نام کتاب : آخر خوش شانسی

نویسنده : hadis_s کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد : ghazal*** کاربر انجمن نودهشتيا

ناظر : Sepid  کاربر انجمن نودهشتيا

فصل اول

از توي اتاقم بيرون زدم،انقدر عجله داشتم که جلوي پام رو نديدم و پام به اسباب و اثاثيه اي که وسط خونه ولو شده بودن گير کرد و سکندري خوردم.

دستم رو دراز کردم که يه چيزي رو بگيرم که نيوفتم ولي چون من يکي اخر خوش شانسي هستم اباژور اتاق خواب تارا جلوي دستم بود و گرفته بودمش.

اباژور هم که اخر مقاومت بود.

هنوز چند ثانيه از سکندري خوردن و گرفتن اباژور نگذشته بود که خودم با اباژور و تمام بار و بنديل توي دستم پهن شديم کف پذيرايي و با صورت خوردم زمين.

زير لب لعنتي بر اين خوش شانسي فرستادم و سعي کردم بلند بشم که دوباره پام به چادر گل داري که سرم بود گير کرد و افتادم.

-اه توف تو ذاتت.ببين چه دردسري درست کردي.بدنم داغونه.

اين دفعه سعي کردم دقت بيشتري از خودم نشون بدم و بلند بشم.

سريع چادر گلدارم رو پيچيدم دور خودم و کيف پولم رو برداشتم و پله هاي اپارتمان رو يکي دوتا و درحالي که دقت ميکردم نيوفتم اومدم پايين.

سريع در اپارتمان قديمي رو باز کردم و نگاهي به اطراف انداختم تارا با مرد کاميوني ديدم که داشتن جروبحث ميکردن.

کارگراي بيچاره هم يه گوشه ايستاده بودن و به اين دوتا نگاه ميکردن.

سريع خودم رو بهشون رسوندم و گفتم:

خوب چقدر بدم خدمتتون؟

مرتيکه هيز اول سرتاپام رو نگاه کرد و بعد گفت:

والا ابجي من به خواهرتون هم گفتم قابل نداره ولي چون شماييد بيست چوب.

چادر رو بيشتر دور خودم پيچيدم و با تعجب گفتم:

بيست چوب؟چه خبره اقا؟دوتا خيابون اومديا.پونزده تا بهت ميدم خيرشو ببيني.

مرتيکه اخماشو کرد توي هم و دستي به سيبيلش کشيد و گفت:

ابجي نرخا رفته بالا.تازه پول کارگر هم هست.

اخمي کردم و چادرم رو جلوي دهنم گرفتم و گفتم:

لازم نکرده من قبلا خودم با کارگرا طي کرم دست مزدشون رو خودم ميدم.

مرديکه پرو لبخند چندش اوري زد و گفت:

نميشه حالا با من طي کني ابجي؟

تارا عصباني گفت:

حرفتو مزه مزه کن و بعد بفهم داري چي ميگي؟

منم سريع از توي کيف پولم پونزده تومن در اوردم و گرفتم جلوش.

مردِ پول رو گرفت و گذاشت توي جيبش و گفت:

ابجي حرف بدي نزدم و حالا ناراحت نشو.

من با اخم صورتم رو ازش گرفتم به سمت کارگرا رفتم.

تارا-برو پدرجان.برو خدا روزيتو يه جا ديگه بده.

و تارا هم پشت سر من اومد سمت کارگرا من دست مزد کارگرا رو دادم و تارا هم سيني شربت رو برداشت که ببره بالا.

بعد از رفتن کارگرا هردو خسته از يه اسباب کشي از پله ها بالا رفتيم.

با فکر به اينکه هنوز قسمت اصلي يعني چيدن وسايل خونه مونده عصبي ميشدم.

تارا پشت سرم با قدماي سست بالا ميومد و من سعي ميکردم هرچه سريع تر به طبقه دوم برسم.

خوبه که اپارتمان خلوتيه.

فقط يه واحد روبرومون بود.

و دو واحد هم بالا و دو واحد هم پايين بود.

من و تارا هردو اميدوار بوديم که همسايه هامون فوضول نباشن.

هرچي باشه سرک کشيدن و فوضولي براي فهميدن اينکه چرا اين دوتا دختر تنها هستن عادي بود.اگه اين جور که به قول مرجان ديگه اسمش فوضولي نيست کنجکاويه.

کليد رو توي در انداختم و در رو باز کردم.

تارا سريع رفت داخل و من چادر و کليد رو اويزون کردم.

تارا با ديدن اباژور خوشگلش برگشت سمتم و داد زد:

نغمه اين چرا اينجوريه؟

توي اين چند دقيقه اباژور رو يادم رفته بود.

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

پام گير کرد و افتادم.

با اخم زير لب گفت:

دست پا چلفتي.

من شنيدم و بلند جواب دادم:

خودتي.

و پريدم توي اشپزخونه و مشغول کار شدم.

اول يخچال فريزر رو راه انداختم و بعد ظرف و ظروفا رو توي کابينتا چيدم.

انقدر مشغول کار بودم که اصلا گرسنگي يادم نبود.

ولي وقتي چشمم به تخم مرغا افتاد تازه صداي قار و قور شکمم بلند شد.

از توي اشپزخونه داد زدم:

املت ميخوري؟

هنوز يک دقيقه از حرفم نمي گذشت که تارا سرو کلش پيدا شد.

نگاهي به تيپش انداختم و خنديدم.

يه شلوار گل گلي صورتي و يه تاپ که بالاي نافش گره داده بود و شالي که دور سرش بسته بود.

با خنده نگاهي به خودش انداخت و گفت:

چيه تيپ کارگري نديدي؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

چرا قبلا خودم رو ديدم.

به تيپ من نگاه کرد و بلند بلند خنديد.

يه شلوار ورزشي که يکي از پاچه هاش تا زانو بالا بود و ديگري پايين و يه تي شرت قرمز روش پر از لکه شده بود و روسري که پشت سرم گره داده بودم.

خودم هم خنده ام ميگرفت.

ميدونستم تارا هم حتما گرسنشه.

هردو از صبح هيچي نخورده بوديم.

دوتا گوجه برداشتم و خرد کردم و توي ماهي تابه ريختم و تارا هم يه کاسه ماست گذاشت و سبزي و پياز.

منم بعد از پختن گوجه ها تخم مرغا رو ريختم و گذاشتم بپزه.

خيلي زود پخت و املت رو توي همون ماهي تابه سر ميز گذاشتم.

مشغول خوردن بوديم که تارا پرسيد:

واسه کار چه ميکني؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

نميدونم.از کاراي ثبت شرکت چيزي نمونده.تموم شد اگهي استخدام ميدم. تو چه کردي ميري هنوز اونجا؟

تارا يه لقمه از املت برداشت و قبل از اينکه بذاره توي دهنش گفت:

شايدم نرم.خيلي تايمش زياده.

خيلي زود سير شدم و بلند شدم.

ديگه نميخوري؟

-نه تو جمع کن تا من برم بيوفتم به جون اتاقم.

سرش رو تکون داد و من به سمت اتاقم رفتم.

اپارتمان دو خوابه و جمع و جوري بود.

يه پذيرايي متوسط و دوتا اتاق خواب تقريبا بزرگ و يه اشپزخونه جمع و جور و يه سرويس بهداشتي بغل اتاق خوابا.اينم از مهندسي ايراني که اتاق خوابا بزرگه بعد پذيرايي کوچيک..اگه من مهندس بودم ميدونستم چي در بيارم ولي حيف که نيستم.

سريع رفتم توي اتاق خوابي که به من تعلق گرفته بود.

تختم وسط اتاق بود و به نظر خودم جاش خوب بود.تغييري لازم نداشت اگه هم داشت من که حالش رو نداشتم.

پاتختي رو حرکت دادم و جفتش گذاشتم.

و ميز ارايشم هم روبروش.

سريع لباسام رو خالي کردم و توي کمد چيدم و هرچي کتاب داشتم برداشتم که برم توي کتاب خونه پذيرايي بچينم و فقط چندتا از کتاباي درسيم و ديوان فروغ و فرخزاد و حافظ رو گذاشتم توي اتاقم و بالاي ميز تحريرم چيدم.

تارا در اتاق رو باز کرد و گفت:

نغمه من دارم ميرم حموم.

-نرو تا پذيرايي هم جمع و جور کنيم بعد برو.

سرش رو تکون داد و رفت بيرون.

اتاقم يه سري خورده کاري بيشتر نداشتم . اونا رو هم گذاشتم از حموم که اومدم بعد جمعشون کنم.البته اگه حالي بود.

کتابا رو برداشتم و از اتاق زدم بيرون سريع توي کتابخونه چيدم و بعد به کمک تارا مبلا رو جابجا کرديم و تلويزيون روهم گذاشتيم.

بايد سر فرصت ميرفتم رو پشت بودم و ديش رو هم تنظيم ميکردم.اخه خودم يه پا نصابم ديگه.

تا کاراي خونه تقريبا تموم شد ساعت از هشت شب گذشته بود.

تارا پريد تو حموم و من لباساي کثيف خودم و تارا رو برداشتم و گذاشتم توي لباس شويي و ظرفا رو اب کشيدم و يکم گردگيري کردم.

تارا از حموم اومد بيرون و من رفتم.

حمومم بيشتر از معمول طول کشيد.

احساس ميکردم بدنم چرک بسته.يعني کلي چرک داره.

بعد از يه ساعت حموم اومدم بيرون و با همون حوله ي توي تنم باقي وسايل رو جمع کردم.اصلا جديدا عاشق خودم شدم چقدر من زحمت کشم و کار ميکنم.

بدنم که خشک شد يه تاپ و شلوارک از تو کمد کشيدم بيرون و پوشيدم و بعد موهام رو دورم ريختم تا خشک بشه.

دستي توي موهي بلوطيم کشيدم.

ريشه هاش در اومده بودن بايد يه رنگي ميخريدم و روش ميزدم.

به سمت اشپزخونه رفتم.

تارا سوسيس بندري دست کرده بود.

پشت ميز نشستم و گفتم:

تارا بعد شام صورتم رو بند بنداز.

تارا نگاهي بهم انداخت و گفت:

فردا رنگ بخر موهاتم رنگ کنم در اومدن.

-اره تازه خودمم تو فکرش بودم ولي فعلا صورتم مهم تره.فردا ميرم بيرون زشته مردم ميگن اين دختره سيبلو هست.

تارا با خنده گفت:"

تازه اقاي اميني بهم زنگ زد و پيشنهاد داد توي اموزشگاه کار کنم.به نظرم تا شروع مدارس خوبه.بعدم که ميرم مدرسه بعد از ظهر ها تو اموزشگام.

-اره خوبه.فردا عصر بيا يه سر بريم پيش خانم اصغري بهش بگيم خونه رو عوض کرديم.

تارا سرش رو تکون داد و گفت:

اره خوب شد گفتي.بفهمه جابجا شديم بهش نگفتيم بعدا کلي توبيخمون ميکنه و کلي هم تهديد که برت ميگردونم اينجا.

خنديدم و گفتم:

بد بخت فقط تهديد ميکنه وگرنه عملي نميکنه.

تارا با سرزنش نگام کرد و گفت:

نغمه اگه به سرش بزنه عملي ميکنه ها... بعد حاضري برگردي بري تو پرورشگاه بشي مربي اونم با ليسانس مديريت.

انگار يکي به دلم چنگ زد.فکر برگشتن به پرورشگاه افتضاح بود.نميتونستم تحمل کنم.بغض تو گلوم نشست.حاضر نبودم برگردم و زجر کشيدن اون بچه ها رو ببينم. همه اونا مثل زماني که من و تارا و پگاه منتظر يه اميد واهي بوديم منتظر هستن.

همه اونا يه رويا داشتن.يه رويايي که شايد هيچ وقت به تحقق نمي پيونده.

اونا هم مثل اين اميد رو دارن که خانوادشون بالاخره يه روزي ميان دنبالشون.

ولي هيچ وقتِ هيچ وقت اين به حقيقت نمي پيونده.

اين فقط يک روياست.شايد يک رويا در خواب وگرنه در واقعيت کابوسِ.

من و تارا خوشبخت بوديم که خانم اصغري بهمون اجازه داد بريم دانشگاه و مستقل باشيم ولي هنوز هم بعد از بيست و سه سال زير سرپرستي پرورشگاه هستيم.

با احساس دستي روي شونم سرم رو بلند کردم و به تارا نگاه کردم.

توي چشماي اونم غم موج ميزد. و افسوس.

-غصه نخور نغمه.

اهي پر از افسوس کشيدم و گفتم:

تارا شايد تنها مزيتي که ما نسبت به اون بچه ها داريم اينه که ما انقدر بزرگ شديم که بدونيم خانواده اي در کار نبود و نيست.ما همه تنهاييم و تنها خواهيم موند.

و لبخند تلخي زدم و بلند شدم و به سمت اتاقم رفتم.

روي تخت افتاده بودم و به تمام اون سالهايي که توي پرورشگاه بودم فکر ميکردم.

تارا اومد توي اتاق يه بند توي دستش بود.

سريع دست به کار شد.

اون ميخنديد و من از درد جيغ ميکشيدم.

بعد از من نوبت اون بود که صورتش رو اصلاح کنم.منم نامردي نکردم و در نهايت درد اين کار رو واسش انجام دادم تا اون باشه من رو اذيت نکنه.

اون هي جيغ جيغ ميکرد و من اين دفعه ميخنديدم.

انقدر که خنديده بوديم خدا به خير کنه اتاق بدي نيوفته از تو دماغمون در بياد.

هميشه کاراي مربوط به ارايشگاه رو خودمون دوتا انجام ميداديم.

تارا با يه شب بخير از بلند شد و به سمت اتاقش رفت و منم خسته خوابيدم.

اخرين فکري که داشتم اين بود که بعد از ظهر فردا يه سر برم پرورشگاه.با اينکه دلم نميخواست برم ولي يه احساس اجبار توي وجودم ميگفت که بايد بري.

***

صبح با زنگ گوشيم بيدار شدم دستم روي پاتختي حرکت دادم تا گوشي رو پيدا کنم و خفش کنم.

اها بالاخره پيداش کردم.

برداشتمش و خاموشش کردم و سرم رو کردم زير بالشت.

چشمام گرم شده بود که دوباره زنگ خورد.

اه مثل اينکه قسمت نيست من يه امروز رو بخوابم.

کلافه نشستم توي تختم و سرم رو تکون دادم و بعد زنگ گوشي رو بستم.

گوشيم توي دستم بود که يادم اومد امروز بايد برم دنبال کاراي نهايي ثبت شرکت.

سيخ توي تختم نشستم و خسته و بي حال در حالي که چشمام رو ميماليدم از تخت خواستم بيام پايين که تق.

بعله من حادثه افرينم يعني تا دست و پام نشکنه ادم بشو نيستم.

چشمام رو باز کردم و زير لب فحش اول و اخر تخت و فروشنده تخت و صاحب خونه و همه چي ميدادم از روي زمين بلند شدم و به سمت کمد لباسيم رفتم.

يه دست مانتو شلوار برداشتم و مقنعه.

شلوارم رو سريع کردم تو پام و مانتوم رو هم انداختم رو تاپم.

اه مقنعه که اتو نداره.حالا نه که من دختر تر و تميزيم هميشه با لباس اتو کرده ميرم بيرون.

لبخند گشادي زدم و خودم رو توجيح کردم « اين بار فرق داره » و نيشم که بيشتر باز شد « اره فرق داره امروز روز بزرگيه واسه من »

مقنعه ام رو برداشتم و رفتم سمت اتاق تارا..

هنوز خواب بود.

تکونش دادم.

-تارا،تارا بيدار شو.

تارا اوج خواب بود.

-هوم چيه؟

-بيدار شو مقنعه من رو اتو کن وقت ندارم بايد برم.

تارا پتو رو روي سرش کشيد و گفت:

به من چه.خودت اتو کن.

ميدونستم اتو ميکنه.کار هميشه اونه.

مقنعه رو گذاشتم جفتش و از اتاق زدم بيرون.تارا من رو ميشناخت اهل اتو کردن لباس نبودم ، به سرم ميزد چروک ميپوشيدم و اون هميشه ميگفت بايد ما از طرف تو حفظ ابرو کرد که نفهمن چه دختر شلخته اي هستي.

سريع صورتم رو شستم و مسواک زدم و رفتم سمت اتاقم.

ضد افتاب رو روي صورتم خالي کردم و کيف و سوييچ ابو قراضم رو برداشتم.

تارا خواب الود و مقنعه به دست توي درب اتاقش منتظرم بود.

مقنعه رو از دستش کشيدم و تند تند سرم کردم.

تارا-ببخشيد که از خواب بيدارت کردم و مرسي که واسم اتو کردي.

خنديدم و گونش رو بوسيدم و گفتم:

فداي تو بشم.ديگه نخواب صبحونه بخور برو اموزشگاه.

تارا سرش رو تکون داد و گفت:

به سلامت مامان بزرگ.

خم شدم کفشام رو پوشيدم و گردنم رو برگردوندم سمت تارا و جواب دادم:

مادر بزرگ که تويي من خال قزيم يادت که نرفته؟

تارا خنديد و زير لب گفت:

بيشعور تا پيرزن بشه من بايد کاراش رو انجام بدم.

خودم رو زدم به تعجب و گفتم:

اِاِ مگه کارا خال قريو تو ميکردي مامان بزرگ؟

تارا پوفي کشيد و نگاه سرزنش اميزي بهم کرد و گفت:

ادم بشو نيستي نغمه.

با ناز گفتم:

مگه فرشته ها هم ادم ميشن ؟

تارا چشم غره اي رفت و گفت:

خدا وکيلي روت ميشه بگي فرشته اي ؟ تو دست شيطونم از پشت بستي ...عجوزه اي.

زبونم رو واسسش در اوردم و گفتم:

تا جوونت درآد رو دارم ميگم من فرشتم.

تارا از اتاقش زد بيرون گفت:

بيا برو اگه خدا بخواد کارا شرکتت راه بيوفته يه مدت از شرت خلاص بشم.

ديگه هيچي نگفتم و از خونه زدم بيرون و پله ها رو يکي دوتا رفتم پايين.

به پارکينگ که رسيدم دو سه تا از اقايون همسايه رو ديدم که ماشيناشون رو بيرون مي بردن.

منم بدون هيچ حرفي پشت پرايد عزيزم نشستم اصولا هم با زن و مرد همسايه حرف نميزدم ولي تو خونه قبلي صبح يه سلامي ميکرديم و به سمت خيابون مورد نظرم روندم.

منتظر نشسته بودم که نوبتم بشه.

اقاي مرتضايي با ديدنم لبخندي زد و به سمتم اومد.

-سلام خانم زاهد.

-خسته نباشيد اقاي مرتضايي.

مرتضايي مرد تقريبا مسني بود که از وقتي دنبال کاراي ثبت شرکت بودم اين بنده خدا هم گير افتاده بود با من.

-مدارک رو همه تحويل دادم.امروز فقط امضاي شما به عنوان رياست شرکت و امضاي مدير ثبت اسناد رو نياز داريم.

لبخندي زدم و گفتم:

واقعا ممنونم اقاي مرتضايي.

و دنبال سرش دويدم نه يعني منظورم اين که دنبال خودش رفتم که برم ببينم چه خاکي مونده که تو سرم بريزم شرکت کوچولو موچولوم ثبت بشه و از هرچي دستور از ريئس و مافوق راحت بشم.

ولي کارا زود تر از انتظار من پيش رفت و لبخند گشادي که همش رو لبم بود و کنار نميرفت.چقدر من دختر خوشگليم با اين لبخندا.

موقع خداحافظي يه مبلغي رو به عنوان شيريني دادم به اقاي مرتضايي و بابت زحماتش تشکر کردم.

خيلي خوش حال از ثبت اسناد زدم بيرون و به سمت محل پارک ماشين دوست داشتنيم رفتم.

سريع سوار شدم به سمت شيرني فروشي رفتم و يه جعبه واسه خونه و دوتا جعبه بزرگم واسه پرورشگاه گرفتم.

ماشين رو توي پارکينگ بردم و جعبه شيريني که واسه خونه بود رو برداشتم.

توي طبقه اول دو تا از خانماي همسايه رو ديدم.

با ديدن من هردو سلام کردن.

منم به رسم ادب جواب سلامشون رو دادم.يکي از اونا که قد کوتاهي داشت و تپل بود گفت:

خوبي دخترم؟مثل اينکه ديروز اسباب کشي داشتيد من خونه نبودم وگرنه حتما خدمت ميرسيدم واسه عرض ادب.

اوف ازش معلومه از اون همسايه ها هستا.فوضول فوضول.چه بهتر که نبودي.اون يکي قد بلند تري داشت ولي بازم چاق بود.

-منم با سيمين خانم اينا رفته بودم گردش وگرنه ميومدم.راستي من افسانه هستم اينم سيمين جوون همسايه روبروم هستش.

لبخند زورکي زدم انگار من ازش خواسته بودم توضيح بده يا خودشون رو معرفي کنه تورو خدا ببين مردم چقدر جُل هستنا ولي واسه خالي نبودن عريضه گفتم:

خوشوقتم منم نغمه هستم و با خواهرم تارا طبقه بالا زندگي ميکنيم.

سيمين با تعجب گفت:

وا تنها؟پس پدر مادرتون.

مثل هميشه همون دروغ هميشگي رو طوطي وار گفتم:

پدر و مادرمون پنج سال پيش توي تصادف فوت کردن.

حتي اينکه تارا خواهر حقيقيم هست دروغ بود ولي عرف جامعه تنها زندگي کردن دوتا دختر پرورشگاهي رو قبول نميکرد.

افسانه سريع دستش رو جلو دهنش برد و گاز گرفت و گفت:

خدا مرگمه بده.بميرم واستون.منم مثل مادرتون چيزي احتياج داشتيد رو درواسي نکنيد بهم بگيد.

لبخندي مصنوعي زدم و تشکر کردم و رفتم بالا.اصلا دلم نميخواست بيشتر پيششون بمونم چون معلومه که اگه بهشون رو بدم ميپرسن شرت بابات موقع مُردن چه رنگي بود.

ميدونستم خيلي سريع توي اپارتمان ميپيچه که ما کي هستيم و تنهاييم.

خدا کنه فقط سربه سرمون نزارن که خودم سرم درد ميکنه واسه دردسر.

هميشه ما با همسايه جماعت مشکل داشتيم حتي وقتي که پگاه باهامون بود.من نميگم همسايه بدا ولي يه سري از ادم واقعا انقدر فوضولن که دهن ادم رو سرويس ميکنن....واي اگه مرجان بود يه درسي به اين دوتا ميداديم که نگو نپرس.

اهي به ياد دوران دانشجويي و مرجان کشيدم.

کليد رو انداختم و در رو باز کردم.

حدس زدم تارا خونه نباشه.

براي همين دلايل بود که من و تارا در حد امکان از ارتباط با همسايه فراري بوديم.

تا وقتي که پگاه بود همه چي خوب بود.نه يعني عالي بود اون مثل يه مادر بود براي همه ي ما.

احتياجي به هيچ همسايه اي هم نداشتيم و خانم اصغري هم هيچ وقت نميگفت برگرديد پرورشگاه.

هميشه ميگفت پگاه عاقله و شما دوتا رو جمع و جور ميکنه ولي وقتي پسر همين خانم اصغري عاشق پگاه شد و باهم ازدواج کردن همه چي برعکس شده بود.

توي اين دو سالي که پگاه ازدواج کرده هر هفته ميگه برگرديد پرورشگاه زير نظر خودم مربي باشيد واسه اين بچه هاي بنده خدا.

چقدر وقتي پگاه فهميد ، خنديده بود.

ولي من و تارا ميدونستيم اگه بخواد اين کار رو ميکنه، خدا رو شکر زن دل رحميه.ولي خدا نکنه از چيزي بدش بياد يا باب ميلش نباشه اون موقع هست که ميشه واويلا و از تايرِکس هم بد تر هست.

يه دوش گرفتم و موهام رو خشک کردم.

واسه ناهار ماکاروني درست کردم و چايي هم دم کردم ميدونستم تارا تا دو سرو کلش پيدا ميشه.

يه زنگ به پرورشگاه زدم و گفتم ما ساعت چهار اونجاييم.نخواستم با خانم اصغري حرف بزنم ميدونستم گير ميده زود تر بياين.من دل و دماغشم نداشتم واسه يه ساعت برم چه برسه بيشتر.اصلا گاهي ميگفتم کاش ميشد ديگه اونجا نرم ولي پگاه هميشه ميگفت برو که يادت باشه از کجا اومدي و به کجا رسيدي که يادت باشه بايد خدا رو شکر کني.

سالاد درست ميکردم که صداي کليد اومد.

چاقو به دست بلند شدم و دم در رفتم.

تارا با ديدن من اونم با چاقو دستش رو روي قلبش گذاشت و گفت:

دختر خدا بگم چيکارت نکنه داشتم سکته ميکردم.اين چاقو چيه؟

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

تو که ترسو نبودي خانم معلم.وليخوب ميخوام بکشمت.

و چاقو رو به سمت قلبش نشونه گرفتم و يه چشمم هم بستم.

تارا کفشش رو در اورد و سري به نشونه تاسف تکون داد که يعني دختر ديونه و گفت:

خانم اصغري بهم زنگ زد گفت شب شام بريم خونشون.

با تعجب پرسيدم:

چرا؟من که زنگ زدم گفتم ميايم پرورشگاه.

تارا شونه بالا انداخت و گفت:

من نميدونم از خودش بپرس.

اخمي کردم...واي من يه امروز دلم ميخواست برم پرورشگاها...نميزاره که اين اصغري...بيخيال پس.

و دوباره يه لبخند گشاد زدم با نيش باز گفتم:

پس جعبه ي شيريني که واسه پرورشگاه گرفتم چي؟

تارا اول با تعجب نگام کرد و بعد با ذوق پرسيد:

واي درست شد؟

نيشم رو اندازه تيم ملي باز کردم و سرم رو چند بار پشت سر هم تکون دادم.

تارا اومد سمتم و بغلم کرد.

منم بغلش کردم.

تارا-واي خيلي خوشحالم واست.بذار يه زنگ به پگاه بزنم.

و خواست موبايلش رو در بياره که دست گذاشتم رو دستش و گفتم:

تارا بذار شب بهشون ميگيم.

تارا سري تکون داد و دوباره بغلم کرد.

منم بغلش کردم.

ميدونستم به اندازه من خوشحاله.

شايد با ثبت اين شرکت هردو موفق ميشديم.يعني هرسه اخه پگاه هم سرمايه داشت.

يکم از سرمايه.... نه يعني يک سوم سرمايه اي که ميخواستم بذارم توي کار از تارا بود.يک سوم هم پگاه.

تارا لباسش رو عوض کرد و ناهار خورديم.

بعد ناهار تارا رفت بخوابه و من تصميم گرفتم توي اينترنت يه چرخي راجع به درامد شرکتاي تنظيفاتي بزنم.

بايد يه اگهي استخدام کارگر بدم.

اگه از شوهر خانم اصغري کمک بخوام خيلي خوبه.اون ميتونه به شرکتاي بزرگ معرفيم کنه.

تازه پسرش حامد هم ميتونه معرفيم کنه.حميد هم بچه خوبي ازش ميخوام يه چندجا معرفيم کنه.

هردو قول دادن کمکم باشن.کمک يعني فقط يه چندتا شرکت واسه کارا تنظيفاتي بهم معرفي کنن.

شايد اين شرکت به نام من ثبت شده باشه ولي نايب رئيس و معاونش تارا و پگاه بودن..

قرار بود پگاه کمکم باشه.

اون توي پرورشگاه روانشناس بود.کلا دست به خيرش زياد بود خيلي دل رحم بود.اخي اجيم.اجي خلم اخرش 

يکم چرخ زدم و بعد توي وبلاگم شماره ايرانسلم رو نوشتم و درخواست کارگر واسه شرکت نو پام کردم.

کارام که تموم شد موهام رو اتو کردم و بعد يه ارايش ملايم کردم.

کت و شلوار سورمه ايم رو پوشيدم و مانتوي بلند مشکي مجلسيم رو هم انداختم روش.

چادري که اصولا فقط تو خونه خانم اصغري استفاده ميشد برداشتم و توي کيف دستي گذاشتم.

خونه پگاه که ميرفتيم راحت بوديما.

اخه داداشي حامد اخلاقش مثل بابا و مامانش نبود و ميشد جلوش بدون چادر باشيم ولي خوب اقاي معرفت و حميد پسر بزرگشون جلوشون راحت نبوديم.نه که نبوديم من و تارا بخصوص من که بويي از حجاب نبرده بودم ولي خوب اونا خانواده مذهبي بودن.پگاه هم يه سري از اخلاقاش شبيه اونا شده بود.

چادري بود ولي الان سفت و سخت تر.يعني از وقتي ازدواج کرده بود همش ميخواست همه جا چادر سرش باشه.

حامد ازادش گذاشته بود بهش گفت مثل سايق بگرد ولي ميگفت خودم اينجوري راحت ترم.

مخصوصا که عروس بزرگشون ليلا هم خيلي سفت و سخت رو ميگرفت.

من و تارا کلا عادي ميگشتيم ولي کلي جلوشون رعايت ميکرديم.

من هميشه ميگفتم ما چند ساعت ميريم خونشون کلافه ميشيم دخترشون چي ميکشه که هميشه بايد جلو بقيه رو بگيره.

شال مشکي مجلسيم رو روي سرم درست کردم و سعي کردم از موهاي رنگ کردم يه تار هم بيرون نباشه.اگه خانم اصغري رنگ موهام رو ميديد...وا ويلا..

به قيافم نگاه کردم.من کلا خوشم مياد به صورتم نگاه کنم نه که خيلي جيگرم.

دختر زشتي نبودم ولي نميشد گفت که خوشگلم.

پوست گندمي ، چشماي عسلي و دماغ خوش فرمم. لبام هم قلوه اي بود.

در کل و رو هم رفته خوب بودم.

ولي پگاه توي خوشگلي رو دست نداشت.

پوست سفيد و چشماي سبزش و هيکل عالي که داشت البته هميشه زير چادر بود.

من هميشه اعتقاد داشتم اين چادري که ميپوشه خوشگل ترم نشونش ميده.

تازه از سر روي اين دختر نجابت ميباره.

اهي کشيدم.اخي چقدر اين پگاه نصيحت ميکنه دختر يکم نجيب باش...متين باش...انقدر خراب کاري نکن...و من هميشه بهش ميگفتم « يعني ميگي برم اسمم رو بذارم متين؟ ولي اسم پسرِ ها » و پگاه هميشه اخم ميکرد و ميگفت « ببين اين دختره چشم سفيد فقط اسم پسر رو وسط اين همه نصيحت ميفهمه انگاري داشتم ياسين ميخوندم به گوش خر » و تارا که ميخنديد و ميگفت « پگاه نگو بلا نسبت خر »

ياد ايامي که توي پرورشگاه سه تايي باهم بوديم بخير.

مربيا بهمون ميگفتن سه تفنگ دار.جالب اينجا بود که هم سن هم نبوديم.من کوچيک تر از همه بودم .

پگاه بزرگه بود و واسه من يکي حداقل شبيه يه مادر بود هميشه فکر ميکردم اگه پگاه مادر بشه خوش به حال اون بچه.

چقدر خوب بود.يه مادر دوست داشتني چشم سبز با متانت و وقار کامل ولي اگه من مادر بشم چي بشم؟به قول پگاه من هنوز دماغم رو نميتونم بکشم بالا چه برسه به مادر شدن.

حي و حاضر و اماده از اتاقم رفتم بيرون.

تارا ه تقريبا ميشد گفت اماده هست.

فقط بايد مانتو و شال ميپوشيد.البته چيز کمي هم نبودا اسمش فقط هست وگرنه کلي وقت ادم رو ميگيره.

به موهاي عسليش نگاه کردم.

به پوست سبزش خيلي ميومد.اخي من دلم ميخواست موهام رو اين رنگي کنم.

دختر جذابي بود. چشم و ابرو قهوه اي داشت. موهاش که سالي ده بار رنگ ميرفت روش.ولي رنگ اصليش قهوه اي بود.

يه دست کت و شلوار ارغواني پوشيده بود و چادرش توي دستش بود.

با ديدن من لبخندي زد و گفت:

نغمه کاشکي کمتر ارايش ميکردي.راستي بيا چادر من رو هم بذار توي کيف دستيت.

-برو بابا.تازه ملايم ارايش کردم.بده من اين چادر چاقچورت رو.

و چادر رو از دستش کشيدم و پرت کردم تو کيف دستي

تارا-از دست تو.اخر اين خانم اصغري تو رو ميبره بغل دست خودش.اون وقت ببينم ميتوني انقدر ول باشي.

خنديدم و گفتم:

فکر کردي نميتونم پيچوندن اصغري که کاري نداره ايام پرورشگاه يادته چه بلا ها که سرش نيوردم بد بخت نفهميد کار من هميشه فکر ميکرد کار سميه بيچارست.

تارا اخمي کرد و سرش رو به نشونه تاسف تکون داد و گفت:

آره بخند.وقتي رفتي پيشش گريه ميکني و دوباره مجبوري مرور خاطرات کني ولي منتها خاطرات پرورشگاه رو نه خاطرات الان مه ازادي.

-برو بابا دلت خوشه.بدو راه بيوفتيم تا بخوايم بريم پرورشگاه و بعد بريم اون سمت شهر کلي راهه.

تارا مانتوش رو پوشيد و شالش رو درست کرد.

از خونه که زديم بيرون در خونه روبرويي باز بود.

يه زن تقريبا مسن از در زد بيرون با ديدن ما گفت:

شما همسايه جديد هستيد؟

من و تارا نگاهي بهم انداختيم و گفتم:

البته چطور مگه؟

زنِ سري تکون داد و گفت:

هيچي سر و صدا نکنيد من حوصله ندارم.چيزي هم خواستيد پيش من نيايد .بريد پيش بقيه.راستي من تنها زندگي ميکنم اين بنگاهي گفت شما دوتا هم تنهاييد يه وقت پسري نياد پيشتونا که شکايت ميکنم به صاحب خونتون.

و بدون اينکه منتظر حرفي از ما دوتا باشه خودش فرز از پله ها رفت پايين.

من و تارا با تعجب بهم نگاه کرديم و بعد پقي زديم زير خنده.

دستمون رو گذاشتيم رو دهنمون که يه وقت صدا به گوشش نرسه و بعد از پله ها رفتيم پايين.

تا نشستيم تو ماشين دوباره خنديديم.

-واي تارا شنيدي چي گفت پسر نياد پيشتون؟اگه خانم اصغري ميشنيد چي ميگفت خودش رو ميکشت.

تارا-از دست اين همسايه.واي زن رو ميگه پيش من نيايد.خوشم اومد مثل خودمونه.

لبخند تلخي زدم و ماشين رو روشن کردم.

اره مثل خودمون تنهاست.

اول به سمت پرورشگاه رفتم.

تارا پياده شد و جعبه شيريني رو برد منم ميخواستم پياده بشم ولي چون خوش شانسم و خودتون بهتر توي جريان افتادن هاي من هستيد پاشنه کفش خوشگلم به ماشين گير کرد و نزديک بود با صورت برم زمين که خدا رو شکر اين پرايد قراضه به درد يه جايي خورد و تونستم بگيرمش که نيوفتم.البته امروز تا سه نشه بازي نشه.يه بار صبح يه بارم الان خدا عاقبت اخري رو به خير کنه فکر کنم ضربه مغزي بشم بميرم برم اون دنيا.

تارا بعد ده مين برگشت و سريع گفت:

بزن بريم که دلم واسه پگول يه ذره شده.

ماشين رو انداختم رو دنده سه و حرکت کردم يعني اول دنده يک بعد دنده سه.

خانم اصغري يه اپارتمان سه طبقه داشت که طبقه اول خودش ؛ دوم پسرش حميد و سوم پگاه و حامد بودن.

توي ترافيک گير کرده بوديم.

شيشيه پايين بود و دستم لب پنجره بود.

به ثانيه شمار نگاه کردم نود ثانيه.

پوفي کشيدم.

تارا سرش توي موبايلش بود نميدونم جديدا دوست پسري چيزي پيدا کرده بود ولي خوب خدا رو شکر هيچ کدممون از اين عرضه ها نداريم احتمالا يکي از همکاراشه که داره ازش سوال ميپرسه.

با صداي ضبط بلند نگاهم رو از تارا گرفتم و ماشين بغلي رو ديد زدم.

شيشه هاش بالا بود ولي دختري که با ارايش غليظ نشسته بود و پسري که جفتش بود معلوم بود.چقدر مردم سرخوشن بيان جاي ما باشن اونم با مشکلاتي که من بدبخت فلک زده بيچاره دارم.

به مدل ماشين نگاه کردم.واي من عاشق هيوندا کوپه بودم.

اهي کشيدم.ولي فکر نکنيد از سر حسادت بودا فقط افسوس بود که من ندارم.تازه افسوس نداشتن پسر نيست من فقط دلم از اين ماشينا ميخواد.خاک تو سر پسر لياقت نداره اين دختر جفنگ رو گذاشته جفتش بشينه.

تارا که سرش رو بالا گرفته بود رد نگاه پر افسوسم رو گرفت گفت:

الکي خوشا مملکت اينا هستنا.

سرم رو تکون داد و گفتم:

اره خوش به حالشون.

تارا خنديد و گفت:

نغمه فکر کن تو دوست دختر پسره بودي و بعد خانم اصغري ميديدت.

از فکرش هم لرز به تنم ميوفتاد ولي خندم هم گرفته بود.

-واي احتمال از مو ميکشيدم ميبردم تو پرورشگاه تا يه شوهر مذهبي واسم پيدا کنه.احتمالا ميگفت ترجيحا طلبه باشه.

تارا خنديد و گفت:

فکرش رو بکن تو شوهر کني اونم به همچين ادمي چه احساسي داري؟تو که نمازتم نميخوني مجبوري خيلي چيزا رو رعايت کني.

خيلي جدي اخمام رو کردم توي هم و گفتم:

مگه همچين ادمي چشه؟خيلي هم دلت بخواد.

تارا ميخنديد خودم هم خندم گرفته بود من فراري بودم از همچين ادمي از امثال خانم اصغري.همون موقع يه سمند که دوتا پسر داخلش بودن کنارمون ايستاد و پسره داشت با صداي بلند به دوستش ميگفت اره ميخوام ماشينم رو عوض کنم يه لامبور گيني بگيرم خونم هم که تو زعفرانيه هست چي کم دارم.

ابروم رفت بالا چقدر لاف ميزدن.نگاهي به چراغ کردم و ده ثانيه به سبز شدن مونده بود.

سرم رو خم کردم به سمت شيشه و صدام رو کلفت کردم و رو به پسره گفتم:

داداش يعني انقدر سفتي که با يه افتابه ابم پايين نميري؟

تا بخواد واسه پسره که با تعجب بهم نگاه ميکرد بيوفته چي بود و چي شد چي گفتم.

چراغ سبز شد و من گاز گرفتم و رفتم.

تارا ميخنديد رو بهش گفتم:

نخند خمير دندون گرون شده پول ندارم بخرم بعد مجبورم برم از اين خمير دندون پونه بخرم.

تارا زد به بازوم و گفت:

اخه تو کي لوازم بهداشتي رو خريدي هميشه من ميخرم.

ابروم رو انداختم بالا و زبونم رو براش در اوردم.

تارا با خنده گفت:

خيلي بي ادبي نغمه اين چي بود به پسر مردم گفتي؟

نيشم تا اخر باز شد و جواب دادم:

خوب بلوف زياد ميزد.

توي کوچه خانم اصغري توقف کردم.

پياده شديم.لباسامون رو صاف کرديم.حجابمون رو چک کرديم و زنگ واحد اول رو زديم.

-کيه؟

ديگه از اينجا به بعد بايد مودب بود.لبخندي زدم و گفتم:

نغمه هستم محدثه جون.

-بفرماييد داخل عزيزم.

و در رو زد و ما رفتيم داخل.

بدون توجه به حياط خونه رفتيم داخل.اخه قبلا زياد اومديم همه دارو درخت که چه عرض کنم جنگل امازون خونه رو ديديم.

محدثه در ورودي رو باز کرده بود و منتظرمون ايستاده بود.ووويــــي من چقدر ادم مهميم.

با ديدنمون لبخندي زد و گفت:

سلام گلاي من خوش اومديد.

تارا اول جلو رفت و بغلش کرد و بوسيدش

تارا-مرسي عزيزم.

منم جلو رفتم و بغلش کردم.

-مرسي عزيزم خوبي؟خوشي؟خوشگلي؟

محدثه لبخندي زد و سعي کرد نخنده گفت:

مرسي فدات خوبم منم.بيا تو زشته دم در ايستادي.

رفتم داخل و خانم اصغري با ديدن ما از اشپزخونه بيرون اومد.

اون هيکل چاقش تکون ميخورد و هن هن کنان خودش رو به ما رسوند و گفت:

خوش اومديد دخترا.خوب شد زود اومديد دلم واستون تنگ شده.ميتونيم يکم باهم حرف بزنيم.واي نغمه چرا زحمت کشيدي شيريني چرا خريدي؟

يکي نبود بهش بگه برو دکتر رژيم بگير اون موقع نه نفست ميگيره و نه از درد پا مينالي...البته کيه که به اين مادر فولاد زره بتونه حرفي بزنه؟..خوب معلومه..من...ريز خنديدم. 

تارا نگاهي بهم کرد.هميشه نميزاشت ما دوتا حرف بزنيم و خودش تند تند حرف ميزد.از نگاه تارا تا في خالدونش رو خوندم و خندم رو خوردم و نيشم رو باز کردم.

-نه زحمتي نبود اين شيريني واسه ثبت شرکته.

خانم اصغري نيشش باز شد و گفت:

به سلامتي دخترم خيلي خوش حالم کرديد.

با نيش باز گفتم: خودم ميدونم خانم اصغري من هميشه دست به خيرم نه يعني دست به خوش حال کردنم خوبه.

محدثه با خنده شيريني رو ازم گرفت و رفت تو اشپزخونه.

خانم اصغري هم که از مرحله پرت و تارا هم چشم غره ميرفت.

با تارا رفتيم اتاق محدثه لباسامون رو عوض کنيم.

سريع مانتومون رو در اورديم و چادر را رو توي دستمون گرفتيم و از اتاق زديم بيرون و سمت پذيرايي رفتيم.يعني من رفتم.

تارا رفت تو اشپزخونه تا به محدثه کمک کنه و منم با خانم اصغري نشسته بود.

يه کمي حرف زديم که يه دفعه يادم افتاد جريان خونه رو بهش بگم.البته قبلا گفته بودم ميخوايم جابه جا بشيما.

-راستي خانم اصغري يه چيزي؟

-جانم دخترم چيزي نياز داري.

لبخندي زدم و گفتم:

نه ممنون.يادتون هست گفته بوديم ميخوايم جا به جا بشيم.

-اره اره يادمه خونه پيدا کرديد؟

-اره ديروز اسباب کشي کرديم.

اخمي کرد و گفت:

چرا نگفتي زود تر؟تنهايي چيکار کرديد؟اگه گفته بودي حامد و حميد رو ميفرستادم کمکتون.چه رسمه دوتا دختر با مردا سرو کله بزنن.

دستم روي دستاي تپلش گذاشتم و گفتم:

شما لطف داريد. از اقا حميد و اقا حامد هم قبلا بهمون خير رسيده ولي بالاخره که چي بايد تنهايي از پسش بر بيايم نميشه که هميشه مزاحم شما باشيم.

و بعد با طنز اضافه کردم:

همين که اقا حامد لطف داره پگاه رو نگه ميداره کافيه.

خانم اصغري خنديد و گفت:

نگو دخترم.پگاه ماهه.نميدوني حامد واسش چيکار ميکنه.از بس اين دختر خانم و نجيبه.مثل شما دوتا.

از اين حرف خندم گرفت و گفتم:

مرسي شما خيلي لطف داريد.

زنگ خونه رو زدن.ميشد حدس زد پسراش باشن شايدم اقاي معرفت باشه.

خانم اصغري رفت که در و باز کنه منم چادرم رو پوشيدم.

تارا هم چادر به سر از اشپزخونه اومد بيرون.

با ورود حامد و حميد و زناشون همهمه احوال پرسي و خوش و بش بلند شد.

پگاه و ليلا با همون چادراي گلدارشون اومده بودن.البته اگه خونه منم طبقه بالا بود با تاپ ميومدم چادر گلدار که سهله ولي خوشحالم که نيست.

ليلا و دوقلو هاي خوشگلش رو بوسيدم و بعد به سمت پگاه رفتم بغلش کردم.

يک ماهي بود نديده بودمش.

اشک توي چشماش جمع شده بود و با بغض گفت:

بي معرفت خيلي دلم واست تنگه يه خبر خوب واست دارم.

از بغلش بيرون اومدم و دستش رو گرفتم.

توي چشماش زل زدم برق خوشحالي ميدرخشيد.

با ناباوري گفتم:

پگولي نگو که دارم خاله ميشم.

پگاه سرش رو با شادي تکون داد و من جيغ خفيفي کشيدم.

پگاه سريع دستش رو جلوي دهنم گذاشت و گفت:

هيس کسي هنوز نميدونه.

حامد با لبخند به ما نگاه ميکرد.

پگاه لبخندي زد و گفت:

البته شوهرم اولين نفر بود که فهميد.

با ذوق گفتم:

اره ديگه اقاتون بايد زودتر ميفهميد.پس چرا به مادر شوهرت نگفتي از ذوق سکته ميکنه.

پگاه زد به بازوم و گفت:

لوس امشب بهش ميگم.

تارا هم اومد و وقتي فهميد کلي پگاه رو بوسيد.اه توف مالي کرد بچه خاله رو.

چند دقيقه نگذشته بود که اقاي معرفت با کلي خريد از بيرون اومد و از ديدن ما ابراز خوشحالي کرد.کيه که از ديدن ما به خصوص ما خوشحال نشه.

حامد هم خبر بار داري پگاه رو داد و خوشحالي همه رو چند برابر کرد.

بعد از شام ليلا و محدثه ضرفا ميشستن و اقايون هم باهم ديگه گپ ميزدن.

خانم اصغري رفته بود نوه هاش رو بخوابونه.

هميشه خونشون همين طوري ميگذشت حالا اگه ميرفتم خونه مرجان نمي نشستم يه جا که.

من و پگاه و تارا هم راجع به شرکت حرف ميزديم.

اقاي معرفت من رو مخاطب قرار داد و گفت:

راستي نغمه خانم شنيدم به سلامتي شرکت رو ثبت کردي.مبارک باشه.

لبخندي زدم و تشکر کردم و بعد گفتم:

راستي اقاي معرفت اگه براتون زحمت نيست ممنون ميشم يه سفارشي به دوستاتون بکنيد.

حامد با خنده گفت:

سفارش نميخواد شرکتي که مديريتش رو تو بر عهده داشته باشي خيلي سريع جا ميوفته خواهر خانم.

ميدونستم داره طعنه ميزنه با چشم و ابرو واسش خط و نشون کشيدم و اون و پگاه و تارا ميخنديدن.

حميد تبريک گفت و بعد گفت:

اولين کارتون هم شرکت من و حامد باشه.

لبخندي زدم و تشکر کردم.پگاه و تارا هم ذوق داشتن مثل من.

ايده از من بود ولي اونا هم کلي کمک کردن مخصوصا کمک مالي.

حامد-راستي نغمه خانم وسيله هم که خواستين بخرين به خودم خبر بديد من يه شرکت ساخت وسايل بهداشتي ميشناسم.با قيمت مناسب ميتونيد خريد کنيد.

بقيه حرفا هول و حوش شرکت تازه تاسيس من که هنوز هيچ مکاني هم نداشت ميچرخيد.

به محدثه پيشنهاد دادم که کمک دستم باشه مخصوصا اينکه پگاه بارداره.

پيشنهادم رو خيلي سريع اعضاي خانواده پذيرفتن مخصوصا اينکه محدثه هم بيکار بود.

قرار شد از فردا با محدثه دنبال يه مکان واسه شرکت باشيم.

خود محدثه پيشنهاد داد اپارتمان خودش توي صادقيه جاي خوبيه.

از اون اپارتمان استفاده اي نداره و ميتونيم تا زماني که يه سرمايه به دست بياريم از اونجا استفاده کنيم.

اقاي معرفت هم گفت اونجا بهترين جا هست.مخصوصا که طبقه اول هست و اون طبقه تجاريه.

ساعت ده نشده من و تارا خداحافظي کرديم و محدثه گفت ادرس رو اس ميکنه و فردا ساعت ده اونجا قرارمون باشه.

ميگم چرا سه تا نشد که يه بلايي سر من بياد؟

مثل اينکه خدا بهم رحم کرده گفت اين دختر گناه داره...مادر نداره...پدر نداره...داداش نداره...اجي نداره....پول نداره....کار نداره...هيچي نداره....بد بخت بيچاره فلک زده هست....امشب بلايي سرش نباد.

***

دستي به سرو روي اپارتماني که قرار بود محل کارم باشه کشيدم و با شادي به محدثه گفتم:

به داداشت بگو کي بريم خريد.من اگاهي استخدام هم براي نياز مندياي فردا و پس فردا صبح و عصر دادم.

محدثه لبخندي زد و گفت:

من و پگاه قرارِ بريم خريد دو دست مبل و سه تا ميز.و يه ده تا صندلي.و بقيه وسايلي که واسه شرکت لازمه.

لبخند تشکر اميزي زدم و گفتم:

خيلي خوبه که شماها کنارم هستيد محدثه.خيالم از خيلي چيزا راحته.

و بعد با شادي بغلش کردم.اونم بغلم کرد و گونم رو بوسيد.واي تفي شدم غلط کردم ديگه بغلش نميکنم.

تقريبا خريدا خيلي سريع انجام شد.

سه تا ميز ، يکي واسه اتاق من يکي واسه منشي و يکي هم معاون که همون محدثه بود.

اون اپارتمان سه خوابه خيلي سريع مجهز شد به مبلاي اتاق رياست و صندلياي انتظار سالن و مبلاي اتاق محدثه.اشپزخونه هم مجهز شد به وسايل مورد نيازمون.

اتاق سوم خيلي زود وسايل تنظيفاتي خريداري شده رو جا داديم.

حدود پنجاه نفر استخدامي داشتيم.قرار بود به صورت روزمزد يعني هربار کاري رو انجام ميدن درصد بردارن.

اولين کار رو واسه شرکت حامد و حميد انجام داديم.

خودم هم واسه اولين کار نظارت کردم.

قرار شد واسه هرکاري که انجام ميديم من ، پگاه و محدثه به صورت نوبتي بريم نظارت کنيم.

يک ماهي از کار ميگذشت تقريبا روزي يه کار رو داشتيم.

درامدش هم بهتر از شغل قبلي بود و ميتونستم پس انداز داشته باشم.معلومه که بهتر بود اون کجا اين کجا که حداقل ماهي پنج تا در ميارم.

ماه اول سود پگاه و تارا رو ريختم به حسابشون.

ساعت حدوداي شيش بود،محدثه و ابدار چي رفته بودن و فقط خودم تنها توي شرکت بودم.

داشتم چايي دم ميکردم که تلفن منشي زنگ خورد.

دويدم سمت تلفن و جواب دادم.

صداي مردي توي تلفن پيچيد:

شرکت تنظيفاتي نغمه؟

-بله بفرماييد.

-ببخشيد خانم من همين الان به خدمات احتياج دارم.

با تعجب گفتم:

ولي اقاي محترم ساعت کاري تمام شده کسي توي شرکت نيست.

مرد تقريبا داد زد:

گوش کنيد خانم من ميگم همين الان لازم دارم شما ميگي کسي توي شرکت نيست.زنگ بزن کارگرات بيان.

با عصبانيت گفتم:

اقاي به اصطلاح محترم سر من داد نزنيد بعدم کارمندام رفتن خونه هاشون.شما فردا تماس بگيريد من يه فکر واست ميکنم.

احترام رو از توي لحنم برداشتم و خواستم گوشي رو قطع کنم که گفت:

باشه صبح چه ساعتي باز هستيد؟

لبخندي زدم و گفتم:

هشت.

مرد سعي کرد حرصي که توي صداش بود رو کنترل کنه و بعد گفت:

ببنيد خانم خونه ي من بايد تا نه صبح تميز باشه.نميتونيد يه ساعت زود تر اينجا باشيد.

-اقاي محترم ميخواين بگم چهار صبح بيان؟ معاونم هم چون خواب نداره به عنوان ناظر بياد.اخه ميدونيد شرکت ما کلا منتظر بود شما باش تماس بگيريد بگيد خونه من کثيفه.

