نام کتاب : همیشه عاشق

نویسنده : saba erfan کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد : Güneş کاربر انجمن نودهشتيا

ناظر : star78 کاربر انجمن نودهشتيا

مقدمه

گريختم تا رها شوم، خلاص از گناه، از منجلاب و گرفتار شدم. اسير تو و چشمانت، صداقت نگاهت و به تو پيوستم، به سادگي نفس كشيدن. يافتمت ميان سرخوردگي و تنهايي ام، خواستمت با تمام وجود ولي با شك، با ترديد. دودل بودم براي داشتنت. حضورت آفتابي بود و من، يخ زده. روز بودي و من شب. نه! تو هم شب مي شدي، خودم ديدم. مانده بودم كه بمانم. رفتم كه نباشم ولي تو، هميشه عاشق بودي.

*****

به نام يكتاي عشق، حقيقي ترين عشق

جاده عريض و طويل، با درخت ها و ماشين ها و همه چيزش، با سرعت از مقابل نگاهم رد مي شدند. جاده مملو بود از اتومبيل هاي جورواجور و رنگارنگي كه اغلب روي باربندهايشان، چندين ساك و چمدان به چشم مي خورد و به احتمال زياد، ماه آخر تعطيلات تابستاني را يا به سفر مي رفتند و يا از سفر باز مي گشتند. 

پلك هايم را روي هم خواباندم و با خود گفتم: 

ـ من كجا مي رم؟ 

و در همان حال، تصاوير اين مدت گذشته هم، درست به همان سرعت از برابر نگاهم عبور كردند. مرگ پدر و سختي هاي بعد از رفتن او، دست تنهايي و بي كسي مادر براي بزرگ كردن و از آب و گل درآوردن پنج بچه ي قد و نيم قد و بالاجبار، ازدواجش با مردي بدبخت تر از خودمان. اعتياد ناپدري و آزارهاي وقت و بي وقت او و از همه بدتر، بي اخلاقي و بي پرده بودن پسرش كه سرجهازي با خود آورده بود و بالاخره، آن خواستگارهاي مزخرف و بي سر و پا و مفنگي كه ناپدري، نمي دانم از كدام گوري پيدايشان مي كرد و مادر هم به خاطر پنج نان خوري كه داشت و بايد يك جوري خرج شان را مي داد، دستش به جايي بند نبود و فقط تحمل مي كرد و من ...

قطره اي اشك از روي گونه ام ليز خورد پايين. چشمانم را وا كردم.

ـ كجا مي رم؟ كجا؟

كه زن مسافر كنار دستي ام گفت:

ـ ميوه مي خوري؟ توي اين هوا مي چسبه ها. 

اشك هايم را تند پاك كردم و دستپاچه، تكه ي هلو را كه سمتم كشيده بود، گرفتم و تشكري كردم كه گفت: 

ـ تنهايي؟ تهران كس و كاري داري؟ 

جوابي ندادم. توي دلم، احمقانه به خودم مي خنديدم. 

ـ كس و كار؟ من توي شهر خودم هم كس و كار نداشتم، حالا توي شهر غريب، هه! پي چي ام؟

دوباره بيرون را تماشا كردم كه باز پرسيد:

ـ پس تنهايي؟ مي ري اون جا چي کار؟ 

و خودش با دهان پر ادامه داد: 

ـ سن و سالت هم كمه، بيست، بيست و يک سال بيشتر نمي زني. قد دختر كوچيكه ي من سن مي كني. 

پوزخندي به خودم زدم.

ـ ببين چقدر زجر و سختي كشيدي كه به جاي يه دختر هفده، هجده ساله، شدي بيست، بيست و يک ساله! حالا كجا دارم مي رم؟ اون جا مي شم هموني كه بايد باشم؟ همه چي عوض مي شه؟ 

و به او گوش سپردم.

ـ مي رم پيشش تهران. يه دختر دو ساله داره و الان هم پا به ماهه. بايد اين آخري ها مراقبش باشم ديگه. دختره شانزده سال بيشتر نداشت كه دادمش دست شوهر و پسره هم واسه كار اومد تهران، بعد هم همين جا موندگار شدند. پسره، آدم خوبيه و مرد زندگيه. توي اين دوره زمونه، مرد اين جوري كم پيدا مي شه. راستي مي گم تو چي كار مي كني؟ درس مي خوني؟ كار مي كني؟ پيداست شوهر هم نكردي. نگفتي، مي ري تهران چي كار؟

زل زدم به زن حراف. آن طورها هم كه تعريف مي كرد، سن و سال دار نشان نمي داد، ولي چين و چروك هاي پاي چشم ها و اطراف دهانش، خيلي توي ذوق مي زد. يا حتي آن موهاي مشكي پر كلاغي به زور رنگ مو، كه چند تارشان بيرون زده بود. حتما كلي هم بچه داشت و اين دو دختري كه تعريفشان را داد، دو نمونه اش بودند. اين زن هم يكي بود عين مادرم. 

زن هنوز خيره نگاهم مي كرد.

ـ چته مادرجون؟ حواست كجاست؟ چرا جوابم رو نمي دي؟ واسه چي اومدي تهران؟ ديگه داريم مي رسيم. 

سري تكان دادم و كلافه گفتم: 

ـ پي دواي دردم، پي بدبختي خودم. 

زن، دست پشت دست كوبيد و با ناراحتي گفت: 

ـ خدا مرگم بده، پس مريضي؟ ولي تنهايي؟ الهي خدا همه مريضا رو شفا بده. كاش پا پي ات نمي شدم.

و بالاخره سكوت كرد و سر پايين انداخت و من دوباره چشم دوختم به بيرون.

بود و نبود من توي اون خونه هيچ اثري نداره. آره، همه از رفتن يه نون خور اضافي، خوشحال مي شن. امروز ظهر، سهم ناهار بچه ها بيشتر از قبل بوده. امروز ديگه مامان، آب نبسته به جون غذا. خوشن بچه ها امروز ولي مامان چي؟ يعني اونم خوشحاله كه نيستم؟ كه رفتم؟ نه، نه، مامان حتما درك مي كنه كه اگه مي موندم، نجابت و پاكي ام لكه دار مي شد، كه به گند كشيده مي شدم سر جووني. پس خوب شد كه رفتم، كه اومدم و حالا هم اين جام. توي اين شهر بي در و پيكر و درندشت. 

رسيده بوديم. پشت سر مسافران ديگر. از اتوبوس پياده شدم و با نگاهم اطرافم را مي كاويدم. ساختمان بزرگ ترمينال غرب برابرم بود. همه چيز برايم عجيب و غريب و تازه بود، حتي درخت ها. چه ساختمان هاي بلند و خوش فرمي! مردم را ببين! براي لحظه اي ترسيدم. 

ـ توي اين يه وجب جا، گرفتار شلوغي و غريبي شدم. واي اگه برم توي شهر! 

كه كسي مرا از افكارم بيرون آورد. 

ـ دخترجون، آدرس جايي رو كه مي خواي بري رو داري؟ اگه مي خواي تا يه جايي با هم برويم، بعد برو دنبال كارت. اين جا دو قدم برداري، گم مي شي. بيا، بيا ماشين بگيريم و بريم. رنگ و روت هم پريده ها.

همان زن بود. دستي به سر و صورت عرق كرده ام كشيدم. من كه نه جايي را بلد بودم و نه كسي را مي شناختم، دستپاچه گفتم:

ـ نه ... خودم ... خودم مي رم. 

متعجب گفت: 

ـ وا! خودت؟ مگه اومدي شهر خودت؟ اين جا كه همه همديگه رو نمي شناسن. شهر غريبه، آدماش هم غريبن. نكنه كسي مياد پي ات؟ 

با من من گفتم:

ـ آره، آره ميان دنبالم. 

چادرش را روي سرش جا به جا كرد:

ـ خب الحمدا...، پس وايسا همين جا، اون هم تلفن. خواستي يه تماس باهاشون بگير كه دلواپست نشن و بدونند رسيدي. مواظب خودت هم باش و به مرداي غريبه اعتماد نكن مادرجون، منم دارم مي رم. 

و بلندتر گفت:

ـ بيا جوون، بيا اين چمدون ها رو بذار اون عقب و منو ببر به اين آدرس. 

اين جمله ها را به راننده يكي از آن تاكسي هاي زرد مي زد، بعد هم سوار شد و با تكان دادن دست توي هوا، رفت. نفس راحتي كشيدم، ولي يک جورهايي بودنش بهتر از نبودنش بود. دوباره چشم انداختم اطرافم. چه بايد مي كردم؟ كجا بايد مي رفتم؟ آمده بودم اين جا چه كار؟ دوباره و چندباره ترسيدم ولي بايد مي رفتم. با چه هدف و مقصدي؟ نمي دانستم. پول زيادي همراهم نبود، اما آن قدر بود كه تا مركز شهر يا حتي كمي آن طرف تر ببردم. مردم، اكثر مي دويدند سمت سالن هاي مترو و من حتي نمي دانستم مترو چيست؟ بالاخره همراه با چند نفر ديگر، توي تاكسي چپيدم و از ترمينال بيرون زديم.

مثل نديد بديدها، محو تماشاي شهر و آدم هايش شده بودم. چه شهري! چه مردمي! اگر پول داشتم، با همين تاكسي تمام شهر را گز مي كردم و همه جايش رو خوب مي گشتم ولي ايستگاه آخر پياده كه شدم، دوباره خودم بودم و تنهايي ام. چه بايد مي كردم؟ كجا بايد مي رفتم؟ دوباره همان سوالات تكراري، دوباره ترس و ترس و ترس. سعي كردم خودم را جمع و جور كنم. من كه تا اين جايش را آمده بودم، پس بايد مي رفتم. آمده بودم كه شروع كنم و از همان جا شروع كردم. رفتم پشت ويترين براق مغازه ها و بوتيك ها و زل زدم به اجناس شيك و باحالي كه حتي در خواب هم نمي توانستم صاحبشان باشم. سرك كشيدم توي رستوران ها و كافه ها. همه چيز اين جا جور ديگري بود. همه چيزش با دنياي كوچك شهر ما فرق مي كرد، حتي آدم هايي كه مي رفتند و مي آمدند. قيافه ها و پوشش شان برايم تازگي داشت. هر از گاهي كه تيپ عجيبي مي ديدم، به خودم نگاهي مي كردم. 

"ما چي مي پوشيم، اينا چي مي پوشن؟ اون پسره، معلوم نيست چند ساعت پاي آيينه وقت تلف كرده تا موهاش رو اون جوري عين سيخ داده توي هوا، شايدم دست كرده تو پريز برق. اَه اَه! اون دختره رو. چرا اين رنگيه؟ لباش چرا عين دهن ماهيه؟ سگ اين يكي رو! چندشش نمي شه؟ ايش! چه هواش رو هم داره. واي خدا! اين ديگه چه ماشينيه؟ سقفش كو؟ اِ! اين واسه چي اينو كرده تنش؟ لباسش كه همش پاره است. ابروهاي اين پسره كو؟ شايد ..."

تا حوالي غروب، فقط راه رفتم و از نمايشگاه رنگارنگ و عجيب برابرم ديدن كردم ولي تاريك تر كه شد، تازه به ياد آوردم كه شب در راه است و من تنها، نه جايي براي خواب دارم و نه چيزي براي خوردن. آن قدر محو تماشاي عجايب اطرافم بودم كه حتي صداي قار و قور شكم بيچاره ام را هم نشنيده بودم. دوباره چشم انداختم ته جيبم. ته جيبم، ته كشيده بود. حتما يك ساندويچ نصيبم مي شد و بالاخره با چندرغاز آخر، ساندويچي خريدم. ساندويچي كه در شهر خودمان، نصف همين قيمت هم جرات خريدنش را نداشتيم. روي نيمكت پاركي كه از آن تلويزيون هاي بزرگ داشت، پلاس شدم و با حرص و ولع، ساندويچم را گاز زدم. تا به حال مثلش را فقط سر چهارراه بزرگ شهرمان ديده بودم. جالب اين كه، از شانس زيادي خوب من، تلويزيون به آن بزرگي فقط تبليغ بازرگاني پخش مي كرد. نگاهم را از تلويزيون مسخره گرفتم.

ـ امشب رو توي همين پارك، لاي درخت ها و بوته ها تا صبح سر مي كنم. فردا بايد يه كاري جور كنم. ديگه هيچي ندارم، بي پول هم كه يعني هيچ. 

شام ساده ام كه تمام شد، هنوز گرسنه بودم. اگر توي خانه خودمان هم بودم، اوضاع خيلي فرق نمي كرد. بي پولي و نداري، كوچه و خيابان و شهر و روستا و زن و مرد نمي شناسد. هميشه و همه جا هست. بساطم را جمع كردم و راه افتادم پي جاي دنجي وسط بوته ها. خسته ي خسته بودم. خيلي راه رفته بودم. ساعت چند بود هم نمي دانستم. فقط آدم هاي توي پارك هم كه براي تفريح، گوشه و كنار بساط داشتند، كم كم فكر خوابيدن به سرشان مي زد و خوش به حالشان كه مي رفتند خانه هايشان. وسط اين اوضاع به هم ريخته، چند تايي هم تيكه و كنايه از جوان ها شنيدم ولي بي تفاوت مسيرم را مي رفتم. چه دل خوشي داشتند آن ها. پارك كه خلوت شد، تازه سر و كله نيروهاي گشت پيدا شد و خوب مي دانستم به دخترهاي تنها گير مي دهند و كلي سوال و جوابشان مي كنند. با ديدن ماشينشان، پشت درخت بزرگي مخفي شدم. چقدر از اين قايم باشك بازي ها درآوردم، خدا مي داند، ولي بالاخره گير افتادم. اصلا به ذهنم خطور نكرده بود كه شايد اين نيروها با لباس شخصي و تك نفره هم گشت بزنند ولي يكيشان به پستم خورد. كلي بازجويي ام كرد و حتي خواست كوله پشتي ام را بگردد كه گفتم پدر و مادرم كمي آن طرف تر نشسته اند و دارم مي روم پيششان و اين دروغ از كجا آمده بود روي زبانم نمي دانم ولي هرچه بود خلاصم كرد و مامور را تا حدودي راضي اما تا رفتنم، نگاه مرد به كوله پشتي قلمبه ام بود و حتما همين، گير انداخته بودم. اين طور كه پيدا بود، همه جاي اين پارك پر بود از مامور، حتي ديدم چندتايي را هم با حال و روز ناخوش از وسط هاي همان بوته ها كشيدند بيرون. همان جاها كه قرار بود تا صبح بينشان بخوابم، پس از پارك بيرون زدم. كجا بايد مي رفتم؟ هنوز چند قدمي نرفته بودم كه اتومبيلي كنار پايم توقف كرد. نگاهش كردم. از آن ماشين هايي بود كه بهشان مي گفتيم مدل بالا. با ترس و تعجب، يك قدم عقب رفتم. شهر خيلي خلوت بود و اين ماشين و صد البته سرنشينش، مي ترساندم كه كسي گفت:

ـ هي دختر! بيا اين جا بينم. 

صدا، صداي يك زن بود. خيالم كمي راحت شد. آرام جلو رفتم و خيلي ساده گفتم: 

ـ واسه چي؟

و از شيشه پايين آمده ي ماشين، نگاهي به داخلش انداختم. سرك كشيدم براي ديدن راننده. چيز زيادي از زن پيدا نبود كه گفت: 

ـ چي كاره اي؟ نديده بودمت اين دور و برا. از سر ظهري تا حالا، داري ول مي گردي، آمارت رو دارم. تازه اومدي؟

سرم را عقب كشيدم:

ـ مگه جرمه؟ تو مفتشي؟ 

كه از ماشين پياده شد و به سمتم آمد. تازه داشتم مي ديدمش. چشمان درشتش كه با آرايش، درشت تر شده بودند، كمي مرا از او ترساندند. با موهاي وز وزي قهوه اي تيره و دماغي پهن، لب هاي قرمز تند و قلوه اي و اندام درشت و سر و وضع عجيب و غريبش. در حالي كه تحقيروار سر تا پايم را برانداز مي كرد، گفت:

ـ زبون درازم كه هستي؟ 

و با تمسخر ادامه داد:

ـ اَه! اين چيه كه پوشيدي؟ از كدوم ده كوره اي اومدي اين جا؟

ولي بعد يهو اخم كرد و گفت: 

ـ صبر كن بينم، نكنه بچه ماموري با لباس مبدل؟ ولي نه، زاغ سياهت رو چوب زدم، ديدم بهت گير دادن. غريبي؟ فرار كردي؟ 

فرار؟ شايد، ولي خيلي عادي و با اعتماد به نفس گفتم: 

ـ مگه تو فضولي؟ 

ـ اوهوي دختر! اين جا محدوده منه. خيلي شاكي اي، برو يه جاي ديگه رو گز كن، ولي خيال نكنم با اين كوله پشتي تابلو و ريخت ضايع، خيلي دووم بياري. ولگردي هم حد داره. آخرش مي گيرنت، يا مامورا، يا بچه خلافا.

شانه اي با بي تفاوتي بالا انداختم.

ـ به تو دخلي نداره. 

و دوباره به راه افتادم كه دستم را محكم گرفت:

ـ خيلي سرتقي!

ـ ولم كن، مي خوام برم. 

ـ كجا مي ري؟ 

ـ آخه به تو چه؟

و دستم را از دستش بيرون كشيدم. لبخند زشتي زد و با دستش زير چانه ام را بالا داد و گفت:

ـ خوشم مياد ازت، سمج و قلدري، مي شه باهات كار كرد. 

كلمه كار را كه شنيدم، كمي نرم شدم ولي باز دستش را كناري زدم.

ـ مثلا چه كاري؟ 

ـ هر كاري، فقط يه دستي بايد به سر و وضعت بكشيم، باقيش حله. 

پوزخندي زدم.

ـ جدي؟ بعد اون جوري كار گيرم مياد؟ 

ـ آره خنگه، يه كار نون و آب دار. وضعت از اين رو به اون رو مي شه. اين جا واسه اين كه بتوني كار كني، شكل و تيپت خيلي مهمه، مي فهمي كه؟ 

كه با يادآوري اوضاع و احوال مادر و خواهر و برادرهايم، كمي رام تر گفتم:

ـ جا ... جا واسه خواب چي؟ غذا چي؟ 

خنده اي بلند كرد و گفت:

ـ اينا كه رو شاخشه. به چيزاي بهتر فكر كن، البته چيزايي كه شايد فكرت بهش قد نده. 

كنجكاوانه گفتم:

ـ يه كار آبرومند ديگه؟ 

يك جور عجيبي نگاهم كرد و گفت:

ـ معلومه، من و كار خلاف؟ هه! 

از نگاهش ترسيدم ولي نمي دانم چرا فكر اين كه مي توانستم سرپناهي داشته باشم و يك خرجي، اميدوارم كرد. دوباره با ترديد گفتم:

ـ چرا بايد بهت اعتماد كنم و باهات بيام؟ اين كار خوب و آبرومند در ازاي چيه؟ 

شانه اي بالا انداخت.

ـ به خودت مربوطه، ولي بهتر از اين نيست كه يا گير مامورا بيفتي و تحويلت بدهند يا برو بچ خلاف ملاف، تورت كنن؟ تو با من يه جورايي توي امنيتي. اولي و آخريشون هم نيستي كه مياي پيشم. حالا چي كار مي كني؟ بجنب تا پيداشون نشده و گير ندادن بهمون. 

اطرافم را نگاهي كردم و با همان دودلي، آرام گفتم:

ـ باشه. 

كوله پشتي ام را از دستم قاپيد و سمت ماشينش برگشت و آن را ولو كرد روي صندلي عقب و گفت:

ـ بپر بالا دختر.

با كمي مكث ادامه داد: 

ـ راستي، نگفتي كس و كارت كجان؟

در حالي كه نزديكش مي شدم گفتم:

ـ شهرستانن.

ـ بايد مي فهميدم، سوال بي خودي پرسيدم. يه جورايي تابلويي ها. 

هنوز به كاري كه گفته بود فكر مي كردم و يك جوري توي دلم غوغا شده بود كه گفتم:

ـ يعني با اون كار مي تونم يك كمك خرجي بفرستم واسه خونوادم؟ 

سوار ماشين شد و در را برايم باز كرد و گفت:

ـ بيا سوار شو، خيلي داري لفتش مي دي. 

و سوار شدم. مقصد را نمي دانستم ولي به كسي كه كنار دستم بود، اعتماد كرده بودم و هم زمان در خيالم، برج آرزوهايم را طبقه طبقه، بالا مي بردم. درست مثل همان برج هاي بلند بالا و درخشان دور و برم كه گفت:

ـ چي بايد صدات كنم؟ 

سر چرخاندم سمتش. چه جالب! بيني اش از نيم رخ، آن قدرها هم پهن نبود و حتي قشنگ تر هم به نظر مي رسيد. گفتم:

ـ محبوبه.

سوتي كشيد و با گوشه چشم نگاهم كرد و گفت:

ـ محبوبه؟ واو! كي بره اين همه راه رو؟ 

نيمخندي زدم:

ـ تو چي؟ اسمت چيه؟ 

ـ همه صدام مي زنن نازي وله.

نمي دانم اسمش بود يا هواي خنك توي ماشين حالم را جا آورده بود كه پوزخندي زدم.

ـ حالا چرا ول؟ يعني چي؟ 

باز هم بي قيد شانه اي بالا داد و گفت:

ـ واسه اين كه ولم، آزادم، راحتم، همين.

ـ آها! خوبه. 

و بيرون را نگاه كردم ولي با حس راحتي توي ماشين و مدلش، پرسيدم:

ـ اين ماشين مال خودته؟

يك جور مسخره اي گفت:

ـ پ نه پ، مال عمه كوچيكمه، دلش رو زده بود داد يه دوري باهاش بزنم. 

من با سادگي تمام گفتم:

ـ آره؟ پس وضعش حسابي توپه.

اين بار هم خنده تمسخرآميزي تحويلم داد و گفت:

ـ تو يا خيلي خيلي خلي يا خودت رو زدي به خل و چلي. مال عمه ام نيست، مال خودمه، تمام و كمال.

ـ خوش به حالت، پس بچه پولداري، ولي من هم شنيده بودم و هم ديدم كه پولدارا، كاري به كار فقير بيچاره هايي مثل ما ندارند، پس چرا تو فرق داري؟ 

سري تكان داد و بي خنده گفت:

ـ دختر، تو خيلي ... هه! خوب شد پيدات كردم، و الا كجا مي شد مثل تو رو گير آورد؟ با اين اوضاع و احوالت، باب كار اون پسره اي. شانس آوردي دست نوچه هاش بهت نرسيد.

حرف هايش را نمي فهميدم.

ـ ول كن اين حرف ها رو، برو سر اصل مطلب. گفتي كار، يك كم از كارمون بگو.

ـ كارمون؟ چه يهويي؟ خب، بذار برسيم خونه، اون وقت واسه ات مي گم.

ـ خب، كي بايد شروع كنم؟

ـ تو مگه مي دوني كارت چيه؟ نچ، از هر وقت.

ـ يعني چي؟ 

ـ خب ديگه.

ـ چرا از همين امشب شروع نكنيم؟ مي خواهم هر چه زودتر تكليفم معلوم شه.

با صداي بلند خنديد. طوري كه دندان هاي زردش ميان لب هاي سرخ براق و قلوه اي اش، ترسناكش كرد. براي يك لحظه، دوباره دچار ترديد شدم. تيپ و قيافه اش به آدم هاي درست نمي خورد. نكند مرا ببرد براي كار خلاف؟ ترسيده بودم كه گفت:

ـ واسه چي اين همه عجله داري؟ 

ـ عجله؟ خب، عجله ام واسه خوشبختيه.

اين جمله را هم با ترس گفتم. خنده روي لب هاي سرخش پژمرد و گفت:

ـ ما هممون پي خوشبختي ايم. من، تو، همه.

و نفس عميقي كشيد. ولي من بالاخره دلم را به دريا زدم و گفتم:

ـ كار تو، كار خلاف كه نيست؟ 

متعجب نگاهم كرد و گفت:

ـ چي شد يهو؟ اگه كمك به تو، كار خلافه، آره خلافكارم، اونم حرفه ايش. حالا هم اگه نگراني كه به نظرم بيشتر ترسيدي تا نگران، مي توني پياده شي ولي، ولي اومدن با من خلافكار، بهتر از نيومدنه ها. اگه خلاف ملافي ديدي، بذار برو. 

و رو برگرداند و خيلي جدي گفت:

ـ ديگه هم سوال و جوابم نكن كه كفري مي شم.

نمي دانم چرا، ولي يه جور صداقت در كلامش بود. شايد هم من از زور بي كسي و تنهايي و خستگي، زيادي ساده شده بودم كه دوباره گفت:

ـ امشب رو استراحت كن. بچه هاي ديگه رو بهت معرفي مي كنم. اوضاع رو ببين و بسنج. اگه خواستي بمون، نخواستي هم برو. تازه اگه موندگارم شدي، بايد به ريخت و قيافه ات، حسابي برسيم. يكي از بچه ها، حرفه ايه اين كاره. همچين عوضت كنه كه خودت هم نفهمي كي هستي.

دوباره نگران شدم.

ـ ريخت و قيافه من چه دخلي داره به كار؟ 

ـ اِي بابا! يه دفعه كه واست گفتم که، اين جا بايد عين مردمش باشي تا قبولت كنند. 

كه كنار جدول خيابان توقف كرد. گفتم:

ـ رسيديم؟ 

بي حوصله گفت:

ـ خسته ام كردي دختر، چقدر وراجي؟ چرا اينقده حرف مي زني و سوال مي پرسي؟ 

و كج شد و داشبورد را باز كرد و جعبه كوچك كادو پيچ شده اي را برداشت و از ماشين بيرون زد. بعد نمي دانم از كجاي خيابان، توي سياهي شب، پسر و دختر جواني، خود را به نازي نشان دادند و چيزي بينشان رد و بدل شد. نازي خيلي سريع برگشت توي ماشين و پسر و دختر جوان هم به سرعت، حتي سريع تر از نازي، لاي بوته ها و درختچه ها غيبشان زد. هاج و واج مانده بودم كه نازي بي هيچ حرفي، سوييچ را چرخاند و راه افتاد. حس كنجكاوي ام كه دوباره تحريك شده بود، مجبورم كرد بپرسم:

ـ كادو كوچيكه مال اون دو تا بود؟ اين وقت شب و كادو؟ مي شناختيشون؟ يهو غيبشون زد. مي گم ... 

كه دست به فرمان، ناگهان مشتي اسكناس را كه در دست آزادش بود، روي پايم ريخت و گفت:

ـ هيس! بشمار.

حيرت زده گفتم:

ـ چي؟ بشمارم؟ 

كلافه گفت:

ـ نكنه سواد نداري؟ بلد نيستي نادون؟ 

ـ بلدم، ولي از كجا اومدن؟ اون هم، اين همه. 

ـ كور كه نبودي، از اون جغله گرفتم.

