو نگام بود بهش انداختم .... : صبح به خير...

..به لحن خنده دارم خنديد و خم شد و بوسه کوچولويي از لبم گرفت : صبح خانوم قشنگم به خير....

لذت مي بردم از محبتي که تو نگاه و کلامش بود...

_يادت باشه باده خانوم..نذاشتي بخوابم....

_من که کاريت نداشتم مي خوابيدي...

نفسش رو بيرون داد : نه مثل اينکه ما باهم خيلي کار داريم....يکي از قوانين..من تنها نمي خوابم....بايد پيشم باشي...مي دوني چه قدر منتظر اين روزا بودم که هميشه پيشم باشي....

...سرم رو از روي شکمش بلند کردم و چار زانو رو تخت نشستم..گوشه ملافه رو به دست گرفتم...خوب بله...منتظر خيلي چيزايي بوده که من ديشب...اه...لعنتت کنن سبحان...و ملافه رو بيشتر تو دستام مشت کردم....

احساس مي کردم عذر خواهي بهش بدهکارم : بابت ديشب..بابت اينکه شبت رو خراب کردم ببخشيد....

چند لحظه بينمون سکوت شد....

_نگام کن ببينم..قانون دوم مگه اين نبود که حق نداري نگات رو ازم بگيري.....

سرم رو بالا کردم و نگاهش کردم...

_خوب آخه...

_من حسرت داشتن رابطه رو ندارم که تا عقدت کردم بخوام کاري بکنم.....

...نمي دونم چرا بهم بر خورد....يه حس حسادت بي منطق تو دلم پيچيد..از اون احساسا که دلم مي خواست يه چيزي رو بشکونم..از اونا که باعث مي شد..صداي مرغاي دريايي بيرون ديگه نوا نباشه..جيغ جيغ باشه....

جوابش رو ندادم و بلند شدم و با پاي برهنه به سمت سالن رفتم....تعجبش رو ديدم...

_ااا...باده...کجا مي ري؟؟؟

تو ذهنم غر مي زدم که...خوب بله ديگه..ترمه خانوم...خانوم دکتر و خدا مي دونه چند نفر ديگه..منه ساده رو بگو....

نرسيده به در اتاق بود که بازوم کشيده شد....

_وايسا ببينم..چي شدي تو؟؟؟

بر نگشتم به سمتش... : هيچي گرسنمه...

_اول اينکه بابا اينا تو هتل براي صبحانه منتظرمونن....ثانيا..من زير و بم حتي نوع راه رفتنت رو مي دونم...تو چته....؟؟؟

....داشتم براش ناز مي کردم؟؟!!!!..من باده...براي امين که عشقم بود..براي اون که هنوز 24 ساعت نبود که شوهرم بود..داشتم ناز مي کردم؟؟؟!!!!

_هيچيم نيست امين..بذار برم....

برگردوند من رو به سمت خودش...خم شد تو صورتم.... : حسود خانوم..که من قربونه حسادتت برم....من منظورم اوني نبود که تو برداشت کردي....تو تنها تجربه مني...براي عشق..براي همسر بودن ...براي مادر آينده بچه هام....براي گل سر سبد زندگيم....

_.....

_ناز مي کني برام؟؟؟....

لحنش کمي خندان شد : من تا ته دنيا ناز خانومم رو مي خرم..اونم خانومي که مي دونم همه نازش فقط ماله خودمه..پس دربست هم مخلصشم.....اما ناراحت نباش ازم..اين رو طاقتش رو ندارم....

..خوب خودم هم مي دونستم يه بخشيش نازه..اما ...خوب بهم بر هم خورده بود..حسودي هم کرده بودم...

_من حسود نيستم....

خنديد : باشه نيستي...پس چرا شاکي شدي؟؟

_خوب تو مي گي که....

حرفم رو ادامه ندادم...خوب چي مي گفتم...مي گفتم چرا مي گي حسرت داشتن رابطه با من رو نداري؟؟..آخه اينم حرف بود؟؟؟

چند لحظه سکوت کرد...سرم رو بلند کردم و تو چشماي ملتهبش که پر از عشق بود نگاه کردم....

_من ..من حسرت بودن با تو رو تا ته دنيا دارم....انقدر زياد که حتي تصورش رو هم نمي کني...اما اين حسرت..اين تمنا...دليل نمي شه که چيزي رو به تو تحميل کنم....من اون جمله رو گفتم..تا خانوم خوشگلم بدونه که من به خاطر ديشب ناراحت نيستم...عصبانيم..نه از تو از کساي ديگه...از کسي که دارم براش...تسويه حسابي دارم تماشاييي...خوب حالا اين بنده بخشيده شدم...تا بتونيم بريم چيزي بخوريم؟؟؟

نگاهش کردم...ساکت...منتظر نگاهم مي کرد....روي نوک پام بلند شد و محکم لبم رو رو لباش گذاشتم...جا خورد..اما چند لحظه بعد..بوسه عميقي ازم گرفت....

_چه جواب شيرين و خوش مزه اي....اولين بوسه از خانومم..

رفت بود تا لباس بپوشه...شاد و سر زنده رفتم تا من هم حاضر بشم...از صبح اين اولين بار بود که خودم رو تو آينه مي ديدم...اي واي...موهام عين يال شير شده بود..ديشب شونش نکرده بود...چه شکلي بودم...من داشتم با اين ريخت قشنگم براي اون طفلکي ناز هم مي کردم....از خودم و اعتماد به نفسم خندم گرفته بود....

در تمام طول هفته پيش من تو خوشي سبکي بودم....خوشي بي نظير..يه شب تو هتل پيش دو قلو ها موندم...دوشب بعد هم امين اومد و تا صبح محکم بغلم کرد تا خوابم ببره....گردش و تفريح و خريد در حد مرگ و سرگرمي دو قلو ها که خريدن و جمع آوري مجلاتي بود که عکس نامزدي ما رو زده بودن....خدا رو شکر مي کردم که بي ادبي نکرده بودن تا داستانهاي قبل رو تکرار کنن....ازدواج سابقم و طلاقم...

هاکان تلفني تبريک گفته بوده و هنوز هم با استانبول برنگشته بود..حق هم داشت راحتش نمي گذاشتن......

امين قرار بود براي رفع و رجوع کارهاش هرچه زودتر برگرده به تهران..من اما مدتي وقت لازم داشتم تا کارهام رو راست و ريست کنم براي رفتن به ايران و ادامه پروژه...

ما هنوز هم براي زندگي کردن با امين جاي خاصي رو معين نکرده بوديم..تا چند ماه که بايد مشغول پروژه مي شديم.....

امشب قرار بود خانواده امين به خونه من بيان تا شام رو باهم باشيم و بعد اونهارو به فرودگاه برسونم تا برگردن....

سميرا سر کار بود...بوسه اما از صبح داشت کمکم مي کرد...بخشي از غذاها رو بيرون سفارش داده بوديم اما بقيه اش رو خودم درست مي کردم....امين هم براي کمک اومده بود... روزگار شکارش کرده بود که تو که کار خونه بلد نيستي..دخترها خودشون مي دونن و امين رو برده بود به قول خودش يه جاي مردونه....

چشماي امين که با رودربايستي داشت مي رفت يه غمي داشت..البته اين غم..شايد به همون اندازه و شايد خيلي خيلي بيشترش تو دل من بود...

درسته که تو کمتر از 20 روز ديگه بازهم مي رفتم پيشش اما..دلم بدجور به حضور گرمش عادت داشت..به بودن بي نظيرش....

داشتم براي غذا پياز خرد مي کردم....هر کدوم يه اندازه بود..کلافه بودم و بغض داشتم...که دستي چاقوي توي دستم رو نگه داشت..به بوسه متفکر بالاي سرم نگاه کردم...

بوسه : داشتي دستت رو قلم مي کردي..اين چه طرزشه..پاشو خودم انجام مي دم....

سکوتم رو که ديد: مي تونم حدس بزنم تو چه حالي هستي....

..مي تونست؟؟؟..واقعا مي تونست؟؟؟....نه نمي تونست...اون چه مي دونست دلتنگي يعني چي..هميشه آزاد بود و رها...بي هيچ وابستگي...سميرا شايد اما بوسه نه....مي فهميد که من چه قدر و واقعا چه قدر امين رو دوست داشتم...چه قدر وابسته بودم.....؟؟؟

رفتم تا براي تزئين دسرها کمي ميوه بشورم....بغض بدي داشتم..به ساعت که نگاه کردم..درست 8 ساعت ديگه امين و خانواده اش مي رفتن و من.....دوست نداشتم که برن....

همه بچه ها جمع شدن..همه مي گفتن و مي خنديدن..دريا پيراهنش رو تاب مي داد و دوقلوها باهاش بازي مي کردن..مردها کناري صحبت مي کردن و شيرين جون هم با سميرا مشغول بحث بود و بوسه هم داشت گوش مي کرد و اما امين..رو مبل نشسته بود و بد اخلاق تر از هر زماني داشت..مثلا به دنيز گوش مي کرد.... ومن از توي آشپز خونه به چمدانهايي که جلوي در بود خيره شده بودم و دلم بيشتر از همه براي اون چمدان يشمي تنگ مي شد....

غرق فکر بودم که از رو به روم قرار گرفت....

با ديدنش بغضم بيشتر شد....اومد جلو..دستام رو تو دستاش گرفت : زيبا روي من چرا انقدر گرفته اي؟؟؟

..نمي دونست؟؟؟...يعني واقعا نمي دونست؟؟.....

_.....

_کاش بدوني ...کاش بدوني که تو دل من الان چي مي گذره...قربونت برم که چشمات انقدر بغض نداشته باشن....

_....

بهروز : شما دو تا...بيايد ديگه..چرا اون جاييد....؟؟؟

امين نگاهي عميق بهم انداخت و دستم رو گرفت و با خودش به سالن برد....

شيرين جون با دست اشاره کرد تا پيشش بشينم...امني هم پيش پدرش رو به رومون نشست.....

شيرين جون : خوب دختر گلم....ما راستش رو بخواي ترجيحمون اين بود که تو هم امشب با ما برگردي...

پدر جون : البته دليلش کاملا خودخواهانه بود..چون اين پسره خوش اخلاق...تو نباشي ديگه خدا مي دونه مي خواد با ما چه بکنه....

همه خنديديم....

تينا : والا....

آتنا : باده جون ما زمينه رو مي سازيم..عکسات رو به همه نشون مي ديم..بعد يهو خودت بيا..واي که چه شود....

امين : بي خود..آتنا..اون عکسا خصوصين...

_کجاش خصوصين..کل اين کشو ر جزء خانواده ان..فقط ايران مردم نا محرمن؟؟؟؟....

پدر جون به قيافه شاکي امين لبخندي زد : والا من انقدر حسود نبودم..مامانتم نبود..تو هم نبودي..نمي دونم بعضي ها چه با تو کردن؟؟؟

اشاره با مزه اش به من....باعث خنده و تقريبا يکم حال خوب شد.....

بعد از شام...بچه ها رفتن...سميرا و بهروز هم بعد از خداحافظي گرم از خانواده امين...سميرا سرش رو دم گوشم آورد : مهمون هات رو که راه انداختي..کليد که داري بيا پايين....به بهروز گفتم.امشب تو اتاق دريا مي خوابه..بيا پيش خودم....

...يار بي دريغ و بي منت من....خيلي خوب درکم مي کرد.....

ساعت حدود 12 بود..دو قلوها داشتن فيلم مي ديدن..خستگي نا پذير بودن....

پدر جون و شيرين جونم گفتن که يه چرت دو ساعته مي زنن تا فرودگاه....

من تو اتاق خودم..مشغول گذاشتن هديه هاي کوچکي که براشون خريده بودم تو جعبه هاي هديه بودم که در زدن....

امين بود ....آروم اومد ..من نشسته بودم روي تخت..از بين وسايل جا براي خوش باز کرد و رو به رو م نشست : باده؟؟؟...

_جانم....

_من کاري کردم؟؟؟

تعجب کردم....به چشماي دلخورش نگاه کردم : البته که نه عزيزم..چه طور؟؟؟

_از سر شب نگاهم نمي کني....

....الهي...چه قدر معصوم دلخوريش رو بيان کرد....من از سر شب براي اين که گريه نکنم نگاهش نمي کردم...

بغضم که بزرگتر شد..سرم رو انداختم پايين....

_ببين..بازم نگام نمي کني....بذار سير نگات کنم....

مشتش رو روي تخت کوبيد : اصلا ول کن..کاراي باقي مونده اين جا رو باده...پاشو بريم..من آخه به چه اعتباري دارم زنم رو ميزارم و مي رم....؟؟؟

دستم رو رو مشتش روي تخت گذاشتم : امين...من...من ...خيلي دلم تنگ مي شه...

..اين جمله کافي بود برام تا اشکم در بياد....گونه هام خيس شد...

_داري گريه مي کني؟؟

سرم رو محکم گرفت تو بغلش و موهام رو نوازش کرد.. : تو رو خدا باده...گريه نکن...گريه نکن نفس من...

سرم رو توي سينه اش بيشتر فرو کردم و نفس کشيدم...عميق و عميق تر..انگار که مي خواستم...حضورش رو با روحم..تو بدنم..تو تمام سلول هام حس کنم..

سرم رو نوازش مي کرد : باده...مي خوام بهم قول بدي....

_چي؟؟؟

_اينکه اين آخرين جداييمون باشه..بعدش ديگه هيچ وقت جايي بدون من نباشي..طاقت نمي يارم...نمي دونم اصلا قراره اين 20 روز چه طور بگذره.....

...صداش خش داشت و من دوست نداشتم..مرد جذابم ناراحت باشه....

سرم رو از روي سينه اش بلند کردم . بهش نگاه کردم با لحن نسبتا شوخي که نمي دونم با اون چشماي اشک آلودم چه قدر توش موفق بودم : مي خواي بگي دلت برام تنگ مي شه؟؟

_مي خوام بگم...تو همه کس مني..نفسمي..چه طور مي تونم نبودنت رو تاب بيارم حتي چند روز...

صداقت کلامش حالم رو بد تر کرد...دوباره چشمام خيس شد که دو طرف صورتم رو بين دستاش گرفت : گريه نکن..من نمي تونم تحمل کنم يه قطره هم اشک بريزي....

باده تو رو خدا مراقب خودت باش...به دنيز سپردم..بازهم ميسپارم....حواست باشه.....

_باشه..مراقب خودم هستم....

_الان مسئوليتت بيشتره...هم مراقب خوت باش..هم مراقب همسر من... عشق من...باشه؟؟؟!!!!

سرم رو کف دست ...سمت چپش تکيه دادم... : تو هم مراقب شوهر من.....تکيه گاه من باش.....

تو چشماش يه نمي برق زد....سرم رو جلو آورد و بوسه عميقي رو پيشونيم گذاشت....

من مست بوسه اش..مست حضورش و دلخور از رفتنش ....بازهم بغض کردم....

دستش رو روي گونه ام کشيد : خيلي زود همه چيز رو جمع و جور کن عسلم...

با شيطنت : خوب حالا شايد کارم يکم بيشتر طول کشيد....

با جديت نگاهش رو بهم دوخت از همون نگاههاي خاص امين که هيچ حرفي توش نبود : بهتره که طول نکشه..چون حتي اگه يه ساعت بيشتر از اين مدت طول بکشه..ميام مي ندازمت رو کولم و مي برمت.....

تو چهار چوب در که ديدمش...همه حسهاي ظريف اون کلاس معماري تو دانشکده شهيد بهشتي دوباره زنده شد..شدم همون باده 19 ساله ؛فکر کنم...همون که به دنبال راهي بود براي اثبات خودش....

محکم..خيلي محکم که در آغوشش گرفتم...همون بوي ياس هميشگي به مشامم رسيد همون که شب آخر هم به عنوان تنها سوغات ايران با خودم به اين کشور آوردم...

مهساي دوست داشتني من..که حالا خانوم مهندسي بود..دانشجوي دکتراي معماري در فرانسه..عجيب هم شبيه خانوم هاي فرانسوي شده بود..شيک ...ساده..مغرور....

سميرا تو چار چوب در ايستاده بود و به من نگاه مي کرد که بعد از 5 روز که از رفتن امين گذشته بود و من بد اخلاقي کرده بودم..حالا با زيباترين هديه نامزديم ..مهسا..ناجي خودم رو به رو که شده بودم...داشتم از ذوق مي مردم...

_واي..باده عکست رو که تو اينترت ديدم انقده غصه خوردم....انقده بد بود که به خاطر امتحانات لعنتيم نتونستم اين جا باشم....

...به جاي جواب دوباره بغلش کردم....

رو مبل خونه سميرا لم داديم...سه تايي...مهسا وسط و من و سميرا سرمون روي شونه مهسا....

_دلم پر مي کشيد براتون....براي دوتا خواهرهام....

_خوب خانوم..بابا اين شازده ما چه قدر خوش تيپه....راستي اين درسته که يکي از سرمايه داراي به نام ايرانه؟؟؟

_خوش تيپيش رو تاييد مي کنم اما پولش..راستش رو بخواي خيلي هم برام مهم نبود...

دستي به سر شونم گذاشت : مي دونم.....رفيق مي دونم....

سميرا : خانواده خيلي خوبين...پسر خوبي هم هست..

مهسا : راستي باده ..گفته بودي کمي حسوده..ولي لباس نامزديت که براي خودش همچين خوب بود..ماشالا..تو ناحيه يقه...

به لحن شو خ و جلفش خنديدم : غر غر کرد..اما خوب..چون مادرش پشتم رو گرفته بود هيچي نگفت...ولي خط و نشون کشيده براي پيراهن عروسي....

_که تو هم 100% گوش مي کني..

_فکر کن که گوش کنم.....

ساعتها حرف زديم..از آشناييم...از ازدواجم..از دلتنگي هام..از ترسم...از نبون مادرم...از حسرت هام..از نبودن امين در اينجا..از نگراني هاش پاي تلفن ... در آخر از هاکان.....

_هاکان حالش خوبه..بهتر هم مي شه...

اين رو سميرا بي هيچ تزلزلي گفت ...

بهروز با دريا که اومد خونه پر شد از قربون صدقه هاي مهسا براي دريا......

خواستم کمي تنهاشون بذارم..رفتم بالا...دو ساعتي مشغول کارهام بودم...چند تا نقشه بود..کوچيک که بايد اصلاح مي شد...به ساعت نگاه کردم..حدود 8 بود..دستم به تلفن رفت....گوشي رو برداشتم و با موبايل امين تماس گرفتم..از صبح سرش خيلي شلوغ بود...جلسه پشت جلسه و نتونسته بودم باهاش حرف بزنم و دلتنگش بودم عجيب...

موبايلش رو که برنداشت...پکر شدم.....هيچ وقت حتي فکرش رو هم نمي کردم..کسي انقدر برام پر از اهميت باشه....به حلقه ام نگاه کردم..به اسم امين روي انگشتم...

خيلي از مجلات عکس اين خالکوبي رو بيشتر از نامزدي بزرگ کرده بودند....بوسه اي به روي اسمش زدم...

زنگ در زده شد..مهسا بود..شاد و خوشحال...لباس شيکي به تن داشت و سر حال پريد وسط آپارتمان....

_بريم بيرون باده...مي خوام باهات امشب رو خوش بگذرونم....

لبخند زدم : باشه..ولي سميرا و بهروز؟؟

_اونا مي گن الان حسش نيست...بيا ديگه باده...

_باشه يه زمان بده حاضر شم...

لباس پوشيده و آماده .....با هم راه افتاديم به سمت خيابونهاي روشن..خيابونهايي که خيلي چيزها براي ديدن و تعريف کردن داشت..از نوازنده هاي خيابوني تا توريست هاي کنجکاو ....

با مهسا به رستوراني رفتيم کنار دريا...ميزهاي چوبي داشت با رو ميزي هاي قرمز و شمعدان هاي کاسه اي به شکل گل لاله قرمز....

مهسا دستش به دور ليوان نوشيدنيش حلقه شده بود نفسي عميق کشيد....

_مهسا خوش حالي از بودنت تو پاريس؟؟

_نمي دونم...گاهي با خودم فکر مي کنم اي کاش منم براي ادامه تحصيل به اين جا اومده بودم...شاد تر بودم فکر کنم...شما ها پيشم بوديد....اون جا خيلي تنها موندم...

_مثل گرده پخش شديم....

آهي کشيد : مجبور شديم....

بعد از کمي مکث : مي خواي تو ايران زندگي کني؟؟

_نمي دونم...به احتمال زياد....خوب همه زندگي امين اون جاست....

_همه زندگي تو هم اين جاست...

_آره....دوستام...شغلم...نمي دونم...سخته دل کندن...من همش دل کندم مهسا....

دستش رو روي دستم گذاشت : به جاش اين بار دل دادي....

رازي بود تو کيمياي اين دو خواهر...کيميايي که بهشون قدرت مي داد تا حضورشون به اطرافيانشون آرامش بده...انگار هر چيزي که اين دو تاييدش مي کردن..بي برو برگرد درست بود...

شاممون که تموم شد....رفتيم براي به قول مهسا ول گردي..گشت زدن تو خيابون ...نشستن رو سکوي کنار خيابون و گوش کردن به نواي گيتار يا ساز دهني بعضي از جوون هايي که اين براشون جنبه سبک کردن دل رو داشت....

به ساعت نگاه کردم...11/30..خداي من انقدر به خودمون مشغول بوديم که اصلا حواسم به ساعت نبود...

از امين هم دلخور بودم....انگار نه انگار..يه زنگ به من نمي زد.....

يک ربع بعد به خونه رسيديم...سميرا داشت من رو مسخره مي کرد که شاکي بودم که چرا امين زنگ نزده....مهسا زنگ در سميرا رو که زد..من ديگه نايستادم از پله ها مستقيم رفتم بالا....

در رو که مي خواستم باز کنم...تلفن داشت زنگ مي خورد...سريع در رو باز کردم . خودم رو به تلفن رسوندم...تا قبل از اينکه قطع بشه بر دارم...

گوشي رو قاپيدم و بر داشتم...نفس نفس مي زدم : الو....

_الو...

امين بود با يه صداي شديدا لرزون.....

_امين سلام....

نفسش رو ممتد بيرون داد..انگار که بار سنگيني از روي دوشش برداشته شده باشه....

و بعد چند لحظه خيلي کوتاه سکوت و در آخر فريادي که گوشم رو کر کرد : تو کجايييييييييييييييييييييي ييييييييي؟؟؟؟..کجايييييييي يييييييييي

_خونه ام....

_کجا بودي؟؟؟...داشتم سکته مي کردم..از ساعت 8 دارم دنبالت مي گردم..کجايي؟؟؟

..خداي من...اين امين عصباني.....

صداي مستخدم خونه از پشت سر اومد : آقا... آماده است....

چي آماده بود؟؟؟!!!

فکر مي کنم جايي نشست..چون صداي صندلي اومد....

_امين؟؟؟!!!

_بله؟؟؟!!!

بله اي سرد....بدون جانم...

_امين خوب من...

_داشتم راه ميوفتادم بيام......کجا بودي تو؟؟؟

_خوب زنگ مي زدي به موبايلم...

_فکر ميکني نزدم!!....اون لعنتي رو چرا خاموش کردي؟؟..مي خواي بکشي منو...اصلا چرا تنها راه افتادي رفتي بيرون؟؟

بغض کرده بودم هم از سر دلتنگي..هم از سردي کلامش و فريادهايي که ميزد : امين من با مهسا بودم...تنها نبودم...

_چه فرقي مي کنه....چه فرقي مي کنه...به سميرا زنگ زدم گفت رفتيد بگرديد...چرا با من اين کار رو مي کني؟؟..مگه خودت نمي دوني چه خبره...به هزار تا چيز فکر کردم..مردم و زنده شدم....

_من بهت زنگ زدم....

_کي؟؟؟...تو چه ساعتي زنگ زدي باده؟؟..الان ساعت چنده؟؟؟

_داد نزن...

_داد مي زنم..داد مي زنم شايد بشنوي که من تو راه دور که دستم به هيچ جا بند نيست...چه حالي داشتم..که خبر نداشتم زنم کجاست؟؟؟!!!!!!

_خوب سميرا که....

_سميرا بگه...گوشيت چرا خاموشه؟؟

نگاهي به گوشيم انداختم و ترديد جواب دادم : شارژش تموم شده....

_که شارژش تموم شده.....

_باور نمي کني؟؟؟!!

عصباني شده بودم....

_بحث باوره الان؟؟؟...بحث اينه که تو چرا تنها بيرون بودي؟؟؟....اصلا ول کن اون کار ها رو..فردا راه ميوفتي بر مي گردي تهران...همين فرداااااااااااااااااااااا اااااااااااااااااا.....

_امين....!!!!!!!!!!!!!

_بله.....

بغضم بزرگ تر شد..هيچ جور نمي خواست کوتاه بياد..قصد کرده بود جانم رو نگه....

_ببخشيد....

_هه!!!!!!

_خوب چرا اين طوري ميکني؟؟!!

_يه ببخشيد و همه چيز تموم شد؟؟؟!!!...آره؟؟؟!!!! تو مي دوني..اصلا فهميدي تو زندگي من چه جايگاهي داري؟؟؟..به خداوندي خدا اگه فهميده باشي....من اين جا داشتم سکته مي کردم..داشتم راه ميوفتادم بيام..خانوم پي گردش بودن...حالا هم يه ببخشيد..خوبه به خدا..خيلي خوبه....همون که گفتم...فردا بر مي گردي....

_امين..چه حرفيه..من هنوز کلي کار دارم....

_نمي دونم چه مي کني...ديگه نمي تونم همچين استرسي رو تحمل کنم..5 روزه همه حواسم پي تو..نکنه اون مرتيکه مزاحمش بشه..نکنه باز حمله عصبي بهش دست بده..نکنه بهم زنگ بزنن بگن اتفاقي براش افتاده...خواب بهم حروم شده....

دوباره فرياد زد : اصلا تقصيره منه..که زنم رو مي زارم مي يام....

بغضم ترکيد....اشکم جاري شد...فرياد هاش...سرديش....لحن پر از نگرانيش..پشيمونيم...و از همه پر رنگ تر...دلتنگي عميقم براي نگاه مهربونش...دست به دست هم داده بود تا از وجودم باده اي بيرون بياد نيازمند نوازش...پر از ناز..که قبلا نمي دونستم اصلا همچين باده اي وجود داره...

_امين..اين لحن صحبت کردن با منه؟؟؟!!!!

...هم مي دونستم چرا نگرانه..هم دلخور بودم از لحن سردش و عصبانيتي که بهش دچار شده بود....

چند لحظه اي سکوت کرد ...حالا فقط يه نگراني عميق تو صداش بود...

_گريه که نمي کني باده؟؟؟!!!!!!!!

اشکم رو پاک کردم و با همون بغض ادامه دادم : نه.....

نفسش رو داد بيرون کلافه شده بود : خانومم..گريه نکن...اصلا من دارم ميام.. 

حالا فضاي موسيقي رابطه ما از سازهاي کوبه اي انگار به يه نواي سبک و ظريف ويالوني تبديل شده بود....

_کجا ....؟؟؟!!!! نمي خواد بياي.....

احساس کردم يه جورايي نگرانيش بيشتر شد : چرا نيام؟؟؟...گريه نکن ..لعنت به من......صداي برخورد جسمي به ميز اومد....

_گريه نمي کنم.....

_باده...قطع کنم؟؟؟...برم فرودگاه پاي پرواز حتما بليط گيرم مياد...قول مي دم فردا صبح اون جا باشم......

...نمي خواستم اين کار رو بکنه....اصلا به نظر فکر خوبي نبود...

_گفتم که نمي خوام بياي.....

..جا خورد از لحنم..از لحني که نا خواسته انگار که خيلي تحکمي بود....

_حالا ديگه جتما ميام.....

و قطع کرد....و من صداي بوق شنيدم....چرا اين طوري شد؟؟

چند بار دوباره تماس گرفتم تا بگم که نياد..تا بگم..پاي تلفن هم حلش مي کنيم...اما جوابم رو نداد..نگران شروع کردم به راه رفتم دور خودم و فکر کردن....

نمي دونم چه قدر دور خودم چرخيدم ....

دلم مي خواست برم پايين...برم پيش سميرا...پيش بهروز...مهسا....

دستم اما روي دستگيره در خشک شد..وقتي اسمش و حلقه اش رو روي نزديک ترين انگشت به قلبم ديدم.....

...اون شوهر منه...و ما با هم يه بحث کوچيک داشتيم....بحث و نگراني که باعث شد..اون مجبور بشه خودش رو به اين جا برسونه..پس شلوغ کردن ما جرا کار صحيحي نبود.....

صداي زنگ در از خواب بيدارم کرد...دستم به گردنم بود و از جام بلند شدم....با همون لباسهاش ديشب روي کاناپه ولو شده بودم..شايد تونسته بودم دو ساعت بخوابم....

در رو باز کردم...قامت بلند و دوست داشتنيش رو پشت در ديدم....بي حرف..ساک دستي کوچيک توي دستش رو ول کرد و محکم در آغوشم کشيد..محکم تر از هر زمان ديگه اي.....نفس هاش به موهام مي خورد..نفسي که داغ بود..اما نگران بود..پر از حس بود..اما انگار که ساعتها بود که حبس شده بود.....

و من انگار که 5 روز نبود..انگار که 5 ماه يا شايد بيشتر بود که ازش دور بودم...دلم مي خواست خودم رو بيشتر تو آغوشش فرو کنم.....

از آغوشش جدا شدم..چشماش ديگه عسلي نبود..قهوه اي زمان ناراحتي هاش هم نبود...سرخ بود....مو هاش هم به هم ريخته بود..خيلي خسته بود....خيلي...

سرم رو به دو طرف برد....به بدنم نگاه کرد...

_چي کار مي کني امين؟؟؟

نفسي از سر يه آسودگي موقت کشيد....

_يه فنجون قهوه بهم مي دي....؟؟؟

از چار چوب در کنار رفتم و بي حرف..به سمت آشپز خونه رفتم تا قهوه جوش رو به برق بزنم....نگاهش کردم که رو کاناپه نشسته بود و سرش رو بين دو تا دستش گرفته بود....و من هنوز جواب سئوالم رو نگرفته بودم....

قهوه رو جلوش گذاشتم...تشکري کرد و جرعه ازش رو همون طور داغ سر کشيد....

نگاهم کرد که ساکت و به هم ريخته و ژوليده رو به روش بودم...

_ترسيدم باده..خيلي ترسيدم..نگرانت بودم..زمين و زمان رو به هم دوختم....

_نيازي نبود که تا اينجا بياي...

نگاهي بهم انداخت که شديدا دست و پام رو جمع کردم...اين از وقتي ازدواج کرده بوديم..عصبانيت هاش ترسناک تر هم شده بود...

_باده..چرا انقدر سخته من رو درک کني....

_....

_تو مهم ترين چيزي هستي که من دارم...همه زندگي مني...و خودت هم مي دوني..و حتي خيلي بهتر از من مي دوني که چه اتفاقاتي ممکنه برات بيوفته....

_داري پشيمونم مي کني که بعضي چيزا رو بهت مي گم...

بلند شدم برم سمت آشپز خونه که بازوم رو گرفت.... با همون چشمايي که ازش آتيش مي باريد : وايسا ببينم..مگه قراره نگي؟؟؟..هر چي ميشه بايد به من بگي...بايد....

ته دلم قنج مي رفت براي اين همه نگراني و توجهش ..اما......

_امين ...براي چندمين بار دارم بهت مي گم....لحنت رو عوض کن..حالا هم بازوم رو ول کن تا برم برات يه چيزي بيارم بخوري...

بازوم رو محکم تر گرفت : من هيچي نمي خورم.....بايد يه چيزايي رو مشخص کنيم...اين طوري نمي شه...

_آره اين طوري نمي شه که تو در نظر نگيري که من 9 سال تنها زندگي کردم و مي دونم چي غلط چي درست..من دختر تو خونه بابا نبودم...بي دست و پا هم نيستم....

_چي داري مي گي؟؟؟!!..حواست هست؟؟؟!!...من کي گفتم بي دست و پايي.....تو خودت از دست اون مردک مزاحم مگه مجبور نشدي از دواج کني...مگه هنوز هم برات پيام نمي فرسته....؟؟؟

_....

بازوم رو تکوني داد : چرا ساکتي؟؟... خوب گوش کن باده...تو موظفي مواظب خودت باشي...من عاشق اينم که مراقبت باشم....

_اين طوري؟؟؟!!..با اين لحن....؟؟...ببين وضعيتمون رو..هنوز يه هفته از عقدمون نگذشته.....

..نمي دونم لحنم چه قدر ناراحت کننده بود که بازوم تو دستش شل شد : دارم اذيتت مي کنم؟؟؟..چرا ؟؟....

ازم کمي دور شد و پشت به من ايستاد..دستاش توي موهاش بود...

يه قدم به سمتش رفتم : چرا..چي؟؟!!!!

چرخيد به سمتم : چرا ...چرا تو من رو تو زندگيت نمي پذيري؟؟

_من نمي پذيرم....؟؟؟؟

دستم رو آوردم بالا به انگشت حلقه ام اشاره کردم: من نمي پذيرم.؟؟؟.پس اين چيه لعنتي؟؟؟....پس اون عقد نامه چيه؟؟...پس باهات شب رو صبح کردن تو يه تخت چيه؟؟؟...من همه تلاشم رو دارم مي کنم...همه تلاشم رو...دارم سعي مي کنم تا ديوارهاي اطرافم رو لااقل براي تو نا مرئي کنم....

رو به روم ايستاد.... : مسئله اين جاست که من انگار بلد نيستم به تو اثبات کنم که چه قدر دوستت دارم....

....چه قدر به شنيدن اين جمله احتياج داشتم...بي تنش ترين جمله چند ساعت اخير بود....

_منم خيلي دوست دارم....

اين جمله رو که گفتم...خودم رو تو آغوشش پنهان کردم....دستش رو دورم حلقه کرد : گفتي نيا..ترسيدم...ترسيدم که اين دلخوري ها..سردت کنه از من....نفس من...من بي خود به تو نفسم نمي گم....

_واقعا دلم نمي خواست بياي...

_چرا؟؟؟

_خوب اين همه راه رو...

_گوش کن خانومم..من هر کاري که مي کنم...هر کاري..از روي عشقه...دلم طاقت اون صداي بغض دارت رو نداشت...بايد رو در رو باهات حرف مي زدم...بايد بغلت مي کردم تا مطمئن بشم که حالت خوبه....

....بودن در کنار اين مرد..من رو سبک مي کرد..مثل حباب شکننده مي کرد..من که معروف بودم به داشتن نگاه سرد..من که همه در آمدم از ژستهاي سردم بود...در کنار امين لطيف مي شدم...لوس مي شدم....

_سکوتت رو هم دوست دارم خانوم قشنگم....

سرم رو روي سينه اش گذاشتم : بهم بر مي خوره امين وقتي اون طوري باهام حرف مي زني...قول بده ديگه اون طوري داد نزني...

صورتم رو بين دو تا دستاش گرفت و من به سرخي که کم کم دوباره داشت عسلي مي شد نگاه کردم...

_من نمي تونم قول بدم...همه سعيم رو مي کنم..اما تضمين نمي کنم..هر چيزي که بخواد زندگي خانوادگي من رو تهديد کنه..حتي اگر خود تو و بي احتياطي هات باشه..من همين قدر و شايدم بيشتر قاطي کنم.....

_خيلي زورگويي....

سرش رو خم کرد و بوسه عميق و پر اشتياقي از لبهام گرفت.... : اما قبول کن..خانوم قشنگم..که خيلي خوب هم بلدم منتت رو بکشم.....

_راستي امين هنوز تو ضيح ندادي چرا جلوي در داشتي بررسيم مي کردي؟؟؟

چشماش نگران شد : گفتي نيا..ترسيدم که نکنه چيزيت شده..مي خواي پنهان کني...تو مسير همش داشتم خود خوري مي کردم که نکنه در باز بشه ببينم بهت آسيبي رسيده داري ازم پنهانش مي کني.....

..دوستش داشتم به اندازه همه دنيا.....اين مرد چه قدر عزيز بود....شايد من هم بلد نبودم بهش بگم که چه قدر عزيزه..

_امين...

_بگو نفس امين...

_اين جوري نمي تونيم زندگي کنيما..اين طور که تو هميشه نگراني و استرس داري....

_عادت مي کني مي من...عادت مي کني....

به چهره اش توي خواب نگاه کردم..يادمه سميرا هميشه مي گفت چهره بهروز موقع خواب مظلومه..به امين که روي تخت دراز کشيده بود نگاه کردم..اين مرد توي خواب هم به هيچ عنوان مظلوم نبود....

کنار پنجره ايستادم...به قطره هاي بارون آروم بيرون نگاه کردم....امين همين امشب بر مي گشت..فردا صبح جلسه خيلي مهمي داشت که نمي شد به برديا سپرد....

به اومدن امين فکر کردم..به گيرهاش...به نگراني هاي بي حدش که کم کم داشت دادم رو در مياورد....به قول موگه زندگي با هر مردي يه سري قوانيني داشت...مي دونستم موگه هم که دختر بي نهايت مستقلي هستش..که به خاطر اينکه از 18 سالگي مثل من کار مي کرد و تو اجتماع بود...اما اون هم در مقابل قوانين سفت و سخت دنيز کوتاه ميومد...قوانيني که گاهي صداي من و سميراي فمنيست رو هم در مياورد....

من هم بايد به قوانين امين عمل مي کردم آيا؟؟؟..عادت نداشتم.....

غذا تقريبا حاضر بود و فقط نياز داشت تا زيرش رو نيم ساعت قبل از روي ميز گذاشتن روشن کنم...روي کاناپه دراز کشيدم تا استراحت کنم که خوابم برد...

صداهاي دوري از آشپز خونه ميومد....صداهايي که من رو از اون خواب عميق بيدار کرد..چشمام رو باز کردم و کش و قوسي به خودم دادم...چشمم افتاد به پتوي روم که مطمئن بودم کار امينه....لبخندي به لبم اومد..نگاهش کردم که تو آشپز خونه مثلا مي خواست گاز رو آروم روشن کنه....

_گرسنه اي امين جان؟؟

تقريبا پريد هوا...و بر گشت..

_ترسونديم خانوم خانوما...

زدم زير خنده... : به به..پس مرد شگفت انگيز ما هم مي ترسه؟؟؟

نگاه با مزه اي بهم انداخت : مي بينم که خوشت اومده....

_پس چي که خوشم اومده..انتقام همه دادهايي که سرم مي زنيه....

از آشپز خونه اومد سمت هال و اومد به سمتم ..خواستم فرار کنم که موفق نشدم..از پشت محکم بغلم کرد و دستام تو دستاش حبس بود....

_امين ولم کن...

_که ولت کنم...خوشت مياد بترسم...حالا ببين من چي کارت مي کنم....

شروع کردم به وول خوردن....مي خنديد ..

_مقاومت بي فايده است عسل من...نمي توني از دستم فرار کني...

..خوب اين حقيقت داشت ...زورم بهش نمي رسيد...

همون طوري که تو بغلش بودم....گذاشتتم روي زمين...خودش دستاش رو گذاشت دو طرف بدنم و زل زد بهم....

تو حصارش حبس شده بودم....خيره شدم به چشماي ملتهبش....خم شد..دست از داد زدن و خنديدن برداشتم...صورتش رو به صورتم نزديک کرد..نفسش حالم رو دگرگون مي کرد....دستش بهم نمي خورد..انگار که تجربه شب عقدمون رو از ياد نبرده بود...شروع کرد بوسه هاي ريزي به صورتم و گردنم زدن...يه جورايي خوش خوشانم شده بود و کم کم عضلاتم داشت شل مي شد...مقاومتم در مقابل امين خيلي کم بود...چيزي هم انگار نه مانع اوون بود نه من...

من که قاعدتا بايد فرار مي کردم...نمي دونم چه سري داشت اون بوسه هاي مثل قطره هاي بارونش که اون جور از خود بي خودم مي کرد که دستم نا خود آگاه روي سينه اش رفت و چشمام رو بستم....انگار که منتظر بودم که جلوتر بره...

بوسه هاش متوقف شد و من همچنان منتظر بودم انگار...

چشمام رو باز کردم..چشمم افتاد به دوتا چشم که الان ديگه اون طور ملتهب و خمار نبودن..شديدا شيطون بودن....

داغ کرده بودم..احساس مي کردم از بدنم آتيش مي باره....منظوره نگاهش رو نمي فهميدم....تو آسمون بودم که با لبخند گفت : قيافه شو...بلند شد و نشست کنارم....موهاش رو زد پشت گوشش : خوب خانوم خوشگله..اينم تنبيهت تا ديگه به من نخندي...

..چند ثانيه اي هنگ کارش بودم که يهو منظورش رو گرفتم.... عجب پست فطرتي بود..منه ساده احمق رو بگو که چه طور خودم رو لو داده بودم..هم عصباني بودم..هم به چشماي پر از پيروزيش که نگاه مي کردم خنده ام مي گرفت...

پا شدم ايستادم و موهام رو پشت گوشم زدم...

لبخند پت و پهن تري زد و نگاهم کرد : کجا خانوم ؟؟...بوديم در خدمتتون....

لبخندي پهن تر زدم بهش : خدمت از ماست جناب آقاي دکتر پاکدل......

_ولي خودمونيم باده..رفته بودي تو فضا... و بعد بلند خنديد...

..اشتباه بر داشت نکرده بود..خيلي خوب مي دونست چي کار کنه...جلب...و به اعتماد به همين کار درستيش بود که اين تنبيه رو در نظر گرفته بود....

خودم رو از تک و تا ننداختم و همون طور که به سمت آشپز خونه مي رفتم و با حداکثر عشوه اي که داشتم..از همون هاي که عمر يادم داده بود..اما هيچ وقت ازش استفاده نکرده بودم راه مي رفتم.....از همون هايي که مي دونستم چه قدر مي تونه جذاب باشه.....: يه روزهايي هم مي شه که شما ميريد رو فضا..اون وقته که مي بينيم ..خدمت از ما هست يا نه.....

علنا فيسش خوابيد اين رو از سکوتش فهميدم....به کانتر آشپز خونه رسيدم و برگشتم و به فک بازش نگاه کردم...کلافه بود...از نفسي که بيرون داد فهميدم....تو دلم خنديدم...آخه بچه..با من در ميوفتي....؟؟؟....مثل اينکه يادت رفته من کيم....و شغلم چيه؟؟؟

گذاشتم به حال خودش باشه و خندان شروع به آماده کردن غذا کردم....سر ميز ساکت بود و با غذاش بازي مي کرد...

_ساکتي امين جان؟؟..نکنه مي خواي اعتراف کني که باختي؟؟؟

نگاه ملتهبش رو بهم دوخت : من خيلي وقته بهت باختم.....با ارزش ترين چيزي که داشتم دلم رو بهت باختم....

_پشيموني؟؟؟؟

قاشقش رو تو بشقابش رها کرد : چي داري مي گي تو؟؟؟؟!!!!!!

_آخه لحنت يه جوري بود...

_آره لحنم يه جوريه..به خاطر اينکه..به خاطر اينکه....اه لعنت به من....

نگران نگاهش کردم : چي شده امين؟؟!!!

چشمش رو به بششقاب دوخت : تو هيچ وقت..اين طوري...

پريدم وسط حرفش و بلند شدم....عجيب بود که اين بار ازش ناراحت نشدم : من اين نوع راه رفتن رو ياد گرفتم چون بخشي از درس مادلينگ بود..اما نحوه کار من و البته نوع لباسهايي که تبليغ مي کردم اين نوع راه رفتن رو طلب نمي کرد...يه زمانايي براي سميرا تو خونه اين جوري راه مي رفتم محض خنده..اما خوب..تو تنها مردي هستي که ديدي اين نوع راه رفتنم رو....

دستم رو گرفت و روي پاش نشوندتم ... : مسخم کردي....

خنديدم : خوب اين جورياست..با من در نيوفت....

سرش رو آورد جلو تا ببوستم که سرم رو کشيدم عقب : گفته بودم قربان که خدمت از ما نيست....

چشماش رو دوخت به چشمام : باده خانوم حواست باشه..اينا همش عواقب داره....

نشسته بودم رو بالشت هاي کنار پنجره..مهسا بهم زنگ زده بود که من بعد از چند وقت اينجام چرا نمي ياي يه سر بزني..سميرا رفته سر کار...اومدن امين رو که بهش گفتم...سه ثانيه طول نکشيد که با دريا وسط سالن ايستاده بودن...امين رفته بود تا دوش بگيره..خيلي خسته بود و بايد شب ساعت 8 به وقت اينجا هم حرکت مي کرد تا برگرده تهران....

دريا مشغول نقاشيش بود....و من هم سرم رو گرفته بودم سمت مهسا و تند و تند براش تعريف مي کردم اتفاقات رو..

امين وارد سالن که شد..با موهاي نم دارش که روي پيشونيش ريخته بود...با ديدن مهسا کمي جا خورد..به هم معرفي شدن و گپ و گفت هاي عادي..که تلفن امين زنک زد و با عذر خواهي رفت سراغ تلفنش...

مهسا از خوشحالي مي پريد بالا پايين که واي چه قدر اين مرد خواستنيه....

تو خونه دنيز نشسته بوديم از رفتن مجدد امين به تهران 7 روز مي گذشت ..مهسا هم برگشته بود پاريس....اما قول داده براي عروسي تهران باشه...دلتنگي هاي من بي حد بود..دلم مي خواست امين هم اين جا بود...

به هاکان نگاه کردم که رو به روم نشسته.بود .نگاه خيره ام رو ديد به سمتم اومد تا صحبت کنيم...شب قبل برگشته بود...

_اين بار مثل اينکه خيلي موندم..لاغر تر شدي باده...

_بيشتر خسته ام...

_و دلتنگ؟؟!!

_دلتنگي هاي من هميشگي هستن...

لبخند بي جوني زد : مي خواي بگي جنس اين دلتنگي..مثل دلتنگي هاي سابقته؟؟؟

_جنس اين دلتنگي بلوري تره...

_خوشحالم که به همون اندازه که دوست داره دوستش داري...هر چند دنيز معتقده اون بيشتر دوستت داره...

_شايد دوست داشتن رو بلد نيستم...

_تو؟؟؟...تو دوست داشتنت از همه ما عميق تره...

_منظورم چيز ديگه است....

با چشماي پر از مهر قهوه ايش نگاهم کرد : يادت مي ده....

_سعيش رو مي کنه....

_امين رو خيلي وقته ميشناسم...برعکس برديا..خيلي خوب مي دونه چي مي خواد و چيزي رو که بخواد به دست مي ياره...

سرم رو پايين انداختم... : هاکان..مي ترسم سخت به دستم نياورده باشه....

دستش رو روي شونه ام گذاشت : تو سختي..داشتنت سخته....

_مي ترسم...

_از چي؟؟؟

_از روزي که من رو نخواد....

خنديد : بهتر..بر مي گردي همين جا پيش خودمون..اصلا بر مي گردي با خودم زندگي مي کني....

..حرفش براي عوض کردن جوي بود که من درش گرفتار بودم..دلتنگي هاي اين چند وقتم..اضافه مي شد به کابوس هايي که چند شب بود نمي ذاشت بخوابم...شروع مجدد تراپي ها براي اينکه بتونم رابطه زناشويي داشته باشم بي ترس...همه و همه جمع شده بود و باده اي ساخته بود ترسو و بهانه گير....که مي ترسيد خوشبختي بودن مردش خيلي دوومي نداشته باشه....

_بيش از هر چيز از چي مي ترسي باده؟..نبودنش که يعني تنهايي يا نداشتنش که يعني بي عشقي....

..هاکان مثل هميشه از جايي پرسيده بود که من نخونده بودم...از جايي که هميشه سخت ترين جا بود....

_گاهي شبها...با خودم فکر مي کنم من قبلا چه طور بدون امين زندگي مي کردم...حتي اگه اذيتم هم بکنه....

_اذيت؟؟؟

_هميشه نگرانه....

_مثل هر مرد ديگه اي....

_خوب آخه...

_بذار کار خودش رو بکنه...بذار مديريت زندگي به دستش باشه باده....خودت رو باز نشسته کن گلم..لذت ببر از حضور مردي که همه چيزش..همه ذهنش..همه نقشه هاي آينده اش بر اساس تو...بر اساس آرامش تو....برو تو نخ هر چيزي که دوست داشتي انجام بدي و سختي هاي روزگار نذاشت بري سراغش...همون ها که وقتي خونه من بودي هم اصرار کردم انجام بدي و ندادي....خوب مي دونم خودت رو چون موقتي مي ديدي هنوز پي کار بودي و در آمد....

_من تو خونه آرامش داشتم و خوش بخت بودم...

_نبودي...فکر مي کردي نمي فهميدم...آزاد نبودي...

_با امين آزادم؟؟؟

لبخندي زد :گير مي ده؟؟

_آره....

_خوب مي کنه..شايد يکم اين دامن هات رو بلند تر کني..يه کمي هم دست از خودسري بر داري...

خنده اش و طرفداريش از گيرهاي امين دادم رو در آورد ..يه دونه محکم زدم به بازوش...

خنديد : دستتم سنگين نيست آخه...

صحبت با هاکان مثل هميشه به معني آرامش بود....تلفنم زنگ زد..امين بود...به ساعت تهران ساعت 2 بود...با ببخشيدي که همراه شد با لبخند محزون هاکان رفتم تو تراس...

_سلام امين جان....

_سلام خانومم..خوبي؟؟...هنوز مهموني هستي؟؟

_بله..بچه ها خيلي جات رو خالي مي کنن...چرا نخوابيدي؟؟

_منتظرم بري خونه خيالم راحت بشه بخوابم....

دلم سوخت...چه قدر صداش خسته بود.... : عزيزم..برو بخواب..فردا يکشنبه است..ما شايد زياد بموني اين جا..تو برو استراحت کن...

_قول مي دي با سميرا و بهروز بري خونه ديگه؟؟

_قول مي دم..تو برو بخواب....

_باده؟؟؟!!!

_جانم....

_خيلي مراقب خودت باش....زود هم کارات رو راست و ريس کن بر گرد..خيلي دلتنگتم...باب اين بي انصافيه..من يه هفته است زنم رو نديديم....

به لحنش که عين يه پسر بچه بهانه گير شده بود لبخندي زدم : بر بخواب گلم..شبت به خير....

_بد جنسي باده...

_دوست دارم....

نفسش رو بيرون داد : بذار بياي تهران...ديگه حق نداري يه شب جايي به غير از بغل من به خوابي...همه کوپن هاتو خرج کردي....

_شايد يه بار تو نخواستي من پيشت باشم...

_مگه عقلم کمه؟؟؟!!!

خنديدم : شبت به خير عزيزم...

...از خستگي نمي تونست حرف بزنه و من اصرار داشتم که بره بخوابه..نگران بودم با اين حجم کاري مريض بشه....

کاسه آب نبات رو که بهم تعارف کرد...چشمام از فرط گريه به اندازه نخود شده بود..لبخند مهماندار جذاب هواپيما کمي دلم رو گرم کرد...دستش رو رد کردم تو گلوم چيزي به غير از بغض نبود....

همه بچه ها با من به فرودگاه اومده بودن...به غير از هاکان که بازهم از ترس خبر نگارها تو خونه من خداحافظي کرد...

اشکم رو پاک کردم...احساس بدي داشتم....خيلي بد...اما حسم متفاوت بود از همه پروازهام تو اين خط هواپيمايي..نه مثل بار اول بي پناه بودم و پر از استرس..نه مثل بار دوم متفاوت و سخت و بي احساس..نه مثل بار سوم دل خور و گيج..اين بار بين زمين و آسمان بودم...بين دوستاني گريان که 9 سال بود همه کسم بودند..همه چيزم...و مرد مشتاق و عاشقي که دلم براش پر پر مي زد....

مردي که از لحظه حرکتم تو فرودگاه امام نشسته بود مبادا که دير برسه..و حتي لحظه اي رو بعد از نزديک 15 روز از دست بده...ادکلن تلخ و چشماي عسلي که به خاطرش هر چيزي که تو اين 9 سال اندوخته بودم رو کنار گذاشتم..مدلينگ..کار تو شرکت دنيز...خونه ام رو مبله به دو دانشجوي ايراني دادم...دانشجويان پزشکي که مي دونستم مثل من و سميرا هستن...درس خون و با هدف هاي والا...اما بي پول...قول دادن مراقب همه چيز باشن....

سميرا با اشک ديشب تا صبح کنارم نشست..نشست تا بگه راه طولاني نيست..اما من خيلي خوب مي دونستم که هيچ چيز مثل سابق نيست....

سرم رو به پشتي صندلي تکيه دادم....48 ساعت بود يک گرم خواب به چشمام نيومده بود.....

بغل دستم خانوم مسن مشتاقي بود....با لهجه زيبايي از سر شوق گفت بعد از 35 سال زندگي در آمريکا داره بر مي گرده وطن.....

و براي من هنوز هم وطن مفهومي نداشت....بوسه به شوخي بهم مي گفت تو بدونه مرز هستي...بله من بدون مرز بودم...مرزها رو من شکستم....به حلقه ام نگاه کردم...به مرز قلبم....

چند روز بود هيچ چيز نخورده بودم...شب قبل براي آخرين بار تو خونه هاکان جمع شديم..و من به درياي سياه رو به روم خيره شدم..خيره شدم..خيره شدم..تا منظره رو با خودم ببرم..از اون همه رفاقت فقط يه قطعه عکس کنار اون تاب سفيد بود که داشتم با خودم به تهران مي بردم که صاحب حلقه توي دستم بي صبرانه منتظر بود....

عجيب بود که تا نوروز کم تر از يک ماه مونده بود و تهران سوز داشت....يقه پالتوم رو کمي جمع کردم و وارد سالن انتظار شدم...چمدون هام اين بار نسبتا زياد بود...نگاهي به شيشه انداختم..امشب فرودگاه عجيب شلوغ بود..از شانس خوبم چمدانهاي من جلو بود....به پشت شيشه انتظار که رسيدم..از بين تمام آدم ها..امين رو ديدم با نگاه مشتاقش...به طرفش رفتم..قلبم انگار پرواز مي کرد...با چند گام بلند خودش رو به من رسوند..بغلم کرد..بي حرف..محکم...و من غرق شدم تو اطمينان حضورش...اطمينان داشتم که بهش تو سفارت بله داده بودم....ازم جدا شد و روي سرم رو بوسيد...

سرم رو بلند کردم...کمي جا خورد : خانومم اين چه چشمايي براي خودت درست کردي...

بغضم گرفت و اشک تو چشمام جمع شد...نگراني عميقي تو نگاهش اومد..سرم رو روي سينه اش فشار داد : جاي همشون رو برات پر ميکنم...قول ميدم...

_مي دونم.....راستي سلام...

خنديد : سلام عزيزم....

با يه دست دسته چرخ رو به دستش گرفت : چه کردي خانومم...

_خوب اين بار خيلي از چيزام رو آوردم....

تو ماشينش که جا گرفتم...شالم رو که تقريبا داشت از سرم مي افتاد دوباره سرم کردم....

به قيافه خودم تو آينه نگاه کردم..افتضاح بودم...دمغ شدم که خودم رو ديدم....

ماشين رو روشن کرد...: چي شده باده...از چي انقدر ناراضي شدي؟؟

_از قيافه ام....

_خانوم من هميشه خوشگله...

_ساکتي باده جان..

..خيره بودم به سياهي ساعت 4 صبح يه روز زمستوني...

_اين اولين باره که تو اين فرودگاه کسي اومده استقبالم...

دستم رو که روي پام بود رو بين دستاي داغ و قدرتمندش گرفت : خيلي چيزها ديگه اتفاق نمي يوفتن بهت قول مي دم...ديگه هيچ وقت اين مسير رو تنها نري...

نگرانيش رو مي خوندم..انگار مي ترسيد پشيمون باشم...نبودم..مگه مي شد اين مرد رو داشت و پشيمون شد...

براي خنده گفت : يعني ديگه حق ندارم تنها جايي برم....

خنديد : نه..گفتم که همه کوپن هات خرج شد..ديگه خانومم بي من هيچ جا نمي ره....انگشتام رو نزديک لبش برد و عميق بوسيد....

ديدم که به سمت خونه مادرش مي رفتيم... : امين جان الان 5 صبحه..مگه نمي ريم همون آپارتمان نزديک شرکت...

_نه عسلکم...خونه مامانم هستيم..تا يه خونه باب ميل شما واقع بشه..سورو ساط عروسي رو راه بندازيم....

..همه چيز چه سريع جلو مي رفت...دستم توي دستش منقيض شد....

ترسم رو فهميد : دوست نداري بريم خونه مامانم..معذبي؟؟

_نه..من با دوقلو ها و خانوادت بهم خيلي هم خوش مي گذره..نمي دونم يه جورايي احساس مي کنم زحمت....

_اين جمله رو ادامه نده..جلوي مادرم هم هرگز نگو...تو عروسشوني..خانوم مني..جات اون جاست..تو عمارت خانوادگي ما....دو قلو ها چند روزه مشغول تدارکاتن...ذوق دارن مي خواي بياي اون جا...

_هر روز صحبت کردم باهاشون نگفته بودن...

_قرار بود من بگم...که الان گفتم ديگه...

سرم گيج رفت..کمي چشمام رو بستم و سرم رو به در تکيه دادم....

دستم رو فشرد..: خسته اي عزيزم؟؟

_اوهوم...

_چيزي خوردي؟؟

_يادم نمي ياد آخرين بار کي؟؟؟

_چييييييييييييييي؟؟؟!!!!!!

_داد نزن...سرم گيج مي ره....

_از دست تو باده از دست تو...بغلت هم که کردم لاغر شده بودي...چه کار داري مي کني تو....اي بابا...

چشمام رو بستم...حس حضورش بود..يا شايد...نمي دونم....هر چه که بود..آرامشي بود عميق...آرامشي پر از خواب....

هوا نيمه تاريک نيمه روشن بود يه گرگ و ميش زيبا..حرکت مداوم ماشين عين ننو بود..عين همون ننوي چوبي آبي رنگ گوشه خونه مادر بزرگ همون که همه ما...مادرم..داييم...خالم و در آخر من در اون بزرگ شده بوديم...

نفس کشيدن و فضاي تهران به معني هجوم خاطرات بود و حدس زدن هاي پي در پي..اينکه خاله سر به هواي من که خيلي وقت بود زن پسر همسايه شده بود و بچه دار نمي شد...بچه اش شده بود مطمئنا...داييم از بند رعباس برگشته بود آيا؟؟

سرم تير کشيد...چشمام رو باز نکردم...

ماشين متوقف شد...چشمام رو باز کردم....اين جا کجا بود؟؟

_بيدار شدي ؟

_اين جا کجاست؟؟؟

_اومديم تو يه چيزي بخوري بعد بريم خونه...

...سرم چرخيد به سمت تابلو نئون مغازه سمت امين..کله پاچه فروشي؟؟؟!!!!

لبخندي به نگاه متعجبم زد : بريم يه چيزي بخوريم بعد مي ريم خونه....

_خوب بريم خونه...

_الان بريم خونه تو هيچي نمي خوري..جلو مامان اينا هم زورم بهت نمي رسه....دو لقمه پنير مي خوري با قهوه با شير بدون شکر..اون قرتي بازيا اين رنگ و رخسار رو درست نمي کنه...

تو آينه راننده نگاهي به خودم انداختم...رنگم پريده بود....

_پياده شو....

پنج دقيقه بعد دو تا کاسه پر از حليم چرب و دارچين جلوم بود....بوي دارچين که به بينيم خورد..اشتهاي کور شده ام بعد از سه روز تحريک شد...داشتم به کاسه ام نگاه ميکردم که يه قاشق پر اومد جلوي چشمم....

لبخندي به امين زدم....قاشق رو گذاشت تو دهنم...شيريني غذا و داغيش که وارد دهنم شد...احساس مطبوعي بهم منتقل شد..

هنوز دهنم پر بود که قاشق بعدي جلوي روم بود..خجالت کشيدم..ميزهاي اطراف همه پر بود...صبح جمعه بود و پر بود از کوهنوردهايي که مي خواستن برن کوه...يا کسايي که اين تفريح براشون جذاب تر از خواب صبح جمعه سرد زمستوني بود...

قورت دادم : خودم مي خورم...

_پس زود باش يخ کرد تازه اينم هست...

اشاره اش به ظرف جلوش بود....ابروم پريد هوا...

خنديد : چرا تعجب مي کني...من نه حليم دوست دارم نه کله پاچه...براي همراهي کردنت سفارش دادم....

_خوب الان که تو گرسنه مي موني...

_نه گلم..مي ريم خونه من يه چيزي مي خورم..لاغر شدي...اون صبحانه هاي تي تيش ماماني به درد تو نمي خوره...

يه ربع بعد نفسم بالا نمي يومد...نصف کاسه جلوش رو هم به زور به خوردم داده بود....تو ماشين که نشستيم ....: امين دارم خفه مي شم...زورگويي به خدا...

_هستم...هم زورگو..هم حسود....هم عاشق...اما فقط در مقابل تو...

لبخندي زدم..دستم رو گذاشتم روي دستش روي فرمون...

رو تخت که دراز کشيدم....امين پرده هاي مخمل اتاق رو که کيپ کرد..فضا کاملا تاريک شد...

_خوب خوشگلم..بگير تخت به خواب...همه خوابن..البته تا 10..اما رعايت تو رو ميکنن..نذاشتم بيان فرودگاه مي خواستم فقط خودم باشم..تا دو ساعت پيش هم بيدار بودن و منتظرت..گفتم بخوابن که تو هم خوب استراحت کني...

تو تخت امين غلط زدم....تو سوئيت خوشگلش که همه چيزش سبز و خاکستري بود....شيک..مدرن و بسيار خوش سليقه...بالشتش عجيب بوش رو ميداد..نفس عميقي کشيدم..خيلي خوابم مي يومد...

خم شد و گونه ام رو بوسيد...

_تو نمي خوابي؟؟؟

_نه من مي رم اتاق ديگه اي مي خوابم...اين جا باشم...نمي ذارم بخوابي...

خم شد و زير چونم رو بوسيد : بخواب عزيزم...خيلي دوست دارم....

پتو رو تا گردنم بالا کشيد....

من هم که آرامش همه وجودم رو گرفته بود..بين خواب و بيداري گفتم..منم همين طور...

حرکت يه دستي بين موهام داشت کلافه ام مي کرد...دوست داشتم هنوز بخوابم..تو جام جا به جا شدم...:نکن امين بذار بخوابم....

خنده ريزي کرد... : پاشو ديگه باده....

امين نبود..اون که انقدر صداش نازک نبود....چشمام رو باز کردم..دو تا صورت خندان ديدم..دوقلو ها بودن....چشماي شيطونشون..خواب رو از سرم پروند...

_هورا بيدار شدي....

اين رو گفتن و خودشون رو انداختن رو تخت : از دست شما دو تا وروجک...

آتنا : به امين نگي بيدارت کرديما..به صليب مي کشتمون...

با لحن بد جنس گفتم : مي گم..مي رم شکايت...اين چه وضعيتيه..چرا خواهر شوهر بازي در مي ياريد..

تينا : اگه خواهر شوهر بازي در مي آورديم که عروسمون ساعت 1/30 هنوز خواب نبود...

از جام پريدم : 1/30....واي آبروم رفت....

خواستم از تخت بيام پايين که تينا مانع شد : بخواب..بابا...خوب خيلي دير خوابيدي....ما دلمون طاقت نياورد...اومديم پيشت....

دراز کشيدم...اون ها هم هر کدوم يه طرفم...دلم براشون خيلي تنگ شده بود....

_واي باده..انقده برات نقشه داريم...

با خنده گفتم : خدا به دادم برسه....راستي از بعضي ها چه خبر...

آتنا سريع لبخندي زد : خوبه...

به سمت تينا چرخيد..کمي اخم داشت : بابک چه طوره؟؟

_من چه مي دونم....

_توپت چرا پره؟؟

_از نامزدي شما تا حالا داره بد اخلاقي مي کنه..مي گم شايد هيچ حسي نداره باده..من توهم زدم....

..مطمئن بودم...از احساس بابک...يعني بايد کور مي بودي تا نفهمي يا نبيني...

آتنا : من که مي گم...حتما تينا ناخواسته کاري کرده که بابک عصبانيه..بابک برديا نيست..که هيچي براش مهم نباشه...بابک عين امين...

_آخ..آخ..پس کارت در اومده..

تينا : مي بينم که خان دادشم رو شاکي ازش...

خنديدم : نه بابا..محض خنده مي گم...

بودن در کنار دوقلوها انرژي مثبت بود..بعد از نيم ساعت حرف زدن هاي دخترونه..بالاخره اجازه دادن يه دوش بگيرم و حاضر شم...البته باز هم تاکيد کردن که حواسم باشه امين نفهمه اونا بيدارم کردن....

دوش گرفتم و لباس پوشيدم و آرايش مختصري کردم...رنگ و روم کمي برگشته بود سر جاش...از اتاق اومدم بيرون که هم زمان امين هم از انتهاي راهرو به سمت اتاقش اومد و پشت سرش هم دو قلو ها...لبخندي به روش زدم...

_تونستي بخوابي خوشگلم....

روي پام بلند شدم و گونه اش رو بوسيدم...

دو قلو ها سوت کشيدن...امين برگشت و چپ چپ نگاشون کرد....

آتنا..امين رو کنار زد و اومد و گونه ام رو بوسه پر صدايي کرد : اي واي باده جان خوش اومدي مادر...کي بيدار شدي؟

تينا دستم رو گرفت : واي..انقده صبر کرديم تا بيدار شي...زير پامون علف سبز شد...

از خنده داشتم مي ترکيدم..انقدر کارشون تابلو بود که هر کسي مي فهميد دارن نقش بازي مي کنن...

امين از پشت گوش جفتشون رو گرفت..

آتنا : آخ آخ امين..گوشه ها...

_اا..کاش مخ هم داشتي....مگه نگفتم بيدارش نکنيد...

تينا : اي بابا..ما الان پيش پات باده رو ديديم...

_امين جان..ولشون کن....گوششون درد گرفت...

تينا : راست مي گه خانومت...ول کن ديگه...

از شدت خنده دستم رو به دلم گرفتم..تو اين هير و وير بود که شيرين جون و پدر جوت هم اومدن و قائله ختم شد....

بگذريم از اين که تا شب امين به اين دوتا چپ چپ نگاه ميکرد و او نها هم مثلا قهر بودن و سرشون رو با مزه بر مي گردوندن وقتي امين رو مي ديدن...وضعيتي که تا خود شب..کمدي و سوژه همه شده بود..حتي مستخدم ها هم نمي تونستن به اين قهر پر از شوخي نخندن....

ساعت حدود12 شب بود و شيرين جون و پدر جون شب به خير گفتن تا برن بخوابن....فردا صبح کلاس داشتن....

دو قلو ها داشتن تلويزيون نگاه مي کردن و امين هم پاي تلفن داشت چيزي رو هماهنگ مي کرد....

به تلويزيون خيره شدم..اين سريال برام جذاب نبود..چون از اولش تعقيب نکرده بودم...تو جام جا به جا شدم ....

آتنا : خوابت مي ياد باده جون؟؟؟

_يکم...

_فکر کنم بيشتر از يکم..چشمات قرمزه....

تينا : خوب برو بخواب....

..دوست داشتم اما نمي دونستم بايد کجا بخوابم..تو اتاق امين؟؟..يکم جلو خانوادش خجالت مي کشيدم..حتي جلو دو قلو ها....وسايلم تو کدوم اتاق بود رو هم نمي دونستم که کجا جا به جا شده...اي بابا کاش تو آپارتمان نزديک شرکت بوديم....

به امين نگاه کردم که سخت سرگرم تلفن بود...

گونه آتنا و تينا رو بوسيدم اون ها هم رفتن تا بخوابن...از دستش کمي عصباني هم بودم...اما خوب فکر کردم بهترين کار رفتن تو اتاق امين..اگه برم پيش دو قلوها يه وقت فکرر مي کنن اختلافي هست و صحيح نيست...روش به سمت باغ بود و من رفتم به سمت پله ها...و وارد سويت امين شدم...چمدونهام گوشه سوئيت بود البته خالي..وسايلم گوشه کمد امين جا به جا شده بود..مطمئنا به دستور شيرين جون...صداي در اومد..با بفرماييد من آتنا اومد تو : اينجايي عروس؟؟

لبخندي زدم : آره عسلم....

_بيا پيش ما بخواب محلشم نکن...

_نه بابا مي فهممش..کار زياده تو شرکت...

_به هر حال ما هستيم..آمادگي دق دادن شازده رو هم داريم....

آتنا يه بار ديگه گونه ام رو بوسيد و رفت..و من موندم و اتاق امين..مسواک زدم و صورتم رو پاک کردم و کرم و لوسيون شبم رو زدم..تاپ و شلوارک ساتن آبيم رو پوشيدم..: کرم داري ها باده..بعد نگي چي شد..اصلا حقشه..الان دو ساعت پاي تلفنه..اصلا مي گه زنم کو...

خزيدم زير پتو تختش بدجور بوش رو ميداد..يکي از بالش ها بوش شديد تر بود..پس اون بالشتش بود..اون رو زير سرم گذاشتم و چشمام رو بستم تا کمي از خشکي و خستگي چشمام کم بشه....

صداي باز شدن آروم در اومد و بعد حرکت آهسته ايمن تو اتاق..اومد بالاي سرم اين رو از سايه اش مي فهميدم..چند ثانيه اي همون طور ايستاد و بعد رفت سمت کمد و بعد سرويس توي اتاق...اين بشر رسما از سنگ بود...تو تخت جا به جا نشدم و چشمام رو محکم تر بستم...يه چيزي حدود يه ربع بعد طرف ديگه تخت تکون خورد...هيجان داشتم ..اين اولين بار نبود که پيش هم يم خوابيديم..اما امشب من برعکس شبهاي توي استانبول..ترس نداشتم..بيشتر يه حس نا شناخته و گرم داشتم....چراغ آباژور رو روشن کرد...مي ترسيد حتما کولي بازي در بيارم مثل اون شب...پرونده ام براش رو بود...

سرش رو آروم توي صورتم خم کرد و بوسه اي روي چشمام زد : به اين سرعت خوابت نبرده عسل من...

جوابش رو ندادم...يه جورايي از داغي نفسش رو گونه م حس لطيفي بهم دست مي داد....

دستش آروم روي موهام حرکت کرد : چشمات و باز کن خانومم شاکي هستي ازم؟؟

_.....

حرکت دستش رو موهام موقف شد...سرش رو آروم برد سمت گردنم و شروع کرد به بوسيدن گردنم ..مور مورم مي شد و دروغ بود اگه بگم غرق لذت نبودم....بوسه هاش عميق تر که شد...چشمام يه هو باز شد و خودم رو عقب کشيدم...سرش رو از بين موهام کشيد بيرون و نگاه شيطونش رو دوخت بهم : ديدي خواب نبودي؟؟

نمي دونم چرا دلم يم خواست خودم رو براش لوس کنم...موهام رو که تو صورتم اومده بود دادم پشت گوشم : قراره اين جا بخوابي؟؟

جا خورد و کمي هم صورتش رفت تو هم : البته....کجا بخوابم؟؟

_همون جايي که ظهر خوابيدي...

_اتاق مهمان...؟؟؟؟..مگه من مهمونم...

الکي پاشدم نشستم : باشه من مي رم..من که مهمان هستم....

دلم مي خواست سر به سرش بذارم..يه جورايي بهم مي چسبيد اين ناز کردن ها..اما انگار اون هنوز متوجه نشده بود که دارم ناز مي کنم....سر جاش خشک شده بود : کجا داري مي ري؟؟

_وقتي دو ساعت برات مهم نيست کجام..پس الانم نبايد برات مهم باشه کجا مي رم...داشتم سمت در مي رفتم..اي بابا اين چار هيچ کاري نمي کرد...بر مي گشتم پشت سرم هم خيلي ضايع بود اي بابا...دستم به سمت دردستگيره رفت که صداش رو از پشت سرم شنيدم دقيقا پشت گوشم :تو چت شد يهو؟؟

خواستم جوابش رو بدم که احساس کردم تو هوام..دستش رو انداخته بود پشت زانو و گردنم و بلندم کرده بود...به زور فريادي که داشت از گلوم خارج مي شد رو کنترل کردم...گذاشتتم روي تخت و موهام رو زد کنار...دستش رو دو طرف بدنم گذاشت و خم شد روم..چشماش عصباني بود..خيره شدم به نگاهش..غرق شدم...تو عسلي چشماي عصبانيش ..هيچي نمي گفت..هيچي نمي گفتم....به اندازه يه نفس باهاش فاصله داشتم...يه نفس کوتاه...

_حالا بگو..مي خواي بري اتاق مهمان.....

_....

مگه جرات داشتم بگم؟؟

_چرا ساکتي؟؟؟

خيره شد به عمق چشمام ..نمي دونم چي ديد که چشماش کمي مهربون شد...

_اصلا دوست دارم برم اتاق مهمان حرفيه ....

لحنم حقيقتا لوس بود..خودم رو لو داده بودم فکر کنم که لبخند شيطوني بهم زد : داشتي برام ناز مي کردي؟؟

نگاهم رو از چشماش گرفتم ..دستش رو آورد سمت چونم..برش کردوند سمت خودش و لبهاش رو گذاشت روي لبهام..بار اول نبود که من رو مي بوسيد..اما عجيب امشب حس خوبي بهم منتقل ميکرد اين بوسه عميق و داغ و پر التهابش...لبهام رو رها کرد : ناز مي کني ؟؟؟

عجيب شيطون شده بودم : خوب مي کنم...شوهرمي دلم مي خواد برات ناز کنم....

جمله ام هنوز کامل نشده بود که لبهاش رو دوباره احساس کردم...حرکت لبهاش روي گردنم و لبهام داغم مي کرد...حرکتي که هم پر از عشق بود..هم پر از التهاب..هم آرام و با ملاحظه و من غرق بودم..روي ابرا سبک...سرش رو بلند کرد و نگاهم کرد ..موهام رو زد پشت گوشم و زير گوشم رو بوسيد و آروم بلند شد و کنارم نشست..من اما همه عضلاتم شل بود..خيلي خوب مي دونستم که اون لحظه هر چيزي که بخواد بهش نه نمي گم..اما احساس مي کردم شديد داره خودش رو کنترل مي کنه....

دوباره دراز کشيد و من رو هم کشيد بغلش... من اما دوست داشتم برگردم به حالت چند دقيقه پيش...نگاهش کردم چرا خودش رو کنترل مي کرد...لبخندي اطمينان بخش بهم زد و محکم تر بغلم کرد : الان آمادگيش رو نداري باده...

اين آدم ذهن من رو هم مي خوند...سر جام چرخيدم و پشت بهش دراز کشيدم و خودم رو تو آغوشش قايم کردم ..سرش پايين آورد و لاله گوشم رو بوسيد : مي دوني چه قدر دوست دارم مگه نه؟؟؟

دستش رو آروم روي شکمم گذاشت...ستاره روي نافم رو تکون داد...نه نفس هاش عوض شد نه حالت حرکت دستش...خيلي آروم ستاره کوچيک رو نافم رو تکون مي داد : باده اين بار داشتي ناز مي کردي...اما بهت بگم که از اين به بعد فکر تنها خوابيدن هم به سرت نزنه....

_خوب....صبح...

_صبح به خاطر اين بود که مي دونستم پيشم باشي نمي ذارم بخوابي و حالت هم خيلي مساعد نبود...آخرين باري هم بود که از اين جانفشاني ها کردم...

....من اين مرد رو در حد پرستش دوست داشتم...احساس مي کردم هر گامي که بر مي داره هر کاري که مي کنه روش فکر کرده...انقدر حضورش رو بهم القا کرده بود که حرکت دستش روي شکمم اذيتم که نمي کرد هيچ..غرق يه لذت آرام و سبک هم مي شدم....

حرکت دستش و بازي کردنش با ستاره نافم..من رو برد تو يه خلسه ناب...

تا گردن توي نقشه ها بودم از صبح...کارها عقب افتاده بود..امين صبح کلي غر غر کرده بود که نيام شرکت خسته ام استراحت کنم اما من دوست داشتم بر گردم سر کار...از بدو ورود هم تبريکات صميمانه دريافت کرده بودم..بيشترينش از طرف منشي دوست داشتني مون بود...امين قصد داشت فردا تو شرکت يه ناهار مفصل به عنوان شيريني عقدمون بده و تدارکاتش هم به عهده منشي گذاشته بود....

به ساعتم نگاه کردم ساعت نزديک دو بود و من يه کله کار کرده بودم از امين هم اصلا خبري نبود...

در باز شد..سرم رو بلند کردم..امين بود با قيافه در هم و خيلي عصباني...

_خسته نباشي عزيزه دلم....

اومد سمتم و جايي بين هوا و گونه ام رو بوسيد..حواسش يه جاي ديگه بود..اين چش بود؟؟!!!

_باده اوون مرتيکه هنوز بهت زنگ مي زنه...

....منظورش رو نگرفتم...استرس گرفتم که منظورش چيه؟؟

_کدوم مرتيکه؟؟؟

..انگار مرتيکه اسمش بود..از لحنم لبخنده شلي زد : همون که مي خواست بري شرکتش...

...به کل فراموشش کرده بودم...

_نه ...البته خط تهرانم خيلي وقته خاموشه..امروز صبح روشن کردم....

_مي ديش به من....

همه حرکاتش به نظرم مشکوک ميو مد ..گوشيم رو گرفتم سمتش: چيزي شده؟؟

_نه گلم..مي شه من يه خط ديگه برات بخرم؟؟

_آره.اما...

صداي زنگ تلفنش مانع شد تا جوابم رو بده..الو گفت و از اتاق رفت بيرون و من رو با يه عالمه سئوال و استرس تنها گذاشت..چرا بايد خطم عوض مي شد....عجبا درست هم که جواب آدم رو نمي ده...پوفي گفتم و دست به سينه روي کاناپه نشستم....ربطي به هومن نداشته باشه..يا به اون لعنتي...اه...دوست نداشتم امين همش با گذشته من درگير باشه....

تو افکار خودم غرق بودم که برديا با قيافه به هم ريخته وارد شد..هر چه قدر امين عصباني بود اين شديدا با خودش درگير به نظر ميومد...چه خبر بوود اين جا...؟؟؟؟

_سلام باده...

_سلام برديا..خوبيد شما؟؟؟

رو مبل رو به روم نشست : نه خوب نيستم...

واقعا نگران شدم : چيزي شده؟؟!!

_من بهتون يه عذر خواهي بدهکارم....

..واقعا هنگ کرده بودم و نمي فهميدم چه خبره : چرا هيچ کدومتون نمي گيد چي شده اي بابا....

دستش رو روي زانوش گذاشت : اون مردک که به شما زنگ مي زد ..اون از طرف ..از طرف نگين بوده...

_چي؟؟؟

_من عذر مي خوام..واقعا عذر مي خوام...هم از طرف اون هم از طرف خودم ....

_آخه چرا؟؟..شوخي بوده کارش؟؟؟

_نه متاسفانه....

_يعني جدي همچين کاري رو کرده؟؟؟

با سر حرفم رو تاييد کرد ....

واقعا سر در نمي آوردم : چرا آخه؟؟؟..يعني يه لحظه هم پيش خودش فکر نکرده اگه من واقعا برم چه ضرري به شما و شرکت مي زنه...؟؟؟

_انقدر ها هم باهوش نيست.....

کمي به پشتي کاناپه تکيه دادم... : ولي آخه چرا؟؟..من که به ايشون کاري نداشتم....

_خوب....

کلافگي از همه حرکاتش مشخص بود : بهتون حسودي مي کرد..به اين که قبولتون دارم..به اين که مادرم..همش...اصلا ولش کنيد....من ازتون معذرت مي خوام..امين از وقتي فهميده يه کلمه هم باهام حرف نمي زنه....

_حق ندارم يعني...

_حق ندارم يعني...

با شنيدن صداي بمش که عصباني هم بود هر دو از جا پريديم..تو چار چوب در بود...برديا جوابش رو نداد..امين اومد تو کنار من نشست : حق ندارم قاطي کنم که دوست دخترت شماره زن منو داده دسته يکي از کثيف ترين آدمايي که تو کار ساخت و سازن...؟؟

برديا واقعا خجالت زده بود..من احساس کردم بايد کاري کنم.هيچ چيزي نبايد ميونه اين دو تا دوست چندين ساله رو به هم مي زد : خوب اون موقع که ما ازدواج نکرده بوديم....

_مهندس شرکتمون که بودي..مهمانمون که بودي...عشق من که بودي....

..دلم ضعف مي رفت براي بوسيدنش..

_خوب اون که نمي دونست..

_دوست پسرش که مي دونست....

برديا : داداش..من شرمندتم..هر چي بگي حق داري ولي منم تازه فهميدم..تا فهميدم هم بهت گفتم...حالا هم مي دونم که چي کارش کنم...

لحن برديا..يکم امين رو نرم تر کرد : داداش من مخلصتم...اما بسه برديا به خدا بسه....هر چي آدم به درد نخوره دور خودت جمع ميکني...اين اوليش نيست...چندمين باره که اين جا اين شکلي نشستي..زشته براي تحصيلات تو براي خانوادت براي شان اجتماعيت..به خدا زشته که مدام به خاطر دوست دخترات که همشون مفت گرونن سرت پايين باشه....

برديا ساکت بود و جواب نمي داد....شايد نبايد اين ها جلو من مطرح مي شد.خواستم بلند شم که امين دستم رو گرفت و بهم اشاره کرد که بشينم...

برديا : حالش رو مي دونم چه طوري بگيرم....

_لازم نيست..بي خيالش شو.....بذارش کنار....يا انقدر دوستش داري که همه ذهنت رو بذاري روش که جمع و جورش کني تا نشينه نقشه بکشه..يا بذارش کنار.....

برديا از جاش بلند شد...امين هم همين طور...

برديا : اعصاب ندارم بمونم شرکت داداش شرمنده من برم خونه..

امين دستي به پشتش زد : برو..ولي جون امين برو خونه....تنها....

برديا خنده تلخي کرد با سر خداحافظي کرد و رفت...

امين دو باره کنارم نشست..تو فکر بود...من هم شديد تو فکر بودم....عجب کاري کرده بود نگين..هم خنده دار بود هم گريه دار....اون که من رو نمي شناخت...اگه من قبول مي کردم...برديا بد ضربه مالي مي خورد....

_يعني انقدر عاشقه...

امين متعجب برگشت به سمتم...بلند فکر کرده بودم..

_کي عزيزم؟؟

_نگين....

_نمي دونم...بيشتر لوس و لج بازه..و شديدا هم کم هوش....راستي گفتم خط جديد برات بخرن....

_مي خريدم خوب...

نگاهي بهم انداخت که تر جيه دادم ساکت باشم...دلم مي خواست فضا رو عوض کنم...از بس که قيافه امين در هم بود...

_امين...

_جون دلم....

حواسش به جاي ديگه اي بود... 

انگشتم رو آروم کشيدم به گردنش...جا خورد با چشماي گرد بر گشت نگاه کرد...

همون طور که آروم انگشتم رو روي گردنش حرکت مي داد : راست گفتي که اون موقع هم عشقم بودي...؟؟؟

انگشتم رو که روي گردنش بود با دستش گرفت : آره...عاشقت بودم...هستم....خواهم بود...

با شيطنت اون يکي دستم رو گذاشتم روي سينه اش و با لحن آرومي گفتم : جدي؟؟

دستم رو گرفت : باده..اين جا شرکته..البته من حرفي ندارم...بعدش نگي واي امين آبروم رفتا...منو از راه به در نگن..که همين جوريشم به زور دارم خودم رو کنترل مي کنم....

...خوشحال بودم که تونستم از اون حال و هوا درش بيارم..حالا ديگه چشماش عصباني نبود...

خواستم دستم رو بيرون بکشم

_د..نه ديگه...بيا جلو ببينم ..مياي بچه مردمو هوايي مي کني بعدشم هيچي به هيچي..لا اقل مالياتش رو بده...

خنديدم و با شيطنت سر م رو بردم عقب تر : ا..من که کاري نکردم...

دستم رو کشيد که باعث شد باهاش يه نفس فاصله داشته باشم : که کاري نکردي....

به چشاي ملتهبش نگاه کردم...خودم هم کم کم داشت سرم به جلو کشيده مي شد....

که صداي در اومد..مهندس آذري بود که مي خواست بياد تو....

امين چشماش رو بست و دوباره باز کرد...به قيافه شاکيش که نگاه کردم خنده ام گرفت...

_الان مي رسم خدمتتون مهندس...

امين : که مي رسي خدمتش....

لبخنده بدجنسي زدم...

_بخند خانومم...بخند....من و تو که تنها مي شيم....

همون طور که داشتم با ناز و عشوه از کنارش رد مي شدم... : خوب بشيم....

برنگشتم تا قيافه اش رو ببينم اما مي تونستم حدس بزنم که چه قدر تعجب کرده....

به قيافه جديش که زل رده بود به جلو نگاه کردم...دستم رو آروم روي دستش روي فرمون گذاشتم..بر گشت به سمتم و لبخندي زد....

_به چي فکر مي کني عزيزم؟؟؟

_به خودم..به تو...به اين که الان عيالوار شدم...

...به کلمه عيالوار خنديدم... : الان عيال منم ديگه؟؟!!!

_آره ديگه...الانم داريم مي ريم خونه ببينيم....

_خونه؟؟

_آره ديگه...پس بعد از عروسي کجا زندگي کنيم؟؟..فقط خوب دقت کنا ..اين خونه مهريته..حواست باشه سرت رو کلاه نذارم....

_من خودم اين کاره ام...مگه مي تونيد سرم کلاه بذاريد...

دستش رو آورد تو صورتم و دماغم رو کشيد : اي سرتق...

دستم رو رو بينيم کشيدم : دردم اومد...

_قربونت برم ...که نازک نارنجي هم هستي..واي به حال من...

_از خداتم باشه...

_هست خانومم...هست....

وارد خيابون شريعتي شديم...دلم شروع کرد به لرزيدن...کجا داشتيم مي رفتيم؟؟؟....

اين خيابون به من استرس بدي مي داد..دوستش نداشتم..شب آخر با چه اضطرابي ازش رد شده بودم..9 سال پيش سوار ماشين محسن خجالتي...با چادر ....از اين خيابون بيرون اومدم و بعد از 9 سال با امين شوهرم....داشتم اين خيابون رو دوباره بالا مي يومدم....نا خود آگاه تو خودم جمع شدم...

به امين نگاه کردم که جدي و بي خيال داشت رانندگي مي کرد..بايد هم بي خيال مي بود...خيابونها براي اون تعريفي به غير محل رفت و آمد نداشتند..براي من اما تعاريفشون متفاوت بود..بي پناهي کودکي...کتک ها و زجرهاي نوجواني..فرار جواني....

دوست نداشتم هيچ عکس العملي نشون بدم...اما دست خودم نبود...نفسم گرفت وقتي امين کنار همون مسجد با گنبد سبز که شب آخر رفتنم جلوش چايي مي دادن پارک کرد..همون مسجدي که شبهاي قدر با مادرم و ساره ميومديم...براي دعا....

دستام رو مشت کردم تا بغضم بره تو...چشمام اما سوخت وقتي چشمم افتاد به مغازه اي که قبلا ميوه فروشي بود همون که با مادرم و گاهي با ساره ازش خريد مي کرديم..همون که چاقاله مياورد فروردين ماه...حالا شده بود بنگاه معاملات ملکي....

حالم دگرگون بود....هيچ حسي نداشتم در عين بودن يه نفرت عميق....دلم نمي خواست سرم رو هم بچرخونم از ترس ديدن اوون کوچه لعنتي....اصلا ما اينجا چه مي کرديم....

برگشتم به سمت امين که تکيه زده به در ماشين داشت نگاهم مي کرد...يه قطره عرق سرد از روي کمرم رد شد که باعث شد بلرزم...به چشماي منتظر و مطمئنش نگاه کردم ...

_اين جا يه خونه خوشگل يکي از دوستام ساخته..بريم ببينيمش...

شوخي مي کرد...اين جا؟؟...تو کابوسهاي گذشته ام...خونه زندگيم رو بسازم رو زميني که هنوز روش راه مي رم دردم مياد..تو محله اي که احساس مي کنم صداي کمر بند مي ده...مهريه ام رو خاکي باشه که يه زير زمين وحشتناک داره؟؟..مي مردم اين کار رو نمي کردم...همه جونم رو جمع کردم : نمي خوام ...بريم....

_يعني چي تو که هنوز خونه رو نديدي!!

_خونه نمي خوام....هيچي نمي خوام...فقط برو امين از اين جا خوشم نمي ياد....

روم رو کرده بودم اون طرف....به سمت همون مغازه...خودم رو مي ديدم تو پيراهن زرد چين دارم که گوشه چادر مادرم رو گرفتم....چرا اين جا بوي مادرم رو نمي داد؟؟؟....

_نگام کن ببينم....بيا ببين دوست نداشتي مي ريم....چرا فرو رفتي تو صندلي؟؟....

عصبي شدم...از لحن محکم و بي خيالش...از نگاهش که پر از سئوال بود...انگار نمي ديد داغونيم رو استرسم رو....نمي خواستم ببينمشون..نمي خواستم ببيننم.....

داد زدم : من هيچي نمي خوام..من رو ببر خونه....

نفسش رو بيرون داد و چشماش رو بست...دوباره باز کرد و طرف ديگه رو نگاه کرد: پياده شو عزيترينم...اونا ديگه اين جا زندگي نمي کنن...خيالت راحت....

خشک شدم....يه برقي ازم رد شد...از کجا مي دونست؟؟...اگه اين جا نبودن پس کجا بودن...؟؟...

چرخيد به سمتم...و بازو هام رو تو دستش گرفت : استانبول که بودم با بهروز رفتيم بيرون گفتيم مي خوايم قدم بزنيم..رفتم پيش دکترت...

..اون روز رو يادم بود..يکي دو روز بعد از نامزدي.....

_بايد مواجه شي گلم..بايد برگردي به همه اون جاهايي که ازش وحشت داري....

_تو...تو..

_من از کجا مي دونم که اين جا نيستن؟؟؟..من خيلي چيزا ازشون مي دونم..حتي اين که ديروز کجا بودن....

_هو...من....

حتما هومن گفته ديگه..کي مي تونست باشه..براي خود شيريني اون عادت داشت به جا سوسي...

_ربطي به اون نداره..من براي اين که آمار کسي رو در بيارم راههاي زيادي بلدم.....

_تو به اونا چي کار داري؟؟

عصباني شد : يعني چي ؟؟؟....پس کي کار داشته باشه....من همه حواسم پي تو..همه ذهنم پيش تو..بايد حواسم باشه که کسي نخواد بهت آسيبي بزنه..غلط کردن..البته ....اما کار از محکم کاري عيب نمي کنه....

_دکترم...

_به اون جاهاش کاري نداشته باش..بين من و دکترته....نگام کن خانومم....

سرم رو برم بالا : به من اعتماد کن..بذار پيشت باشم...پياده مي شيم مي ريم مي بينيم...با دليل منطقي مي گي دوست نداري اين خونه رو...

_دليل از اين منطقي تر..نمي خوام ...از اين محله خوشم نمي ياد...تو که مي دوني..تو که آمار گرفتي..ديگه چرا..دوست داري آزارم بدي...؟؟؟

دستاش شل شد..خيلي بهش بر خورد....خيلي زياد.....بازوم رو ول کرد...

حرف بي خودي زده بودم..خودم خوب مي دونستم..اما عصباني بودم...تنش داشتم..از اين جا بدم ميومد...

با زوم رو ول کرد و هيچي نگفت....ماشين رو روشن کرد و از پارک در اومد...آروم مي روند بي هيچ عصبيتي..اما چشماش شديدا غمگين بود...

بيشتر تو صندلي فرو رفتم..چشمام رو بستم...تا اشکام سرازير نشه..مي دونستم که ناراحتش کردم...اما خوب من هم شديدا ناراحت بودم....هر چه قدر بدونه..هر چه قدر تحقيق کرده باشه..اون ضربه ها رو که نخورده...اون تحقير ها رو که نشنيده...

_امين.....

_.......

_چرا جوابم رو نمي دي؟؟؟

_....

دستم رو حلقه کردم دور بازوش : ببخشيد ...عزيزم...من؟؟

_من کيه تو ام باده؟؟

سرم رو انداختم پايين : همه کسم.....

_جدي؟؟؟؟!!!!

_باورم نداري؟؟؟

_تو من رو باور نداري...تو فکر ميکني دوست دارم زجرت بدم...زنم رو..عشقم رو...دلم مي خواد آزار بدم....

..اين رو گفت و با مشت کوبيد به فرمون....

_من ..من عصباني بودم....تو نمي دوني...