مرد با حرص گفت:

شما رئيس شرکت هستيد؟

-بعله.

-ميتونيد کاري کنيد يا نه؟فردا ساعت هفت.

از شانسم محدثه هم فردا قرار بود يه ساعتي دير بياد.بايد خودم ميرفتم پگاه هم که نميتونست ساعت هفت اونجا باشه.اره ديگه من بد بخت..اخه اگه شانس داشتم که مرغ کدخدا نميشدم..

-ادرس رو بديد.

مرد نفس اسوده اي کشيد و ادرس رو داد منم يادداشت کردم.

اسم و فاميلش رو نگفت شعور نداره که ، مجبوري پرسيدم:

اقاي؟

با کلافگي گفت:

متين.

-اوکي اقاي متين فردا هفت صبح با تيمم اونجاييم.شماره تماستون هم لطف کنيد.

شماره رو داد و گقت:

منتظرم.

خواست قطع کنه که يه چيزي يادم اومد.

يه دفعه گفتم:

راستي باغبونم بيارم يا نه؟

مرد با بي حوصلگي جواب داد :

فکر کنم دوتا کافي باشه.حرف ديگه اي؟

با اعتماد به نفس گفتم:

نه امري نيست.

زير لب شنيدم که گفت « خدا رو شکر »

و بدون هيچ حرف ديگه اي قطع کرد.

مرتيکه بي ادب.به ادرس نگاه کردم.

عجب جايي هم بود حتما از اين بچه پولداراست.مرفهان بي درد.

بيخيال شونه اي بالا انداختم و با پنج نفر تماس گرفتم و ادرس رو دادم قرار شد ده دقيقه به هفت اونجا باشن.

به دوتا از اقايون باغبان هم زنگ زدم و ادرس دادم.

مرتيکه معلوم نيست به خونش چه گندي زده که اول صبحي تنظيفات ميخواد.مثلا ر...يده وسط اشپزخونه يا غذاشو وسط پذيرايي پخته.بعد فردا مامانش زنگ زده گفتم دارم از سفر برميگردم خونه اينم ميخواد تميز کنه.

سوييچ ماشين عزيزم رو برداشتم و از شرکت زدم بيرون.يعني اگه من اين ماشين رو نداشتم چي ميکردم؟

تارا با ديدنم سريع اومد جلو و گفت:

چرا انقدر دير رسيدي؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

هيچي يه سري کار داشتم فردا صبح بايد زود برم.

تارا کيفم رو گرفت و گفت:

عيبي نداره کاره ديگه.يکم زودتر بيدار شو .

سري تکون دادم و به سمت اتاقم رفتم و بعد لباسام رو برداشتم و پريدم تو حموم و دوش گرفتم تا خستگي امروزم از تنم در بره.

بعد از حموم درحالي که داشتم موهام رو خشک ميکردم روي مبل نشستم و گفتم:

تارا يه ديونه اي زنگ زده بود ميگفت همين الان خدمات ميخواد.

تارا سيني چايي رو گذاشت رو ميز و گفت:

بهش ميگفتي بعد از ساعت کاريه خوب.

چايي و شيريني برداشتم و گفتم:

بهش گفتم خوب.قرار فردا ساعت هفت تيم رو ببرم خونش.

تارا سرش رو تکون داد و مشغول ديدن تلويزيون شد.

يه دفعه گفت:

راستي نغمه همسايه پاييني رو امروز ديدم فوضول ميپرسيد دختر چشم سبزه کيه که با يه اقايي مياد پيشتون؟

اخمي کردم و گفتم:

خوب بهش ميگفتي به تو چه.

تارا با خنده گفت:

من نگفتم ولي اين سارا خانم همسايه روبرويي سر رسيد و بهش گفت « سمين خانم خيلي فوضوليا اصلا به تو ربطي نداره » و بعدم دست من رو کشيد و همراهش خودش اورد بالا.ميدوني بهم چي گفت؟

با تعجب بهش نگاه کردم.از سارا خانم بعيد بود.

تارا ادامه داد:

گفت « چون ديدم شما دوتا جوناي خوبي هستيد دلم واستون سوخت گير اين افعي بيوفتيد به خواهرتم بگو يه وقت محل اين دوتا نزاره ها اينا رو من ميشناسم بهشون رو بدي سوارت ميشن»

خنديدم و گفتم:

از دست اين سارا خانم.

تارا سري تکون داد و گفت:

ولي زن خوبي هستا.ازش معلومه تو جووني بلا بوده.

سري تکون دادم و گفتم:

اره اونم چه بلايي احتمالا با ميني ژوپ ميرفته تو خيابون دلبري پسرا همسايشون.

و بد با شيطنت اضافه کردم:

شايد اگه ماهم زمان اون بوديم اين کار رو ميکرديم فکرش رو بکن با اين موهاي پات ميني ژوپ بپوشي.

تارا خنديد و گفت:

ببند دهنتو اخه من با پگاه شيطونيم اين تو بودي که هميشه با مرجان اتيش ميسوزوندي.اگه شما دوتاييد همين الان هم ميني ژوپ ميپوشيد تو خيابون بايد خدا رو شکر کرد کشور اسلاميه.

چشام رو واسش لوچ کردم و گفتم:

خوبه اين جوري برم تو خيابون چادر پگاه هم ازش قرض ميگيرم کسي نگام نکنه.

تارا زد رو بازوم گفت:

چشات رو درست کن حالم بهم خورد عجوزه ي پير.

خنديدم و زبونم رو انداختم بيرون و گفتم:

اين طوري بهتر شد نه؟

***

فصل دوم

صبح با خستگي و به زور بيدار شدم،به ساعت گوشيم نگاه کردم تازه پنج بود.

اه خواستم بخوابم که يه دفعه ياد اون مرتيکه افتادم.شانسم نداشتم که يه شب درست کپه مرگم رو بذارم بخوابم تا صبح به هزار يک دلايل علمي غير علمي و سياسي و اجتماعي هم بيدار نشم.

-اه لعنتي.

توي تختم کلافه نشستم و بعد سريع بلند شدم و پرده اتاقم رو کنار زدم.

هوا هنوز تاريک بود.

لبخندي زدم و سعي کردم به خودم دلداري بدم که قصه نخور نغمه يه ادماي خل و چل ديگه اي هم هستن که اين موقع بيدار باشن و از اتاقم بيرون رفتم.

دست و صورتم رو شستم و کتري رو گذاشتم.

به اتاقم برگشتم و موهام رو بالاي سرم بستم و يه قسمتي از موهام رو هم به صورت فرق کج تو صورتم ريختم.

قرار بود امروز که تارا تو اموزشگاه کلاس نداره و کار منم زود تمام ميشه بريم خريد واسه همين تصميم داشتم تيپ اسپرت بزنم.

صداي سوت کتري برقي که اومد سريع از اتاقم بيرون دويدم و فلاسک رو شستم و چايي و اب جوش ريختم توش.

نون تست و پنير رو هم در اوردم روي ميز گذاشتم و دوباره توي اتاق برگشتم تا چايي دم بياد.

جلوي ميز ارايش نشستم و مشغول ارايش شدم.

يه کم بيشتر از معمول ارايش کردم.منظورم اينه خط چشم کشيدم اخه هيچ وقت از اين کار خوشم نميومد ولي وقتي ميکشيدم خيلي چشماي خودم رو دوست داشتم.

و بعد شلوار جينم رو پوشيدم و رفتم که صبحانه بخورم.

سريع دو لقمه خوردم و نون و پنير رو همون جا گذاشتم.تارا خودش جمع و جور ميکنه.

يه برگه نت برداشتم و براي تارا ياد داشت کردم.

« تارا ساعت ده تجريش باش.پاساژ هميشگي ميبينمت »

تارا ادم خوش خوابي نبود. هميشه ساعت هشت بيدار بود.دقيقا برعکس من ولي چون من خوش شانسم هيچ وقت بيشتر از هفت نتونستم بخوابم.

واسه همين خيالم راحت بود که يادداشت رو ميبينه.

برگشتم توي اتاق و مانتوي سفيدم رو که کمر بند پهن ميخورد پوشيدم و شال سفيدم رو هم سرم کردم.

کفش قهوه اي عروسکيم رو با کيف قهوه ايم برداشتم.

ساعت شش بود که از خونه زدم بيرون و خيلي سريع به سمت ادرس روندم.

ساعت پنج دقيقه به هفت اونجا بودم.

همه کارگرا اومده بودن.

احوال پرسي کردم و زنگ در رو زدم.

يکي با صداي خواب الود گفت:

بله.

مکثي کردم و گفتم:

از شرکت تنظيفاتي نغمه اومديم.

يارو هول کرد چون سريع گفت:

بفرماييد بفرماييد داخل.

اه يارو به ما ميگه هفت اينجا باشيد.

بعد خود روانيش خوابيده.اخه مردم چرا خود درگيري دارن؟ديشب که کلي عجله داشت.

در که باز شد همه وارد شديم.

عجب خونه اي داشت.چه باغ باحالي...وايي استخرم داشت...خدا وکيلي اينا مرفهان بي درد بودنا.

ولي سعي کردم زياد نگاه نکنم که نگه نديد بديد هست دختره.

يه باغ خيلي بزرگ داشت که زياد مشکل باغبوني هم نداشت. وگرنه فکر ميکردم باغبون کم اوردم.

تا زماني که ما به در ورودي برسيم يه دختر رو ديدم که سريع از عمارت اصلي خارج شد و بدون اينکه به ما نگاهي کنه به سمت مزدايي رفت که گوشه باغ پارک بود.

بهش نگاه کردم تمام ارايش روي صورتش ماسيده بود.

اه اه حالم داره بهم ميخوره.حداقل ديشب صورتت رو ميشستي.چطوري اين پسر دلش اومده با اين قيافه با تو باشه.از فکر خودم خندم گرفت.

سريع وارد ساختمون اصلي شدم.

يه مرد جون با شلوارک راحتي و زير پوش منتظر ايستاده بود.

بيشعور رواني شعور نداشت لباسش رو عوض کنه.انگار لباسش هم بايد خودم عوض کنم...نه خودم عوض نکنما بهش دستور بدم عوض کنه..حالا نه اونم منتظر دستور ما ايستاده.

با ديدن ما سعي کرد لبخندي بزنه که کاملا ميشد فهميد مصنوعي هست.

خيلي جدي سلام کردم و پرسيدم:

کدوم قسمت خونه نياز به تنظيفات داره.

پسره سر تا پام رو نگاهي کرد و بعد خيلي خشک جواب داد:

تقريبا همش.به کارگراتون بگيد يکي توي اشپزخونه باشه و دو تا هم برن طبقه بالا و دوتاي ديگه هم طبقه پايين باشن.باغبونا هم توي باغ مشغول بشن.اتاقا زياد کار نداره بعد برگردن سريع پايين رو ادامه بدن.

عوضي شعور نداشت جواب سلام بده.

بدون توجه بهش تمام دستورات رو به کارگرا دادم وu خودم هم پا توي اشپزخونه گذاشتم تا ببينم يه نفر کافيه يا نه..

اوه اوه چه کرده بود انگاري يک سال ظرف کثيف بود. و همه جا لکه بود.واقعا اقايون ادماي شلخته و کثيفي هشتن.

حالا اگه تارا و پگاه بودن ميگفتن « تو يکي هيچي نگو که خودت بد تري »

سريع به سميه خانم دستور دادم ظرفا رو توي ماشين بذاره.

خوبه که دوتا ماشين ظرف شويي داشت.

از پله ها بالا رفتم و اتاقا رو چک کردم کار زيادي نداشتن و فقط گرد و خاک بودن.

الاغ نميدونم با اين خونه اي که داره چرا خدمت کار نداره.

ميخواستم برگردم پايين که نزديک پله ها اماده شده ديدمش.

ميخواست بره پايين که با ديدن من توقف کرد که اول من برم.

منم بدون توجه بهش يا اينکه تشکري بکنم راهم رو گرفتم رفتم.

پشت سرم بود که گوشيش زنگ خورد.

-اره اره بيدارم.الان در و باز ميکنم.

نميدونم پشت خطي بهش چي گفت که خنديد و جواب داد:

آراد اومدم ديگه حالا دو دقيقه پشت در بمون.

قدم هام رو تند کردم و به سمت کارگرا پذيرايي رفتم.

کلا خونه فقط گرد گيري ميخواست.

داشتم با يکي از کارگرا حرف ميزدم که صداي خنده و احوال پرسي دو نفر بلند شد.

صداي مرد ديگه اي اومد که گفت:

يعني ميثاق خوشم مياد خانم جان تمام عيشت رو از تو حلقت در اورد.ديشب که گفتي صبح نه ميرسه خونه دوتا شاخ بالا سرم در اومد چرا انقدر يه دفعه اي؟

همون پسره متين با ناراحتي گفت:

زنگ زدم به مامان سحر گفت خانم جانت گفته برم يکم اين پير مرد رو کنترلش کنم و بيام.

اون يکي با صداي بلند خنديد و متين بهش پريد:

ببند اراد به اندازه کافي عصبي هستم.

اره انقدر عصبيه که يه دختر صبحي از پيشش رفت.

صداي پاها به پذيرايي نزديک ميشد.

همون پسري که اسمش اراد بود گفت:

راستي شرکت تنظيفاتي پيدا کردي؟خانم جان نياد اشپزخونه رو ببينه.

متين-اره بابا دارن کار ميکنن.

داشتم به نسترن دستور ميدادم جارو بکشه زير مبلا که يکي سلام کرد.

برگشتم و بدون اينکه نگاهي دقيقي بندازم و گفتم:

سلام.

پسرا به هم ديگه نگاهي کردن و بعد به من.نمي دونم چه چيزي توي من عجيب بود.

هردو روي مبل نشستن و اروم اروم حرف ميزدن.بعضي از حرفاشون به گوشم ميرسيد بيشتر راجع به کار بود

گوشيم زنگ خورد به سمت کيفم که روي يه مبل نزديک اونا بود رفتم و گوشي رو برداشتم.

با ديدن شماره حامد نگران جواب دادم.اخه اول صبح بعيد بود زنگ بزنه.

-بله بفرماييد.

صداي شاد حامد تا حدودي از نگرانيم کاهش داد.

-صبح خواهر خانم سحر خيزم بخير.خوبي تو؟

-مرسي خوبي تو؟پگاه خوبه؟بقيه چطور؟صبح به اين زودي زنگ زدي اتفاقي افتاده؟

حامد خنديد و گفت:

فکر ميکردم مامانم فقط ادم هولي هست تو که بدتري بذار بگم چي شده خوب.

عصبي گفتم:

حامد ميگي چيشده يا خودم زنگ بزنم پگاه؟

حامد خنديد و گفت:

زن بار دار داشتن اين دردسرها هم داره.پگاه حالش خوبه واسه يه امر خير بهت زنگ زدم.

نفس راحتي کشيدم و گفتم:

خوب از اول بگو خواهرم حالش خوبه نميگي اين موقع زنگ ميزني نگراني مثل خوره به جونم ميوفته حالا خوره که هيچ ولي يه چي شبيه اون،حالا اين امر خيرتون چيه؟

حامد-ميبيني خدا چقدر من بد بختم.تو و تارا هم که ادم رو ميکشين خواهرم خواهرم.

با پرويي خنديدم و گفتم:

برو خدا رو شکر کن خواهرم رو بهت داديم وگرنه تا الان بايد جلو خونمون ميدوييد بعد ميومدي زير پنجره هي با گيتار نداشتت اهنگ ميخوندي ميگفتي اخ پگاه ميخوام اين دوتا خواهر بهم نميدنش.دروغ ميگم مگه برادر؟

حامد خنديد و گفت:

بر منکرش لعنت،ولي حالا فکر کنم معاونم بايد بياد زير پنجره اتاق تو اهنگ بخونه بگه آي نغمه نغمه نغمه.

با خنده گفتم:

غلط ميکنه پسري که بخواد زير پنجره اتاق من ابرو ريزي کنه من از اين مسخره بازيا خوشم نمياد به معاونت هم بگو خدا روزيش رو يه جا ديگه بده.بعدم ميدوني که دوست ندارم هيچ پسري اسمم رو فرياد بزنه.نغمه اسم مقدسيه.

حامد با اعتراض و خنده گفت:

نغمه هنوز نميخواي ازدواج کني؟بعدم مگه معاون من چشه؟چرا انقدر خودهواهي؟

با خنده و به شوخي گفتم:

اينجوري که ميگي هنوز فکر کردم اندازه مامانت هستم.من هنوز يه ابجي بزرگ تو خونه دارم اول تارا.بعدم تو که ميدوني چرا نميخوام. بيا ديگه راجع بهش حرف نزنيم. من اصلا خودخواه نيستم ادم خودخواه نديدي برادر من.به خواهر جونم بگو بعد ناهار ميام خونتون.سلام برسون.

و بدون اينکه مهلتي بهش بدم حرفي بزنه گوشي رو قطع کردم.

اهي کشيدم و زير لب زمزمه کردم:

خدايا شکرت.

همون موقع نسترن اومد و گفت:

خانم بياين ببنيد اينجا.

از کيفم فاصله گرفتم به سمت جايي که نسترن گفته بود رفتم و بهش گفتم از چه ماده اي استفاده کنه.

دخترا که کارشون بالا تمام شده بود اومدن و به يکي گفتم بره اشپزخونه و ديگري هم کمک کنه که جارو بکشن.

به سمت اقاي متين رفتم و پرسيدم:

جارو برقي کجا هست؟

متين که مشغول حرف زدن با دوستش بود سرش رو بالا گرفت و بهم نگاه کرد.

منم پرو توي چشماي قهوه ايش زل زدم و منتظر جواب شدم.

پوزخندي زد و گفت:

توي اتاق بغل اشپزخونه بايد باشه.

چشمام رو خيلي سرد ازش گرفتم و به سمت دخترا رفتم و گفتم کجا ميتونن پيدا کنن.

بعد رفتم توي باغ.

کار باغبونا تمام شده بود بهشون دستور دادم واسه تسويه حساب برن شرکت.

برگشتم داخل تقريبا کارا تمام بود و فقط جارو مونده بود.

نسترن و انيسه خانم مشغول جارو کشيدن بودن.

روي يکي از مبلا نشستم و حواسم بود جايي از قلم نيوفته.

اول صبحي خيلي خسته شده بودم.

اخمي رو پيشونيم بود و چشم هام رو بستم.

صداي اقاي ميتن رو شنيدم و صدام کرد:

خانم.

چشمام رو باز کردم و بهش نگاه کردم.چشماش با اينکه قهوه اي بود ولي به نظرم جذابيت خاصي داشت.

-بفرماييد.

البته بيشتر دلم ميخواست بگم بنال. ولي متاسفانه يا خوشبختانه بايد با ارباب رجوع در نهايت احترام صحبت کرد.

-هزينه رو چطور بايد حساب کنم.

خشک و رسمي گفتم:

به حساب شرکت ميريزيد.

پسره تبلتش رو بالا اورد و گفت:

شماره حساب شرکت چيه؟

از روي مبل بلند شدم و به سمت کيفم رفتم همون موقع صداي زنگ در اومد.

نا خوداگاه نگاهم به سمت ساعت رفت.نيم ساعت ديگه تا اومدن خانم جانش فرصت بود.

احتمالا پسرا هم تعجب کرده بودن چون اراد گفت:

ميثاق کسي قرار هست بياد؟

ميثاق با شک گفت:

بجز خانم جان هيچ کس.

به خونه نگاه کردم همه چي مرتب بود و کارگرا مشغول جمع و جور کردن واسه رفتن بودن.

اراد به سمت ايفون رفت و بعد برگشت و گفت:

يعني ميثاق خاک عالم تو سرت که مادربزرگ گرامِت اومد.

ميثاق سريع دويد سمت در و بعد حدود پنج دقيقه صداي احوال پرسي ها بلند شد.

اراد اومد سمتم و اروم گفت:

به کارگرات بگو توي اشپزخونه باشن و بعد بگو قهوه و شيريني هم اماده کنن.

اخمي کردم و گفتم:

اونا نوکر خانم جانتان نيستن.به اونا چه ربطي داره اخه؟ تيم کارشون تموم شده الان هم ميريم.

خواستم به سمت اشپزخونه برم که همون پسره دويد دنبالم و گفت:

خواهش ميکنم.همين يه بار نزاريد جلوي مادر بزرگش ضايع بشه.

وقتي خواهش کرد دلم به رحم اومد و توي اشپزخونه رفتم.البته من ادم دل رحمي نبودم ولي انقدر اين چشماي بشر خوشگل بود دلم به رحم اومد...ولي من ادم بي جنبه اي نبودما...

به سيمين گفتم اونم سريع قهوه و شيريني اماده کرد و برد.

بعد نيم ساعت خانم جان رفت بالا و بچه ها از خونه خارج شدن.

من داشتم با ميثاق درباره شماره حساب حرف ميزدم که صداي پايي اومد.با تعجب به سمت پله ها برگشتم.

از ديدن پيرزن خوشتيپي روي پله ها تعجب کردم.

پيرزن هم با تعجب به من نگاه ميکرد.

-تو کي هستي؟

ميخواستم جوابش رو بدم که ميثاق سريع گفت:

دوست دخترم.

من با تعجب بهش نگاه ميکردم.

خانم جان سري تکون داد و با سرعتي که از يه پيرزن بعيد بود پايين اومد.

من هنوز توي حرف ميثاق بودم.

با اخم بهش نگاه کردم.

خواستم چيزي بگم که اخمي کرد و لباش رو جمع کرد.

بايد ميرفتم.لعنتي چطور به خودش اجازه داد همچين حرفي بزنه.اصلا يه ذره شعور نداره حداقل به شعور من توهين نکنه.

خانم جان به من رسيد و نگاه دقيقي کرد و رو به ميثاق گفت:

سليقت خوبه.

و بعد از من پرسيد:

اسمت چيه دختر جان؟

خواستم بگم به تو چه.که ميثاق دستم رو گرفت و گفت:

نغمه خانم جان.

سعي کردم دستم رو از توي دستش بيرون بکشم.

خانم جان-ميثاق مگه تو زبونشي بعدم دستشو ول کن مگه نميبيني خوشش نمياد.

ميثاق سريع دستم رو ول کرد و اراد سرش رو پايين انداخته بود و ميخنديد.

خودم هم خندم گرفته بود.

خانم جان بهم نگاه کرد و پرسيد:

تازه اومدي؟

قبل از اينکه ميثاق حرفي بزنه گفتم:

اره ولي دارم ميرم.

خانم جان سرش رو تکون داد و گفت:

دوباره بيا اينجا..دوست دارم ببينمت.با همه دوست دخترا اين لندهور فرق داري.

چشمام گرد شد..لندهور باکي بود؟با ميثاق؟

خندم گرفته بود ولي خود ميثاق حرص ميخورد.

از خانم جان خداحافظي کردم و از اون خونه زدم بيرون.

به اون دوتا هم اصلا نگاه نکردم جفتشون فقط قيافه داشتن وگرنه شعور زير صفر بود.

پسره عوضي ميگه دوست دخترم..

عصبي سوار ماشين شدم به سمت تجريش رفتم.

تارا پيش پاساژ منتظرم بود.

ماشين رو توي پارکينگ پارک کردم و رفتم پيشش.

-تارا شرمنده.

تارا لبخندي زد و گفت:

دختر دشمنت شرمنده ده دقيقه که من رو نکشت.

لبخندي براي تشکر به تارا زدم و با هم ديگه وارد پاساژ شديم.

به مانتو فروشي هميشگي رفتيم از ديدن ستاره فروشنده اونجا لبخندي زدم و به سمتش رفتم.

-سلام عزيزم خوبي؟

ستاره با ديدن من و تارا لبخندي دلنشيني زد و گفت:

به به خواهراي گل اومدين.چقدرم به موقع.

تارا-سلام عزيزم.چطور مگه؟

ستاره از پشت پيشخوان بيرون اومد و گفت:

صبح جنسا رو باز کردم.

من و تارا لبخندي زديم و به سمت رگالاي مانتو رفتيم.البته اين فروشنده ها ميخوان جنس رو به ما مشتري ها بفروشن.

از ديدن يه مانتو بارداري با ذوق رو به تارا گفتم:

تارا اين رو ببين واسه پگاه بگيرمش؟

تارا مانتو رو از دستم گرفت و گفت:

اره چقدر نازِ.اندازه اش هست.البته پگاه هنوز شکم نداره.

لبام رو ورچيدم و گفتم:

خوب واسه دو سه ماه ديگه که خوبه.

تارا ابرويي بالا انداخت و گفت:

هرجور ميل خودته.

مانتو رو روي پيشخوان گذاشتم و به سمت بقيه مانتو ها رفتم.

يه مانتو قرمز بلند نظرم رو جلب کرد.سايز خودم رو برداشتم و پرو کردم.

تن خورش عالي بود.

تا زير زانو بود و کمرش تنگ بود ولي بالا تنه و پايين تنه گشادي داشت.

خيلي ناز بود ميتونستم با ساپورت بپوشم.

مانتو رو در اوردم و مانتو خودم رو پوشيدم.

از اتاق پرو خارج شدم تارا هم يه مانتو بلند قهوه اي برداشته بود.

سه تا مانتو رو حساب کرديم.

بقيه خريدمون رو که شامل کفش و کيف بود انجام داديم.

نهار رو توي يه رستوران همون نزديکي ها خورديم.

تارا-ميگم نغمه حامد امروز بهم زنگ زد.

ابروم رو بالا انداختمو دست از خوردن کشيدم.

دهنم رو تميز کردم و پرسيدم:

چي ميگفت حالا؟

تارا دقيق بهم نگاه کرد.

-ميخواست راجع به خواستگاري معاونش حرف بزنه.

-خوب؟

تارا توي چشمم زل زد و پرسيد:

يعني تو نميدوني؟

خودم رو به ندونستن زدم.

-چي رو بايد بدونم.

تارا با اخم گفت:

چرا خواستگاري رو بدون دليل رد کردي؟

پوزخند ي زدم.

-تارا چجور دليلي ميخواي؟

-يه دليل قانع کننده.

-چه دليلي بيشتر از اين که من يه دختر پرورشگاهي هستم.

تارا با چشماي متعجب پرسيد:

اخه اين چجور دليلي هست؟مگه پگاه ازدواج نکرد؟

-بسه ديگه نميخوام چيزي بشنوم اون خواستگاري کرد و منم رد کردم اين حق طبيعي من هست که واسه زندگيم تصميم بگيرم.

تارا سري به نشونه تاسف تکون داد و بعد بلند شد و گفت:

پيش ماشين منتظرتم

بعد از رفتن تارا منم رفتم حساب کردم و رفتم.

تا رسيدن به خونه پگاه هردو سکوت کرده بوديم و باهم حرف نميزديم.

دلم نميخواست برم اونجا واسه همين وقتي تارا پياده شد من پياده نشدم.

-مگه نمياي؟

سري تکون دادم و گفتم:

نه من ميرم شرکت سلام پگاه رو برسون و مانتوش هم بهش بده.

و بدون اينکه به تارا مهلت حرف يا حرکتي رو بدم به سمت شرکت رفتم.

ميدونستم اگه برم اونجا بايد نصيحت هاي خانم اصغري ، پگاه و حامد رو تحمل کنم.

از نصيحت متنفر بودم.نميگم نصيحت بده اتفاقا واسه دختر سر به هوايي مثل من هميشه مفيد بودِ ولي نصيحت درباره ي ازدواج وحشتناکه.

گوشيم زنگ خورد به شماره نگاه کردم.

لبخند رو لبم نشست.دلم واسش تنگ شده بود خيلي وقت خبري ازش نداشتم.

جواب دادم.

-بفرماييد.

صداي شاد مرجان توي گوشي پيچيد.

-سلام سلام صدتا سلام به نغمه خانم گل.

سعي کردم ناراحتيم رو فراموش کنم.

-سلام مرجان دريا هاي جنوب خوبي عزيزم؟

-اره عشقم.تو خوبي نفس؟

داد زدم:

من خوبم عسيسم.

هردو زديم زير خنده.

-چه خبر خوشگله؟

-سلامتي مرجان جوونم تو چه خبر؟

-خبرا که زيادِ هم دانشگاهي عزيز.

با سرخوشي به ياد ايام قديم خنديدم و فکر کردم بيش تر از هم دانشگاهي و پرسيدم:

نکنه شوي پيدا کردي؟

مرجان جيغ زد:

ايول زدي به هدف اره اونم چه شويي.اخر هفته مراسم نامزديمه.

با خنده گفتم:

به به مبارکه جيگر.ادرس و ساعتش رو اس کن حتما ميام.ولي چقدر دير داري بهم خبر ميدي نامرد.

-نغمه جون تارا اگه نيايا...ببين اين نامزدي فقط مخصوص دوستاي من و رامين هست.به تارا هم بگو بياد.جوون نغمه تازه سه روز مشخص شده نامزدي اخر هفته هست.

از دست تارا ناراحت بودم ميدونستم اگه بگم يکي از دوستام داره ازدواج ميکنه کلي غر ميزنه تو که خواستگار به اين خوبي داري چرا ازدواج نميکني؟

-مرجان بذار تارا برا عروسي بياد مگه نميگي نامزدي دوستانه هست.

مرجان به شوخي گفت:

نکنه ميخواي با دوست پسرت بياي شيطون؟

خنديدم.

-مرجان من و اين کارا.

-چرا که نه؟

-ديونه.

-باشه من برم ديگه عزيزم..قرار با رامين و خواهر شوهرم بريم خريد.

-برو برو خوش بگذره.

-اخه با خواهر شوهر خريد رفتن خوش گذروندن داره...راستي نغمه يه روز قبل از نامزدي مياي خونمون؟

مرجان اين رو با ناراحتي پرسيد.بدون اينکه سوال کنم گفتم:

البته از شب قبل ميام بايد کلي باهم حرف بزنيم.

مرجان با ناراحتي گفت:

اره خيلي حرف دارم.

و بعد سعي کرد ناراحتيش رو پنهان کنه و با شادي اضافه کرد.

-من برم ديگه ميبينمت.

-باشه عزيزم منم ميبينمت.

و بعد گوشي رو قطع کردم.

حوصله شرکت رو نداشتم واسه همين ميخواستم برم خونه که يکم استراحت کنم.

بايد يکم فکر کنم...ولي به چي؟

به همه چي....به خودم...پگاه...بچه اش...تارا....حامد....و....مرجان...

اره بايد فکر کنم که ميخوام چيکار کنم؟زندگيم بي هدف شده احساس ميکنم که به يه هدف احتياج دارم شايدم يکم تفريحي...

تفريح؟

به دور برگردون که رسيدم تغيير مسير دادم به سمت خونه.

***

فصل سوم

تارا-شب نمياي؟

کفشام رو پوشيدم و گفتم:

نه تا جمعه صبح نميام ديگه.مراقب خودت باش.خواستي هم برو خونه پگاه تنها نباشي.

و بعد گونش رو بوسيدم و سريع از خونه زدم بيرون.

به جاي اينکه تارا من رو نصيحت کنه من هميشه اون رو نصيحت ميکردم.يکي نبود بگه من بزرگم يا تارا؟خوب معلومه تارا.

البته بار اولش نبود که تو خونه تنها ميموندا توي زمان دانشجوييم هم پيش اومده بود که برم خونه مرجان اينا يا با مرجان و بکس بريم سفر ولي اون موقع پگاه هم پيشش بود يا حداقل اپارتمانمون اين همه خلوت نبود.

توي پارکينگ ساک لباسيم رو روي صندلي عقب گذاشتم و خودم نشستم رو صندلي راننده.

بسم الله گفتم و حرکت کردم سمت کرج.

ساعت حدود شش عصر بود که رسيدم در خونه باغ.

از ماشين پياده شدم و زنگ رو زدم.

يه نفر از اف اف پرسيد:

کيه؟

-نغمه هستم دوست مرجان.

-بله بله بفرماييد.ماشين داريد؟

-بله.

-در پارکينگ رو باز ميکنم.

سريع پشت ماشين نشستم و ماشين رو داخل حيات بزرگ خونه خانواده مرجان بردم.

تا ماشين رو پارک کردم مرجان با سرعت از خونه عمارت مانندشون بيرون اومد و بغلم کرد.

منم بغلش کردم.

صداي فين فينش رو شنيدم.

از بغلم کشيدمش بيرون و گفتم:

دختر کوچولو مامان گريه نکن من اينجام.تازه اونم دختري که زود تر از مامانش بره خونه شوهر.ولي خدايي تو کفم چه بد بخت برگشته اي خر لگدش زده اومده تورو بگيره خودم بايد باهاش حرف بزنم بگم اشتباه محضِ اين کار.

مرجان زد به دستم و گفت:

گمشو دلم واست تنگ شده بود خو.بعد تو ميگي رامين بدبخت رو خر لگد زده خيلي الاغي نغمه.

خنديدم و گفتم:

بابا ابراز احساسات.مرسي الاغ بودن از خودتونه.

مرجان از صندلي عقب ساکم رو برداشت و گفت:

بيا بريم داخل بعد هم بريم بيرون يه دور بزنيم روز و شب اخري يکم پسر بازي بکنيم.

با مرجان هم قدم شدم به سمت داخل خونه و گفتم:

حوصله بيرون رو ندارم تو خونه بمونيم خوش بگذرونيم بعدم من و تو که اخر پسر بازي هستيم که نگو.

مرجان خنديد و قري به سرش داد موهاي بلوند شدش خيلي زيبا توي هوا ميرقصيد.

دست بردم و موهاش رو کشيدم.

داد زد:

هوي وحشي چرا موهام رو ميکشي؟

نيشم باز شد.

-اخه مثل يال اسب ميمونه.

مرجان جيغ کشيد و گفت:

بيشعور اين ديگه چطور توصيفيه.

و بعد شالم رو از سرم کشيد و گفت:

بذار ببينم موها خودت چطور؟

کليپسم رو باز کرد و موهاي رنگ شده عسليم دورم ريخت.

-موها خودت رو ديدي؟شبيه شير شدي.

با غرور و اعتماد به نفس گفتم:

بله خودم ميدونم من سلطان هستم اونم از نوع سلطان عالم.

با مرجان از پله هاي خونشون بالا مرفتيم که گفت:

اره احتمالا تو ميتي کماني منم مامور مخصوص حاکم بزرگ ميتي کمانم البته بعيد نيست تو خرم سلطان باشي و منم ماهي دوران.

خنيديدم و در اتاقش رو باز کردم و رفتم داخل.

مرجان ساکم رو پرت کرد يه گوشه و منم خودم رو پرت کردم روي تخت دو نفرش.

اخ من عاشق تخت دو نفره بودم هميشه دلم ميخواست يکي داشته باشم که تنهايي روش بخوابم.

مرجان زود اومد کنارم خوابيد و گفت:

دلم واست يه ذره شده بود خره.

خنديديم هردو .

مرجان اهي کشيد و گفت:

چقدر زود گذشت نه؟

به دوران دانشجويي فکر کردم و گفتم:

اره خيلي زود گذشت يادته روزي که باهم اشنا شديم.

مرجان خنديد و گفت:

اره تو يادته روزي که کمالي ازت خواستگاري کرد؟

جيغ کشيدم و با بالشت کوبيدم به مرجان.مرجان ميخنديد و اون يکي بالشت رو برداشت و من رو ميزد.

-ديونه ديگه يادم نيار پسره نردبون.

مرجان خنديد و گفت:

يادش بخير چشمات اندازه يه غورباقه بزرگ شده بود.

-اه چندش،يادته روزي که بهروز بهت پيشنهاد دوستي داد؟

يه دفعه نيش مرجان بسته شد و اخمي کرد.با تعجب بهش نگاه کردم.

-مرجاني چيشد؟

مرجان بغض کرد و سرش رو انداخت پايين.

رفتم جفتش نشستم و سرش رو گرفتم بالا و پرسيدم:

دختر چي شده؟راستي يادم رفت بپرسم بهروز چي شد؟

مرجان اروم اروم شروع کرد اشک ريختن.

هيچي نپرسيدم ميدونستم يکم اروم بشه ميگه.وقتي هم دهن باز ميکرد کي ديگه جلو دارش بود.

بعد حدود ده دقيقه شروع کرد به تعريف.

-اومد خواستگاري ولي بابا ردش کرد دوباره اومد بازم بابا ردش کرد و براي بار سوم اومد.بابا تحقيرش کرد بهش توهين کرد.گفت در حد ما نيستي تو از يه خانواده معمولي هستي بابات معلمه و دختر يکي يه دونه من فرزند يه کارخونه دارم.گفت دخترم هيچ وقت دوست نداشته براش يه بازيچه بودي.بهروزم رفت.هرچي بهش زنگ زدم التماس کردم گفتم اون حرفاي باباست. گفت بابات درست ميگه من در حد تو نيستم تو يه پرنسسي و من يه گدا.براي هميشه من رو از زندگيش پاک کرد بعد بابا که خيالش راحت شده بود مجبورم کرده با رامين ازدواج کنم ميگه اون در حد و اندازه ما هست.نميخواستم گفتم ازدواج نميکنم ولي بابا مجبورم کرد.

هيچي نگفتم يعني نميدونستم بايد چي بگم.

دستم رو گذاشتم روي دست مرجان و گفتم:

من نميدونم چي بگم؟رامين چطور ادميه؟به اون ميگفتي که دوسش نداري؟

مرجان با بغض گفت:

بابا تهديد کرد اگه رامين اين ازدواج رو بهم بزنه يه بلايي سر بهروز مياره.ميدونم واقعا اين کار رو ميکنه اخه رامين ادم منطقي هست ميدونم اگه بهش بگم قبول ميکرد.برعکس بابا با اينکه خيلي ثروت مند اصلا متکبر و مغرور نيست.

خدمتکار ازپشت در گفت.

-خانم اقا رامين اومدن.

مرجان داد زد:

بهش بگو الان ميايم.

و بعد بلند شد و به سمت سرويس بهداشتي رفت که صورتش رو بشوره.

منم مانتوم رو در اوردم و اويزون کردم و بعد يه تونيک قرمز با کمربند مشکي از توي ساکم در اوردم و روي ساپورتم پوشيدم.

موهام رو بالاي سرم جمع کردم و يکمي هم تو صورتم ريختم.

مرجان از سرويس بيرون اومد.

دمغ بود ولي سريع يه شلوار جين سفيد با يه تاپ بلند ابي پوشيد و ارايش کرد.موهاش رو ريخت دورش.

منم ارايشم رو تمديد کردم و رژ قرمزم رو زدم.

-کي پايينه مرجان؟

مرجان خط چشمش رو کشيد و گفت:

دوتا از دوستاي رامين و خواهر يکيشون که براي ديزاين اومدن.

سري تکون دادم و کفشاي بلند مشکي قرمزم رو پوشيدم.

يکم تيپم زيادي رسمي بود ولي اهميتي ندادم هرچي باشه بار اول که شوهر بهترين دوستم رو ميبينم.

مرجان بالاخره از اينه دل کند و با ديدن من سوتي زد و گفت:

اوه چه جيگري شدي..نکنه ميخواي شوهرم رو از چنگم در بياري؟

چشمکي بهش زدم و گفتم:

دقيقا.

مرجان خنديد و دستش رو دور بازوم حلقه کرد.

و باهم ديگه در حالي که ميخنديديم پايين رفتيم.

پسري با ديدن ما بلند شد و به سمتمون اومد.

لبخندي روي لبش بود.

به ما که رسيد سلام کرد و رو به مرجان پرسيد:

همسر بنده حالش چطوره؟

مرجان لبخندي زد.ميدونستم مصنوعي هست.

-مرسي رامين خوبم.

و بعد رو به من گفت:

بذار دوستم رو معرفي کنم.نغمه.

رامين دستش رو دراز کرد.دستم رو توي دستش گذاشتم و گفتم:

خوشوقتم.

رامين فشاري به دستم داد و گفت:

منم همين طور نغمه.تعريفت رو خيلي شنيدم ميبينم از تعريفاي مرجان خيلي بهتري.

لبخندي زدم و گفتم:

مرسي اين نظر لطف مرجان هست.شما هم دقيقا مثل تعريفاي مرجانيد.

با شيطنت گفت:

تعريفاي مرجان خوب بود يا بد؟

ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

بد.

چنان تعجبي کرد و مرجان که قهقه ميزد و سه جفت چشم متعجب که به ما نگاه ميکردن.ولي من اصلا اهميتي به نگاه اون سه نفر ندادم و به رامين نگاه کردم.

رامين لبخندي زد و گفت:

فکر کردم فقط مرجان شيطونه تو که بدتري دختر.رک به من ميگي بد.

-به خودت شک داري؟

ابروش رو داد بالا و پرسيد:

توچي؟

-تو اينکه خوبي يا بد؟

به چشماش حالت پرسشي داد و گفت:

نميدونم تا ديدت نصبت به خوب بودن و بد بودن چي باشه.

و بعد ادامه داد:

فعلا بياين بريم پيش دوستام در اين مورد بعدا حرف بزنيم.

و خودش جلو تر رفت.

اون سه نفر دوباره سرشون برگشته بود و نميتونستم ببينمشون.

بهشون که رسيديم يه دختر و دوتا پسر سريع بلند شدن.

سرم رو بالا بردم که نگاهشون کنم.

نگاهم توي نگاه قهوه اي اشنايي گره خورد.

هردو با تعجب نگاه هم ميکرديم.

به اون يکي پسر نگاه کردم اين همون اراد بود.

واي خداي من.

مار از چونه بدش مياد جلو لونش سبز ميشه.نه ببخشيد مار از پونه بدش مياد.

نگاهم رو با خونسردي از هردو گرفتم.

مرجان مشغول احوال پرسي شد و بعد رو به اون سه نفر گفت:

دوستم نغمه.

و بعد دستش رو به سمت دختر اشاره کرد و گفت:

اِرميا خواهر اراد.

و بعد برگشت سمتم و گفت:

حالا حتما ميگي اراد کدوم خريه؟

چشام گرد شد.

مرجان-والا....من تورو ميشناسم نغمه.

زير لب غريدم:

مرجــــــــــان مُردي.

مرجان خنديد و دستم رو کشيد سمت پسرا و رو به اراد گفت:

اين اراد دوست رامين.

و بعد به اراد نگاه کرد و گفت:

اراد اينم نغمه.

و بدون اينکه فرصتي بده ما دوتا چيزي بگيم دستم رو کشيد سمت ارميا و گفت:

خوب حالا اين ارمياست و اينم نغمه...لطفا خوشوقت باشين از ديدن هم.

ارميا خنديد و دستش رو جلو اورد و گفت:

خوشوقتم نغمه جان.

دستم رو گذاشتم تو دستش و گفتم:

منم همين طور.

مرجان بدون اينکه فرصت ديگه بده کشيدم سمت اراد و گفت:

شما دوتا هم که اشنا شديد.بيا بريم ميثاقم نشونت بدم.

اخمي کردم و دوباره مرجان کشيدم سمت ميثاق.

رو به ميثاق گفت:

اين عشق من نغمه اينم ميثاق عشق رامين.

پوزخندي زدم،ميثاقم جوابم رو با پوزخند خاص خودش داد و دستش رو دراز کرد و گفت:

خوشوقتم خانم.

اخمي کردم و دستم رو توي دستش گذاشتم و گفتم:

همينطور.

و بعد سريع دستم رو بيرون کشيدم.

و کنار مرجان روي مبل نشستم.

کلا از اومدنم پشيمون بود واقعا دوست نداشتم اين دوتا رو ببينم.

رامين و ميثاق و اراد درباره ديزاين جشن حرف ميزدن و ارميا هم با مرجان مشغول بودن.

منم ساکت به مرجان خيره شده بودم.

يه دفعه مرجان گفت:

خره کاشکي پگاه و تارا هم بودن شب کلي خوش ميگذشت.

چشام گرد شد..کي اين دختره ميفهمه کجا چطور حرف بزنه.

منم مثل خودش جواب دادم:

خرمگس گفتم که واسه جشن عروسي.

بقيه با چشاي گرد شده نگامون ميکردن.

ولي کيه که اهميت بده خوب معلومه خواجه حافظ شيرازي...ريز خنديدم به فکر خودم.

مرجان-نغمه يکم عفت کلام داشته باش.

لبخندي زدم و گفتم:

اونو که تو بايد داشته باشي من از قبل دارم.

مرجان-ببين من قبول دارم تا قبل ازدواج خرمگس بودم ولي الان ديگه بخدا از اون کارا نميکنم خلاف بزرگم سرک کشيدن تو وسايلا مهيارِ.

خنديدم و گفتم:

اِاِ نگو که ادم شدي؟چون تا پارسالم که دانشگاه ميرفتيم همين اخلاق گندتو داشتي مثل سگ هرجا خبري بود بو ميکشيدي مرفتي فوضولي.

مرجان چشاش گرد شد ولي يه دفعه زد زير خنده و گفت:

خيلي بيشعوري تو هنوز اون حرفم رو يادته؟

چشمکي زدم و گفتم:

يادمه جيگر.

رامين و بقيه با تعجب نگاهمون کردن و ارميا گفت:

چيشده؟بگين ماهم بدونيم و بخنديم.

من و مرجان دوباره خنديديم ولي هيچ کدوم چيزي نگفتيم،اگه ميگفتيم يه ابرو ريزي به تمام معنا بود از بس اين مرجان ديونه و منم دست و پا چلفتي بودم البته بعضي مواقع.

-هيچي ارميا جوون،يه چند تا خاطره مشترک داريم مرجان سر فرصت واست تعريف ميکنه ولي جلو اقاشون نميتونه.

رامين با تعجب گفت:

نه بگين منم بدونم.

مرجان زد به بازوم و گفت:

ببين ميتوني شر درست کني نخاله؟

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

تا ببينيم چي بشه بزغاله.

ارميا خنديد و گفت:

نه بايد حتما واسم تعريف کنيد جريان چيه که شما دوتا انقدر ميخنديد حرف بار هم ميکنيد.

مرجان بهم چشم غره اي رفت و من شونه اي بالا انداختم.

مرجان رو به ارميا گفت:

من و نغمه کلا زياد الکي ميخنديدم هرچي بگيم يا ببينيم ياد يه چيزي ميفهميم بهش ميخنديدم بعدم حرف بار هم ميکنيم يعني چي ما داريم با احترام باهم حرف ميزنيم.

بعد رو به من گفت:

نغمه يادته يه بار چقدر خواهرت دعوامون کرد؟

لبخندي زدم و ياد اون زمان گفتم:

اره عجب دوراني بودا کجايي جواني که يادت بخير.

بعد يه دفعه يادم اومد به مرجان گزارش کار ندادم منظورم همون اتفاقاتيه که تو اين مدتي که نديدمش افتاده.

يه دفعه گفتم:

راستي مرجان يه خبر توپ بسکتبال.

مرجان با کنجکاوي پرسيد:

چي؟

لبخند شيطنت اميزي زدم و گفتم:

پگاه بارداره.

مرجان جيغ زد و دستاش رو کوبيد بهم و گفت:

واي ايول چقدر خوب..پس داري خاله ميشي.

هردو خنديديم يه دفعه مرجان ادامه داد:

نخند تورو خدا ميخندي ياد عروسي خواهرت ميوفتم حالا که فکر ميکنم داره بچه دار ميشه ميبينم چقدر عاليه.

رامين با کنجکاوي پرسيد:

بچه دوست داري؟

مرجان جيغ زد و گفت:

معلومه کيه که دوست نداشته باشه.

من با لبخند مسخره اي گفتم:

پس ايشالله تا نه ماه ديگه بچه خودتو داري.

همه زدن زير خنده و مرجان کوبيد رو بازوم و يه نيشگوني گرفت .

انگشت اشاره ام رو به صورت تهديد اوردم بالا و گفتم:

مرجان يه بار ديگه به هو بزني يا نيشگون بگيري واسه شوهرت يکي از اون ابرو ريزي هاي خوشگلت رو تعريف ميکنم که هنوز عقد نکرده طلاقت بده ها از ما گفتن بود.

مرجان پريد سمتم و دستش رو انداخت دور گردنم و گونم رو بوسيد ولي تو گوشم جوري که بقيه بشنون گفت:

خيلي دهن سرويسي.

بقيه خنديدن چشمم به ميثاق افتاد که باخنده بهم نگاه ميکرد اخه اين پسر چرا هروفت دلش ميخواست تغيير اخلاق ميداد.

پسره پرو چطور روش ميشه اصلا بهم نگاه کنه يا به حرفاي من بخنده.

رامين با خنده گفت:

نه تو از شاهکار اين خانم تعريف کن من قول ميدم کاري به کارش نداشته باشم.

مرجان ازم جدا شد و چشم غره رفت.

منم لبخندي زدم و شونه بالا انداختم.

-نه بابا رامين شاهکار نداره که انقدر دختر خوبيه فقط کارخراب کنه.

مرجان-نغمه ببند اون دهنتو.

سرم رو به چپ و راست تکون دادم و مظلوم گفتم:

چشم.

ارميا با خنده گفت:

نغمه جون تعريف کن يکي رو حتما خيلي جالبه.

لبخندي زدم و رو به مرجان گفتم:

مرجان بذار يکي رو تعريف کنم همون که تو عروسي پگاه بود.

مرجان چشاش گرد شد و گفت:

نه تورو خدا ميخواي ابرو من رو ببري.

رامين بلند شد و کنار مرجان نشست و دستش رو دور شونه مرجان انداخت و گفت:

عزيزم هرچي که باشه مهم نيست من تورو همين طوري دوست دارم.

مرجان برگشت سمتم زبونش رو در اورد و گفت:

چشات کور شد؟

چشمکي زدم و گفتم:

کور شده خدايي بود.

همه خنديدن و مرجان گفت:

جهنم بيا تعريف کنيم اين رامين داره تو گوشم وز وز ميکنه که جريان چيه.

-وا مگه زنبوره؟

مرجان چشم غره رفت و بقيه خنديدن.

ارميا گفت:

بگو نغمه جوون ماهم اين مرجان رو بهتر بشناسيم.

صدام رو صاف کردم و گفتم:

دو سال پيش شب عروسي خواهرم...مرجان حوصلش سر رفت وسط عروسي...

مرجان پريد توي حرفم و گفت:

نه که تو حوصلت سر نرفته بود.

چشم غره اي بهش رفتم و گفتم:

اصلا نميگم خودت واسه شويَت تعريف کن.

و صورتم رو برگردوندم که چشم تو چشم ميثاق شدم.

مرجان-نگو بهتر ولي حق نداري بهم بخندي.

دوباره زدم زير خنده و مرجان جيغ کشيد:

کوفت مزخرف انگار هر اتفاقي افتاد اين بايد بخنده.

-مرض بي ادب. بد بخت اين رامين که اومده تو رو بگيره تو لياقتت همون مرتيکه معتاده.

همه با چشاي گرد شده نگامون ميکردن ولي مرجان خيلي بيخيال مثل هميشه جواب داد:

حالا خوبه لياقت من اون مرتيکه معتاده خودتو بگو مرد سه زنه بود بايد زنش ميشدي دختره گيس بريده.

و بعد هردو خونسرد تو چشم هم زل زديم.

دوزاري بقيه تازه افتاد که داريم باهم ديگه شوخي ميکنيم.

رامين و ارميا و اراد بلند شدن و رفتن که به باغ سر بزنن همون موقع يکي از بچه هاي دانشگاه زنگ زد که با مرجان حرف بزنه و من موندم و ميثاق.

با فنجون چايم بازي ميکردم.

ميثاق يه دفعه گفت:

خانم جان خيلي مشتاق شده يه بار ديگه تورو ببينه.

با سردي بهش نگاه کردم و گفتم:

خوب چيکار کنم؟

و بعد با پوزخند ادامه دادم:

شما که تو دروغ گفتن استادي بهش ميگفتي باهم تموم کرديم.

ميثاق پوزخندي زد و گفت:

گفتم اتفاقا ولي اصرار داره ببينتت اون فکر ميکنه تو شبيه يکي هستي و ميخواد تو رو ببينه.

خيلي بيخيال داشتم به مزخرفاتش گوش ميدادم ولي وقتي گفت شبيه يکي خيلي تعجب کردم من که کسي رو نداشتم.

با تعجب بهش نگاه کردم و پرسيدم:

کي؟

شونه اي بالا انداخت و گفت:

نميدونم ولي گفت حتما ميخواد ببنتت من ميخواستم شنبه بيام شرکتت باهات حرف بزنم.

ذهنم رو مشفول کرده بود يعني شبيه کي ميتونم باشم؟

-خوب بگيد بياد ديدنم.

چشماش از تعجب گرد شد.

-خانم جان بياد ديدنت؟

با تعجب گفتم:

خوب اره مگه اون باهام کار نداره.

ميثاق با غرور گفت:

خانم جان براي ديدن هيچ کس نميره هميشه بقيه ميان ديدنش.