بالاجبار پول ها را شمردم و گفتم:

ـ بيست تاست، ولي چرا همون موقع نشمردي؟ 

ـ اينا رو عين خودم مي شناسم. يه اشاره كنم، توي مشت منن. آمار همشون رو دارم. پسره مارمولك، پنج تا كم داده. 

ديگر داشتم مطمئن مي شدم كه با اين طرز كلام و حرف زدن و مخصوصا، ديدن آن دو تا به قول خودش جغله، كارش كار بوداري است. پول ها را مشت كردم و ريختم كنار دستش، روي پايش و عصبي گفتم:

ـ راستش رو بگو. تو چي کاره اي؟ از هيچ كاري، اين جوري پول در نمياد، اون هم توي تاريكي شب؟ خيال كردي يه بچه شهرستاني ساده ام كه مي توني گولم بزني و بكنيم عين خودت يه خلافكار؟

نگاهي به من مي كرد و نگاهي به رو به رويش. عصبي تر از من گفت:

ـ هي هي! يواش يواش، وايسا با هم بريم. خلافكار خودتي و كس و كارت.

كه پشت چراغ قرمز ترمز كرد و انگار كه اتفاقي چيزي ديده باشد، با دست به بيرون اشاره كرد و با خشم گفت:

ـ اون دختره رو مي بيني، تكيه داده به ديوار؟ اون ور بلوار رو مي گم.

با دنبال كردن انگشت اشاره اش، نگاهم رسيد به دختر يا زني آن سوي بلوار با ظاهري درهم و برهم كه گاهي به ديوار تكيه مي داد و كمي بعد، بالا و پايين خيابان را ديد مي زد. نازي دوباره گفت: 

ـ كارش همينه. اين قدر وا مي ايسته اون جا تا يكي ... 

كه اتومبيلي مدل بالا و قرمز رنگ، پيش پايش ايستاد و در جلو باز شد. دختر لبخندي زد و عشوه اي كرد و كمي بعد، نه اثري از دختر بود و نه آن ماشين و ما هم راه افتاده بوديم. با تعجب گفتم:

ـ من چي مي گم، تو چي نشونم مي دي؟ اينا يعني چي؟ اين جا چه خبره؟ 

ـ گفتي خلافكار، خواستم يكيشو بهت نشون بدهم. اين شهر، پره از اين بدبخت ها. بموني تو خيابون، مي شي يكي بدتر از اين. 

ـ من نمي فهمم. كار تو چيه؟ اون كه دادي دست پسره چي بود؟ اون زن كجا رفت؟ با كي؟ من، من دارم كجا ميام؟ بايد چي كار كنم؟ 

كه ماشين با تكاني شديد متوقف شد. نازي خيلي سريع پايين رفت و خشمگينانه در كنارم را باز كرد. بعد چنگ زد و دستم را گرفت و با اين كارش خواست مرا پياده كند. با غيظ گفت:

ـ واسه چي بايد به تو حساب پس بدهم؟ پياده شو، اين جا منم كه دستور مي دم. خيلي شاكي اي، هري، بزن به چاك. 

ترسيده گفتم:

ـ من، من فقط سوال هام رو پرسيدم. تو هم جواب بده ديگه، اين كه دلخوري نداره. 

ـ گوش كن احمق جون، اين جا يا بايد كار كني يا وراجي. حالا هم گم شو پايين.

از جايم جم نخوردم.

ـ خب، يكي از سوالاي منم همينه ديگه، مي خوام بدونم كارم چيه؟ 

كه ناگهان دستش بالا رفت و من خيال كردم الان است كه پايين بيايد روي من، ولي محكم روي سقف ماشين كوبيد و عصباني گفت:

ـ عجب غلطي كردم ها! اين چه چاهي بود كه واسه خودم كندم؟ 

و دوباره نگاهم كرد و گفت:

ـ كار مي خواي؟ خب بايد پيدا شه يا نه؟ ولي اگه خيلي عجله داري، بفرما. اينم كار، عين اون دختره كه ديديش. پولش هم بدك نيست و فوري مي رسه دستت. 

ـ ولي، ولي به چه قيمتي؟ 

ـ خودت مي دوني، اگه شعورت قد بده. 

حرف هايش منطقي به نظر مي رسيد. خيال كردم خير و صلاحم را مي خواهد. پس با شرمندگي گفتم:

ـ ولي من دنبال ... دنبال يه كار آبرومندم. كار اون زن كه، نه. 

كه صداي بوق اتومبيلي كه از كنارمان گذشت و بعد صداي راننده كه نازي را به نام صدا زد، جو ميانمان را آرام تر كرد ولي نازي دوباره گفت:

ـ حقت همينا بود. بايد نگهش مي داشتم و مي فرستادمت باهاشون، اون وقت معني خلاف رو مي فهميدي. نرسيده به چهارراه بعدي، دخل شرف و آبروت رو مي آوردند. گم شو بيرون، پياده شو. دختري كه اين جوري واسه چندرغاز پول بي خودي لَه لَه مي زنه، كار آبرودار و بي آبرو توفيري به حالش نداره، گم شو. 

و در همان حالي كه دستم را گرفته بود و مي كشيد تا پياده ام كند، ادامه داد:

ـ خدا بهت رحم كنه بدبخت، هري.

ترسيده و بغض كرده گفتم:

ـ نازي، من ... من چي كار كنم اين وقت شبي؟ جايي براي رفتن ندارم، هيچ كس رو هم نمي شناسم، غلط كردم، ولم نكن. 

ديگر جرات نگاه كردن توي چشم هاي وحشي ترسناكش را نداشتم، پس سرم را پايين انداختم كه دستم را به شدت رها كرد و دستوروار گفت: 

ـ هر كاري گفتم انجام بده و خفه خون بگير. ديگه هيچي نمي گي و روي اعصابم رژه نمي ري. لال موني مي گيري، حاليته؟ 

ـ ولي نازي ... 

كه فرياد زد:

ـ خفه ... خفه ... خفه.

و در را محكم به رويم بست و دوباره به اتومبيل برگشت و با همان خشم، استارت زد. بعد از آن، ديگر با هم كلامي نگفتيم و حتي نگاهم نكرد. فقط بدجور و با سرعتي بالا مي راند. از ترس، خودم را فرو كرده بودم توي صندلي و تمام مدت، به خودم و بدبختي هايم فكر مي كردم. چند دقيقه اي كه گذشت، بعد از عبور از چهارراه ها و خيابان هاي تاريك و روشن و دراز و بلند، مقابل درب بزرگي ترمز كرد. توي آن تاريكي رنگ درب را نمي توانستم تشخيص بدهم. كرم بود يا زرد نمي دانم، فقط خيال مي كردم بايد داخل خانه هم به نسبت دربش بزرگ باشد اما با ورودمان به داخل حياط فهميدم كه آن قدرها هم بزرگ نيست. بزرگي اش به قد پارك يك ماشين بود و چند گلدان و باغچه اي كوچك انتهاي سمت چپ حياط. همان باغچه كوچك هم پر بود از بوته هاي رز و شايد شمعداني. يك راه باريكه سنگ فرش شده از درب خانه شروع مي شد تا ورودي ساختمان، كه با چراغ هاي رنگارنگ قدي روشن شده و نماي جالبي به محوطه مي داد. مدل ساخت خانه، شبيه خانه هاي سنتي بود. 

كه در ماشين را باز كرد و گفت:

ـ جا خوش كردي؟ چيه ماتت برده؟ پياده شو ديگه، اين جا خونه ماست. 

پاك يادم رفته بود هنوز توي ماشين هستم ولي با اين وجود، كلي كنجكاوي و دقت به خرج داده بودم كه سمت عقب رفت و با باز كردن صندوق عقب گفت:

ـ داري مياي، كوله ات يادت نره. 

تا پياده شوم، ديدم كه از صندوق عقب، چند دست لباس مجلسي خوش رنگ و كيفي را بيرون آورد و با خودش برد. كوله ام را از صندلي عقب برداشتم و در حالي كه در عقب را مي بستم، نگاهم به ساختمان دو طبقه با آن پنجره هاي روشنش بود. بايد داخل مي رفتم و نمي دانم چرا اين قدر ساده و آسان، پاهايم همراهي ام مي كردند. اين بار حتي لحظه اي ترديد به خودم راه ندادم و دست به دستگيره رساندم و با چرخاندن آن، داخل شدم. هنوز قدم از قدم برنداشته بودم كه زيبايي ها و تجملات داخل ساختمان هم، مثل بيرونش اسير و مبهوتم كرد. هاج و واج، نگاهم را توي راهرو و سالن مقابلم گردش دادم. يك دست مبلمان شيك سفيد گوشه سالن به شكل دايره اي، اطراف تلويزيون خيلي بزرگ مشكي رنگ را فرا گرفته بود. تلويزيون، چيزي از آن تلويزيون هاي توي پارك و سر چهارراه كم نداشت. چه چيزي را مي خواستند با اين همه عظمت ببينند، نمي دانستم. كمي آن طرف تر، يك دست كاناپه به صورت ال مانند، نزديك اپن قرار داشتند و باقي فضاي سالن با گلدان هاي گل و درختچه تكميل شده بود. آن قدر گيج شده بودم كه خيال مي كردم پا گذارده ام توي يكي از آن كاخ هاي قصه هاي شاه و پري مادر و خانجون خدابيامرز كه كسي گفت:

ـ سلام، تو بايد محبوبه باشي. 

به خود آمدم و سربرگرداندم سمتش. دختري برابرم بود زيبا، با موهاي خرمايي رنگ بلند و رها روي شانه هايش و با پوششي ساده و به نظر من، نامناسب براي اندام ظريف و برازنده اش. فقط يك نيم تنه نخي صورتي. دستپاچه، دستش را كه سمتم كشيده بود، در دست گرفتم. به رويم لبخندي زد و گفت:

ـ ليدا صدام كن. 

سري تكان دادم كه نازي گفت:

ـ لباست رو عوض كن، خواستي برو يه دوش بگير، راحت باش. اين جا غريبه و مرد جماعت نداريم، خودمونيم. 

نازي هم تاپ دو بندي زرشكي به تن كرده بود و بدون شال با آن موهاي وزوزي، دلنشين تر به نظر مي آمد. با خودم نجواكنان گفتم:

ـ يعني بايد اين جوري لباس بپوشم؟ درسته كه تابستونه و هوا گرمه ولي ... 

كه نازي خطاب به ليدا كه حالا آمده بود نزديكم و با لباس هاي مجلسي روي كاناپه ور مي رفت، گفت:

ـ سولماز و نگين كوشن؟ 

ـ بيرونن ديگه، پي يه لقمه نون. 

و به رويم لبخندي زد و گفت: 

ـ بچه هاي خوبي ان، فردا مي بينيشون. 

و من تازه داشتم متوجه مي شدم كه يكي از چشم هاي قهوه اي روشنش، پيچ دارد. از آن پيچ هاي قشنگ كه به دل مي نشيند كه نازي گفت: 

ـ ديدي لباس ها رو؟ واسه مهموني ان، چند شب ديگه. 

ـ اي ول! كجا به سلامتي؟ 

ـ خونه ي اون بچه پررو. صبحي زنگ زد روي گوشيم و قرار گذاشت. انگار كسي اين جا بهش جواب نداده. خيلي هم سفارش كرد هممون باشيم. خيال مي كنه خيلي خوشم مياد ازش، چندش! 

ليدا در حالي كه يكي از لباس هاي كوتاه را بالا آورده و جلوي خود نگه داشته بود گفت: 

ـ اولا كه مجبور نيستيم بريم، در ثاني، صبحي نه من بودم نه بچه ها. طبق معمول، همه گير بوديم. منم كه الان اين جام، عصري دم غروب كارم تموم شد. نگفتي كدوم بچه پرروئه؟ 

ـ پژمان ديگه.

ليدا خنده اي كرد و لباس را برگرداند روي كاناپه و گفت:

ـ عجب مهموني اي هم بشه اون مهموني. 

و با يادآوري چيزي خنده اش را جمع كرد و آرام سمت نازي رفت و چيزي در گوشش پچ پچ كرد. نمي دانم چه گفت، فقط نازي با عصبانيت قوطي نوشيدني توي دستش را روي اپن آشپزخانه كوبيد و گفت:

ـ غلط كرده. چرا حالا داري مي گي؟ بايد با نگين حرف بزنم ببينم چه دردي به جونشه؟ اگه مي خواد بره اون ور، خب به خودم مي گفت، واسه چي با اون پسره قرار و مدار گذاشته؟ اگر اومده بود كه بره، خب از همون اول باهاش مي رفت. ديگه واسه چي خراب شد اين جا ور دل من؟ شماره نگين رو بگير. 

ـ اما نازي، آخه الان ... 

ـ بهت مي گم، بگير شمارشو. ليدا، تو مي فهمي نگين داره با خودش چي كار مي كنه؟ 

ـ اون بدبخت كه الان سر كاره، توي توليدي.

ـ خفه شو دروغگو، چند دقيقه پيش كه يه چيز ديگه به من مي گفتي. من اگه از سولماز مطمئن باشم، ولي از اون نگين بيشعور، نه! بايد حاليش شه كه كي زير پر و بالش رو گرفت و از تو خيابون جمعش كرد. اون بايد همين جا بمونه. پژمان پاي حرفش واينميسته.

و شروع به قدم زدن كرد و با عصبانيت ادامه داد:

ـ اون فقط به فكر خودشه. كيفش رو كه برد، حساب نگين رو مي رسه. اگه نگين بره سراغش، از دست مي ره. پژمان بدبختش مي كنه. هيچ خبري هم از اون ور آب نيست. آدم توي كشور خودش بدبخت بشه، مي ارزه به اين كه توي غربت بي آبرو بميره.

ليدا با اكراه و اجبارا گوشي را برداشت و شماره اي را گرفت كه چشم نازي به من خورد. سري تكان داد و اخم كرده گفت:

ـ اي بابا! تو كه هنوز وايسادي دم در. برو طبقه بالا و لباس عوض كن، بعد هم بيا واسه شام. ليدا اتاقت رو بهت نشون مي ده.

و سمت ليدا رفت. ليدا خيلي سريع گوشي را به نازي داد و ناگهاني گفت:

ـ كجا؟ كدوم ... كدوم اتاق؟ 

ـ چته تو؟ اتاق دست چپي كه كليدش روشه. 

و با اشاره به تلفن گفت:

ـ اينو چرا دادي دستم؟ خيال كردم شماره نگين رو گرفتي. 

حس مي كردم رنگ ليدا پريده و حسابي دستپاچه و نگران است. با همان حالش گفت:

ـ ولي ... آخه ... ولي نازي ... 

ـ چته ولي ولي مي كني؟ برو ديگه. اين دختر مرد از خستگي. اَه! اعصابم ريخته به هم از دست شماها. شماره كوفتي نگين چند بود؟ 

ليدا عين وهم زده ها، تكان نمي خورد و حرف نمي زند. براي لحظه اي نازي، مشكوك و متعجب به او خيره شد و با نگاهي به سر تا پاي ليدا گفت:

ـ چته تو؟ هنگ كردي؟

و همان طور كه زل زده بود به او، آرام گوشي را روي ميز عسلي گذارد و بي نگاه به من گفت:

ـ برو بالا محبوبه، خودم اتاقت رو بهت نشون مي دم.

و خيلي ناگهاني، به سرعت و فرز، سمت راه پله ها رفت. ليدا چند قدم جلو آمد و دست و پا شكسته گفت:

ـ نه! من ... خودم ... باهاش مي رم. تو ... تو بمون. 

نازي وسط راه پله ها سمتش برگشت و تهديدوار با حركت دستش خطاب به او گفت:

ـ لازم نكرده، بتمرگ سر جات، بيا ديگه محبوبه. 

نازي بقيه پله ها را بالا رفت و ليدا روي كاناپه نشست. نشستني شبيه افتادن و تا به نازي برسم، ديدم كه دستش را گذارد روي سرش.

به نازي كه رسيدم، چند قدمي توي راهروي باريك رفتيم. بعد جلوي دربي ايستاد و دستگيره را چرخاند. قيافه اش خيلي درهم شده بود كه در را باز كرد. در همان لحظه اول بويي خاص از توي اتاق به مشام رسيد. پس سريع گفتم:

ـ مي گما، يه بويي نمياد؟ 

و بو كشيدم و ادامه دادم:

ـ يه چيزي شبيه بوي دود و يه عطر، يه عطر تند. 

و براي شنيدن جواب، به نازي نگاه كردم. رنگش به سرخي مي زد و با آن قيافه ترسناك، خيلي ساده مي شد فهميد كه چقدر عصباني است. با اين وجود قدم گذارد توي اتاق تاريك و نگاهي به اطراف كرد. چراغي روشن نكرد ولي تنها منشا روشنايي اندك اتاق، نور ساطع شده از چراغ هاي محوطه بيروني بود. يك كمد دو در گوشه اتاق بود و با كمي فاصله از آن، يك ميز آرايش كوچك مدل فرفورژه و تختي هم با همان مدل گوشه ديگر اتاق. نازي راه كج كرد سمت تخت و پاي تخت ايستاد و زل زد به آن و بعد دستي كشيد روي روتختي اش. لعنتي گفتنش را كه به وضوح شنيدم، مشتي كوبيد روي تخت و به همان سرعت كه آمده بوديم از اتاق بيرون زد. ترسيده بودم، پس دنبالش دويدم. انگار جني، روحي، چيزي ديده باشد كه آن طور مي دويد. به پايين پله ها نرسيده، نام ليدا را فرياد زد.

ـ ليدا، خدا لعنتت كنه ليدا. 

ليدا، لرزان از جايش بلند شد و نازي به او رسيد. دست نازي بالا رفت و به سنگيني روي صورت ليدا نشست. صداي كشيده آن قدر بلند بود كه توي گوشم پيچيد و شدت ضربه آن قدر زياد بود كه ليدا را دوباره روي كاناپه پرت كرد، ولي نازي رهايش نكرد و اين بار موهايش را چنگ زد و از جا كندش و با فرياد گفت:

ـ حرف نگين رو واسه من مياري، اون وقت خودت كثافت كاري مي كني؟ توي خونه زندگي من؟ چرا آورديش اين جا تن لش؟ 

و با پشت دست كوبيد توي دهان ليدا. ليدا با حالي بد، بغض كرده و بريده بريده گفت:

ـ چي داري مي گي؟ ولم ... ولم كن. چرا مي زني؟ كي؟ كي رو آوردم اين جا؟ 

نازي سيلي ديگري نثارش كرد. ليدا يك دستش را حصار صورتش كرد و با دست ديگر مي خواست موهايش را از دست نازي آزاد كند ولي مگر مي شد. من كه با ديدن اين صحنه، ياد كتك هايي افتاده بودم كه ناپدري به مادر و برادرهايم مي زد، تاب نياوردم و محتاطانه جلو رفتم و دست نازي را گرفتم و گفتم:

ـ بسه تو رو خدا، ولش كن نازي. 

دستم را پس زد و با زدن لگدي به ليدا، غريد:

ـ سر كي كلاه مي ذاري بدبخت؟ محبوبه با تموم بچگي و سادگيش، بوي سيگار و ادكلن اون عوضي رو تشخيص داد، اون وقت داري وجودش رو از من مخفي مي كني؟ از من؟ اين بو حتي توي راهرو هم پيچيده. من احمق هم فكر مي كردم يا بوي سيگار خودته يا دارم اشتباه مي كنم ولي اون اين جا بوده. توي خونه من! اين هم بوي گنديه كه بالا آورديد. آخه چطور جرات كرديد توي زندگي من، كثافت كاري كنيد؟ 

و لگد ديگري مهمانش كرد. ليدا فرياد زد:

ـ ديوونه شدي؟ ولم كن، من كاري نكردم. از كي حرف مي زني؟ از چي؟ كثافت كاري چيه؟ 

نازي سر جلوتر برد و انگار كه دلش نخواهد من چيزي بفهمم، با حرص ولي آرام تر گفت:

ـ خفه شو هرزه! اون رختخواب هنوز گرمه. 

و باز دستش بالا رفت اما اين بار پايين نيامد. دست نازي، از پشت سر قفل شده بود توي دستان قوي مردي كه نمي دانستيم از كجا پيدايش شده بود. جيغي كشيدم و وحشت زده تر از نازي، چند قدم عقب رفتم. خدايا! اين مرد از كجا پيدايش شده بود؟ اين جا چه كار مي كرد؟ مگر نازي نگفت توي خانه مرد نداريم؟ نكند از بيرون آمده؟ ولي كي و چطور كه ما متوجه ورودش نشديم؟ شايد تا ما بالا بوديم ليدا در را برايش باز كرده باشد؟ ولي ... 

نگاهي به مرد انداختم كه چشم دوخته بود به نازي و پوزخند مي زد. جوان بود و خوش چهره با موهاي مشكي نسبتا بلند و براق و قاپ دار و قدي بلندتر از هر سه نفر ما. صورتش را رساند به صورت نازي و نزديكش شد و بيخ گوشش آرام گفت:

ـ حرص كه مي خوري، خوشگل تر مي شي.

كه نازي با يك حركت دستش را از دست مرد بيرون كشيد و عصبي خنديد.

ـ شاهد هم از غيب رسيد و خودش رو نشون داد. 

و خنده اش را فرو داد و با نفرت گفت:

ـ به چه حقي پا گذاشتي توي خونه من و گند زدي به زندگيم؟

مرد غريبه، بي تفاوت نسبت به نازي، درحالي كه سمت ليدا رفت، دستش را گرفت و براي بلند شدن كمكش كرد. 

ـ زندگي تو، همين جوريش گند هست.

نازي، عصبي تر دوباره سمتش رفت و محكم كوبيد طاق سينه اش و از ليدا دورش كرد.

ـ بهش دست نزن. 

ولي اين ليدا بود كه نازي را پس زد و سمت مرد دويد و به او چسبيد. مرد با بالا انداختن يك تاي ابرويش، به نازي خنده اي كرد و آشكارا ليدا را توي آغوشش پناه داد. من كه از ديدن اين صحنه، آن هم براي اولين بار، شوكه و دستپاچه شده بودم، به جاي آن دو خجالت كشيدم و رنگ به رنگ شدم، ولي نازي با خشم به مرد نزديك شد و دست ليدا را محكم گرفت و سمت خود كشيد، اما دوباره ليدا بود كه مرد را رها نمي كرد و در حالي كه اشك مي ريخت، گفت:

ـ ولم كن نازي، مي خوام با اون باشم. ما مي خوايم با هم ازدواج كنيم. سهراب مال منه. حق دارم با اون باشم. 

نازي با نگاهي حيرت زده به ليدا، دستش را رها كرد و روي نزديك ترين مبل وا رفت. پوزخند تلخي زد و با صدايي آرام تر از قبل گفت:

ـ ازدواج؟ اونم سهراب؟ 

مرد كه تازه فهميده بودم اسمش سهراب است، بادي به غبغب انداخت و گفت:

ـ مگه چمه؟ 

نازي بلند خنده اي عصبي كرد و گفت:

ـ هيچي، فقط ببينم بهش گفتي تا حالا به چند نفر ديگه قول ازدواج دادي؟ به كدوم قولت عمل كردي؟ هان؟

و رو به ليدا، بدون خنده و جدي گفت:

ـ مي خواي يكي از اون دخترايي رو كه به زمزمه هاي عاشقونه اين آقا گوش دادن و خامش شدن، بهت معرفي كنم؟ 

نازي باري ديگر برخاست و به سمتشان رفت و با صدايي از ميان دندان هاي قفل شده اش گفت:

ـ خوب به من نگاه كن. من، آره من، يكي از قرباني هاي سهراب توام. با يه قول ساده ازدواج خامم كرد، بعد درست وقتي كه وابسته اش شده بودم، توي يه فرصت مناسب، هر بلايي خواست سرم آورد و راحت ولم كرد و رفت. اون بود كه منو بدبخت كرد و آوردم توي اين راه. چند سال پيش، وقتي كه يه دختر پاك و ساده و سر به راه مدرسه اي بودم و خودم رو واسه كنكور آماده مي كردم، سر راهم سبز شد و با زبون چرب و نرمش، هه! عاشقم كرد. 

و با فريادي ادامه داد:

ـ چيه؟ خيال مي كردي سن و سالم خيلي زياده، نه؟ اين لعنتي، كاري باهام كرد كه شدم يه بي حيثيت. كسي كه حتي روي برگشتن به خونه و پيش خونوادش رو هم نداشت. اون باعث شد از خونه فرار كنم. مسبب همه بدبختي هاي من، اونه. بفهم ليدا. اون، نه با تو ازدواج مي كنه و نه با هيچ دختر ديگه اي. ماها همه براش سرگرميم. يه بازيچه كه يه شب باهامون بازي كنه و خيلي زود دلش رو بزنيم، بعد بره پي يه هم بازي تازه. 

و سري تكان داد.

ـ خيلي وقته كه از بودن باهاش، نهي ات كردم، ولي تو بچگي مي كني و نمي خواي بفهمي كه داره باهات چي کار مي كنه. امشب هم كه از نبود من و بچه ها سوءاستفاده كرديد و فقط نمي دونم دفعه اولتون بوده يا ... 

و دست كرد لاي موهايش. 

سهراب، خيلي بي تفاوت و لاقيد نسبت به حرف هاي نازي، ليدا را با خود سمت درب خروجي سالن برد و گفت:

ـ اينا، همه حرفه، تو داري به ليدا حسادت مي كني، واسه اين كه تا حالا هيچ كي بهت پيشنهاد ازدواج نداده. 

نازي متعجب گفت: 

ـ ليدا؟ تو داري باهاش مي ري؟ 

ليدا چيزي نگفت ولي سهراب، يكي از شال هاي آويزان به چوب رختي را برداشت و روي سر او كشيد و مانتويي هم برداشت و تنش كرد و گفت:

ـ بريم ليدا، تو ديگه نبايد اين جا بموني.

ليدا هنوز هم گريه مي كرد. سهراب اشك هايش را پاك كرد و باري ديگر او را توي آغوشش فشرد و گفت: 

ـ مي ريم خونه من، فردا هم عقدت مي كنم، باور كن ليدا. 

و با زدن بوسه اي روي موهاي ليدا گفت:

ـ من با اين كار، دروغگويي اين زنيكه رو بهت ثابت مي كنم عزيزم. 

ليدا با صدايي لرزان و مردد گفت:

ـ يعني نازي، اون داره دروغ مي گه؟ 

سهراب، قيافه اي حق به جانب به خود گرفت:

ـ يعني تو؟ تو باور كردي؟ مگه نديدي چطوري داشت تو رو مي زد؟ اينا يعني حسادت. اون به عشق من و تو حسادت مي كنه. 

و بدون اين كه منتظر جواب ليدا بماند، او را سمت بيرون هدايت كرد. هنوز كاملا از در رد نشده بودند كه ليدا براي آخرين بار، به من و نازي نگاهي كرد و بعد سربرگرداند و راهش را رفت. نازي ولي تاب نياورد و با بغض خطاب به او گفت:

ـ روزي كه پشيمون برگشتي، خونه من ديگه جاي تو نيست. مي فهمي ليدا؟ 

و فرياد زد:

ـ نرو، نرو ليدا، نرو. 