_مي دوني از ابتداي آشناييمون چند بار اين جمله رو بهم گفتي؟؟؟..من خيلي چيزا رو هم مي دونم که تو نمي دوني...نکنه فکر کردي نشستم سر جام و دارم نگاه مي کنم....دارم همه تلاشم رو ميکنم که تو بتوني عادي زندگي کني...که يادت بره همه اون حرفا...قصدم اين نبود که اين خونه رو بخرم..قصدم اين بود که همه محله هاي تهران برات مثل هم باشه....

_نمي شه...

_مي شه اگه خودت بخواي...مي شه اگه بذاري..من کارم رو بکنم..بذاري کمکت کنم...درد داره برام که تو کمک دنيز و هاکان و بهروز رو قبول مي کني..قبول کردي...اما من رو قبول نمي کني...من رو اصلا حساب نمي کني.....

..اين جوري نبود..داشت اشتباه ميکرد....

ماشين رو هدايت کرد تو يه فرعي سوت و کور ...دستي رو کشيد و پياده شد.....

گند زده بودم..حق داشت...داشت همه سعيش رو مي کرد..ولي من انگار....

پياده شدم و رو به روش ايستادم :باورت بشه ..به خدا اين طور نيست..من جز تو کسي رو ندارم..جز تو عشقي نداشتم و ندارم....

_......

...نشده بود اين طور باشه باهام..عصباني مي شد..داد مي زد..اما بي جواب نمي ذاشت من رو...بد چيزي بود بي محلي هاش..

نزديک ترين فاصله ممکن بهش ايستادم....هوا گرگ و ميش بود....دستم رو گذاشتم رو دست مشت شده اش....

_من بابت حرفم عذر مي خوام...

_بحث عذر خواهي نيست...

لحنم رو کمي لوس کردم....و دستم رو گذاشتم رو سينه اش : پس بحث چيه؟؟؟

لبخندي زد..هر چند سعي کرد که پنهانش کنه..اما چشماش يکم نرم تر شد.. : برو تو ماشين سرده....

_تو اول بگو من رو بخشيدي....

لحن پر از عشوه ام چشماش رو گرد کرد ..دستش رو انداخت دور کمرم و بيشتر به خودش نزديکم کرد : نه جالب شدي ../از ديسب تا حالا چيزاي جديد رو مي کني...

انگشتم رو کشيدم به گونه اش: اين بده؟؟

_نه...

_اخماتو باز کن ديگه...من که عذر خواستم....

_خيلي ازت دلخورم...

_دوست دارم.....

لبخندي زد : من با تو چي کار کنم..که هيچيت عادي نيست..اين الان جواب من بود....

_من نخواستم جواب بدم..اون چيزي که تو دل و ذهنمه رو گفتم...

بوسه اي عميق به پيشونيم زد : من به همين اميد دارم..به اين دو تا جمله که گفتي...

به خونه که رسيديم همه سعيم اين بود که از قيافه ام معلوم نباشه چه قدر تنش داشتم...شيرين جون تو سالن داشت کتاب مي خوند ....سلام کردم...

_سلام دخترم...رفتيد دنباله خونه؟؟

..نمي دونستم چي جوابش رو بدم...برگشتم به امين که پشت سرم بود نگاه کردم...

امين : فردا جدي تر دنبالش مي ريم...

..من عاشق مرد با سياست خودم بودم....از اين که دروغ نگفته بود هم غرق لذت شدم....لبخندي بهم زد و رفت و گونه مادرش رو که بالذت داشت تماشاش مي کرد رو بوسيد....از وقتي به اون محله لعنتي رفته بوديم..بوي مادرم پيچيده بود تو بينيم....

من : با اجازتون برم لباسم رو عوض کنم....

_برو دخترم...شام که نخورديد؟؟

امين : خودت گفتي بيرون شام نخوريم..امشب همه دور هم باشيم...

_خوب کردي پسرم...پس بگم ميز رو آماده کنن تا شما لباس عوض مي کنيد...

امين مشغوله تلفنش شد دوباره و من از پله ها رفتم بالا..داشتم از جلو در اتاق دو قلوها رد مي شدم که يه صدايي شنيدم..

_پيس پيس...

اطرافم رو نگاه کردم..دو تا کله ديدم که از لاي در بيرون بود...

خنديدم : چرا اين جوري مي کنيد؟؟

آتنا : خوب خوردني هستي..اين خان داداش من به چه جسارتي تو رو مي بره بيرون من موندم...

دستم رو گذاشتم روبينيم : هيس بابا مي شنوه..مي خوايد بيشتر گير بده...؟؟

تينا يه پس گردني محکم به آتنا زد : خوب راست مي گه ديگه..کم امين رو اين بي چاره زوم کرده؟؟؟!!

آتنا که پشت سرش رو مي ماليد به من که داشتم از خنده مي مردم نگاه کرد : حالا بيا....

رفتم تو اتاق با مزشون که ديوارهاش نقش نت موسيقي بود پر از ساز و کاغذ...

تينا : فردا...بريم خريد؟؟

_بايد برم شرکت بعد هم بريم دنباله خونه...

_9 که خونه اي؟؟

_آره..ولي...

_ولي نداره..خريد نمي ريم..شام مي ريم بيرون..سينا هم مياد...شايد اون بابک خنگم بياد...تو رو خدا باده نه نگو..بيا شايد تو بفهمي درد اين پسره چيه...

به قيافه بامزه اش نگاه کرد..گونه اش رو محکم بوسيدم : باشه مي ريم...

داشتم يه رژ ساده مي زدم که امين از حموم بيرون اومد....از تو آينه لبخندي بهم زد..و روي سرم رو بوسيد...

همون طور که داشتم گوشوارم رو گوشم مي کردم : امين..

داشت سرش رو خشک مي کرد : جانم...

_من فردا شب با دوقلوها شام مي رم بيرون...

دستش بي حرکت شد..نگاهم کرد : خودتون سه تا؟؟؟..چه ساعتي؟؟

..نمي دونستم چي جواب بدم...متنفر بودم بهش دروغ بگم..من مشکلي نداشتم..اما فکر نکنم دو قلوها مي خواستن به امين بگن...

_درست نمي دونم...ولي ساعت 9-9/30

_باشه..به راننده مي گم ببرتتون...

_راننده چرا تو سوييچ ماشين رو بده..اصلا با ماشين دو قلوها مي رم...

_اونا اگه خودشون مي خوان برن..مي تونن..اما اگه تو همراهشوني تو با ماشين من و با راننده مي ري...

داشت دادم رو در ما آورد : منظورت از اين حرفا چيه؟؟؟

همون طور که داشت بند ساعتش رو مي بست : منظوري ندارم....اون ساعت بدون راننده نمي شه...

_داري بهم توهين مي کني....

صاف خيره شد به چشماي عصبانيم : قبلا هم برات توضيح دادم...من نگرانتم..اگه زودتر بود يه چيزي اما اون ساعت با اون دو تا سرتق امکانش نيست....خوش ندارم با خنده هاي اون دوتا کسي بيوفته دنبالتون....

داشتم از عصبانيت مي ترکيدم..به اندازه کافي امروز حالم بد بود..امين هم هي داشت مي رفت رو اعصابم...ذره اي هم تو اين زمينه انعطاف نشون نمي داد..چشماش سخت بود و بي تغيير....به قيافه برزخيم لبخندي زد و اومد تا دستم رو بگيره..خودم رو عقب کشيدم و ايستادم..به دامن خيلي کوتاهم نگاه کرد....

_اين جوري عکس العمل نشون نده باده...

_چي کار کنم.....

تن صدام رو آوردم پايين...لاي در باز بود : خجالت آوره ...جلوي خواهرهات زشته..که به زنت اعتماد نداري....

خواست جوابم رو بده که صداي شيرين جون از راهرو اومد... : امين مادر..آقاي نيازي اومدن..

...مردک هيز...همين رو کم داشتم....

امين : راجع بهش شب حرف مي زنيم....

به سمت در رفت : شلوار پات کن...

...دلم مي خواست گلدون رو بکوبم تو کلش...عصباني بودم در حد مرگ....نشستم لب تخت..به زور خود م رو کنترل کردم که داد نزنم...حيف..حيف که خونه مادرش بوديم و زشت بود...اصلا لج مي کنم..تاپ هم مي پوشم علاوه بر اين دامن..مشت کوبيدم رو تخت...زورگوي حسود..بي منطق...

به خودم تو آينه نگاه کردم...بفرما باده خانوم..بعد از عمري حکومت کردن..حالا آقا براي لباست هم تصميم مي گيره...ياد چشماي هيز نيازي که افتادم..خودم بدم اومد..يه دامن شلواري خيلي گشاد پوشيدم..و آرايشم رو تکميل کردم...اگه زشت نبود جلوي پدر جون.آنچنان انتقامي ازش مي گرفتم که نفهمه از کجا خورده....

قيافه نيازي به خندم مي انداخت...وقتي هر بار که به سمت من مي چرخيد امين يه جوري حواسش رو پرت مي کرد....امين با پدرش پايين مشغول صحبت بود و من همه سعيم رو کرده بودم تا جلو جمع رفتارم نرمال باشه....دستم به دستگيره نرسيده بود که صداي شيرين جون از پشت سرم اومدم : گلم ..حوصله داري حرف بزنيم...

_البته...

دنبالش راه افتادم به سمت کتابخونه بي نظيرش...رو مبل رو به روي هم نشستيم ...

_مي دوني که برامون چه قدر عزيزي..مگه نه؟؟

_من هم شمار و خيلي دوست دارم...

_تو هم عشق پسرمي...هم دخترم..اما مهم تر از همه او نها مستقلا..شخصيتت..خود باده بودنت بسيار عزيزه...امروز نا خواسته شنيدم حرفاتون رو با امين...

سرم رو پايين انداختم : من ..ببخشيد...

_چرا ببخشيد..من بهت افتخار مي کنم به اين که تو جمع بهش کم محلي نکردي..به اين که عصبانيتت رو کنترل کردي و به اين که با وجود اينکه دوست نداشتي لباست رو عوض کردي....

_من خودم هم وقتي فهميدم آقاي نيازي هستن مي خواستم لباسم رو عوض کنم...

_مي دونم..تو دختر خيلي عاقلي هستي..امين هم آدم دگمي نيست...رو يه سري آدمها تيک داره....

"_کمي ازش دلخورم...

_حق داري..اصلا امشب پدرش رو هم در آر..خودش مطمئنا خيلي چيزا رو بهتر برات توضيح مي ده...من مي خوام بهت بگم..من همون قدر که مادر امينم..مادر تو هم هستم...مطمئن باش..انقدر هم عاقل هستم تا درد دلات رو به امين نگم..و اينکه هميشه طرف حق باشم...تو عزيزه مايي.........

اين زن..با اين نگاه بي نظيرش و مهربوني خالصش...بغضي رو به گلوم آورد...بلند شدم...محکم در آغوشش گرفتم...بوش..بوي مادر بود....

رو تخت دراز کشيده بودم پشت به امين..آهسته اومد روي تخت و از پشت بغلم کرد..از جام تکون نخوردم...با دستاش موهام رو از روي گوشم کنار برد و لاله گوشم رو بين لبهاش گرفت...نفسش که به گردنم مي خورد حالم دگرگون مي شد...

_نفس من قهري؟؟

_نباشم....

_نه نباش..يکم درکم کن...

_گاهي حواست نيست من کيم امين...

_به خدا هست....به هر چي معتقدي هست...مي دونم که تو کي هستي اما يکم فقط يکم به من هم حق بده...

_حق بدم که خواهرهات فکر کنن شوهرم نمي زاره من تنها جايي برم...

از جاش نيم خيز شد و خم شد به سمتم : نگاه کن ببينم..اين حرف مزخرف رو سر شب هم زدي...يعني چي؟؟

_تو به من بگو يعني چي؟؟

_باده...ما دشمن زياد داريم..موفقيت هامون دشمنهايي هم برامون مياره..ما کاري به کسي نداريم..اما اونا دارن..دو قلوها هم بي محافظ جايي نمي رن...تو که وضعيتت ويژه ترم هست...هم خودت خيلي تو چشمي...هم خانوم مني..تنها نقطه ضعفمي..درد من اينه که نکنه يه خار تو پات بره..من منظوري ندارم...مگه از پشت کوه اومدم....

تو صداش يه حس غريبي بود...احساس کردم همه بار مسئوليتي که رو دوششه..تمام طول روز که تو شرکت مشغول بود..حواسش به همه چيز بود از سود شرکت تا دربون شرکت..بعد هم خونه...و بيشتر از همه من.....انقدر اين آدم ها خاکي و معمولي زندگي مي کردن که تجمل بي حد خونشون هم به چشم نمي يومد..گاهي يادم مي رفت...موقعيتشون رو...

_باده؟؟!!

_جان دلم...

چرخوندتم سمت خودش : قربونه اون جان گفتنت بشم...ديگه ناراحت نيستي ازم....؟؟

_بايد فکر کنم....

شيطون خنديد..خواست ببوستم که سرم رو عقب کشيدم : گفتم که بايد روش فکر کنم..هنوز جريان شلواره يادم نرفته..

_اي واي...اونو موافقم..لحنم بد بود...ببخشيد اما از اين مردک خوشم نمي ياد...

_اگه بهم فرصت مي دادي..عقلم مي رسيد که چه طوري لباش بپوشم.....

دستم رو بوسيد : مي دونم...

_در ضمن من هر چي دلم بخواد مي پوشم...

_عزيزم..من که حرفي نزدم...من گاهي غر مي زنم..اما کي بهت گفتم چي بپوشي....من رو بعضي آدما تيک دارم..يکيش نيازيه....

_گوش کن..امين..7 سال سر صحنه بودم و ازم تعريف شده..نيازي به نشون دادن خودم ندارم...اگه بهم فرصت بدي..خودم بهت اثبات مي کنم که نيازي به تذکر تو زمينه لباس پوشيدن ندارم...

_باشه ...قبول..اما به شرطي که اون رژ قرمزه رو نزني...

دادم در اومد با بالشت محکم کوبيدم تو کله اش....

با آتنا به قيافه آويزون تينا مي خنديديم...

تينا : مي بيني پسر پر رو رو....باده انگار بيست سالشه...

_به خدا عجيب نيست..فکر مي کني..داداشت بهتره...

_نه..حسود تره....

_اما اصلا فکر نميکردم که همچين چيزي انقدر بهمش ريخته باشه...

تينا بلند شد از روي تخت که سه نفري روش نشسته بوديم..ساعت حدود 12 بود..نيم ساعتي بود که از بيرون برگشته بوديم..شيرين جون خواب بود و امين هم با پدرش تو کتابخونه مشغول کار بودن...

تينا : تو نامزدي شما..با بوسه نشستيم به بحث که جماعت هنرمند درسته با خودشون بپرن يا اينکه نميتونن با غير باشن...من بي منظور بودم..گفتم هنرمندا بهتر هم رو درک مي کنن...البته يکم خوب حرفام ....

_انتظار داشتي ناراحت نشه..؟؟

چرخيد به سمتم..: چي کاريه منه باده؟؟..دوست پسرمه..نامزمه؟؟...چيمه؟؟...اي ن آدم حتي جسارت نداره اعتراف کنه..ببين سينا رو به آتنا پيشنهاد داده يه مدت با هم باشن تا بتونه خودش رو براي ازدواج آماده کنه...

بلند شدم و دستم رو رو شونه اش گذاشتم : تو بايد زمينه رو آماده کني تا جسارت کنه اعتراف کنه عسلم..و اينکه بابک با سينا اوضاعش يکي نيست...بابک سنش بيشتره..دوست داداشته...ولي قيافه اش امروز خيلي با مزه بود..هي مي گفت..من که نمي تونم هنرمند جماعت رو درک کنم...

آتنا : آره دلم براش سوخت..يکم از جنم برديا رو داشت تا حالا 100 بار دوست دخترش شده بودي..

من: تو رو خدا نگو..برديا خيلي دختر بازه....

همون موقع تقه اي به در خورد و امين اومد تو....

_خوب خوب..مي بينم که جمع زنونه است...

نگاهي بهش کردم که لبخند پر مهري مي زد...

تينا : بيا تو امين..خانومت امشب گروگان ماست..

_فکر کردي..مي دوني خانومم چند تا مجافظ داره..مگه الکيه...

لبخندي زدم بهش و رفتم پيشش ايستادم..دستش رو دور کمرم حلقه کرد...

آتنا : بسه..دوتا عضب اين جاست..نمي گيد دلشون مي خواد...

امين : اوي اوي شما دوتا حواستون باشه... دلم مي خواد حاليم نيستا...

تينا : بي منطقي داداشم..بي منطق...

رو تخت دراز کشيدم...سرش پشت ميز توي پرونده ها بود..فردا پنجشنبه بود و قرار بود براي پروژه شمال بره شمال و صبح جمعه هم بر گرده....نقشه هاي پروژه رو نشونم داده بود..حتي چند جا ازم نظر هم خواسته بود..خيلي خوشحال بودم که براش يه همراهم ...يه کسي که مي تونه راجع به شغلش هم باهاش مشورت کنه...

_عزيزم...

_جانم خانومم...

_مي شه بي خيال عروسي گرفتن بشيم...؟؟

سرش رو از روي پرونده ها بلند کرد و با بعجب نگاهم کرد : چرا؟؟

_خوب چه کاريه..ما که نامزدي گرفتيم...خونه هم که پسنديديم و مي چينيمش..بعد مي ريم سر خونه زندگيمون...

_چيزي شده؟؟

_بايد شده باشه؟؟

_هر دختري آرزوه داره لباس عروس بپوشه...

...خوب راست مي گفت..به شرطي که اون دختر مادري داشته باشه که تو لباس عروس قربون صدقه اش بره يا پدري که از رفتن دخترش ناراحت باشه..نه من که براي دعوت عروسي کسي رو نداشتم...البته به غير از دوستانم که براي اون ها هم وسط اين همه کار زحمت مضاعف بود...

_من دو تا کاتالوگ 25 صفحه اي لباس عروس پوشيدم...آرزوش رو ندارم...

_من دارم...

_آرزوي لباس عروس رو؟؟

_خير خانومم..اين که خودم لباس عروس رو از تنت در بيارم....

کوسن رو تخت رو به سمت صورت خندون و شيطونش پرت کردم که تو هوا گرفت و با ژست خوشگل و خاصي برام بوس فرستاد : وحشي شدي باده...

_خيلي بي حيايي..نمي گي دوست دارم تو لباس عروس ببينمت...به در آوردنش فکر مي کني...

قيافه مظلومي به خودش گرفت :چه کنم..انقدر حسرت به دل گذاشتي منو که فقط به همون تيکه اش فکر مي کنم....

_لابد تقصيره منه...

_نه راست مي گي..منم که ناز ميکنم...عين ماهي هم هي ليز مي خورم....

_تو اصراري نداشتي...

با چشماي درشت شده نگاهم کرد : اصرار مي کردم راه داشت يعني؟؟

..عجب حرفي زدم...خودم خجالت کشيدم...سعي کردم جاي ديگه اي رو نگاه کنم....

بلند خنديد و اومد رو به روم رو تخت نشست : قيافه شو..چه خجالتي هم کشيده....

_دارم برات کم مي زارم ..امين....

دوتا دستش رو گذاشت دو طرف صورتم : من بهت گفتم...حسرت داشتنت رو دارم..اما هر وقت که تو هم بخواي...حالا بيا بخوابيم...

دراز کشيد و من هم دراز کشيدم روي بازوش.موهاش رو نوازش مي کردم ....

_خونمون خيلي خوشگله...

_خانومش خوشگل تره...فردا با مامانم ميريد مزون ديگه؟؟

همون طور که دستم تو موهاش بود : باشه...

_ببين رو دربايستي نکن...اگه خوشت نيومد..مي گيم برات بفرستن...

؟_فرصت نمي شه..امروز پدر جون بحث دو هفته ديگه رو داشت...

_تو به اونش کاريت نباشه..حالا فردا برو..خانوم من هر چي بپوشه عين فرشته هاست....

بلند شدم و بوسه عميقي به لبش زدم....

با لذت همراهيم کرد : نه نه خوشم اومد..خانومم داري يه چيزايي رو مي کني اساسي..اما کافي نبودا...

خنده ها و اعتراضاي من بين بوسه هاش گم شد...  

به قيافه خندانش که نگاه کردم که از پشت شيشه داشت عين خلا برام دست تکون ميداد...دست امين دور کمرم بود و منم بالا پايين مي پريدم تا براي مهساي دوست داشتني خودم ابراز احساسات کنم...

بيرون که اومد تنگ در آغوشش گرفتم...با امين سلام عليک کردن...يه هفته مونده به عروسي تو شرايطي که من واقعا مي خواستم از شدت کار زياد گريه کنم به دادم رسيد...سميرا و بوسه نمي تونستن بيان اوج کاراشون بود..براي عروسي اما قول داده بودن اين جا باشن..حتي هاکان رو هم دنيز گفت شده با کتک مياره...

دوست خوب خوشگل و خوش پوشم...حالا تو ماشين نشسته بود...

مهسا : دلم براي ايران خيلي تنگ شده...

_ماردت کجاست ؟؟

_پاريس بود..اما رفت استانبول پيش سميرا براي عروسي مياد...

مهسا بر عکس من که اين مسير رو دوست نداشتم...پنجره رو کشيده بود پايين و هواي خنک سحر گاهي رو نفس مي کشيد...

مهسا : ببخش امين مجبور شدي اين موقع بياي دنبالم...من که گفتم لزومي نداره...

_اين چه حرفيه..شما خواهر خانوممي مگه مي شه کم بذارم برات...

_لطفته....اين مسير..مسير سرنوشت من و باده است...هر بار که ازش رد شديم يه گام بيشتر پيشرفت کرديم...

من : اين روزا..بيشتر ياد اون شبها مي کنم...

_به خاطر نزديک شدنت به عروسيته....واي..باورم نمي شه..اون رفيق ترسون و لرزون 19 ساله من..که تو همين مسير بعد از رفتنش اشک ريختم..حالا داره عروس مي شه...

_تو نبودي..خيلي چيزا به زيبايي الان نبود. من هيچ وقت شانس آشنايي با امين رو پيدا نمي کردم...

امين لبخندي بهم زد....

مهسا : هممون تغيير کرديم..ريسک کرديم...هر کدوم به يه نحو..و همش به خاطر اينکه بتونيم پيشرفت کنيم...

_من که مثل تو سميرا خانوم دکتر نشدم...

_خوب بشو...غصه نداره که...برات پذيرش مي گيرم....

برگشتم به پشت سر : عاليه..ميام پيشت...فقط يه سال و نيمه ديگه..مگه نه امين؟؟

با لحن خيلي جدي که جاي هر نوع شوخي رو مي گرفت : شوخيشم قشنگ نيست باده...

مهسا زير لب گفت : مرسي جذبه....

...من خيلي هم به دکترا فکر نکرده بودم..دليل هم نداشت...چون تا فوق ليسانس برام بس بود و مهم داشتن شغل خوب بود..اصرار مهسا براي دکترا براي داشتن شغل استادي بود و سميرا هم براي اينکه از شوهر پزشکش کم نياره...

من نمي خواستم استاد دانشگاه باشم و درضمن دکتر بودن امين هم برام رقابت ايجاد نمي کرد....

ديشب با اصرار و فغان هم نتونستيم مهسا رو بياريم خونه امين..رفت به خونه خودشون...و من تو شرکت منتظر ورودش بودم...مي خواست هم بهم تو نقشه ها کمک کنه..هم باهم بريم آرايشگاه ببينيم...

امين و برديا جلسه داشتن....که مهسا با عطر مست کننده اش وارد شد...

_به به...خانوم دکتر..

_عجب دم و دستگاهي داره آقاتون...

_نگو آقاتون چندشم مي شه...

_خداييش انقدر پسر متواضعيه آدم باورش نمي شه اين دب دبه و کبکبش....

با هم مشغول نقشه ها بوديم که صداي خنده امين و برديا از پشت پارتيشن اومد...

برديا : جون داداش..خانومت بفهمه...

امين : ببند برديا...

به مهسا نگاه کردم ..اون هم تعجب زده بود..چي رو نبايد من مي فهميدم؟؟؟

همون موقع فکر کنم سايه مون رو ديدن که از در اتاق وارد شدن...

و من هنوز ذهنم درگير اين بود که من چي رو نبايد مي فهميدم....

به پيشنهاد امين براي ناهار به رستوراني رفتيم که بار اول من رو هم برده بودند...ياد خاطرات لبخندي به لبم آورد..

امين رو به مهسا که کنار من روبه روي برديا نشسته بود..برديا يي که به طرز عجيبي ساکت بود و از هر موقع ديگه اي خوش تيپ تر : من بار اول اين باده خانوم شما رو آوردم اين جا..بلکه بتونم يکم روش نفوذ داشته باشم..واويلا عين يه تيکه سنگ...

مهسا : خوب اين تقصير کار نيست..زير دست خواهر راهبه من بزرگ شده...

امين و مهسا مشغول بحث شده بودند اما همه ذهنه من متوجه برديا بود که تو سکوت و سر به زيري که اصلا بهش نمي يومد نه تو بحث دخالت مي کرد نه تو چيز ديگه اي....فقط به رو ميزي نگاه ميکرد و انگار که تو عالم ديگه اي بود....

به وسايل شيک و تميز خونه نگاه کردم..اون دوره هاهم اتاقش هميشه تميز بود..هميشه به مامان تو درست کردن ترشي و مربا کمک مي کرد...خانه داري دوست داشت....سرم رو چرخوندم..رو ديوار بعضي جاها تغيير رنگ بود..خيلي خوب معلوم بود که قاب عکسي بوده که برداشته..وگرنه اون ميخاي بي هويت تنها مفهومي نداشتن...عکس کي مي تونست باشه؟؟..سبحان؟؟..حاج کاظم..يا شا يد هم مادرم...مادري که خيلي هم مادري بلد نبود....

با اون پيرهن حاملگي زدر رنگش رو به روم نشست...تو فنجون کريستال براق و تراش خورده چاي خوش رنگي ريخته بود با بوي ميخک...

_مرسي که اومدي باده...

..ديشب که بهش زنگ زدم که براش کارت عروسي رو بفرستم اصرار کرده بود که خودم برم پيشش و من از شرکت امشب يه راست اومده بودم پيشش..هومن رو فرستاده بود بيرون مطمئنم..چون من که زنگ زدم يه ماشين از پارکينگ خارج شد...

_مرسي از تو که دعوتم کردي...

قطره اشک روي گونه اش رو پاک کرد : اوون روز تو بيمارستان..مطمئن بودم که عروسش مي شي..مردي که اون طور نگاهت کنه نمي ذاره از دستش بري....

_من اون روز به تنها چيزي که فکر نمي کردم ازدواج با امين بود...اما خوب يادم بود که چه طور با ديدن ساره هورمون هاي مادريم به کار افتاده بود..

_دلگيري؟؟

_نباشم؟؟...راستي پسرت کجاست ؟

_به پدرش خيلي وابسته است..با هومن رفته بيرون...

چشمم افتاد به رو ميزي سنگ دوزي شده نفيسي روي ميز..قلبم به تپش افتاد..ساره رد نگاهم رو تعقيب کرد :براي تو رو هنوز نگه داشته..

با صداي بلند تري گريه کرد : منتظره بذاره تو جهيزيت...

بغضم رو قورت دادم : جهزيه تو رو اون خريد نه؟؟

_آره...

_اما من جهيزيه ام رو خودم خريدم..اينه تفاوت من و تو ساره...

_تفاوت هاي ديگه اي هم هست...تو شوهرت رو خودت انتخاب کردي...

قلبم تير کشيد..بدم ميومد از خودم...

_من عذاب وجدانش رو دارم..

_بي خود..من خوشبختم..اين رو گفتم تا بدوني آدم ها گاهي نا خواسته زندگي هم رو عوض مي کنن...

_نا خواسته ؟؟..شوخي مي کني ساره...؟؟...پدرت از من متنفر بود...برادرت....

_از وقتي گفتي عقد کردي شب و روز ندارم...براي دادشم..براي اون که هنوز داره با تو خاطراتت و وسايلت زندگي مي کنه...براش که 

_براش که تمام کودکي من رو به گند کشيد.براش که اگه يکم ديگه زورش به هم مي چربيد بهم تجاوز هم ميکرد...نگراني

بلند گريه کرد: عاشقي کردن بلد نبود..بابام هم بلد نبود...

_مادرم رو دوست نداشت...

_داشت..به خدا داره..تو هميشه با کينه نگاهش کردي..نديدي مادرت رو چه قدر دوست داشت..

..بهش حق مي دادم که نتونه بي طرف نگاه کنه..پدرش بود..برادرش..و يک طرف شوهرش..پدر بچه هاش...من کي بودم؟؟..هيچ کس...

چايم رو که حالا کمي سرد شده بود قورت دادم و کارت رو به سمتش گرفتم :همه چيز گذشته تموم شده ساره..من الان همسر امينم صحبت کردن از يه مرد ديگه کار درستي نيست....

_مي دونم..به خدا مي دونم...من با سر ميام...

_هومن رو هم بيار...

_نه..نمي خوام اذيت بشي...از وقتي فهميده ازدواج کردي اون هم سر در گمه..هم خوشحاله که زن آدمي مثل دکتر پاکدل شدي..هم دلش شديد براي سبحان مي سوزه..

...حالم داشت بد مي شد..تو گلوم يه بغض بود به بزرگي 9 سال بي کسي..تو قلبم امين بود و بس...هر حرفي از گذشته و از اون عشق بيمار گونه به نظرم خيانت بود به مردي که از صبح استرس اومدن من به اين خونه رو داشت...

_من براش آرزوي خوشبختي دارم...

..داشتم واقعا..؟؟براي اون چشمهاي سياه و اون دستهاي هرزه اي که حتي يادشون به من اجازه لذت بردن از نوازش هاي شوهرم رو نمي داد..براي اون آدم آرزوي خوشبختي داشتم؟؟؟!!

_ببخشش باده..ببخشش شايد سبک تر بشه..

_من خيلي وقته گذشتم..اون شب که گذاشتم..گذشتم....

بغلم کرد...و من فقط دلم مي خواست فرار کنم...

اصرارش براي شام موندن رو قبول نکردم..که چي؟؟..شوهرش و پسرش بمونن بيرون که من اومدم...؟؟..من تو خونه اي بمونم که همه جاش نا خواسته بوي گذشته رو مي ده..بوي مادري که براي ساره اندک مادري کرد که براي دخترش نکرد....

منتظر راننده شدم..که بهش زنگ زدم تا بياد...امين امشب جلسه مهمي داشت با يه قراره شام و مهسا هم رفته بود خونه دختر عمه اش....

شيرين جون اصرار کرد که شام بخورم...من اما اصلا اشتها نداشتم..گذاشت به حساب اين که عروسي نزديکه..اما پدر جون از بالاي عينکش طوري نگاه کرد که به نظرم فهميده بود که حالم چندان خوب نيست...

رو تخت دراز کشيدم و عطر امين رو عميق نفس کشيدم...

رفتن به خونه ساره اشتباه بود يا نبود رو نمي دونم حاصلش اما من بودم خسته و داغون...که چشمام رو که مي بستم..به جاي اون چشماي پر از مهر و گاهي پر لذت عسلي که داغم ميکرد..چشماي سياه وحشي و هوس آلودي رو مي ديدم که داغون ترم مي کرد....

نفس عميقي کشيدم و موبايلم رو برداشتم...اين بار به جاي هر کسي تو اين 9 سال ..اس ام اس دادم : کاش اين جا بودي...کاش الان اين جا بودي و بغلم مي کردي...دلم براي خودت و بوسه هات تنگ شده...

اس ام اس سند نشد..مي دونستم به خاطر جلسه گوشيش خاموشه..چشمام رو بستم تا کمي استراحت کنم...

الان خيلي خوب مي دونستم که همه کس من امين....

تو خودم جمع شده بودم واقعا حالم بد شده بود...

ببخش؟؟.....ساره که مي دونست درد من رو...من کينه نداشتم..انتقام هم نداشتم..من فقط مي خواستم اين صداها از سرم بره..اوون نگاهها از جلوي چشمم ..اون ضربه ها از روي کمرم...

بغضم داشت بزرگتر مي شد..نازک نارنجي شده بودم...يه روزهايي تو حياط اون دانشگاه کنار بچه هايي که هيچ کدوم هم وطن نبودن..خاطرات اگر هم که ميومدن با خودشون اشک نمي آوردن..دلتنگي بود و نفس تنگي.اين جا تو خاکي که توش به دنيا اومدم..تو تخت خواب مردي که عاشقشم اما يه دل نازکي شفاف مي آورد..پر از عطر امين...

بين خواب و بيداري غلت مي زدم...به ياد عيد هاي 10 سالگيم...به ياد اولين روز رفتن به مدرسه که صداي باز شدن در اومد...سريع سرم رو چرخوندم به سمت در...امين رو ديدم که به سمتم اومد...

نا خود آگاه از تخت پريدم پايين..به حرکات تند و سريعم نگاه کرد با تعجب..به سمتش رفتم و محکم بغلش کردم....

چند لحظه دستاش تو هوا موند اما بعدش يه دستش دور کمرم حلقه شد و دست بعديش بين موهام رفت....

بغضم کم کم داشت سر باز مي کرد و من با تلاش بي وقفه سعي داشتم اشک نريزم...

با صداي آرومي کنار گوشم گفت : چي شده خانومم..تو که من رو سکته دادي ...

سرم رو از روي سينه اش برداشتم..چشمم به ساعت پشت سرش رو ديوار افتاد ساعت 9 بود...

_مگه قرار شام نداشتي؟؟

موهام رو از رو صورتم کنار زد : تو باشي خانوم خوشگلت بهت اس ام اس بده دلم بغل مي خواد..با چند تا سيبيل پا مي شي شام بري بيرون؟؟...مگه عقلم کمه؟؟!!!

لبخند شلي زدم به شوخي که کرد..شايد براي اينکه جو نگاه من رو عوض کنه....

_اس ام است که رسيد 10 بار زنگ زدم بر نداشتي...

_آخ فراموش کردم از رو سايلنت بر دارم...

با اخم نگاهم کرد : از دست تو باده...واقعا ترسيده بودم...بعدش زنگ زدم خونه..مامان گفت خونه اي..منم برديا رو فرستادم شام..خودم اومدم پيش خانومم .....

...متفکر خيره شده بود به چشمام...مي دونستم کاري براش نداره هر چيزي که تو ذهنم هست رو بخونه...

يک لحظه نگاهش نگران شد و اخماش بيشتر رفت تو هم و گونه هاي من هم خيس شد..خيس خيس....

_چي شده؟؟....

از آغوشش بيرون اومدم ...لبه تخت نشستم...هنوز منتظر جوابش بود...

_امين من حالم خيلي بده...

اين بار حقيقتا ترس رو مي شد تو چشماش خوند..رو به روم رو زمين زانو زد : نفس من آخه نمي گي که چي شده...

کسي کاري کرده..برم سراغ هومن؟؟...يا اون مرتيکه آشغال سبحان؟؟!!

_داد نزن امين..سراغ هيچ کس..مي توني بياي سراغ مخ من؟؟...بهش بگي ولم کنه....

هق هقم بلند تر شد...کلافه شد..بلند شد و دستي به صورتش کشيد....

_گريه نکن ..تو رو خدا گريه نکن..ديوونه مي شم اين طور اشک مي ريزي....

به سمت در رفت...با يه خشم بدي...

از جام پريدم و آستينش رو گرفتم : کجا؟؟؟مي خواي تنهام بذاري؟؟!!

_دارم ميرم سراغش..مي ندازمش جلو پات..

_امين...من فقط مي خوام تو کنارم باشي....

سرم رو کج کردم : باشه..؟؟؟

صدام پر از يه خواهش ناب بود..که هيچ وقت تجربه اش نکرده بودم...اومد به سمتم از روي زمين بلندم کرد و گذاشتتم روي تخت...

کنارم دراز کشيد..محکم بغلم کرد سرم رو به سينه اش چسبوند کاملا تو حصار تنش قفل بودم و لذت امنيت بودنش رو مي بردم...سکوت زيبايي بود و فقط صداي نفس هاي من که به خاطر گريه کمي تند تر بود و صداي قلب امين و گرماي وجودش....

_رفتم پيش ساره..مي دونستي جهيزيه اون رو مادر درست کرده؟؟

_.....

..مي دونستم سکوت کرده تا من حرف بزنم...

_براي اون يه نيمچه مادري کرده...براي من چه کرده؟؟...ساره مي گه ببخش..بابام رو ببخش که نمي ذاشت درس بخوني که نمي ذاشت نفس بکشي..چون دختر مرد ديگه اي بودي...چون دوست داشتي لاک بزني..چون دوست داشتي مهندس باشي..ببخش که کتکت مي زد....

...اسم کتک که اومد..دستاش رو دورم محکم تر کرد و شنيدم که گفت : فاتحه اش رو مي خونم..بي همه چيز....

_چيزي گفتي ؟؟

_نه عزيز ترينم.....

_مي گه دلم براي داداشم مي سوزه....

گريه ام بلند تر شد : مي گه بگذر ...سبک تر بشه..از بار گناهانش....من نمي خوام سبک بشه..من مي خوام....من مي خوام....از بودن با تو لذت ببرم..از بودن با شوهرم....

يکم ازم فاصله گرفت...به صورتش نگاه کردم..به چشماش که حالا پر از التهاب بود..پر از نگراني بود..پر از خشم بود..ولي بيشتر ار همه پر از عشق بود...

از جاش بلند شد ....

_تنهام مي زاري؟؟!!!

...ترس داشتم..ترسي عميق از تنهايي..امروز انگار تازه داشتم نگراني هاي امين رو درک ميکردم...امشب تازه داشتم حس مي کردم نبودنش برام يعني چي؟

دستي به موهاش کشيد و....

به من که متعجب از اين حرکاتش داشتم نگاهش ميکردم نزديک شد و نزديک تر زانوهاش رو روي تخت گذاشت و روم خم شد...و من لبهاش رو روي لبهام حس کردم...

بوسه اي داغ و آروم..خيلي آروم...و من سبک مي شدم با هر حرکت لبش روي گونه ام.وگردنم...و دستش که خيلي آروم و پر از يه نوازش بي نظير..پر از يه داغي پر التهاب روي بدنم حرکت مي کرد..مني که انگار نه روي تخت..روي ابرا بودم و هيچ بغضي نبود..هيچ صدايي و هيچ حسي رو تن مثل کوره من...جز اون سر انگشتايي که خيلي سبک روي بدنم سر مي خوردن و اون بوسه هاي آرومي که قطره قطره به سرزمين خشک احساس من جون مي دادن....

با دست آزادش پتو رو روم کشيد...روي من که سرم روي قلبش بود و نيم تنه ام کامل روي نيم تنه اش بود...و انگشتاش خيلي آروم رو کمرم سر مي خورد و من با انگشتم روي سينه اش طرح هاي فرضي مي کشيدم...طرح هايي که همش عاشقانه بود مطمئنم....

سرش رو خم کرد و بين موهام نفس عميقي کشيد.. : مي دوني چه قدر عاشقتم باده؟

_....

جوابي نداشتم که بدم...امشب با حس زيبايي که بهم هديه کرده بود...نفهميدن حسش...خيلي بعيد بود....

خودم رو روي سينه اش جمع کردم....

پتو رو تا تقريبا تا سرم بالا کشيد : بخواب نفس من...من اينجام تو راحت راحت بخواب....

از صبح با مهندس آذري مشغول بوديم خيلي سفت و سخت..تا بتونيم يه نقشه رو که مربوط به پروژه يه مدرسه بود رو برسونيم...

قرار بود براي ناهار مدير عامل شرکت جديدي که امين و برديا باهش قرار داد بسته بودن به شرکت بياد..البته من به اون ناهار دعوت نشده بودم...يعني کسي به من نگفته بود تو هم بيا...احساس مي کردم احتمالا اينم از اون مردايي که مثل نيازي امين روشون تيک داره...

با مهسا قرار گذاشته بوديم تا بياد شرکت..بعد از ظهر به يکي دو تا از کارها برسيم...

مهندس آذري:پروژه جديد خيلي پر سود مي شه..ولي فکر کنم بايد باززهم مهندس استخدام کنه شرکت چون خيلي سرمون شلوغ مي شه...

..راجع به پروژه و سودش امين با من صحبت کرده بود و در مورد خيلي چيزها باهم به نظر مشترک رسيده بوديم...

با رفتن مهندس آذري به اتاقش فرصت کردم تا کمي کش بيام..گردنم خشک شده بود...

مهسا نتونست خنده اش رو نگهداره..با صداي بلند خنديد...همين باعث شد تا قاشقش از دستش بيافته...

من تمام سعيم رو مي کردم تا خنده ام رو کنترل کنم : هيسسسسس..مهسا اين جا شرکته ها...

يه قلوپ گنده از آب جلوش رو قورت داد تا بتونه خنده اش رو هم قورت بده : واي قيافه پسره يادم که ميوفته با اون سامسونتش که تا آخرشم نا يلون روش رو نکند....

ياد خاطرات دانشگاه مي کرديم...با مهسا داشتيم ناهار مي خورديم..از صبح از اين اتاق خارج نشده بودم...امين دو بار اومد تو فاصله جلساتش بهم سر زد و بار سوم هم با برديا براي سلام عليک کردن با مهسا اومدن..برديايي که اين بار مشکوک تر هم بود چون مثل دفعه پيش سکوت کرده بود اما اين بار نگاهش رو هم مي دزديد...

مهسا : راستي باده اين دوست امين عجيب خوش تيپه ها..

با به ياد آوردن دفعه اولي که ديدمش :تنها کسي که انقدر که دنيز راجع بهش حرف زده بود قبل از اومدن به اين جا غذاهاي مورد علاقه اش رو هم مي دونستم...

_چرا؟؟؟

_عجيب مثل دنيزه البته قبل از آشنايي با موگه....

_من از وقتي دنيز رو شناختم..يعني از نزديک که موگه هم تو زندگيش بود..

_خيلي دون ژوانه...

_برديا؟؟.نگاه هم نمي کنه....

..نمي خواستم ماجراهاي برديا رو تعريف کنم..نه به من ربط داشت نه به مهسا...

_به هر حال..با شيطنت اضافه کردم : البته شايد تو جذبش نکردي...

مهسا با اون چشماي خوشگل و صورت گردش و اون موهاي فر جذابش...و البته اون لبخند و خوش سرو زبونيش..امکان نداشت کسي رو جذب نکنه...به خصوص که تحصيلات و شيک پوشي جديدش رو هم مي تونستم به خصوصياتش اضافه کنم...

جوابم رو نداد اما از اون نگاه ها کرد که من رو به خنده مي انداخت...

به ساعت نگاه کردم..حدود ساعت 3 بود...خوب بايد کم کم مهمون امين و برديا مي رفت....مهسا سر لپ تاپ من بود و داشت بعضي قسمتاي پروژه رو به قول خودش باز بيني مي کرد...

رفتم توي راهرو که در اتاق امين باز شد و هر دو با مهمانشون که مرد حدودا 50 ساله و تپلي بود از اتاق خارج شدن...باهاش دست دادن..برديا با اوون آقا از سمت ديگه راهرو خارج شدن..امين به سمت من اومد...فکر کنم مي خواست بره به دفترم که من رو ديد : ا...خانوم خانوما اين جا چي کار مي کني؟؟!

_اومدم ببينم کجايي..

خنده اي کرد و دستش رو دور کمرم انداخت : چکم مي کني خانوم خوشگله؟؟

_خوب..بله پسر به اين خوش تيپي از دستم بره چي؟؟

بلند خنديد : از دست که رفتم ....دلم گرو يه خانوم خوشگل سياه چشم...

_عزيزم..من و مهسا چند تا کار داريم ..من امروز يکم زودتر مي رم....

_شما مرخصي گرفتي خانوم مهندس؟؟

_من خانوم رئيسم...

امين نگاهي به دورش انداخت و از خلوت بودن راهرو که مطمئن شد...بوسه کوچيکي به گوشه لبم زد : اون رئيسي که ميگي...دربست مخلص خانومشم هست....

_چند لحظه صبر کني راننده مياد الان بهش زنگ زدم...

مهسا نگاهي به امين که کنار برديا رو مبل نشسته بود انداخت : جدي گرفتي امين..نيازي به اين قرتي بازيا نيست...

اصلا باده تو چرا هنوز ماشين نخريدي...

امين : ماشين رو مي خريم يکم اين کاراي عروسي سبک بشه....

مهسا : بابا..ما عمري با اتوبوس اين ور و اون ور رفتيم...مگه نه باده...؟؟؟

من هم براي اينکه سر به سر امين بذارم : آره والا..اصلا پاشو راه بيفتيم بريم...

همون موقع منشي گفت که راننده اومده...من و مهسا هم بلند شديم تا بريم...

امين : باده اون گوشيت رو بردار وقتي زنگ مي زنم...

_باشه....

مهسا که هميشه شيطنتش زبان زد بود : امين به خدا اين تحفه اي هم نيستا....

صداي اعتراض من قاطي شد با خنده امين ....

مهسا : برديا خان خداحافظ...

خداحافظي رو انقدر بلند و شمرده گفت که من و امين و برديا با تعجب برگشتيم به سمتش...

برديا با تعجب : خدا حافظتون...

مهسا : ااااا..شما مي شنويد...از بس ساکتيد تو اين چند باري که ديدمتون فکر کردم نا شنوا هستيد..ببخشيد داد زدم....

برديا خشک شده بود و من به زور خنده ام رو نگه داشته بودم...اين کار مهسا در جواب حرف من بود که برديا به تو توجه نمي کنه..واي به حال برديا..مهسا تا تورش نمي کرد بي خيالش نمي شد....

مهسا عينکش رو زده بود و حسابي سرش تو لپ تاپ من بود...منم فنجان به دست داشتم نگاهش مي کردم..خسته شده بودم....

مهسا : يه تغييرات کوچيک توش دادم..حالا يه نگاه بهش بنداز...

چشمام خسته شده بود يکم روي هم فشار دادمشون... : فکر کنم دارم پير مي شم مهسا چشمام خسته است...

_پير نشدي سرتق..از يه طرف کاراي عروسي يه طرف شرکت آخه خل جونم کي رو ديدي کم تر از يه هفته مونده به عروسيش تو شرکت باشه..تو الان بايد بري براي ماساژ پوست....

به طرز لوس گفتن ماساژ پوستش هر دو تا خنديديم...

همون موقع در باز شد و امين و برديا وارد شدن...

امين : به به خانوم مهندساي عزيز..خسته نباشيد...

لبخندي به صورتش زدم.انگار همه خستگيم پريد...کنارم ايستاد و دستش رو مثل هميشه دور کمرم حلقه کرد...برديا هم رو مبل کنار مهسا رو به روي ما نشست....

برديا : شما باز داريد نقشه هاي باده رو چک مي کنيد؟؟..فکر کنم بايد يه حقوقي هم براي شما در نظر بگيريم...

مهسا : آره والا...چه کنم ديگه خراب رفيقم...دارم نقشه هاي اين بي سواد رو درست مي کنم...

من : اا..من بي سوادم؟؟

مهسا : آره ديگه من دکترا دارم خانوم خوشگله تو فوق ليسانسي...

_برو بذار باد بياد..کاراي عمليت رو نشون بده جوجه..چه نقشه ايت به مرحله اجرا رسيده....

_من آکادمسينم...

برديا و امين به کل کل ما مي خنديدن....

_معمار کسيه که لااقل بتونه يه جا رو نشون بده که ساخته شده باشه...

_به هر حال من دکترا دارم..يعني تو اين اتاق همه دکترا دارن الا تو...

به شوخي اخم کردم بهش و با بدجنسي تو بغل امين فرو رفتم : به جاش من چيزي دارم که تو نداري...از همه اين حرفا هم مهم تره...

امين که معلوم بود حسابي ذوق کرده روي موهام رو محکم بوسيد...نمي دونم چرا احساس کردم چشماي برديا پر از حسرت شد...

مهسا : اهه..خانومو باش..يه دونه خوشگل ترشو پيدا مي کنم به من مگن مهسا...

من و امين بلند خنديديم : مثل همون که ديشب پيدا کرده بودي...

مهسا پاک کن رو از رو ميز برداشت و پرت کرد طرفم : بي مزه...

ماجرار و براي امين تعريف کرده بودم..به همين خاطر امين هم بلتد خنديد ...

برديا اما با يه نيم چه اخم و کنجکاوي پرسيد : جريان چيه..

من : بذار بگم..ديشب که رفته بوديم خريد...

اين بار مهسا از جاش بلند شد و من پشت امين قايم شدم ...

مهسا : مي کشمت باده..

_چيه مگه..بده پسر 18 ساله ازت خوشش اومده بود....اين يعني خوب موندي...

بعد بدون توجه به قيافه مثلا شاکي مهسا رو به برديا : واي نمي دونيد چه قدر قيافه پسره با مزه شد وقتي فهميد مهسا سن مادرشو داره...آخه پسره هنوز پشت لبشم سبز نشده بود....

..اين بار مهسا هم خنديد...برديا اما فقط يه لبخند زد...همه کار اين پسر عجيب شده بود تو اين 12 روز..يعني به هم زدن با نگين انقدر سخت بود...؟؟؟!!

مهسا نشست رو مبل : با تمام اين تفاصيل خانوم خانوما من دکترا دارم از فرانسه..اين آقا از لندن...اوني که عين کووالا ازش آويزوني از آمريکا...تو يه فوق ليسانسي جوجه..پس احترام بذار....

_انگار مامور مخصوص حاکم بزرگي..مي خواي تعظيم هم بکنم....

_نمي دونم هر جور که راحتي....

امين کمرم رو که مي خواستم مثلا برم سمت مهسا محکم تر گرفت : از دست شما دو تا...خوب مهسا جان..ما امشب شام با شرکتي که تازه باهاش قرار داد بستيم بيرونيم..اون ها مي خوان مهندسي که براي اين پروژه در نظر گرفتن رو به ما معرفي کنن ..شما هم تشريف مي ياريد؟؟

..نمي دونم چرا احساس کردم امين بعد از گفتن اين پيشنهاد نگاه گذرايي به برديا کرد....

مهسا : من بدم نمي ياد ..اما من که مي دونم مي خوايد من رو ببريد تا پز دکتر بودنم رو بديد...

اين بار ديگه برديا هم با صداي بلند خنديد....

رو به مهسا که تو اون کت دامن خوش دوخت مشکيش مثل ماه شده بود کردم و دستام رو از هم باز کردم : خوب شدم...؟؟؟

اومد سمتم..: ماه شدي باده...

به کت شلوار مشکي ام نگاهي انداختم و شال کرم رنگم رو روي سرم مرتب کردم...و کيفم رو برداشتم....

هوا خوب شده بود و نيازي به پالتو يا شنل نبود...چون با ماشين هم تا دم رستوران مي رفتيم...همين کت و شلوار مناسب بود...

مهسا يه بار ديگه ريمل زد و با هم از اتاق خارج شديم...

مهسا : دو قلو ها نيستن ؟

_نه رفتن باغ لواسون با داييشون....

همون موقع امين و برديا هم از اتاق امين خارج شدن...بايد اعتراف مي کردم که هر دو تا شون امشب خيلي خوش تيپ شده بودن...

امين کنارم ايستاد و با لذتي ناب نگاهم کرد...دستم رو بالا بردم و کرواتش رو کمي مرتب کردم ...و با لذت نگاهش کردم...

مهسا : اهم اهم...ما اين جاييما..بي جنبه ها....

وارد پارکينگ که شديم...برديا به سمت ماشين خودش رفت ....

من به سمت امين : مگه برديا نمي ياد..؟؟

_چرا اما برديا ست ديگه مي گه اين طوري بهتره....

امين : برديا ..پس مهسا با تو بياد..منم که با باده ميام...

..به مهسا ي تخس که رضايت از سر و روش مي باريد نگاه کردم..خواستم بزنم تو ذوقش اما بي خيال شدم..برديا در جلو رو براي مهسا باز کرد و بعد خودش سوار شد..به حق چيزاي نديده...

امين که داشت مي خنديد و از پارک هم در ميومد : مردها با هر زني در حد شاني که خود اووون زن براي خودش قائله رفتار مي کنن....

..و من فهميدم جمله آخرم رو بلند گفتم.....

پشت ميزي که برامون رزرو شده بود نشستيم..من و مهسا کنار هم و برديا و امين هم رو به رومون..خنده ام گرفته بود از قيافه اين دوتا..طوري به ما خيره شده بودن انگار دارن تابلو تماشا مي کنن..

چند دقيقه خيلي کوتاه بعد مرد ميانسالي همراه با خانومي 31-32 ساله که خانوم خوش قيافه اي هم بود وارد شد و به سمت ما اومدن...

فهميدم که دختر خانوم مهندسي که اين مراسم براي معرفيشه...خانوم مهندس سها اسفند ياري و مرد کنارش هم مدير عامل شرکت و البته عموش بود..آقاي اسفندياري....

با هم دست داديم و نشستيم...سها پيش امين نشست و عموش هم پيش برديا...توازن به نظر من برقرار نبود يه طرف ميز دو نفر يه طرف چهار نفر...

غذا ها رو ميز گذاشته شد و من داشتم با تکه گوشت تو بشقابم بازي مي کردم و دلخور بودم....به سها که داشت با عشوه خاصي با امين صحبت مي کرد نگاه کردم...حرکاتش جلف نبود...سبک و دم دستي هم نبود...اتفاقا شديدا حرفه اي و زير پوستي بود...همين هم بيشتر لجم رو در مياورد...

امين مثل هميشه خوش ژست و مودب به حرفهاي بي پايان سها گوش مي داد...اما من بازم عصباني بودم...از دست خودم که چرا انقدر حسود شده بودم...تا مغز استخوانم تير مي کشيد....

_خوب خانوم مهندس عروسي چه زماني به سلامتي...؟؟

...سرم رو از روي بشقاب بلند کردم و نگاهي به اسفندياري کردم : يه هفته ديگه...

اسفندياري: خوشبخت باشيد..

اين بار روي کلامش به سمت امين بود که لبخند شادي به روي لبهاش بود... : ممنون آقاي اسفندياري شما که متاسفانه افتخار نمي ديد....

_بله يه سفر بايد برم..اما دلمون پيشتونه..

نگاهي به سها انداختم که باز هم زل زده بود به نيم رخ امين اصلا از اين وضعيت خوشم نميومد....احساس مي کردم امين بايد باهاش خشن تر برخورد کنه..يعني قرار بود از اين به بعد اين خانوم به شرکت رفت و آمد کنه اين که واويلا بود...

سها : راستي امين پيرو اوون بحثي که چند روز پيش داشتيم....

بقيه بحثشون رو نمي شنيدم..وسط صحبتشون امين از ديس وسط يه تيکه بزرگ گوشت گذاشت تو بشقاب من ..اما همچنان داشت به صحبت هاي سها گوش مي کرد..اين حرکتش نشونه اين بود که همه حواسش بازهم پيشه منه اما کارد مي زدي خونم در نميومد..پس امين از قبل اين خانوم رو مي شناخت و اين مراسم معارفه نبود...دستم رو دور چنگالم محکم تر کردم..اين کار مانع از اين مي شد که کوچکترين چيزي تو صورتم نمايان بشه..متنفر بودم که کسي بفهمه يا حس کنه که دارم از شدت حسادت خفه مي شم...دست مهسا رو روي رون پام احساس کردم..فکر مي کنم اون هم دلش مي خواست اين دختر رو خفه کنه...

اسفندياري: خانوم مهندس بعد از اين پروژه همچنان مي خواي تو همين شرکت کار کني؟؟

..نگاهي به امين انداختم که داشت نگاهم مي کرد..بد جور دلم مي خواست ضايعش کنم از اين که اين دختره سيريش رو انقدر بهش رو مي داد و اين که چرا اين دختر انقدر باهاش صميمي بود...اما حيف که کار بي پرستيژي بود انتقام گرفتن تو جمع : بله جناب اسفنياري من از کار کردن در کنار امين و بردياي عزيز لذت مي برم...

اسفنديار لبخندي از سر مهر زد : البته والا امين نبايد هم بذاره بري شرکت ديگه اي وصف موفقيت هات رو زياد شنيدم....

به سها که عصبانيت از چشماش مي باريد نگاهي کردم و لبخندي از سر پيروزي زدم...

برديا : امکان نداره همچين نيرويي رو از دست بديم..ايشون جوايز زيادي در زمينه طراحي دارن پروژه هاي خيلي موفقي تو کشورهاي همسايه داشتن...به همين خاطر ما دو دستي ايشون رو چسبيديم...

..امين رو نگاهش هم نمي کردم..

امين : شما باشي جناب اسفندياري مي زاري خانومت با اين همه استعداد جاي ديگه اي کار کنه؟؟

اسفندياري خنده اي کرد : نه والا..به خصوص که جاي دخترم..خانومت زن زيبايي هم هست..بايد مدام پيشش باشي..

امين : اون که 100 البته....

سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم که تو چشماش يه نگراني بود و يک عالمه سئوال...اما بازهم بشقابم رو نگاه کردم...

سها : مي گن روش خوبي نيست که زوج ها با هم کار کنن...از خانومت خسته مي شي امين همش ببينيش....

دييگه واقعا داشتم عصباني مي شدم که مهسا از بغل دستم جوابش رو داد : خانوم مهندس...يه ملتي 7 سال باده رو هر روز همه جا مي ديدن ..تو تبليغات رو استيج..هيچ وقت ازش خسته نمي شدن..زني مثل باده با زيبايي و هوشش هميشه تازه مي مونه....

لبخند بد جنسانه اي روي لبم اومد..مهسا و برديا مستقيما سها رو هدف گرفته بودن..

سها : شما مگه؟؟

_من تو ترکيه يه تاپ مدل بودم....

فسش علنا خوابيد..من اگه جاش بودم همون اول که برديا حرف از موفقيت هاي مهندسي من زد فسم مي خوابيد..اما اين زن ظاهر بين تر از اين حرفا بود...

تعريف کردن اسفندياري از من و چشماي نگران و گاهي پر از تحسين امين سها رو عصباني تر مي کرد...اين رو از همه وجناتش مي شد فهميد...

سها : خانوادتون هم اين جان يا ترکيه زندگي مي کنن؟؟

...حرفش شايد از سر بدجنسي نبود..يا شايد هم بود..يه هر حال که اون از مسائل خانوادگي من خبر نداشت..نمي دونستم چي بگم..اين نقطه ضعف اصلي من بود..چيزي که مردم عجيب هم عادت داشتن روش انگشت بذارن...

خواستم جواب بدم که امين با لحن جدي : خانواده خانومم همين جا هستن..البته پدرشون فوت کردن..اما مادرشون در تهران هستن....

لحن جدي امين و جوابش راه سئوالات بيشتر سها در اين زمينه رو بست..دلم مي خواست کله اش رو بکنم....

شام با هزار بد بختي تموم شد..يکي از بدترين شبهايي بود که تو زندگيم گذرونده بودم..همه تنم پر از خوره حسادت بود..

عشوه اي سها موقع خداحافظي ديوونه ترم هم کرد....

سوار ماشن بوديم و من سکوت کرده بودم..قهر نبودم اما خودم رو خوب مي شناختم حرف مي زدم ممکن بود چيزاي خوبي نگم..

امين دستش رو جلو آورد و چونم رو تو دستش گرفت : خانوم من مثل اين که امشب بهش خيلي خوش نگذشته...

_.....

_اخمات چرا تو همه نفس من؟؟؟

_تو سها رو از قبل مي شناختي؟؟

لحنش تغيير کرد و جدي شد : بله مي شناختم..عمو و پدرش از قديمي هاي اين کارن..

_پس چرا گفتي مراسم معارفه است؟؟

_خوب..چون شما به هم معرفي شديد ديگه...

_باشه...

_چي باشه..؟؟

_هيچي..

_از سر شب چت شده تو؟؟..چرا اخمات اين طوري تو همه...

_اين خانوم قراره از اين به بعد هميشه با تو در تماس باشه؟؟

يهو ماشين رو کنار کشيد و ايستاد...داشتم با گوشه شالم بازي مي کردم که دستش رو آورد جلو و سرم رو به سمت خودش چرخوند تو چشماش يه برق عجيبي بود : حسود کوچولو...تو همه زندگي من هستي....من اصلا سها يا هيچ زنه ديگه اي رو نمي بينم...

..حرفش و صداقت نگاهش بايد بهم آرامش مي داد..اما عجيب بود که کلامم نيش دار شده بود : والا تو رستوران که خوب نگاهش مي کردي...

دستش شل شد : منظورت چيه؟؟

_هيچي منظوري نداشتم...

صداش يکم رفت بالا : نگام کن ببينم....

جرات نداشتم تو چشمايي نگاه کنم که مي دونستم الان داره ازش آتيش مي باريد نگاه کنم ...

_خوب گوش کن ببين چي مي گم باده من به رسم ادب و ميهمان نوازي برخورد کردم....

براق شدم تو صورتش : خوبه..پس اگه منم بدونم يکي بهم چشم داره و به رسم مهمان نوازي در مقابل همه عشوه هايي که براي جلب توجه من مياد لبخند بزنم هيچ اشکالي نداره ديگه....

دستش رو مشت کرد و با صداي وحشتناکي گفت : حواست هست داري چي مي گي ديگه؟؟

..بگم نترسيدم دروغ گفتم امانبايد هم کوتاه ميومدم....

_ياد بگير امين که من و تو با هم فرقي نداريم...اگه چيزايي که حرص تو رو در مياره رو من رعايت مي کنم تو هم موظفي رعايت کني...

_گوش کن خانوم کوچولو...يه بارم بهت گفتم دوباره تکرار مي کنم..هر چيزي که بخواد به زندگي خانوادگي من ضربه بزنه..حتي اگه اون چيز خود تو باشي باده من جلوش مي ايستم...من اين همه تلاش نکردم اين همه استرس نکشيدم که حالا که تو خانومم شدي..بشينم سر يه آدمي که ارزشش رو نداره با تو بحث کنم...اگه يه درصد به من و عشقي که بهت دارم اعتماد داشتي باده و اگه به خودت يا دآوري مي کردي که تو چه قدر زن همه چيز تمومي هستي متوجه مي شدي که صد تا مثل سها هم که بيان..نمي تونن ذره اي توجه من رو جلب کنن...

حرفاش پر از حس خوب بود..اما من توجيه نشده بودم...درسته که نمي تونستم بهش بگم تو به من توجه نکردي يا اينکه بگم..اصلا ولش کن...

دست به سينه نشستم و خيره شدم به جلو..امين هم دوباره حرکت کرد...هر دو ساکت بوديم...اوون چرا طلب کار بود و رو نمي دونم...اما من کاملا حق داشتم...

کتابم رو گرفتم دستم تا با استفاده از نور آباژور بتونم کمي مطالعه کنم...خسته بودم اما ذهنم هم پر بود...خوابم نميومد...نشستم رو کاناپه گوشه اتاق..که امين رفته بود مسواک بزنه با تعجب نگاهم کرد : چرا اونجايي؟؟

_مي خوام يکم کتاب بخونم..اگه نور اذيتت مي کنه مي تونم برم تو سالن...

_البته که نور اذيتم نمي کنه..اما مطمئني فقط دلت مي خواد کتاب بخوني؟؟ يا نمي خواي کنار من باشي؟؟

بهش نگاه کردم که نگران به نظر ميومد : نه مي خوام يکم با خودم باشم...

نشست روي کاناپه پهلوي من که چهار زانو رو کاناپه بودم...دستش رو گذاشت رو رون پام که به خاطر شلوارکي که پام بود کاملا بيرون بود ..دستاش سرد بود و باعث شد که پام رو جمع کنم..نمي دونم چه برداشتي کرد که با نگراني آشکاري : حرفام توجيهت نکرده نه؟؟

_ چه اهميتي داره امين..تو خودت خودت رو توجيه کردي .....

خواستم بلند شم که نگذاشت : بشين بذار حرف بزنيم عزيزم...هر مسئله اي که هست حلش مي کنيم و بعد آشتي ميريم تو اون تخت....

_من قهر نيستم....

_اما دلخوري...

_نباشم...؟؟

_نمي دونم چي کار کردم که تو فکر کردي من به سها توجهي دارم...

_بايد به من ميگفتي قبلا مي شناختيش...نبايد برديا و مهسا از من دفاع مي کردن در مقابل متلک هاي سها..بايد طوري باهاش بر خورد ميکردي که جرات اوون عشوه و ناز ها رو نداشته باشه....

عصباني بودم از دستش..خيلي زياد...: در ضمن برديا اون روز تو شرکت گفت اگه خانومت بفهمه..منظورش اين بود ديگه نه؟؟....نکنه دوست دخترت بوده....

داغ کرد : داري تند مي ري باده...هر ننه قمري که از کنارم رد شده دوست دختر من نبوده...

مي دونستم نبايد اين حرف رو مي زدم...اما احساس مي کردم هيچ جور نمي تونم خودم رو خالي کنم...

خواستم بلند شم که اين بار با لحن ترسناکي گفت : گفتم بشين...حرفات رو زدي پس بايد بشنوي....

چشمم رو دوختم به قالي کف اتاق..به قالي طوسي رنگي که حالا پاهاي برهنه ام با اون لاکاي قرمز..عين يه لکه روش افتاده بود....

_قرار نيست سر هر مسئله اي ترمه يا چه مي دونم کس ديگه اي رو به ياد من بياري...اون چيزي هم که شنيدي هيچ ربطي به سها نداره...به هيچ کس ديگه اي هم نداره....نمي خواي با سها کار کنيم..باشه اصلا من دورو برش نمي رم..همه چيز رو مي سپرم به برديا يا مهندس آذري ...تو راست مي گي اگه تو رعايت من رو ميکني..منم بايد رعايت حساسيت هاي تو رو بکنم اما واقعا ازت دلخورم باده که سر هيچ و پوچ پرونده هاي قديمي رو رو مي کني...راجع به دفاع نکردن هم ميشستم تبليغ زن خودم رو ميکردم تو جمع؟؟

_....

_با توام باده..من متاسفم...متاسفم که شب خوبي نداشتي..و متاسفم که هنوز که هنوزه...اصلا ولش کن....

_چي رو ول کنم...من دوست دارم امين...خيلي زياد..از حسادت خوشم نمي ياد از دست خودم عصبانيم...

بغضم گرفته بود..عجيب دلنازک و لوس شده بودم....

با چشمايي که مي دونستم الان کمي خيسن بهش نگاه کردم...به اون نگاهي که منتظر بقيه جملم بود....اما من جمله ام رو تموم نکردم...که امين خيلي بي هوا محکم بغلم کرد...سرم روي سينه اش بود...

_باده هر بار که بغض مي کني..يا ناراحت نگاهم مي کني...دلم مي خواد زمين و زمان رو بهم بريزم...من به خودم قول دادم...وقتي داشتيم عقد مي کرديم که هيچ وقت چشماي تو غمگين نشه...اين که نذارم هيچ چيز خانوم قشنگم رو دلخور کنه..اما گويا اين بار نا خواسته خودم سبب شدم....

سرم رو بيشتر تو سينه اش فرو بردم... : لوس شدم امين نه؟؟

سرش رو تو موهام فرو کرد و عميق نفس کشيد...بعد صورتم رو بين دوتا دستش گرفت و نگاهم کرد : قبل از ازدواجمون...قبل از اين که بيام دنبالت به مامان گفتم...اگه باده به من بله بگه..انقدر لوسش مي کنم تا هيچ کس به غير از خودم نتونه تحملش کنه..اين طوري هميشه مال خودمه....

...شوخي مي کرد مطمئنا..اين ديگه چه تزي بود...

_مي بينم که کم کم هم دارم موفق مي شم....

اخمام رو به شوخي کردم تو هم : واقعا که....

_آخ آخ اخماي خوردنيش رو ببين....

و سرش رو آورد جلو تا ببوستم..سرم رو کشيدم عقب و با شيطنت نگاهش کردم.....

يه ابروش رو داد بالا و بدون اينکه بفهمم چه طور عين يه بچه زدتم زير بغلش و انداختتم رو تخت و خم شد روم : خوب خانوم لوس خودم..ديگه راه فرار نداري...

با لبخند نگاهش کردم : نمي خواستم هم فرار کنم ....

_پس مي خواستي....

حرفش نصفه موند چون اين بار من بودم که دستم رو دور گردنش انداختم و با عشق و لذتي فراوون بوسيدمش...

لبم رو رها کرد و با چشماي پر از نيازش نگاهم کرد : بخشيده شدم ديگه؟؟

با دستم که دور گردنش بود سرش رو دوباره آوردم پايين...

من اين مرد رو بيشتر از هر چيزي توي دنيا دوست داشتم...

به مهسا نگاه کردم که قيافه متفکري به خودش گرفته بود..از بستني جلوش يه قاشق تو دهنش گذاشت..براي خريد کفش براي مهسا اومده بوديم بيرون و حالا تو کافي شاپ نشسته بوديم تا کمي استراحت کنيم...

مهسا برام از برديا مي گفت از اون مدتي که تو ماشين با هم بودن... : پسر خيلي خاصيه..با ادب و جذاب اما خيلي بر خورداش با من عجيبه..از همه وجناتش و البته بر خورد اطرافيان باهاش معلومه که پسر بي تجربه اي نيست..اما منظورش چيه باده از نوع بر خوردش با من..؟؟؟

_چه طور؟؟

_خيلي دست به عصا و حتي خيلي مسخره است اگه بگم به نظرم خجالتي بر خورد مي کنه..

_خجالتي؟؟؟!!!!!!!!!!!!...برديا؟؟؟ !!!!!!!!

يکم از نسکافه ام رو قورت دادم..شايد کم خوابي ديشب باعث شده که اشتباه بشنونم....

_تو مطمئني مهسا؟؟

_نمي دونم...يعني به نظرت منظور خاصي داره؟؟

_ازش خوشت اومده نه؟؟

خيلي رک و بي رو دربايستي گفت : آره....

جا خوردم؟؟..نخوردم؟؟...نمي دونم اما..برديا آدم قابل اعتمادي نبود...اصلا...داشتم دنباله جمله مناسبي مي گشتم تا بتونم احساسم رو از اين آره مهسا عنوان کنم...

_ببين مهسا..برديا ..خوب چه طور بگم...خوش قيافه است..تحصيل کرده و پولداره...براي امين دوست خيلي خوبيه...در تمام اين مدتي که مي شناسمش..بر خورداش خيلي با من مناسب بوده و خيلي جاها هم هوام رو داشته..اما خوب...

_دختر بازه و غير قابل اعتماد....

_من اين رو نگفتم...

_مي دونم از اين که بخواي زندگي کسي رو براي کس ديگه اي تعريف کني خوشت نمي ياد..نيازي به گفتن تو هم نيست..

با قاشقش کمي بستنيش رو هم زد : من ..تو..سميرا..ما ها دنيا ديده تر از اين هستيم که کسي بخواد نکته اي رو بهمون ياد آوري کنه.....

_البته که اين طوريه اما....

_نمي دونم...شايد هم توهم زدم...شايد چون يکم تحت تاثيرش قرار گرفتم..فکر مي کنم منظوري داره...

...جوابي بهش ندام...نا خود آگاه بهروز رو با برديا مقايسه کردم.....از شنيدن احساس مهسا خوشحال شده بودم؟؟..نگاهي به صورت متفکرش انداختم...نمي دونم...بيشتر نگران شده بودم...

مهسا رو دم خونش پياده کردم و به سمت خونه حرکت کردم..امروز شرکت نرفته بودم از صبح مشغوله خونه خودم بودم..خونه خودم و امين...چه قدر انعکاس اين جمله توي ذهنم رو دوست داشتم...

با دين اسمش روي صفحه گوشيم لبخندي روي لبم اومد..

_جانم عزيزه دلم...

چند لحظه کوتاه سکوت کرد : من قربونه اون جان گفتنت...کجايي عزيزترين؟؟

_دارم مي رم سمت خونه....

_خوب خوبه..خريد مهسا تموم شد؟؟

...ياد مهسا که افتادم دوباره همه ذهنم گرفتار اون ترديدها شد ... : آره خريد...

_چيزي شده؟؟

_نه..چيزي نيست..ديگه داريم مي ريم تو خونه...

_باشه خانومم...من تا يه ساعت ديگه مي بينمت..

رو مبل سالن نشسته بوديم..دوقلوها امشب هوس کرده بودن تا برامون پيانو بزنن..آاهنگ بي نظيري بود . واقعا هم هم آتنا و هم تينا هر دو خيلي خيلي کارشون خوب بود...امين دستش رو دور شونه ام حلقه کرده بود ..رو به رو پدر جون و شيرين بودن که با لبخند زيبايي گاهي به ما نگاه مي کردن...

چه قدر شاکر بودم به خاطر اين لبخندها..به خاطر اين حضور گرم و دوست داشتني...به خاطر شبي مثل امشب که من براي اولين بار تو زندگيم چيزي به مفهوم خانواده رو داشتم..

آهنگ که تموم شد براي دوقلوها دست زديم ...

آتنا : امين...چه قدر مي دي تو عروسيتون مستفيضتون کنيم...

_جانم؟؟..جوجه ..تو بايد يه چيزي دستي بدي تا بذارم عروسيم رو خراب کني....

شيرين جون : قربونت برم مادر.که ميگي عروسيم از خوشحالي مي خوام بال دربيارم...

تينا : د..بيا...بازم ياد شازده اش افتاد...اي بابا...

من : من قربون هر جفتتون..اصلا هرچي مي خوايد به خودم بگيد....

آتنا اومد جلو و گونه ام رو محکم بوسيد : به اين مي گن عروس خوب...

پدر جون : باده دختر سوم منه...عروس نيست....

بلند شدم و رفتم و گونه پدر جون رو بوسيدم و رو دسته مبلي که روش بود نشستم..هر بار که به من دخترم ميگفت همه يخهاي وجودم آب مي شد...

پدر جون : راستي ...من فردا باغ آقاي خسروي تو دماوند دعوتم...شيرين که نمي تونه من رو همراهي کنه...کار داره...

دو قلو ها با هم : ما رو هم معاف کن...

تينا : آره والا حوصله اون جمع کسالت آور رو نداريم....

پدر جون : باده دخترم تو همراه من مياي ديگه؟؟

مگه مي شد به اين مرد دوست داشتني نه گفت : البته ..اما بايد اجازه بديد از سر کارم مرخصي بگيرم...

با اين حرفم شيرين جون و پدر جون خنديدن...

پدر جون رو به امين که رو مبل رو به رو نشسته بود و خيلي هم راضي به نظر نمي يومد : مرخصي دخترم رو که مي دي آقاي رئيس؟؟

دستم رو تو دستاش گرفت و من سرم رو به سرش تکيه داد...

امين نگاهي به ما انداخت : آخه...

_جانم نشنيدم پسرم؟؟

_باده که کارمند نيست بابا..اما....

پدر جون : پس دخترم فردا ساعت 11 راه ميوفتيم..ناهار اون جاييم..اگه خوشمون اومد شب هم مي مونيم...

امين : شب ديگه براي چي؟؟...

_دلم مي خواد با عروسم يه شب برم سفر حرفيه....؟؟

امين از جاش بلند شد : بابا..خواهشا شب نمونيد...باده نمي ياي نقشه هار وبدي بهم؟؟

...پدر جون و شيرين جون بلند خنديدن و من هر دو شون رو بوسيدم و با امين به سمت اتاق کارش رفتيم...

وارد اتاق که شديم.... : امين تو از چيزي دلخوري...؟؟ 

_ نه چه طور؟؟

_آخه اخمات تو همه..

رفتم و روي پاش نشستم...دستش رو دور کمرم انداخت و من هم با دکمه يقه اش بازي مي کردم....

ساکت بود...سرم رو بلند کردم و به چشماش نگاه کردم ...

_باده...

_جون دلم....

_هيچي ولش کن...

_امين از جمله نصفه خوشم نمي ياد....

_فردا مراقب خودت هستي ديگه...

_مگه بچه ات رو مي فرستي اردو..خوبه پدرت هم باهامه...

_مي دونم اما....

نگاهي بهش اندختم پر از سئوال...نفسش رو پر صدا داد بيرون : اصلا نمي دونم چرا با زن خودش نمي ره..چي کار به زن من داره آخه؟؟..هي هم ماچش مي کنه...

با فک باز نگاهش ميکردم...اصلا باورم نمي شد...

_اون طوري نگام نکن...آره مي خواي بگي ديونه ام...که به پدرم هم حسودي مي کنم...دست خودم نيست...من به هر چيزي به غير از من که توجهت رو جلب مي کنه حسودم....

اين بار پنجم بود که از وقتي اومده بوديم دماوند امين زنگ مي زد..خنده ام هم گرفته بود...

_جانم عزيزم...

_سلام خانومم...

..لحنش عين پسر بچه هاي بهانه گير شده بود....

_سلام....رفتي خونه؟؟

_باده..جدي جدي امشب برنميگيردي؟؟

...ساعت رو نگاه کردم ..8 بود...

_درست نمي دونم..پدر جون که دارن با آقاي خسروي تخته بازي ميکنن...

_اي بابا..خوب مي خواي بيام دنبالت؟؟

_نه..زشته عزيزه دلم..من همراه پدرتم...هر وقت ايشون بر گردن من هم بر ميگردم....

..همون موقع يکي از دوستان پدر جون که مردي حدود 78 ساله بود و از همه جمع هم بزرگتر بود چيزي گفت که هم من هم بقيه خنديديم....

_چه خبره اونجا؟

تلفن به دست رفتم تو تراس..

_مي خواي چه خبر باشه عزيزم...يک عالمه خانوم و آقاي بالاي 60 سال اين جاست...بگو بخند ساده..

_اسم خودم رو شنيدم باده...

_هيچي بابا..دکتر اکبري گفت به امين بگو..اگه قبل از تو من با باده آشنا شده بودم..عمرا نمي ذاشتم زنت بشه..خودم ميگرفتمش...

_بي خود کرده...

_ااا..امين حواست هست چه قدر از ما بزرگتره؟؟

_باشه..چه معني ميده راجع به زن من از اين حرفا بزنه...

_داري شوخي ميکني مطمئنا عزيزم..جدي نيستي...

_هستم...الانم زنگ مي زنم به پدرم...شما امشب تو تخت خودت..تو بغل شوهرت مي خوابي...همين که گفتم....

گوشي تو دستم خشک شد..اين پسره وضع مخش تاب دار شده بود..عجيب قاطي کرده بود...

به ساعت نگاه کردم...حدود ساعت 10 بود و ما تو راه برگشت بوديم...چشمام رو بستم..با پدر جون پشت نشسته بوديم و راننده هم با آهنگي که گذاشته بود مشغول بود...

پدر جون : امروز با ما پير پاتالها گشتي خسته شدي....

_اين چه حرفيه پدر جون...خيلي هم خوش گذشت..

_لطف داري..مي دونم ترجيهت هم سن و سالاتن...

_من عمريه با همسن و سالهام زندگي ميکنم...

_امان از دست امين..اصلا فکرش رو هم نمي کردم انقدر حسود باشه...من اصلا آدم حسودي نبودم..خانومم رو هم خيلي دوست دارم...امين کاري به کار خواهرهاش هم نداشت..نمي دونم انگار همه حساش قلنبه شده رو تو....

_من اعتراضي ندارم..البته بعضي موارد خوب دادم هم در مياد..مثل اينکه دلم براي رانندگي تنگ شده...

_اون رو که مجبوريم دخترم...خوب موفقيت اين دردسر ها رو هم داره...

..نگاه پر مهري به من انداخت : مي خوام راستش رو بگي...تو از بودن با امين راضي هستي....؟؟؟

...نگاهش خيلي با نفوذ بود درست مثل امين..انگار که مي تونست مثل اون ذهن من رو بخونه...

_من امين رو خيلي دوستش دارم و از هر لحظه بودن در کنارش لذت مي برم...

لبخندي زد و دستم رو گرفت : پسر من با تو خوشبخت مي شه..از همون روز اول که اون برق رو تو چشماش ديدم..همون نگاه پر از تحسيني که به تو داشت...به اين نتيجه رسيدم..و خوشحالم که نگاهش بهت الان پر از لذت و عشق...

لبخندي زدم : من تمام سعيم رو مي کنم که خوشحال باشه...

چشمام رو بسته بودم...عجيب خسته شده بودم...به عروسي هر چه قدر بيشتر نزديک مي شديم نگراني هاي من هم بيشتر مي شد..جواب مردم رو چي بايد مي داديم..پدر مادر من کجا بودن..خوب فرضا که فوت کرده بودن..يعني من عمه عمويي..خاله دايي چيزي نداشتم..تک و تنها با 8 تا از دوستام..همين؟؟؟...واقعا همين؟؟!!...چه قدر سعي کرده بودم از اين عروسي در برم..خوب نامزدي اقوام نزديک فقط بودن...اما الان يک عالمه آدم بود...

تو عالم خودم بودم که يهو با ترمز شديد راننده و انحراف ماشين و فرياد يا خداي پدر جون چشمام رو باز کردم..تنها چيزي که ديدم يه نور بود و بعد يه ترمز و يه صداي وحشتناک..صدايي که باعث برخورد ماشين به جسمي شد و ايستاد...

شوک بدي بهم وارد شد..سرم کمي درد مي کرد..پيشونيم رو صندلي جلو بود و من انگار که نمي تونستم هيچ کدوم از اعضاي بدنم رو تکون بدم...صداي مردم که اطراف ماشين رو گرفته بودن به گوشم مي رسيد اما انگار که تو عالم ديگه اي بودم...در سمت من باز شد و يه دست اومد تو و شونه هام : باده دخترم...باده جان....

پدر جون بود.؟؟؟...کمکم کرد تا به پشت تکيه بدم..نگاهش کردم به چشماي نگرانش و به دستاي لرزونش.. : خوبي؟؟..چيزيت که نشده دخترم؟؟...نگام کن ببينم...

الان کم کم داشتم بدنم رو حس مي کردم...چيزي خاصي به من نشده بود...صداي هم همه مردم اما تو مغزم بود و يه شوک بد که باعث مي شد همه بدنم بلرزه...

يه دستي يه چيزي مثل پتو رو دورم پيچيد و به کمک يه نفري که صورتش رو تشخيص نمي دادم از ماشين پياده شدم...

تمام انرژيم رو جمع کردم : اميدي(راننده)...

پدر جون انگار که حرفم رو نشنيد..فقط من رو محکم بغلم کرد...

صداي آمبوالانس اومد و بعد آژير پليس...

دکتر معاينه ام کرد : چيزي نيست آقاي محترم...يکم هول کردن...خدا رو شکر سرعتتون زياد نبوده..رانندتون هم فقط سرش شکسته...شما چرا انقدر هول کرديد..؟؟

_اين دختر عروسمه..امانت پسرمه..اگه يه چيزيش مي شد چي...؟؟؟

دستم رو به زور جلو بردم تا دستاي گرم و پر نوازشش رو بگيرم تو دستم..متوجه حرکتم شد و برگشت به سمتم ...

_چيزي مي خواي دخترم...؟؟

_پدر جون نگران نباشيد من خوبم فقط خيلي شوکه ام...

همون موقع تلفن پدر جون زنگ زد...امين بود...تا خواستم بگم بهش نگه..پدر جون تلفن رو برداشت و ازم دور شد....

سرم داشت مي ترکيد....عجب خطري از بيخ گوشمون گذشته بود...اون طور که دکتر اورژانس گفته بود..تا تهران راهي نمونده بود و ماشين از رو به رو بد اومده بود و راننده براي اينکه با اون برخورد نکنه از راه خارج شده بود و ما خورده بوديم به تير چراغ برق...همه بدنم ميلرزيد...چشمام رو بستم..شايد کمي از لرزش بدنم کم بشه...

نميدونم چه قدر گذشت که با صداي امين پريدم..صداي فريادش و بعد باز شدن در آمبولانس...اومد بالا...داغون بود..چشماش قرمز بود و با لباس خونه بود ..چه قدر اون لحظه بهش احتياج داشتم...چشماش خيس بود..اومد جلو و بغلم کرد...و غرق بوسه ام کرد..صورتم..موهام..و من با هر بوسه اش انگار دوباره جون ميگرفتم..با هر نفسش که بهم مي خورد...انقدر محکم بغلم کرده بود که داشتم له مي شدم...استرسش از هر حرکت بي نهايت هولش معلوم بود..از دستاش که به سردي يخ بود...

کمي ازم فاصله گرفت و با لحني پر از اضطراب: خوبي؟؟...چيزيت که نشده..الان مي ريم تهران با بيمارستان هماهنگ کردم دکتر منتظرته...خداي من اگه چيزيت مي شد ..واي....

_امين...

احساس کردم داره به زور خودش رو نگه مي داره گريه نکنه : وقتي بابام گفت تصادف کرديد..دنيام رو سرم خراب شد...چه مي کردم اگه چيزيت مي شد....مي کشمش اون راننده احمق رو ...بعد از ماشين پريد پايين و من فريادش رو شنيدم : کدوم بي همه چيزي بوده اوني که زده بهتون؟؟؟

پدر جون : امين جان آروم باش پسرم...

_چي چيرو آروم باش..اوني که با اون رنگ و رو خوابيده تو اون آمبولانس همه زندگيه منه...اگه يه چيزيش مي شد چي؟؟

فريادش رو مي شنيدم...خواستم بلند شم که سرم بد جور گيج رفت...

_اين بود امانت داريتون بابا..من به شما سپرده بودمش....

روي تخت که دراز کشيدم..يه نفس راهت کشيدم...رفته بوديم بيمارستاني که بابک توش کار مي کرد..استادش رو گفته بود که بياد يه معاينه کلي شدم..دادم رو ديگه امين داشت در مي اورد که به توصيه آقاي دکتر برگشتيم خونه...

يه دوش گرفتم ..آب داغ تا استرس و خستگي از جونم بيرون بره...

دو قلوها گونه ام رو بوسيدن و شب به خير گفتن...شيرين جون با يه ليوان بزرگ شير داغ اومد تو اتاق..

از روي تخت نيم خيز شدم..با دست اشاره کرد که بلند نشم..لبه تخت نشست و ليوان رو به سمتم دراز کرد : کلي نذر و نياز کردم وقتي امين اون طور وحشت زده از اتاقش پريد بيرون و گفت تصلدف کرديد..بايد ادا شون کنم...

_خدا رو شکر براي هيچ کس اتفاق مهمي نيوفتاد...پدر جون هم خوبن؟؟

_اون که از اولم خوب بود..تو يکم شوکه بودي...و همين مارو مي ترسوند که نکنه چيزيته و فعلا مشخص نيست...

يه جرعه از شيرم رو نوشيدم : همتون خيلي اذيت شديد شيرين جون...شما هم بخوابيد..

..دستي به سرم کشيد و موهام رو نوازش کرد : شبت به خير دخترم....

..ليوان رو روي پا تختي گذاشتم..نمي دونم امين کجا بود...کاملا دراز کشيدم ياد اون روزي افتادم که با اون موتور سوار تصادف کرده بودم..اون شب چه قدر احساس بي پناهي و تنهايي کرده بودم..اما امشب..با وجود پدر جون و شيرين جون ..دوقلوها حس زيباي داشتن خانواده رو تجربه کردم..وقتي انقدر نگراني و استرس رو تو نگاهشون ديدم...

و با امين..تمام بدنم پر از داغي بي وصفي مي شد وقتي به چشماي نگرانش فکر مي کردم و يا تمام رفتارهاي پر از استرسش رو به خاطر مي آوردم...

لاي در باز شد و امين يواش اومد داخل..احتمالا فکر مي کرد من خوابم...چشمام رو باز نکردم..آروم روي تخت دراز کشيد سايه اش روي صورتم افتاد...آروم حرکت دستش رو روي صورتم احساس کردم زير لب گفت : شبت به خير نفس من...بوسه اي آروم هم زير چونم زد و خودش هم دراز کشيد...بي حرف ..سرم رو روي سينه اش گذاشتم : شبت يه خير عزيزه دلم...

با حرکت دستش بين مو هام خوابم برد....

به خودم توي آينه نگاه کردم...به لباس سفيدي که توي تنم بود...باورم نمي شد..بار اولي نبود که خودم رو توي لباس عروس مي ديدم ..اما اين بار واقعي تر از هر واقعيتي بود...

تو آينه قدي اتاق مهمان که محل آرايش بود..دختري بود با چشماي درشت مشکي و يه شينيون خيلي ظريف..يه تاج کامل از جنس مرواريد...تور خيلي بلندي که به اندازه دنباله لباس بود و روي زمين کشيده مي شد ...لباس عروس هموني بود که سفارش داده بودم...دامنش بلند بود و خيلي تنگ ..دکلته..دنبالش که از پشت عين يه دامن دوم به اين دامن متصل بود..پف دار بود دنباله سه متري داشت...آخر هاي شب اين دامن دوم رو جدا مي کردم تا براي مهماني راحت تر باشم...سرويس مرواريد و برلياني که سر عقد پدر جون و شيرين جون بهم هديه کرده بودند رو انداخته بودم...از شدت هيجان لبم مي لرزيد..از امشب من و امين رسما زندگي مشترک و دو نفرمون آغاز مي شد...لاي در باز شد...سميرا تو پيراهن بي نهايت زيباي آبيش..بوسه تو اون پيراهن بنفشش با موهايي که براي اولين بار رنگ قهوه اي داشت و مسا تو پيراهن آستين حلقه اي قرمز رنگش که تناسب زيبايي با پوست بلوريش داشت با اون دام بي نهايت کوتاهش..به ترتيب با چشمايي خيس..پر از تحسين وارد اتاق شدن و اتاق پر شد از صداي تبريک و تحسين و من همشون رو بغل کردم....اون ها همه کس من بودن...اين سه نفر سرنوشت من رو ساخته بودن...سميرا اشکاش رو پاک کرد و مهسا فقط قربون صدقه مي رفت و من با تمام شاديم....يه غم نهفته و عميق داشتم...

سميرا : بهش فکر نکن..مي دونم که گفتنش براي ما آسونه..ولي..باده تو خودتي و خودت..اين راه رو انتخاب کردي..راهي که درست هم بود..بي شبهه...لذت ببر از زيباترين شب زندگيت..از شبي که مثل يه قو شدي...

مهسا : از شبي که امين رو بي چاره اش مي کني..خيلي خوردني شدي...

سميرا با آرنج به پهلوي مهسا زد...

بوسه : امشب ازت عکساي بي نظيري ميگيرم...تاپ مدل عزيز..البته همش طبيعي بدون ژست..مطمئنم عالي ميشه...مي خوام عکساي عروسيت با همه فرق کنه..

ومن با ورود مستخدم که بهم گفت که امين منتظرمه دسته گلم رو که از رزهاي سفيد بود رو تو دستم گرفتم و آروم از اتاق خارج شدم...

نگاهش که کردم گوشه سالن با اون فراک بي نظير مشکيش که حتي از شب نامزديمون هم بي نظير تر و جذاب تر شده بود..ايستاده بود و بلند مي خنديد..مطمئنا به حرف يا شوخي روزگار ...از هر حرکتش شادي مي باريد..اعتراف کردم که هيچ وقت نگاهش رو وقتي داشتم از پله هاي خونشون پايين ميومدم فراموش نمي کنم..نگاهي پر از عشق و لذت که هم داغم کرد و هم دلم رو بيشتر از هر زمان ديگه اي لرزوند...وقتي دستم رو توي دستش گرفت و بعد بوسه کوتاهي به لبم زد يا وقتي آروم کنار گوشم بهم گفت خودش رو خوش بخت ترين مرد دنيا دونسته وقتي من رو ديده که به سبکي و نرمي يه پر از پله ها پايين اومدم....

انگار اين حضور پر رنگ تمام نبود ها رو از بين مي برد..حتي اگه گوشه کنار سالن مي شنيدم که حرف از اينه که چرا جز دوستانم کسي رو تو اين مراسم ندارم...

دريا تو بغل مادر بزرگش نشسته بود و نشسته مي رقصيد و مي خنديد....داشتم نگاهش مي کردم که مهسا کنارم ايستاد : عروس خانوم شما چرا نمي رقصيد؟؟

به گونه هاش که حالا رنگ پيراهن اناري رنگش شده بود نگاه کردم : تو جاي من فعاليت مي کني ديگه....

خنديد ..و به سميرا اشاره کرد که با بهروز داشتن مي رقصيدن ..

مهسا : دلمون خوشه دامادمون دکتره...اين از کي انقدر رقاص شد....؟؟

_بهروز عروسيشونم خوب مي رقصيد....

_منظورم ايرانيه..اين بچه که باباش ايراني نيست و اکنون هم اولين بارشه که ايرانه..اين کي ياد گرفت اين طوري بابا کرم برقصه؟؟

..مي دونستم مي خواد حواسم رو پرت کنه...همه تلاشش همين بود..اين کاري بود که سميرا تو نامزدي مي کرد و الان هم مهسا....