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

منم هيچ جا نميام.

سر و صداي کسي اومد و بقيه که با خنده سمت ما ميومدن.

با ديدن مهيار جيغ خفيفي کشيدم.

مهيار هم با ديدنم لبخندي زد و اومد سمتم.

مهيار-او ماي گاد...عشقم تو اينجا چيکار ميکني؟

بلند شدم و روبروش ايستادم.

لبخند شيطوني زدم و گفتم:

نفس چه جيگر شدي تو...فکر نميکردم بچه ها هم بزرگ بشن.

منظورم به هيکل ورزشکاري بود که درست کرده بود.

مهيار دستم رو گرفت و گفت:

يه چرخ بزن ببينم خودت تو اين يه سال چي شدي.

و چرخوندم وکشيدم تو بغل و گفت:

خيلي دلم واست تنگ شده بود نغمه.

با خنده از تو بغلش بيرون اومد و گفتم:

منم همين طور داداش گلم.

مهيار با خنده روي مبل نشست و دست منم کشيد و افتادم کنارش.

-دانشگاه چطور پسر؟

زدم به شونش ... خنديد و گفت:

منظورت اب و هواشه ديگه.

چشمکي زدم و ادامه داد:

عالي عالي...دانشجو پزشکي بودن خيلي خوبه.

با خنده گفتم:

بيشعور...شرکت رو چيکار کردي؟

اهي کشيد و گفت:

فعلا بابا ادارش ميکنه.

برگشتم به سمت مرجان که اومده بود و گفتم:

پس اين تن لش چيکارست؟

مهيار نوچ نوچي کرد و گفت:

داري ميگي تن لش...ميگه نميرم شرکت بهونه الکي مياره.

سري تکون دادم ميدونستم به خاطر باباش ميگه.

ميثاق و اراد با تعجب نگاهمون ميکردن...شايد به خاظر صميمت بيش از اندازه مون بود.

مهيار رو به رامين گفت:

والا شوهر خواهر تنها کسي که از پس زنت بر مياد نغمه هست.واسه همين من هميشه قبلا وقتي از دست اين خواهر ديوانم کلافه ميشدم به نغمه شکايتش رو ميکردم نميدونم اين نغمه باهاش چيکار ميکرد که اين مرجان ميومدم ميگفت داداش شکر خوردم.

رامين و بقيه ميخنديد و مرجان حرص ميخورد.

مرجان-خيلي پرويي مهيار اين حرفا چيه به رامين ميگي.رامين فکر ميکنه هارم.

با بيخيالي گفتم:

مگه نيستي؟

مهيار خنديد و دستش رو اورد جلو و گفت:

بزن قدش.

دستم رو به دستش کوبيدم و بعد رو به مرجان گفتم:

نميخواي شب اخر مجرديت من و ببري بيرون؟

مهيار بي توجه به مرجان گفت:

خودم ميبرمت بيرون اتفاقا ميخوام يکي رو نشونت بدم.

با ذوق گفتم:

دوست دخترتو؟

مهيار با خنده گفت:

نغمه عزيزم ابروم رو چرا ميبري؟

با ذوق گفتم:

اخه دوست دختراي تو هميشه ديدن داشتن.

اراد با خنده گفت:

اره من قبلا يکي دوتاشون رو ديدم.

مهيار به اراد چشم غره رفت و ارميا گفت:

يکيش هم هم دانشگاهي خودم بود.

من خنديدم و رو به مهيار گفتم:

ابروت رفته که عشقم.چرا يکم سعي در حفظ ابرو نداري که بعدا من رو سرزنش نکنن؟

مهيار با خنده سرش رو پايين انداخت به معني اينکه شرمنده شده.

زدم به شونش و گفتم:

بيخي داداش.

بقيه صحبت هاي جمع بيشتر هول وهوش فردا گذشت.

بعد حدود نيم ساعت رامين گفت:

مرجان،نغمه بلند بشين حاضر بشيد که بريم بيرون شام رو و يه دوري هم بزنيم.

مرجان سريع بلند شد و علامت داد که بلند بشم.

سرم رو تکون دادم و از ارميا عذر خواهي کردم.

با مرجان داشتيم ميرفتيم که مهيار داد زد:

نبينم تيپتون جلف باشه ها...وگرنه مردين.

من و مرجان خنديديم و. من بهش گفتم:

برو بابا.

و دستم رو تکون دادم.

بعد يه ربع حاضر و اماده ميخواستيم از اتاق بريم بيرون.

مرجان مانتوي بلند سفيد با ساپورت مشکي و کفشاي پاشنه بلند سفيد پوشيده بود.يه روسري بزرگ مشکي با دور دوزي سفيد هم سرش کرده بود.

به شوخي بهش گفتم:

ميخواي امشب به همه نشون بدي عروس کيه؟

مرجان لبخند غمگيني زد و رژش رو تمديد کرد.

منم روي همون ساپورتم يکي از مانتوهاي مرجان رو پوشيدم.

توي دوستيمون اين حرفا رو نداشتيم هيچ وقت لباسامون خيلي وقتا مشترک ميشد.

يه مانتو ابي نفتي بلند بود.يه شال ابي هم پوشيدم و اماده از اتاق خارج شدم.

با مرجان درباره جشن فردا و ارايشگاه حرف ميزديم که مهيار جلو رومون سبز شد.

از ديدنش توي اون تيپ ابي لبخندي زدم.

با ديدنم گفت:

به به ست کرديم باهم اومده بودي تو کليد اتاقم نگاه ميکردي ببني چي ميپوشم؟

چشمکي بهش زدم.بازوش رو جلو اورد و دستم رو دور بازوي عضله ايش حلقه کردم و از پله کنار هم پايين ميرفتيم..

بقيه توي ماشينا منتظرمون بودن.

مرجان رفت سوار ماشين رامين شد و ميثاق و اراد و ارميا هم توي يه ماشين بودن.منم سوار ماشين مهيار شدم.

به سمت جاده چالوس حرکت کرديم.

رامين پيشنهاد داد امشب بريم يکي از رستوراناي توي جاده که همه موافقت کرده بوديم.

توي مسير من و مهيار بيشتر درباره وضعيت شرکت حرف ميزديم.

اون نظر داشت که نميتونه شرکت رو همين طوري ول کنه و بايد مرجان مسئوليتش رو قبول کنه اگه نکنه مجبور خودش انصراف تحصيلي بده.

خيلي ناراحت شده بودم.

مهيار-ميدوني نغمه اگه بابا گذاشته بود مرجان با بهروز ازدواج کنه شايد هيچ وقت اينطوري نميشد.

مهيار اهي کشيد و همون موقع از کنار ماشين رامين رد شديم که مرجان ميخنديد و تا مارو ديد دست تکون داد.

دستي براش تکون دادم و رو به مهيار گفتم:

مرجان دختر قوي هست مطمئنم کنار مياد و داداشش رو تنها نميزاره.

مهيار لبخند تشکر اميزي زد و دستش رفت و ضبط ماشين رو روشن کرد.با شنيدن اهنگ پقي زدم زير خنده.

-مهيار از اين اهنگا هم گوش ميدي؟

مهيار ابروش رو داد بالا و بادي به غبغب زد و گفت:

مگه من دل ندارم.

به بازوش زدم و گفتم:

اخه بهت نمياد اهل گوش دادن به اهنگ عشقولانه باشي.

مهيار لبخندي زد و صداي ضبط رو بلند کرد.

منم به صندلي تکيه دادم و به اهنگ مرتضي پاشايي گوش دادم.

مهيار ماشين رو دم رستوران متوقف کرد.

پياده شدم و به رستوران نگاه کردم.

بالاي کوه و توي باغ بود.

بقيه هم پياده شدن و همه باهم رفتيم داخل و روي يه تخت نشستيم.

من و مرجان خيلي راحت کفشامون رو در اورديم و پريديم بالاي تخت.

جفت هم نشستيم.يادش بخير دوران دانشجويي اينطور جاها زياد ميومديم.

رامين کنار مرجان نشست و مهيار هم جفت رامين.

ميثاق مجبور شد بياد بالا بشينه و از شانس خوبم نشست جفت بنده حقير.نه خودش حقير من بنده بزرگم.

اراد و ارميا هم جفت ميثاق نشسته بودن.

گارسون اومد و گفت:

چي ميل ميکنيد؟

رامين از همه پرسيد که اکثرا جوجه رو ترجيح دادن.

گارسون خواست بره که رامين بهش گفت:

دو تا قليون هم قبل از غذا بياريد.

مرجان پريد توي حرفش و گفت:

نه چهارتا بيار.

رامين با تعجب پرسيد:

چهارتا چه خبره؟

مرجان بيخيال گفت:

يکي نغمه ميگيره دستش که تا نسوزه ول نميکنه يکي هم من که ديگه بقيه بايد فاتحه اش رو بخونن دوتا هم واسه بقيه.

گارسون رفت و مهيار با خنده پرسيد:

دخترا يادتونه يه بار رفته بوديم شمال لب ساحل يه چايخونه بود؟

با ياد اوري اون سفر لبخند رو لب من و مرجان نشست.

يادش بخير مجبور شدم به خانم اصغري بگم با دانشگاه ميريم اردو.

-واي چقدر خوب بود مهيار خيلي خوش گذشت.

مرجان اهي پر از سوز کشيد و گفت:

کاش دوباره بريم.

رامين با لبخند گفت:

اگه دوست داشته باشين هفته ديگه بريم.

مرجان با ذوق برگشت سمتم و گفت:

نغمه مياي؟

يکم فکر کردم و گفتم:

نميتونم،خودم هم ميخواستم برم ولي ديگه اخر تابستون.

مرجان که پنچر شده بود گفت:

خوب ماهم همون موقع ميريم.

مهيار لبخندي زد و گفت:

اره منم از اون سفر هر وقت رفتم شمال همش گفتم فقط با نغمه بري مسافرت خوش ميگذره.

لبخندي زدم و بعد يه چشمک زدم که مهيار خنديد احتمال ياد اون موضوع افتاده بود.

قليون ها رو اوردن که من و مرجان سريع دوتا رو کشيديم جلوي خودمون و يکي هم دست ميثاق يکي دست مهيار بود.

من و مرجان حلقه ميداديم بيرون و ميخنديدم.

رامين با لذت به اين کار مرجان نگاه ميکرد.

ميشد از نگاهش فهميد مرجان رو دوست داره مرجان دختر دوست داشتني بود و خيلي هم مورد اعتماد بود.اون توي دوستاي من تنها کسي بود که از گذشتم خبر داشت.

انقدر کشيدم که سرم درد ميکرد.

ني قليون رو دور بدنه قليون پيچوندم و چشماي خمار شدم رو پايين انداختم به گلاي فرش پهن شده روي تخت خيره شدم.

دستي شکلات جلوم گرفت.

سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کردم.

-بخور فشارت افتاده.

بدون هيچ حرف يا تشکري شکلات ازش گرفتم و نصفش رو خوردم و نصف ديگه اش رو دادم مرجان.

سرم رو به پشتي تکيه دادم.

صداي ميثاق باعث شد که بهش نگاه کنم.

-خانم جان خيلي اصرار به ديدنت داره.

بيخيال گفتم:

خوب ميگي چيکار کنم؟

ميثاق چشماي سردش رو بهم دوخت و گفت:

برو ببينش.

منم هرچي سردي توي دنيا بود توي نگاهم ريختم و بهش زل زدم و پرسيدم:

چرا ميخواد من رو ببينه؟

ميثاق شونه اي بالا انداخت و گفت:

ميگه تو شبيه کسي هستي.

کنجکاو بودم که شبيه کي ميتونم باشم.من که کسي رو نداشتم....يا شايدم داشتم؟

پوزخندي زدم و گفتم:

ميتونست بهم زنگ بزنه و دعوتم کنه.

-مقصرش من بودم شماره تماست رو خواست ولي نداشتم و بهش گفتم خودم دعوتت ميکنم.

هيچي نگفتم.

ميثاق دوباره پرسيد:

ادرس خونه رو که بلدي شنبه عصر ميگم منتظرت باشه.

شک داشتم چرا بايد ميرفتم؟نبايد واسم مهم باشه ولي نميدونم چرا خيلي کنجکاو شده بودم.

-چطوري بايد بهت اعتماد کنم؟

چشاش از تعحب گرد شد و احساس کردم عصبي شد ولي سعي کرد خونسرد باشه و گفت:

گوشيت رو بده.

گوشيم رو از تو کيفم رو در اوردم و جلوش گرفتم.

سريع از دستم گرفت و يه شماره زد و سيو کرد و يه شماره ديگه اونم سيو کرد.

گوشي رو بهم برگردوند با تعجب گوشي رو ازش گرفتم.

-شماره خودم و خانم جان رو زدم.به خانم جان زنگ بزن و از خودش بپرس.اگه شکي چيز ديگه اي هم بود به خودم زنگ بزن بگم کجا بري تحقيق.

کلامش همراه با طعنه بود.

بدون توجه به لحنش گوشي رو گرفتم و تو کيفم گذاشتم.

همون موقع شام رو اوردن و بازم صحبت جمع رفت سمت فردا.

با تکوناي يکي بيدار شدم.

اه تو روح همتون يه روز تعطيل هم نميتونم بخوابم.

برگشتم سمت کسي که تکونم ميداد.

مرجان لباش رو ورچيده بود و گفت:

نغمه بيدار شو ديگه بايد بريم ارايشگاه..تا نيم ساعت ديگه رامين مياد.

بيخيال و اسوده دوباره سرم رو کردم زير پتو و گفتم:

من خوابم مياد تو برو من بعد ميام.

مرجان با خشونت پتو رو از روم کشيد و گفت:

ميگم بلند شد ديگه بيشعور روز عقدم هم ميخواي بخوابي.

اخمي کردم و توي تخت نشستم.

مرجان که مطمئن شده بود بيدارم از اتاق زد بيرون و من کلافه در حالي که سرم رو مي خاروندم رفتم تو سرويس اتاق خواب مرجان که دست و صورتم رو بشورم.

هي اب ميپاشيدم روي صورتم که خوابم بپره ولي نميشد همش تقصير اوناست.

با ياد اوري ديشب و نگاه هاي گاه و بيگاه ميثاق و اراد کلافه شدم.

از دستشويي زدم بيرون و جلوي ميز توالت مرحان نشستم.

با ياد اوري واژه ميز توالت خندم گرفت هميشه وقتي ميگفتم پگاه ميگفت « اره ديگه ميشتي ميريني تو صورتت »

موهام رو شونه کردم و ارايشي نکردم.

شلوار لي پوشيدم و با تي شرت و رفتم که صبحونه بخورم.

با ديدن پدر و مادر مرجان دور ميز لبخندي زدم و سلام کردم.

مادر مرجان مريم جوون با ديدن لبخند زنان بلند شد و بغلم کرد.

زن مهربوني بود و منم خيلي دوسش دادشتم.

به پدرشم سلام کردم و نشستم.

پدرش مرد بدي نبود و درباره بهروز هم من بهش حق ميدادم ولي خوب مرجان هم حق انتخاب داشت.

هنوز دو لقمه نخورده بودم که مرجان بلند شد و غر غر کنان گفت:

نغمه بلند شو بريم.

مهيار بيخيال گفت:

خوب تو که انقدر هولي برو من خودم نغمه رو ميارم.

مرجان چشم غره به مهيار رفت که مريم جوون گفت:

مامان تو برو حاضر شو الان نغمه هم مياد.

مرجان غرغر کنان رفت و منم تشکر کردم و بلند شدم که برم.

مراسم قرار بود توي همين خونه و توي باغ خونه برگزار بشه.

البته اگه منم هميچين خونه اي داشتم مراسم عروسيم هم همينجا ميگرفتم ديگه چه برسه به يه نامزدي خلوت به قول رامين.البته از خلوت منظورش صدتا مهمون بود.

پوزخندي زدم و فکر کردم من صدتا مهمون يه جا نديدم البته اگه عروسي خواهرم رو فاکتور بگيري.

مرجان لباس پوشيده بود منم مانتوم رو انداختم رو لباسم و لباس مجلسيم رو برداشتم.

رامين جلوي در منتظرمون بود.

هردو سوار شديم.

دم در ارايشگاه رامين پرسيد:

کي بيام دنبالتون؟

مرجان-ساعت سه بيا که بريم عکاسي.

رامين سرش رو تکون داد و يه تک بوق زد و رفت.

حوصلم از دست اين ارايشگر سر رفته بود همش ميگفت بکن نکن.

مرجان که يکي دوبار سرش داد زد که چرا موهام رو ميکشي.

کار ارايشگر که تموم شد توي اينه به خودم نگاه کردم.

ارايشم زياد غليظ نبود يعني به اصطلاح اروپايي بود.

از خودم خوشم اومد يعني من کلا از خودم خوشم ميومد ولي از گذشتم نه.

لبخند غمگيني زدم و به اون اتاق رفتم که لباسم رو بپوشم يه لباس بلند نارنجي که دور گردن بسته ميشد و قوس کمرم رو به خوبي نشون ميداد.

کفشام رو پام کردم.

توي اينه قدي به خودم نگاه کردم.

خودم رو پسنديدم اگه خودم ، خودم رو نپسندم جاني دپ ميپسنده؟.

از اون اتاق زدم بيرون مرجان رو ديدم.

توي اون لباس سبز مثل فرشته ها شده بود.يه فرشته با رنگ لجن.خندم گرفته بود.اگه بفهمه به همچين لباس خوشگلش ميگم لجن ارايشگاه رو سرم خراب ميکنه.

لبخندي زدم و گفتم:

خرمگس خيلي خوشگل شديا.

مرجان لبخندي زد و گفت:

تو هم همينطور خره امشب بايد يه شوهر از تو مجلس بجويي.

خنديدم و همون موقع کارگر ارايشگاه اومد و گفت:

اقا داماد اومدن.

مرجان سري تکون داد و شنلش رو پوشيد.منم مانتوم رو روي لباسم انداختم و وسايلاي خودم و مرجان رو برداشتم.

توي راه پله ارايشگاه پشت سر مرجان پايين ميرفتم.

دم در که رسيديم رامين اماده منتظر بود.

با ديدن مرجان لبخندش جمع شد و توي چشماي مرجان زل زد.

و بعد يه قدم برداشت به سمتش و گفت:

خيلي خوشگل شدي.

مرجان لبخندي زد و هيچي نگفت.

يعني داره شوهر ميکنه عاقل شده؟؟امکانش هست؟؟قبلا هرکي بهش ميگفت خوشگل شدي ميگفت بودم يا ميدونم.

رامين پيشونيش رو بوسيد و من با شيطنت گفتم:

از اينکارا نکينيد من مجردم واسم بد اموزي داره.

مرجان و رامين هردو خنديدند و به سمت ماشين رفتن از ديدن ميثاق و ماشينش چشما گرد شد.

اين اينجا چيکار ميکرد؟

رامين در جلو رو باز کرد که مرجان بشينه و بعد رو به من گفت:

نغمه خانم شرمنده هستم ولي شما بايد با ميثاق بريد اخه فيلم بردار گفت ميخواد فيلم بگيره.

لبخند مصنوعي زدم و گفتم:

خوب ميگفتيد خودم با اژانس ميرفتم خونه.

رامين لبخندي زد و گفت:

نميشه که شما و ميثاق دوستاي صميمي من و مرجان هستيد ميخواستيم باتون عکس بگيريم توي باغ واسه همين ميثاق گفت مياد دنبالتون.

لبخندي زدم و هيچ نگفتم،ميثاق گفته بود؟يعني پيشنهاد خودش بود؟.

رامين سوار شد و منم به سمت ماشين ميثاق رفتم.

در عقبم رو خواستم باز کنم که ميثاق با حرص گفت:

راننده شخصي خانم نيستما.

با اخم برگشتم سمتش و گفتم:

اگه من بخوام هستي.

ميثاق چنان اخمي کرد که ترسيدم ولي به روي خودم نيوردم.

ميثاق با عصبانيت گفت:

بيا جلو بشين.

وسايلا رو گذاشتم رو صندلي عقب و در رو محکم بستم و خودم با يکم سختي جلو نشستم.

ميثاق زير لب گفت:

انگار ارث باباش رو طلب داره.

و بعد ماشين رو روشن کرد و حرکت کرد.

هردو سکوت کرده بوديم.

همون موقع واسم اس اومد که گوشيم رو برداشتم که بخونم.

تارا بود.

« خوش ميگذره بي معرفت؟ »

لبخندي زدم و احساس کردم دلم واسش تنگ شده.

« خيلي جاي تو خاليه با معرفت »

تارا سريع جواب داد.

« پس جاي من و پگاه هم خوش بگذرون و به مرجان تبريک بگو ببوسش »

وقتي اسم پگاه رو اورد لبخند گشادي زدم و با ذوق نوشتم.

« باشه پگاه رو ببوس و بهش بگو حواسش به عزيز دل خاله باشه ولي من مرجان رو نمي بوسم ارايشش خراب ميشه :دي »

ميثاق زير چشمي نگاهم ميکرد و گفت:

امروز خانم جان دوباره زنگ زد و از تو پرسيد.

بدون اينکه نگاهش کنم با لحن سردي گفتم:

خوب؟

-قرار بود بياد ولي حال خان دايي بد شده بود و مجبور شده بره اونجا.اون خيلي مشتاق ديدار دوباره تو هست.

برگشتم و بهش نگاه کردم.

ميثاق پسر جذابي بود به نظر خودم نميشد گفت خوشگله ولي شايد از نظر بقيه خوشگل باشه.

پوست گندمي و چشماي قهوه اي روشن که خيلي خاص بودن.دماغ و دهن خيلي قشنگي داشت و همين باعث شده بود که جذاب باشه ولي مهمتر هيکل و تيپش بود که فکر کنم باعث جذب دخترا بود.

ميثاق صورتش رو به سمتم برگردوند و گفت:

خوشگل نديدي؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

چرا ولي ادم از خود راضي زور گو نديدم.

چشاش از تعجب گرد شد و به من نگاه کرد.

-خيلي خيلي پرويي.

نيشم باز شد و گفتم:

ميدونم مثل تو.

اخماي ميثاق دوباره تو هم کشيده شدن و تا رسيدن به باغ مورد نظر براي عکاسي کسي حرفي نزد.

در باغ باز شد و اول ماشين رامين و بعدم ماشين ميثاق رفتن داخل.

هردو ماشين کناري پارک شدن.ميثاق پياده شد.

منم ميخواستم پياده بشم ولي پياده شدن از اون ماشين شاسي بلند با اين لباس و کفش از سوار شدنش هم سخت تر بود.

سرم پايين بود و تو فکر بودم چيکار کنم که دستي جلوي روم گرفته شد.

سرم رو بلند کردم و به صاحب دست نگاه کردم.ميثاق بود.

لبخند زورکي زدم و مجبوري دستم رو توي دستش گذاشتم و پياده شدم.

مرجان دست تو دست رامين به سمت وسط باغ ميرفت.

ميثاق بازوش رو اورد بالا و گفت:

بهتره دستم رو بگيري با اين کفشا وسط سنگا راه رفتن سخته.

نميخواستم قبول کنم واسه همين گفتم:

خودم ميتونم مرسي.

ميثاق با شيطنت ابروش رو بالا انداخت و گفت:

هرطور ميلته.

کنارش راه ميرفتم.حق با اون بود واقعا سخت بود.يه چند جايي هم نزديک بود بيوفتم.

سعي ميکردم با دقت راه برم ولي حواسم رفت پي بوي عطر ورساچ ميثاق.

و توي يه لحظه سکندري خوردم و تق رفتم که بيوفتم ولي توي ثانيه اخر امداد هاي الهي به دادم رسيد.

و دستي که دور کمرم حلقه شد.سرم رو بردم بالا و به ميثاق نگاه کردم.

ابرو هاش رو با شيطنت بالا انداخت و گفت:

گفته بودم که.

و بعد کمکم کرد که صاف بايستم.

دستم تو دستش بود و حتي سعي نکردم درش بيارم اخه واقعا ميترسيدم بيوفتم و ديگه واويلا کي جمع و جورم ميکنه.

بالاخره به محل مورد نظر رسيديم.مرجان شنلش رو و من مانتوم رو در اوردم.

من و ميثاق رو صندلي ها نشستيم و عکاس هي به مرجان و رامين ميگفت که چيکار کنن.

عکساي دوتاييشون که تموم شد که چندتاش با صحنه بالاي هجده سال همراه بود اومدن که بشينن و کمي استراحت بکنن.

مرجان کنارم نشست.

خم شدم و در گوشش با شيطنت گفتم:

رژ لبت تو کيفمه.

مرجان با چشم غره کوبيد به بازوم و بلند داد زدم:

اخ..وجشي.

رامين و ميثاق که ديگه از ديشب به اين رفتار ما دوتا عادت کرده بودن فقط نگاهمون کردن و رامين پرسيد:

مرجان چيکارش کردي؟

مرجان قيافش رو مظلوم کرد و گفت:

حرف بد زد منم زدمش.

رامين سري تکون داد و گفت:

از دست تو.

عکاسشون يه مرد ارمني بود.

بعد چند دقيقه بهمون نزديک شد و گفت:

ساق دوشا هم ميخوان باهم عکس بگيرن؟

مگه مجلس عروسي وسط فرانسه بود..يکي نيست بهش بگه عزيزم مگه هرکي ساق دوش بود بايد عکس بگيره با اون يکي ساق دوش.

مرجان به تلافي چند دقيقه پيش گفت:

اره اخه ميدوني باهم ديگه دوستن يه چند تا عکس دوتايي ميخوان.

با اين حرفش چشمام گرد شد و نگاهم رفت سمت ميثاق ولي اون لبخند بدجنسي رو لبش بود.ميشد حدس زد اونم تو فکر تلافي رفتار من هست.

به مرجان نگاه کردم و چشم غره رفتم و زير لب گفتم:

مرجان ميکشمت.

مرجان سريع بلند شد و رفت سمت رامين که ميخنديد و گفت:

عزيزم بيا بريم يه دوري بزنيم تو باغ اخه ديدم درخت البالو داره هوس کردم.

با عصبانيت گفتم:

احيانا هوست مربوط به بارداريت نيست؟

مرجان لبخندي زد و دست رامين رو کشيد و گفت:

امشب بهت ميگم هست يا نه؟

و بعد از من و ميثاق دور شدن.

عکاس که اسمش وارنا بود گفت:

لطفا اماده بشيد.

و بعد مارو تنها گذاشت.

به ميثاق نگاه کردم و گفتم:

من عکس نميگيرم.

ميثاق لبخند روي لبش پاک نميشد.شونه اي بالا انداخت و گفت:

ولي بايد بندازي.

چشمام از عصبانيت به خون نشسته بود ريزشون کردم و زل زدم توي چشماش و گفتم:

چرا؟

ميثاق سعي کرد خنده اش رو کنترل کنه ولي گفت:

تو که دوست نداري دل مرجان رو بشکوني.

با عصبانيت بهش نگاه ميکردم.همون موقع عکاس اومد و ميثاق اومد نزديکم و با لحني که شيطنت توش موج ميزد گفت:

عزيزم بيا بريم ديگه.

پوفي کشيدم و بي توجه به دست دراز شده ميثاق بلند شد.دو قدم بيشتر نرفته بودم که دستي دور کمرم حلقه شد.

ميثاق در گوشم گفت:

اينطوري بهترِ.

عکاس مثل عروسک مجبورم ميکرد به حرکتاي خاص خودش...اخه يکي نيست بگه دوتا عکس ميخواي بگيري حالا کنار هم مي ايستيم.

يکي از عکسا من نشسته بودم و ميثاق بالاي سرم بود.

دوتاش هم که مرجان رو رامين باهامون بودن.

يکي من و مرجان و يکي هم رامين و ميثاق تکي گرفتن که خيلي ناز بود.

عکاس که ميثاق قربونش بره يه تز مزخرف داد که رامين ميخنديد و چشاي ميثاق از شيطنت برق ميزد و ميدونستم اين همش به خاطر اذيت کردن منه و مرجان که نميدونست چطور خندش رو پنهون کنه سرش رو انداخته بود پايين که مورد اصابت چشم غره هاي من قرار نگيره.

تا اومدم مخالفت کنم ميثاق دستم رو کشيد و برد زير درختي که عکاس گفته بود.

وارنا اومد نزديک و دست من رو دور گردن ميثاق حلقه کرد و دست ميثاق دور کمرم و صورتامون روبروي هم و نگاهمون توي نگاه هم.

معذب بودم ولي بعدا براي مرجان داشتم دختره چشم سفيد خودش تو بغلش شوهرش حال ميکرد بعد من رو هم هول ميداد تو بغل اين يارو.اين پسره بيشعور هم که حال کرده من زرت و زرت تو بغلشم

عکاس دوباره تذکر داد تو چشماش نگاه کنم که مدل عکس خراب نشه و از اين چرت و پرت ها.

توي چشماي ميثاق شيطنت و توي چشماي من عصابنيت بود احتمالا شايدم دلهره و اضطراب نميدونم..

ولي نميدونم چرا احساس ميکردم کم کم دارم غرق نگاه ميثاق ميشم و شيطنتي که کم کم از نگاه ميثاق رنگ باخت.

نميدونستم توي نگاه اون چيه ولي توي نگاه منم ديگه نفرت نبود هيچي نبود شايدم بود ولي اينکه چه احساسي ... نميدونستم.

اصلا متوجه نشدم کي عکس گرفته شد فقط زماني به خودم اومدم که مرجان با شيطنت گفت:

بسه ديگه اومدم نجاتتون بدم.

سريع به خودم اومدم و دستم رو از دور گردنش باز کردم و اونم دستش رو از دور کمرم برداشت و کلافه ازم جدا شد و رفت.

مرجان با خنده جفتم ايستاد و گفت:

خيلي باحال بود.عکس ميشه يادگاري ولي اگه شوهر کردي نبايد نشونش بديم.

حوصله کنايه هاي مرجان رو نداشتم.

-بيخيال مرجان بيا بريم حالا کي ميخواد شوهر کنه.

مرجان دستش رو دور دستم حلقه کرد و از دوران دانشگاه حرف ميزد که چقدر زود گذشت و من با اينکه حواسم رو پيش اون دو تيله قهوه اي جا گذاشته بودم همراهيش ميکردم.

رفتيم پيش رامين و ميثاق.

ميثاق با ديدنم نگاه سردي بهم انداخت و بعد به ادامه حرفش با رامين پرداخت.

تعجب کردم سردي براي چي بود؟

و بعد نهيب احساسي که چرا نبايد سرد باشه؟مگه چي بين ما هست؟

به روي خودم نيوردم و به حرف مرجان گوش داد.

-نغمه حساب کن اگه با کمالي ازدواج کرده بودي الان بچه داشتي ولي حالا عيبي نداره امشبم هستش تورت رو واسش پهن کن چون مطمدنم هنوز دوست داره اخه زنگ زده بودم دعوتش کنم پرسيد خانم زاهد هم مياد؟

چشمام رو ريز کردم به مرجان گفتم:

خيلي عوضي چرا دعوتش کردي؟

مرجان با خنده گفت:

خوب با کمالي جور بودم تقريبا خيلي پروژه باش برميداشتم، بالاخره هم دانشگاهيم بود.

و بعد رو رامين گفت:

رامين امشب يکي از همکلاسيا من و نغمه هست خواستگارش بود.نغمه بهش ميگفت نردبون.اخه هم لاغر بود هم قد ديلاقي داشت.حالا امشبم به اميد ديدن نغمه اومده.

با خنده گفتم:

منم به اميد ديدن عماد اومدم نکه کشته مردشم.

ميثاق با علامت سوال نگاهم ميکرد و رامين و مرجان ميخنديدن.

بقيه زماني که توي باغ بوديم با ميثاق تنها نشدم.

فيلمي که ميخواستن گرفته شد و عکسا هم تکميل شد.

موقع سوار شدن رو به مرجان گفتم:

صبر کن الان ميام.

و بعد رفتم سمت کيفم و رژ بيست و چهار ساعته قرمزم رو اوردم.

مرجان تا ديد رژ تو دستمه صاف نشست و رامين و ميثاق هم با خنده نگاهمون ميکردن.

رژ رو زدم رو لبش و بعد برق هم زدم.

مرجان تو اينه نگاهي کرد و گفت:

خوبه؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ديگه اين پاک نشه تا اونجا لطفا...زشته جلو مهمونا با اين ارايش رژت پخش باشه.

طرف صحبتم بيشتر با رامين بود که خودش فهميد و با خنده گفت:

يادم ميمونه.

و سوار شد.

مرجان داد زد:

نغمه يه رژ نارنجي رو لبات بزنه.پررنگش کن يه وقت نبينم همينم پاک بشه ها.

جوابش رو ندادم به سمت ماشين ميثاق رفتم.دختره پرو با منظور حرف ميزنه عوضي.

ميخواستم سوار ماشين بشم که خيلي سخت بود واسم.

با اون کفشا و اون لباسا.

خدا بکشتت مرجان.

داشتم زير لب حرف بار مرجان ميکردم که يه دفعه دستي دور کمرم حلقه شد و بلندم کرد و روي صندلي گذاشتم.

با تعجب برگشتم و با ديدن ميثاق که چشاش ميخنديد اخمي کردم.

و بدون هيج تشکري صاف نشستم.

ميثاق هم در ماشين رو بست و سريع سوار شد.دنده عقب گرفت و حرکت کرد و بعد نيم نگاهي به من انداخت و گفت:

خواهش ميکنم قابلي نداشت که کمکت کردم سوار بشي.

اخمي کردم و برگشتم نگاهش کردم و جواب دادم:

مگه من ازت کمک خواستم؟

ميثاق ابرويي بالا انداخت و با دستش بين دو ابروم زد و گفت:

اول اخمات رو باز کن که شدي شبيه نامادري سيندرلا.بعدم من وظيفه انسانيم رو انجام دادم که به يه خانم کمک کردم سوار بشه،اين نشون ميده من چقدر جنتلمن هستم.

ابروهام ناخوداگاه بالا رفت و گفتم:

اوه اوه به پا اعتماد به نفست به سقف ماشين برخورد نکنه سقف خراب بشه اخه حيف اين ماشين هست.

ميثاق ضربه ي ارومي به بازوم زد و گفت:

واسه من هيچي حيف نيست.

چشم غره اي بهش رفتم و گفتم:

چقدر پول دادي گرفتيش؟

ميثاق با خنده پرسيد:

چيرو؟ماشين رو؟

دوباره يه چشم غره رفتم و گفتم:

پيچ پيچيو اعتماد به نفست رو ميگم.

ميثاق زد زير خنده و گفت:

بسه ديگه چشات چپکي شد از بس بهم چش غره رفتي اين اعتماد به نفسم از خدا که پنهون نيست از شما هم چه پنهون ارثي بهم رسيده.

خندم گرفته بود.با خنده گفتم:

اِ يعني بابات هم اينطوريِ اعتماد به نفسش.

برگشتم سمتم و چشمکي زد و گفت:

اي بگي نگي حالا يه خورده کم تر و بيشتر.

هيچي نگفتم ساکت نشستم حوصله حرفاي چرت و پرت اين پسره پرو رو نداشتم.

ميثاق هم که ديد من ساکتم ديگه هيچي نگفت.

اي خدا چقدر ماشينش راحته کاش منم يه پولي داشتم از اينا بگيرم ولي حيف...

اهي کشيدم و تو دلم دو سه تا حرف اب دار بار اين ميثاق کردم.

ميثاق پرسيد:

آه حسرت بود؟

جا خوردم ولي خودم رو نباختم و گفتم:

آره حسرت در پي ادم شدن تو.

و با بدجنسي تمام نگاش کردم

ميثاق اول با تعجب نگام کرد و بعد بلند بلند زد زير خنده و من اين دفعه با تعجب نگاش ميکردم پسره رواني معلوم نيست به چي ميخنده.حرف من که زياد خنده دار نبود.

زير لب گفتم:

لوس بي مزه.

ميثاق لپم رو کشيد و گفت:

تويي.

دستم رو گذاشتم رو گونم و چشم غره بهش رفتم و گفتم:

مگه من با تو شوخي دارم چرا لپم رو کشيدي؟

ميثاق ابرويي رو بالا انداخت و گفت:

نکنه مال تو هم عملي ميترسي شل و ول بشه؟

-چـــــــي؟

از فريادي که زده بودم خودم ترسيدم چه برسه به اين بدبخت فلک زده که از خوش شانسي زيادش من تو ماشينشم.البته اين ميتونه خوشبختي باشه.

ميثاق سريع دستش رو گذاشت رو گوشش و به مسخره گفت:

باشه دختره کولي فهميدم همش طبيعيه.

و زير لب شروع کرد به غر زدن.منم بهش محل نزاشتم و سرم رو تکيه دادم به صندلي و چشمام رو هم گذاشتم.

نميدونم چقدر گذشت که با صداي نحس يکي بيدار شدم.

-هي دختر کولي بيدار شو من حوصله ندارم تکونت بدم بعد اين صداي زشتت رو واسه من ببري بالا که چرا بهم دست زدي.

چشمام رو با گيجي باز کردم و اولين چيزي که ديدم دوتا چشم قهوه اي بود که با خنده بهم نگاه ميکرد.

براي کمتر از يک دقيقه زمان و مکان رو فراموش کرده بودم و فقط توي اون دوتا چشم نگاه ميکردم.

يا بهتر بگم حل شده بودم.به ميثاق نگاه کردم نميدونم اين پسر چي داشت که من رو جذب خودش ميکرد يعني داشتم جذبش ميشدم.

يه حسي غلغلکم ميداد که نغمه دستت رو بالا بيار و صورتش رو لمس کن.

دوباره چشام چرخيد و توي چشماي قهوه اي ميثاق خيره شد و دستم که اروم اروم بالا اومد و روي گونش رفت.

ميثاق هم دستش رو گذاشت رو دستم و اروم دستم رو نوازش ميکرد.

ميثاق لبخندي رو لبش بود و بهم خيره شده بود.

چشماي من اجزاي صورتش رو مي کاويد.

ميثاق صورتش رو نزديک کرد به صورتم و چشماش روي لبام خيره مونده بود.

صداي زنگ گوشيش باعث شد هردو به خودمون بيايم و ميثاق سريع روي صندلي خودش صاف نشست و من سرم رو انداختم پايين و با انگشتر توي دستم بازي ميکردم.

زير چشمي بهش نگاه کردم کلافه دستي به موهاش کشيد.

در ماشين رو باز کردم و سريع خودم رو انداختم پايين که نزديک بود بيوفتم.

ميثاق با لحني که نگران ميزد گفت:

نغمه حواست باشه نيوفتي.

تند تند سرم رو تکون دادم و از صندلي عقب وسايل خودم و مرجان رو برداشتم و تا جايي که کفشام بهم اجازه ميداد تند رفتم داخل.

بدون توجه به مهموناي توي باغ سريع رفتم داخل عمارت و اتاق مرجان.

توي اينه خودم رو ديدم گونه هام گل انداخته بود.

بلند بلند شروع کردم به سرزنش خودم:

واي نغمه خاک تو سرت بشه چيکار داشتي ميکردي؟اخه اين پسره ي بوزينه چيه؟اه اصلا حواست بود به کارت.واي چرا دستت رو گذاشتي رو صورتش؟حالا اين رواني پيش خودش چي فکر ميکنه؟

و سرم و تند تند به چپ و راست تکون ميدادم.

همون موقع در کسي تقه اي به در زد به خيال اينکه مهيار باشه در رو باز کردم ولي از ديدن ميثاق وا رفتم.

اين اينجا چيکار ميکنه؟

نگاهش کردم يه اخم رو ابروهاش بود.

کيفم رو گرفت جلوم و گفت:

اومدم اين رو بدم خيالت راحت من درموردت فکري نميکنم.

کيفم رو گذاشت تو دستام و من انقدر شکه بودم که هيچي نگفتم و اون که رفت و من موندم کيف به دست.

سريع اومدم توي اتاق و زدم تو سرم.

خاک تو سرت نغمه چقدر بي ابرويي.

يکم روي تخت نشستم تا اروم بشم و بعد بلند شدم.يکم ارايشم رو تمديد کردم و رژ هم زدم و مانتوم رو در اوردم و به خودم نگاه کردم خيلي خوب بود.

زياد به اينکه کمر لباسم باز بود اهميتي ندادم.

سعي کردم خونسرد برم پايين.

دم در ورودي مهيار رو ديدم که ايستاده بود با يه پسري حرف ميزد با ديدن من عذر خواهي کرد و به طرف اومد.

-بانو ي من افتخار همراهي ميديد؟

و بازوش رو که گرفت جلوم.

به تيپش نگاه کردم کت و شلوار طوسي و کراوات ارغواني.

خيلي تيپش جيگر بود لبخندي زدم و دستم رو تو دستش گذاشتم.

-البته سرورم.

لبخند به لب وارد باغ شديم و به سمت به مرجان رفتيم.

واي اين عماد اينجا چيکار ميکرد حتما اومده تبريک بگه.

يعني نهايت خوش شانسي يه ادم اينکه از کسي که خوشت نمياد زود تراز همه ببينيش.

بهش نگاه کردم با اين قد ديلاقش عجب هيکلي بهم زده.واقعا تعجب کردم يعني دوست دختري چيزي داره که رفته باشگاه شايدم نرفته امپول زده.

به مرجان که رسيديم من و مهيار هردو باهم سلام کرديم.

عماد با شنيدن صدام به سمتم چرخيد.

با لذت از سر تا پام رو نگاه کرد و توي چشماش برق خوشحالي ميدرخشيد.

کمالي-سلام خانم زاهد خوب هستيد؟مشتاق ديدارتون بودم

لبخندي زورکي زدم و گفتم:

سلام اقاي کمالي مرسي فکر نکنم نيازي باشه حالتون رو بپرسم معلومه چقدر خوب هستيد.

مهيار خندش گرفته بود از حرفم و مرجان و رامين هم سرشون رو انداخته بودن پايين و ميخنديدن.بد بخت کمالي موند چي بگه.با تامل جواب داد.

-بعله خوب بعد مدت ها دوستان قديمي رو ديدم بايد خوب باشم.

ابرويي بالا انداختم و دستم رو از توي بازوي مهيار بيرون اوردم و به سمت مرجان رفتم.

مرجان رو بغل کردم و زير گوشش گفتم:

ديونه اين چي بود دعوت کردي؟

مرجان ريز خنديد و گفت:

ديدي عجب قد و هيکلي داره..حالا هي بگو ديلاق.

با شيطنت گفتم:

فکر کنم بايد توي خواستگاريش تجديد نظر کنم.

و از توي بغل مرجان بيرون اومدم.

کمالي به سمت ميزي رفته بود که اکثرا پسرا دانشگاه نشسته بودن.

سه چهارتا ميز ديگه هم بود که دخترا نشسته بودن و يه عده ديگه از پسرا.

ميخواستم برم سمت دخترا که مهيار صدام کرد و رفتم سمتش.

نگاهي بهش کردم و پرسيدم:

چيه؟

مهيار به يه عده که تازه رسيده بودن با سر سلام کرد و بعد جوابم رو داد.

-يلدا الانا ميرسه اومد ميارمش پيشت هواش رو داشته باش تنها نباشه.

-خانم جديدِ؟

مهيار خنديد و گفت:

نه بابا يکسالي هست.

سري به نشونه تاسف تکون دادم و گفتم:

باشه بيارش.من فعلا برم پيش بچه ها يوني.

سري تکون داد يعني برو.

به سمت ميز بهاره اينا رفتم با ديدنم پنج نفرشون بلند شدن.

بازار ماچ و بوسه و احوال پرسي و تعريفاي الکي دخترا راه افتاد.

بهاره-واي نغمه جوون چقدر خوشگل شدي.

اره جون عمت معلوم نيست حالا تو دلت چه دري وري بارم کردي.

لبخندي مصنوعي زدم و با شادي گفتم:

جدي بهار جوونم مرسي تو که خيلي ناز شدي دماغ جديدت خيلي بهت مياد

سارا سارينا خواهراي دو قلو زدن زير خنده و شهناز ايشي گفت.

بهار با لبخند زورکي گفت:

جدي؟مرسي عزيزم.ولي قيافه ي تو خيلي مصنوعي شده ها انقدر موهات رنگارنگ نکن ابروهات رو بگو که تو اسمونه.

ابرويي بالا انداختم و با لبخند گشادي گفتم:

حالا خوبه ابروها من تو اسمون هست ابرو ها تو که معلوم نيست ارايشگر حواسش کجا بوده موقع تاتو که يکي پايينه يکي بالا.

و بدون توجه به عکس العملش به حرفم سريع رو به نگار گفتم:

خوبي عزيزم؟عروسي کردي راستي؟

نگار دستم رو کشيد و نشوندم جفتش.بقيه هم نشستن.

نگار-اره خوبم ولي از عروسي خبري نبود وگرنه دعوتت ميکردم نامزدي رو بهم زدم.

اخمي کردم و پرسيدم:

ديونه چرا؟

نگار لبخند مليحي زد و گفت:

بعدا درباره اين موضوع حرف ميزنيم.

سارينا-نغمه شوهر مرجان خيلي خوشتيپ و خوشگل هستا.از کجا تورش کرده؟

بيخيال يه پرتغال برداشتم که پوست بکنم و گفتم:

از تو لپ لپ.ميخواي واسه تو هم بخرم شايدم در بياد.

بهاره با خنده گفت:

تو که خيلي شيطون شدي.مهيار داداش مرجان رو مثل اينکه تور کردي؟

با لبخند شيطاني برگشتم سمتش و جواب دادم:

نه عزيزم من تورم رو واسه همه کس پهن نميکنم اين جور ادما ارزوني امثال تو.

نگار سرش رفت تو کيفش و شهناز و بهاره حرص ميخوردن و سارينا و سارا هم ريز ميخنديدن.

شهناز با حرص گفت:

من که اصلا فکر نميکنم تو عرضه اش رو داشته باشي همچين پسري رو تور کني اخه تو رو چه به اين ادما.

چشمام رو خمار کردم و مثل خودش گفتم:

ايــــــش.چه حرفا من اگه بخوام همه کار ميکنم منتها واسه خودم ارزش قائلم تنم رو حراج هر کسي نميکنم.

سارا اهمي گفت و براي منحرف کردن موضوع پرسيد:

راستي کمالي رو ديدي؟

خنده ي ريز کردم و گفتم:

اره باش حرفم زدم.

سارينا-ديونه بيا زنش بشو عجب قد و هيکلي بهم زده وضع ماليش هم بد نيست.

بهاره با عشوه گفت:

وا سارينا جوونم حرفي ميزنيا به نظرت الان مياد نغمه رو بگيره.اون مال اون موقع ها بود که لاغر بود و دراز.

شهناز هم سريع حرف بهاره رو تاييد کرد و گفت:

بهاره جوون راست ميگه الان ديگه يه زن خوش بر رو ميخواد.

نگار-لابد يکي مثل تو و بهاره.

من لبخندي زدم و گفتم:

نه بابا حداقل در حد سارينا و سارا اخه شنيدم يه بار کمالي به سهبا ميگفت « من از دخترايي که عمل ميکنند خوشم نمياد ».

همون موقع مهيار به سمت ميزمون اومد و سلام کرد و گفت:

خانماي زيبا اگه اشکالي نداره من چند دقيقه نغمه رو قرض بگيرم.خيلي زود به جمعتون اضافه ميشه.

ميدونستم اگه برم گير يلدا خانم بايد باشم.

سريع بلند شدم و رو به نگار گفتم:

نگار جوونم تو هم بيا.

از دخترا عذر خواهي کرديم و رفتيم.

مهيار تا دور شديم گفت:

اينا کي بودن با چشماشون درسته قورتم دادن.

نگار اخمي کرد و مهيار سريع گفت:

بخدا با شما نبودما.

با خنده گفتم:

بميري مهيار،يلدا اومد؟

مهيار با دستش يلدا رو نشون داد و سه تايي رفتيم سر ميزي که نشسته بود نشستيم.

مهيار کنار يلدا قرار گرفت و گفت:

نغمه جان يلدا خانم از دوستاي بسيار بسيار خوبم.

يلدا دستش رو دراز کرد و دستم رو توي دستش گذاشتم.

به قيافش نگاه کردم دختر ساده اي بود و زياد ارايش نداشت و موهاي مشکي که بالاي سرش بسته بود.ابروم رو با تعجب بالا انداختم و گفتم:

خوشوقتم عزيزم.مهيار واقعا خوش سليقه هست.

اين رو از ته دل گفتم چون ميشد حدس زد مهيار اين دختر رو براي زندگي ايندش ميخواد.

دختر با صداي ظريفي گفت:

مرسي عزيزم.

نگار رو هم معرفي کردم و مهيار با عذر خواهي ازمون دور شد.

-يلدا عزيزم چند سالته؟

بلدا لبخندي زد و گفت:

بيست و يک.

اوه اوه اين مهيار چي زد پس کلش ادم شده با سن پايينا ميپره.

نگار و يلدا خيلي زود گرم گرفتن و حرف ميزدن.چشمي توي باغ انداختم.

نگاهم با نگاه دوتا چشم قهوه اي گره خورد.

وقتي ديد دارم نگاهش ميکنم سري تکون داد.منم سري براش تکون دادم.

اراد هم جفتش بود و نگاهم ميکرد.اونم سري به نشونه سلام تکون داد که منم جوابش رو دادم.

-اون اقا خوشگله کيه؟

به نگار نگاه کردم و گفتم:

دوست رامين شوهر مرجان هست.اخه کجاش خوشگله؟

نگار لبخندي زد و گفت:

بي انصاف نباش قيافه جذابي داره.

لبخندي به نگار زدم و گفتم:

ولي اخلاقش اصلا جذاب نيست.

نگار زد به دستم و گفت:

هي هي از کجا اخلاقش رو ميشناسي؟

هيچي نگفتم يعني چيزي نداشتم که بگم.

به يلدا گفتم:

راستي يه سوال بپرسم.يه کوچولو خصوصي.

يلدا-البته بتونم جواب بدم حتما اين کار رو ميکنم.

با کنجکاوي پرسيدم:

چطوري با مهيار اشنا شدي؟

يلدا زد زير خنده و گفت:

نغمه اين که سوالت خيلي باحال بود.

و بعد لبخند محوي زد انگار توي خاطرات گذشته غرق شده و جواب داد:

توي دانشگاه باهاش اشنا شدم پسر خرخون کلاس که ليسانس مديريت داشت و بزرگترين ارزوش پزشک شدن بودوالبته اين رو از دخترا شنيده بودم.

با شيطنت گفتم:

به همين سادگي؟

نگار خنده اي کرد و گفت:

آخه به نظرت اينطوري ساده هم ميشه؟

و هردو خنديديم و همزمان گفتيم:

نه نميشه يه داستان عاشقانه پشت پرده هست.

يلدا خنديد و گفت:

از دست شما دوتا ولي داستان عاشقانه اي نبوده.

بقيه حرفايي که ميزديم تقريبا چرت و پرت بود.

توي طول جشن به همه بچه ها سر زدم و تجديد ديدار کردم و بارها با نگار و يلدا و مهيار رقصيدم.

مرجان و رامين هم که هميش باهم ميرقصيدن خوبه پسر رو نميخواست اگه ميخواست چيکار ميکرد اين مرجان.

بيخيال نشسته بودم و به رقص دو نفره مرجان و رامين نگاه ميکردم.نگار هم با يکي از پسراي دانشگاه ميرقصيد و يلدا با دوست پسر خل و چلشون.

منم که کلا بدون جفت...البته اين کمالي هم تنها بود و خيلي نگام ميکرد ولي من نرفتم بهش بگم بيا برقصيم.

داشتم با حسرت به کمالي نگاه ميکردم...خدا وکيلي من چقدر تو کف اين بشرم.

دستي رو بروم قرار گرفت.

سرم رو بلند کردم که به صاحب دست نگاه کنم که نگاهم با نگاه دوتا چشم قهوه اي گره خورد.

ابروهام به نشونه تعجب رفت بالاو پرسيدم:

خوب که چي؟

ميثاق شونه اي بالا انداخت و گفت:

انقدر با حسرت مثل اين بد بخت بيچاره ها نگاه اين پسره ديلاق کردي دلم واست سوخت گفتم بيام باهم برقصيم.

و بدون اينکه نظرم رو بپرسه دستم رو کشيد نميخواستم برم باش برقصم ولي تا به خودم بيام وسط جمع بود و دستي که دور کمرم حلقه زده بود.

با اکراه دستم رو دور گردنش حلقه کردم.حالا چقدرم من بدم مياد.

تو چشماش نگاه ميکردم که گفت:

چقدر تو هيزي دختر خورديم.

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

نه که حالا او آخر خوشگلي هستي.