و از پي آن ها دويد ولي صداي بسته شدن درب اصلي خانه، سر جا متوقفش كرد.

نازي، زني كه من او را بسيار قدرتمند و ترسناک مي پنداشتم، خيلي آسان روي زمين خم شد و سر كج كرد و گريست. شانه هايش خيلي واضح مي لرزيدند. با ترديد سمتش رفتم و زير بازويش را گرفتم تا بلندش كنم كه مرا هم روي زمين، درست رو به رويش نشاند و توي چشم هايم خيره شد. صورت بزک كرده اش قرمز شده بود و چشم هايش سرخ تر. پاي چشم هايش از اشك قاطي شده با ريمل و خط چشمش، سياه شده بود. بيشتر از او ترسيدم كه گفت: 

ـ ليدايي كه از اين در بيرون رفت، ديگه توي اين خونه جايي نداره. اين رو خوب توي مغزت فرو كن كه فقط بايد به من گوش كني و با من باشي و تا من نگفتم به هيچ مردي اعتماد نكني.

و دستم را رها كرد و از جا برخاست و رفت سمت آشپزخانه. بلند كه شدم، ليوان آبي براي خود ريخته بود تا بنوشد ولي ناگهان ليوان را سمت ديوار پرت كرد و سمت راه پله ها رفت و داد زد:

ـ بيا دنبالم!

حس مي كردم انگار چيزي را به ياد آورده پس دنبالش رفتم. داخل همان اتاق قبلي شد. چراغ ها را روشن كرد بعد با خشم، ملحفه ها و تشک روي تخت را گوشه اي پرت كرد و از داخل همان كمد، تشك پنبه اي و متكا و ملحفه اي جديد بيرون كشيد و تخت را دوباره مرتب كرد. پنجره ها را هم وا كرد تا هواي دود گرفته اتاق عوض شود حتي، قاليچه شش متري وسط اتاق را هم جمع كرد و از اتاق بيرون انداخت و آرام و با عصبانيت گفت: 

ـ اينا همه كثيفن. حتي هواي اين جا هواي آلوده ايه.

و رو به من كرد و به ظاهر ملايم تر ولي به تحكم گفت: 

ـ از اين به بعد اين جا اتاق توئه.

من كه هاج و واج مانده بودم، گفتم:

ـ اما اون مرد ...

ـ تموم شد محبوبه. وسايلت رو مرتب كن و لباس راحتي بپوش، بعد بيا پايين. تا بياي من شام رو گرم مي كنم.

و از اتاق بيرون زد. با نگاهي به اتاق، داشتم چيزهاي تازه اي مي ديدم. يک صندلي استيل با روكش چرم نزديک پنجره ديدم. پنجره اي كه رو به حياط باز مي شد و با پرده اي با طرحي شبيه همان رو تختي كه نازي بيرون انداختش، مستور مي شد. يعني بايد اينجا مي ماندم؟! مگر جز اين چاره اي هم داشتم؟ پس لباسم را عوض كردم كه صدايش را شنيدم:

ـ بجنب محبوبه! پيتزا داريم.

با شنيدن اسم پيتزا، فقط خدا مي دانست چقدر ذوق كردم. كاش چند ساعت پيش از خدا چيز بهتر و بزرگ تري خواسته بودم ولي نه! پيتزا براي مني كه بعضي شب ها سر گرسنه روي زمين مي گذاشتم، يک غذاي افسانه اي و شاهانه بود. چيزي دست نيافتني! يک رويا كه حالا تعبير شده بود.

به هر حال شامم را با چه ولعي و چطور خوردم و چقدر نازي به من خنديد، بماند. بعد از شام بود كه نازي، همان طور كه چايش را سر مي كشيد گفت: 

ـ محبوبه تو چي بلدي؟ كار؟ كار چي بلدي؟

من كه هنوز توي كف پيتزا بودم، دستپاچه گفتم:

ـ چي؟

ـ ببين! مگه تو نمي خواي كار كني؟ خب يه چيزايي بايد بلد باشي ديگه. چه مي دونم؟ آرايشگري، خياطي، گلدوزي، فروشندگي، كار هنري و دستي ... چيزي بارت هست يا نه؟

فنجان چايم را برداشتم و با تكان دادن سر گفتم:

ـ يه خرده گلدوزي بلدم. گلسازي رو هم توي كلاس هاي مسجد ياد گرفتم. همين چند هفته پيش هم كلاس امدادم تموم شد.

ـ بازم خوبه! خدا كنه با اين استعدادها بشه برات كار جور كرد. راستي؟ اصلا تو موندگاري يا رفتني؟

آمدم بگويم مي مانم، كه نگاهم با نگاهش يكي شد. به ياد دقايق قبل افتادم و رفتن ساده سهراب و ليدا با هم. سرم را پايين انداختم و با نگاهي به فنجان چايي ام، من من كنان گفتم: 

ـ اون پسره... سهراب ... با تو ... با تو چي كار كرده؟

ثابت ماند و حركتي نكرد. بعد فنجانش را روي ميز رها كرد و برخاست. شرمنده گفتم:

ـ ببخش نازي! نمي خواستم ناراحتت كنم. فقط ... 

كه گفت:

ـ مي دوني بي آبرويي، اونم براي يه دختر يعني چي؟ كاري كه اون لعنتي با من كرد، همين بود. اون، پاكي و شرف منو لكه دار كرد طوري كه ديگه روي برگشت به خونه رو نداشتم. الان هم كه افتادم توي اين راه، مسببش فقط اون عوضيه. بي حيثيتي يه دختر، ننگ خودش و خونوادشه.

باور نكردني بود. يعني مي شد يک دختر اين قدر ساده و آسان خودش را بسپارد دست يک مرد غريبه و بعد هم ...؟ ولي همين چند دقيقه پيش با چشم هاي خودم ديدم كه ليدا دست در دست سهراب رفت اما در مورد نازي كه چند ساعتي مي شد مي شناختمش، چيز عجيبي بود. گفتم:

ـ واسه همين هم مانع رفتن ليدا شدي؟

ـ يك بار تن به گناه دادن، يعني هزار دفعه ديگه آلوده شدن. گناه من و امثال من، سادگيه، فقط سادگي. مي دونم داستان من باورت نشده ولي خب منم آدمم. عاشق شدم ديگه اما از روي بچگي و حماقت. كاش مي مردم و نمي ديدمش. 

و ديگر ادامه نداد و آشپزخانه را ترک كرد. آن شب از حرف هاي نازي، چيزهاي زيادي ياد گرفتم ولي مهم ترين حرف نازي مدام توي گوشم بود كه گفت:

ـ به هيچ مردي اعتماد نكن تا وقتي كه بهت بگم.

كمي قبل از رفتن به اتاقم، دوباره شاهد عصبانيت نازي بودم.

ـ اين نگين احمق كجاست؟ واسه چي تلفنش رو خاموش كرده؟ فردا صبح كه اومد، من مي دونم و اون.

و من خوب مي دانستم كه فردا صبح هم سر و صداهاي زيادي را بايد تجربه مي كردم چراكه من آن جا مي ماندم.

11

فردا صبح با صداي كسي كه ضرباتي به در اتاقم مي زد، از جا پريدم.

ـ پاشو! پاشو دختر! لنگِ ظهره. چقدر مي خوابي؟

روي تخت نيم خيز شدم كه در اتاق باز شد. هنوز چشمانم را مي ماليدم و كسي را كه مقابلم بود، نمي شناختم. نه نازي بود و نه ليدا دست به سينه نگاهم مي كرد كه گفت:

ـ خوبه اين پنجره باز بوده و آفتاب پهن شده وسط اتاق و تو هنوز خوابي. چيه دو دستي چسبيدي به اين تخت خواب؟

تختِ خواب؟ راست مي گفت. چه تختي؟! اولين بار بود كه براي خودم چيزي به اسم تخت داشتم. آمد سمتم و روي لبه ي تخت نشست و به من نگاه كرد. چشم هايش، نه درشت بودند و نه ريز. در اصل متناسب بودند و به رنگ قهوه اي تيره. آن قدر تيره كه به مشكي مي خورد. با ابروهاي باريك قهوه ايِ روشن تر از چشمانش و يک بيني تقريبا عقابي كه با لب هاي خوش فرمش، صورت دلنشين و مهرباني را تشكيل مي دادند. نه! واقعا نمي شناختمش. دستش را سمتم كشيد و گفت: 

ـ پس تو محبوبه اي!

دست گرمش را فشردم و علي رغم خواب آلودگي گفتم:

ـ آره! و ... و تو؟

ـ سولمازم.

و دستم را به آرامي رها كرد. گفتم:

ـ آهان! ديشب اين جا نبوديد. تو و ... تو و نگين!

و ملحفه را كناري زدم. از جا برخاست كه گفتم:

ـ خوب شد كه نبوديد. اين جا خبرايي بود اونم بدجور.

ـ شنيدم. ليدا هم بالاخره رفت.

شانه اي بالا انداختم كه گفت:

ـ پيداست خوابت خيلي سنگينه آخه سرِ صبحي هم اين جا ريخته بود به هم.

ـ خب خسته بودم ديگه. اصلا نفهميدم كي خوابم برد. حتي نشد به اتفاقايي كه برام افتاده بود فكر كنم. حالا مگه چي شده بود؟ 

ـ تو كه ديگه از خودموني. نازي گير داد به نگين. نگين هم بي تقصير نيست. بعداز كلي توپ و تشر، گذاشت رفت. جالب اينه كه ليدا و نگين، دوتاشون هم زمان با هم تصميم گرفتند كه بروند.

و دوباره سمتم آمد و با زدن به شانه ام گفت: 

ـ ول كن اين حرفا رو! بسه بسه! پاشو كه كلي كار داريم. نازي تو رو سپرده دست من.

و از اتاق بيرون رفت و گفت:

ـ پايين منتظرتم.

كمي بعد توي آشپزخانه بودم و از ديدن ميز مفصل صبحانه، چيزي تا ذوق مرگ شدنم نمانده بود. همه چيز بود! شير، كره، پنير، مربا، تخم مرغ و عسل و حتي آب پرتقال و من مثل نخورده ها، همه را قاطي پاطي امتحان كردم. صبحانه ام كه تمام شد، خواستم به سولماز كمك كنم كه گفت:

ـ دست نزن! تو برو يه دوش بگير و به خودت برس. نازي سفارش كرده حالا كه مي موني، يه دستي به سر و صورتت بكشم.

متعجب گفتم:

ـ يعني چي سولماز؟

خنده اي كرد و در حالي كه مربا و عسل را مي گذاشت توي يخچال گفت:

ـ يعني تو نمي فهمي چي مي گم؟ خب اصلاح و مرتب كردن موهات و ...! مي دوني؟ همين جوري با يه نگاه مي تونم حدس بزنم چه مدل مويي بهت مياد.

دستپاچه و متحير گفتم: 

ـ اما آخه اصلاح واسه چي؟ مگه اصلاح مال متاهلا نيست؟

اين بار از خنده تركيد. تازه داشتم متوجه مي شدم وقتي مي خندد چقدر گونه هايش گرد و برجسته مي شوند ولي گفت: 

ـ تو از كجا اومدي؟ نكنه هنوز خوابي؟ الان ديگه اگه دختري بدون اصلاح و آرايش باشه، همه تعجب مي كنن و به هم ديگه نشونش مي دهند. پرتي ها دختر!

و به من اشاره كرد. دوباره گفتم: 

ـ ولي آخه رسم نيست. مي دوني؟ براي من ... براي من خيلي زوده.

با خنده سمتم آمد و دستم را گرفت و از آشپزخانه بيرونم برد و گفت:

ـ ديگه حرف نزن! برو يه دوش بگير. حمام هم همون جا كنار دستشوييه. شير سمت راست گرمه و اون وري، آب سرد. چيزي هم خواستي صدام كن.

و با تمسخر سمت كاناپه رفت و با اشاره به چند پاكت نزديک راه پله ها گفت:

ـ تا يادم نرفته بگم، اينا رو نازي واسه تو گرفته. همين صبحي كه جنابعالي تا لنگ ظهر خواب تشريف داشتيد. تازه سفارش هم كرده دست به اون كوله پشتي همراهت نزني و هر چي خواستي، اين تو هست از ريز گرفته تا درشت.

هنوز با خودم و حرف هاي سولماز كنار نيامده بودم كه سر كشيدم توي پاكت ها. لباس ها و خرده ريزها، همه عالي و شيك بودند. از وقتي پا گذاشته بودم توي اين خانه، خيلي چيزها را براي اولين بار مي ديدم و تجربه مي كردم كه سولماز گفت: 

ـ برو ديگه! كلي كار داريم. هنوز ناهار هم درست نكردم.

توي حمام هم شوكه شدم. هم تميز و بزرگ بود و هم ديدني. يک وان داشت با شيرهاي براق طلايي و كلي شامپو و شيشه هاي رنگارنگ كوچك و بزرگ كه نمي دانم چه بودند. زير دوش كه رفتم، انگار جان تازه اي گرفته باشم. چقدر آن جا ماندم، نمي دانم كه صداي سولماز درآمد:

ـ چه خبرته دختر؟ دو ساعته اون تويي! چي كار مي كني تو؟ نامريي شدي، رفت پي كارش. 

كارم كه تمام شد، حوله سبز تازه ام را تنم كردم و بيرون آمدم. سولماز دست به كمر، در حالي كه سر تا پايم را برانداز مي كرد، با كنايه گفت:

ـ مگه چند وقته نرفتي حمام كه اين جوري جا خوش كردي اون تو؟ گفتم حتما پس افتادي! مي دوني توي اين مدت چند تا كار انجام دادم؟ از گردگيري و جارو كردن گرفته تا شستن حياط. يه نصفه سريال هم ديدم. اون وقت تو ...

و سري تكان داد و ادامه داد:

ـ تنت كه خشک شد، يه چيزي بپوش تا بعد بريم بالا.

نيم ساعت نشده، طبقه بالا بوديم و توي اتاقي ديگر نزديک اتاقم. طبقه بالا در كل سه اتاق داشت. اتاق من، اتاق سولماز و نگين و اتاق ديگر هم كه تازه ديدمش، شبيه آرايشگاه صغري خانم، همسايه مان بود. اين اتاق از آن هم بهتر بود. چند كمد داشت پر از همان لباس هاي مجلسي با ميز آرايشي مملو از لوازم آرايش و برس و سشوار و ... 

سولماز مقابل آينه نشاندم و پيش بند بزرگي دور تا دورم كشيد و سشوار به دست مشغول خشک كردن موهايم شد و گفت: 

ـ موهاي خوش حالتي داري فقط بايد يه كم مرتبشون كنم. پيداست آرايشگاه هم نمي ري.

ـ هميشه مامان توي خونه، خودش موهامون رو كوتاه مي كرد. پسر و دختر هم فرقي براش نمي كرد.

ـ واقعا؟ نكنه آرايشگر بوده؟

ـ نه! كار هميشه اش بود. دخل و خرجمون به آرايشگاه رفتن نمي رسيد.

موهايم هنوز نيمه خشک بودند كه خيلي حرفه اي، قيچي را انداخت لايشان. حركات دستش، فرز و سريع بود. كارش كه تمام شد، مدلشان را پسنديدم. راست مي گفت. كوتاهشان نكرده بود. مرتب شده بودند. بعد مرا سمت خودش برگرداند و دستي به ابروهايم كشيد و گفت:

ـ حالا نوبت اصل كاريه.

سرم را از زير دستش عقب كشيدم و اخم كردم و گفتم:

ـ نه سولماز! اين يكي رو بي خيال شو.

ـ اِ! بچگي نكن محبوبه! لازمه دختر. مي فهمي؟

ـ ولي آخه مردم چي مي گن؟ درست نيست يه دختر دبيرستاني و مجرد، دست ببره توي صورتش.

اما سولماز انگار كه حرف هايم را نشنيده باشد، سرم را بلند كرد و مشغول كار خود شد و اخم كرده گفت: 

ـ چشمات رو ببند و ساكت باش. خيلي حرف بزني، خرابكاري مي كنم ها. وقتي كارم تموم شد، چشات رو وا كن. بايد تا قبل از اومدن نازي آماده ات كنم.

مي خواستم از جايم برخيزم كه محكم سرِ جايم نشاندم و خيلي جدي گفت: 

ـ دوره زمونه عوض شده دختر جون! يه نگاه به دور و ورت بنداز ببين چه خبره! منو نگاه کن! فكر مي كني چند سالمه؟ بگو ديگه!

ـ خب! چه مي دونم؟ نمي تونم تشخيص بدم.

ـ نچ! حدس بزن!

ـ شايد بيست و دو تا ... تا بيست و پنج سال. بهت مياد توي همين حد و حدودا بايد باشي.

يكي از آن قهقهه ها زد و گفت: 

ـ بدبخت سولماز! يعني تا اين حد درب و داغون و پير به نظر ميام؟ ولي من فقط بيست سالمه.

متعجب گفتم: 

ـ بيست سالته؟ ولي باور كن جور ديگه اي نشون مي دي.

ـ خب ديگه! اما تو هفده، هجده ساله مي زني. آهان؟

سري به تاييد تكان دادم كه گفت: 

ـ بذار بعد از يه كم خرده كاري مي شي هم سن و سالاي من. حالا مي بيني.

و به آرامي دستي روي چشم هايم كشيد و ادامه داد:

ـ چشمات رو ببند و تكون نخور. 

دوباره مانعش شدم كه با فرياد گفت: 

ـ يه جا بشين ديگه! مي ذاري كارم رو انجام بدهم يا نه؟ اَه!

كاري از دستم ساخته نبود مگر آرام گرفتن و سولماز هم پيروزمندانه مشغول كارش شد و من با چشماني بسته با خودم فكر مي كردم که، چي كار مي كنم؟ واقعا دارم كجا مي رم؟ اين، اون چيزيه كه دنبالش بودم؟

كه با احساس دردي روي صورتم گفتم:

ـ آخ! يواش! پوستم رو كندي سولماز.

همزمان با داد من، صداي زنگ موبايل سولماز هم درآمد.

ـ ببخش اگه دردت اومد. بذار اينو جواب بدم. نازيه! فقط تو تكون نخور.

و همان طور كه كارش را انجام مي داد، با موبايلش هم حرف مي زد.

ـ جانم؟

ـ ...

ـ سلام! تو چطوري؟

ـ ...

ـ آها! نه! حواسم هست. خيالت راحت! يک ساعت ديگه حاضره.

ـ ...

ـ باشه باشه.

ـ ...

ـ گفتم كه ...

ـ ...

ـ نه تماس نگرفته، شايد بازار كار داشته ولي اون طور كه تو فراريش دادي ... چي بگم والا!

ـ ...

ـ گرفتم چي مي گي. باشه تا بعد.

و بي حرف كارش را ادامه داد. چقدر گذشته بود، نمي دانم ولي تمام مدت من غرق افكارم بودم كه تكانم داد و گفت: 

ـ خوابي محبوبه؟ چشات رو وا كن. تمام شد.

چشمانم را كه از فرط بسته بودن، سنگين شده بودند، به آرامي وا كردم. جا خوردم. چند بار پلک زدم. كسي را كه توي آينه مي ديدم، نمي شناختم. چند بار متحير و پرسش گرانه به سولماز نگاه كردم. سولماز مي خنديد و شايد براي خلق هنر تازه اش، به خود مي باليد. يعني اين من بودم؟ نه خدايا! كاملا تغيير كرده بودم. پوست صورتم شفاف و روشن تر به نظر مي رسيد و ابروهاي پهن و پرپشتم، مرتب و خلوت شده بودند. دستي به صورت و ابروهايم كشيدم و گفتم: 

ـ اين ... اين، منم؟ تو ... تو چي كار كردي سولماز؟ من ...

سولماز ولي همان طور كه داخل كشوي ميز آرايش دنبال چيزي مي گشت، گفت:

ـ مگه بد شده؟

با من من گفتم:

ـ نه! ولي تو ... تو چطور ... چطور تونستي؟ اين ... اين فوق العاده است.

لبخندي زد و ابرويي بالا انداخت و گفت:

ـ كار من همينه! صبح تا شب كارم آرايشگريه، اونم توي يه سالن معروف و بزرگ. تخصص اصليم هم، گريم و شينيونه. دو روز تو هفته هم آزادم كه شانس تو زده و امروز و فرداست.

و دوباره با برس به جان موهايم افتاد و آن ها را با كليپسي، پشت سرم جمع كرد. بعد چيزي شبيه كرم روي تمام صورتم ماليد. خيلي خنک بود و پوست داغ و سرخم را تسكين مي داد. گفتم:

ـ اين چيه ديگه؟ باز چي كار مي كني؟

ـ هيس! واسه پوستت لازمه. چون دفعه اولته اين ماسک بدك نيست. تو فقط حرف نزن و جم نخور. ربع ساعت ديگه هم برو بشورش، با آب ولرم ها!

ـ مي گم سولماز!

ـ اي بابا! تمام پوستت چروك مي شه. ساكت!

و اتاق را ترك كرد. من هنوز به خودم توي آينه خيره بودم. تمام صورتم را با مايع سفيد پوشانده بود، به جز اطراف دهان و چشم هايم. كمي وحشتناك به نظر مي رسيدم پس به آرامي چشمانم را بستم و با خودم فكر مي كردم. به اين فرار احمقانه، به آشنايي ام با نازي و پشت سر گذاشتن اين همه جريان عجيب و حتي مسخره. اصلا اين چه كاري بود كه به خاطرش بايد اين شكلي مي شدم؟ اين جا چه خبر بود؟ نازي چه كار مي كرد؟ آه خداي من! مادر و بچه ها چه حال و روزي داشتند؟ كاش اين جا بودند در كنارم. ولي نه! اگر مادر با اين شكل و شمايل تازه مي ديدم چه مي كرد و چه مي گفت؟

چند دقيقه بعد پايين توي آشپزخانه، پيش سولماز بودم و مشغول تهيه ناهار بود. گفتم:

ـ بالاخره كار خودت رو كردي؟

در حالي كه مرغ را قطعه قطعه مي كرد، نگاهي به سر تا پايم انداخت و گفت:

ـ خيلي هم دلت بخواد. خوشگل بودي، خوشگل تر هم شدي. نكنه پوستت ناراحته؟

ـ نه! فقط شما، آدم رو به چه كارايي مجبور مي كنيد.

و روي صندلي، پشت ميز ناهار خوري چهار نفره نشستم. كارد را تيز كرد و گفت: 

ـ آره! مجبور بودي. هرچي نباشه، دنبال يه كاري. اين جا هم بايد بشي عين مردمش.

حرف نازي را دوباره برايم تكرار مي كرد كه گفتم: 

ـ تو كمك نمي خواي؟

ـ باريك ا...! مگه كار خونه هم بلدي؟ 

ـ نه خيلي زياد ولي از پس يه سالاد كه بر ميام.

ـ خوبه! اون جاست توي سبد. يك ظرف هم همون جا گذاشتم.

بساط سالاد را همان جا جلويم چيدم و در حين پوست كندن خيار بودم كه گفت: 

ـ سالاد رو درشت خرد كن. نازي، اون جوري بيشتر دوست داره.

ـ چه خوبه كه هواش رو داري. چند وقته مي شناسيش؟

در حالي كه روي تكه هاي مرغ ادويه مي ريخت، گفت: 

ـ خوبه كه ديشب سهراب رو ديدي. چي فكر مي كني در موردش؟ 

شانه اي بالا دادم و گفتم:

ـ چي بگم؟ قرار بود تو جواب بدي نه من.

ـ خوش تيپ و خوش قيافه بود. مگه نه؟

با يادآوري قيافه جذاب سهراب كارد را توي دستم جا به جا كردم و با برداشتن خيار بعدي، سولماز با چهره اي متفكر گفت: 

ـ خوبه! تو هم مثل بقيه فكر مي كني. كار من رو راحت كردي. الان يه جورايي نصف اطلاعات و احساسات نازي پيشته.

و با كمي مكث ادامه داد:

ـ چي بگم؟ چند سال پيش، نازي خانم به عشق همين سهراب مي زنه به سيم آخر و همراهش مي شه. پسره هم خودش رو حسابي عاشق نشون مي ده و از خودش زيادي مايه مي ذاره. يادم مياد نازي تعريف مي كرد كه حدود يک سال، هر روز از دم خونه تا دبيرستان دنبالش مي رفته و موقع برگشت هم، كارش همين بوده. حتما خيال مي كني كه سهراب باهاش حرف مي زده يا نامه پرت مي كرده واسش و يا مزاحمش مي شده. نه! فقط مراقبش بوده و بهش زل مي زده. همين نگاه ها هم يواش يواش، نازي رو رام مي كنه كه سال تحصيلي بعد، خودش پيش قدم بشه و بره و ازش بپرسه چرا مي افته دنبالش. سهراب هم يه كلام، ختم كلام مي گه، عاشقتم، دوستت دارم و از اين چرت و پرت ها. خلاصه! نازي خانم سر به راه و درس خون ما مي شه، يه ديوونه كه به عشق سهراب خان، وقت و بي وقت كلاس هاي درسي رو به بهونه مريضي و هزار تا درد بي درمون ديگه غيبت كنه. از اون طرف هم پس و پيش رفتناش به خونه رو، با كلاس فوق العاده و جبراني داشتن يا درس خوندن با فلان دوست و هزار تا چاخان پاخان ديگه روتوش مي كرده. در عوض خانم كجا مي رفته؟ پي خوشگذروني و خريد و رستوران و پارک با سهراب. پارتي رفتن هم كه تا دلت بخواد. بالاخره هم گند كار وقتي بالا مياد كه معدل نازي از هيجده و نيم مي رسه به چهارده و نيم.

و مرغ ها را توي ظرف پيركسي چيد و گذاشت توي همان دستگاهي كه شب پيش نازي پيتزا را گرم كرده بود. دست هايش را مي شست كه گفت:

ـ شانس مياره به زور ديپلم مي گيره ولي اين وسط يه چيز خيلي مهم رو هم از دست مي ده. آبرو و شرفش رو! توي يكي از همون مهموني ها پسره ي آشغال چيز خورش مي كنه و بي حال و بي رمق كه مي شه، مي بردش آپارتمان خودش و اون جا هم كاري كه نبايد بشه، مي شه.

لبش را گزيد و دست هايش را با حوله كنار ظرفشويي خشک كرد و دوباره برگشت سمت مايكروفر و ادامه داد:

ـ صبحي كه چشم وا مي كنه و حال و روزش رو توي يه جاي غريب مي بينه خيلي مي ترسه و فقط گريه مي كنه اما پسره ي نامرد، با كمک پررويي و زبون چرب و نرمش دوباره از عشقش مي گه و قسمش مي ده كه عقدش كنه و حتي آپارتمانش رو هم به نامش بزنه كه چي؟ كه بمونه پيشش و باهاش زندگي كنه و برنگرده خونه.

نفس عميقي كشيد و دكمه ي دستگاه را زد و ادامه داد:

ـ نازي چي كار مي تونست بكنه؟ اونم با حال و روزي كه پسره سرش درآورده بود؟ اصلا مي تونست برگرده پيش خونواده اش؟ جوابشون رو چي مي داد؟ هه! آخرش هم مي مونه پيش سهراب. دختره ي ساده خيال مي كرده اون قدر كه خودش سهراب رو دوست داشته، اونم حاضره واسش جون بده. احمق از زيادي عشق به خريت افتاده بوده.