همون موقع دستي آروم دور کمرم حلقه شد : عزيزترينم....

برگشتم به پشت و امين رو ديدم...

مهسا : شما دو تا چرا وسط نيستيد؟؟

_خيلي ساده است..نه من رقص بلدم نه امين....

نمي دونم يهو برديا از کجا ظاهر شد پشت مهسا : کي گفته بلد نيست ؟

..بلد بود؟؟؟!!...من برگشتم به پشت سرم...قيافه ام رو که ددي خنديد و بوسه اي رو گونه ام گذاشت...

امين : شر ننداز برديا..امشب شب خوبي نيست براي قهر و ناز کردن خانوما داداش....

مهساي نامرد بلند خنديد...

من : مهسا ..بذار عروسيت بشه من تو رو جز ندم خوبه....

مهسا : زياد هم فکر کنم دور نيست اين عروسي من...

با چشماي گرد نگاهش کردم...برديا اما صورتش جمع شد و قيافه اش بي نهايت جدي : چه طور؟؟

مهسا که شيطنت از نگاهش مي باريد : اون خانوم با کلاسه هست...

همگي سرمون چرخيد سمت زن دايي امين مادر سام...

_اون خانوم ازم خواست با مادرم آشناش کنم...

مطمئن بودم اين مهساي بدجنس بعد از گفتن اين حرف زير چشمي برديا رو که ديگه حتي سعي هم نمي کرد خونسرد باشه نگاه کرد....

من : خوب پس مبارکه...

برديا هيچي نگفت...نگاهي به مهسا انداخت و رفت...

امين : خانومم..با اجازت من الان بر مي گردم....

بعد از رفتنش زدم به بازوي مهسا : مهسا جريان چيه؟؟

_دروغ نبود...اما سر فرصت برات تعريف مي کنم....

بعد لبخند پيروزي زد و همون طور که در جا قر مي داد رفت بين بهروز و سميرا شروع کرد به رقصيدن...

ديوونه بود اين دختر....

همه چيز عالي بود..باغ خانوادگي خانواده امين تو لواسون به زيبا ترين صورت ممکن تزئين شده بود...همه چيز به رنگ سفيد و ياسي بود . همه جا پر از شمع بود و گلهاي به رنگ ياسي...و جمعيت زيادي شامل دوست ها..آشنا ها و فاميل...

روزگار و دنيز به سمتم اومدن...ديروز همگي رسيده بودن و با وجود اصرارهاي امين ترجيه داده بودن تا هتل بمونن..هتلي که باعث تعجبشون هم شده بود که چرا اجازه ندارن با دوست دختر هاشون يه جا باشن...يه اتاق موگه و بوسه..يه اتاق دنيز و روزگار...سميرا و بهروز و دريا هم خونه مادري سميرا....

دنيز : دختر تو هر رزو زيباتر از ديروزي ها...

_نه به خوشگلي دوست دختر تو...

...هر دو نگاهي به موگه انداختيم که با بوسه مشغول خنديدن بودن...

_هاکان نيومد نه ؟؟

دنيز : نمي دونم چرا نمي يومد..باور کن مي خواستم با کتک بيارمش اما طبق معمول سر بزنگاه در رفت...

_ديگه دوستم نداره دنيز....

همون موقع عطر تلخش رو احساس کردم و خوش حال شدم که داشتم به ترکي با دنيز صحبت مي کردم...

امين : دنيز عزيز با اجازت من خانوم خوشگلم رو ببرم...

دنيز لبخندي زد و سري به نشانه تائيد تکون داد...امين دستم رو محکم بين دستاش گرفت و با هم از بين جمعيت رفتيم قسمتي از باغ که تاريک تر و خلوت بود...رو به روم ايستاد..به اندازه يه نفس ازش فاصله داشتم....

دوباره نگاهش شده بود مثل تو خونه شون...از داغي نگاهش داشتم ذوب مي شدم...دستي پشت گردنش کشيد : لعنتي..نمي تونم بهت نزديک هم بشم...شدي عين الهه زيبايي و من طاقتم داره طاق مي شه....از سر شب يه دقيقه هم نتونستم باهات تنها باشم....

يه قدم رفتم جلوتر و دستم رو گذاشتم روي بازوش و سرم رو کمي خم کردم و چشم دوختم به چشماش : دوست دارم ....

نفسش رو يه لحظه حبس کرد و بعد دستم گرفت و آورد بالا و کف دستم رو گذاشت روي لبش اما به جاي بوسيدن نفس عميقي کشيد و چشماش رو بست ..بعد از چند لحظه که براي من ساعتها طول کشيد پر از التهاب چشماش رو باز کرد : داري بي طاقت ترم مي کني...و من حتي نمي تونم بغلت کنم....

...احساس مي کردم همه چيز متوقفه و فقط من هستم و امين..هيچ صدايي به غير از صداي نفسهاي نا منظمش رو نمي شنيدم و هيچ چيز جز اون نگاه پر از عشق نمي ديدم...

با سرفه مصلحتي کسي تمام اون روياي زيباي من به هم ريخت..سرمون رو چرخونديم به سمت قيافه بخندان مسئول برگزاري مراسم که عين کسايي که مچ گرفته بودند شده بود...

امين با نگاه جدي و لحن خاص خودش : بفرماييد....

حالا کمي نيشش بسته شده بود : مي خوايم کيک رو ببريم همه منتظر شما هستن...اين رو گفت و رفت...

راه افتادم که برم از پشت سرم..سرش رو آورد نزديک گوشم : نشد که جواب ابراز علاقه ات رو بدم نفس من..اما بعدا حسابي از خجالتت در ميام....

روي تخت اتاقمون نشسته بودم..و نگاهي به اتاقمون انداختم....با اون تخت گرد وسطش و اتاقي که با سليقه خود من و امين با وسايل مدرن به رنگ کرم چيده شده...امين رفته بود تا يه ليوان آب بياره...کفشام رو در آوردم ...دنباله لباسمو تور و تاجم رو تو مهموني در آورده بودم تا سبک بشم...

امين اومد تو دستمالي که به گردنش بود رو باز کرده بود و کت نداشت و دکمه اول پيراهنش هم باز بود..با لبخند ليوان آب رو داد دستم وبعد رو زمين کنارم زانو زد....

_خسته اي عروس خانوم...؟؟

دستم رو آروم روي گونه اش کشيدم و بي جواب نگاهش کردم...حالم بد بود...به خصوص زمان خداحافظي دم در که شيرين جون و دوستام با گريه ما رو به هم سپردن...دلم گرفت وقتي مادري نبود تا توصيه اي بهم بکنه..با نگراني به من نگاه کنه...از پدري که از اول نبود توقعي نداشتم اما مادر..اون که بود..جسمش که بود....چشمام داشت خيس مي شد که سريع سعي کردم بغضم رو بخورم...به مردي که جلوم زانو زده بود..پر از عشق...نگاه که کردم..به خودم گفتم که اين انصاف نيست که من باز با غصه هام اين شب زيبا رو که براي هر دومون خيلي مهمه رو خراب کنم....

از جاش بلند شد و ايستاد و دست من رو هم کشيد تا بايستم...نفسش به صورتم مي خورد و هر دو مون با نفس هاي نا منظم همديگه رو نگاه مي کرديم...و من بي طاقت تر از هر زمان ديگه اي لبم رو روي لبهاش گذاشتم....

وقتي با اون همه التهاب و خواستن من رو بوسيد اعتراف کردم ناراحت نيستم که پيش قدم شدم...من امين رو مي خواستم...همسرش بودن رو مي خواستم... خيلي وقت هم بود که به جز نوازش هاي نرم و پر احساسش هيچ چيز ديگه اي به ذهنم نمي رسيد.....

لبهاش که از لبهام جدا شد....دستش آروم به سمت بندهاي پشت لباسم رفت و با باز کردن گره هاش...پيراهن خيلي آروم از روي بدنم سر خورد....

نگاه داغش رو طاقت نياوردم و سرم رو پايين انداختم....

_خجالت مي کشي عروسک؟؟... 

بدون اين که منتظر جوابم بشه بلندم کردو روي تخت گذاشتتم و روم خم شد..دستاش دو طرف سرم بود . نفس هاي داغش آتيشم مي زد : تو خيلي وقته که وارد زندگيم شدي مي ناب من....از همون لحظه اي که اومدي تو شرکت...از همنو لحظه اي که نگاه پر از غرور سياه رنگت..دلم رو لرزوند...از همون لحظه عشقم شدي....از همون لحظه پر از اضطرابي که بهم بله دادي محرمم شدي...و از اون شبي که براي اولين بار..بي ترس و التهاب...گذاشتي تا ببوسمت و نوازشت کنم..از همون شبي که براي اولين بار خودت خواستي تا بغلت کنم..همسرم شدي...

بعد روي چشمام رو بوسيد : از امشب هم خانومم مي شي..همه کسم....سرت رو پايين ننداز و من رو نگاه کن....

اين بار بي خجالت پر از حس زيباي بودنش..پر از نرمي کلامش نگاهش کردم...

در جواب نگاهم ....در جواب همون دوستت دارم بي پس و پيش توي باغ...در جواب تمام تلاش هاي زندگيم...زيبا ترين...پر التهاب ترين و عاشقانه ترين نوازش ها و بوسه ها رو دريافت کرد...پر از لذتي که نا شناخته ترين لذت دنياست و در کنار مردي پر از آرامش..پر از عشق و پر از مردانگي......

حوله ام رو محکم دورم پيچيدم و از حمام بيرون اومدم...و با احساسي پر از آرامش به اطراف نگاهي کردم...يه ليوان چاي به دستم گرفتم و از پنجره به منظره بي نظير صبح نيمه زمستوني تهران خيره شدم...

هوا آفتاب بود و آسمان با وجود رنگ خاکستريش زيبا به نظر مي ميومد..از اين بالا همه چيز ريز و کوچيک به نظر ميومد...

دستم رو بين موهاي خيسم برد و تکون دادم...روي تراس بزرگ خونه که البته يه نيمچه حياط حساب مي شد..يه ميز فلزي سفيد و چهار تا صندلي گذاشته بوديم..وسطش يه حوض سفيد مرمري داشت و لبه تراس پر بود از گلدانهاي بنفشه آفريقايي و حسن يوسف...

خونه پنت هاوس يه برج بلند بود..رو به کوه..محله اي خلوت و آروم...همه خونه رو با وسايل مدرن چيده بوديم..ولي همه رنگ هاي شاد و روشن درش بود...زرد ...بنفش کم رنگ...کرم و حتي سبز..همه چيز توي هارموني بي نهايت شاد و روشن بود...

يک هفته از شروع زندگي مشترکمون ميگذشت..يه هفته اي پر از عشق..پر از لذت و پر از شادي....دستي به گردن بندم انداختم..گردن بندي که اولين صبح زندگي مشترکمون امين گردنم بست...هنوز هم ياد اون شب تنم رو داغ مي کنه..امين کششي عجيب در من ايجاد ميکرد..کششي که هيچ وقت فکر نمي کردم تو تن خسته و آسيب ديده پر زخم من پيدا بشه...با به ياد آوردن امين بوسه اي به حلقه ام زدم و لبخند زدم...

بوسه و روزگار و دنيز و موگه دو سه شب پيش با گريه هاي فراوون من و موگه و بوسه و توصيه هاي دنيز برگشته بودن..اما سميرا و بهروز قرار بود فردا شب برن و امشب قرار بود خونه ما باشن...مي دونستم اين رفتن سخت تر از هر رفتن ديگه اي که من تا به حال تجربه کردم..نمي دونم مهسا کي مي خواست بره ....و اين درد ناک تر هم بود چون من کاملا تنها مي شدم...

ساره..ساره تنها و دوست داشتني من که عروسي هم با وجود قولي که داده بود نيومده بود و جواب تلفن ها رو هم نمي داد..نگرانش بودم و امين هم مي گفت نبايد نگران باشم شايد ترجيه داده به هر دليلي تو عروسي شرکت نکنه....

صداي زنگ در که بلند شد فنجانم روي ميز گذاشتم به ساعت نگاه کردم يک ربع به دو..راس ساعت اومده بود اين بشر همه عمرش خوش قول بود..با همون حوله رفتم جلوي در...صورت خندانش دلم رو پر نشاط مي کرد و در عين حال پر از نگراني براي روزهاي نچندان دور ي که قرار بود نباشه...

مهسا : چيه؟؟..چرا زل زدي به من...نکنه دارم ميميرم و خبر ندارم...آخرين نگاهته...

_خدا نکنه..اين چه شوخي بي مزه ايه..بيا تو ....

_خوب شد يادت افتاد...

من رو زد کنار و مانتوش رو در آورد... : يه فنجون از اون چايي خوشمزه هات برام بيار...من نمي دونم شوهر به اين پولداري تو چرا مستخدم نداري؟؟

همون طور که به سمت آشپز خونه مي رفتم : من عادت ندارم آدمي به غير از کسايي که مي شناسم يا باهاشون نسبت دارم تو خونه ام باشن...يکي از مستخدماي شيرين جون روز در ميون مياد خونه رو تميز ميکنه..ناهارها که خونه نيستيم...شب هم يه چيزي درست مي کنم مي خوريم..ديگه يکي خونه باشه که چي؟؟

روي مبل ولو شد : اينم حرفيه....

چاي رو گذاشتم جلوش...

نگاه پر از شوخي به من انداخت : الحق که خوردني هستي..حتي با اين حوله و موهاي نا منظم..حق داره امين که يه هفته است از خونه در نمي ياد...

کوسن رو مبل رو پر ت کردم طرفش : ببند بي حيا....

خنده اي کرد : خوب امشب کلي مهمون داري عروس خانوم..بگو از کجا شروع کنيم...

_حالابشين يکم نفس بکش..زياد نيستيم..خانواده امين هستن..سميرا و بهروز و دريا و مادرت و البته...برديا و بابک...

با شنيدن اسم برديا لبخندي زد و جرعه خيلي کوچيکي از چاييش رو نوشيد...

_مهسا تو جدي هستي؟؟

_تو چي؟؟

_خودت رو نزن به اون راه...من دارم اشتياق برديا رو تو حرکاتش مي بينم..حتي چيزي که به هيچ عنوان باور نمي کنم يعني حسادتي که تو عروسي ازش ديدم...اما مهسا تو چند وقت ديگه داري بر ميگردي پاريس...

_کي گفته؟؟

.چشمام گرد شد..منظورش چي بود؟..حسش به برديا.حس برديا به اون يا شايدم...حتي حدس کوچکش هم تمام سلولهام رو پر از يه شادي پر و پيمون ميکرد...

نگاهي بهم کرد و بلند خنديد: قيافشو..چرا مثل خلا نگام مي کني؟؟؟

_اذيت نکن مهسا..منظورت چي بود؟

.. و اون چند ثانيه که من منتظر جوابش بودم..دلم پرپر مي زد تا حدسم درست باشه...

_قبل از اومدن به ايران..ايميلي داشتم از استاد دستجردي..يادته که؟؟

خوب يادم بود پيرمرد خوش پوشي بود....

_آره..

_خوب اون بهم پيشنهاد کار تو دانشگاه رو داد...الانم دارم از اون جا ميام...

با لکنت و بدون اطمينان پرسيدم : ق..قبول کردي؟؟

_آره..مامانم مي خواد برگرده ايران از در به دري خسته شده..منم ديگه فرانسه کاري ندارم..مي خوام برگردم همين جا کار کنم...خانواده ام هست..تو هستي...

..نمي دونم چه طوري از جام بلند شدم و محکم تو بغلم گرفتمش..نمي دونم کي اون طور از سر شوق شروع کردم به اشک ريختن.خيلي کم به ياد داشتم چيزي تا اين حد من رو خوشحال کرده باشه..

از بغلش جدا شدم..اون هم اشک مي ريخت....

مهسا : ما هر کدوممون به نوعي در به دري کشيديم..اما حالا وقتشه که بگرديم خونه..وقتشه که دوباره زندگي هامون تو جايي شروع بشه که توش ريشه داشتيم...

با مهسا مي خنديدم و تو آشپز خونه غذا درست ميکرديم...مهسا تقريبا اداي همه رو در مي آورد و من از خنده ريسه مي رفتم...

دسر ها رو با خامه تزئين مي کردم..کارمون تقريبا تموم شده بود و همه چيز آماده بود..ساعت نزديک 5 بود...

مهسا خسته خودش رو روي صندلي آشپز خونه انداخت : يادت باشه از من عين خر کار کشيديا...

_جبران ميکنم...

_اميدوارم بعدا يادت نره....

دسرها رو تو يخچال گذاشتم و ميوه گذاشتم رو ميز : يکم ميوه بخور خستگيت در بره...

دستاش رو قلاب شده روي ميز گذاشت....

من : مهسا..برديا چيزي هم بهت گفته؟؟

_نه..احساس مي کنم..خودش هم باخودش صادق نيست..يعني گيج شده...همش داره جلو خودش رو ميگيره..

سيب توي دستم رو نگاه کردم..ياد حرف پدر جون افتادم که ميگفت سيب رو پرت کني بالا هزارتا چرخ مي خوره تا بياد پايين حق داشت..اون روزها کي فکرش رو ميکرد که من يه روزي تو آشپز خونه خونه مشترکم با امين بشينم با مهسا بين يه عالمه بوي غذاهاي مختلف...از احساسات برديا بگم...؟؟

_نمي دونم چي بگم مهسا..تو دختر قوي هستي مي دونم که عاقلي و مي دوني که داري چي کار مي کني..مي دوني چي برام عجيبه؟؟..اين که عيان که برديا توجهش به تو جلب شده..اما چرا برديا...کسي که ببخشيدا..شهره عام و خاصه..هيچ تلاشي براي زدن مخ تو نمي کنه....

_نمي دونم..اصلا راهي که دارم مي رم درسته يا نه..اولش واقعا يه شوخي بود يه شيطنت..براي جلب توجه يه پسر خوش تيپي که ازش خوشم هم اومده بود..اما الان..دارم همش فکر ميکنم که..هيچي اصلا ولش کن...

دستم رو گذاشتم رو دستاي قلاب شده اش روي ميز : مي دوني که مهسا..من هميشه اين جام...هر وقت که بخواي...

توي آينه به خودم نگاه کردم به پيراهن خواب ساتن سفيد بلند و دو بنده اي که به تنم بود...موهام رو که براي امشب اتو کشيده بودم بغل گوشم يه دونه بافتم و آروم توي تخت دراز کشيدم و کتابم رو گرفتم دستم..سالها بود که عادت داشتم قبل از خواب توي تخت نيم ساعت مطالعه کنم..کتابهايي داشتم که بهش مي گفتم مخصوص تخت خواب..اصطلاحي که هميشه سميرا رو مي خندوند...امين با لبخند وارد اتاق شد روي تخت کنارم نشست...

خم شد روي صورتم بين چشم هام و کتاب : خانوم خوشگلم خسته نباشي...

_....

کتاب رو از تو دستم در آورد و گذاشت روي پا تختي : من منتظر محاکمه ام هستم....

دست به سينه با يه ابروي بالا نگاهش کردم...

_آخ آخ نکن همچين شراب تلخ من...

به زور لبخندم رو کنترل کردم : زبون نريز..يادم نمي ره امشب که اين همه مهمون داشتيم و اولين مهموني خونمون هم بود تو کي اومدي خونه...

_عزيزترينم تو که وضعيت شرکت رو مي دوني..چندتا پروژه ريخته سرم...کلي کار هست..در گير بودم..وگرنه منم دوست داشتم از عصري همراهيت کنم...

_تو بعد از همه مهمونا اومدي...

_معذرت مي خوام..قول مي دم که آخرين بار باشه...حالا مي شه اين گاردي که گرفتي رو باز کني ؟؟...

بعد دستش رو آورد جلو دستام رو که روي سينه ام قلاب کرده بودم از هم باز کرد... و دستم رو بين دستاش گرفت و به سمت لبش برد و بوسه اي بهش زد : قربونه اين دستا برم که در اوج ظرافت کارهاي بزرگي بلدن...

کمي توي تخت جا به جا شدم...بغلم دراز کشيد..سرم رو روي سينه اش گذاشتم : مثلا چي؟؟

موهام رو نوازش مي کرد کاري که خيلي خوب مي دونست تا چه حد آرومم مي کنه :مثلا نقشه هاي بي نظيري مي کشه....غذاهاي فوق العاده اي مي پزه و ميزهاي بي نظيري مي چينه....

سرم رو از روي سينه اش بلند کردم و بهش نگاه کردم : منم از اين چشماي عسلي راضيم که با اين همه جديت و گاهي خشونت..انقدر با عشق من رو نگاه مي کنن و البته از اين دستها که انقدر خوب ازم حمايت مي کنن ..

_باده...

لحن صداش پر از عشق بود...

_من از اين صداي بم هم ممنونم..به خاطر اينکه در تموم زندگيم هيچ صدايي به اين زيبايي من رو صدا نکرده...

کمي من رو بالا کشيد و با انگشت اشاره اش روي لبم رو نوازش کرد... و بعد بوسه اي طولاني ازم گرفت : من بيش از همه از اين لبها ممنونم به خاطر هر بار چشيدنشون که طعم زندگي و آرامش مي دن....

امين : باده عجله نکن...هنوز وقت داريم...

..قرار بود براي سر زدن به پروژه با هم بريم لواسون..بعد از نزديک 12 روز مي خواستم به طور رسمي جدي برگردم سر کار..رفتن و خداحافظي از سميرا بدجور روحيه ام رو بهم ريخته بود و چند روزي براي عوض شدن حال و هوام با امين رفته بوديم باغ کرج..و ديشب برگشته بوديم...

شالم رو روي سرم انداختم : خوب من حاضرم...

نگاهي به سرتا پام انداخت : خوشگل خانومم چيز گرم تري مي پوشيديي هنوز هوا سوز داره...

از ليوان شير روي ميز کمي نوشيدم : کتم رو هم بر مي دارم....

مچ دستم رو گرفت و هدايتم کرد سمت صندلي : درست غذا بخور اين ده بار..دختر تو معتاد کار کردني....

به زور امين که لقمه ها رو خودش درست مي کرد و تو دهنم مي ذاشت صبحانه خوردم چيزي که خيلي هم بهش عادت نداشتم...

_باده..راستي حالا که مهسا مي خواد ايران بمونه و تو دانشگاه درس بده..به نظرت وقت مي کنه تو بعضي از پروژه ها با ما همکاري کنه؟؟

_چه طور؟؟

از لحن شيطونم لبخندي زد و نوک دماغم رو کشيد : خانوم خوشگله خوب منظورم رو گرفتي....

_نمي دونم بايد بهش بگم...راستي هنوز به برديا نگفتي مهسا براي هميشه بر نگشته پاريس...

_نه..مي خوام يکم بدو..مي خوام يکم التماس کنه...

_قيافه اش که خيلي ملتمسه..

_باورت بشه..اولين باره تو اين نزديک 25 سال رفاقتي که باهاش دارم اين طور قيافه کلافه اي ازش مي بينم...

_اين جورياست ديگه ما کلا اين جور دخترايي هستيم..قيافه خودت وقتي اومدي استانبول رو يادت نيست که...

_من اون دردي که چند روز نديدنت ..اون همه اضطرابي که جواب خواستگاريم رو چي مي دي رو تا آخر عمرم يادم نمي ره..شما خيالت راحت خانومم....

احساس کردم گوش هام داغ کرد و همش حس مي کردم دارم اشتباه مي شنوم....

امين خيلي خونسرد داشت توي کشو ميزش دنبال چيزي مي گشت...و من رو به روي ميزش پشت به ديواري که تماما از عکس من پوشيده شده بود..عکس اهدايي هاکان ....دست به سينه داشتم نگاهش مي کردم....

_امين...

_جانم..

جانمش سرد بود و محکم...انگار خبري از امين پر از نوازش تمام اين چند وقت نبود...خشک بود و جدي....صدام رو کمي پايين آوردم..دوقلوها براي سر زدن بهمون خونمون بودن .. تو تراس ..قرار بود برديا هم بياد و مهسا هم ديشب رسيده بود...و قرار بود بعد از شام براي چاي به اين جمع بپيونده....

سرش رو از توي کشوش بيرون آورد : چرا حرفت رو ادامه نمي دي؟؟

_يعني چي حق نداري بري..؟؟؟!!!

_کجاي اين جمله واضح نيست...در ضمن نگفتم حق نداري بري گفتم نرو....

_چه فرقي داره؟؟...اصل اساسي اينه که تو به من ميگي خونه ساره نرم....

_چون حق داري بري...يعني تو خانومي نيستي که حق چيزي رو نداشته باشي...اما اين بار يک کلام بهت مي گم نرو...

عصباني تر شدم..به ميز نزديک شدم و دستم رو روي ميز گذاشتم و اندکي به جلو خم شدم : عروسيم نيومده..تلفن هام رو جواب نمي ده..شايد خداي نکرده براش اتفاقي افتاده..مي رم يه سر پيشش ببينم چشه؟؟

..خيره شد به چشمام...تو نگاهش حتي اندکي هم انعطاف نبود..نيازي نبود کلامي جوابم رو بده...اون جديت نگاهش پاسخ اين همه تلاشم تو يه نيم روز بود....دستام رو از روي ميز برداشتم...موهاي روي شونه ام رو پرت کردم پشت...اتاق رو ترک کردم...بيشتر از خودم دلگير بودم...من از امين اجازه نگرفته بودم..بهش گفته بودم يا ماشين رو برام بذاره يا راننده رو در اختيارم بذاره...فردا پنجشنبه بود و من تا12 شرکت بودم..اما امين يه سلسله جلسات پشت سر هم داشت و تا 8 شب خونه نبود...همين فردا يه ماشين مي خرم...خاک بر سرت باده..تو که بي دست و پا نيستي...اصلا با اتوبوس هم بري..تو که پرنسس کاخ پري ها نيستي ....به سمت آشپز خونه رفتم و زير خورشت رو کم کردم...

به دوقلوها نگاه کردم که هردو خم شده بودن رو موبايل تينا و مي خنديدن...مي دونستم باز در حال شيطنتن و به احتمال خيلي قوي هم هدف بابک بي چاره بود..نا خود آگاه لبخندي روي لبم اومد....

از توي يخچال آبميوه رو بيرون آوردم تا براشون ببرم که دستاش محکم از پشت دورم حلقه شد...پسش نزدم...اما مثل هميشه هم بر خورد نکردم..صاف سر جام ايستادم..سرش رو از بين موهام رد کرد و لاله گوشم رو بوسيد... : باده دلخور نباش...به تو نه گفتن..اون هم سر جايييي رفتن آخرين کاريه که من دوست دارم انجام بدم...اما....

باقي جمله اش رو خورد..صداي در بلند شد....نفسش رو شاکي داد بيرون و رفت تا در رو باز کنه ....من هم ليوان ها رو سه تا کردم...لبخندي رو لبم کاشتم و رفتم تو سالن....

برديا با فکي باز به مبل رو به روش خيره شده بود...چشمايي که تموم اين چند وقت سر در گم بود حالا دلخوري بي نظير داشت...

مهسا تو شلوارک جين و بلوز خوشگل سفيدش....با موهايي که خيلي شيک مرتب شده بود به رتگ قهوه اي سوخته نشسته بود و به شيطنت هاي بي پايان دو قلوها لبخند مي زد....

برديا محو تماشاي مهسا بود..نگاهش من رو ياد امين مي انداخت..اما اعتراف مي کنم که نگاه امين رک تر بود..يعني ذره اي هم از کلافگي و بي تصميمي نگاه برديا درش نبود....

مهسا : باده امشب سر حال نيستي؟؟

به خودم اومدم و نگاهي به امين که سرش رو پايين انداخته بود کردم : نه خوبم.....

_جون خودت...تو ناراحتي قراره برات تو شرکت رقيب پيدا بشه...

_آره..اونم رقيبي که تا حالا يه کار اجرايي هم نداشته...

امين : عزيزترين من کار درست تر از اينه که بخواد به کسي حسودي کنه....

تينا : واي مهسا جون ...دفترت رو نزديک مهندس آذري انتخاب کن به چشم برادري همچين هلوييه...

امين : تينا...اين چه طرز حرف زدنه....

_گفتم برادرانه..خوب تو هم هلويي....

من و آتنا بلند خنديدم..اما برديا قيافه اش رفت تو هم... : مهسا...شما که تشريف آورديد..اتاق باده رو براتون آماده مي کنيم...اون جا راحت تريد...

_به به برديا خان گل...افتخار داديد صداتون رو شنيديم.....

برديا : شما وقتي افتخار نمي ديد که بگيد برنامتون برگشتنه...

همگي جا خورديم..برديا علنا اعتراضش رو به زبون آورده بود...

مهسا : شما هم افتخار نداده بودي بپرسي ....جناب آقاي دکتر....

برديا دستش رو مشت کرده بود : شما هم افتخار حرف زدن رو به من نداديد خانوم دکتر...

خانوم دکترش با غلظت بالايي بود..خنده ام گرفته بود از اين رجز خونيه دو طرفشون....

امين : خوب مهم نيست...

برديا : برادر من..من حتي خبر نداشتم شما مي خواي مهندس جديد بگيري.....

مهسا : من هنوز جواب قطعي ندادم آقاي مهندس سروش...اگر هم ناراحتيد مي تونم نيام....

برديا نگاهي به مهسا انداخت که ترسناک بود..نگاهي که مهسا هم باهاش دست و پاش رو جمع کرد..اگر به ترسناکي امين نبود اما بد هم نبود..اون هم براي بردياي بي خيال سر خوش که نگاهش فقط نگاه خنده بود و شوخي....

آتنا : باده راستي براي عيد برنامتون چيه؟؟؟

با مانور بي نظير آتنا بحث عوض شد...

موقع رفتن..دو قلوها با رانندشون رفتن و مهسا هم مي خواست تا آژانس براش بگيرم...برديا سويچش رو تو دستش چرخوند : مي رسونمشون باده ...

مهسا : مزاحمتون نمي شم....

برديا بي حرف فقط با دست به مهسا تعارف کرد که رد بشه...

امين که کنارم ايستاده بود و دستم رو گرفته بود..به زور خنده اش رو نگه داشته بود..با مهسا رو بوسي کردم زير گوشم گفت : برام دعا کن...فکر کنم مي خواد بزنتم....

از پشت محکم بغلم کرد و بوسه اي روي هر دو کتفم زد..روي فرشته هاي عشق و آرامشم که با حضور امين هر دو به شدت پر رنگ تر شده بودند..حتي اگر گاهي دلخورم ميکرد...

_کاش مي تونستم بهت بگم چه قدر همه چيزم به نفس هات و حضورت بنده..به شادي و آرامشي که تازه تازه تو نگاهت اومده...نمي تونم ازت توقع داشته باشم درکم کني..چون مرد نيستي...

..بله من مرد نبودم..اما باده بودم...من بي منطق..بي توضيح حرفي رو نمي پذيرفتم....حرف زور که اصلا...هر چه قدر عاشقم باشه..هر چه قدر عاشقش باشم...نرو...بي هيچ پسوند و پيشوندي....!!!!!!!!!!

دستي آروم به پانچوي توي تنم کشيدم و نفس عميقي کشيدم..استرس بدي داشتم..به آزانس اشاره کردم که بره...امين متوجه نمي شد..اصلا نبايد هم متوجه مي شد...صبح به مهسا گفتم...تنها حرفي که زد اين بود که کاش اين کار رو نکنم..اما من نا جور..خيلي ناجور حس و کششي براي حضور در اين آپارتمان داشتم..ساعت 1 بود...

دستم آروم به سمت زنگ رفت...بعد از يه مدت نسبتا طولاني که من رو ترغيب مي کرد به رفتن...صداي ساره پيچيد..مي دونستم تو تصوير آيفون م رو مي بينه اما تعجب کرده بود : باده عزيزم تويي؟؟؟

_بله..باز نمي کني ساره...

...تعلل کرد..فکر کرد...نفس عميق کشيد؟؟...نمي دونم اما در با صداي تقي باز شد...

در آپارتمانشون که به روم باز شد..زني که تو چارچوب در ديدم..زني خسته بود با موهاي نا مرتب...و چشمايي که به زور باز نگه داشته بود...شکمش کوچکتر شده بود و دستش رو زير شکمش گرفته بود و پيراهن سفيد دم دستي و سبکي به تنش داشت که رخسار بيرنگش رو بيشتر به رخ مي کشيد....

بهش نزديک که شدم...با بغضي آشکار در آغوشم گرفت : خوش اومدي خواهري....

خوش رو به زور به سمت مبل کشوند و من پشت سرش نشستم روي مبل رو به روش....

_ساره..چي شده؟؟..چرا اين شکلي شدي؟؟

..بغضش شکست : زايمان کردم...

_چي؟؟؟..به اين زودي؟؟؟؟؟؟؟!!!

_...به همين خاطر نتونستم بيام عروسيت...

دلم يه جوري شد.واقعا اعصابم به هم ريخت : دخترت؟؟

_حالش نسبتا خوب...البته الان خوبه بيمارستانه..با نوعي نارسايي تنفسي به دنيا اومد..زايمانمم هم زود بود...

اشکش بيشتر شد..متاثر شدم..من هم بغضم گرفت..خواهر دوست داشتني من...از جام بلند شدم و در آغوشش گرفتم : خبر ندادي بهم چرا؟؟..تلفنت رو هم جواب ندادي؟؟

چشاي خيسش رو پاک کرد : شارژ گوشيم تموم شده و ديگه نزدمش به شارژ حوصله ندارم..براي شير دادن بهش هي مي رم بيمارستان و بر ميگردم...نمي تونم اونجا بمونم....

_قربونت برم آخه تو که خوب بودي؟؟؟!!

_پيش اومد ديگه....

دستي به بازوم کشيد : عروسيت خوب بود؟؟...خوشحالي باده جان؟؟

..چرا صداش پر از حسرت بود..چرا انقدر چشماش تا اين حد نگران بود....؟؟؟

با اشک نگاهش کردم....

_بي معرفتيم باده نه؟؟...هممون...تو هيچ وقت نفرينمون کردي؟؟

_نه ..

..جوابم رک بود..من نفرين نکردم..نه هومن رو..نه سبحان رو نه حاجي رو..نفرين به خود آدم بر ميگرده...

دستي به گونه هاي خيسش کشيدم : چيه مثل خاله پيرزنا دنباله دعا سياه و اين حرفايي؟؟

لبخند تلخي زد و دوباره به ساعت نگاه کرد..احساس کردم معذبه... : کاش بهم ميگفتي مياي....

_چه طوري خواهر من؟؟..تو تلفن هات رو مگه جواب مي دادي؟؟....

..شايد قرار بود کسي بياد...به هر حال نمي شد که ساره رو تنها بذارن...تازه فهميدم اين معذبي مي توست از چي باشه...

بلند شدم..بايد مي رفتم...اضطراب بدي داشتم..شايد هومن ميومد يا مادرم.... : من برم ساره جان....

جمله ام هنوز کامل نشده بود که صداي چرخيدن کليد توي در اومد و چهره وحشت زده ساره که رو به روم بود..پشت به در بودم و از اون چهره وحشت زده مي خوندم که پشت سرم يه ترس..يه اضطراب و حتما يه درد بي امان منتظرمه....

صداي سلامش تمام دلهره هاي زندگيم رو به هم برگردوند ومن بي هوا به سمت پشت سرم چرخيدم...کيسه هاي توي دستش افتاد و من براي چشم گرفتن از ان تاريکي نگاهي که تمام کودکيم رو به فنا داده بود به سيبي که چرخ خورده بود و حالا کنار پام ايستاده بود نگاه کردم....جز صداي ضربان قلبم که خودش رو به سينه مي کوبيد دردنا ک پر دلهره هيچ چيزي نمي شنيدم ...هوايي براي نفس کشيدن نبود...فقط يک چيز تو سرم فرياد مي زد برو..فرار کن...براي نفس کشيدن....کيفم رو که رو مبل بود چنگ زدم و به سمت در رفتم...قامتش قاب در رو گرفته بود....

_باده....

صداي پر از بغض و پر التماسش همه سلولهاي بدنم رو يخ مي زد...نفرت تا مغز استخوانم از اين صدا از اين قامت بلند توي در به قدري زياد بود که احساس مي کردم همين الان مي تونم بکشمش...

خواستم از کنار در بيرون برم که اومد تو در رو بست...بازهم زنداني اين خودخواه شده بودم....تمام ترسهاي زندکيم برگشت...

_ب..بذار برم....

اومد جلو : خودتي نه؟؟...

گريه مي کرد...تمام صورتش خيس بود..من اما پر از يه ترس نهفته بودم..پر از پشيموني که اي کاش الان تو خونه خودم بودم...اون جا اکسيژن داشت....

_بدبختم کردي باده...بد بختم کردي....

من هيچ چيزي نمي شنيدم..قدرت تحليل نداشتم..فقط مي خواستم برم...خواستم از کنارش رد شم و به سمت در برم که بازوم رو گرفت..انگار کسي به صورتم آب دهان انداخته باشه..در اين حد از اين تماس بيزار شدم....بازوم رو با ضرب از دستش بيرون کشيدم و فرياد زدم : دست به من نزن کثافت...

_باشه باشه....تو رو خدا نرو بذار ببينمت..بذار حرف بزنم باهات....

ساره : بذار بره سبحان..بسه آزار دادي...بس کن ..بس کن....

اين حرف رو زد و بي حال روي مبل افتاد....گريه مي کرد...

سبحان : همه زندگيم رو فدات مي کنم بذار فقط يه دقيقه نگات کنم...اون روز..همون روز که از خونه ساره بيرون اومدي ديدمت...هر کاري کردم شمارت رو بهم نداد..بعد هم که....

...حالا داشت پازل ها جور مي شد..اين احمق رواني به خواهر حامله اش هم رحم نکرده بود..

_برو کنار...

_برم کنار که دوباره بري؟؟..که بري من دوباره تو سياهي زندگيم غرق شم...ديگه نه باده ديگه نه...

...اين چي داشت مي گفت...

کيفم رو پرت کردم رو زمين..چه طور اين همه قدرت پيدا کرده بودم..نفرت تو وجودم در چه حد بود که من رو به اين درجه رسوند...دستم رو بردم عقب و با ضربه دستي که از خودم سراغ نداشتم کوبيدم توي گوشش...پژواک صداي اين سيلي به اندازه تمام سالهاي در به دريم بود...

دستش رو روي گونه اش نذاشت...تغيير حالت هم نداد...بازهم نگاهم کرد..با اشک با بغض... : بزن باده..تا مي توني بزن..به اندازه همه سالهايي که عاشقت بودم بزن...ولي ببين...چروکهاي روي صورتمم ببين که هر کدومش خراش روزگار بي تو بودنه....موهاي سفيدمم ببين...تنهاييم رو هم ببين....رحم کن...تو رو خدا باده..رحم کن بهم..بسمه...به خدا بسمه....دارم با خاطراتت زندگي ميکنم..با روياي بودنت تو خونم دارم نفس ميکشم....

فرياد زدم : چي ميگي؟؟....از چه تنهايي و در به دري حرف مي زني...تو...تو اون رفيق آشغال تر از خودت..با اون پدر نا مردت ..همه زندگيم رو زير و رو کرديد...

با انگشت اشاره محکم مي زدم به شقيقه خودم : از چه خاطره اي حرف مي زني...؟؟...بيا ببين اين تو چيه..از اين تو بيا بيرون سبحان..از توي سرم بيا بيرون..راه نفسم رو باز کن....دستاي کثيفت رو از روي بدنم بردار....

يه قدم به سمتم اومد...يه قدم رفتم عقب...ديگه اثري از اون نگاه هرزه پر از اعتماد به نفس نبود..التماس بود...خستگي بود..سياهي مطلق بود...: باده...

_اسم منو نيار...اسم منو نيار...برو کنار..برو کنار....

_کجا بري..تو جات تو خونه ماست...جات پيش مامانته..پيش منه....

..ديوونه بود اين ...البته که بود....

_هر جا که هستي برگرد..برگرد بيا اين جا نمي ذارم حاجي کاري بهت داشته باشه...من هستم..برگرد باده..برگرد....

..خبر نداشت؟؟...برگشتم به سمت ساره که با نگراني و اشک برادرش رو نگاه ميکرد..نگاهش به نگاهم که افتاد خوندم که به سبحان ازدواجم رو نگفته....

_کجا برگردم..؟؟

_خونه...نبايد مي رفتي...من برميگشتم..مگه مي ذاشتم دست اون محسن دست و پا چلفتي به تو برسه....

_همون محسن سگش شرف داشت به تو پسر حاج کاظم..معتمد محل و بازار...تف به ذاتت بياد سبحان که همه نو جووني خرج هرزگيت شد....

_توهين کن..اصلا نگام هم نکن..فقط باش..انقدر نوکريت رو مي کنم...انقدر التماست مي کنم تا ...اصلا مي ريم..همون شهري که مهسا گفت رفتي..هموني که من بيشتر از ده بار اومدم و اثري ازت پيدا نکردم...

اومد سمتم...دستم رو بردم تا کيفم رو از روي زمين بردارم...مي خواستم برم..فرار کنم..شده بودم همون باده 19 ساله ترسان و لرزان...امين...کاش اين جا بودي...

نگاهش خشک شد..به دست چپم که به سمت کيفم رفته بود...خواستم فرار کنم که چنگ زد به دستم...به رينگ ساده اي که سر کار جاي حلقه اصليم ازش استفاده مي کردم و به اسم حک شده امين به انگشتم....دستم رو مي خواستم از دستش بيرون بکشم که محکم تر گرفت ..عق زدم از بر خورد دستش به دستم....اما اون محو بود..آنچنان محو که نديد 

فرياد زد..فريادي که همه بدنم رو لرزوند : دروغه..نه؟؟..دروغه؟؟..بگو که راست نيست....

من هم فرياد زدم به اندازه همه اون وحشتهاي توي زيرزمين که از ترس تنبيه سکوت کردم و اشک ريختم : دروغ نيست..راسته..عشقم بهش همون قدر راسته که نفرتم از تو...شوهرم حضورش به پر رنگي نبودن تو توي زندگيمه....

روي دو زانو افتاد روي زمين..رنگش زرد شد : بي چاره ام کردي باده....بي چاره ام کردي....

بدون نگاه کردن به ساره اي که در تمام اين مدت نيمه بي هوش روي مبل بود و گريه مي کرد...حالا که حواسش نبود و زير لب با خودش حرف مي زد...به سمت در دويدم و از روي ميوه ها رد شدم...و پله ها رو با وحشت پايين دويدم...حتي لحظه اي برنگشتم تاببينم تعقيبم مي کنه يا نه...تا سر خيابون بي وقفه دويدم..حسم..مثل همون حس اون شب بود..حس تاسوعا..اولين ماشيني که جلوم ايستاد..پرايدي که راننده اش يه پير مرد بود پريدم بالا... : ولنجک..

اين آخرين جوني بود که تو بدنم داشتم...آخرين چيزي که اون بغض نهفته که حالا سر باز کرده بود اجازه داد تا بگم...هنوز هم احساس مي کردم هست...خيسي روي لبم رو احساس مي کردم و اون حرکتهايي که خيلي وقت بود با نوازش هاي امين جايگزين شده بود اما حالا برگشته بود....

انگار تو عالم ديگه اي بودم وقتي با هزار ضرب و زور در رو باز کردم...عطر خونه رو که نفس کشيدم بغم ترکيد و اشک عين سيل از چشمام روون بود و من وسط تمام هق هق هايي که ناشي از درد عميق دلم بود خودم رو تقريبا توي خونه پرتاب کردم...ساعت چند بود؟؟..لباس تنم رو کي در آوردم ؟؟..اصلا يادم نمي يومد..فقط خودم رو به اتاقمون رسوندم..چهره خندان امين تو عکس روي ديوار .. عکس عروسيمون حالم رو خراب تر کرد و شدت گريه ام رو بيشتر..حالا بيش از هر چيزي از خودم عصباني بودم...به خاطر رفتنم..اگر امين مي فهميد...فکر کردن بهش هم هق هقم رو بيشتر کرد....

دستم روي قلبم گذاشتم..قلبي که چند ساعتي بود به طرز عجيبي توي سينه ام بي قراري ميکرد ....

سرم داشت مي ترکيد .کش سرم رو باز کردم و موهام پريشون شد دورم...

سبحان...خداي من باورم نمي شد ديدمش..بعد از اين همه سال..حرفهايي که بينمون زده شد...همه تنم رو درد مياورد...من رو مي برد به اون دوران...

کنار تخت روي زمين نشستم و زانو هام رو بغل کردم...

12 ساله ام حدودا دارم با پيراهني که مادرم تازه دوخته تو حياط بازي مي کنم که عمه جان خواهر حاج کاظم با تشر مجبورم مي کنه برم تو اتاق و لباس عوض کنم و رو سري بپوشم..پيرزن بد خلق و بد دهنه ...کسي که سال بعدش هم از اين رفت....

تو اتاق دارم لباس مي پوشم که گفت گوشون با حاجي به گوشم مي رسه ...حاجي وقتي رفتي اين زن رو بگيري بهت گفتم اينا از ما نيستن..دختر داره و زيادي جوونه قبول نکردي...حالا بشين بکش پسرت از راه به در مي شه...

حاجي که معلومه عصبيه..مي گيرمش زير چک و لگد ادب مي شه...پدر معتادش که براي ادب کردنش نبوده..سبحانم غلط کرده حالا چهار تا موس موس مي کنه..من براي پسرم نقشه هاي بزرگ دارم..

نمي دونم چه قدر تو اون حالت بودم که صداي در اومد...باده...باده کجايي؟؟...خونه نيستي؟؟

صداي قدم هاش رو که محکم و سنگين بود عين حضورش.. مي شنيدم...اما نمي تونستم جوابش رو بدم...احساس مي کردم لباسم خيسه اما نمي فهميدم چرا..همه چيز رو مي ديدم و حس مي کرم اما تحليلي روش نداشتم يا عکس العملي..فقط صداي سبحان بود و جاي کمر بند حاجي..انگار که هنوز کبود بود..بين گذشته و حال در رفت و آمد بودم و در حقيقت به هيچ جا تعلق نداشتم....

صداي قدم هاش نزديک و نزديک تر شد ..وارد اتاق که شد... نگران بود اين از صداش معلوم بود..مانتوم و کيفم تو دستش بود ....سري تو اتاق چر خوند و من رو ديد...نمي دونم چي ديد که مانتو و کيف رو رها کرد و به سمتم تقريبا دويد :باده....!!!!!!!!!!!!

روي زمين جلوم زانو زد... . بازو هام رو تو دستش گرفت و تکونم داد...احتمالا فکر مي کرد بي هوشم : باده..تو رو خدا يه چيزي بگو..اي خدا....تو کجا بودي...؟؟...چي شده؟؟..کسي اين جا بوده..با توام...

فريادش رو هم با جون و دل مي خريدم..فقط حضورش رو مي خواستم گرم و بي استرس...

_امين....

همين کلمه که با ضرب و زور براي جمع کردن نيرو به شدت هم لرزش داشت بيشتر نگرانش کرد : لعنتي..کجا بودي تو..چته؟؟

_همه جام کثيفه ..اما درد هم مي کنه...

لباسم رو زدم بالا.: .کبود شدم؟؟؟.....

با وحشتي که حاصلش شده بود حرکات بي اراده اش پيراهنم رو بالا زد . نگاهم کرد چيزي نديد که فرياد زد : کسي کاري کرده؟؟؟...

هق هقم رفت بالا و هم زمان از جام بلند شدم : سبحان....

_چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!! تو اون بي ناموس رو کجا ديدي؟؟

_خونه ساره....

و ضجه زدم....هيچي نگفت..سکوت کرد و من واقعا در بي خردي محض بودم..مي خواستم نفهمه اما مگه مي شد با اون وضعيت من نفهمه..از اتاق رفت بيرون با ضرب و عجله و من بلند شدم...: ترکم کرد...امين ترکم کرد..از من خوشش نمي ياد..چه قدر بکشه از دستم...چه قدر....

هق هقم بلند تر شد...بلند شدم و رفتم سمت حموم...و با همون لباسها نشستم زير دوش...آب از روي سرم مي ريخت بين موهام....صداي دوش اون صداها رو کمرنگ و کم رنگ تر مي کرد....

در نيمه باز بود..نمي دونم چه قدر کشيد که سراسيمه خودش رو پرت کرد تو حموم و اومد سمتم..با همون لباس رو زانوهاش رو به رو م نشست..آب از روي موهاش ليز مي خورد و روي صورت پر از اضطرابش مي ريخت : داري چي کار ميکني؟؟

دستم رو بردم جلو و بي جون دستم رو رو صورتش کشيدم : خيلي دوست دارم....

هق هقم حالا بي اشک بود..ديگه اشکي نمونده بود براي ريختن...

_پاشو..پاشو بريم بيرون مريض مي شي...

_نمي خوام..مي خوام همه چي پاک بشه..مي خوام شسته بشه....

احساس کردم چشماش خيس شد..نه از آب که از اشک...

_تميز شدي پاشو بريم بيرون...

داشتم کم کم همون نيمچه هوشياريم رو هم از دست مي دادم که فرياد باده نگام ن رو شنيدم و دستش که رفت زير زانوم رو حس کردم و يه سياهي مطلق و خاموشي.....

با صدايي بلند تقريبا به اين دنيا بر گشتم...چشمام مي سوخت و باز نمي شد..طول کشيد تا بفهمم کجام..يا چه طورم...

صداي چي بود اصلا...؟؟...دستم رو بردم سمت پا تختي و گوشيم رو که داشت خودکشي ميکرد رو برداشتم ...صداي ساره پيچيد تو گوشي : باده خوبي...؟؟..چرا جواب نمي دي؟؟.

گريه کرد و من جونم رو به زور جمع کردم تا بتونم جوابش رو بدم :حالم زياد خوش نيست...

_بميرم برات..ساره بميره راحت شه...تو مگه تو چه وضعيتي هستي که شوهرت اين طور قاطي کرده؟؟

شوهرم؟؟؟..امين؟؟...چي شده بود...؟؟ هوشيار تر شدم اما سرگيجه و حال بدم مانع از اين مي شد تا بتونم درست حرف بزنم : ساره؟؟!!

ساره با هق هق : رفته دم خونه سبحان..زدتش..

به باقي حرفاش گوش ندام...گوشي رو قطع کردم..ظرفيتم پر بود. به ضرب و زور از جام بلند شدم و دستم رو به ديورار گرفتم و به سمت سالن رفتم : امين...امين...

دلم ريخت..چيزيش نشده باشه...لعنت به من..لعنت به من...سر خوردم و روي زمين نشستم...

با صداي باز شدن در و پيدا شدن قامتش تو چار چوب در از جام بلند شدم...حس امنيت بي نظيري با حس حضورش بهم دست داد....

من رو ديد کيسه هاي توي دستش رو رها کرد و به سمتم اومد : چرا از جات بلند شدي...

_کجا بودي امين؟؟

..نگاهي کردم بهش..در ظاهرش که تغييري نبود..جز سردي و دلخوري آزار دهنده نگاهش...

زير بغلم رو گرفت و روي صندلي آشپز خونه نشوند و از توي کيسه يه ظرف در آورد و درش رو باز کرد جگر بود..بوش هم حالم رو بد کرد و صورتم رفت تو هم...

بدون هيچ نوازشي بدون هيچ بحثي يه لقمه بزرگ ازش درست کرد و جلوي دهنم گرفت...

سرم رو که عقب کشيدم عصباني شد : بخور باده به جون خودت که از همه چيز برام با ارزش تري به زور ميکنم تو حلقت...از ديروز عصري خون ريزي داري...

...کي خونريزي داشت من؟؟؟..پس چرا نفهميدم..اصلا کي بود الان زمان از دستم در رفته بود...

دستش رو جلوم تکون داد..لحن و نگاه سردش هم مزيد بر علت شد و بغض دوباره برگشت به گلوم...با دست لرزون لقمه رو از دستش گرفتم..رفت سراغ يه کيسه ديگه و قرصهايي رو از توش در آورد...

يه گاز زدم و به زور جويدم...

_امين...

_....

_چرا اين طوري شدي؟؟

دستاش رو محکم کوبيد رو ميز :چه طوري شدم..ها چه طوري شدم؟؟..مي بيني خودت رو ؟؟؟..داري نابود مي شي..ديشب فکر کردم از دستت دادم..دکتر بيشتر از سه تا آمپول بهت زد...چي کارت کنم...؟؟..به خودت فکر نميکني به من فکر کن..به من که اومدم مي بينم همه زندگيم..نفسم..داره بال بال مي زنه..مگه نگفتم نرو..؟؟؟

_....

از ميز فاصله گرفت و دستاش رو برد بين موهاش : با توام....مگه نگفتم نرو..د آخه من مي دونستم چه خبره...

با لرز پرسيدم : رفتي سراغش؟؟

_نه پس نرم...مثل بي غيرتا بشينم تماشا کنم...

_خونش رو؟؟

_گوش کن..من همه چيز اون خاندان رو مي دونم..از همون وقتي که با هومن رو به رو شدي و به اون روز افتادي زير نظر دارمشون..فکر کردي..نشستم تا بيان زن منو..همه هستيم رو داغون کنن..؟؟؟؟.اما زن من براي حرف من تره هم خورد نميکنه....

بغضم رو قورت دادم ..

_بخورش باده يخ کرد بايد تمو م بشه اون لقمه...

_اتفاقي...

_غذات رو بخور...

لحنش بدون هيچ انعطافي بود...و من مي ترسيدم از نگاه سردش...

_تو رو که اون طوري مي بينه..قاطي ميکنه..به خصوص وقتي تو توي اون هذيون بهش ميگي بدنم درد ميکنه..تا مرزه سکته رفته که نکنه...

..هم اون از گفتنش هم من از شنيدنش عذاب مي کشيديم....

_به خونه ساره زنگ مي زنه و ساره براش تو ضيح مي ده که مسئله چي بوده...بعد به من زنگ زد..اومدم تو بي هوش بودي و دکتر هم بالاي سرت...سپردتت به من و رفت..برگشت پيراهنش پاره بودو چشماش رنگ خون..ساعت حدود 11 بود که اومد خونه...هر چي گفتم من مي مونم قبول نکرد..

_از خودم بدم مياد...

قاشق ديگه ا ي از غذا رو کرد تو دهنم : بي خود....

رو تخت نيمه نشسته بود و مهسا از ظهر پيشم بود و داشت به زور غذا تو دهنم ميکرد....

غذا رو جويده نجويده قورت دادم : اشک هم برام نمونده...

_بهت گفتم نرو ...نگفتم؟؟

_.....

_ببين من نمي گم امين کار خوبي کرده بايد برات توضيح مي داد..البته به من گفت نگفتم چون نمي خواستم حتي حرف اونا ناراحتش کنه و يا بترسه که خبريه که من اين خانواده رو زير نظر گرفتم....ولي بازم تو آدمي نيستي که چيزي رو الکي بپذيري...

_ديشب همه حرفام از هذيون بود ....مهسا....چرا؟؟

_مي دونم چرات براي چيه...فکر ميکني من چرا ندارم...پدر مثل دسته گلم شهيد شد....وصيت کرد که من براي سرزمينم رفتم..نباشه که از اين مسئله استفاده کنيد..يه عمري..با سختي زندگي کرديم..با تنهايي سه تا زن....نمي گم به اندازه تو سختي کشيدم..اما کشيدم...نگاه مي کنم به برديا گاهي لجم هم ميگيره...از شدت دل خوشي فقط دنباله دختر موس موس کرده ...

با قاشق غذا رو زير و رو مي کرد 

_ذهنم درست کار نمي کنه مهسا....امين..يه جوري شده...همه حواسش پيشمه...بهم محبت هم ميکنه اما سرد..خيلي سرده و اين من رو مي ترسونه...

_باده..چه توقعي ازش داري؟؟..همين طوري راحت بگذره..دلخوره ازت..خيلي ناراحته...کينه اش خالي نشده...

_چي کار کنم؟؟

_بذار يکم بگذره آروم مي شه...به زور داره خودش رو کنترل مي کنه..رفتم تو آشپز خونه برات غذا بکشم...با برديا نشسته بودن بايد مي ديدي با چه حرصي کاغذاي روي ميز رو مچاله ميکرد...

...سرم رو روي بالشت گذاشتم حالم خراب بود و داروها حسابي منگم ميکرد..

تقه اي به در خورد و امين اومد تو نگاهي بهم انداخت و بعد رو به مهسا کرد : چيزي احتياج نداريد؟؟

واقعا مي خواستم فرياد بزنم..با صداي بلند گريه کنم از اين سرديش..

مهسا : باده .....

من : نه.. خوبم...

امين : داروهات رو سر وقت بخور من و برديا جايي کار داريم بر ميگرديم....

_امين نمي ري که سراغش؟؟

نگاهي بهم انداخت : داروهات يادت نره....

و از در رفت بيرون خواستم بلندشم برم پشت سرش که سرم گيج رفت و مهسا هم دستش رو روشونه ام گذاشت : بگير بخواب....

_مهسا..اگه دوباره دعواشون بشه..پاي حاجي هم به ماجرا باز ميشه...

_اون خودش مي دونه چي کار کنه..بذار خودش رو خالي کنه..مثل بمب ساعتي متحرکه ...امين خيلي خوب مي دونه چه طور از خانوادش دفاع کنه...

_مي دونم..به خدا مي دونم...

_پس تو فقط به خوب شدنت فکر کن گلم..به سر حال شدنت..تا بتوني سر فرصت منت آقاتون رو هم بکشي...

_اين صد بار از کلمه آقاتون حالم بد مي شه....

مهسا کمک کرد تا دوش بگيرم و کمي هم آرايش کنم تا از حالت زرد و زار در بيام و يه لباس مرتب تنم کنم...امين و برديا هنوز برنگشته بودن و من حسابي استرس داشتم اما مي ترسيدم به ساره زنگ بزنم....

_استرس داري باده؟؟

_مي ترسم حاجي پاش به ماجرا باز بشه..

_خوب بشه..تو مگه شوهرت رو نمي شناسي ..امين تو وضعيت اجتماعيه که از حاجي بترسه؟؟

_خوب نه..اما بسش نيست..از وقتي با من آشنا شده درگيره گذشته منه..نگاه کن..مگه چند وقته که ما ازدواج کرديم که دو روزش رو بهش زهره مار کردم....

_وظيفشه بفهم..مگه نميگه عاشقته..مگه تو رو همين طوري نپذيرفته ؟؟...پس کار ويژه اي برات انجام نمي ده..تو انقدر حسن داري که اين مسائل در کنارش هيچه....

..چه قدر دوستش داشتم ...اگه مهسا نبود : مهسا مرسي که هستي..سميرا و تو رو خدا به من هديه داده...

بوسه شيطوني به گونه ام زد : تو هم هديه ما بودي جسارت تو و سميرا من رو وادار کرد به رفتن از ايران و با بي پولي درس خوندن رو ..تو به من ياد دادي درس خوندن و گرفتن حق زندگي مهم ترين کار يه زن تو زندگيه...

حالا هم پاشو بريم براي اون دو تا يه شامي چيزي جور کنيم از جنگاي گلادياتوري الان بر ميگردن گرسنه ان...

از تصورشون تو زره از خنده نتونستم سر پا بايستم..

مهسا : آفرين..همينه بخند..بعد هم آخر شب حسابي خودت رو براي امين لوس کن و آشتي کنيد..نذار سبحان يه روز ديگه ات رو هم خراب کنه..هر روزي که تو زانوي غم بغل بگيري يا با شوهرت اختلاف پيدا کني انگار که اون اين بازي رو برده...

به آشپز خونه رسيديم : ميگم مهسا بيا بي خيال غذا پختن شيم بشينيم بستني بخوريم...

چشماش برق شيطنت زد از توي فريزر يه بسته باز نشده بستني توت فرنگي در آوردم با دو تا قاشق....تو دستگاه يه آهنگ از آهنگاي عباس قادري گذاشتيم و شروع کرديم به خوردن بستني و با صداي بلند با آهنگ همراهي کردن...

مهسا با دهن پر قاشق رو مثل ميکروفون گرفته بود جلوش و ايستاده بود رو صندلي و من از شدت خنده نمي تونستم بشينم...

آهنگ که تموم شد صداي تشويق از پشت کانتر آشپز خونه اومد..مهسا و من از ترس يه متر پريديم بالا و من به اون سمت چرخيدم..امين با لبخندي محو و نگاهي پر از عشق داشت نگاهم ميکرد و برديا با چشمايي پر از تحسين و شيطنت...مهسا که لپاش از خجالت گل انداخته بود خواست سريع از رو صندلي بياد پايين که سکندري خورد و خورد به کابينت و آخش در اومد...تا اومدم از جام بلند شم نمي دونم برديا چه طور خودش رو به مهسا رسوند : چي شد؟؟..خوبي؟؟..آخه اين چه کاريه؟؟

مهسا يهو با صداي بلند زد زير خنده..خنده اي که باعث تعجب برديا شد..اما بازوي مهسا هنوز تو دستاي برديا بود ...

_آبروم رفت....

اين جمله اش که با مظلوميت بود و در عين حال با خنده من و امين رو به خنده انداخت اما برديا يه لبخند زد و مهسا رو به سمت خودش چرخوند : مطمئني خوبي؟؟...چرا مراقب خودت نيستي؟؟

خنده مهسا قطع شد..خيره شده بود به برديا..من که ته دلم يه حس عجيبي داشتم از ديدن اين صحنه نمي تونستم برديا رو اين طور نگران و در عين حال گرفتار تصور کنم...مهسا زودتر به خوش اومد و بازوش رو از تو دست برديا بيرون آورد و روبه امين که حالا پيش من ايستاده بود :. شما از کي اين جاييد؟؟

_از همون وقتي که شما رفتي رو صندلي انقدر غرق خودتون بوديد که مار و نديدي ما هم از تماشا کردن شاديتون لذت برديم...

جرات نداشتم نگاهش کنم..مي ترسيدم اون نگاه زيباي چند دقيقه پيشش جايگزين همون نگاه سرد شده باشه..نگاهي که از هر تنبيهي بدتر و درد ناک تره....

اما نفس عميقي کشيدم بوي تلخش برام آرامش بود و امنيت ..بهم نزديک تر شد ...

برديا: ..مي گم چه طور شام بريم بيرون مهمون امين...

امين با خنده و شوخي آشکاري :..ااا..چرا من؟؟

_پس لابد من؟؟؟

_حالا يه بارم تو داداش..هميشه شعبون يه بارم رمضون...

_زشت نيست جلو بزرگتر دست تو جيبم کنم...

مهسا : اصلا مهمونه من...

برديا با اخمي جدي: اين حرفتون رو نشنيده مي گيرم...

...برم اين جذبه رو...

امين از من سئوال هم نپرسيده بود..به سمت اتاقمون رفتم تا لباس بپوشم که در باز شدو امين وارد شد..نگاهش نکردم امروز شمشير رو از رو بسته بود و آشکار بهم کم محلي ميکرد...رو صندلي ميز توالت نشسته بودم و داشتم موهام رو جمع مي کردم...پشت سرم تو آينه ديدمش..چه قدر دلم براي آغوشش تنگ بود..چه قدر دلم مي خواست الان مي تونستم روي سينه اش سرم رو بذارم...چه قدر دلم تو همين دو روز براي خانومم گفتنش تنگ بود و چه قدر دوست داشتم بدونم کجا بودن و چه اتفاقي افتاده؟؟؟

نگاه مستاصلم رو تو آينه ديد..به سمتم اومد و دستاش رو روي شونه ام گذاشت..سرم رو به سمت چپ خم کردم و به ساعدش تکيه دادم...

_حالت انقدر خوب هست که بتونيم بريم بيرون مگه نه؟؟

..تازه الان داشت مي پر سيد..

_خوبم...

_براي روحيه ات هم بهتره...داروهات رو خوردي؟؟

دلم گرفت از اين فاصله اي که بينمون افتاده بود....

شونه ام رو فشار داد... : با تو ام باده اگه دارو هات رو نخوردي...

_بس کن امين..تو رو خدا بس کن...تو متوجه نمي شي..داروي من..منبع آرامش من تويي...وقتي ازم فاصله ميگيري..وقتي نفست بهم نمي خوره دارو مي خوام چي کار....؟؟؟

بلند شدم و رو به روش ايستادم : وقتي اين عسلي هاي نگات سردن..وقتي باده گفتنت به تلخي بوي عطرته..اصلا بميرم بهتره....

عصباني شد و بازو هام رو تو دستش گرفت : اون جمله آخر رو يه بار ديگه بگو تا ببيني چي کارت مي کنم...

ازت دلخورم باده.....

_مي دونم من مقصرم اما..اما نمي بيني چه قدر دلتنگتم..نمي بيني هر بار که از کنارم رد مي شي و مثل هميشه نيستي من چي مي کشم؟؟

_فکر ميکني براي من آسونه..دارم بال بال مي زنم براي تنت..براي چشمايي که تازه چند وقت بود شاد بود و دوباره غمگين شد...دارم خل مي شم هر بار که يادم ميوفته مردک بي همه چيز تو صورتم زل زده ميگه باده رو طلاق بده اون سهم من از زندگيه....

اين جمله رو که گفت فشار دستش روي بازوهام رو زياد کرد...معلوم بود چه قدر عصبيه.....: به من...به من...ميگه زنت رو طلاق بده..د اگه نگرفته بودنم که کشته بودمش...

..سبحان يه ديوانه به معناي واقعي بود..

_به خاطر حرف اون داري من رو تنبيه مي کني....

چه دل نازکي شده بودم که دوباره بغض کردم... : اصلا..منم ازت دلخورم امين...

اين جمله ام همش براي ناز بود..اين آخرين حربه هام بود....

دستاش کمي شل شد و نگاهش کمي نرم تر... : نبينم اشک بريزيا...

خودم رو تو آغوشش جا کردم...دستام رو مشت کردم دو طرف سرم روي سينه اش و مثل گربه تو آغوشش خم شدم...

دستاش محکم در آغوشم گرفت و من غرق خوشي شدم...غرق عشق..غرق آرامش....

کمي حالم بهتر شده بود و برگشته بودم به شرکت...برديا جدي جدي ميز مهسا رو تو اتاق من گذاشته بود ...من خيلي خوشحال بودم..من سرم به نقشه هاي خودم بود و اون هم پروژه مشترک با سها رو داشت بررسي مي کرد....

_خوب پس خدا رو شکر جور شد....

_آره جور شد...بنگاهيه برامون تونست اين رو جور کنه..خونه قشنگ و دلبازيه...

_مامانت حالش بهتر شد؟؟

_اي همچيم ..هضمش براش خيلي سخته باده..بلاخره اين خونه پر از خاطرات پدرمه براش باورش نمي شه که عموم از چنگمون درش بياره....

..خونه پدري مهسا و سميرا به نام پدر بزرگش بود ...البته متعلق به پدر بزرگ پدريش بود...بعد از فوت پدر بزرگش عموش پاش رو گذاشت رو خر خره شون..سهم الارثشون رو داد و مجبورشون کرد خونه رو تخليه کنن...مهسا که اين مدت دانشجو بود و با ضرب و زور تونسته بود خرج دانشگاهش رو جور کنه و تازه کار پيدا کرده بود....به سميرا هم نمي خواستن بگن چون نمي خواستن از بهروز پولي بگيرن...سميرا وقتي فهميد مي خوان جاي ديگه اي رو بخرن از پول خودش براشون فرستاد..خبر نداشت که مي خوان فعلا جايي رو اجاره کنن تا وام جور بشه و بتونن خونه بخرن...

_مهسا مي دوني که من هرچي دارم...

_تا همين الانشم خيلي کمک کردي..مرسي...

_اين چه حرفيه اين يه دهمه تمام زحمتهايي که شما براي من کشيديد نيست....

لبخندي زد : ما خوشحاليم که تو رو پيشمون داريم...

_سميرا بفهمه...

_فعلا نفهمه بهتره..که چي...که حرص بخوره...بسشه بچه ام هميشه بزحمتو حرص ما رو دوشش بوده...با شوهرش و دخترش خوشه بذار تو آرامش و خوشي هم بمونه....

برديا وارد اتاق شد : سلام بر خانوم مهندسين گرام...

هر دو بهش سلام کرديم....

برديا آروم به سمت کار مهسا رفت و سرکي بهش کشيد و رو به من : اين شوهرت اين دختره ننر رو انداخت به جون من...

...منظورش به سها بود....

خودش الان داره کيف و حال مي کنه..

مهسا : حقيقتا لوسه...

برديا : از اولشم همين بود...الانم که جو خانوم مهندس بودن گرفتتش...

..دلم نمي خواست حتي ببينمش..هر چند اون لحظه اي که اومد شرکت و فهميد کار دست برديا ست اخماش بد جور رفت تو هم اما نقطه انفجارش زماني بود که فهميد رابط بين شرکتشون و اين شرکت مهساست....

برديا رو به مهسا کرد : راستي مهسا..جا به جا شديد؟؟

_بله مرسي بنگاهيه دستش درد نکنه خيلي برامون انرژي گذاشت...مرسي که معرفيش کرديد...

برديا نگاهي پر مهر به مهسا انداخت : اين چه حرفيه..بازهم مسئله اي بود با من در ميون بگذاريد...من اومده بودم يه سر بزنم بهتون و برم...راستي باده....

-بله...

_امين رفته بيرون...

_مي دونم بهم گفت...

_شما خودت نمي ري خونه من مي رسونمت....

...اي بابا..قبلا اگه امين اون قدر گير بود به رفت و آمد من الان که بهانه داشت خدا به خير ميکرد....

_باشه ولي من مي خوام برم خونه شيرين جون...

_باشه..م مي رسونمت خونه شون..پس من با اجازه مرخص بشم....

پدر جون : رنگ به رخسار نداري دخترم چيزي شدي؟؟؟

شيرين جون : خسته است حتما بعد از عروسي وقت نکردن يه مسافرت برن...خيلي هم از خوت کار ميکشي..

لبخند زدم..خوب خبر نداشت از اتفاقات اين چند وقت..

_خوب يکم هم....حالم مساعد نبود...من بدون کار کردن کم ميارم شيرين جون...

دستي به موهام کشيد : يکم حالت بهتر بود پيشنهاد ميکردم بريم خونه مادر برديا..دوره زنونه داره تو رو هم براي فردا دعوت کرده....

پدر جون : ول کن خانوم مسئوليت اين دختر رو قبول نکن..يه عطسه بکنه امين خونمون رو تو شيشه مي کنه...

خنديدم به لحن شوخش : پدر جون من بي تقصيرم...

_تقصير اصلي با تو...عاشق کردي پسرم و از دست رفته شده....

شيرين جون : دستت درد نکنه...مرسي که اين شانس رو بهش دادي تا طعم تا اين حد وابسته بودن رو بچشه..انقدر که گاهي ناجور قاطي کنه...

...نمي دونم چرا احساس مي کردم هر دو چيزي بيش از اوني که نشون مي دن مي دونن...

صداي زنگ تلفن امين باعث شد از جام بلند شم ..در حالي که ذهنم شديد درگير شده بود...

روي کاناپه نشسته بود و برگه هاي جلو روش رو بررسي ميکرد ومن رو مبل اون ور سالن داشتم تماشاش مي کردم به موهاي بلندش که تا زير گردنش تقريبا رسيده بود و موج دار بود..موهايي که هميشه تو همين اندازه نگهشون مي داشت و به تي شرت سفيدي که تنش بود و تناقض تو چشمي با پوست سبزه اش داشت..و من لذت مي بردم از نگاه کردن بهش...

کتاب توي دستم رو اين دست به اون دست کردم...عجيب بود عين اين پسر بچه ها شده بودم..نمي تونستم حواسم رو بدم به کتاب توي دستم و همش دلم ميخواست نگاهش کنم که اخم آلود و جدي داشت کار ميکرد..مي دونستم مسئوليت زيادي رو دوششه.....

محو نگاه کردنش بودم که با چشماش مچم رو گرفت و با لبخند : سير نشدي از من؟؟

با سرتقي سرم رو به نشانه نه انداختم بالا .....

بلند خنديدو با دست زد رو جاي خالي کنارش : بيا اين جا بشين نفس من...که وقتي کنارمي نمي تونم کار کنم همه ذهنم پي چيزاي ديگه است.....

رو مبل کنارش نشستم و گره کمربند روبدوشامبرم رو محکم تر کردم...سرش رو خم کرد تو گودي کردنم و بوسه اي به گردنم زد : آخ که انرژي گرفتم....

_امشب هم مي خواي تا دير وقت کار کني؟؟؟

ابرويي بالا انداخت : نه مثل اينکه تو امشب تو ذهنت افکار پليدي داري!!!

خنده ام گرفته بود : انگار دختر 14 ساله اي؟؟؟

دستش رو محکم دورم حلقه کرد و درحالي که جيغم رو در آورده بود با يه دستش بلندم کرد و گذاشتتم رو پاشو بوسه بارونم کرد.... و به اعتراضات من گوش نکرد.....

در آخر بوسه اي ازم گرفت و موهام رو که پريشون شده بود از صورتم کنار رفت : ديدي دختر 14 ساله نيستم...

ابروم رو انداختم بالا و با بدجنسي گفتم : همه راههايي که براي اثبات داشتي همين بود...

با چشماش که حالا پر از شيطنت و سرتقي شده بود نگاهي بهم کرد و توي حرکت سريع گذاشتتم روي زمين.....

خنده اي کردم ..دستش بين موهام متوقف شد : به چي ميخندي مارمولک..ااا..ديدي دختره ور پريده از کارو زندگي ما رو انداخت....خنده هم داره...

سرم رو از روي سينه اش بلند کردم : خوب کردم..چه معني ميده تو خونه به من توجه نکني....

_قربونه اين چشمات بشم..مي شه به تو توجه نکرد؟؟...من استاد ديد زدن تو به صورت زير زيرکيم....

به اعتراضم اهميتي نداد که داشتم ميزدمش با يه دستش نگهم داشته بود و مي خنديد : خوب خوب..چه خبرته..خوب چي کار کنم اون اوايل همش با اون لباسات و اون طرز طناز راه رفتنت و عطر تنت که از خود بي خودم ميکرد جلوم رژه مي رفتي جرات هم نداشتم مستقيم نگات کنم..زير زيرکي تماشات ميکردم ديگه عادت شده برام....

..من اين مرد دوست داشتني پر از شيطنت هاي پنهان رو دوست داشتم....

_امين...

_جون دلم....

_نمي خواي پاشيم....

..من منظورم به حالت خوابيدنمون وسط سالن بود... نگاهي به اطرافمون کرد و خنديد و محکم تر بغلم کرد : نه بذار يکم آرامش بگيرم ازت....

تو بغلش جا به جا شدم ...

_وول نخور بچه...

_آخه جام سفته...

_تقصير خودته که تا وقت خواب صبر نکردي....خوب خوب...چه دست بزني هم پيدا کردي.....

با دو ليوان بزرگ چاي از آشپز خونه بيرون اومدم....نگاهش کردم که بدون تي شرتش روي کاناپه نشسته بود...لبخندي پر از عشق زد : من فداي اين دستا بشم...

_خدا نکنه....

کنارش نشستم : عزيزم..تو ماشين گفتي که فردا بشينيم با هم حرف بزنيم....؟؟؟

به ليوان توي دستش نگاه کرد : خوب فردا حرف بزنيم ديگه...

_تو که مي دوني من صبر ندارم..خوب الان بگو ديگه....

_راستش رو بخواي.....

ترسيدم : چيزي شده...

ليوانش رو روي ميز گذاشت...ماله منم ازم گرفت و روي ميز گذاشت و دو تا دستام رو بين يه دستش گرفت : نه چيزي نشده اما....قول مي دي ناراحت نشي؟؟

دلم پر پر مي زد عين يه پروانه : نصفه جونم کردي....

اخماش رفت تو هم : اين صد بار باده اين جوري ميگي حالم بد مي شه....من با يه دکتري صحبت کردم...

پريدم وسط حرفش : دکتر؟؟!!!!..کسي چيزيش شده؟؟

_نه خانومم..نه عروسکم يه دقيقه صبر کن...با يکي از بهترين روانشناساي تهران که....

دستام يخ کرد..چرا حالم بد شد؟؟....خوب من...درسته که...

خواستم دستم رو از تو دستش بکشم بيرون که نگهم داشت خم شد تو صورتم که داشتم پايين رو نگاه مي کردم : نگام کن ببينم...

سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم که حالا نگران شده بود ....

_باده...من...

_مي دونم...خوب آره من ....

_هيچي نگو..هيچي نگو که مي دونم ميخواي چيزي بگي که من رو ديوونه کني...داري اذيت مي شي..شبا اکثرا خواباي بد مي بيني...استرس داري...اون جوري نگام نکن...مي خواي بگي استرست رو از کجا مي فهمم..من همه چيز رو از اون چشما مي خونم...نگاه نکن سرم به نظر انقدر شلوغ مي ياد..همه چيز به درک..مرکز زندگي و توجه من تويي....طرز راه رفتنت ..نفس کشيدنت عوض شه من مي فهمم...

_دارم اذيتت مي کنم...از وقتي با من آشنا شدي درگير گذشته مني...

صداش رفت بالا..دستم رو رها کرد : باز داري چرت ميگي...تو زنمي...بفهم اينو...تو زيبا ترين مسئوليت زندگيمي..همه کارايي که ميکنم خود خواهانه است...مي خوام خانواده ام حفظ بشه..به تو کار ندارم مي خوام زنم حالش خوب باشه..شاد باشه..چشماش بخنده...

عاشقانه ترين نگاهي که داشتم رو بهش انداختم...بغلم کرد : من کاري ندارم جوابت چيه از اين به بعد هر هفته چهارشنبه ها با هم مي ريم پيشش...با هم حرف مي زنيم....ما براي اين که راحت تر در کنار هم باشيم..براي اينکه تو چشمات بخنده..که وقتي چشماي تو مي خنده همه زندگي من روشن مي شه..به خاطر من..به خاطر زندگيمون مي ريم..از اين دريچه نگاه کن....

تو بغلش بيشتر فرو رفتم و نفس عميقي کشيدم تا گرماي وجودش و عطر تنش رو بيشتر احساس کنم : تو همه هستي من هستي امين...من آدم بي منطقي نيستم...ترکيه هم که بودم مرتبا دکتر مي رفتم من به مشکلات خودم واقفم..نمي خوام....

پريد وسط حرفم : به خودت قسم بگي نمي خوام تو رو درگير کنم بد جور کلاهمون مي ره تو هم....البته بگم تصويب شده اين دکتر رفتن مشترکمون ..من فقط مي خواستم در جريان باشي....

همون طور توي بغلش بلندم کرد : بريم که من يه سلام مجدد هم به فرشته هاي خوشگلت داشته باشم..هم تو اين يه ساعت دلم براي ستاره کوچولوت تنگ شده...

_خوب مگه کمه برات؟؟

مهسا عينکش رو جا به جا کرد..خوب نه قاعدتا..اما کلاساي دانشگاه از مهر شروع مي شه و من نسبتا پاره وقت ميام شرکت..اين شرکت جديد که بهم پيشنهاد داده تا توي همين يه پروژه باهاشون همکاري کنم هم قراره حداکثر تا ارديبهشت سه روز در هفته برم شرکتشون و بيام....

نگاهي به قيافه پر از سئوالش کردم : ببين ...من موافق اين هستم که تو در آمدت بيشتر بشه اصلا مي خواي منم هفته اي سه روز بيام اين جا بقيه شو با تو بيام اون شرکت؟؟

خنده اي کرد : من که پايتم حسابي اما امين شهيدمون ميکنه....

_نگو که از دستش شکارم....

اين بار بلند تر خنديد : چرا باز چي شده؟؟؟

_برام محافظ گرفته...

_چيييييييييييييي؟؟

_امروز صبح ديگه دادم رو در آورد..مهسا من عادت به اين سبک زندگي ندارم..به خدا ديگه دارم از دستش کلافه مي شم..صبح دو باره گير داده بود که خطم رو عوض کنه...من سه ماهه ايرانم اين دومين خطيه که دستمه...

_نگرانيش بابت سبحانه؟؟؟

_آره فکر کنم...

_حق نداره؟؟

_داره..اما اين جوري نميشه به خدا...تقريبا هيچ جا تنهايي نمي رم...بهت بگم اصراري هم ندارم..اما خونه مادرش هم که مي خوام برم فکر کن ديروز پدر جون اومد دنبالم و بعد هم با امين برگشتم..من که زن بي دست و پايي نيستم..اين جوري هم حقيقتا نمي تونم زندگي کنم.....

_يکم بهش فرصت بده..ترسيده..تو اون روز که با حال بد از خونه ساره برگشتي نديديش ....خيلي دوست داره..

_منم دوستش دارم به اندازه تمام نداشته هام..سرخوردگي هام...تنهايي هام..به اندازه خود امين ...دوستش دارم....

از صبح يه کله کار کرديم...کمرم راست نمي شد...در باز شد و امين گوشي به دست اومد تو با سر سلامي کرد...از تو جيبش يه بسته قرص در آورد و همون طور که با کسي که پاي تلفن بود سر قيمت سيمان چونه مي زد يه قرص گذاشت رو پيش دستي رو به روي من که داشتم با تعجب نگاهش ميکرد يه ليوان هم آب ريخت و با سر اشاره کرد که بخور...بعد هم از اتاق رفت بيرون..همه اين کارها رو در عرض چند دقيقه انجام داد و من و مهسا با فک باز داشتيم نگاهش ميکرديم...قرص رو خوردم..

مهسا : اين پسر حواسش به همه چيز هست...

آب رو قورت دادم و لبخندي زدم : اصلا يادم نبود بايد قرصم رو بخورم..راس ساعت برام آوردتش...

آب که از گلوم با قرص پايين رفت...پيش خودم اعتراف کردم که درمان تمام دردهاي من..نه به اين قرصهاست نه به جلسات مشاوره..همش در اون چشماي عسلي مشتاق خلاصه مي شه و امين که مثل اسمش به معناي واقعي اعتماد بود و اعتبار...

ساعت حدود 5 بود و من مهسا مي خواستيم بريم خونه ما و من منتظر بودم تا راننده بياد که در باز شد...

برديا بود..عصباني بود و برگه اي هم دستش بود..برگه رو رو ميز مهسا گذاشت..دوتا دستش رو زد به ميز و خم شد و بي حرف با عصبانيت زل زد به صورت مهسا...

مهسا نگاهي به کاغذ انداخت و بعد به صورت برديا : چيزي شده؟؟

_اين چيه؟؟

باورم نمي شد اين لحن لحنه برديا باشه..انقدر محکم...طلب کار و مثل يه دوست پسر حساس و حسود...

_من چه مي دونم چيه؟؟..در ضمن اين چه لحن حرف زدن با منه؟؟

مهسا اين رو گفت و از پشت ميز بلند شد و دست به سينه ايستاد جلوي برديا..برديا نفسش رو بيرون داد انگار که ميخواست کمي خودش رو کنترل کنه....

_تو مي خواي بري شرکت آوند؟؟

مهسا نگاهي به بردياي عصباني انداخت : بهم پيشنهاد کار داد..منم شرکت شما رو به عنوان محل کار فعليم معرفي کردم..الان جريان چي هست؟؟

_چي داري ميگي...مگه هر جا بهت پيشنهاد کار دادن بايد قبول کني؟؟...اصلا مگه قرار نيست بري دانشگاه براي تدريس؟؟...

_اون از مهر شروع ميشه...

_خوب تمام وقت بيا اين جا تو اين مدت...

_شما الان به مهندس تمام وقت احتياج نداريد..در ضمن داشته باشيد..من دلم مي خواد برم شرکت آوند...

برديا با کف دست به ميز زد : نمي ري....

بيشتر از دو تا شاخ از سر من در اومد...

ولي از مهسا به جاي شاخ داد در اومد : بله؟؟..نشنيدم...

_خوب هم شنيدي..يه کلام نمي ري..مي خواي تمام وقت کار کني مياي همين جا...

_تو حالت خوبه؟؟

_نه نيست...

_معلومه که نيست چون تو کاري که بهت ربط نداره دخالت مي کني...

رنگ برديا رو به قرمزي رفت : با ربط و بي ربط تو اصلا شناختي از اون شرکت داري؟؟

_يه شرکت سازه اي مثل همه شرکتا...

_د نيست ديگه...اين مرتيکه به دنباله کار خوب تو نيست...دنباله....

_چي مي خواي بگي؟؟..مي خواي بگي من سوادم انقدر نيست که کسي من رو به خاطر مغزم بخواد ديگه....

برديا به سمت مهسا رفت و بازو هاش رو تو دستش گرفت و از بين دندوناش گفت : داري مزخرف ميگي...

مهسا بازوش رو با ضرب از دست برديا بيرون کشيد و رو به من که خشک شده بودم : باده راه بيفت بريم..

برديا : کجا؟؟..گوش کن خانوم کوچولو...اون مرتيکه دنباله خانوم مهندساي خوشگله..همه شهر مي دونن چي کارست...اون جا نمي ري...همين الانم مي رم و فکس مي زنم که تو پشيمون شدي...

_کي همچين حقي به تو مي ده؟؟

برديا صاف و رک و محکم ايستاد جلوي مهسا : خودم....

مهسا خنده عصبي کرد : تحت چه عنواني اون وقت ؟؟؟

برديا اين بار صاف تر ايستاد..دستاش رو کرد توي جيبش و تو صورت عصباني مهسا خيره شد : من دوست دارم....

تو زندگيم کم پيش اومده بود انقدر متعجب بشم...مهسا هم همين طور...يه لحظه احساس کردم نفسش هم حبس شد...برديا هنوز شاکي داشت مهسا رو نگاه مي کرد..انگار نه انگار که اظهار علاقه کرده...

مهسا کم کم از شوک در اومد و پوزخندي رو لبش آشکار شد..کيفش رو از رو ميز برداشت و به برديا نزديک شد : تو اين هفته به چند نفر گفتي دوستشون داري؟؟؟

رنگ برديا پريد..خواست جواب بده که مهسا خونسرد به سمت من اومد و بازوم رو گرفت و تقريبا از اتاق پرتم کرد بيرون : بريم باده....

به حياط که رسيديم..بازوم رو از تو دستش بيرون کشيدم : تو چته؟؟

مهسا مبهوت نگاهم کرد : تو شنيدي؟؟

_آره..همش رو شنيدم..اون چي بود که گفتي؟؟..نديدي چه طور لهش کردي؟؟

مهسا جوابم رو نداد..همون موقع راننده رسيد و من براي امين که مي دونستم جلسه است سريع يه اس ام اس دادم که دارم مي رم خونه...

باورم نمي شد..

15 روزي از ماجراي شرکت گذشته بود..برديا و مهسا تقريبا بازي جن و بسم الله راه انداخته بودن...

امين دستش رو روي شونه ام گذاشت که داشتم موهام رو توي آينه شونه مي کردم تو آينه لبخندي بهش زدم..

_خانوم قشنگم تو فکري....

بوسه اي به ساعدش که نزديک صورتم بود زدم : به مهسا فکر مي کردم...

امين بوسه محکمي به موهام زد : برديا خودش مي تونه کار خودش رو راه بندازه...يعني بايد بتونه.اما چيزي که من مي دونم اينه که مهسا رو خيلي بيشتر از چيزي که فکر مي کردم دوستش داره..به روي مهسا نياري اما ديروز تمام مدت داشت از پنجره مهسا رو که تو حياط داشت کار مي کرد نگاه مي کرد..به من ميگفت حاضرم حتي بزنه تو صورتم اما الان برم بغلش کنم....

برگشتم به سمت امين و ايستادم : امين...اون موقع ها يعني قبل از زادواجمون تو هم از اين حسا داشتي؟؟

لبخندي زد : من هنوز هم دارم...مثلا همين ديشب که پشتت رو بهم کردي و خوابيدي...

دلخوري از صداش مشخص بود.نمي دونم چم شده بود...چند وقت بود عصبي و بي حوصله شده بودم...رفتارام و حسام ثبات نداشت بي خودي پاچه مي گرفتم و رنگ و روم هم خوب نبود....طوري که شيرين جون ديشب نگران شده بود و بهم گفته بود کمي کارم رو کم کنم...

دستم رو نرم رو گردنش کشيدم : ببخشيد...

دستش رو محکم دور کمرم حلقه کرد و با دست ديگه اش موهام رو دور انگشتش مي پيچوند : معذرت خواهي نمي خوام..باده منطقي و دوست داشتني خودم رو مي خوام....

_خسته ام امين....

_قربونت برم عروسکم..بگو عيد دوست داري کجا بريم..هر جا بگي مي ريم...ماه عسلم نرفتيم...الان من عقده اي شدم برم پشت در اتاق هتلم بزنم اتاق عروس و داماد لطفا مزاحم نشويد....

...به خنده شيطونش با اعتراض پر از شوخي جواب دادم : تو هم که فقط فکرت پي...

دستش رو انداخت زير زانوم و بلند کرد و به سمت تخت رفت و گذاشتتم روش و خودش هم کنارم دراز کشيد : من همه فکر و ذکر و نفسم پي تو...پي خانومم...پي عروسک باهوشي که مي تونم تو سرمايه گذاري هام ازش نظر بخوام...مي تونم باهاش از فلسفه از کار از هر چي حرف بزنم....

غلتي زد و بوسه اي عميق و محکمي از لبام گرفت و با چشماي خمارش نگاهم کرد : مي تونم هيجان انگيز ترين تجربيات زندگيم رو باهاش داشته باشم....

گره ربدشمامبرم رو محکم تر کردم ساعت حدود سه بود..به امين که توي تخت خوابيده بود نگاه کردم...مثل هميشه روي شکم خوابيده بود آروم و موهاش اومده بود تو صورتش اين صورت پر جذبه اش رو دوست داشتني تر کرده بود.....

رفتم کنار پنجره خيره شدم به بيرون همه جا تاريک تاريک بود و تک وتوک نوري از جايي معلوم بود..هوا مناسب شده بود و تا عيد هم چيزي باقي نمونده اما چرا من سر حال نبودم...

امشب اگه با امين راه اومدم به خاطر دلخوري بود که پيدا کرده بود.امکان نداشت با امين باشم و لذت نبرم..اما امشب واقعا اذيت شده بودم تمام سعيم رو کرده بودم که متوجه نشه....

بار ديگه نگاهش کردم..من اين مرد رو دوست داشتم..در تمام شرايط رفتارش با من ملايم و همراه با عشقي بي نظير در کنار احترام بود...

سرگيجه داشتم.....بايد فردا به مشاورم ميگفتم..البته موقعي که امين حضور نداشت که چرا چند وقته....

بي دليل فرياد زدم...داشتم تو اتاق دور خودم مي چرخيدم و صداي دوش حمام ميومد..از دست خودم از دست همه چيز عصباني بودم...

صبح موقع صبحانه به امين گفته بودم که براي خريد با مهسا بيرون مي رم و اون طبق روال اين چند مدت بهم گفته بود با راننده برم و محافظم هم باهام باشه و من انگار که باره اول که مي شنوم داد و بيداد راه انداختم و امين متعجب نگاهم کرد و گفت : يه کلام باده..عادت کن...عادت کن که من اينم..نگرانتم و هر چيزي که به تو ختم بشه به من هم مربوطه بعد براي اين که بيشتر از هم دلخور نشيم رفت حمام....

موهاش رو خشک مي کرد و تقريبا سعي مي کرد نگاهم نکنه..آروم رفتم از پشت بغلش کردم..دستش رو رو دستم گذاشت و برگشت به سمتم و جدي نگاهم کرد...

_امين بابت وقت صبحانه ببخشيد...

نگاهم کرد معلوم بود که دلخوره : باده تو چته؟؟....چه اتفاقي داره ميوفته که تو اين طور شدي...؟؟...اون از ديشب و پري شبت اينم از امروز صبح...

_ديشب و پري شب؟؟؟؟

_خودت رو نزن ..فکر نکن متوجه نشدم...من از چشمات همه چيز رو مي خونم....

خودم رو تو بغلش پنهان کردم : دوست دارم امين نمي ددونم چمه؟؟!!

دستش رو رو کمرم کشيد : مي ريم مسافرت..يه جايي که فقط خودمون دوتايي باشيم....دو روز ديگه که براي سرکشي از پروزه شمال بايد برم شمال برگشتم کار تعطيل مي شه..ميريم دوبي يا هر جاي گرمي که آفتابي باشه...بدون حضور کسي و بدون استرس..

_عجب رنگ و روي جذابي بهم زدي..هزار ماشالا با اين اخلاق محمديت هم نمي شه باهات حرف زد...

منظور مهسا عصبيتم بود به خاطر قطعي و وصلي برق که باعث شد کامپيوتر خاموش بشه يه سري چيزايي که براي گزارش کار تايپ کرده بودم بپره....

چشمام رو ماليدم : همش خسته ام خوابم مياد مهسا..اعصاب ندارم...