از تکون خوردن تو يه جاي ثابت خوشم نميومد و دقيقا الان همين حس رو دارم.دلم اهنگ بندري ميخواست شايدم يه اهنگ عربي.

-پس فردا خانم جان منتظرته ساعت هفت.

سرم رو تکون دادم هنوز تصميمي واسه رفتن يا نرفتن نگرفته بودم.

ميثاق فشاري به کمرم داد و گفت:

زبونت رو موش خورده.تو اتاق که خوب چرت و پرت ميگفتي؟

اخمي کردم و زبونم رو در اوردم و گفتم:

نه ميبيني که هستش.

مثياق نگاهي به اطراف انداخت و گفت:

شايد از نظرت من بوزينه باشم يا رواني ولي من از دخترايي مثل تو خوشم مياد هم هاري هم يه نمه بد اخلاق و هم اينکه...

منتظر ادامه حرفش بودم ولي سعي کردم کنجکاويم رو پنهان کنم و پرسيدم:

خوب که چي؟

ميثاق سرش رو خم کرد کنار گوشم و گفت:

من ميخوام دوست دختر بشي؟

چــــــي؟؟با تعجب سرم رو کشيد عقب و تو صورتش نگاه کردم ببينم شوخي ميکنه ولي هيچ اثري از شوخي توي صورتش نبود.با شک و دو دلي پرسيدم:

چـــرا هميچين پيشنهادي ميدي؟

ميثاق لبخند نازي زد و گفت:

گفتم که ازت خوشم مياد بيا باهم دوست بشيم.

با اخم زل زدم تو چشماش و گفتم:

نميخوام.دوست ندارم بات دوست بشم.

نه که دوست نداشته باشم دوست داشتم ولي ميترسيدم اگه ميفهميد من يه دختر پرورشگاهي هستم چي؟اصلا چرا ميخواست باهام دوست بشه؟به بازيم بگيره؟

ميثاق با لبخند و اعتماد به نفس گفت:

من ميخوام باهام دوست بشي و تو دوست ميشي.

اوه اوه چه پرو.

-هرچي که تو بخواي نميشه.

و از تو بغلش بيرون اومدم و رفتم سمت ميز ولي صداي خنده بلندش توي گوشم پيچيد.

عوضي فقط ميخواد ادم رو مسخره بکنه.

بقيه جشن رو تقريبا يه جا نشسته بودم.ساعت سه بود که مهمونا رفتن و حتي رامين هم نموند.

موقع خداحافظي با ميثاق توي گوشم گفت:

شب منتظر پيامم باش جوجو.

موقع خداحافظي با ميثاق توي گوشم گفت:

شب منتظر پيامم باش جوجو.

حيف که اين رامين جفتم بود وگرنه يه چي بارش ميکردم.

با حرص گفتم:

تو غلط ميکني.

ابرويي بالا انداخت و بدون هيچ حرفي رفت.

مسواک زده بودم و توي تخت مرجان نشسته بودم.

اون با حوله چرخ ميخورد.

کلافه گفتم:

لباس بپوش بتمرگ ديگه.

مرجان کرمش رو به صورتش زد و گفت:

باشه تو بکپ الان ميام.

گوشيم رو برداشتم که به تارا اس بدم فردا واسه ناهار ميام.

يه پيام داشتم.

ميثاق...پسره پرو از رو نميره.خواستم نخونده پاکش کنم ولي کنجکاوي نزاشت و بازش کردم.

«جوجو خوب بخوابي يه وقت شيطنت نکنيا »

زبونم رو در اوردم و شکلک در اوردم که مرجان با خنده پرسيد:

ديونه شدي نغمه؟

با حرص گفتم:

نه نشدم اين پسره رواني ديونه هست.

مرجان با لبخند به سمت اينه برگشت و پرسيد:

کدوم پسره؟

با حرص و تنفر گفتم:

ميثاق.

مرجان با تعجب برگشت سمتم و گفت:

ميثاق؟دوست رامين؟

اخمي کردم و روي تخت دراز کشيدم و گفتم:

آره خل و چل ميگه بيا دوست دخترم بشو.

مرجان بلند زد زير خنده.با بخيالي نگاش کردم.

-کجاش خنده داره اخه؟

مرجان سعي ميکرد نخنده و چيزي بگه.

-اين...اين...که خيلي....خوبه..

و دوباره زد زير خنده.

زير لب بي مزه اي نثارش کردم چشمام رو روي هم گذاشتم و بدون اينکه فکرم رو مشغول کسي يا چيزي کنم خوابيد م.

***

فصل چهارم

در خونه رو باز کردم و خودم رو انداختم داخل.

تارا خونه نبود.

با سستي لباسام رو دراوردم روي مبلا پرت کردم و رفتم حموم.

يه نيم ساعتي زير دوش اب سرد بودم توي اين گرما فقط همين ميتونست سر حالم بياره.

حوله رو دورم پيچيدم اومدم بيرون.

با همون حوله روي تختم افتادم و خيلي زود خوابم برد.

صداي زنگ گوشيم بلند شدم و چشمام رو با سختي باز کردم و خميازه اي کشيدم.

تا خواستم جواب بدم قطع شد.

بيخيالش شدم و چشمام رو بستم.

ولي طرف خيلي سمج بود و دوباره زنگ زد.

بدون اينکه به شماره نگاه کنم با صداي خواب الود جواب دادم.

-جانم.

صداي شادي توي گوشم پيچيد.

-جانت بي بلا،خواب بودي جوجو؟

شک زده توي تختم نشستم،کي بود؟صداش اشنا ميزد.

با تعجب پرسيدم:

شما؟

مرد قهقه زد و گفت:

عشقتم ديگه ميثاق.

اخمي جاي تعجب رو توي صورتم پر کرد.

-عرضتون؟

-اوه اوه چه بد اخلاق.آدرس خونت رو از مرجان گرفتم تا نيم ساعت ديگه اونجام،ميام دنبالت که بريم پيش خانم جان.

خانم جان؟امروز چند شنبه بود؟شنبه؟

زدم رو پيشونيم و گفتم:

آخ يادم رفته بود.

ميثاق شنگول خنديد و گفت:

ميدونستم تا نيم ساعت ديگه اونجام.

تا خواستم بگم نيازي نيست خودم ميام گوشي رو قطع کرد.

از روي تختم بلند شدم و به خودم لعنت فرستادم که چرا آدرس رو دادم به مرجان دهن لق.

خوبه گفتم نميخوام با اين پسر دوست بشم.

ته دلم ناراضي نبودم از اينکه مياد دنبالم ولي دلم نميخواست خودم رو به محبت هاي دوروزه يه پسر خوش کنم.

همه ي اينا يه روز تموم ميشه.همه ي اين محبت ها دروغيه.محبت خانواده هست که حقيقه که اونم من ندارم.

بغضي گلوم رو فشرد.

قطره اشکي بدون اجازه از چشمم پايين اومد.

نبايد اجازه بدم گريه کنم.نبايد اين بغض بيست و سه ساله باز بشه.سريع قطره اشک ممنوعه رو پاک کردم و لباس پوشيدم.

بعد ارايش هم به کمد لباسيم هجوم بردم و سريع جين يخي و با مانتوي مشکي کوتاهي که زنجير کمرش ميخورد پوشيدم.روسري بلند يخي که دور مشکي ميخورد پوشيدم و موهام رو از جلو و بغل توي صورتم اوردم و کيف سفيد و کفش عروسکي سفيدم رو برداشتم.

با اينکه احساس خوبي از اين ملاقات نداشتم ولي دلم نميخواست به نظر مثياق يا مادر بزرگش بد تيپ و زشت بيام.

اماده از اتاق زدم بيرون.

تارا روبروي تلويزيون نشسته بود.

با تعجب نگاهي بهم کرد و پرسيد:

جايي ميري؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

با دوستم ميرم بيرون.

تارا سرش رو تکون داد خوشم ميومد از اين اخلاقمون هيچ وقت تو کار هم ديگه دخالت نميکرديم.

گوشيم زنگ خورد.ميثاق بود.

با تارا خداحافظي کردم و رفتم پايين.

ميثاق به ماشينش تکيه داده بود و منتظرم بود.

از بالا به پايين تيپش رو بررسي کردم.

جين توسي با کتوني سفيد و يه تيشرت سفيد که عضله هاش رو به خوبي نشون ميداد.

ميثاق با ديدنم لبخندي زد و گفت:

سلام جوجو خوبي؟

اخمي کردم.با اينکه خوشم ميومد بهم ميگفت جوجو ولي اخم کردم که جذبه نشون بدم.

سلام مرسي شما خوبيد؟

ابرويي بالا انداخت و با شيطنت پرسيد:

ما؟مگه چند نفريم؟

هيچي نگفتم و نگاش کردم.

اونم لبخندي زدو در جلو رو باز کرد.سوار شدم.درو بست و بعد خودش سوار شد.

کولر ماشين رو زد و حرکت کرد.

ساکت بودم يعني حرفي واسه زدن نداشتم.چي ميگفتم؟فکرم مشغول بود؟خانم جان چي ميخواست بهم بگه؟

يادم افتاد بايد شيريني و گل بگيرم هرچي باشه بار اول ميرم اونجا.

-ميشه يه جايي توقف کني من شيريني و گل بخرم؟

ميثاق با تعجب پرسيد:

براي چي؟

و بعد با شيطنت اضافه کرد:

شايدم ميخواي بري خواستگاري نوه خانم جان ولي من از الان بگم قصد ادامه تحصيل دارم.

از حرفش خندم گرفت،اروم زدم به شونش و گفتم:

لوس بي مزه.خوب بار اول ميخوام برم خونتون.

ميثاق با خنده گفت:

بار اول کجا؟يادت رفته قبلا هم اومدي.

چشم غره اي رفتم و گفتم:

اون فرق ميکرد اقا.

لبخندي زد و گفت:

باشه هرچي خانم بگه.

و به سمت شيريني فروشي رفت.

هم شيريني و هم گل رو خودش حساب کرد.

توي ماشين که نشستم از توي کيف پولم هزينه خريد شيريني و گل رو در اوردم و گرفتم جلوش.

با تعجب نگام کرد و پرسيد :

اين چيه؟

-خوب همينا که حساب کردي.

دستم رو با ناراحتي پس زد و گفت:

خجالت بکش نغمه.اين چه کاريه دختر.

-خوب ميخواستم همونجا حساب کنم ولي گفتم زشته.

ميثاق چشم غره اي بهم رفت و گفت:

معلومه که زشته وقتي با يه اقا ميري بيرون نبايد دست توي جيب بکني و هيچ وقت اينطوري پول نگير جلو يه اقاي محترم که ناراحت ميشه ولي من اينبار ميبخشمت به شرط اينکه بار اول و اخرت باشه.

از حرفاش لذت بردم ولي با اين حال گفتم:

بار اول و اخرم بود که باهات اومدم بيرون.

ميثاق لبخندي زد و گفت:

من عادت دارم دوست دخترم رو هر روز ببينم پس تازه بار اولت هست.

چشم غره اي رفتم و گفتم:

کي گفته من دوست دخترتم؟

-خودم گفتم.

زير لب غريدم:

پرو.

ميثاق قهقه زد و من دوباره چشم غره رفتم.

-خدايي چشات لوچ نشد از بس چشم غره رفتي؟

کوبيدم رو بازوش و گفتم:

خيلي خيلي لوسي اگه هم ميخواستم دوست دخترت باشم ديگه پشيمون شد.

ميثاق با حيرت گفت:

خداوکيلي قبول کردي؟داشتم نقشه ميکشيدم چطوري راضيت کنم.حالا چي شد که قبول کردي؟

نميدونستم چي بگم اين حرف رو همين طور زده بودم

-گفتم که پشيمونم الان.

-نه نه الان که پشيموني رو نميگم قبلش چيشد که ميخواستي قبول کني؟

يکم فکر کردم چرا ميخواستم قبول کنم.

-خوب ميدوني حوصلم سر رفته بود دلم يکم تنوع ميخواست.

ميثاق لبخندي زد و گفت:

خيلي خوبه ميدوني ميخواستم به خانم جان بگم راضيت کنه.

سريع گفتم:

ولي ميدوني يه شرطي داره.

ميثاق بيخيال پرسيد:

چي؟

يکم سرخ و سفيد شدم نميدونستم چطور بگم ولي اگه ميخواستم دوست دخترش باشم بايد ميگفتم.

-ميدوني...يعني چيزه...يه چيزي هست.

ميثاق کلافه پرسيد:

چرا انقدر سرخ و سفيد ميشي چي هست اين شرطت؟

يعني خود احمقش نميتونست حدس بزنه.

سريع و تند گفتم:

ببين بهتره يه پارتنر داشته باشي من دوست دخترتما ولي اين يکي رو نيستم.

يه دفعه صداي قهقه اش کل ماشين رو پر کرد و من با تعجب نگاش ميکردم.

-کجاي حرفم خنده داشت؟

به زور خنده اش رو کنترل کرد و گفت:

واي تو خيلي باحالي اين همه چيز..يه چيز کردي و سرخ و سفيد شدي که اين رو بگي؟بهت نمياد با حيا باشي با مرجان که اينطور نبودي.

اخمي کردم و گفتم:

مرجان فرق داره دختر هست و دوست صميميم و اينکه هيچ وقت تو هميچن موقعيتي با يه پسر قرار نگرفتم.

با حيرت نگام کرد و پرسيد:

يعني داري ميگي قبلا دوست پسر نداشتي؟

سرم رو به نشونه اره تکون دادم و پرسيدم:

چي انقدر تعجب داره واست؟

ميثاق با ناباوري گفت:

اينکه يه دختر بيست و سه ساله تا الان دوست پسر نداشته.

-وا چي تعجب داره خوب؟مگه نميشه؟

ميثاق با حيرت و کنجکاوي فقط نگاهي بهم انداخت و چيزي نگفت.

يعني انقدر دختراي دور برش کثيف بودن که باور نمي کرد يکي تا حالا دوست پسر نداشته.

من هميشه رابطم با پسرا خوب بود ولي فقط در حد يه دوستي معمولي بود نه بيشتر.

بقيه مسير رو هردو ساکت بوديم.

جلوي در خونه ي ميثاق توقف کرديم و هردو پياده شديم.

هيچ احساس خاصي نداشتم...با اينکه کنجکاو بودم حرفاي خانم جان رو بشنوم ولي استرس يا احساسي شبيه اين نداشتم.

ميثاق در و با کليد باز کرد و من خوسنرد تر از هميشه وارد خونه شدم.

خونسردي امروزم واسه خودم هم خيلي عجيب بود.

با وارد شدن به خونه خدمتکاري دم در اومد.

-سلام اقا.سلام خانم خوش اومديد.

ميثاق سري تکون داد و من اروم سلام کردم.

-خانم لطفا لباساتون رو بديد به من.

مانتو و شالم رو در اوردم و با کيفم دستش دادم.

پا به پذيرايي گذاشتم که يه بار قبلا اومده بودم.

ميثاق تعارف کرد که بشينم ميخواستم بشينم که خانم جان تشريف شون رو اوردن.

پوزخندي روي لباش نشست و صاف ايستادم نمي دونم چرا اين زن به دلم نمي نشست.

خانم جان نگاهي از به سر تا پام کرد و گفت:

خوش اومدي دختر جون.

و رو به ميثاق گفت:

ميثاق ما رو تنها بذار.

ميثاق بدون هيچ حرفي بلند شد که بره چه پسر حرف گوش کني

بعد از رفتن ميثاق خدمت کار قهوه اورد و رفت.

منتظر بودم اين به اصطلاح خانم جان حرفش رو بزنه ولي خيلي خونسرد قهوه اش رو خورد و زل زده بود به من و بررسيم ميکرد اخه يکي نيست بهش بگه من رو چه به اينکه شبيه کسي باشم.اخه من به خوشگلي و نازي لنگه داشتم...نه جوون اون ميثاق بميره لنگه داشتم؟

قهوم تموم شده بود و حوصلم سر رفته بود.

به چشم هاي پيرزن زل زدم و با کلافگي پرسيدم:

چرا ميخواستيد من رو ببينيد؟

خانم جان لبخندي زد و گفت:

پس بالاخره طاقت نيوردي و پرسيدي؟

ابرويي بالا انداختم و با تعجب پرسيدم:

شما اينجا صبر ادما رو ميسنجيد؟عايا با دستگاه صبر سنج نسبتي داريد

لبخند محوي گوشه ي صورتش نشست و جواب داد:

نه صبر دختر کوچولو هاي عجول رو ميسنجم دستگاه صبر سنج خودم اختراع کردم واسه همچين مواقعي.

پوزخندي زدم و چيزي نگفتم.اصلا نمي دونستم هميچين دستگاهي وجود داره؟.ترجيح دادم خودش حرف بزنه.

بعد حدود پنج دقيقه به حرف اومد.

-پدر و مادرت چيکارن؟

از سوالش جا خوردم نمي دونستم چي جواب بدم..همون دروغ هميشگي؟

خونسرد بهش زل زدم و گفتم:

من پدر و مادري ندارم.

ابرويي بالا انداخت و با تعجب پرسيد:

اين حرفت يعني چي؟مردن؟جدا شدي ازشون؟

پوزخندي زدم و گفتم:

کاش مرده بودن يا ازشون جدا شده بودم من حتي نمي دونم اونا کجان و چيکار ميکنن.

دوباره با کنجکاوي بهم زل زد انتظار داشت ادامه بدم و بگم کجان؟چيکارن؟ولي واسم سخت بود من نمي تونستم به اين زن اعتراف کنم که توي پرورشگاه بزرگ شدم..نمي تونستم بهش بگم نمي دونم يه حروم زادم يا حلال زاده..به هيچ کس نمي تونستم بگم..من سالهاست از اين موضوع فرار ميکنم..سالهاست همه رو مرده فرض ميکنم حتي خودم رو.

پوزخندي گوشه ي لبم نقش بست.

-بايد جواب بدم؟

خانم جان خيلي خونسرد بهم نگاهي کرد و گفت:

خب نه نميخواد جواب بده..دوست داري بدوني چرا خواستم که ببينمت.

خيلي کنجکاو بودم که بدونم و خيلي تا الان جلوي خودم رو گرفته بودم که نپرسم م شبيه کي هستم يا شايدم بودم؟

ولي خونسردي خودم رو حفظ کردم و گفتم:

لازم باشه خودتون ميگيد.

لبخندي زد و گفت:

اره ميگم چون براي وقتم ارزش قائلم.

مکثي کرد و بعد ادامه داد:

نمي دونم پدر و مادرت کي هستن يا چيکارن؟حتي نمي دونم خودت کي هستي؟ولي تو من رو ياد يکي ميندازي که سالهاست از يادها فراموش شده..نگاهت من رو ياد نگاه اون ميندازه..

ساکت شد و بهم خيره شد و لبخند محوي زد.

انگار توي گذشته غرق شده بود..گذشته ي دور.

کنجکاو بهش خيره شده بودم..کـــي؟من شبيه کي بودم؟من که کسي رو ندارم....نه....شايدم دارم.

خانم جان از روي مبل بلند شد و به سمت ميز کنسول بزرگ پذيرايي رفت.

از توي کشو چيزي رو در اورد.

با دقت نگاه کردم..کتاب؟نه شايدم دفتر؟يه دفتر؟دفتر خاطرات؟

کنجکاو بهش نگاه ميکردم..چي هست؟

اين پيرزن عبوس اين دفعه کنارم نشت و اون دفتر رو توي دستم گذاشت.

-اين يه البومه بازش کن و اولين عکس رو ببين.

با کنجکاوي نگاهم رو از خانم جان گرفتم و البوم رو با ترديد باز کردم.

اولين عکس چي بود؟

يه عکس بزرگ از يه زن.

بهش نگاه کردم چقر شبيه من بود..خيلي زياد..ولي از من زيبا تر بود..پوست سفيدش خيلي جذابش کرده بود.به عکس ميخورد قديمي باشه.به زن نگاه کردم..به لباسش..همه قديمي بودن..حتي مدل ارايش موهاش.

با کنجاوي پرسيدم:

اين کيه؟

خانم جان دستي رو عکس کشيد و گفت:

الان پير شده ولي هنوز اثار زيبايي گذشته توي صورتش هست.

دوباره پرسيدم:

اسمش چيه؟

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

لبخندي که روي صورت خانم جان نقش بست چيز خيلي نادري بود..اگه دست من بود عکس ميگرفتم ميزاشتم توي موزه لويي.

-هنگامه.

لحن خانم جان خيلي احساسي بود ولي از ديدن اين عکس و صحبت هاي خانم جان هيچ احساسي بجز کنجاوي توي وجودم نبود.

دوباره به عکس نگاه کردم.

چشماي عسلي،پوست سفيد و قد بلندش اولين چيزايي بودن که توجه هرکسي رو جلب ميکرد ولي توجه من رو شباهتش به خودم جلب کرده بود.

با بي احساسي پرسيدم:

خوب که چي؟تمام اينا براي چي هست؟

خانم جان نگاهي بهم انداخت انگار داشت ميگفت ياسين به گوش خر خوندن.

از روي مبل بلند شد و گفت:

تو خيلي شبيه اوني و من تنها کسي که شبيه اون ديدم مادرش بوده.

با پوزخندي که زينت بخش صورتن بود گفتم:

نکنه ميگي اينم مادر منه که شبيهش هستم يعني شباهتمون يه چيز مورثي هست؟.

نگاه عميقي بهم انداخت و اخمي کرد و گفت:

دختر جون چرا حرف تو دهن من ميزاري؟

کلافه پرسيدم:

خوب منظورتون چيه؟

-هنگامه دوتا بچه بيشتر نداره که هردوي اونا پسرن و هيچ وقت ديگه هم بچه دار نشده.

-خوب چيکار کنم الان؟

-پدر و مادرت کين؟

از سوال يه دفعه ايش جا خوردم..انگار سر شمشير رو گرفته بود طرفم و داشت تهديدم ميکرد.

ولي من واسه اولين بار توي عمرم بدون خجالت يا پشيموني جواب دادم.

-پدر و مادري در کار نيست.من تو پرورشگاه بزرگ شدم.

از حرفم جا خورد ولي تعجبش رو پنهون کرد و گفت:

خوشم اومد رکي.

از حرفم جا خورد ولي تعجبش رو پنهون کرد و گفت:

خوشم اومد رکي.

از سر جام بلند شدم و گفتم:

مرسي،ساعت خوبي رو کنارتون داشتم ولي ديگه بايد برم.

لبخند محوي زد و سري تکون داد.

من فکر مشغول بودم.مانتو رو از خدمت کار گرفتم و به سمت در ورودي رفتم.

توي باغ بودم که کسي از پشت سرم صدا زد.

-حداقل يه ندا ميدادي داري ميري.

ميثاق رو اصلا فراموش کرده بودم.ايستادم و برگشتم به سمتش و گفتم:

ندا از کجا بيارم بهت بدم؟

ميثاق چشمکي زد و گفت:

اصلا ندا نخواستم همين نغمه رو دارم کافيه.

و يه لبخند پهن که صورتش رو پوشونده بود...اگه ميفهميد من يه پرورشگاهيم عکس العملش چي بود؟طردم ميکرد؟

حتما همين جور هيچ کس دوست نداره با کسي باشه که حتي نمي دونه يه حلال زاده هست يا حروم زاده.

بيخيال کنارش راه رفتم و سوار ماشينش شدم.

ماشين رو روشن کرد و پرسيد:

خوب خانم خانما کجا بريم؟

لبخندي روي لبم اومد هيچ کسي نبود که اين طوري صدام کنه.

شونه بالا انداختم و گفتم:

خوب معلومه خونه.

ميثاق برگشت سمتم و با شيطنت پرسيد:

يعني من بيام خونه شما اشکالي نداره؟

چشم غره بهش رفتم و گفتم:

خيلي هم اشکال داره من رو برسون خونه ي خودم.

ميثاق حرکت کرد و گفت:

اها ولي متاسفانه پيشنهاد شما رد شد و ما باهم اول ميريم شام ميخوريم و اخر شب ميرسونمت خونتون.

***

فصل پنجم

-البته سفارش شما در اولين فرصت انجام ميشه.

سپيده منشي شرکت سرش رو تند تند تکون ميداد و يه چيزايي روي دفتر مشتري ها يادداشت ميکرد.

منم رو ميز نشسته بودم و منتظر بودم حرفاش تموم بشه.

-بعله شما درست ميفرماييد،هدف ما جلب رضايت مشتري هست.

بي حوصله نگاهم رو ازش گرفتم و نگاهي به گوشيم انداختم.يه اس داشتم.

بازش کردم.

«اخي خوشگله مردي خبري ازت نيست شايدم تو بستر بيماري هستي و رو به موتي جيگر؟»

لبخندي زدم اين مرجان بي شوهر و باشوهر ادم بشو نبود.جوابش رو دادم.

« تا شام عروسي تورو نخورم خبري از مردن نيست خيالت راحت عزيزم»

مرجان سريع دوباره جواب داد.

«وا وا خو بيا بريم يه جا دوتا شام بهت بدم تا زود تر از اين دنيا بري يه کشور از وجود ناقص و العقلت راحت شن نغي جوون.»

حوصله مرجان رو نداشتم ميدونستم تا جدم رو نکشه جلو چشمم که چرا چند وقته خبري ازم نيست ول کن ماجرا نيست.واسه همين سريع بهش اس دادم.

«مرجي شب بهت زنگ ميزنم کلي حرف واسه زدن دارم يا اصلا بيا ياهو تا چت کنيم منتظرتم عزيزم فعلا خانمي ..به مهيار هم سلام برسون »

گوشي رو پرت کردم که اگه مرجان اس داد وسوسه جواب دادن بهش رو نداشته باشم.تو اين يکي دو هفته اعصابم به اندازه کافي از دست اين ميثاق و مادر بزرگش خرد شده بود.

پسره که دم به دقيقه ميگفت بيا بريم بيرون..خانم جانم که با حرفاش تمام ذهنم رو به خودش اختصاص داده بود

با صداي سپيده به خودم اومدم.

-خوب نغمه اين ادرس رو بده سر کارگرا اينم بده محدثه.

ادرس رو از سپيده گرفتم و گفتم:

سپي اخر ماه ميتوني يه هفته بري تعطيلات ببخشيد سر شرکت شلوغه زود تر نتونستم واست مرخصي رد کنم.

سپيده با خوشحالي جواب داد:

-واي مرسي همينم خيلي خوبه.

لبخندي زدم و از روي ميز بلند شدم و گفتم:

پس برگه مرخصيت هم بيار تا امضا کنم.

و بعد به سمت اتاق محدثه رفتم.

چادر به سر اماده ي رفتن بود.

نگاهي بهش کردم و پرسيدم:

ميري خونه؟

سري تکون داد و گفت:

اره تو هم مياي ديگه؟

- اوهوم ميخوام برم ديدن پگولي و ني ني تارا هم اونجاست.

محدثه کيفش رو برداشت و گفت:

پس من برم تو خودت مياي يا منتظر بمونم؟

در حالي که از دفتر کارش ميزدم بيرون گفتم:

نه خودم با تاکسي ميام يکم کار دارم تو شرکت،خونه ميبينمت.

واقعيتش اصلا حوصله نداشتم با محدثه برم وگرنه کاري تو شرکت نيست.

رفتم توي دفتر خودم و گوشيم رو از توي جيب مانتوم در اوردم و پرت کردم روي ميز.

خودم رو انداختم روي صندليم و يه تابي خوردم.

عاشق اين صندلي چرخيا بودم.

اون موقع که توي پرورشگاه بودم هميشه تارا رو ميزاشتم نگهباني بده خودم ميرفتم روي صندلي خانم اصغري کلي تاب ميخوردم باش.

چند دور که زدم بي حس و حال سرم رو روي ميز گذاشتم و توي افکارم غرق شدم.

چي ميشد اگه منم يه خانواده داشتم يه خانواده که دوسم داشته باشه يه مادر مثل مادر مرجان يه پدر مثل پدر مرجان حتي اگه مجبورم مي کرد به ازدواج...

ولي اگه هميچين خانواده اي بر فرض محال هم وجود داشت هيچ وقت هيچ وقت من رو به پرورشگاه نميفرستاد ديگه دوست داشتنم توسط اين پدر و مادر فرضي هم پيش کش.

تمام ذهنم رو اون عکس گرفته بود.

تنها اسمي که ملکه ذهنم شده بود هنگامه بود.

چشمم به گوشيم افتاد چراغ صفحه روشن و خاموش ميشد.

بي حوصله برداشتم و به شماره نگاهي کردم..تنها زنگ خور من توي اين دو سه هفته ي بعد از نامزدي، ميثاق متين بود.

خواستم جواب ندم تا کنف بشه ولي خودم هم دلم واسش تنگ شده بود.

-الو.

صداي شادش توي گوشي پخش شد.

-سلام نغمه خانم گل،خوبي خانم؟

لبخندي روي لباي خستم نشست.

-مرسي تو خوبي اقا؟

سوتي زد و گفت:

خيلي خوب امروز روز فوق العاده اي بود ولي من يه پيشنهاد دارم که بهترم بشه.

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

چه پيشنهادي؟

-خوب خوب من بيام دنبال تو و باهم بريم يکم بگرديم.

-اوه نه مرسي من يه قرار دارم.

ميثاق با تعجب پرسيد:

قرار؟با کي؟

با شيطنت گفتم:

خوب فکر کن با دوست پسرم.

-چـــــي؟دوست پسرت؟تو که گفتي دوست پسر نداري؟نکنه...نکنه...

و بعد خيلي جدي ادامه داد:

چرا از اول نگفتي تا مزاحمت نشم من هيچ وقت با کسي که يه نفر ديگه توي زندگيشه وارد يه رابطه نميشم.

اوه فکر کنم خراب کردم حالا چطوري درستش کنم؟يعني بهش بگم ميخوام برم خونه خواهرم.يه وقت پرو نشه فکر کنه خبريه؟

با من و من گفتم:

نه... ميثاق اشتباه ميکني اين طوري نيست.

با تعجب پرسيد:

چطوري نيست؟

با اعصاب خوردي گفتم:

همين دوست پسر و اين جور چيزا ديگه.شوخي کردم.

و بعد از گفتن اين حرف يه نفس راحت کشيدم

ميثاق با تعجب و بدون تغيير دادن لحن جديش گفت:

خوبه پس من نيم ساعت ديگه ميام شرکت دنبالت.

و بدون اينکه منتظر حرفي از طرف من باشه گوشي رو قطع کرد.

با عصبانيت بلند شدم و زير لب غر غر ميکردم.

-تو روحت ميثاق من به پگاه قول دادم امشب برم پيشش.

رفتم جلوي اينه ي قدي دفترم و به تيپم نگاهي انداختم دوست نداشتم حالا که ميثاق هميشه خوشتيپ بود من بد تيپ کنارش به نظر بيام.

مانتوي بلند مشکي که کمر ميخورد و با جين سفيد و شال سفيد تيپ سر کارم بد نبود.

از توي کيفم لوازم ارايشم رو برداشتم و سايه مشکي پشت چشمم کشيدم و رژ گونه هم زدم.رژ کالباسيم رو در اوردم و روي لبم کشيدم.

حالا بهتر بودم.گوشيم رو برداشتم و انداختم توي کيفم.

از دفترم زدم بيرون و با سپيده و مش اکبر سرايدار شرکت خداخافظي کردم.

از ساختمون که زدم بيرون به اطراف نگاه کردم.

ميثاق به ماشينش تکيه داده بود و سرش پايين بود و سيگار مي کشيد.

اووف از ادماي سيگاري و مست هيچ وقت خوشم نميومد.

اروم بدون اينکه متوجه بشه يهش نزديک شدم و سيگار رو از بين انگشتاش کشيدم و انداختم.

ميثاق با تعجب نگام ميکرد.

ولي تعجبش خيلي زود جاي خودش رو به سردي گرفت و پرسيد:

چيکار ميکني؟

با ناراحتي لبخندي زدم و گفتم:

از ادماي سيگاري خوشم نمياد.

پوزخندي زد و گفت:

نگو واست مهمه چيکار ميکنم؟

بهش خيره شدم چي ميگفتم؟اره؟يا نه؟نمي دونستم واقعا واسم مهم بود يا نه؟ميثاق اولين کسي بود که به طور جدي توي زندگيم بود ولي هنوز درباره احساسم بهش مطمئن نبودم.

احساسم؟مگه قرار بود احساسي هم باشه؟اگه بفهمه که من يه بچه پرورشگاهي هستم مطمئنا ميره واسه هميشه و من با تمام احساسم له ميشم.

-بيا سوار شو زياد فکر نکن.

و خودش رفت که سوار بشه منم سعي کردم بيخيال باشم و سوار شدم.

ميثاق ماشين رو روشن کرد.

-اشکالي نداره اگه اول برم در خونه بايد يه چيزي رو بردارم بدم به اراد.

بيخيال گفتم:

نه اشکالي نداره.

تا رسيدن به خونش هردو سکوت کرده بوديم.هرچي به خونش نزديک ميشد يه احساس بدي بهم دست ميداد.دلم ميخواست برم پيش خانم جانش و بفهمه اون زن کيه؟چه نسبتي ميتونه با من داشته باشه؟اخه اين همه شباهت که بيخود نمي تونه باشه؟نمي تونم فکر کنم همزادم هست و تموم...يعني ممکن يه مادر باشه....نه اگه همچين چيزي بود اون پيرزن مي گفت.

با صداي در به خودم اومدم.

ميثاق از ماشين پياده شده بود.بيشعور يه تعارفم نکرد برم داخل..

اخمي کردم مگه من چي گفتم که اين انقدر اعصابش بهم ريخته...پسره شعور نداره..بي جنبه....

از توي کيفم که شتر با بارش گم ميشد گوشيم رو در اوردم و به تارا اس دادم « من دير ميام منتظرم بمون »

دلم ميخواست با يکي حرف بزنم يکي که بتونم از احساسم بهش بگم از اينکه نمي دونم ميثاق مهم هست واسم يا نه؟از اينکه اگه يه روز زنگ نزنه بي تابش ميشم..هرچند باهاش زياد خوش اخلاق نيستم ولي نمي دونم چرا دوباره زنگ ميزنه بايد با يکي حرف بزنم ولي نمي دونم کي؟تارا؟پگاه؟شايدم مرجان.

کلافه سرم رو تکيه دادم به ماشين و چشمام رو بستم.

پسره ديونه انگاري کرم داره اومده کارا شخصيشون رو انجام بده بعد من رو برسونه خونه.خو مرض داري بچه؟

گوشيم زنگ خورد نمي خواستم جواب بدم ولي خوب تا شماره رو ديدم با ذوق جواب دادم.

-سلام عشقم.

صداي پشت خط با خنده گفت:

اخه احمق اگه من پيش دوست دخترم باشم با اين عشقم گفتن تو که فرار ميکنه ميره.

با لحني که مثلا ناراحت هست جواب دادم:

اخه مهيار من مهم ترم يا دوست دخترت؟

مهيار خنديد و گفت:

بر منکرش لعنت خوب معلومه دوست دخترم.

با خنده گفتم:

تف تو ذاتت بي شرف.

مهيار-خيلي بي ادبيا نغمه من رو بگو زنگ زدم اين خانمم باهات حرف بزنه.

-اها همون رو بگو دوست دخترت اونجاست جيگر.

در ماشين باز شد و ميثاق سوار شد.يه نگاهي به من کرد و بعد ماشين رو روشن کرد.

-اره ديگه بهتر جلوش حواسم به رفتارم باشه بانو.

-بانو فعلا اونه من رقيب عشقيشم.

صداي خنده ي مهيار و يلدا بلند شد.

با اعتراض گفتم:

يه وقت خجالت نکشيا مرد گنده هنوز بلد نيستي گوشي بگيري دستت ميزاري روي اسپيکر.

و بعد با خنده اضافه کردم:

نه شايدم ميترسي ازش.

يلدا با خنده گفت:

نغمه جوون اون که مثل چي ميترسه.

با شيطنت گفتم:

مثل اسمشو نبر؟

مهيار با اعتراض گفت:

يعني واقعا که از دست شما دوتا..هوو خوب نيست انقدر هم ديگه رو دوست داشته باشن بهتر از هم بدشون بياد.

يلدا با اعتراض و خنده گفت:

مهيار ميزنمتا هوو چيه اخه؟کي جرات داره هووي نغمه جوون باشه.

مهيار-نغمه جوون چيه بگو مادر فولاد زره.

با اعصبانيت ساختگي گفتم:

مهيار واست دارم عوضي مادر فولاد زده هم اون عمته که ميخواد دخترش رو بهت بندازه.

يلدا جيغ زد:

مهيــــــار،نغمه چي ميگه؟

مهيار مثلا ترسيده بود با تته پته گفت:

ه..يچي... ب...خدا...نغمه بگو شوخي کردي.

با خنده گفتم:

اقا برو روزيت رو خدا يه جا ديگه بد ه مزاحم زن مردم هم نشو.

مهيار پوکيد از خنده.

-ااا شوهرم کردي؟کي؟کجا؟کدوم بد بختي اومده بگيرتت؟

به ميثاق نگاهي کردم يه اخم رو پيشونيش بود و معلوم بود داره حرص ميخوره.

-دقيقا بگو کي خر لگدش زده بيا من رو بگيره.اين شوخي سال بود خواستم بخندي.

بلدا-واي نغمه جوون تو که ماهي گلم.

لبخندي زدم و گفتم:

مرسي عزيزم.هردوتون رو ميبوسم و بهتر ديگه مزاحم وقت بنده نشيد.

يلدا با خنده گفت:

باشه.

ولي مهيار مثلا عصباني شد.

-خاک توسرت لياقت نداري بهت زنگ بزنيم.

و بعد تق گوشي رو قطع کرد.

خندم گرفته بود تورو خدا خل و چل که ميگن ماها هستيم.

ميثاق با اخم و لحني که معلوم بود حرصش گرفته گفت:

بالاخره تموم شد؟

نگاهي بهش انداختم و خونسرد گفتم:

نه بقيش واسه بعد که رفتم خونه.

نگاه اعصباني بهم انداخت و هيچي نگفت.

منم به بيرون و مردمي که خيلي بيخيال ميرفتن و ميومدن نگاهي کردم.

شايدم خودشون رو زدن به بيخيالي چون من مطمئنم همه ي اين ادما يه دردي يا يه رازي توي سينه دارن.

ميثاق توي يه کوچه با صفا پيچيد و دم در يه خونه نگه داشت.

خواست پياده بشه که گفتم:

زود بيا لطفا من بايد برم خونه خواهرم.

سري تکون داد و زنگ خونه رو زد و سريع در باز شد و رفت داخل.

از دست اين ميثاق اهي کشيدم.

اصلا بهش نمياد نازک نارنجي باشه..

شايدم نيست؟پس چرا ناراحت شد؟نکنه حسودي کرد که من با مهيار حرف ميزدم.

اه ولش کن اصلا حوصله ندارم ذهنم رو مشغول تجزيه تحليل رفتاراي يه پسر بکنم.

چند دقيقه طول کشيد تا اومد.

هنوز اخم کرده بود.هيچ نگفت فقط ادرس خونه پگاه رو پرسيد.

تا خود خونه پگاه هردو ساکت بوديم.

انگار اومده بود دنبالم تا فقط برسونم.

خوبه از راننده اژانس خوشم مياد.

راننده با کلاسي هست.

از اين فکر خندم گرفت . اخه ميثاق رو چه به راننده اژانس بودن.

-به چي ميخندي؟

به اطراف نگاهي کردم دو سه تا خونه قبل از خونه پگاه نگه داشته بود.پرايد خوشگلم هم دم در بود.

لبخندي زدم و برگشتم سمتش و گفتم:

به هيچي،مرسي که رسونديم.

در و باز کردم و خواستم پياده بشم که دستم رو گرفت و نزاشت.

با تعجب اول به دستامون و بعدم هم به خودش نگاه کردم.

تو چشماش يه علامت سوال بود نمي دونم چي رو ميخواست بپرسه ولي نمي تونست.

يه دفعه پرسيد:

جمعه مياي بريم بيرون؟

اخه اين سوال اين همه معطلي داشت؟تو ذهنم حساب کردم امروز چهارشنبه هست و من هميشه جمعه ها بيکارم.

-خوب اره ولي به مرجان و رامين هم بگو بيان خيلي وقته نديدمش.

سري تکون داد و دستم رو ول کرد.

-جمعه ميام دنبالت.

از ماشين پياده شدم و به سمت خونه ي خانم اصغري رفتم.

ميثاق جوري حرف ميزد انگار ديگه قرار نيست تو اين دوروز بهم زنگ بزنه؟يعني انقدر ناراحت شده؟

***

کلافه توي تختم غلط خوردم..اه چرا خوابم نمي بره؟

بلند شدم و نشستم.

نگاهي به گوشيم انداختم..اين ميثاق عوضي هميشه قبل از خواب زنگ ميزدا چرا امشب زنگ نزده؟

بيخيال گوشيم شدم و بلند شدم رفتم توي حال .

تارا بيدار بود داشت ومپاير ميديد.

اينم که سه سال عقبه از دنيا تازه قسمت سوم فصل اول بود.

کنارش نشستم.

نگاهي بهم کرد و حرفي نزد.دلم ميخواست از ميثاق واسش بگم.

-تارا.

-هووم.

نگاهي بهش انداختم چنان تو بحر فيلم بود انگار قرار فرار کنه.

-تارا.

-چيه؟

دوباره نگاهي به تي وي انداختم و کنترل تلويزيون رو برداشتم و خاموشش کردم.

تارا داد زد:

چه مرگته نصفه شبي دارم فيلم ميبينم خو..خودش ديده حالا نمي زاره من ببينم اين استفن بيشعور بالاخره به الينا ميگه خون اشامه يا نه.

لبخند ناراحتي زدم و پرسيدم:

من مهم ترم يا اين استفن؟

تارا با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

خوب معلومه تو ديگه.اصلا چته عزيز دل مادر هان؟

لبخندي زدم و گفتم:

تارا ميخوام باهات حرف بزنم.

تارا با دقت نگام کرد و گفت:

حتما چرا که نه عزيزم.

-تو حرفام نپر،سرزنشم هم نکن.قضاوتم هم نکن.

تارا سري تکون داد و من همه چي رو گفتم از اولين ديدارم با ميثاق تا همين چند ساعت پيش که رسوندم خونه پگاه.از احساسات متضادم از رفتاراي اون همه چي رو گفتم.

تارا با دقت گوش داد ميدونستم همچين تجربه نداشته و درکم نميکنه.

ولي باز من گفتم حتي جريان خانم جان و اون عکس هنگامه رو هم گفتم.

گفتم ميترسم خانوادم رو پيدا کنم يا نه..ميترسم يه خيال زود گذر باشه.

تارا متعجب و دقيق گوش ميداد.

حرفام که تموم شد بلند شدم و رفتم تو اتاقم و تارا رو با حرفم تنها گذاشتم تا فکر کنه.

يه قرص خواب اور خوردم و خوابيدم.

دستي محکم تکونم ميداد.

اصلا حوصله بيدار شدن نداشتم.پتو رو کشيدم روي سرم و بي توجه به اون دست خوابيدم.

-مگه با تو نيستم ميگم بيدار شو.ساعت دو ظهر هستا.

پتو رو زدم کنار و توي تختم نشستم و مثل مير غضب به تارا نگاه کردم.

عصباني گفتم:

خوب چيکار کنم؟هان؟يه امروز کپه گذاشتم بتمرگما.

تارا داشت ميرفت بيرون و گفت:

من گرسنم تو هم تا هروقت که دلت ميخواد بمير.

تارا که رفت منم دوباره روي تخت افتادم.

خواب از سرم پريده بود.به ديروز و ديروز ها فکر کردم.

ميثاق؟يعني زنگ زده؟

به سمت گوشيم يورش بردم که ببينم ولي دريغ از يه زنگ يا پيام که از ميثاق باشه.

دوتا اس و يه تماس بي پاسخ.

تماس از شرکت بود و دوتا اس هم يکي از مرجان.

« بيشعور نفهم چرا زنگ نزدي بهم؟ »

و يکي ديگه از محدثه.

« نمياي امروز ؟ »

بيخيال جواب دادن شدم و حولم رو انداختم رو کولم که برم حموم.

حسابي دپرس بودم هميشه صبح ها اين ميثاق عوضي يه زنگي يا يه پيامي مياد و اعلام ميکرد صبح شده صبحت بخير يا از همين چرت و پرت ها ولي امروز معلوم نبود کدوم گوريه.

خودم رو پرت کردم زير دوش و با لباس زير اب يخ ايستادم و گريه کردم.

اخه من چقدر بد بخت بودم.چرا حالا که از يکي خوشم اومده بايد اين طوري باشه.

چرا من بايد تو پرورشگاه باشم.اخه خدا چرا من؟

يکم زير دوش زجه زدم و بعدم لباسم رو در اوردم و پرت کردم توي تشت حموم و خودم رو گربه شور کردم و اومدم بيرون.

سريع رفتم توي اتاقم و يه بلوز و شلوار صورتي در اوردم و پوشيدم و موهاي خيسم رو دورم ريختم تا خشک بشه.

تارا روي مبل دراز کشيده بود و داشت سريال ميديد.

منم رفتم توي اشپزخونه و از برنج و خورشتي که تارا درست کرده بود يکم کشيدم ولي واقعا اشتها نداشتم و با غذا بازي مي کردم.

-چرا با غذات بازي مي کني؟

جا خوردم تارا کي اومده بود که من متوجه نشده بودم.

شونه اي بالا انداختم.

-اشتها ندارم.

تارا با مهربوني کنارم نشست و و گفت:

بهتر بخوري تا جون داشته باشي عشقت رو به دست بياري.

اخمام تو هم رفت و با عصبانيت گفتم:

کدوم عشق؟همون که از ديروز بهم زنگ نزده؟

اخمام تو هم رفت و با عصبانيت گفتم:

کدوم عشق؟همون که از ديروز بهم زنگ نزده؟

تارا لبخند مهربوني زد و گفت:

يادت رفته فردا مياد دنبالت تا برين بيرون.

اه يادم رفته بود.

بي خيال گفتم:

خوب که چي؟

تارا لبخندي زد و گفت:

سعي کن واسش خاص باشي انقدر خاص اونم براي به دست اوردنت با دنيا بجنگه هنوز هيچ اتفاق خاصي نيوفتاده و من براي اين احساس به تو حق رو ميدم.

تارا ايستاد و گفت:

بهتر ناهارت رو کامل بخوري چون خيلي کار داريم.

تارا خواست بره بيرون که پرسيدم:

فردا تو هم مياي؟

برگشت سمتم و گفت:

من رو که دعوت نکرده.

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

بهش زنگ ميزنم و ميگم.

اره دقيقا اين يه بهونه بود که باهاش حرف بزنم.

لبخندي شيطاني تمام صورتم رو پوشوند.

تارا زد زير خنده و گفت:

باشه بهش زنگ بزن.

اشتهام باز شد به جاي يه بشقاب غذا دوتا خوردم و بعد بلند شدم و حمله کردم سمت گوشيم.

سريع شمارش رو قبل از اينکه پشيمون بشم گرفتم درواقع اين اولين بار بود که بهش زنگ ميزنم.

خدا خدا مي کردم جواب بده.

يه بوق...

دوبوق...

سه بوق...

چهار بوق...

لعنتي جواب بده...اه..

بالاخره جواب داد.

-بعله..

صداش داد ميزد خواب بوده،براي يه ثانيه خجالت کشيدم که از خواب بيدارش کردم.ولي فقط يه لحظه بود.

-سلام.

با شنيدن صدام انگاري جا خورد ولي فکر کنم به خودش سريع مسلط شد.

-سلام ...نغمه..

نغمه رو با ترديد گقت انگار هنوز شک داشت من باشم.

لبخندي زدم.

-سلام ...نغمه..

نغمه رو با ترديد گقت انگار هنوز شک داشت من باشم.

لبخندي زدم.

-ببخشيد از خواب بيدارت کردم.

-نه نه اشکالي نداره مشکلي پيش اومده؟

-يعني فقط بايد مشکلي پيش اومده باشه که بهت زنگ بزنم.

جواب داد ولي لحنش سرد بود.

-خوب تو هيچ وقت عادت نداري به کسي زنگ يزني.

طعنه ي تو حرفش مشخص بود.

ازش گذشتم و سعي کردم خونسرديم رو حفظ کنم و نزارم احساس خوبم از شنيدن صداش از بين بره.

با شوخي گفتم:

مرد گنده خجالت نمي کشي تا الان خواب بودي؟

از پشت گوشي شنيدم نفس راحتي کشيد و گفت:

تمام ديشب رو بيدار بودم.

لبخندي زدم...ولي سريع شک تو دلم افتاد چرا بيدار بود؟ياد اون دختري افتادم که بار اول تو خونش ديدم از نپرسيدم اون کيه و دلم هم نميخواد بپرسم ولي..

-اها ميثاق.

سريع گفت:

بعله.

اه چرا نگفت جانم هميشه ميگفت جانم.

کنترل خودت رو حفظ کن نغمه.ولي کو کنترل؟اها فکر کنم تو اشپزخونه جاش گذاشتم.

-ميشه يه خواهشي بکنم؟

صداي پوزخندش رو شنيدم.

-ديدي گفتم يه کاري داري؟

ناراحت شدم.

-کار خاصي نيست درباره فرداست.

احساس کردم ابرويي بالا انداخت ديگه تا اين حد شناخته بودمش و گفت:

اگه ميخواي کنسل کنيم باشه.

عصباني گفتم:

يه دقيقه زبون به دندون بگير بذار بگم چه مرگمه.

صداي خندش رو شنيدم.

زير لب گفتم:

پرو.

-خوب باشه بگو.

-ميخواستم فردا با خواهرم بيام.

ريز ميخنديد و من ميشنيدم.

-ميخواي بزرگ ترت رو بياري؟

حرصم گرفته بود تيم ملي پسر پرو از رو نميره که.

-اره ميخوام بيارم تو رو نشونش بدم شايد تونست ادمت کنه.

-همين که تورو نتونسته ادم کنه معلوم چيه.

-خوب اره فرشته ها که ادم نميشن.

سوتي زد.

-اوه کي ميره اين همه راه رو.

با اعتماد به نفس گفتم:

من رفتم ديگه.ببين من ميخوام برم بيرون فردا ميبينمت.

يخش باز شده بود انگاري تازه.

-کجا به سلامتي؟

-نمي دونم با خواهرم ميخوام برم.

-خوبه مواظب خودت باش و شيطوني نکنيا به فکر قلب ضعيف منم باش.

لبخندي تمام صورتم رو گرفت.

-اوکــــي تو هم ديگه نخواب بلند شو ناهار بخور.

-اي به چشم بانو.

-خدا حافظ.

-باباي خانمي.

و گوشي رو قطع کرد.زير لب زمزمه کردم:

ميبوسمت عشقم.

گوشي رو پرت کردم رو تختم و از انرژي که از صحبت کردن با ميثاق گرفته بودم به سمت کمد لباسيم هجوم بردم.

يه جين مشکي پوشيدم با مانتو کوتاه ابي اسمونيم.شال ابيم رو سرم کردم و يه ارايش ملايم کردم.

از اتاق زدم بيرون تارا هم اماده بود.

سوار ماشين شديم.

-خوب تارا جوون کجا بريم؟

-ميريم ارايشگاه شهين خانم.

با تعجب پرسيدم:

ارايشگاه چه خبر هست اون وقت؟

تارا با خنده گفت:

ميخوايم بريم خريد،عقل کن ارايشگاه چه خبر خوب.

شونه اي بالا انداختم نمي دونستم هدفش چي بود تمام راه درباره ميثاق باهم حرف ميزديم.

وارد ارايشگاه شديم و شهين خانم با ديدنمون گفت:

به به خواهراي خوشگل خودم خوبيد؟

اوه اين زن چقدر چاپلوس بود.

تارا سعي کرد مثل هميشه لبخندي بزنه و مودب باشه.

-مرسي شهين جوون مزاحمت شديم که يکم تغيير و تحول ايجاد کني.

شهين لبخندي زد و گفت:

خوب جايي اومديد دخترا.لباساتون رو دربياريد.

و خودش رفت سمت مشتريش.

-تارا چرا نگفتي ميخواي بياي چيکار؟

تارا چشم غره اي رفت و گفت:

واقعا فکر کردي ميخوايم بيايم خريد.

من شونه اي بالا انداختم و مانتوم رو در اوردم و با شالم روي چوب لباسي اويزون کردم.

روي يکي از صندلي هاي ارايشگا لم دادم.

و شهين خانم خودش اومد بالا سرم.

تارا يه چند تا چيز بهش گفت.

خدا ميدونه اين دختر ميخواد چه بلايي سرم بيار.