و پوزخند غمگيني زد.

ـ جالبي قضيه اين جاست كه چهار، پنج ماه هم، همين طوري بدون عقد، توي اون آپارتمان با هم زندگي مي كنن. سهراب هم براش كم نمي ذاره. نازي خيلي اصرارش مي كنه كه عقد كنن ولي سهراب هر دفعه با يه بهانه اي از زيرش در مي رفته و نه مياورده. بيشتر مواقع هم با هديه هاي رنگارنگ و گرون قيمت خامش مي كرده. شايد ندوني! ولي سهراب، از اون بچه پولداراي كله گنده است. اون آپارتمان هم يكي از اون همه دارايي بوده. به هر حال همه چي در ظاهر براشون عالي پيش مي ره تا اين كه نازي مي فهمه، اي دل غافل! هه! دو تاشون شده سه تا. كلي هم ذوق مي كنه و با دمش گردو مي شكنه. خيال مي كنه، سهراب هم حسابي كيفش كوک مي شه بفهمه داره بابا مي شه.

و با همان پوزخند، ابرويي بالا انداخت و ادامه داد:

ـ اما نه! فرداي همون روز كه خبر رو بهش مي ده پدر عاشق پيشه غيبش مي زنه و تنها چيزي كه ازش مي مونه، يه نامه است كه توش از نازي خداحافظي كرده و پيشنهاد داده كلك اون نفر سوم رو هم بكنه و از سر خودش بازش كنه. البته با سند آپارتمان كه به نام نازي بوده و يه عابر بانک با چند تومن پول. فكرش رو بكن نازي چه حالي شده اون موقع؟ به خصوص وقتي سند و عابر بانك رو مي بينه انگار كه چند ماه تن فروشي كرده و مزدش رو گرفته. به همين راحتي!

وقتي كه ساكت شد، برق اشك را توي نگاهش ديدم. پشت كرد به من و با باز كردن كابينت، با صدايي گرفته گفت:

ـ نازي ناچارا همون جا مي مونه ولي بچه رو هم نگه مي داره. فكر مي كرده اگه دخلش رو بياره، آدم كشته و گناه كرده ولي گناه به وجود آوردنش رو يادش رفته بود. توي اون مدت هم، خيلي پي گير سهراب مي شه و به دوستاش هم سر مي زنه ولي همه بهش مي گن كه سهراب رفته سفر يا اصلا نديدنش. بعدا مي فهمه كه خودش رو مخفي كرده و به همه سپرده بوده كه لوش ندهند. شايد باورت نشه ولي توي تمام مدتي كه دنبال سهراب بوده، هنوز هم دوستش داشته و به برگشتش اميدوار بوده. ديدن بچه به وسيله سهراب رو، يه امتياز واسه برگشتش مي دونسته ولي موعد تولد بچه اونو تک و تنها توي بيمارستان به دنيا مياره. اونم چه بچه اي! يه ناقص الخلقه، كه موقع تولد مي ميره و از دست مي ره. ثمره ي گناه، چيزي بهتر از اين نمي شه. خدا خيلي نازي رو دوست داشته كه اون بچه رو ازش گرفت، والا نازي چي بايد مي كشيد و چه به سرش مي اومد. فقط خود خدا مي دونه و بس!

و با ديسي بزرگ توي دستش سمتم برگشت و گفت:

ـ بعدش هم آپارتمان رو مي فروشه و مي افته دنبال كار و يه زندگي تازه. با كمك همون دوستاي سهراب هم، يه كاري واسش جفت و جور مي شه. من هم همون موقع ها بود كه باهاش آشنا شدم. پي يه جا مي گشت، من هم دنبال يه هم خونه. داستانش رو كه شنيدم، موافقت كردم باهام بمونه. تا حالا هم كه سه سال از اون روز مي گذره، ما با هميم.

به من نگاه كرد و ديس را گذاشت روي ميز. سرنوشت نازي هنوز كاملا برايم هضم نشده بود كه با همان كنجكاوي و تاسف پرسيدم:

ـ يعني اين خونه مال توئه؟

دستي پاي چشم هايش سابيد و دماغش را بالا كشيد و خنديد:

ـ باورم نمي شه! پيداست سرت درد مي كنه واسه شنيدن قصه. حالا هم حتما نوبت داستان منه؟

با كمال اعتماد به نفس و پررويي، سري تكان دادم و فلفل دلمه اي را خلال خلال كردم كه با رفتن سمت مايكروفر، گفت: 

ـ چي بگم؟ از اولش كه اين شكلي نبود. من هم يه واحد آپارتماني جمع و جور داشتم كه فروختمش و با كمك پول نازي اين جا رو قسطي برداشتيم. جاش خيلي برامون مهم بود. دنج و خوش آب و هوا! واسه همين هم دست گذاشتيم روي يه لقمه درشت. كم كم كه كارمون ثابت شد، قسطاشو داديم و شد مال خودمون. اين جا، شراكتي براي هر دومونه.

ـ جالبه! مي گم يه وقت خيال نكني فضولم ها ولي ... تو چرا تنها شدي؟ نكنه تو هم مثل نازي ...؟

با دو قوطي نوشيدني توي دستش، رو به رويم نشست و يكي را كنار دستم گذاشت و با ريز كردن چشم هايش گفت:

ـ اصلا فضول نيستي ولي به نازي هم حق مي دم كه از سوال كردنات، كلافه بشه.

و با يک حركت، درب قوطي را صدا دار باز كرد و با نوشيدن مقداري از آن گفت: 

ـ من مثل نازي نبودم. پدر و مادره كه از هم جدا شدند، ماما رفت اروپا و بابا هم زن گرفت. يه زن خوشگل و جوون هم سن و سالاي خودم! دوستم بود، همكلاسيم. من هم كه تاب زن پدر و نامادري تازه و اون رفيق نيمه راه قديم رو نداشتم، با بابا حرف زدم و خواستم سوام كنه. اون هم از خدا خواسته پول و كليد يه آپارتمان رو داد دستم و سپردم به امون خدا. تنها تفاوت من با نازي اينه كه عقل كردم و تا همين حالاش هم، به هيچ مردي تكيه ندادم و رو پاي خودم وايستادم. مي دوني؟ كلا مردا به درد اعتماد نمي خورن. نبايد حرف هاشون رو باور كرد. نمونه اش هم سهراب يا پدرم و خيلي از مرداي ديگه. مي دوني حالا نازي چقدر از سهراب بيزاره؟ 

ـ تو اشتباه مي كني سولماز! همه مردا مثل هم نيستند. پدر من، تا لحظه اي كه زنده بود، دلش به زن و بچه اش بود و به عشق اون ها نفس مي كشيد.

دستي زير چانه گذاشت و به من چشم دوخت و پرسيد:

ـ پدرت؟ تو اگه اين قدر خونواده ات رو دوست داري و پدرت برات خاطره سازه، چرا الان اين جايي؟ چرا فرار كردي؟

و من، ساعتي بعد، همه چيز را برايش گفته بودم و به خيالم هر دو به نحوي خالي و سبك شده بوديم و حتي صميميت بينمان، بيشتر از قبل شد. آن قدر هم غرق قصه گويي و قصه شنوي شده بوديم كه كم مانده بود دست سولماز بسوزد و من هم، سالادي را كه مي شد توي ده دقيقه حاضرش كرد، خيلي دير تحويل دادم اما با خودم به اين همه حرفي كه زده بوديم فكر مي كردم. يك لحظه خنده ام گرفت كه سولماز آن همه حرف زده بود و دلش خوش بود كه من نصف اطلاعات را داشتم و اگر اين اطلاعات را نداشتم، سولماز تا كي بايد حرافي مي كرد و قصه مي گفت؟

كارمان توي آشپزخانه كه تمام شد، رفتيم توي سالن و رو به روي تلويزيون نشستيم و همان جا بود كه باز هم براي اولين بار ماهواره را ديدم. سولماز كه متوجه تعجب و حيرتم شده بود، با نمايش صدها و يا هزاران كانال آن، حيرتم را چند برابر كرد. حتي گاهي با توقف روي كانالي، موضوع برنامه ي در حال پخش را برايم توضيح مي داد. موسيقي، فيلم، سريال، رقص، آواز، ورزش، خبر و هزار و يك چيز ديگر. بالاخره هم روي شبكه اي كه در حال پخش يك فيلم خارجي بود، نگه داشت و با هيجان گفت:

ـ واي محشره! من عاشق اين فيلمم. يه فيلم عاشقانه ي باحاله به خصوص همين صحنه اش.

چشم هايم چهارتا شد. تصويري را كه مي ديدم در تمام طول عمرم حتي يك بار هم نديده بودم. با شرم نگاهي به سولماز انداختم كه خيلي عادي و احساساتي، به صفحه تلويزيون چشم دوخته بود.

ـ سولماز؟ اينا چيه مي بيني؟ به خدا زشته! خاموشش كن.

سولماز با بي قيدي شانه اي بالا داد و گفت:

ـ چي مي گي تو؟ تمام فيلم هاي خارجكي از اين صحنه ها دارن. حالا مال اين يكي، يه خرده بيشتره. تازه اين شبكه، يه چيزاييش رو هم سانسور كرده. من اصل فيلم رو كامل ديدم.

ـ خب كه چي؟ دليلي نداره كه ما هم تماشا كنيم.

و از جا بلند شدم و سمت تلويزيون رفتم. خواستم خاموشش كنم ولي بلد نبودم.

ـ بيا خاموشش كن! من نمي دونم چطوري بايد ...

ـ اي بابا! بيا بشين سرِ جات. خب مي زنم يه برنامه ي ديگه! ضد حال!

و من بدون اين كه به صفحه تلويزيون توجهي كنم، سرِ جايم برگشتم و سرم را پايين انداختم. سولماز با خنده گفت: 

ـ بس كن بچه مثبت! بيا عوضش كردم. هر كي ندونه خيال مي كنه خودت اون تويي. نرمال باش!

و صداي موسيقي به گوش رسيد. سرم را بالا آوردم و گفتم:

ـ اين همه شبكه! چرا نمي ريد پي چيزاي خوبش؟ مگه همين فيلم خارجيه، زيرنويس فارسي نداشت؟ چرا زبان انگليسيتون رو تقويت نمي كنيد؟

سولماز به شوخي، محكم كوبيد توي كمرم و گفت:

ـ خوشم اومد! تقويت زبان انگليسي؟ اين كاره هم هستي؟

ـ نمره زبانم توي دبيرستان هميشه بيست بود. اگه مي شد، دوست داشتم توي دانشگاه، مترجمي زبان بخونم.

سولماز دوباره خنديد و زل زد به تلويزيون. شو پخش مي كرد. رقص و آواز! صداي تلويزيون را بالا برد. چه حوصله اي داشت! وقتش را صرف چه چيزهايي مي كرد! دستم را گذاشتم روي صورتم. چقدر صورتم صاف و لطيف شده بود. انگشتم ليز مي خورد روي صورتم كه سولماز گفت: 

ـ تو بلدي برقصي محبوبه؟

و با تمسخر ادامه داد:

ـ چه سوال احمقانه اي! تو و رقص؟ هه!

نگاهش كردم. حرصم را درآورده بود. با صدايي نيمه بلند گفتم:

ـ كجاش خنده داره؟ اين كه بلد نيستم برقصم؟ خب بلد نيستم. ياد نگرفتم. جايي نبودم كه ياد بگيرم و كسي هم نبوده كه بهم ياد بده. زندگي اين قدر برام سخت بوده، كه ندونم رقص چقدر مهمه. يعني اين قدر مهمه كه در موردش، يه بي سواد به نظر ميام؟ كسي كه بايد بهش خنديد؟

دستي روي شانه ام زد و با محبت گفت:

ـ حالا چرا ناراحت مي شي؟ ولش كن! حالا اين جا، هم جاشه و هم كسي هست كه بهت ياد بده.

ـ چه اهميتي داره؟ مگه چيز لازميه؟ 

ـ واي! هر جووني بايد بلد باشه.

دستش را عصبي پس زدم و گفتم:

ـ چتونه شماها؟ چرا كاراتون عجيب و غريبه؟ اول اصلاح و آرايش، حالا هم رقصيدن. بعدش هم چي ازم مي خواهيد، معلوم نيست.

و نگاهم را از او گرفتم ولي او بي توجه به حرف هايم، دو دستم را گرفت و در حالي كه بلند مي شد، گفت:

ـ پاشو كارت دارم. منو نگاه كن! ببين چي كار مي كنم، تو هم انجام بده.

دستم را از دستش بيرون كشيدم.

ـ حواست كجاست؟ شنيدي چي بهت گفتم؟

اما سولماز از جا بلندم كرد و با گرفتن دوباره دستم، مرا چرخاند. داشت واقعا با من مي رقصيد حتي خواست كه با او هماهنگ هم باشم و من نمي دانستم چه بايد مي كردم. ناچارا سري تكان دادم و اخم كرده، اجازه دادم كه هر كاري مي خواهد انجام دهد و اين دقيقا همان كاري بود كه از لحظه ورودم به جمعشان انجام داده بودم.

بگذار كارشان را بكنند. مهم، داشتن امنيت و سرپناه است.

كلافه گفتم:

ـ بسه! ديگه اين جوري نچرخونم. برام بگو كارم چيه كه به خاطرش رقص هم بايد ياد بگيرم؟

سولماز، بي خيال در حالي كه زير لب به آرامي آهنگي را زمزمه مي كرد و مرا مي رقصاند گفت:

ـ كار؟ خب يه كار نون و آب دار و صد البته شرافتمندانه.

ـ شرافتمندانه و رقص؟ خوبي و بدي؟ نمي فهمم! اين چه كاريه؟

ـ چه مي دونم؟ آروم! پاي راست جلو، حالا پاي چپت رو ببر عقب. يواش! بذار طرف مقابلت راه ببردت. خودت رو بسپار دست اون.

ـ واي خدا! من كجام، اين جا كجاست؟

دست دور كمرم انداخت و با ادامه كارش گفت: 

ـ خوبه! بدنت يه ذره خشكه ولي با يه كم نرمش، راه مي افتي. خوبه خوبه! عقب، جلو، آروم و متين. سرت رو بگير بالا!

ـ باشه! بازم از جواب دادن طفره بريد. حالا بايد با كي برقصم؟ اين جور كه پيداست، دو نفريم. خب! كي هست نفر دوم؟ 

ـ هركس! شايد يه مرد!

ـ يه مرد؟! با ... با يه ... با يه مرد برقصم؟ مگه ... مگه مي شه؟

ثابت و بي حركت ماند و به من نگاه كرد و گفت:

ـ پس چي خانم استريليزه؟ تو قراره وارد اين جامعه بزرگ بشي. دنياي تازه اي كه با دنياي گذشته ات، زمين تا آسمون فرق داره. تو بايد آمادگي مواجهه با همه چي رو داشته باشي. نكنه جنس مخالف رو هم نمي شناسي؟

ـ نه! يعني چرا ولي رابطه اين جوري با يه مرد بايد دليل موجهي داشته باشه. بايد شرعي و قانوني باشه.

بلند بلند خنديد و گفت:

ـ تو ديگه كي هستي؟ اصلا اجتماعي نيستي. از كجا اومدي؟ الان كه اكثر روابط دختر پسرا، غيرشرعي و غيرقانونيه. كجاي كاري تو؟

خداي من! چرا غير شرعي و غير قانوني را با تمسخر بيان مي كرد؟ اجتماعي بودن يعني اين؟ اين جا چه خبره؟ چرا اين قدر پرتم؟ شايد هم اين مردم! نه! يعني زندگي ساده و معمولي ما، جزيي از زندگي اين مردم نبود؟ ما تافته جدا بافته ايم يا اين ها؟ يعني تا اين حد سرگرم بدبختي دنيا و زندگي بوده ايم كه از همه چيز دور و برمان بي خبريم؟ شايد اين مردم يك چيزيشان شده.

و باز در ميان دست هاي سولماز چرخ مي خوردم و افكارم هم توي سرم چرخ مي زدند. بعد از خوردن ناهار دو نفره ي عصرگاهيمان، براي استراحت به اتاقم رفتم و خيلي سريع تر از آن چه چيزي به فكرم برسد، به خواب رفتم.

آرام چشم هايم را باز كردم و نگاهم را توي اتاق گرداندم. صداي كسي از طبقه پايين شنيده مي شد. از پله ها كه پايين رفتم، صداي نازي را به وضوح شنيدم كه با سولماز حرف مي زد. بهتر بود با او حرف مي زدم و يك جوري از اين بلا تكليفي درمي آمدم . سولماز گفت:

- از صبح پيداش نيست نگين. يه زنگ هم نزده. حسابي زدي تو برجكش.

- بايد حساب كار مي اومد دستش.

نازي اين جمله را گفت در حالي كه تكه اي از مرغ را كه توي پيش دستي مقابلش بود به دهان گذاشت.

- با اين كه يه چيزي بيرون خوردم ولي اين يه مزه ديگه اي داره. دستت درست دختر!

كه چشمش به من افتاد و دست از خوردن كشيد. بعد سوتي بلند زد و لبخند به لب گفت: 

-واو! خودتي؟ خوشگل شدي دختر! توي آسمون ها پي ات مي گشتم، روي زمين، ور دل خودم پيدات كردم. اي ول سولماز! دمت گرم! گل كاشتي دختر.

بي تفاوت نسبت به تعريف هايش، سمتشان رفتم و پشت ميز نشستم. سولماز با برداشتن ليواني گفت: 

- اين جوريا هم كه مي گي نيست. خودش خوشگل بود.

و توي ليوان چاي ريخت و گذاشت جلويم و گفت:

- خوب خوابيدي؟

به سر تكان دادني اكتفا كردم كه نازي متعجب پرسيد:

- خوبي محبوبه؟

- آهان! صبحي نبودي! كله سحري مي ري سرِ كار؟

دستپاچه، جوابي بي سر و ته داد و گفت: 

-عالي شدي! به انتخابم آفرين مي گم. خدا رو شكر كه نموندي توي خيابون.

-نازي؟ كار من از كي شروع مي شه؟

نگاهم كرد و مقداري ديگر از غذايش را خورد و گفت:

- كارت؟ شروع مي شه. خيلي عجله نكن! فعلا فقط استراحت كن و خوش باش. تو بايد محيط تازه اي رو كه توش پا گذاشتي، خوب خوب بشناسي. امشب هم كلي كار داريم. سولماز؟ واسه مهموني، بهش گفتي؟

سولماز نزديكش شد و متعجب با نگاهي بين من و او گفت: 

-وا؟ مگه ... مگه محبوبه هم مياد؟

-پ نه پ! تنها بمونه توي خونه؟

سولماز اين بار سرش را به او نزديك كرد و به خيالش كه من نشنوم، آرام گفت: 

-ولي اون آماده نيست. هنوز كلي كار داره. اون ... اون هيچي نمي دونه و حتي آدماي اين جا رو هم نمي شناسه. تو داري يك دفعه... 

نازي سرش را عقب كشيد و با نگاهي به من گفت:

- نگاش كن تو رو خدا! فقط يه لحظه تماشاش كن. اون هيچ آموزشي احتياج نداره. اون شده عين همين مردمي كه باهاشون غريبه است. اونا، همين جوري هم بين خودشون قبولش مي كنند. اونايي كه تو مي گي، همه جزئياتن. ظاهرش كه تغيير كرد، اون وقته كه خواستني مي شه و مي شه يكي از اونا.

-ولي نازي! اون با اولين برخورد ناگهاني ...

نازي كلامش را بريد و حرف خود را تكرار كرد و من، نه مي دانستم و نه مي فهميدم چه مي گويند. اواخر شب، به دنبال درخواست غيرمترقبه و ناگهان نازي، مجددا مقابل آيينه و زير دست هنرمند سولماز قرار گرفتم تا به قول نازي، صفايي به سر و صورتم بدهد و رنگ و لعابم را بيشتر كند. سولماز هم انگار از خدا خواسته، موها و چهره ام را چنان آراست كه حتي خودم هم حيران، تا مدتي در آينه خيره خيره خودم را تماشا مي كردم. موهايم را سشوار كشيده، آزاد دو طرفم ريخته بود و آرايشم، به قول خودشان ملايم و دخترانه. حتي پرسيدم:

-اين آرايشم زيادي ... زيادي تند و غليظ نيست؟ 

و آن دو فقط خنديدند. بعد نوبت به پوشيدن لباس رسيد. لباس منتخبشان، ماكسيِ كرم رنگ، دكلته و با يقه اي تركيبي بود. به قول سولماز، تلفيقي بود از يك يقه هفت نيمه باز، با پوششي ناكامل از مدل قايقي. تمام بالا تنه تا روي زانويم چسبان و پليسه كار شده بود و از روي زانو تا به پايين، ساده و آزاد. مدلش شيك بود ولي براي من عجيب بود و حتي اندام نما و نا فرم. نخواستم بپوشمش ولي اصرارهاي نازي و حتي لباس كوتاهش و لباس نامناسب و نيمه لخت سولماز، مرا مجبور به قبولش كرد.

باورم نمي شد. انگار براي تن من دوخته بودنش. اندازه ي اندازه بود. نازي لبخندزنان دستم را گرفت و گفت: 

ـ يه چرخ بزن! محشر شدي. عينهو يه پرنسس!

با دستم روي سر شانه ها و سينه ام را پوشاندم و با شرم گفتم: 

ـ يه جوريه نازي! اصلا توش راحت نيستم.

ـ اه! دستت رو بنداز. عادت مي كني. حالا هم اين كفش ها رو بپوش. با اينا ديگه تكميلي.

متعجب نگاهي به كفش هاي كرم پاشنه بلند و جلو باز انداختم و گفتم:

ـ واي! اينا رو چه جوري بپوشم؟ چه جوري با اين پاشنه ها روي پا وايستم؟ نه! نمي تونم.

ـ ما كمكت مي كنيم. يه كم كه راه بري، عادت مي كني. راحت مي شه برات.

و در حالي كه كفش ها را به پايم مي كرد، دادم به هوا رفت.

ـ آخ! برام تنگه. زوركي كه نمي شه.

ـ سولماز يكي ديگه واسش بيار.

ـ كرم نداريم. يه جفت مشكي از همين مدل هست.

نازي سري تكان داد و كمي بعد با كفش ها، دست توي دست نازي قدم مي زدم. راست مي گفت كه كم كم به آن ها عادت مي كنم ولي باز هم برايم مشكل بود. آماده كه شديم، رو به نازي پرسيدم:

ـ خب كجا مي ريم؟

ـ يه مهموني! گفته بودم كه.

و با برداشتن كيف دستي شيکِ زرشكيِ همرنگ لباسش، گفت:

ـ پس اين دختره كدوم گوري مونده؟ دير شد كه!

سولماز همان طور كه مانتويش را بر مي داشت، گفت:

ـ نگين؟ گفت خودش مي ره. بايد الانه، اون جا باشه وسط مهموني و سرخوش!

ـ من ساده رو باش. بايد هم اون جا باشه وقتي كه مهموني، مهمونيِ پژمانه.

بعد مانتو و شالي به دستم داد. با حالي به هم ريخته گفت: 

ـ بجنبيد ديگه! بايد راه بيفتيم.

ناگهاني گفتم:

ـ چي؟ كجا؟ با ... با اين سر و ريخت؟ من ... من ... نه! نمي تونم بيام.

حرفم تمام نشده فرياد زد:

ـ چي داري مي گي؟ نكنه توقع داري با لباس راحتي توي خونه بريم مهموني؟

ـ آخه من ...!

دستم را محكم فشرد و خيره توي نگاهم گفت:

ـ مگه قرار و مدارامون يادت رفته؟

از حالتش ترسيدم و گفتم:

ـ نه! ولي ...

ـ پس چه مرگته؟ چرا خنگ بازي در مياري؟ چرا رو اعصابم راه مي ري؟ بپوش و راه بيفت.

دستم را بيشتر فشار داد كه سولماز سمتش آمد و بيخ گوشش گفت:

ـ ولش كن! تو از دست يكي ديگه حرصي اي، اين بدبخت رو چي كار داري؟ اين كه نگين نيست.

و دستم را از دستش آزاد كرد و گفت:

ـ تو هم بپوش ديگه! اَه!

خواستم مانتو را بپوشم كه نازي بي آن كه نگاهم كند، دم راه پله ها گفت:

ـ بهت گفته باشم! داري مياي، سوال و جواب كردن و گيج بازي، ممنوع! حاليته؟ و اِلا من مي دونم با تو!

كمي بعد توي ماشين نشسته بودم. هنوز هم دلواپس و مضطرب بودم و حال خوبي نداشتم. حتي هواي مطبوع و خنكي كه از شيشه ها داخل مي آمد هم نمي توانست سرِ حالم كند و يا موسيقي اي كه از ضبط ماشين پخش مي شد. توي فکرام غرق بودم كه متوجه پچ پچ هاي نازي و سولماز شدم:

ـ خوب شد يادم آوردي سولماز.

و حين رانندگي، از آينه نگاهم كرد و كمي ملايم تر از قبل گفت: 

ـ ببين چي دارم مي گم محبوبه، اي بابا! چته تو آخه؟ اين لبات رو زبون نزن! سولماز دوباره رژ مالي كن خانم رو. پاك حواسم رو پرت كرد.

دست خودم نبود. ناخواسته از نگراني، لب هايم را گاز مي گرفتم و زبانشان مي زدم كه دوباره گفت:

ـ چي مي خواستم بگم؟ آها! گوش كن دخترجون! توي اين مهموني، هم دختر هست، هم پسر. اون جا كه مي ريم، حواست جمع باشه يه وقت با اين پسرا گرم نگيري. در باغ سبز نشونشون نده كه حسابي مستعدن. اگه باهات دست دادن، جا نخوري و اُمل بازي در نياري. تو هم دست بده باهاشون. حتي ممكنه دستت رو هم ببوسن. بعضي هاشون از اين خلق و خوها دارن ولي تو عادي باش و خودت رو دستپاچه نشون نده، و اِلا به ضرر خودته و باورشون مي شه با يه دختر بي دست و پا و چلمنگ طرفن. شايد بهت پيشنهاد رقصيدن هم دادن. مهم نيست، همراهشون شو ولي اگه ديدي داره از حد مي گذره، بكش كنار. راستي! هر آت و آشغالي هم كه بهت معرفي كردند، نمي خوري. تا من نگفتم، نه چيزي ميندازي بالا و نه با كسي همراه مي شي. مجوز همه چي با منه. پس هر از گاهي، يه نگاه به من يا سولماز مي اندازي تا اگه سوالي داشتي، با اشاره حاليت كنيم. در كل، حواسمون بهت هست پس خودت هم مراقب باش. حله يا هنوز شوتي؟ 

هيچ كدام از حرف هاي نازي، برايم قابل فهم و هضم نبود. مخصوصا قسمت هاي دست دادن و رقصيدن با يك مرد. گرمم شده بود و دوباره افتاده بودم به جان لب هايم و همان سوال تكراري را از خودم پرسيدم. من كجا دارم مي روم؟

چند دقيقه اي كه به سرعت گذشت، بالاخره مقابل خانه باغي توقف كرديم. قد و بالاي درخت ها از همان جا هم معلوم بود. بيرون خانه خلوت به نظر مي آمد. خواستم پياده شوم كه نازي گفت:

ـ بشين سرجات! بايد بريم تو. نمي شه كه ماشين رو بذارم بيرون.