روي صندلي جا به جا شد و کمي متفکر نگاهم کرد : چيزي شده؟؟

_چيز به خصوصي نه..فقط ..نمي دونم دچار روز مرگي شدم فکر کنم...دلم مي خواد برگردم به اون روزايي که از شدت کار نمي تونستم نفس بکشم...

_همين الانم همين طوري....

_نيستم مهسا....از شرکت ميدويدم دفتر نارين..گاهي رو استيج..عکاسي...راه رفتن کنار دريا...دلم براي بچه ها تنگ شده...

بغضم رو آروم قورت دام اين روزها دلم عجيب هواي گريه داشت....

مهسا چونش رو خاروند و نگاه پر از سئوالي کرد : يه چيزي مي پرسم راست و بي تعارف جوابم رو بده...از زندگي با امين راضي نيستي؟؟؟

جا خوردم...راست نشستم يعني حرفاي من اين برداشت رو داشت؟؟؟

_چرا اين جوري داري فکر ميکني؟؟

_ببين تو شرايط حالت برات جالب نيست که گذشته رو مرور ميکني...

_نه باور کن...من امين رو دوستش دارم...يعني عاشقشم..حتي يه لحظه بدون اون رو نمي تونم تصور کنم..اين روزا دلم گرفته...

مهسا از جاش بلند شد و صندليش رو رو به روم گذاشت و دستاي قلاب شده رو زانوم رو تو دستاش گرفت : باده..هيچ شکي ندارم به علاقت بهش...مي دونم که برات مي ميره...اما بدون رفيق.هر وقت.هر وقتي که ديدي نمي توني..يا نمي خواي...با هم برميگرديم....

تو چشماي مهربونش نگاه کردم : من همه وجودم ماله امين...

_مي دونم...منم دارم فقط بهت اين اطمينان رو مي دم که تو آزادي...من مي شناسمت..تو خلي اگه احساس کني يه جايي مجبوري به موندن..بي دليل هم که باشه فقط مي خواي فرار کني...

لبخندي بهش زدم و در آغوشش گرفتم....

روي صفحه کاغذ رو به روم تصاوير در همي ميکشيدم..به درهمي ذهنم...ذهن من هميشه در حال پرواز بود...پروازي براي رسيدن به اهداف بلند تر...پيشرفت کردن..احساس مي کردم جايي براي پيش رفتم نيست...دکمه بالاي مانتوي يقه ايستادم رو باز کردم تا بتونم بهتر نفس بکشم...و شالم رو هم که از سرم افتاده بود دوباره روي سرم کشيدم....

در آروم باز شد..نيازي به بلند کردن سرم نبود..من گرماي وجودش رو حس مي کردم....

_خانومم...

سرم رو بالا کردم و تو دلم قربون صدقه قد و بالاش رفتم که تمام چار چوب در رو پر کرده بود...

_جانم...

..جانمم زيادي شل بود...به سمتم اومد..يه هفته اي بود که تو چشماش تو عمق نگاهش يه دلنگراني غريب رو مي شد ديد...

رو صندلي رو به روم نشست : ناهار نمي خوري؟؟

_گرسنه نيستم..

دستش رو گذاشت روي دستم که بي اراده خط خطي هاي پر سر و صدايي روي کاغذ راه انداخته بود : اين جمله رو ديشب سر شام هم گفتي..صبحانه هم نخوردي....نگام کن ببينم...

سرم رو بالا کردم ....

_باده...دارم آروم ازت مي پرسم اما قسم مي خورم ديگه داره صبرم تموم مي شه بار آخره...تو چته؟؟

چشمام خيس شد داشتم اذيتش مي کردم به تمام نگراني هاي اين چند وقتش به خاطر کار ...درد قلب پدرش..داشتم اضافه مي کردم...

از جام بلند شدم...به تبع من اون هم از جاش بلند شد..وخودم رو تو بغلش قايم کردم...محکم بغلم کرد : آخه عشق من نمي گي که چته....

_حو صله ام سر رفته...

اين رو با بغضي آشکار گفتم...محکم تر بغلم کرد : حق داري نفس من..اين چند وقت اصلا فرصت نشد تا کمي تنوع داشته باشيم....مي خواي از امشب شروع کنيم...

سرم رو از روي سينه اش بلند کردم و نگاهش کردم...

_قربونه اون نگاه پر سئوالت برم...بريم يه جايي که انتخابش با تو باشه....قدم بزنيم..هوا بخوريم...ها..خوبه؟؟

_عاليه....

_مي خواي به برديا و مهسا هم بگيم..شايد اين پسره بي عرضه تونست يکم هم که شده توجه دوست تو رو جلب کنه...

_باشه..خيلي هم خوبه....

خواستم از بغلش کامل در بيام که دستش رو دو طرف صورتم گذاشت : حالا هم مي ريم غذا مي خوريم...باده ازت خواهش مي کنم خواسته هات رو به زبون بيار..بگو چي مي خواي..هر جا که دارم کوتاهي مي کنم بگو...نمي خوام لحظه اي هم فکر کنم که داري ازم دور مي شي يا اينکه سرد شدي...حتي فکرشم همه تمرکزم رو رفتارهام رو بهم مي زنه...

_من عاشقتم....

_ببين..اين جمله ها رو کجا مي گي..اين طوري نگاهم مي کني..وسط شرکت هم هستيم....مي دونم ديگه قصدت فقط آزار دادنه منه....

و من بعد از حدود يه هفته خنديدم.....

من براي گردش امشب در بند رو انتخاب کردم...مهسا کنار من راه مي رفت و امين دستش دور شونه هام بود و برديا هم سر به زير کنار امين راه مي رفت...نگاهي به چرخ دستي ها و چراغ زنبوري هاي اطرافم کردم و نفس عميقي کشيدم..من اين جا رو واقعا دوست داشتم...سالها مردم براي خوشي به اين جا اومده بودن و انگار انرزي مثبت همشون اين جا جمع شده بود که با ورود به اين جا همه تن آدم..تک تک سلول ها پر از نشاط مي شد....

زن کولي به سمتمون اومد و گير داد به مهسا که بذاره فالش رو نگاه کنه..مهسا اول مقاومت کرد اما لحن شوخ امين که بذار ببينيم شوهرت سبيل چخماقي مي شه يا نه باعث شد مهسا که داشت از خنده ريسه مي رفت کف دستش رو در اختيار زن کولي بذاره..هر جمله اي که مي گفت امين سه تا مي ذاشت روش و ما از خنده روده بر مي شديم..مهسا که حتي نمي تونست درست بايسته...و برديا فقط محو تماشاي خنده هاي از ته مهسا بود که صورت دوست داشتنيش رو زيباتر مي کرد...

کف بيني که تموم شد..مهسا خواست دستش رو تو کيفش ببره که برديا يه اسکناس درشت گذاشت کف دست زن فالگير و گفت : اين به خاطر اينکه بعد از چند وقت اين شانس رو به من دادي که خنده هاي از ته دلش رو ببينم....

زن رفت و مهسا متعجب به برديا نگاه مي کرد و من واقعا دلم براي برديا سوخت که دست به جيب جلوتر از هممون شروع به حرکت کرد..امين هم پشت سرش ...

_خيلي بد جنسي مهسا..چرا باهاش اين طوري ميکني؟؟

_مگه نگفت دوستم داره؟؟

_خوب آره...

_پس پاي جمله اش بايسته..نه اينکه مي بينه من فاصله ميگيرم اونم بره قايم بشه...در ضمن من چه طوري بهش اعتماد کنم....

خواستم جوابش رو بدم که به رستوران رسيديم...

بعد از خوردن شام که با شوخي هاي مهسا و امين سپري شد و گاهي برديا هم توش دخالت ميکرد....و من بعد از مدتها احساس خوبي داشتم به صندلي تکيه داده بودم و از بحثشون لذت مي بردم...امين دستش رو دورم حلقه کرد و من رو به خودش فشرد و دم گوشم : سردت نيست ؟؟

_نه..مگه مي شه با تو باشم و سردم بشه...

_اينا رو بگو..من خونه تلافيش رو سرت در ميارم...

_من امشب تو ماشين مي خوابم...

_بيدارت مي کنم...

مهسا : بسه پچ پچ کرديد...به شماها نگفتن تو جمع در گوشي بده...

من : به تو نگفتن فضولي تو حرف زن و شوهر بده؟؟

به سمت پايين راه افتاديم..ديگه کم کم داشت خلوت مي شد اما شور هيجان همون هايي که بودن و داشتن پايين ميومدن براي گرفتن حس نشاط کافي بود....

امين دستم رو مجکم گرفته بود تا نيفتم..من کفشام تخت بود و مشکلي نداشتم اما مهسا کفشش پاشنه داشت و با سختي پايين ميومد...برديا قدم به قدمش باهاش راه ميومد و حواسش بود که زمين نخوره..اما مهسا ناديده ميگرفتتش...

امين آروم و با لحن جدي : باده به اين دوستت بگو کم برديا رو بچزونه...

_تو هم به رفيقت بگو اعتماد مهسا رو جلب کنه...

همون موقع صداي هيني اومد و برگشتيم به پشت سر...مهسا رو ديدم که تقريبا تو بغل برديا ست و برديا هم که نگراني از سر رو روش مي باره داره مهسا رو نگاه مي کنه...

مهسا : من نمي فهمم اينا چرا زمين رو خيس مي کنن...

اين رو گفت و بدون اينکه به روي مبارکش بياره از بغل برديا اومد بيرون و شالش رو مرتب کرد : مرسي..

خواست راه بيفته که برديا با اخم و جدي دستش رو جلوي مهسا دراز کرد و ايستاد و خيره شد بهش....مهسا هم تو ترديد بود ...برديا دستش رو تکوني داد : بگير مهسا ...مي خوري زمين...

مهسا : خودم ميام...

برديا بدون توجه به حرف مهسا دست مهسا رو محکم بين انگشتاش قفل کرد : حتما بايد برم کف بيني ياد بگيرم تا بذاري دستت رو بگيرم..؟؟

چار زانو روي کناپه شستم ...مهسا ليوان بزرگي از آب پرتقال رو داد دستم...: بفرماييد ملکه..اينم از سفارشات شوي گرامتونه...

لبخندي بهش زدم..از ديشب باز هم حالم چندان خوب نبود...و امين مجبور بود بره شمال..و از ترس حال خراب من صبح خيلي زود حرکت کرد تا شب برگرده کاري که من به شدت هم باهاش مخالف بودم اما چاره اي نبود چون با امبن زياد هم نمي شد بحث کرد...

مهسا جلوي آينه تو سالن رژ لبش رو تکميل کرد : تا دم شرکت باهات ميام بعدش من ميرم خونه خالم...

_برديا رو دق دادي ديگه...

برگشت به سمتم : تو ديگه چرا اين رو ميگي..تو که سابقه خراب شازده رو ميدوني...بهش گفتم بهم اثبات کن جز من هيچ دختري تو زندگيت نيست..ثابت کن ديگه چشمت پي هر کس و ناکسي نيست....

_خوب گيريم که ثابت کرد بعدش؟؟.

_بعدش تازه تو شرايط يه پسر عادي قرار ميگيره و من بهش فکر ميکنم..من آفتاب مهتاب نديده نيستم..منم دوست پسر داشتم منم شيطنت داشتم...اما اين کجا و آن کجا...

_والا فکر کنم از همه اين جمع عقب تر من بودم که با اون شغل و با يه ازدواج قبل از امين پاستوريزه تر از همتون بودم...

خنده بلندي کرد: والا اون خواهر مقدس سميرا از تو هم وضعش بدتر بوده....حالا هم اون آب پرتقال رو بخور که قرصات رو بدم....

_ناهارت رو بيارم تو اتاق؟؟

نگاهي به برديا انداختم که رو به روم ايستاده بود و سعي ميکرد همه چيز رو طبيعي جلوه بده....

روم رو ازش برگردوندم و دکمه سبز گوشيم رو براي بارهزارم از صبح فشار دادم... با همون جمله عذاب آور مواجه شدم....

دستم رو به لبه ميز گرفتم و سعي کردم مايعي که از معدم به سمت گلوم ميومد رو قورت بدم...

برديا يه قدم به سمتم اومد ونزديک ترم ايستاد و دستش رو براي کمک جلو آورد با دست اشاره کردم که نيازي نيست....

_باده ساعت حدود 3 بيا يه چيزي بخور..کم کم پيداش مي شه دو تايي پوستش رو ميکنيم که تا حالا کجا بوده...

...بدون اين که جوابش رو بدم رو صندلي نشستم...خدايا اين ديگه نه..اين بار رو ديگه طاقتش رو ندارم..بسم نيست؟..خسته نشدي هميشه از من امتحان گرفتي؟؟....

سرم رو بين دو تا دستم گرفتم تا شايد اون فکراي لعنتي از سرم برن بيرون...جرات نداشتم به شيرين جون زنگ بزنم...

برديا : صبح حدود ساعت 9 با من تماس گرفت..گفت تو شهرکه و همه چيز هم مرتبه...فقط درست آنتن نمي داد..گفت مي ترسم باده خواب باشه نمي خوام بيدارش کنم...

..از صبح که نتونسته بودم با امين در تماس باشم برديا اين ماجرا رو که در حقيقت بودنش هم شک داشتم بيست باري تعريف کرده بود عين يه صداي ضبط شده..تکرار و تکرار...

اولش اصلا برام عجيب نبود شهرکي که داشتن مي ساختن اصلا خوب آنتن نمي داد و به همين خاطر معمولا امين وقتي براي استراحت يا ناهار جايي مي رفت با من تماس ميگرفت...اما اين بار اصلا ازش خبري نبود و من به مرز جنون نزديک بودم...

بلند شدم و تا بايستم که احساس کردم نفس کشيدن هم برام سخت شده..اين بار برديا زير بغلم رو گرفت : کجا ميخواي بري؟؟

با دست اشاره کردم به پنجره...تا نزديک پنجره همراهيم کرد و پنجره رو باز کرد ...نگاهي بهم انداخت و من تو عالم ديگه اي سير ميکردم....تو افکارم همش امين بود که روش يه ملافه سفيد انداخته بودن و من داشتم رسما خل مي شدم... : برديا..سالمه مگه نه؟؟؟

_البته که چيزيش نيست اما قول نمي دم تو رو اين شکلي ببينه باز هم حالش خوب باشه..من رو تو حساب ميکردم که دختر مقاومي هستي...

از حرفش خوشم نيومد انگار داشت من رو براي چيزي آماده ميکرد بي اختيار بازوش رو چنگ زدم : چه مقاومتي؟؟..چي داري ميگي؟نکنه چيزيش شده؟؟..تو رو خدا راستش رو بگو..بد بخت شدم نه..من بدون امين مي ميرم....همه هستيم اونه....

و بعد زانو هام خم شد....

دو تا بازو هام رو گرفت که نيوفتم تو چشماش نگراني موج ميزد : چي داري ميگي..به جان خودم..به جان عزيز ترين کسم اگه خبري باشه..چه خبرته؟؟...چرا اين جوري ميکني؟؟....باده....

فرياد آخرش هم زمان شد با تاريکي مطلق و سبکي... که من توش فرو رفتم....

کنارم صداي گريه ميشنيدم...صداي هم همه هاي نا مفهوم...قطره اشکي از کنار پلکم روي گونه ام افتاد و گونه ام رو خيس کرد..مي دونستم خوش بختي من خيلي دووم نداره...خدايا؟؟؟....مي خواستم فرياد بزنم..مي خواستم فرار کنم...کجا مي رفتم؟؟...هر چه قدر که تلاش ميکردم تا بلند شم نمي تونستم انگار وزنه سنگيني ازم آويزون بود..دلم ميخواست اون نفسهاي اطرافم اون هم همه هاي نا مفهوم رو از اطرافم دور کنم تا بتونم نفس بکشم...تکوني خوردم اما اين تکون انگار تو عالم خيال خودم بود..بعد از چند دقيقه صداها تقريبا قطع شد....

چشمام رو با آخرين زوري که داشتم باز کردم..تو اتاق غريبه بودم البته حدس اينکه بيمارستانه اصلا سخت نبود...بازهم قطره اي ديگه اشک..اطرافم خلوت بود و يعني کسي نبود....

لاي در باز بود و نور راهرو مثل يه تيغ تيز تاريکي مطلق اتاق رو ميشکافت...مثل همون تيغي که الان انگار روي شاهرگ من بود...با زهم قطره اي ديگه اشک...

دوباره چشمام رو بستم زياد توان نداشتم تا چشمام رو باز نگهدارم...

بيرون صداي بحث ميومد و صدايي شبيه به صداي پدر جون و بعد باز شدن در..نمي خواستم با هيچ کدومشون حرف بزنم فقط مي خواستم تنها باشم تا بتونم با خودم کنار بيام...

صداي قدمهايي که بهم نزديک شدن و بعد..گرماي آشنايي که با يه حضور با يه عطر بهم نزديک شد...

دست گرمي که سرم رو نوازش کرد . صداي بمي که با نگراني فقط يه کلمه گفت : باده...

مي ترسيدم چشمام رو باز کنم و بفهمم که واقعي نيست که دروغه که بر نگشته...

و بعد بوسه اي داغ بر روي پيشونيم : نفس من نمي خواي چشمات رو باز کني؟؟..من غلط کردم..به خدا اصلا فکرشم نمي کردم اين جوري بشه...چشماتو باز کن...

اشک بي مهابا از چشمام مي ريخت روي گونه ام ....سرم رو چرخوندم سمت ديگه در کنار سبکي حضورش در ناباوري اين که کنارمه..هست...يه دلخوري بي حد بود از همه اون ساعتهاي بي خبري محض..

_نمي خواي نگام کني..داغونم يه خدا....فقط نگام کن..ببينم که هستي..اصلا هر چي تو بگي....

دلم ضعف مي رفت براش...سرم رو به سمتش چرخوندم و چشمام رو باز کردم تو تاريک روشني مرد خسته ..نگرانه خودم رو ديدم...که چشماش خيره شده بود به سياهي چشمام...خسته بود..نگران بد...دلخور بود....شاکي بودم..نگران بودم بد حال بودم..اما مهم اين بود ...که بود..که بودم..که عاشق بود که شيفته بودم...

چشماي بازم رو که ديد با آرامشي که نشانه اش بيرون دادن نفس حبس شده اش بود خم شد و بوسه اي طولاني و مطمئن به پيشونيم زد : ديوونه ام کردي دختر...خون تو رگام يخ زد وقتي برديا گفت آوردتت بيمارستان....

تمام انرژيم رو جمع کردم : از صبح نمي تونستم نفس بکشم امين...از همون لحظه اي که به جاي صداي عشقم صداي اون نوار ضبط شده جواب تمام بي تابي هام رو داد....

_من فداي بي تابي هات...همش تقصيره منه..گوشيم افتاد تو آب..بعد خواستم برم جايي زنگ بزنم چون اون جا آنتن نمي داد..ماشين خراب شد و من موندم...تا کمک بياد...حق داري..مي دونستم نگران ميشي اما به خدا اصلا فکرشم نمي کردم اين طور بشه..من فقط مي خواستم کارا تند تند تموم شه که شب خانوم گلم رو نفس بکشم...

دستم رو آروم آوردم بالا و گذاشتم رو گونه اش..مي خواستم حضورش رو لمس کنم..کف دستم رو بوسيد : امين ديگه هيچ وقت اين کار رو نکن...

صورتم رو بوسه بارون کرد : تو هم ديگه هيچ وقت اين طوري ازم استقبال نکن زندگي من....

_بريم خونه...؟؟؟

_منتظر جواب آزمايشاتيم...

_مگه چند نفريم؟؟

_پدرم هست که تا ديد من اومدم رفت..به مامانم و دوقلوها نگفته اونا لواسونن..برديا و مهسا الان تو راهرو هستن..

_اون مهساي خل بود بالا سرم گريه ميکرد...

_آره فکر کنم چون الانم داشت فين فين مي کرد...

لبخند کجي زدم : داشته به حال من گريه ميکرده...

دستي پر از نوازش به سرم کشيد و موهام رو بوييد : داشتم سکته ميکردم ...برديا از بس هول کرده بود درست نگفت که چي شده.. رسيدم تهران رفتم يه سر شرکت حدود 6 بود... زنگ زدم به تو ديدم جواب نميدي زنگ زدم به اون خل..گوشي رو برداشته ميگه امين کجايي ؟؟ ميگم شرکت..باده کجاست؟؟..مي گه بيمارستان امين خودت رو برسون...

_حقته...

_معلومه که حقمه...

_دارم برات ؛تنبيهت محفوظه...

دستام رو بوسيد : هر تنبيهي باشه لعنت به من اگه بگم چرا..اما اين تنبيه محروم کردن من از نگاه خوشگلت و صدات نباشه...

همون موقع برديا تو چار چوب در ظاهر شد : امين..بسه فيلم هندي راه انداختي..دکتر باده منتظرته...

امين از جاش بلند شد و رفت و پشت سرش مهسا يا فين فين اومد تو....

دستام که تو دستاش قفل شده بود..زير اون نگاه خيس...حرفي نداشتم بزنم..هرچي داشتم از ذهنم پريد...تو تاريک و روشن سفيد رنگ اين اتاق تو بيمارستان..رو تختي که بوي داروي ضد عفوني ميداد...من اما فقط عطر حضور مرد رو به روم رو احساس ميکردم..مردي که نگاهش رو هميشه عاشق ديده بودم...اما اعتراف ميکنم هيچ وقت انقدر زيبا نگاهم نکرده بود..تا اين حد پر از شوق..پر از شور خواستن...پر از حتي نياز...

اين عسلي هاي خيس که حالا ملتمسانه براي يه کلمه حرف من نگاهم مي کردن...من اما حقيقتا حرفي براي زدن نداشتم...

از چه کلماتي استفاده ميکردم تا لايق تموم اين احساس خالصانه و آبي رنگي باشه که من دچارش بودم؟؟....با انگشت شصتش پشت دستم رو نوازش کرد شايد براي اينکه از بهتي که تا اين حد غرقم کرده بود خارج بشم...

صداش مي لرزيد اما اين لرزش به ميزان لرزش بي امان دل من نبود : باده...

_.....

بي جواب به خواهش صداش براي حرف زدن...خودم رو در آغوشش رها کردم...

محکم بغلم کرد نفس هاش به موهام مي خورد....من اين نفس هاي عاشق رو بارها حس کرده بودم..همين آغوش..همين نفسها ...همين مرد در اوج لذت به من زيبا ترين هديه دنيا رو داده بودن....

_دوست دارم خانومم...

دستهام رو دور کمرش بيشتر پيچيدم ....

من اما همه ذهنم..همه فکرم پيش بزرگترين معجزه زندگي بود....چيزي که هميشه مي خواستم..حتي حسرتش رو داشتم..اما حالا واقعي بود..چيزي تو وجود من داشت رشد ميکرد..با ارزش ترين داشته دنيا....

از آغوشش بيرون اومدم و نگاهش کردم...

_نمي خواي چيزي بگي مامان خانوم؟؟؟

..دلم مثل يه پروانه پرکشيد براي اين کلمه...اين کلمه براي من هر چه قدر که يا د آور خستگي بود و بي مفهوم ...اما در کنار امين...اميني که تا يک ماه پيش فقط امين بود..شوهر بود ..عشق بود..اما حالا پدر بود...مادر بودن رو مي دونستم که تا عمقش..تا آخرش..به زيبا ترين صورت ممکن تجربه خواهم کرد....

قطره اشکي که گونه ام رو خيس کرده بود رو پاک کردم : مرسي امين....مرسي که اجازه دادي زيباترين حسهاي دنيا رو تجربه کنم....حس زيبا بودن...حس حمايت شدن..حس خواسته شدن..حس همسر بودن...

بغضم رو قورت دادم حس مادر شدن.....

عاشقانه نگاهم کرد و دستش رو رو شکمم گذاشت : من دنيا دنيا ازت تشکر کنم کمه...اين جا...بچه من هست...باورم نمي شه باده..اين يه معجزه است...بچه من...

دستم رو روي دستش گذاشتم : بچه ما..آقاي پدر...

_باده من ديشب از اينترنت نگاه کردم الان تقريبا اندازه لوبياست...

چشماي غرق خوشي دو قلوها که کنارم روي تخت دراز کشيده بودن..من رو که اين چند روز ...روزهاي سختي رو گذرونده بودم..پر از حس خوشي کرد...سرگيجه هاي مدوام...و خستگي مفرط...دکتر تا دو ماه برام راه رفتن و فعاليت زياد رو ممنوع کرده بود و اين بهانه اي شده بود به دست امين که مثل کسي که استراحت مطلقه باهام بر خورد کنه...حالت تهوع نداشتم اما کم اشتها بودم و نمي تونستم چيزي بخورم..حوصله ام به شدت سر رفته بود ...شرکت نمي تونستم برم و مسئوليت هام بيشترش به دوش مهسا افتاده بود..تنها کسي که از اين وضعيت راضي بود فکر کنم برديا بود...

شيرين جون خانومي رو که سالها بود تو خونشون کار ميکرد و با تجربه بود رو فرستاده بود تا تمام روز رو کنارم باشه و بهترين هديه اين استراحت اجباري..حضور پر از لبخند و نشاط بخش دو قلو ها بود که برام کتاب مي خوندن..ساز مي زدن...و تا مرز انفجار من رو مي خندوندن...

آتنا : والا مي ترسم باده..مي ترسم ...اين ني ني که عمش فداش بشه..نخود مغزي بشه عين اين تينا..

تينا جوابش رو نداد...

آتنا : با تو بودما تينا شنيدي؟؟

_شنيدم ولي اصلا برام مهم نيستي...

لحن با مزه اش باعث شد نتونم خنده ام رو نگه دارم..

_باشه باده خانوم..عروس بازي در بيار...حالا بعدا جوابت رو مي دم...

يه ابروم رو بالا انداختم و صدام رو نازک کردم : بذار شورم بياد بهش ميگم من رو تهديد کردي...

دستاش رو به نشانه تسليم برد بالا : نه جان من...ما رو با اون آقا دادش بي منطقمون در ننداز..مو ضوع وقتي تويي تو کله اش هيچي نمي ره....

تينا نگاهي به گوشيش انداخت و اس ام اسي رو خوند و به سمت من برگشت : بي چاره شدي باده...

_چي شده؟؟

_مامانم داره مياد اين جا..غذا هم پخت داره مياره..مي شناسيش که الان يک چيز چرند و بد مزه اي تحويلت مي ده ..آخه ساده..چرا الان حامله شدي که دم عيده مامانم سرش خلوته دانشگاه نداره...؟؟..يکم تنظيم ميکرديد خوب...

خنده بلندي کردم : نگو اين جوري دلت مياد؟؟.

شيرين جون همه زندگيش رو تعطيل کرده بود و دربست همه وقتش رو به من اختصاص داده بود..بگذريم که پدر جون از ذو قش نمي تونست صبر کنه و از حالا شمارش معکوس رو شروع کرده بود...مهسا هر روز عصر بهم سر مي زد تا هم حالم رو بپرسه هم پروسه پروژه رو باهام چک بکنه...البته کار دوم يواشکي بود..امين هر نوع بحث خارج از خونه رو ممنوع اعلام کرده بود...

تينا : والا من دلم مياد..چون دلم براي تو مي سوزه..که سوپ قلم بايد بخوري..

نگاه از سر عجزم خنده اون دو تا رو به هوا برد

_تو تورمونه برديا...آدم طمع کاريه...

اين رو گفت و خنده اش رو به زور کنترل کرد...رو مبل توي سالن نشسته بود و نجوا گونه داشت صحبت مي کرد..صداي کل کل دو قلو ها از آشپز خونه ميومد که داشتن سر به سر شيرين جون و افسانه خانوم ميذاشتن...

امين که هنوز لباسهاي صبحش تنش بود پشت به من روي مبل نشسته بود و من پشت سرش بودم...داشت راجع به کي صحبت ميکرد...چه خبر بود ؟؟ 

کنجکاوي امانم نمي داد...همين طور زير لب چيزي رو گفت به برديا و بلند خنديد و من هنوز غرق تعجب از پشت سرش وارد آشپز خونه شدم...

افسانه خانوم داشت روي سالاد رو تزئين مي کرد و تينا و آتنا هم ظرف بزرگي پر از پفک جلوشون بود و داشتن مي خوردن...

نگاهي بهشون انداختم عين بچه ها بودن..شيرين جون متوجه ورودم شد : عسلم چرا بلند شدي؟؟

تينا با دهن پر برگشت به سمتم : بيا بزن روشن شي...

شيرين جون : پاشيد جمع کنيد بساطتون رو..اين بچه اينا براش ممنوعه هوس ميکنه...

آتنا جلدي بلند شد و ظرف رو با يه حرکت با مزه گذاشت توي کابينت و دستاي پفکيش رو هم پشتش قايم کرد....

_بيا نه خاني اومده و نه خاني رفته....

خنده بلندي کردم و به سمت يخچال رفتم ...

افسانه خانوم : چيزي لازم داري خانوم؟؟...بفرماييد بشينيد من ميارم...

_خسته شدم از نشستن..مي خوام يکم دسر درست کنم...

شيرين جون : چرا خودت رو اذيت ميکني مادر جان..

_اذيت نيست...

افسانه خانوم : آخه امين خان گفتن شما از جاتون تکون نخوريد...

درحالي که پودينگ رو از کابينت در مياوردم : امين شلوغش مي کنه من استراحت مطلق نيستم....فقط نبايد کاراي سنگين بکنم که ....

تينا : که نمي کني و خودت رو انداختي سر ما و مادر بي چارمون..الانم مي خواي اون پودر رو بريزي تو شير مثلا بگي کار کردي....

شيرين جون : تينا!!!!!

_خوب مي کنم...مگه خواهر شوهر نيستي..مگه عمه نيستي؟؟..

همون موقع آتنا اومد سمتم و بسته رو از دستم کشيد... : بده خودمون انجام ميديم..والا مي خواي به امين نشون بدي که از صبح براي ما کار کردي..والا کم مونده ما ببريمت دستشويي..

خنده ام گرفته بود..رفتم سمتش تا بسته رو از دستش بگيرم که دويد به سمت بيرون آشپز خونه...رفتم به سمتش که يک لحظه زير پام خالي شد....دمپايي هام ليز بود و کف آشپز خونه خيس...

چشمام سياهي رفت يا خداي شيرين جون رو شنيدم و جيغ افسانه خانوم و بعد يه فرياد پر از خشم که مواظب باش...که يکي زير بغلم رو محکم گرفت و نذاشت تا بيفتم..بين زمين و آسمون تو دستاش معلق بودم...

چند لحظه که براي من به اندازه ساعت گذاشت همه جا سکوت شد و من تو بهت اتفاقي که داشت ميوفتاد..

برگشتم تينا بود و که با صورت به رنگ زرد نگهم داشته بود تا نيفتم و آتنا دستش رو سرش ايستاده بود و نگام ميکرد..اما جرات نداشتم به سمتي نگاه کنم که اون فرياد ازش اومده بود...

تو کسري از ثانيه امين خودش رو بهم رسوند و با خشونت از آغوش تينا بيرونم کشيد : حواست کجاست؟؟...داشتي چه بلايي سرمون مياوردي؟؟

فرياد پر از خشمش نفس رو تو سينه همون حبس کرد..من خودم هم حال مساعدي نداشتم..پاهام مي لرزيد...

بازو هام رو گفت : با توام باده..چرا آخه انقدر لج مي کني با من..اصلا تو اين جا چي کار مي کني ها؟؟

شيرين جون به سمتمون اومدو بازوم رو از تو دستاي امين در آورد : ولش کن مادر چيزي که نشده الحمدالله..نمي بيني رنگ و روشو..افسانه خانوم بدو يه شربت شيرين درست کن..عروسم از حال داره مي ره....

امين دستي به موهاش کشيد..نگاهي به صورت بهت زده ام کرد که مي دونستم رنگ به رخسار نداره به سمتم اومد و بغلم کرد..خجالت کشيدم..هم از اين که تو جمع بغلم کرده بود و هم بابت دادي که چند لحظه پيش زد..روي دستش بلندم کرد : نکن امين..ولم کن....

_مامان مي برمش رو تختش..شربتش رو بياريد تو اتاق....

از کنار آتنا که داشت زمين رو نگاه مي کرد رد شديم....

شربت رو به زور کرد تو حلقم..لبه تخت نشسته بود و اخماش تو هم بود...حالم از شيريني بيش از حد شربت به هم مي خورد : ديگه نمي خورم....

گذاشت رو پاتختي....

_حق نداشتي اون طور سرم داد بزني...

_لابد تو حق داشتي خودت و بچمون رو تو خطر بندازي....

_اتفاق بود...

_من که الان مي رم گوش اون دوقلوها رو ميخ ميکنم..من مي دونم و اون افسانه خانوم که چرا کف آشپز خونه خيس بود...؟؟

_شلوغش نکن امين...خدا رو شکر من و تو اجاق کور هم نبوديم و همون ماه اول بچه دار شديم..اين قشقرق چيه راه انداختي؟؟

نگاه پر از اخمي بهم کرد : حواست نيست باده..حواست نيست که شرايطط ويژه است...

بغض کردم..دست خودم نبود..همش دلم يم خواست گريه کنم... : تو چرا هي سر من داد ميزني...

اين رو گفتم و گونه هام خيس شد...اگه بگم چشماش اندازه در قابلمه شد اغراق نکرده بودم : داري گريه مي کني؟؟؟..اي بابا من که چيزي نگفتم...

_اين همه داد زده..بعد ميگه چيزي نگفتم..تو هم با اين بچه ات...

از جمله آخرم لبخندي رو لبش اومد که به زور نگهش داشت..اومد سمتم و شونه هام رو فشاار داد تا دراز بکشم و خودش هم روي پهلوش دراز کشيد سمتم : قربونه لوس شدنت برم...يه لحظه قلبم اومد تو دهنم که يه چيزيتون بشه...اگه سرت مي خورد کف آشپز خونه چي؟؟؟...مي دونم تو اين مدت مي خواي دقم بدي....

يکم حالم بهتر شده بود..امين هم همين طور...موهام رو آروم نوازش مي کرد ....يهو ياد چيزي افتادم و سريع برگشتم سمتش ..از حرکت سريعم لبخندي زد : چي شد ؟؟

_امين ...

_جونم....

_داشتي به برديا کي رو ميگفتي که تو تورتون افتاده....

به وضوح دست و پاش رو گم کرد..امين نمي تونست دروغ بگه..يکم نگاهم کرد : آي آي فضول خانوم...

_فضول نيستم مکالمتون رو شنيدم...

کشيدتم سمت خودش رو سرش رو بين موهام برد : شامپوت رو عوض کردي؟؟

_اول اينکه نه..ثانيا چيزي پرسيدما...

_نه نه عوض کردي....بوش مست کننده تر شد...

سرم رو عقب کشيدم : امين؟؟

خنديد : جان دل امين...

بعد از جاش بلند شد و به قيافه طلب کارم نگاه کرد :اخم نکن بچمون اخمو مي شه..من برم سراغ اون دو تا وروجک...

و من بهت زده نذاره گره رفتنش از اتاق بودم..بدون اينکه چوابم رو بده....

چه قدر اين پيراهن بهت مياد....

بار ديگه خودم رو تو آينه رو به روم نگاه کردم...سه روز از عيد گذشته بود و مهسا به قول خودش براي عيد ديدني به خونمون اومده بود..منظورش به پيراهن فوق العاده خوش دوخت کرم رنگي بود که هديه امين بود ....

_خوشگله اما تا يه ماه ديگه تنم نمي ره....

لباس خيلي تنگ بود تا سر زانو...

_خوب باشه..بهتر..واي باده مي ريم تو نخ لباساي بارداري...انقده دوست دارم...

ته دل خودم هم قنج مي رفت براي اون پيراهنهاي گشاد و پر چين...

تلفن زنگ زد..هر دو پريديم روش و گذاشتيم روي آيفون منتظر تماس سميرا بوديم....صداش که تو اتاق پيچيد هر دو مون بغض کرديم...

سميرا هم بغض داشت : باده بهتري؟؟...مشکلت رفع شده...

_هنوز دارم استراحت مي کنم...

_صدات يه جوريه....

_خسته شدم ....

صداش متعجب شد : از چي؟؟..تو که عاشق بچه و بارداري بودي....

_هنوز هم هستم..اما بريدم سميرا...مي دوني چند وقته با خيال راحت يه بيرون تکي نرفتم..؟؟..دارم مي برم..من عادت ندارم تو خونه بشينم و کار خونه انجام بدم...

_برا آقاتون شام بپزي؟؟

_مسخره ام نکن..آخه اون کارم نمي کنم...

مهسا : بي خود قشقرق راه انداخته..بعد عيد که بره سونو مشکلي نباشه اين استراحت هم لغو مي شه....

من : سميرا من بايد کار کنم..توليد کنم..تو جمع باشم....

سميرا : داري معجزه آسا ترين توليد دنيا رو انجام مي دي...

امين داشت با کاغذهاش ور مي رفت..از بين در که باز بود نگاهش کردم که سخت مشغول بود..لبخندي به لبم اومد..من داشتم زيباترين هديه دنيا رو به خودم و مردي مي دادم که با وجود ثروتي که داشت مي تونست تو خونه بشينه و استراحت کنه..اما مثل هر مرد ديگه اي داشت سر و کله مي زد با کارايي که به عهده اش بود حتي روز سوم عيد...

_بيا تو..کم دلبري کن از من...

با لبخند رفتم تو اتاق کارش....از پشت ميز دستهاش رو از هم باز کرد تا بغلم کنه....روي زانوش نشستم و سرم رو روي شونه اش گذاشتم....

_خانوم خوشگلم..مهسا کجاست ؟؟

_تو آشپز خونه است...داره تو کار افسانه خانوم فضولي مي کنه....

_برديا هم تو راهه براي ناهار مياد اين جا....

دستي به صورتش کشيدم : خسته شدي امين...ول کن اين کار رو ....

_مي خوام با دوستت تنها باشي بتوني تا توان داري با خيال راحت پشت سرم حرف بزني....

با تعجب نگاهش کردم : از کجا فهميدي بلا نکنه پشت در گوش ايستاده بودي؟؟

با خنده و شيطنت موهام رو کشيد : سرتق..انکار هم نمي کنه...

من هم خنديدم و رو پاش جا به جا شدم....

کمرم رو گرفت : بوديد حالا...

_نه ديگه فقط اومده بوديم..ببينيمت و بريم....

نگاهش آروم شد...حتي اشاره کوچکي به فرزندمون نگاهش رو پر از آرامش مي کرد ...بوسه اي به گونه ام زد : دارم بال بال مي زنم براي روزي که تو با ني ني مون بياي دم شرکت دنبالم ..از در شرکت بيام بيرون و ببينمتون کنار هم....

يه لحظه دلخور شدم اين جمله معني ديگه اي داشت ..از روي پاش بلند شدم و نگاه جدي بهش انداختم...دستش هنوز تو حالت قبلي مونده بود و نگاهش پر از تعجب شد : کجا رفتي؟؟

_منظورت چيه بيايم دم شرکت دنبالت؟؟؟يعني ديگه قرار نيست من بيام سر کار؟؟

با فک باز نگاهم کرد : چرا مثل کارمندي که مي خوان اخراجش کنن شدي تو؟؟

_خوب منظور ديگه اي داشتي...؟؟

دلخور نگاهم کرد : تو مگه کارمندي باده؟؟..اون موقع که زنم نبودي...مادر بچه ام نبودي..بدم ميومد به خودت ميگفتي کارمند موقتي شرکت..چه برسه الان ...

چهره دلخورش که چندين برابر جذاب ترش مي کرد ..کمي دلم رو نرم کرد اما خودم رو از تک و تا ننداختم : تو همين الان اشاره ات به اين موضوع نبود که نبايد...؟

_نه نبود...لعنتي نبود....من نمي دونم چرا تو ديدت نسبت به من انقدر منفيه؟؟؟..من فقط از يه آرزو..يه حسرتم حرف زدم...دلخورم ازت باده..من هر چي مي گم..هر کاري مي کنم فکر مي کني مي خوام....

رو صندلي رو به روش نشستم : امين من کار نکنم قاطي ميکنم..من عادت ندارم تو خونه باشم..من اين جوري بلد نيستم زندگي کنم...من بايد زندگيم رو تامين...

جمله ام هنوز تموم نشده بود که انگار آتيشش زدم...دادش رفت هوا و با خشونت از صندلي بلند شد : زندگيت رو تا مين کني ديگه آره؟؟؟

صداش رو آورد پايين اما دلم بيشتر لرزيد.. خم شد توي صورتم...خشونت کلامش بيشتر شد : آره ديگه؟؟؟!!!!

_من منظوري....

_لابد مي خواي بگي نداشتي...جالبه...همه زندگي من ماله توا..همه تلاشم براي اينه که تو احساس امنيت کني...همه فکرم و ذهنم پيشه توا...اون وقت خانوم حرف از تامين زندگيش مي زنه...

_امين..من اين همه سال درس نخوندم که بشينم خونه...

_مگه من گفتم بشين خونه...من به تو..به کارات افتخار مي کنم...تو مهندس توانايي هستي که هر شرکتي تو هوا مي زنتت...من منظور خاصي از جمله ام نداشتم....

عصباني شده بود..چه طور بود که کارمون..يه حرکت ساده اي که براي برطرف کردن خستگيش مي خواستم انجام بدم...به اين جا ختم شد...رفتم سمتش..دستم رو روي قفسه سينه اش گذاشتم نگاهم نميکرد 

_عزيزترينم....؟؟

_باده...به خدا تلخ حرف مي زني گاهي...منم آدمم...هزار تا مسئله دورم هست...همه تلاشم اينه که ...

_ببخشيد...من هيچ وقت نخواستم به مشکلاتت اضافه کنم...من عاشقتم امين....

دستش رو روي دستم گذاشت : چي کار کنم..چي کار کنم که اين طور دوست دارم....

روي پام بلند شدم و بوسيدمش...دستش رو پشت کمرم گذاشت و جدي نگاهم کرد : شما از هر وقتي که توانايي بدنيت بهت اجازه داد بيا شرکت...تو رو جفت چشمام جا داري...اما بحث تامين زندگي..مي دوني چه قدر بهم بر خورد اون جمله ات...

حق داشت..جوابي نداشتم که بهش بدم....

_من تا وقتي زنده ام...هر طوري که شده شما رو تا مينتون مي کنم..تو همون سطح استانداردي که داري توش زندگي ميکني..منتي هم نيست..وظيفمه..زنمي...اما اگه يه روز نبودم...

_زبونت رو گاز بگير...

_نقل اين چيزا نيست..اگر هم که نبودم..هر چي دارم ماله توا...و خيلي خوب هم مي دونم که تواناييش رو داري که خيلي بهتر از من مديريت کني...

دوست نداشتم از اين حرفا بزنيم...بغلش کردم و سرم رو روي قلبش گذاشتم : امين..من همه زندگيم وصله به اين ريتم..به اين نفس...تو نباشي..منم نيستم...

محکم تر بغلم کرد و روي سرم رو بوسيد ....

بين خواب و بيداري تو نوسان بودم..اين روزها بيشتر از هر روزي دلم براي مادرم تنگ بود..شکمم کمي بر آمده شده بود..اواخر ارديبهشت ما ه بود و من اين دو ماه رو حقيقتا سخت گذرونده بودم..براي حمام رفتن هم احتياج به کمک داشتم تا همين دو هفته پيش نشسته حمام ميکردم و اين بار که دکتر رفته بودم..بهم گفت نه تنها وزن اضافه نکردم بلکه 3 کيلو هم کم کردم..خدا رو شکر کردم امين همراهم نبود اين رو مي شنيد گير هاش بيشتر هم ميشد....

اين چند وقت تمام کار و زندگي تعطيل بود و همه حواسش تو خونه بود..شرکت تقريبا نمي رفت و همه وقت داخل خونه اش هم مشغول کارهاي من بود...

دلم مي خواست از جام بلند شم از بس سعي کرده بودم تا تکون نخورم بدنم خشک شده بود..دست امين دورم حلقه بود ...

اروم سعي کردم تا از تخت پايين بيام تا کمترين تکون ها رو بخوره...آروم به سمت سالن رفتم ...رفتم کنار پنجره ايستادم و به سياهي شب زل زدم....دستم رو به شکمم کشيدم و لبخند زدم...يه کوچولو جلو اومده بود : من همه سعيم رو ميکنم تا تو سالم به دنيا بياي کوچولوي من....

من با بچه ام حرف مي زدم..مهسا مي خنديد اما مطمئن بودم که من رو حس ميکنه..تمام خستگي ها و شادي ها و دل شکستگي هاي اين چند وقتم ..اين چند سالم...با پا گذاشتن به زندگي امين زندگيم امن شده بود ....شاد شده بود و زيبا ..اما زخم هايي بود هنوز سر باز...هنوز هم تو کوچه پس کوچه هاي ذهنم که قدم مي زدم..خيلي از دردهاي بي انتها وجود داشت..دردهايي که هم درمان داشت و هم بي درمان بود...

چشمم رو فشار دادم..مبادا که بباره..مامان..نيستي.....

مهسا مي گفت نبودن مادرم انتخاب خودمه..من اگر دل تنگم از چي مي ترسم برم مادرم رو ببينم..اما من دلخور بودم..يه قهر بود از اون هايي که هم قهري هم نيستي..حرف نمي زني تا بيان منتت رو بکشن..اما خيلي خوب مي دونستم منت کشي تو راه نيست مطمئنا...

تلويزيون رو روشن کردم ...برنامه آشپزي بود و من زل زده بودم به صفحه تلويزيون و با آب دهان راه افتاده داشتم توت فرنگي هاي قرمز درشتي رو نگاه مي کردم که مردک فرانسوي براي تزئين دسرش ازش استفاده مي کرد..واقعا دلم ضعف مي رفت براي اون توت فرنگي هايي که مي دونستم الان چه طعم دوست داشتني دارن...

اما خوب چاره اي هم نبود....ما تو خونه نداشتيم..داشتم با حسرت نگاه مي کردم که صداي امين باعث شد از جام بپرم...

کنار آشپز خونه ايستاده بود..چشماش قرمز بود از خواب و خسته داشت نگاهم کرد : خانومم اين جا چي کار مي کني؟؟

_خوابم نمي برد اومدم اين جا تا تو رو اذيت نکنم...

اومد سمتم و کنارم رو کاناپه نشست : چي نگاه مي کني؟؟

_توت فرنگي ها ....

انقدر با حسرت گفتم که چشماش چهار تا شد به تلويزيون نگاه کرد و نگاهش مهربون شد : قربونت برم...زل زدي به اين که چي بشه؟؟....

_خيلي خوشمزه است مگه نه؟؟

نگاهم کرد پر از عشق.و لبخند پر از آرامشي زد ...موهام رو که و صورتم بود کنار زد : من فداي اون هوس کردنت بشم...مي رم برات بخرم...

و بلند شد...

_اا..امين بشين الان که جايي باز نيست..بمونه تا فردا...

همون طور که با همون لباس سوئيچش رو ا ز روي کنسول بر مي داشت : تو تا صبح طاقت نمي ياري با اين چشمات که داره برق مي زنه....

روي صندلي جا به جا شدم و با لذت يه توت فرنگي درشت رو تو دهنم گذاشتم..اون دونه هاي زبرش که زير دندونم رفت انگار همه دنيا رو بهم هديه دادن..چشمام رو بستم ..يادمه يه بار با همين ژست يه شکلات رو تبليغ کرده بودم..چه قدر هم کار موفقي بود....

چشمام رو باز کردم و به امين که دستش رو زير چونه اش زده بود و به ميز تکيه کرده بود ديدم که با اشتياق و مهر بي نظيري نگاهم مي کرد..کمي از خودم خجالت کشيدم و سرم رو پايين انداختم....

_تو نمي خوري؟؟

کل ظرف رو گذاشته بودم جلوي خودم و تازه بعد از خوردن بيشترش يادم افتاده بود امين هم اين جاست....

_نه...

_چرا؟؟..خيلي خوشمزه است..ببين چه خوشگلن..

دستش رو از زير چونه اش بر داشت و گذاشت روي دستم که دور ظرف بود : تو اگه بدوني تماشا کردنت چه لذتي داره .اگه بدوني چه قدر خوشگلي..به نظرت ديگه هيچ چيز زيبا نمي ياد....

تو دلم يه سنجاقک کوچولو پر زد..دستش روي دستم لرزيد : من دارم خوشمزه ترين منظره دنيا رو نگاه مي کنم..زنم رو به رومه..چشماش بعد از مدتها مي خنده ...من مرد خوشبختيم باده..زن و بچه ام رو به روم نشستن...

سکوت کردم در مقابل اين جمله هاي بي نظيري چيزي براي گفتن نداشتم انگار...

دستم رو کمي فشرد.. ... : به چي فکر ميکني...؟؟

_به اين که کدوممون خوشبخت تريم...؟؟

_خوب به چه نتيجه اي رسيدي..؟.

_من خوشبخت ترم امين چون تو رو دارم...

از جاش بلند شد و اومد بالاي سرم ايستاد خم شد و سرش رو از بين موهام به گوشم نزديک کرد : اشتباه نکن..تو يه ملکه زيباي حامله نداري که هر ژستش طنازي باشه براي آب کردن دل من...پس من خوشبخت ترم که شانس تماشا کردنش رو دارم...هر شب وقتي خوابه...

دستم خم شدم و ساعدش که دور گردنم بود رو بوسيدم : تو هم اين آغوش رو نداري...امن ترين جاي دنياست...

يه دونه زد پشتم که جلوي کمدم با قيافه متفکر ايستاده بودم ..دستم رو زير چونه ام زده بودم و با دقت در حال بررسي بودم...

_خوب حالا همچين داري فکر مي کني انگار مسئله فيثاغورثه...

_دارم فکر مي کنم به اون پيراهن زشتت کدوم يکي از کفشام مي خوره...

خنديدو با شيطنت لبه تخت نشست... : اون کفش پاشنه دار قرمزهات رو مي خوام...

با عصبانيت ساختگي بر گشتم به سمتش : عمرا..مي دوني اون چه قدر گرون قيمته؟؟..

_برو بابا همون رو رد کن بياد....

با خنده کفشاي نازنينم رو که تا بستون از دنيز هديه گرفته بودم با دست نشون دادم تا برداره و خودم به سمت سالن رفتم که صداي خنده امين و برديا ازش ميومد....صداي خنده بلند و شادش لبخند رو به لبم آورد...

وارد ماه 3 بارداريم شده بود م هواي خرداد ماه هم به سمت گرما مي رفت...

مهسا قرار بود به خونه عمه اش بره و اومد خونه ما تا حاضر بشه و برديا و امين هم از سر پروژه مستقيم اومده بودند اينجا..

روي مبل نشسته بود و پاي راستش رو روي پاي چپش انداخته بود ...رو به روش برديا بود که با قيافه کمي خسته اش داشت براي امين چيزي رو تعريف مي کرد ...امين من رو که ديد پاش رو از روي پاش برداشت و با دست به روي زانوش زد و من هم از خدا خواسته از دعوتش استقبال کردم و روي پاش نشستم.. دستي به گوشواره ام زد : باده من چه طوره؟ و بعد دستي به روي شکمم گذاشت و لبخند زد...

سرم رو بلند کردم و به برديا که با نگاهي پر از حسرت نگاهمون مي کرد زير چشمي نظري انداختم... امين اما همه ذهنش پيش دستش بود که داشت شکمم رو نوازش مي کرد...

با سر و صداي مهسا حواسم رفت به مسيري که ميومد...لباس خيلي باز مشکي رنگي تنش بود و موهاي فرش رو دورش ريخته بود و اون کفشاي قرمز و اين تضادها با پوستش که آرايش تميزي هم داشت ازش يه عروسک واقعي ساخته بود...

اومد جلوم بدون اين که نظري به سمت برديا که خشک شده بود بندازه چرخي به خودش داد تا پيراهن تنگش که دامنش تا وسط رونش بود رو بهتر ببينم.. و نگام کرد : چه طور شدم؟؟

از رو پاي امين بلند شدم و به سمتش رفتم : عين عروسک شدي...

_خوب خوبه...پس امشب ديگه مخش رو زدم...

خنده ام گرفت مي دونم منظورش به کي بود : آره بابا ..اون که مخ زده بود از اول حالا بايد ديد سوزي جونشون تو رو مي پسنده يا نه...

با صداي بلند به حرفم خنديد اما من با ديدن چهره در هم امين و مهسا با ديدن اخم وحشتناک برديا ساکت شديم...

برديا دست به سينه سر تا پاي مهسا رو نگاه مي کرد : به سلامتي مهموني تشريف مي بريد؟؟

مهساي سرتق که معلوم بود از اخم برديا ترسيده اما خيلي سعي داره معلوم نشه بدون نگاه کردن بهش در حالي که خودش رو سرگرم بند ساعتش کرده بود : بله....

برديا به سمتش اومد و مچ دستش رو تو دستش گرفت و دستش رو از بند ساعت آزاد کرد و خودش شروع کرد بند گير کرده رو باز کردن..با چنان اخم و جديتي اين کار رو مي کرد که اگه تو وضعيت ديگه اي بودي حتما مي خنديدم..

_با اين سر و وضع؟؟

مهسا دستش رو از دست برديا بيرون کشيد و با تخسي دستش رو گذاشت پشت گوشش و سرش رو به سمت برديا خم کرد : جانم نشنيدم؟؟

_گفتم با اين سر و وضع کجا؟؟

داد زده بود...

امين : هي رفيق...

برديا دستش رو آورد بالا...مهسا جا خورده بود خيلي بهتر ا ز اين حرفا مي شناختمش که نفهمم اما پر رو بود ...به سمت مانتوش که رو دسته مبل بود رفت : بدن خودمه هر جور که بخوام لباس مي پوشم...

برديا بازوش رو گرفت : من تو کله ام اين حرفا نمي ره..تو خودت مال مني...

بازوش رو از تو دست برديا آزاد کرد و آستين مانتوش رو پوشيد : کي گفته؟!!

از چشماش آتيش مي زد بيرون : گوش کن ببين چي ميگم مهسا...من شوخي ندارم..هيچ کس حق نداره دورت بپلکه هيچ کس فهميدي....؟؟

مهسا کيفش رو رو دوشش انداخت و شالش رو مرتب کرد : تو گوش کن برديا..اثبات کن چي کاريه مني...منم نذارم کسي دورم بياد...

رو کرد به سمت من : biblo فردا صبح ميام پيشت....

اين رو گفت و رفت و بعد صداي در اومد....

برديا رو مبل کناري نشست..آرنجش رو رو زانوهاش گذاشت و سرش رو بين دستاش گرفت : دارم ديوونه مي شم..

امين به سمتش رفت و يه دونه زد به پشتش : برديا با داد زدن نمي شه..اين چه قيافه ايه به خودت گرفتي؟؟

_خودت رو يا دت رفته باده رفته بود استانبول چه قشقرقي راه انداخته بودي از دادايي که مي زدي خونه مي لرزيد...

امين لبخندي به سمت من زد که رو مبل نشسته بودم و ته دلم غنج مي رفت

_من عاشقش بودم و ازش بي خبر..خوب قاطي کردنم نرمال بود...

_من نرمال نيستم؟؟..عاشقشم و با اون قيافه بدون من داره مي ره مهموني تازه حرف از مخ زدن هم مي زنه...

من : برديا تو برام يه دوستي عين دنيز عين بهروز..من تا حالا دخالت نکردم اما با مهسا اين طوري نمي توني..نشون بده عاشقشي...

با چشماي خسته اش نگاه کرد : ديگه چه طوري؟؟..من که مستقيم بهش گفتم دوستش دارم..باور نکرد...

_به نظرت بايد باور ميکرد...؟؟

غمگين نگاهم کرد : باورت بشه باده..مهسا اولين خانوميه که اين جمله رو از من شنيده...

_خوب اون که اين رو نمي دونه...

_ديگه بريدم...دارم کم ميارم...اين ريختي مي ره مهموني خوب عصباني مي شم...جدي جدي ..باده..پسره کيه...؟؟

خنده ام گرفت : پسره؟؟!! و بعد خنديدم..

اخماش رفت تو هم : مسخره ام مي کني؟؟..به خدا دارم خفه مي شم از...

_از حسودي؟؟..اونم به يه پير مزد 85 ساله....

امين و برديا : چيييييييييييييي؟؟؟!!

برگشتم به سمت امين که پيشم نشسته بود : ...بابا اين آقايي که حرفش بود از اقوام دور مهساست 85 سالشه و خانومش 10 ساله که فوت کرده و 10 سال هم هست که مي خوان براش زن بگيرن و نوه هاش هيچ کس رو نمي پسندن..من هميشه سر به سر مهسا مي زارم که برو زن اين شو و خلاص...به خصوص که نظري هم به مهسا داره براش شعر مي خونه...

برديا نگاه خسته اي بهم انداخت : اون که بي جا کرده...داشتم سکته مي کردم...

به پشتي مبل تکيه داد : هر چند چه فرقي مي کنه اين بار شوخي بود هميشه که نيست...من تا مهسا رو عقد نکنم بايد تو اين استرس بمونم که هر لحظه ممکنه کسي از من خوش بخت تر باشه و داشته باشدش...

چشمام گرد شد.امين هم تعجب کرده بود..

من : عقدش کني؟؟!!

برديا : خوب پس چي؟؟..مهسا تنها دختريه که از اون لحظه اول که ديدمش تو نامزدي شما توجهم رو جلب کرد..همه ذهنم بعد از اون مشغولش شد...چند وقته يعني از روزي که اومد ايران با ترس و لرز پيش خودم اعتراف کردم که اين بار بدجور دلم گير افتاده..بار اول که اين جور اسير شدم...از روزي هم که اومده شرکت فهميدم که مي خوام زنم باشه...

نگاهي به صورت متعجب من و امين کرد : رفيق چرا اين طوري نگام ميکني؟؟

_اين همه ساله مي شناسمت اولين باره اين جمله هار و ازت مي شنوم...

_خوب من وقتي اومدي بعد از دو سه هفته که از اومدن باده گذشته بود عين اين جمله هار و بهم گفتي نفهميده بودمت الان دارم بالا پايين پريدناي اون موقعت رو درک مي کنم...با اين تفاوت که حق داري...

_نه دادش من منظورم اين نيست که از تو عجيبه...خوب ازدواج..

_تو هميشه تک پر بودي امين..هميشه ميگفتي مي خواي خانواده داشته باشي..الانم داري...خانومت اين جاست...بچه ات...حس خوبي پدر شدن امين مگه نه؟؟

دلم براي سوز تو صداش سوخت هيچ وقت انقدر اين پسر ک خودخواه و با اعتماد به نفس بالا رو مظلوم نديده بودم...

امين دستش رو دور کمرم حلقه کرد : زيباترين حس دنيا ست اما به شرطي که قبلش هيجان انگيز ترين حس زندگيت رو تجربه کرده باشي يعني عاشق مادرش باشي...

_من ...من سر در گمم..من مهسا رو دوستش دارم...براي اولين بار کسي هست تو زندگيم که مي خوام همه مسئوليتش با من باشه..مي خوام همه چيزش با من باشه...در کت نمي کردم امين وقتي يه ساعت از باده خبر نداشتي اون طور عصبي مي شدي يا وقتي مريض بود اون طور از خود بي خود...من براي اولين بار تو زندگيم دارم مي فهمم حسادت يعني چي...باورت مي شه..مني که هيچ وقت برام مهم نبود دوست دخترام کجا مي رن يا چي مي پوشن..مني که هميشه شعار مي دادم که بدن خودشه هر جور دوست داره نمايشش مي ده الان دارم خفه مي شم يادم ميوفته ممکنه کسي تو او ن مهموني مهسا ...

دستش رو مشت کرد...

امين از کنارم بلند شد و به سمت برديا رفت : پاشو مرد..پاشو بريم باهم رو تراس يه چيزي بيارم بخوريم که اين دو تا رفيق بد جور من و تو رو از خط خارج کردن....

تو گرفتاري خستگي هاي اين چند وقت هر چه قدر هم که اين دو چشم مشتاق با لبخند نگاهم مي کرد بازهم براي اولين بار نوک زبونم يه نه گنده بود...چند شب بود که در خواب درست نمي تونستم نفس بکشم..کابوسهام چندين برابر شده بود و کسي با شماره هاي مختلف بهم زنگ مي زد و من فقط صداي نفسهاش رو مي شنيدم....به امين نگاه کردم که رو صندلي رو به روييم تو تراس با لبخند به من و تينا نگاه مي کرد..من براي حفظ آرامش اين مرد دوست داشتني چيزي از تماسها نگفتم و گرنه بايد به داد هاش که چرا خطم رو عوض نکردم گوش ميکردم و دردسري به دردسر هاش اضافه ميکردم...

تينا : بيا ديگه باده..تو که نمي خواي روي مادرم رو زمين بزني...

...دست روي نقطه ضعفم گذذاشته بود شيرين جون برايم از هر کسي عزيزتر بود...امروز براي عصرانه مهمون داشت مادر برديا و چند خانوم ديگه که بعضي تو عروسي ما بودن و بعضي نبودن..مهسا رو هم دعوت کرده بود...اون هم ناله بود از اين جور مهماني هاي زنانه هيچ خوشمون نميو مد تينا اما براي اولين بار بدون آتنا جايي بود و دليلش هم اصرار براي رفتن من اين بود که مي دونست به دنبالش مهسا هم مياد...

تينا سر ش رو به گوشم نزديک کرد : بيا..تا مهسا هم بياد..بده مي خوام با جاريم دست به يکي کنم...

خنده ام گرفت صدام رو آوردم پايين : نه به دار نه به بار جاري چيه؟ اصلا تو از کجا مي دوني؟؟

_همه مي دونن..مامانم هم فهميده از بس که اين برديا تابلو اما مادر خودش نمي دونم مي دونه يا نه...حالا بيا ديگه!!

به دنباله راه چاره به صورت امين نگاه مي کنم....

لبخند پر مهري زد : اگه دوست نداري نرو خانومم..اما منم مي خوام با برديا برم جلسه داريم..خونه حوصله ات سر مي ره....

دستي به پيراهن سفيدم کشيدم..سبک و نخي و راحته وخيلي هم دوخت با مزه اي داره..موهام رو محکم پشتم دم اسبي کردم و آرايشم براي از بين بردن زردي رنگمه...ديگه سولاريوم هم نمي تونستم برم و رنگم داشت به رنگ اصليش نزديک مي شد...

مهسا کمي عصبي بود : به خاطر تو اومدم..نمي خواستم بار اول مادر برديا فکر کنه اومدم جلوي پاش تا ببينتم....

به صورت عروسکيش تو اين بلوز شلوار خوشگل نگاه کردم : اون که خبر نداره...

_نمي دونم..نمي خوام بعدا که با خبر شد فکر کنه براي نشون دادن خودم اومده بودم اين جا...

دستي به پشتش زدم و به سمت بيرون هدايتش کردم : والا ما حالا حالا ها به اينا دختر نمي ديم بايد بيان التماس...

مهسا لبخند تلخي زد : بحث التماس نيست باده..بحث اعتماده..من از اين بشر رسما خوشم مياد.....

_بهش يه فرصت کوچولو بده...يکم راه بده بتونه بياد جلو خودش رو بهت اثبات کنه....

با تک تک مهمون هاي شيرين جون دست داديم و نشستيم...آتنا نبود به گفته تينا با سينا بيرون بود تينا اما مرتب و خانوم با مادر بابک و برديا و خاله اش دست داد و روبوسي کرد...نگاههاي خانوم سروش به من و مهسا هنوز هم خيلي دوستانه نبود..هر چند رفتار کمي خودخواهانه و محکم مهسا که با اخلاق راحت و شيطونش خيلي تفاوت داشت کمي دست و پاشون رو جمع کردن...

مهسا کمي دم گوشم خم شد : به طور خيلي کلي از جمع شدن زن جماعت در يه نقطه خوشم نمي ياد....

خنده ام رو به زور خوردم و گرفتار طوفاني از پرسشها و اطلاعات اطرافيان در مورد بارداريم شدم....

خاله برديا به سمت من : چرا انقدر زود بچه دار شديد يکم با هم خوش ميگذرونديد...

تکه سيبي که شيرين جون تو بشقابم گذاشته بود رو سر چنگال زدم : من عاشق بچه ام...

مادر برديا : خيلي خوبه اما خوب راستش رو بخواي گفتم شايد خواستي جاي پات رو محکم کني....

خواستم جواب بدم که شيرين جون با خنده اي که کمي هم عصبي بود : والا امين خيلي به اين محکم شدن جاي پاش اصرار داشت چون مي گفت باده اگه يه بچه داشته باشه تا ابد با من مي مونه..

مهسا سر جاش جا به جا شد و با لذت تو صورت مادر برديا زل زد..جواب خوبي بود اما دليلي هم نداشت اين حرفها و اين جوابها..من نسبتي به اين خاندان نداشتم..دختر هم نداشتن بگم بحث حسادته...من اصلا نمي فهميم اين زن چرا من رو دوست نداره....

با آرامش تکه سيبم رو تو دهانم گذاشتم...برام مهم بود دوست داشته شدنم ؟؟؟..نگاهي به زنان متظاهر اطرافم انداختم به جز زن دايي امين که لبخندي از ته دل به لب داشت حقيقتا احساس بقيه برام مهم نبود...به مبل تکيه دادم ...مهسا هم معلوم بود خوشحال نيست : آخه من و تو اين جا چي کار مي کنيم باده؟؟..الان مي تونستيم بشينيم سر نقشه هامون...

لبخند زدم : الان هم سر نقشه آينده توييم ديگه خله...

دهنش رو کمي کج کرد تا فقط من صداش رو بشنوم : د ..آخه داري شاني برديا رو کم ميکني...اگه اين مادرشه..اصلا بگو خودش ته پاکي و پاکيزگي من که عمرا با اين زن نمي سازم که..تازه از جاريم هم خوشم نمياد خوش به حالت که جاري نداري....

خنده ام گرفته بود از قيافه تينا که مي خواست جواب بده و نمي شد.....

به ساعت مچيم نگاه کردم..مهسا مي خواست بره و مهمان ها هم کم کم داشتن مي رفتن..لحظه خدا حافظي مهسا و خانوم سروش رو دوست داشتم..قيافه از بالايي که مهسا براشون گرفت و دست داد و با من هم روبوسي کرد و رفت...جايي کار کوچيکي داشت قرار شد تماس بگيره که اگه من شب رفتم خونه بياد تا بخشي از نقشه ها رو با هم چک کنيم...

من هم عذر خاهي کردم و براي تلفن زدن به امين به اتاق کوچکي که براي استراحت کنار سالن در نظر گرفته شده بود رفتم تا کمي هم پاهاي ورم کرده ام رو استراحت بدم...

خاله و مادر برديا با شيرين جون مشغول به صحبت شدن و خانوم ديگه اي هم توي جمع بود...

شيرين جون فکر کرد من رفتم طبقه بالا...البته تصورش اين بود که با تينا همراه شدم...

زن : تونستيد بپذيريدش...؟؟

خاله برديا : بايد پذيرفت ديگه مگه چاره ديگه اي هم هست؟؟

مادر برديا : پسراي ما عادت دارن به خودشون گند بزنن برن دست هر کسي رو بگيرن و بر دارن بيان بگن عروست...

شيرين جون : خوب عاشق شده...

زن : والا شيرين جون من با اين عاشق شده هم مشکل دارم...

مادر برديا : پسره از سر ترحم رفته دختره بي پناه رو گرفته ...

شيرين جون : خوب گناه داره..چي کار ميکرد؟..صواب داره...

خاله برديا : چرا فقط بچه هاي ما صواب کنن...دختره اصلا خانواده داره؟؟..هيج کس پدر مادرش رو ديده؟؟ هيچ کس بهش بايد و نبايد رو ياد داده؟؟

..بقيه حرفها رو نمي شنيدم..روي کاناپه ولو شدم..منظورشون به من بود100%...من بي پناه بودم ديگه...چه کسي بود.؟؟؟.براي صوابش...براي صوابش....صواب داشتم من؟؟...من که سرم به کار خودم بود..من که تو خط صاف زنگيم داشتم راه مي رفتم..من کي خواستم کسي پناه بي پناهي هام باشه..من ....من...بغض کردم...دستم رو روي شکمم گذاشتم...حق داشتن تعجب کنن از زود بچه دار شدن من..خوب من براي پناه داشتن دنباله بهانه بودم حتما و خبر نداشتم...تنم مي لرزيد...از اول هم صداها خيلي مفهوم نداشتن اما الان کامل مفهوم خودشون رو از دست داده بودن...

رو کاناپه دراز کشيدم..شايد خون به مغزم برسه..هميشه از همين ترسيده بودم...هميشه..و چرا و واقعا چرا فکر کرده بودم سرم نيومده...داشتم خفه مي شدم...شالم رو برداشتم دورم پيچيدم و از در تراس وارد باغ شدم...دستم رو گرفتم به تنه درخت رو به روم...

بايد فکر ميکردم؟؟..بايد..بايد هاي زندگي من چي بودن؟...به من کسي اين ها رو آموزش داده بود..؟؟...خانواده...درست ميگن باده خانوم..تو اصلا خانواده داري؟؟...عمري اين جمله ها رو تو پيچ و خم چشماي همه ديده بودم..اصل نصب بعد از مدتي تو طوفان شهرت و زرق و برق شغلم گرفتار شد...بعد از چندي شدم اوهون..بي پناهيم پشت يه نام گم شد و بعد ...و بعد..حق بود نبود؟؟..از سر ترحم بود آيا؟؟؟ تمام اون حس بي نظيري که تو اون چشمها خوابيده بود..من با نوازش هاي عاشقانه مردي که مي خواست صواب کنه حامله شده بودم؟؟!!

کمي به سمت داخل باغ رفتم...رو يکي از صندلي هاي پشت باغ نشستم..به گرگ و ميش باغ انقدر نگاه کردم که هوا تاريک شد...تلخ بود با خودت مواجه شدن..با نگاه ديگران..اميدوار بودم رفته باشن...شال رو محکم تر دور خوردم پيچيدم و به سمت خونه رفتم...از در تراس که داخل همون اتاق رفتم فکر مي کنم يک ساعتي بيرون بودم..

صداي دوست داشتنيش که حالا بم تر و خسته تر از هر صداي ديگه اي بود رو از پشت در مي شنيدم و صداي ناراحت شيرين جون رو : نمي دونم مادر اميدورام نشنيده باشه...

_چي داريد ميگيد مادر من؟؟...زن و بچه من کوشن مامان؟؟....اي بابا...

پدر جون : چرا بي خود شلوغش ميکنيد..رفته تو باغ حتما..فرستادم دنبالش..تو هم بشين امين...

_نبايد مي فرستادمش بياد..آخه مادر من جاي اين حرفاست؟؟

از صداش معلوم بود چه قدر نگران و عصبيه..نمي خواستم بيشتر از اين ناراحتش کنم...لاي در رو باز کردم...رو مبل رو به روم نشسته بود..با ديدنم تقريبا به سمتم دويد و اين کار پر از اضطرابش باعث چرخيدن صورت شيرين جون و پدر به سمت من شد ...بهم رسيد داد نزد غمگين بود : کجايي خانومم؟؟؟..کل خونه رو دنبالت گشتم...

به قيافه سر در گم شيرين جون نگاه کردم و دوباره به چشماش زل زدم : رفتم تو باغ قدم بزنم..مي شه بريم خونمون...

ترسيده بود مطمئنم : چرا نمي شه عشق من...چرا نشه نفس...

چرا دلم بيشتر از قبل مي لرزيد با اين جمله ها...حالا که شبه ترحم توش بود..عزيز تر شده بودم آيا....

سعي مي کردم به چهره شيرين جون نگاه نکنم...مي خواست اصرار کنه به موندن که پدر جون جلوش رو گرفت و گفت بذار راحت باشن...امين کمکم کرد تا مانتو ام رو بپوشم و بعد به سمت مادرش چرخيد و گونه اش رو بوسيد : مامان شما بايد بيشتر دقت ميکرديد....

_مي خواي صحبت کنيم؟؟

...حتي نگاهي هم به صورتش ننداختم..تو اين حس و گيج و ويجي که در حال قدم زدن تو کوچه پس کوچه هاي خاطراتم به در و ديوار ذهنم مي خوردم تنها کاري که نمي خواستم بکنم حرف زدن بود...

_نه..

براي اولين بار بود فکر کنم؟؟...نه مطمئنم براي اولين بار بود که اين طور جوابش رو دادم نفسش رو که حبس کرد چشمام رو بستم ....تا ته صندوق خاطراتم رو ميگشتم بلکه نشانه اي پيدا کنم از ترحمي که در احساسات بوده و من انقدر عاشق بودم که نديدم...بوده و من نديدم؟؟...نخواستم ببينم؟؟...من اين مرد رو دوست داشتم ..اين مردي که زير چشمي که نگاهش کردم يه دستش به فرمون بود و يه آرنجش تکيه داده به شيشه و انگشت اشاره اش به دهانش متفکر به جلو زل زده ....چرا اصلا بايد به من ترحم مي شد...بايد مي شد حتما از دور که نگاه مي کردي اتفاقا جاي پاي ترحم رو مي ديدي.....

به خونه که رسيديم...خواست مثل هميشه دستم رو بگيره..نمي خواستم ..دستم رو به بند کيفم بند کردم رنگش پريد اين رو مي ديدم...

در رو که بستيم ..تو چار ديواري خودمون که حبس شديم ..مانتوم رو در آرودم و نشستم رو مبل ....سوئيچش رو تقريبا روي مبل پرت کرد و ايستاد جلوم دست راستش رو تو جيبش کرده بود و دست چپش رو نگاه کردم حلقه دستش مي درخشيد خيره بودم به حلقه اش که رد نگاهم رو گرفت لبخندي به لبش اومد هر چند خيلي کم رنگ و دستش رو بالا آورد و بوسه اي به حلقه اش زد...

چرا اين کارها رو ميکرد مي خواست به چي برسه....هنوز هم ايستاده بود جلوم و منتظر نگاهم ميکرد....

_تا حالا تئاتر بازي کردي امين ؟؟

رو مبل رو به روم نشست و دستاش رو تو هم قفل کرد : نه...

_تو اون دانشگاه که بودم براي يکي از دوستاي بوسه يه بار کار طراحي صحنه کردم...اسم پسره ساواش (savas) بود...به معني جنگ و مبارزه..خيلي تو تئاتر موفق بود هنوز هم هست کاراش اما هميشه تک پرسوناژي بود..سخت ترين نوع تئاتر..همه صحنه خودتي و خودت..گاهي چيزاي کوچکي که تو صحنه است به پيشرفت کارت کمک ميکنن..گاهي نور گاهي موسيقي اما اصلش يه تک نفره اون وسط...يه بار بعد از اجراش با هم نشستيم کنار دريا ليواناي قهوه به دست پر از شور دانشجويي بحث مي کرديم ...اسم کارش سايه ي رقصان من بود....

امين متفکر و جدي داشت نگاهم مي کرد....

_من معتقد بودم هر کسي مي تونه چندين سايه داشته باشه و اون معتقد بود که نه فقط يکيش اصليه و بقيه فرعا ....

ببين امين ..من تو صحنه تئاتر زندگيم خيلي وقت بود که تک پر سوناژي بودم...هيچ وقت هم به دنباله سايه نبودم ...سايه متعدد که اصلا....شرايط من اين جور ايجاب مي کرد..

لحنش نگران بود : همه ما در حقيقت تک پرسوناژيم باده تا ازدواج ميکنيم...اون وقت...

_نه اشتباه نکن شما عوامل صحنتون بالا بوده ...يه چيزي بوده به عنوان خانواده دوست آشنا که اين صحنه يکتاي هنر مندي شما رو پر و پيمون مي کردن..قهرمان اصلي تو بودي بدون شک اما... داشتم ميگفتم تو همون گفتمان کنار دريا با ساواش بحث اين شد که تماشاچي براي تئاتر تک پرسوناژي دل مي سوزونه...ترحم ميکنه...دلش مي خواد بپره رو صحنه قهرمان داستان رو همراهي کنه...سايه هاش رو دو تا کنه....

دستي به شکمم کشيدم و قطره اشکي رو گونه ام چکيد : گاهي سه تاش کنه....

از جاش پريد دو تا دستش رو کرد تو موهاش و ايستاد رو به روم : به کجا مي خواي برسي....؟؟؟..مي خواي چي بهم بگي؟؟...نمي بيني؟؟..نديدي؟؟....

..بايد داد مي زدم؟؟...بايد بلند گريه مي کردم و خودم رو لوس ميکردم؟؟..عجيب بود اما ساکن بودم و لحنم منطقي بود در تضاد کامل با بي منطقي سر کش قلبم که دلم مي خواست داد بزنم و بپرسم که اونا ديدن؟؟..

ايستادم رو به روش صورت به صورت مردي که عاشقانه دوستش داشتم : مي خوام بگم خواستي قهرمان باشي اگر...اگه خواستي کمک کني...اگه خواستي صواب کني...ممنون اجر با خدا....

آتيش گرفت...قرمز شد کبود شد...جلو و عقب رفت اومد تو صورتم چيزي بگه حرفش رو خورد و در آخر ايستاد جلوي من که داشتم نگاهش مي کردم..سرکش اما آروم... : من پدر بچتم باده لا اقل حرمت اون رو نگه مي داشتي...

خواست بره که بازوش رو گرفتم : بهت بي حرمتي نکردم...من امروز حرمتم شکست وقتي اون حرف هار و شنيدم...

بازوش رو از دستم بيرون کشيد و به سوئيچ چنگ زد : تو به اونا ميگي حرف...من مي گم دري وري...من ميگم حرف مفت...هر چند تو تصميمت رو گرفتي من رو هم محکوم کردي...اما اصلا موضوع تو نبودي..هر چند...

ادامه نداد و چند لحظه بعد صداي در خونه بود که محکم به هم خورد و من وسط صحنه اي که خودم ساخته بودم تو تاريکي مطلقي که گير افتاده بودم تنها ايستاده بودم...

دوش گرفتم شايد کمي از استرسم کاسته بشه ..به ساعت نگاه کردم حدود ساعت 1 بود...نيومده بود موبايلش رو هم جواب نمي داد..داشتم ديوونه مي شدم..به غلط کردن افتاده بودم اساسي....

صداي چرخيدن کليد اومد و بعد باز شدن در امين که داغون و پريشون اومد تو سالن..از ديدنم که سر پا بودم و داشتم نگاهش مي کردم کمي جا خورد....

_حق داشتي زن حامله ات رو تا اين وقت شب تو استرس و تنهايي بذاري..؟؟

_تو چي؟؟..تو حق داشتي به من..به حسم...به تمام عشقم و نوازش هام شک کني...فکر کني خواستم قهرمان بشم..هان...چرا ساکتي؟؟!! دارم ديوونه مي شم....مي فهمي ديوونه....

داد مي زد و عصباني بود : رفتم بيرون که نشه که حرف بي خود از دهنم در بياد که بگم که بگم ..د لعنتي...من عاشقت شدم...همه زندگيم تويي....تو فکر هم ميکني؟؟...به من ؟؟..باده ...اصلا من رو مي بيني لعنتي؟؟

_معلومه که مي بينم..چرا هميشه فکر مي کني تو از من عاشق تري؟؟

_به نظرت چرا؟؟...من هيچ وقت بهت شک نکردم باده..نه به عشقت نه به بوسه هات....تو به من شک داري..صواب؟؟؟...مي خواستم بزنم همه چيز رو بشکونم وقتي اين رو گفتي...خيالت تخت خانوم کوچولو..من انقدر هم آدم معتقدي نيستم...

رو مبل ولو شدم اشکام داشت سرازير مي شد جلوشون رو گرفتم اما صدام بغض داشت : شيرين جون گفت خوب عاشقه..مامان برديا گفت پسرامون به خودشون گند مي زنن....گند زدي به خودت امين؟؟

جلوي پام زانو زد : من زنم يه خانوم مهندس موفق ...مادر بچه من يه سوپر مدل معروف و زيباست که از سر بدبختي من حامله هم که هست راه که مي ره چشم رو خيره مي کنه...زن من اينه باده...زن من يه زن خود ساخته و مقاوم و نجيبه...

اصلا موضوع تو نبودي...تو از سر من هم زيادي..من کجا رو بايد مي گشتم تا بتونم يکي پيدا کنم مثل تو باشه...

اين بار اشکام سرا زير شد اشکام رو پاک کرد : نريز اينا رو لعنتي نريز..منو ديوونه نکن برم سراغشون...مامانم پشيمونه..نمي دوني چه حالي داره مي خواد باهات صحبت کنه...

لب بر چيدم عين يه دختر بچه لوس : نمي خوام...

لبخندي زد و لبهام رو بين دو انگشتش گذاشت و کشيد ..دادم در اومد : نکن امين دردم اومد...

-دردت بياد شايد يه در صد دردي که به دل من انداختي جبران شه...

دستي به موهاش کشيدم ...

_يکي از آشناهاي ما با خانومي ازدواج کرده که از خودش خيلي بزرگتره و دو تا هم بچه داره از همسرش هم جدا شده و خانواده اش هم نپذيرفتنش...اين گل پسره ما فکر کرده فردين رفته با اين خانوم ازدواج کرده...بحث اون بوده..تو چرا به خودت گرفتي والا من تو اينش موندم...

تو چشماش که پر از دلخوري بود نگاه کردم و سرم رو پايين انداختم و انگشتم رو روي زانوم حرکت دادم : خوب...منم خانو...

دوباره از جاش بلند شد : آخه همه هستي من...نفس من...من به تو چي بگم...چه ربطي داره...اصلا اونا يه چرتي گفتن...درد م اينه که تو چه طور به من به عشقم شک ميکني...چه طور مي توني فکر کني که تو دختري که صلابتت همون روز اول من رو گرفت قابل تر..

..حتي دوست نداشت اين جمله رو تموم کنه....رفتم رو به روش ايستادم..بهش نزديک شدم و نزديک تر..يه ابروش رو بالا انداخته بود و نگاهم ميکرد سرم رو بالا گرفتم و زل زدم تو چشماش.. : يعني دوستم داري؟؟

..مي خواستم اين بحث درد ناک تموم بشه...من امين رو باورش کرده بودم...يا دوست داشتم که باور کنم نمي دونم...فقط دلم مي خواست اين تنش تموم بشه....

با شيطنت گفت : نمي دونم..بايد روش فکر کنم..

خواستم برم که محکم کشيدم به سمت خودش و بوسه پر و پيموني ازم گرفت : آخ که دلم تنگت شده بود...

..اين بوسه هاي داغ..اين دلتنگي هاي هميشگي..اين خواستن هاي پر اشتياق و اون نوازش هاي پر از نياز..مي تونست از سر ترحم باشه؟؟..اين چشماي عسلي مشتاق...اين دستاي مردونه قلاب شده دور شکمم در حال بازي با اون ستاره کوچولو..اين کلمات عاشقانه زير گوشم که داغم مي کرد مي تونست براي صواب ردن باشه؟؟...نمي دونم...اما اين بوسه اي که من الان مي خواستم آغازش کنم..تماما از سر عشق بود و لا غير...

اخماش در هم بود...خنده ام گرفته بود از جدي بودنش دست به کمر رو به روم بود...امين کنارم نشسته بود و اون هم داشت لبخند مي زد به اخماي درهم مهسا...

_يعني الان ديگه عصباني نيستي؟؟

..عصباني بودن يا نبودن خيلي هم مهم نبود..براي من مهم احساس بي نهايت امين بود و گرماي حضورش...ياد حرف ديشبش که افتادم بين خواب و بيداري..باده خانواده ي تو يعني من..يعني بچمون ...خانواده يعني عشقي که من به تو دارم بقيه اش يه هيچ بزرگه...دستم رو روي دستش گذاشتم : نه عصباني نيستم...

_اما من هستم....

برديا از تراس داخل اومد تلفن طولاني مدتش رو قطع کرد و به سمتمون اومد..قرار بود بريم بيرون ..

مهسا برگشت و با اخم نگاهش کرد...نگاه برديا پر از سئوال شد : چيزي شده مهسا ؟؟؟باور کن تلفن کاري بود...

_بحث تلفن جناب عالي نيست...

به زور خنده ام رو جمع کردم کلک عجب عشوه اي هم اومد...طفلک برديا با چه حسرتي نگاهش مي کرد : پس چي باعث شده شما من رو مورد غضب قرار بدي هر چند کار هميشته....

_مادرت...

_مادرم؟؟؟؟!!!!!!

من : شلوغش نکن مهسا ..چيزي نيست برديا...

قيافه برديا جدي شد نشست کنار مهسا و با اخم رو به سمت امين : جريان چيه داداش....

مهسا قبل از جواب دادن امين ماجرا رو براي برديا تعريف کرد..هر جمله اش اخماي برديا رو بيشتر تو هم گره مي زد...

سکوت کرده بود..دستاش رو ي دو تا زانوش گذاشته بود و پاش رو تند تند تکون مي داد...

_ناراحت شدي باده؟؟...

اين رو با سر پايين پرسيد : منظور تو نبودي....

مهسا : منظور باده نبوده درست اما مادر شما تمام مدت دوست داره ما رو بچزونه چرا؟

برديا سرش رو بلند کرد : مادرم روحيات خاص خودش رو داره ..اما دليل نمي شه شما انقدر با کينه راجع بهش صحبت کني...

..لحنش آروم و بسيار مودبانه بود..خوشم اومد از سياست بر خوردش...هر پسري بايد احترام مادرش رو در هر شرايطي حفظ مي کرد...

مهسا : کينه نيست برديا..دوست حامله من غصه خورده...

_دوست باردار شما خانوم برادر منه فکر ميکني خوشحالم که اين بحث مزخرف براش پيش اومده.؟؟

امين : بچه ها بي خيال امشب مي خوايم بريم يه کم استرس هامون رو کم کنيم...چرا داريم بحث ميکنيم...

مهسا از جاش بلند شد : من نظرم رو گفتم...مادرت برديا هيچ دختري رو نمي پسنده...من موندم تو و بابک ميخوايد چي کار کنيد؟؟

برديا از جاش بلند شدو خيلي خوش ژست ايستاد رو به روي مهسا : من و بابک بزرگ شديم مهسا..

_خانوم هاتون چي؟؟؟

_اونا هم بزرگ شدن..بزرگ نشدي مگه؟؟

..آخ که قيافه مهسا ديدني بود...

_من که بزرگ شدم اما موندم تو ربط اين مسئله به خودم...

_ربط داره خانوم خوشگله ...ربط داره...خوب مي دوني که داره..

مهسا شونه اش رو بالا انداخت و رفت به سمت اتاق تا لباسش رو عوض کنه...

برديا از پشت سرش داد زد : خوب مي دوني که زنم مي شي....

مهسا حتي برنگشت نگاهش کنه....

امين با لبخند به سمت برديا رفت : خوشم مياد روت زياده...

برديا پوزخندي زد : کاش زورم زياد بود..ديگه دارم خسته مي شم...

من : به اين زودي؟؟

_من کم طاقتم باده...نمي تونم به خدا..تحملم کمه..يه روي خوش نشون بده..باور کن بهش نشون ميدم چه قدر مي تونم زندگي رو براش زيبا کنم...

نگاهي غمگين بهم انداخت : از طرف مادرم ازت عذر مي خوام...

دستم رو روي بازوش گذاشتم : مهم نيست..گذشت اما...

_تو هم نگران مهسايي...همين جا قسم مي خورم که قبول کنه خانومم بشه..نه تنها مادرم که مادر خودش هم حق نداره بهش بگه بالاي چشمش ابرو...من بچه نيستم باده...من اين دختر رو دوستش دارم....مگه مي شه بذارم کسي بهش حرف بي خود بزنه...

از اين که ترجيحمون غذا خوردن تو فضاي باز بود خوشحال شدم..نفس عميقي کشيدم و بوي ياس رو عميق نفس کشيدم...امين کنار دستم نشسته بود و مهسا و برديا هم رو به روم...مهسا هنوز مثلا تو لک بود و برديا هم داشت با چنگالش بازي ميکرد..نور سفيد بالاي سرمون تو اين شب نسبتا گرم بهاري صورت هر دوشون رو کمي رنگ پريده نشون مي داد...

مهسا : واي باده يادم رفت بهت بگم که سميرا زنگ زد گفت فصل رفتن به آنتاليا شروع شده...

دلم پر کشيد براي اون خونه تابستوني سنگي با در آبي رنگ..براي اون شهر ساحلي آروم که بوي پرتقال و نارنج مي داد .

من : دلم لک زده با شلوارک و دمپايي لا انگشتي تو کوچه پس کوچه هاش لخ لخ کنم...

مهسا : شايد يه سر برم پيششون...بستگي به حال مامانم داره...

برديا نگاهي به مهسا انداخت و سرش رو پايين انداخت.. 

امين : دلت تنگ شده براي اونجا؟

برگشتم به سمتش : دلم براي يه استراحت تنگ شده...

امين دستم رو تو دستش گرفت : پرواز برات ممنوعه عسلم وگرنه هر جا مي خواستي مي رفتيم..

لبخندي بهش زدم : سال ديگه مي ريم...

برديا : فعلا که مهسا مي خواد عوض شما هم بره...

مهسا بدون نگاه کردن به برديا : من مجردم و حامله هم نيستم پس مي تونم برم...

با خنده برگه دستمال کاغذي رو به سمتش پرت کردم : پز مي دي؟

با خنده بلندي : پز هم داره..الان اونجا يه آب و هوايي داره...

من که منظورش رو از آب و هوا مي دونستم بلند خنديدم...برديا اما اخماش رفت تو هم....

مهسا : تو هم خواستي بيا برديا کلي دختر خوشگله روس هست..

برديا که لحنش پر از حرص بود : لازم نکرده...

_نگو که دخترا توجهت رو جلب نمي کنن که باورم نمي شه...

اين مهسا واقعا بد جنس بود ..رنگ برديا پريد : نمي خواي بگذري ديگه؟؟..نمي خواي بفهمي؟؟

مهسا خونسرد تو چشماي عصبانيش زل زد : برات جالبم برديا..چون بهت هنوز پا ندادم...

برديا چنگال رو روي ميز رها کرد و بلند شد و رفت...

امين بلند شد تا بره سراغ برديا : مهسا جان نمي خوام دخالت کنم اما داري با غرورش بازي ميکني....

بعد از رفتن امين اخم آلود نگاهش کردم ..

مهسا : چيه؟؟..حرفم نا حقه؟؟

_آره خواهرم...اين طور صحبت کردن با يه دکتر 34 ساله غلطه..مثلا تحصيل کرده اي...

_مي خواي باور کنم عاشقمه؟؟

_چرا نکني مگه تو چته؟

دستاش رو تو هم گره زد و خم شد رو ي ميز : من چيزيم نيست باده..منم دوستش دارم..از ته دل..باور کن از ته دل مي خوام بهش اعتماد کنم..که پيشش باشم...دلم پر مي کشه بغلش کنم...اما..کاش يکم فقط يه کم مثل امين قابل اعتماد بود...

_فکر ميکني امين تو زندگيش هيچ کس نبوده؟؟

_اون فرق ميکنه تا کسي که هيچ زني از زير دستش سالم در نرفته...

از دور ديدم که امين بردياي اخم آلود رو همراه خودش مياره..با نشستن برديا سر جاي قبليش..مهسا خواست چيزي بگه که امين دستش رو بالا آورد : بزرگترينتون تو جمع منم ...شبمون رو خراب نکنيد..بذاريد از کنار هم بودن لذت ببريم...

دستاش رو محکم دورم حلقه کرد..

لبخند ي زدم خيلي دوست داشتم اين طور محکم از پشت بغلم کنه احساس سر پناه داشتن..حامي داشتن ميکردم بيشتر تو بغلش خودم رو جا کردم...

امين : امروز يکي از دوستان قديم من و برديا اومده بود شرکت..خانومش بارداره..مي گفت زنش بد وياره و از شوهرش حالش بهم مي خوره..مي گفت حسرت دارم بتونم زنم رو بغل کنم...يه لحظه خودم رو گذاشتم جاش باده..چه قدر برام دردناک مي شد تو حالت ازم به هم بخوره...

دستم رو روي دستش روي شکمم گذاشتم : چه طور مي تونم از عزيز ترين کسم بدم بياد؟؟؟

بوسه اي به گردنم زد ...

_فقط يه چيزي بگم امين؟؟

_بگو نفس من..

_اون پيراهن آبيت بود...همون که رنگش رو دوست داشتي...

_همون که تو دوستش نداشتي...خوب؟؟!!

_انداختمش دور...

يه لحظه مکث کرد و بعد از بالاي سرم صورتش رو نزديک صورتم کرد : چيييييييي؟؟؟!!!

خنده ام گرفته بود : خوب چيه مگه...هي بهت ميگم من اعصاب ندارم اونو تنت نکن...

_اي موش بدجنس...منم از دامن کوتاهاي تو متنفرم بايد بندازمشون دور...

_منه بي چاره که به خاطر چاق شدنم نمي تونم بپوشمشون...