يه اهنگ از پخش اين شهين خانم داشت ميخوند که من خيلي دوسش داشتم هميشه فکر ميکردم به من ميخوره.

بدون کنترل پاهام باش ضرب گرفت و ريتم ميرفت.

ساده ي سادم اما...هيشکي من رو دوست نداره

هيشکي نمي خواد دستشو تو دست من بذاره

عاشقم اما هيچ کسي از دل نمي خواد

انگاري تو اين شهر همه من رو بردن ز ياد

هيشکي من رو دوست نداره...اره هيشکي من رو دوست نداره

هيشکي من رو دوست نداره...هيشکي من رو دوست نداره

براي دل سپردن يه اشنا نديدن

دوست دارم رو هيچ وقت از کسي نشنيدم

تک و تنها موندم و يه مهربون ندارم

بازم مثل هميشه منم که بد ميارم

ميون اين جماعت هميشه يک غريبم از ديدن محبتم يه عمر بي نصيبم

طفلي دلم ساده ام هميشه بد بياره

عمريه که در حسرت داشتن يه ياره

هيشکي منو دوست نداره ( شهاب تيام)

شهين خانم شونم رو گرفت که ورجه ورجه نکنم و منم ديگه سعي کردم تا اخر اروم باشه ولي مگه ميشد حوصلم زير دست اين ارايشگر سر رفته بود حسابي.

گوشيم رو در اوردم و ساب وي بازي کردم.

بالاخره بعد از قرن ها کار شهين جون که جونش بخوره تو سرش تموم شد.

بلند شدم و ايستادم نگاهي بهم کردو گفت:

رفتي خونه واسه خودت اسپند دود کن خيلي ناز شدي ميترسم چشم بخوري.

ابرويي بالا انداختم و پيش خودم فکر کردم اين من و چشم نزنه کسي بيکار نيست چشمم بزنه.

به تارا نگاه کردم با ديدنم لبخندي تحسين اميز زد

به تارا نگاه کردم با ديدنم لبخندي تحسين اميز زد.

رفتم سمت اينه تا ببينم چه گندي زده شده.

از ديدن خودم جا خوردم خيلي عوض شده بود.

لبخند ناخوداگاه رو لبم اومدم و زير لب گفتم:نغمه ترشي نخوري يه چيزي ميشيا.

دستي توي موهام کشيدم.

رنگشون از عسلي به مشکي پر کلاغي تغيير کرده بود و مشهاي سفيدي که بينشون در اورده و به قول اين ارايشگرا هايلايت شده بود.

سنم رو پايين اورده بود و ابرو هام که پهن و کوتاه برداشته بود.

از بلندي موهام هم کوتاه کرده بود و و جلوي موهام تو صورتم چتري زده بود.

به تارا نگاه کردم موهاش قهوه اي با مش روشن شده بود.

بعد کلي چونه زدن سر قيمت هاي سر به اسمون گذاشته حساب کرديم و رفتيم بيرون.

توي ماشين نشستيم.

-خوب بفرماييد خانم تارا کجا بريم؟

تارا لبخندي زد و لپم رو کشيد و گفت:

خوشگله بريم بازار خريد کنيم.

با خوشحالي ابو قراضه دوست داشتنيم رو روشن کردم و به سمت پاساژ هميشگي رفتيم.

اول مغازه ستاره و بعد کلي احوال پرسي و حرف زدن درباره دختر خواهر همسايه که تازه ازدواج کرده يا نگهبان پاساژ و بابابزرگ ستاره رفتيم ديدن مانتو ها.

من يه مانتو سبز يشمي کوتاه برداشتم که تا کمر تنگ و از کمر تا دو وجب بالاي زانو گشاد بود.

تارا هم يه مانتو ابي برداشت.

بعد از حساب کردن رفتيم روسري فروشي و من يه روسري سبز که دورش ابي بود برداشتم.

تا خود شب هرچي که نياز داشتيم رو خريديم.

از مانتو شلوار تا لباس زير که کلي با تارا خنديدم.

شام هم توي فست فود خورديم و بعد رفتيم خونه.

رفتم خونه تا فردا برام يه شروع دوباره باشه.

اين بار کنار ميثاق.

***

فصل ششم

از تو اتاقم داد زدم:

تارا وسايلا رو اماده کردي؟

-اره تو سريع لباس بپوش تا دوست پسرت ولمون نکرده بره.

با ياد اوري ميثاق که يه ربع دم در منتظر هست سريع مانتوي سبزي که ديشب خريده بودم رو پوشيدم و روسريم رو سرم کردم.

کيفم رو برداشتم و تارا رو اماده دم در ديدم.

کفشاي اسپرت مشکيم رو پام کردم و در خونه رو قفل کردم و رفتم پايين.

ميثاق از ماشين پياده شده بود با ديدن ما جلو اومد و سلام کرد.

رو به تارا کردم و گفتم:

خواهرم تارا.

و بعد با لبخند اضافه کردم:

ايشون هم اقاي مثاق متين.

ميثاق و با تارا دست داد و سبد خوراکي ها رو توي صندوق گذاشت.

تارا سوار شد و من و ميثاق هنوز بيرون ايستاده بوديم.

عينک افتابيم رو در اوردم روي چشمم گذاشتم.

به ميثاق نگاهي کردم که بهم خيره شده بود.لبخندي بهش زدم و به تقليد از خودش گفتم:

خوشگل نديدي؟

ابرويي بالا انداخت و گفت:

خوشگل که زياد ديدم ولي فرشته ي خوشگل رو الان دارم ميبينم.

کيلو کيلو قند تو دلم اب ميشد.

و دست کرد تو چتري هام و بهمشون ريخت.

با اعتراض گفتم:

ا اين چه کاري بود صبح کلي وقت گذاشتم اتو کردما.

خنديد اخ چقد خوشگل ميخنديد.

ولي به دفعه جدي گفت:

وقتي با من نيستي حق نداري اينقدر خوشگل بري جايي حالا بدو سوار شو تا خواهرت کلمون رو نکنده.

لبخندي زدم و رفتم که سوار بشم

نگاهي به تارا کردم.

نگاه معنا داري به من و ميثاق که تازه سوار شده بوديم کرد و چشمکي زد.

کل راه تا جايي که ميخواستيم بريم و من نمي دونستم کجاست شوخي ميکرد و ما ميخنديدم.

خوشحال بودم که ديگه بد اخلاق نيست.ميثاق بد اخلاق رو دوست نداشتم.

فهميدم قرار بريم باغ رامين اينا اطراف کرج.

ميثاق يه تک بوق زد و در باغ توسط نگهبان يا سرايدار باغ باز شد و ماشين رو برد تو.

تارا از ميثاق تشکر کرد و پياده شد و منم ميخواستم که پياده بشم ميثاق دستم رو کشيد و سريع گونم رو بوسيد با تعجب نگاش کردم.

چشمکي زد و گفت:

اگه نمي بوسيدمت دق ميکردم.

چشم غره اي بهش رفتم و پياده شدم با اينکه خودم هم خوشم اومده بود ولي خوب اين ديگه خيلي پرو بود.

سريع رفتم سمت مرجان و رامين و مهيار.

خودم تو بغل مرجان انداختم و کلي تف ماليش کردم و اونم هي در گوشم تهديد مي کرد که چرا بهش نگفتم با ميثاق دوستم.

خوبه اولين نفر بود که فهميد بهم پيشنهاد دوستي داده.

با رامين احوال پرسي کردم و رفتم سمت مهيار.

ديدم ميثاق داره نگام ميکنه و فهميده بودم حساس شده سر مهيار.

مهيار که خواست بغلم کنه بهش چشمکي زدم و فقط باهاش دست دادم.

اونم با خنده زير لب گفت:

اي اي بسوزه پدر عاشقي.

نيشگوني از دستش گرفتم و قبل از اينکه فرصت تلافي داشته باشه فرار کردم رفتم سمت خونه باغ که لباسام رو در بيارم.

مانتوم رو در اوردم زير يه تي شرت استين کوتاه صورتي پوشيده بودم.

موهام رو بالا سرم بستم چتري هام رو توي صورتم ريختم و يه تل صورتي خوجگلم بالاي سرم زدم.

رفتم پيش بچه ها مرجان و تارا گرم حرف زدن بودن و مهيار و رامين تخته بازي مي کردن و ميثاق هم تماشا چي بود.

سرش رو بالا اورد که من روديد خيره نگاهم مي کرد.

ولي من خودم رو بدون توجه نشون دادم و پشت باغ رفتم.

ريز خنديدم ياد يه بيت شعر معروف افتادم.

اگر با ديگرانش بود ميلي سبوي مرا چرا بشکست ليلي.

يه درخت الو ديدم من که عشق الو بيخيال همه ي دنيا و ميثاق اويزون شدم و ميخوردم.

-نشسته نخور دل درد ميگيري.

واي خاک تو سرت ترسيدم.

دستم رفت سمت قلبم. برگشت سمتش و با اخم گفتم:

يه اهمي اوهومي اين چه حرفي بود نمي گي سکته کنم؟

ميثاق با لبخند اومدم سمت درخت و از شاخه هاي بالايي يکي من دستم نمي رسيد رو چيد و داد دستم و گفت:

شما چي نمي گي اينقدر خوشگل کردي پسر مردم ناکام ميشه؟

الو رو با دستم يکم تميز کردم و گفتم:

چقدرم تو ناکامي اخي.

و الو رو گذاشتم تو دهنم و ملچ و مولوچ راه انداختم.

و الو رو گذاشتم تو دهنم و ملچ و مولوچ راه انداختم.

ميثاق با لذت نگام ميکرد.خودم رو زدم به بيخيالي و گفتم:

اخي ميخواستي ؟ يکي ديگه بچين بخور خو.

و خودم خواستم برم يه سمت ديگه که دستم رو گرفت و کشيد سمت خودش.

نشست رو زمين و من رو هم گذاشت رو پاش.

معذب بودم.

خواستم بلند بشم که گفت:

بشين يه دقيقه خوب چيزي خاصي نميشه حالا.

راست ميگفت يعني چيز خاصي نمي شد؟اووف چقدر من کم ظرفيتم.

من از چي اين ميثاق خوشم ميومد خدايي؟

من که چيز خاصي ازش نمي دونستم نه ميدونستم چيکاره هست خانوادش کين.

فقط ميدونستم يه خانم جوون داره که با حرفاش داره زندگي من رو مختل ميکنه.

به ميثاق نگاه کردم نگاهش به من بود.

-ميثاق.

-جانم.

يعني من لذت ميبردم اين ميگفت جانم.خواستم بگم بي بلا که گفتم بيخي اين پرو هست پرو تر ميشه.

-يه سوال بپرسم؟

-ده تا بپرس.

پرو پرو گفتم:

باشه يه ده پونزده تايي هست ميپرسم.

خنديد و دستش رو گذاشت دور کمرم و يکم رو پاش جابه جام کرد.

لبخندي زدو گفتم:

پات درد گرفته؟

ابرويي بالا انداخت و گفت:

نوچ ، نه تا سوال ديگه.

چشمام گرد شد.اين رو ديگه.

از حالت چشماي من خندش گرفت و لپم رو کشيد.

-چشات رو اينجوري نکن دلم ضعف ميره.سوالت رو بپرس.

-کار تو چيه؟مدرک تحصيليت چيه؟از کدوم دانشگاه؟بهترين دوستت کيه؟پدر و مادرت کجان؟تو خونت نديدمشون.اين خانم جان مادر بزرگ پدريته يا مادريته؟زني به اسم هنگامه ميشناسي؟

ميثاق با خنده گفت:

اروم تر دختر من فرار نمي کنم همه رو جواب ميدم.

لبخندي زدم.

-خوب من کارخونه توليد رنگ دارم.

با شيطنت گفتم:

رنگ مو؟

ميثاق ابروش رو داد بالا و گفت:

اره ميخواي سه کيلو بيارم بمالي به سرت هرچند که من رنگ مشکي رو بيشتر از هر رنگي دوست دارم.

زير لب گفتم:

ديوونه.

ميثاق خنديد و ادامه داد:

مدرکم فوق ليسانس مديريت هست از يکي از دانشگاه هاي فرانسه گرفتم و بهترين دوستام هم رامين و اراد هستن که از دوستاي خانوادگي هستن،پدر و مادرم فرانسه تشريف دارن و کارخونه توليد رنگ صنعتي اونجا رو اداره ميکنن.مادر بزرگ پدريمه و درباره زني به اسم هنگامه اره ميشناسم دختر دايي بابامه.تو از کجا ميشناسيش؟

سعي کردم خودم رو بزنم به بيخيالي و جواب دادم:

خوب عکسش رو خانم جان نشونم داد.

لبخندي زدو دوباره لپم کشيد.

داد زدم:

اه نکن ديه دوست داري يکي لپ خودت رو بکشه.

و بعد دوتا دستم رو بردم سمت لپاش و کشيدمشون

اونم برا خودش ميخنديد چقدر سرخوش بود اين بشر اخه.

من و کشيد سمت خودش که هردو افتاديم روي زمين.

من روش افتاده بودم.

خواستم بلند بشم که تاب خورد و من رفتم زير.

با شيطنت نگام کردم و گفت:

خيلي خوشم مياد تو لپام رو بکشي.

اخمي کردم.

با دستش ضربه بين ابروهام زد و گفت:

من زن اخمو دوست ندارما.

اخمام باز شد.لبخندي زدم و گفتم:

ميثاق زشته بلند شو الان يکي مياد.

مثل پسر بچه هاي تخس گفت:

نوچ نميخوام.هرکي هم ميخواد بياد.

اين واقعا زده بود به سرش.

خودم رو زدم به بيخيالي و به ميثاق که بهم زل زده بود نگاه کردم.

ابرويي بالا انداختم و با شيطنت گفتم:

تا کي ميخواي بهم زل بزني؟

ميثاق نوچي نوچي کرد و سرش رو به اينور اونور تکون داد و گفت:

ديگه بهت زل نميزنم تو هم بهم نگاه نکن.

ميثاق نوچي نوچي کرد و سرش رو به اينور اونور تکون داد و گفت:

ديگه بهت زل نميزنم تو هم بهم نگاه نکن.

و صورتش رو به صورتم نزديک کرد چشمام اوتوماتيک وار بسته شد و لباي ميثاق که با لباي من برخورد کردم.

موجي از احساسات توي بدنم سرازير شد..عشق...ه*و*س...خجالت...و ....

با لباش،لبام رو به بازي گرفته بود.اولش نمي دونستم دقيقا بايد چيکار کنم ولي بعدش خودم هم باهاش همکاري کردم.

بعد چند دقيقه نفس زنان لباش رو از لبام جدا کرد و من چشمام رو باز کردم ولي بهش نگاه نمي کردم.

احساس مي کردم صورتم گل انداختم.

ميثاق با شيطنت دستش رو گذاشت رو صورتم و سرم رو برگردوند جوري که نگاهم توي نگاهش افتاد.

-من از خانماي خجالتي خوشم نميادا.

اخمي کردم و تلاشي براي بلند شدن.

خيلي راحت کنار رفت و دستش رو گذاشت زير سرش و به من که لباسم رو ميتکوندم نگاه مي کرد و لبخند رو لبش بود.

لباسام رو تکوندم و بهش چشم غره اي رفتم.

قهقه خندش رفت بالا و من ديگه موندن رو جايز ندونستم و سريع دويدم سمت بچه ها.

خودم رو کنار مرجان انداختم.تارا با مهيار حرف ميزد و حواسش به ما نبود.

مرجان با ديدنم با شيطنت گفت:

خوش گذشت؟

عصبي گفتم:

تو يکي ديگه ساکت.

مرجان ريز ميخنديد و من تو فکر چند دقيقه پيش و لباي ميثاق بودم اصلا احساس گناه نمي کردم و پشيمون نبودم.

ميثاق چند دقيقه بعد از من با لبخند اومد.به من چشمکي زد و جفت رامين نشست.

تمام مدت بعدش که توي باغ بوديم خيلي به همه خوش گذشت.

تارا از ميثاق خوشش اومده بود و ميگفت پسر خوبي هست.

اره اونم چه خوبي بايد ميديد چطور من رو ب*وسيد.

ساعت طرفاي هفت بود که از مرجان و رامين و مهيار خداحافظي کرديم.

جلو کنار ميثاق نشسته بودم.

ميثاق از اينه نگاهي به تارا انداخت و وقتي ديد خوابه.

دست من رو گرفت تو دستش و روي پاش گذاشت.

خواستم دستم رو بکشم که نزاشت و بهم نگاه کرد و پرسيد:

نغمه از کار من ناراحت شدي؟

نمي دونستم چي بگم ناراحت نشده بودم واسم غير منتظره بود.چشمام رو به جاده دوختم و گفتم:

نمي دونم.

دستم رو به سمت دهنش برد و بوسه اي زد و گفت:

ببين عزيزم اين يه مسئله عاديه بين همه ي دوست دختر پسرا پيش مياد.

ميدونستم ديگه انقدر هم امل نبودم.يعني بودما ولي نه در اين حد.

-ميدونم.

لبخندش رو احساس کردم.

-خوب نظرت چيه تو و خواهرت شام رو مهمون من باشيد؟

خيلي خستم بود و حوصله بيرون رو نداشتم.

-خيلي خستم ترجيح ميدم برم خونه.

-خوب من شام ميگيرم ميريم خونه،البته اگه تو و خواهرت من رو دعوت کنيد داخل.

برگشتم سمتش با لبخند مهربوني نگام ميکرد ميفهميدم خودش هم خسته هست

سردرگم بودم نمي دونستم تارا قبول ميکنه يا نه؟

تازه همسايه ها رو چيکار کنيم؟اه اونا که مهم نيستن.

-اخه ميدوني...چيزه...نمي دونم تارا قبول کنه يا نه.

ميثاق چشمکي زد و گفت:

تو دعوتم کن اونم قبول ميکنه.

زير لب ديونه اي نثارش کردم.

و هردو ريز خنديدم.

-اوکي تو دعوتي پس.

بقيه راه رو سکوت کرده بوديم و تارا هم خواب بود.

ميثاق شام گرفت و رفتيم دم در خونه ماشين رو پارک کرد.

تارا رو بيدار کردم.

تارا از ديدن ميثاق که پياده شده بود تعجب کرد.

اروم زدم به بازوش که هيچي نگو.

ميثاق همراهمون اومد بالا.

ميفهميدم تارا نگران همسايه هاست ولي براي من مهم نبود.

هر سه وارد اپارتمانمون شديم.

به ميثاق تعارف کردم بشينه و خودم رفتم تو اتاقم و لباسم رو عوض کردم.

تمام موهام رو بالاي سرم ساده بستم و شلوار ورزشي اديداسم رو پوشيدم و با تي شرت سفيد.

از اتاق زدم بيرون.

ميثاق با لبخند نگام ميکرد.

سرويس رو نشونش دادم و گفتم:

بهتر دست و صورتت رو بشوري تابلو داري از خواب ميميري.

چشمکي زد و رفت سمت سرويس.

تارا از اتاقش بيرون اومدم.به تيپش نگاه کردم.

شلوار سفيد با استين بلند مشکي.

تارا با اخم سمتم اومد و کشيدم تو اشپزخونه و زير لب گفت:

تورو خدا ببين چطور ادم رو تو عمل انجام شده ميزاره.

ريز خنديدم و گفتم:

تو که گفتي پسر خوبيه.

تارا چشاش گرد شد.

-يعني من گفتم پسر خوبيه تو بايد دعوتش ميکردي خونه؟

نيشم تا بنا گوشم باز شد و سرم رو تکون دادم.

تارا خندش گرفته بود،يکي زد پس کلم و گفت:

خاک تو سر دوست پسر نديدت.

از اشپزخونه زدم بيرون و رفتم جفت ميثاق که به تي وي ظاهرا نگاه مي کرد نشستم و داد زدم:

تارا شام رو اماده کن.

صداي غر غر تارا ميشنيدم.

ميثاق از صداي من جا خورده بود.

خيلي جدي ازم پرسيد:

نغمه؟

لبخندي زدم و گفتم:

جانم؟

دقيق نگاهم کرد.

-پدر و مادرتون کجان؟

شکه شدم انتظار اين سوال رو نداشتم.چشمام رو ازش گرفتم و گفتم:

ميشه بعدا دربارش حرف بزنيم.

يه دستش رو انداخت دور کمرم و گفت:

فردا ميريم بيرون و حرف ميزنيم.

بعد از شام که همراه با مزه پروني هاي ميثاق و چشم غره هاي تارا به اين همه صميميتم با ميثاق بود ميثاق رفت و من تاکيد کردم بهش که وقتي رسيدي يه پيام بده.

ولي وقتي رسيد و زنگ زد و يه دوساعتي حرف زديم اما ديگه نپرسيد پدر و مادرت کجان؟

بالاخره که چي همه چي رو ميفهمه.

دو هفته اي از جريان باغ ميگذشت ميثاق رو ديده بودم ولي به خاطر مشغله کاري که داشت ديگه يادش نبود از پدر و مادرم بپرسه.

توي خونه نشسته بودم ويکي از سريالاي مزخرف فارسي وان رو نگاه ميکردم اه اينم که همش تکراري ميزاره.

حوصلم سر رفته بود.

گوشيم زنگ خورد.

به اميد اينکه ميثاق باشه هجوم بردم سمتش.

ولي با ديدن شماره ي ناشناس جا خوردم.من کسي رو نداشتم که زنگ بزنه.

با بيخيالي جواب دادم.

-بعله.

-سلام دختر جوون.

اين لحن اين صدا خيلي واسم اشنا بود..خيلي..خانم جان..

اخمام تو هم رفت.

-سلام خانم متين.

-بايد ببينمت.

اين زن هميشه عادت داشت دستور بده ...اه..شعور نداشت خواهش کنه که...

ميدونستم اگه بگم نه حرف حاليش نميشه..

کلافه جواب دادم:

باشه کي؟

احساس کردم لبخندي زد.

-تا نيم ساعت ديگه اونجام.

و قطع کرد.

اووف ..اين ميثاق به مادر بزرگش رفته که زنگ ميزنه و ميگه فلان ساعت در خونتونم..فقط ساعت اعلام ميکنه و مياد.

به سمت اتاقم رفتم و يه مانتو کرم با جين قهوه اي و کيف و شال قهوه اي برداشتم و يه ارايش مختصر کردم.

به ميثاق پيام دادم « با دوستم ميرم بيرون »

ميدونستم به خاطر يه قرار کاري سرشون شلوغه.

چند دقيقه بعد جواب داد.

« باشه خانمم مراقب خودت باش قبل از اينکه برم خونه ميام دم در ببينمت »

اينم انگار اگه يه شب من رو نبينه نمي تونه بخوابه.

سر نيم ساعت رفتم پايين و بنز سورمه اي رو ديدم که تو کوچه پارک کرده بود.

حدس زدن اينکه خانم جان باشه زياد سخت نبود.

به سمت ماشين رفتم.

راننده پياده شد و در و باز کرد.

اوه کي ميره اين همه راه رو.

سوار شدم و سلام کردم.

خانم جان سري تکون داد.

راننده سوار نشد انگار ميخواست حرفاش رو همين جا بگه.

حالش رو نپرسيدم مهم نبود به اندازه کافي ذهنم رو با حرفاش مشوش کرده بود.

-نغمه زاهد،ليسانس مديريت درحال حاضر با تارا زاهد که ليسانس زبان انگليسي داره و توي يه موسسه مشغوله زندگي ميکني ولي قبلا پگاه زاهد هم همراهتون بود که با حامد معرفت پسر خانم اصغري مسئول پرورشگاه ازدواج کرده.خودت يه شرکت کوچيک تنظيفاتي رو اداره ميکني که سرمايه خواهرات يا بهتر اصلاح کنم دوستات هم توش جريان داره.گروه خونيت اُ – هست و توي پرونده پرورشگاه ذکر شده يه پيرمرد تو رو برده اونجا و هيچ نشوني از خانواده ات نيست و هيچ اسمي هيچ سندي هيچي.ميدونم دنبالشون نگشتي چون خودت هم ميدونستي به نتيجه نمي رسي.ولي من ميخوام کمکت کنم خانوادت رو پيدا کني،البته اين يه تلاشه که شايد به نتيجه اي نرسيم و فقط تو اميدوار بشي ولي خوب تيري در تاريکي.

اين زن از خيلي مسائل زندگي من خبر داشت.ازکجا ميدونست؟سعي کردم خونسرد باشم.

-همه ي اينا براي شباهتم به برادر زادتون هنگامه هست؟

لبخندي رو لبش نشست و گفت:

فکر کن اينجوريه.

با شک پرسيدم:

يعني شما شک داريد من دختر هنگامه هستم؟

-نيستي.

-چي؟پس اين تير در تاريکي چيه؟اصلا چرا براي شما مهمه که من کيم؟

لبخندش محو شد.

-اگه لازم باشه ميفهمي.

سرد نگاهش کردم نمي دونستم هدفش از اين بازي چيه؟ميدونست من دوست دختر ميثاقم يا نه؟از ادمايي که فقط نک دمنقارشون رو ميديدن بدم مياد.

-فردا صبح ميام دنبالت براي ازمايش خون.

و ديگه هيچي نگفت و به روبرو خيره شد.

ميدونستم منتظر من پياده بشم ولي خيلي سوالا داشتم.انگار فهميد چون فقط گفت:

سوالات رو بعد از نتيجه ازمايش پاسخ ميدم.

از ماشين بدون خداحافظي پياده شدم.پاسخ؟هه..چه رسمي..اصلا به جهنم..زنيکه بيشعور.بذار فکر کنه بي ادبم که خداحافظي نکردم.

رفتم تو خونه و تا اومدن ميثاق تمام ذهنم درگير حرفاي پيرزن بود.

ميثاق که اومد يه مانتو رو شلوار راحتيم انداختم و رفتم پايين.

تو ماشينش منتظرم بود.بهتر همين الان جريان پرورشگاهي بودن رو بهش بگم تا از اون مادر بزرگ روانيش بشنوه.

سلام کردم و سوار شدم.

با ديدنم لبخندي زد.

-سلام به روي ماهت.

ميديدم خيلي خسته هست ولي بايد بهش ميگفتم قبل از اونکه اون پيرزن بخواد حرکتي بکنه.

-خوبي ميثاقي؟

خندش گرفته بود.

-مگه نميگم نگو ميثاقي احساس ميکنم با يه پسر بچه دوساله حرف ميزني.

واسش زبون در اوردم که لپم رو کشيد.

نمي دونستم چطور بهش بگم.

-ميثاق؟

-جانم؟

-چيزه...يادته درباره پدر و مادرم پرسيدي؟

با کنجکاوي بهم نگاه کرد.

-اره گذاشته بودم تو يه فرصت مناسب ديگه بپرسم.چيزي شده حالا؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

تو بايد يه چيزي رو بدوني نمي خوام بعدا از زبون کسي بفهمي و سرزنشم کني،بعد شنيدن حرفام هر تصميمي بگيري باهاش کنار ميام تو هم حق انتخاب داري.

خودم رو اماده کرده بودم که ميثاق ترکم کنه و نخوادم.

ميثاق مهربون ولي کنجکاو نگام کرد و منتظر بود.

همه چي رو گفتم از اون پير مرد که از خانم اصغري شنيده بودم تا همين چند وقت پيش که به اين خونه اومديم.

به صورتش نگاه نمي کردم نمي خواستم رنگ باختن احساسش رو ببينم.

بعد از تموم شدن حرفام نفس اسوده کشيدم و اضافه کردم:

حالا تصميم با تو هست فقط بهم خبر بده نمي خواد زنگ بزني يه پيام هم بدي کافيه تو حق داري نخواي با همچين دختري باشي يه دختر پرورشگاهي که معلوم نيست حلال زادست يا حروم زاده پدر و مادرش کين بهت حق ميدم که بخواي همه چي تموم بشه.

و در ماشين رو باز کردم و پياده شدم لحظه اخر بهش نگاه کردم دقيق زل زده بود به جاي خالي من.

نگاهش خالي بود نه انقدر خالي که يخ بزني ولي خوب من چيزي ازش نمي فهميدم.

رفتم تو مجتمع و به در تکيه دادم.

صداي روشن شدن ماشينش رو شنيدم و همزمان اشکاي من که فرود اومدن.

اره رفت..روح من....احساس منم با خودش برد....همه چي تموم شد...

***

فصل هفتم 

صداي زنگ اس ام اس گوشيم اومد،تو اين يه هفته انقدر منتظر يه خبر از ميثاق بودم که ديگه خسته شده بودم.

کلافه به سمت گوشيم رفتم و پيام روباز کردم.

« امشب ساعت هشت ميام دنبالت »

يه بار ديگه خوندم و به اسم ارسال کننده نگاه کردم ....ميثاق...

ده بار ديگه پيام رو خوندم.

ازخوشحالي گريه ميکردم دلم براي ديدنش پر کشيده بود.

به ساعت نگاه کردم سه ساعتي وقت داشتم.

پريدم توي حموم و يه دوش گرفتم.

موهام رو اتو کردم و چتري هام هم توي صورتم ريختم.

يه ارايش مليح کردم نمي خواستم زياد ارايش کنم که بگه دختر ميخواد با ارايش توي چشم بياد.

مانتو ابي تارا رو با جين سورمه اي پوشيدم و يه روسري ابي مشکي برداشتم.کفشاي پاشنه بلند سفيدم رو پام کردم.وسايلم رو توي کيف سفيدم خالي کردم.

سر ساعت هشت رفتم پايين و تو پارکينگ منتظر موندم.

صداي ماشين رو که شنيدم در و باز کردم.

نقاب بي خيالي رو زدم ولي فقط خدا ميدونست که براي ديدنش دل تو دلم نبود.

در ماشين روباز کردم و سوار شدم.

به نگاه کردم مثل هميشه خوشتيپ.

جواب سلامم رو داد و من عطرش رو با تمام وجود بلعيدم.

به تيپش نگاه کردم نيشم باز شد انگاري ناخواسته ست کرده بوديم.

جين سورمه اي با تي شرت ابي.

نگاهي بهم کرد و پرسيد:

خوبي؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

اوهوم.تو چي؟

-اي بد نيستم.

اخي يعني خوبم نيست؟نکنه از دوري من؟ولي کي جرات داشت تو اين موقعيت بهش حرفي بزنه.

به سمت يکي از باغ ها خارج شهر ميرفت.

هردو ساکت بوديم و هيچي نمي گفتيم.

جلوي باغ پارک کرد و پياده شديم.

ماشين رو قفل کرد و دوشادوش هم رفتيم داخل.

به سمت يکي از تخت هاي دنج باغ رفتيم و نشستيم.

گارسون اومد و ميثاق نگام کرد که چي ميخوري.

شونه اي بالا انداختم دو پرس برگ سفارش داد و مخلفات با يه قليون.

اخ جون قليون دلم ميخواستا.

اطراف باغ رو نگاه ميکردم جاي باحالي بود يادم باشه يه بار با مرجان و تارا بيايم.

از ديدن دوتا دختر و پسر نيشم باز شده بود.

تورو خدا اينا چقدر خوش بودن بعد اين ميثاق شده بود مير غضب.

يعني خاک تو سرت نغمه قرار بود استرس داشته باشي شايد اين ميثاق بخواد دوستي تون رو تموم کنه.

-ديدني ها تموم نشد؟

جا خوردم ولي به روي خودم نيوردم و بيخيال به خودش نگاه کردم وگفتم:

نه تموم نشده ولي خوب به خودت نگاه ميکنم که ناراحت نشي.

از حرفام تعجب کرد ولي به روي خودش نيورد و گفت:

نميخواي بدوني تصميم چيه؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

خوب معلومه يه هفته زنگ نزدي و بعد يه اس دادي بيا ببينمت خوب اين يعني ديدار خداحافظي.

بهش خيره شدم اخم رو پيشونيش نشسته بود.

با خشم گفت:

مثل اينکه تو يکي خيلي دلت ميخواد اين دوستي تموم بشه؟

من؟من غلط بکنم اخه؟اصلا من سگ کي باشم هان؟من که يه هفته پر پر شدم از نديدنت.

زير لب غريدم :

من همچين حرفي نزدم.

پوزخندي زد.

-پس چرا دلت ميخواد اين دوستي تموم بشه؟

من دلم نمي خواست..اه...

-به خاطر خودت ميگم،نميخوام بقيه پشت سرت حرفي بزنن.

-حرف مردم واسم اهميتي نداره مهم احساسات خودمه بعدم يه سوال اگه من يه پسر بچه پرورشگاهي بودم تو حاضر بودي بازم به دوستي با من ادامه بدي؟.

يعني چي؟يعني نميخواد تموم کنيم؟احساساتش چيه؟

بهش نگاهي کردم با لبخند بهم نگاه ميکرد.

من دوسش داشتم پس حتي اگه پرورشگاهي هم بود واسم اهميتي نداشت.

-من واسم اهميتي نداره خانواده ي تو کي هستن يا ممکن بود کي باشن مهم خود تو هستي.

لبخندي زد و من رو به سمت خودش کشيد.

خواستم بهش بگم که چقدر دوريش تو اين يه هفته واسم سختن بود که گارسون قليون اورد.

ميثاق کشيد جلوم و ني رو گرفت سمتم،خواستم بگيرمش که با تهديد گفت:

کم ميکشي من حوصله نعش کشي ندارما.

با شيطنت ني رو ازش کشيدم و گفتم:

هرچي شما بگيد سرورم.

دست ميثاق دور کمرم بود و من قليونم رو ميکشيدم و اون تو گوشم وز وز ميکرد.

-اه ميثاق چقدر مثل زنبود وز وز ميکني بذار قليونم رو بکشم.

مظلوم نگام کرد و با لحن مظلومي گفت:

خوب دلم واست تنگ شده بود.

ني قليون رو ول کردم و بيشتر رفتم تو بغلش.

با شيطنت نگاهش کردم اونم لبخند رو لبش بود.

سرم رو کردم تو گردنش و گردنش رو که بوي عطر ورساچ ميداد رو بوسيدم.

با شيطنت گفتم:

دلتنگيت رفع شد؟

ميثاق ابرويي بالا انداخت و گفت:

با اين چيزي رفع نميشه ولي خوب واسه شروع بد نبود.

بالاخره اين گارسون غذا رو اورد.

بالاخره اين گارسون غذا رو اورد.

و ما در نهايت مسخره بازي غذا ميخورديم.ميثاق با قاشق ميزاشت تو دهنم که ديگه نزديک بود بزنم تو سرش خودش هم خندش گرفته بود منم ليوان دوغش رو برداشتم و بردم نزديک دهنش.

-آ کن آ کن بخور عزيزم بخور.

ميثاق با خنده ليوان رو از دستم گرفت و سر کشيد.

اخر شب من رو رسوند خونه.

ميخواستم پياده بشم که نميزاشت و هي اذيت ميکرد.

-ميگم نغمه نميشه من بيام بالا و امشب اينجا بمونم.

اخمي کردم.

-نخير نميشه تارا هردومون رو پرت ميکنه بيرون دلم نمي خواد اواره بشم.

با شيطنت گفت:

خوب ميام بالا تو رو هم که انداخت بيرون دو تايي ميريم خونه من.

چشم غره اي بهش رفتم.

خم شد گونم رو بوسيد و گفت:

برو خانمم شوخي کردم فردا ميام دنبالت.

باهاش خداحافظي کردم و رفتم بالا.

خيلي خوشحال بودم امشب بعد از يه هفته راحت ميخوابيدم حتي به خانم جان و نتيجه ازمايش فکر هم نمي کردم.

***

-امروز بيا اينجا بايد رو درور باهات حرف بزنم.

و قطع کرد،يعني اين زن واقعا شعور نداشت.همش دستور ميداد.

دوباره اضطراب داشتم يعني ازمايش چي ميگفت؟

جين مشکي با مانتو سفيد پوشيدم و فقط يه رژ زدم.

پشت ماشينم نشستم و به سمت خونه ي ميثاق رفتم.

در باز شد و من رفتم داخل.

توي پذيرايي منتظر اون پير زن بودم.

بالاخره اومد سرتاپا مشکي پوشيده بود.

انگاري عزا دار بود.ايشالله به عزا بشينه که با حرفاش زندگي من رو مختل کرده.

بالاخره اومد سرتاپا مشکي پوشيده بود.

انگاري عزا دار بود.ايشالله به عزا بشينه که با حرفاش زندگي من رو مختل کرده

خدا نکنه نغمه زبونت رو گاز بگير دختره ي چشم سفيد.

تا نشست گفتم:

ميشنوم.

ابرويي بالا انداخت و گفت:

خيلي عجله داري ولي عجله چيز خوبي نيست.اول بذار يه داستاني بهت بگم که بجز من و دو نفر ديگه کسي چيزي نمي دونه.

بي قرار منتظر بودم.

بلند شد و يه عکس اورد داد دستم و بعد دوباره روي مبل روبروم نشست.

به عکس نگاه کردم يه مرد جوون بود ولي عکس نشون ميداد که بايد مال خيلي سال پيش باشه.چشماي عسلي مثل چشماي هنگامه...با ناباوري تکرار کردم مثل چشماي من..

به خانم جان نگاه کردم.

-بيست و چهار سال پيش شاهرخ همش يه جوون بيست ساله بود که فکر ميکرد عاشق شده ولي خيلي زود فهميد اين عشق نبود يه هوس زود گذر بود اون فقط عاشق چشماي سبز فرنوش شده بود ولي وقتي فهميد که همه چي دير شده بود و فرنوش حامله بود.به شاهرخ گفت ، ولي اون مسئوليتي قبول نکرد و اون زن رفت و ديگه خبري ازش نشد.

پوزخندي زدم چه داستان مسخره و مبهمي.

به خانم جان نگاه کردم.

-داستانتون خيلي کوتاه و مزخرف بود.

لبخندي زد و گفت:

ولي متاسفانه بايد بگم داستان زندگي پدر و مادرته.

چــــي؟نا باور بهش زل زده بودم،اين زن ديونه بود اما حرفاش تو گوشم تکرار ميشد..شاهرخ..فرنوش...بچه..رفت. .هوس..عشق....چي ميگفت؟

با حيرت پرسيدم:

يعني ..چي؟

جدي گفت:

دي ان اي تو با دي ان اي شاهرخ يکي بود.

باورم نميشد.

حرفاش تو ذهنم تکرار شد انقدر تکرار شد که از هوش رفتم.

***

چشمام رو که باز کردم يه زن جوون رو نگران بالاي سرم ديدم.يکم چشمام سياهي ميرفت ولي اين باعث نشده بود حواسم سرجا نباشه.

شناختمش خدمت کار خانم جان.

چشمام رو بستم و سعي کردم استراحت کنم ولي نميشد.

صداي خانم جان اومد.

-به هوش اومد؟

-اره خانم ولي انگاري خوابيده.

با صداي بي حالي گفتم بب:

نه بيدارم دارم به حرفاتون فکر ميکنم.

نشست کنارم و دستش رو روي دستم گذاشت.

نگران بود اين حسش رو حتي از لمس دستام هم ميتونستم درک کنم.

يعني اين زن عمه ي بابام بود؟يا نه ميثاق نوه ي عمه ي بابام بود؟واي يعني من با ميثاق فاميل بودم؟

يکي از درونم داد زد توي اين موقعيت هم تو فکر ميثاقي؟خيلي احمقي نغمه...خيلي احمق هستم من الان به اين فکر کنم که يه پدر دارم يه مادر...شاهرخي که به خاطر هوس با يه زن رابطه داشت و فرنوشي که من رو به دنيا اورد و تحويل پرورشگاه داد.

احساس ميکردم از هردو متنفرم...سرم درد ميکرد...

چشمام رو باز کردم و توي تختي که خوابيده بودم نشستم.

خيلي سريع به خودم اودم و ايستادم و گفتم:

من...من بايد برم...فکر ميکنيم هيچ وقت اين حرفا بينمون رد و بدل نشد.

خواستم از اتاق بزنم بيرون که دستم کشيده شد برگشتم.

بازم اون پيرزن و صورت چروکيدش،همون پيرزني که با حرفاش زندگيم رو داره بهم ميريزه زندگي اروم من رو.

با التماس گفتم:

بذار برم من پدر و مادري نمي خوام خواهش ميکنم.

قيافش جدي بود.

-شاهرخ پشيمون شد دنبال اون دختر گشت،اومد پيشم همه چي رو گفت.بهش گفتم نبايد يه زن حامله رو تنها ول ميکرد ولي ديگه کار از کار گذشته بود،او بيست و چهار سال افسوس ميخوره و حسرت و منم سعي ميکردم برادرزاده ي دوست داشتنيم رو دلداري بدم من هميشه براي اون مثل يه مادر بودم براي همين نمي تونستم عذاب کشيدنش رو تحمل کنم وقتي ديدمت شک کردم و بهش گفتم اون وما خيلي خوشحاليم که تو همون بچه اي.اون فکر ميکنه شايد بتونه جبران کنه.

عصبي شدم بهم ريختم.

داد زدم:

چي رو جبران کنه؟نبود بيست و سه سالشو؟چرا همه اينجا به فکر خودشونن؟شاهرخ؟فرنوش..اون... ون يه مادر بود ولي بازم تو فکر خودش بود..فقط خودش از من گذشت خيلي راحت...حتي شما هم تو فکر اينيد که خيالتون از احساس عذاب وجدان برادر زادتون راحت باشه..ولي من واقعا متاسفم که بايد بگم ظرفيتم تکميله..ديگه تحمل ديدنش رو ندارم..دست از سرم برداريد..همه تون..

دستم رو از تو دستش کشيدم و از اون خونه زدم بيرون.

سوار ماشينم شدم و بي هدف توي خيابونا دور ميزدم.

اشکام بي مهبا روي صورتم مي ريخت و حرفاي اون زن مثل يه پتک توي سرم بود..اين يعني چي؟

يعني من...مادر داشتم...پدر داشتم...

تو روح همتون..

عصبي رفتم سمت خونه ي خودم و تارا..

خوبه که تارا هنوز نيومده.

خودم رو روي تخت انداختم و از شدت گريه از حال رفتم.

نمي دونم چقدر خوابيدم که با نوازش هاي دستي چشمام رو باز کردم.

تارا بود.

لبخند غمگيني زدم.چقدر خوشبخت بود که ميدونست پدر و مادري نداره و مردن.

دوباره اشکام که پايين اومدن و نوازش هاي بدون حرف تارا.

همه چي رو براش گفتم.اون ادم منطقي بود.

انقدر گفتم و گفتم که دوباره خوابم برد.

با صداي پچ پچ دونفر بلند شدم.

احساس ضعف ميکردم.

تلو تلو خوران از تخت پايين اومدم و به سمت سرويس ميرفتم.

صدا واضح تر ميشد.

-بالاخره که چي تارا؟اون پدرشه مياد دنبالش نغمه بايد منطقي باشه.

صداي پگاه رو تشخيص دادم.

-مگه من ميگم پدرش نيست ميگم نغمه ضربه خورده يه دفعه همه چي رو براش گفتن.به اون زن زنگ زدم گفتم دست از سر نغمه بردار بذار با اين قضيه کنار بياد.

پگاه کنجکاو پرسيد:

خوب چي گفت؟

صداي افتادن چيزي باعث شد توجه اونا به سمت من جلب بشه.

اما من خيلي خونسرد از گلدون افتاده گذشتم و بدون اينکه نگاهي به اون دوتا بکنم رفتم توي دستشويي.

انگار اون دوتا رو هم مقصر ميدونستم.

اب رو باز کردم و به صورتم زدم و سرم رو بلند کردم ولي از ديدم قيافه خودم توي اينه وحشت کردم.

چشمام قرمز بود و پف کرده.

خيلي زشت و بي ريخت شده بودم.

من نغمه بودم..نبايد انقدر ضعيف باشم..خوب پدرم بود که بود...ميرفتم ميديدمش و بهش ميگفتم از بودنش تو زندگيم خوشم نمياد و همه چيز تمام ميشه ديگه..به همين سادگي..

پوزخندي زدم..هيچ چيز توي زندگي من انقدر ساده نبود.

از دستشويي بيرون اومدم.

پگاه و تارا نگران نگاهم ميکردم.

ماسک بي تفاوتي به صورتم زدم و با خنده گفتم:

چتونه شما دوتا انگار منتظر خبر مرگ هستيدا..من گرسنم شام ميخوام يکي تون بلند بشه يه چيزي واسم بياره کوفت کنم.

تارا سريع به خودش اومد و به سمت اشپزخونه رفت منم کنار پگاه روي مبل لم دادم.

-حال ني ني خاله چطوره؟

پگاه لبخدي زد و گفت:

خوبه.

دستم رو روي شکمش گذاشتم و فکر کردم چي ميشد منم مادري مثل پگاه داشتم.

سريع اين فکر رو از ذهنم کنار زدم و پرسيدم:

حامد کجاست؟

-يه سفر دوروزه رفته تبريز منم گفتم بيام پيش شما دوتا بي معرفت.

تارا با سيني غذا اومد.

تارا و پگاه حرفاي متفرقه ميزدن و من اروم اروم غذام رو ميخوردم.

تمام فکر درگير بود..يعني چي اينا؟چرا الان اخه؟الان بايد سرو کله شون پيدا بشه؟اووف يعني من يکي خيلي شانس داشتم.

کلافه سيني غذا رو هل دادم عقب و خودم عصبي بلند شدم.

تارا و پگاه نگام ميکردن ولي هيچي نگفتن.

به سمت اتاقم رفتم و گوشيم رو از توي کيفم در اوردم ميخواستم به اون پيرزن خودخواه زنگ بزنم و هرچي از دهنم درمياد بگم که باديدن اون همه ميس کال و پيام،کنجکاو شدم اول اونا رو باز کنم.

همه ميس کال ها از ميثاق بود.

يادم افتاد گفته بود شب مياد ديدنم.

به ساعت گوشيم نگاه کردم.ده بود تازه.

باهاش تماس گرفتم.

بعد دو بوق جواب داد.يعني داد زد:

کدوم گوري بودي؟

بهش حق دادم عصبي و ناراحت باشه.

-خواب بودم.

-خوابيده بودي؟فکر منم نکردي که از نگراني مردم.هان؟اصلا اهميتي واست دارم؟نغمه با تو هستم.

مثل خودش داد زدم:

در حال حاضر تنها کسي که واسم اهميت نداره تويي.

و گوشي رو قطع کردم.

روي تختم افتادم و دوباره زدم زير گريه.

اه حالم رو بد مي کرد اين همه گريه ميکردم من هميشه از اين دخترايي که اشکشون دم مشکشون بود بدم ميومد.

يکي دوتا قرص بالا انداختم و گرفتم خوابيدم.

***

-تارا چند بار بگم من نميخوام هيچ کس رو ببينم،هيچ کس.خوب حالا بر فرض که پدرمه خوب اين همه سال نبود بقيه عمرم روش.

تارا عصبي از رو تختم بلند شد و گفت:

تو کلا زبون ادمي زاد حاليت نيستا،يه هفته هست خودتو توي اتاقت حبس کردي خوب چرا به تلفنا ميثاق جواب نميدي؟

ميثاق؟دلم براش تنگ شده بود.

خيلي خونسرد به شونه کردن موهام ادامه دادم و گفتم:

اونم يکي مثل بقيشون.

تارا با تعجب گفت:

نغمه تو که اين طوري نبودي چرا گناه بقيه رو پاي ميثاق مينويسي.

از روي صندلي ميز ارايشم بلند شدم و گفتم:

واسم اهميتي نداره.

لباس پوشيدم و رو به تارا گفتم:

من ميرم کرج شبم نميام.

تا خود خونه ي مرجان فکر کردم..نمي دونستم بايد چيکار کنم.

مرجان با ديدم لبخندي زد و گفت:

خره چه عجب از اين ورا.

خودم رو تو بغلش انداختم و گفتم:

هيچي خرمگس دلم واست تنگيده بود.

مرجان با خنده من رو از خودش جدا کرد و پرسيد:

حال اون دوست پسر قزميتت چطوره؟

ميثاق؟نميدونستم؟يعني بدون من خوبه؟

سرم رو تکون دادم و پرسيدم:

اين داداش عوضيت کجاست؟دلم بدجور هواش رو کرده.

صداي مهيار اومد:

عوضي اون دوست پسرته که نميشه جلوش بغلت کرد.

و اومد سمتم و سفت بغلم کرد.

دلم بدجور واسشون تنگ شده بود

مرجان دستم رو کشيد و بردم سمت اتاقش.

-بلند شو بريم ببينم چه مرگته راه گم کردي؟

خودم رو روي تختش انداختم و گفتم:

مرجان يه اتفاقاتي افتاده اگه بهت بگم از تعجب دهنت باز ميمونه.

و با خنده و شوخي همه چي رو براش تعريف کردم،مرجان اشک ميريخت و من سعي ميکردم دردم رو فراموش کنم.

واقعا دهنش باز مونده بود.

با خنده گفتم:

ببند اون گاله رو زبون سومت هم مشخصه حالم رو بهم زدي.

مرجان بغلم کرد و ميون گريه گفت:

الهي بميري چقدر زجر کشيدي عشقم.

کنار هم روي تخت دراز کشيديم و باهم حرف زديم.

مرجان مي گفت يه فرصت دوباره بدم،بذارم يه بار اونا رو ببينم يه خانواده رو شايد تونستم قبولشون کنم.

مرجان از مزاياي خانواده داشتن واسم مي گفت.

و من رو هر بار بيشتر تو شک ميرفتم که بايد قبولشون کنم يا نه.

اون شب رو پيش مرجان و مهيار موندم تا خود صبح با مرجان قليون ميکشيدم و مهيار از خاطرات دانشجوي پزشکي و کالبد شکافي ميگفت.

***

بردار لعنتي....بردار بايد باهات حرف بزنم.

بالاخره شنيدم..صداشو..بعد از ده روز..

-بفرماييد.

-الو ميثاق.

-بفرماييد.

چرا انقدر سرد بود؟

-نغمه هستم.

-بعله شناختم خانم زاهد امرتون رو بفرماييد.

از اين سردي رفتارش دلم گرفت.

بغض لعنتي دوباره سراغم اومد.نمي خواستم غرورم رو زير پا بذارم ولي بايد ميگفتم.

-بايد ببينمت.

ميثاق خونسرد جواب داد:

من وقتي ندارم.

تصميم گرفتم يه بار امتحان کنم.مثل خودش بودن رو دستور بدم و گوشي رو قطع کنم.

-تا يه ساعت ديگه تو اپارتمانم منتظرتم.

و گوشي رو قطع کردم از رفتار اون دلگير بودم و از رفتار مسخره خودم خندم گرفته بود.

خوب حالا چه بهونه براي اين ده روز براش ميوردم دلم نميخواست بفهمه فاميليم يعني به اين زودي نفهمه.

خوب بهش ميگفتم حال روحيم خوب نبود.

سريع يه دوش گرفتم و موهام رو خيس خيس دورم ريختم و يه تي شرت ابي پوشيدم با جين سفيدم.

يکم ارايش کردم که چشماي گود افتادم و صورت رنگ پريدم تو چشم نياد.

از استرس داشتم ميمردم، تقريبا صد در صد مطمئن بودم مياد.

اوف کتري گذاشتم و چايي درست کردم.

بالاخره زنگ زدن.

با نيش باز رفتم سمت ايفون و بدون اينکه بپرسم کيه باز کردم.در ورودي هم باز گذاشتم.

حالا خوبه دزد باشه.از اين فکر خندم گرفت،ميثاق رو جوراب به سر تصور کردم اخه.

يه سيني اماده کردم.

صدا بسته شدن در رو شنيدم.

با نگراني از اشپزخونه زدم بيرون نمي دونستم عکس العملش چيه.

بالاخره ديدمش،سرد و بي تفاوت نگام ميکرد.اميدوار بودم اين فقط ظاهر قضيه باشه و باطنا دلخور نباشه.

رفتم جلوش و توي يه حرکت ناگهاني که از من يکي بعيد بود بغلش کردم.خوب چيکار کنم دلم واسش تنگ شده.

هرچي بيشتر پيش ميره،بيشتر متوجه ميشم ادم بي جنبه اي هستم.

جا خورد انتظار اين حرکت رو از من يکي نداشت.حق ميدادم که متعجب باشه.

اول دستاش بي حرکت کنارش بود ولي بعد يه دقيقه دستاي اون دورم حلقه شد.

از جا بلندم کرد و به سمت مبلاي پذيرايي رفت.

اروم تو گوشم پرسيد:

تارا که خونه نيست؟

من رو گذاشت رو مبل و خودش هم خم شد روم.

توي چشماي قهوه ايش زل دم..

با شيطنت خنديدم و گفتم:

نه نيست ولي کليد داره.

ابرويي بالا انداخت و گفت:

حالا تا بخواد بياد.

دهنم روباز کردم که يه چيزي بگم ولي با لباش لبام رو بست.