دستم را از در رها كردم كه چشمم به مردي با تيپ رسمي ولي موهاي سيخ شده خورد. هيكل درشتي داشت، با كت و شلوار مرتب و كراوات زده. همان دم در عين بادي گاردها، ايستاده بود. نازي شيشه را پايين داد. نگاهي بينشان رد و بدل شد. بعد نگاهش روي من و سولماز چرخيد ولي روي من ثابت ماند. از نگاهش خوشم نيامد كه گفت:

ـ انگار خانم غريبه ان؟ نديده بودمشون.

نازي پوزخندي زد و گفت:

ـ از كم سعادتيه! با منه! مي بيني كه. حالا مي شه رفت تو يا بايد به رييست زنگ بزنم؟

مرد يك تاي ابرويش را هوا داد و با زدن دكمه كنترلي كه توي دستش بود، در را باز كرد و قبل از اين كه نازي حركت كند، گفت:

ـ بچه ها جاي خالي توي پاركينگ و محوطه رو نشون مي دن.

و باز با نگاه وقيحانه اش به من زل زد و با دست به راه ورودي اشاره كرد كه نازي راه افتاد. تاب نياوردم و پرسيدم: 

ـ اين چرا اون جوري نگام مي كرد؟ مگه آدم نديده؟

ابروهاي نازي در هم گره شد و گفت:

ـ به! باز كه شروع كردي.

ـ ولش كن نازي! ببين محبوبه. اون يارو كارش همينه. اصلا چشماش اون جوريه.

ديگر صداي سولماز را نمي شنيدم و محو تماشاي باغ ويلا شده بودم. چه عظمتي بود، خدا مي دانست! و اين عظمت چقدر زيبا بود! تا چشم كار مي كرد، فقط درخت بود و گل و زيباييِ آن جا با چراغاني محشر و فواره هاي آب كوچك و بزرگ صد چندان شده بود. با فاصله از هم، گوشه و كنار پر بود از همان باديگاردها.

ماشين را كه نازي پارك كرد، قبل از پياده شدن، سولماز رژِ لب تازه اي روي لب هايم كشيد و گفت:

ـ ول كن اين لب و لوچه بدبخت رو! آروم باش دختر. واي!

و به آرامي، با دستمالي كه از توي كيفش بيرون كشيد عرق هاي بالاي لب و پيشاني ام را گرفت و گفت:

ـ بسه تو رو خدا! خودت رو هلاك كردي. الان كه رفتي تو، مي بيني هيچ خبري نيست.

و ما هر چه به سالن نزديك تر مي شديم، ترس من بيشتر و صداها، بلند و بلندتر مي شد. قلبم خيلي تند مي زد. نگهبان دم در سالن، در را كه باز كرد، نازي اول مرا جلو فرستاد. سست شدم كه صداي آرام سولماز را شنيدم:

ـ برو! نترس! پشتتم و هواتو دارم. برو!

حس مي كردم با اولين قدم به محض ورود، همه نگاه ها به سوي من مي چرخند. سرم را پايين انداختم و سرِ جايم ثابت ماندم. نازي كه انگار متوجه حالم شده باشد، زير بازويم را گرفت و توي گوشم گفت:

ـ چته؟ راه برو ديگه! عادي باش تو رو خدا. به نفع خودته خنگه.

اين بار بازوهايم را تهديدوار نمي فشرد و اين آرامش خوبي به من مي داد. چشمانم را بستم و اجازه دادم نازي راه ببردم. از صداي بلند موسيقي و همهمه جمع، پيدا بود داخل شده ايم. از روي ناچاري چشم باز كردم. مي ترسيدم از نگاه هاي ميخ شده رويم ولي آن قدر شلوغ بود و قاطي پاطي، كه حضور من ميانشان هيچ بود. چه لباس ها و تيپ هايي! شبيه يكي از آن برنامه هايي بود كه از ماهواره ديده بودم و سولماز مي گفت، فشن. داشتم به اطرافم نگاه مي کردم كه كسي گفت:

ـ مانتو و شالت رو بده به خانم.

نازي بود كه اين حرف را زد. نگاهي به دختر جواني كه مقابلم بود و مانتوهاي توي دستش انداختم و مثل نازي و سولماز، مانتويم را درآوردم و بعد هم شالم. خواستم نگهش دارم ولي نگاه نازي ترساندم كه خدمه جوان گفت: 

ـ رختكن و اتاق آرايش طبقه بالاست.

سولماز گفت:

ـ هميشه اين پايين بود چرا حالا ...؟

دختر سري تكان داد و لبخند به لب گفت:

ـ اگه مشكلي هست در خدمتم.

و پله ها را بالا رفتيم براي چك كردن دوباره لباس و آرايشمان. توي آن طبقه چند تا اتاق بود. نمي دانم ولي فضايش، علي رغم زيبايي و تجملاتش، برايم آزاردهنده بود.

داخل اتاق كه شديم، ماتم برد. اتاق نبود كه! يك آرايشگاه كامل بود. چند نفر ديگر هم آن جا بودند و هر كدام كاري مي كردند. يكي پاي آينه نشسته بود و آرايشش را احيا مي كرد، يكي هم جلوي آينه قدي لباسش را ديد مي زد و ديگري، با موهاش ور مي رفت. سولماز دستي به موهايم كشيد و نازي نگاهي به صورتم انداخت. سولماز جلوتر از من و نازي از اتاق بيرون رفت. نازي خودش را چك كرد و گفت: 

ـ همه چي عاليه! من دارم مي رم، تو هم خودت بيا.

با ترسي بيشتر گفتم:

ـ تنها برم؟ اين شكلي؟

و دستم را روي سينه ام گذاشتم. دخترهاي حاضر توي اتاق با هم گفتند و خنديدند ولي نگاه هاي نازي به تك تكشان، لبخند را روي لب هاشان خشكاند. بعد رو به من، خيلي محكم گفت:

ـ بله! شما ... تنها مي ري پايين. بدون من يا هر كس ديگه اي! مفهومه؟

و بدون اين كه منتظر جوابم بماند، اتاق را ترك كرد. دست و پايم مثل بيد مي لرزيدند و تنم داغ شده بود. اصلا نمي توانستم پايين پله ها و آدم هايي را كه آن جا بودند رو تجسم كنم و نگاه هايشان. نه! مي ترسيدم. نمي توانستم ولي اگر نمي رفتم چه؟ نازي چه؟ اصلا حال خودم را نمي فهميدم. مني كه تک و تنها، از شهر خودم آمده بودم توي شهر به اين بزرگي با آن همه آدم، چرا از چند نفر و اين فضا مي ترسيدم؟

به زحمت نفس عميقي كشيدم تا شايد آرام شوم ولي چشم انداختم به پله هاي زير پايم. چند پله بيشتر نبود ولي براي لحظه اي سرم گيج رفت. چشمانم را باز و بسته كردم. علي رغم لرزش تنم، دستم را به نرده ها گرفتم و به آرامي قدم گذاشتم روي پله ها. پايين را كه نگاه مي كردم و آن همه آدم را، بيشتر مي لرزيدم. بوي عطر و عرق و نوشيدني و همه چيز با هم قاطي شده بود و اين حالم را هم به هم مي زد. روي همان پله اول ايستادم. يك دستم به نرده و دست ديگرم را گذاشتم روي دهانم و چشمانم را بستم. گرمم بود ولي دستم يخ زده بود. نفس هايم چرا آرام نمي شدند و لرزش تنم. دوباره چشم وا كردم. ماندن بي فايده بود. هيچ كس به كمكم نمي آمد. از آن بالا نه نازي را مي ديدم، نه سولماز را. گم شده بودند تو جمعيت. دوباره چشم انداختم به جلوي پايم. مرد جواني از پله ها بالا مي آمد. دستش را سمتم كشيد. به اين كمك احتياج داشتم ولي بدون عكس العمل راهم را رفتم ولي مرد، دست يخ كرده ام را ميان دستان گرمش گرفت.

نگاهش كردم، چقدر آشنا به نظر مي رسيد. علي رغم نياز به يك تكيه گاه و حامي، دستم را عقب كشيدم و از كنارش گذشتم و پا روي پله بعدي گذاردم. مرد ولي دست بردار نبود. لبخند به لب گفت:

ـ كاري باهات ندارم، فقط دارم كمكت مي كنم. 

و دوباره دستم را گرفت.

ـ داري مي لرزي!

دستم را رها كردم و با صدايي بغض كرده گفتم:

ـ من ... من ... كمك نخواستم. 

و به فكر رفتم.

ـ يعني اين قدر آشفتگي و پريشاني ام زياد است كه خواسته كمكم كند؟

دستانش را به حالت تسليم بالا برد و پله آخر را پايين رفت. پشت به من مي رفت ولي نگاهش مي كردم. چقدر خوش قيافه بود. كجا ديده بودمش؟ توي تلويزيون يا ماهواره؟ كه ناگهان روي پله آخر، پايم لرزيد و خيلي راحت افتادم. به خودم كه آمدم، صاف افتاده بودم ميان دست هاي يك غريبه ديگر. در دست كه نه، ولو شده بودم توي آغوشش. 

ثابت نگهم داشت و روي زمين نشاندم. خودم را جمع و جور كردم و از او فاصله گرفتم. 

ـ خوبيد شما؟ مشكلي نداريد؟ 

كمي پايم درد مي كرد ولي با خجالت و ترس گفتم:

ـ نه، نه. خوبم. 

همان طور كه كنار پايم زانو زده بود، توي چشم هايم نگاهي كرد و گفت:

ـ از لحظه ورود، حس كردم حالتون خوب نيست. خوشحالم كه بهتريد. بايد مراقب باشيد، اين پله ها خطرناكن. 

و از جا بلند شد و با كشيدن دستش به سمتم، با احترام و محبت گفت:

ـ كمكتون مي كنم، بلند شيد. اين جوري زياد خوب نيست. 

دوباره نگاهش كردم. خوش هيكل بود و خوش تيپ. با قيافه اي جذاب و آراسته كه به دل مي نشست. قدش در مقايسه با من و كفش هاي پاشنه بلندم، خيلي بلند نبود. نمي دانم چرا، ولي نگاهم را از او نمي دزديم. دوست داشتم نگاهش كنم. دستم را ناخواسته به دستش دادم ولي قبل از اين كه بلندم كند، دختري به سمتش آمد و گفت:

ـ تو اين جايي عزيزم؟ بيا كارت دارم. بچه ها منتظرن فرشيد.

و با نگاهي سرد به من، دست جوان را گرفت و خيلي سريع با خودش برد. مرد مي رفت ولي نگاه گيرايش با من بود كه دستي ديگر، دستم را گرفت و گفت:

ـ ديدي چي شد؟ نذاشتي كمكت كنم؟ پاشو ديگه. 

همان مرد اولي بود كه دم پله ها ديدمش. بلندم كرد ولي براي چندمين بار دستم را از دستش بيرون كشيدم.

ـ برو پي كارت. اگه حواسم رو با مزاحمتت پرت نمي كردي، اين جوري نمي شد. 

و خشمگينانه، خيره شدم به او، اما او مي خنديد.خدايا! كجا ديده بودمش؟ اين چشم ها چقدر برايم آشنا بود. كه به ياد آوردم.

ـ سهراب؟ 

باز هم خنديد و روي سينه ام خيره ماند. از او فاصله گرفتم كه گفت:

ـ سركار خانم، افتخار رقص مي دن؟ 

با نفرت نگاهش كردم كه كسي به آرامي عقبم راند و ما بين من و سهراب قرار گرفت.

ـ گم شو عوضي، چيه؟ ليدا كم بود، حالا نوبت محبوبه است؟ شرت رو كم كن، هري.

نازي بود. ذوق كردم و از پشت سر، بازويش را چسبيدم. سهراب كه انگار حضور نازي برايش بي اهميت بود، دوباره به من نگاه كرد و سر كج كرد رو به من و گفت:

ـ چرا همه چي رو با هم قاطي مي كني محبوبه؟ من فقط كمكت كردم، حالا هم اگه ممكنه باهام برقص، همين. 

چه چشم هاي خماري داشت اين سهراب. با نگاهش آدم را مي كشيد سمت خودش كه نازي، مانع ديدم شد و با دست سهراب را عقب تر زد.

ـ برو تا آبروت رو نبردم.

سهراب خنده اي كرد.

ـ هه! ببين كي داره از آبرو حرف مي زنه؟ 

ـ دهنت رو ببند و دمت رو بذار روي كولت و گم شو. نمي پرسم ليدا كجاست؟ يا حتي عقدش كردي يا نه؟ فقط گم شو. 

ـ خب بپرس، بهت مي گم. اون جاست، اون گوشه، پيش پژمان و نگينه، نزديك پريسا. 

نازي چشم چرخاند تا جايي كه سهراب نشان داد. توي آن سالن شلوغ و با آن همه آدم، پيدا كردن ليدا سخت بود ولي ديديمش. نازي سر برگرداند سمت سهراب و كنايه وار گفت:

ـ جاي شكرش باقيه، سالمه هنوز؟

سهراب پوزخند به لب، با سرانگشت، دستي روي پيشاني نازي زد و گفت:

ـ افسوس كه تو، اين جات خرابه، مريضي. 

و از روي ميز بزرگ كنارمان، ليواني نوشيدني برداشت و رفت.

نازي رو برگرداند سمتم و گفت:

ـ موضوع چيه؟ تو از اون چه كمكي خواسته بودي؟ 

ـ نه! چيزي نبوده. فقط پام پيچ خورد و افتادم، بعد يكي ديگه اومد كمكم كرد.

ـ كي؟ كي بود؟ سهراب؟

ـ چرا اين قدر سوال پيچم مي كني؟ نه، اتفاقا همين سهراب بود كه باعث شد حواسم پرت شه و بيفتم. كسي كه اومد كمكم ... 

نگاهم را توي سالن و بين مهمان ها چرخاندم، نمي ديدمش.

ـ كي بود؟ حداقل مي توني نشونم بدي؟ 

ـ چرا اين قدر برات مهمه؟ 

ـ بايد بدونم با كي بودي يا نه؟ 

ـ الان نمي بينمش، فكر مي كنم اسمش ... آره، فرشيد بود. 

گره ابروانش وا شد.

ـ فرشيد؟

و اين بار او بود كه سالن را ديد مي زد.

ـ اون جاست، پشت بار، پيش پريسا ايستاده.

ـ چي شده؟ اشتباه كردم كمكش رو قبول كردم؟

ـ نه، پسر بدي نيست، يعني شرف داره به صد تاي مثل سهراب.

نگاهم را با نگاه نازي، رساندم تا فرشيد. كنار همان دختري كه همراهش بود، ايستاده و در حالي كه دختر با ناز و كرشمه به او خيره بود، با هم حرف مي زدند. عجيب بود ولي بودن با فرشيد حتي براي زماني خيلي خيلي كوتاه، يك جوري آرامم كرده بود. ديگر نمي لرزيدم. با كنجكاوي پرسيدم:

ـ چه جور جوونيه؟ مثل سهراب كه نيست؟ 

ليواني آب پرتقال به دستم داد و خودش نوشيدني ديگري برداشت.

ـ يه بچه پولداره، با مادرش توي يه خونه بزرگ زندگي مي كنه. پدرش چند سال پيش توي يه حادثه رانندگي فوت كرده. مي گن يه برادر داره اون سر دنيا، ما كه نديديمش. اون دختره هم كه چسبيده بهش و ول كنش نيست، نامزدشه. دختر دوست و شريك پدرش. رابطه خوبي با هم دارن ولي پريسا بيشتر مي خوادش. اون حاضره دنيا رو بريزه پاي فرشيد ولي يك لحظه رو بدون اون نباشه. 

ـ از فرشيد كه خيلي بهتر و سرتره.

ـ آره، پريسا واقعا خوشگل و خوش پوشه، ولي فرشيد رو هم نبايد دست كم گرفت. شايد چهره آن چناني نداشته باشه، اما بچه با اخلاقيه. 

با وجود فاصله ها و جمعيت حاضر، نگاهم با نگاه فرشيد يكي شد. لبخند مهربانانه اي زد، اما من دستپاچه نگاهم را سمت ديگري راندم. نازي گفت:

ـ پريسا خوش نداره كسي ديگه با فرشيد جونش بپره، مي فهمي كه؟

و مقداري از نوشيدني اش را سر كشيد.

ـ تو هم يه چيزي بخور، بايد بريم تا به بقيه معرفيت كنم. مطمئنم همشون از زور فضولي، دارن مي تركن. البته به شرطي كه دخترا دهنشون رو وا نكرده باشن. 

منظورش از دخترها، ليدا و نگين و سولماز بود. مقداري از آب پرتقالم را كه نوشيدم، همراهش راه افتادم تا مرا به تك تك دوستانش معرفي كند. دخترها و پسرها، حتي فرشيد و پريسا. برخورد پريسا چندان دلچسب نبود ولي فرشيد با ادب و متانت، دستم را فشرد و حضورم در جمعشان را خوشامد گفت. در تمام مدت كه نگاهم مي كرد، پلك نمي زد و من حسي خاص نسبت به او داشتم، حسي عجيب كه نمي فهميدمش. برخلاف بقيه مردها، با او آرام تر مي شدم. آخرين نفر كه براي معرفي پيشش رفتيم، پژمان بود. نگين رفته بود ولي ليدا هنوز هم كنارش بود اما با ديدن ما، رو برگرداند و رفت سمت ديگر سالن. نازي اخم كرده، زير لب چند فحش نثارش كرد و بعد چرخيد سمت پژمان و رو به من گفت:

ـ معرفي مي كنم، ميزبان مهموني امشب، پژمان. 

پژمان، نگاهي عجيب به سر تا پايم كرد و متقابلا من هم او را. درشت هيكل بود با موهايي بلند و ژل مالي شده و يك تكه ريش باريك مسخره روي چانه اش. با قدي بلندتر از من و شايد هم خيلي بلندتر و چشم هاي سبزي كه ناجور زوم كرده بودند روي من. از نگاهش ترسيدم ولي پژمان لبخندي زد و دستم را گرفت و با كمال پررويي و خيلي غيرمنتظره، آن را بوسيد.

ـ پس محبوبه تويي؟ تعريفت رو خيلي شنيده بودم. 

احساس گرما مي كردم. انگار حتي صورتم هم سرخ شده بود. هر چه بود، اولين بار بود كه تجربه اش مي كردم ولي در ادامه گفت:

ـ اما از تعريفايي كه شنيدم، خيلي بهتري. 

اين بار سولماز كه نمي دانم از كجا پيدايش شد، گفت: 

ـ بله ديگه، واسه همينه كه از قديم گفتند، شنيدن كي بود مانند ديدن. 

ـ دقيقا همين طوره، سندش همين جا رو به رومون وايساده. 

بعد دستم را رها كرد و بالاي سن كه در گوشه ديگر سالن بود، رفت و ميكروفون به دست گفت:

ـ خيلي خوشحالم كه همتون رو امشب، اين جا مي بينم و اميدوارم كه تا حالا حسابي بهتون خوش گذشته باشه. حالا نوبتي هم كه باشه، وقت تركوندنه. دخترا اون ظرف ها رو مي ذارن روي ميزا. هر كي هر چي حال مي كنه بزنه. اين هم يه موزيك باحال تر سفارشي، بعد هم تاريكي و رقص نور. 

و در دستگاه بزرگ كنار دستش، CD گذارد و CD ملايم قبلي را بيرون آورد. تا آهنگ پخش شود، متوجه هجوم جمع به سوي ميزها شدم. نازي هم مي رفت كه دستش را كشيدم.

ـ كجا نازي؟ اونا چي ان؟ واسه خوردنه؟

نگاهي به من كرد.

ـ آره براي خوردنه، ولي نه براي تو. 

ـ ولي تو داري مي خوري، اون وقت منو منع مي كني؟ 

با عصبانيت گفت:

ـ من فرق مي كنم احمق، تو برو يه گوشه وايسا و از جات جم نخور. 

به ناگاه چراغ ها خاموش شدند و بجز رقص نور و سايه هاي تيره و روشن، چيزي در سالن نديدم. پسرها و دخترها، جيغ و هوار مي كشيدند. موسيقي هم كه پخش مي شد، به اندازه كافي گوشخراش بود. چيزي قابل تماشا نبود مگر بالا و پايين پريدن هاي مسخره شان. حتي ديگر نازي را هم تشخيص نمي دادم. روي نزديك ترين صندلي بار نشستم و به آدم هاي تاريك رو به رويم نگاه كردم. اين ها بايد زندگي خيلي خوشي داشته باشند كه وقتشون رو اين جوري تلف مي كنند، شايد هم از ناخوشيه. با بي حوصلگي، دستم را زير چانه ام روي ميز گذاردم و به آن ها چشم دوختم. هر از چند گاهي، صداي خنده و يا جيغي به گوش مي رسيد. نمي دانم چقدر در آن حال بودند و ديوانه بازي هايشان را تماشا مي كردم، كه كسي كنارم نشست و گفت:

ـ مي دوني چرا اين وضع رو دارن و اين حال و روزشونه؟

سولماز بود. ليوان نوشيدني از روي ميز بار برداشت كه گفتم:

ـ تو چرا بينشون نيستي؟ تو كه از رقص بدت نمي اومد.

ـ نازي اجازه نمي ده، راست هم مي گه. واسه چي از اون آشغالا بخورم؟ آدم رو مي ريزه به هم، مخ آدم رو پوك مي كنه. هر غلطي توي اين حالت بكني، يادت نمي مونه. اصلا نمي فهمي چي كار كردي. حتي توي يكي از همين مهموني ها، دختري رو ديدم كه بعد از خوردن قرص به خيال پرواز، خودش رو از طبقه پنجم يه آپارتمان پرت كرد پايين و تمام. طرف اساسي پرواز كرد، اونم چه پروازي! واسه هميشه. 

متعجب گفتم:

ـ چيزي كه اين همه ضرر داره، چه دليلي براي مصرفش هست؟ مگه مريضن؟ 

ـ آره، مريضند ديگه. اكثرا توي زندگي شون يه مشكلي دارند، ولي من خدا رو شكر، مشكلي ندارم. يه كار خوب دارم و يه جاي خواب راحت و مطمئن. سرم به كار و زندگي خودمه، ولي بيشتر اين ها علي رغم رفاه كامل مالي، يه دردي به جونشون هست.

ـ پس نازي هم؟ 

ـ نازي؟ نه، اون يه جورايي عادت كرده، معتاد شده بهش، اما هيچ وقت اجازه نداد ماها بريم سمت اين چيزا، البته در مورد ليدا و نگين شك دارم. مطمئنم دفعه اولشون نيست كه كوفت مي كنند، اما من نه. حتي نمي خوام تجربه اش كنم. مگه از جونم سير شدم؟ 

و مقداري از نوشيدني اش را كه نمي دانم چه بود، سر كشيد و ادامه داد:

ـ ليدا رو سهراب از راه به در كرد، نگين رو هم پژمان. نازي هم بي خيالشون شده و گذاشته شون به حال خودشون، تا هر غلطي دلشون مي خواد بكنند. 

ـ نازي رو درك نمي كنم. چرا نمي خواد ما گرفتار بشيم؟

ـ معلومه ديگه، كه نشيم مثل اون و بقيه. خودت كه جوابت رو دادي، كه گرفتار نشيم.

نگاهم را از سولماز گرفتم و دوباره انداختم به آدم هاي مقابلم.

ـ اين وضع تا كي ادامه داره؟

ـ تا هر وقت كه بخوان و بتونن. 

كه متوجه دو نفري شدم كه از جمع خارج شدند و سمت راه پله ها رفتند. به نظرم آشنا مي آمدند. دست به كمر هم، پله ها را بالا مي رفتند. گاهي كه روشنايي رقص نور، رويشان مي افتاد، بيشتر شك مي كردم كه آشنايند. در حالي كه چشم هايم را تنگ و گشاد مي كردم تا در آن تاريك و روشن، بشناسمشان، پرسيدم:

ـ اون دو تا رو مي بيني كه مي رن بالا؟ كي ان؟ چرا از بقيه جدا شدن؟ 

سولماز پوزخند تلخي زد.

ـ هه! ليداي بدبخت و ...

با نفرت تمام ادامه داد:

ـ و ... و سهراب كثافت. مي دونم كه حواسش جمعه كه چه غلطي مي خواد بكنه، بيچاره ليدا، شده يه وسيله دم دستي. نمي دونم مي فهمه كجا داره مي ره يا نه؟ 

ـ ديگه نگو سولماز، تا آخرش اومد دستم. اما شايد سهراب، زيادي مصرف كرده و حواسش نيست.

ـ برعكس، حواسش كاملا جمعه. اون كم مصرف كرده و شايد هم هيچي، ولي ليدا... سهراب حاليشه داره چي كار مي كنه. مطمئنا دفعه اولشون نيست، پس جاي نگراني نداره.

كه با صداي مردي در كنارمان، رشته كلام از دستمان رفت.

ـ اِ! خيال كردم تنهام، پس شما هم نرفتيد؟ 

سولماز گفت:

ـ چطور؟ مشكلي هست؟

با دقت نگاهش كردم. پشت ميز بار، روي صندلي خالي بين من و سولماز نشسته بود. همان جوان بود، فرشيد. نمي دانم چرا، ولي با شرم، سعي كردم خودم را كمي بيشتر بپوشانم ولي چطور؟ با كدام پوشش؟ خودم را روي صندلي جا به جا كردم و گفتم:

ـ شما، شما چرا اون جا نيستيد؟ 

نگاهم كرد و با متانت گفت:

ـ به همون دليلي كه شما نيستيد، چون اهلش نيستم.

خوشم آمده بود. آخر خيال مي كردم همه دخترها و پسرهاي اين جا، مثل هم هستند، اما حالا كساني را مي ديدم كه اهل اين خل بازي ها نبودند. سولماز، فرشيد و شايد خيلي هاي ديگري كه گوشه و كنار اين سالن بودند و نمي ديدمشان. فرشيد گفت:

ـ نبايد فضولي كنم ولي ليدا و سهراب، اولي و آخريشون نيستند كه مي رن بالا. اگر هم نرفتند بالا، وقتي چراغ ها روشن شد، همين پايين بايد تماشاشون كرد. گاهي يه كارايي مي كنند كه بدتر از هزار بار رفتن توي اون اتاقاست، اما مقصر يكي ديگه است. پارتي هاي پژمان، هميشه همين جوري بوده، با كامل ترين امكانات. از قرص و نوشيدني گرفته تا موسيقي و فيلم و ... فيلم و اتاق. 

سولماز ليوان خالي اش را روي ميز گذارد و كنايه وار گفت:

ـ ولي پريساي تو هم اون جاست. 