دستي به صورتم کشيد : مظلوم نمايي ميکني يادم بره چي کار کردي...يه تنبيه پيش من داري..حيف حيف که اين بچه دست و بالم رو بسته وگرنه حاليت ميکردم يه من ماست چه قدر کره داره...

چرخيدم به سمتش..طاق باز خوابيد و سرم رو گذاشتم رو سينه اش صدام رو مظلوم کردم : اگه حامله هم نبودم دلت نمي يومد...دستش رو کشيد لاي موهام : بدبختي من هم همينه..چي کار کنم که تمام نقطه ضعف من تويي....

با انگشتم روي سينه برهنه اش خطوط فرضي کشيدم : ناراحتي؟؟

لحنش جدي شد : البته که نه..اما باده همش مي ترسم يه چيزي پيش بياد..يه چيز پيش بيني نشده...اون وقت يه وقتي باشه که تو يا بچمون....اصلا ولش کن...

سرم رو بيشتر رو سينه اش جا دادم : هيچي نمي شه امين من مطمئنم..ما تو رو داريم...

بوسه اي به نوک موهام که تو دستش بود زد ...

_اين پسره رو با يه من عسل هم نميشه خوردش که...

عينکش رو گذاشت رو ميز و چشماش رو ماليد...بعد از مدتها اومده بودم شرکت..قرار بود از اين به بعد منظم بيام..کار نکردن اعصابم رو به هم مي ريخت...

مهسا نگاهي دوباره به برديا تو تراس شرکت که اخم آلود داشت با مهندس آذري حرف مي زد کرد : يکم هم چشماش خسته است...خدا مي دونه ديشب رو کجا صبح کرده...

خودکار توي دستم رو روي ميز رها کردم : نمي خواي باورش کني ديگه؟؟

شونه هاش رو انداخت بالا.... : تينا و آتنا هم اومدن...

اون دوتا بمب شادي با خنده و نشاط مثل هميشه کپي هم وارد حياط شدن...

مهسا : اين آقاي شما که نمي خواد گير بده نريد و اين حرفا که...

_چه مي دونم..حالا خوبه جريان اون مزاحم تلفني رو نمي دونه...

با اخم نگاهم کرد : اون رو که اشتباه مي کني نمي گي..بفهمه ديگه اصلا آزادت نمي زاره...

تو آينه دستي نگاهي به صورتم کردم و از بالاش هم نگاهي به مهسا : نمي دونم ..دلم نمي خواد دردي به درداش اضافه کنم...

خواست جوابم رو بده که تينا و آتناي خندان وارد شدن....

وارد پاساز شديم بگذريم که چه قدر امين غر زد که محافظ رفته مرخصي و تنها نمي شه ..اما حالا چهار تايي براي جشن تابستانه خانوادگي خاندان سروش داشتيم دنباله لباس ميگشتيم...آتنا و تينا اصرار داشتن عين هم لباس بخرن ...

مهسا طوري که فقط من بشنوم : بي خود نيست امين نمي ذاره با اينا تنها بيرون بياي از بس شلوغ ميکنن همه نگاهمون ميکنن...

شالم رو روي سرم مرتب کردم : به من که مطمئنا با اين شکم نگاه نمي کنن...

_شکمت اصلا پشت پانچو معلوم نيست در ضمن تو در هر صورتي خوشگلي...

واقعا ديگه پاهام داشت ورم مي کرد..ده جا رفته بوديم و چيزي تقريبا نصيبمون نشده بود جز يه شلوار جين يه وجبي که با کلي قربون صدقه براي ني ني خريديم...

من : تينا ديگه نمي کشم...من برم تو پارکينگ تا شما ها بيايد...

مهسا : آره برو..منم يه رژ ديدم برم بخرمش ميام پيشت...

سوئيچ رو يه دور تو دستم چرخوندم..از پارکينگهاي عمومي خوشم نميو مد زيادي خلوت بودن و من رو ياد فيلم ترسناکا مي انداختن...امين با اجبار قبول کرده بود که راننده نباشه هر چند تا لحظه آخر نگران نگاهم کرده بود...در رو باز کردم و نشستم رو صندلي عقب پاهام بيرون بود ...ياد قيافه برديا ميوفتادم که مي دونستم دوست داشت گير بده و جرات نداشت...دو تا کتوني آبي رنگ ديدم و سرم رو آروم بالا آوردم...دلم ريخت وقتي اون چشماي خيس رو ديدم...

_باده!!!!

صداي بغض آلودش هم از هر زمان ديگه اي حالم رو بيشتر به هم زد...چند بار پشت سر هم پلک زدم..شايد که تصوير جلوم دروغي باشه به وسعت تمام حقايق زندگيم...ترسيدم؟؟...اعتراف مي کنم که ترسيدم...دستم نا خود آگاه به سمت شکمم رفت انگار اين طور بيشتر مي تونستم از کودک چند سانتي متري داخل شکمم محافظت کنم....

قلبم تير کشيد..زبر دلم هم تير کشيد...اون دستهاي هرز به سمتم که جلو اومد خودم رو بيشتر عقب کشيدم...اين بار جايي براي ترسيدن و ضعف نبود...از جام بلند شدم زانو هام ميلرزيد نمي خواستم خيره بشم به اون چشمايي که ديگه گستاخ نبودن..خيس بودن و خسته..به پسري که درتمام زندگيش درشت هيکل بود و اين بار لاغر تر از هر زمان ديگه اي...

_بالاخره آزادت کرد؟؟

از صداش هم متنفر بودم...رو به روم بود و فاصلمون خيلي کم بود...در ماشين باز بود و من تکيه زده بودم به چار چوب در..با هر نيم سانتي که جلو ميومد..من ترسان تر..بيشتر خودم رو به چارچوب در فشار مي دادم...و قيافه ام بيشتر در هم ميرفت هرچند درد بدي هم زير دلم احساس ميکردم دردي که با هر ضربان پر نفرت عميق تر و عميق تر مي شد...

_اومدم نجاتت بدم....اومدم از دست اون مردي که اسيرت کرده که سه ماهه دنبالتم هيچ جا نمي ذاره بري...

_چرت و پرت چرا ميگي؟؟..بر و عقب...

_نترس نمي ذارم دستش بهت برسه...

اين بار واقعا ترسيدم لحنش ملتمس نبود ديگه اين بار پر از همون سبحان کودکي من بود...

دستش رو که به سمتم دراز شد پس زدم : برو کنار چي کار مي کني احمق؟؟؟

بازهم شد همون سبحان پر التماس : آخه زندگي من..چرا ازش مي ترسي...

_من از تو مي ترسم..از اون بابات مي ترسم...

مهربون شد آيا؟؟ : من از وقتي تو رفتي با پدرم ارتباط ندارم...يک سال و نيمه که اصلا نمي بينمش..فقط گاهي با مادرت در تماسم..

مادر عجب کلمه غريبي : مادر شماها بيشتر از منه...

لحنش کمي خندان شد آيا؟ : هنوزم حسودي..نمي دونه تو اومدي نگفتيم..نمي خوام اين بار کوچکترين کاري بکنم که تو نمي خواي...

_پس برو عقب... دست از سرم بردار...

_مي دونم مي خواي از دست اون مرتيکه که زندانيت کرده نجات پيدا کني...من هستم باده...

..اسمم رو صدا نکن...به جز امين هيچ مردي حق نداره اسم من رو با اين لذت آشکار صدا کنه...

کمرم داشت خم مي شد از درد..باز داشتم نفس کم مي آوردم..عجب غلطي کردم...چرا حرف امين رو گوش نمي کنم...

نگران شد آ يا ؟ : باده چيزيت شده..؟

هر نوع نشانه ضعف پر رو ترش ميکرد بيشتر از اين حرفها ميشناختمش...

_چيزيم نيست برو عقب...

دستش رو جلو آورد تا مچ دستم رو بگيره : با هم مي ريم جايي که هيچ کس نباشه...طلاقت رو ميگيريم...

داد زدم : چرا مزخرف ميگي..من از کنار شوهرم هيچ جا نمي رم...

عصباني شد با مشت روي سقف ماشين بالا سرم کوبيد...چشمام رو بستم..مهسا کجايي؟؟

_مي کشمت باده اون لقب رو بهش نده....مي فهمي...من که مي دونم به زور اسيرت کرده..همه جا برات به پا گذاشته..امشب بعد از چند ماه اولين باره بي خيالت شده...

...شده بود؟؟؟...چه قدر چشماش نگران بود....

_سبحان تو مريضي...مي فهمي مريضي...چرا دست از سر من بر نمي داري..برو پي زندگيت..

_زندگي من تويي اومدم پي ات....

قيافه ام رو درهم کشيدم هم از درد هم از نگراني و هم از حال بدم : مرد حسابي بفهم...تو که هزار ماشالا تو خانواده متديني بزرگ شدي...چشم به ناموس ديگران داشتن يعني چي؟؟..اون مردي که خيلي مرد تر از تو...اون شوهر منه...

دستم رو گرفت کشيد..خودم رو عقب کشيدم..پانچوم رفت کنار تو کشمکش چشمش حيران به شکم بر آمدم افتاد..جز شکمم و کمي از رونم جاييم تغيير سايز نداده بود..باردار بودنم کاملا عيان شد..از چيزي که تو چشماش ديدم و لرزشي که تو دستاش افتاد واقعا ترسيدم..خودم رو عقب کشيدم و محکم خوردم به ماشين و آه از نهادم بلند شد...

_حامله اي...

فرياد زد .....اشک از چشمش ريخت : مي کشمت باده.....

دوباره به سمتم اومدم...تا دستم رو بگيره...دلم عجيب تير ميکشيد...

_مي ندازيش...ازش طلاق مي گيري فهميدي...؟؟؟

_برو کنار...

از پشت سرم صداي دويدن شنيدم و اسمم که بلند صدا زده مي شد...صورتم چرخيد به سمت مهسا که هر چي تو دستش بود رها کرده بود و آشفته از سرازيري تند پارکينگ خودش رو به ما رسوند و سبحان رو محکم هل داد... : برو کنار عوضي...

سبحان کمي تو جاش جا به جا شد اما سريع به خوش مسلط شد : تو کردي...همه بلاها رو تو سر ما آوردي..تو عشق من رو ازم گرفتي..الانم اومدم ببرمش...نوکريش رو ميکنم....

_تو تعادل نداري...چي داري ميگي..برو تا زنگ نزدم به پليس...رواني چي از جونش مي خواي...

مهسا اومد به سمتم دوتايي رو در روش ايستاديم...

_تو او خواهرت از راه به درش کرديد..که مجبور شد به اين مرتيکه قرتي پناه ببره..اما من مگه ميذارم بازم دستش بهش برسه...

محکم کوبيدم تو سينه اش مهسا هلم داد پشت فرمون و در رو بست...: روشن کن ماشين رو...

سوئيچ تو دستم نبود..مهسا خم شد تا از روي زمين برش داره که سبحان هولش داد و مهسا محکم خورد به ستون...بلند شد..گوشه ابروش کمي خون ميومد...سبحان به سمت من مي خواست بياد که صداي بلندي تو پارکينگ پيچيد و از دور آتنا و تينا رو ديدم که نگران به سمتموم ميومدن و پشت سرشون هم نگهبان پارکينگ..نمي دونم تو کدوم مابين سبحان غيب شد...

آب رو يه نفس سر کشيدم...هنوز هم همه بدنم ميلرزيد..آتنا و تينا ايستاده بودن کنار ماشين..مهسا خون کنار ابروش رو پاک ميکرد..کمي هم کبود شده بود و من...خداي من باورم نمي شد...

آتنا : چرا يه داد نزديد آي دزد...

..مهسا گفته بود طرف مي خواسته کيفش رو بزنه..اونها در گيري آخر رو ديده بودن...با نگراني به مهسا خيره شدم..چشماش پر از ترس بود...

ضعف بدي داشتم..حالم شديد بد بود...

تينا : باده مطمئني خوبي..رنگ به رو نداري...

آتنا : بريم يه در مانگاه همين بغله..اصلا تينا يه زنگ بزن بابک بيمارستانه بريم پيشش...

من : نه بابک نه..همين درمانگاه خوبه...

يک لحظه دلم آنچنان دردي گرفت که فريادم بلند شد از نگراني به سمتم هجوم آوردن ..احساس کردم لباسم خيس شد....

هق هق ميکردم ....

_گريه نکن از حال مي ريا....

هيچ حسي نداشتم حتي حرکت سر اون دستگاه روي شکمم هم هيچ حسي در من ايجاد نمي کرد..جز گريه...

دستم تو دست مهسا بود که حالا يه پانسمان کوچيک رو ابروش بود و دو قلو ها هم داشتن اشک مي ريختن...

دکتر دستکشش رو از دستش در آورد : چيزي نيست..شانس آوردي..کمي خون ريزي داشتي اما بچه ات قوي و سالمه برات استراحت مي نويسم و دارو..نمي دونم دکترت کيه اما حتما بهت گفته که نبايد استرس داشته باشي...

بقيه حرفاش گم شد تو حس عميقم...تو نفسي که حبس شده بود و حالا رها شذ..بقيه چيزها چه اهميتي داشت وقتي ....

آتنا پشت فرمون بود و تينا متفکر بيرون رو نگاه مي کرد من پشت رو پاي مهسا دراز کشيده بودم ...

تينا : امين تو تمام اس ام اساش داشت قربون صدقه ات مي رفت...

..چرا لحنش به نظرم دلخور اومد...؟؟

آتنا : چرا مي خوايم ازش پنهان کنيم؟؟

با عجز به صورت مهسا نگاه کردم که بالاي سرم بود : بي خود براي چي نگرانش کنيم آتنا جان...باده دوست نداره امين نگران بشه...

تينا : شانس آورديم جلسه است وگرنه همش مي خواست زنگ بزنه اس ام اس نمي داد..اون وقت مي خواستيم چه کنيم...؟

مهسا : بچه ها همه چيز به خوبي تموم شد....

تينا : مگه نشنيديد دکتر چي گفت هنوز خطر حتي براي خود باده هم هست....

مهسا : دکتر ها رو که مي شناسيد..

تينا بر گشت به پشت : باده..مطمئني خوبي؟..به غير از بچه خودت هم بايد خوب باشي...

_خوبم تينا خوبم....

_شايد از اين حرفم خوشت نياد باده...اما درست که خيلي دوست دارم...اما من به فکر برادرم هم هستم..مي ترسم يه چيزي به يکي تون بشه نتونه تحمل کنه...

درکش مي کردم...

دستش رو که به سمتم آورده بود تو دستم گرفتم : هر دوتا ييمون بهت قول مي ديم کنار امين باشيم...قول....

رو مبل نشستم مهسا رفته بود تا برام آب بياره تا قرصم رو بخورم..آتنا و تينا رو به زور فرستاديم خونه امين هنوز نيومده بود...

مهسا : اگه اين صورت من نبود...

_من واقعا...

_بهتره خفه شي اگه بازم مي خواي عذر خواهي کني...بار 25 مي شه من تحمل اين همه رو ديگه ندارم...

به لحن با مزه اش با بي حالي لبخندي زدم...

مهسا : من که ميگم باده راستش رو بگيم...

کوسن رو جا به جا کردم و روش دراز کشيدم

_ مهسا واقعا امکانش نيست ..قاطي ميکنه...

صداي چرخيدن کليد توي در هر دو مون رو از جا پروند...

با کمک مهسا سر پا ايستادم..سرم بد جوري گيج مي رفت....

امين : خانوم خوشگله..کجايي؟...گفتي که اومديد خونه که....

قربون صدقه اش رفتم تو دلم پشت سرش هم برديا وارد شد...

به زور سعي کردم قيافه ام عادي باشه : سلام...

با ترديد زل زد تو چشمم..لبخندش رو لبش ماسيد....دوباره شد همون امين که با نگاهش تا ته ذهنم رو مي خوند : چرا رنگت پريده...

رفتم سمتش رو گونه اش رو بوسيدم : چيزي نيست يکم خسته شدم...

برديا اومد سمت مهسا : ببينمت تو رو...

مهسا کمي رفت عقب...

برديا : با تو مگه نيستم...؟؟

دستش رو برد تو صورت مهسا دستي کشيد به پانسمان صورتش : اين چيه؟؟

صداش لرزيد...

امين هم صاف با ترس زل زد تو چشماي من...موهام رو دادم پشت گوشم و سعي کردم همه چيز رو بزنم به در شوخي : چيزي نيست..مهسا بي احتياطي کرد يه ماشين نزديک بود بزنه بهش..واي نمي دوني چه شانسي آورديم..

..مخاطبم کي بود اصلا مهم نبود...مهم اين بود که بايد اين دروغ گفته مي شد که شد...

برديا نگاهي که معنيش رو نفهميدم به امين کرد...

و چرخيد سمت مهسا : اين چيه مهسا ؟...

_خوب باده که گفت..بشينيد برم يه چايي بيارم انقد صحنه خنده داري بود...

مي خواست فرار کنه از خشم آشکار و ترديد نگاه برديا..برديا بازوش رو گرفت : اون بي همه چيزي که اين کار رو کرده کجاست؟؟

مهسا اين بار از عصبانيت برديا آشکار ترسيد : فرار کرد...

با عجز به من نگاه کرد که حالا از شدت سر گيجه نشسته بودم...

امين دستي به موهاش کشيد : داريد راست ميگيد ديگه؟؟؟...بر گشت تو صورت من.... : اون موقع که داشتي اس ام اساي من رو جواب مي دادي کجا بوديد؟؟

خداي من ...حتي نمي دونستم تينا جاي من چه جوابايي به امين داده يا اصلا چي گفتن به هم....

مهسا که ترديد من رو ديد سعي کرد لحن شوخ به صداش بده : اي بابا يه چيزي بود و گذشت..منم خوبم..باده هم يکم ترسيد که خوب مي شه..امين شلوغش نکن..

امين : چي چيرو شلوغش نکن...ببين فقط يه بار تنها رفتيد بيرون....من به تو چي بگم باده...راستش رو بگو چي شده....

داد مي زد و معلوم بود که قاطي کرده...دروغمون رو باور نکرده بودن..

برديا : کجا رفته بوديد خريد؟

مهسا نگاهم کرد...

برديا دستش رو گذاشت زير چونه مهسا : به من نگاه کن خانوم کوچولو..کجا رفته بوديد خريد...

مهسا : تنديس....

...راستش رو گفت خنگ....

برديا رو به امين : بريم داداش..بريم اونجا راستش رو مي فهميم...

امين : د..اگه يه چيزي به غير از ايني که گفتيد در بياد که من مي دونم و شماها....

..بايد کاري ميکردم... : آخ اميننننننن...

دستم رو گرفتم به شکمم و شروع کردم به داد زدن....چاره اي نداشتم...امين هول کرد...برديا هم همين طور...يه لحظه همه چيز شلوغ پوغ شد...امين بلندم کرد و برد رو تخت و تماس با دکترم و خلاصه يک ساعتي همه چيز به هم ريخت تا من خودم رو زدم به خوا ب و امين دلخور و عصباني خم شد تا گونه من رو تو خواب ببوسه : اميدوارم راست گفته باشي باده....ته دلم لرزيد..اما اين تنها راه بود براي بزرگ نشدن ماجرا چي ميگفتم..اين بار که ديگه سبحان رو ميکشت 

برديا يي که کار دمي زدي خونش در نمي يومد با امين از اتاق رفتن بيرون و من و مهسا رو که کنارم دراز کشيده بود تنها گذاشتن...

_خيلي فيلمي باده...

_مجبور بودم خنگه...دستمون رو بشه روزگارمون سياست...

_مثل بلا نصبت ازش ترسيدم..

صداي صحبتشون ميومد..مهسا اشاره کرد تا ساکت باشم....

برديا : يک کلمه اش هم راست نيست....

امين که تو صداش عصبانيت وحشتناکي بود : باور نمي کنم...اما....

برديا : دست به يکي کردن..برو رو مخ خواهر هات....

_اونا بدترن برديا لحظه اي باده رو نمي فروشن...

صداي برخورد چيزي به ميز اومد : امين اگه اون چيزي که تو ذهن منه باشه و اون اين زخم و کبودي رو رو صورت عشق من ايجاد کرده باشه که نابودش ميکنم....

با نگراني به صورت مهسا که با چشم گرد داشت نگاهم مي کرد نگاه کرد....

برديا : چي کار ميکني؟؟

_دارم زنگ مي زنم آمار بگيرم....نبايد مي ذاشتم تنها بيرون برن...

_تو زنته نبايد مي ذاشتي...من که زورم به مهسا نمي رسه....

_در رو ببند صدا مي پيچه..فکر ميکني من زورم به باده مي رسه..چه قدر زندانيش کنم داره ازم دور مي شه برديا زنم براش يه مشکلي پيش اومده و داره صاف تو صورتم بهم دروغ ميگه.دارم خفه مي شم....

صداي بسته شدن و در و نگاه نگران من و مهسا تو صورت هم...حرفي براي زدن نداشتيم..

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

دستم رو کمي روي ماوس جا به جا کردم ...و چشمم رو از صفحه مانيتور به مهسا که رو صندلي آشپز خونه روبه روم نشسته بود دوختم...مداد دستش بود و يک کاغذ که روش پر از خطوط نا منظم و در هم بود...

سنگيني نگاهم رو حس کرد که سرش رو آورد بالا و لبخند نصفه اي زد : اوضاع مزخرفيه نه؟

چشمام رو با دو انگشتم ماليدم..از نظر من که مزخرف تر از مزخرف بود... سکوتم رو همراه با خنده زورکيم که ديد نتيجه گيري خيلي هم براش سخت نبود فکر کنم....

مداد رو با صدا روي ميز رها کرد و به پشت صندلي تکيه داد : بهت گفتم راستش رو بگيم...

به لوستر نگاه کرد م: نمي شد..نديديشون..اون لحظه خون سبحان حلال مي شد براي امين پاي بچه اش هم وسط بود و آسيب احتمالي بهش....

_نمي دونم...الان هم دارن در به در يواشکي دنبال اصل قضيه مي چرخن...که مي دوني آخرش مي فهمن...برديا تا خود خونه سئوال جوابم کرد و داد زد..آخرش صاف تو صورتم نگاه کرد و گفت داري دروغ ميگي و اين باعث مي شه از اين به بعد بهت خيلي سخت اعتماد کنم...خيلي احساس بدي داشتم....

_امين هيچي نگفت مهسا..داره همون طور روتين و روزمره به زندگيش ادامه مي ده که بگه مثلا چيزي نشده اما همه رفتارا ش پر از دلخوريه..دو روز بغلم هم نکرده..فقط با بچه حرف مي زنه....ديشب داشتم صورتم رو جلو آينه کرم مي زدم اومد خيلي سرد گفت اي کاش مي دونستي اين کارت چه قدر به غرورم بر خورد....

مهسا : لعنتي ها خوب بلدن از دماغ آدم در بيارن...

_اگه بچه رو مي فهميد مطمئن باش انقدر خونسرد نبود...

_يعني ميگي بچه رو بيشتر دوست داره....

_هر مردي همين طوره مهسا..بچه اش رو از زنش بيشتر دوست داره...بگذريم از پدر نازنين من که هيچ کدوممون رو دوست نداشت....

_بد جور دل خور مي زني....

اين حرف رو زد و از جاش بلند شد و به سمت يخچال رفت : باده وسايل سالاد رو داري ديگه...

از بين تفکرات ضد و نقيض اين دو روز ..ذهنم دنبال آمار يخچال رفت و تاييد کرد : آره ..اما بيا بشين الان افسانه خانوم مياد رفته ديدن دخترش...

کيسه اي که کاهو شسته شده توش بود رو با چا قو و ظرف گذاشت رو ميز : آريستو کرات شدي باده..دو تا زن گنده ايم لا اقل يه سالاد داشته باشيم...

لبخند تلخي زدم..شروع کرد به خرد کردن کاهو ها و زير لب آوازي رو زمزمه کردن که من فقط ملوديش رو درک ميکردم...

_آريستو کرات رو خوب اومدي مهسا..اونم من که يادته تو چه آپارتماني زندگي ميکردم و درس مي خوندم....

_من به جايي که الان داري زندگي ميکني نگاه مي کنم و البته آپارتمان خوشگلت تو استانبول..

_ذهنم عجيب درگيره دو تا دو تاست مهسا...

تکه اي از کاهو رو گذاشت دهنش و گلش رو داد دستم : بزن روشن شي...مي خوام بدونم با اون مغز نداشتت چه جوري درگير تفکر شدي....

_گذاشتن و رفتن سخت تره يا موندن و جنگيدن....

چاقو تو دستش خشک شد و خيره شد به چشمام..نگران به نظر ميومد : اين سئوال براي الان يا گذشته...

دستي به شکم بر آمدم کشيدم . با تعجب نگاهش کردم : البته که گذشته...ديگه انقدرم ترسو نيستم که شوهرم دو روز بابت چيزي که تازه خودم توش مقصرم بهم اخم کنه با يه بچه تو شکمم بذارم برم...

دوباره مشغول به خرد کردن کاهو ها شد : چه مي دونم...هيچ چيزي از تو بعيد نيست....

_انقدر بي منطقم؟؟

_نه..اما گاهي تصميمات به جا نيست....

_منظورت تصميم مخفي کردنه...

_يه جورايي آره...خوب تو هنوز...

_مي دونم راه و رسم زندگي مشترک رو بلد نيستم و سريع هم بچه دار شدم...

با چشماي گرد نگاهم کرد : اي ول خوشم اومد چند وقته با هوش شدي ف ميگم تا فرانکفورت ميري...

_حالا چرا فرانکفورت غرب زده...تا همين فرحزاد هم کافيه...

خنديد...و چا قو رو رها کرد توي ظرف : تو ازدواجت درست و به موقع بود..من به امين شک ندارم اما به تو...

_شک داري...درسته بايدم داشته باشي...من سرخوردگي هام..کمبود هام و نداشته هام رو با خودم آوردم تو اين زندگي مهسا....بلد نيستم..نمي تونم همه چيز رو بسپارم به امين.نمي تونم خارج از گود باشم بهم بر مي خوره...

گوجه فرنگي رو به دستش گرفته بود و شکل گلش مي کرد : منم بلد نيستم..ما اعتماد کردن هم بلد نيستيم...

_من همش دارم به عشقش شک ميکنم..همش دارم مجبورش مي کنم اعتراف کنه که نشون بده دوستم داره...خوب اين آزار دهنده است...

گل گوجه ايش رو گذاشت رو سالاد و يه نگاه کارشناسانه بهش انداخت و رفت سراغ خيارها : اينا همش دليلش اينه که تو محبت بي غريضه دريافت نکردي....

داري يه عالمه توجه و عشق از امين دريافت ميکني اما اين غرايضي هم پشتشه...درسته؟؟

_خوب آره..من غريضه مرد بودن و پدر بودنش رو براش رفع ميکنم...

_دقيقا همين طوره....تو دريافت محبت مادريت کم بوده و اين باعث تمام اين سر خردگي هاست..من که بهت ميگم برو مادرت رو ببين..اين کينه داره زندگيت رو نابود ميکنه...

_من نسبت به مادرم کينه اي ندارم...

با يه تا ابروي بالا نگاهم کرد : نداري؟؟؟!!!..بشين خوب فکرات رو بکن...

خوب فکرات رو بکن...يه حرفي مي زد...من براي پيدا کردن احساسم به مادرم بايد کل زمين احساساتم رو شخم مي زدم تا اون حس رو پيدا کنم..تازه بتونم کشفش کنم....دلم خوب براش تنگ مي شد..تو مواقعي که بايد مي بود و نبود..اما...

نصفه خيار رو با محبت گرفت جلوم : بخورش بوي بچگي هامون رو مي ده....

برديا : به به افسانه خانوم چه وقتي براي تزئين اين سالاد گذاشتي....

افسانه خانوم که ظرف خورشت رو روي ميز ميگذاشت : کار من نيست..کار مهسا خانومه...

برديا نگاهي به مهسا انداخت و سعي کرد محبت تو نگاهش رو مخفي کنه : دست خانوم دکتر درد نکنه...پس به غير از داستان سرايي هنر ديگه اي هم داريد....

امين که خيلي جدي داشت تو ظرف من غذا مي ريخت : برديا جنگ راه ننداز....

خواست يه کفگير ديگه هم بريزه که دستم رو گذاشتم رو ساعدش : اين زياده امين...

بدون توجه به حرفم بشقاب رو پر کرد و گذاشت جلوم : اين تموم مي شه باده...بعد هم صبح کنترل کردم داروهات رو دو روزه نمي خوري...

نگاهي به مهسا کردم ..شانه اش رو بالا انداخت و قاشق خورشت رو برداشت...

بدون اينکه امين رو نگاه کنم : دکتر عوضش کرد...

_شما کي تشريف بردي دکتر که من خبر ندارم...

_نرفتم تلفني ازش پرسيدم که...

قاشق رو با حرص آشکاري رها کرد تو بشقاب و ليوان آب رو يه ضرب سر کشيد....

هفته ديگه براي تعيين جنسيت جنين وقت داشتم...از ماجراي پارکينگ و سبحان نزديک يه هفته گذشته بود و امين هنوز همون طور بود..رفتاري که به شدت آزارم مي داد ...درگيري شديدي داشتم با خودم و شبها نبود آغوشش آزارم مي داد...

_حق نداره؟

_من الان فقط به خودم حق مي دم...

_خود خواه شدي؟؟

صداي با زو بسته شدن در اومد و صداي پاش روي سنگفرشهايي که بيش از حد آشنا بودن...از پنجره به تاريکي مطلق تهران چشم دوختم به نورهايي که از خونه ها و آپارتمانها سوسو مي زدن..

_افکارم فرار مي کنن هاکان...

خنده کوچکش که قاطي شد با صداي بوق کشتي دلم پر کشيد براي آرامش اين دوست قديمي...

_مردت کجاست ؟

_تو اتاق کارش...يک هفته است که فقط موقع خواب مياد تو اتاق...و بهانش هم کار زيادشه...

_دوستش داري....و اين يعني تو بايد پيش قديم بشي تا اين فاصله از بين بره...

دستي به شکمم کشيدم : فکر مي کني امتحان نکردم..کوتاه نمي ياد...

_نبينم خسته باشي...حامله خوشگلي شدي عکست رو بوسه و سميرا با اشک و آه بهمون نشون دادن...

تو صداش لحني پر از حسرت بود ....

_مهسا ميگه من بلد نيستم زندگي مشترک داشته باشم....راست ميگه از کي ياد ميگرفتم؟؟

_اينا همش حرفه براي اينه که دنباله بهانه اي و مقصر..مقصر تويي اما به اينا هم ربط داره هم نداره..تو خيلي از مسائلت رو به ما هم نمي گفتي..

_سرم رفت و خيلي چيزها رو نگفتم به تو دارم اعتراف ميکنم ..من دورم يه آينه لوکسه هاکان توش يه آدمي غرق به خون...نخواستم ديده بشه اين تنها چيزي بود که از شماها پنهان کردم...

_باده من آدم تنهاييم تو هم رفتي و تنها تر شدم اين تنها ترس من بود و به سرم اومد اما يه چيزي هم هست اين اتنخاب من بود..ما با انتخابهامون زندگي ميکنيم... امين يکي از بهترين مردهايي که ديدم پدر خوبي هم مي شه...انتخابت خوش بخت شدن و خوش بخت کردن باشه....

_دلم ميخواد مثل اون روزا برم زير بارون بايستم زير پام گل بشه و روي سرم بارون بي انتها دهنم پر شه از حجم اين بارون مست کنم با قطره قطره اش....

دستم به سمت در مي رفت و برميگشت..خوب باده بايد بري و توضيح بدي دير شده اما چاره اي نداري...تو اين مرد رو خيلي بيشتر از اين حرفا دوست داري....

تقه اي به در زدم..استرس داشتم ..احساس روزهاي تنهاييم رو داشتم که هر نگاه و هر صدا تاثيرش و پژواکش تو ذهنم دهها برابر مي شد...

نگاهش کردم که پشت ميزش رو به در با قيافه اي شديدا خسته تلفن موبايلش رو تو دستش مي چرخوند...نگاهي گذرا بهم کرد و سرش رو انداخت روي کاغذ روي ميز...

روي مبل رو به روش نشستم پيراهن کوتاه آبي رنگم رو کمي مرتب کردم...

_لباس بهتري مي پوشيدي باده ..کولر روشنه....

_امين....

خيلي وقت بود اين طور صداش نکرده بودم...چشمش رو روي هم فشار داد : بله...

..تو دلم يه چيزي ريخت ..شکست صداش انقدر بلند بود که فکر کنم امين هم شنيد که کمي طولاني تر از اين يه هفته نگاهم کرد...بغضم رو قورت دادم... : حرفي نداري بزني؟؟

اين طور پرسيدم که فرصت بدم اون شروع کنه...

به پشتي صندلي چرخانش تکيه داد و کمي هم روش تاب خورد..مي شناختمش به زور داشت خشمش رو کنترل ميکرد : من خيلي حرفا دارم...اما نمي دونم تو مي خواي گوش کني يا نه...؟

_من هميشه دوست دارم به حرفات گوش کنم...

_تو اين شکي ندارم بانو..مي شنوي اما آيا گوش هم ميکني؟؟

_منظورت رو؟؟

خم شد روي ميز..خيره شد به چشمام عصباني بود..کف هر دو دستش روي ميز : خوب گرفتي خانومم...خوب هم گرفتي دارم بهت چي ميگم...

خم شد و از توي کشو کاغذي رو گذاشت روي ميز : اين نسخه داروهاي جديدته...دکتر اورژانس بيمارستان شهداي تجريش...

دستم رو گذاشتم روي شقيقه ام....

_نگام کن خانوم کوچولو....خوب نگام کن...من آدم با نفوذيم..خيلي خيلي بيشتر از اون چيزي که مي دوني...د بايد برم بميرم که اون داستان بي سر و ته رو باور کنم....

از پشت ميز بيرون اومد و ايستاد رو به روم با عصبانيت چشم دوخته بود به ديوار پشت سرم..همون که عکس من روش بود : اوني که با دلبري هر روز از روي اون ديوار بهم نگاه ميکنه..همون که تمرکز کارم رو بهم مي زنه.همون اون فکر ميکنه من خرم...

از جام بلند شدم : باور کن اين طور نيست امين....

-چيه بعده يه هفته..باده بعده يه هفته يادت افتاده بياي بپرسي حرف بزنيم؟...

_خوب من...

_انتظار داشتي مثل هميشه من بيام سراغت...گوش کن خانومم...تو اين بار خيلي مرزها رو رد کردي...

عصباني شدم : مگه تقصيره منه..پيش اومد..مگه من خواستم...تو که مي دونستي..

_آره مي دونستم..براي همين همه فکر و ذکرم..همه حواسم پي ات بود....

..بود..فعل که ماضي بشه بعيد مي شه....دستم رو گرفتم به دسته مبل : امين بي دل...

_لابد مي خواي بگي بي دليل بحث ميکنيم..راست ميگي چه اهميتي داره که اين رو با کلي توصيه دکترت بده دستم و بگه حواست به زنت باشه...

منظورش اون نسخه لعنتي و اون سربرگ آبي لوسش بود که مي دونم اون خانوم دکتر چي ها که تنگش نچسبونده...

دستي کشيد بين موهاش : تو با خودسريت با بي دقتيت داشتي بچه ام رو ميکشتي باده....

يه چيز سرکشي يه چيزي عين اژدها از درونم زبانه ميکشيد خوب مي دوستم چشمام هم قرمز شده اين رو از حرارتي که ازش ساطع مي شد متوجه شدم..وقتي ميگه بچه ام...وقتي ميگه تو...وقتي جانمش رو مي خوره...داريم بحث چي ميکنيم؟؟!! 

_پس فقط درد بچته....

احمقانه است که فکر کردم من مهمم...

_خيلي بچه اي..خيلي...

اومد تو يه قدميم ايستاد از چشماش آتيش بيرون ميومد ...

_راست ميگي من خيلي احمق و بچه ام که فکر ميکردم بچه ماست..که فکر ميکردم تو عاشقمي...نگو دستگاه جوجه کشي بودم و خبر نداشت...

هنوز حرفم تموم نشده بود که دستش رفت بالا...چشمام رو بستم...نا خود آگاه يه قدم رفتم به عقب خوردم به مبل...

اما هيچ چيزي رو صورتم احساس نکردم..چشمام رو باز کردم و دستش که سر جاش خشک شده بود رو نگاه کردم و چشماش که بغض عجيبي داشت..يه نگاه گم گشته و شديدا آزرده..

اين آدم من رو تموم کرده تو ذهنش...خاک بر سرت باده...که فکر کردي خيلي بيشتر از اين حرفا پيشش اعتبار فکر کردي آدمه...خيلي بد بختي باده خيلي ....چشماي اون خيس بود : باده خيلي چيزا بينمون پيش اومده..اما تو امشب باعث شدي از خودم حالم بهم بخوره...تو چه طور فکر کردي من ممکنه بخوام روت دست بلند کنم...ها لعنتي...چه طور فکر کردي اون دست مي خواد روي تو بلند شه ..من مي خواستم ...به سمت ميز رفت و چنگ زد به سوئيچش : ديگه مهم نيست باده که من مي خواستم چي کار کنم....

صداي بسته شدن در با ضرب هنوز تو مغزم پژواک داشت..اشک نداشتم بغض هم نداشتم..هيچ حسي نداشتم معلق...تو فضا واي که چه قدر به نيکوتين و کافئين احتياج داشتم... : مادر جون تو اگه نبودي ...منظورم به فرزندي بود که حالا باعث بحث بينمون شده بود...

به عکس عروسيمون روي ديوار اتاق خواب نگاه کردم ...پوزخندي گوشه لبم اومد مثل هر زني اون شب فکر ميکردم قراره بشم همسر اما الان با اين گفته امين فهميدم که فقط مادرم...فقط مادر.....

روي تخت نشستم و خيره شدم به تار و پود فرش زير پام ...يه روزي به سميرا گفته بودم آدم ها هم مثل فرش تار و پودشون رو بهم مي بافن تا گل زندگيشون تشکيل بشه...

چه مي دونم شايد من و امين کمي زود اين تار پود رو بهم بافتيم يا شايد هم زود گل داديم....

روي تخت دراز کشيدم به پهلو...با انگشتم چيزهاي نا مفهومي روي رو تختي ميکشيدم...واقعا چه طور شد که فکر کردم امين ممکنه اون دست رو براي زدن بالا برده باشه؟؟...الان که فکر ميکنم مطمئنم مي خواست براي گرفتن صورتم يا نوازشم بيارتش جلو...اين رو بارها انجام داده بود..عادتش بود بحثمون که مي شد بايد حتما لمسم ميکرد به خصوص صورتم رو اين جوري بهش اين اطمينان دست مي داد که حضور دارم....لعنت بهت سبحان خودت..خاطراتت صدات و وجودت در هر برهه اي از زندگيم گند زد به تمام داشته ها و نداشته هام....انقدر به ياد کتک خوردن تو دوران کودکي و نوجواني بودم...انقدر ديده بودم که چه طور حاجي مادرم رو ميگيره زير مشت و لگد که فکر کردم شوهرم..کسي که تمام فکر و ذکرش راحتي منه مي خواد روم دست بلند کنه....

بلند شدم و نشستم...احساساتم ضد و نقيض بود..پر از درد بود...از يه طرف جمله داشتي بچه ام رو ميکشتي..اون م مالکيتي که ته بچه بود به شدت عصبيم ميکرد و از يه طرف لحظه اي نگاه آزرده اش از جلو چشمم نمي رفت...چي شد واقعا چي شد که ما به اين نقطه رسيديم...رسيديم به جايي که من بشينم فکر کنم که آيا از بيخ و بن کاري که کردم درست بوده....

سرم رو دوباره روي بالشت گذاشتم...خيلي خسته بودم....تنها چيزي که ازش خيلي مطمئن بودم ..من عاشق امين بودم..اما احمق نبودم ....

صداي زنگ در جا پروندتم به ساعت نگاه کردم 2...پس برگشته به سمت در رفتم خودم رو آماده کردم تا بتوپم بهش و بعد آشتي نيم..اصلا دوست نداشتم باهاش قهر باشم اين يه هفته هم برامون کافي بود..در رو که باز کردم..قامتش رو که تو در ديدم قيافه ام وا رفت..

_چيه...اين وقت شب زا به راهم کردي تازه اون طوري هم نگاه ميکني انگار جن ديدي....

از در کنار اومدم..کيفش رو گذاشت کنار مبل و شالش رو باز کرد : امين بهم زنگ زد گفت خونه تنهايي امشب بيام پيشت ...

روي مبل وا رفتم..دستم رو گذاشتم رو صورتم ...

مهسا : بايد هم اين شکلي بشي شازده خانوم..وقتي حرف...

_بس کن مهسا..خيلي داغونم...خيلي...

رفت سمت آشپزخونه...: قرص آرامبخش که نمي توني بخوري..مامانم برات يه پودر فرستاد چند تا گياهه گفت آرومت مي کنه برات دم ميکنم...

_خودش...

_نمي دونم بهم زنگ زد.. مي تونم بهت قول بدم که از تو نابودتره...گفت تنهات نذارم...گفت مي دونه که بدت مياد اختلافاتتون رو خانواده بفهمن به همين خاطر به خواهر هاش نگفته...راننده اش جلوي در بود وقتي زنگ زد بهم...رسوندتم و رفت....

بلند شدم چشمام يکم خيس شده بود خشک شد...قامتم که کمي خم شده بود رو صاف کردم و نگاهم شد همون باده..

مهسا به من که داشتم به سمتش ميومدم نگاهي انداخت : باده....

_هيچي نمي خوام بشنوم...هيچي...

_باده خر نشي بذاري بري..اين نگاه خطرناکه من مي شناسم..چيزي نشده که..خواسته يکم تنها باشه..ببين چه قدر به فکرته که....

بلند شدم و بي حرف ظرف بزرگي پر از شکلات رو از توي يخچال در آوردم و گذاشتم جلوم : بيا شکلات بخوريم من که به خاطر بچه اش نمي تونم سيگار روشن کنم..بيا با اين لذت ببريم...

اولين شکلات رو به دهنم گذاشتم..مزه زهره مار مي داد...هر چي خورده بود رو بالا آوردم..نگاه مهسا نگران بود و پر از استرس ..کمکم کردصورتم رو بشورم..از دستشويي داشت مي رفت بيرون که دستم رو گذاشتم رو ساعدش : بهش زنگ بزني.يادم مي ره دوستي به نام مهسا داشتم....

قيافه در هم و پر سئوالش اعصابم رو بيشتر خرد ميکرد....ليوان بزرگي از شير رو روي ميز گذاشت و رو صندلي رو به روم نشست : که چي گفتي افسانه خانوم نياد؟

يه جرعه رو به زور قورت دادم : تو هستي ديگه..

_من ملالي برام نيست کاراري خونت رو هم ميکنم..اما قصدت اين نبود...

_تو اين سه روزي که امين رفته آمار لحظه به لحظه من رو بهش ميده..

_داري گندش رو در مياري...خوب به اين نتيجه رسيديد که کمي از هم دور بمونيد..در ضمن امين پي خوشيش که نرفته..رفته سراغ پروژه شمال...

پوزخندي زدم که از ديدش پنهون نموند : تو هم آمارم رو ميدي..

_معلومه که ميدم..نگران زن و بچشه زنگ مي زنه منم ميگم خوبيد...

دستم رو دور ليوان قفل کردم و چشم دوختم بهش :بله بسيار هم خوبيم..بهش بگو نگران ما نباشه..زندگيش رو بکنه...

_کنايه نزن باده..بدم مياد من رفيقه توام..

دستم رو رو دستش گذاشتم و به چشماي دلخورش نگاه کردم : من هيچ وقت به رفاقتت شک ندارم..همين که سه روزه از کار رو زندگيت زدي پا بنده من شدي من يه دنيا بهت مديونم...

چشماش کمي خندان تر شد : خري ديگه..من اصلا دردشما دو تا رو نمي فهمم...اون از اون طرف داره بال بال مي زنه ديروز ديگه برديا رو کلافه کرده بود..اينم از تو که صورتت شده قد يه کف دست و حالت خرابه..

_من کجا حالم خرابه؟؟..من هيچ مشکلي ندارم...

_خيلي غدي به خدا....

_من واقع بينم...دوستش دارم؟؟..بيشتر از اون چيزي که فکرش رو بکني...ازش بچه دارم..اين بيشتر هم ميکنه مهر و محبتم رو بهش...اما...به اوني که اون بالاست قسم اگه فکر نميکرديد دارم لج مي کنم همين امروز مي ذاشتم مي رفتم استانبول...

_بي خود ميکني..بشين سر زندگيت...

از پشت ميز بلند شدم : سر زندگيمم مهسا جون..فقط نمي دونم شوهرم کجاست...

_يه زنگ بهش زدي؟

_من عاشقم..اما احمق نيستم....

_اين الان چه ربطي داشت...؟

_توليد نسل دارم ميکنم براش با من ازدواج کرده نسلش خراب نشه..بچه اش هم قد بلند بشه و خوش قيافه..

با ضرب از پشت ميز بلند شد : تلخ حرف مي زني....خطرناک شدي....

لبخندي زدم بهش : نترس..خطر من در حد پريدن تو طياره است..مي شناسيم که...بيشتر از اون حاليم نيست...

قرص آروم که از گلوم ليز خورد پايين ..آهي کشيدم از سر يه دلتنگي که بد جور بي طاقتم ميکرد...سه روز بود عين يه بچه گذاشته بود رفته بود..آتنا و تينا که مي دونستن نيست به خيال اينکه پي پروژه است مدام بهم سر مي زدن و پيشم بودن...خدا حفظ کنه اين توانايي هنر پيشگي من رو..به روي خودم نمي ياوردم که بينمون تا چه حد شکر آبه....

نفسم رو بيرون دادم ..هه..امين خان پر ادعا کجايي؟؟..هيچ مي فهمي زن حامله يعني چي؟؟...

کنار پنجره ايستام و زل زدم به هواي خاکستري تهران...به کلاغايي که روي لبه تراس نشسته بودن...عجيب بود که با اين درون پر غوغا..چه طور بود که صورتم تا اين حد خونسرد به نظر مي رسيد..خونسردي که حاصلش شده بود ترس مهسا و چپ چپ هاي برديا...انگار که انتظار داشت من داغون و گريان بهش التماس کنم تا امين رو برگردونه...

دستي که به شونه ام خورد مهسا بود :به چي فکر ميکني باده؟

_ديشب مي دوني برديا چي بهم گفت؟

_چي؟

_ميزان پولي که امين ريخته به کارتم...

ابرو هش رفت هوا : اين ديگه يعني چي؟

_فکر ميکنه من محتاج پولشم...

کمي فکر کرد : نه مطمئنم منظورش اين نيست..مي خواد به وظايفش عمل کنه...

_من وظيفه بي عشق نمي خوام...

صداي مهسا رو ميشنوم پاي تلفن با سميرا حرف مي زنه : مي ترسم سميرا دوباره جواباش شده تک جمله اي..نگاهش شده دوباره همون قدر سرد...انگار نه انگار..دريغ از يه قطره اشک...

_....

_کم که مي خوره..اما هميشه کم غذا بود..از ديروز نشسته يه ريز سر کار با يه آرامش و دقتي نقشه ها رو اصلاح ميکنه از هميشه بهتر...

_...

_د..منم از همين مي ترسم...زيادي داره روتين زندگي ميکنه..مي رسم بذاره بره..اين بار ما هم نفهميم کجاست...

پوزخندي زدم و رفتم داخل حمام..

-

پيراهنم رو تا کردم و گذاشتم تو ساک...دستي به حلقه ام کشيدم..حلقه اصليم رو به دليل پر نگين بودن و گرون قيمت بودن دستم نميکردم..گذاشتمش تو جعبه جواهر روبه روي آينه...

تقه اي به در خورد مهسا بود مانتوش تنش بود و شالش به دست..نگاهي به ساعت رو ديوار کردم ساعت 9 شب بود : باده يه سر مي رم خونه مامانم تنهاست آخر شب دختر خاله ام مياد پيشش من دوباره ميام پيشت....

لبخندي بهش زدم : اون موقع شب نمي خواد بياي ..برو از زندگيت هم افتادي...

تعارف تيکه پاره کرديم..جلوي در باهاش رو بوسي کردم..

_باده خر نشي بذاري بريا....

_اي بابا چه قدر همتون اين رو تکرار ميکنيد..بوسه هم زنگ زده بود بگه پا نشي بياي ترکيه...

لبخندي زد : ديدي..ديگه هيچ کس دوست نداره بشين سر زندگيت...

نگاهي اجمالي به خونم کردم : اين زندگي هم من رو دوست نداره...

لپ تاپ رو گذاشتم جلوم..کار تنها چيزي بود که بهم فرصتي براي فکر کردن نمي داد...تلفن خونه زنگ زد..شماره رو نمي شناختم..

چند باري الو گفتم و حتي صداي نفس هم نمي يومد...اگر بگم نترسيدم حرفم چرت بود..از ترس اينکه سبحان باشه دلم پر از اضطراب شد...

تو آينه رو به روم يه زن ديدم..با يه شکم بر آمده..يه پيراهن زرد و صورتي که خيلي لاغر شده بود...زني که نگاهش خيلي سرد بود..خيلي سرد تر از تمام اين سالها...

پاهم کمي ورم کرده بود..نشستم روي کاناپه و پاهام رو دراز کردم..ذهنم پرواز ميکرد ..فرار ميکرد..مي رفت به سمت آغوشي که براش دلتنگ بودم..براي صدايي که سه روز بود توي اين خونه نپيچيده بود...دلم حضورش رو مي خواست...دستي روي لبم کشيدم..دلم براي بوسه هاش هم تنگ شد بود...فردا براي تعيين جنسيت جنين وقت داشتم..وارد چهار ماهگي شده بودم..خوب کوچولوي من تنهايي ميريم ..من فقط متاسفم که تو هم داري تنهايي که سرنوشت مادرته رو تجربه ميکني....

مي دونستم بچم هم دلش براي نوازش ها و صداي امين تنگ شده...حلقه ام رو تو دستم جا به جا کردم..بوسه اي آروم به اسمش که نه فقط روي دستم که رو تک تک سلولهاي بدنم خالکوبي شده بود، زدم....

فکرم رفت به سمت ساک گوشه اتاق بايد تکميل ترش ميکردم...

نمي دونم چه قدر وقت بود که داشتم با غذام بازي ميکردم ..برنج يخ کرده بود..تکه مرغ توي بشقاب هم بيشتر از هوس انگيز بودن حال بهم زن به نظر مي رسيد..

کم آورده بودم؟؟؟....آره؟؟...نه؟؟...نمي دونم...قاشق رو توي ظرف رها کردم و بدون جمع کردن ظرفها رفتم توي اتاق...يه کتاب گرفتم دستم..ورق زدم..ورق زدم..به جاي کتاب دفتر چه خاطرات مغزم ورق مي خورد....و انگار که اين ذهن اين خاطرات هيچ چيزي تو خودشون نگه نداشته بودن قبل از امين....همه جا نگاهش بود و صداي نفس هاش...

چشمام رو باز کردم...صداي تق کوچکي از تو سالن اومد..ساعت ديوار ي عقربه اش روي يک بود...بلند شدم و موهام رو از صورتم دادم عقب...

پاورچين پاورچين به سمت آشپزخونه رفتم..همه جا تاريک بود..فقط نور آشپز خونه يه تيغه باريک از فضا رو روشن کرده بود...اين جا امن تر از اين بود که بترسم دزد اومده باشه صاحب خونه رو تو اين برج با هزار بدبختي راه مي دادن چه برسه به غريبه..اما..نمي دونم ته دلم چرا گرم شده بود..يه شوقي داشتم که شايد..شايد...زير لب : ني ني فکر کنم بابايي اومده...

سرم رو کامل به جلو نبردم از پشت ديوار نگاهش کردم...دلم پر کشيد براي قيافه داغونش...براي بوش..براي حضورش.براي اون که به بشقاب غذاي نيمه خورده روي ميز آشپز خونه چشم دوخته بود...دستش آروم رفت به سمت اشارپم که رو دسته صندلي آشپزخونه آويزون بود..برش داشت...نگاهش کرد و بعد با حسرت بوش کرد..چشماش رو بسته بود...انگار که خودم رو بغل کرده...چه قدر تو اون حالت موند رو به ياد ندارم..من اما پاهام باهام همراهي نميکردن...يعني پاهام مي رفتن اما اون سياهي که قلبم رو گرفته بود انگار نمي ذاشتن تا جلوتر برم...

آروم به سمت نور رفتم...من اين ور کانتر بودم و اون طرف ديگه...حواسش به اشارپم بود که تو مشتش بود...سرش رو بالا آورد و با ديدنم جا خورد..اشارپ رو بيشتر توي دستش فشار داد چشماش خيس بودن..يه نم کوچيک عين يه بارون کوتاه تابستونه که هم هست و هم نيست..اما اين خيسي به اون نگاهش يه قدرت مي داد که جلوي اون قدرت ايستادن خيلي سخت بود خيلي...با اشتياق ..با عشق نگاهم کرد..اشارپ رو روي ميز رها کرد و سرش رو پايين انداخت : دلم پرپرت رو ميزد باده...

نگاهم کرد...تو چشماش يه انتظار بود..چه انتظاري داشت؟ بپرم بغلش بگم مرسي که دلت تنگ بود..مرسي که هنوز عاشقانه نگاهم ميکني؟؟...چشماش نگران شد...اومد بياد سمتم ....

_خوش اومدي...اگه گرسنته غذا تو يخچال هست..

صدام سردي داشت که خودم هم يخ کردم...

يه چيزي تو نگاهش شکست...نگران شده بود..نگراني که بيش تر از هر زمان ديگه اي بود...اما سرش رو انداخت پايين انگار اونم حس کرد ..حس کرد که من همون باده ام..همو ن باده اي که از هواپيما بعد از 9 سال پياده شد...

_چرا غذات رو تموم نکردي؟؟

مي خواست بگه نگرانه؟؟..مي خواست بگه براش مهمه؟..اين سئوالا اما تو ذهنم موند به زبون نياوردم..ميگفتم که چي که فکر کنه جوابش برام مهمه؟؟

_گرسنه نبودم...من مي رم بخوابم...

وا رفت...به معني واقع کلمه...نشست روي صندلي و سرش رو بين دستاش گرفت : باده تو چرا اين....

_لطفا اشارپم رو هم اون طوري نچلون چروک مي شه براي صبح مي خوامش...شبت به خير....

از روي صندلي بلند شد..به ضرب..صندلي افتاد به چشمام خيره شد نمي دونم چي ديد که ترسيد تا جلوتر بياد..استرس نگاهش ده برابر شد..من اما به سمت اتاق رفتم و آروم دراز کشيدم...من عصبي نبودم...هواي گريه هم نداشتم..شاد هم نبودم...فقط..فقط بعد از سه روز بدون هيچ کابوسي آروم و عميق خوابيدم....

_نرفتي شرکت؟

پشت ميز نشسته بود ..سرش بين دستاش بود و لباساي ديشب تنش بود و چشماش عجيب قرمز بود و خسته و اين يعني که ديشب اصلا نخوابيده و دلم گرفت از نگاه پر از خواهشش،عذاب وجدان گرفتم من بعد سه روز و البته هفته قبلش تونسته بودم عميق بخوابم...

_برديا هست ...

سرم رو کردم تو يخچال و با پوزخند : خوب بله سه روز گذشته هم مهسا بود...

با همون خونسردي و عشوه خاص خودم سرم و رو به پشت چرخوندم و صورت در همش رو نگاه کردم..هيچ جوابي بهم نداد و از پشت ميز بلند شد....

در يخچال رو با ضرب بستم...از دست هر دوتامون عصباني بودم چرا به اين نقطه رسيده بوديم؟..دلم ميخواست تموم بشه اما....

رفتم توي اتاق و نگاهي انداختم به کارت توي دستم ...که در باز شد..حمام رفته بود و مثل هميشه خوش تيپ و جذاب بود به سمتم اومد چشماش رو ماليد مي دونستم کم خوابي تا چه حد کلافه اش مي کنه و معلوم بود اين کم خوابي و يا بي خوابي فقط محدود به ديشب نيست...

يه ليوان بزرگ شير و يه لقمه بزرگ دستش بود..داد دستم : اينا رو تا آخر مي خوري بعد هم حاضر شو دوساعت ديگه بايد مطب دکتر باشيم..

لقمه تو دستم رو نگاه کردم و سرم رو بالا آوردم تا صورتش رو ببينم : يادت افتاده زن داري که حامله اس؟؟

عصباني شد اين رو از صورت درهمش فهميدم نفسش رو داد بيرون معمولا براي کنترل تن صداش اين کار رو ميکرد : من يادم بوده هست و خواهد بود که زن دارم...من يادم نمي ره...عشقم هم از سرم نمي ره خانوم کوچولو...تو چي ،تو وقتي داشتي صاف تو صورتم نگاه ميکردي داستان مي بافتي يادت بود که شوهر داري؟؟...که من پدر بچتم؟؟....

حق نداشت؟؟...داشت به خدا داشت..اگر ..اگر فقط به من زمان مي داد..اگر همه چيز رو با يه حرکت عصبي و يه حرف به اين نقطه نمي رسوند من خودم ميگفتم که چه قدر اشتباه کردم.اما...اما....

روي تخت دراز کشيدم ...سرم رو روي تخت جا به جا کردم....قيافه اش که يادم ميوفته دلم ضعف مي ره براي برق نگاه شادش وقتي تو مانيتور دستگاه زل زده بود و ناشيانه دنباله موجودي ميگشت که مي دونستم چه قدر دوستش داره...با بغض تکرار کردم حتي بيشتر از من..

صداي تپش هاي قلبش رو هم که شنيد دست و پاش رو رسما گم کرده بود..اين بار اول نبود که با من ميومد دکتر ..تمام چکاپها همراهم بود اما اين اولين بار بود که انقدر واضح مي تونست حسش کنه ...هر چند دکتر بهش گفت که ذوقش رو نگه داره براي زماني که بچه تکوناش رو توي شکمم شروع ميکنه...

چه احساسي داشتم از جنسيت جنين...نمي دونم؟؟...من فقط بودنش برام عزيز بود وبس..ولي صداي تلفن و بعد خنده امين نشون مي داد گويا اين جنسيت براي خاندان پاکدل مهم بوده....

لاي در رو باز کرد و نگاهي اجمالي به من انداخت : خوابه مامان جان...چشم بيدار شد بهش ميگم...

_...

_چه دعوتي مادر من...يکم باده استراحت کنه ميايم مگه ما با شما تعارف داريم؟؟

_....

و در رو بست...

چه قدر گذشته بود نمي دونم که تخت کمي تکون خورد..خودم رو زدم به خواب..دستش رو آروم روي شکمم گذاشت : پسرم...من عاشقتونم..هم تو هم مامانت.....

من داشتم پسر دار مي شدم..يه جورايي براش خوشحال بودم ..تو جامعه ما...خوب پسر بودنش بهتر بود..دختر مي شد که چي؟؟..که براي به دست آوردن هر جايگاهش دو برابر يه مرد بدو و بعد بازم اون مرد ازش جلو بزنه؟؟....من پسرم رو طوري بار مي آوردم تا بدونه احترام به زن يعني چي؟؟...

نگاهي به امين که غرق خواب بود گوشه تخت انداختم : پسرم من عين پدرت بارت ميارم..مسئوليت پذير..محترم..قابل اعتماد...

_بي خيال شو برادر گلم...الان چه وقت اين قرتي بازياست آخه...

_....

_عمت پير شده..هر چند عمه محترم جناب عالي 80 رو داره...

_...

بلند خنديد اما خنده اش هم خسته و کلافه بود: خوب حالا 78 مگه با 80 چه قدر فاصله داره؟

نمي دونم يه ربع بود داشت پاي تلفن با کي صحبت ميکرد..من سرم به لپ تاپم بود...يکي از دوستانم از ترکيه نقشه يه رستوران رو برام فرستاده بود و ازم نظر خواسته بود .داشتم اون رو بررسي ميکردم...تو دو روز گذشته تا تونسته بودم با فاصله بر خورد کرده بودم..کلافگيش رو مي فهميدم...گاهي مي ديدم که دستاش روکنترل ميکنه دورم حلقه نشه از نفس هاش مي فهميدم چه قدر دوست داره حرف بزنه..من اما انگار که اتفاقي نيوفتاده برخورد ميکردم...

از بالاي سرم صداش رو شنيدم..پشتم بهش بود اما لحنش کافي بود براي فهميدن جنگ درونش : يکي از دوستانم دعوتمون کرده امشب خونش يهو تصميم گرفته براي خودش تولد بگيره..

سرم رو از روي نقشه بلند نکردم : باشه مي ريم...

يهو دستش حلقه شد دور با زو هام و با ضرب از جام بلند کرد ..

_چي کار ميکني امين ؟

_تا کي مي خواي اين طوري ادامه بدي؟..هان...تا کي؟؟..چرا حرف نمي زني؟

_من که چيزي رو نمي بينم که عوض شده باشه...

_بدبختي اينه که چيزي که عوض شده بود برگشته سر جاي اولش..شدي همون باده قبل...

پس همين داشت کلافه اش ميکرد... : اون باده بهتره امين..براي همه بهتره...

از سردي لحنم داغي دستاش دور بازوم خنثي مي شد...دستاش شل شد و انداخت پايين...راه افتادم سمت اتاق..سنگيني نگاهش رو روي خودم احساس مي کردم....

_امشب مراسم امين کشون داريم؟

از تو آينه به لبخند پت و پهنش نگاهي کردم و چشم غره اي بهش رفتم و آخرين روتوش رو با ريمل به مژه هام دادم...

_بي خود چشم غره نرو نامرد..تو چه طوري بازم با اين شکم حامله مي توني انقد رجذاب باشي دختر...

..اغراق مي کرد مطمئنا..صاف ايستادم پيراهن قرمز آستين حلقه اي تنم بود که از زير سينه گشاد مي شد و چند لايه حرير داشت..دامنش يه وجب بالاي زانو بود..کفش تخت مشکي و چند تا پا بند سکه اي رو هم که بيشتر از هر چيزي رو اعصاب امين رفته بود چون راه که مي رفتم جرينگ جيرينگ مي کرد...

مدل پيراهن باعث مي شد بارداريم خيلي مشخص نباشه..موهام رو خيلي محکم بالاي سر دم اسبي کرده بودم که چشمام رو کشيده تر و قدم رو بلند تر نشون ميداد...دليلش هم اين بود که نمي تونستم موهام رو رنگ بذارم و اين نوع بستين اون رنگ مشکي پر کلاغي موهاي طبيعيم رو که حتي يادم رفته بود چه رنگيند خيلي تضادي با رنگ فندقي روي سرم نداشته باشه...چون نمي تونستم رژ بزنم حسابي از خجالت يه آرايش مفصل چشمام در اومده بودم ....

_چشمات خيلي گستاخ تر شده...

_بايد پوف امين رو ميشنيدي وقتي من رو ديد مهسا...دستش رو برده بود لاي موهاش مي کشيدشون..جراتم نداشت چيزي بگه...يعني چي مي خواد بگه...

_والا با اين گستاخي نگاه تو منم مي ترسم حرف بزنم....

به مهسا با اون دامن خيلي کوتاه سفيد و بلوز خوشگل مشکين گاهي انداختم : برديا هم خل نشه امشب خوبه...

_من مي تونم خلش کنم چون به اون ربطي نداره..اما تو با روان اون شوهرت بازي نکن امشب که کلا ازت محروم که هست بيشتر قاطي ميکنه...

برگشتم به سمتش و تکيه کوچيکي زدم به ميز توالت : من بچه نيستم...عقده توجه هم ندارم ..شکمم رو نمي بيني؟...من مجرد بودم کسي رو تحويل نميگرفتم...من هميشه به خودم مي رسم..تو خونه هم هميشه مرتبم...

دستش روروي دستم گذاشت : مي دونم..باده من اگه تو رو نشناسم که بايد بميرم..مي خوام بخنديم...ولي واقعا خوشگل شدي...

ورودم به سالن همراه مهسا هم زمان شد با نگاه پر از تحسين خيلي از اطرافيان ..سرم چرخيد به سمت امين و تو دلم قربون صدقه اش رفتم که کنار برديا ايستاده بود..کلافگي ازش مي باريد...دست راستش که تو جيب شلوارش بود رو مشت کرده بود...

يکم اذيتش کنم مگه چي مي شه؟..من که هيچ وقت اين کار رو نکردم...سرم رو مثل هميشه بالا گرفتم و عين استيج راه رفتم...از پوفي که کرد و چرخش ناگهاني اش به پشت سرش معلوم بود داره قاطي ميکنه..اما يه دقيقه بعد مسلط به خودش دوباره چرخيد رو به جمع..

رفتم به سمتش و کنارش ايستادم که بازهم 15 سانت ازم بلندتر بود...صاحب مهموني پسري بود به نام سپهر پر حرف..شلوغ..تپل و خوش خنده...همراه نامزد خوش خنده تر از خودش باران به سمت من و امين اومد و دست داد : خوش اومديد..منور کرديد...ما که نتونستيم عروسيتون باشيم..خوش حالم که مي بينمتون....

باران : امين عروسکت خيلي خوشگله..رفتي خونه اسفند براش دود کن...

امين : به خانومم نگو عروسک باران..

سپهر : ها چيه حسود خان...خودت فقط اين اصطلاح رو اجازه داري براش به کار ببري؟؟

..خنديدم البته از خنده سپهر که باعث مي شد گوشتاش تکون بخوره...

امين : خوبه مي دوني من رو داشته هام حسودم...

_آره خوب کسي به کار و بارتم حق نداره چيزي بگه...

پوزخندي زدم که از ديد تيز امين دور نموند ...

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد..احساس دستش دور شونم يه آرامشي رو درونم به وجود آورد ..

_من همين يه داشته رو دارم...باقي چيزا همش کشکه...

با مهسا که زير نگاه تيز برديا بود ايستاده بوديم و به رقص با مزه سپهر و باران نگاه مي کرديم..برديا و امين ويه مرد ديگه داشتن صحبت ميکردن...نگاه گاه گاه امين روي خودم رو احساس ميکردم و سعي مي کردم به روي خودم نيارم ..

مهسا : آخ آخ باده امين مثل مير غضب داره مياد...

...نمي دونم کي نامرد جيم زد ....

ايستاد رو به روم : باده...با من لج داري باشه قبول...مي خواي تنبيهم کني...گردنم از مو باريک تر...رعايت خودت رو بکن خانومم...از وقتي اومديم سر پايي...برات خوب نيست...

دستم رو عقب کشيدم..دستش که داشت آروم به سمت مچ دستم ميومد تو هوا خشک شد.. 

من : خيالت راحت باشه..بچت رو صحيح و سالم بهت تحويل مي دم...

چشماش از خشم برق زد...روي هم گذاشت و ثانيه اي فشار داد و زير لب با لحني که واقعا ترسناک بود : بس کن باده..بس کن...ديگه داري زياده روي ميکني...گاهي دلم ميخواد...

وقت نشد بپرسم چي؟..چون يکي از دوستان امين همراه با خانومش کنارمون اومدن و نيم ساعتي راجع به شرکت و اينکه آيا من وقت ميکنم براي زمينشون تو کلاردشت يه ويلاي زيبا طراحي کنم؟..کاري که با کمال ميل زير نگاه عصبي و نا راضي امين قبول کردم و دست فشرديم بابتش..

کمرم داشت نصف مي شد اما چيزي به روي خودم نمي آوردم...مهسا کنار پسري به نام سامان ايستاده بود و مي خنديد...امين گير بحثهاي بي انتهاي سپهر افتاده بود...برديا بمب در حال انفجار بود...

با گام هاي بلند به سمت مهسا اومد و مودبانه از سامان خواهش کرد تنهاشون بذاره...لحن عصبيش خنده دار بود.ما اين دو تا دوست رو داشتيم دق مي داديم...

برديا : اون دامن لعنتيت رو يکم بکش پايين تر...

مهسا : آهان چون خودت داشتي دخترا رو ديد مي زدي فکر کردي همه همين طورن...

برديا بازوي مهسا رو گرفت : تيکه هاي بي خودي که بهم مي ندازي برام مهم نيست مهسا..اما به خودت قسم اگه اين کارات رو امشب ادامه بدي..براي رفتار درست داشتن قولي بهت نمي دم...

مهسا با حرص بازوش رو از دست برديا در آورد : تو چي کا....

_ادامه نده که تو جمع يه کاري مي کنم همه بفهمن چي کارتم....

با خونسردي اين رو گفت و از کنار ما رفت...

_احمق...رواني..اصلا به اين چه ربطي داره...

با لبخند بهش گفتم : مي بينم که هر کاري دوست داري نمي توني انجام بدي...

..جوابش يه فحش زير لب بود و خنده من...بگذريم که تا اخر مهموني برديا خونسرد و جنتلمن و عادي از کنار مهسا جم نخورد ....

سپهر : بچه ها بيايد بريم تو حياط که بساط سنتي زدم..بريم قليون بکشيم...کنار امين ايستاده بودم...جمع بيست نفره تصميم به رفتن گرفتن ...من ايستاده بودم...

سپهر : عروس خانوم شما و امين هم...

امين : سپهر ما نيايم بهتره...

_برو عمو انقدرا هم اداي مثبتي نيا جلوي خانومت...

امين يه دستش رو دور کمرم انداخت و يه دستش رو روي شکمم کشيد و با لحن پر مهري که من رو هم به حسادت انداخت : خانومم بارداره سپهر اون دودا براش خوب نيست...

صداي دست و سوت و تبريک بچه ها بلند شد...

باران : پس بگو چرا همش يا دستت دور کمرشه يا با چشمات مي پاييش و با هر حرکتش از جات بلند مي شي...دکتر پاکدل جذاب ما داره پدر مي شه...

امين دستش رو از رو شکمم برداشت و رشته موي کنار گوشم رو عقب زد اين بار لحنش بيشتر کلافه بود : باردار هم که نبود همين بود باران...زندگيمه...

صداي زن ذليل گفتن بچه ها و خنده هاشون رو نمي شنيدم...واقعا هم مگه اين طور نبود؟..پس چرا واقعا چرا اون حرفها رو بهم زده بود...

تو پش پر بود فکر کنم...از همه وجناتش مشخص بود از اون حرصي که داشت باهاش تو سالن راه مي رفت و هم زمان گره کرواتش رو شل ميکرد...

من از ناحيه کمرم و زير دلم داشتم قطع مي شدم...از بس که با تخسي که اعصاب خودم رو هم خراب کرده بود سر پا ايستاده بودم..

دستم رو به لبه ميز آشپز خونه گرفتم و يه کله ليوان آب رو سر کشيدم...بدنم اين جا بود اما روحم...روحم در پرواز بود براي بودن تو آغوش مردي که کلافه داشت تو سالن اين ور و اون ور مير فت..

خوب درست بود هر جايي که الان ايستاده بودم هر جايي غلط يا درست...انتخاب خودم بود...

نفسم رفت...ليوان رو با صدا کوبيدم به روي ميز و دست گذلشتم روي کمر..لبهام رو بهم فشردم تا چيزي ازش خارج نشه..هيچ صوتي..اما آخ غليظم فکر کنم به گوشاي تيزش رسيد که صداي گام هاي سريعش و حضورش که هاله اي از استرس داشت رو احساس کردم...

دستاش که روي کمرم قرار گرفت و صداي بم نگرانش : چي شدييييي؟؟ باده با تو ام....

دستم رو که زير دستش قرار گرفته بود سر دادم اين طرف قصدي تو کارم نيود..براي اين بود که حضور گرم اون دستاي پهن گرم درمانتر بود تا دستاي سرد و ظريف من...

بد برداشت کرد که با حرص گفت : باده براي آخرين بار دارم هشدار مي دم بهت بس کن....

کمرم رو کمي صاف کردم : خوبم...

نگاه کردم تو چشماش که حالا علاوه بر کلافه بودن حرصي بودن و خسته....: خوب نگام کن باده..من همونيم که ادعا ميکردي دوستش داري...حالا کار به جايي کشيده که دستت رو از زير دستم سر مي دي....

عصباني تر تن صداش رفت بالا : از حرص من ببين چه کردي...رنگ به روت نيست..بريم اين لباس رو عوض کن..استراحت کن...

بدون حرف اومد زير بازوم رو گرفت و کمکم کرد به سمت اتاق بريم... : برو بيرون امين مي خوام لباسم رو عوض کنم...

کلافه دستي به مو هاش کشيد : هشدارم رو يادت رفته فکر کنم...بسه باده...نذار..نذار...

خونسرد: نذارم چي؟؟..نذارم که بذاري بري...انگار نکردي اين کار رو...

جوابم رو نداد با عناد صاف ايستاد جلوم و خيره شد دست به سينه بهم : عوض کن اون لعنتي رو که توش انقدر من رو دق دادي...

_گفتم که برو بيرون...

فرياد زد : من شوهرتم...همين جا مي ايستم فهميدي....

..خوب يکي از چيزهايي که اين چند وقت يعني يه ماه اخير بيشتر هم شده بود اين بود که من نمي خواستم امين شکمم رو ببينه...خيلي مسخره بود اما مدتها بود که جلوش لباس عوض نمي کردم يا با حوله نميگشتم...هيکلم خوب کمي دفرمه شده بود و اعتماد به نفسم رفته بود به صفر....

_بسه هر چي ادا در آوردي...چند وقته نمي ذاري بدون لباس ببينمت..فکر ميکني بهم بر نمي خوره لعنتي..فکر مي کني مثلا چي..نمي تونم خودم رو کنترل کنم مي يام سراغت...چي تو اون مغزت ميگذره که اين کارا رو مي کني....

_بد برداشت ميکني...

_از حرفات ؟؟..از اين نگاههاي سردت که ديوونم مي کنه؟؟..از کنايه هات؟؟...يا رفتارت که شدي همون باده تلخي که حداکثر جمله هاش سه تا کلمه داشت اونم روزي ده تا جمله...چي؟؟..کدومش؟؟؟

_از همش و هيچ کدومش...

_فلسفيش نکن..رنگ به روت نيست..عوض کن اون لعنتي رو اومد سمت و خم شد رو زمين و با حرص خلخال پام رو باز کرد و گرفت تو دستش آورد تو صورتم : با اينا تمام شب جلو چشمام قر دادي با هر جيرينگش دلم رو لرزوندي...

هم عصباني بود هم نبود ...دستاش رو از کنار بدنم هول داد عقب و رفت سمت زيپ لباسم و کمي کشيدش پايين..

کمي تکون خوردم..پشتم ديوار بود جلوم امين...مي دونستم زورم به ديوار بيشتر مي رسه تا امين: نکن امين...

زيپ رو با حرص کشيد پايين و لباس از رو بدنم سر خورد..نا خود آگاه سرم رفت پايين و دستم روي شکمم....

دادش در اومد : نمي فهممت....باده..نمي فهممت...و خلخال هار و پرت کرد گوشه اتاق و از اتاق بيرون رفت...

موهام رو باز کردم يه لعنت فرستادم به زمين و زمان...صورتم رو شستم يه لعنت ديگه...خسته شده بودم..خستش کرده بودم...

تو آينه روشويي نگاهي به خودم کردم : داري با خودت..با امين چي کار ميکني...داره با تو با خودش چي کار مي کنه باده؟؟

رو کناپه نيم دراز کش بود...نيم تنش روي مبل يودو پاهاش رو زمين بود دستش رو روي صورتش گذاشته بود...کاش اين جوري نمي شد که حالا هم من...هم اون...

_حرف بزنيم؟؟

دستش رو از رو صورتش برداشت و از جاش تقريبا پريد و نشست..پيراهن نخي سفيدم رو که ديد..رد نگاش رفت سمت موهاي بافته شدم انگار با مزه هاش با تمام محبتي که داشت..تنم رو نوازش ميکرد...تنم داغ اون نگاه پر مهرش بود : حرف بزنيم...

بلند شد و همراهم اومد رو تراس...اشارپم رو دورم پيچيدم و و نشستم...

رو به روم نشست..دکم هاي پيراهنش رو باز کرد و فقط دو تاي پايين بسته بود..نگام ليز خورد به سينه اش که چند وقت بود خودم رو از اينکه سرم رو روش بذارم محروم کرده بودم...

خيره داشت نگاهم ميکرد منتظر بود...دستام رو قفل کردم تو هم : براي تو همسر حامله يعني چي...

سئوالم تعجب زدش کرده بود : براي من همسر يعني تو..حامله يا غير حامله...

_من هورمونام بهم ريخته است...حساس ترم...بهت بيشتر از هر زمان ديگه اي احتياج دارم...مي فهمي...

_آره مي فهمم...من به تو هميشه همين قدر احتياج دارم تو اين رو مي فهمي؟؟

_بهم گفتي داشتي بچم رو ميکشتي..امين گفتي بچم..نگفتي بچمون..نگفتي خودت...

کمي تن صداش رفت بالا : بايد بازم ميگفتم خودت...تو که مي بيني همه چيز خودتي...من خودتم....اين زندگي خودته...اون بچه اگه هست به خاطر تو..به خاطر تو که عشق بچه اي...به خاطر تو که بي تابم ميکني...

_گفتي مراقب نبودي...

_بودي و گفتم نبودي؟..بي انصاف زل زدي تو صورتم داستان بافتي...

_چي ميگفتم...که بري سراغش..که بيفتي به جونش..که چيزيت بشه...

داد زد : آره..بايد مي رفتم سراغش..مگه نرفتم...؟؟...

رنگ از روم پريد : چي داري ميگي؟؟

_پيداش نکردم...در رفته کدوم قبرستون نمي دونم..اما پيداش مي کنم...تاکسيدرميش ميکنم...

_ببين به خاطر همين جمله هاست..از تو بعيده تو..

_چيم..منم مردم از همين خاک...مثل همه مردا..مثل هر مردي که ببينه چيزي داره زندگيش رو به خطر مي ندازه قاطي ميکنه..من اين جوري بزرگ شدم..بهت گفتم براي من همه چي يعني خانواده..هر چيزي که بخواد به خطر بيندازتش حتي اگه تو باشي من قاطي ميکنم...

_قاطي نکن..به خاطر گذشته آشغال من قاطي نکن...

_من برات قاطي ميکنم..گذشته و حال و آيندت ماله منه...براي چيزي که ماله منه قاطي ميکنم...

..کم آوردم...تکيه دادم به پشتي صندليم و سعي کردم جملاتم رو جفت و جور کنم : حبسم نکن...بذار نفس بکشم...

_بي انصافي چي کارت ميکنم؟..ميگم نگرد؟..نخر...؟؟...قفلت کردم تو اتاق؟؟...من فقط مراقبتم... تو که نتايجش رو هم ديدي ..درد اصلي اينه که من همش دارم تلاش ميکنم باشم...

_بر ميگردم سر کار....

_برگرد نفس من...مگه دريغ کردم ازت؟

_مداوم عين قبل از ازدواج...

_باده..صبر کن ببينم...مگه من از پشت کوه اومدم..مگه گفتم کار نکن...به خاطر وضعيت بارداريت کارت کم شد...

_نمي خوام همش وابسته باشم...

..قاطي کار يه دقيقه بود فشارش رفت بالا که گوشاش قرمز شد ....چرت گفته بودم....

_لعنت ....فرياد زد : لعنت.....مي دوني حرفات يعني چي؟...

بلند شدم...رو به روش ايستادم : بهم نشون دادي ميشه که نباشي...مي شه که بري و من بمونم..مي فهمي...؟؟؟ من کشيده بودم کنار...سپرده بودم دستت با خيال اينکه هستي...حالا باز بر ميگردم به ميدون.چون مي شه که نباشي...

بغض دار شد لحنش : بگم غلط کردم..بس ميکني اين جمله رو...بگم باده رفتم اما همه فکرم اين جا بود...مهسا بود..برديا بود..يه کارت پر پول بود..اين خونه بود...من خيلي زودتر هم بر ميگشتم..حتي سه ساعت بعدش اگه فقط يه زنگ مي زدي..مگه بر نگشتم...مگه بال بال خودت نبودم...خودت ..بوت...اقتدارت...بودنت...بگم بس کن بس ميکني؟؟

_مهسا قبل از تو هم بوده..برديا نبوده..سميرا بوده..دنيز بوده..هاکان بوده..بهروز بوده...مي بيني بيشتر هم بودن...

تو اومدي..فقط تو بودي...الان من بازم مي ترسم که نباشي...پس نبايد صحنه رو ترک کنم...

با زو هام رو گرفت تو دستش : نگو باده..نشکن منو...مي فهمي براي يه مرد اين حرفا يعني چي؟؟..اونم براي مردي مثل من....

_حالا گرفتي آدم تو عصبانيت مي تونه چيا بگه..چه طوري بسوزونه...من بيشتر بلدم امين...خيلي بيشتر از تو بلدم چي بگم نتوني شب بخوابي..

_فکر ميکني اين چند وقت تونستم بخوابم؟؟؟....فکر ميکني تونستم؟؟؟..نمي ذاري ببينمت...

سرم رو انداختم پايين...

_چرا نمي ذاري ببينمت..مي ترسي...

_به خاطر اون نيست...

_به خاطر چيه..ديگه چي مي خواي بگي که همه چيزم بره زير سئوال...

_زشت شدم..نمي خوام ازم بدت بياد...

مظلومانه گفتم..خودم دلم سوخت....

کشيده شدم تو بغلش..محکم...: خداي من چي داري ميگي زندگي من...چي داري ميگي...مگه ميشه از تو بدم بياد..تويي که امشب غوغا کردي..نفس بريدي..نگات کردن..من حرص خوردم..قاطي کردم..مگه ميشه بدم بياد..من هميشه ...

سرم رو بيشتر تو سينه برهنه اش فرو کردم : من فقط مي خواستم توجه تو رو جلب کنم...

_مي دونم..بيشتر از جفت چشمام بهت اعتماد دارم...اما بد جور جزم دادي..با اون جيرينگ جيرينگت...

کمي بيشتر تو آغوشي بودم که انقدر دل تنگش بودم...موهام رو نوازش کرد..نفس عميقي کشيد....

سرم رو آوردم بالا و به صورت غرق فکرش نگاه کردم...سنگيني نگاهم رو احساس کرد خم شد رو صورتم : اون حرفت فقط براي سوزوندن من بود باده مگه نه؟؟

_مي خواستم ببيني چيا مياد به مغزم...ولي بقيه اش حرف دلم بود...امين..وقتي من رو انتخاب کردي..مي دونستي چه جوريم..من زن کنار بکش نيستم...بذار تو مرکز باشم..پا به پات بيام..مثل اون اوايل از کارت باهام حرف بزن...حرف بزنيم..من قول مي دم و بابتش هم عذر مي خوام که ديگه چيزي رو ازت پنهان نکنم...نبودنت بد تنبيهي امين...

چشمام رو بوسيد : من از خدامه...

_محافظ نمي خوام..راننده نمي خوام...

اخماش رفت تو هم : بابت اينا بهم فرصت بده..لا اقل تکليف سبحان روشن شه..خواهش ميکنم ازت..

چشمام رو به نشانه تاييد بستم..صداي سکوت بود همه جا يه شب گرم و ساکن تابستوني با عطر گلاي محبوبه شب که تو باغچه تراس بودن..بوي ملس عاشقي به علاوه عطر تلخ و شيريني يه نگاه عسلي...چه قدر محتاج بودم به تمام اينا...حرف مفت زده بودم..نمي خوام وابسته باشم...مگه مي شد زن اين مرد باشي و وابسته نباشي...

_به کجا خيره شدي شرابي که اين چند وقته بد تلخي..بد....

سرش رو سر داد بين موهام..نفسش به گوشم مي خورد و خوش خوشانم مي شد...چند تا نفس عميق کشيد..چندتا بوسه ريز..زير گوشم زد..دستش رو رو کمرم مي کشيد : دوستت دارم نفس من...

شل تر ازاين حرفا بودم که جوابش رو بدم...سرش رو آورد بالا چونم رو گرفت و خيره شد بهم...نرمي لباش و اون تري رو که حس کردم..روحم از يه عذاب چند روزه رها شد...هر حرکتش روي لبم...هر تماس دستش با کمرم پروازم ميداد...

سرش رو عقب کشيد و با اون چشماي مست کننده و صدايي که از هر زماني دل نشين تر بود : تو که جدي نبودي تو اون حرفت...؟؟

مي دونستم چي داشت اذيتش مي کرد..به خودم لعنت فرستادم که انقدر مرض دارم گاهي دستي روي گونش کشيدم : مگه مي شه زن تو باشم..مادر بچه تو باشم...و وابسته نباشم..وقتي حتي انقدر وابسته بوي ادکلنتم...

سرم روي بالشت بود و رو به پنجره پشت بهش....خواب بود به نظرم....ته دلم يه حس لطيف بود به لطافت تک تک بوسه هاش و رفتارش..امين کلا مرد خشني نبود..تو هيچ رفتارش با من ذره اي خشونت نبود..عصبيتش همراه با فرياد بود يا بد اخمي..اما هيچ وقت رنگ خشونت نمي گرفت...

استادي داشتم که ميگفت اصلا مهم نيست که مردي که داريد باهاش زندگي ميکنيد عاشقتون باشه..مهم اينه که احترامتون رو تو هر شرايطي حفظ کنه..خوب البته اين از طرف کسي عنوان مي شد که تو کشوري به دنيا اومده و بزرگ شده بود که رتبه سه دنيا تو خشونت بر عليه زنان بود....ياد چه چيزايي افتاده بودم و خوابم هم نمي برد..

خواستم توي تخت جا به جا بشم و بلند شم که غلتي زد و نفس داغش رو روي فرشته هاي پشتم احساس کردم : کجا خانوم خانوما....

نچرخيدم به پشت سر....نفسش به نفس فرشته هام که مي خورد..عشق و آرامش بيشتري برام مياورد : بد خواب شدم...

_چرا؟؟ تو هم مثل من تو فکري؟؟

_تو به چي فکر ميکني...

_ولش کن نفس من....

_نه بگو..خواهش مي کنم...

_داشتم فکر مي کردم ...چي بيشتر داغونم کرده..لحظه اي که تو فکر کردي که مي خوام روت دست بلند کنم..که حالم از بودنم به هم خورد...يا لحظه اي که گفتي نمي خواي بهم وابسته باشي و منکر بودنم شدي؟؟

..حق داشت..مي دو نستم که چرت گفتم...

_عزيزه دلم..من اون لحظه عصبي بودم و مدام خاطراتي تو ذهنم وول مي خوردن که باعث شدن اون لحظه نتونم فکر کنم...من دست تو رو نمي ديدم...يعني چه طور بگم...تو نبودي انگار..يه مرد بود که من چيزي خلاف ميلش گفته بودم و اون دستش بلند شده بود..امين نبود....

_ما داريم با هم مي ريم پيش مشاور...منظورم اينه که تو چسبيدي به گذشتت باده..مي گي فراموش کردم..ميگي برات مهم نيست..اما هست..هر چيزي به يادت مياره اونا رو..هر حرفي...هر نگاهي...من نمي دونم چه بايد بکنم...

چرخيدم به طرفش : امين....

_جون دل امين...

_مي شه طاق باز بخوابي؟؟

چرخيد و طاق باز خوابيد..هر چند هنوز منظورم رو دريافت نکرده بود...کمي تو خودم جمع شدم و رفتم پايين تر و سرم رو آروم گذاشتم روي سينه اش...کمي هم جابه جاش کردم...

_چي کار ميکني باده؟؟

_دارم جام رو مرتب مي کنم...

خنده سرخوشي کرد و دستش رو سر داد لاي موهام...بر خورد دستش با پوست سرم همه حس هام رو مي برد تو حالت خلسه...: اين جا هميشه جاي منه...فقط من امين ...جتي پسرمون هم حق نداره اين جا باشه...

لاله گوشم رو گرفت بين دو تا انگشتش : من همه حس هام..همه چيزم شش دنگ به نامته عروسک...حالا ني ني هم که به دنيا بياد..يه دنگش مي شه براي اون....

_با اين که مي دونم مي خواي دل من رو خوش کني و حداقل سه دنگش ماله اونه...اشکال نداره دروغشم لذت بخشه...

_ديشب خوابيدي اصلا؟؟

پاک کن روي ميز رو به سمتش پرتاب کردم که تو هوا گرفت : آخه دختره عذب به تو چه؟؟

_برو بابا همه صحنه هاي اشک و آهش رو من بد بخت بايد بشنوم چرا جاهاي شيرينش رو برام سانسور مي کني؟؟

بلند خنديدم و کمي صدام رو آوردم پايين : بي مغز...اتاق برديا همين بغله مي شنوه زشته...

به حالت نمايشي يه دونه زد به صورتش و خنديد...

با چشم و ابرو به سمت اتاق برديا اشاره کردم : چه خبر؟؟

_تو لک...من نمي فهممش..باده اين اگه دختري که لباس پوشيده بپوشه چه مي دونم...چموش نباشه..مي خواد چرا اومده نباله من؟؟

_فکر ميکردم باهوش تر از اين حرفا باشي؟؟ تا يه حدي خوب طبيعيه...تو دامنت خيلي کوتاه بود...براق نشو من رو بزني...از ديد خودم نميگم ...اما از يه طرفيم مي خواد تو ببينيش...بودنش رو حس کني..

يکم متفکر نگام کرد : مي دوني من تجربه داشتن پسري مثل برديا رو تو زندگيم ندارم..يا فرانسوي بودن يا اگر هم ايراني بچه هاي اهل گير دادني نبودن..پدرم هم نبوده که بخواد از اين دخالتا بکنه..برديا برام شديد عجيبه...چند وقته زير نظر دارمش...دختر فکر کنم تو بساطش نيست...

_ببين برديا شيطنتاش عيانه...دختر بود تو چنتش همه مي فهميدن..نه فقط تو..اين پسر هيچ وقت خودش رو سانسور نمي کنه....

_يه چيز با مزه هم بهت بگم...چند وقت پش ميگفت فکر ميکنه بابک عاشق تيناست...

_اي واي پس برديا هم فهميد...پس دو صباح مونده تا امين بفهمه...منتظر يه گرد و خاک حسابي باشيم..

_چرا ؟؟ بابک که مثل برديا نيست...

_فاصله سنيشون نسبتا زياده...تينا 24 و بابک 33...نمي دونم امين عکس العملش چي مي شه ولي خدا به من رحم کنه....

_برو بابا..با اين شوهر خوش خلقت....

امين رفته بود دنبال کاري..من هم داشتم چايي مي خوردم رو تراس شرکت..مهسا داشت با تلفن گوشه حياط صحبت ميکرد..حياط پشتي بوديم و از اتفاقات داخل نسبتا بي خبر که صداي صحبت پر از نازه يه دختر رو شنيدم...حوب تو اين شرکت به غير از من و مهسا دختر جوان ديگه اي نبود..در ضمن که روز اومدن سها هم نبود....حسابي سنسورام فعال شد که کي مي تونه باشه...

هر چي که بود زير سر برديا بود..چون اين صدا ها هميشه مربوط به اون بود..مهسا تلفنش تموم شده بود داشت به اين سمت ميومد..سريع از جام بلند شدم... : امم...چيز مهسا..ميگم ...

_چرا لکنت گرفتي؟؟

_مي گم نريم تو شرکت...يه کم بريم قديم بزنيم...

_خل شدي..؟؟..بريم بيرون که چي کلي کار ريخته سرمون....

قيافه ام رو مظلوم کردم...

_خيلي خوب بابا..عين گربه شرک..پس برم کيفمون رو بيارم...

_نه..من ميارم...

_چرا اين طوري ميکني...خوب باشه برو...چه بهتر...

...ترجيح مي دادم اول خودم ته توش رو دربيارم..برديا يا خيلي خنگ بود..يا ديگه مهسا براش مهم نبود..که اگه گزينه دوم مي بود..مو تو سرش نمي ذاشتم که دوست من بازيچه اش نيست...

---------------------------------------------------------------------------------------

رفتم سمت اتاقش...مي دونستم مي دونه که ما تو اتاق نيستيم...لحن برديا بر عکس اين جور مواقع که خونسرد و بود و پر از خنده و لذت..اين بار پر از استرس بود...

_بيا برو از شرکت بيرون بعدا با هم حرف مي زنيم....

_بعدا نداره..مي دوني چند وقته درست و حسابي جواب تلفن هامم نمي دي..

_من بهت گفتم مي خوام به زندگيم سر و سامون بدم...

دختر با صداي زنگ داري خنديد : نکنه عاشق شدي...

لحن جدي برديا من رو هم متعجب کرد : بله...چرا اون جوري نگاه ميکني..کجاش عجيبه...

_مسخره نکن برديا اهل اين حرفا نبودي..

-تو هم اهل اينکه به خودت اجازه بدي بياي شرکت نبودي..الان با زبون خوش برو بيرون...دليلي نمي بينم اين بحث ادامه پيدا کنه نازنين...