حالا که عطرش تو دماغم بود ميفهميدم چقدر دلم براش تنگ شده.

بعد چند دقيقه از هم جدا شديم.

با شيطنت گفتم:

سير شدي؟

ميثاق چشمکي زد و گفت:

نه هنوز ولي فعلا مجبورم رعايت خونه مادر زن رو بکنم تا عروس رو ببرم خونه خودمون.

خشکم زد..مادر زن..لعنتي چرا هميشه يه جوري بايد يادشون ميوفتادم.افکار مسخرم رو پس زدم.

از تو بغلش در اومدم و پرسيدم:

چايي و کيک ميخوري؟

-اوهوم.

رفتم توي فنجون دوتا چايي دِبش ريختم و دو قاچ از کيک کاکائويي که تارا درست کرده بود رو گذاشتم و واسش بردم.

کنارش نشستم.

لبخندي زد ولي يه دفعه جدي شد.

-خوب نغمه خانم نميخوايد بگيد ده روز کجا بوديد؟چرا من نبايد ميديدمت؟چرا تلفنم رو جواب نميدادي؟

لبخند تلخي زدم و گفتم:

يکم حالم خوب نبود احتياج داشتم تنها باشم.

با شک نگاهم کرد.حق داشت مگه چند وقته هميديگه رو ميشناسيم.

-الان خوبي؟

خودم رو توي بغلش جا کردم و گفتم:

اره الان خوبم؛وقتي تو هستي عاليم.

دستش رو دور کمرم حلقه کرد.

-بعدا توضيح ميدي.

من هيچي نگفتم و اونم هيچي نپرسيد.

-ببين نغمه مطمئني؟

تلفن رو از گوش سمت راستم برداشتم گذاشتم دم گوش سمت چپم و گفتم:

واي چقدر ميپرسي مرجان؟مگه خود تو نبودي که ميگفتي يه بار ببينش بهش فرصت بده خوب اينم از ديدنش،اينم از فرصت.

مرجان با دودلي گفت:

من مطمئنم که تو ميتوني ولي واقعا نمي دونم ميخواي از ته دل ببينيش يا فقط به خاطر اصراراي من و تارا و پگاه هست.

و بعد با ذوق پرسيد:

راستي از ميثاق چه خبر؟

لبخندي زدم و از ديشب که خوابم برد نديده بودمش من رو گذاشته بود رو تختم و رفته بود،اخ عشقم چقدر مرد بود.

-خوبه سلام داره.

مرجان با شيطنت گفت:

من مطمئنم انقدر با تو کار داره که ديگه وقت نميکنه به ما سلام برسونه.

ريسه رفتم از خنده.

-بدبخت ميثاق اون که کبريت بي خطرِ.

-عزيزم يادت باشه هيچ کبريتي بي خطر نيست.

-اره حق داري ببين من دارم ارايش ميکنم و تو داري مزاحم وقت نازنينم ميشي مرسي از نصيحت هاي به درد نخورت ديگه چرتي و پرتي نمونده که بگي؟

مرجان با لحني که مثلا عصبانيه گفت:

ها چيه؟صاحاب پيدا کردي زبونت وا شده سليطه؟نزار بيام گيسات رو ببرم تا ببيني دنيا دست کيه ها.

-قربون غيرت، سلام مهيار و رامين رو برسون ميبوسمت.

با اعتراض گفت:

نه خدايي تو خجالت نمي کشي زن مردم رو ميبوسي.هان؟خيلي حال بهم زني همش يه جوري ميخواي باهام ل*اس بزني.

-ببند اون دهنت رو مزاحم وقت با ارزشم هم نشو باباي.

و گوشي رو قطع کردم.

اگه بهش اجازه ميدادم تا صبح ور ميزد.

گوشي رو روي ميز ارايش پرت کردم و خودم هم رو تختم ولو شدم.

ياد تلفن صبح خانم جان افتادم.

-هنوز از تصميت بر نگشتي؟

-کدوم تصميم؟

-نديدن پدرت.

-ديدن يا نديدنش چه تاثيري توي زندگي اون داره.ميخواد عذاب وجدانش رو بخوابونه؟

-اون ميخواد ببينتت،امشب ساعت هشت توي رستوران...منتظرتيم.يا اصلا خودم ساعت هفت ميام دنبالت اماده باش.

و گوشي رو قطع کرد.

اهي کشيدم و به ساعت نگاه کردم يه ساعت تا اومدنش وقت داشتم نميدونم چطوري خر شدم که ميخوام برم ديدنش اصلا ميخوام برم چي بگم؟اينکه چرا مامانم رو ول کردي؟اصلا کدوم ماماني؟اوني که هنوز نميدونم کجاست؟

اهي کشيدم و به ساعت نگاه کردم يه ساعت تا اومدنش وقت داشتم نميدونم چطوري خر شدم که ميخوام برم ديدنش اصلا ميخوام برم چي بگم؟اينکه چرا مامانم رو ول کردي؟اصلا کدوم ماماني؟اوني که هنوز نميدونم کجاست؟

از روي تختم بلند شدم و يه دوري توي مانتو هام زدم.

اعصابم بهم ريخته بود.

حالم از خودم بهم ميخورد فقط بلد بودم شعار بدم که من ميتونم من بايد ببينمش بعد حالا که رسيده بود به ديدنش اعصاب واسم نمونده بود.

نقاب ارامشم فقط واسه اونا بود خودم ميدونستم من تهي هستم از هر حسي حتي حس ارامش.

توي مانتو هاي خودم چيز جالبي پيدا نکردم،رفتم توي اتاق تارا و يه گشتي هم اونجا زدم.

متفکر به کمدش خيره شدم.

-فيلم کمدي ميبيني؟

با شنيدن صداش پريدم و برگشتم عقب.

چشم غره اي بهش رفتم و دوباره به کمد نگاه کردم.

-چرا اعلام حضور نمي کني؟

تارا لبخندي زد و من رو از کنار زد و مانتوي بلند مشکيش رو که کمر بند پهن ميخورد در اورد و نگاهي به مانتو کردم و لبخند زدم.

رفتم توي اتاقم و ساپورت مشکي براقم رو پوشيدم.

اووف دارم ميرم پدري رو ببينم که واسم پدري نکرده بعد لباس پوشيدم، انگاري دارم ميرم عزا داري.

يه روسري بزرگ مشکي با رگه هاي سفيد سرم کردم.

ارايشم خيلي مليح بود ولي باعث ميشد تو چشم بيام.

اهميتي ندادم که شايد ممکنه فکر کنه اين دختر جلفه دختر من نيست که چه بهتر.

موهام رو تو صورتم ريختم و کيف دستي مشکيم رو برداشتم.

ساعت پنج دقيقه به هفت از اتاقم زده بيرون.

تارا نگران نگام ميکرد لبخندي زدم که اونم با يه لبخند نصفه نيمه جوابم رو داد.

کفشاي مشکي عروسکيم رو پوشيدم.

يا خدا واقعا دارم ميرم عزا داريا چرا سرتا پا مشکي؟

تارا اومد نزديک ترجيح دادم چيزي نگم فقط گونش رو بوسيدم که اون گفت:

موفق باشي.

سري تکون دادم و رفتم بيرون.

پله ها رو اروم اروم و با طمانينه پايين رفتم.

در اپارتمان رو که باز کردم بنز خانم جان رو ديدم.

از وقتي اين زن پاش رو گذاشته بود تو زندگيم از هرچي پولداري و زندگي پولداري متنفر شده بودم.

خيلي اهسته به سمتش رفتم و در ماشين رو باز کردم و سوار شدم.

***

فصل هشتم

-سلام.

با سر تکون دادن جوابم رو داد.

واي اين زن چقدر مغرور بود ميثاق چطوري تحملش مي کرد؟البته ميثاقم بعضي جاها دست کمي از اين نداشت.

با اعصابي داغون ولي ظاهري اروم تا رسيدن به رستوران حرف نزدم.

نه که حرفي واسه زدن نداشته باشم داشتم ولي خوب نمي خواستم با اين پيرزن زبون نفهم دهن به دهن بشم.

استرس داشتم از ديدن پدري که من رو نخواسته بود.

تا وقتي برسيم با پام ضرب گرفته بودم که اين خانم جان چند دقيقه يه بار يه نگاهي به من و پام مي نداخت و بعد دوباره بيرون رو نگاه مي کرد.انگار زورش ميومد فکش رو باز کنه بگه نکن.

از حرکت من عصبي شده بود و خودم خندم گرفته بود.

بالاخره ماشين دم در يه رستوران خيلي شيک ايستاد.

راننده درو واسه خانم جان باز کرد ولي من ديگه منتظر راننده نايستادم و خودم در رو باز کردم.

نفس راحتي کشيدم.

اوف ماشين خيلي خفه بود.منظورم فضاش هستا.

کنارم ايستاد و گفت:

بريم داخل.

جمعي از احساسات مختلف بهم هجوم اوردن اما ظاهرم هنوز خونسرد و بيخيال بود.

گام با گام با خانم جان وارد رستوران شدم.

گام به گام؟خندم گرفت...ياد تبليغ کفش افتادم.خندم رو جمع کردم و به يه پوزخند تبديلش کردم و پشت سر عمه پيري به سمت ميزي رفتم که زن و مردي نشسته بودن.

هنوز عمه نشده واسه من شده عمه ميري.يعني من اخر ادماي اسکلم.

زن و مرد پشتشون به ما بود.

به سمتشون رفتيم و خانم جان سريع گفت:

سلام.

زن و مرد بلند شدن و برگشتن سمت ما.

به خانم جان سلام کردن و بعد هردو به من نگاه کردن.

به هردوشون نگاه کردم.

مرد ميان سالي با چشماي عسلي و موهاي جو گندمي بهم نگاه ميکرد.

توي چشماش اشک جمع شده بود.

پوزخندي رو لبم نشست يعني چي؟

به زن نگاه کردم.

معلوم بود توي جوني زن زيبايي بوده.

چشماي مشکي وحشي داشت و پوست سفيد.دسته اي از موهاي هايلايت شدش توي صورتش ريخته بود و لبخند مهربوني روي صورتش بود.

نمي دونم چرا اين زن تو همين برخورد کوتاه به دلم نشسته بود.

-سلام.

لبخند هردو نفر با شنيدن صداي من بيشتر شد.

زن جلو اومد و بدون هيچ حرفي بغلم کرد،توي اغوشش احساس خوبي داشتم.

ولي من بغلش نکردم و دستام بي حرکت کنارم افتاده بود.

صداي خانم جان باعث شد زن ازم جدا بشه.

-بهتره بشينيم.

روي صنلي کنار خانم جان نشستم تو اون جمع غريبه مي ترسيدم و کنار اين پيرزن احساس امنيت مي کردم.

زن لبخندي زد و گفت:

خيلي خوشحالم که ميبينمت.

لبخندش واقعي بود و لحنش مهربون.

لبخند نصفه نيمه اي زدم حرفي براي زدن نداشتم و نمي تونستم دروغ بگم که خوشحالم وقتي که نبودم.

به مرد نگاه کردم بهم خيره شده بود ولي حواسش اينجا نبود انگار توي گذشته ها غرق شده بود.

خانم جان به زن اشاره کرد و گفت:

مهلا همسر شاهرخ هستش.

و رو به شاهرخ گفت:

شاهرخ...پدرت.

پوزخندي زدم،چقدر غريبه بود..و دور.

شاهرخ بهم نگاه مي کرد و من سرم رو با دسته ي کيفم گرم کرده بودم.

نمي دونستم احساسم از داشتن پدر چيه؟خوبه..بده..؟

مهلا دستش رو روي دستم گذاشت و من سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم.

مهلا-ميدونم از ديدن ما معذبي ولي خوب شاهرخ پدرته بهش حق بده بخواد ببينتت.

پوزخند دوباره گوشه ي لبم نقش بست.

با لحن سردي گفتم:

اگه ميخواست ببينه همون سالها نبايد ردم مي کرد الان ديگه همه چيز تمام شده.

از لحن سرد من شاهرخ و مهلا به وضوح جا خوردن.

شاهرخ سريع خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

اون موقع همه چيز فرق مي کرد.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

من ميخوام برم نمي تونم اينجا رو تحمل کنم.

و از سر جام بلند شدم.

خانم جان نگاه بدي بهم کرد که اهميتي ندادم.

سري به نشونه خداحافظي تکون دادم و از رستوران زدم بيرون.

بازوم به عقب کشيده شد برگشتم،مهلا بود.

مهلا-ببيخشيد صدات کردم متوجه نشدي.

سري تکون دادم.

مهلا يه کارت گذاشت تو دستم و گفت:

اين شماره شاهرخه و پشتش شماره منه خوشحال ميشم بهم زنگ بزني.

بازم فقط سر تکون دادم که يه بار ديگه بغلم کرد و تو گوشم گفت:

من منتظر تماست هستم دخترم.

و ازم جدا شد و رفت.

سرجام خشکم زد،با اينکه مادرم نبود ولي حس خوبي از لحنش بهم منتقل ميشد.دخترم يه روزي ارزوي شنيدن اين واژه رو از زبون يه مادر داشتم و حالا مهلا زن بابام اين رو گفت.

توي عرض خيابون بالا ميرفتم و فکر مي کردم.

من از پدرم يه شماره تلفن داشتم جاي سالها محبتش.

دلم ميخواست ميثاق رو ببينم.

برم توي بغلش و همه ي اين چيزا رو يادم بره.

رفتم بغل خيابون و براي يه تاکسي دست تکون دادم.

بهش اس دادم.

« کجايي؟»

سريع جواب اومد.

«خونه تو چي؟»

ديگه جوابش رو ندادم ميخواستم سر زده برم.

سرم داشت از درد مي پوکيد.

يه ربع بعد جلو خونه ي ميثاق بودم.

زنگ در رو زدم و در باز شد.

فاصله ي در ورودي و خونه رو اروم اروم طي کردم.

ميثاق رو پله ها ايستاده بود.

ميدونستم از ديدنم تعجب کرده ولي چيزي نگفت.

بدون هيچ حرفي رفتم توي بغلش.

اونم سريع دستش رو دورم حلقه کرد.

دلم نميخواست حرفي بزنه،انگار خودش هم احساس کرده بود چون از تو بغلش من رو بيرون کشيد و کمکم کرد که بريم داخل.

به کمک خودش از پله هاي خونه بالا رفتيم و وارد اتاقي شديم با يه نگاه اجمالي به دروديوار اتاق فهميدم اتاق خودشه.

نشستم رو تخت و اشکم اروم اروم پايين ميومد،نمي دونستم واسه چي گريه مي کنم ولي شديدا به اين گريه احتياج داشتم.

ميثاق اومد کنارم و تو گوشم گفت:

بذار مانتو و شالت رو دربيارم راحت باشي.

خودم رو به دستاش سپردم و گذاشتم شالم رو از سرم برداره و مانتوم رو هم دربياره.

کشيدم تو بغل و توي بغلش احساس ارامش مي کردم.

گريم به هق هق تبديل شده بود و فين فين مي کردم.

-اه اه تمام لباسم رو مُفي کردي.

لحنش شوخ بود لبخندي زدم و گفتم:

خودم واست ميگيرم.

از تو بغلش کشيدم بيرون و نگاهي به صورتم کرد.

از بغلش تخت دستمال کاغذي برداشت و گرفت جلو دماغم و گفت:

افرين دختر خوب فين کن دماغت خالي بشه.

با حرص دستمال رو از گرفتم و دماغم رو پاک کردم.

بهش نگاه کردم خودش ميخنديد با حرص گفتم:

ديگه به چي ميخندي؟

اشاره اي به صورتم کرد و گفت:

به قيافت تمام ارايشت پخش شده.

هان؟چي؟

سريع بلند شدم و رفتم جلو ميز ارايشش نگاهي به صورتم انداختم تمام زير چشمام سياه شده بود و رژم پاک شده بود.

اه چه زشت شده بودم ولي رژم چرا پاک شده بود؟

نگاهي به تي شرت سفيد ميثاق کردم نگاهش رد نگاهم رو گرفت و با خنده گفت:

عزيزم دوست داشتي ببوسيم به خودم ميگفتي ديگه چرا تي شرتم رو نابود کردي.

با عصبانيت مصنوعي رفتم سمتش و تمام صورتم رو با تي شرتش پاک کردم.

من رو با خنده از خودش جدا کرد و گفت:

اشکالي نداره من ديگه از اين تي شرت گذاشتم.مفي که شد،جاي رژت و اون ارايش سياهت هم که روشه ديگه به دردم نمي خوره.

و توي يه حرکت از تنش در اوردش.

سعي کردم به هيکلش نگاه نکنم اونم بيخيال تي شرت يه گوشه پرت کرد و به سمت کمدش رفت ويکي ديگه پوشيد.

تمام مدت زير چشمي نگاهش مي کردم.

اه تو اين وقعيت هم بايد تو فکر ميثاق و هيکلش باشم.

بيخيال شدم و از پرسيدم:

دستشويي کجاست؟

به يه در تو اتاقش اشاره کرد و من رفتم.

صورتم رو کامل شستم و نگاهي به چشمام کردم سرخ سرخ بود.

به ديوار دستشويي تکيه دادم.

اخه خدا چرا حالا بايد سرو کله يه بابا پيدا بشه.؟

خدا جون کرمت رو شکر.

از دستشويي بيرون اومدم ميثاق رو تختش دراز کشيده بود نگاهي به من که داشتم مانتوم رو برمي داشتم کرد و گفت:

کجا؟

شالم رو جلو اينه درست کردم و گفتم:

بايد برم خونه الاناست که مادر بزرگت بياد دوست ندارم اينجا ببينم.

ميثاق رو تختش نشست و گفت:

نمياد گفته ميرم خونه دايي شاهرخ.

دايي شاهرخ؟شاهرخ داييشه؟خانم جان که گفت پسر برادرمه.

با بهت برگشتم سمتش و پرسيدم:

شاهرخ داييته؟

ريز و دقيق نگاهم کرد و گفت:

نه پسر دايي بابامه دايي.

نفس اسوده اي کشيدم و گفتم:

اها خوبه.

-چرا پرسيدي؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

اخه فکر کردم داييته ولش کن اصلا.

برگشتم سمتش با شک و ترديد نگام ميکرد..

چقدر ممنونش بودم که دليل گريم رو نپرسيده بود.

از رو تختش بلند شد و پرسيد:

نمي موني؟

سري تکون دادم و با لبخند گفتم:

بهتر برم ميشه يه اژانس زنگ بزني.

دستش رو گذاشت پشت کمرم و هلم داد سمت در و گفت:

نيازي نيست خودم ميرسونمت.

به تيپش نگاه کردم شلوار و تي شرت راحتي.

-نميخواد خودم با اژانس ميرم.

دستم رو گرفت و با اخم مصنوعي گفت:

با اخرته رو حرف اقاتون حرف ميزنيا.

و يه چشمک زد که من فقط لبخند محوي زدم.

***

دوهفته اي از اون قرار گذشته و تنها تغيري که توي زندگي من ايجاد شده صميميتم با ميثاق و داشتن پدري هست که توي طول عمرم فقط يکبار ديدمش.

اتاقم رو مرتب ميکردم و وسايلام رو سرجاشون ميچيدم.

چشمم به کيف مشکيم افتاد ات و اشغال داخلش رو خالي کردم و خواستم بريزم که چشمم به کارت شاهرخ خورد.

با لبخند محوي برداشتم و نگاهي بهش کردم.

مهندس شاهرخ متين.

متين؟هم فاميل ميثاق هست چرا؟چه جالب يعني من و ميثاق يه فاميل داريم.

کارت برگردوندم که شماره مهلا رو ديدم.

لبخندي روي لبم نشست اون زن رو دوست داشتم و مهربوني توي چشماش بي ريا بود.

دلم ميخواست باهاش حرف بزنم.

تو يه تصميم اني گوشيم رو برداشتم و شمارش رو گرفتم.

بعد از سه بوق جواب داد.

-بفرماييد.

هول کرده بودم نمي دونستم کارم درسته يانه؟

-سلام.

با صداي مهربوني گفت:

سلام عزيزم شما؟

-من..من نغمه هستم.

زمزمه کرد:

-نغمه.

و بعد با صداي بلندي گفت:

خداي من دختر تو کجايي؟خيلي منتظر تلفنت بودم.خوبي؟

-مرسي مهلا جون من خوبم شما خوبيد؟

با شادي گفت:

اره عزيزم چه خبر؟بالاخره دلت اومد بهم زنگ بزنيد.

-شرمنده دير شد ولي بالاخره زنگ زدم ديگه.

-اره اره مهم اينه که زنگ زدي.چه ميکني؟

لبخندي رو لم نشست و با ذوق جواب دادم:

هيچي امروز شرکت نرفتم داشتم اتاقم رو مرتب مي کردم کارتت رو ديدم دلم خواست بهت زنگ بزنم.

-خيلي هم خوب مياي بريم بيرون؟البته اگه بيکاري.

يکم فکر کردم بيکار بودم و دوست داشتم ببينمش.

-خوب اره چرا که نه؟ولي کجا بريم؟

يکم مکث کرد و گفت:

خوب ميتونيم بريم سينما يا بريم خريد؟ها يه قرار دو نفره فکر کنم خوش بگذره.

دو نفره؟مثل مادر و دخترا؟شايدم مثل دوتا دوست؟نمي دوستم دختر داره يا نه؟يا اصلا بچه اي داره؟

-نمي دونم هرچي تو بگي ولي يه سوال شما...يعني شما و شاهرخ بچه اي هم داريد؟

--اره يه دختر و يه پسر.

يعني من از طرف پدرم خواهر برادر دارم از مادرم چي؟

-اها خوبه کي بريم؟

يه تصميم يه دفعه گرفتم.

-اصلا دوست داري بياي اينجا؟خونه ي ما؟

با ذوق گفت:

البته خيلي هم خوبه.ادرس رو واسم بفرست تا يک ساعت ديگه اونجام.

-باشه پس منتظرتم.

-ميبينمت.

و قطع کردم و ادرس رو فرستادم.

سريع اتاقم رو جمع و جور و رفتم که برم يه دوش بگيرم.

تارا رو اماده ديدم که ميره بيرون با تعجب پرسيدم:

کجا؟

کفشش رو پوشيد و گفت:

دارم ميرم اموزشگاه تا نه کلاس دارم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

ميخواي با ماشينم بري؟

-نه نميخواد.

-خوب باشه به سلامت.

تارا رفت و منم پريدم تو حموم و يه دوش پنج ميني گرفتم و لباس پوشيدم.

يه تاپ و شلوارک اسپرت مشکي پوشيدم و موهام رو دورم ريختم.

چايي درست کردم و سيني و کوپ ها رو اماده کردم.

يه دستي تو خونه کشيدم و مطمئن شدم همه چيز تميز هست دلم نميخواست فکر کنه دختر شلخته اي هستم هرچند که بودم.

صداي زنگ من رو به سمت اف اف کشيد.

با کمي تعلل دکمه باز کردن در رو زدم و دم در ورودي اپارتمان منتظرش ايستادم.

با ديدنش لبخندي زدم و اونم با يه لبخند گرم جوابم رو داد.

-سلام.

-سلام به روي ماهت خوبي؟

رفتم جلو و بغلش کردم اونم من رو سفت توي بغل گرفت.

بعد چند دقيقه ازش جدا شدم و با لبخند بهش نگاه ميکردم که با شوخي گفت:

نميخواي دعوتم کني داخل؟تو جووني من پيرم پاهام درد گرفت.

از جلوي در کنار رفتم و با شوخي گفتم:

شما که تازه اول جوونيتونه ميخواستم واستون شوهر پيدا کنم.

با هم ديگه رفتيم داخل.مانتو و شالش رو دراورد و يه باکس خوشگل گرفت جلو و گفت:

قابلتو نداره.

با ذوق باکس رو از دستش گرفتم و گفتم:

اخ جوون هديه چي هست؟

با شوق دست کردم تو باکس و دستم به يه چيز نرم و لطيف خورد.

کشيدمش بيرون و به تاپ سفيد توي دستم خيره شدم.

خيلي ناز بود لبخندي رو لبم نشست و رو به مهلا گفتم:

خيلي خوشگله مرسي.

و بغلش کردم.

اونم بغلم کرد و گفت:

خوش حالم که خوشت اومد.

تعارفش کردم که بشينه و خودم رفتم که قهوه بيارم.

با يه سيني قهوه و کيکاي خوشمزه اي که تارا درست مي کرد اومدم.

با ديدنم گفت:

چرا زحمت کشيدي دخترم؟

با لبخند گشادي که حاصل دخترم بود گفتم:

زحمت چيه.

کنارش نشستم و باهم کمي گپ زديم هردو از هرچيزي حرف ميزديم بجز شاهرخ.

مهلا-نغمه تنها زندگي ميکني؟

يعني نميدونه؟خانم جان چيزي بهش نگفته؟

-نه با خواهرم.

ابروش با تعجب بالا رفت و پرسيد:

خواهرت؟

لبخندي زدم و به نشونه توضيح اضافه کردم:

تارا از دوستان پرورشگاه هست و با هم خيلي جوريم همه مارو خواهر ميدونن.

مهلا سري تکون داد و گفت:

خيلي هم خوب.

نگاهي به ساعت کردم هفت بود.نمي دونستم شام ميمونه يا نه؟

نگاهم رو به ساعت که ديد پرسيد:

جايي کاري داري؟

-نه اصلا،شام ميموني؟

خيره بهم نگاه کرد و گفت:

ميخواي شام درست کني؟

با کسي تعارف نداشتم.

-اگه بموني اره.

بلند شد و گفت:

پس ميمونم ميخوام يه شام دو نفره درست کنيم.نظرت چيه؟هان؟مثل مادر و دختر؟

لبخندي رو لبام نشست و به اتاقم اشاره کردم:

وسايلات اونجا بذار تا من ببينم چي ميشه درست کرد.

سريع پريدم تو اشپزخونه و از توي فريزر يه بسته گوشت در اوردم.

وارد اشپزخونه شد و با ديدن من که درحال خيسوندن برنج بودم پرسيد:

اشپزي بلدي؟

-اره واسه اينکه تو پرورشگاه بودم خيلي کارا رو بلدم.

برنج رو ازم گرفت و نمک زد و گفت:

خيلي خوبه که بلدي،شادي حتي بلد نيست يه تخم مرغ سرخ کنه هميشه بهش ميگم پا تو هر خونه اي بذاري چک برگشتي ميشي.

شادي؟يعني خواهرم؟

گنگي نگاهم رو که ديد اضافه کرد.

-شادي دخترمه هفده سالشه ميدوني يه پسرم شادمهر اونم بيست سالشه.

سرم رو تکون دادم و پياز و چاقو رو برداشتم که خلال کنم.

-ميدوني نغمه خيلي باهات احساس راحتي ميکنم،فکر نکن به خاطر اينه که دختر شاهرخيا نه اصلا تو يه جور خاصي.رفتارت و کارات و لبخندت و حتي اخمت به ادم احساس اطمينان و اعتماد ميده.

سرم رو بلند کردم و بهش نگاهي کردم.اونم همين احساس رو تو من ايجاد ميکرد.

-اين حس مشترک مهلا جوون.

دستي روي شونم گذاشت و گفت:

خيلي خوشحالم که هستي.

بقيه ساعت رو به اماده کردن شام مشغول شديم.ميز رو چيده بودم واسه يه شام دو نفره با زن بابام که سرو کله تارا پيدا شد و خراب شد سرمون.

***

فصل نهم

روي تختم نشستم و به اتفاقات اين مدت فکر کردم.

همش دو ماه گذشته بود ولي زندگي من از اين رو به اون رو شده بود.

به چمدونم بغل اتاق خيره شدم نمي دونم چرا؟

نمي دونم ولي با يه تصميم که خريتم رو ثابت ميکرد زندگي کردن به خونه ي شاهرخ متين رو قبول کردم.درحالي که هنوز نمي دونستم خواهر و برادرم چيزي از وجود من ميدونن يا نه؟

اه همش تقصير اين تارا هست و مرجان...من خودم ميدونم ضعيفم وسوسه داشتن خانواده من رو به اينجا کشونده...داشتن مادر...پدر...يه خواهر که راز هام رو واسش بگم از ميثاق....و يه برادر که تو شيطنت هاش باهاش شريک بشم بذارم دختر بياره خونه...هرچند ميدونم شادمهر احتياجي به اين چيزا نداره.

گوشيم رو برداشتم و شماره هام رو بالا پايين کردم.

به اسم ميثاق که رسيدم نا خوداگاه ايست کردم و دکمه برقراري تماس رو گرفتم.

بعد از دوتا بوق صداي سروحالش که نشون ميداد هيچي نميدونه به گوشم خورد.

-سلام خانم چه عجب يادي از عشاقتون کرديد.

لبخند غمگيني رو لبم نشست،چطوري بهش ميگفتم پدر بزرگامون پسر عمو بودن؟اوه يعني هنوزم هستن اين طوري که من شنيدم پدربزرگ من هنوز زنده هست و نفس ميکشه که ايشالله خدا عمرش رو بده به شما.

-من که هميشه يادتم ولي ميدونم زياد بهت زنگ بزنم پرو ميشي ميزني جاده خاکي.

-تورو خدا؟جدي ميگي؟تو روحت نغمه دلم واست تنگ شده امشب بيا بريم بيرون.

دل منم واسش تنگ شده بود.اينم از عشق من ديگه چقدر مسخره هست.

-تو روح عمت.باشه کي مياي؟

ميخواستم قبل از اسباب کشي به اون خونه و رفتن به اصفهان ببينمش.

با صداي جدي گفت:

با اخرت باشه به عمه نداشته من توهين ميکني.

زير لب بيشعوري نثارش کردم و که شنيد و گفت:

خودتي عشقم ساعت هشت اماده باش ميام.

-باشه فعلا.

-ميبينمت خانمي.

نمي دونستم دوباره کي ميبينمش واسه همين خيلي مشتاق ديدنش بودم.

بلند شدم و به خودم رسيدم.

بذار يکم خوشگل کنم شايد تونستم خودم رو بندازم بهش تا اخر عمر بيخ ريشش باشه.

به اين افکارم خنديدم من جربزه همچين کاري رو نداشتم.

ساعت هشت حاضر و اماده رفتم پايين.

با ديدن ميثاق که به در ماشين تيکه داده بود قند تو دلم اب شد و قربون صدقش ميرفتم.

ديگه نمي تونستم احساسم رو بهش انکار کنم هرچي نباشه بعد از همه وقت.

با ديدنم لبخندي زد و درو باز کرد.سوار شدم و بعدم خودش سوار شد.

سريع گونش رو بوسيدم و.گفتم:

اگه بدوني دلم چقدر واست تنگ شده بود.

با خنده لپم رو کشيد و گفت:

بي شرف اينطوري جبران دلتنگي ميکنن؟

اخمي کردم و گفتم:

خودتي همينم تازه زياديت بود الان نگران اينم رو دل نکني.

خنديد و ماشين رو روشن کرد به سمت باغي ميرفت که هميشه ميرفتيم.

-نغمه؟

-هوم؟

-هوم چيه بايد بگي جانم؟

-خوب تو هم بگو حالا.

برگشت سمتم و گفت:

خوبه منم خبرم رو بدون احساس بگم؟

-خوب جانم بگو ميثاق عزيز ببينم چه مرگته؟

اخمي کرد و گفت:

دو هفته دارم ميرم فرانسه.

با بهت و تعجب برگشتم سمتش و گفتم:

چي؟

بيخيال گفت:

همين که شنيدي.

ميدونستم رفتارش تو جواب رفتار منه.

تو ذهنم تجزيه تحليل کردم.دو هفته ميره فرانسه،يعني من دو هفته نمي بينمش و اينکه...اين که خيلي عاليه...دارم ميرم اصفهان نيازي نيست دنبال بهونه باشم...سعي کردم خوشحاليم رو از نبودش پنهان کنم و با لحن غمگيني گفتم:

يعني دو هفته نميبينمت؟

واقعا؟دلم واسش تنگ ميشد.

دستم رو گرفت تو دستش و گفت:

بهت زنگ ميزنم.

بقيه شب تمام مدت تو فکر بودم.

رفتن ميثاق همزمان با رفتن من شده بود و اينکه عزا گرفته بودم جريان شاهرخ رو چه طوري بهش بگم.

نيمه شب بود که رسوندم خونه.

موقع خداحافظي بوسيدم که با شوخي از خودم جداش کردم و گفتم:

ميثاق خوشت مياد تف ماليم بکني ها.

چشمکي زد و رفت.

و من خيره به رفتنش...شايد اگه ميدونستم تا سالها بعد اين اخرين بوسمون هست هيچ وقت از خودم جداش نمي کردم..

***

تارا-خوب حالا که پيداش کردي چرا نميري ديدنش؟

با عصبانيت رو تخت مريم نشستم و گفتم:

مثل اينکه زبون ادمي زاد حاليت نيستا اون ازدواج کرده و دوتا بچه داره.

تارا با خنده چيزاي نامفهومي گفت که من اينطوري برداشت کردم.

-خيلي هم خوب الان تو چهارتا خواهر بردار داري.

-تارا اون چيزي رو که داري کوفت ميکني زود تر تموم کن بعد بنال ببينم چي ميگي؟

تارا-ميگم...خوب....برو باهاش ...حداقل حرف بزن.

کلافه گفتم:

نمي دونم شايد برم.

تارا-حتما برو عزيز من.راستي از ميثاق چه خبر؟

دلم گرفت.دو روزي بود زنگ نزده بود.

-خوبه.

در اتاق باز شد و مريم اومد داخل با دست پرسيد کيه؟

دستم رو گوشي گذاشتم و گفتم:

تارا.

و بعد با تارا ادامه دادم:

خوب مونگل باهوش من برم کار دارم مثل تو بيکار نيستم.سلام پگاه رو هم برسون.

با خنده گوشي رو قطع کرد و من از روي تخت مريم بلند شدم و روبروي ميز ارايشش ايستادم دستي توي موهاي مشکيم که الان ريشه هاي قهوه ايشون بيورن زده بود کردم و گفتم:

ماشينت رو لازم داري؟من يه سر برم جايي؟

مريم سرش رو از توي لپ تاپش بيرون اورد و گفت:

نه فقط شب زود بيا خونه تا بريم دور دور.

سرم رو تکون دادم و پرسيدم:

راستي مامان بابات کي ميان؟

-هفته ي ديگه.

مريم يکي از همکلاسي هاي دانشگاهم بود دختر خوبي بود و تقريبا با من و مرجان جور بود.

سريع اماده شدم و به سمت خونه ي مادري رفتم که فقط من رو به دنيا اورده بود.

دوباره ميخواستم امروز هم از خونش تا دفترش اسکورتش کنم.

از خونه بيرون زد و سر خيابون منتظر تاکسي ايستاد.

بدون هيچ تصميم قبلي جلو پاش ترمز کردم.

بدون هيچ تصميم قبلي جلو پاش ترمز کردم.

سرش رو خم کرد که مسيرش رو بگه ولي از ديدن يه دختر جا خورد.

-بفرماييد ميرسونمتون.

لبخندي زد و من براي اولين بار صداش رو شنيدم.

-نه مرسي دخترم تاکسي مياد.

-تعارف ندارم شايد مسيرمون يکي باشه.

با لبخند سوار شد.خوشم اومد تعارفي نيستا اينجوري خودش رو انداخته به بابام پوزخندي زدم و گفتم:

-خوب کجا تشريف مي بريد؟

حفظ بودم،دفترش توي خيابون نيکبخت بود.

-نيکبخت.

از دور برگردون دور زدم و گفتم:

ديديد مسيرمون يکيه.

نميدونم چرا با اينکه ميدونستم ولم کرده ولي احساس بدي نسبت بهش نداشتم چرا؟چون فقط يه مادر بود.

تصميم گرفتم سر صحبت رو باز کنم.

دستم رو به سمتش گرفتم و گفتم:

نغمه هستم.

دست لطيفش رو تو دستم گذاشت و گفت:

فرنوشم.

لبخند غمگيني زدم چقدر سخت بود با مادرت اين طوري اشنا بشي.

-خيلي خوشبختم.

-منم همين طور دخترم.ببخشيد مزاحمت شدم.

دخترم؟با من بود؟بغض گلوم رو گرفت و گفتم:

نه بابا مراحميد فرنوش جون راستي نيکبخت چيکار داريد ؟ميريد پيش يه وکيل؟

جوابي رو داد که خودم ميدونستم.

-من خودم وکيلم دفترم اونجاست.

تا خود دفترش حرفي نزديم و من قشنگ روبرو مجتمعي که دفترش قرار داشت پارک کردم.

کارتش رو بهم داد و گفت:

اگه مشکلي داشتي باهام تماس بگير نغمه.

کارت رو گرفتم و تو دلم گفتم:حتما.

اون رفت و من زير لب زمزمه کردم.:

به زودي هم ديگه رو ميبينم..

***

-ميثاق قرار بود دو هفته، بعد الان زنگ زدي ميگي دو هفته ديگه کار دارم.

حالا خودم هنوز اصفهان بودما ولي داشتم سر ميثاق غر ميزدم.

با شرمندگي گفت:

باور کن کاراي کارخونه درهم شده ميام به زودي خانمم.ميام.

يکم ديگه با ميثاق حرف زدم و بعد گوشي رو قطع کردم.

چشمم به کارت فرنوش خورد.

فرنوش سادات کريمي وکيل پايه يک دادگستري.

پس سادات هم بود.

با پوزخندي که تمام صورتم رو پوشونده بود شمارش رو گرفتم بايد باهاش حرف ميزدم.خيلي حرف.خيلي سوال داشتم.

بعد از سه تا بوق جواب داد. به ساعت نگاه کردم معلوم بود توي خونه بايد باشه.

-بفرماييد.

يکم مکث کردم و گفتم:

سلام من نغمه هستم.همون که..

-اوه بعله خوبي دخترم؟

-مرسي شما خوبيد؟

-مرسي گلم.کاري داشتي؟

چي ميگفتم؟يه کار حقوقي؟

-اره اگه بشه فرنوش خانم ميشه هم ديگه رو ببينيم؟فردا؟

حرفي نزد معلوم بود داره فکر ميکنه ولي بعد گفت:

البته چرا که نه.فردا ساعت ده بيا دفترم ادرس رو که داري.

تشکر کردم و بعدم قطع کردم.

احساس خاصي نسبت به اين ملاقات نداشتم ولي نمي دونم چرا احساس ميکردم اگه فرنوش مادرم بود مادر خوبي ميشد.

فردا که رفتم چي ميگفتم از چي؟

ذهنم تماما درگير فردا بود.

فردا و فردا ها...

***

موهام رو بالا سرم بستم و سعي کردم مرتب و خيلي جيگر بشم.هرچند خودم بودم.

يعني من عاشق خودمم با وجود اين اتفاقاي مزخرف تو زندگيم بازم به خودم ميرسم و تو فکر جيگر شدنم.

اونم واسه کي؟؟؟؟مادرم؟؟؟چه کلمه مزخرفي اخه ايني که من رو ول کرده بود رو چه مادر بودن.

روي تخت مريم نشستم و ناخن هاي دستم رو لاک سبز زدم و با ديزاين سفيد مزينش کردم.

وقتي به ناخن هاي کشيدم نگاه مي کردم لذت مي بردم.

بهويي چشمم به ساعت افتاد نه صبح بود تا اماده بشم و راه بيوفتم نيم ساعتي طول ميکشيد.

بهترين مانتوم رو با جين يخي پوشيدم نميخواستم تو چشم مامانم بد تيپ به نظر بيام.

پوزخندي به افکارم زدم و روسري سفيدم رو سرم کردم.

مريم هنوز خواب بود شب قبل بهش گفته بودم با ماشينت ميرم.

سوييچ ماشين رو برداشتم و راه افتادم.

با اينکه همش دوازده روز از اومدنم به اصفهان ميگذشت تقريبا مسيراي اصلي رو ياد گرفته بودم.

از توي دکتر شريعتي انداختم که مستقيم توي شهيد نيکبخت در بيام.

ساعت ده دقيقه به ده رسيدم.

خيلي هم خوب.

مثل يه خانم با کلاس وارد دفتر وکالت کسي شدم که اسم مادرم روش بود.

سعي کردم ظاهر ارومم رو حفظ کنم ولي خودم از درون اشفتم خبر داشتم.

دستي توي موهام که روي صورتم ريخته بود کشيدم و به سمت منشي رفتم.

منشي لبخندي زد و پرسيد:

بفرماييد.

لبخندم رو حفظ کردم و گفتم:

سلام من نغمه هستم ساعت ده با خانم کريمي قرار داشتم.

منشي نگاهي به دفترش کرد و گفت:

ولي براي ده قراري ثبت نشده يعني يکي بود که ديشب خانم کريمي کنسلش کرد.

سعي کردم اروم باشم نفس عميقي کشيدم و گفتم:

ميشه به خودشون اطلاع بديد.

منشي-تشريف داشته باشيد تا پنج دقيقه ديگه موکلشون مياد بيرون بعد بهشون اطلاع ميدم.

روي اولين راحتي نشستم و براي سرگرم کردن خودم يه مجله برداشتم.

خانواده سبز بود ورق زدم تا به يکي از داستاناش رسيدم و مشغول خوندن شدم.

شايد هرکسي من رو ميديد حتي به ذهنشم خطور نمي کرد که من اومدم مادري رو ببينم که بيست و سه سال پيش ولم کرده و من ازش توضيح ميخوام براي تمام اين سالهايي که مجبور بودم توي يه پرورشگاه و با کمبود محبت پدر و مادر زندگي کنم.

در اتاق باز شد و يه خانم چادري جوون بيرون اومد و پشت سرش صداي فرنوش اومد.

-عزيزم مراقب خودت باش بهت قول ميدم همه چي درست بشه.

و بعد خودش توي چارچوب در ظاهر شد.

مجله رو روي ميز پرت کردم و خودم ايستادم. 

فرنوش با ديدنم لبخندي زد و من بهش خيره شدم.

خداي من يه ذره شباهت لهش ندارم.

اون يه زن زيباست و من...

چه طور ميتونه مادرم باشه.

با لبخند سمتم اومد و دستش رو دراز کرد.

-چه طوري عزيزم؟

لبخندي براي حفظ خونسردي و ظاهرم زدم.

-مرسي شما خوبيد؟

-خوبم بيا بريم تو.

و بعد رو به منشي کرد و گفت:

خانم گلستاني دو تا قهوه برامون بيار.

به دفترش رفت و منم مثل جوجه اردکي که دنبال مادرشه،پشت سر وارد شدم.

نگاه اجمالي به دفترش انداختم ست کرم قهوه اي.

تعارف کرد که بشينم و من روي يه مبل يه نفره نشستم و خودش روبروم.

کمي حرف زديم و تا قهوه رو اورد .

-خوب چه کمکي از دست من بر مياد؟

به اين زن ميانسال چشم سبز نگاه کردم.نمي دونستم چطوري بايد بهش بگم تو مادري هستي که من رو ول کرده به نطرم اون مهربون تر اين بود که بخواد از نوزادش بگذره.

-من دنبال مادرم اومدم.

ابرويي بالا انداخت.

-مادرت؟مگه کجاست؟

بهش زل زدم.

-وقتي نوزاد بودم من رو ول کرده و من الان اون رو پيدا کردم.

لبخند غمگيني زد و گفت:

خوب چه کمکي از دست من بر مياد؟

ظالمانه لبخندي زدم و با تمام خباثتي که خودم سراغ داشتم به چشماش خيره شدم و گفتم:

من اون رو توي اينجا پيدا کردم توي اين دفتر.

از صراحت کلامم جا خورد و بهم خيره شد.

-تو...تو چي ميگي؟اينجا؟خانم گلستانه خيلي جون تر از اونيه که مادر تو باشه.

پوزخندي زدم.

-منظورم شماييد نه منشي تون.

انگار بهش شک دادن بهم خيره شد و بعد با ناباوري گفت:

نه امکان نداره.

بدجنسي به خرج دادم.

-چي امکان نداره اين که من اينجا باشم؟يا اينکه...

پريد تو حرفم و گفت:

باورم نميشه.

و اشکايي که از چشماي سبزش روي پوست سفيدش سر ميخورد.

اروم اروم اشک ميريخت و من براي دلداري دادنش هيچ عکس العملي نشون ندادم.

بعد چند دقيقه اروم شد و دستمالي برداشت و صورتش رو پاک کرد.

-چه طوري پيدام کردي؟

از سوالش جا خوردم يعني ناراحت بود؟

-من اينجا نيومدم که شما ازم سوال بپرسيد من دنبال جواب سوالام هستم.

از لحن سردم جا خورد ولي به روي خودش نيورد و گفت:

چي ميخواي بدوني؟

-همه چي رو.

لبخند تلخي زد و گفت:

از ديدن دوبارت قطع اميد کرده بودم و الان تو اوج نا اميدي تو پيدات شده.

تمام سردي دنيا توي چشمام بود.

بهش خيره شدم.

-من ميخوام همه چي رو بدونم از اشناييتون با شاهرخ تا الان که اينجاييم.

سري تکون داد و گفت:

اره حق داري که همه چي رو بدوني.

کمي از قهوه اش خورد و بعد به فنجون قهوه خيره شد.

احساس کردم توي گذشته داره غرق ميشه.

***

فصل دهم

از وقتي چشم باز کردم توي يه خانواده مذهبي زندگي مي کردم،پدرم توي بازار هنر اسم رسمي داشت،حاجي بود حاج کريمي معروف.اون موقع هرکسي نمي تونست بره زيارت خونه خدا و بشه حاجي ولي خدا انگار قسمت اقاجونم کرده بود.

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

تک دختر يه خانواده اصيل اصفهاني بودم و همه ني ني به لالام ميزاشتن مخصوصا اينکه داداشام همش سرشون به کار خودشون بود.

هرچهارتاشون زرگر بودن مثل اقاجونم،تا به خودم بيام ديدم داداشام زن گرفتن و از اون خونه درندشت بزرگ رفتن.

اقاجونم مرد تحصيل کرده بود فرنگ رفته بود ولي عزيزم نه تا شيشم هم بزور درس خونده بود و بعد شده بود زن اقاجونم.

واسه همين اقا جون اصرار داشت به درس خوندنم و ميگفت بايد واسه خودم خانمي بشم ولي عزيز همش ميگفت دختر رو چه به درس خوندن ولي خوب اخرش حرف حرف اقاجونم بود.همش ميگفت بايد بري دانشگاه.

منم دختر چشم و گوش بسته اي بودم همش سرم تو درس بود.

سالاي اخر دبيرستانم بود که انقلاب شد و توي خونه ي ما جشن بود.

حاجي به مناسبت پيروزي اقا خميني يه چادر خوشگل بهم هديه داد.

با اينکه چادر سرکردن رو دوست نداشتم ولي خوب دلم نيومد دل اقاجونم رو بشکنم و ازش گرفتم شدم يه دختر چادري.

دبرستانم تموم شد و کنکور دادم ميدونستم قبول ميشم دختر درس خوني بودم.

جواباي کنکور که اومد مصادف شد با شروع جنگ.

دانشگاه تهران وکالت قبول شده بودم.

اون موقع هر دختري نم تونست دانشگاه قبول بشه.

به حاجي گفتم از خوشحالي چشماش برق ميزد يه سور داد.

داداشام مخالف بودن عزيزم که مي گفت تا ديپلم بشه دختر بايد بره خونه شوهر ولي حرف حاجي بود که بايد بري دانشگاه و بشي خانم وکيل.

حرفش يه کلام بود و کسي جرات نداشت روش نه بياره.

عزيز ميگفت تهران واسه يه دختر تنها نا امنه.

حاجي ميگفت من به دخترم به اندازه چشمام اعتماد دارم رو سفيدم ميکنه.

با حاجي رفتيم ثبت نام و خوابگاه هم گرفتيم هرچي نياز داشتم حاجي واسم کم نزاشت.

وقتي داشت تو اون شهر درندشت غريب و تنها ولم مي کرد که بره فقط يه جمله گفت:

« فرنوش بابا رو سفيدم کن »

دانشگاه شروع شد و من بکوب درس ميخوندم،دوستاي زيادي نداشتم يعني با کسي نمي جوشيدم ولي خوب با اکثر دخترا خوابگاه سلام عليک داشتيم که.

دو تا دوست صميمي داشتم زهرا و ايه دختري خوبي بودن يکيشون از شيراز و اون يکي از اهواز اومده بود.

تو خوابگاه هم هم اتاقي بوديم.

با هم ميرفتيم دانشگاه و با هم ميومديم.

***

خيلي زود مثل برق و باد دوسال گذشت.

حاجي از نمرات درخشان من لذت ميبرد و من از اعتمادي که به تنها دخترش داره.

تابسون سال دوم که تموم شد برگشتم دانشگاه تا سال سوم رو به اميد خدا و دعاي حاجي شروع کنم.

سه ماهي از دانشگاه رفتنم مي گذشت که يه روز داشتيم با ايه تو محيط دانشگاه درس ميخونديم.

روي چمنا نشسته بوديم و يکي از کتاباي تخصيصمون باز بود و رفع اشکال مي کرديم.

يه پسر بود تو دانشگاه درسش خيلي خوب بود،خيلي هم پسر خوبي بود.همه رو اسمش قسم ميخوردن.

همون رو ز اومد سمتمون ولي تنها نبود يه پسر ديگه هم باش بود که تا الان توي دانشگاه نديده بودمش.

پسر هم کلاسيم اقاي رضايي ازم جزوه درسي رو ميخواست بهش گفتم همراهم نيست و فردا واسش ميارم وقتي سرم رو بلند کردم چشمام توي دو جفت چشم عسلي گره خورد و بدون اينکه بفهمم چي شد براي اولين بار توي زندگيم دلم لرزيد.

پسر با لبخند بهم خيره شده بود وقتي رضايي تشکر کرد که بره اونم سري تکون داد و رفت.

رفت اما دل منم با خودش برد.

هرچي تمرکز مي کردم که درسم رو بخونم نمي شد و ايه هم که کلافه شده بود بلند شد که بره خوابگاه اما من منتظر بودم که برگرده.

فرداش به اميد اينکه رضايي دوباره با اون پسره بياد بودم اما تنها اومد و من دپرس شد.

امتحانا شروع شد و من کم کم اون دو جفت چشم عسلي رو توي گوشه اي از قلبم دفن کرده بودم.

براي تعطيلات رفتم خونه ولي زياد سر و حال نبودم بي تاب برگشتن به دانشگاه بودم.

بالاخره تعطيلات تموم شد و من برگشتم داشنگاه.

توي محيط دانشگاه هرچي چشم چشم مي کردم نديدمش.

اواخر بهمن بود و يه روز جمعه برف سنگيني اومده بود ايه و زهرا و يکي ديگه از دخترا که اسمش مريم بود با ذوق گفتن بريم برف بازي.

لباس گرم پوشيديم و اون روز از پوشيدن چادر صرف نظر کردم.

با دخترا تا يه محوطه پوشيده از برف رفتيم هنوز کسي کشفش نکرده بود ولي ميدونستيم اگه دست به کار نشيم سرو کله پسرا که خوابگاهشون همين نزديکي ها بود پيدا ميشه.

دست به کار شديم و شروع به بازي کرديم.

يکم که گذشت سرو کله سه چهارتا از پسرا پيدا شد يکيشون از شيطوناي کلاس بود مجيد مظفري.

با ديدن ما خنده گفت:

ماهم بازي.

دخترا اول نگاهي بهم کرديم و نگاهي به پسرا.

باورم نمي شد دوباره ديدمش خودش بود که کنار رضايي ايستاده بود.

من خيلي زود قبول کردم به تبعيت از من زهرا و ايه و مريم هم قبول کردن دو دسته شديم و بازي ميکرديم.

دو ساعتي گذشت که همه خيلي خسته شديم.

همون نزديکيا يه بوفه بود که چايي داغ ميفروخت به پيشنهاد مجيد رفتيم اونجا.

از بين حرفاشون فهميده بودم اسمش شاهرخ و دانشجوي اينجا نيست و از دوستاي رضايي هست.

پسرا مارو چايي با پيراشکي دعوت کردن.

نشسته بوديم و ميخورديم که مجيد پيشنهاد داد هفته بعد جمعه که مياد بريم کوه.

پيشنهاد خوبي بود من کوه رفتن رو دوست داشتم هميشه با داداشام ميرفتن يعني اقاجون بهشون ميگفت شما که نماز جمعه نميايد بايد اين دختر رو ببريد کوه.

من با ذوق از اين پيشنهاد گفتم:

وايي خيلي خوبه کوه من عاشق کوه نورديم.

يه دفعه هفت جفت چشم متعجب برگشت سمتم.

از خجالت سرخ شدم من هميشه دختر ارومي بودم و هيچ وقت احساساتم رو اينطوري ابراز نمي کردم.