متعجب سر چرخاند سمت سولماز.

ـ پريساي من؟ نه، اون پريساي همه است. 

ـ مي دوني چرا؟ چون تو باهاش همراه نمي شي. 

سولماز روي کلمه تو بدجور تاكيد كرد كه فرشيد جواب داد:

ـ ولي من نمي خوامش، نه اين جا و نه هيچ جاي ديگه. 

فرشيد هم روي کلمه من تاكيد كرد. سولماز اما ول كن نبود.

ـ اما پريسا، تو رو مي خواد. 

و دست دراز كرد براي برداشتن ليوان ديگري از نوشيدني. فرشيد خنده اي عصبي كرد و سر پايين انداخت. دوباره سر بالا آورد و گفت:

ـ پريسا هر چي رو كه اراده كنه، بايد مال اون باشه، پس به داشتن و خواستن من هم خلاصه نمي شه. 

و ليوان را از دست سولماز گرفت و با همان لبخند گفت:

ـ زيادي داري مي خوري. حرف ها و ديدگاه هاي بي سر و ته ات هم مال همين زهرماريه، بسه ديگه.

سولماز كه ديگر نگاهش سنگين شده بود و جملات را هم كشيده مي گفت، دستانش را روي ميز گذارد و بعد خود را رها كرد روي ميز و دست هايش.

ـ بذار تو خودم باشم، تو برو پريسات رو جمع كن. 

كه چراغ ها روشن شدند و كلامش نيمه كاره، خاموش ماند.

موسيقي تند جاي خود را به آهنگي آرام و ملايم داد. چشم هايم را چندين بار، باز و بسته كردم تا به نور عادت كنم كه متوجه نازي شدم كه گوشه اي دنج با حالتي نامناسب، روي زمين ولو شده بود و ليوان نوشيدني را سر مي كشيد. 

ـ نازيه! چرا نشسته روي زمين؟ حالش بده، لباسش هم.

خواستم بلند شوم كه سولماز دستم را گرفت:

ـ تو بشين، من مي رم سراغش.

و بي حال از جا برخاست و سمتش رفت. حس مي كردم چشم هاي همه، مثل سولماز سنگين و بي حال است و يا حداقل، به زحمت مي توانند چشم هايشان را باز نگه دارند كه ديدم سولماز هم كنار نازي نشست و حتي سرش را تكيه داد روي شانه اش، متعجب زمزمه كردم:

ـ اينم كه رفت نشست ور دل اون يكي، چشونه اينا؟ 

كه تصوير سولماز و نازي با چيز تازه اي برايم مبهم شد. پسر و دختري كه با كمي فاصله از من، مي رقصيدند و به هم مي پيچيدند و ... شرم آور بود. يعني متوجه حضور اين همه آدم نبودند؟ چشمانم را بستم و برخاستم و سمت ديگري از سالن كه دورتر از اين مسائل بود، رفتم. توي مسير به خيلي ها كه با هم مشغول بودند تنه زدم. من مال اين جا نبودم، تحملش را نداشتم. چشم من عادت ديدن اين چيزها را نداشت. سالن دور سرم مي چرخيد. دستانم را گذاردم طاق صورتم. روي صفحه سياه چشمان بسته ام، دوباره مي ديدمشان كه كسي گفت:

ـ چي شده؟ كجا مي ري؟ حالت خوبه؟ 

دستانم را برداشتم، باورم نمي شد. اصلا فكر نمي كردم فرشيد دنبالم آمده باشد. چقدر صميمي حرف مي زد و نگرانم بود. از او فاصله گرفتم و دستپاچه گفتم:

ـ نه، نه. فقط اينا چرا؟ نازي، سولماز، بقيه؟

ـ چرا اين جوري ان؟ خب ديگه، اينم يه جورشه، بيا بشين اين جا. 

و به صندلي اشاره كرد. روي صندلي كه نشستم، دوباره سر خم كردم روي دست هايم. چند روز از ورودم به اين دنياي تازه نمي گذشت و هر لحظه، چيز تازه تر و البته تلخ تري مي ديدم. چرا ما آدم ها، مدام داريم از سادگي و پاكي دورتر مي شويم؟ ما كجا مي خواهيم برويم؟ دنبال چه هستيم؟ كه فرشيد دوباره گفت:

ـ تا آخر برنامه همين جوريه. گفتم كه، مهموني هاي پژمان با بقيه فرق مي كنه، با آزادي كامل. 

سرم را بلند كردم. نگران، نگاهم كرد و گفت:

ـ ببينم، تو خوبي؟ مي رم يه چيزي برات بيارم، چي مي خوري؟ 

ـ هيچي.

ـ نمي شه كه، رنگت حسابي پريده، يه چيزي بايد بخوري. 

براي اين كه شرش را كم كنم، با بي ميلي گفتم:

ـ خب، هر چي كه باشه.

تعجب كرد.

ـ هر چي كه باشه؟ يعني همه چي؟ حتي زهرماري؟ 

ـ اوه نه! آب ميوه، نوشابه، آب، هر چي غير از اون كوفتي. 

ـ حالا شد. 

و سمت نزديك ترين ميز مخصوص نوشيدني رفت. عجب گيري بود اين پسر. دوباره رو به رويم را نگاه كردم. چشمانم را بستم و سر كج كردم روي لبه صندلي. اوضاع بهتر كه نشده، بدتر هم شده بود. كه دستم به شدت كشيده شد و تنم را از جا بلند كرد.

ـ واسه چي نشستي؟ بيا بريم خوش باشيم. 

چند قدمي را مثل يك اسير، به دنبال جوان ناشناس كشيده شدم. شوكه شده بودم. نمي توانستم دستم را از دست قوي اش بيرون بكشم. صدايم توي گلو و نفسم توي سينه حبس شده بودند. بغض داشت خفه ام مي كرد. دوباره سرم گيج مي رفت، ولي توي يك لحظه، دستم به همان شدت، آزاد شد و روي زمين پرت شدم. اين كه فرشيد بود. ضربه اي به سينه جوان غريبه زد و او را عقب راند. صدايشان را نمي شنيدم. 

ـ خدايا! چرا دخترا نميان كمكم؟ پس كجا موندن؟ 

دست آشنايي زير بازويم را گرفت و بلندم كرد و روي صندلي نشاندم. بعد ليواني را به لب هايم رساند و گفت:

ـ بخور، حالت رو بهتر مي كنه. متاسفم، نبايد تنهات مي ذاشتم. 

خيلي نزديكم شده بود. نفس هاي گرمش، بوي خوش عطرش، ليوان را از دستش گرفتم و خودم را فرو كردم توي صندلي و با حالتي لرزان، نوشيدم. پيش پايم، روي زمين زانو زد.

ـ حالا بهتري؟ 

بريده بريده گفتم:

ـ اون ... اون ... كي بود؟ 

ـ هيچ كي، فقط قاطي داشت، مثل بقيه، همين. تو آروم باش، آها.

نگاهي به مچ دستم كه درد مي كرد، انداختم. آثار انگشتان وحشي و قوي غريبه روي دستم جا مانده بود. فرشيد هم متوجه شد و با تاسف گفت:

ـ حاليش نبود چه غلطي مي كنه.

و به آرامي مچ دستم را نوازش داد. حس عجيبي بود. حس خوشي و يك جور ... يك جور ممنوعيت. دستم را به همان آرامي، عقب كشيدم و خودم، كارش را تكرار كردم، احمقانه است ولي شايد خواستم حس خوب به جا مانده از نوازش سرانگشتانش را با تمام وجود لمس كنم و به ياد بسپرم. لبخند قشنگي زد و سري تكان داد، با يك جور شرم نگاهم كرد.

ـ بازم متاسفم، رفتار بدي داشتم. 

ولي من، باز هم با او آرام شده بودم. ليوان آب پرتقال را نيمه خورده سمتش گرفتم.

ـ ممنون بابت كمكتون، مي تونيد بريد من خوبم.

ـ ولي ...

ـ لطفا.

ليوان را گرفت و با همان نگاه جذاب، از پيش پايم برخاست. چند قدمي، رو به من، عقب عقب رفت، انگار براي رفتن شك داشت. چشم از من بر نمي داشت. به يك زن برخورد. مي خواستم بگويمش ولي خنديدم. خنديد و دستي توي موهايش كشيد و قبل از اين كه به من پشت كند، ليوان نوشيدني ام را به لب هايش چسباند و ته مانده اش را لاجرعه سر كشيد. منظورش را نفهميدم ولي از دستش عصباني و يا حتي رنجيده نبودم. فقط نمي دانم چرا، حسم نسبت به او، مثل حسم نسبت به ديگر مردهاي اين جمع نبود. اين مرد برخلاف بقيه، حضورش آرامش بخش بود و يك جور صداقت، توي كلام و نگاهش داشت ولي ... ولي نه، حس من هيچ اهميتي نداشت. اين جا، نازي ملاك بود كه بگويد به كي بايد اعتماد كنم. دوباره زيرچشمي، نگاهش كردم. رفته بود پاي ميز بيليارد. آماده مي شد كه ضربه بزند، كه با نگاهش غافلگيرم كرد و سنگيني نگاه مهربانش را تا آخر مهماني، حتي وقتي بين دوستانش بود، حس مي كردم يا وقتي كه با نامزدش بود، اما اين من بودم كه ديگر جرات تماشايش، حتي دزدكي را هم نداشتم، چون به سادگي مچم را با نگاهش مي گرفت. 

تا وقت رفتن يكي دو بار، پژمان پاپي ام شد تا با هم برقصيم ولي نازي كه با خوردن چند قهوه، ديگر بهتر شده بود، به دادم رسيد و از شرش خلاصم كرد. اين آدم سمج هم براي خودش، موجود نادر و كميابي بود. اواخر مهماني، با اين كه خودم را زده بودم به از ياد بردن فرشيد، ولي نگاهم ناخواسته پي اش رفت و يافتمش. هنوز هم با پريسا بود. عجيب است ولي دوست داشتم علي رغم حضور نامزدش، يك بار ديگر رو در رويش بايستم و چشم در چشم، از او خداحافظي كنم و اين حداقل خواسته من، در لحظات پاياني مهماني بود. كمي بعد با نازي و سولماز براي برداشتن وسايلمان رفتيم طبقه بالا. هنوز به رختكن نرسيده بوديم كه سهراب از يكي از اتاق ها بيرون زد. سولماز رو به نازي، به آرامي گفت:

ـ سرحال به نظر مياد. 

نازي با نفرت و بي توجه، راهش را رفت كه سهراب، خيلي ناگهاني، دستش را گرفت و سمت خود كشيد. خواست خود را آزاد كند ولي سهراب رخ به رخ نازي شد و گفت:

ـ خواستم بهت بگم، ليدا خيلي رام تر از توئه. 

يك آن، نازي با خشم، آب دهانش را پاشيد روي صورت سهراب و خود را عقب كشيد. سهراب دستش را پس زد و ناسزاگويان صورتش را پاك كرد كه نازي بي حرف رفت توي رختكن. مات اتفاقات مقابلم بودم كه سهراب متوجه من شد و فرياد زد:

ـ هي! چته لعنتي؟ وايسادي چي رو تماشا مي كني؟ 

دستپاچه نمي دانستم چه كنم و از سويي ذهنم، هم درگير نازي بود و هم فرشيد كه سولماز دستم را گرفت و به خودش چسباند و دست ديگرش را برد سمت گره كراوات سهراب.

ـ مي خواست بگه، كراواتت رو درست كن، كج شده. يه دستي هم به موهات بكش، ظاهرت حسابي به هم ريخته.

و عجولانه، مرا با خودش برد توي رختكن، اما لعنتي گفتن سهراب را هر دو شنيديم. 

ولي اين، تمام آن چيزي نبود كه بخواهد ذهن مرا درگير خود كند. ماجراي سهراب و نازي، در يك نفرت خلاصه مي شد و گذشته اي تلخ و آزاردهنده ولي من توي همين چند ساعت تغيير كرده بودم و اين درگيري فكري شيرين كه حتي به نحوي مسخره، دنبال فراموش كردنش بودم، رهايم نمي كرد. حتي وقتي توي ماشين، سمت خانه مي رفتيم هم، بي خيال حرف هاي سولماز و داد و بيدادهاي نازي، دلم غوغاخانه ي چيزي شده بود كه گريزي از آن نداشتم و تا ساعتي بعد، وقتي كه براي خواب آماده مي شدم، حس مي كردم آدم ديگري شده ام و همه اين ها، خلاصه مي شد در آشنايي ساده من و تبادل چند نگاه و جمله، با جواني كه صداقتش جذبم كرده بود. چشمانم را كه با خستگي روي هم خواباندم، با خودم گفتم:

ـ خدايا! من چرا اين جوري شدم؟ مگه ممكنه؟ يهو؟ نه، نه. محاله، كاش ... كاش اصلا نديده بودمش و توي چشماش نگاه نمي كردم. حس خوبيه ولي نبايد باشه. خدايا نجاتم بده.

فردا صبح، حالم بهتر شده بود ولي تمام اتفاقات ديشب و بهترين آن ها يعني ديدن فرشيد، برايم خاطره و رويايي شده بود به شيريني عسل. طبق برنامه اين سه روز، باز هم نازي صبح زود از خانه بيرون زد و من و سولماز با هم بوديم. بعد از صبحانه هم، خانه را به قصد خريد و تماشاي شهر ترك كرديم. گشت و گذارمان تا حوالي غروب ادامه داشت و حتي ناهارمان را هم توي يك رستوران خورديم، اما از فرداي آن روز به دنبال اتمام روزهاي تعطيلي سولماز، تنها بودم و با كارهاي تكراري خانه و تماشاي برنامه هاي به درد بخور ماهواره سرم را گرم مي كردم. ديگر شده بودم يك پا سريال تماشا كن حرفه اي شبكه هاي فارسي زبان. بعضي شب ها را هم با گردش و مهماني رفتن مي گذرانديم. هر چه زمان مي گذشت، كم كم ديدن خيلي چيزها برايم معمولي و همه چيز برايم عادي تر و قابل تحمل تر مي شد. 

مكان دومين مهماني كه همراهشان رفتم، توي يك آپارتمان بود. سولماز مي گفت، يك جشن نامزدي است، ولي نازي مي گفت جشن تولد است و من فكر مي كردم شايد جشن تولدي باشد كه به بهانه آن، دو نفر مي خواهند نامزد شوند. در هر حال، به محض ورود متوجه نقلي بودن آپارتمان اما در عين حال شيك بودنش شدم. دكورش كاملا مطابق روز و بسيار هنرمندانه بود. آن هم علي رغم اين كه سولماز مي گفت مبلمان را هم جمع كرده اند تا فضا براي مهماني گسترده تر شود. با اين وجود حس مي كردي با حضور آن همه مهمان خانه تا انفجار راهي ندارد. براي تعويض لباس ها به اتاقي كوچك كه به عنوان رختكن در نظر گرفته شده بود رفتيم. نازي و سولماز جلوتر از من داخل شدند و بعد بيرون آمدند و به جمع پيوستند. داشتم داخل مي رفتم كه همزمان با من، مردي از اتاق بيرون زد. با تعجب نگاهش كردم، فرشيد بود. حسي كه توي اين چند روز سركوبش كرده بودم دوباره، نه ... يك قدم عقب رفتم، او هم كه انگار از ديدن من تعجب كرده بود، چرا كه در را ول نمي كرد. با من من گفتم:

ـ شما؟ اين جا، اين جا چي كار مي كنيد؟ رختكن خانوما؟ 

خنده اي عصبي كرد و در حالي كه چشم به من داشت، به آرامي گفت:

ـ مي دونم، ولي وقتي يه خانم ازت بخواد كه آرايش و ظاهرش رو براش چك كني، خب ناچارا بايد جايي بري كه نمي خواي. 

و خنده اش را خيلي ناگهاني فرو خورد. پيدا بود از چيزي عصباني است ولي من مفهوم حالات و حرف هايش را نفهميدم تا اين كه دست فرشيد پايين آمد و توي چارچوب در، پريسا را ديدم.

ـ تنهايي كجا داري مي ري؟ منو يادت رفت؟ 

فرشيد كمي كنار رفت و من به وضوح پريسا را برابرم ديدم. چشم هاي كشيده و روباهي به رنگ عسلي، ابروهايي با تاج پهن قهواي رنگ و دم كوتاه، بيني سربالا و بدون شك، عملي. گونه هاي خوش فرم و برجسته و لب هايي برجسته تر و موهايي بلند، هم رنگ چشمانش. جذاب و زيبا بود، ولي همه و همه زيباييش، توي ذهنم خلاصه مي شد به ديدن يكي از آن مدل هاي توي مجلات و ماهواره. پريسا نماد كاملي بود از يك انسان زيبا ولي در عين حال مغرور و بي احساس.

دوباره همان نگاه توهين آميز را روي سر تا پايم انداخت و با كشيدن دستي به يقه كت فرشيد گفت:

ـ بريم عزيزم، الانه كه بچه ها شروع كنند. 

و با زدن تنه اي محكم به من، از كنارم گذشت و آخم را درآورد. فرشيد ابرويي در هم كشيد و آرام گفت:

ـ بابت رفتار بدش متاسفم، اون ... 

ولي من فقط بچگانه نگاهش مي كردم، دست خودم نبود. با اين كت و شلوار براق نقره اي جذاب تر شده بود. كه پريسا باري ديگر صدايش كرد و مرا از مات شدن در آن چشم هاي غمگين ولي صادق نجات داد. فرشيد رفته بود و جلوي آينه، در حالي كه سرشانه هاي لباسم را مرتب مي كردم، تمام فكرم اين بود كه جواني مثل فرشيد، با آن لبخندها و نگاه، چرا بايد اين قدر غصه دار باشد؟ و جوابي برايش نمي يافتم چون از زندگي اش چيزي نمي دانستم، جز همان چيزهايي كه نازي گفته بود و پريسايي كه مي ديدم. 

حال و هواي اين مهماني هم مثل مهماني قبل بود با اين تفاوت كه مهمان ها، خيلي نرمال تر رفتار مي كردن ولي حيرتم از اين بود كه چرا خوردن آن قرص هاي زهرماري شده بود پاي ثابت مهماني هايشان؟ حتي دو نفري هم كه توي جشن با هم نامزد شدند، بعد از رد و بدل كردن انگشتري نامزدي، يكديگر را به خوردن قرص مهمان كردند و اين شروع، با كف زدن مهمان ها و سرآغاز رقص و پايكوبي همراه بود. 

من مثل دفعه پيش، به ديوار تكيه زدم و تماشاچي رقص ها شدم، ولي سولماز سر خود را توي آشپزخانه گرم كرده بود و نازي هم آن وسط ها رو به روي جواني كه نمي شناختمش ايستاده بود و مي رقصيد. كمي آن طرف تر پژمان و نگين، خيلي حرفه اي با هم مي رقصيدند، كه براي لحظه اي متوجه نگاه مداوم پژمان روي خودم شدم. نگين توي آغوشش بود و با او مي رقصيد ولي مرا نگاه مي كرد. آن هم نه يك نگاه معمولي، نگاهي كه بدجور آزارم مي داد. نگاهم را برگرداندم از او ولي پژمان كوتاه نمي آمد. انگار كه با نگاهش، چيزي از من مي خواست كه در توانم نبود. نمي دانم اما حس و حال بدي داشتم. دلم به حال نگين مي سوخت. چرا نمي فهميد براي پژمان چيزي نيست مگر عروسك خيمه شب بازي هايش. بايد يك جوري خودم را از شر پژمان رها كنم، پس تصميم گرفتم كه سراغ سولماز بروم كه كسي گفت:

ـ حالت خوبه؟ بازم كه تنهايي!

سرم را سمت صدا چرخاندم. باز هم فرشيد بود. عجيب است ولي هر بار از اين برخوردهاي تكراري، غافلگير مي شدم، اما گفتم:

ـ شما چرا، چرا همش دنبال منيد؟ چرا؟ 

با نگراني نگاهم كرد:

ـ تو چرا اين قدر مضطربي؟ دفعه پيش هم همين جوري بودي، نكنه اين مهموني ها ...

سري تكان دادم و نفسي تازه كردم.

ـ مشكل از اين مهموني ها نيست، مشكل ... 

لبخندي زد و چشم انداخت سمت بچه هايي كه آن جا با هم بودند.

ـ مي دونم، مشكل آدم هاي اين مهموني هاست. 

دوباره نگاهم كرد.

ـ تو فكر مي كني همه اين آدم ها مثل همند؟ 

با نگاهش از من جواب مي خواست. دوباره سري تكان دادم و صادقانه ولي آرام گفتم:

ـ نه.

و نگاهم را از نگاهش دزديدم كه ديدم دستش غير منتظره، سويم دراز شد.

ـ پس با من همراه مي شي؟

لحظه اي مكث توي كلامش نداشت. با تعجب به او خيره شدم.

ـ تو با خودت چي فكر مي كني؟ كه من ... 

و بي آن كه كلامم را تمام كنم به او پشت كردم، ولي خود را مقابلم رساند و با شرمندگي گفت:

ـ ببين، فكراي بد نكن، خواستم ... خواستم مثل اونا، ما هم با هم باشيم، شايد از ديد تو، پررو و بي ادب به نظر بيام ولي ... 

دوباره با اين حرفش غافلگيرم كرده بود. بودن با هم؟ مثل بقيه؟ سعي كردم به خودم مسلط شوم، پس دست و پا شكسته گفتم:

ـ هر چيزي در مورد خودت مي گي كاملا درسته. نديده و نشناخته چطور باهات همراه بشم؟ 

ـ اما تو اون آدم ها رو شناختي كه مي گي مشكل از اوناست، پس مسلما منو هم شناختي، من مثل اونام؟ رك و راست بگو، خواهش مي كنم. 

نمي دانستم از من چه مي خواهد و چرا ناگهاني سراغ من آمده و يا حتي چرا چنين درخواستي را اين قدر مصرانه تكرار مي كند؟ اما عقلم چيزي مي گفت و دلم چيزي ديگر و نگاه صادقش از من هم صداقت مي خواست، پس كلافه ولي با شرم گفتم:

ـ نه! تو ... تو با بقيه ... چطوري بگم؟ آره، تو يه جورايي با بقيه فرق مي كني ولي ... 

و نگاهش كردم:

ـ ولي اين دليل نمي شه كه با هم، آخه تو، تو نامزد داري. 

چشمانش را بست و لب گزيد و بعد پوزخندي زد و آرام زير لب گفت:

ـ نامزد؟ نامزد من؟

اخم كرده گفتم:

ـ آره، نامزد. مگه پريسا نامزد تو نيست؟ پريسا كه ... 

از كوره در رفت.

ـ اگه نامزد منه، پس كجاست؟ چرا با من نيست؟ اصلا چرا مثل بقيه اون جا، با هم نيستيم؟ 

و به جمع اشاره كرد. شانه اي بالا دادم.

ـ چه مي دونم؟ نامزد توئه، سراغش رو از من مي گيري؟ درسته كه با تو نيست، ولي نمي دونم. 

و به جمع نگاه كردم. پريسا آن جا نبود. كه فرشيد خيلي ناگهاني، مثل بقيه كارهاي اين چند دقيقه اش، دستم را گرفت و با خود برد سمتي ديگر از سالن دو قسمته. مي خواستم دستم را از دستش آزاد كنم كه ايستاد و گفت:

ـ خوب نگاه كن، نامزدي كه ازش حرف مي زني اونه. نامزد من اون جاست، با يكي غير از من. 

و دستم را به آرامي رها كرد. كلمه نامزد را هم با حرص مي گفت و هم با تمسخر. 

به جايي كه خيره مانده بود چشم دوختم. باورم نمي شد. در گوشه اي از سالن سهراب و پريسا دست در دست هم مي چرخيدند و مي رقصيدند و حتي ... حتي عاشقانه به هم نگاه مي كردند. سهراب را توي اين مدت، خوب شناخته بودم ولي پريسا، او كه نامزد داشت چرا؟ نگاهي دوباره به فرشيد كردم. پشت كرده بود به جمع. دوباره پريسا و سهراب را از نظر گذراندم. يك جوري، دلم براي فرشيد مي سوخت و از طرفي از او خجالت مي كشيدم. پس گفتم:

ـ خب، اگه تو باهاش بودي، شايد اين جوري نمي شد. 

عصبي سمتم برگشت.

ـ من نمي خوامش، اصلا من، من حتي نمي فهممش. اون يه ... يه زندگي مي خواد با آزادي بي حد و مرز. زندگي كه هم من توش باشم، هم مرداي ديگه. 

و به پريسا و سهراب اشاره كرد.

ـ ولي من نمي خوام مرد ديگه اي دست زنم رو بگيره يا باهاش برقصه و بخنده و خوش باشه و از بودن باهاش لذت ببره. مرتجع و كوته فكر هم نيستم. از حق و حقوق و آزادي هاي يه زن هم خبر دارم ولي در اين مورد، مي خوام اين لذت فقط مال من باشه. نمي خوام توي زندگي زنم، فقط يه اسم باشم، پس نمي خوامش. من كسي رو مي خوام كه ... كه فقط مال من باشه، مي فهمي چي مي گم؟ 

و با آن چشم ها كه غمگين تر شده بودند، نگاهم كرد. دستپاچه و شرمنده تر، اطرافم را ديد زدم كه گفت:

ـ حالا چي؟ باز هم دليلي هست كه با من همراه نشي؟ 

و دوباره دستش را سمتم دراز كرد. 

گرفتار شده بودم. نگاهي به او و بعد به دستش انداختم. يعني مثل بقيه اين دخترها و پسرها، با او همراه مي شدم؟ نه! مثل بچه مدرسه اي ها شده بودم و مثل همان ها فكر مي كردم. اصلا نمي دانستم چه كنم؟

اين جوان به نظر آدم خوبي مي آمد و تا به حال هم از او چيزي نديده بودم، در ضمن رفتار محترمانه اي هم داشت، حتي دفعه پيش نازي هم او را تاييد كرده بود و دلم ... دلم بيش از هر چيز ديگري مرا به سمتش هدايت مي كرد. كلافه و سردرگم خواستم به نحوي از مسير نگاهش بگريزم يا حتي راهم را بروم ولي ميان قفس تنگ نگاهش اسير شده بودم و رهايي از آن ناممكن بود. دستم را لرزان بالا آوردم و گذاردم توي دستش كه هنوز هم سمتم دراز بود. گل از گلش شكفت. آن قدر تغيير خطوط چهره اش آشكار بود، انگار كه دنيا را در دستش گذارده باشند. دستم را محكم گرفت توي دست هاي گرمش، ولي قلب من، ضربان قلبم شايد به هزار رسيده بود كه چيزي به خاطرم آمد و با صدايي لرزان تر از دستانم گفتم:

ـ ولي اگه، اگه پريسا، اگه اون ما رو با هم ببينه چي؟ 

لبخندزنان گفت:

ـ نگاش كن! اون توي حال خودشه، قرصايي كه خورده اون قدر قوي ان كه مي تونن ديوونه اش كنن. مطمئن باش حتي نمي فهمه دور و برش چي مي گذره، هميشه همين طوره. 