...لحن جدي برديا من رو مصمم کرد که مهسا رو از اين جا دور کنم....هم زمان با تصميم من براي رفتن به سمت اتاق خودمون در باز شد و دختر ملوس و نسبتا کوتاه قدي از اتاق اومد بيرون نگاهي اجمالي به من انداخت : سلام...

برديا مضطرب پشتش ايستاده بود و گردن ميکشيد..احتمالا از ترس ديدن مهسا..

_بايد زن امين باشي...من نازنينم دوست ترمه...البته نمي دونم مي دوني کيه؟؟

برديا فرياد زد : نازنين برو بيرون...بس کن...

همزمان با فريادش رنگ از روش پريد نگاهش متوقف شد پشت سرم رو نگاه کردم...مهسا دست به سينه با يه لنگه ابروي بالا داشت اين صحنه رو نگاه ميکرد..سري تکون داد و به سمت اتاق خودمون که در پهلويي بود به راه افتاد...

برديا تقريبا از جاش پريد : مهسا...

نازنين نگاهي بهم کرد : اگه نمي دوني که ترمه...

تمام تلاشم رو کردم تا صدام کنترل شده و خونسرد باشه..سرم رو بالا گرفتم : من مي دونم ترمه کي بوده.مي دونم خودم کيم...زياد نيازي نداره اين حرفا ادامه پيدا کنه..مي گم آقاي منصوري درب خروج رو بهتون نشون بدن....

با غيظ نگاهي بهم انداخت : لازم نکرده خودم بلدم...

لبخندي به رفتنش زدم... و برگشتم به سمت اتاق برم که مهسا کيف به دوش به سمتم اومد و گونهام رو بوسيد : رفيق قدم زدنمون رو بذار براي بعد من يکم سرم درد ميکنه و رفت...حتي نذاشت حرفم رو بهش بزنم...

فقط برديا رو ديدم که سوئيچ رو از روي ميزش قاپ زد و دويد...

خشک شده بودم..هم از پرو بودن نازنين..هم وحشت برديا و هم خونسردي مهسا...الحق که رفيق خودمي..و خواهر سميرا...

افسانه خانوم شام رو آماده کرده بود و رفته بود...بعد از مدتها يه کله کار کرده بودم و بهم حس خوبي دست داده بود...واقعا من معتاد به کار بودم..تو ايميلام چيزي رو خونده بودم که برام بسيار جالب بود...گذاشتم تا سر فرصت براي امين که قرار بود يک ساعت ديگه خونه باشه بخونم...نشستم تا کمي مطالعه کنم....

به پيشنهاد امين شام رو روي تراس گذاشتم...با کمک هم ميز رو چيديم...

_خوب مي من ..بگو ببينم شرکت چه خبر؟؟

من که کلا از اين سه ساعتي که مهسا جواب تلفن نمي داد استرس داشتم امين رو نگاه کردم ...

امين : چيزي شده؟؟

_نازنين اومده بود شرکت...

_نازنين؟؟

_دوست ترمه...

قاشق رو تو ظرف رها کرد....

_مي خواست مطمئن بشه من ترمه رو ميشناسم و اينکه برديا عاشق شده يا نه....

_باده من متاسفم..قول مي دم که...

دستم رو روي دستش گذاشتم : بي خيال امين من جوابش رو دادم..فقط فکر نميکنم حال برديا الان خيلي خوب باشه...

_مهسا خروشان بود؟؟

_نه عجيب اين بود که ساکت و ساکن بود....

ما جرا رو ريز بارش تعريف کردم....

_بي چاره برديا...چه منتي بايد بکشه...

_نتيجه اعمال خودشه...به اين زودي ها با يه تصميم زيبا گذشته آدم پاک نمي شه امين...

تماسهاي متمادي من و امين به گوشي هر دوشون بي نتيجه بود..ديگه داشتم عصبي مي شدم..به خصوص که مادرش سراغ مهسا رو از من گرفته بود...

_خانومم بيا بشين....دوباره کمر درد ميگيريا...

_دارم از استرس مي ميرم..ساعت 4 کجا..9 کجا امين...آخه کجان اين دوتا...

_دوست گرامت داره نطق دوست بدبخت من رو مي کشه چيزي نيست...

رفتم سمتش رو روي پاش نشستم ...و دستم رو انداختم دور گردنش و سرم رو گذاشتم سر شونش...

_خوشگله من..من اگه مي دونستم ماجرا ختم به اين همه لطف شما مي شه هر روز يه بساط راه مي نداختم...

_بي خود ..فکر کردي من هميشه همين قدر خونسردم...

_خوب حالا که انقدر خونسردي منم مي تونم با خانوم و پسرم خلوت کنم...حضور کف دست داغش روي شکمم..براي پسرم يعني آرامش و براي من يعني تکيه گاه..بوي عطرش رو نفس کشيدم و آروم با زمزمه هايي که امين با پسرمون داشت خوابم برد....

چشمام رو که باز کردم..روي کاناپه بودم و اتاق نسبتا تاريک بود...به ساعت روي ديوار نگاه کردم 12..يهو يادم افتاد که از مهسا خبر نداشتم..امين کجا بود؟؟...از جام بلند شدم که صداي دو قلو ها اومد...

آتنا : به به خانوم خانوما..دختر تو خوابت انقدر عميق نبود..ما اومديم..امين رفت..کلي خان اومد..خان رفت..دختر تو بلند نشدي...

_شماها اين جا چه ميکنيد...

تينا : د بيا..عروسم عروساي قديم...خونه داداشمه هر وقت بخوام ميام...

_امين کو؟

آتنا آروم اومد کنارم : چيزي نيست..يرديا کارش داشت رفت پيشش..بابا هم مارو آورد اين جا...

_خودشون کجان؟؟

تينا : ما گفتيم شب اين جا مي مونيم ..به همين خاطر رفت...

..انگار خواب اصحاب کهف رفته بودم که تو اين دو سه ساعت همه چيز انقدر تغيير کرده بود....

_برديا چيزيش شده؟؟..مهسا باهاش بود...

آتنا نگاهي به تينا انداخت : نه چيزيشون نيست....

هم زمان تينا گوشيش زنگ خورد : بابکه...

..اين بابک بودن پشت خط اصلا عجيب نبود..اما لحن و نگاه دو قولوها عجيب بود...

به سمت تلفنم رفتم..با اولين بوق امين برداشت : جانم باده...

_امين..زود و بي پنهون کاري ميگي چي شده و گرنه جيغ مي زنم..با بچه طرفيد...

_خوب خوب خانومم..چيزي نيست..به خدا چيزي نيست..يکم مهسا حال ندار بود..برديا آورده بود پيش بابک...

..کلمه ها تو سرم کوبيده مي شد..نشستم رو مبل صدام تحليل رفت : چي داري ميگي؟؟؟

_هيچي نيست..اي بابا نمي بيني من سر حالم...

_گوشي و بده به مهسا...

_خوابه عروسکم...

_پس من ميام اونجا...

_بي خود...با اون وضعيتت..دخترا پيشتن..منم تا يه ساعت ديگه ميام...تلفن به دست به سمت اتاق رفتم و مانوتم رو تنم کردم...: من دارم ميام امين....

_باده رو اعصاب من راه نرو..اين وقت شب..بهت ميگم خوبه...

دکمه هاي مانتوم رو بستم : منم بهت ميگم..خواهرم معلوم نيست چشه..ازم داريد پنهون ميکنيد...دارم ميام...

_چرا انقدر عصباني هستي باده؟؟

نگاهي به صورت امين انداختم شالم رو که داشت ميوفتاد مرتب کردم : نباشم؟؟؟.اوني که با سر شکسته روي تخت بيمارستان تنها داشته من از چيزي به نام خانواده و گذشته است...

اومد به سمتم..دستام رو توي دستش گرفت و مو هام رو آروم از صورتم زد کنار : نمي بيني خودش چه قدر داغونه...

_باشه...اصلا همش تقصيره اون دختره مسخره نازنين که آخرم نفهميدم نسبتش با برديا چيه هر چند حدسش هم سخت نيست...

_نفس من به ما ربطي نداره...در ضمن تو که فرا فکن نبودي خانومم؟؟

..بچه شده بودم مي دونم..شب گرم و خفقان آور تابستوني...ساعت 2 صبح تو حياط بيمارستان ايستاده بودم..عصبي بودم..از دست برديا از دست نازنين مهسا خودم..ترمه...همه...

_اين جوري به دوستت کمکي نمي کني...مهسا اصلا دوست نداره تو به خودت فشار بياري....

از کنار در شيشه اي سرک کشيدم روي نيمکت سفيد بيمارستان مادر مهسا نشسته بود... : اون زني که مي بيني ..به تنهايي ..به تنهايي دو تا دسته گل بزرگ نکرده که...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم..بغلم کرد تنگ و محکم : داري تند مي ري..خوب دعواشون شده..خودت که شنيدي..مهسا بي مهابا در رو باز کرده و ماشين نديدتش..شانس آورد که سرعت پايين ماشين حاصلش شد يه زخم تو سرش داره و يه ضرب ديدگي تو ناحيه کتف...

سرم رو توي سينه اش جا به جا کردم : از وقتي گير شما دو تا رفيق افتاديم کارمون همش تو بيمارستانه...

با لحن مهربونش که دلم براش ضعف مي رفت : آي آي من نمي دونم چرا پاي من بي چاره همش وسطه...

_چرا چشماش رو باز نمي کنه؟؟

برديا کنار بابک ايستاده بود...به معني واقعي کلمه داغون و خسته بود..جرات نداشت به من نگاه کنه بس که از وقتي که اومده بوديم داشتم چپ چپ نگاهش مي کردم...

بابک : مسئله خاصي نيست خوابه...همه چيزش نرمال و عاديه..محض اطمينان تا صبح نگهش مي داريم..يکي دو روز هم خونه استراحت کنه..همه چيزش حله...

يه دونه به پشت برديا زد : داداش همه چيز خوبه ديگه يکم اخماتو باز کن...

برديا لبخند کج و تلخي زد : بلد نبودم ازش مراقبت کنم...

امين : ببين مي فهممت..باده و پدر تو جاده لواسون که تصادف کردن يادته من همش خودم رو مقصر مي دو نستم...دست خودمون نيست مي دونم که فکر ميکني بايد کاري ميکردي و نکردي..اما خوب 

امين حرفش رو نصفه گذاشت ...

من : برديا چيزي کم نذاشته تو بعضي از مسائل يکم زيادي انرژي گذاشته...

...تلخ حرف زده بودم..اين رو از چشم غره امين و سر پايين برديا فهميدم..بابک اما هيچ عکس العملي نداشت...

امين دستش رو انداخت دور کمرم و از اتاق بيرونم آورد : چرا اين جوري ميگي؟؟

_مگه دروغ ميگم...

_هر حرف راستي رو هم بايد زد؟؟..باده به خاطر علاقت به مهسا منطقي تصميم نمي گيري و حرف نمي زني..دعواشون شده...مثل هر کس ديگه اي...اين بي واسطه نازنين هم مي تونست اتفاق بيوفته...

اصرار من براي موندن پيش مهسا بي نتيجه بود..برديا سفت و محکم بهم گفت که خودش مي مونه..مادر مهسا هم کلي بغلم کرد..کلي بوسم کرد . گفت برم خونه با اين شکم بمونم بيمارستان که چي؟؟

هر چند برديا اصرار داشت سيمين جون هم نباشه ..اما سيمين جون قبول نکرد...

پيشوني مهسا رو که خواب خواب بود بوسيدم و با امين همراه شدم...تو اتاقي که سيمين جون توش نشسته بود و برديا سرش رو بين دستاش گرفته بود پشت درش نشسته بود بار ديگه نگاهي نداختم که برديا از جاش بلند شد و به سمتم اومد : هر چي بهم بگي حقه باده...اما حتي لحظه اي نمي توني احساس من رو از ديدن مهسا اون جا درک کني..دوستشي ..دوستش داري درست..امابراي من خيلي بيشتر از اين حرفاست....

امين پتو رو تا زير چونم بالا آورد که سرم روي بازوش بود...دو قلوها تو اتاق مهمان خواب بودن...من با راننده رفته بودم...چون بابک خان که گير بي خود داده بود نذاشت تينا با من همراه بشه...

امين بوسه اي به پيشونيم زد : سعي کن بخوابي...

_امشب خيلي ترسيدم..ترسيدم از دستش بدم..يا داده باشم..من هيچي از گذشته ام به همراه ندارم جز درد و کتک و تنهايي..تنها زيبايي لطيف گذشته من مهساست..تنها بخشي از ايران 9 سال پيش که بوي محبت مي ده...

_باده...

_جان دلم...

_مامان فردا از دانشگاه مياد اين جا ببينتت....

_قدمش سر چشم...چه طور؟؟

_مسئله خاصي نيست...بعد از ماجراي اون مهموني کذايي درسته که تلفني صحبت کرديد اما مامان دوست داشت رو در رو باهات صحبت کنه ..يکم هم گفت چي بهش ميگن..؟؟...آهان ويارونه برات بياره..دلمه و آش و يه سري ميوه ها...

سکوت کردم...

حلقه دستش رو دورم تنگ تر کرد : عزيزم اگه فکر ميکني هنوز نمي خواي صحبت کني مي تونم کنسلش کنم...

_نه..مشکل اون نيست...

_پس چيه؟؟

_هيچي فکر کنم خيلي خسته ام..فردا راجع بهش حرف بزنيم...

بوسه آرومي روي موهام زد و محکم تر بغلم کرد...خوب مي دونستم اين حرکتش يعني هر چي که هست..هر چيزي که شده ن هستم...

واقعا هم بود..شيرين جون..پدر جون دو قلو ها هم بودن...من يه خانواده داشتم پر از نشاط پر از عشق..اما مادرم نبود..اين روزها نبودش رو بيشتر از همه روزهاي گذشته احساس مي کردم..خيلي خوب مي دونستم در کمال محبت خيلي از وظايف اون رو شيرين جون به عهده گرفته...

فکر ميکردم ..چيزي که يادم ميومد..زني با قدي متوسط..چشمايي سياه..و موهايي مواج بود...با بويي آشنا و جيرنگ جيرنگ النگوهاي طلا...پر از تنهايي خستگي...پر از يک نبودن بي وقفه...

_قيافشو...

کمکش کردم تا دستش رو از آستين مانتوش رد کنه...

_والا در مقايسه با قيافه تو که شبيه مهاراجه هاي هندي شده من مشکلي ندارم...

چشماش رو کمي روي هم فشار داد نشان اين بود که درد داره...

_لج ميکني ميگم بذار يکي از پانچو هام رو برات بيارم..يا برم از خونه ماله خودت رو بيارم...

_ول کن بابا اين مانتوم که فدا شد....برم خونه ميندازمش دور..

تقه اي به در خورد لاي در باز شد...چشماي خسته و صورت درهم برديا بود از وقتي شناخته بودمش اولين بار همچين صورتي ازش مي ديدم...

برديا : پوشيدي مهسا...؟؟؟

با دين مهسا آروم به داخل اومد و دستش رو زير بازوش انداخت : سنگينيت رو بنداز رو من و آروم بريم..مادرت هم تو ماشينه...مرسي باده جان..

..لجم گرفته بود براي کمک به دوست خودم ازم تشکر ميکرد..مهسا چشماي شاکيم رو ديد..خنده اي کرد که باعث شد باز چشماش رو از روي درد ببنده : حسود خانومي باده...

..خوشحال شدم که انقدر آروم گفت که برديايي که همه حواسش پي صحبت با بابک تو چارچوب در بود نشنوه...

با وجود و حضور ممتد و بي وقفه برديا نتونستم با مهسا درست و حسابي گپ بزنم تا بتونم ته توي قضيه رو در بيارم...فقط اس ام اسي برام زد وقتي داشتم از خونشون به سمت خونه مي رفتم که فردا پيشش برم ...درد منه فضول رو مي دونست...نگاهي به راننده تو آينه کردم که زير لب چيزي مي خوند...و به سمت خونه رفتم...امروز هم سر کار نرفتيم ماماني...تنبل شديم هر جفتمون...لبخندي زدم به جوابي که فکر کنم پسرم بهم داد....

به چيزهايي که با کمک افسانه خانوم روي ميز چيده شد و يا روي گاز گذاشته شد نگاهي انداختم... : شيرين جون خيلي زحمت کشيديد....

لبخندي زد با اون بلوز شلوار مشکي خوش دوخت از هميشه جذاب تر شده بود.... : نگو دخترم قابلت رو نداره...همش چيزايي که ممکنه هوس کني...هر چند فکر کنم تنها هوست تاحالا توت فرنگي بوده...

ماجراي توت فرنگي مون لبخندي روي لبم آورد : بله طفلکي امين...

سبد ميوه رو که پر از ميوه هاي خوشگل بود رو جلوم گذاشت دستم ستقيم رفت به سمت آلو زرد رو به روم و با هيجان برش داشتم و گاز زدم...

با ديدن چشماي خندانش سرم رو پايين انداختم : ببخشيد...نتونستم جلوي خودم رو بگيرم...

_نوش جانت دخترم..تو کم امين رو اذيت کردي..نصفه شبي بيدارش کن بفرستش دنباله نخود سياه بذار تو اين بارداري همراهت باشه...

_اذيتش که ميکنم...بالا پايين شدن هرمونام اذيتش ميکنه..نازک نانجي شدم...سر هيچ و پوچ اخم ميکنم....

به سمت گاز رفت و زير قابلمه بزرگي که از بوش مشخص بود پر دلمه است رو کم کرد...

_باده مادر؟؟؟

...نگاهي بهش پاي گاز انداختم.پشتش به من...اون خطاب مادر گونش..تمام حس هام رو دوباره تحريک کرد...

همون طور که پشتش به من بود ادامه داد : مثل اينکه ويارت به چيزاي ترشه خوشگلم..پس ما هم لمه ها رو ترش ميکنيم..به ما چه که شايد امين دوست نداشته باشه....

..مادرم چه شکلي شده بود...ساره مي گفت پير شده...راست ميگفت؟؟..اگه بود..الان پشت اون گاز داشت برام آشپزي ميکرد؟؟...دست پختش عالي بود..هيچ وقا هيچ غذايي تو هيچ جاي دنيا به خوشمزگي حليم بادمجوناي مامانم نبود....مطمئنم براي ساره از اين ويارونه ها پخته بود...سرم رو تکون دادم..تا برگردم به زمان حال....

صداي موبايل شيرين جون بلند شد رو کرد به سمت من : کم ميوه مي خوري...آمارت رو دارم...بشقابت بايد خالي بشه...و الويي گفت...دختر واقعيش بود...چيزي ميگفت که شيرين جون کمي بهش اعتراض داشت و بعد از قطع کردن رو کرد به من : باده مادر شرمنده آتنا بود..گويا قرار بوده يکي از شالهات رو ازت قرض بگيره..هر چي بهش ميگم خودت داري مياي بگو به باده ميگه شما ازش بگير بذار تو کيفت من بعدا يادم ميره....

_ناقابل شيرين جون بذاريد برم بر دارم...

_نه نه..تو بشين الان افسانه خانوم رو صدا ميکنم...

_اونو فرستادم ويتامينم تموم شده بود بخره..قبل از اومدن امين بايد بخورم مي شماره...

_پس اگه ناراحت نمي شي من خودم برم بردارم...نمي خوام با اين کمر دردت از جات بلند شي....

لبخندي بهش زدم و آدرس دادم کدوم شاله و بعد با آرامش شروع کردم به جواب دادن به اس ام اس امين که از سر جلسه مي زد و پر از غرغر بود از پر حرفي طرف مقابل....لبخندي زدم و دلداريش دادم...حواسم رفت بود پي امين..احساس کردم کمي کار شيرين جون طول کشيد با وجود درد کمر از صندلي گرفتم و بلند شدم تا برم ببينم شايدپيدا نکرده که ديدم از راهرو داره تو مياد و کمي قيافه اش متفکره...

_پيداش کرديد شيرين جون؟؟

با صدام کمي از فضايي که توش بود خارج شد و با گيجي شال رو بهم نشون داد : بله اينا هاش...باده جان...

همون موقع افسانه خانوم کليد انداخت و تو اومد و حرف شيرين جون نصفه موند..با همون صورت غرق در فکر رفت سمت گاز و همي به آش رشته زد و من موندم که چه چيزي اين طور به همش ريخته....

ساعت حدود 4 بود.. افسانه خانوم خداحافظي کرد و رفت..شيرين جون دوتا فنجون چاي ريخت : باده دخترم حوصله داري بريم رو تراس کمي صحبت کنيم...

هوا امروز کمي نيمه ابري و خنک بود...با هم رو تراس رفتيم...کمي از گلدان ها و سليقه ام تعريف کرد..حرفش اين نبود..داشت زمينه چيني ميکرد..چشماش مضطرب بود و من مي خواستم به اصل مطلبي برسه که دو ساعت بود داشت مي جويدش....

_شيرين جون شما چيزي ميخوايد بگيد؟؟

_باده..نمي دونم از کجا شوع کنم...از اون مهموني مسخره که تو به خودت گرفتي....

_اون ماجرا تموم شد..نمي گم ..خوب....

..حرفم رو نمي دونستم چه طور بزنم ...

_مي خواي پسرم رو حسرت به دل بذاري؟؟

...منظورش رو دريافت نکردم...فنجان توي دستم رو روي نعلبکي گذاشتم و خم شدم روي ميز : منظورتون رو متوجه نمي شم...

سرش رو پايين انداخت : منظورم به اون ساک پر لباس تو کمدت که زيپش بازه و پاسپورتت هم روشه....

..دلم ريخت..لعنت به من...فراموشش کرده بودم کامل.... : اما شيرين جون...

پريد وسط کلامم صداش کمي لرزش داشت : وا رفتم باده اون ساک رو ديدم...به خاطر حرفاي اون روزه....؟؟؟

_نه ..واقعا من قصدم اين چيزا نيست....

_مي دونم ميونتون شکر آب بوده...سه روز بود امين سر بالا جواب مي داد..ميگفت تهرانم نيازي خبر داد شماله...خسته بود و پر بغض...به مسعود گفتم زنگ بزنم باده ببينم چي شده..گفت دخالت نکن..اونا مستقلن و خودشون حل ميکنن...اما اون ساک...الان مگه آشتي نکرديد..مي خواي پسرم رو بدبخت کني...بدون تو و پسرش طاقت نمي ياده...اگه معذرت....

نذاشتم حرفش رو تکميل کنه دستم رو روي دستش گذاشتم : ميونمون به خاطر حرفاي اون مهموني شکر آب نبود..به خاطر يه اشتباه من شکر آب شد...من واقعا قصدم گذاشتن و رفتن نبود...جمعش کردم که اگه نتو نستيم ادامه بديم...

_باده نتونستيد ادامه بديد نبايد برات مفهومي داشته باشه...

نگاهي بهش انداختم و دستم رو کشيدم و شروع به کشيدن دستم رو لبه فنجون کردم : گاهي رفتن بهتر از موندن و خرج کردن همديگه است....

_تو يک بار تو زندگيت گذاشتي و رفتي...حالا موندن بهتر از رفتنه...

احساس کردم چيزي رو سرم آوار شد...انقدر سريع سرم رو بلند کردم که گردنم درد گرفت...نگاهش مهربون بود و جدي..شديد شبيه امين : تعجب نکن دخترکم..من همه چيز رو مي دونم..چرا رفتي..چرا اورهون بودي...

...امين...امين به من قول داده بود...

_اون طور نگاه نکن..امين چيزي به ما نگفته...خوب من مادر همون امينم..مي توني چيزي رو ازش پنهان کني؟؟

..لمس تر از اين بودم که جوابش رو بدم ....چيزي براي گفتن نداشتم...هواي نيمه ابري و خنک بد جور به نظرم خفه قان آور شده بود...دستي به يقه باز لباسم کشيدم...

_ناراحت نشو باده جان...تو هم داري مادر مي شي...پسرم عاشق شده بود...منم چشمم گرفته بود...امين تو هوا بود..دختري که زيبا بود..مغرور بود..متکي به نفس بود و مرموز...بايد مي دونستم چه خبره..داشتيم براي خواستگاري ميومديم خونت..مي دونستم چرا دارم از سميرا خواستگاريت مي کنم....عروسمي باده...عزيزه پسرمي..مادر نومي...اون جوري نگاهم نکن...مي دونم که حرفاي اون روزمون اذيتت کرد...هر چه قدر بگيم که منظور تو نبودي...

_شما هم خواستيد صواب کنيد ؟

..تنها چيزي که اون لحظه به ذهنم رسيد اين بود....

_اگر هم صوابي بوده باشه..به خاطر اينه که دو نفري که هم ديگه رو دوست داشتن رو به هم رسونديم...من در مورد اون خانوم هم منظورم همين صواب بود...باده من افتخار مي کنم عروسمي...کي از تو بهتر..کي از تو زيباتر و لايق تر...پسر من بچه نيست...من پشت انتخابشم...پشت انتخابي که خودم هم به اون سمت سوقش دادم...

_من امين رو دوستش دارم..براي تک تک کارام تو جيح دارم...

_حتما داري...مگه مي شه نداشته باشي...من لحظه اي شک نکردم ..الان ترسيدم...اگه نمي ترسيدم..اگه نگران اون ساک و پاسپورت روش نبودم..هيچ وقت شايد به روت نمي آوردم که چيزي مي دونم...مي خوام بهت بگم..امين کودکي شادي داشته..شايد هيچ حسرتي تو زندگيش نداشته..من خودخواهانه مي خوام بازم هيچ حسرتي نداشته باشه..تمام داشته هاش به يه طرف...خوب مي دونم با ارزش ترين داشتش تويي و اوني که تو شکمته...نمي خوام يه روزي پسرم حسرت زده باشه باده..من همه زندگيم رو صرف همين کردم...اگه چيزي ش بينتون..هر چيزي...من مادرتم...بهت يک بار ديگه هم اين رو گفته بودم...ساکت رو دوباره جمع کن...بي پاسپورت خونه ما ويزا نمي خواد..بيا تا هر وقت که مي خواي..اصلا دوتايي پدرش رو در مياريم...اما فرودگاه نرو....

بغض کردم...مي خواست نقش مادري رو بازي کنه که نبود..

به اشکي که روي گونش ريخت دستي کشيد...اشکم در اومد....

بلند شد و به سمتم اومدم از جام بلند شدم محکم بغلم کرد : براي من تو بوي دوقلوهام رو مي دي...مسعود که گاهي فکر ميکنم..تو رو از دختر هاش هم بيشتر دوست داره...يه وقتي نشه چيزي رو از ما به دل بگيري....

خودم رو کمي جمع کردم..بوي مادرم رو نمي داد..اما عجيب بوي آشنايي داشت....اون لحظه بود که احساس کردم...همه مادر ها همه جاي دنيا همگي بويي دارن شبيه بوي کاج..نادر...گرم و اغوا کننده...هميشه سبز...

مرور که ميکردم..خنده و شوخي دو قلوها ..نگاه مهربون پدر جون و نگاه مقتدر شيرين جون رو ميديدم مدتها بود که به اندازه ديشب و با فراغ بال بهم خوش نگذشته بود...بازهم بدخوابي و بي خوابي...کلا شايد دو ساعت چشمام گرم شده بود و بعد وضوح يه تصوير..مادرم حين خوندن دعاي جوشن کبير و اشک ريختن با يه پيراهن مشکي زيبا...احساس کردم مظلوميتش تو فضا موج مي زنه...انقدر همه چيز واضح بود که فکر ميکردم دستم رو دراز کنم نرمي حرير مشکي روي سرش به دست مياد...وقتي از خواب پريدم و امين رو غرق در خواب کنارم ديدم طول کشيد تا از نگاه يه کودک 5 ساله خارج بشم و برگردم به زني 28 ساله که فکر ميکرد...فراموش کرده..کنار گذاشته...تنها و مستقله...

به سمت آشپز خونه رفتم و ليواني شير براي خودم گرم کردم..کولر رو کمي زياد کردم..گر ميگرفتم مدام و گرمم بود...نشستم رو کاناپه و زل زدم به تراس...

داغي ليوان که دستم دورش بود رو حس کردم و گذاشتمش روي ميز....و نفس عميقي کشيدم...

_باده ؟؟

برگشتم به سمت صداش..با چشمايي که هنوز مي شد گفت خوابن قيافه يه پسر بچه عبوس و بد خواب رو پيدا کرده بود

لبخندي بهش زدم....:چرا بيدار شدي عزيزه دلم.؟؟؟

_تو خواب غلطيدم..دستم رفت به سمتت مي خواستم بغلت کنم که ديدم جات خالي ....

اومد کنارم روي کاناپه نشست و لبخندي به ليوانم زد : مي بينم که از نيکوتين و کافئين محروم شدي رو آوردي به غذاي سالم...آفرين..

دستي بين موهاي نا مرتبش کشيدم و سرم رو گذاشتم روي شونش : امين تو چرا خوابت عميق نيست؟

_نمي دونم از وقتي تو باردار شدي..بابا بهم گفت پسرم ديگه بايد شش دنگ حواست تو خونت باشه..من فکر کنم يکم زياده روي کردم...

_برو بخواب عزيزم..منم شيرم رو بخورم ميام...يکم بد خوابم امشب...

دستش رو آروم گذاشت روي شکمم : پسر مون اذيت مي کنه؟؟

_نه مادر بزرگش....

تو جاش جا به جا شد...سرم رو از روي شونش برداشتم نگاهي بهم انداخت پر نفوذ : منظورت چيه ؟ عصر هم که اومدم خونه به نظرم اومد گريه کردي..با مادرم؟؟

_نه نه...منظورم شيرين جون نبود..

_خوب؟؟؟

شروع کردم به بازي با لبه دامن کوتاه لباس خواب آبي رنگم.. : چند وقته دلم ...يعني همش تو ذهنم...مادرمه....خوابش رو مي بينم...دو روز پيش تو خيابون خانوم چادري از کنارم رد شد...امين فکر کردم مادرمه..پام ميخ شد به زمين..ديروز با ساره حرف زدم..براي اولين بار بدون اينکه بپرم تو کلامش گذاشتم از پير شدن مادرم بگه...از نبودن سبحان...از ترشي هاي عمه ملوک عمه خودش...

سرم رو آوردم بالا : مي دونم نبايد با ساره حرف بزنم...دست خودم نبود..يه حسي دارم....

بغضم رو سعي کردم بخورم...امين مهربون نگاهم کرد : چه حسي نفس من؟؟

_مي دوني...من خيلي مراحل از سرم گذروندم...مهندس شدم...معروف شدم...خسته شدم...عاشق شدم...زن شدم..تو همش خوب بايد مي بود..اما من نمي دونم چرا از پس ذهنم اين رو کنار مي زدم...اما از وقتي باردار شدم اون بايد بودنه داره پر رنگ تر مي شه هر چه بيشتر ميگذره به زايمان نزديک تر که مي شيم....

يه قطره اشک از چشمام چکيد..امين هم چنان منتظر وبا نگاهي پر از مهر خيره بود بهم.... : از زايمان مي ترسم...کاش..کاش تو ويارام بود امين...کاش تو زايمانم...

اشکها پشت سر هم بدون اينکه بتونم جلوشون رو بگيرم سرازير شدن...کلافه شد..از جاش با شتاب خم شد و سرم رو گرفت تو بغلش : نفس من؟؟؟

سرم رو تو سينه اش بيشتر فرو بردم و اين بار با صدا گريه کردم : امين من نپرسيدم...هيچ وقت...نپرسيدم چرا؟؟..حتي اون وقتي که با سميرا علنا با گرسنگي زندگي ميکرديم...اون موقع که مثل اسب کار ميکردم...اون وقتي که برام مشکل ايجاد مي شد...هيچ وقت نپرسيدم چرا اين جوري شد؟؟؟..هي گفتم بايد اين طوري مي شد...هر بار که يه قدم رو به بالا پيشرفت کردم گفتم خوب شد که اين جوري شد...خراب کردم گفتم درستش مي کنم...اما الان چند وقته ميگم چرا..امين واقعا چرا؟؟؟

محکم تر بغلم کرد و سکوت کرد...چه قدر ازش ممنون بودم که سکوت کرده تا ساعت 3 صبح تو تاريکي سالن که نور کمي از آباژور ميگرفت با خيال راحت تمام اشکهام ترسهام..نفرتم همه چيزم رو روي سينه اش خالي کنم...مگه نه اينکه من و پسرم...در حقيقت جايي به غير از اون آغوش نداشتيم....

اشکهام جاري شد..جاري شد..خشک شد...تبديل شد به نفس هاي عميق...سرم رو از روي تي شرتش که حالا خيس شده بود بلند کرد.. و دو طرف صورتم رو با دستاش گرفت از چشماي قرمز ش معلوم بود اشکي جمع شده و خشک شده...

پر مهر نگاهم کرد : من جوابي براي چراهات ندارم....حيف که ندارم..نمي دوني چه زجري ميکشم که ندارم...من فقط جوابي دارم براي اينکه تموم بشه..تو جاش جا به جا شد و دستمالي از پشت سرش بر داشت و به دستم داد صورتم رو پا ک کردم....

دستمال رو توي دستم فشردم..کمي اين پا و اون پا کرد : باده...مي خواي ببينيش؟؟

قلبم يه لحظه فشرده شد...نگاهش کردم که عصبي نگاهم مي کرد ...

_مجبور نيستي...من فقط اين پيشنهاد رو بهت دادم...

..جوابي نداشتم...بين خواستن و نخواستن بودم...بين يه واقعيت تلخ و يه حس لطيف..

_به خودت فشار نيار...هر چيزي که فکر ميکني بهت کمک ميکنه رو بهم بگو...

_دلم مامان مي خواد...

و دوباره اشک از چشمام ريخت...چه قدر مظلوم شده بودم بغضش رو قورت داد..اين رو از سيب گلوش که بالا پايين شد و قرمزي چشماش فهميدم: عزيزترين امين..مي دوني هر چي بخواي...هر چي...همون لحظه برات آمادست...

_اما الان نه امين..يکم ديگه فرصت مي خوام....

_تو جون بخواه...اما خوب مي دوني که بايد خيلي قبل تر از اين حرفها اين کار رو ميکردي...کينه..قهر از داخل آدم رو مي خوره..اونم با کسي به نام مادر....

_حتي مادر من؟؟؟!!!

_حتي مادر تو...همه اشتباه دارن...

_آخه چرا همچين اشتباهي؟؟؟

_جهل و وابستگي عروسکم..جواب ديگه اي داري براي سئوالت؟؟؟....مگه براي اين که تو همين دو تا غرق نشي به اصرار درس نخوندي...مگه براي فرار از همين ها نيست که تو همين موقعيتت هم مي خواي شغلت رو حفظ کني؟؟؟...آدم ها رو بايد با داشته هاشون..آموخته هاشون بسنجي...از هر آدمي بايد به اندازه پتانسيلش و ظرفيت وجوديش توقع داشته باشي...

_فکر مي کني اون موقع ها مي تو نستم به اينا فکر کنم؟؟

_خوبه که فکر نکردي..خوبه که ريسک کردي..ريسکي که البته زمينه سازي صحيحي داشت...الان که مي توني بهش فکر کني خانوم من؟؟؟

_پس تو هم راجع به سبحان در حد ظرفيتش فکر کن....

رگ شقيقه اش بر جسته شد و زير لب چيزي گفت که نشنيدم... به سمتم اومد و دستش رو حلقه کرد دور شونه ام : تو کاراي مردونه دخالت نکن...

_ديدي تو هم...

_اين با اون فرق داره...من با تو از دنياي مادر و دختري حرف زدم...از حق پسرم حقي که بهش اين اجازه رو مي ده دو تا مادر بزرگ داشته باشه...من از حق شوهر و پدري حرف نزدم..از حقي که دارم..تا گردن اونايي که زنم رو آزار مي دن..يا زندگي بچمون رو به خطر مي ندازن بشکنم...

زنگي توي سرم به صدا در اومد...سرم رو بلند کردم و زل زدم بهش : منظورت از اونا چيه امين...

_هيچي..هيچي نيست مي من....برم شيرت رو يه بار ديگه داغ کنم...

خواست بلند شه که دستم رو روي دستش گذاشتم : اون شير رو مي خواستم يکم آرامش بگيرم...منبع آرامش اصلي تويي نمي خوام بري...بوسه طولاني به پيشونيم زد ....

_امين؟؟

بينيش رو به بينيم چسبوند : جون دلم...

_قول بده هميشه هستي....

_قول مي دم ...عروسکم..قول مي دم...حالا بريم بخوابيم...

_بد خوابت کردم ببخشيد...

_اگه بگم خوشحالم بهت بر که نمي خوره؟؟...خوشحالم که ياد گرفتي همه حسات رو باهام در ميو ن بذاري...

بوسه اي به لبش زدم.....

_خوابت نمي بره امين؟؟

دستش بين موهام حرکت مي کرد ..سرم روي سينه اش بود ...

_دارم فکر ميکنم...تو گفتي از زايمان مي ترسي...منم ترسوندي...

_من خوب حق دارم بترسم...تو چرا مي ترسي...؟؟

_چه طو ر اون مدت پشت اتاق عمل طاقت بيارم من آخه....؟؟

لبخندي زدم : من و پسرم بهت قول مي ديم..صحيح و سالم باهات بر گرديم تو اين خونه...

بوسه اي به موهام زد.. : باده مي دونم که دلت گرفته..مي خواي تا جمعه بريم باغ لواسون بمونيم...نمي تونيم دور تر بريم عروسکم...بريم يکم استراحت کنيم...ها ؟؟؟

_از کار ميوفتيم...

_نترس نمي يوفتيم..الحق که معتاد به کاري تو دختر...

صداي آهنگ کمي بلند بود خوب مي دونستم اما آزار دهنده نبود ترکيبي بود از نواي ني و پيانو ...آهنگي بدون کلام به معناي يه شاخه غنچه سرخ ..نگاهي به فر انداختم و لبخندي زدم....دستام رو خشک کردم...

اولين بار ..وقتي بعنوان گارسون تو رستوران شروع به کار کردم اين موسيقي عثماني که ترکيبي نوين بود از موسيقي بالکان و عربي که گاهي ريتم هايي پر از داربوکاي کولي ها رو داشت من رو به عمق تنهايي هام برده بود...اما بعدها..خيلي بعدها تو تک تک نتهاش رفاقت پيدا کرده بودم...حالا تکرارش تو سرزمين خودم کنار مردي که داشت با حوصله پاي تلفن به حرفاي وکيلش گوش ميکرد پر از حس امنيت بود...نگاهي گذرابه رنگ سبز پر رنگ توي باغ 

انداختم...گرماي تا بستون اگرچه به اينجا خيلي راه پيدا نکرده بود اما رنگ درختا از سبزي خام بهار فاصله گرفته بودن...

از اينکه تصميم گرفته بوديم اين چند روز رو تو باغ بگذرونيم خوشحال بودم...به اين استراحت حقيقتا احتياج داشتم...

صندلي رو به سمت پنجره بلند فرانسوي ويلا بردم و چشم دو ختم به آبنماهاي زيباي استخر...

دستش رو روي شونه ام احساس کردم ...برگشتم به پشت سرم لبخند زدم...

_بوي مست کننده کيکت برام ياد آور يه زن سخت کوش و مقاوم و دوست داشتنيه....

_امين اون موقع هم به نظرت خوشگل بودم؟؟

چشماش خنديد : آره گلم..همون لحظه که تو دفتر برديا ديمت هم به نظرم زن زيبايي بودي...اما بعدها خيلي چيزها مهم تر از زيابييت رو کشف کردم...

_من هم از لحظه اول بهت اعتماد داشتم...

لبخندي زدو بوسه طولاني به موهام زد..دستش رو حلقه کرد دور گردنم...پشت بهش سرم رو بهش تکيه دادم : امين فکر ميکني..من ...چه طوري؟؟

_مي خواي راجع به مادرت صحبت کني؟؟

_خيلي معلومه؟؟؟

_ديشب تا صبح خوابش رو مي ديدي و اسمش رو تکرار ميکردي...

_مادرم اسمش صبا ست....

_اسمش زيباست..تو شبيه کدومشوني...

_قدم مثل پدرمه..درسته که تو مردها ..خيلي قد بلند حساب نمي شده اما خوب دستش درد نکنه نون خوبي تو دامنم گذاشت...

صندلي رو از کنارم کشيد و نشست بغل دستم و دستام رو تو دستاش گرفت : يه خاله داري که ازت فقط 11 سال بزرگتره و يه دايي که 13 سال ازت بزرگتره...اسم خالت سماء و اسم داييت سياوشه...

چشمام اندازه پرتقال باز بود..: امين؟؟

_جون دلم..تازه خيلي چيزهاي ديگه هم مي دونم..اما همش بستگي به اين داره که تو دوست داشته باشي چه کسي رو ببيني واينکه...

_کم کم دارم ازت مي ترسم عين جاسوسايي...

لبخندي به تشبيهم زد...

دستم رو کمي توي دستش جا به جا کرد و بوسه اي طولاني روش زد...

_امين مي خوام يه چيزي بگم قول بده عصباني نشي ...

اخماش رفت توي هم : چيزي شده؟؟

_قبل از اينکه اون قضيه تو پاساز اتفاق بيفته...

_خوب؟؟

_اي بابا تو که از همين الان اعصابت متشنجه..اصلا ول کن...

..خواستم بلند شم که با اخم ترسناکي دستام رو محکم تر گرفت و مانع بلندشدنم شد...

_باده حرفت رو تموم کن..داري روانم رو بهم مي ريزي..

_مزاحم تلفني داشتم...

اخماش ترسناک تر شد و نفسش رو با حرص داد بيرون..داشت خودش رو کنترل مي کرد که داد نزنه : ديگه نمي گم چرا من تازه دارم اين رو مي شنوم که جوابش و بحث بعدش يعني جنگ اعصاب هر جفتمون...

_خوب من ديگه همه چيز رو بهت ميگم..ديگه اخم نکن...

_خوب..!!!

_هيچي امروز صبح هم از شماره تلفن عمومي بازم تماس داشتم که بر نداشتم...

اين جمله رو گفتم و سکوت کردم ...

_بايد شمارت رو عوض کنم..

_اي بابا..ببين اين کارارو ميکني که بهت نميگما...

دستش به سمت گوشيش رفت و درش آورد و از جاش بلند شد...و رفت...

عصباني شدنش حق بود اما....

بلند شدم و رفتم به سمت فر تا نگاهي به کيک هويج دوست اشتنيم و عزيزم بندازم...

_خوب شد اون باند مزخرف رو از سرت باز کردي....

تکه بزرگي از کيک هويجش رو گذاشت دهنش : خوب شد که بخيه هاش رو دکتر پلاستيک زد وگرنه جاش مي موند...باز که اين شويت خشم زده است...

نگاهي بهش انداختم که داشت با جديت چيزي رو براي برديا تعريف ميکرد : جريان مزاحم تلفني رو فهميده مي خواد خطم رو عوض کنه...

_کار مناسبي ميکنه...

_چي چيرو...خر جان...من آبروم مي ره الان ميگن معلوم نيست چه ککي به تنوبنشه مرتبا خط عوض ميکنه...

_ککي به بزرگي سبحان تو تنبانته...اين زخم کنار ابروم نشانه همون کک ست...پس تخس بازي در نيار...

کمي خم شدم رو ميز : آقا ما آخرش هم اصل ماجرا رو نفهميديم چيه؟؟

_دعوتم کردي لواسون از زير زبونم حرف بکشي؟؟

_تو اين جوري فکر کن...خوب آمار بدي شام هم بهت مي دم گرسنه از اين دنيا نري...

خنديد : گفتم ک بهت..دعوامون شد...گويا با نازنين سر رو سري نداشتن...يعني يه آشنايي بوده و چند بار مهموني رفتن..عصبي بود و من خونسرد..اين بيشتر آتيشش مي زد...خلاصه بحث رسيد به اين که چرا بهش فرصت نمي دم و اين حرفها تا اينکه من در رو باز کردم به حالت قهر رو اون اتفاق افتاد...مي دوني باده..من پسر تو زندگيم بوده اما هيچ کدومشون مثل برديا نگاهم نکردن..چه تو بيمارستان چه لحظه اي که تصادف کردم...نمي تونم ميزان نگرانيش رو برات تو ضيح بديم..چه قدر عصبي بود..من رو ياد امين مي نداخت...تو بيمارستان هم تا صبح بدون پلک زدن بالاي سرم بود..رفتارش مادرم رو هم تحت تاثير قرار داده....

دستم رو آروم روي دست مهسا گذاشتم : مي بينم که پيشرفتهايي حاصل شده...

_ببين باده..من الان مي دونم که بهم علاقه اي داره...يه جورايي از حس مالکيتش..نگاه نگرانش و رفتارهايي که دست خودش نيست و خودش هم اعتراف ميکنه که کنترلي روش نداره معلومه...اما.خوي نازنين فقط مشتي بود در مقابل خروار دختراي رنگ و وارنگي که اطرافش بودن...نمي دونم آيا مي شه کاريش کرد يا نه...

نگاهي به پشت سرم انداختم..به اين دو يار قديمي که ايستاده بودن و بحث ميکردن..

_اين طرز رفتن درسته آخه باده؟؟

....چي مي تونم به صداي دلخور و خسته دنيز بگم..

_داريد زورش ميکنيد...

_فکر ميکني براي خانوادش راحته؟؟...براي من که يه نسل جلوترم خوب پذيرشش يه جورايي راحت تره...پدر و مادرش همين يه بچه رو دارن..اين امپراطوري رو داره به باد مي ده...

_تو هستي...

_تا کي آخه...تا کي؟؟..من از طرف خانواده خودم هم تک فرزندم باده..من رو چه به ثروت و کنت شوهر خالم آخه؟؟.

...هم حق مي دم هم حق نمي دم..

_يکم راحتش بگذاريد از تصميمش بر ميگرده...

_تو که نيستي..قاطي ميکنه...هيچ کس رو به ميزان تو براي رفاقت قبول نداره باده...

_دنيز..من و هاکان به هم محتاج بوديم...راستش رو بخواي من هنوز هم به بودنش احتياج دارم..به برادر بودنش..

دنيز نطق طولايي کرد از هاکان از خستگي هاش از گرماي خفقان آوري که سميرا هم صبح ازش صحبت ميکرد...

امين خيره بود به تلويزيون و من با زبان ترکي صحبت ميکردم...زباني که امين چيزي ازش نمي دونست...

دنيز برام آرزوي سلامتي کرد براي بچه هدايايي فرستاده بود که امروز فردا به دستم مي رسيد..مي دو نستم ست نوزاده به شکل و طرح تيم فوتبال مورد علاقه اش....

ظرف هندوانه رو گذاشتم جلوي امين ..نگاهي پر مهر بهم کرد ...

_هاکان مي خواد بره آمستردام زندگي کنه...

صداي تلويزيون رو قطع کرد : خوب اين کجاش مشکل داره...

_خوب اين يعني مهر تاييد به همه شايعاتي که من يه مدت روش سر پوش گذاشته بودم...

_خوبه خودت هم ميگي سر پوش ...

_منم به دنيز ميگم..رهاش کنيد..بگذاريد اون طوري زندگي کنه که تشخيص مي ده..ما که نمي تونيم ترجيحات آدم ها رو به زور تغيير بديم...مگه من عوض شدم؟؟..مگه من تو نستم با قوانينشون کنار بيام...

تکه اي از هندوانه رو به دهنش گذاشت : حالا از تو مي خوان پادر ميوني کني...؟

...سرم رو خم کردم تا نگاهي به چشماش بندازم..ناراحت که نبود ؟؟؟...بود؟؟

سرش رو بلند کرد : دنباله چي هستي وروجک من...؟؟؟

يه لنگه ابرو بالا نگاهش کردم.. : نه..بهشون گفتم من دخالت نمي کنم..هم به دنيز..هم به سميرا هم به بوسه...

_خوبه....

_امين ؟؟!..تو که نمي خواي بگي ناراحتي...

_از چي؟؟؟..نگاش کن تو رو خدا چه طوري نگاهم ميکنه...نه عروسکم...حسود هستم اما خل نيستم...فکرم جاي ديگه مشغوله...

_کجا؟؟

_پيش خانومم...

_زن دوم گرفتي؟؟

_اين چه طرز حرف زدنه؟؟!!!

_اي بابا چرا عصباني ميشي...آخه خانومت که اينجاست اگه منظور منم..

لبخندي زد : نمي شه باشي و باز من فکرم پيشت باشه نفس؟؟

لبخندي بهش زدم و کنارش نشستم و دستم رو آروم بين موهاش سر دادم : خوب مرد قهرمان من بگه چي ذهنش رو مشغول کرده...

_پات اذيت ميشه سرم رو بذارم روش؟؟

_نه بيا پيش پسرت دراز بکش...

سرش رو گذاشت روي پام و من شروع کردم به نوازش موهاش... : خوب؟؟؟!!!!

_خطت رو عوض نکردم...وکيلمون ميگه به پليس گزارش کرده ما از سبحان شکايت کرديم مدارکم به حد خودش داريم...بايد زنگ بزنه تا بفهميم کجاست...

دستم روي موهاش متوقف شد ....داشتم دنباله جمله اي ميگشتم تا احساسات اون لحظه ام رو بيان کنه...

_حرف از بخشيدن مي زدي...

_اون بار هم گفتم..تو بايد مادرت رو ببخشي...

_براي من بايدي وجود نداره...

_لج نکن عين بچه ها..براي سلامت روح و روانت بايد باهاش در ارتباط باشي..خودت هم بهتر از هر کسي اين رو مي دوني...

_چرا افتادي دنباله اون؟؟

_براي بار دهم چيزي رو توضيح نمي دم عروسک...

به پشتي مبل تکيه دادم و شروع کردم به پيچيدن موهام دور انگشتام...بلند شد و نشست : ببين اين آدم ضربه هاش به زندگي تو يکي دوتا نيست..مريضه بايد در مان بشه...

_پاي اون پدرش هم باز مي شه به ماجرا مي فهمي اين رو؟

_بشه..مگه ما خرده برده اي داريم؟؟..مگه بدهي بهش داريم؟؟..تو مگه باده قديم هستي؟؟...ها؟؟...دختر تو يه زن قدرتمند و مستقلي از يه طرفي هم زن مني...من هستم...بذار بياد تا نشونش بديم يه من ماست چه قدر کره داره...

_فردا وقت دکتر دارم...

..جمله ام فقط براي تغيير جوي بود که حکم شده بود..آخرين چيزي که مي خواستم درگير شدن با امين سر اون ها بود...

_باشه خانومم با هم شرکتيم ديگه بعدش مي ريم...

_مي خوام با شيرين جون برم...

لبخندي زد : يعني من دعوت نيستم...

_نه دوست داشتي تو رو هم مي بريم..اما شايد دو قلو ها هم بيان ...

_آخ آخ مي خواي لشگر کشي کني؟؟...

_عمه ها شن...به قول خودشون مي خوان مطمئن شن که شبيه تو شده...

_خوب به من بره خوبه...

_عجب رويي داري...

_خانومم دختر نيست که شبيه تو بشه...ايشالا دومي...

_يا شايدم سومي...

_نه نه ديگه فکرشم نکن...

_خوبه من حامله ام تو چرا قاطي ميکني؟؟؟

_والا به من سخت تر ميگذره..ازت دور که هستم..همش بايد حواسم بهت باشه استرسش خلم ميکنه...بعدم هورمون هاتون بهم مي ريزه بد خلاق مي شيد..من باده خودم رو مي خوام..اوني که حامله نيست..

_مي خوام اتاقش رو بدم نقاشي کنن....

امين خم شد و شکمم رو بوسيد : مي شنوي پسرم مامانت مي خواد اتاقت رو آماده کنه...

_وقت مي کني با هم بريم يا با مهسا قرار بذارم براي انتخاب رنگ و يه سري نقش ها که مي خوام رو ديوار بزنم...؟؟

امين نگاهي بهم کرد : با مادرت برو...

قلبم يه لحظه از تپش ايستاد..فکر کردم اشتباه شنيدم : مادرت؟؟؟

دستش رو آروم به سمتم آورد و بغلم کرد : نه گلم مادر خودت...

ازش کمي دور شدم : چي داري ميگي تو؟؟؟!!!!

_گوش کن..اگه بخواي...اگه دوست داشته باشي...مي توني با مادرت بري..

از جام بند شدم : شوخي بي مزه اي بود..

_فکر ميکنم براي همچين شوخي هايي سني ازم گذشته باشه..ما با هم حرف زديم قرار شد مادرت رو ببيني...

_نه به اين سرعت..نه الان..

_پس کي؟؟؟

_نمي دونم امين نمي دونم....

_خودت خوب مي دوني اگه ازش بگذره باز جسارتت رو از دست مي دي...اگه حامله نبودي مي رفتم همين الان بدون آمادگي ذهنيت مياوردمش...اما حيف ک ني ني هست و من دستم بسته است...

_امين....م...مگه تو پيداش کردي...؟؟

اومد به سمتم : عروسک من از اول هم مي دو نستم کجاست...

بغض داشتم به وسعت تمام سالهايي که پنهان کرده بودم نبودنش بخشي از وجودم رو پر از درد کرده ....

مردمک چشمهاي امين هم لرزون بود دستش رو دو طرف صورتم گذاشت : تو چشمام نگاه کن عروسکم...قرار نيست بي تابي کني...

سرم رو کج کردم به سمت شونه سمت راستم : آخه چه طوري؟؟

سرم رو توي سينه اش پنهون کرد : مظلوم نشو خانومم..اين جوري که من دم طاقت نمياره.....باده من سرتقه...خيره سره..باده من سرکش و قدرتمنده...من عادت به باده با چشماي گستاخ دارم..نه باده اي که تا اين حد پر از درده....

سرم رو از سينه اش جدا کردم : تو سرم هيچي نيست..خاليم...نفس هم سخت ميکشم...

دستم رو گرفت آروم نشست و نشوندتم روي پاش : مي خواي اصلا کنسلش کنيم؟؟

_نه...دلم براش تنگ شده...بعد از نزديک ده سال امين ...باورم نمي شه ده سال گذشته..خيلي پير شده؟؟

_نبودنت بهش سخت گذشته...

_بياد بهش ميگم با تو خوشبختم..

_من بهش بيشتر از ده بار گفتم داشتنت چه قدر زيباست...گونه هات چرا قرمزه...؟؟دستش رو روي پيشانيم گذاشت 

_دستت سرده امين...

عصبي شده بود : دستم سرد نيست..تو تب داري خانوم من...جاييت هم درد ميکنه...؟؟

_نه...يعني تو دلم يه چيزي هي بالا پايين مي شه...

نفسش رو عصبي بيرون داد و از جا بلندم کرد و هدايتم کرد تا اتاق : نمي تونم بهت دارو بدم...عروسکم چرا اين طوري ميکني تو الان بايد بابت عصر خوشحال باشي..عزيزترين کست داره مياد نه اينکه اين طوري تب کني...

نشستم لبه تخت ..استرسم بيشتر از اين حرفها بود...

با ليواني پر از يه معجون تلخ از در اومد تو : مامانم ديشب گفت اين رو برات دم کنم..حدس مي زد امروز اين طور بشي...

روي زمين روبه روم زانو زد : مي خواي راجع بهش حرف بزنيم...؟؟

_مي شه بغلم کني..دوست دارم تو بغلت بخوابم...

لبخندي زد : چرا نشه...من هميشه دوست دارم تو و پسرم تو بغلم باشيد...

طاق باز دراز کشيد و من هم سرم رو روي سينه اش گذاشتم و دستم رو حلقه کردم دور کمرش..شکمم خيلي اجازه نمي داد تا بهش نزديک شم ...

_امين خوشگله نه؟؟

_به خوشگليه خانوممه...

_مي دونه من پسر دارم...؟؟

_دلم مي خواد خودت بهش بگي..

_گريه کرد...وقتي فهميد من برگشتم...؟؟

دستش رو بين موهام حرکت داد : باده..همه اين سئوال ها رو از خودش بپرس وقتي ديديش..حاجي رفته جنوب..نيستش..مادرت دو روزه خونه ساره است..با هومن و ساره مياد اين جا...تا هر وقت که بخواي پيشت مي مونه...همه سئوالهاي اين چند سال رو ازش بپرس...خيلي دوست داره باده...

_منم دوستش دارم؟؟؟!!!!!!!!!

هذيون ميگفتم..خودم هم احساس ميکردم اين تب ناشي از استرس بخشي از ذهنم رو مختل کرده...

_کاش اون پيراهن آبي چين دارم دم دست بود...

احساس کردم حال زارم گريه امين رو هم داره در مياره : مگه داشتيش...مگه خونه مادر بزرگت نبود..؟؟.

_نمي دونم...تنم هم نمي رفت..من از مامانم ياد گاري چيزي نبردم...چه طور اين همه سال طاقت آوردم...؟؟

_باده داري نگرانم ميکني....هيچ چي نيست...تو قراره با مادرت باشي..به اين فکر کن که الان مياد...قراره بعد از ده سال تو آغوشش باشي...

_اصلا بگو نياد...

..تعادل نداشتم...

امين با حوصله نوازشم کرد : نه مياد..ما تصميمون رو گرفتيم...مياد باهم صحبت مي کنيد..تو براش از کيکات پختي...حالا يکم چشماي خوشگلت رو ببند نفس امين...يکم استراحت کن...تو به اندازه ده سال حرف داري براي مادرت...

_چشمام رو ميبندم صورتش مياد جلوي چشمم..ازم دلخوره نکنه بياد اين جا فقط...

_هيسسسس ..باده..اون بياد اين جا هيچ سئوالي ازت نمي کنه...من ازش خواهش کردم..هيج سئوالي..تو از هر چي خواستي براش حرف مي زني...از هر جايي که دوست داشتي..

بوسه اي به روي موهام زد : با هومن صحبت کردم...يه ربع ديگه اين جان..من مي رم تا تو با خيال راحت صحبت هات رو با مادرت بکني....

خواست از کنارم بره که بازوش رو گرفتم...: مي شه نري؟؟؟

لبخندي زد : من باشم شايد مادرت معذب بشه...

_نه يعني منظورم اينکه مي شه همين اطراف باشي..امين من نمي تونم فکر کنم تو دور باشي..باشه؟؟!!!!

لبخندي زد پر از مهر..پر از امين بودن با عسلي هايي که حالا داغ بوذن نگاهي بهم انداخت : من همين پايينم تو لابي...از همون جا هم عطر نفست رو حس ميکنم..دور نمي رم...

بوسه اي طولاني به پيشونيم زد و بعد سرش رو خم کرد : پسر بابا..حواست به مامانت باشه..مادر بزرگت مي خواد بياد ديدنش..تو اذيتش نکن..آفرين پسرم...

_من پايينم...

شروع کردم تو خونه قدم زدن..تبم قطع شده بود و هذيون نميگفتم...اما حال عجيبي داشتم...سنگين بودم اما حس پرواز داشتم...عطر تني که فراموش کرده بودم ...فراموش که نه تو ته ذهنم دفن کرده بودم...حالا اين جا بود..درست کنار بينيم حسش ميکردم...دلم تنگ بود..اما خيلي کودکانه مي خواستم پشت امين پنهان بشم..حس باده 5 ساله اي رو داشتم که گلدان شاه عباسي مورد علاقه مادر رو شکسته بود همون که ترک داشت کنار حوض بود...باده اي که ترسان از مادري که براي عيادت پيرزن همسايه رفته بود ناشيانه سعي در پنهان کردن گلدان کرده بود و نتوانسته بود و حالا دنباله پناهي بود براي پنهان شدن...

صداي زنگ در براي من يه لرزش بود ...قلبم داشت از جاش کنده مي شد...به سمت در رفتم اولش با گام هايي لرزان پر از شک براي ادامه راه ..اما به نزديک پاگرد که رسيدم بوي مادرم رو از پشت در احساس کردم تقريبا به سمت در پرواز کردم...دستم روي دستگيره مي لرزيد ..در رو که باز کردم...بوي هميشگيش ..همون بويي که در اين چند روز مدام در پي ياد آوريش بودم تو بينيم پر شد...بي حرف ..بي کلام...با محبتي عميق در آغوشم گرفت...چادرش از سرش افتاد...بغلم کرد...باورم نمي شد..آغوشش باورم نمي شد...تو تمام اون روزهايي که فکر ميکردم فراموش شده...تو تمام اون لحظاتي که فکر کردم به بودنش احتياج ندارم چندتا باده سر خورده و تنها پنهان بود و من نمي ديدم..چه قدر بهش احتياج داشتم و انکار مي کردم؟؟...من به اين زن که حالا اطراف چشماش پر از خطوط ريز و عميق بود..به اين چشمان سياه مشکي و مهربان و دلواپس و ساده...بله به معناي واقعي کلمه ساده چه قدر احتياج داشتم و انکار ميکردم؟؟....

به چادرش که روي مبل بود نگاهي انداختم...من به اين گلهاي براق روي چادرش هم محتاج بودم...

نگاهي به دستاي لرزانش انداختم که تو هم قفل کرده بود..کاري که من هم براي پنهان کردن ترسم انجام ميدادم...از چي ميترسيد؟؟...از من؟؟..از خودش؟؟..از همه اين سالها؟؟...

چرا سکوت بوديم؟؟؟... زيبا بود..هميشه به نظرم زيبا بود...هميشه به نظرم از من زيبا تر بود.. حالا من هم مادر بودم..درست مثل اون...يعني الان من هم همون بويي رو مي دادم که اون ميداد؟؟...حسم ميکرد؟؟....

اشک مي ريخت يه بند..يک ريز...بي وقفه و من تقريبا زير هاله اي لرزان مي ديدمش...مي ديدمش و مي خواستم تا ابد بشينم و ببينم و عجيب بود که تنها چيزي که الان از گذشته يادم ميو مد ..لحظه اي بود تو هفت سالگيم که رو زير اندازي کف حياط تو يه بعد ازظهر تابستوني که کف حياط تفت داده بود و داغ ملحفه اي پهن بود و مادرم زير لب آهنگي زمزمه ميکرد و موهاي پريشان و سر کش سياه رنگ من رو مي بافت و هم زمان از آشپز خونه ته حياط بوي مرباي آلبالو ميومد و صداي قهقه زن خندان همسايه و دعواي پسر بچه هاي کوچه سر تيله...و آرامش من از حضور مادر بعد از حدود يه هفته از ازدواجش....

_دوستم داشتي؟؟؟؟

چيزي به غير از اين نداشتم تا از صبا نامي بپرسم که مادرم بود و حالا پير شده بود..خيلي پير تر از همه اون چيزهايي که من تصور مي کردم...

هق هق کرد : اين چه سئوالي مادر....بي چاره شدم..بي چارم کردي باده..رفتي به من فکر کردي؟؟

_شما چي ؟؟..تو تموم اون سالها به من فکر کردي؟؟

هق هقش بالاتر رفت : مادر خوبي نبودم برات..هيچي نبودم برات....هيچي....

اشکي روي گونه ام چکيد : برات ياد آوره يه عشق شکست خورده بودم نه؟؟...

_من فدات بشم مادر...فدات بشم که...

هق هقش مانع از ادامه حرفش شد و من اشکهام سيل شد 

_باده من رو کشتي..نابودم کردي..ده ساله ..ده ساله...براي من قد تمام عمرمه...من بي بچه ام چي کشيدم...نگاهي پر از مهرو حسرت به شکمم انداخت : بذار بگيريش بغلت..ببين مي توني زنده بموني يه روز فقط يه روز نباشه...من ده ساله نمي دونم پاره جگرم مرده يا زنده است؟؟..چي مي خوره؟؟..چي مي پوشه؟؟؟..شبا روش رو ميکشه...هر بار يه قاشق غذا گذاشتم دهنم گفتم جگر گوشه ام هوس نکرده باشه...

_من بد..من بدرد نخور..کاش همون موقع که من رو حامله شده بودي سقطم ميکردي....

گريه اش ده برابر شد..قصدم آزار نبود اما من سالها..روزها و ساعتها اين رو با خودم تکرار کرده بود...

_من دوست دارم دخترم....

گريه ام بلند شد...ده سال از آخرين باري که کسي بدون دلسوزي بدون تعارف بدون اصطلاحات رايج بهم گفته بود دخترم...دخترمي که حقيقي بود..ملموس بود...از روي غريضه مادر و فرزندي بود...گذشته بود..

_روزي هزار بار از خودم پرسيدم چرا؟؟..مامان از خودم پرسيدم چرا...سهم من از اين زندگي اين بود...لابد بهت گفتن...

_گفتن مهندس شدي..گفتن با سوادي

_کاش نبودم..اما تو بودي..بهت التماس کردم مامان بريم يه اتاق اجاره کنيم..کلفتي مي کنم خرجمونو در ميارم..گفتم با هم باشيم...باهم مامان....

نفسم گرفته بود...چند سال بود نگفته بودم مامان؟؟..چه قدر اين کلمه خوش آهنگ بود حتي اگه شاکي باشي ازش..حتي اگه حق بدي به خودت که گله کني..اما اين مامان که از دهنم در ميومد..همون که بهش ميگفتم تا برام زردآلو بخره..همون ماماني که دفتر مشقم رو جلد ميکرد...همون ماماني که تو 19 سالگي حکم مرگم رو سر به زير و کتک خورده تو اتاقم که کفش قالي قرمز داشت اعلام کرده بود...دلم انگار گرم ميشد..هر بار که صداش ميکردم..هر بار که نفسش رو نفس ميکشيدم انگار يه چيزي که خيلي قديمي بود تو قلبم فرو مي ريخت و از بين مي رفت...هر باري که با مهر و محبت اما با ناباوري بهم نگاه ميکرد تک تک عضلاتي که تو اين سالها منقبض شده بود شل مي شد و من عجيب دلم مي خواست يادم بره اين ده سال رو....

_من به شوهرت قول دادم ...قول دادم هيچ سئوالي ازت نپرسم...اما چرا باده...تو که رفتي من نابود شدم..الان نزديک يک ساله برگشتي..چرا نيومدي من رو ببيني...؟؟

صورتم رو گرفتم بين کف دستم : برميگشتم ببينم من رو کامل فراموش کردي..مامان...تو اشتباه کردي..

_آره ..لعنت به روزي که پا گذاشتم تو اون خونه....

_اون خونه جهنم من بود...تمام اون سالها من شکنجه شدم و تو دم نزدي...من آزار ديدم و تو گوش به فرمان بودي مامان...

_جايي نداشتم برم...

_تو که مي ديد چه قدر بده آدم وابسته باشه..چرا ازم حمايت نمي کردي تا بتونم بال بگيرم براي پرواز..براي جدا شدن از اين وابستگي ها...

بلند شد..اومد سمتم و محکم بغلم کرد...هر دو انقدر گريه کرده بوديم که چشمامون باز نمي شد...سرم منگ بود...و هنوز خيلي حرفا براي گفتن داشتم...اما نفسش که به نفسم خورد احساس کردم چه اهميتي داره..مهم اينه که مامان الان هست..چه اهميتي داره که روز فارغ التحصيليم رو صندلي بين جمعيت نبود.تو عروسيم پيشم واينستاد و از ريز کاري هاي جامونده خانواده داماد انتقادنکرد..چه اهميتي داره که از بارداريم خبر نداشت...مهم الان بود که بود..که حسش ميکردم...

سرم رو آروم گذاشتم روي پاش و گلهاي دامنش رو بوسيدم با اشکم آب دادم اون گلهاي سفيد روي دامنش رو...دستش رو بين موهام برد..ديگه دستش صداي جرينگ جرينگ نمي داد ..

_مامان؟؟!!

_جانم ؟؟!!

_برام قصه عروسک پارچه اي رو بگو....

بغض کرد..صداش مي لرزيد...برام گفت..از دخترکي که عروسکي پارچه اي و آبي رنگ داشت که شبها حرف مي زد و من غرق بودم تو خوشي حضورش...تو خلصه بودم که احساس کردم سرم جا به جا شد روي کوسن مبل...صداي چرخيدن کليد توي در اومد و من چشمام رو باز نمي کردم..مبادا که اين عطر حضور مادرم...اين چادر مشکي رو به روم...اون بوي نادر و گرم يه خيال باشه...

صداي بم و لحن مودب امين رو از بالا سرم شنيدم : خوابيده؟؟

صداي مادرم که بر اثر گريه تو دماغي شده بود : بيا بشين پسرم..رنگ به رو نداري نگرانش بودي...

خم شد و با پشت دست گونه ام رو نوازش کرد و من همچنان چشم بسته بودم.. خم شد و بوسه اي به شکمم زد : همه کس من اين دو تان....حالش که بد نشد؟؟...

لرزش صداي مادرم بيشتر شد : خدا خيرت بده مادر که ....

_تو رو خدا گريه نکنيد حاج خانوم...من سه هفته است دارم بهتون ميگم...باده به شما احتياج داره..اما خودش بايد از من مي خواست..خودش بايد به اين نتيجه مي رسيد...

_تو اين مدت من چي کشيدم رو خدا ميدونه...به خصوص که عکسش رو بهم نشون داده بودي...دلم پر ميکشيد براش..خيلي خوشگل شده..مادرش براش بميره...

_نگيد حاج خانوم...تشريف بياريد يه ليوان شربتي چيزي بدم بهتون...

سر جام غلطيدم..هوا تاريک شده بود و همه جا ساکت بود...عجب خوابي ديده بودم...بغض کردم..چه قدر خوابم واضح بود...چه قدر...

بلند صدا زدم : امين....امين....

در باز شد و امين اومد تو..با باز شدن در بوي خوب غذا پيچيد ....

چراغ رو روشن کرد ونور چشمام رو زد..به زور لاي چشمم رو باز کردم...

_بيدار شدي عروسکم؟؟؟

_امين...

نشست رو تخت کنارم و سرم رو بوسيد : بگو عسل من...

_خواب ديدم مامانم اينجاست...خواب ديدم بغلم کرده برام قصه گفته...

لبخندي زد...عميق پر از مهر : دوست داشتي خوابت رو؟؟

_کاش بيدار نمي شدم...از دستش ديگه دلخور نبودم..اصلا دلم نمي خواست سئوالايي که تموم اين سالها برام پيش اومده بود رو بپرسم..فقط مي خواستم باشه...بغلم کنه...

_من خوب بغلت نمي کنم..؟؟

لحنش شوخ بود...مشتي به بازوش زدم : مقايسه نکن خودت رو...

_پاشو عروسکم...پاشو صورتت رو بشور..بيا بريم تو سالن که خواب نبوده...مامانت داره تو آشپز خونه برات غذاي مورد علاقه ات رو درست ميکنه....

چشمام گرد شد...قلبم شد پر از آرامش...لبخند پت و پهني زد و پريدم بغلش..کمي تعادلش رو از دست داد و تو جاش تکون خورد : نکن باده..حواست به شکمت هست؟؟؟

يه قطره اشک ريختم : باورم نمي شه....

_دستش رو روي موهام کشيد و تو بغلش جابه جام کرد : خانومم..باورت بشه...ديگه هم حق اشک ريختن نداري..من همه زندگيم رو ميدم تا خانومم بخنده...

بلند شدم تا برم سمت سالن که بازوم رو کشيد : اول صورتت رو بشور که مثل پفک شده...بعد بيا...نمي خواي که مامانت فکر کنه خانوم من خوشگل نيست...ها؟؟؟

اصلا چرا دارم بهت مي گم...

دستم رو کشيد و به سمت سرويس برد..دستش رو پر آب کرد و عين يه بچه کوچولو رو صورتم کشيد...خنکي آب...داغي صورتم که به خاطر هيجان بود و خوش بختي که برام عجيب و دور از ذهن بود از بين برد...اما دلم ..تو دلم يه شاخه گل نيلوفر روييده بود..ترد و باريک...شاخه گلي که زمينه اش امين بود ..تکيه گاهش امين بود...اما...بوش بوي مادرم بود....

دستش رو برد سمت ميز توالت و رژي رو به سمتم دراز کرد : بيا...

با تعجب نگاهش کردم براي اولين بار همچين حرکتي از امين مي ديدم..خوب من خودم هميشه مرتب بودم و به ريخت و قيافه ام خيلي اهميت مي دادم..و براي اولين بار بود امين اصرار به آرايش کردنم داشت...: بي خيال امين مامانم اين جاست حالا من وايسم اين جا رژ بزنم...اين رو گفتم و دستي به موهام کشيدم...

_خوب بده مي خوام خانومم مرتب باشه...؟؟؟

با حرص رژ رو از دستش گرفتم و چپ چپي به نگاه شيطونش کردم...صداي زنگ در اومد....

_من در رو باز مي کنم تو هم حسابي خوشگل کن بيا که امشب بعد از مدتها چشمات داره مي خنده...

به سمت در رفت...

_والا امين مثل اينکه تو از من خوشحال تري...

تو آينه نگاهي به خودم انداختم ...واقعا با اين رنگ و رو آرايش لازم هم بودم....

دامن پيراهنم رو مرتب کردم خوب حالا حسابي به خودم رسيده بودم در باز شد و امين سرش رو از لاي در آورد تو و خيره نگاهم کرد و آروم اومد به سمتم و دستش رو حلقه کرد دور کمرم : عروسک شدي...

سرم رو آوردم بالا و فاصله صورتم رو باهاش کم کردم و با لحن آرومي گفتم : بودم...

سرش رو خم کرد زير چونم رو بوسيد : دوست دارم...

چشمام رو بستم و غرق لذت بودنش شدم...دوباره باز کردم و خيره شدم به چشماي عاشقش...چه قدر اين اعترافات بي دليل و وسط جمله ايش رو دوست داشتم...رو پنجه پام بلند شدم و بوسه اي به لبش زدم : من عاشقتم آقاي پدر...

خواست جواب بده که در باز شد...چهره خندان آتنا تو چارچوب ظاهر شد با شيطنت نگاهي به ما انداخت : يه گردان آدم تو سالنه اومدي خانومت رو بياري خودت موندگار شدي امين...

امين بدون اينکه کوچکترين تغييري تو وضعيتش بده : در بزن وقتي مي خواي وارد اتاق زن و شوهر بشي..

_والا از شماها ديگه گذشته..ولش کن باده رو...حامله است نفسش ميگيره...

امين دستش رو از دورم باز کرد بر گشت سمت آتنا و آغوشش رو براش باز کرد و آتنا به دو پريد و محکم بغلش کرد 

امين موهاش رو به هم ريخت : من براي همتون جا دارم...

آتنا خودش رو لوس کرد : تو فقط زنت رو دوست داري...

_والا تا جايي که مي دونم زن من از خودم پيش شماها بيشتر حرمت داره...

آتنا از آغوش امين بيرون اومد و خندان به طرف من اومد و محکم گونه ام رو بوسيد : مامانت به خوشگليه خودته..

_مرسي آتنا جونم..

رو به سمت امين کردم : بريم ديگه دو ساعت من رو اين جا نگه داشتي...

امين نگاهي به آتنا کرد که منظورش رو نفهميدم اونم به نشانه تاييد چشماش رو باز و بسته کرد...امين دستش رو درو کمرم حلقه کرد : خوب بريم خانوم خانوما...

همراه امين از اتاق خارج شدم و آتنا هم پشت سرمون اومد...به سمت سالن حرکت کرديم...اول برديا رو ديدم...بعد تينا رو و پدر جون و در آخر مهسا رو که سر به زير نشسته بود و بعد مادرم که با چشماي خيس داشت با شيرين جون صحبت ميکرد..برديا متوجه ورودم شدبا سلام کردنش همه به سمتم اومدن و رو بوسي کردن و تبريک گفتن...نگاهي به صورت خندان امين کردم...و بعد مادرم از جاش بلند شد...احساس ميکردم همه اين صحنه ها توي خوابه و نمي تونه حقيقت داشته باشه...بغلم کرد و من بازهم اشک ريختم : تولدت مبارک دخترم...

از جام پريدم...مگه امروز چندم بود ؟؟؟!! نگاهي متعجب به صورت شيطون امين انداختم و با سر کج و نگاهي که سعي ميکردم همه عشق و قدر داني دنيا توش باشه نگاهش کردم ..خم شد و زير گوشم گفت : تولدت مبارم همه زندگيم...

اصلا يادم نبود که تولدمه...باورم نمي شد که امين تنظيم کرده بود که دقيقا تو روز تولدم بعد از ده سال مادرم رو ببينم...چه جمله اي مي تونست تمام تشکر من رو بهش برسونه...

شيرين جون بغلم کرد : خوشحالم که تصميم عاقلانه گرفتي...

محکم در آغوشش گرفتم..اين زن رو واقعا دوست داشتم...خودخواهانه اما اعتراف ميکردم به خاطر حضور امين...نگاهي به مرد کنارم انداختم..اين مرد...نقطه اتصال عاطفي من و شيرين جون بود...

مهسا ساکت و سر به زير روي مبل بود با صداي باند صداش کردم :خانوم دکتر مهسا...شما چرا ما رو تحويل نميگيري خواهر...

سرش رو بلند کرد...صورتش خيس بود...دلم لرزيد ..مهسا و سميرا و من کلا اهل گريه نبوديم...اين اشک اشک شوق هم نبود..صورتش گرفته بود ...همون جا خورديم..صداي برديا از کنار سالن به گوشم رسيد که با نگراني گفت : عزيزم؟؟!!همه به سمتش برگشتن..به برديا نگاه کردم که بي توجه به آدمهايي که داشتن با تعجب نگاهش مي کردن بدون توجه به اينکه خودش رو لو داده بود به سمت مهسا رفت و دستش رو گذاشت زير چونش : نگام کن ببينم مهسا..چرا اين شکلي شدي....

هق هق مهسا بلند شد : همش تقصيره منه...

به خودم تکوني دادم و به سمتش رفتم و بازوش رو گرفتم : چي شده رفيق...ناراحتي من به دنيا اومدم...

بغلم کرد...جا خوردم..همه ساکت بودن : من ...باده...يه عمر عذاب وجدان داشتم...يادم ميفتاد التماساي مادرت رو براي اينکه بگم کجايي..کابوس شبانه روزم..شايد نبايد اون نقشه رو تو سرت مي نداختم...

اين رو گفت و بلند تر گريه کرد...دو قلو ها با تعجب و فک باز داشتن نگاه ميکرد..تنها کسايي که نمي دو نتستن قضيه از چه قراره...

مادرم با آرامش به سمتم اومد و مهسا رو از بغلم بيرون کشيد و بغلش کرد..صداي گريه مهسا بلند تر شد : صبا جون روم نمي شه نگاتون کنم...

مامان دستي به موهاش کشيد : نگو دخترم..نگو..من مديون تو و خواهرتم..ايني که رو به رومه حاصله تلاش تو سميراست کاري که من نتونستم بکنم...

گريه مهسا بلند تر شد..به سمتش رفتم : خوبه ..خوبه بسه..دختره گنده حسود..قول مي دم از کادو هام بهت بدم..سبه عين بچه ها اشک ريختي...

همه بلند خنديدن...مهسا سرش رو از بغلم مادرم بيرون آورد و صورتم رو بوسيد : باده...گفتن نداره بگم چه قدر عزيزي...

نگاهي به برديا انداختم که با عشق مهسا رو نگاه ميکرد ..سرم رو بردم در گوش مهسا : حاضرم شرط ببندم..برديا حاضره هر چي داره بده جاي من باشه....

مهسا لبخند خبيثي زد ...برديا به سمتمون اومد و دستمال به دست مهسا داد و مهسا به روش لبخندي زد...

پدر جون با لحن شوخ هميشگيش : عجب شرکت پر برکتي بوده اون شرکت براي پسراي ما....

خنده بلند جمع باعث شد مهسا سرش رو بندازه پايين اما برديا با لخند به پدر جون نگاه کرد : من و امين بهترين هديه هامون رو از اون شرکت گرفتيم....

تينا : گول خورديد حاليتون نيست..اون شرکت سرتون رو کلاه گذاشته...

برديا : براي گول خوردن من و امين و بابک مثل اينکه شرکت فقط شرط نبوده...اين بار من و مهسا و آتنا بلند خنديديم..تينا سرش رو انداخت پايين و امين با کنجکاوي نگاهشون کرد..براي عوض شدن بحث نگاهي به سمت مادرم که مظلومانه ايستاده بود انداختم و دستش رو تو دستم گرفتم...لبخندي بهم زد و دستم رو نوازش کرد...امروز بهترين روز زندگيم بود...

مامان برايم حليم بادمجون پخته بود...دو قلوها تا تونستن شلوغ کردن و رقصيدن...همه حواسشون پي چيزي بود که به برديا که بغل دستم بود و داشت رقص تينا رو نگاه مي کرد گفتم : چرا سر به سرش مي ذاري؟؟

لبخندي زد : باورم نمي شه اين وروجک زبون دراز..عشق داداشمه...بابک با يه خجالتي درباره اش باهام حرف زد که نگو...خوب عروسمونه مي چسبه اذيت کردنش...

لبخندي زدم...ادامه داد : خوشحالم که خوشحالي باده..تو لياقتش رو داري..

نگاهي به امين که غرق صحبت با مادرم بود کردم : همش رو مديون امينم...

_اين الان يعني چي امين ؟؟!!!!

پدر جون خنديد : خوشم مياد خسيس نيستي گل پسر...

امين بوسه اي به موهام زد : قابله خانومم رو نداره خودت گفتي مي خواي بخري...

به سوييچ تو دستم نگاه کردم : من گفتم خودم بخرم..نه اين که تو بخر...بعدم من سوار همچين چيز تابلويي نمي شم...

برديا با خنده : آخه حسود خان آدم همچين چيز تابلويي رو مي ندازه زير پاي زنش بعدم مجبور شه ده تا چشم استخدا کنه به پانش؟؟!!!

مهسا به قيافه تو فکر رفته امين خنديد : امين جديش نگير اين برديا رو خودش خسيسه ....

سرش رو چرخوند سمت برديا که داشت جدي نگاهش مي کرد : تو به من بله بگو..من دنيا رو به پات مي ريزم...

مهسا از خجالت آب شد تو جمع سرش رو انداخت پايين .....

شيرين جون با لبخند به قيافه هر دوشون نگاه کرد : اين جوري که نمي شه برديا خان..مي ري دست ماردت رو ميگيري مياي خونه دختر خوشگلمون...التماسش ميکني بعد هم وظيفته هر چي داري بريزي به پاش....

برديا : قبول کنه ...من همين فردا مادرم رو که هيچ کل خاندان سروش رو ميارم دم خونش....

پدر جون : خوشم مياد دو تا رفيق عين هميد..هول و پر رو...پسر لا اقل رعايت بزرگتر رو نمي کني..رعايت دو تا دختر عذب رو بکن...

تينا : نه بابا بذار ببينيم...کيف مي ده...

برديا با بدجنسي : بله خوب بلاخره اين خاندان سورش فقط يه جا که نبايد برن التماس...

با صداي بلند خنده مهسا و آتنا ....من فقط دلم مي خواست کله برديا رو بکنم...ببين مي تونست امين رو برزخي کنه بندازه به جونمون...

نگاهم افتاد به صورت مغموم مادرم...

امين : حاج خانوم باز که رفتيد تو فکر...

مامان با دستمال چشماش رو پاک کرد : من لايق نبودم..بياي دخترم رو از تو خونه ام برداري ببري...

دستام سر شد...رو مبل نشستم ...همه ساکت به مادرم نگاه ميکردن و شيرين جون چشماي خيسش رو پا کرد...

امين رفت و بغل دست مادرم نشست : حاج خانوم نفرماييد اين طوري...اصلا الان ازتون خواستگاريش کنم؟؟؟..التماسش کردم خانوم خونم شه...بازم التماس مي کنم...

مامان لبخندي زد ...

پدر جون : بيا بابا با اين زن تحفه ات..بياريد اين کيک رو ببريد بخوريم...من نمي دونم من و اين سروش بدبخت اين چه پسراي زن ذليليه که بزرگ کرديم..مرداي گنده کار و زندگيشون و ول کردن افتادن دنباله اين دو تا دوست...

با صداي بلند خنديدم...

اين بايد زيبا ترين حس دنيا مي بود حسي که گلوم رو لرزوند...اين حتي از عاشقانه ترين بوسه هامون هم زيبا تر بود...اين حس به قدري نزديک به من بود ...به قدر لمس کردني و سبک بود که توصيفي براش پيدا نمي کردم...

دوباره براي لمسش دستم رو روي شکمم گذاشتم...ضربه ديگه اش عميق ترين نشاط زندگيم رو به وجودم تزريق کرد...

_امين...امين.....

به لحظه نکشيد وارد آشپز خونه شد...طرز صدا کردنش هولش کرده بود....

نگاهي به من که دستم روي شکمم بود و وسط آشپز خونه ايستاده بودم انداخت : چيزيت شده باده....؟؟؟

با دست اشاره کردم تا نزديک تر بياد و با چشماي کمي خيسم دستش رو تو دستم گرفتم و روي شکمم گذاشتم...پر از سئوال نگاهم مي کرد تا اينکه چند ثانيه بعد با حس چيزي زير دستش اول کمي جا خورد ولي بعد با عشقي سر شار فقط گفت : عزيزم....

_حسش ميکني امين....؟؟؟

دستش هنوز روي شکمم بود و انگار اون هم تو اين معجزه غرق بود : خداي من باده باورم نمي شه...باورم نمي شه پسرم اين جاست...دارم حسش ميکنم....

لبخندي بهش زدم ...پيشانيم رو بوسيد و پشانيش رو به پيشانيم تکيه داد و نگاهم کرد هر دو توي سکوت عميق فقط هم رو نگاه کرديم و من تو اون چشماي زلال خاطراتم رو از دي ماه به اين ور مرور کرديم...

_به چي فکر ميکني نفس من؟؟

_به اين که اون شبي که از هواپيما پياده شدم..همه ذهنم پر از گذشته بود و راهي براي فرار..هيچ وقت فکر نمي کردم در عرض چند ماه بشم همسر..بشم مادر...

دستش رو دور کمرم حلقه کرد : بشي عشق..ولي من اون شب تو مهموني که از پله ها اومدي پايين..مي دو نستم بي چاره شدم....

خنده اي کردم و سرم رو کمي عقب بردم و سنگينيم رو انداختم روي دستش : فکر ميکردم خوشبختي؟؟

_خوب بيچارگي شيرينيه....به تو دچار شدن زيباست...من زيبا ترين هديه زندگيم رو هم از تو گرفتم...

يهو از تکان پسرم خنده ام گرفت و جا به جا شدم : عجب شيطوني هستي ماماني....

امين دوباره دستش رو رو شکمم گذاشت : مي گم باده دردت که نمي گيره...

خنديدم : نه ....هر حرکتش آنچنان حس لطيفيه که نگو...

نمي دونم چه قدر بود که سرم روي شونه اش داشتيم تلويزيون نگاه ميکرديم....

_راستي يادم رفت برات يه چيزي خريده بودم....

به صورت پر از شيطنتش لبخندي زدم...هديه خريدن براي همديگه رو دوست داشتيم..هم اون هم من..

چند دقيقه بعد با يه جعبه اومد ...باز کردم پيراهن ليمويي رنگي توش بود که واقعا خوشگل بود...حاملگي نبود اما برشش طوري بود که تنم مي شد..دستي به يقه اش کشيدم..که سايزش رو ديدم اخمام رفت تو هم...من هميشه s يا xs مي پوشيدم....پيراهن هاي حاملگي هم سايز نداشت...اولين بار بود که بايد مي پذيرفتم 6 کيلو چاق شدم...

_نگام کن ببينم عروسکم...چرا اخمات رفت تو هم..اگه دوستش نداري مي تونم عوضش کنم..

_نه نه دوستش دارم...

_پس چي شده...

_هيچي...

اومد نزديک تر و خم شد تو صورتم از قيافه اي که به خودش گرفت خنده ام گرفت....

_که هيچي نشده...تو گفتي منم باور کردم...

_تو هم فهميدي من چاق شدم...

با تعجب : چي؟؟!!!

_خوب من فکر ميکردم تو متوجه نشدي من چه قدر چاق شدم..نمي دونم...اه اصلا ولش کن...

خواستم برم که بازوم رو نگه داشت..از خنده داشت منفجر مي شد...قيافه اش واقعا خنده دار شده بود : وايسا ببينم چي ميگي؟؟؟

خنده ام گرفت با ديدن هم ديگه بلند زديم زير خنده ...

_خداي من باده...تو زندگيم همچين چيزي نشنيده بودم...

با حرص زدم رو بازوش : نخند ببينم..خوب مگه دروغ ميگم...

بغلم کرد : دروغ نميگي اما چرا برات مهمه خوشگله...؟؟..

_امين ..من مانکن بودم...برام سخته بپذيرم..چيزي که براي حفظ کردنش انقدر زحمت کشيدم بهم خورده انقدر واضح که شوهر مي ره برايم يه لباس ميخره که سايزش به ذهن من هم نمي رسه....

_اخماتو باز کن...تو انقدر زيبايي که من بي چاره هنوزم بايد حرص بخورم...

_خوبه پس هنوز حرصت در مياد فکر ميکردم از دور خارج شدم...

_پر رو...به جاي خجالت کشيدنته...

با عشوه دستي تو موهام بردم و عقبشون زدم ...

بوسه اي به گردنم زد : دلبري نکن خانومم..که من در بست مخلصتم..فقط يه رحمي به اين دل بيچاره بکن که جا نداره بيش تر از اين عاشق بشه....

تلفن رو که داشت خودکشي ميکرد برداشتم..مهسا بود..نيومده بود شرکت...: جانم مهسا جان...

صداش گرفته بود...رو صندلي ميخ شدم 

_باده خونه اي بيام پيشت...

_الان رسيدم..چيزي شده؟؟!!!!

_نترس فقط يه کم دلم گرفته...نمي خواستي بري پيش مادرت که...

_نه فردا به بهانه روضه قراره بياد اين جا مي بيني تو رو خدا با من انگار دوست پسرشم قرار مي ذاره...

خنده تلخي کرد : خوبه ديگه براتون هيجان انگيز مي شه اين قرارا....

_مهسا دل تو دلم نمي مونه تا بياي...

_چيزي نيست استرس نگيري يه ذره فشارت جا به جا شه اون شوهر خلت منو دار مي زنه....

دستي به پشت گردنش کشيد ..شربت پرتقال رو گذاشتم جلوش: چشمات چرا باز نمي شه؟؟

_ديشب يه ساعت هم نخوابيدم...

نگاهش کردم...اين تنها چيزي بود که مهسا رو به حرف زدن اجبار ميکرد ...

_مي خوام چند روزي برم سفر...مامانم هم با خالم اينا ديروز رفت مشهد...

_به سلامتي البته ديشب باهاش صحبت کردم کجا مي خواي بري با هم بريم...

اشاره که به شکمم کرد ..

_مگه کجا مي خواي بري؟؟!! که من نمي تونم بيام...

جرعه اي از شربتش رو نوشيد و همون طور که پاش رو تکون مي داد و زل زده بود به ليوان : مي خوام برم استانبول پيش سميرا...

جا خوردم...رو مبل جا به جا شدم : نگام کن ببينم چيزي شده..من صبح با سميرا و بوسه حرف زدم..نگفتن چيزي به من..

_اونا هم خبر ندارن...امروز صبح تصميم گرفتم..

_دق نده منو..چه مرگته الان...

_ديشب مادر برديا به موبايلم زنگ زد...

ادامه نداد...حدسش سخت نبود..واقعا سخت نبود...انقدر قيافه مهسا واضح بود و انقدر مادر برديا عيان..

پوزخندي زدم : چرت و پرت گفت...؟؟

چشماش رو بست و سرش رو به پشتي مبل تکيه داد و انگشتش رو به چشماش فشار داد : چيزي وراي چرت و پرت...از خانوادم بگير که به نظرش سطح پايينن...منظورش داماد پزشک..خواهر دکتري برقم و البته خود خرم که دکترام از فرانسه است...پدر شهيدم که استاد دانشگاه بود و مادر معلم باز نشستم...تا خودم که زيبايي ام در حد پسرش نيست و باب ميل خانوم ...

مهسا از يه خانواد متوسط بود اما تحصيل کرده تمام خاندانشون با سواد و دانشگاهي بودن....

_آمارم رو در آورده...باده من حتي به پسرش هم بله ندادم..گفتم فکر ميکنم...به چه حقي اين حرفها رو به من زد...من فقط سکوت کردم و گوش کردم..به من گفت دندون تيز کردم براي ثروت پسرش...

مسخره است..خيلي مسخره است...

دستم رو گذاشتم روي دستش که رو زانوش مشت کرده بود : و تو به خاطر حرفاي اون مي خواي بذاري بري...

_مي خوام دور باشم يکم فکر کنم باده..جايي که تحت تاثير حضور برديا نباشم..من که از سنگ نيستم..بهش کشش دارم...هيچ وقت هم پيش تو لا اقل پنهانش نکردم....بهم خيلي بر خورده..خيلي زياد...من چمه مگه...؟؟

_نگام کن ببينم حرفاي يه خانومي که اصلا خودش رو قبول نداري بايد باعث بشه تو به خودت شک کني؟؟...حالت خوبه؟؟/

_نه حالم خوب نيست..همه چيز به نظرم بي نهايت مسخره است...