شاهرخ با ديدن عکس العمل من گفت:

خوبه پس اين جمعه ساعت شيش در دانشگاه.

جو دوباره اروم شد و من نگاه تشکر اميزي بهش انداختم که اونم چشمکي زد و به ادامه حرفش با اون يکي پسر مهدي افخمي برگشت.

به پيشنهاد مجيد قرار شد ما به سه چهارتا ديگه از دوستامون بگيم اونا هم به سه چهارتا ديگه تا با ميني بوس بريم.

اون جمعه بعد از جدا شدن از پسرا به سمت خوابگاه رفتيم و با چهارتا از دوستامون هماهنگ کرديم.

براي جمعه بعد لحظه شماري مي کردم.

يه قرن گذشت و جمعه رسيد.

بهترين لباسم رو پوشيدم و سعي کردم خوشتيپ باشم.

چادر سر نکردم حاجي ميگفت تو کوه رفتن دست و پا گير.

تلفني که با حاجي حرف زدم بهش گفته بودم اين جمعه ميخوايم با بچه داشنگاه بريم کوه که خيلي استقبال کرد.

مرد روشن فکري بود و اين تفريحات رو لازم ميدونست.

سوار ميني بوس که شدم اول چشم گردوندم و دنبال شاهرخ شدم.

ديدمش و اون به نگاه جست و جو گرم لبخندي گرم زد و من که گر گرفتم.

کوه رفتن با پسرا خيلي خوب بود شوخ بودن و حواسشون به ما بود و تازه حدشون هم رعايت ميکردن.

موقع صبحونه و ناهار ثابت کردن مردا چقدر شکمو هستن و بعد از ظهر سر شير کاکائو مجيد شکمو با شاهرخ بحثشون شد که ما ميخنديدم.

بعد از کوه ديگه هفته اي يه بار با پسرا يه جا ميرفتيم و خيلي اکيپ صميمي تشکيل داده بوديم.

بعد از کوه ديگه هفته اي يه بار با پسرا يه جا ميرفتيم و خيلي اکيپ صميمي تشکيل داده بوديم.

ولي خيلي زود عيد رسيد و عيد اون سال واسم عذاب اور ترين عيد بود.

دوري از شاهرخ مزخرف بود من تمام اميدم به همين هفته اي يه بار ديدنا بود.

تعطيلات واسم مثل سالها گذشت ولي بالاخره تمام شد و برگشتم دانشگاه.

دوباره جمعه ها ميرفتيم اين ور اون ور.

تو اين بيرون رفتنا گهگاهي با شاهرخ حرف ميزديم ميدونستم رشتش مهندسي و از يه خانواده سرشناس و پولدار هست.

بعد از عيد خيلي زود داشت ميگذشت.

امتحانا ترم رو هم داديم و يه قرار که بريم بيرون.

توي اون قرار واقعا عزا گرفته بودم سه ماه نديدن شاهرخ فاجعه بود.

عصر موقع خداحافظي شاهرخ مخفيانه شماره يه خونه رو بهم داد و گفت تو تعطيلات بهش زنگ بزنم.

منم با کلي سرخ و سفيد شدن و رنگ عوض کردن شماره رو گرفتم.

برگشتم خونه دو هفته کسل بودم هرچي خواستگار داشتم رد مي کردم.

هر بار دستم ميرفت به سمت تلفن و هر بار گوشي رو ميزاشتم.

بالاخره بعد از سه هفته يه روز که اقاجون و عزيز خونه نبودن شماره رو گرفتم.

چهارتا بوق خورد و جواب نمي داد خواستم گوشي رو قطع کنم که صداي خواب الودي جواب داد.

-بله.

هول شدم نمي دونستم چيکار کنم.نگاهي به ساعت کردم نه صبح بود فکر نمي کردم خواب باشم.

دوباره صدا گفت:

بفرماييد.

کلافگي از توش معلوم بود ميخواستم قطع کنم که دوباره گفت:

چرا حرف نميزني؟

دل و به دريا زدم و سلام کردم.

با شنيدن صدام حتي از پشت تلفن هم ميتونستم بفهمم جا خورده.

-فرنوش...خانم.

از شنيدن اسمم سرخ شدم چون هميشه به تبعيت از پسراي دانشگاه خانم کريمي صدام ميکرد و گاهي به شوخي مي گفت خانم وکيل.

-بله خودم هستم.

با لحن شادي گفت:

باورم نميشه بالاخره زنگ زدي.

با تته پته گفتم:

ببخشيد..از خواب ..بيدارتون کردم.

-فداي سرت.

اون روز يکم حرف زديم و ازم قول گرفت دوباره زنگ بزنم.

اوايل يه روز درميون و بعد هر روز و روزي چند ساعت باهم حرف ميزديم.

ميگفت واسه اينکه پول تلفنتون زياد نياد تو هروقت تونستي حرف بزني يه زنگ بزن من که صدات رو شنيدم خودم بهت زنگ ميزنم.

اوايل شهريور بود و شاهرخ ميگفت ميخواد يه سفر بياد اصفهان که من رو ببينه.

ولي من هيچ وقت تنها بيرون نرفته بودم بعدم ازش خجالت مي کشيدم.

بالاخره اومد و من به بهونه خونه ي زهره دوستم رفتم ديدنش.

چند ساعتي باهم بوديم و بعد من رو رسوند خونه و ر فت.

بعد از اون ديدار رابطمون صميمي تر شد و ارزوي من باز شدن دانشگاه ها.

بالاخره داشنگاه باز شد و ما رفتيم.

اولين کاري که کردم ديدن شاهرخ بود.

اون زمان يکم بگير بگير شده بود و شاهرخ پيشنهاد داد بريم خونش.

اولش قبول نکردم ولي بعد قبول کردم.

تو خونه باهم خيلي خوب بوديم بهم دست نميزد و منم جلوش حجاب داشتم.

البته اين اوايل رابطمون بود بعد کم کم بيشتر شد.

دستم رو ميگرفت بغلم مي کرد.

من از ابراز علاقش خودم رو تو عرش ميديدم.

توي اينده خودم رو زن شاهرخ ميدونستم.

توي اينده خودم رو زن شاهرخ ميدونستم.

اقاجون با انتخاب من مخالفت نمي کرد ميدونستم اين رو.

امتحانا ترم نزديک بود.

يه روز خونه شاهرخ بودم.

داشتم براش غذا درست مي کردم ديگه خودم رو خانم خونش ميدونستم.

از پشت يکي بغلم کرد.

از اين حرکتش جا خوردم ولي به روي خودم نيوردم و تو بغلش چرخيدم.

ميفهميدم حالش غير عاديه.

خودم هم حالم خوب نبود.

بغلم کرد بوسيدم بوييدم و بعد اتفاقي که نبايد ميوفتاد افتاد.

ناراحت نبود خودم رو متعلق به شاهرخ ميدونستم.

شاهرخ هم اوايل زياد بدش نميومد.

کدوم مرديه که بدش بياد و ما رابطمون کماکان سر جاش بود و مثل يه زن و شوهر واقعي البته بدون هيچ اسمي تو شناسنامه.

امتحانا تموم شد و برگشتم خونه.

شاهرخ تلفن هام رو يکي درميون جواب ميداد.

و من تغيرات رو تو خودم حس ميکردم.

ميفهميدم يه موجود جديد تو و جودم در حال رشته.

کدوم زنيه که متوجه تغيراتش نشه.

برگشتم دانشگاه اما شاهرخ غيب شد نبودش.

بعد يه مدت برگشت ولي سرد بود.

بهش گفتم حاملم.

برگشت بهم گفت بهت پول ميدم برو سقطش کن.

قبول نکردم من بچم رو ميخواستم و اون زير بار نمي رفت.

دوباره رفت.

اب شده بود رفته بود من با يه موجود توي درونم که ميخواستمش.

اون بچه عشقم بود .

تو خوابگاه پر کردم ازدواج کردم و بچه ها فهميدن بار دارم.

تعطيلات عيد اومد و شکم زياد مشخص نبود ولي خوب اقاجون همش ميگفت اين ترم اخري چاق شدم.

من حتي عذاب وجدان هم نداشتم اون بچه رو از هر حلالي حلال تر ميدونستم اون بچه حاصل عشق من و شاهرخ بود.

من انقدر احمق بودم با اينکه شاهرخ ولم کرده بود بازم دوسش داشتم.

درسم تموم شد و من هشت ماهه باردار بودم.

خوابگاه بسته شد و جايي رو نداشتم برم.

بايد ميرفتم خونه ولي ميدونستم حاجي عزيز يه بچه بدون پدر رو قبول نميکنن.

ولي من بازم خريت کردم و رفتم.

حاجي تا مرز سکته رفت و عزيز کارش گريه شده بود.

من رو تو خونه حبس کرده بود و روزي صد بار به بچه عزيزم و شاهرخ عشقم توهين ميشد.

درد زايمان اومد سراغم عزيز رفت دنبال قابله و دختر کوچولوي دوست داشتنيم تو يه روز گرم تير ماه به دنيا اومد.

تا بيام بفهمم حس مادر بودن چيه.

حاجي اومد و گفت:

اون حروم زاده جاش اينجا نيست تو خوک دونيه.

و بچه رو گرفت و برد ميترسيدم بچم رو بکشه ولي ميدونستم حاجي دل رحم تر از اين حرفاست.

بهش گفته بودم صيغه بوديم ولي خوب بازم حرف خوش رو زد و هديه ي عشق من رو برد.

کار من شده بود گريه و زاري.

افسرده شدم نميدونستم بچم کجاست تو بغل کي هست.

حاجي اما سرد شده بود باهام حرف نميزد و عزيز غذام رو ميورد تو اتاقم و لعن و نفرين به عشقم شاهرخ ميکرد.

اونا حاصل عشقمون رو ازم گرفته بودن.

يک سال به همين ترتيب گذشت و من هنوز حبس بودم تو خونه.

داداشام از موضوع خبر نداشتن.

يه روز گرم تابستون اقاجون اومد و گفت :

« بايد ازدواج کني با پسر حاج فلاح زنش مرده و من بهش گفتم تو قبلا با يکي بودي تو رو با تموم شرايطت قبول کرده »

تا چشم رو هم گذاشتم مراسم عروسيم برپا شد و حاج فلاح کوچيک شد شوهرم.

داداشام از موضوع خبر نداشتن.

يه روز گرم تابستون اقاجون اومد و گفت :

« بايد ازدواج کني با پسر حاج فلاح زنش مرده و من بهش گفتم تو قبلا با يکي بودي تو رو با تموم شرايطت قبول کرده »

تا چشم رو هم گذاشتم مراسم عروسيم برپا شد و حاج فلاح کوچيک شد شوهرم.

اوايل هيچ حس و رابطه اي بينمون نبود ولي اون خوب بود مهربون بود و من جذبش شدم.

من به محبت نياز داشتم.

بهش گفتم يه بچه داشتم با اينکه به غيرتش برخورد ولي خوب بازم قبولم کرد و من شدم مادر بچه هاش.

سر دوسال يه دوقلو شيطون داشتم عزيز گاهي بهم سر ميزد ولي ازش دلگير بودم از اقاجونم هم دلگير بودم.

مهدي شوهرم مرد خوبي بود بهم ميگفت کمک ميکنه دنبال دخترم بگردم ولي خوب اقاجون نمي گفت چيکارش کرده.

ده سال از زندگي مشترکم ميگذشت که اقاجون افتاد تو بستر مرگ.

رفتم بالا سرش و ازش خواستم حلالم کنه هيچي نگفت و رفت.

براي هميشه بدون پدر شدم.

غصه ميخوردم.

زندگيم افتاد رو روال عادي و من هيچ وقت نفهميدم چه بلايي سر دخترم اومد.

سرم رو گرم دفتر وکالتم و اردلان و ارسلان کردم و جواب محبت هاي مهدي رو ميدادم.

و الان اين جام جلوي تو،تويي که ادعا ميکني دخترمني.

***

فصل يازدهم

سرم رو بلند کردم و به چشماي سبز خيس از اشکش نگاه کردم.

جعبه دستمال کاغذي رو جلوم گرفت و من برداشتم.

صورت خودم هم خيس بود.

نمي دونستم چرا وقتي فهميدم انقدر زجر کشيده من درد ميکشم.

با بغض گفتم:

از کجا ميدوني مادرمي که داستان زندگيت رو واسم ميگي؟

لبخند تلخي زد و گفت:

تو يه مادر نيستي نميفهمي من تو رو حس ميکنم اين رو که دخترمي.

بلند شدم که برم.

سريع اونم ايستاد و بغلم کرد.

اول دستام افتاده بود کنارم ولي بعد منم بغلش کردم و بوييدمش.

اون مادرم بود و من نمي تونستم انکار وجودش بشم.قبل رفتن برگشتم سمتش.

-يه سوال؟

گنگ نگام کرد.

-هنوزم به شاهرخ علاقه داري؟

لبخندي زد و هيچي نگفت،فهميدم دوست نداره جواب بده.

شمارم رو ازم گرفت و من رفتم.

تو خونه رو تخت مريم افتاده بودم و به حرفاش فکر ميکردم.

اين که بدوني يه حروم زاده اي مه مادرت تو رو از هر حلالي حلال تر ميدونه حس جالبي بهت ميده.

سه روزي گذشت و من هنوز اصفهان بودم.

فرنوش هر روز بهم زنگ ميزد و امروز صبح ازم خواسته بود برم خونش تا با پسراش و شوهرش اشنام کنه.

دلم نميخواست مزاحم زندگيش باشم ولي انقدر اصرار کرد که دلم نيومد رد کنم.

يه تيپ جيگر زدم و گودي زير چشمام رو که حاصل اين سه روز بود با ارايش محو کردم.

يه تاکسي گرفتم و به ادرس خونش رفتم.

منم بغلش کردم و بوسيدمش.

به مرد مسني که سر پا ايستاده بود نگاه کردم.

پس حاج مهدي فلاح اينه.

لبخندي زدم و مثل هميشه يه نقاب خونسردي زدم.

-سلام.

حاجي چشم رو هم گذاشت و بعد با لبخند گفت:

به خونه خودت خوش اومد دخترم.

لبخند تشکر اميزي زدم و به پسرا سلام کردم.

هردو شبيه هم بودن،دو قلو هاي يکسان..

يه دفعه يکيشون اومد سمتم و بغلم کرد و تو هوا چرخم داد.

ولي صداي حاجي باعث شد بذارتم زمين.

-ارسلان دختر رو اذيت نکن.

ارسلان با شيطنت برگشت سمتم و گفت:

اذيت شدي خواهري؟

خندم گرفت هنوز نيومده شدم خواهري

اون يکي اومد جلو و زد به ارسلان و گفت:

برو اون طرف اجيم رو اذيت نکن که با من طرفي.

و بعد خودش بغلم کرد.

از استقبال گرم پسرا سر ذوق اومدم،حس داشتن دو تا بردار خيلي خوبه.

تا شب پيششون بودم ارسلان و اردلان هردو پزشکي ميخوندن و بيست سالشون بود.

بقيه مدت زماني که اصفهان بودم رو به اصرار حاجي و فرنوش رفتم خونشون.

با اون راحت تر از شاهرخ بودم دلم ميخواست ازم بخواد بيام پيشش.

که خواست ولي من تهران رو ترجيح ميدادم اونجا ميثاق رو داشتم.

بالاخره سفر اکتشافيم تموم شد و بعد از يک ماه درست يک رو قبل از برگشتن ميثاق من تهران بودم.

همه چي رو واسه مرجان و پگاه و تارا تعريف کردم و يه دور هم واسه مهلا جوون.

ولي به شاهرخ فقط گفتم پيداش کردم.

از ش پرسيد که گفتم ازدواج کرده و بچه داره.

ميثاق برگشت و من رو دعوت کرد خونش منم قبول کردم.

داشتم اماده ميشدم که برم مهلا اومد تو اتاقم.

-جايي ميري؟

جريان ميثاق رو ميدونست.

لبخندي زدم.

-اره ميرم خونه ميثاق دلم واسش تنگ شده.

هيچي نگفت و با لذت به من که ارايش مي کردم نگاه کرد.

-راستي شادمهر و شادي کي ميان؟

-دو سه روز ديگه سرو کلشون پيدا ميشه خيلي مشتاقن تو رو ببينن.

لبخندي زدم حس داشتن خونواده عالي بود.

يه مانتو کوتاه سفيد با جين مشکي و شال مشکي پوشيدم و بدون ماشين تا خونه ميثاق رفتم.

با ديدن بغلم کرد و بوسيدم و گفت:

واي دلم واسه جوجو يه ذره شده بود.

گونش رو بوسيدم ميخواستم همه چي رو بهش بگم.

لباسام رو دراوردم.

خدمت کارا نبودن.

کنارش روي مبل نشستم احساس مي کردم خيلي ناراحته.

کنارش روي مبل نشستم احساس مي کردم خيلي ناراحته.

-ميثاق چيزي شده؟دپ ميزني جيگر؟

خنده ي مصنوعي کرد و گفت:

نه بابا فقط خستمه.

لبخندي زدم و گفتم:

حال داري يه داستان بشنوي؟

چشمکي زد و گفت:

البته اگه همراهش بخوابونيم.

زدم به بازوش و اون سرش رو گذاشت رو پام و دراز کشيد.

و من دوباره و دوباره داستان زندگي مزخرفم رو گفتم همراهش اشک ميريختم و ميثاق متعجب ميشد.

حرفام که تموم شد بلند شدم.

من خودم رو براي بهم خوردن اين رابطه اماده کرده بود.

اون با تعجب هم نگاه ميکرد.

مانتو پوشيدم و نفس عميقي کشيدم.

-ببين اگه ميخواي اين رابطه تموم بشه بهت حق ميدم.

و بعد رفتم.

من پيش خودم فکر ميکردم انقدر من رو دوست داره که از همه چي بگذره.چقدر خوش خيال بودم.

برگشتم خونه و به مهلا گفتم چي شده.

سه روز بعد ميثاق زنگ زد و گفت:

نغمه متاسفم ولي اين رابطه نمي تونه ادامه داشته باشه همه چي تموم شده من دارم ميرم فرانسه براي هميشه.

من موندم و احساس شکست خورم و اون رفت بدون اينکه بدونه چه طوري خوردم کرد.

تمام روزم رو توي اتاقي که تو خونه ي شاهرخ بهم تعلق داشت مي گذروندم.

مهلا درکم ميکرد ولي با برگشتن شادمهر و شادي اون دوتا نميزاشتن تنها باشم و هر روز من رو يه جا ميبردن.

شاهرخ پيشنهاد داد اسمم وارد شناسنامش بشه و شناسنامه خودم عوض بشه.

نميخواستم قبول کنم ولي اين کار رو کردم و از اون به بعد نغمه زاهد به شادان متين تغيير هويت پيدا کرد.

وقتي درباره اسم ازش پرسيدم گفت دوست دارم اسمت به اسم من بخوره.

محبت خرکي نميخواستم.

رابطم با مرجان قطع شده بود و با تارا و پگاه هم محدود بود.

خيلي اصفهان ميرفتم.

شرکت رو به محدثه و تارا سپرده بودم و بيشتر وقتم رو با برادر و خواهرم ميگذروندم.

پيش خودم فکر ميکردم اين طوري ميتونم از فکر ميثاق در بيام ولي کوچيک ترين چيزي من رو يادش مي انداخت و اتيش ميگرفتم.

هيچ کاري انجام نميدادم و يه دختر افسرده شده بودم.

مامان بهم حق ميداد و سعي ميکرد دلداريم بده ولي بد تر ميشدم.

چهارسال از زندگيم تباه شد و رفت و من ومونده بودم بدون هيچ با يه احساس شکست خورده.

***

فصل دوازدهم

-شادان دخترم.

صداي بابا بود که از پشت در ميومد.

روي تختم نشستم و گفتم:

بيا تو شاهرخ.

اومد داخل اتاقم و لبخندي زد.

کنار تختم نشست و دستم رو گرفت و گفت:

خوبي عزيزم؟صبحا که براي صبحونه نمياي امروزم که واسه ناهار.

امروز همون روزي بود که ميثاق ولم کرده بود از صبح دل و دماغ نداشتم.

-حوصله نداشتم.

-ببين من يه پيشنهاد دارم که فکر کنم سرو حالت بياره.

-بفرماييد.

-نظرت درباره شرکت من چيه؟

شونه بالا انداختم.

-خوب شرکت شماست به من ربطي نداره.

-داره عزيزم اونجا بعد از من به تو هم ميرسه.

سرد گفتم:

مهم نيست.

لبخندي زد و گفت:

مهمه عزيزم.ببينم دختر بابا نظرت چيه بياي اونجا و مشغول کار بشي تو ديگه بيست و هفت سالته رشتتم که مديريت ميتوني يه بخش از کار رو تو دست بگيري.

زياد واسم فرقي نداشت ولي پيشنهاد بدي نبود.

-نمي دونم تا حالا بهش فکر نکردم.

شاهرخ ايستاد و گفت:

بهش فکر کن و بهم خبر بده اگه جوابت مثبت بود فردا باهم ميريم سر کار.

بهش فکر کردم خودم هم بدم نميومد تصميم گرفتم با مهلا مشورت کنم به ساعت نگاه کردم.

حتما تو کتابخونه داره مطالعه ميکنه.

به سمت کتابخونه رفتم و در زدم و رفتم داخل.

با ديدنم لبخند زد و گفت:

بيا اينجا بشين.

رفتم نزديکش لبخندي رو لبش بود و عينک رو چشمش.

-ميخوام باهات حرف بزنم.

ابرويي بالا انداخت و کتابش رو بست و عينکش رو در اورد.

-بفرماييد خانم.

خندم گرفت.بي مقدمه گفتم:

شاهرخ ميگه بيا تو شرکتم کار کنه.

لبخند خبيثانه زد،اخ که چقدر اين زن شيطون بود.

-خيلي هم خوبه با هم نقشه ميکشيم شرکت رو بکشيم بالا.

خندم گرفت.

-اوهوم عالي پس قبول کنم؟

چشمکي زد و عينکش رو برداشت و گفت:

براي روحيت عاليه مخصوصا با پسراي تو شرکت.

با اعتراض گفتم:

مهلا جوون.

خنديد و گفت:

بلند شو برو به شاهرخ بگو فردا باش ميري بذار منم کتابم رو بخونم.

بلند شدم بوسيدمش و بعد رفتم سمت اتاقم.

شب سر ميز جواب مثبتم رو دادم.

شب سر ميز جواب مثبتم رو دادم.

شادمهر سري به نشونه تاسف تکون دا و گفت:

بد بخت بچه شرکت که بخوان زير دست تو باشن.

چنان چشم غره اي بهش رفتم وبعد با اعتماد به نفس گفتم:

من ميخوام مدير کل بشم که تورو ادبت کنم بفهمي زير دست بودن يعني چي؟

شاهرخ با لبخند گفت:

اتفاقا مديريت پخش کننده داخلي رو ميخوام بهت بدم که اين شادمهر زير دستته.

صداي خنده ي من و مهلا توي صداي اعتراض شادمهر پيچيد.

شب به اين فکر ميکردم شايد ميثاق نباشه ولي من بدون اون هم مي تونم خوشبخت باشم.

فردا صبح يه تيپ پسر کش زدم و يکم هم ارايش کردم.

خيلي وقت بود دل و دماغش رو نداشتم ولي حالا ميخواستم ثابت کنم ميتونم.

همراه شادمهر و شاهرخ رفتيم شرکت.

با همه بخش ها اشنا شدم و سِمَتم رو بهم دادن و شادمهر شد زير دستم.

پسر عمه هنگامه حامد هم تو شرکت کار ميکرد پسر خوبي بود و باش جور بودم.

زياد توي مهمونيا خانوادگي شرکت نمي کردم ولي مهموني ها هنگامه رو از دست نميدادم شايد به خاطر شباهتم بهش بود که دوسش داشتم.

يک ماهي از کار کردنم تو شرکت ميگذشت يه روز بعد کار سر زده رفتم خونه تارا.

هنوز مجرد بود.

تا زنگ زدم با جيغ جيغ در و باز کرد و بغلم کرد.

بوسيدمش.

پگاه و پسرش پارسا هم اونجا بودن.

با کمک تارا ميز رو اماده کرديم.

به سوالات بيشمارشون جواب ميدادم و گاهي يه دفعه ميرفتم پارسا رو ميبوسيدم اخ که چقدر اين پسر رو دوست داشتم

نشسته بوديم تو پذيرايي و پارسا تو اتاق خواب بود.

-خوب تارا چه خبر؟ميخواي دبه بگيرم ترشي بندازمت چرا ازدواج نميکني؟

پگاه خنديد و تارا با دست زد تو سرم و گفت:

من از زندگي مجرديم لذت ميبرم خود تو هم که ترشيدي رفت.

چشمکي زدم و گفتم:

تو واجب تري .

پگاه با خنده گفت:

پسر يکي از همکارا بابا ( منظورش پدر شوهرش بود ) ازش خواستگاري کرده تارا ازش بدش نمياد خدا رو چه ديدي شايد عروسي افتادي.

با خنده گفتم:

به روح اعتقاد داري تارا؟چرا زود تر نگفتي؟

بقيه حرفا حول و حوش پسر ميگذشت اين طوري که شنيدم پزشک بود و سي و پنج ساله.

تا ساعت ده نشستم و بعد بلند شدم که برم.

پگاه چون حامد رفته بود ماموريت ميموند.

خيلي سرو حال بودم تا وارد خونه شدم.

با صداي بلندي گفتم:

سلام بر اهالي خونه.

شاهرخ و مهلا لبخندي زدم و جوابم رو دادن و شادمهر گفت:

سلام مدير عزيز خوبي؟کجا بودي تا اين موقع؟

مثلا ميخواست بگه غيرتي شده.

زبونم رو واسش در اوردم و گفتم:

به تو چه زير دست.

رفتم سمت مهلا بوسيدمش و مجبور شدم شاهرخ رو هم ببوسم.

شادي با سرو صدا از پله ها پايين اومد و با ديدنم اومد جفتم نشست و گفت:

شادان باورت نميشه يه مهموني توپ افتاديم.

خيلي خوشحال بودم دلم واقعا مهموني ميخواست.

شادي با سرو صدا از پله ها پايين اومد و با ديدنم اومد جفتم نشست و گفت:

شادان باورت نميشه يه مهموني توچ افتاديم.

خيلي خوشحال بودم دلم واقعا مهموني ميخواست.

چشمم به مهلا افتاد نگران نگام ميکرد.

-کجا هست اين مهموني شادي؟

شادي با ذوق گفت:

امروز خانم جان زنگ زد و گفت به مناسبت برگشتن ميثاق نوه اش اون و مژده جون فردا شب يه مهموني گرفتن.

هر کلمش مثل پتک تو سرم بود.

ميثاق برگشته؟چرا؟الان که داشتم فراموشش ميکردم.

نگاهم به سمت مهلا الان نگاه نگرانش رو درک ميکردم سعي کردم خود رو کنترل کنم و با صدايي که از ته چاه در ميومد گفتم:

خوش باشين.

و بعد بلند شدم رفتم سمت اتاقم.

هرچي فکر ميکردم به نتيجه نميرسيدم.

-دکترا گرفته و برگشته.

اصلا متوجه حضور مهلا تو اتاقم نشدم.

اومد رو تخت کنارم نشست و گفت:

نغمه تو بايد توي اين مهموني شرکت کني.

بغض کردم.

-مهلا نمي تونم ديدن دوبارش اتيش ميزنه به وجودم.

دستم رو گرفت تو دستش و گفت:

بايد شرکت کني نه به عنوان نغمه به عنوان نغمه بايد بياي و ثابت کني واست اهميت نداري مثل خودش باش.

به سمتش برگشتم حق با اون بود.

-يه بار اون غرورت رو خورد کرد ولي اين بار تو اون رو از بين ببر.

اشکام رو پاک کردم و گفتم:

اره بايد ثابت کنم بود و نبودش واسم فرقي نداره.

مهلا بلند شد و خواست بره که برگشت سمتم و گفت:

بهتر امشب رو استراحت کني چون فردا بايد شادان متين بشه ستاره مجلس.

با فکر به اينکه ميتونم غرورش رو ناديده بگير م و مثل خودش رفتار کنم و ديدن دوباره اش و حتي اينکه چقدر دلم واسش تنگ شده خوابيدم

***

-شادان بيدار شو ديگه دختر.

غلتي زدم و مهلا رو ديدم که دست به کمر ايستاده،گيج خواب پرسيدم:

چيزي شده؟زلزله اومده؟قرار سيل بشه؟

اخمي کرد و گفت:

نخير هيچي نشده فقط من امروز رو از شاهرخ واست مرخصي گرفتم که بخوابي.

خيالم راحت شد و پتو رو کشيدم رو سرم.

-دِ بلند شو ببينم.

از صداي جيغ مهلا تو تختم نشستم و با گيجي پرسيدم:

خو چي شده مهلا؟

مهلا با عصبانيت پتو رو از روم کشيد و گفت:

بلند شو برو حموم تا يه ساعت ديگه ارايشگر مياد بايد واسه مهموني اماده بشي.

مهموني؟کدوم؟

به مهلا نگاه کردم.

ميثاق داره مياد.

ناراحت شدم ولي با ياد قولي که به خودم دادم سريع بلند شدم و لبخند شيطاني زدم و رفتم سمت مهلا گونش رو بوسيدم و گفتم:

بعله بعله بايد اماده بشم نميشه که ميثاق جوون رو نديد گرفت.

مهلا خندش گرفت و دستم رو کشيد و پرتم کرد تو حموم.

نفس عميقي کشيدم و فقط به اين فکر کردم من غرور اين عوضي رو نابود ميکنم تا نگه من رو نميخواد بياد به پام بيوفته التماسم کنه بيا زنم بشو منم بگم نه نميشم نه نميشم.

با اين افکار شيطاني حموم کردم و بعد کل روز خودم رو دست ارايشگر مهلا، سالومه سپردم.

-خوب خوشگل خانم تموم شد.

از ديدن خودم غرق لذت شدم.

-دستت درد نکنه سالومه عاليه عالي.

مهلا با ديدنم چنان لبخندي زد که غرق غرور شدم.

به لباس انتخابي مهلا نگاه کردم و بعد پوشيدمش.

بعد از پوشيدن لباس نگاهي به خودم کردم.

لبخندي زدم و گفتم:

سلام شادان متين هستم از ديدارتون خوشوقتم.

و قهقه زدم.

لباسم يه پيراهن براق قرمز بود که تنگ تنگ بود جاي نفس کشيدن واسه ادم نمزاشت.

يقش مربعي بود بود و بلنديش تا بالاي زانو.

لباسم کاملا با موهاي مش شدم و رژ قرمزم ميخوند.

کفشاي پاشنه بلند مشکي با پاشنه هاي قرمز و کيف دستي مشکي رنگ تيپم رو عالي کرده بود.

از توي کمدم مانتو مجلسي بلندم رو که تا بالا مچ پام بود در اوردم و پوشيدم مچ پاي خوشگلم اين طوري بيرون بود.

يه شال حرير مشکي روي موهاي مدل داده شدم.

سر ساعت اماده از اتاق زدم بيرون همه از ديدنم شکه شدن ولي لبخند رضايت رو لباي مهلا و شاهرخ ميدرخشيد.

دستم رو دور بازوي شادمهر حلقه کردم و وارد شدم.

شادي همون اول کار رفته بود پيش دختراي جمع.

من شادمهر پشت سر مهلا و شاهرخ به سمت مژده جون و ياسر باباي ميثاق ميرفتيم تو اين چهار سال فقط يک بار ديده بودمشون.

از استرس احساس ميکردم هرچي خوردم دارم ميارم بالا ولي نقاب خونسرديم خيلي خوشگل رو صورتم بود.

گونه ي مژده جون رو اروم بوسيدم و با ياسر دست دادم و خانم جان رو هم بغل کردم.

هرچند ازش خوشم نميومد ولي خوب زندگي الان رو مديونش بودم.

مژده-شادمهر عزيزم برين پيش ميثاق و بچه ها.

و به گوشه اي اشاره کرد.

با نگراني سر برگردوندم و به جايي که اشاره کرده بود نگاه کردم.

دو تا مرد پشتشون به ما بود و دو تا نشسته بودن،دو تا زنم که قيافه هاشون ديده نمي شد اونجا بودن.

کنار شادمهر اروم قدم برداشتم.

بالاخره بهشون رسيديم و سلام کرديم.

نگاه چرخيد سمت ما.

پوزخندي گوشه لبم نشست.من اين جمع شيش نفره رو خوب ميشناختم.

هر شيش نفر جا خوردن اما ميثاق اولين نفر به خودش اومد و گفت:

سلام شادمهر.

و رو به من سر گفت:

سلام خانم.

لبخندي اغوا گر گوشه ي لبم نشوندم و گفتم:

رسيدن بخير دکتر متين.

لبخندي اغوا گر گوشه ي لبم نشوندم و گفتم:

رسيدن بخير دکتر متين.

شادمهر با ميثاق دست داد و گفت:

تبريک ميگم داداش و خوش اومدي.

و بعد رو به من کرد و گفت:

بذاريد معرفي کنم خواهر بزرگم شادان متين.

جا خوردن رو به وضوح توي صورت تک تک ميديدم اما نگاه سرد ميثاق رو هم ديدم.

لبخندم رو حفظ کردم و گفتم:

از ديدارتون خوشوقتم.

ميثاق سرد گفت:

بذاريد معرفي کنم .

و رو به کسايي که ميشناختم کرد و تک تک معرفي کرد.

-دکتر اراد افشار.

لبخندي زدم و دستم رو تو دست اراد گذاشتم.

-خواهرشون مهندس ارميا افشار.

با ارميا دست دادم دختر خوبي بود ازش خوشم ميومد.

مهندس رامين زماني.

با رامين هم دست دادم.

-دکتر مهيار کامران.

و با لبخند پيروزي ادامه داد:

و خواهرشون و همسر رامين خانم مرجان کامران.

با تک تک دست دادم ولي واقعا دلم ميخواست مرجان رو بغل کنم دلم واسش يه ذره شده بود من احمق به خاطر ميثاق رابطم رو باش قطع کرده بودم.

ميثاق بازي رو فهميده بود که همه رو معرفي کرد.

تعارف کرد.

-بفرماييد بشينيد.

چشمام رو به چشماش دوختم و خيلي سرد گفتم:

بعدا مزاحمتون ميشم بايد پسر عمم رو ببينم.

شادمهر عذر خواهي کرد و همراه من اومد.

ديدن حامد بهونه بود ولي خوب.

زرت رفتم سر ميزي که نشسته بود نشستم و ليوان اب ميوه اي که جلوش بود رو سر کشيدم.

با دست خودم رو باد زدم و گفتم:

واي چقدر گرمه.

حامد با خنده از خدمت کار دوتا ليوان ديگه برداشت و گفت:

بيا اينم کوفت کن شايد گرمات بر طرف بشه پرو پرو ليوان من رو خورده ميگه.

و بعد با صداي زنونه ادامه داد:

واي چقدر گرمه.

شادمهر رفته بود پيش يه سري از اقوام و من و حامد تنها بوديم.

چشم چرخوندم و پرسيدم:

هنگامه و هانا کجان؟

حامد با اعتراض گفت:

تو هنوز ادم نشدي که هنگامه چيه عمه.

با دست گفتم برو بابا و بعد پرسيدم:

امروز شرکت چه خبر؟

-خبر سلامتي تو نبودي همه چي امن و امان بود اين شادمهر هم دم به دقيقه نيومد بگه شادان پدرم رو دراورد.

زبونم رو واسش در اوردم و اون خنديد. 

نگاهم سمت ميثاق و بچه ها افتاد ميثاق با خشم و بقيه با تعجب نگام ميکردن.

پوزخندي زدم و رو به حامد گفتم:

اين ميثاق رو چند وقته ميشناسي؟

حامد به ميثاق نگاهي کرد.

-خيلي وقته هم بازي بچگي بوديم.

و بعد بلند شد و دستم رو گرفت و گفت:

بيا بريم يه دور برقصيم بعد هم بريم سمت اين ميثاق اخه بجز اون اراد و رامين هم دوستم بودن.

پوزخندي زدم پس همه رو ميشناخت.

يه دور باش رقصيدم و بعد خنده کنان رفتيم سمت اونا.

دقيقا رو صندلي کنار مرجان نشستم و با خنده و شيطنت ليوان اب ميوه اون رو خوردم.

تقريبا همه با تعجب نگام ميکردن ولي حامد خندش گرفته بود.

مرجان يه دفعه لبخندي رو لبش نشست فکر کنم به خاطر اين بود که اين کارم نشونه صميمتم بود.

دستش رو گذاشت رو دستم که منم بهش چشمکي زدم.

انتظار نداشتم تو مهموني ببينمش ولي واقعا دلم واسش تنگ شده بود.

حامد واسه توجيح کارم رو به مرجان گفت:

شرمنده مرجان خانم اين شادان ما يکم زيادي با همه راحته.

مرجان لبخندي زد و گفت:

با همه که اينطور نيست ولي شما وقتي خودش از حرکتش ناراحت نيست نميخواد شرمنده باشيد.

اخي چه سخن راني ميکنه.

حامد با خنده گفت:

بذاريد بگم براتون ابميوه بيارن.

با بي قيدي گفتم:

حامد منم ميخوام.

مرجان زير لب گفت:

چقدر ميخوري.

مظلوم برگشتم سمتش و گفتم:

خوب تشنمه.

بغلم کرد و گفت:

عوضي دلم واست تنگ شده بود.

به ياد قديم محکم زد پس کلش و گفتم:

منم همين طور خرمگس.

حامد با تعجب پرسيد:

هم ديگه رو ميشناسيد؟

من سرم رو تکون دادم ولي مرجان جواب داد:

تو يه يوني درس ميخونديم.

ابروي حامد رفت بالا و گفت:

بعله شادان داشتيم.

چشمکي بهش زدم و به رقصنده ها زل زدم.

حامد با اراد حرف ميزد دلم واسه مهيار تنگ شده بود.

اين ميثاق هم مثل مير غضب ميمونه.

مهيار جفته مرجان بين خودش و رامين نشسته بود.

خم شدم و اروم صداش کردم:

مهيار.

مرجان از اين حرکتم خنديد ولي مهيار با اخم نگام کرد ميدونستم به خاطر اين چهار سال دلخوره.

-بيا بريم برقصيم.

از اين پيشنهاد جا خورد ولي مرجان هنوز ميخنديد ميدونستم اونم دلخوره ولي به خاطر شرايط روحيم درک ميکنه.

با اخم بلند شد دستم رو گرفت و من در مقابل چشماي عصباني ميثاق با نفر دوم تو جشن رقصيدم.

-مهيار عشقم ناراحتي؟

مهيار با اخم جواب داد:

به من نگو عشقم چهار سال معلوم نيست کجا بودي بعد الان شادمهر اومده ميگه خواهرم.

با عشوه گفتم:

واست توضيح ميدم بعدا.

خنديد ميدونستم به دل نمي گيره دو دور باهاش رقصيدم دور دوم مرجان و رامين هم اومدن وسط.

بعد رقصيدن دو باره رفتيم سمت ميز و نشستيم.

بعد رقصيدن دو باره رفتيم سمت ميز و نشستيم.

از گارسون يه ليوان اب خواستم که اين مهيار نخود گفت:

يعني من ميدونم دو دقيقه ديگه ميگي جيش دارم.

با اخم نگاش کردم و گفتم:

به تو چه تشنمه.

ميثاق رفته بود پيش بقيه و اراد و ارميا هم نبودن.

حامد هم رفته بود بعد چند دقيقه سر و کله ميثاق پيدا شد اراد باهاش بود.

نشستن و با رامين حرف ميزدن.

يه دفعه مهيار پرسيد:

ميگما حالا بهت بگيم نغمه يا شادان؟

همه منتظر جوابم بودن با لبخند شيطاني گفتم:

خوب معلومه شادان يه وقت نري جلو بابا بگي نغمه فکت و مياره پايين.

شاهرخ بد بخت.

خودم خندم گرفته بود ولي ميثاق پوزخندي زد و گفت:

خانم ميتن بودن خوبه؟

ابرويي بالا انداختم و گفتم:

اوه چرا که عاليه.

مرجان يه دفعه پرسيد:

ميگما يه سوال.

بيخيال گفتم:

بپرس.

-مامانتم ميبيني؟

از سوالش جا خوردم ولي خودم رو نباختم و با تاکيد جواب دادم:

هر پنج شنبه جمعه.

مرجان گوشيش رو گرفت جلوم و گفت:

شماره جديدت؟

شماره اي رو که هديه مهلا جون بود زدم تو گوشيش و گفتم:

يه تک بزن.

تک زد و من گوشيم رو در اوردم سه تا ميس کال از ارسلان اگه بهش زنگ نزنم ميکشتم.

شماره مرجان رو سيو کردم .و خواستم شماره ارسلان رو بگيرم که خودش زنگ زد.

دکمه اتصال رو زدم.

-سلام جيگر.

داد زد:

کوفت و جيگر ميدوني چقدر زنگ زدم مردم از نگراني کجايي تو؟

با خنده و عشوه گفتم:

اخي يعني الان بيام سر قبرت؟

با حرص گفت:

دستم بهت برسه دهنت رو سرويس ميکنم.

با خنده گفتم:

از مادر زاده نشده کسي که بخواد دهن من رو سرويس کنه.

ارسلان خندش گرفت و گفت:

حالا کدوم فبرستون؟

با شيطنت گفتم:

قبرستون که چه عرض کنم مهموني تشريف دارم منتها مهموني ارواح.

مهموني ارواح جريان داشت.خودش ميدونست منظورم چيه.

سوتي زد و گفت:

اوه لا لا تنها تنها؟

-نه بابا تنها چيه اينجا مير غضب زياد.

دقيقا منظورم ميثاق بود با اين اخماش.

با خنده گفت:

کي مياي اين سمت؟

-کي رو نمي دونم تو جريان هستي که سرم يکم شلوغ شده عزيزم ولي ديدار با تو رو ميزارم تو اولويت خوبه؟

خنديد و گفت:

البته ولي خوب خيلي بيشعوري دو هفته هست نيومدي.

-کفاصط اين چه طرز حرف زدنه مثلا دکتر اين مملکتي خودم بايد بيام بشم منشيت نزارم مريض بياد پيشت بگم اين دکتر بي ادبه.

-تو رو حت نغمه.

سريع جواب دادم:

تو روح عمت.

-هوي به عمه ي من توهين نکن.

مثلا هول شدم جواب دادم:

منظورم عمه مهديه نبود که....

و با شيطنت اضافه کردم:

عمت تو افق.

صداي بي شرف گفتن زير لبيش رو شنيدم و گفتم:

خوب ديگه ارسلان داري وقت با ارزشم رو ميگيري خير سرم اومدم مهموني ميخوام برم دوتا قر بدم.

-خوش بگذره ابجي بزرگه.

-مرسي نفس کاري باري؟

-تو انباري.

-سلام مامان و بابا رو برسن.

-اي به چشم عشقم.

بوسيدمش و گفتم:

جيگري برادر.

و بعد گوشي رو قطع کردم.

ميثاق با عصبانيت بهم زل زده بود و مرجان با شيطنت.

مرجان-اوه اوه کي بود حالا؟

-فوضولي خواهر مگه؟

مرجان با خنده زد رو دستم و گفت:

جرات داري نگو.

با خنده گفتم:

والا جراتم که زياده واسه همين بهت نميگم.

و بعد بلند شدم که برم برقصم.

تقريبا تا وقت شب همش وسط بودم با هيچ کدوم از پسراي فاميل نمونده بود که نرقصم حتي يه دور با اراد هم رقصيدم.

موقع شام مرجان دستم رو کشيد سمت ميز خودشون و من غر ميزدم که ميخوام برم پيش شادمهر اخه اگه بدون من بخوره خيلي بهش خوش ميگذره.

تقريبا به ميز رسيده بوديم.

-مرجان عزيزم اگه من نرم اون راحت غذا از گلوش ميره پايين بذار برم کوفتش کنم بعد ميام پيشت.

مرجان نشوندم رو صندلي دقيقا روبرو ميثاق نشسته بودم.

با ديدن دوباره ي من پوزخندي زد و به غذا خوردنش ادامه داد.

مهيار-خيلي غر ميزنيا اخه چرا ميخواي غذاي اون شادمهر بدبخت رو کوفتش کني همين کوفت ماها بشه کافيه.

چشم غره اي بهش رفتم که مرجان گفت:

هيجي ظهر نزاشته ناهار بخوره حالا اينم ميخواد بره نزاره شام بخوره.

مهيار از تو ديس سر ميز يه تيکه جوجه و يه کفگير برنج گذاشت و اشاره کرد:

بيا غذات رو بخور ميترسم بيشتر اين بخوري لباسات بپوکه.

قاشق چنگال برداشتم و رو به مهيار گفتم:

نگران لباسم نباش اين به خاطر خوش هيکليمه که لباس کيپه تنمه.

مرجان-بخور شادان مگه نميگي ظهر ناهار نخوردي.

نگران لباسم نباش اين به خاطر خوش هيکليمه که لباس کيپه تنمه.

مرجان-بخور شادان مگه نميگي ظهر ناهار نخوردي.

-مرجان خيلي اذيت ميکني مامانم و مهلا جون هم وقتي ميدونن حوصله ندارم طرفم نميان بعد تو هي گير دادي بخور اخه انصافه من از صبح فقط اب و ابميوه خوردم بعد اون شادمهر هرچي غذا بريزه تو شکمش اگه گذاشته بودي رفته بودم حالش رو گرفته بودم خونه هم يه چيزي ميخوردم.

مهيار با خنده گفت:

بيا اين غذا مفته بخور خونه بايد از جيب بابات غذا بخوري اونم شايد بهت غذا مذا نده بگه خواستي همونجا کوفت کني.

شونه بالا انداختم و گفتم:

مهيار شعور داشته باش به شاهرخ هيچي نگو اون بنده خدا الان بگم اين رو دوست ندارم تا ده مين ديگه غذا مورد علاقم رو جلوم گذاشته.

يه قاشق از غذايي که جلوم بود خوردم ولي از بس ابميوه و اب خورده بودم معدم پر بود و کليه ام هم همينطور.

قاشق رو گذاشتم رو بشقاب و نخوردم.

ميثاق به طعنه گفت:

چيه ترجيح ميديد بابا جونتون غذا بياره واستون.

بدون توجه بهش رو کردم به مرجان گفتم:

ببين من برم يه جايي کار دارم تو غذات رو بخور تا بيام.

و بدون اينکه بهش فرصت بدم دويدم سمت دستشويي.

اوخيش راحت شدم رفت.

بلند شدم که برم بيرون لباسم رو درست کردم و رژم رو تمديد کردم احساس مي کردم گرسنم.

خيلي شيک و با کلاس رفتم سمت ميز.

سالن دوباره شلوغ شده بود و يه عده ريختن وسط.

مرجان با ديدنم گفت:

کجا رفتي؟

مهيار با شيطنت گفت:

فکر کنم من بدونم.

چشمکي بهش زدم و که خنديد يه ليوان نوشابه خورد.

حالم از هرچي نوشيدني بهم ميخورد.

نشستم ميز غذا جمع شده بود و دوباره ميوه چيده شده بود.

مهيار يه پرتغال پاک کرد و گذاشت جلوم همين طور که با مرجان حرف ميزدم ميخوردم.

بعد چند دقيقه دوباره بلند شدم و هوس رقص کردم خواستم برم برقصم که اهنگ تانگو گذاشتن.

لبو لوچم اويزون شد.

مهيار از حالت من خندش گرفت و گفت:

تو خسته نشدي از رقص؟

پنچر شده جواب دادم:

خسته که هستم ولي از رقص نه تازه يه مدت ديگه عروسي تاراست خودم رو اماده کردم اونجا هم قر بدم.

مرجان با رامين رفتن که برقصن و مهيار و ارميا هم رفتن به من گفت که حوصله نداشتم برم.

اراد يه عذر خواهي کرد و بلند شد بره پيش کسي.

من و ميثاق تنها شديم.

به رقصنده ها نگاه ميکرد.

پسره انقدر شعور نداشت که بياد بهم پيشنهاد رقص بده عوضي خودخواه.

-خيلي عوض شدي.

پوزخندي زدم و جواب دادم:

نميخواستم ولي روزگار گفت اين طوري بهتره.

سري تکون داد و گفت:

فکر ميکردم با توجه به موقعيت الانت ازدواج کرده باشي.

سرد جواب دادم:

تجربه خوبي از بودن با مردا ندارم.

ابرويي بالا انداخت و گفت:

پس اقا ارسلان چي؟با اون که خوب دل و قلوه ميدادي؟

اي اي حسود.

نيشخندي زدم و گفتم:

خوب ارسلان فرق داره.

واقعا هم فرق داشت داداشم بود.

دوباره به رقصنده ها نگاه کردم.

-دلت ميخواد برقصي؟

با تعجب نگاش کردم با کسي که نرقصيده بودم خودش صاحب مجلس.

-با تو؟

بلند شد و دستش رو دراز کرد.

با يکم تعلل دستم رو تو دستش گذاشتم و باش رفتم وسط.

دستش دور کمرم حلقه شد و دست من دور گردنش.

سرم رو سينش گذاشتم.

اروم اروم تکون ميخورديم.

بوي عطرش مستم کرده بود اگه دست خودم بود زير گردنش رو ميبوسيدم ولي حيف که به خودم قول داده بودم.

اهنگي که پخش ميشد رو دوست داشتم و ميثاق با صداي گوش نوازش همراه با اهنگ زمزمه ميکرد.

اگه ازم گريزوني از عاشقي پشيموني

داري اشکام رو ميبيني از تو چشمام نمي خوني

قدر تو رو ندونستم تورو خواستم نتوستم

از تو شکايتي ندارم تو رو دنيام ميدونستم

فرصتي بده به دستام بذار دستاتو بگيرم عاشقونه

نگو ما باهم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

بي تو دل خوشي ندارم ديگه طاغت نميارم

اي تموم زندگيم هستي من دارو ندارم

وقتي اسمت رو لبامه نفسام اروم ميگره

بي تو حرف تازه اي نيست بي تو من دلم ميگره

فرصتي بده به دستام بذار دستاتو بگيرم عاشقونه

نگو ما باهم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

عشق من چيزي بگو نزار که زود تموم بشه

نزار احساسي که دارم بدون تو حروم بشه

کمي نوازشم بکن عشق منو ازم نگير

نزار حس تورو خواستن اين طوري ناتموم بشه

فرصتي بده به دستام بذار دستاتو بگيرم عاشقونه

نگو ما باهم غريبيم به من احساسي نداري بي بهونه

بذار دستاتو بگيرم ( گروه سون )

احساس ميکردم با منه ولي يکي نبود بگه اخه نغمه الاغ اين اگه تو رو دوست داشت که ولت نميکرد.

خدا وکيلي جوري با اهنگ زمزمه ميکرد يکي ميفهميد فکر ميکرد من نخواستمش.

اهنگ تموم شد خواستم از جدا بشم که دستم رو کشيد و بردم سمت راه پله.

خواستم دستم رو بکشم بيرون که نزاشت و با لحن حرصي گفت:

بيا بالا کارت دارم.

از من اصرار از اون انکار.منظورم واسه اينه که بالا نريم.

بالاخره اون پيروز شد و من رو برد سمت اتاقش.رفتيم داخل پرتم کرد سمت تختش.

مچ دستم درد ميکرد.

با عصبانيت گفتم:

هوي وحشي معلومه چته؟چرا اورديم اينجا؟

ميثاق چشاش قرمز بود.

-بايد بات حرف بزنم.

حق به جانب ايستادم و گفتم:

اينطوري که تو من رو اوردي فکر کردم ميخواي کتکم بزني.

اومد روبروم ايستاد و تو چشمام خيره شد و گفت:

حقته کتکت بزنم به خاطر رفتار امروزت.

-ببخشيد کدوم رفتارم؟ميخواستي بپرم بغلت و بگم اوه ميثاق مرسي که ولم کردي.

کلافه دستي تو موهاش کشيد و گفت:

نه من نخواستم اينطوري رفتار کني ولي اينکه من رو نميشناسي خيلي زياد بود.

پوزخندي زدم و گفتم:

ببخشيد مردي که ولم کرده و رفته رو چه طوري بايد ازش استقبال کنم؟

روي تختش نشست ، انقدر ميشناختمش که بدونم کلافه هست.

-نمي خواستم ولت کنم،مجبور شدم.