راست مي گفت. انگار پريسا توي عالمي ديگر، سير مي كرد نه اين جا ولي صبر كن. حرفي كه فرشيد زد! هميشه همين طور است. با ترديد گفتم:

ـ پس اگه هميشه همين طوره، تو هم هر دفعه براي خودت يكي رو جور مي كني؟ مثل الان؟ يكي مثل من؟ 

دستم را محكم تر فشرد و با خودش برد يك گوشه دنج مهماني و همراه با موسيقي، شروع كرد. با همان حال خوشش گفت:

ـ تو دفعه قبل منو ديدي يا با پريسا بودم يا تنها، درسته؟ و اما در مورد تو ... 

مكثي كرد و با نگاهي به تمام صورتم گفت:

ـ تو با بقيه فرق مي كني. 

ديگر هر دو دستم در دستانش بودند. نمي دانم چرا، ولي حس بدي نسبت به اين دست ها نداشتم. با هم حركت مي كرديم كه گفت:

ـ تازه كاري؟ 

رقصيدن ضايعم را مي گفت. دستپاچه گفتم:

ـ نه! فقط يه كم. 

ـ مهم نيست، با من حركت كن، بدنت رو سفت نگير، تنت رو شل كن رو دستام. بذار من هدايتت كنم. عقب، جلو، اول راست، بعد چپ. 

و با چشم هايش، چشم هاي قهوه اي روشن، با آن مژه هاي بلند و ابروهاي سياه، خيره شد توي چشم هايم. خيلي نزديك بوديم. نزديك تر از برخوردهاي قبلي. با تمام وجودم، گرمايش را حس مي كردم. تپش قلبم هنوز بالا بود. چشم هايش جذاب ولي صورتش معمولي و دلنشين بود. با اين فاصله كم، تازه داشتم متوجه مي شدم كه چندين خال سياه ريز روي صورتش پراكنده است و حتي يكي از خال ها، درست روي پلك پايين چشم سمت راستش بود. نگاهم را سمت ديگر چرخاندم، از او شرم داشتم، از اين همه تماشا، از اين همه نگاهي كه يكديگر را مهمان آن مي كرديم، ولي دلم راضي نمي شد كه حتي براي يك لحظه از نگاهش غافل باشم و من به ظاهر خجل، دوباره به او چشم دوختم. با گذشت چند دقيقه اي، ديگر يكنواخت و هماهنگ با هم حركت مي كرديم و من خود را به دست هاي او سپرده و در محبت چشم هايش رها بودم و عجيب اين كه با خيالي آسوده. ديگر ريتم رقصم به آرامي ريتم و ضربان قلبم شده بود. كه خيلي ناگهاني گفت:

ـ مي دوني خيلي خوشگلي؟ 

درحالي كه مي چرخاندم، دستپاچه گفتم:

ـ چي؟ من؟ 

دست گرمش به دور كمرم حلقه شد و آرام گفت:

ـ دست راستت رو بذار روي شونه ام. 

من هم مطيع، دستم را روي شانه اش گذاردم و خيلي ساده گفتم:

ـ چي؟ چي داشتي مي گفتي؟ 

لبخندي شيرين زد و در حالي كه براي چندمين مرتبه، با چشم هايش صورتم را مي كاويد، گفت:

ـ ابروهاي سياه كموني، چشم هاي قهوه اي تيره و گيرا، يه بيني كوچيك و جمع و جور با يه خط باريك كه شدن لباي قرمزت. 

و براي لحظه اي، خيره ماند روي لب هايم ولي ادامه داد:

ـ گونه ها و چونه ي خوش فرم و در كل يه صورت خوش تركيب و بالاخره، دستاي ظريفت كه هنوزم باورم نمي شه توي دستام باشن. از همه مهم تر، يه قلب پاك و صاف، عين آينه، اينا همه يعني زيبايي. 

من هم ديگر لبخند مي زدم و علي رغم اين كه بيشتر شرمزده شده بودم، به خودم هم مي باليدم. توي تعريف هايش زيادي اغراق كرده بود. چهره ام معمولي بود، خيلي معمولي. حتي از چهره خودش هم معمولي تر بود كه دوباره گفت:

ـ به نظر نمياد بچه اين جا باشي. 

خنده ام را خوردم.

ـ مگه فرقي هم مي كنه؟ 

ـ خب نه، ولي دونستنش بد نيست. 

ـ كه چي بشه؟ 

ـ مي خوام بدونم، فقط همين.

با سادگي تمام گفتم:

ـ بچه شهرستانم.

لبخندي زد.

ـ حدس مي زدم. 

و باز مرا چرخي داد. از لحن حرف زدن و چيزي كه گفت، خوشم نيامد. كمي گرفته گفتم:

ـ چي باعث شد كه حدس بزني شهرستاني ام؟ 

ـ پاكي و سادگي ات، ولي براي چي اومدي اين جا؟ 

ساكت ماندم و نگاهم را از او گرفتم. چون پاسخي براي سوالش نداشتم، ولي فرشيد خيلي عادي گفت:

ـ فرار كردي؟ 

دستم را از روي شانه اش برداشتم و خواستم از او جدا شوم. از قديم گفته اند: حقيقت تلخ است، ولي او مهربانانه كمرم را بيشتر فشرد و مرا به خود نزديك تر كرد.

ـ اين جوري تركم نكن، متاسفم، حرف بدي زدم؟

مي خواستم خود را از دستش رها كنم، كه مرا كاملا به خودش چسباند و با محبت گفت:

ـ ببخش، نرو، بمون محبوبه. 

محبوبه؟ اسمم را مي دانست؟ ولي چطور؟ يك طوري آرام شدم با التماس هايش، با اسمم، كه با احساس نشست روي لب هايش و با گرمي دستانش، كه وجودم را به آتش مي كشيد. دوباره نگاهش كردم. آرام گفت:

ـ باهام بمون، ادامه بده. 

و من به همين سادگي، از نو، او را همراهي كردم. كه دوباره گفت:

ـ متاسفم، ديگه چيزي نمي پرسم، فقط مي خواستم بيشتر بشناسمت. اين جوري مي شه بيشتر به هم اعتماد كرد.

ـ اعتماد كرد؟ ولي به نظرت، اين اعتماد نيست كه من الان اينجام، با تو؟ 

باز لبخندي زد:

ـ شك ندارم، ولي اعتمادي كه من ازش حرف مي زنم به اين ختم مي شه كه ما براي هميشه با هم باشيم.

جمله اش را بدون كمترين ترديدي به زبان آورد و اصلا صدايش نلرزيد، اما من ترسيدم. هميشه با هم بودن؟ يعني چه؟ مي فهميد چه مي گويد؟ قاطعانه گفتم:

ـ چي داري مي گي؟ نمي شه، نمي شه، اصلا. 

ابروهايش در هم گره شدند.

ـ چرا نمي شه؟ 

سري تكان دادم، دستم را محكم تر فشرد.

ـ چرا نمي شه؟ 

مستقيم توي چشم هايش نگاه كردم.

ـ تو داري عجله مي كني. مگه چند دفعه است كه همديگه رو مي بينيم؟ ما هيچي از هم نمي دونيم، حتي به قول خودت، همديگه رو هم درست نمي شناسيم تا بتونيم به هم اعتماد كنيم. اسم همديگه رو هم نمي دونيم. چطور مي گي و مي خواي كه هميشه با هم باشيم؟ 

گره ابروهايش باز شد.

ـ بسيار خب، پس شروع مي كنيم. اول من، خب اسمم فرشيده، در ضمن مي دونم كه مي دونستي. 

و خنده شيطاني كرد.

ـ خوبه همين اول، كار تو رو هم راحت كنم و بگم اسمت محبوبه است، بگذريم. بيست و پنج سالمه و با برادر و مادرم زندگي مي كنم. فرهاد انگليسه و پزشكه، متخصص مغز و اعصاب و شايد به همين زوديا برگرده. پدر رو دو سال پيش با يه حادثه رانندگي از دست داديم. خب، راستي دانشجوي ترماي آخر عمرانم. بعد از ديپلم، مستقيم رفتم خدمت، وقتي برگشتم حس درس خوندن نبود و بيشتر وقتم رو توي كارخونه هاي پدر مي گذروندم. يك سال نگذشته، شركت كردم كنكور. عاشق عمران بودم ولي كشاورزي قبول شدم. از سر ناچاري و اين كه دنبال تنوع و تغيير روحيه ام بودم، يه ترم خوندم ولي ديدم نمي كشم و انصراف دادم. همون سال دوباره كنكور شركت كردم. شانس من زد و بالاخره چيزي كه مي خواستم قبول شدم. درسته كه گرايش مورد نظرم نبود ولي عمران كه بود. 

و براي لحظه اي سكوت كرد و خيلي بامزه به فكر رفت. بعد ادامه داد:

ـ تا يادم نرفته بگم كه با يه شركت مهندسي درپيت هم همكاري دارم. البته بيشتر وقت گذرونيه تا همكاري. هي! تك و توك يه كارايي هست، ولي همين، تمام، نقطه ته خط. 

نگاهم هنوز به او بود كه با حالتي طنز گونه برايم حرف مي زد اما با كنجكاوي علت بزرگترين علامت سوال توي ذهنم را پرسيدم:

ـ همه چي رو گفتي، ولي پريسا؟ 

شادي از صورتش رفت. لبخند تلخي زد.

ـ باز هم پريسا؟ هه! يه كنه ي مزاحم كه خودش رو چسبونده به من و زندگيم و مال و منال پدر خدابيامرزم. دختر شريك پدرمه. راستش اين پدرامون بودند كه تصميم گرفتند ما با هم باشيم و البته پريسا هم خواست. بدون اين كه خواست واقعي من، براش يا حتي براشون مهم باشه. وقتي هم كه پدرامون توي اون حادثه از بين رفتند، خيال كردم همه چي تموم مي شه ولي پريسا ول كن قضيه نبود. 

آرام زمزمه كردم:

ـ و هنوز هم با توئه. 

آب دهانش را پايين داد و پرسيد:

ـ خب؟ منو شناختي؟ 

نوازش دستش كه به دور كمرم بود، حس خوبي به من مي داد و تنها عكس العملم در برابر سوالش، لبخند بود.

ـ پس حله، تو چي؟ تو نمي خواي از خودت بگي؟ 

با اخم امتناع كردم. 

ـ ولي قرارمون اين نبود. يادت كه نرفته؟

ريتم حركتمان را آرام تر كرد.

ـ محبوبه؟ اين جايي؟ 

نگاهم را از او گرفتم و انداختم روي دو دختري كه با فاصله از ما با موبايلشان سرگرم بودند. انگار مي خواستم از واقعيت تلخ زندگي ام فرار كنم. دوست داشتم به هر چيزي فكر كنم مگر زندگي قبلي ام. با دودلي گفتم:

ـ گفتم كه، بچه شهرستانم و برخلاف تو، توي يه خونواده پر جمعيت و كم درآمد زندگي كردم. فقط هجده سالمه و تا ديپلم بيشتر نخوندم، يعني نشد. كافيه؟ 

ـ ولي تو كه ... تو چيزي نگفتي. 

غمگين ولي عصبي گفتم:

ـ بسه، داري آزارم مي دي. نمي فهمم، تو چي رو مي خواي بشنوي؟ بدبختي و فلاكت زندگي من و خونواده ام رو؟ 

با يادآوري گذشته چند سال اخير مصيبت بار زندگي ام، داغ كردم.

اما مكثي كردم و قبل از اين كه چيزي بگويد، با صدايي كه مي لرزيد گفتم:

ـ آره، من هم خونواده دارم ولي نه مثل تو. تا پدرم زنده بود، اوضاع خيلي بهتر بود، ولي بعد از مرگ پدر توي آهنگري، اونم فقط به خاطر عفونت پاش بابت يك تيكه كوچيك فلز، مادر مجبور شد واسه خاطر خودش و بچه ها، دوباره تن به يه ازدواج بده. اون هم ازدواج با يه مرد كه خودش هم از ازدواج قبلي اش، يه پسر عوضي داشت. ناپدري معتاد بود و پسرش ... 

و ساكت ماندم. ثابت ايستادم و چشمانم را بستم، ولي ريخت چندش آور پسر ناپدري برابر نگاهم بود. آرام تكانم داد و با محبت گفت:

ـ پسرش چي؟ 

چشم هايم را باز كردم. چشم هاي كنجكاوش، همان طور غم زده، ميخكوب شده بود روي من. غمگين تر از او، با نفرت گفتم:

ـ پسره؟ يه پسر چشم چرون و مزاحم و بوالهوس بود كه حتي من هم از مزاحمتش در امون نبودم. بيچاره مادر فكر مي كرد با اين ازدواج، يه تكيه گاه پيدا مي كنه، يه سايه سر، كسي كه خرج اون و بچه هاش رو بده، ولي نه! به خودش كه اومد ديد از صبح تا شب توي خونه اين و اون جون مي كنه تا نه فقط خرج بچه هاش رو درآره، واسه مواد و زهرماري اون مردتيكه هم ... واي! اگه مادر يه روز مريض مي شد و نمي تونست بره سر كار، اون حيوون مي افتاد به جونش و مي زدش. بعد با همون حال از خونه مينداختش بيرون. يه وقتايي هم از زور خماري مي رفت سر چهاراه ها گدايي. از دست من هم كاري بر نمي اومد. من بودم و چند تا خواهر و برادر قد و نيم قد. اون آشغال حتي نذاشت كنكور بدم. ديپلم رو به زور و يواشكي، همين چند ماه پيش گرفتم، ولي بعد كه فهميد خونه نشينم كرد. در عوض هر روز برام خواستگار جور مي كرد. يه جورايي به فكر كم كردن نون خور بود. حتي چند بار توي نئشگي واسه خاطر مواد خواست منو ... 

بغض كرده بودم و نمي توانستم ادامه دهم. فرشيد اما نگران به آرامي گفت:

ـ تو رو چي؟ بگو محبوبه، داري دقم مي دي. 

نگاهش كردم. صدايم در نمي آمد.

ـ خواست منو ... منو بفروشه، ولي هر دفعه خدا و مادرم به دادم مي رسيدند، اما دفعه آخر از اون خراب شده اي كه فرستاده بودم فرار كردم. من، من قيد همه چي رو زدم. همه چي رو ول كردم و اومدم اين جا. گفتم بيام شايد يه كار بهتر پيدا كنم، تا بتونم كمكي به مادرم باشم ولي ... آره، من فرار كردم، فرار كردم تا پاك بمونم، تا ...

سكوت كردم. بغض ساكتم كرده بود و نفسم بالا نمي آمد.

ـ مادر، داره چي كار مي كنه؟ الان كجاست؟ بچه ها چي؟ نكنه اون مردتيكه واسه خاطر فرار من بلايي سرشون بياره؟ 

و بغضم تركيد و اشك هايم، سيل آسا پايين ريختند. سرم را مثل اشك هايم، پايين انداختم تا شايد فرشيد، چشم هاي باراني ام را نبيند. از او فاصله گرفتم و خواستم تركش كنم كه با دو دست، دستانم را گرفت. صورتم اما سويي ديگر بود. دستش آرام آمد زير چانه ام، سرم را بالا آورد. با محبت نگاهم مي كرد.

ـ گريه نكن، نبايد خودت رو اذيت كني. مقصر منم، نبايد اصرار مي كردم.

صورتم مقابلش بود ولي نگاهم روي پاركت زير پايمان. اشك هايم را پاك كرد.

ـ چشماي قشنگت رو ازم نگير محبوبه، نگام كن دختر.

سخت بود ولي نگاهش كردم. چشم هاي مهربانش، روي چشم هاي خيس و غم زده ام دو دو مي زدند. با صدايي شكسته، به شكستگي قلبم گفتم:

ـ تو نمي دوني چي كشيدم؟ تو، تو نمي دوني، فقر و سختي يعني چي؟ تو معني تحقير شدن رو درك نكردي، ولي من ... 

و به هق هق افتادم. همه چيز برايم تكرار مي شد و از يادآوري شان زجر مي كشيدم. نمي دانم چه شد ولي يك آن، دست هاي فرشيد به دورم حلقه شدند و مرا به سادگي در برگرفت. جا خوردم، دوباره جا خوردم، به همان سادگي، ترسيدم. خواستم تركش كنم، خواستم بروم پي كارم، ولي بيشتر چسباندم به خودش. حالم بد بود، خيلي بد. دنبال يك جاي امن و مطمئن مي گشتم. پي آرامش، تكيه گاه. نياز داشتم تا سبك شوم، خالي شوم و چه جايي بهتر از يك آغوش گرم. آغوشي كه توانسته بودم يك جوري اعتماد كنم به امنيتش، به امانتداري اش. خيلي خسته بودم، شكسته بودم. آرام سر گذاردم روي سينه اش، شايد هم سرم را گذاشت روي سينه اش و گريه كردم. با خيالي راحت، از ته دل گريه كردم. خيلي گريه كردم. مي خواست با حرف هايش آرامم كند. با كلامش، با صداقتي كه توي چند دقيقه باورش كرده بودم، با عطر خوش بستري كه اشك هايم را رويش مي نشاندم. نمي توانست! تمام اتفاقات ترسناك، مصيبت ها، همه پيش چشمم بودند. گريه هايم تمامي نداشتند. التماسم كرد.

ـ محبوبه، بسه تو رو خدا. تو رو جون فرشيد بس كن. 

هق هق مي كردم با تپش قلبش. يك آن، جدا شدم از او، جدايم كردند. عقب كشيده شدم.

ـ هي! اين جا چه خبره؟ 

نازي بود، داد كشيد سرش.

ـ چي كارش كردي؟ چرا اين جوري زار مي زنه؟ ازش فاصله بگير.

فرشيد دست هايش را دستپاچه بالا برد.

ـ هيچ كاري به خدا. محبوبه، خودت بهش بگو. 

نازي كوبيد طاق سينه اش، همان جا كه خالي شدم، همان جا كه آرامم كرد و نكرد. همان جا كه هنوز نمدار ناله هايم بود.

ـ برو فرشيد، كاري نكن نظرم نسبت بهت عوض بشه. 

و دورم كرد از فرشيد. بردم گوشه اي دنج. ولو شدم روي كاناپه. سولماز، ليوان آب را چسباند به لب هايم.

ـ بخور. چي شد يهو؟ همه چي خوب پيش مي رفت، آمارتون رو داشتم. چي كار كرد اين پسره؟

دستانم مي لرزيدند كه ليوان را گرفتم. نفسم آرام تر شده بود. جرعه اي نوشيدم كه دوباره آمد كنارمان. دفاع كرد از خودش.

ـ من كاري باهاش نداشتم، خودش ...

دست نازي رفت سمتش و عقبش زد.

ـ برو، بذار راحت باشه. چته تو امشب؟ 

ـ محبوبه؟ چرا ساكتي؟ تو يه چيزي بگو. من و تو مشكلي داريم؟ من كاري كردم كه تو اذيت شي؟ من ... 

تازه كردم نفسم را. نگاهش كردم. چقدر نگران بود و ملتمس. كمك مي خواست انگار.

ـ نه نازي، كاري به كارش نداشته باش.

شك كرد نازي. مشكوك نگاهمان مي كرد. فرشيد شانه اي بالا داد. نازي مشكوك، ملايم تر شد.

ـ بهتري حالا؟ 

ـ خوبم، خوبم. 

و رو كردم به فرشيد:

ـ متاسفم. تو رو هم ناراحت كردم.

مهربان شد، خيلي بيشتر از قبل. خواست زانو بزند پيش پايم. سر تكان دادم و مانعش شدم. كار خودش را كرد.

ـ به اين چيزا فكر نكن، سنگ صبور بودن هم عالمي داره واسه خودش. 

و چشمك و لبخند را با هم هديه كرد به من. سرم رفت پايين، شرمنده شدم. تلخ خنديدم. بي خيال حضور نازي و سولماز، نشسته پيش پايم، دست گذارد دو طرف كاناپه و خيره شد به من.

ـ فقط يه مسئله رو نبايد فراموش كنيم، سنگ صبور بودن خرج داره.

چشم هايش برق مي زدند. حيرت زده، ابروهايم پريدند هوا. آمدم چيزي بگويم.

ـ هيس! هيچي نگو و آروم باش. خيلي مشكل نيست. يه سوال دارم، ولي نبايد بي جواب بمونه. 

چشم گرفتم از نگاه مشتاقش و نگاهم را با سولماز و نازي قسمت كردم. نازي دست به سينه و عصبي، سولماز شيطان شده بود. دستپاچه دست كشيدم پاي چشمم، خيس بود هنوز.

ـ بازم در مورد خونوادمه؟ ولي من كه همه چي رو گفتم، ديگه چيزي ... 

يكهو، سرانگشتان داغ فرشيد لم دادند روي لب هايم.

ـ دوستم داري؟ 

جا خوردم، مثل هر لحظه بودنش، غافلگيرم كرد. صدايش نلرزيد، حتي دستش كه روي لب هايم جا خوش كرده بود، هم. چشمش هم خسته نمي شد از چشمانم. پلك نمي زد. دانه هاي عرق ننشستند روي پيشاني بلندش. نفسش هم آرام مي خورد لاي موهايم، ولي من لرزيدم، در حد زلزله، بعد داغ كردم مثل حس بودنش، گر گرفتم. چه ناگهاني؟ اين دوستت دارم را از كجا پيدا كرده بود؟ چطور رسيده بود به اين؟ بي اساس بود. نديده و نشناخته؟ با يك نگاه؟ من كجا و او كجا؟ 

نازي عصبي تر سر تكان داد. بالا سرش ايستاده بود كه كوبيد روي شانه اش.

ـ برو رد كارت. زيادي خوردي، قاط زدي. 

سولماز خنديد. انگار كه كيف مي كرد از اين نمايش. رقصيد با آهنگ توي سالن و زير لب گفت:

ـ چند تا چند تا، فرشيد خان؟ خب، پريسا نشد، اين يكي؟ كاملا منطقيه. 

عكس العملش به صفر رسيده بود هيچ، دستش را هم بر نمي داشت. شايد خوش بود با لمس لب هايم. مات و خيره ي من. چقدر نگاهم مي كرد؟ شايد چيزي را كه مي خواست، پيدا نمي كرد. شايد جواب مي خواست؟ چه جوابي؟ دوستش دارم يا نه؟ اَه! چقدر شايد، مسخره بود. دوستش دارم، خيلي مسخره بود، ولي خنده ام نمي آمد. سر عقب كشيدم. دستش كه مي افتاد، بازي كرد با لب هايم. مور مورم شد، ته دلم ضعف رفت، خوش بود حسش. ترسيدم از اين حس.

كف دستم را گذاردم طاق صورتم، سد نگاهم. همه جا تاريك شد. نمي خواستم باشد و مي خواستم. نمي خواستم فكرم، فكرش باشد، ولي مي خواستم. صدايش روشنم كرد:

ـ يعني اين قدر سخته؟ توي چشام نگاه كن و جواب بده. 

به امتناع سر تكان دادم. نازي به دادم رسيد.

ـ چه جاي اين حرفاست؟ حاليته داري چي مي گي؟ 

چشم باز كردم. كلك زدم به خودم. دزدكي، از لاي انگشت هايم ديدم كه بازويش را چسبيد تا بلندش كند. فرشيد ولي نگاهش نكرد، جم نخورد. دوباره دست قرص كرد دو طرف كاناپه. حق به جانب گفت:

ـ سوال بي جواب، زجرم مي ده. مفهومه محبوبه خانم؟ 

نفس گرمش، ول شد روي دست ها و سر و صورتم. قلقلكم آمد. دستم را آوردم پايين. محكم تر و مطمئن تر از لحظه پيش بود. يك آن، ترسيدم شهوتش باشد. نكند هوس كرده داشتن مرا؟ لمس مرا؟ آغوشش چه؟ اما نه، شايد، شايد دلش سوخته به حالم. 

فرو رفتم توي كاناپه. ديگر نگاهش نكردم، وا رفتم. چه حس بدي بود بازيچه شدن، لگدمال شدن احساس و غرور، شخصيت، خواسته شدن به خاطر تن، براي ميل، خواسته شدن سر بدبختي، سر فراري بودن، سر بي كسي. 

سولماز مسخره مان كرد.

ـ يالا محبوبه، جوابش رو بده ديگه. سوال از اين آسون تر؟ 

دستش به مهر نشست روي صورتم، چرخم داد رو به خودش.

ـ راست مي گه؟ اين قدر سختته جوابش؟ 

دستش داغ، تنم داغ. من از شرم، او از چه؟ جا خالي دادم دستش را. سرخورده، بي نگاه لب وا كردم. صدايم مال ته چاه بود.

ـ هوس كردي منو؟ يا دلت سوخته واسم؟

تنم دوباره گر گرفت، نه از شرم از خراب شدنم، از له شدنم، از جوابش. دوباره مسخره شد همه چيز، جواب نداده، جواب مي خواستم؟ بغض نشست ور دلم، خوابيد توي تمام جانم. ناغافل، وسط همهمه آدم ها و موزيك ملايم سالن، صدايش بيدارم كرد.

ـ چي ديدي ازم كه اينو گفتي؟

نگاهم دويد تا چشم هايش، غم داشت تا آن تهش، بيشتر شده بود انگار. نمي دانم ولي چه ديد توي نگاهم که چشم ريز كرد. گوشه لبش، رفت بالا، شبيه نيم خند يا پوزخند بود شايد.

ـ نچ! نشناختي منو. 

بي نيمخند، بي پوزخند، سر تكان داد. وزنش را انداخت روي دستانش و كاناپه. آمد بلند شود.

ـ انتظار داشتي با چند دقيقه دست تو دست هم بودن و رقصيدن چي بفهمم ازت؟ با پدر و مادر و برادر و درس و كارت، چطوري بشناسمت؟ چي بايد مي ديدم؟ دلم مي گه حسم اينه. سولماز راست مي گه، پريسا نشد، حالا من. شايد هم پريسا شد، حالا من؟

ايستاد رو به رويم. دست برد لاي موهايش و بالا دادشان. بلاتكليف شده بود انگار. كلافه، دوباره سر تكان داد.

ـ باورم نمي شه. پريسا رو ديدي و اينو مي گي؟ 

ـ من ...

پريد وسط حرفم:

ـ ديدي با يكي بود غير من؟ چون دلش با دلم نيست، چون مي دونه دلم با دلش نيست. حتي هوسش رو هم ندارم، شهوت؟ هه! نه، مي دونم خيلي خوشگله. خيلي ولي بي ميلم بهش. چند ساله دور و برمه، يه بار هواش رو نكردم، دلم واسش تنگ نشد، چون شناختمش. همه چيش كف دستمه. راست گفتي شايد دلم سوخته به حالش. 

صداي پاشنه كفش نازي رو كف سالن، ساكتش كرد. هلش داد.

ـ چته تو؟ چرا مزخرف بلغور مي كني؟ برو پيشش. همه خوب مي دونيم تويي كه تنهاش مي ذاري. مقصر فقط تويي.

بي خيال نازي، كتش را از تن درآورد، انداخت روي شانه اش. با انگشت اشاره نگهش داشته بود.