_با برديا حرف بزن...

_چي بگم..بگم چرا مادرت دوستم نداره..ولم کن تو رو خدا باده...اصلا جواب من به برديا منفيه...

_چي؟؟!!! اون طفلکي چه تقصيري داره؟؟ اون که روحش هم از اين تماس خبر نداره....

_چه مي دونم بي اعصاب تر از اين حرفام..ذهنم جمع نمي شه...

خواستم جواب رو بدم که تلفن زنگ خورد امين بود بعد از احوال پرسي : باده جان از مهسا خبر داري؟؟

_چه طور؟

_برديا داره مثل مار به خودش مي پيچه از ديشب تلفناش رو جواب نمي ده الانم خونه نيست...

نگاهي به مهسا انداختم که بي تفاوت نگاهم ميکرد : حالش خوبه..باهاش حرف زدم...

_پس چرا گوشيش رو بر نمي داره...؟؟

اشاره به گوشي مهسا کردم...شونه هاش رو بالا انداخت...: حتما سرش شلوغ بوده...

خوب مينشستي....

_الان امين مياد ..مطمئنا برديا هم مياد نمي خوام ببينمش...

صورتش رو بوسيدم : کاش باهاش حرف مي زدي...

_چه فايده باده..مادرش من رو نمي خواد..

_اون هيچ کس رو نمي خواد...مهسا بي خيال استانبول شو...برو پيش داييت کرج يا چه مي دونم دختر عموت قزوين...يه جايي که نزديک باشه...حيفه...به خودتون فرصت بده...

لبخند تلخي زد و گونه ام رو حکم بوسيد...

_اصل اساسي بودن اين دختره اين جا چيه باده؟؟

_اي بابا سميرا چه انقدر عصباني هستي تو بده خواهرت اومده بهت سر بزنه...؟؟

_باده هم من مي دونم چرا اينجاست هم تو...چرا يي که من پرسيدم توضيح مسئله نبود...اين پسره ..خيلي جذاب توش شکي ندارم..اما انقدر مهم هست..انقدر ؟؟!!! که اين دختره پاشه بياد اين جا؟؟؟!!

_اصلا مگه استانبول؟؟!!

_نه ديروز رفت آنتاليا...

_چه قدر بهش گفتم نکن...تو گوشش نمي ره که..برديا هم اين جا داغونه سميرا...

_مگه نميگه دوستش داره..خوب؟؟؟ من نمي فهمم پس اين چرا اينجاست...

_سر به سرش نذار..مي ذاره مي ره پاريس سميرا برديا رو بي چاره نکن...

_به اونم شک دارم آخه...تا چه حد مي شه بعضي عادت ها رو کنار گذاشت؟؟..اون هم عاداتي که مستقيما با هورمون ها در تماسن....

نگاهي به قيافه کلافه و پر از سئوالش کردم که تو شب گرم تابستوني رو به روم تو تراس نشسته بود...

_برديا..با نگاه کردن به صورت من جوابت رو ميگيري؟؟

_من نمي فهمم چرا تلفنش رو خاموش کرده؟؟..اصلا نمي دونم چي شده؟؟؟

..بايد ميگفتم؟؟؟...صبح سميرا تاکيد کرده بود که بايد بگم..بايد برديا نشون بده براي حل مسائل بينشون چه کاري ميکنه..اما مهسا سر من رو ميکند....مي گفت دلش نمي خواد ماجرا تبديل به شرايطي بشه که انگار رفته وليش رو آورده...

امين دستاش رو به هم قفل کرده بود و تو بحث ما دخالت نمي کرد...اما اون هم از من دلخور بود....با عجز نگاهش کردم شونه اش رو به نشانه حقته بالا انداخت....

_باده ...اين کارا يعني چي؟؟..من که پسر 18 ساله نيستم...يعني از ما ها گذشته...شبش از من خيلي معمولي خداحافظي کرد...بهم گفت مهمون دارن و از اون شب الان دقيقا سه شب و دو روزه جواب من رو نمي ده...خونه هم نمي ره...اين جا هم که نمياد..دارم ديونه مي شم...

کلافگيش بد جوري آزارم مي داد...

_تو...برديا ..واقعا دوستش داري؟؟

تو صندليش جا به جا شد..و با تعجب نگاهم کرد : به اين شک داره؟؟!!!! من ديگه نمي فهمم بايد چي کار کنم؟؟..براي اين که اثبات کنم دوستش دارم...براي اين که ببينه چه طور دارم بال بال مي زنم اين کاره مسخره رو کرده؟؟

_نه..براي اين که بتونه تصميم بگيره اين کار رو کرده...

نگاهم کرد...سرم رو انداختم پايين..انقدر دلخوري و کلافگي تو نگاهش بود که نمي تو نستم طاقت بيارم....

_برديا..مهسا خيلي دلخوره..مادرت باهاش تماس گرفته..

از جاش پريد...صندلي افتاد.... : چي؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!

امين : برديا ...!!!!!

_مادرم...مادر من...؟؟!!!

_مي شه خواهش کنم بشيني تا من بتونم حواسم رو جمع کنم؟؟...اگه مهسا بفهمه کله من رو ميکنه..اما ما به اين نتيجه رسيديم که....

_مادر من چي گفته؟؟!!!

تعريف کردن ماجرا اصلا آسون نبود..اون هم در مقابل برديايي که هميشه خونسرد بود و خندان..اما حالا شديدا هر لحظه صورتش ترسناک تر مي شد....

_به خاطر حرف مادرم...اين مدت من رو تنبيه کرده...؟؟!؟!!!

بلند و عصبي خنديد : جالبه...به خدا خيلي جالبه...

کمي دلخور شدم...: تو هنوز تو خط رفتن مهسايي برديا؟؟!!!!

خم شد روي ميز : تو خط چي باشم؟؟!! اين وسط فقط نبود مهسا مهمه و بس....

_دليل نبودنش مهم نيست...

_نه...!!!!!

امين : باده قبول کن کار مهسا خوب نبود...

واقعا باورم نمي شد : امين.....معلوم هست شما ها چي ميگيد؟؟؟!!! اصل قضيه رو بي خيال شديد ...واقعا که... اصلا برديا...بي خيال مهسا شو....

عصباني شد : باده ...مگه مي شه...؟؟؟

_آره مي شه....مهسا جوابش به تو منفيه...

رنگش علنا پريد...اما اخماش ترسناک رفتن تو هم : مگه دسته خودشه...؟؟؟...مگه مي ذارم؟؟؟!! مي دونم دوستم داره...منم دوستش دارم..مگه مي ذارم مسائل جانبي ازم بگيرنش؟؟!!! 

_مادرت مسئله جانبي؟؟

_آره.هر چيزي به غير از رابطمون جانبيه....اين چه عادت مسخره ايه؟؟...بايد با من تماس ميگرفت..ميگفت ..من خودم مي دو نستم چي کار کنم...حالا کجا رفته؟؟...

_اجازه ندارم بگم...در ضمن مي خواي چي کار؟؟؟

پوزخندي زد : مي دوني چيه...مثل اينکه تنها کسي که من رو جدي گرفته مادرمه...همون که هول کرده و باعث شده اين کار بي منطق رو انجام بده....

دستاش رو گذاشت رو ميز و مستقيم نگاهم کرد : باده...تو خودت هم اين کار رو يه بار با امين کردي...مي ديدم چه طور بال بال مي زنه و من درکش نمي کردم...الان با بند بند وجودم دارم حسش ميکنم...مهسا دختره مورده علاقه منه..عشقه منه....من ازش خواستگاري کردم..چند ماهه دارم التماسش ميکنم ..چه قدر دنبالش دويدم...

_اين ها رو منم شاهد بودم..اصلا به من چرا ميگي..به مادرت بگو...

_مسئله اين جاست که داريد اشتباه مي کنيد...به مادر من تا يه حدي ارتباط داره من با کي ازدواج مي کنم...مهسا انتخابه منه..با من طرفه....حالا بهم بگو کجاست تا من خودم تکليفم رو باهاش مشخص کنم....

_فکر نمي کني اون کس ديگه اي که بايد تکليفت رو باهاش مشخص کني...؟؟؟

منتظر نگاهم کرد..هيچ وقت انقدر مصمم نديده بودمش....

_آنتالياست...

_چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟! !!!!!!!!!!!!!!!!1

امين : داد نزن برديا .....

رو صندلي ولو شد : اين چه کاري بود...

_بهش فرصت بده...

_فرصت بدم بي چارم کنه...فرصت بدم هر چه رشته بودم پنبه کنه....؟؟؟!!!! آدرس لطفا....

_اي بابا..مي خواي پاشي تا اون جا بري؟؟؟

_نه..پس بشينم دست رو دست بذارم تو عصبانيت تصميمي بگيره که حقش رو نداره....

_حقش رو نداره؟؟؟!!!!

_نه نداره....تو وقتي گذاشتي رفتي..يه جورايي حق داشتي چون مقصر امين بود...مهسا اين حق رو نداره که به خاطر يه سري حرفاي سطحي مادرم...من رو ترک کنه...حالا هم آدرس رو بده..وگرنه از دنيز ميگيرم...

_دنيز نمي دونه...

_مگه مي شه؟؟!!! 

_برديا....

هنوز هم داشت نگاهم مي کرد ...

_به سميرا زنگ بزن از اون بگير برديا ..خواهرش اونه..من بيشتر از اين حق دخالت ندارم...

_اي بابا..خانومم مي شه بگي من چرا مورد غضبت قرار گرفتم؟؟؟!!!

شونه ام رو از زير دستش رها کردم و ليوانهاي روي ميز رو تو دستم گرفتم و به جاي خالي برديا خيره شدم : هتون عين هميد..

خنديد و دنبالم راه افتاد به سمت آشپز خونه : بد اخلاقه دوست داشتني من...مي شه بگي من چيم به برديا شبيهه؟؟؟!!

_دوست من رو مقصر مي دونه...از نظر شما هميشه ما مقصريم....

ليوان ها رو از دستم گرفت و گذاشت رو ميز..انگشتام رو تو دستاش گرفت و خيره شد بهم : مهسا مقصره...تو هم بودي...يهو گذاشتي رفتي...من بايد با اين سفارت ترکيه يه بحثي داشته باشم..تقي به توقي مي خوره مي ريد اونجا...

_اون جا خونه منه...معلومه که مي رم...

...دستاش شل شد....نگاهش رو ازم گرفت و دستام رو ول کرد...

چرت گفتن که سر و ته نداشت...حرف بي خود زدن که مدل ديگه اي نبود...دستهام که رها شد از دستهاش..کمي نگاهم کرد..پر از دلخوري و بعد پشتش رو بهم کرد و به سمت اتاق کارش رفت...روي نزديک ترين مبل ولو شدم...آخه اين چي بود گفتي باده...اولين و آخرين چيزي که به ذهنم رسيد اون لحظه...چشم دو ختم به سنگهاي براق زير پام...

ليوان آب پرتقال رو محکم تو دستم جا به جا کردم...بهانه ديگه اي براي نزديک شدن به اتاق مرد دوست داشتني و دلخورم نداشتم....لاي در اتاق باز بود و نور ازش عبور مي کرد و نصفه ميوفتاد روي سنگ ها و گوشه اي از ديوار رو به رو...پشت ميزش بود و بي حواس چشم دو خته بود به کاغذ رو به روش...

_امين !!!

سرش رو بلند کرد....دلخور بود..هر حرکتش هر نگاهش و حتي پلک نزدنش نشوني از دلخوري بود که تا تهش حق داشت...

بدون جوابش بدون حرف زدنم..وارد اتاقش شدم و ليوان رو روي ميزش گذاشتم...چيزي شبيه به لبخند روي لبش اومد...رو مبل رو به روي اون ميز بزرگ چوبي نشستم...نيم رخ به عکسم : معذرت مي خوام...

..ساده ترين و در عين حال تنها جمله اي که احساساتم رو بيان ميکرد....چشم دو خته بودم به ناخن هام که روش ترنج هاي آبي کشيده شده بود ....سکوت کرده بود..سرم رو آوردم بالا دست به سينه بهم خيره شده بود...گاردش محکم تر از اون بود که با يه جمله بريزه و من کم کم داشتم مستاصل مي شدم....

_حرفم درست نبود...يعني اصلا درست نبود...

..کمي قفل دستاش تو سينه اش شل شد.....

_من واقعا از سر عصبانيت و در عين حال بي حواسي اون جمله رو گفتم...

_که قبولش داري فکر کنم....

..جا خوردم...صداش تنش پايين بود..اما عجيب عصباني بود و اين واقعا داشت من رو نگران ميکرد...

_آخه شما خانوم مستقلي...به من احتياج نداري....خونت رو هم داري....اما گل من شايد بهتره بهت ياد آوري کنم که قانونا اين خونه هم مال شماست چون به نام شماست....

...هيچ وقت انقدر سخت حرف نزده بود..تو بدترين شرايط هم امين لحنش پر از نوازش بود..اگر داد مي زد هم انقدر از نگراني لبريز بود که داد به نظر نمي يومد... 

دستي به گلوم کشيدم...به گردنبند ظريف و دوست داشتني که خودش به خاطر پسرم بهم هديه داده بود..نگاهش رفت پي دستم...و بعد شکمم... : باده نمي دو نم تا کي قراره اين ادامه داشته باشه...تا کي قراره من خودم رو به آب و آتيش بزنم..تا تو..

نذاشتم ادامه بده از جام بلند شدم و به سمتش رفتم : اون جا خونه منه...تو فکر کن خونه پدري...همه خانوما حتي بعد از ازدواجشون به خونه پدريشون ميگن خونم...خونمون...حالا وضعيت من کمي متفاوته ...خونه پدري ندارم...از جاش بلند شد و رو در روم ايستاد...سرم رو بلند کردم تا بتونم تو چشماش نگاه کنم و چه قدر اين حالتمون رو دوست داشتم ....: راست ميگي امين...راست ميگي عزيزم...تو خودت رو به آب و آتيش زدي تا بتوني زندگيمون رو به اين نقطه برسوني..منکرش نيستم...من انقدر غرق تو خودم ...تو گذشتم و بعد تو بچمون بودم..که به پشت سرم که نگاه مي کنم..مي بينم گاهي قايق زندگيمون رو فقط تو پارو زدي....

دستم رفت دور با زو هاش..کشيدمشون پايين...شل بود و سريع باز شد... خيره بودم هنوز به چشماش که حالا کم کم داشتن گرم مي شدن : آره من زن مستقليم...آره براي مستقل موندن تلاش ميکنم...هنوز دلم مي خواد پيشرفت کنم...تو خون منه ...اما بي انصاف من به تو حتي بيشتر از نفسم وابسته ام...من جز تو کسي رو ندارم...دستي به شکمم کشيدم ..تو و پسرمون تنها داشته هاي حقيقي و احساسي من هستيد....وابستگي چه طوريه؟؟...مگه غير اينه که من هر بار مي بينمت قربون صدقه ات مي رم تو دلم...مگه غير اينه که نيم ساعت دير ميکني عين ماهي دو مونده از آبم...امين وابستگي غير اينه که من هر چي داشتم و نداشتم... شهرتم..شرايط اجتماعيم رو گذاشتم اومدم دارم از نو شروع ميکنم...منتي نيست...به خودت که از جونم مهم تري قسم منتي نيست..خودم خواستم...دنيا رو با بوي تنت عوض نمي کنم....

آروم خزيدم تو بغلش..دستان رو محکم دور کمرش حلقه کردم....و سرم رو گذاشتم رو سينه اش : من به اين ريتم نفس ها وابسته ترينم امين....

دستاش آروم از کنارش جدا شد و محکم دور کمرم حلقه شد...و من نفسم رو از خيالي که حالا راحت شده بود بيرون دادم و چشمام رو بستم ...نفسش مو هام رو نوازش مي کرد : ديوونه مي شم وقتي اين چيزا از دهنت مي پره...چيزايي که خوب مي دونم گوشه ذهنت قايم شدن....که تو مواقع خاص ميان بيرون...احساس مي کنم بهم ميگفتي به اندازه قبل دوستم نداري شايد کمتر از اين احساس تهي بودن مي کردم باده....

سرم رو از روي سينه اش بر داشتم و نگاهش کردم که حالا داشت کم کم امين خودم مي شد : مي دوني خونه اصلي من کجاست..؟؟

..پر از سئوال نگاهم کرد ....

_آغوش تو...امن ترين جاي دنيا...تازه سندش هم از هر جايي مطمئن تره...چون عاشق منه....

خم شد و بوسه اي طولاني و پر از حس امنيت به پيشونيم زد .... : مي دوني چه قدر عاشقتم و به همين خاطر هم هست که اذيتم ميکني...

_از قصد نيست....

لبخندي زد : حالا خوشگله نمي شه اون قربون صدقه هايي که ادعاش رو داري رو بلند بگي؟؟

با شيطنت ابروم رو انداختم بالا : نچ...کيفش به يواشکي بودنشه...مثل بوسه هاي يواشکي و پر استرس...

حلقه دستاش رو کمي محکم تر کرد : حيف که يه سري حرفا و کارا جلوي پسرمون زشته..وگرنه بهت نشون مي دادم بوسه يواشکي يعني چي!!

خنده بلندي کردم....بگذريم که بوسه اش خنده ام رو خفه کرد....

نفس هاي منظمش نشون از خواب بودنش بود...بگذريم که بزرگواريش و کش ندادن قضيه ...يک بار ديگه من رو تا مغز استخوان شرمنده اش کرد...که يک بار ديگه به خودم ياد آوري کردم..من عاشق اين مرد هستم و چرا حواسم نيست موقع حرف زدن...انگشتم رو آروم روي شقيقه اش کشيدم و زمزمه کردم : من هيچي به غير از تو ندارم...فکرش رو که مي کنم...بچه اي که دارم حمل ميکنم هم به اندازه تو مال من نيست...بوسه اي روي شقيقه اش زدم و چرخيدم . پشت بهش دراز کشيدم...تو جاش جا به جا شد و دستش رو دورم حلقه کرد...لا له گوشم تر شد : تو همه چيزت ماله منه عروسکم..حتي اون بچه اي که داري حمل ميکني....

گره کرواتش رو کمي مرتب کرد و برگشت به سمت من که تلفن به دست روي مبل نشسته بودم : چرا اخماي خانومم تو همه؟

_جواب تلفن هام رو نمي ده ديدي اون رفيقت باعث شد مهسا باهام حرف نزنه...

لبخندي زد و برگشت به سمتم : از کي داري باهاش تماس ميگيري؟؟

_از ديشب...

_چرا نشستي مگه شرکت نمياي؟؟

_پاهام يه کم ورم کردن کمي هم بي حالم بمونم استراحت کنم بهتره...

کمي نگران نگاهم کرد : خوب نيستي؟؟ بريم دکتر؟؟

_نه بابا..دکتر گفت اين جور موارد يکم استراحت کنم خوبم..تو هم برو نگران نباش..تنها هم نيستم افسانه خانوم تو راهه...

جلوي آينه دم در نگاهي به موهاش انداخت و در رو باز کرد..چرخيد به سمتم که دست به کمر و يه ابرو بالا داشتم نگاهش ميکردم .... : چيزي يادت نرفته؟؟

يه ثانيه فکر کرد و بعد خنديد به سمتم اومد و بوسه اي به چونم زد : خوبه؟..حالا برم؟؟

يکم شقيقم رو خاروندم : کافي که نيست اما چه کنم...

اين بار بوسه نفس گيري به لبم زد..دستم رو گذاشتم پشت گردنش و انگشتام رو حرکت دادم نرم به سمت کمرش...ازم کمي فاصله گرفت : نکن عروسک..بذار برم...از راه به درم نکن..بذار برم دنباله يه لقمه نون حلال پس فردا پسرمون به دنيا مياد خرجمون بالا ميره...

_مي خوام تمام روز به من فکر کني خودم نيستم...

_اين کارها رم نکني من به فکرتم نفس..حالا برم؟؟

_برو...

_اگه احتياجي بهم بود بگو...گور باباي جلسه...

_خيالت راحت..حالم خوبه در ضمن شب دو قلو ها ميان...

به ظرف بزرگ روبه روم نگاه کردم بوي دارچين رو نفس کشيدم...به لخند مهربون و چشماي خيسش نگاه کردم که داشت با عشق نگاهم مي کرد ..

_بخور دخترم....

دخترم گفتنش دلم رو مي لرزوند...تمام عقده هاي اين چند وقت دود شده بود رفته بود هوا...

ساره نيايش رو تو بغلش جابه جا کرد تا بتونه بهش شير بده...افسانه خانوم خونه رو مرتب کرد و شام رو پخت و رفت..مامان زنگ زد و گفت حاجي رفته سفر و مي خواد با ساره به ديدنم بياد...به شير خوردن نيايش چشم دو ختم...ساره نگاهم کرد : حالا نوبت خودت هم ميشه زيبا ترين حس دنياست....

مامان کمي بيشتر روغن روي حليمم ريخت : بخور تقويت شي...دختر تو براي يه زن نزديک 6 ماه لاغري...

نگراني هاش جنسشون با همه نگراني هاي دنيا فرق ميکرد..لطيف تر بود...بوي محبت ناب مي داد....

ساره : بعدش فيلم عروسيت رو بذار...دلمون ضعف مي ره با مامان دلمون مي خواد ببينيم...

قاشق بزرگي از حليم رو تو دهنم گذاشتم : باشه...

ساره خنديد : هميشه عاشق حليم بودي...

قاشق رو تو ظرف تکون دادم : من عاشق هر چيزي بودم که در کنار شماها بود..با تمام درد هايي که کشيدم...

مامان اشکاش رو پاک کرد..دستم رو روي دستش گذاشتم : تو رو خدا گريه نکن...

..دلم نمي خواست گريه کنه..دلم نمي خواست يادم بياد که وضعيت من ويژه است..دلم مي خواست فکر کنم تمام روابط من مثل همه است....دلم مي خواست بدون در نظر گرفتم خيلي از اتيکت ها ..بشينم با مادرم و خواهرم...بله خواهرم..چه اهميتي داشت که من با اين زن در حال شير دادن حتي يه سلول مشترک نداشتم..اصلا ناتني بودن براي ساره مفهومي نداشت..دلم مي خواست با خواهرم و مادرم بشينم..فيلم عروسيم رو ببينم..حرفاي خاله زنکي و دم دستي بزنم...راجع به رنگ لوازم پسرم مشورت کنم..حرفاي زنونه بزنم...از شوهرم بگم...مثل هر زني تو هر جاي دنيا...

از خنده اشک از چشمم سرازير بود..ساره هميشه دلقک بود اداي مادر شوهرش رو در مياورد کم و پيش يادم ميومد روحياتش رو الان با اداهاي ساره بلند مي خنديدم ...دلم و فکم درد گرفته بود...

مامان : ساره زشته..گناهه..اين کارت از غيبتم بدتره...

ساره روي مبل ولو شد و زد پشتم : مي بيني باده نمي ذاره يه دل سير از قوم الظالمين حرف بزنم....

_بي چاره ها اون جور که تو ميگي خيلي هم باهات کاري ندارن...

_جراتش رو ندارن....هومن يه بار در دهنشون رو بست..اون اوايل بعد از رفتن تو خيلي بهم زخم زبون مي زدن...

سرم رو پايين انداختم..من هميشه تو زندگي اين دختر گند زده بودم ..

_نگام کن ببينم باده..نبينم اخمتو...ديگه مهم نيست..مهم اينه که من تو و مامان هستيم...داريم باهم مي خنديم..من تمام اين 10 سال همين رو آرزو کردم...

مامان نگاهي پر از عشق به هردومون انداخت و محکم بغلمون کرد...اشک توي چشمام جمع شد...

ساره پسرش رو نياورده بود..هومن با خودش برده بود سر کار ميگفت نيما به پدر بزرگش خيلي وابسته است و همه چيز رو براش تعريف ميکنه و بچه است و نبايد بهش دروغ و مخفي کاري رو ياد داد...هومن ميون اون بغل عاشقانمون زنگ زده بود تا حال ساره رو بپرسه....

صداي چرخيدن کليد تو در اومد ساعت تازه 5 بود و من منتظر امين نبودم...فکر ميکنم کفشهاي دم در رو ديد که نيومد تو بلند صدام کرد..ساره بلند شد تا رو سريش رو سر کنه به سمت در رفتم و امين رو ديدم که با لبخند پهني جلوي در...

_سلام ..

_سلام خانوم خوشگله نمي دو نستم مهمون داري..زود اومدم تنها نباشي....

_مامان و ساره اينجان....

امين با خوشرويي بهشون سلام کرد و نگاهش رو دوخت به نيايش که تو سبدش خيلي خوشگل با اون پيراهن چين دار قرمزش خوابيده بود...

ساره نگاهي به چشماي پر از عشق امين انداخت : بغلش کنيد امين خان...

امين خم شد و آروم بغلش کرد و بوييدش : خداي من چه قدر کوچولو...

_پسر شما از اينم وقتي به دنيا بياد کوچولو تره...

بچه در کنار امين بيشتر شبيه اسباب بازي بود ....امين پدر خوبي مي شد..وقتي مي تو نست به بچه کس ديگه اي با اين عشق نگاه کنه..پس واي به حال بچه خودش....

مامان نگاهي به امين انداخت : ما ديگه ميريم پسرم...

_کجا حاج خانوم..من اومدم ميريد ؟؟

_نه پسرم...هومن الان مياد دنباله ساره من هم برم...

_شب چرا پيش باده نمي مونيد....

اين سئوال رو به قدر روتين و ساده پرسيد 

که انگار اين کار هميشگي مادرم بوده..

مامان : پسرم آخه....

ساره : بمون مامان ديگه...من به نيما ميگم پيش خاله اي....بمون مي دونم دلت رضاست به موندن....

..منظور خاله خودش بود..خاله من ازدواج کرده بود..با همون پسر همسايه...دوتا دختر داشت و ساکن شيراز بود...مامان هنوز به اونا چيزي نگفته بود..داييم هنوز مجرد بود اون هم ساکن شيراز..اون جا يه مغازه تعميرات راديو تلويزيون باز کرده بود با ش.هر خالم و گويا گارشون هم گرفته بود....

مامان تو آشپز خونه بود ومن دنبال امين اومدم به اتاق کارش ...

_من اينجام عروسک که تو و مامانت راحت باشيد...راستي با برديا حرف زدم...

از جام پرديم : چي گقت؟..چرا مهسا جواب تلفن نمي ده..دعواشون شده؟؟

خنديد : دونه دونه باده....مهسا عصباني شده..از دست تو نه..از ديدن برديا...برديا تو هتل بود..ميگفت دنباله يه فرصتم که با مهسا حرف بزنم...مطمئن باش خود مهسا بهت زنگ مي زنه...

_مي خواي دلم رو خوش کني نه...از دستم عصبانيه...

به طرفم اومد و با لبخند نگاهم کرد : لباتو چرا آويزون کردي خانومم.؟؟؟....امکان نداره مهسا فکر کنه تو صلاحش رو نخواستي ...حالا اخماتو باز کن...برو پيش مامانت يکم پشت سر من صفحه بذاريد..منم يکم ديگه ميام پيشتون...آفرين خانومم...

فايلها رو بار ديگه مرور کردم از چندتا ش هم پرينت گرفتم ..به پشتي صندلي تکيه دادم و با انگشت چشمام رو فشار دادم..ديشب تقريبا اصلا نخوابيدم..تا صبح تو آغوش مادرم بودم..مملو از يه عشق بي دريغ مادرانه که سالها و شايد از ابتدا ازش محروم بودم...مادرم نوازشم کرده بود..همه جا بوي مادرم رو ميداد ....تا صبح با هم از همه چيز و هيچ چيز حرف زديم..از غذاهاي مادر بزرگ و دل مهربون پدر بزرگ...از شيطنتهاي پنهاني خاله و خيلي چيزهاي ديگه..و تمام سعيمون رو کرديم تا از هر چيزي که براي ما ياد آور خاطرات جداييه دوري کنيم...

از مامان زود تر بيدار شدم و رفتم تو آشپز خونه که ديدم امين چاي رو گذاشته و نشسته تو تراس..با ديدنم ..محکم بغلم کرد : يه چيزي بگم نفس..خودم اصرار کردم مامانت بمونه اما پشيمون شدم..بي تو..بدون عطرت و بدون حس حرکتاي پسرم خوابم نمي بره..من قبلا يه عمر چه طوري بدون تو خوابم برده تو اون در عجبم...

...و من در حالي که بازهم بيشتر از ساعت قبل عاشقش مي شدم اعتراف کردم که من هم بدون اون حضور مطمئن و امن ديشب حتي با حضور مادرم بدجور غريبي کرده بودم ......

هر چي بيشتر ميگشتم کمتر پيدا ميکردم...ديروز مامان چيزي گفته بود که بدجور ذهنم رو مشغول کرده بود...به سمت اتاقش رفتم....

با تقه اي لاي در رو باز کردم..از حضورش تو اتاق امين اصلا خوشم نيومد...اون هم از حضور من خوشحال نشد..مثل هميشه خوش تيپ و سرحال با همون عشوه هميشگي داشت با امين که جدي و مودب روبه روش ايستاده بود صحبت ميکرد...نبودن برديا امين رو با سها رو به رو ميکرد و من اعتراف کردم که اصلا خوشم نمي يومد....

امين با ديدنم تو چارچوب در لبخندي زد : چرا تو نمي ياي عزيزه دلم؟؟؟

وارد اتاق شدم و به دخترک اخم آلود کنارم نگاهي سرسري انداختم و با لبخند رو مبل رو به روش نشستم و سلامي زير لب گفتم و جوابي به مراتب مصنوعي تر گرفتم.......

سها : خوب امين جان ...فکر کنم بحثمون نصفه موند...

..مي خواست لج من رو در بياره يا بهم بفهمونه که بد موقع اومدم...

امين : مي تونيم ادامه بديم به هر حال اين بحثي نيست که خانوم من ازش دور باشه يا روش مطالعه نداشته باشه....

رو خانومم بيشتر از هر وقتي تاکيد کرد و من بيشتر غرق خوشي شدم....

من : منم کارم خيلي واجب نيست...

امين : نه شما باش...

سها : باشه پس من مي رم...

امين : به هر حال برديا تا فردا پس فردا بر ميگرده و مي تونيد با خودش هماهنگ کنيد...

..خورده بود تو پرش نا جور...اين از همه حرکاتش عيان بود ....با لبخندي که کمي چاشني بد جنسي داشت بدرقه اش کردم و برگشتم به سمت امين که با شيطنت داشت نگاهم مي کرد...

_حسود کوچولو...

با خنده به سمتش رفتم و رو به روش ايستادم : من هيچي نگفتم...

_لبخندت رو ديدم...

_حقش بود....

خنديد دستش رو گذاشت روي شکمم : امروز که اذيت نمي کني مامان رو؟؟!!

_نه پسر خوبيه...

و بعد خيره شدم به اون عسلي هايي که مال خودم بود..کودکانه تو دلم تاکيد کردم : خوده خودم...

_من در خدمت خانومم هستم...

کمي ازش فاصله گرفتم و روي مبل نشستم : امين تو خبر داشتي يه پروژه مجتمع تفريحي هست توي آبيک؟؟!!

...چشماش گرد شد؟؟...کمي جا خورد ؟؟>.يا من اين طور حس کردم...

نگاهش رو ازم گرفت و چشم دو خت به ميز : چه طور مگه؟؟

_اين پروژه به نظر بزرگ مياد با زمين کارتينگ و يه سري مجموعه هاي ديگه...ما چرا تو مناقصه اش حتي شرکت هم نکرديم و چرا اين پروژه رو نگرفتيم...اصلا ازش خبر داشتيم؟؟

_عروسک چرا اين موضوع انقدر مهمه همه پروژه هاي خوب رو که ما نبايد بگيريم...

_از اون نظر که اشتباه نکن بايد ما بگيريم...اما بحث چيز ديگه است...اگه ما نگرفتيم کي گرفته...؟؟

...نگاهش کردم که قيافه اش جدي شده بود : نمي دونم باده..حالا تو چرا گير دادي به اين پروژه..اصلا از کجا خبر دار شدي؟؟

کمي مشکوک نگاهش کردم : مامانم گفت شوهرش دار و ندارش رو فروخته و سهم بزرگي تو اين پروژه خريده..گويا يه شرکت درست و حسابي هم هست..منم کنجکاو شدم که چرا ما اجازه داديم رقيبا مون همچيم کار جالب و تکي رو ازمون بگيرن...چون گويا کار پر و پيموني بايد باشه که حاجي ترغيب شده ريسک کنه....

..احساس ميکردم دنباله جمله ايه که قانع کننده باشه :..ا ..خوب ما سرمون خيلي شلوغ بود و در ضمن ما بيشتر کارمون پروژه هاي مسکونيه....

..نمي دونم چرا به نظرم حرفاش بو دار بود..اين ها رو کنار بعضي مکالمات تلفنيش که مي ذاشتم ...به نظرم يه جايي يه خبرايي بود...

_اون جوري نگام نکن..من از تو بازار ايران رو بهتر مي شناسم..به جاش يه پروژه خوشگل از يه رستوران زنجيره اي تو دست گرفتيم خوشگل و هلو..دست خودت رو مي بوسه...همه پروژه ها رو که ما نبايد بگيريم بقيه هم بايد نون بخورن..در ضمن حاجي اگه ريسک کرده حتما کار درستي کرده....

_نمي دونم...شايد..به هر حال...

..همون موقع تلفنم زنگ زد...شماره نيوفتاده بود ....خيلي قوت بود مزاحم تلفني نداشتم..مشکوک به گوشيم زل زدم که اين از نگاه امين دور نموند..

_الو....

_.....

_مردم آزاري هم حدي داره......

_مردم آزار خودتي!!!!

يه نگاه به نگاه غضب آلود امين که رو به روم بود انداختم و يهو با صداي بلند خنديدم...که اين قيافه امين رو با مزه تر کرد...

_هي با توام ها خبر چين خانوم....

_مهسا....

امين با شنيدن اسم مهسا اخماش از هم باز شدو دستش که براي گرفتن گوشي جلو اومده بود رو عقب کشيد...

_خبر چين خودتي...

_من 10 سال مي دو نستم کجايي به هيچ کس نگفتم تو 10 ساعت نتو نستي دهنت رو ببندي...

_اين با اون فرق داشت...

_هيچ فرقي نداشت اين پسر رو انداختي به جون من که چي؟؟

از صداي سرحالش کاملا مشخص بود که ناراضي نيست...

_آهان ناراضي هستيد که از خوشي داريد مي ميريد بانو؟؟!!!!

_کجا من که تحويلش نميگيرم...

_آخ آخ از اون ته دلت بشنوه...

_اگه ته دلم رو بشنوه که از ذوق ميميره...

خنده اي کردم پس هوا پس نبود : چرا جواب تلفن هام رو نمي دادي...

_دوست نداشتم....

_بي خود بياي تهران گوشاتو ميخ ميکنم..هيچ کس حق نداه جواب تلفن هاي من رو نده...

امين با خنده سري تکون داد و خودش رو مشغوله لپ تاپش کرد...

_حالا بي شوخي انقدر شوکه بودم از ديدنش که نمي دو نستم چي کار کنم...حالا بعدا مفصل برات تو ضيح مي دم...ولي واقعا انتظارش رو نداشتم تا اينجا بياد....

امين تو ماشين نگاهي به لبخند پهن من کرد : خوشحالم که نگران مهسا نيستي..

_الان نگران برديام...

_اون از پس مهسا بر مياد..يعني بايد بياد..براي به دست آوردنش و بعد اداره زندگيش...

_به نظرت برديا بعدا پشيمون نمي شه...

_نه...من براي اولين بار ه اون رو انقدر مصمم مي بينم...

_الان مسئله مادرشه....

_اونم وظيفه برديا ست تا درستش بکنه بايد بتونه ميونه رو بگيره...

دستم رو گذاشتم روي پاش : داشتم فکر ميکردم اگه شيرين جون من رو نمي خواست من بازم با هات ازدواج مي کردم يا نه؟؟

دستم رو تو دستش گرفت و کنار لبش برد و بوسه آرومي بهش زد ...: نتيجه چي شد؟؟

_نتو نستم تصميم بگيرم...

_ولي من اگه همه دنيا هم مخالف بودن با تو از دواج ميکردم..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

با طما نينه دستش رو دور دهنش کشيد که دست آتنا پس گردني محکمي بهش زد و وقتي نگاه چپ چپ تينا و خنده بلند من رو ديد اخماش رفت تو هم..

آتنا: اول اينکه مامان اينا رو براي باده فرستاده بود کلا تموم کردي دوم هم اينکه بي فرهنگ دستمال هست چرا با دست پاک مي کني...

_دلم مي خواد ..اي بابا...

اين دو موجود رو خدا ساخته بود براي خندون و شاد کردن...روي تخت جابه جا شديم...پيراهن خواب تن هر سه مون بود..امين جلسه مهمي داشت و دوقلو ها اومده بودن پيشم..سه تايي يواشکي رفته بوديم بيرون پيتزا خورده بوديم چيزي که امين مي فهميد داد و بيداد راه مي نداخت چون فست فود براي من ممنوع بود و از اون ممنوع تر تنها بيرون رفتن جاي مهسا خالي تا بهم بگه تو آدم نمي شي...و بعد هم نشسته بوديم سر سالاد ميوه بي نهايت خوشمزه اي که شيرين جون فرستاده بود...

_خوب چه خبر آتنا خانوم از سينا....

_خوبه...

..چشماش برق مي زد وقتي از سينا حرف مي زد...: گير داده بذار بيايم خواستگاري...

_خوب چرا قبول نمي کني..؟؟

_زود نيست؟؟

_اگه عاشقشي نه...

تينا لبخندي به آتنا زد : والا خوش به حالت فکر کنم تو بچه دومت رو هم به دنيا بياري و بابک هنوز جسارت جلو اومدن نداشته باشه...

خنديدم : خيلي کنده...

تينا کمي سر جاش جا به جا شد : مي دوني..يه جورايي هم حق داره اوضاع خونشون هم الان زياد مناسب نيست..

کنجکاو شدم : چه طور؟؟

_مي دوني که برديا چند روز خونه نبود؟؟

..خوب مي دو نستم..واينکه ديشب بدون مهسا برگشته بود...

_خوب؟؟

_باده تو حتما کل ماجرا رو مي دوني...

_مي دونم اما..مي دونم خوشت نمي اد به نظر خبر چين برسي..اما خودت رو بذار جاي مهسا برات مهم نيست بدوني تو اون جبهه چي ميگذره...؟؟

کمي فکر کرد و چونش رو خاروند...

آتنا : لوس نکن ديگه خودت رو...

_خوب مثل اينکه برديا خيلي جدي رفته به مادرش گفته بايد گل و شيرينيش رو حاضر کنه و بياد خواستگاري مهسا..البته يه جلسه تنها بايد با مهسا بره بيرون و ازش عذر خواهي کنه...بابک مي گفت مامانم گريه کرد ..غش کرد..هر کاري کرد برديا دست به سينه و جدي نگاهش کرد و خونسرد گفت مامان حناتون پيش من رنگي نداره من عاشق اين دخترم و زنم مي شه..چه شما بخوايد چه نخوايد پس خودتون رو سبک نکنيد و بريد برام خواستگاري...

لبخندي زدم : تينا بد جنسي مي شه اگه بگم دوست داشتم چهرشون رو اون موقع ببينم.؟؟..

تينا با شيطنت لبخندي زد و تکه اي آناناس تو دهنش گذاشت : نه نمي شه..چون منم دلم مي خواست ببينم..مي دوني ما سالهاست که خانوادگي دوست هستيم..اما هيچ وقت من خندان نديدمش کلا خانوم ايراد گيريه...

_فکر ميکني بتوني باهاش کنار بياي تينا ؟؟..تو از خانواده به شدت با محبتي مياي...

_نمي دونم..هميناست که من رو مي ترسونه..برديا رو مي بيني...اون خيلي سفت و محکم و يه جورايي بي پرواست...اما بابک پسر لايت و آروم و به شدت حساسيه..مي ترسم نتونه از من در مقابل مادرش حمايت کنه...

با تعجب ابروم رو بالا دادم : مگه امکان داره با تو هم مخالف باشه؟؟

_اون با همه چيز مخالفه...

آتنا : از امين هم مي ترسيم...من حالا يه تو جيحي دارم تو اکيپ بوده عاشق شديم حالا مي خوايم ازدواج کنيم...مي دونم الان به بابک گير مي ده که خواهرم خيلي وقتا دستت امانت بود...

دستي به پشت تينا زدم : امين با من...نگران نباش...

تينا لبخند زد : مي دوني حضور تو براي ما چه قدر عزيزه باده؟؟...من خوشحالم که برادرم انقدر عاشقه..انقدر شاده..با مامان حض مي کنيم وقتي مي بينيم چشماش برق مي زنه وقتي فقط راه رفتنت رو تماشا مي کنه و از همه مهم تر وقتي مي بينيم تو تا اين حد زيبا نگاهش مي کني...

بغلش کردم : من هم از داشتن شماها خوشحالم ..شما جواب تمام نداشته هاي منيد...

آتنا : بذار اين فسقل عمه به دنيا بياد واي که چه شکلاتي بشه بچه شما دوتا...

من : يعني ميگي ممکنه چشماش عسلي بشه عين امين؟

تينا : خدا کنه..واي که چه دختر کشي بشه..امين هواخواه زياد داشت...

آتنا : اين چرت و پرتا چيه ميگي..نه هيچ کس نبود...

خنديدم : هنوزم داره..کور که نيستم..مي بينم جاهاي مختلف بهش چه زلي مي زنن..همين ديروز رفته بوديم خريد من رفتم تو مغازه..کوچيک بود امين نيومد تو...از در مغازه اومدم بيرون ديدم دختره علنا داره بهش نخ مي ده ؛من رو که ديد با اين هيکل قلنبه با تاسف يه سري براي امين تکون داد که نگو....

هر سه بلند خنديديم...

تينا : باده مي دو نستي..هفته اول ازدواجتون ...يکي تو رو از امين خواستگاري کرده بوده.؟؟...

جا خوردم : چي؟؟؟؟

آتنا خنديد : آره يکي از همسايه هاي مامان اينا که تازه اومدن...مي دو نسته امين خواهر داره فکر کرده تو يکي از مايي..پسرش تو رو پسنديده بوده..واي پسره رو به زور از دست امين نجات داديم مي خواست خفه اش کنه...

_من خبر نداشتم...

_مي دونم ..گفتم که بدوني ايمن خوب مي دونه چه تيکه اي نصيبش شده..از اون موقع به بعد همش مي ره مياد به مامانم ميگه مامان دلم مي لرزه وقتي يکي نگاش ميکنه...

..لبخندي زدم..شنيدن اين ها برام به شدت پر از حسهاي خوب بود...

آتنا : به نظرت مامان برديا مي ره عذر بخواد...؟؟

من : نمي دونم...

تينا : بايد بره..بابک مي گفت برديا اولتيماتوم داده..بعد هم گفته مامان برو بشين فکر کن ببين من چه کار مثبتي تو زندگيم انجام دادم که با اين همه کثيف کاري بازم خدا يه دختري مثل مهسا رو سر راهم قرار داده و بهم فرصت عاشق شدن داده...

امين دير کرده بود..تو تراس چشم دوخته بودم به ماه کامل تو آسمون...پسرکم هم خواب بود...نگاهي به ساعت انداختم 12...

_چرا نخوابيدي؟؟

نترسيدم...برگشتم به سمتش خسته به نظر ميومد : الان وقت خونه اومدن امين ؟؟؟

لبخندي زد و به سمتم اومد : يکم برديا درد دل داشت ..رفيق شما حاضر نشده برگرده ايران...

_نمي تو نستيد بذاريد براي فردا؟؟

نگران پرسيد :مگه چيزي شده عروسکم؟؟؟

..نه چيزي نشده بود..از خودم ناراحت شدم..بعد از مدتها اين دو تا رفيق باهم بعد از جلسه بيرون رفته بودن و من داشتم حق امين رو از بودن با دوستاش سلب ميکردم اونم در حالي که به خودم هم خيلي خوش گذشته بود و درحقيقت با دوستام بودم که از قضا خواهر هاي خودش بودن...

_چيزي نشده يکم نگران شدم..همين...

جلو رفتم و گونه اش رو بوسيدم : بدون تو هم که خوابم نمي بره عنق شدم...

دستش رو دور کمرم حلقه کرد : من قربونه عنق شدنت هم ميرم..شما هر کاري بکني اعتبار داري...

_ اين اعتبار تا حد هر کاريه؟؟

يه ابروش رو داد بالا : تا هر کاري چي باشه؟؟

دستم رو بردم سمت کرواتش و شلش کردم..دکمه بالاي پيراهنش رو هم باز کردم و با آرامش انگشتم رو کشيدم به گردنش: مثلا اين که من اين کار رو ادامه بدم...

دستش رو آروم گذاشت روي دستم و با چشماي خمارش کلافه : نکن عروسک..تنبيه از اين بدتر پيدا نکردي بابت دير اومدنم بي انصاف تو که مي دوني دکتر چي گفت...

خنده اي کردم و دستم رو کشيدم : مي خواستم بدونم هنوزم برات جذابم؟؟...

لبش رو بي قرار روي لبم که احساس کردم..دستش که با خشونت پشت کمرم رو لمس ميکرد ..جواب سئوالم رو

گرفتم....

_موهات رو يه وري بريز...

..نگاهي اجمالي بهش کردم از هميشه زيبا تر شده بود...بسيار بسيار زيباتر...تو چشمام اشک جمع شده بود...اين رنگ قرمز تند که تضاد جالبي با پوستش داشت زيباييش رو بيشتر نشون ميداد....

_استرس داري؟؟

مهسا لبخند زورکي زد : خيلي زياد....

_منم استرس داشتم اما تو رنگت پريده...

_نمي دونم هنوز هم از حرفايي که مادرش ممکنه بزنه نگرانم..امشب داييم و عمو بزرگم هم هستن.نمي خوام کدورتي پيش بياد...

..بهش حق مي دادم...چند روزه پيش بعد از بازگشت مهسا به ايران خانوم سروش به ديدن مهسا اومده بود هر چند به قول مهسا عذر خواهي صورت نگرفته بود اما همون حضور با بهانه آشنايي بيشتر خود ش يک قدم رو به جلو بود....

دستم رو روي دستش گذاشتم که رو دامنش بود ..براي اولين بار پيراهني پوشيده بود که يقه گرد نسبتا بسته ..آستين سه ربع داشت و دامنش تا زانو بود...

_مي بينم که آدم شدي....

خنديد : تو مگه آدم شدي؟؟..پيراهن حاملگي دکلته...دختر تو از رو نمي ري...

خنديدم : امين رو نبايد بهش رو بدم..آستر مي کشه...

_منم از ترس عموم اين رو پوشيدم...مي شناسيش که چه قدر متعصبه..

_کاش اين تعصب رو وقتي داشت دو تا زن رو از خونه بيرون مي نداخت به خرج مي داد...نه گير دادن به يقه و دامن تو...

مهسا پوزخندي زد : مامان اصرار داشت که باشه وگرنه بعد از اون کارش به نظرم ما نبايد حتي بهش سلام ميکرديم....مامان ميگه نبايد بي کس و کار به نظر بيام...

_ما از پس مادر برديا بر نميايم همون بهتر که دورمون شلوغ باشه...

_استرسم فقط اون نيست..به نظرت دارم کار درستي ميکنم؟؟

_هيچ کس نمي تونه ادعا کنه که ازدواجش صد در صد درسته ..فقط هر چي به ايده آل هات و خواسته هات نزديک تر باشه بهتره...و از همه مهم تر حس توا...

_وقتي رفتم آنتاليا...حسم خيلي هم شکل نگرفته بود...ديدنش با اون قيافه درهم و کلافه..وقتي با التماس از سميرا آدرس گرفته بود..حرفاش..بي تابي هاش و سکوت و صبرش در مقابل پرخاش گري هام...مهر و عشقي که تو چشماش ديدم...وقتي برگشت ديدم دلم براش تنگ مي شه اون سه روزي که بيشتر موندم بهم فرصت فکر کردن بيشتر داد..ستاره بارون نگاهش هم که جاي خودداره وقتي من رو به صورت کاملا بي خبر تو شرکت ديد...حسودي کردنش به مهندس آذري هم خيلي با مزه است...

لبخندي زدم : اينا همه مهمترين چيزايي که مي تو نستي نام ببري...مهم اينکه که امشب با اومدنش به اين جا با تلاشي که کرد براي فرستادن مادرش پيشت داره بهت اثبات مي کنه که چه قدر برات ارزش قائله...

_يعني مي تونم به اندازه تو تو زندگي مشترکم احساس آرامش داشته باشم؟؟...

بغلش کردم...محکم...پر از مهر..به اندازه تمام اين 11 و يا شايد 12 سالي که از دوستيمون ميگذشت...سعي کردم اشکي که داشت انقدر سمج راهش رو براي فرود آودن باز ميکرد رو بر گردونم به چشمام : تو خيلي خوشبخت مي شي..مطمئنم....

برديا خجالت زده بود!!!!! اگر روزي به من ميگفتن خورشيد از غرب طلوع کرده شايد کمتر تعجب ميکردم..وقتي برديا رو ديدم که جدي و خوش تيپ کنار پدرش نشسته بود و زير بمباردمان سئوالات نسبتا سخت دايي مهسا سر به زير در حال جواب دادن بود...چشمام اندازه در قابلمه باز شده بود....

امين خم شد کنار گوشم : بي چاره برديا واقعا حسش رو درک مي کنم...

برگشتم به سمتش : والا کسي تو رو به صلابه نکشيد...

_تو خودت بسم بودي عروسک..بهت اطمينان نداشتم هر لحظه ممکن بود شوتمون کني بيرون...

_الان که فکرش رو مي کنم ..مي بينم همين الانم مي تونم شوتت کنم بيرون....

_الان ديگه زنمي خوشگله...قانون همه حق رو هميشه مي ده به من....

لبخند بدجنسانه اي زدم : تو که مي دوني من قوانين خودم رو دارم امين ...

_د همون قانونت باعث مي شه اين لباس رو بپوشي..حالا بريم خونه راجع به اين قوانين و البته قوانين من و اين لباس حسابي حرف مي زنيم...

همون لحظه صداي پدر برديا که امين رو مخاطب قرار داده بود حرفمون رو نصفه گذاشت....

مادر برديا همچنان ساکت بود البته اين سکوت نه از سر ادب که از سر نخوت بيش از حد اين زن بود که مي شد تو هر پلکي که مي زد تحقير رو احساس کرد...نگاهي اجمالي به آپارتمان شيک و مرتب مهسا و مادرش انداخت...به وسايلي که با نهايت سليقه چيده شده بود...اما از نظر خانم سروش اين خونه در شان گل پسرش نبود مطمئنا..بابک آروم و با لبخند نشسته بود اين پسر مظهر آرامش و ادب بود...آقاي سروش هم به نظر مرد منطقي ميومد..سيمين جون مادر مهسا با خوشرويي و روحيه مثبت خاص خودش مدام به مادر برديا تعارف ميکرد که حتي چايي که مهسا تعارف کرده بود رو هم نخورده بود....مهسا سر بالا و مودب..بدون نشون دادن هيجانش رو مبل روبه روي برديا نشسته بود و هدف نگاههاي گاه و بي گاه ولي عاشقانه برديا بود..نگاههايي که بي جواب هم نمي موند.....

دايي مهسا : ما به انتخاب مهسا احترام مگذاريم..خواهرش هم خودش انتخاب کرد ..ازدواج کرد و موفق هم هست...مهسا هم دختر دنيا ديده و تحصيل کرده ايه ما براي فرماليته اينجاييم...

خانوم سروش : بله ديگه همه ما در حقيقت فرماليته ايم..

..حرفش سنگيني مجلس رو بيشتر کرد..خوب تيکه بدي بود...

آقاي سروش : مهسا تاج سر ماست...پسر من به مهسا علاقه منده..اين براي ما کافيه..منظور خانوم من هم همين بود...

خانوم سروش که کاملا از معلوم بود از عواقب حرفش توسط برديا نگرانه : بله...مهم اينه که برديا مهسا رو انقدر دوست داره که همه مارو اين جا جمع کرده....

بحثهاي ديگه که مربوط به مهريه و چيزهاي ديگه اي بود به بعد موکول شد ...و خانوم سروش از توي کيفش دست بند زيبايي رو خارج کرد و به دست برديا که کنارش ايستاده بود داد : اين دستبند خانوادگي ماست که به عروس بزرگتر مي رسه...به عنوان نشون دست خانومت کن تا خودتون بريد و حلقه انتخاب کنيد....

امين دستش رو دور کمرم حلقه کرد..مهسا لبخندي پر از آرامش به سمتم زد و برديا پر از شور و نا با وري دست بند رو به دور مچ ظريف مهسا بست و تو چشماش نگاه کرد و زير لب گفت : خوش بختت مي کنم...

__حداقل روزي چهار بار رو زنگ مي زنه...

_برات خيلي خوشحالم باده...

..لبخندي زدم از سر آرامش اما سميرا از پشت تلفن مطمئن نمي ديد؛بحث مادرم بود و خوشحالي سميرا از آشتي با مادرم......

_خيلي دوست داشتم تو مراسم خواستگاري باشم...

_مي دونم...واي سميرا جالب اينه که من تو مراسم جفتتونم بودم..اما قبول کن مراسم خواستگاريه تو با مزه تر بود..واقعا پر رو بوديما با نيم وجب قد و 23_24 سال سن مراسم خواستگاري برگزار کرديم...

خنديد : مجبور بوديم..باده ما شرايطمون عادي نبود غربت محض بوديم...جات اين جا خيلي خاليه..هوا داغ و نفس گير شده ..بد جور دلم مي خواد بازهم باهم بريم خريد تو کافه هاي کوچه هاي پشتي غذا بخوريم...بريم موسيقي گوش کنيم...

بغضم رو قورت دادم : دلم گيتار روزگار رو مي خواد...باورت مي شه از مجله ايميل داشتم بهم گفته بودن شنيدن از بوسه که باردارم و اينکه آيا حاضرم براي تبليغ لباس حاملگي برم رو استيج؟؟

_چه قدر جالب لابد امبن اجازه نداد...

_نه بابا به اون طفلکي اصلا نگفتم....من ديگه رو صحنه نمي رم....اين جا الان مهندس موفقيم خيلي کارهايي بهم پيشنهاد مي شه که فردي انجام مي دم بدون وابستگي به شرکت امين....استيج يه زيبايي بود براي دوران 20 سالگي داره 30 سالم مي شه....

نگاهي به حلقه ظريف و بدون هيچ تزئين تو دست مهسا انداختم : خيلي با مزه است حلقه ات...

_نرفتيم بخريم..اين رو ديشب برديا آورد دم در خونه تو 5 دقيقه دستم کرد و رفت گفت اين باشه تا حلقه اي که سفارش داديم بياد...مي ترسه کسي نفهمه من نامزد کردم...

_حسوده...

_آره و اين بردياي حسود خيلي هم خواستنيه....

ابروم رو بالا انداختم : اين خواستني بودن شامل چه بخشايي مي شه....

ضربه آرومي به پشت سرم شد ...

_چيه شاکي مي شي شازده يادت نيست چه قدر سر به سر من بي چاره مي ذاشتي....

صفحه رو به روم رو بازهم خوندم و بازهم...مهسا سخت مشغول نقشه رو به روش بود..امين و برديا شرکت نبودن....

_مهسا مي خوام يه چيزي باهات در ميون بذارم...راجع به يه پروژه سرگرمي تو آبيک....

..و بعد شروع کردم به گفتن..از تلفنهاي مشکوک برديا و امين تا پروژه اي که حاجي توش شريک شده بود و تو هيچ شرکت معتبري ازش صحبت نشده بود....

اخمهاي اون هم هي تو هم رفت : اين ماجرا به نظر بو دار مياد...

ليوان آبم رو روي ميز گذاشتم : پس به نظر تو هم عجيبه..فکر مي کردم منم که عيت دايي جان ناپلوئون دنباله توطئه گران تو کارام...

_يعني تو فکر ميکني اينا دستي تو کار دارن؟؟

موهام رو دادم توي شالم : نمي دونم..ولي آخه چه کاري مي خوان بکنن...؟؟

چونش رو خاروند : نمي دونم...ميگم بيا حسابي بريم تو نخشون...هم من آمار در ميارم هم تو در بيار...بعدش عقلامون رو مي ذاريم رو هم ببينيم چي ميشه...

_با اين شکمم يه مادام مارپل نشده بودم که اونم در خدمتتونم....

لبخندي زد :چاره اي هم مگه از دست اين دوتا داريم ؟؟....

_مهسا دلم نمي خواد اين گذشته مزخرف من انقدر هم بخوره...من نمي دونم چرا دست از سر من بر نمي دارن؟؟....

_من مطمئنم امين دنباله سبحانه...

_آره اما اون ديگه رفته گم و گور شده..پليس هم پيداش مي کنه به هر حال ما ازش شکايت کرديم..من نمي خوام امين تو دردسر بيوفته ..برديا که به هيچ عنوان....

_چرا..برديا انقدر به نظر بي عرضه مياد...؟؟

به لحن شاکي و پر از شوخيش دهن کجي کردم : نه ديوونه...چرا چرت ميگي...؟؟

به پشتي صندليش تکيه داد : يادته يه روز اومده بودم اون اوايل استانبول براي ديدنتون...کنار دريا نشستيم و بلال مي خورديم..گفتم باده اين جا دو تا داداش پيدا کن..دوتايي زنش بشيم هيچ وقت ازهم جدا نشيم و دوتايي هم بي چارشون کنيم کي از پس ما بر مياد؟؟

لبخندي زدم مگه مي شد اون روزهاي زيبا و سخت رو فراموش کنم؟؟ : نه يادمه..منم بهت گفتم..شايد بخت ما نه تو خيابوناي شلوغ و پر ادوييه استانبول باشه ..نه تو خيابوناي برژوا و نسبتا شيک پاريس...بخت ما شايد جايي پنهان ميون آدمهايي که ازشون فرار کرديم...

_و عجيب حرفت درست در اومد...قسمت ما پنهان شده بود ميون مردهاي اين شهر خاکستري و دوست داشتني و اين شد که بعد از 10 سال حالا تو يه شرکت تو سرزميني که هر دو به دلايلي فکر ميکرديم ديگه هر گز بهش بر نمي گيرديم...نشستيم و داريم از همسرها و عشقهايي حرف مي زنيم که به نظر دست نيافتني ميومدن...

_خوب گل پسرم زود تر به دنيا بيا با هم برم فوتبال ؛اسکي هم البته خوبه ها ...

..امين بيشتر از يه ربع بود که دستش روي شکمم داشت با پسرمون حرف مي زد و جالب اين بود که حرکتاي گه گاهش توي شکمم عين جواب دادن به پدرش بود که ذوق عجيبي به امين مي داد...

_مي شه بخوابيد با هر دو تونم مثلا من خوابم ها..

_تو به ما چي کار داري من و پسرم خلوت کرديم....

خنده ام گرفت : امين ساعت رو نگاه کردي عزيزه دلم در ضمن پسرت اون ضربه ها رو به شکم منه بي چاره مي زنه تا جواب تو رو بده....

امين کمي خودش رو جلو کشيد و بوسه اي به پيشونيم زد : يه وقت نشه که فکر کني ممکنه من کسي رو بيشتر از تو دوست داشته باشما...

نفسهاي منظمش رو شمارش مي کردم...دستي به موهاش کشيدم که چي تو ذهن مرد من بود؟؟..چي باعث مي شد که من انقدر نگران باشم؟؟...من به خودم قول داده بودم نذارم هيچ چيزي مربوط به من کسي رو اذيت کنه..اما عزيزترين کسم از وقتي با من آشنا شده بود تو دردسر بود...

بوسه اي گوشه لبش گذاشتم : امين خواهش مي کنم اين ماجرا ربطي به تو نداشته باشه...خيلي دوست دارم...

چرخيدم و پشتم رو بهش کردم و دراز کشيدم دستش آروم دورم حلقه شد...ذهنم عجيب درگير شده بود...

احساس خاصي داشتم...نمي دو نستم کارمون درسته يا نه..و اينکه اگه بفهمن که داريم اين کار رو مي کنيم تا چه اندازه عصباني مي شن..اما مسئله مهم اين بود ه بدونم چه اتفاقي داره اطرافم ميوفته ...مامان اطلاعات خيلي دقيقي نداشت البته اين کاملا نرمال بود چون حاجي خيلي هم مادرم رو قاطي کاراش نمي کرد...

نگاهي به مهسا که داشت ظرفها رو از بستني پر مي کرد کردم : يعني ميگي اين تنها راهمونه....

مهسا که انگار داشت اتم مي شکافت با دقت روي بستني ها ميوه مي ذاشت برگشت به سمتم : چيز ديگه اي هم به ذهنت مي رسه؟؟

_خوب نه.. 

بعد با دست به برديا و امين که داشتن تخته بازي ميکردن اشاره کردم : اما مي دوني که اين دوتا شوخي بردار هم نيستن...

_آره..اما اين بار واقعا تو محقي که بدوني داره چه اتفاقي ميوفته...

صداش رو دوباره آورد پايين : بهت که گفتم ديروز خونه مادر برديا بوديم..بگذريکم که من دلم نمي خواست برم..حالا اين جاهاش رو بي خيال..برديا نديد که من پشتتشم رفت توي تراس و با نيازي صحبت کرد...و من با گوشاي ودم هم اسم شرکت آيندگان رو شنيدم هم بحث مجتمع تفريحي آبيک رو..مي دونم که فدرا برديا مي ره اونجا به احتمال قوي امين هم مي ره....

دلم ريخت..استرس عجيبي گرفتم ...

مهسا دستش رو روي بازوم گذاشت : رنگت چرا پريده؟؟

نشستم روي صندلي: خيلي دعا کردم اينا ربطي به پروژه نداشته باشن...اما مثل اينکه چيزي بيش از ربط داشتن هست اين وسط مسطا...

مهسا رو صندلي رو به روم نشست : خوب باشن..اصلا اصل قضيه باشن...چي داره تو رو اذيت مي کنه؟؟

با تعجب به چشماي مطمئنش نگاه کردم : مهسا از تو بعيده..

_چي بعيده؟؟

_مهسا اينا مگه مافيان...

مهسا به زور خنده اش رو خورد : مافيا چيه ديونه..به اون دوتا نگاه کن...با اين ريخت و قيافه کجاشون شبيه مافياست...

..مي خواست حال من رو بهتر کنه بدتر مي شدم : مهسا شوخي نمي کنم...

_منم شوخي نمي کنم...ما که اصلا نمي دونيم ماجرا از چه قراره...

_فکر ميکني با تعيب کردنشون تا شرکت چيزي دستگيرمون مي شه؟؟

_خوب نه..مي فهميم شرکته کجاست چيه؟؟ بعد خودمون ته توش رو در مياريم...

به پشتي صندليم تکيه دادم و شورع کردم به کندن پوست لبم : چند شبه درست و حسابي نخوابيدم...خوشم نمياد ...

مهسا کلافه خم شد به سمتم : من دارم از شدت ذوق مي ميرم...خوب ديوونه منم دوست ندارم...منم مي خوام همه چيز با آرامش باشه...

_آرامش....اصطلاح قشنگيه...

_بي انصاف نباش...امين همه سعيش آرامشه توا...

_مي دونم..اما...

_امايي وجود نداره ما هنوز هيچي نمي دونيم..من مي رم و آدرس اون شرکت رو در ميارم و بعد ته تي همه چيز رو در مياريم...و صحبت مي کنيم....

نگاهي به چشماي مطمئنش انداختم..بي قراري هام رو حتي خودم هم درک نيم ردم..بي معنا بود شايد..

_ خانوماي محترم کجا مونديد؟

صداي برديا بود..مهسا سيني رو به دست گرفت و چشماش رو به نشانه اعتماد يه بار باز و بسته کرد و لبخندي رو صورتش کاشت و به سمت سالن رفت...به سمت يخچال رفتم و ليواني رو به سمت دستگاه گرفتم براي آب خنک..چشم دوختم به خطهاي آبي پر رنگ روي بدنه قرمز رنگ سفالي ليوان که بالا مي رفتن و به نقطه هايي در بي نهايت ختم مي شدن...

برديا دستش رو محکم دور مهسا حلقه کرده بود و نشسته بود ...من کنار امين بودم و دستم توي دستاش بود نگاهي به عسلي هاي خندانش انداختم که با شور و هيجان يکي از خاطرات دوره دانشجوييش رو تعريف ميکرد ..اين مرد دوستاشتني من...اين منبع احساس و آرامش من..پدر کودکم..نبايد و نبايد چيزي رو از من پنهان مي کرد..به خصوص که اين پنهان کاري چيزي مي بود مربوط به من در گذشته ..که حال را هم شامل مي شد و بعد ها آينده رو مي ساخت...

به برديا خندان که مهسا رو به سمت خودش کشيد و بوسه اي محکم به شقيقه اش زد نگاه کردم...و لذت توي نگاهش من رو هم به هيجان آورد....

روزهايي بود خيلي دور خيلي دورتر از دور که من تو ک.چه پس کوچه هاي تنهايي هام..تو همون اتاق با ديوار هاي آبي بيمار گونه به دنباله همين نواي خنده گشته بودم و پيدا نکرده بودم...سايه سبحان پر از سنگيني..پر از زشتي آنچنان روي زندگيم بود که اين نواها نمي تو نست درش وجود داشته باشه....

غرق بودم در خودم که دستم فشرده شد...سرم رو بالا آوردم به چشماي پر سئوال امين نگاه کردم..: عزيزترينم خوبي؟؟؟

سعي کردم صدام نرمال ترين حالت رو داشته باشه : البته که خوبم..

_پس چرا هر چي صدات مي زنم جوا نمي دي..دستات هم که يخ کرده...

_نه خوبم...چرا بستني تون رو تموم نکرديد؟؟

امين هنوز مشکوک نگاهم مي کرد و مهسا برام با چشماش خط و نشون کشيد 

لوسيونم رو کف دستم ريختم و آروم روي شکمم کشيدم..امين روي تخت نيمه دراز کش در حال کتاب خوندن بود ...

_مي بينم که غرق مطالعه هستي مرد خونه....

لبخند پر مهري زد و بوسه اي برام فرستاد : باده امشب خوب نبودي...

_خوشگل نبودم..؟؟

ديوونه اي گفت : منظورم رو گرفتي....

لبه تخت نشستم...سنگين شده بودم : نه بابا کمي ذهنم مشغوله....

ابروش رو بالا داد : مشغول؟؟؟..چيزي شده چون همش هم با مهسا در حال پچ پچ بوديد....

_هيچي ...

احساس مي کردم اين بجث اگه عوض نشه اون سئوالي که مثل خوره افتاده به جونم رو مي پرسم و اون وقته که هر چي مهسا رشته من پنبه کنم....

_امين مامان فردا مياد اين جا...

_قدمشون سر چشم...

_با ساره چندتا چيز براي ني ني ما خريدن نمي تونن خونه مامان ببرن حاجي مي بينه خونه ساره هم جا نيست...

اخماش رو کمي در هم کشيد : نيازي نبود...

_مي دونم..اما اون مي خواد مادري کنه اين جوري..مي خواد فکر کنه تو زندگي من هست...خودت گفتي براي تلاشش بهش زمان بدم....

لبخندي زد : همه حرفام رو همين طوري گوش ميکني ديگه....

به سمتش رفتم و کتاب رو از توي دستش در آوردم...دستش رو روي تخت گذاشتم و سرم رو به جاي بالش روي بازو تنظيم کردم ...

خنديد : عين گربه مي موني..وقتي اين جاييم تو اتاقمون يه دختر کوچولوي بغلي و آسيب پذير مي شي..اما تو شرکت همه از تو بيشتر از ما مي ترسن....

بوسه اي به سرم زد : نخواستي بگي چته ها...فکر نکن نفهميدم...

خودم رو بيشتر تو بغلش جمع کردم..اين طوري فکر کنم از هجوم يه سايه که از پس خاطراتم..يواش و موذي به سمت جلو ميومد خودم رو محفوظ ميکردم...اين گرماي وجود من رو از همه چيز حفظ ميکرد حتي از خودم..حتي از اشتباهاتم....

نگاهي به صورت نگران برديا انداختم که صورت مهسا رو بين دو دستش قاب گرفته بود : مطمئني من برم؟؟

من : شما بريد..من پيش مهسا هستم...اي بابا ما هر دو مون حالمون خوبه فقط دلمون مي خواد امروز رو خونه باشيم...مهسا مي خواد تو چيدن اتاق بچه بهم کمک کنه...يعني نمي خوايد بهمون مرخصي بديد...

امين لبخندي زد : راستش رو بخواي نه...من وقتي خسته مي شم ميام از لاي در يه نگاهم که بهتون مي ندازم خستگيم در ميره...

برديا با لحن مسخره و پر شوخي:داداش نداشتيما ..منظورت از جمعي که بستي چي بود؟؟؟

_زنم و بچه ام....من چي کار به نامزده قراضه تو دارم...

صداي اعتراض مهسا با خنده بلند امين همزمان شد ...

برديا بوسه اي به گونه مهسا زد : آي آي حواست باشه به خانوم من چي ميگي ها....

دستهام رو در هم قفل کردم...اين طوري شايد سرمايي که تمامش رو فرا گرفته بود اندکي پنهان مي شد...

امين به سمتم اومد : خوشگله هيچي جا به جا نکن..امروز افسانه خانوم نيست..زنگ بزن غذا بيارن..خودت که اصلا پاي گاز واينسا..مهسا هم رنگش پريده معلومه حالش حوش نيست..ولي غذا بخوريا...

نگاهي به چشماي پر از مهر و نگرانش کردم : من حواسم به خودم هست....

...بود؟؟...واقعا بود؟؟...به نظر خودم که بود...تلاشم براي حفظ آرامش زندگيم هم مگه ناشي از همين حواس جمع نبود...؟؟...

بعد راهي کردنشون مهسا با بيرون دادن نفسش روي مبل ولو شد : وقتمون کمه...چون بعد از چند ساعت زنگاشون شروع مي شه....

مهسا تعقيب کرده بود... فکر کرده بوديم...اين شرکت يه شرکت نسبتا کوچيک بود که اين پروژه اصلا در حد و اندازه هاش نبود...و اين هم خواني داشت با گلايه مامان از بي حوصلگي و آشفتگي حاجي بعلاوه زمزمه هاي ورشکستگي اين شرکت که مدرکي نبود اما شايعه اش هم بازار رو مختل کرده بود....

مهسا دکمه هاي مانتوش رو محکم کرد : بازم ميگم تو نيا...

چپ چپي نگاهش کردم...

_باشه بابا بيا .....به خاطر خودت ميگم....

_حاجي به نظر زرنگ تر از اين حرفا ميومد..تو کل بازار پخشه که اين لقمه گنده تر از دهن بوده و شرکت توش مونده و خنده داريش هم به اينه که جز حاجي سه نفر ديگه تو اين کار سرمايه گذاري کرده بودن که پولاشون خيلي ناچيز بود و گويا همه به يه شخص ثالث فروختن و کشيدن کنار....

اين حرفها...رفتن امين و برديا همراه با نيازي به اون شرکت حالا ديگه چيزي به غير از يه سوءظن بود...

مهسا با تبلت اس ام اسي فرستاد...

_الان وقت اس ام اس بازيه..؟؟

_به سميرا خبر دادم داريم راه ميوفتيم...

_مگه خليييييييييييييييييي؟؟؟؟؟ !! اون بي چاره رو اون سر دنيا چرا نگران ميکني؟؟

_داد نزن يکي بايد بدونه ما داريم چي کار ميکنيم...و اينکه گفتم خونه آنتاليا رو آماده کنه....

اين دختر خل شده بود ؟؟؟ : اون جا رو چرا؟؟

_آپارتمان تو که مستاجر داره خونه سميرا هم جا نداره...براي آيندمون فکر کردم....

_الان وقت شوخيه؟؟؟...

_تو فکر کن شوخيه...فکر ميکني بعد از اين که اين دو تا خوش اخلاق بفهمن داريم چي کار ميکنيم..جا داريم اين جا طلاقمون مي دن؟؟؟

_لوده..تو مگه عقدي که طلاقت بدن....

قيافه خنده داري به خودش گرفت : خوب راست مي گيا...اما تو که هستي؟؟؟

_منم حامله ام زن حامله رو نمي شه طلاق داد....

لبخند گشادي زد : آخ جون پس هنوز بيخ ريش اين شازده ها هستيم...

..لودگي بي موقعش باعث اندکي کاهش استرسم و لبخندي نصف نيمه شد....

مهسا : خوب پس نقشه چي شد ؟

_ميريم شرکت و بهشون پيشنهاد کار ميديم..يه زمين 1000 متري تو شهرک غرب...

_آخ که چه توهم شيرينيه..من و مامان مستاجريم بعد يه زمين چند ميلياردي داريم...

_آقاتون که داره...

_عقد نيستيم که بالا بکشم....

با صداي زنگ به خودمون اومديم ...

مهسا : باده آژانسه....

باد که از پنجره بين موهام حرکت کرد ...به سمت مهسا که ساکت چشم دوخته بود به رو به روش نگاهي انداختم : تو دردسر افتادي...

_مزخرف نگو...همه چيز ما از اول باهم بود..تا آخر هم همين طور مي مونه...در ضمن اين بار فقط جنگ تو نيست..حاجي من رو هم کم جز نداده ودر ضمن برديا هم پاش وسطه....

..پا وسط بودن....راست ميگفت پاهاي همه ما به واسطه يه کينه ديرينه يه نخواستن و يه کنار نيومدن وسط بود...پاي ساره وسط بود...پاي برديا..پاي مهسا..پاي امين ...حتي پاي کودک من..به واسطه ازدواج غلط مادرم..از سر ناچاري..از سر بي پناهي...من اما هر دو پا وسط بودم...من هم از سر بي کسي و بي پناهي...به واسطه به وجود آمدن از پدري که مادرم ميگفت 15 ساله پيش تو پارکي مرده و جنازه اش رو شهرداري دفن کرده....به واسطه خيليچيزهاي ديگه يک جهل ريشه دار که زندگي بي سايه سر نمي شه....

دستي به شکمم کشيدم...به مکان امن پسرم...به حاصل يک معاشقه پر لذت با همان سايه سر ...نفس عميقي کشيدم...بوي وانيل يک نان فانتزي فروشي من رو به دنياي فانتزي تري برد..به دنيايي که اعتراف کردم زندگي بدون آن سايه سر چشم عسلي براي من امکان نا پذيره....

شرکت تو محله اي بود مرکزي و تو ساختموني نوساز و نسبتا لوکس..پول آزانس رو حساب کرديم و داخل شديم...استرس عجيبي داشتم..خيلي عجيب ..نقشه اي که اولش به نظر منطقي و به جا ميومد حالا تو ذهنم هيچ جايي نداشت و به نظرم کودکانه بود..تو چشماي مهسا هم مي استرس بود..ما مي خواستيم با مطرح کردن يه پروژه نون و آبدار آقاي مهندس صولتي که رئيس شرکت بود رو به حرف بيارم تا هم در مورد آبيم صحبت کنه و هم ببينيم آيا از امين و برديا به عنوان شريک يا دوست نام مي بره يا نه..چون هر دوي اونها آدمهاي با نفوذ و بساير موفقي تو اين رشته بودن وخيلي ها حتي با وجود عدم همکاري اين ادعا رو داشتن...

توي آسانسور نگاهي به خودم انداختم از خودم دلخور شدم ..من مرد هميشه نگرانم رو رسما پيچونده بودم...

مهسا : اولين دروغم تو هفته اول نامزدي...

_متاسفم مهسا...

_چرت نگو..به خاطر اين نگفتم...

آسانسور ايستاد و ما پياده شديم منشي اعلام کرد که مهندس مهمان دارن و چند لحظه بايد بنشينيم..من و مهسا خودمون رو خواهر و فاميليمون رو احمدي معرفي کرديم...هرچند اگه قرار باشه لو بريم تابلو تر از اين حرفها بوديم...

مهسا از سر استرس پاهاش رو تکون مي داد و من چشم دوخته بوديم به موبايلم و ازش خواهش ميکردم تا زنگ نزنه تا مجبور به دروغ بيشتر نشم..ثانيه ها نميگذشت...تا اينکه صداي يه بحث بلند و چيزي شبيه به دعوا از اتاق بلند شد...

صداها واضح نبود اما...نه من اشتباه ميکردم همچين چيزي امکان نداشت...مهسا مچ دست من رو چسبيد و نگران به سمت من که مات و مبهوت بودم چرخيد و بعد..

در باز شد و من دست مهسا رو کشيدم تا بريم...اما دير شده بود...چون صداها حالا کاملا واضح شده بود...خيلي واضح ...قلبم ريخت از ديدن هيبت بلند مردي که پشتش به ما بود و فرياد مي زد اين فرياد ها و اين لحن و اين صدا انقدر آشنا بود...انقدر تکرار شده بود..انقدر دردناک بود که تمام بدنم رو مي لرزوند..دست مهسا دور مچم يخ شد ومن فقط صداي هينش رو شنيدم...هيني بلندي که همراه با جيغ خفيف منشي باعث چرخيدن مرد به پشت و ديدن صورتي شد که عامل اصلي گذاشتن و گذشتن من بود...گذاشت و رفتن من..عامل زجها درد ها تنهايي ها...

تو چشماي هميشه خشمگينش خيره شدم...نمي تو نستم ازش چشم بردارم..به خصوص که صورتش پر از سئوال بود و نا باوري و بعد نگاهي پر از خشمي مهار نشدني...فقط مي خواستم فرار کنم...من همه عمرم خواسته بودم تا از اين مرد که بايد پدر مي بود..که مي دو نست پدر بودن چيه اما اين پدر بودن براي اون چيزي به غير از کتک و زورگويي نبود فرار کنم..پسرم تو شکمم بي مهابا لگد مي زد و من جايي بين زمين و هوا بودم و پاي رفتن نداشتم...جتي با وجود فرياد توي مغزم.فريادبي که آلارام فرار مي داد...شناخت من با اين هيکل سخت بود شايد...دخترکي که از خونه حاجي فرار کرد با زن بارداري که روبه روش ايستاده بود زمين تا آشمون فرق ميکرد اما شناخت مهسا سخت نبود....مهسا هم عجيب از اين آدم مي ترسيد....دستم رو به پشت کشيد..اون گويا راحت تر پاي فرار داشت...خواستم به عقب برگردم که نعره اش همه رو از جا پروند : پاي تو وسطه نه؟؟؟؟!!!!...پاي تو وسطه...

اين رو گفت و به سمتم اومد و من يه قدم به عقب برداشتم ...خيس از يه عرق سرد بودم و آدمها رو پشت هاله اي مي ديدم...نفس کشيدن داشت برام سخت مي شد و زانوهام ميلرزيد....

مهسا فرياد زد : چي ميگيد شما آقا....اصلا شما کي هستيد؟؟؟

حاجي فرياد زد : نگو که من رو نشناختي دختره هرزه...تو اون خانواده ات اين رو از راه به در کرديد....چيه..حالا مي خواي انکار کني...تو اين جا چه غلطي ميکني ؟؟؟

و من يه قدم ديگه عقب رفتم..هر قدم به عقب يه قدم رو به جلو تو خاطراتي بود که بي موقع به ذهنم هجوم آورده بودن..هجومي که بد جور نا جوانمردانه بود...

مردي اون گوشه ها : آقاي محترم بفرماييد بيرون اين چه وضعيتي که شما از وقتي اومديد داريد داد مي زندي من که بهتون گفتم..

حاجي وسط حرفش پريد : اين شکم بر اومده اين دختره هر جايي حاصل چيه؟؟؟...حاصل گول زدنه من؟؟..و بعد چرخيد به سمت من : اون مادرت هم مي دونه که تو اينجايي؟؟؟....پسرم رو بدبخت کردي..حالا نوبته منه؟؟؟

همون صدا که حالا صدا ش نزديک تر بود : بنده ايشون رو نمي شناسم..آقا....

مهسا : از سنتون خجالت بکشيد....

همون لحظه صداي بلندي شنيدم..صداي فرياد بمي که حاضر بودم بميرم اما نشنوم..حاضر بودم اون لحظه حاجي من رو بگيره زير همون کتکها اما اين قدر خجالت نکشم : اين جا چه خبره؟؟؟

صدايي که حالا مي تونستم ببينم مهندس صولتي : خوش اومديد دکتر پاکدل هيچي نيست يه سوء تفاهمه ...مهسا علنا روي صندلي کنارش ولو شد و من حتي سرم رو بلند نکردم....

امين ببا گامهاي بلندي که صداشون مثل ناقوس تو سرم ميپيچيد به سمتم اومد : يه بار پرسيدم...اينجا چه خبرههههههه؟!!!!

چيزي برا ي گفتن نداشتم..چه چيزي داشتم به اين مرد عصباني بگم...حرفي هم مونده بود؟؟؟

کنارم که قرار گرفت صداي نفسهاي از سره عصبانيش از فريادهاش هم بلند تر بود...خيلي بلند تر و من هنوز هم جسارت نگاه کردن بهش رو نداشتم خيلي خوب مي دو نستم چشماش الان يه پارچه قرمزه...حق داشت تا تهش حق داشت...حماقت کرده بوديم...و من چه قدر بد شانس بودم...چه قدر....

حاجي : اين دختره لابد با شماهم سر و سري داره ازش بعيد نيست....با اين شکمش...

فرياد امين اين بار شيشه ها رو لرزوند : حرف دهنت رو بفهم اينا که داري ميگي به زنه منه؟؟....زن من؟؟؟!!!!!!!!!!!!!

صولتي به سمت امين اومد و بازوش رو گرفت : بنده نمي دونستم اين خانوم همسر شماست وگرنه ميگفتم تو اتاق ديگه اي ازشون پذيرايي بشه..ببخشيد بابت اين اتفاق دکتر..ايشون کمي عصباني هستن ...الان هم از شما و همسر محترمتون عذر خواهي مي کنن...

حاجي که معلوم بود جا خورده : زنت؟؟؟!!! بي چاره سرت کلاه رفته من اين رو مي شناسم تو خونه من بزرگ شده....بايد آتيشت بزنم.. دختري که يه شب بيرون بخوابه رو بايد کشت چه برسه به تو ک..

ولي من زل زده بودم به دستش که داشت به سمتم فرود ميومد و تو هوا تو مشتاي امين قفل شد...

امين انگشتش رو به سمت حاجي تکون داد : حرمت اون لقب مقدس رو نگه نمي داري...اما من حرمت سنت رو نگه مي دارم که هنوز زنده اي داري حرف مي زني از مادر زايده نشده کسي به زن من توهين کنه ....حواست باشه داري با مادر بچه من حرف مي زني....انگشتت بهش بخوره...انگشتت که هيچي جايي که نفس مي کشي باهاش يکي بشه بيشتر از اين به خاک سياه مي شونمت.....

حاجي که معلوم بود ترسيده کمي عقب نشيني کرد...

..آبرو ريزي شده بود...صولتي چشماش رو تا مي تو نست باز کرده بود..سر در نمياورد اما واضح بود...ترسيده بودم..از خشم امين...

صولتي اون سکوت ناشي از ترس از امين رو شکست و دست حاجي رو از دست امين بيرون کشيد : دکتر پاکدل به نظرم ....

حرفش رو ادامه نداد امين به سمت مهسا چرخيد : بلند شو لطفا و کيفت رو بردار....

صولتي حاجي رو به سمت اتاق مي کشيد که امين با صلابت خاص خودش : خدمتشون توضيح بديد قضيه چيه مهندس..

وبعد رو به سمت حاجي : خوب گوشات رو باز کن..عواقب بدي مي بيني..به خاطر رنگ پريده زنم...و زانوهاش که دارن مي لرزن...مگه من مرده باشم که کسي زن من رو تهديد کنه..فهميدي؟؟؟!!!...

ما رو سوار آسانسور کرد اما خودش از پله ها رفت...به سمت مهسا نگاهي انداختم ....از سر عجز...از سر دردي که بد جور قلبم رو فشرده بود : به من گفت بايد آتيشت زد...

مهسا با رنگ پريده : حاجي رو ول کن..امين و برديا من و تو رو تو آتيشي که به پا کرديم مي سوزونن...بد آتيشي به پا کرديم...

به پايين که رسيديم...دلم مي خواست برگردم بالا...ديدن حاجي حتي نابود شدن به دستش به اندازه اميني که پايين شرکت با دستهاي مشت شده منتظرمون بود کمتر ترسناک بود...

ما رو که ديد با گام بلندي خودش رو بهم رسوند و بازوم رو گرفت..چشمام رو بستم...انتظار داشتم فرياد بزنه يا پرتم کنه تو ماشين..اما همون طور که بازوم تو دستش بود به سمت ماشين هدايتم کرد و سوار شدم...

مهسا هم پشت نشست....

امين در ماشين رو طوري بهم کوبيد که مطمئن بودم که شکست...هيچي نمي گفت ....انقدر شوکه بودم که حتي گريه هم نمي تو نستم بکنم....با گوشه چشم به موهاي امين که تو صورتش اومده بود و مشت دستش که انگشتاش رو سفيد کرده بود و محکم داشت گازش ميگرفت کردم و دوباره سرم رو پايين انداختم....

که يهو فربادي زد که از جا پريدم : دست هر دوتون درد نکن اتاق بچه خيلي خوشگل شده....خيلي زحمت کشيديد فقط مگه نگفتم چيز سنگين بلند نکن ها!!!!! با تو ام باده چرا سرت رو پايين انداختي؟؟؟...صاف تو صورتم نگاه کن و بگو اين چيدمان رو دوست داري؟؟؟...آره !؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

و بعد با مشت محکم به فرمون کوبيد....و گوشيش رو دستش گرفت : برديا ...نيازي رو يه جا پياده کن...نه شرکت صولتي نيستم تو هم نرو...بيا خونه ما...مي خوام شکار امروزم رو بهت نشون بدم..مطمئنم لذت مي بري...

دلم براي مهسا سوخت پا سوز من شده بود تمام توانم رو جمع کردم تا بتونم فک قفل شده ام رو از هم باز کتم : چرا به برديا گفتي؟؟

با چشماي خشمگيني که هيچ ردي از محبت نداشت : زياد به شانست اعتبار نکن و سعي کن سکوت کني باده..نمي تونم تضمين کنم که حرمتت رو حفظ کنم.....

برديا موهاش رو محکم به عقب کشيد و مهسا که رو مبل نشسته بود نگاهي انداخت که من هم ترسيدم و بعد به سمت امين چرخيد که پاش رو روي پاش انداخته بود و بي قرار تکون مي داد و صورتش قرمز بود...بدجور به قرصهام احتياج داشتم و برام ممنوع بود...به امين احتياج داشتم به آغوشش..به نوازش هاش تا هم درد دلم آروم بشه..قلبي که ضربانش رو بينهايت بود و هم کمري که داشت ميشکست..اما اون حتي بعيد تر از يه آرام بخش قوي تو اواي ماه 8 بارداري بود....

مهسا که حالا مني بيشتر به خودش مسلط شده بود : برديا..ما حتي فکرش رو هم نميکرديم که حاجي اونجا باشه...

برديا فرياد زد : بحث حاجي يه چيز ديگه است...تو قرار بود خونه باشي..درسته يا نه؟؟؟..با تو ام؟؟؟؟؟!!!!!!!! پاشو...پاشو بريم 

_نمي بيني باده حالش خوب نيست....

امين پوزخندي زد : دلت قرص باشه مهسا جان..شوهر احمقش هست...شوهري که آبروش و حرمت چندين سالش توي شرکت پيزوري به دست يه حاجي قلابي در عرض چند دقيقه به باد رفت..شما اصلا خودت رو نگرانش نکن...

در که با صدا بسته شد برگشتم به سمت امين که آرنجش روي ميز ناهار خوري سرش رو بين دستاش گرفته بود...

احساس خفگي ميکردم شالم رو از دور گردنم باز کرم و گوشه اي پرتاب کردم و بعد مانتوم رو...امين همچنان خيره بود به ميز....

سرش رو آورد بالا وخيره شد به چشمام و من تو نگاهش فقط سرزنش مي ديدم...: اونجا چي کار ميکردي باده؟؟..

از لحن سرد و خشنش سردم شد دستام رو دور با زو هام قلاب کردم و عين ماهي محتاج به آب چند باري دهنم رو باز کردم تا بتونم حرف بزنم اما بي فابده بود فقط اصوات بي معني از دهنم خارج شد که اين نه تنها عصبانيت امين رو کم نکرد بلکه بيشتر هم کرد : با اين اوضاعت...راه افتادي رفتي کجا؟؟...دنباله چي هستي؟؟؟ دنباله بي ارزش کردن من؟؟...که ...

از جاش بلند شد و دست محکمي به موهاش کشيد و بعد کف هر دو دستش رو بهم کوبيد به نشانه تشويق : کاملا موفق شدي خانوم مهندس.....

بغض گلوم رو گرفته بود دستم رو به دسته مبل گرفتم و از جام بلند شدم :امين باور کن که اين طور نيست..چه طور ممکنه من بخوا...

_پس چي؟؟!!! پس چي باده؟؟..به خدا ديگه دارم خسته مي شم...حالا ديگه با مهسا هم دست به يکي ميکنيد....

به سمتش رفتم و فاصلمون رو کم کردم سعي کردم درد وحشتناک کمرم رو از ذهنم ببرم...: چرا طوري حرف مي زني انگارمن دشمنتم...

_چرت نگو....

_چرت نيست امين چرت نيست..تو چرا فکر کردي من هوشم انقدر پايينه يا انقدر زن بي توجهيم که نفهمم يه جايي يه خبراييه....

_بحث ذکاوت نيست...بحث..بحث...اصلا ولش کن باده....

خواست بره به سمت اتاقش که بازوش رو گرفتم بغضم گلوم رو مي سوزوند : بذار حرف بزنيم امين....

_الان وقتش نيست باده..واقعا وقتش نيست....

صداي در اتاق کارش که بسته شد...انگار تمام اميد من هم بسته شد...واقعا نمي دو نستم به چي فکر کنم..به کينه بي حد شوهر مادرم که به من همه چيز گفته بود....حرفهايي که زده بود مگر نه اينکه حرف زبان هر کسي بود که فهميده بود من از خونه فرار کردم...پوزخندي زدم چي فکر کرده بودي باده خانوم..همه مي شن امين..همه بهت ارزش ميذارن...بهم گفت دزد...

خداي من امين....داشتم خل مي شدم....واقعا داشتم خل مي شدم....

نمي دونم چند ساعت دراز کش روي کاناپه افتاده بودم..اما هوا کاملا تاريک شده بود و من تو تاريکي مطلق سالن بودم..چه فايده داشت بلند شم و چراغ رو روشن کنم....؟؟....که نور چشمام رو زد...سرم رو بلند کردم 

که صداي خسته اش بيشتر دلم رو سوزوند : چرا اين جايي؟؟؟..بدنت خشک مي شه؟؟..پاشو يه چيزي بخور ...

جوابش رو ندادم ..نه از سر قهر ..از سر شرم..از اينکه هنوز نگرانم بود ....

اومد و بالاي سرم ايستاد ...سرم رو چرخوندم به سمتش نور بالاي سرش نمي ذاشت تا صورتش رو ببينم : امين من متاسفم...

هيچي نگفت..گوشي رو از روي ميز برداشت و صداش رو شنيدم که براي شام غذا سفارش مي داد...

با غذام بازي ميکردم اون هم همين طور...هر از چند گاهي تکه اي از گوشت توي ظرفش رو به سمت دهانش مي برد..بد گاردي گرفته بود ومن بلد نبودم..واقعا بلد نبودم تا مردم رو از اين حال و هوا خارج کنم...واقعا به چه دردي ميخوردم من....

از روي صندلي بلند شد و با صدا از توي کشو چيزي رو در آورد و بي حرف جلوم گذاشت ..ويتامين هام...سرم رو پايين انداختم .....

_بخورشون از صبحم که چيزي نخوردي...غذات رو بخور...

_ميل ندارم...

_مي شه بپرسم چرا؟

_يعني تو نمي دوني؟؟؟

_من؟؟!!! من لعنتي کي باشم که چيزي بدونم....

از جام بلند شدم ...و بي حرف به سمت اتاق رفتم...امين بهم بي محلي ميکرد و کلمه دزد حاجي تو مغزم مثل ناقوس صدا ميکرد....

به سمت ميز توالت اتاق رفتم و کشو رو زيرو رو کردم..کجا بود..کجا بود لعنتي...