داد زدم:

مجبور شدي؟تو با اينکه تو پرورشگاه بزرگ شدم کنار اومده بودي بعد حالا که فهميدي دختر پسردايي باباتم ولم کردي.وقتي از خونت رفتم تقريبا مطمئن بودم زنگ ميزني ميگي مشکلي نيست ولي تو چيکار کردي اين رابطه بايد تموم بشه خوب شد الانم حق نداري هيچي به من بگي ميفهمي دکتر متين؟

ميثاق غمگين زل زد به چشمام و گفت:

بابا حالش بد بود مجبور بودم برم فرانسه بمونم و کارخونه رو اداره کنم خودت اين راه رو جلو گذاشتي منم انتخاب کردم اينطوري بهتر بود من معلوم نبود دوباره کي برگردم نميخواستم منتظر بموني.

از شنيدن حرفاش ناراحت شدم ولي بازم خونسرد شدم و گفتم:

خوب چيکار کنم الان؟ميخواي دوباره بهت برگردم و رابطمون رو شروع کنيم؟

طعنه تو کلامم رو فهميد و پوزخندي زد بلند شد و ايستاد جلوم.

-راهي هست؟

چقدر پرو بود اين پشر.

سري تکون دادم و گفتم:

متاسفم ولي من ديگه علاقه اي بهت ندارم خيلي وقته فراموشت کردم.

از حرفم به وضوح ديدم جا خورد.پوزخندش پر رنگ تر شد و مچ رو گرفت.

-اما من اينطوري حس نمي کنم تازه ک تو بغلم بودي اين جوري نبود.

خونسرد گفتم:

نخيرم من دوست ندارم.

-داري.

-نـَ...دا...رم..ميفهمي؟

تو يه لحظه لباش که رو لبام نشست و وجودم رو به اتيش کشيد.اول همراهيش نکردم ولي بعد به گردنش اويزون شدم و من ميبوسيدمش.

لبش رو از لبم جدا کرد و به چشمام نگاه کرد.سريع چشمام رو بستم نميخواستم لوم بده.

پوزخندي زد و ولم کرد.

-ديدي دوستم داري.

داشتم خودم ميدونستم.

-گفتم که ندارم.

خواستم از اتاق برم بيرون که گفت:

رژت پخش شده درستش کن.

کيف دستيم رو که همه جا همراهم بود برداشتم و جلو اينه ميز ارايش تو اتاقش ايستادم و رژ زدم از تو اينه بهم خيره شده بود.

از نگاهش معذب بودم ولي رژم رو زدم و خواستم برم بيرون که دستم رو کشيد و بوسه اي روي گردنم گذاشت.

اه خفيفي کشيدم.

دستم رو ول کرد ميدونستم اگه چند ثانيه ديگه اونجا بمونم کار دست خودم ميدم.

سريع از اتاقش زدم بيرون.

بايد ميرفتم خونه.به تنهايي احتياج داشتم.

رفتم سمت مهلا جون با ديدنم لبخندي زد و پرسيد چه خبر؟

تند گفتم:

بعدا بهت ميگم من بايد برم خونه.

-چرا؟

-خواهش ميکنم مهلا فقط يه اژانس خبر کن.

مهلا به سمت خدمت کار رفت که من چشمم به ميثاق خورد.

با ديدنم پوزخندي زد و سر تکون داد.

اين اشغال عوضي ميخواست چيو ثابت کننه.

رفتم سر ميز و با مرجان و مهيار و بقيه خدا حافظي کردم.

وقتي برگشتم که برم چشم تو چشم ميثاق شدم.

سرد گفتم:

دکتر با اجازتون.

و رفتم.

***

فصل سيزدهم

از ديشب هرچي به اتفاقات اخير و ميثاق و حرفاش و حرکاتش فکر ميکردم به نتيجه اي نمي رسيدم و از تنها قسمت ماجرا که خوشم ميومد بوسه هاش بود.

کارا رو تو شرکت انجام دادم و ميخواستم برم خونه که رفتم دفتر شاهرخ.

باش خداحافظي کردم،اول تصميم داشتم برم خونه ولي نمي دونم چرا حوصله خونه رفتن رو نداشتم؟

گوشي اخرين مدلي رو اهدايي شادمهر بود در اوردم و شماره مرجان رو گرفتم دلم ميخواست باش حرف بزنم حتما کلي اتفاق تو اين چهار سال افتاده بود.

بعد سه تا بوق جواب داد.

-بفرماييد.

مکثي کردم.

-سلام مرجان.

احساس کردم تعجب کرد شايد انتظار نداشت به اين زودي باهاش تماس بگيرم،کسي که از دوستي بريده بود من بودم و خودم بايد رشته هاي پيوند رو دوباره بهم وصل مي کردم.

-نغمه عزيزم خودتي؟

-بعله که خودمم ميخواستي کي باشه خواهر زادم؟

با تعجب پرسيد:

مگه خواهر زاده هم داري؟

-ار پس اين بچه پگاه بوقه ولي اين طرفيا من رو خاله يا عمه نمي کنن ارزو به دل موندم الان تنها اوميدم به تو هست.

با لحن غمگيني گفت:

از طرف من که هنوز خبري نيست.

ميدونستم يه چيزي هست که من نمي دونم.

-کجايي جيگر؟بيام دنبالت بريم ددر؟

-خونه خودمون نه نميخواد بياي خودت بيا اينجا.

يکم فکر کردم بعد چيزي نبود خودمم حوصله بيرون نداشتم.

-اوکي ادرس رو اس کن.

-سر راست.

و بعد ادرس رو داد.

خونشون تو خود تهران بود نيم ساعت رسيدم فقط قبلش يه دست گل خوشگل و شيريني هاي مورد علاقه خودم رو گرفتم.

تا زنگ ايفون رو زدم در باز شد.

مثل يه ليدي با کلاس ذوقم رو از سوار شدن به اسانسور مخفي کردم.

يعني من ادم بشو نيستم.

تا در اسانسور باز شد مرجان که با تاپ و شلوارک تو در ايستاده بود پريد بغلم.

زدم تو سرش و هلش دادم يه طرف و گفتم:

بيشعور گل و شيريني به جهنم تيپم به ريخت.

دستم رو کشيد برد داخل.

-جهنم تيپت چرا زحمت کشيدي؟

و جعبه شيريني رو گرفت و باز کرد.

با ديدن شيرني تر مورد علاقه هردومون جيغي کشيد و يکي برداشت.

-اصلا زحمتي نبود سير کردن شکم تو نخورده خيلي هنره.

با خنده زد به بازوم و جعبه رو گرفت جلوم.

بدون تعارف يکي برداشتم.

-من برم شربت بيارم بخوريم.

و بلند شد رفت تو اشپزخونه.

به اپارتمانش نگاه کردم ساده و شيک.پولداري از سر و ريخت اپارتمان ميباريد.

بعد پنج مين با دوتا ليوان شربت برگشت.حتي تو سيني نزاشته بود دختر ديوانه.

يکي رو ازش گرفتم و سر کشيدم.

-ميگما نغي بلند شو مانتوت رو دربيار.

شالم رو که افتاده بود دور 

گردنم باز کردم و مانتوم رو هم در اوردم پرت کردم رو مبل.

يه تاپ سفيد با جين مشکي پوشيده بودم.

خونش خيلي نا مرتب بود.من نمي دونم چيکار ميکرد تو خونه اين و رامين چي مي کشيد از دستش.

بي خيال نا مرتبي خونه شدم و پرسيدم:

چه خبر؟چه ميکني؟بچه اي مچه اي؟مزاحمي چيزي ندارين؟

لبخند غمگيني زد.

-نوچ هيچي نيست هنوز خبري نيست.

-چرا عزيزم تو که بچه دوست داشتي؟

-هنوزم دوست دارم ولي چيکار کنم خدا نميخواد.

دستم رو گذاشتم رو دستش و گفتم:

ايشالله به زودي مامان ميشي.

بغض کرده بود.

-اگه نشم چي نغمه؟رامين طلاقم ميده.

لبخندي واسه دلداري زدم.

-نه بابا فکر نکنم من مطمئنم يه ني ني خوشگل به زودي زودي مياري،رامين حرفي زده؟

لباش رو غتچه کرده بود مثل اين دختر بچه هاي دوساله.

-نه اصلا اون بد بخت که هيچي نميگه،ميگه من تو رو همه جوره دوست دارم چه بي بچه چه با بچه.

-رامين مرد خوبي قدرش رو بدون،دکتر نرفتي؟

لبخند غمگيني زد.

-رفتيم گفت هيچ کدوم مشکلي نداريد.

اخمي کردم.

-ميگم مرجان اين رامين هروقت از سرکار مياد ميبينه خونه اين طوري هست؟

-چه طوري؟

-چشم غره اي بهش رفتم.

-انقدر بي نظم؟

نگاهي به خونه کرد و بي خيال گفت:

اره خودش مياد جمع ميکنه.

با خنده ايستادم و دستش رو کشيدم و گفتم:

بلند شو انقدر تنبل بازي در نيار من مطمئنم رامين بخواد طلاقت بده به خاطر بچه نيست به خاطر وضعيت خونه هست.

-ولم کن حوصله ندارم.

-بلندشو حوصله ندارم يعني چي؟

و دستش رو کشيدم و مجبورش کردم که خونه رو تميز کنه خودم هم کمکش کردم.

تو حين کار کردن هردو از اين چهار سال حرف زديم.

همه چي رو واسش گفتم حتي اتفاقات ديشب رو.

کارا خونه که تموم شد ساعت چهار عصر بود.

-مرجان تا تو يه دوش بگيري من زنگ ميزنم ناهار بيارن دارم ميميرم از گرسنگي.

سري تکون داد و رفت تو حموم ميخواستم برم از تو دفترچه شماره رستوران رو بردارم و زنگ بزنم که زنگ اپارتمان خورد.

از تو چشمي نگاه کردم رامين بود.

در و که باز کردم از ديدنم تعجب کرد لبخندي زدم و اومدم سلام کنم که صداي ميثاق اومد.

-چي شد نرفتي تو رامين؟

به ما که رسيد از ديدن من اخمي کرد.

-سلام رامين سلام اقاي دکتر.

و از جلوي در کنار رفتم.

اقاي دکتر گفتنم کلا به طعنه بود.

-سلام نغمه خوبي؟مرجان کجاست؟

ميثاق با سر سلام کرد.

رامين تا وارد خونه شد و خونه رو ديد ابرويي از تعجب بالا انداخت.

-کار شماست؟

و به خونه اشاره کرد.

لبخندي زدم.

-نه کار مرجان از شما که خجالت نميکشه من رو که ديد از رو رفت خونه رو تميز کرد.

همون موقع مرجان با موهاي خيس که دورش ريخته بود اومد.

از ديدن ميثاق جا خورد ولي سلام کرد و گونه ي رامين رو بوسيد.

تعارف کرد که بشينه.

خواست بره شربت بياره.

-مرجان تو برو موهات رو خشک کن خودم ميرم ميارم.

و بدوت تعارف بلند شدم.

مرجان و رامين رفتن تو اتاق.

دو تا ليوان شربت البالو ريختم و بردم.

به ميثاق تعارف کردم و بعد خودم نشستم.

دلم واسش تنگ شده بود ولي به روي خودم نيوردم.

-خوب هستيد شادان خانم؟

از طعنه ي حرفش پوزخندي زدم.

-چرا بد باشم دکتر متين.

و نگاه پر از نفرتم رو بهش دوختم.نگاهي دقيق بهم کرد و گفت:

حق داريد خوب باشيد.

اصلا دلم نميخواست جوابش رو بدم و ندادم بذار فکر کنه کم اوردم.

من بايد يه فکري مي کردم که حال اين پسره از خود راضي رو مي گيرفتم که بفهمه ول کردن من يعني چي..اشغال عوضي.

-چيه؟چرا هيچي نميگي؟

-...

-بهت بر خورد يا چون واقعا خوبي جواب نميدي؟

برگشتم يه چي بارش کنم که رامين اومد و با خنده گفت:

خوب خانم شادان به خونه ي ما فقير فقرا صفا اورديد.

-والا اگه همه ي فقير فقرا مثل شما بودن که ديگه مملکت دردي نداشت 

و با طعنه اضافه کردم:

فقط درد خيانت ميموند.

مرجان با موهاي خشک شده که همه رو بالا سرش جمع کرده بود اومد و گفت:

زنگ نزدي ناهار بيارن؟

-نه من ديگه ميرم خونه يه چيزي ميخورم مهلا وقتي خونه نباشم واسم غذا نگه ميداره.

رامين با تعجب پرسيد:

هنوز ناهار نخورديد؟

مرجان سرش رو به علامت نفي تکون داد که رامين رو به من گفت:

پس شما لطف کنيد و بمونيد ما شام درخدمت باشيم الان که ديگه از وقت ناهار گذشته.

-نه مرسي برم خونه يه دوش بگيرم يکم استراحت کنم.

مرحان نشست جفتم و گفت:

خوب برو خونه دوش بگير بعد شام ميريم بيرون منم زنگ ميزنم مهيار بياد تازه ميثاق هم هست به اراد و ارميا هم خبر ميديم.

پوزخندي زدم و گفتم:

شما نميخواد وقت اقاي دکتر رو بگيريد خودمون ميتونيم بريم.

ميثاق ابرويي بالا انداخت و بعد جفت پا اومد تو صحبتمون.

-نه اصلا وقتم رو گرفته نميشه من اين هفته رو اختصاص دادم به بودن با دوستام.

نيشخندي زدم.

-نغمه بيا بريم ديگه يه زنگم بزن به تارا دلم واسش يه ذره شده.

رو به مرجان گفتم:

بذار يه وقت ديگه بريم بيرون تارا هم الان درگير مهمانشه.

رامين-من نمي دونم چرا دعوت مارو قبول نمي کنيد ولي مرجان جان خودشون بهتر صلاح ميدونن بذاريم يه وقت ديگه.

مرجان دپرس شد و ناراحت بهم نگاه مي کرد.

لبخندي بهش زدم.

-ميخواي اخر شب بريم بيرون من الان واقعا خستمه.

چشاي مرجان برق زد اخر شب مصادف ميشد با تجديد خاطره با دوران دانشجويي که دوتايي يا گاهي سه و چهار تايي بيرون ميرفتيم ماشين سواري.

ميرفتيم خط ماشين و کورس مينداختيم.

-اره چرا که نه ساعت يازده بيا دنبالم.

چشمکي بهش زدم.

-مرجان جان يازده کجا ميخواين برين؟

مرجان برگشت که به رامين توضيح بده.

-بريم يه دوري بزنيم و تجديد خاطره اي کنيم زود بر ميگرديم.

-رامين امشب زنت رو به من قرض بده از الان با من باشه فردا که بياي خونه همين جا مي بينيش.

تصميم خيلي يه دفعه اي بود نمي دوستم خود مرجان موافق يا نه اين در حد يه پيشنهاد بود.

مرجان جيغ خفيفي زد.

-وايي نغي اين که خيلي خوبه بيشترم خوش مي گذره.

به رامين نگاه کردم که ببينم تصميمش چيه،انگار زياد راضي نبود.

به ميثاق مظلوم نگاه کردم ميدونستم اگه يه چيزي بگه رامين قبول ميکنه.

از ديدن نگاه مظلومم ابرويي بالا انداخت و با شيطنت رو به رامين گفت:

داداش بذار امشب خانمت با دوستاش باشه ما هم با دوستامون جمع بشيم.

رامين نگاه نا مطمئني به ميثاق کرد و بعد رو به من گفت:

اگه خودش ميخواد اشکالي نداره.

مرجان پريد گونه رامين رو بوسيد.

-من برم لباس عوض کنم.

و در عرض نيم ثانيه از نگاه ها ناپديد شد.

لبخند تشکر اميزي به رامين زدم.

-رامين کار خوبي کردي مرجان به يکم تفريح احتياج داره.

سرش رو تکون داد که اين ميثاق مثل نخود پريد وسط.

-البته خود رامين هم به يه شب مجردي احتياج داره.

ابرو بالا انداختم.

-شب مجردي مال مجرداست.

رامين خنديد و زد پشت ميثاق.

-حق با شادان خانم هست ولي خب امشب رو به خودم مرخصي ميدم برادر.

مرجان اماده از اتاق اومد بيرون و رامين کلي سفارش کرد.

معلوم بود از وقتي ازدواج کردن بجز خونه مامان باباش شب جايي نبوده.

با رامين خداحافظي کردم.

به ميثاق که رسيدم فقط به تکون دادن سر اکتفا کردم اونم لبخندي زد و ابرو بالا انداخت و به رامين اشاره کرد.

منم اخمي کردم و هيچي نگفتم.

***

-اخه شاهرخ جان اين برادرت کجا سر و کلش پيدا شد يه دفعه اي؟

به مهلا نگاه کردم که داشت با شاهرخ حرف ميزد بيخيال نگاهم رو ازش گرفتم و جم کلاسيک خيره شدم.

زياد از اين سريالا ترک خوشم نميومد ولي خوب واسه وقت تلف کني خوب بود.

-مهلا خانم خوب داداشمه بعد از يه سال اومده ايران حالا هم يه مهموني گرفته مگه بده؟

اووف بازم يکي ديگه حوصله ادم سر ميرفت از اين مهموني ها مزخرف.

يه سيب از تو ظرف برداشتم و پوستش رو گرفتم و بعدم چهار تيکه مساوي.

دستي اومد و يه تيکش رو برداشت.

شادمهر-از اين دختر عمومون بدم مياد.

بي احساس پرسيدم:

چرا؟

-خودش رو به ادم اويزون ميکنه.

-چند سالشه؟

-بيست و سه رو داره.حتما خيلي با ميثاق صميمي هست اخه شنيدم رفت و امد ميثاق با عمو اينا تو اين چهارسال فرانسه زياد بود.

قلبم فشرده شد،احساسم از شنيدن اسم ميثاق درد ميگرفت.

-بچه ها شب جمعه خونه عموتون دعوتيم.

به سمت شاهرخ برگشتم همش دو هفته از مهموني ميثاق و ديدار تو خونه مرجان باهاش گذشته بود احساس ميکردم امادگي ديدار دوبارش رو ندارم.

-کيا هستن شاهرخ؟

شاهرخ لبخندي زد و يکم فکر کرد.

-زياد نيستيم ماييم عمت اينا پسر دايي ياسر و دو سه تا از دوستا خانوادگي،مهوني خصوصي هست.

سري تکون دادم و به بشقاب خالي رو بروم نگاه کردم.

-اي کارد بخوره تو شکمت شادمهر سيبا من رو چرا خوردي؟

شادمهر يه سيب ديگه گذاشت تو بشقابم و گفت:

بيا اين رو پوست بکن.

و يه چشمکي زد و بلند شد بره تو اتاقش.

عمو شهاب رو ديده بودم ولي دخترش ديبا و پسر اديب رو اولين بار بود که قرار ملاقت کنم.

اميد وارم از اينا نباشن که از دماغ فيل افتاده باشن.

تو اتاقم رو تخت نشسته بودم و با مريم چت مي کردم.

ميگفت اومدي اصفهان بهم سر بزن.

تقه اي به در خورد و بعد هيکل شادي که توي در بود.

لپ تاپ رو بستم و گفتم:

بيا تو.

لبخندي زد و اومد داخل کنارم نشست.

-شادان بريم خريد اجي؟

نگاهي ريز بهش کردم و پرسيدم:

لباس نداري؟

-خوب دارم ولي ميخوام يکي بگيرم که خوشگل باشه.

-لباساي تو همه خوشگلن بعدم ادم زيادي نيست نمي خواد لباست رسمي باشه.

-ميدونم بابا واسه همين ميخوام يه تاپ و دامن بگيرم.

يکم فکر کردم اين دو سه روز بيکار بودم.

-باشه کي بريم؟

با ذوق گفت:

امشب.

نگاهي به ساعت کردم تا تاريک شدن هوا سه ساعتي وقت بود.

بلند شدم و گفتم:

اوکي تا تو حاضر بشي منم پايينم.

گونم رو بوسيد و سريع رفت.

منم حاضر شدم و فقط يکم ارايش کردم.

به مرجان اس دادم.

« کجايي؟ چه ميکني؟ بيام دنبالت بريم خريد؟ »

به ثانيه نکشيده بود که جواب داد.

« خونه اره بيا »

« نيم ساعت ديگه اونجام »

کيفم رو برداشتم و از اتاقم زدم بيرون.

تو راهرو شاهرخ رو ديدم.

-کجا دختر بابا؟

شونه بالا انداختم.

-با شادي بريم خريد.

گونم رو بوسيد و گفت:

لباساي خوشگل خوشگل بگيريد.

چشمکي بهش زدم و راهم رو جدا کردم.

يکم پيش مهلا نشستيم و حرف زديم مي گفت بايد حواسم باشه به خاطر علاقم به شاهرخ کار دست خودم ندم.

شادي که اومد رفتيم.

سوار شدن توي اين ماشين هاي مدل بالا رو دوست نداشتم احساس معذب بودن داشتم لي حيف که مجبور بود.

به سمت خونه ي مرجان رفتم و تو راه به شادي گفتم.

دم در که رسيديم من يه تک زدم به مرجان و شادي هم پريد عقب.

مرجان با کلي سر و صدا سوار شد.

يکم تو پاساژا ول گشتيم و شادي يه دامن هفت هشتي سفيد تا رو زانوش با يه تاپ بنفش خريد.

من اصلا قصد خريد نداشتم ولي يه بلوز سفيد با جيله قهوه اي چشمم رو گرفت و خريدمش که با شلوار سفيد بپوشم.

واسه شام رفتيم يه باغ و تازه نشسته بوديم و غذا سفارش داديم و قليون که گوشي مرجان زنگ خورد.

-سلام عزيزم.

-...

-با شادان و شادي خواهرش تو باغيم.

-...

-اوم نمي دونم بذار بپرسم.

و رو به من گفت:

رامين ميگه ادرس بده ماهم بيايم.

با دست پرسيدم ما کيه؟

خودش و ميثاق.

اخمي کردم ولي تو دلم عروسي گرفته بودم.

-اوکي مشکلي نيست.

-رامين باغ بهادر ميدوني که کجاست منتظرتم.

و بعد گوشي رو قطع کرد.

قليون رو واسمون اوردن و طبق عادت گذشته سه تا سفارش داديم.

اين شادي از بس با من گشته بود قليوني شده بود.

داشتيم قليون ميکشيديم و با دوداش مسخره بازي راه انداخته بوديم که صداي سلام اومد.

هرسه برگشتيم سمتشون.

رامين کنار مرجان نشست و ميثاق هم کنار من.

از اينکه انقدر نزديکم بود راحت نبودم،دلم واسه اغوشش تنگ شده بود.

رامين-شادان خانم خوب خانم ما رو ميبري بيرونا.

-مگه بده رامين.

رامين با خنده ني قليون رو از مرجان گرفت و گفت:

نه والا چه بدي انقدر روحيش خوبه ماهم تو خونه فيض ميبريم.

شادي به ميثاق قليون تعارف کرد که قبول نکرد.

ديگه حال قليون کشيدن نداشتم مخصوصا که اين ميثاق نشسته بود ور دلم.

ني رو پيچيدم دورش که دستي رفت و ني رو برداشت.

بهش نگاه کردم که ني رو گذاشت تو دهنش نا خوداگاه گفتم:

تميزش مي کردي رژ لبي شده سر درد مي گيري.

از حرفم جا خورد ولي يه لبخند مهربون زد.

-فداي سرت.

بهم خيره شده بود زير نگاهش عصبي شده بودم.

دلم ميخواست يه مشت اب به صورتم ميزدم.

از سر تخت بلند شدم و گفتم:

من ميرم دستشويي.

پشت سرم ميثاق بدون رو درباسي بلند شد و گفت:

تنها نرو منم بات ميام.

اروم کنارم قدم برميداشت.رفتم تو دست شويي و صورتم رو شستم.

نمي دونستم چيکار کنم؟چرا حداقل توضيح درست نميده که چرا رفت؟اخه باباش مريض بود شد دليل.

از دستشويي که بيرون اومدم زير يه درخت ايستاده بود.

به يه طرف نگاه ميکرد ولي معلوم بود حواسش اينجا نيست.

رفتم کنارش و اروم گفتم:

بريم.

با ديدنم لبخندي زد . خودم جلو راه افتادم که يه دفعه دستم رو گرفت که چرخيدم سمتش ببينم چيکار داره؟

-دوستم يه کارگردان تئاتر دعوتم کرده لطفا فردا باهام بيا.

پوزخندي زدم.چي ميخواست ازم.

-من خودم پر از تراژدي و کمديم اونوقت تو من رو به تئاتر دعوت ميکني؟

از حرفم جا خورد و مات موند.

دستم رو از تو دستش بيرون کشيدم و رفتم.اونم پشت سرم اومد.صداش روحم رو نوازش ميداد اما جسمم رو نه.

-خوب باشه تئاتر نيا ولي من فردا بايد باهات حرف بزنم ساعت هفت ميام دنبالت.

و بدون اينکه به من مهلت حرف زدن بده رفت سر تخت نشست.

هنوزم مثل گذشته ها دستور ميداد.

اخر شب بود که با شادي رفتم خونه،پيش خودم گفتم امکان نداره برم ولي ميدونستم احساسم مجبورم ميکنه که برم ميخواستم پاي حرفاش بشينم.

***

هنوز از همون عطر ورساچ استفاده ميکرد.من هميشه با اين عطر مست ميشدم.

-کجا ميريم؟

نگاه کوتاهي بهم کرد.

-فرقي داره.

سرد گفتم:

حرفات رو تو ماشين بزن.

تو يه خيابون نسبتا خلوت بوديم ، سريع ماشين رو داد کنار.

برگشت سمتم و دستش رو گذاشت زير چونم و مجبورم کرد نگاه کنم.

-من رو ببين نغمه حوصله بچه بازي ندارم فقط اومدم يه چيزي رو بپرسم.

لبخند تمسخر اميزي زدم.

-خوب بپرس.

کلافه و عصبي بود.

-ببين من حرفام رو بهت زدم،گفتم بابام مريض بود مجبور شدم برم ازت خواستم درکم کني ولي الان يه چيز ميخوام بدونم اينکه هيچ وقت دوسم داشتي يا فقط واسه اين ناراحت بودي که به غرورت بر خورده؟

واسه چي ناراحت بودم؟خوب معلومه من دوسش داشتم ولي خوب ناراحت بودم چوت به غرورم هم برخورده بود اولين عشقم ترکم کرده بود.

اخمي کردم و هيچي نگفتم.

-جواب من رو بده واسم مهمه،بايد بدونم اين احساس مسخره رو فقط من دارم يا تو تموم اين چهار سال تو هم دوسم داشتي؟

از احساس مسخره منظورش دوست داشتن من بود؟

پوزخندي زدم و گفتم:

اگه هم دوست داشتم ديگه ندارم.

اين طرز ابراز علاقه نبود پسره از خود راضي به دوست داشتن من ميگفت احساس مسخره.

ريز شد تو چشمام.

-مطمئني؟

با لحني که ميلرزيد جواب دادم:

اره.

خودم ميدونستم دوسش دارم منتظر يه اشارم تا ببخشمش ولي نمي تونستم اين طوري ابراز علاقش رو قبول کنم.

پوزخندي زد و گفت:

اما نگاهت اين رو نميگه.

چشمام رو ازش دزديدم.

-من ميدونم دوست ندارم پس تو هم بهتر اين احساس مسخره رو نداشته باشي.

چونم رو ول کرد و دستم رو گرفت.

-من مطمئنم دوستم داري و ثابتش ميکنم اون موقع نمي توني زل بزني تو چشمام و بگي ديگه دوستت ندارم.

دستم رو گذاشت رو دنده و رفت سمت خونه.

خيلي تعجب کردم گفتم حتما ميبره ميدزدتم و يه بلايي سرم مياره ولي انگار يه چيز ديگه تو ذهنش بود.

دم در ايستاد و منم خداحافظي کردم که برم خونه.

حرفاش فکرم رو مشغول کرده بود.

دستم رو کشيد و سريع لبش رو گذاشت و رو لبم و بوسيد و خيلي زود هم جدا شد.

چشمکي زد و گفت:

من از خداحافظي خشک خالي خوشم نمياد.

پوزخندي زدم و دستم رو بيرون کشيدم و رفتم سمت خونه.

خودم بهتر از هرکس ميدونستم با تمام اين حرفاش و اين کاراش نه تنها احساسم بهش عوض نميشه بلکه قوي ترم ميشه.

***

با دختر عموي از خود راضي که تازه بعد از چهار سال ديده بودمش دست دادم.

و گونه ي عمو و زن عموم رو بوسيدم.

با پسر عموهه که فقط با سر سلام کردم.

يه گوشه کنار رها دختر دوست عمو نشستم و چشمام دنبال ميثاق ميگشتن.

اها ديدمش،از ديدن تيپش خندم گرفت انگار با من تله پاتي داشت.

جين سفيد با يه تي شرت سفيد و يه جيله ي قهوه اي روش.

تا نگاه من رو ديد سر تکون داد ولي من نگاهم رو بازم چرخوندم که يعني دنبال شخص خاصي ميگردم و اصلا به روم نيوردم منتظرش بود.

حامد کنارم نشست.

-سلام دختر دايي خوشگلم چطوري؟

لبخندي زدم.

-مرسي پسر عمه ي زشتم تو خوبي؟

حامد چشمکي زد و دستش رو گذاشت پشت کمرم .

-خوبه که حداقل به نظرت زشتم وگرنه فکر ميکردم اصلا نگام نميکني.

اخم مصنوعي بهش کردم که خنديد.

-هنگامه کجاست؟

با دستش هنگامه رو نشون داد.کنار مژده مادر ميثاق نشسته بود.

-من برم به عمم يه سلامي بکنم تو بشين الان ميام.

و بلند و با شيطنت اضافه کردم.

-نبينم دختري بياد پيشت ها وگرنه اين قلب من ميشکنه.

و با دست به قلبم اشاره کردم.

-برو دختر انقدر اذيت نکن.

چشمکي بهش زدم و پيش هنگامه رفتم البته بيشتر هدفم ديدن مژده بود ميخواستم ببينم چطور مادريه که همچين پسر بيشعوري تربيت کرده.

خم شدم هنگامه رو بوسيدم.

-سلام هنگول خوبي عشخم؟

هنگامه با خنده گونم رو بوسيد و گفت:

-خوبم شيطون عمه تو خوبي؟

سرم رو بلند کردم و مثل يه دختر خوب رو به مژده گفتم:

سلام مژده جون خوبيد شما؟

و بعد خم شدم گونش رو بوسيدم.

سرم رو که بلند کردم چشمام تو چشماي ميثاق گره خورد.ابرو هاش از تعجب بالا رفته بود.

-سلام شادان جان تو خوبي دختر؟بالاخره ما تورو تو يه مهموني ديديم.

لبخند نصفه نيمه اي زدم.

-کم سعادتي من بوده که نتونستم بيشتر با شما باشم.

هنگامه زد به باسنم و گفت:

برو دختر اين همه زبون نريز اومدي عرض ادب بکني که کردي حالا برو.

چشمکي بهش زدم و سري هم واسه مژده خم کردم.

خواستم برم پيش حامد که دوباره ميثاق رو ديدم ولي اين بار تنها نبود ديبا هم از بازوش اويزون بود.

فکم منقبض شد بيشتر از اويزون بودن ديبا خنده هاي ميثاق و راحتيش اعصابم رو خورد ميکرد خواستم خودم رو بزنم به اون راه ولي واقعا نمي شد و اعصابم بهم ريخته بود.

-دختر عمو تنهايي؟

به سمت اديب برگشتم و يه لبخندي زدم که خودم حالم از لبخند زدنم بهم خورد واي به حال اون بدبخت.

-نه تنها نيستم رفته بودم پيش عمه.

و دوباره نگاهم رو به ميثاق و ديبا دوختم.

مطمئن بودم ميخواد حرص من رو دربياره که چسبيده به ديبا.

-بيا بريم پيش خواهرم و ميثاق.

از خدا خواسته قبول کردم و همراهش رفتم.

به اونا که رسيديم اديب لبخند شيطوني به ديبا زد و پرسيد:

خوش ميگذره اجي کوچيکه؟

ديبا با عشوه و لهجه مزخرفي که مطمئن بودم از عمد هست گفت:

اوه البته داداش کي شده من با ميثاق باشم و بهم خوش نگذره.

نگاه عصبانيم رو به ميثاق دوختم.از نگاهم خندش گرفته بود.

من ادعا ميکردم که دوسش ندارم و الان داشتم از کوره در ميرفتم بايد يه نقاب به صورتم ميزدم.

لبخندي زدم و دستم رو دور بازوي اديب حلقه کردم.

-پسر عمو اگه صحبتتون تموم شده بريم يه گوشه بشينيم.

نگاهم به ميثاق بود و روي صحبتم با اديب.

اخماي گره شده ي ميثاق و فک منقبضش نشونه ي عصبانيتش بود.

هرچي من حرص خوردم بسه حالا نوبت تو هست عزيزم.

-اِ خسته شدي عزيزم؟

نگاهم رو از ميثاق گرفتم و با عشوه گفتم:

نه ولي خوب دوست ندارم سر پا بايستم.

-بريم دختر عمو يه جا بشينيم.

با لبخند ژکوند که انگار کوه اورست رو فتح کرده براي ميثاق و ديبا سر تکون دادم و به سمت نزديک ترين ميز رفتيم.

بيشتر مهموني رو کنار اديب نشسته بودم و اونم از کارش تو فرانسه حرف ميزد و من براي اينکه دختر بي ادبي نباشم فقط لبخند ميزدم و سر تکون ميدادم.

من ميخواستم حرص ميثاق رو در بيارم ولي سر درد گرفته بودم.به نظرم اصلا ارزش رو نداشت.

سرم رو چرخوندم يکم سالن رو چک کنم که نگاهم به ميثاق خورد که داشت حرص ميخورد.

نه حالا که فکر ميکنم ميبينم خيلي هم خوب ارزش داشت.

با لبخند رو به اديب گفتم:

خوب ديگه چه خبر پسر عمو؟

بعد از اون همه حرف که زده بود من پرسيدم ديگه چه خبر؟چقدر مسخره.

صداي زن عمو که همه رو به شام دعوت مي کرد بلند شد و من چقدر خدا رو شکر کردم که بايد بريم شام و نمي تونه بقيه خبر ها رو بگه.

ازش عذر خواهي کردم و به سمت مهلا رفتم.

با ديدنم خنديد و گفت:

هنوز زود بود واسه دل کندن از پسر عموت؟

خنديدم.

-خيلي تابلو بود.

چشمکي زد.

-نه زياد ولي بنده خدا خيلي حرص ميخورد حتي به ديبا هم محل نزاشت ديگه.

اصلا حواسم نبود.چشم چرخوندم که ببينمش.

تنها نشسته بود.اين پولداري نخورده به سمت ميز شام حمله کرده بودن و فقط اون بود که تنها نشسته بود و به جايي خيره بود.

سر ميز شام رفتم و توي يه بشقاب سالاد ماکاروني و الويه کشيدم و با يه چنگال اضافه به سمتش رفتم.

بشقاب رو ميز گذاشتم و خودم هم کنارش نشستم.

ميثاق با ديدنم پوزخندي زد.

-تکليفت رو با احساسات مشخص کن ببين چند چندي؟

بي توجه به طعنش چنگال رو جلوش گرفتم.

-بخور وگرنه ديگه هيچي بهت نميرسه.

و به ميز شام وادماي اطرافش زل زدم.

چنگال رو از دستم گرفت و بشقاب رو برداشت و بلند.

-بيا بريم تو باغ اينجا دارم خفه ميشم.

نمي دونم چرا دنبالش رفتم ولي هرچي بود من هنوزم دوسش داشتم.

يه تيکه نيمه تاريک نشستيم و هردو اروم اروم از بشقابي که تو دست ميثاق بود ميخورديم.

-خوشم نمياد رفتي کنار اديب نشستي و جوري ميخندي که زبون سومت هم مشخص باشه.

اخمي کردم هرچند تو دلم کيلو کيلو قند اب ميشد.

-منم خوشم نمياد کسي ازت اويزون بشه.

نميخواستم همچين حرفي رو بزنم اينجوري ميفهميد هنوز احساسي دارم.

هرچند خر که نبود من عکس العملام طبيعي نبود و خودمو احساسمو با هم لو ميدادم.

-ميثاق؟

-هووم؟

ميخواستم چي بگم؟که دلم واسش تنگ شده؟نه نبايد غرورم رو زير پا بذارم اون من رو ول کرد و رفت.

ظرف رو از دستش کشيدم .

-خيلي خوردي منم گرسنمه.

نبود...اصلا گرسنم نبود ولي خوب خوردم تا اين بغض حاصل از دلتنگي رو قورتش بدم.

دلتنگي تمام اين ديدناي اخير رفعش نکرده بود.

دلتنگي که فقط اغوشش جبران ميکرد.

انگار خودش فهميد که دستش رو انداخت دور کمرم و من رو کشيد سمت خودش.

سرش رو کرد تو گوشم.

-زنگ زده بودي خانم جان که من چي ميپوشم تا تو هم ست بشي باهام؟

از اينکه اونم متوجه ست شدن لباسامون شده بود لبخندي زدم.

-شايدم تو زنگ زدي خونه ما.

-جوجو جديدا خيلي داري خوشگل ميري اينور اونور مگه قرار نبود وقتي من نيستم جيگر نباشي؟

نفساي داغش به گوشم ميخورد و عصبيم ميکرد ولي به رو خودم نيوردم.

-ما خيلي قرار داشتيم که هيچ کدوم سرش نمونديم اينم يکي ديگش.

پوفي کرد.

-نغمه نميخواي ببخشي؟

بلند شدم و روبروش ايستادم و زل زدم تو چشماش.

-شادان هستم.

پوزخندي زد و من لبخندي.

راهم رو گرفتم رفتم داخل،مستقيم رفتم و کنار مهلا نشستم.

با ديدنم لبخندي زد و در گوشم پرسيد:

کجا بودي؟

خواستم جواب بدم که چشمش خورد به ميثاق که با يه بشقاب توي دستش اومد داخل و مستقيم رفت پيش خدمت کار.

-هيچ جا.

-هيچ جا انگار بي حوصله هست.

دوباره به ميثاق نگاه کردم که ديبا رفته بود کنارش.

و بعد دستش رو کشيد بردش سمت پله و باهم رفتن بالا.

چرا باش رفت؟

کنجکاوي داشت خفم مي کرد...

به مهلا نگاهي کردم،اونم ديده بود...چرا بايد وقتي همه پايينن اون باش ميرفت؟

دلم ميخواست سرم رو بزنم به ديوار.

بلند شدم.

-کجا؟

به مهلا نگاهي کردم.

-ميرم يه چيزي رو چک کنم.

دستم رو کشيد.

-نرو شايد چيزي که تو فکرت نباشه.

-و اگه باشه؟

هيچي نگفت و منم پوزخندي زدم.

از پله بالا رفتم.

صداي فرياد ديبا به گوشم ميرسيد.

-ميثاق ميفهمي چي ميگم من از وقتي يادم مياد عاشقتم بعد تو واسم پوزخند ميزني؟

نشنيدم ميثاق چه جوابي داد.

جلو تر رفتم و از لاي در داخل اتاق رو نگاه کردم.

-تو مال مني ..فقط من...

و بعد دستاي ديبا رو ديدم که دور گردن عشقم حلقه شد و لباش که روي لباي عشقم نشست.

چشمام اشکي شد...چرا اخه؟

خواستم برم که ديد...چشماي اشکي من رو ديد...لعنت به تو ميثاق.

***

فصل آخر

ساعت ها بود تو اتاقم رژه ميرفتم و فکر ميکردم.

اين لعنتي چي داشت که من ميخواستمش؟هيچي...اون هيچي نبود شايد يه زماني اون پولدار بود و خانواده داشت...الان منم پولدار بودم ، مامان داشتم بابا داشتم و خواهر برادر فقط يه عيب وجود داشت.

من يه حروم زاده بودم.

دوباره چشمه ي اشک لعنتيم فعال شد و شروع کردم به گريه کردن.

براي بار هزارم صفحه ي گوشيم خاموش و روشن ميشد و باز هم ميثاق بود..چيو ميخواست توضيح بده؟

ترک کردن من رو يا بوسيدن دختر عموم رو ؟

دلخور بودم و عصباني.به سمت گوشيم رفتم و جواب دادم.

چيه؟

صداي نفس هاش ميومد.

-نغمه.

ناراحتيش رو ميشد فهميد ولي بازم محکم بود.

پوزخندي زدم از چي ناراحت بود؟

-نغمه مرده ميثاق؟ميفهمي؟تو اون رو با دستاي خودت کشتيش.

-دم در خونتونم بيا پايين بايد باهات حرف بزنم.

و بعد قطع کرد.

هنوز عادت دستور دادنش رو ترک نکرده بود.

هرچندم حق داشت ترک عادت موجب مرضه.

بايد ميرفتم بايد اخرين حرفام هم بهش ميزدم.

بايد همه چي رو تموم ميکردم.

روي همون شلوار سفيد مهمونيم مانتويي انداختم و يه شالم رو سرم.

رفتم دستشويي،صورتم رو شستم و يکم از موهام رو تو صورتم ريختم تا چشماي پف کردم مشخص نباشه.

گوشيم رو برداشتم و خواستم از اتاقم بزنم بيرون که چشمم به ساعت خورد.

دو نصفه شب...پوزخندي زدم و رفتم سمت اتاق مهلا.

تقه اي به در زدم دو مين طول کشيد تا در باز بشه و مهلا که سريع داشت کمر ربدوشامبرش رو ميبست.

با نگراني پرسيد:

چيزي شده؟

سري به نشونه نفي تکون دادم و اروم گفتم:

ميثاق دم در ميخواد ببينم بايد برم.

سرش رو تکون داد و گفت:

باشه قفل امنيتي رو که بلدي؟زودم برگرد.

سرم رو تکون دادم که يعني باشه دوباره ادامه داد.

-پس من برم داخل سر پدرت رو گرم کنم .

اون برگشت تو اتاق و من اروم از خونه خارج شدم.

از ماشينش پياده شده بود و سيگار مي کشيد.

لبخندي زدم و يادم افتاد من از مرداي سيگاري بدم مياد ولي الان از سيگار کشيدنش و ژستي که گرفته بود لذت مي بردم.

نزدکيش شدم و اون سيگارش رو زير پا خاموش کرد.

لحن حق به جانبي گرفتم:

چيکارم داري نصفه شبي زابرام کردي؟

دستش رو به سمتم دراز کرد.

چرا بايد دستش رو مي گرفتم؟من ميخواستم ترکش کنم اما...

دستم رو گذاشتم تو دستش و اون من رو تو اغوشش کشيد.

دستم رو گذاشتم تو دستش و اون من رو تو اغوشش کشيد.

-نغمه همه چي اونجوري که ديدي نيست باورم کن.

ميخواستم بگم..ولي نمي دونستم از کجا و چطوري؟

اون ادامه داد و گذاشت نياز من براي شنيدن صداش و براي در اغوشش موندن ارضا بشه.

-ديبا گفت دوستم داره بهش گفتم نميخوامش ولي گفت اون من رو ميخواد و بوسيدم خواستمش ازش جدا بشم که تو ديدي باور کن من هيچ کس رو جز تو دوست ندارم.تو اولين دختري هستي که من تا اين حد ميخوامش و واسم مهمه.روزي که رفتم فکر مي کردم اين يه دوستي ساده بود و احساسي که کنارت داشتم با رفتنم تموم ميشه من مريضي بابا رو بهونه کردم که برم،برم که وابسطه بودنت نشم،تو اون يک ماهي که فرانسه بودم از دور بودنت عذاب ميکشيدم وقتي برگشتم و ديدمت فهميدم دلم واست تنگ شده و باز جلو خودم و گرفتم که چيزي نگم من نميخواستم وابسطه بشم پس رفتم،رفتم تا هم تو فراموش کني و هم خودم ولي نشد،چهار سال تلاش کردم دختراي مختلف رو امتحان کردم ولي ديدم هيچ کس تو نميشي هيچ کس تويي که واسه اينکه بگي پارتنر س*ک*س*م نيستي رنگ عوض کردي نيستي،تويي که با گريه جريان خانواده تازه پيدا شدت رو بهم گفتي اينکه فاميليم،من تو رو ميخواستم ولي تو چيکار کردي وقتي برگشتم تو مهموني برگشتنم با پسرا رفصيدي با همه گرم گرفتي و من رو اقاي دکتر خطاب کردي،قربون صدقه ارسلان رفتي و من چقدر حرص خوردم وقتي مرجان گفت اون برادرته،تمام طول امشب رو با اديب گذروندي و من لبخنداي از سر اجبارت رو ديدم و حرص ميخوردم ، اينکه واسم شام اوردي ثابت کردي هنوز بهم علاقه داري و چشماي اشکيت وقتي ديد ديبا من رو ميبوسه،نغمه بيا بهم ديگه يه فرصت ديگه بديم،چهار سال پيش من رفتم چون نفهميدم تو واسم بهتريني ،اما الان برگشتم و ميخوام به من يه بار ديگه فرصت بدي نمي دونم ارزش اين فرصت دوباره رو دارم يا نه ؟ اما اين رو ميدونم که من دوست دارم تو اين زمان و تو اين مککان اين تنها چيزيه که ميدونم و بذار يه چيز ديگه بگم ميدوني اخر خوش شانسي ميتونه چي باشه؟

لبخندي زدم.ادامه داد.

-ميتونه اين باشه که از دوستت شماره ي يه شرکت تنظيفاتي رو بگيري و يه دختر زبون دراز گوشي رو برداره و بهت وقت بده.من منتظر جوابت ميدونم و اميد وارم زياد طول نکشه اخه انتظار چيز خيلي بديه.

حلقه دور کمرم رو باز کرد.

من توي اغوشش به اعتراف شيرينش فکر ميکردم.

سيگاري در اورد و روشن کرد.

عميق پک ميزد و من با لبخند و چشماي اشکي به دود سيگار خيره شده بودم.

چي داشتم بگم؟بايد فکر مي کردم.

کليدي جلوي صورتم گرفت و ادامه داد:

نغمه اين کليد اپارتمانه شخصيمه،ادرسش رو واست ميفرستم اگه تصميم گرفتي بهم فرصت بدي اونجا منتظرتم ولي اگه نه من هيچ توضيحي ازت نميخوام فقط کليد رو با پيک واسم بفرست.

بدون هيچ ترديدي کليد رو گرفتم ولي رو حرفاش بايد فکر ميکردم.

لبخند رو لباي خوشگلش نشست .

-خوب من ديگه بايد برم داخل بهتر تو هم بري دير وقته.

سري تکون داد.

-بهتر اول تو بري داخل منم ميرم.

ديگه هيچ نگفتم و به سمت در ورودي رفتم ، نگاهش بدرقم مي کرد.من قصد نداشتم منتظرش بذارم اصلا.

لبخند از رو لبام نمي رفت ميدونستم بخشيدمش.من دوسش داشتم پس از تمام اشتباهاتش ميگذشتم.

تمام ديشب رو بيدار بودم،يعني فقط چهار ساعت از وقتي که از ميثاق جدا شده بودم مي گذشت.

لبخند از رو لبم نمي رفت و کليد از دستم نمي وفتاد ، شايد بيشتر از بيست بار ادرس رو خونده بودم.

حفظش شده بودم،به تمام حرفاش فکر کرده بودم.

گوشيم رو برداشتم وو شماره مرجان رو گرفتم احتياج داشتم باش حرف بزنم.

ميدونستم بد موقع هست ساعت شيش و حتما خودش و شوهرش خوابن.

ديگه داشتم نا اميد ميشدم که جواب بده ولي بالاخره صداي الو خواب الودش رو شنيدم.

-مرجاني؟

متعجب پرسيد:

نغمه تويي؟

-اره خودمم بايد بات حرف بزنم.

ميفهميدم نگران شده.

-چيزي شده نغمه؟

-نه نه اصلا فقط بايد حرف بزنيم.

صداي غيژ غيژ تختش رو شنيدم.

-باشه عزيزم بذار برم تو هال.

شرمنده شدم.

-ببخش بيدارت کردم.

-بيخيال تو هميشه مزاحمي اينم روش حالا بگو چي شده.؟

و من گفتم و مرجان صبورانه .و خواهرانه گوش داد.

نصيحت کرد و من با جون و دل پذيرفتم.

ميثاق من لياقت يه فرصت دوباره رو داشت.

-پس ميري ديگه نغمه؟

-معلومه که ميرم همين الانم ميرم ، ميخوام وقتي از خواب بيدار شد کنارش باشم يا نه ميخوام خودم از خواب بيدارش کنم.

خميازه اي کشيد.

-اره برو همين الان،ميگم من خوابم مياد.

-باشه عزيزم تو برو بخواب منم ميخوام يه دوش بگيرم و بعد برم.

با مرجان که حرف زدم از تصميم صد برابر مطمئن شدم.

دوش گرفتم و اماده شدم،تيپ کردم و ساعت هفت از خونه زدم بيرون.

يه راست تا اپارتماش روندم.

با کليد درو باز کردم و رفتم داخل.

هيچ سرو صدايي نميومد معلوم بود خوابيده.

با کليد درو باز کردم و رفتم داخل.

هيچ سرو صدايي نميومد معلوم بود خوابيده.

مانتو و شالم رو دراوردم و به سمت اتاقا رفتم.

اتاق اولي که نبود دومي هم که هيچ،توي اتاق سومي خوابيده بود.

خيلي معصوم بود تو خواب.

با شلوارک و بدون تي شرت و ملافه اي که دورش پيچيده بود.

.خواستم بهش نزديک بشم و دستم رو توي موهاش بکنم يا قلقلکش بدم و بيدارش کنم ولي دلم واسش سوخت معلومه تازه خوابيده.

هنوز بوي سيگار توي خونه ميومد.

به پاتختي نگاهي کردم و سري به نشونه تاسف تکون دادم اول از همه بايد يادش بدم ديگه سيگار نکشه.

ته مونده هاي سيگار رو جمع کردم و اون تيکه رو تميز کردم.

رفتم تو اشپزخونه هر کسي ميديدم تاسف از سر روم مي باريد اصلا بهش نميومد اين همه شلخته باشه.

کلي ظرف نشسته و کلي جعبه هاي مونده ي پيتزا و نوشابه هاي در باز.

لبخندي زدم و توکل به خدايي گفتم و شروع به جمع و جور کردن اشپزخونه کردم ميخواستم وقتي بيدار ميشه من رو تو خونش ببينه ولي خونه اي که تميز باشه،چون منتظر موندن تو همچين جايي واقعا چندش بود.

سريع اشغالا رو جمع کردم و مشغول شستن ظرفا شدم.

اشپزخونه که به حالت عادي برگشت رفتم سر وقت پذيرايي.

-ميثاق من نغمه نيستم اگه تو رو ادمت نکنم اخه مردم اين همه شلخته نمي دونم چهار سال چطوري تو اون فرنگستون تنها زندگي کرده،خجالت نميکشه.

-من زن غر غرو نميخواما.

با تعجب به سمت صدا برگشتم و ميثاق رو لبخند رو لب ديدم.

اخمي واسش کردم که ابرويي بالا انداخت و اومد نزديکم.

-حالا کي خواست زن تو بشه.

لبخندش رو جمع و جور کرد و مثل يه پسر بچه ي تخس با لحن حق به جانبي گفت:

پس تو خونه ي من چيکار ميکني؟

شونه اي بالا انداختم و گفتم:

هيچي کنجکاو بودم ببينم يه پسر چطوري مجردي زندگي ميکنم که ديدم ، حالا هم ميخوام برم.

دمغ روي مبل نشست و منم به سمت مانتو و شالم رفتم.

قصدم فقط و فقط اذبت کردنش بود،من اومده بودم که براي هميشه بمونم.

يکم تعلل کردم که صدام بزنه حداقل ولي نزد.

شالم رو که سرم کردم برگشتم سمتش و با لبخندي که مصنوعي بود گفتم:

خوب خداحافظت و موفق باشي.

يه قدم به سمت در برداشتم.

صدام بزن لعنتي.

قدم دوم.

واقعا ميخواي بذاري من برم؟

قدم سوم.

من بدون تو ميميرم.

قدم اخر و دستگيره در.

-نغمه.

لبخندي کل صورتم رو پوشوند.برگشتم عقب.پشت سرم ايستاده بود.ترديد تو صورتش بود.

-جانم.

خنديد منم خنديدم.

لبخندت تمام تعادل شهر را بهم مي ريزد ، تو بخند...من شهر را دوباره مي سازم.

پايان

حديث سما

19.4.1391

19:10

پايان نهايي :  تير 92

انتشار در سايت نودهشتيا : تير 93

نويسنده : http://www.forum.98ia.com/member123240.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member184078.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member107173.html

«کتابخانه مجازي نودهشتيا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com