از چار چوب در صداش رو شنيدم که با چشمايي که حالت خاصي داشت ؛داشت نگاهم مي کرد...يه وري به چار چوب تکيه داده بود و من دلم ضعف مي رفت که برم و توي آغوشش پنهان بشم تا بهم بگه دوستم داره...

صداش من رو که بهش خيره شده بود از فضاي خودم دور کردم : همون طور که حدس زده بودم.....

نمي فهميدم که منظورش چيه پر از سئوال نگاهش کردم ....

_باده جان عزيزم..اون طوري نگاهم نکن...مگه دنبالش نمي گردي...اونجا نيست عسل من...اونجا نيست...

واقعا نمي فهميدم که چي ميگه و يا منظورش چيه...مگه فهميده بود که دنباله چيم؟؟ از کجا...؟؟

پوزخندي زد و دکمه پيراهنش رو باز کرد...و شلوارک خوابش رو پوشيد دراز کشيد و ساعدش رو روي چشماش گذاشت 

بايد پيداش ميکردم...واقعا اين فضا براي من قابل تحمل نبود ...خواستم از اتاق برم بيرون : فکرشم نکن که بذارم جاي ديگه بخوابي...تو و پسرم هر دوتون...پيش من تو همين تخت مي خوابيد..فهميدي؟؟؟!!! فهميدي باده؟؟؟؟

واقعا اعصابم ضعيف شده بود : چرا داد مي زني؟؟؟..دنباله چيزي ميگردم پيداش کنم ميام همين جا...فکر کردي من بدونه تو خوابم مي بره که حالا داري داد مي زني؟؟؟

از جاش مثل تير بلند شد و نشست : پيداش نمي کني...يعني نمي ذارم که پيداش کني...نمي ذارم بي چاره ام کني...

چي داشت ميگفت اين : تو چرا بي چاره بشي؟؟...چه ربطي داره آخه؟؟؟

بلند شدو ايستاد : چي چه ربطي داره؟؟؟....چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟

_امين ..من نمي فهممت...داري چي کار مي کني؟؟..اصلا چي داري ميگي؟؟؟

_همون...د..لا مصب تو اگه مي فهميدي ...

اين بار گذاشتم تا بغض صدام رو بلرزونه براي کي مي خواستم زن قوي باشم؟؟؟....خودم رو داشتم پيش کي سانسور ميکردم...

_باشه راست ميگي..من نفهم..من بي ملاحظه...يه کلام امين ..يه کلام بهم بگو چه خبره؟؟؟...تو چي کار به کار حاجي داري؟؟؟

_همه کار..من با اون از خدا بي خبر همه کار دارم...الان که ديگه از هستي ساقطش ميکنم...هيچ کس حق نداره سر زن من داد بزنه...

..يه جوري ميگفت زن من..انگار شخص ثالثي بود....

_امين نکن...ول کن...

_چي رو ول کن...خيلي وقته دنبالشم...اين بازي تموم نشده...

_بازي وجود نداره..من گذشتم...

_از چي گذشتي؟؟/..من نمي گذرم..من از کابوساي تو..از غم نگاهت...نميگذرم...

_من هيچ وقت دنباله انتقام نبودم...من کينه جمع نکردم..همه اين سالها انقدر سرم به پيشرفت خودم گرم بوده انقدر براي درمان زخم هام تلاش کردم که انتقامي ندارم...تو هم نداشته باش...من نگرانتم امين..گور پدر اون مردک هم کرده..پرسيدي چرا اونجا بودم؟؟..من همه ترسم ..همه نگرانيم..همه زندگيم تويي....

به سمتش رفتم..فاصلمون رو کم کردم و همه نازي که بلد بودم رو تو نگاه ريختم : امين ..اگه به تو يه چيزي بشه...

احساس ميکردم صداش کمي نگران شد : تو واقعا به فکر مني؟؟

سرم رو بلند کردم و انگشتم رو آروم روي سينه برهنه اش کشيدم : چيز ديگه اي فکر ميکردي؟؟

دستش به سمت جيبش رفت ..چيزي که از جيبش بيرون اومد رو باور نداشتم : امين..اين چيه؟؟

_هموني که دنبالش بودي....فکر کن من آدم بي خوديم...هر چي دوست داري فکر کن...اما زنمي.مي فهمي زنم...مال مني...مادر بچمي...اونم مال منه...نمي ذارم تو حسرت بذاريم....

با فک باز نگاهش کردم...: تو انقدر به من اعتماد داري امين..همين قدر؟؟...دستت درد نکن....

خواستم ازش فاصله بگيرم که بازوم رو گرفت : مگه دنباله همين نبودي؟؟

پوزخندي به پاسپورتم توي دستش انداختم : نه...

نگاهش پر از سئوال شد : من...خوب...

_آره عزيزه دلم...فکر کردي من مي خوام بذارم برم...من کجا رو دارم برم؟؟...لعنتي من که بدون صداي نفس هات شبم صبح نمي شه...کجا رو دارم برم...

دستش از دور بازوم باز شد ...

_امين من تحمل ندام...واقعا تحمل بي محلي کردنت رو ندارم..تحمل سر سنگين بودنت رو هم ندارم...تحمل ناراحتيت رو که اصلا ندارم..از سر تقسي نيست که نگاهم رو ازت مي دزدم...ازت شرمنده ام..من اشتباه کردم قبول دارم..اما همون طور که تو خيلي کارايي که من قبولش ندارم رو به خاطر من مي کني...منم همون کار رو کردم...

دستش رو توي دستم گرفتم و روي قلبم گذاشتم : چه طور ميتوني فکر کني من بخوام خونه زندگيم رو بذار برم...مرد دوست داشتني عصبانيم که اين جاست رو بذارم برم...خودت که داري مي گي..من مال توام...اموال يکي ديگه رو بردارم کجا برم؟؟!!!

خيلي خوب مي ديدم که نرم شده..اما سعي داره پنهانش کنه...

_امين من منت کشي بلد نيستم...

_منم قهر کردن با نفس خودم رو بلد نيستم...

لبخندي زدم : امين...من دلم مي خواد از جذابيت هام استفاده کنم..اما چي کار کنم که دستم بسته است..تو هيچ کدوم از اون لباس حرير خوشگلا که دوستشون داري جا نمي شم...منم و همين شکم هشت ماهه که اونم فعلا جايگاه پسره توا...

دستم رو کشيد و محکم توي آغوشش پرت شدم ..اشک توي چشمام جمع شده بود

_باده در سر حد مرگ ازت عصبانيم...چي کار کنم که نمي تونم تنبيه ات کنم...چرا من انقدر در مقابل تو ضعيفم؟؟...من امين پاکدل..چرا نمي تونم تحمل کنم که تو آغوشم نباشي...از ترسم پاسپورتت رو برداشتم...از ترسم سرت داد زدم...مي فهمي ؟؟من دارم اعتراف مي کنم که مي ترسم..اگه برات اتفاقي ميفتاد....

چندمين باره باده؟...خودت بگو..چندميشه؟؟؟؟

بوسه ريزي به سينه برهنه اش زدم : اما قول مي دم آخريشه امين...آخريش...

لذت بي نظير حرکت دستاش بين موهام رو با هيچ چيز عوض نمي کردم....لذت دراز کشيدن و نفس کشيدن عطر حضورش..از اين بودن مگه بالاتر هم چيزي بود؟؟....

اما چيزي بود اون گوشه هاي ذهنم که آزارم مي داد..کمي توي جام جا به جا شدم ...

_به چي فکر ميکني عسل من؟

_گرسنمه...

خنديد : خوب طبيعيه عروسک چيزي نخوردي...ميرم غذا گرم کنم...

_ساعت رو ديدي...2 صبحه...

_خوب باشه...هر دوتون گرسنتونه...ميرم غذا رو گرم کنم...منم باهاتون غذا مي خورم...

همين طور که داشت به سمت آشپز خونه مي رفت من هم عين جوجه اردک افتادم دنبالش: بي چاره مهسا پا سوز من شد..برديا عين يه گوله آتيش بود...

غذا رو از توي يخچال در آورد : نترس..اگه مهسا کله اون رو نکنده باشه برديا کاري نکرده اون از منم زن ذليل تره....

_تو کجات زن ذليله؟؟

غذا رو گذاشت تو ماکروويو و دکمه اش رو فشار داد : نمي خواد بي خود به من دلگرمي بدي...از من زن ذليل تر فکر نکنم تو دنيا باشه...

چند قاشق اول رو با اشتها خوردم و بعد دوباره ياد چيزي افتادم و قاشقم رو توي ظرف رها کردم..سرم رو بلند کردم امين داشت موشکافانه نگاهم ميکرد : تو ذهنت يه چيزي داره وول مي خوره خانوم خوشگله ...

_مامانم....

_مامانت چي گلم؟

_مي ترسم حاجي ...الان عصبانيه و مي ترسم دست روش بلند کنه..دوباره به خاطر من....

_نترس هومن اونجاست چيزيش نمي شه...

نپرسيدم از کجا مي دونه همين که کمي خيالم راحت شده بود برام کافي بود...زنگ مي زدم به خونه مي ترسيدم حاجي برداره ....

_عزيزه دلم دسته چک من رو نديدي؟؟

صورتش در هم شد : دسته چک براي چي ؟خريد قلنبه اي داري من خودم در خدمتتم...

سرم رو پايين انداختم...جمله حاجي بد جور روي اعصابم بود : خوب لازم دارم ديگه....

امين از جاش بلند شد و صندلي کنارم رو کشيد و دستم رو توي دستش گرفت : به من نميگي چي شده؟

_حاجي بهم گفت دزد....

فرياد زد..صورتش دوباره قرمز شد : غلط کرد..شيري که از مادرش خورده رو از دماغش در ميارم....

_داد نزن...حقش رو مي خوام بهش بدم...

چشماش گرد شد : چه حقي عروسکم؟

_يه سري طلا به بهانه هاي مختلف برام خريده بود...حاجي هر چي باشه اصلا خسيس نيست يه جورايي هم مي شه گفت ول خرجه ...من براي رفتنم از ايران اون طلاها رو فروختم...همون موقع هم عذاب وجدان داشتم مهسا گفت بذار به حساب ديه کبودي هاي بدنت اما من دقيق گرمش رو يادمه به قيمت روز مي خوام پولش رو برگردونم..من دزدي نکردم امين..چاره اي نداشتم....

جمله ام که تموم شد سرم رو بالا آوردم اشک توي چشمام جمع شده بود به چشماي پر مهر و و نگران امين چشم دوختم ....

امين کف دستش رو روي گونه ام گذاشت : شما نگران اون پول نباش خودم بهش بر ميگردونم...بابت هر حرفي که بهت زده هم پدرش رو در ميارم...اما يه قطره..فقط يه قطره بابت اون آدم اگه اشک بريزي همين الان مي رم در خونه اش....

من چي داشتم به مهربون ترين مرد دنيا بگم...دستام رو دور گردنش حلقه کردم و سرم رو تو گودي گردنش پنهان کردم : نگران مادرمم....

_چيزيش نمي شه خيالت راحت..اون خيلي کمتر از تو از حاجي مي ترسه....

_امين؟

_بگو عشق امين...

_تو هنوز نگفتي جريان چيه ها...

_يادم ميندازي کاري رو که کردي نفس؟

سرم رو از بلند کردم و جدي نگاهش کردم....

_

_شرکت مهندس صولتي خيلي وقته پيش اين پروژه رو شروع کرده بود...اما رو به ورشکستگي بود...ما نيازي رو بعنوان يه مشتري پر و پا قرص فرستاديم مغازه حاجي..رابطشون هي صميمي تر شد تا اين که نيازي يه روز بحث اين پروژه رو پيش کشيد..به ما ربطي نداره نيازي فقط راجع بهش حرف زده بود...حاجي هم طمع کرد دار و ندارش رو اون جا سرمايه گذاري کرد اما اون پروژه بدهکار تر از اين حرفاست....خلاصه کار به جاهي باريک کشيد الان حاجي فقط خونه اي رو داره که توش زندگي ميکنه..منم امروز داشتم ميومدم تو جلسه اي که صولتي با حاجي گذاشته بود شرکت کنم...معامله تميزي مي شد...

اخمام رفت تو هم کمي ازش فاصله گرفتم : اين کارا يعني چي امين؟..تو علنا داري با زندگي مادرم و ساره هم بازي ميکني....

اخماش رفت تو هم : ساره شوهر داره..شوهري که اتفاقا وضع مالي خيلي خوبي هم داره...کاري به کار حاجي نداره...

مادرت هم خودم نوکرشم...

_چي داري ميگي...ساره پدرش رو خيلي دوست داره بهم ريختن پدرش يعني بهم ريختن خواهر من که تازه بچه هم شير ميده...

اخماش از هم باز شد و دستام رو تو دستش گرفت و بوسه طولاني بهش زد : قربونه اين قلب مهربونت بشه امين..اگه امروز جنابعالي اون طوري من رو خل نمي کردي...مي خواستم باهاش معامله کنم...من حاضرم سرمايه بذارم تو اين کار تا زمين نخورن...البته به نام تو عسلم...همه زندگي حاجي الان تو دست تو...يه امضا بندازي پاي قرار داد....

_چرا بايد همچين کاري بکني امين...اين پول متعلق به خانواده توا...چرا بايد تو چيزي که داره زمين مي خوره پول بذاري..مبلغ کمي هم نيست...

_هيچ چيزي ارزشش از تو بيشتر نيست..در ضمن اين پول خودمه نه پدرم و يا خانوادم...و اينکه عروسکم..اين پروژه

اگه ما بريم سراغش و کار رو دست بگيريم دوباره اعتبار ميگيره و در ضمن بسيار هم سود آوره...

اخمام رفت تو هم : خوب در قبالش چي از حاجي مي خواي...

_سبحان رو...

_چي؟؟؟؟!!!!!!!!! امين هيچ کس نمي دونه اون ديوونه کجاست...در ضمن سالهاست که سبحان با پدرش مراوده نداره....

_اينا درست..اون پسره فرار کرده..خوب کي داره خرجش رو مي ده..اين خرج رو کي ميده؟..اين پسره که تو زندگيش يه روزهم کار نکرده....سبحان رو به من بده...منم کل زندگيش رو بهش بر ميگردونم معامله خوبيه..

_پس اون که به هر حال مي فهميد که دست ما تو کاره چرا امروز تو اون طوري آتيش گرفتي و اين قشقرق رو راه انداختي؟

صورتش در هم شد : شما اونجا چه مي کردي؟؟...کي بهت اجازه داده بود بري اون جا؟...مسئله اينکه اگه فقط تو رو هل مي داد باده...يا اتفاق کوچيکي برات مي افتاد من بايد چه ميکردم؟..دختر اين کله نترس چيه تو داري؟..کار من و برديا بدبخت در اومده دست به يکي هم مي کنيد..حالا چه جوري سر از اون جا در آورده بوديد؟

لبخندي زدم و همه چيز رو از شک کردنم تا تعقيب کردن مهسا براش تعريف کردم ...

حرفام که تموم شد با چشماي گرد نگاهم کرد : خداي من الحق بايد از شما دوتا ترسيد...

_چي خيال کرديد؟...ما يه عمري خودمون گليممون رو از آب کشيديم بيرون سر ما کلاه نمي ره...

خم شد و بوسه اي به پيشونيم زد : مادام مارپلي هستيد براي خودتونا...اما باده تور و به عزيزترين کسانت ديگه اين کار رو نکن...

_تو هم چيزي رو از من پنهان نکن...

_والا با اين چيزايي که تو گفتي مگه جراتشم دارم....

_نداشته باش...گفتم که بدوني زير آبي بري ...

انگشت اشاره ام که به نشانه تهديد جلوش بود رو تو هوا گرفت و بوسيد : شما تهديد هم نکني من مخلصتم بانو...

 چشمام رو باز کردم از بين پرده مخمل اتاق نور باريکي داخل اتاق مي شد به ساعت نگاه کردم نزديک ده بود..خيلي نخوابيده بودم...امين گوشه تخت آروم خوابيده بود...از روي تخت با کمترين صدا پايين اومدم و حوله ام رو برداشتم...

موهاي خيسم رو بار ديگه بالاي سرم جمع کردم و نگاهي به ميز صبحانه بي نظير رو به روم انداختم...و لبخند زدم...: خوب پسرم..مجبوريم منتظر بابا بمونيم تا بعد صبحانه بخوريم...فنجاني چاي ريختم و رفتم توي تراس و نشستم روي صندلي و نگاهي به آسمون آبي انداختم...و نفس عميقي کشيدم ...فکر دو نفر داشت خلم ميکرد..مادرم و مهسا..مهسا تو اولين هفته نامزديش به خاطر من درگير شده بود با نامزدش و مادرم...مطمئن بودم حاجي ازش نميگذره...

با صداي زنگ موبايلم که روي ميز بود از جا پريدم..مهسا بود : چه عجب مهسا مي دوني چندتا از ديروز برات پيام گذاشتم...

صداش خسته بود : ببخش خواب بودم...

_مهسا ...حالت خوبه؟

_نه زياد....

..لعنت به من....

_عذر مي خوام مهسا...

_ده بار گفتم جمع کن خودت رو بازم ميگم..چيزي نشده که..

_با برديا درگير شديد؟؟

_نمي دونم مي شه اسمش رو گذاشت درگيري يا نه...داد نزد...عکس العملش مثل يه تيکه سنگ بود..گذاشتتم در خونه و تنها جمله اش اين بود که برو فکر کن ببين امروز چي کار کردي؟ ديگه هم زنگ نزد..منم پا گذاشتم رو غرورم بهش زنگ زدم بر نداشت...اوضاع تو چه طوره؟

..چي داشتم بهش بگم..به قدري خجالت زده بودم : امين ديگه...

_آره خوب امين...4 تا داد زده بعدم انقدر بوست کرده که خفه شدي...

_دلخور ازم...

_دلخوريشون که حقه..اما رفتار برديا افتضاحه...

_مياي اينجا مهسا؟؟

_آره ميام...يه کم کارام رو بکنم...به سميرا زنگ مي زني يا بزنم؟؟..نگرانت بود...

_تو به سميرا بزن من به بوسه...

_باشه پس مي بينمت...

تلفن رو قطع کرده بودم اما نمي دونستم چه قدر بود که زل زده بودم به گوشي که با صداي امين تقريبا از جا پريدم...

_صبحت به خير خانوم خوشگله...

نگاهي به موهاي خيسش که رو پيشونيش ريخته بود . چشماي عسلي خندانش انداختم و تو دلم تا تونستم قربون صدقه اش رفتم...

_جوابم رو نمي دي...؟؟

_چرا خلوتم رو با عشقم بهم ميريزي امين ؟

با ابروهاي بالا پريده به سمتم اومد : عشقت تو گوشيته که بهش زل زده بودي؟؟

لبخندي زدم و از جام بلند شدم و دستم رو دور کمرش انداختم هر چند شکمم خيلي اجازه نمي داد تا بهش بچسبم و يه دل سير از حضورش سيراب : نه گلم..عشقم اين مرد دوست داشتني که رو به رومه..داشتم تو دلم قربون صدقه اش مي رفتم...

بوسه اي به پيشونيم زد: حالا نمي شه اين حرفا يکم بلند باشه من مستفيض بشم..

_نه تو دلم بيشتر بهم ميچسبه..

_قربونه اون دلت ...

خم شد و بوسه اي به شکمم زد : پسر بابا خوبي؟؟

_خوبه باباش...

_باده اين يه ماهه آخر نميگذره..دلم پر مي زنه بغلش کنم...ببرمش بيرون...

_پس من چي از همين الان من رو يادت رفت؟؟؟!!!

به چشماي دلخورم بوسه اي زد : من پسرم رو بدون مادرش نمي خوام..اين رو بارها بهت گفتم..مثل اينکه يادت نمونده...

_باده؟؟!!

سرم رو از روي ليوان شير رو به روم بلند کردم و نگاهش کردم ...

_ليوان شيرت حاجت مي ده اون جور چسبيدي بهش؟؟؟

_نه..خوب...يکم نگرانم...

_نگران چي؟؟

_با مهسا حرف زدم...به خاطر من چيزي وراي ميانه شکر آب پيش اومده...

نون تست توي دستش رو تو پيش دستي رها کرد و معلوم بود موضوع براش جدي شده: منظورت چيه؟؟

هر چيزي که بينمون رد و بدل شده بود رو بهش گفتم : همش تقصيره منه..

_دقيقا اين بار تقصيره توا باده...

سرم رو پايين انداختم...: متاسفم...

_سرت رو پايين ننداز و نگام کن..

نگاهش کردم..

_بذار مهسا بياد اين جا ببينم چي کار مي تونم بکنم..راستش رو بخواي من خودم هم حسابي جا خوردم از برديا انتظار اين عکس العمل رو نداشتم...حالا هم صبحانه ات رو بخور...

_به نظرت دخالت مستقيم ما کار صحيحي هستش؟؟

_مجبوريم دخالت مستقيم کنيم...مهسا دختر به شدت مغرور و لج بازيه..فهميدن اين مسئله اصلا سخت نيست...نمي دونم چرا برديا اين رو دريافت نکرده و داره انگشت رو چيزي مي ذاره که خيلي آخر و عاقبت نداره...

_دستت درد نکنه...

کنار امين روي کاناپه نشستم و به قيافه درهم مهسا نگاه کردم...

_برديا خيلي بچه است امين...

_اين حرف رو نزن مهسا خودت هم مي دوني اين طور نيست...

_اين عکس العمل کودکانه پس چيه؟؟

امين پاش رو روي پاش انداخت و اخم آلود و جدي جواب داد : نمي دونم..باور کن که من تا حالا..

_نبايدم ديده باشي حتما هيچ کدوم از دوست دختراي رنگ و وارنگش خارج از دستورش عمل نکردن...

امين : مهسا تو گذشته برديا رو مي دو نستي..قرار نيست هر بار که هر چيزي بينتون پيش مياد تو گذري به گذشته بزني...

مهسا کلافه ليوان شربت توي دستش رو روي ميز گذاشت : امين..من اعتماد به نفس کاذب ندارم..خودت اين چند وقت من رو شناختي..مثل دختر بچه هاي لوس هم ادعام نميشه از سر برديا زيادم..انقدر اين آدم اين چند وقت صبوري و عشق نصيبم کرده که ازش ممنون هم هستم..اما اين کارا يعني چي..جواب تلفن ندادن ها ..زنگ نزدن ها..خونشون زنگ زدم..مادرش ميگه چه بلايي سر پسرم آوردي که نمي خواد باهات حرف بزنه..تو بگو اينا بچه بازي نيست پس چيه...

من : آپارتمان خودش هم تماس گرفتي؟؟

_مي ره روي منشي تلفني..مجبور نبودم به خونشون زنگ نمي زدم..

_به بابک زنگ مي زدي خوب...

_نه ديگه...اينقدرم بسشه...

امين گوشيش رو از جيبش در آرود : ميرم يه زنگ بهش بزنم ببينم دردش چيه؟

مهسا : از طرف خودت زنگ بزن..اگر براش نگراني...اگر مي خواي ببيني کجاست؟..براي من ديگه بعد از اون حرف مادرش ؛مهم نيست...من کاره اشتباهي کردم..؟؟...درست تا تهش پشيمونم...تا تهش معذرت مي خوايم هم من هم باده از هر دو تون...اما ديگه بسه..چيزي بيش از اين نيست...من نه خيانت کردم..نه بي ادبي..حقش نبود من رو جلوي مادرش اين طوري ضايع کنه...

مهسا دستش رو برد سمت انگشتش و حلقه اش رو در آورد...رنگ از روي من پريد..امين هم هول شد...

من : مهسا چي کار ميکني؟؟

_امين جان..اين رو هم من مي ذارم امانتي خونتون...بديد بهش..بهش بگيد هر وقت بزرگ شد...بره دنباله زن گرفتن..الانم بهتره بره دنباله دختر بازياش...

من که بغض داشت خفه ام مي کرد : مهسا خواهش ميکنم...به خاطر من..نذار از عذاب وجدان دق کنم...

_به تو چه ربطي داره آخه؟

_عامل اين بساط منم...

امين : مهسا..حلقه ات رو بردار..اون حلقه مهم تر از اين حرفاست که به خاطر يه دلخوري يا بي خبري چند ساعته از انگشت در بياد..تو قاموس ما نيست جدايي...

مهسا پوزخندي زد : تو قاموس تو شايد نباشه امين..تويي که ديونه مي شي وقتي فکر ميکني باده تنهاست...امين من سه روزي که تو نبودي اين جا بودم..زنت تنها نباشه غير از اينه؟؟

_نه...

_من ديشب تنها بودم..مادرم رفته قزوين....شازده مي دونست...و هيچ خبري از من نگرفت...اين آدم من رو دوست نداره...

براي اولين بار بود مي ديم مهسا اين طور بغض داره....

امين دستي به موهاش کشيد و عصبي به سمت اتاقش رفت....

مهسا : مي دوني باده...کاش انقدر دوستش نداشتم..شايد اين طوري کمتر دردم ميومد....

امين با صداي آروم : کوشش؟؟

_خوابيده...

در اتاق رو بستم و همراه امين اومدم به سمت سالن : چي شد؟؟

امين : خل شد...داره مياد اين جا...

_کار درستي کرديم اين طوري دخالت کرديم.؟؟

امين دستي به گونه ام کشيد: نديدي دوستت حلقه اش رو در آورد...

_به برديا گفتي؟

_تنها چيزي که گفتم همين بود..20 باري زنگ زدم تا گوشيش رو برداشت...بعد تا برداشت بهش گفتم..احمق زنت حلقه اش رو در آورده...خل شد..و سريع هم راه افتاد بياد اين جا....

کجاست؟

امين : داد نزن برديا بيا يه چيزي بخور يکم آرامش بگير...

نگاهي بهش انداختم کلافگي از سر و روش ميباريد : چيزي نمي خوام فقط بايد ببينمش...

من : خوابيده ديشب اصلا نخوابيده بود..خواهش ميکنم آروم تر..حالش بد مي شه...

برديا روي همون مبل جلوي در نشست : ميگرنش که نگرفته؟

..پس مي دو نست...

_نه سر درد نداره....

امين : مي شه بپرسم دقيقا از ديروز تا حالا تو کدوم قطعه بهشت زهرا بودي؟...سئوالي که برام پيش اومده...

..تو اين هير و وير خنده ام هم گرفته بود از سئوال مسخره امين که در نهايت خونسردي هم مطرح شده بود انگار داشت احوال پرسي ميکرد...

_قاطي بودم...خواستم دلش رو نشکنم...

امين : خوب کاري کردي..ناراحت مي شم فکر کني گند زدي...

برديا : بايد برم ببينمش...

امين : ذهنت هر چند دقيقه يه بار پاک مي شه..ميگم خوابيده...نمي شه بيدارش کرد...

برديا : دلم براش تنگ شده...

نتو نستم جلوي پوزخند بلندم رو بگيرم : کاملا معلومه...

برديا با تعجب نگاهم کرد : تو از اول هم من رو باور نداشتي باده..

من : اشتباهت همين جاست...اولش فقط من باورت کردم....

برديا : مهسا عشق منه...

_از اين که ديشب تو خونه تنها بوده معلومه...

برديا يه لحظه صاف سر جاش نشست : مادرش کجا بوده...؟؟

_نگو که نمي دوني مگه قرار نبود بره قزوين؟؟!!

برديا محکم به پيشونيش زد : من فکر ميکردم...امروز..خداي من

خواستم جوابش رو بدم که با صداي مهسا همگي به پشت چرخيديم ...

برديا از جاش پريد و خواست سمتش بره که مهسا با دست اشاره کرد : بفرماييد بشينيد ..خسته مي شيد...

برديا : مهساااااا؟؟!!!

مهسا : باده...موبايلم رو بده سميرا پيدام نکنه نگران ميشه..به هر حال هستن کسايي که خبر ازم نداشته باشن دل نگران بشن...

برديا که عصباني شده بود : تيکه مي ندازي...؟؟؟..

مهسا : واضح دارم حرفم رو مي زنم....

برديا : من نمي دو نستم مادرت خونه نيست..تاريخ رو اشتباه متوجه شده بودم...

مهسا : مهم نيست..من نه از تنهايي مي ترسم..نه قرار بود رعد و برق بزنه بترسم شب بيام تو بغلت...من و باده سالها تنها زندگي کرديم..خودمون مبارزه کرديم..اگه الان مي بيني چيزي رو به سمع و نظر شما دو نفر مي رسونيم تماما بابت اينه که مي خوايم بر طبق قوانين زناشويي عمل کنيم....

برديا : اينا چيه ميگي؟؟....درد من اينه که تو گفتي خونه اي..دروغ گفتي...

مهسا : درست...دروغ گفتم..بابتش هم عذر مي خوام..ديگه هر گز هم همچين کاري نمي کنم...ما براي اينکه سر در بياريم که داره چي ميشه از اونجايي که ما نگران بوديم اين دروغ رو گفتيم...

من : مقصر اصلي منم...

مهسا : ما دنباله مقصر نيستيم...

برديا که هنوز عصباني بود : تو متوجهي چه آبرويي از ما رفت...صولتي آدم دوزاريه که حالا هر جا مي شينه پشت سر ما حرف مي زنه...

واقعا يادم نميو مد آخرين بار کي تا اين حد خجالت کشيده بودم..قيافه جدي امين کاملا مشخص بود با اين بخش حرف برديا موافقه...

مهسا : باشه...من قبول دارم...حق با توا..اما کاش تو يه ذره اندازه اي که من براي رابطمون ارزش قائلم ارزش مي ذاشتي..

برديا : يعني چي......

مهسا برگشت سمت امين : امين نوشين رو که مي شناسي؟؟

امين بر گشت به سمت من ...من از هيچي خبر نداشتم ...

مهسا : باده رو نگاه نکن بهش نگفتم...هفته پيش از در شرکت اومدم بيرون جلوم رو گرفت..خبر نامزديم رو شنيده بود...اومد تا مي تو نست راجع به همين شازده پسر صحبت کرد..با تاريخ و ساعت سعي داشت بهم اثبات بکنه که بعد از نامزديمون هم برديا باهاش ارتباط داره...

برديا : غلط کرده..من بيشتر از چند ماهه که نديدمش..

مهسا : من به تو اعتماد کردم..حتي به روي خودم هم نياوردم..چرا بايد مياوردم..تو قرار بود شوهرم باشي...

برديا فرياد زد : يعني چي بود..تو زن مني...

مهسا همون طور که به سمت مانتوش مي رفت : اشتباه نکن...من حلقه ام رو در آوردم..

برديا به سمتش رفت و بازوش روگرفت : بي خود...مگه همين طوريه...با توام...کي به تو اجازه داده حلقه ات رو در بياري...

_برديا...اون حرف مادرت بدجوري زد تو ذوقم...بد جور...

برديا که معلوم بود از چيزي خبر نداره : کدوم حرف مامانم....؟؟

مهسا بازوش رو از دست برديا بيرون کشيد : برو از خودشون بپرس...

من که مي ديدم اوضاع داره بد جو رخراب مي شه : مهسا کجا داري مي ري؟...

برديا : پات رو از اين خونه بيرون نمي ذاري...حلقه ات کو؟؟

امين از روي ميز حلقه رو برداشت و به دست برديا داد....

برديا : اين رو دستت ميکني...فهميدي؟؟؟!!!

مهسا براق شد تا جوابش رو بده که امين دست برديا رو گرفت و کشيد : بشين برادر من...چرا انقدر داد ميزني...

باده مهسا رو ببر تو اتاق...

مهسا : اما...

امين : د يالا باده...مهسا کسي اين جا رو حرف من حرف نمي زنه...

دست مهسا رو کشيدم و به سمت اتاق بردم....: معلوم هست داري چي کار مي کني مهسا؟؟؟!!!

به پيچ راهرو که رسيديم...مهسا با دست اشاره کرد که بايستيم و بعد گوش ايستاد...

من : مهسااااا؟؟؟!

_چيه؟؟؟ميخواي بگي کار بديه...نه..نيست..مي خوام بدونم چند مرده حلاجه...

امين : مرد حسابي هم گند زدي هم داد ميزني...

برديا که معلوم بود کم آورده : ميگي چي کار کنم...نمي گيري؟؟..به احساسمون ميگه رابطه..حلقه اش رو در آورده...چي کار کنم؟؟

_زور نگو..خنگ خدا...

_نوشين ديگه از کجا پيداش شده...

_فکر کردي چي...اعلام ميکني زن گرفتي و خلاص....حالا چرا عين بچه ها قهر کردي...

_قهر نکردم...مي خواستم يکم فکر کنيم...امشب مي رفتم پيشش...

_هنر ميکردي..رفيق من..مهسا دوست دخترت نيست...زنته...زنت...اين رو بکن تو کله ات...تو روابط زناشويي بايد خيلي جاها کنار بياي ..کوتاه بياي...مي بيني که اون خيلي قبل از تو فهميده بايد به تو اعتبار بده..اعتماد کنه...

برديا : ديوونه ميشم وقتي فکر ميکنم تو اون شرکت بوده...

امين : دردت درد آبرويي که فکر ميکني رفته؟

برديا : فکر ميکنم؟؟؟؟!!!!

_خيله خوب رفته...که چي؟؟...تو نگران عشقتي يا آبروت؟؟

_اين مگه پرسيدن داره....

_آره داره..راستش رو بخواي منم ديگه کم کم دارم بهت شک ميکنم...دم از آبرو مي زني..مادرت...

_من به مادم هيچي نگفتم...اصلا جريان چيه....

امين درحال تعريف کردن ماجرا بود که مهسا مانتوي توي دستش رو پوشيد....برگشتم به سمت چشماي خيسش..

من : مهسا تو رو خدا....

مهسا رفت تو اتاق من تا کيفش رو برداره که صداي داد برديا بلند شد...

_يعني چي مادر من....اين چه حرفيه که شما زديد...؟؟

_...

_اصلا شما تصور کن اختلافي بود...شما بايد دخالت ميکردي؟..اونهم به اين نحو..ما باهم حرف زده بوديم...قرار بود شما مراقب صحبت کردنتون با خانوم من باشي....

_...

_در هر صورتي..الان با مادرش تماس ميگيريد و ميگيد ما آخر اين هفته عقد مي کنيم...

_....

_چه جشني..من زندگيم داره داغون ميشه...عشقم ازم دلخوره بحث شما بزن بکوبه...تو محضر عقد ميکنيم...عروسي هر چي بخواد براش انجام ميدم....

افتاده بودم دنباله مهسا وارد سالن شديم به سمت در داشت مي رفت و من مونده بودم چه کنم.....که برديا با چشماي گرد به مهساي مانتو پوش و کيف به دست نگاه کرد و گوشي رو قطع کرد : کجا داري ميري؟

_خونه...

_وايسا ببينم..چشمات خيسه؟

_نه نيست...خسته ام مي خوام برم خونه...

_يه لحظه وايسا ببينم...

به سمت مهسا اومد و صورتش رو تو دستش گرفت : لعنت به من گريه کردي؟

_نه از خوشجالي دارم مي ميرم...

_مهسا من طاقت اشکت رو ندارم...

_من ديشب هم اشک ريختم..همون ديشبي که جنابعالي جواب تلفن هام رو نمي دادي..راستي مبارکه دختر جديدي در نظر گرفتي مي خواي عقد کني...

_چرا دري وري ميگي...

_آخه من حلقه ام رو در آوردم...مي دوني که؟

_رو اعصاب من نرو مهسا....فکر کردي که چي...من ازت ميگذرم..از تو؟؟؟..از عشقم...از همه کسم...

_نخندون منو..من مايه آبرو ريزيتم...

امين عصبي شد : بس کنيد..با هردو تونم.بيايد بشينيد...اونجوري نگام نکن مهسا...زود....

نگاه خشمگين امين به هر دوشون باعث شد هر دو بي صدا بشينن...

من سراسر عذاب وجدان بودم...تمام اين شلوغي ها و اعصاب خوردي ها تقصير من بود..به خاطر من بود.....

امين نگاهي به مهساي مانتو پوش کرد که دستاش رو توي هم قفل کرده بود و خيره شده بود به زانو هاش و بعد به برديا که عصباني و با اخم ترسناک زل زده بود به مهسا : نمي خوايد تمومش کنيد؟؟؟ مگه بچه ايد؟؟؟

مهسا : امين..من...

امين دستش رو به نشانه سکوت آورد بالا : گوش کن مهسا..من و باده اصلا قصد دخالت نداشتيم و نداريم..دو نفر آدم تحصيل کرده و بالغيد...اما مي بينم که داريد دستي دستي همه چيز رو بهم مي ريزيد....

برديا : من...

امين : مسئله اينه که هر دوتون از اولش فقط داريد ميگيد من...هيچ دقت کرديد؟؟؟

برگشت به سمت برديا : مهسا حق داره..مثل بچه ها چرا قهر کردي...اين اشتباه رو منم يه بار کردم...

و بعد به سمت مهسا : تو هم که هر چي مي شه فقط مي ذاري ميري....اينم اشتباهيه که باده هم داشته....مي خوام بهتون بگم..هر چيزي که داره براتون پيش مياد کم و بيش تو اين چند وقت براي من و باده هم پيش اومده...اين دلخوري ها ..اين قهرها....

برديا نگاهي به مهسا انداخت ..ديدن عشق و مهر توي چشماش خيلي خيلي آسون شده بود....

مهسا : امين تا ته حرفات رو قبول دارم..اما نمي شه که از آدم ها فرصت توضيح ...فرصت عذر خواهي رو گرفت...

برديا : درسته تو هم الان دقيقا داري همين کار رو مي کني...فرصت بده تا بهت بگم..من به مادرم چيزي نگفتم...فرصت بده بگم من قصدم آزار تو نبود..قصدم تنها گذاشتنت هم نبود....من فقط مي خواستم کمي تنها باشيم...اشتباه کردم...بايد مي ذاشتم حرف بزنيم..به مادرم هم تذکر دادم...چه کنم...من واقعا...

مهسا که حالا کمي نرم تر شده بود : برديا ....من مي دونم که در زمينه مادرت کار زيادي ازت بر نمياد..توقعي هم ازت ندارم.اما ......

امين : مادر برديا هم کم کم باهاتون کنار مياد..وقتي ببينه همديگه رو دوست داريد...

مهسا بغض کرد..چشماش خيس شد تا به حال اين طوري نديده بودمش : ن حتي شک دارم برديا من رو دوست داشته باشه.....

برديا از جاش پريد با لحن پر از سئوال : مهساااااااا؟؟؟!!!!! اين چه حرفيه؟؟؟

مهسا : مگه دورغه؟؟...تو فقط فکر آبروتي..هيچ از من پرسيدي چي شنيدم؟؟هيچ از من پرسيدي حالم چه طور بوده؟؟..فقط فکر وجهت بودي...

برديا : واقعا خنده داره...چه طور ممکنه فکر کني دوستت ندارم..من از تصور اينکه چه اتفاقايي ممکن بود بيوفته اون طوري ديوونه شدم...من عاشقتم دختر..فکر ميکردم اين رو بهت قبلا اثبات کردم؟؟

دلم براي لحن پر از عشق و پر از آرامشش پر کشيد..مهسا هم فکر کنم همين حس رو داشت اما انقدر تخس بود که از جاش بلند نشد..

امين : باده پاهات داره خسته مي شه خيلي سر پا بودي...

..منظورش رو گرفتم...حضور ما اونجا ديگه خيلي صحيح نبود..حالا برديا بايد تا مي تو نست ناز مي خريد....

نشستم لبه تخت : يعني آشتي مي کنن؟؟

امين رو صندلي ميز توالت نشست : اگه دوباره بچه بازي در نيارن آره...برديا مهسا رو خيلي دوست داره....اما بلد نيست باهاش تا کنه...مهسا رو داره با دخترايي که تا به حال باهاشون بوده مقيسه مي کنه..دخترايي که هميشه برديا هر کاري کرده فقط و فقط اومدن منتش رو کشيدن...حالا بايد کم کم بفهمه مهسا دوست دخترش نيست...زنشه...

يه لحظه صورتم در هم شد ..امين با نگراني به سمتم خم شد : چيزي شده...؟؟؟

_از صبح تا حالا داره نفسم ميره از بس که کمرم درد مي کنه...

از جاش بلند شد و شونه هام رو گرفت و درازم کرد و شروع کرد با حرکت هاي دوراني دستاش پشتم رو ماساژ دادن : اگه حرف هم بهت بزنم ناراحت مي شي ميگي امين دست از سرم بردار...تو بايد استراحت کني...چرا متوجه نيستي...آخراي بارداريته...به جاي اين ژانگولر بازيا پاهات رو دراز کن...روي تخت دراز بکش..الان زنگ مي زنم به دکترت مي ريم پيشش...

_اينا عاديه امين...الکي شلوغش نکن...دو روز ديگه وقت دارم....

خم شد و روي گونه ام رو بوسيد :مي دوني که پاي تو که وسط باشه من شلوغش ميکنم...

نگاهي به مهسا که هنوز قيافه آدمهاي قهر رو به خودش گرفته بود انداختم..من اين بشر رو خيلي بهتر از اين حرفها ميشناختم و مطمئن بودم که االان ديگه همه چيز از سر نازه و ديگه از جديت چند ساعت پيش خبري نيست...

من : کجا شال و کلاه کردي برديا...بمونيدمي خوام شام درست کنم...

برديا : ممنونم..رنگ و روت هم پريده..منم برم مامانم رو بردارم بريم خونه خوشگل خانومم...

مهسا : مامانم امشب مياد..هنوز خسته است..در ضمن من نمي فهمم چرا مي خوايد بيايد...

برديا خونسرد حلقه مهسا رو گرفت دستش و آورد به سمتش : دستت رو بيار بالا...

مهسا که ته چشماش برق داشت : من هنوز نگفتم آشتي کردم...

برديا دست مهسا رو محکم تو دستش گرفت و با خشونت حلقه رو کرد تو انگشتش : اينو ديگه هيچ وقت در نمياري..متوجه شدي؟؟

مهسا فقط نگاهش کرد...برديا دست مسها رو محکم توي دستش گرفت : امشب با مامان ميايم براي آخر هفته قراره عقد ميذاريم...

مهسا : من نمي فهمم چه اصراريه؟؟؟

برديا : اصرارش به اينه که ديگه نتوني تا دري به تخته مي خوره حلقه ات رو دربياري....

امين : مهسا عجب سرتقيه....

من : خيلي...بي چاره شد برديا مگه از دست مهسا ديگه خلاصي داره...

_خوبي باده؟؟

_راستش رو بخواي خيلي نه...ته دلم يه جوريه...معده درد دارم...

اخماش رفت تو هم : پاشو ببينم..مي گم بريم دکتر تعارف ميکني...مي خواي من رو دق بدي مي دونم....

همين طور که داشت غر مي زد صداي زنگ آيفون از جا پوندمون به سمت آيفون رفتم...دلم ريخت...فکر ميکنم رنگم پريد که امين با نگراني به سمتم اومد : چرا اين شکلي شدي...کيه؟؟؟

....و من فهميدم سبب تمام اين دلنگراني ها چي بوده...

_با توام کيه؟؟

دکمه باز شدن در رو فشار دادم : قرباني اصلي انتقامي که چيدي..

چشماش سرخ شده بود... : نقل اين حرفا نيست پسرم...

آهي از ته دل کشيد : منم ديگه از دستش بريدم..سالهاست که بريدم...

امين : من خيلي خودخواهانه عمل کردم...باده ..زجرش..هميشه جلوي چشممه همين باعث شد بخوام اين کا رو بکنم..

مادرم اشکش رو پاک کرد..دستم رو روي دستش گذاشتم و بغضم رو قورت دادم..

من : من راضي نبودم مامانوومن دنباله انتقام نيستم...من از اون آدم انقدر مي ترسم...

مامان : هممون بهت بد کرديم..من با سکوتم..با اين که فکر کردم سايه يه مرد بالاي سرمون باشه از خيلي چيزا در امانيم در حالي که همون مردها باعث بد بختي تو شدن..

پوزخندي زدم..از لحظه زادواج مادرم يا حاجي..از داغ هايي که سبحان به دل من گذاشته بود..از ابتداي اون زجرها بالاي 20 سال گذشته بود و حالا که داشتم مادر مي شدم..مادرم تازه مادري کردن ياد گرفته بود...

مامان : حاجي داره سکته ميکنه....

امين : من هر کاري ازم بر بياد ميکنم..نمي ذارم دار و ندارش به باد بره به شرطي که سبحان رو بگه که کجاست..همين...البته اين پروژه باده است..به حاجي بگبد اگه مي خواد دار و ندارش رو نجات بدم..همه چيز لنگه فقط يه امضاي باده است..دل باده رو به دست بياره...منم هر چي داشته و نداشته رو بهش بر مي گردونم...

مامان که با دستمال دستش اشکش رو پاک ميکرد کمي من من کرد..احساس کردم چيزي مي خواد بگه..امين هم همين حس رو داشت رو کرد به من : من برم چيزي براي شام بخرم..زود بر ميگردم...

نفسم رو تو سينه ام حبس کردم...چه قدر انتظار اين جمله رو داشتم و نشنيده بودم..چه قدر خواسته بودم به اين نقطه برسيم و نرسيده بوديم... : ما..مامان شما مطمئني؟؟

_چاره اي هم دارم؟؟

_يکم دير نيست...

اشکش بيشتر روان شد و بيشتر قلبم رو فشرد...دوست نداشتم حتي قطره اي اشک بريزه ...

_چرا دخترکم ديره..مي دونم خيلي قبل تر از اينا..قبل از يانکه 10 سال تو حسرت ديدنت بسوزم بايد اين تصميم رو ميگرفتم...قبل از اين که تنهايي رو هم به تو و هم به خودم تحميل کنم...يکم پول داشتم دادم دست داييت باهاش کار کنه..مي خوام ازش پس بگيرم..يه بخشيش رو يه اتاقي چيزي اجاره ميکنم...طلاق که بگيرم حقوق بازنشستگي پدر بزرگت هم بهم مي رسه..مگه من چي ميخوام...

قلبم فشرده شد : مگه من مردم مامان..خودم مخلصتم..خودم برات..

نذاشت حرفم رو تموم کنم : نمي خوام جلوي شوهرت رو بندازي...

_به اون ارتيباطي نداره..در ضمن اگه به امين باشه که نمي ذاره بهت بد بگذره.اما اين پول اون نيست مامان ماله خودمه...بذار برات دختري کنم...

_مگه من برات مادري کردم که بخواي برام دختري کني....

بغلم کرد..محکم محکم..يه بغل تنگ و مادرانه ...اشکم از روي گونم گذت و صاف افتاد روي پيراهن آبي رنگش....چه قدر اين رنگ بهش ميومد....

موهام رو شونه کردم و تو آينه چشم دوختم به خودم ..يه روزي روزگاري..تو يه خونه قديمي تو قلهک يه دختري تصميم گرفت ..يه تصميم بي نهايت خطر ناک..بعد همين دخترک راهش باز شد به يکي از مرمزو ترين شهرهاي دنيا...درخشيد..پر نور شد...درس خوند و بعد برگشت..تو يه شهر خاکستري عاشق شد...با گذشتش رو به رو شد...مادر شد...کي فکر ميکرد تو 10 سال..فقط توي 10 سال تمام اين اتفاقاي ريز و درشت بيفته....

ربدوشامبرم رو در آوردم...نفس کشيدن برام واقعا سخت شده بود..ورم کرده بودم...امين با يه ليوان شير از در اومد تو...

از دستش گرفتم و لبخندي بهش زدم : لوسم ميکني..

_عروسکمي ديگه....

پشت بهش نشستم : امين موهام رو ميبافي؟؟

حرکت دستش روي موهام حس زيبايي پر از آرامش بهم ميداد ...

امين : مادرت خوابيد..

_آره...

_از عصري دارم با خودم کلنجار مي رم...

_سر چي؟؟

_...

_اگه ذهنت پيش اينه که زندگي مادرم بهم خورد..چيزي از اول ساخته نشده بود که بخواد بهم بخوره..مادرم قرباني جهل خودش و بعد مادر بزرگم شد..اولين بار که تو 15 سالگي درس رو ول کرد و رفت پي يه عشق خامو بي حاصل ...و دومين بار مادر بزرگم که به جاي اينکه بذاره مادرم با خواستگاري هم فرهنگ و هم سطح و با فاصله کم سني ازدواج کنه خوشبختي مادرم رو تو پول ديد و اعتبار...

امين موهاي بافته شدم رو رها کرد و چونش رو روي سر شانه ام گذاشت : گفتم نيازي باهاش تماس بگيره فردا باهاش قرار بذاره ببينمش...فکر ميکردم مادرت بر ميگرده که پيغامم رو اونجوري براش فرستادم..فردا خودم باهاش سنگهام رو وا ميکنم...

سرم رو کمي عقب بردم و بوسه اي به نوک بينيش زدم : دسته چکم...

_من مي نويسم..تو فقط مبلغ بگو...

کمي ازش فاصله گرفتم : امين قرار نيست که تو بدهي هاي من رو بدي...

_با کلمه بدهي شروع کرد بلند خنديدن : اي جانم..بدهکار بزرگ باده...الان بنده رو ورشکست مي کنيد بانو...

خنده از ته دلش باعث خنده من هم شد....

_هيچي مادرش با افاده دفعه پيشش نشست رو به روم و تا مي تو نست چشم غره رفت بعد هم يه سري جملاتي که انگار از رو کاغذ مي خوند و کاملا معلوم بود که برديا مجبورش کرده تا بگه رو پشت سر هم رديف کرد...

_در آخر...؟؟

_قراره عقد شد براي هفته ديگه...دلم راضي نيست...دلم مي خواست سميرا هم باشه..تو وضعيتت يه جوريه که شايد زايمان کني...مي خوام وقتي بله ميگم شما دوتا حتما باشيد..

لبخندي بهش زدم : اگه مسئله منم قول مي دم خودم رو نگه دارم نذارم بياد بيرون..تا تو بله رو بگي....

کمي لحنم رو جدي کردم : خودت چي ميخواي انقدر زود عقد کني؟؟

خودکار توي دستش رو چرخوند : من برديا رو دوستش دارم..تنها توجيحم براي ازدواج باها ش اينه....

بوسه اي روي گونه اش گذاشتم : از اين توجيح بالا تر هم مگه داريم؟؟

_ديشب اولش مخالفت کردم...اومد تو اتاقم باورت مي شه چشماش خيس بود.هر لحظه امکان داشت اشکش در آد..تنها چيزي که گفت اين بود که مهسا اون حلقه رو هيچ وقت در نيار..بيا بزن تو گوشم..بزن همه چيز رو بشکن اما حلقه ات رو در نيار....

_شکي ندارم که خيلي دوستت داره...

مهسا هم لبخندش پهن تر شد :منم شک ندارم اما هنوز خيلي راه داريم تا بهم عادت کنيم..تا حساسيت هاي هم ديگه دستمون بياد...

کمرم رو کمي صاف کردم : خوب درايت مي خواد..من نمي گم دعوا نکنيد..کسايي که دعواشون نمي شه در حقيقت باهم حرف نمي زنن اما هر دوتون اين بار خيلي تند رفتيد..

مهسا : آره شديد..خيلي تند رفتيم يه لحظه خونه شما فکر کردم تموم شد...

_تو فکر کردي تموم شد براي برديا تموم شدني وجود نداشت....

_مامانت کجاست؟

_رفت پيش ساره مثل اينکه حسابي حالش خرابه..بابت اين که حاجي مثل اينکه جدي جدي داره روي پيشنهاد امين فکر ميکنه...

مهسا با چشماي گرد نگاهم کرد : تعجب نکن...مجبوره تحويل بده..دارو ندارش دست امين...

مهسا : آخه بچه اشه...

_خوب آره اما يه بچه شديدا دردسر ساز..بچه اي که نه ساله خرجش رو پدرش مي ده ولي با پدرش يه کلمه هم حرف نميزنه...بچه اي که حاجي هم با تمام اشتباهاتش خوب مي دونه مشکل داره...حاجي جونش به سبحان بند بود..يه روزي يه زماني..ببين سبحان به چه چيزي وادارش کرده...

_پول دوسته...

_تو اون شکي نيست..اما بهت بگم اگه سبحان جونش رو به لبش نرسونده بود..بيشتر از اين حرفا مقاومت مي کرد..هر چند آخرش بازم مجبور مي شد لوش بده....

_سکته نکنه خوبه..اعتبارش رفته زير سئوال..

_به امين هم گفتم..نيارتش پيش من...معذرت خواهيش رو هم نمي خوام..اصلا نمي خوام ببينمش...

مهسا نگاهي به ساعت مچيش انداخت : دير نکردن؟؟

_چرا به نظرم دير کردن..

_دختر تو از رو نميريا..حداکثر تا 15 روز ديگه زايمانته....اومدي شرکت...

خنديدم : تو خونه حوصله ام سر مي رفت گفتم اين مدتي که اونا جلسه ان...منم بيام پيشت يکم هم چشمم نقشه ببينه انگار زيباترين منظره رو ديده...

_خلي ديگه دست خودت نيست...

_موبايله توا مهسا؟؟

_نه ويبره اش از سمت تو...

گوشي رو برداشتم تينا بود با لبخند بر داشتم : جانم عمه خانوم...

انتظار داشتم با خنده بلند هميشگيش جوابم رو بده اما به قدري صداش استرس داشت که قلبم يه لحظه ايستاد : باده شرکتي؟؟؟

_آره..چيزي شده؟؟؟

_بي چاره شدم باده....

شروع کرد به گريه کردن و من روي مبل ولو شدم..دلم تير کشيد و نفسم بند اومد جرات نداشتم بپرسم که چه اتفاقي افتاده : چ..چي شده؟؟

_آب دستته بذار زمين بيا خونه ما...امين من و بابک رو با هم ديد...

..تينا و بابک..تينا و بابک..طول کشيد تا تمام تراژدي هاي ذهنم کنار برن و من بفهمم نه کسي مرده...نه کسي تصادف کرده...

_الو باده مي شنوي؟؟؟

_اومدم....

...توي ماشين فکر کردم اينکه دست کمي از تراژدي نداشت!!!!! امين غوغا ميکرد مطمئنا...

آتنا پشتش رو ماساژ مي داد..با ورود من از جاش بلند شد و محکم بغلم کرد و بلند تر گريه کرد : ديدتمون...

کيفم رو انداختم روي مبل : از کجا مي دوني؟؟؟

بينيش رو بالا کشيد : حدس زدم..يه ماشيني از کنارمون رد شد به بابک هم گفتم...

با اخم نگاهش کردم : به خاطر يه حدس اين شکلي شدي...

_نه..نزديکاي خونه بوديم که به بابک زنگ زد و فقط يه جمله گفت : من به تو اعتماد کرده بودم...

بلند گريه کرد بغلش کردم حدس زدن طوفاني که توي راه داشتيم خيلي سخت نبود...

_شيرين جون و پدر کجان؟؟

آتنا : دانشگاه...

صداي زنگ در هممون رو از جا پروند تينا با رنگ پريده از جاش بلند شد و ايستاد..چند لحظه بعد از در سالن امين وارد شد با قيافه در هم و صورت کبود من رو نديد فکر کنم..يه راست به سمت تينا رفت..تينا يه قدم به عقب رفت 

امين فرياد زد : تو چه غلطي کردي تينا؟؟؟!!!!!!!!!

_هيچي ....

_هيچي؟؟؟!!!..که هيچي...اگه هيچيت اين غلط بزرگه..همه چيت چي ميشد....

آتنا که سعي داشت ميونه داري کنه : امين جان.خوب چيزي نشده که...

_تو حرف نزن...حرف نزن...

انگشتش رو به سمت تينا گرفت : با بابک تو خيابون چه ميکردي تو؟؟!!

تينا با لکنت : داداش...

_زهره مادر داداش...من از دست شماها چي کار کنم..

من : داد نزن امين..سکته ميکني...

يه لحظه احساس کرد اشتباه شنيده سرش رو چرخوند و با چشماي گرد نگام کرد : تو اين جايي؟؟؟

رفتم به سمتش دستم رو روي بازوش گذاشتم : عزيزه دلم شما يکم آروم باش...

..کمرم داشت نصف مي شد..اين درد که هر چند مدت تو بدنم مي پيچيد و راه نفسم رو مي بست..کم کم داشت به يه عرق سرد تبديل مي شد...

_چه جوري آروم باشم...ها چه جوري؟؟؟

برگشت به سمت تينا : من منتظر تو ضيحتم...

تينا سرش رو پايين انداخت ....

آتنا : ما همشه با بابک بيرون مي ريم...

امين رگ شقيقه اش زد بيرون و فرياد بلندي زد : هميشه بغلتون ميکنه...؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!

تينا يه لحظه سرش رو آورد بالا و با صداي بلند شروع کرد به گريه کردن : امين.....

امين مشتش رو کوبيد کف دستش : امين چي؟؟!!!! امين خاک بر سر بي غيرتت کنن؟؟؟!!!!

من : تو رو خدا امين اين چه حرفيه...

_نه ديگه مگه غير از اينم حرفي هست؟؟؟!!!

خيلي خودم رو کنترل ميکردم که همون وسط نشينم و از درد با صداي بلند گريه نکنم...احساس کردم تمام بدنم خيس عرقه....

امين خواست به سمت تينا بره که خودم رو با آخرين زور انداختم بينشون و دستم رو دور کمر امين حلقه کردم : عزيرم..امين جان...بذار حرف بزنه داد نزن...خواهش ميکنم....

_چي مي خواد بگه؟؟!! مي خوام بدونم چيزي هم داره که بگه؟؟؟!!

سرم رو بالا آوردم و تو چشماش نگاه کردم : خواهش ميکنم..

امين دوباره خواست يه قدم به سمت تينا بره : خواهش کردم امين..به خاطر من...ها..به خاطر من..بشين...

نگاهي به چشمام کرد و دستش رو برد لاي موهاش : لا الله....

بعد نشست رو مبل پشت سرش...آتنا سريع از روي ميز يه ليوان آب ريخت و به سمت امين آورد...تينا هنوز ايستاده بود و هق مي زد...موبايل امين شروع کرد به زنگ زدن ..امين ريجکت کرد ..ليوان آب رو يه سره سر کشيد و سرش رو به پشتي مبل تکيه داد... : از وقتي بهش زنگ زدم يه سره داره بهم زنگ مي زنه..خيلي برام جالبه بدونم...منظورتون چيه؟؟؟

نشستم کنارش : يکم فرصت بده بذار تو ضيح بدن...تينا جان شما هم يه ليوان آب بخور...بيا بشين ...

تينا با التماس نگاهم کرد 

من دستم رو بين موهاي امين کشيدم..تنها چيزي که بهش آرامش مي داد ..احساس کردم از اون انقباضات چند لحظه پيششش کمي کم شده...

با همون چشماي بسته : منتظرم تينا....چند وقته؟؟؟!!

تينا : امين...ما همديگه رو..يعني...مي دوني...خيلي وقت...ما دوست داريم همديگه رو...

امين از جاش پريد...اي تينا ي احمق..از ته به سر شروع کرده بود به توضيح دادن..اين همه صداقت آخه...

امين اين بار فريادش بلند تر شد : يعني تمام اين آزادي ها رو گرفتيد و به ريش ما خنديديد....

به زور از جام بلند شدم..: اين بار آخ آرومي زير لب گفتم..از بس که درد داشتم چشمام هم خيس شده بود.موهاي چسبيده به پيشونيم رو به عقب هول دادم : امين اين طور نيست...بابک و تينا بسيار قابل اعتمادن...

چرخيد به سمتم و فرياد زد : پس تو هم مي دو نستي..مي دو نستي و طبق معمول از من پنهان کردي...آره؟؟؟!!!!

آره؟!!!!!!

درد اين بار ديگه قابل تحمل نبود..فريادم بلند شد و دستم رفت سمت دلم..دسته مبل رو گرفتم تا نيفتم...داشتم هوشيا ريم رو از دست مي دادم..تنها چيزي که ديدم امين بود که از نگراني بيش از حد با دستايي که به وضوح مي لرزيدن زير بغلم و گرفت و داد زد : باده...عروسکم..چت شده.....باده؟؟؟

جز يه درد نفس گير...صداي در هم داد و فرياد امين..بيمارستان و اون سقف سفيد و فريادهاي گاه و بيگاه خودم...و لحظات آخر ورودم به يه اتاق و در آخرين لحظه اون چشماي عسلي نگران و خيس...مي تونستم بگم چيز خاصي يادم نبود..درد وحشتناک توي بدنم..و ترس و اضطرابي عجيب...جمله ها و التماس هاي امين براي اينکه باهاش حرف بزنم و من چرا نمي تو نستم صحبت کنم؟؟..خيلي ترسيده بودم..براي بچه ام..براي خودم..براي امين...

با دستي که روي پيشونيم کشيده مي شد از يه خواب عميق و پر تشويش بيدار شدم..اما تلاشم براي باز کردن پلکهام مرتبا بي نتيجه مي موند....

دستي که روي پيشونيم کشيده مي شد گرم بود و عطر آشنايي داشت عطري که با شرايط بين دانستن و ندانستن و اين بين زمين و آسمون بودن باعث مي شد دلم بخواد سير گريه کنم...چشمام رو که تو نستم باز کنم فضا خيلي روشن نبود...

حالت تهوع بسيار بدي داشتم....انگار چيزي توي ذهنم جرقه زد..دستم به سمت شکمم رفت که به طرز غريبي خالي به نظر مي رسيد...بغض کردم..هيچ وقت توي زندگيم فکر نمي کردم از چيزي انقدر ترسيده باشم..دلم مي خواست فرياد بزنم...به زور لب هام رو از هم باز کردم..به نظر خودم که فرياد بود اما انگار ه زمزمه آروم بود : پسرم...

دستي که پيشونيم رو نوازش مي کرد با خوشحالي گفت : به هوش اومدي دخترکم؟؟

اشک توي چشماش پر از خوشحالي بود دوباره تکرار کردم : بچه ام...

مامان پيشانيم رو بوسيد : خوبه دخترکم...سر و مرو گنده..تپل و خوشگل...خيالت راحت...

دلم مي خواست بال دربيارم و پرواز کنم به سمتش..خواستم تکون بخورم که از درد به خودم پيچيدم ..حالت تهوع بد جور آزارم مي داد سرفه اي کردم ...

_حالت بده...؟؟

سرم رو روي بالش گذاشتم... 

_اگه حالت تهوع داري عاديه مادر جون پرستارت گفت...

_مي خوام بچه ام رو ببينم...

اشک از چشمم سر خورد به روي بالشم...

مامان دستي به موهام کشيد : خيلي اذيت شدي مادر جون..ميارنش که بهش شير بدي...بذار اول برم شوهرت و صدا کنم که داشت سکته مي کرد..بياد ببيندت...

امين ....دلم بد جور هواش رو کرده بود...خواست بلند شه که دستم رو بي رمق روي دستش گذاشتم : مامان ..مرسي که هستي...

اشک مامان روان شد..محکم و پر بغض پيشونيم رو بوسيد....

صورتم رو غرق بوسه کرده بود...تو اون حال بد..دلم ضعف مي رفت براي نگرانيش...براي بوسه هايي که تماما از سر استرس بود..انگار با لمس صورتم با لبهاش بهتر درک ميکرد که هستم...

صورتم رو بين دوتا دستش گرفت به چشماي خسته اش خيره شدم..

_سکته کردم عروسکم..حالت خيلي بد بود...

اشکم بي مهابا مي ريخت..دل نازک شده بودم...اشکم رو بوسيد : چرا گريه مي کني؟؟؟!!! قربونت برم...

_فکر کردم ديگه نمي بينمت امين...

اخماش رفت تو هم : خوشت مياد سرت داد بزنم نه؟؟

سعي کردم لبخند بزنم ...

بوسه محکمي به لبم زد : همه پشت در منتظرن تا من برم بيرون بيان ببيننت..اما من نمي رم دوست دارم پيشت باشم...

دستم رو که توي دستش بود رو کمي محکم کردم که چشمم به کبودي روي دستش افتاد : اين چيه امين...؟؟؟

لبخندي به دستش زد : ا..کبود شده؟؟؟..مي ديدم درد ميکنه ها...

از چيزي که مي خواستم بپرسم وحشت داشتم : دعوا کردي امين...؟؟

بوسه اي به دستم زد : عاشقتم عروسکم...

خواستم چيزي بگم که در باز شد..پرستار با يه فرشته کوچولو پيچيده شده تو يه پتوي آبي به سمتم اومد..از دم در تا رسيدنش به تختم به نظرم يک عمر رسيد...امين کمک کرد تا من بي تاب بتونم بشينم ...

پرستار بزرگترين هديه خداوندي رو توي بغلم گذاشت...خواب بود و من چشماش رو نمي ديدم...اشکم آروم از روي صورتم سرازير شد روي صورت پسرکم...دستاي نازش رو توي دستم گرفتم و بوييدم...بوي بهشت مي داد...

پرستار : بايد کمکت کنم بهش شير بدي...

نمي تو نستم درست بشينم...بخيه هام خيلي درد مي کرد...صورتم در هم شد..

امين : نمي شه بذاريم براي بعد..خانومم حالش خيلي خوب نيست؟؟

پرستار که خانوم جا افتاده و بسيار خوش خلقي بود : نه پسرم..بايد بتونه شير مادرش رو بگيره وگرنه به شيشه عادت مي کنه و ديگه نمي شه بهش شير داد.....پرستار کمک کرد تا با هزار درد و بد بختي پسرم رو تو آغوشم بگيرم تا بتونم بهش شير بدم..تلاشي که بعد از نيم ساعت نسبتا ثمر داد و من با پسرکي در آغوشم بود..و شوهري که صورتش خيس بود..براي چندمين بار..در جوار اون چشماي عسلي تا تهش احساس خوشبختي بي نظير و غير قابل وصفي کردم..

بوسه پدرانه پر بغضش به پيشونيم دلم رو پر از حس زيباي بودنش کرد... : تو بزرگترين هديه دنيا رو به ما دادي...

شيرين جون آدرين رو به دست پدر جون که حالا بالاي سرم ايستاده بود داد : ببين چه قدر خوشگله....

تينا و آتنا هم سرک کشيدن تا يه بار ديگه ببيننش...

آتنا : تينا خدا رو شکر شبيه تو نيست...

خنديدم : شما که شبيه هميد...

آتنا : عمرا...من کجام شبيه اين ديوونه است...

تينا جوابش رو نمي داد..خوب مي دو نستم آتنا سعي در عوض کردن فضا داره ولي چندان موفق نيست...امين براي رسوندن مادرم به خونه رفته بود..بعد از يه جدال نا برابر...چون مادر من کلا و ذاتا زن مظلوميه قرار شد شيرين جون شب پيشم بمونه...پرستار مراتبا مي رفت ميومد و غر مي زد که اتاق بايد خلوت بشه چون اصلا الان که وقت ملاقات نيست...

اما کسي خيلي گوشش بدهکار نبود..با وجود درد بدي که داشتم ياد قيافه مهسا مي افتادم خندم ميگرفت...اونم تصميم داشت بمونه اما اصرار شيرين جون رو که ديد تصميم گرفت بره خونه تا فردا صبح خونه ما ببينيم هم ديگه رو..نگاهم گاه و بي گاه مي رفت به سمت تينا..اما ذهنم و قلبم حالا پيش آدرين بود که دست به دست مي شد و هر بار دست به دست شدنش دلم رو مي ريزوند...به خدم تشر زدم..به خواي وسواس بازي در بياري باده..خودم مي دونم با خودم...

همه خدا حافظي کردن و شيرين جون رو صندلي کنارم نشست...

_چرا نمي خوابيد شيرين جون...

_مي دونم الان حالت خيلي خوب نيست..من جام خوبه..مي خوام نزديک تو و نوه ام باشم...

سئوالي بود که همش تو ذهنم بود اما چون از جوابش مي ترسيدم نمي پرسيدم..دلم رو زدم به دريا : شيرين جون امين با کسي دعوا کرده؟

خنديد : آره ..با ديوار...

برق از سرم پريد : ديوار؟؟ً!!!!

_ما که رسيديم تقريبا برده بودنت اتاق عمل اما حالت خيلي بد بود...درد زايمان طبيعي داشتي اما بچه به دنيا نميومد..دکترت نبود..متتظر تشخيص اون بودن..تو فرياد مي زدي و دکترت نبود و خوب عوامل بيمارستان هم خونسرد بودن...بچه ام قاطي کرد و مشت زد به ديوار....

_چيز زيادي يادم نمياد..فقط يه درد نفس گير ...آخرش هم که از چيزي که بدم ميومد سرم اومد...سزارين شدم...

_چاره اي نبود...وقتي اومدن برگه رضايت از امين بگيرن..بچه ام ترسيده بود..فکر مي کرد قراره برات اتفاقي بيوفته دکتر ت رو تهديد ميکرد..هر چي هم ميگفتيم يه روند اداري عاديه باور نمي کرد...

...خوب من مي دو نستم اين مرد من رو دوست داره..اما چه قدرتي تو وجودش بود که هر بار با هر حرکت..نگاه يا نگرانيش مي تو نست يه بار ديگه به من اثبات کنه دوستم داره....

شيرين جون لبخندي به آدرين زد : خيلي شبيه نوزادي هاي امين...

لبخندي زدم و به فرشته خواب خودم چشم دوختم : خدا رو شکر...

_چرا ؟؟؟ من از خدام بود شبيه تو بشه...

_من هميشه دعا کردم شبيه امين بشه...به اندازه اون دلش براي دوست داشتن بزرگ باشه..مسئوليت پذير و منطقي باشه...و البته خوش تيپ هم باشه...فعلا آخري رو داره...

شيرين جون که چشماش خيس شده بود..دستم رو تو دستش گرفت : بختش مثل پسرم باشه..زني مثل تو داشته باشه...

به غر غرش گوش مي کردم : يعني چي؟؟..اين چه قانون مسخره ايه که من نمي تونم شب پيش زنم باشم؟؟

-امين جان اينجا بخش زنانه...

_من با زناي ديگران چي کار دارم..در ضمن اتاق تو که خصوصيه...

لبخندي زدم : عزيزه دلم برو بگير بخواب فردا صبح من و پسرت منتظرتيم ما رو ببري خونه...

از همين پشت تلفن هم مي تو نستم حدس بزنم چه شکلي شده : من قربون هر دوتون برم...باده خوابم نمي بره..تو خونه نيستي..

خواستم جوابش رو بدم که شيرين جون گوشي رو از دستم کشيد : پسر تو خواب نداري..ول کن زن زائو رو چي از جونش مي خواي؟؟..برو بگير بخواب بذار اين بنده خدا هم بخوابه پسرت از يه ساعت ديگه شروع ميکنه شير خواستن....

_....

_خيلي بي حيايي امين....

با خنده گوشي رو گذاشت بالا سرم و ملحفه رو روم مرتب کرد...: اين پسره ديگه پاک حيا رو قي کرده...

..حدس اين که چي گفته سخت نبود..هم خنده ام گرفته بود..هم از شيرين جون خجالت کشيدم....

_بخور لوس نشو...

واقعا دلم نمي خواست...خوشحال بودم اومدم خونه...اگه اينا مي ذاشتن...

حتي بوش هم حالم رو بهم مي زد : مامان تو رو خدا...

_قسم نده باده..رازيانه برات خوبه شيرت رو زياد مي کنه...

شيرين جون هم کاسه اي دستش بود : آره صبا جون اون رو بده بهش منم کاچيش رو خنک کنم...

با التماس به امين که شونه سمت چپش رو به چارچوب تکيه داده بود و نيم ساعت بود فقط زل زده بود به من ..نگاه کردم...

التماس نگاهم رو گرفت..به سمت مادرش رفت و کاسه رو گرفت : مامانم..شما برو ببين افسانه خانوم چه مي کنه براي ناهار کلي مهمان هست...

ليوان رو از دست مامان گرفت : حاج خانوم..من اين رو مي دم بهش بخوره..

اتاق که خلوت شد ليوان و کاسه رو گذاشت روي پا تختي : آخش...حالا مي تونم يه دل سير نگات کنم....

_امين...

کنارم نشست...دستام رو توي دستش گرفت و بوسه بارونشون کرد..ميون بوسه هاش : جان دل امين....

_خيلي دوستت دارم...

سرش رو از روي دستم بلند کرد....آروم با عشق خم شد توي صورتم..نفسش که آرامش همه وجودم بود..به نفسم خورد..لبهاش که روي لبهام قرار گرفت...هر حرکت لبش انگار تمام انرژي از دست رفته م رو بهم بر ميگردوند...کمي سرش رو عقب آورد موهاي روي پيشونيم رو عقب زد...اين بار من بوسيدمش...

دلم مي خواست تا ابد ببوسمش..صورتش رو کمي عقب برد و بيني ش رو به بينيم زد : دلم برات تنگ شده بود نفس...باورت بشه به پسر خودم حسودي ميکردم...از اينکه شما دوتا با هميد و پيش من نيستيد...

_مي شه دراز بکشي...؟؟

با شيطنت ابروش رو بالا انداخت : باده..کاراي خطرناک ممنوعه...

_کاراي خطر ناک بمونه براي بعد..دلم صداي نفست رو مي خواد...

دراز کشيد پيشم...سرم رو گذاشتم روي سينه اش...بوسه محکمي به موهام زد...حرکت دستش بين موهام مي بردتم توي خلسه...

_ديروز خيلي ترسيدم باده...خيلي زياد....تمام طول راه..تمام مدت...به خودم فحش دادم...پشيمون بودم از حامله بودنت...فکر نکنم يه بار ديگه تحمل همچين استرسي رو داشته باشم...

خودم رو تو بغلش جا به جا کردم...عطر تنش رو نفس کشيدم..ادامه داد : چرا بهم نگفته بودي درد داري؟؟...

_از صبح فقط کمر درد داشتم..اصلا فکرش رو هم نمي کردم...خوب آخه شيطون کوچولو يه ده روزي زودتر قصد اومدن کرد...

_همش تقصيره...

دستم رو محکم گذاشتم رو دهنش : اين جمله اگه تموم بشه خيلي حرمتها مي ريزه امين...تقصيره هيچ کس نيست..

مي دو نستم مي خواد بحث رو عوض کنه..بوسه اي به کف دستم زد و دستم رو از روي لبهاش برداشت : فکر نکن از زيرش در رفتي ها...بايد هر چيزي که بهت دادن رو بخوري...

مظلومانه ترين قيافه رو به خودم گرفتم : امين..نه ..کمک..

سرم رو روي بالش گذاشت و ليوان رو به دستش گرفت : آروم آروم بخور....مي دوني اولين بار که ديدمت چه به خودم گفتم...گفتم عجب دختر خوشگل و بد اخلاقي...اما يه هفته بعدش..به خودم گفتم...امين دست به جنبون که اين دختره بايد بشه زنت...

_مي دوني بار اول که ديدمت چه فکري کردم..گفتم عجب قد و بالايي...چه چشماي عسلي خوش رنگي...

بلند خنديد : هيز...

مشتي به بازوش زدم...

با مرور کردن خاطرات عاشقمون...حواسم رو پي چيزهاي ديگه پرت کرد و باعث شد بدون ينکه بفهمم همه چيز رو بخورم...

از بيرون صداي بلند خنده آتنا اومد..خوب مي دو نستم تينا هم هست اما از سر شرم..ترس..خجالت يا هر چيز ديگه اي صداش در نمي ومد...آدرين بيرون پيش مامان اينا بود..دوقولوها داشتن قربون صدقه اش ميرفتن...

_خواهر هات اومدن امين...

اخماش رفت تو هم...ظرفها رو برداشت که از اتاق بره بيرون...دستم رو گذاشتم روي دستش..: امين..من رو چه قدر دوست داري؟؟

_باز تو سئوال مسخره پرسيدي...

_نه جدي...

_بيشتر از تمام چيزهايي که دارم..حتي جونم...

_پس به حرمت اين علاقه..به حرمت من...به حرمت مادر بچه ات بودن...به تينا بي محلي نکن...دلش ميشکنه امين خيلي براش مهمي...

_اگه براش مهم بودم...به اعتمادي که بهش کرده بودم خيانت نمي کرد..

_ترسيد...ترسيده بودن...هر دوشون هم بابک هم تينا...

عصبي جواب داد : چه طور اون بابک از گشتن با خواهر من نترسيده...

_بذار بيان باهات حرف بزنن...

_لازم نکرده..تينا رو مي فرستم اتريش درسش رو ادامه بده..بابک هم..

صدام رو کمي ملايم تر کردم : خوب مي دوني بابک پسر خيلي خوبيه...خيلي خيلي خوب..چرا مي خواي شانس يه زندگي عاشقانه رو از تينا بگيري؟؟...به خصوص که رابطه اينها رابطه سالمي هم هست...

_باده..تو خيابون خواهر من رو بغل کرده بود...

دستي به رگ گردن بيرون زدش کشيدم : فداي اين غيرتي شدنت بشم...بذار بابک باهات حرف بزنه..اما تا قبلش به هيچ عنوان به تينا بي محلي نمي کني...

سرم رو کمي خم کردم : باشه؟؟؟....

_ آخه...

_يادت رفته چي ها رو وسط گذاشتم..هيچ کدوم برات حرمت ندارن؟؟

خم شد و زير چونه ام رو بوسيد : فقط به خاطر چشماي سياهت...

_خداي من امين..اين زيادي شبيه به توا...

برديا دستش رو که دور کمر مهسا حلقه کرده بود آورد بالا و دست آدرين رو گرفت : چه قدر کوچولوا...

نگاه پر مهرش به آدرين توجه هممون رو جلب کرد : بچه ...تو برادرزاده من هستي يه طرف...بچه خواهر خانومم هم هستي..پس ببين چه قدر عزيزي...بذار بزرگ بشي..من که مي دونم اين امين خسيس بهت ماشين نمي ده..بيا خودم بهت ماشين مي دم بري بيرون...

امين : مرد حسابي بچه ام رو از راه به در نکن..بذار گواهينامه بگيره...يه ماشيني مي ندازم زير پاش فک همه باز بمونه...

مهسا با دهن باز نگاهي به هر دوشون انداخت : داريد راجع به حداقل بيست سال ديگه صحبت ميکنيد ديگه نه؟؟؟!!

برديا : مهسا من يه دونه از اينا مي خوام..ببين چه خوشگله...

مهسا قيافه با مزه اي به خودش گرفت : تو اول برادريت رو ثابت کن بعد ادعاي ارث و ميراثت بشه...

برديا متعجب نگاهش کرد : منظورت چيه؟

مهسا که آدرين رو آروم مي ذاشت تو تختش : يعني اول عقد بکن..بعد بچه بخواه..

امين بلند خنديد : آخ دوست دارم وقتي مهسا اين طوري جوابت رو مي ده..

برديا رو به مهسا : آخه نامرد...دست من باشه که همين الان مي برم عقدت ميکنم...

مهسا خنديد و بوسه اي به گونه برديا زد ...

تقه اي به در خورد..از چيزي که تو چارچوب در ميديدم تنم لرزيد..چشمم سريع چرخيد به سمت امين که دلخور و عصبي داشت نگاهش ميکرد..بابک بود...سر به زير..اما جدي و مودب..سرش رو بالا آورد چشم دوخت بدون ترس به امين ...

دست امين و محکم گرفتم که رو تخت کنارم نشسته بود...فکر ميکنم برديا از چيزي خبر نداشت...: به به بابک بابا..بيا ببين امين چي ساخته...

مهسا : برديا؟؟؟؟!!!!

بابک : مبارک باشه باده..به شما هم همچنين امين..

برديا که حالا متوجه شده بود خبراييه : بابک ؟؟!!!!!

بابک : امين..مي شه حرف بزنيم؟؟؟..خواهش ميکنم...

برديا : اين جا چه خبره؟؟؟!!!

امين از جاش بلند شد و ايستاد رو به روش : بريم تو اتاق کارم...

چشماي بابک برق زد...: ممنونم...

_فقط بگم اين فرصت رو به حرمت باده داريد...وگرنه الان تينا تو راهه اتريش بود..تو هم تو بيمارستانت...

با بسته شدن در برديا هم خواست بره که مهسا جلوش روگرفت...

برديا : باده..امين فهميده؟؟!!!

با سر حرفش رو تاييد کردم ...

برديا : بيچاره شدي بابک....

اشک ريختم به مهرش...به رفاقتش ....: بختش بلند باشه...

...هاکان دوست داشتني من...

_اي کاش مي ديدمتون...

_خوب چرا نمياي...اين جا ايرانه کسي نميشناستت..مي توني راحت بياي پيشمون...

_باده..پسرت رو مثل خودت بار بيار..محکم..با اراده...دوست داشتني...مثل امين...مرد...

_بچه ام رو مثل تو هم بار ميارم هاکان..پر از مهر...مثل دريا...بزرگ....

با دنيز..موگه..سميرا.. بهروز...بوسه..روزگار..حتي نارين و عمر هم حرف زده بودم و هنوز حرفهاي بابک و امين تمو م نشده بود...با کمک مهسا رفتم تو سالن تا پيش بقيه باشم...

شيرين جون : باده..چه خبره..الان بيشتر از دو ساعته بابک و امين رفتن اتاق کار دارن صحبت ميکنن؟؟

تينا سر به زير رو مبل رو به رويي داشت با پايين تونيکش بازي ميکرد...که صداي امين اومد : تينا يه دقيقه بيا تو اتاقم....

تينا با رنگ پريده نگاهم کرد..با سرم علامت دادم ه برو...مطمئن بودم به امين..به من قول داده بود..چيزي نگه که کسي ناراحت بشه...

امين : برديا تو هم بيا...

برديا از کنار مهسا بلند شد و رفت...چشماي شيرين جون گرد شده بود..خواست چيزي بگه که افسانه خانوم صداش کرد تا بره و راجع به غذا نظر بده...

آدرين رو جا به جا کردم تا بهتر شير بخوره..نفسم رو مي برد تا دو قطره شير بخور..چشماي سرخ از گريه تينا باعث مي شد دلم بگيره..آتنا پشتم بالش گذاشت..مهمان ها رفته بودن..

آتنا : بسه آبغوره گرفتي...شانس آوردي باده پادر ميوني کرد..خونت حلال بود...

تينا : باده من..خيلي...

_من کاري نکردم..امين زيادي شلوغش کرده بود...

_نگو باده..تا تهش حق داشت..ما از اولش هم نبايد مخفي ميکرديم..امين همش فکر مي کرد ما از اعتمادش سوء استفاده کرديم...

آتنا : بابک چي گفت...

تينا لبخندي زد که از ديد هيچ کدوممون پنهان نموند : هيچي به امين گفت من تينا رو دوستش دارم.به من به چشم يه خواستگار سمج نگاه کنيد..ولي از همه با مزه تر برديا بود هي ميگفت امين تا تينا رو نگيريم که ما نمي ريم..انقدر مي ريم ميايم تا اين وروجک بشه زن دادشمون...انقدر مسخره بازي در آورد تا امين يه لبخند زد..حالا قرار شد..بعد از عقد برديا و مهسا..رسما بيان خواستگاري...

_بچه ها حواستون هست اصل کاري ها خبر ندارن...

آتنا : مامان بابک رو خيلي دوستش داره..ولي خوب با مادرش...

من : حل مي شه....من هستم..امين هست..تازه آدرين هم هست...

تينا : عمه اش فداش بشه...

از عقد مهسا سه ماه گذشته بود..آدرين هم تقريبا داشت چها ماهه مي شد..تينا و بابک هم با گذشتن از هفت خان رستم نامزد شده بودن...سميرا يکبار سه روزه ايران اومد و برگشت..

آدرين ديونه ام کرده بود..هر چي تکونش مي دادم نمي خوابيد...

امين : عروسک...چته...

از صداش پريدم بالا : پسرت ديونه ام کرده..تو از صبح نيستي..ساره مامان رو برده خونه اش...قراره مامان اسباب کشي کنه...ديگه بگم چرا قاطيم..

آدرين رو ازم گرفت...تو بغلش شروع کرد به تکون دادنش...: آره گل پسرم..مامان رو اذيت کردي؟؟..

آدرين لبخند زد ...

_بابا فداي هر جفتتون...هم لبخند تو..هم اخم خواستني مامانت...از من به تو نصيحت..زن خوشگل نگير..همه چيزش مي شه برات خواستني..هميشه بي طاقتشي...

با خوابيدن آدرين تو نستم يه نفس بکشم..

دستي به موهام کشيد : يه پرستار خوب سپردم پيدا کنن...اين طوري داري از نا مي ري...

لبخندي زدم و سرم روي زانوش گذاشتم : از صبح کجا بودي امين ؟؟

_يه چيزي هست که بايد امضاء اش کني...

ته دلم يه جوري شد..خوب مي دو نستم از چي حرف مي زنيم...

بلند شدم و نشستم..باورم نمي شد...اشک توي چشمام جمع شد...حس غريبي داشتم..خيلي غريب..تلخ شيرين...

بسته شدن کامل يه بخش از زندگيم بود..يه بخش پر از درد..اما حقيقتا نمي دونستم اينها آيا حتي اندکي برام مهمه..من خيلي وقت بود..در کنار اين مرد..که حقيقتا مرد بود...چيزي از گذشته شکنجه ام نمي داد...

_لوش داد؟؟

_آره...طول کشيد..اما چاره اي نداشت...امروز صبح دستگيرش کردن...تو بايد اين شکايت نامه رو پر کني...وکيل دنباله کارهاست..نمي دونم چه قدر براش ميبرن..نمي دونم هومن راضي مي شه بياد راجع به کودکي هاتون شهادت بده يا نه..يا اگه بده تاثيري داره يا نه..اما اون آدم قبل از هر چيز به درمان احتياج داره و تو به نبودنش تو اطرافت و من به حس اينکه تو توي آرامش و امنيتي....

و من...من به چه چيزي به غير از بودن در کنار مرداي زندگيم احتياج داشتم...؟؟..خودم رو توي آغوشش جا کردم..خوب که فکر ميکردم.هيچ چيز..حقيقتا هيچ چيز....

صداي پاشنه کفشم ....صدايي که به نظر خودم..شديد صداي پر جذبه اي داشت روي سنگهاي کف شرکت خودم رو هم به وجد مياورد..فکرم بد مشغول بود...مشغول چيزي که تمام مدت فکر ميکردم بايد يه شوخي باشه اما ته دلم بدجور دلم مي خواست که حقيقت باشه...

تقه اي به درش زدم...

صداي بمش مثل هميشه دلم رو شاد کرد : سلام...

_سلام عروسک..چرا اون جا ايستادي بيا تو ديگه...

آروم رفتم داخل و بوسه اي به گونش زدم : خسته نباشي...

لبخندي بهم زد : ديگه نيستم...خوب خانومم جلسه چه طور بود؟

_بد قلقن..به دنيز هم گفتم...اما تو نستم راضيشون کنم سرمايه بذارن...کار جالبي ميشه..

_از تونايي هاي تو..والا من و برديا ديگه بريده بوديم...من اصلا فکرش رو هم نمي کردم اين ترکا انقدر سفت باشن...

_سفت که هستن..اما زبون تجارتشون رو بايد بلد باشي...

_مهسا کجاست؟؟

..خوب باهاش قرار داشتم...

_بيرونه...ميگم امين جانم کي ميري خونه؟؟

_چه طور عسلم..

-مي خوايم با مهسا جايي بريم..مامان هم مي خواد بره امام زاده صالح..ميري آدرين رو ازش بگيري؟؟

يه ابروش رو بالا انداخت :رفتنش رو که مي رم..اما چيزي شده...؟؟؟

_نه چيزي نيست..مي خوام برم آرايشگاه...

شيطون خنديد : به به..

خنديدم : از دست تو..از دست تو....

خوشحال بودم؟؟؟...آره بودم..شديد هم خنده ام گرفته بود..تا خود اين جا مهسا بهم خنديد...ماشين رو پارک کردم..و کليد رو آروم توي در چرخوندم و وارد سالن شدم...خونه نسبتا تاريک بود...با ديدنشون لبخندي با آرامش روي لبم ظاهر شد..امين روي کناپه با بالا تنه برهنه خوابيده بود و آدرين..پسر سه سالم با بلوز و شلوارک آبيش روي سينه پدرش به خواب رفته بود...دلم ضعف رفت براي مرداي زندگيم...براي بهانه هاي بودنم..آدرين در مقابل پدرش مثل يه اسباب بازي بود...سرش کامل زير گردن امين بود...دست امين رو آروم از دورش باز کردم...و آروم بغلش کردم و با خودم به اتاقمون بردم..مانتوم رو در آوردم و به پهلو پشت به در دراز کشيدم و سر آدرين رو گذاشتم روي بازوم...موهاش رو نوازش کردم : پسرکم...قربونت برم...

نمي دو نستم چه طور به امين بگم...لاي در آروم باز شد..خودش بود..برنگشتم به پشت..تخت تکون آرومي خورد...يه دستش رو از زير سرم رد کرد و يه دستش رو از روم رد کرد و روي بازوي پسرمون گذاشت..بوسه اي به لاله گوشم زد : زود اومدي عروسک...

_سلام..

_قربونت برم..کجا بودي..؟؟آرايشگاه که نبودي..موهات همون رنگيه...

_فقط براي مو مي رن آرايشگاه؟؟

خم شد روي صورتم...جدي : باده..اذيت نکن...کجا بودي...؟؟

خودم رو بيشتر توي آغوشش فرو کردم...صدام رو آوردم پايين : هيس...آدرين بيدار مي شه...

نفسش به پشت گردنم مي خورد ...منتظر بود...ضمينه چيني نکردم...: من حامله ام امين...

نفسش يه لحظه قطع شد..بعد بلند خنديد...بلند و پر از شوق...: شوخي که نميکني...

دستش رو از زير سرم بيرون آورد و نشست رو ي تخت..صورتم رو به سمت خودش بر گردوند : با تو ام...شوخي که نميکني؟؟؟

نگاهي به آدرين که بيدار شده بود انداختم که داشت امين شوق زده رو نگاه ميکرد : بابايِيي؟؟؟

_جان بابايي..جانم...

خم شد...بوسه محکمي به پيشونيم زد : قربونت برم...من ..نمي دونم بهت چي بگم...

_هيچي فقط بگو..هنوز هم...بعد از اين مدت..با وجود دو تا بچه دوستم داري...

_دوستت دارم؟؟؟!!! شوخي ميکني...خيلي فراتر از اين حرفهاست..مادر هر دو بچه من....

خنده ام گرفته بود از توي اتاق داد زدم : امين صداي تلويزيون رو کم کنيد...

چمدونها رو بسته بوديم..6 ساعت ديگه پرواز داشتيم...داشت با آدرين پلي استيشن بازي ميکرد...

رفتم به سمت اتاق کارش تا از کشو کليد آپارتمان استانبول رو در بيارم..دلم پر مکشيد براشون..براي اون شهر خاطره ساز..مي رفتيم براي استراحت..مهسا و برديا و دخترشون گلاره هم ميومدن....که چشمم خورد به قاب عکس روي ميز...خداي من...من بودم..با پيراهن سفيد نخي..خوابيده بودم روي تخت...روي بازوم آدرين خوابيده بود و آراي سرش روي رانم بود و بدنش روي تخت..دمنم رو بين دستاي کوچولو و خواستنيش مشت کرده بود...خوب يادم بود..تولد 6 سالگي آدرين...يک هفته پيش...تو ويلاي شمال...من و آدرين و آرايا بالش بازي کرده بوديم..امين رفته بود بيرون خريد...بعد هر سه از نا رفته بوديم و روي تخت ولو شده بوديم...کي اين عکس رو گرفته بود...؟؟.لاي در باز شد..نيازي نبود سرم رو بالا بگيرم..خودش بود...نگاهي به ديوار پوشيده شده از عکس خودم انداختم...با ديدن قاب عکس توي دستم لبخندي بهم زد..به سمتم اومد..رفت پشت سرم..دستاش رو دور شکمم حلقه کرد..بوسه اي به فرشته هام زد....

_امين...

_جان دل امين...

اشکم از گونه ام چکيد : کي اين عکس رو گرفتي؟؟

چونش رو کنار گردنم گذاشت...: اومدم ديدم از شدت شيطنت هر سه تون از هوش رفتين...باورت بشه يه ربع نگاهتون کردم..بعد اين عکس رو گرفتم تا هميشه جلوي چشمم باشه..اون باده سوپر مدل زيبا که دراز کشيده پشت اون پيانو..دلبر..زيبا..و اين باده با بچه هام..با پسرام...عشق منه...دلبر تر شده..نفس گير تر شده...مادر شده...

_خيلي دوست دارم امين...

حلقه دستش رو محکم تر و من رو بيشتر به خودش فشرد : مي دوني چيه نفسم...من براي اين صحنه...فقط براي ديدنش...براي جايي که هر سه تون هستيد..تو آرامش...امنيت..جونم رو هم ميدم....

برگشتم به سمتش..بوسيدمش...اشکم چکيد روي صورتش...هيچ چيزي..هيچ چيزي..هيچ احساسي پاسخ اين مرد...بودنش و حس کردنش نبود..

پايان

تير /92