ـ توي چند سال، پريسا رو شناختم ولي تو رو توي چند دقيقه. واسه اينه كه مي گم فرق داري باهاش، فرق داري با همه، آخه خودتي، عين يه آينه صاف و ساده و پاك. آينه، بي زنگار خوبه، بي لكه. زنگار و لكه ي تو، شهوت و هوسه، دلسوزيه. اينا مال تو نيست، تو رو با اينا نمي خوام، تو رو واسه اينا نمي خوام، واسه خودته كه مي خوامت، واسه اينه كه دوستت دارم. 

سولماز، ذوق مرگ شده، با آرنج كوبيد به دستش.

ـ اي ول فن بيان! اي ول احساس! پاشو بريم رد كارمون نازي، ما اين جا به چشم نميايم. 

جمع و جور كردم خودم را. قشنگ حرف مي زد، مثل رفتارهايش ولي باورش سخت بود برايم. اعتمادم كجا رفته بود؟ مگر همراهش نشدم؟ مگر درد و دل نكردم با دلش؟ مگر جا خوش نكردم وسط آغوشش؟ مگر نفس نكشيدم عطرش را؟ مگر آرام نشدم با گرمايش؟ چه به سرم آمده بود يكهو؟ كجاي قصه، خوابم برد؟ كم آورده بودم. برخاستم و راهم را رفتم.

ـ مي شه ديگه بريم نازي؟ من ... 

دستي گرم، دستي آشنا بازويم را گرفت:

ـ كجا خانم؟ جواب من كو؟ 

فرشيد بود. چه زود شناخته بودم دستش را وسط دست ها، آشنايي اش را، گرمايش را، پس چرا جواب نداشت سوالش؟ چرا زجرش مي دادم با بي جوابي؟ زل زده بود روي لب هايم، حركت مي خواست ازشان. يك كلام، آره يا نه. رها نمي كرد من و دستم را.

ـ ولم كن فرشيد، اين بازي رو دوست ندارم.

دل شكسته، سر كج كردم. با همان دست، تكانم داد.

ـ عشق، بازي نيست. اگه بازيه، واسه ما نيست، واسه ما نبايد باشه. من زياد بازي كردم. اين آخريا هم، تو بازي پريسا باختم. خيلي وقته بازنده ام، اونم باخته. بي برنده است بازي من و پريسا. پريسا كم كم از گود مي ره بيرون ولي با تو، نه! بازي نيست با تو. هيچيش بازي نيست، زندگيه، شروعه.

نگاهش كردم. چشم هايم مي سوخت در حسرت باراني شدن. لامصب، بغضم نمي تركيد. 

ـ شروعه؟ زندگيه؟ برا من و تو؟ من و تو از دو دنياييم.

خنديد، دندان هاي سفيدش تابلو شدند.

ـ دنيات كجاست؟ ميام پيدات مي كنم. 

و دوباره چشمك زد. سولماز تركيد از خنده. نازي عصبي بق كرد.

ـ حواست به دور و برت هست؟ ولش كن تا پريسا سر نرسيده. 

ـ جواب منو بده. اين خانم ناز ... چشم، ولش مي كنم. 

و چشمانش دوباره برق زدند. نه، اين برق از شهوت نبود. برق شهوت توي چشم هاي پسر ناپدري بود، توي چشم هايي كه فروخته شدم بهشان. اين برق حتي از سر دلسوزي هم نبود. يعني مي خواستم؟ فقط براي خودم؟ پريسا چه؟ از گود بيرون مي رفت يا بيرونش مي كرد؟ دودل بودم. ته دلم يك جوري بود، مطمئن و نامطمئن. كي پيروز مي شد؟ نمي دانستم.

آمدم دستش را جدا كنم از جانم. شايد خلاص شوم، ولي نشد، اجازه نداد.

ـ دارم دوباره مي گم، دوستت دارم، دوستم داري؟ 

سر تكان دادم.

ـ نه، نگو كه باورم نمي شه. چشات داره باهام حرف مي زنه، حرف دلت رو بزن. اونو مي خوام بشنوم، جواب بده. 

و باز زل زد وسط چشم هايم، وسط ترديدم. بي هوا گفتم:

ـ به خيالم جوابت رو گرفته باشي. 

ـ از تو؟ نه، جوابي نگرفتم. 

ـ از ... از نگام چي؟ از اعتمادم چي؟ 

پيروزمندانه خنديد.

ـ شايد، ولي از زبونت هم بايد بشنوم. 

سولماز كف زد.

ـ چه سمج! راحت باش محبوبه، تو هم بهش بگو، همون طور كه اون گفت.

فرشيد نگاهم مي كرد، مشتاق و منتظر. غرق نگاهش بودم. چيزي توي دلم، توي جانم مي خواست بنشيند روي زبانم. يك حرف، يك ناگفته. ناگهان از دهنم پريد بيرون.

ـ دوستت دارم.

نلرزيدم، مكث نكردم. چه گفتم من؟ شايد هم مي دانستم چه گفتم. حرف دلم بود كه ساده به زبانم نشست و ساده تر نشست به دل فرشيد. آرام آرام، لبش به خنده وا شد. انگشتان دستش هم آرام آرام رهايم كردند. خوش بود با نگاهم به نگاهش. ميان خنده هاي بي صدا و متينش، لب گزيد. سر تكان داد به چپ و راست. به چيزي فكر مي كرد شايد. يك قدم رفت عقب، دوباره آمد جلو. نزديكم شد. ترسيدم كاري كند. هيجان داشت. گرمي تنش را با همان فاصله حس مي كردم. وسط آن حرارت و عطش، عطرش چقدر خنك بود. سرآورد جلو. 

چه كار مي كرد؟ به اعتراض بالا آوردم كف دستم را.

ـ نه فرشيد. 

بي هوا، دست يخ كرده ام را گرفت توي دست تبدارش. سر گذارد بيخ گوشم و زمزمه كرد:

ـ از اين لحظه، تو مال مني. براي داشتنت هر كاري مي كنم، قسم مي خورم. 

هرم داغ نفسش، سوزاند گردن و وجودم را، حتي دست سردم را. گل انداختند گونه هايم. حرفش نشست به دلم، خواستني تر شد برايم و آرام، خيلي آرام سر عقب كشيد در حالي كه چشمانش بسته بودند. ثابت كه ايستاد، چشم وا كرد.

ـ عطرت رو با تمام جونم نفس كشيدم، بمونه پيشم يادگاري؟

به خودم نازيدم، كيف كردم، خون تند تند دويد زير پوستم و دستم را بالا آورد تا لب هايش. داغ تر و طولاني تر بوسه زد به يخ دستم. 

خيره نگاهم كرده بود كه دستم را بوسيد. محبوبه ديگري شده بودم كه رهايم كرد. عقب عقب كه رفت، دلم را برد با خودش. گم كه شد وسط آدم ها، پيدا شدم وسط دنيايش. رويا بود يا خواب بودم شايد.

ـ فهميدي چي بهش گفتي؟ حاليته چه غلطي كرديد؟ 

صدا لرزاندم، بعد تكان خوردم. تكاني به شدت پرت شدن از خوشي به ناخوشي، از آسمان به زمين، از رويا به كابوس.

ـ با توام، هي! 

نازي بود.

ـ چي؟ چي شده مگه؟ 

ـ چي شده؟ حاليت نبود چي گفتي و چه غلطي كردي؟ كور بودي نديدي؟

لبم به خنده وا شد.

ـ آره، من ... من بهش گفتم، دو كلمه گفتم و خلاص. من ...

فرياد زد سرم.

ـ خلاص شدي؟ خدايا! عقل اين دختر كجاست؟ دو كلمه گفتن، خلاصي نيست. گرفتاريه بدبخت، يه گرفتاري تازه. 

ساده شده بودم.

ـ يعني چي؟ گرفتاري چي؟ وقتي كسي رو دوست داري و اونم تو رو و حتي پيشت اعتراف مي كنه، نبايد متقابلا بهش بگي؟ حقشه، بايد بدونه. 

ـ خيلي بچه اي دختر، بچه تر از اوني كه فكر مي كردم. با گفتن اون دو كلمه مي دوني تا كجا بايد پيش بريد؟ تو نمي توني باهاش باشي، حماقته. 

ـ باهاش مي مونم، چون قسم خورد من رو مال خودش كنه، پس همه جوره هستم. 

ـ حتي با وجود پريسا؟ 

به تمسخر خنديدم.

ـ ولي اون پريسا رو نمي خواد. 

با دست تلنگري زد به پيشانيم.

ـ احمق نشو، تو پريسا رو نمي شناسي. اون هرچي رو بخواد بايد صاحبش بشه و فرشيد يكي از اون همه چيزاست. اينو هممون مي دونيم، فرشيد هم مي دونه. 

ـ ولي فرشيد، نه! پريسا براش يه اجباره، پريسا بهش تحميل شده. اون ... اون فقط منو مي خواد. 

ـ مگه چند دفعه است كه مي بينيش؟ امشب يك ساعت نشده كه باهاشي. عاشق شدي رفت؟ اين قدر زود و بچگانه؟

ـ چي؟ يك ساعت نشده؟ ولي انگار كه ... نه، خيلي بيشتر بود. چند ساعت بود. 

سولماز خنديد.

ـ خيلي بهت خوش گذشته انگار؟ ولي بچگي نكن. 

ديوانه ام كرده بود فرشيد. با خودش، با كلامش، با گرمي و صداقت نگاهش. قاطع گفتم:

ـ بچگي نيست، عشقه. حتي با وجود پريسا يا هر كس ديگه اي توي زندگيش.

سولماز روي كاناپه لم داد و پا رو پا انداخت. دامن جمع شده كوتاهش را مرتب كرد.

چه شجاع و جسور! تحسين برانگيزه. 

ـ نه! تو پريسا رو نشناختي. اون، ول كن فرشيد نيست. 

نازي بود كه پريسا را مي كرد نقل و نبات كلامش. نگاهم را دزديم از او، چشم چرخاندم ميان جمعيت براي فرشيد. نازي غافلم كرده بود از او، نمي ديدمش. ترسيدم، توي دلم گفتم يا به زبانم آمد.

ـ كجاست؟ 

نازي دستم را چنگ زد و چشم هاي سرخ و پر از خشمش را انداخت توي چشم هايم.

ـ پيش اوني كه بايد باشه. 

دستش را كنار زدم و دويدم سمت ديگر سالن، دنبالم دويد. هنوز هم خيلي از بچه ها، سرشان گرم رقص بود. گوشه گوشه را از نظر گذراندم. پريسا را ديدم با پژمان ولي فرشيد كجا بود؟ چند نفري را كنار زدم كه ديدمش. جلوتر نرفتم، نازي نگذاشت. تكيه داده بود به ديوار و جام نوشيدني سرخ را سر مي كشيد. نگاهش جايي ديگر بود و شايد خودش هم. خنديدم از خوشي و نفس راحتي كشيدم به آرامش ديدنش.

ـ مي بيني؟ پيش اوني كه بايد نيست. 

ـ نبايد بري سراغش، حاليته؟

اخم كردم، شدم شكل بچه هاي نق نقو.

ـ اِ! چرا نازي؟ پريسا با پژمانه، اون ور، دم گلخونه. تنهاست فرشيد. 

دستي توي هوا تكان داد و به كمي آن طرف تر اشاره كرد. سولماز آمد كنارمان.

ـ دارم مي سپرمش دستت، حواست بهش باشه. 

سولماز سري به تاييد تكان داد و دست گذارد جاي دست نازي روي بازويم.

ـ ولم كن، چي كار داري مي كني؟ 

دست نازي نشست روي لب هايش، حرص مي خورد كه گفت:

ـ هيــــــس! خفه شو، ديگه نمي خوام بشنوم. توي خونه باهات صحبت مي كنم. 

و رفت. درست هم جهت فرشيد.

ـ بايد با اين پسره احمق حرف بزنم. 

سولماز چرخاندم و كشاندم با خودش. سر برگردانم عقب. نازي رسيده بود به فرشيد.

ـ ولم كن سولماز، تو چرا هيچي نمي گي؟ چرا من و فرشيد نمي تونيم با هم باشيم؟ 

سولماز شانه اي بالا داد.

ـ قصه نازي يادته؟ رفتن ليدا با سهراب چي؟ فرشيد هم يه مرده عين بقيه. 

ـ منظورت چيه؟ 

ـ راه بيا، شنيدي كه، توي خونه باهات حرف مي زنه. 

تا آخر مهماني آن شب، ديدن و نزديك شدن به فرشيد قدغن شد. در حسرت با او بودن مي سوختم كه درست موقع رفتن، همان جا كه نازي و سولماز گرم خداحافظي و تشكر از ميزبان بودند، دست گرمي دستم را چنگ زد. چيزي شبيه كاغذ مچاله شده، جا شد توي مشتم. آن قدر سريع كه حتي نفهميدم چه شد. تا به خودم بيايم، كسي گم شد توي هجوم دقايق و حضور آدم ها.

جرات نداشتم مشتم را وا كنم، حتي وقتي كه آرام نشسته بودم توي ماشين. حواسم فقط روي كاغذ لاي مشتم بود. سولماز سر به سرم مي گذاشت.

ـ خوشگل مي رقصيدي، خوشگل خانم. استادت هم استاد حرفه اي بود. تو هم شاگرد حرف گوش كني بودي. درس خوب پس مي دادي. هماهنگ و ريتميك. 

نازي هنوز عصباني بود. حرف نمي زد، نمي خنديد. نمي دانم با فرشيد چه گفته بود ولي وقتي رسيديم خانه، همان جا توي سالن، تمام دق دلي اش را خالي كرد.

ـ حق نداري بهش نزديك بشي. واسه خاطر پريسا نيست، واسه خاطر خودته بدبخت. نمي خوام پشيمون ببينمت. تمام اين مردا، يه دفعه زهرشون رو مي ريزن، پس خامش نشو. همشون توي ظاهر خوب و جذابن، اما به وقتش ... شاهد باش سولماز، ببين دارم بهش مي گم. يه روزي، همين ها رو هم به ليدا و نگين گفتم، اونم عاقبتشون. 

سرزنش ها و نصايحش كه تمام شد، رهايم كرد به حال خودم. با چه حسي رفتم توي اتاقم خدا مي داند. در را كه بستم، پشت در تكيه زدم. نفسم را دادم بيرون. دستم را بالا آوردم تا جلوي صورتم. با دودلي همراه با اشتياق، مشتم را باز كردم. كاغذ مچاله، نمدار شده بود از عرق كف دستم. چشم ريز كردم رويش. با احتياط بازش كردم. يك شماره شبيه شماره موبايل و كمي پايين تر.

ـ منتظر تماستم، فرشيد.

با ديدن اسمش، قند آب شد توي دلم. اين شماره فرشيد بود. خودش داده بود به من، سريع و فرز، بي آن كه نازي ببيند، ولي اگر بداند چه؟ نازي مرا مي كشد. بي خيال كاغذ به دست، دور خودم چرخيدم و رقصيدم و شماره را زير لب تكرار مي كردم و نامش را.

ـ فرشيد ... فرشيد ... 

و لحظه هاي بودن با او، دوباره داغم كرد. خودم را رها كردم روي تخت، طاق باز و با دستاني گشوده از هم چشم دوختم به سقف صورتي بالاي سرم، دست كشيدم بيخ گردنم. انگار هنوز از نفسش گرم بود. همان لحظه اي كه قسم خورد براي مال خودش كردنم. خنديدم از خوشي، چشم هايم را بستم و پاهايم را جمع كردم توي خودم.

ـ فردا باهاش تماس مي گيرم.

فردا را با خيال فرشيد قبراق تر از هميشه بيدار شدم، اما راهي براي تماس با فرشيد نبود. آن روز برخلاف تمام روزهاي ديگر، سولماز مانده بود خانه و يك جوري مراقبم بود. تا چند روزي همين بساط بود. اگر سولماز بود، نازي نبود. مواقعي هم كه رفتن سولماز واجب بود، نازي مي ماند خانه و وقتي خانه بود، چند باري شاهد مشاجره اش با كسي بودم ولي با گذشت روزها من كلافه تر از قبل مي شدم. انگار همه چيز برايم ممنوع شده بود. از فرشيد گرفته تا داشتن يك كار. سرانجام تصميم گرفتم در اولين فرصت با نازي صحبت كنم تا تكليفم را مشخص كند. آن شب زودتر برگشته بود. بعد از شام با دو ليوان نسكافه رفتم سراغش و بي مقدمه حرف كار را پيش كشيدم.

ـ چه خبره مهربون شدي؟ حرف كاره ديگه؟

ليوان را گذاشتم روي ميز عسلي جلويش، كنترل به دست، كانال ها را عقب و جلو مي كرد.

ـ تو كه مي دوني چرا مي پرسي؟ 

ـ خيلي عجله داري. 

ـ از بيكاري متنفرم. بدم مي آيد مفت بخورم و بخوابم. 

ـ سولماز چيزي گفته؟ 

ـ نه، اصلا. خودم خسته شدم، همه چي واسم تكراري شده. 

ـ هووم!

و ليوان نسكافه داغ را برداشت و بو كرد.

ـ خب، ما هم كار داريم تا كار. 

ـ يعني چي؟ نمي فهمم. 

ـ گفته بودم بهت، كار خوب! كار بد! پي كدومشي؟ 

خيره نگاهي به سولماز كردم. نسكافه را بي توجه به من سر مي كشيد. نگاهش به تلويزيون بود.

ـ كدومش؟ معلومه ديگه، كار خوب.

ـ پس بايد صبر كني، چون تا دلت بخواد، كار بد برات سراغ دارم. همه هم نون و آب دار، ولي نمي خوام بري طرفشون. حرف پاك موندن آدمه. سولماز رو نگاه كن، صبر كرد و حالا هم يه كار خوب داره. شده يك آرايشگر قابل و حرفه اي. 

سولماز از توي آشپزخانه، لبخند غرورآميزي زد. داشت ظرف ميوه را مي آورد. نازي با يك دست ليوانش را نگه داشت و با دست ديگر، پيش دستي گذارد جلويم.

ـ نگين هم قبل اين كه بره، توي يه توليدي لباس كار مي كرد. كارش هم خيلي خوب بود، ولي يه شب با شركت توي يه شوي لباس از اين رو به اون رو شد. 

ـ و ... و ليدا؟ 

ـ ليدا، توي يه گالري گل كار مي كرد، ولي نمي دونم چطوري سر و كله سهراب پيدا شد وسط زندگيش؟ 

و سكوت كرد.

ـ و كار تو؟ البته اگه از سوالم عصباني نشي.

سولماز آمد و ظرف ميوه را گذارد روي ميز و با برداشتن كنترل، نشست روي مبل. نازي ليوان نيمه خورده اش را گذارد پايين و موز درشتي برداشت.

ـ كار من، هم خوبه، هم بد. 

نگاهي به سولماز انداختم. سرگرم سريال شبانه يكي از شبكه هاي فارسي بود. متعجب خود نازي را نگاه كردم.

ـ چي مي گي تو؟ كار خوبت چيه؟ كار بدت چيه؟

به ليوان نسكافه توي دستم و ميوه ها اشاره كرد.

ـ ميوه بردار، نسكافه ات هم يخ كرد.

ـ نگفتي قضيه رو. 

موز را با كارد توي دستش، تكه تكه كرد توي پيش دستي و با نوك كارد يك تكه را برداشت.

ـ كار خوبم، همينه ديگه. پيدا كردن دختراي بي كس و كار و تنها، بعد هم جا و مكان دادن به اونا و حفظ و حراستشون تا وقتي كه يه كار آبرومند پيدا كنند و بتونند روي پاي خودشون وايسن، پيشم مي مونند. به شرطي كه خودشون هم بخوان. تو كار من، هيچ اجباري نيست. اين شد كار خوب من. 

يك تاي ابرويم را بالا دادم.

ـ خوبه و كار بدت؟

پا روي پا انداخت و پيش دستي را اين بار گذاشت روي پايش.

ـ و كار ظاهرا بد من.

دوباره تكه اي موز خورد.

ـ كار بد من، البته در ظاهر، اينه كه از راه به درشده ها رو يا ول مي كنم به امون خدا تا هر بلايي كه مي خوان سر خودشون بيارن، يا كمكشون مي كنم تا هرچه زودتر به دَرَك واصل بشن. 

خيلي محكم و مطمئن حرف مي زد. روي كلمه درك بدجوري تاكيد كرد. بيشتر از او ترسيدم. چه مي گفت؟

ـ نمي فهمم، بيشتر برام بگو. 

با دهان پر شانه اي بالا انداخت.

ـ شب اولي كه همديگه رو ديديم، يادته؟ 

سري به تاييد تكان دادم. كارد را در هوا تكان داد.

ـ من چند جا توقف كردم و بسته هاي كادويي كوچكي رو سپردم دست صاحباش، تو يه نمونه اش رو ديدي. زيادن اين بدبختا. خاطرم هست حتي پرسيدي كه اون كادوها چي ان؟ اون موقع واسه جواب گرفتن، زيادي زود بود ولي حالا برات مي گم. اونا قرص بودند، اكستازي، شيشه، يه وقتايي هم مواد. همه چي رو كادو مي كنم و هديه مي دم. 

بيشتر از قبل تعجب كرده بودم.

ـ اكستازي و شيشه! مگه همونا نيست كه توي مهمونيا مصرف مي كردند و به هم مي ريختند؟ 

ـ آها! خودشه. 

اخم كردم.

ـ ولي چرا نازي؟ تو مي دوني اون قرص ها باهاشون چي كار مي كنه؟ حتي سولماز مي گفت كه از صدقه سر همون كوفتيا، خودكشي هم مي كنند. چرا براشون جور مي كني؟ جون اونا مهم نيست؟ ارزش ندارن؟ 

پيش دستي را برگرداند روي ميز و پوزخندي زد.

ـ من هم مصرف مي كنم، چون خودم مي خوام، عين همونا كه غصه شون رو مي خوري. حالا جون من مهم تره يا اونا؟ هممون عين هميم. كسي كه از دست رفته، ديگه تمومه و راه برگشت نداره.

ـ ولي نه نازي، هميشه يه راه برگشتي هست.

سولماز يك چشمش به تلويزيون بود كه گفت: 

ـ نه عزيزم، فلسفه نازي چيز ديگه ايه. وقتي افتادي توي يه مسير، تا آخرش رو بايد بري. حالا مي خواد اون مسير برسه به راه يا ختم بشه به چاه، برگشت، بي برگشت.

نگاهي به او و بعد به نازي انداختم. نازي كاملا ريلكس بود. اخمم چند برابر شد.

ـ باورم نمي شه، يعني فلسفه تو اينه؟ يعني اگر يه نفر افتاد توي چاه و كمك خواست يا نه، اصلا كمك هم نخواست ولي تو، توي اون وضعيت ديديش، كمكش نمي كني؟ اوه ببخشيد! فراموش كردم. با اين وضعيتي كه من دارم مي بينم تو مطمئنا با يه ضربه ي جانانه چنان ميندازيش توي چاه كه بچسبه اون ته ته ها. 

خنديد نازي.

ـ احساساتي نشو محبوبه، من و اونا همه معتاديم. عادت كرديم به مصرف و داشتن اون به قول تو كوفتي ها. ما توي اون حال و هواست كه زنده ايم. اونا ما رو سرحال ميارند. اگه نباشند، يه از دست رفته ايم، يه مرده كامل.

ـ بالاخره كه يه روزي بايد بميريد. تو چرا به اين مرگ سرعت مي دي؟ 

ـ يه انگل بايد بميره، چه امروز، چه فردا. اضافه است توي جامعه، يه ناخواسته است. راستش من يه جورايي دارم اين مرگ رو لفتش مي دم، مي فهمي كه. 

سري تكان دادم و از آنچه مي شنيدم، حيرت زده و غمگين بودم. دوباره گفت:

ـ خوبه قبل از اين كه كاملا ازم متنفر بشي، يك نفر ديگه رو هم بهت معرفي كنم. پژمان رو كه ديدي؟ اون كار بدش، عين كار خوب منه. در ضمن، اين كار رو هم خيلي فرزتر از من انجام مي ده، چون دار و دسته بزرگي داره. 

ـ نمي فهمم.

ـ پژمان و دار و دسته اش، مي گردن و دختراي سرگردون و آواره رو جمع مي كنن، نه مثل من! سوءاستفاده شون رو كه بردن، درست وقتي مي شن كالاي دست دوم، مي فرستنشون شيخ نشين ها، تمام.

ـ كه ... كه چي كار كنند؟

پوزخندزنان به سولماز نگاه كرد.

ـ اين دختر ما، خيلي پرته ها. مي گه كه چي كار كنند؟ 

دوباره نگاهم كرد، ديگر نمي خنديد.

ـ كه از تنشون مايه بذارند، اينو كه مي فهمي؟ 

مثل تمام اين مدت، دوباره جا خورده بودم. حرف تن فروشي بود كه نازي مشت كوبيد روي مبل و فرياد زد:

ـ نگين نادون، به خدا دلم براش مي سوزه. فكر مي كنه اگه قراره پژمان بفرستدش اون ور آب، واسه خاطر كار بهتره. اون نمي دونه چي در انتظارشه. 

و مكث كرد. صورتش درهم رفته بود كه با همان فرياد گفت:

ـ گوش كن محبوبه، دارم همه چي رو برات مي گم تا بيراهه نري و راهت رو پيدا كني. نمي خوام بشي يكي مثل من يا ليدا و نگين و هر زن و دختر بدبخت ديگه اي. مي خواهم خوشبخت بشيد. تو، سولماز و هر دختر ديگه اي كه بعد از تو داره مياد توي اين خونه. مي توني بري كلاس هاي آموزشي، هر چي كه دوست داري. اصلا بشين درس بخون و براي كنكور آماده شو ولي براي كار عجله نكن. هر كاري، كار نيست. اگه دفعه اول خيلي سخت مرتكب گناه و اشتباه شدي، شك نكن كه دفعه بعدي خيلي راحت تره. باور كن، پس راهت رو از همين الان مشخص كن، از همين جا. 

كه زنگ تلفن به صدا درآمد. جو تغيير كرد. خودش نزديك تلفن بود. گوشي را كه برداشت، پهن شدم روي مبل.

ـ بله؟ 

ـ ...

ـ نه، واسه چي زنگ زدي اين جا؟ 

ـ ...

ـ موبايل خودمه، دوست دارم روي تو خاموشش كنم.

ـ ...

و فريادش دوباره به هوا رفت.

ـ مگه با هم حرف نزديم؟

ـ ...

ـ نه! تو گوش كن بچه، نمي شه و تو بهتر از من مي دوني چرا. 

ـ ...

ـ تمومش كن، اينا همش مزخرفن. 

ـ ...

ـ خفه شو، فكر مي كردم عاقل تر از اين حرفا باشي. 

ـ ...

ـ دست از سرش بردار.

ـ ...

ـ نه، اين دوست داشتن نيست. 

ـ ...

ـ گفتم كه، حرف من همونه. دورش رو خط بكش، حاليته؟ 

و گوشي را محكم كوبيد روي تلفن. سولماز متعجب گفت:

ـ وا! كي بود نازي؟ 

نازي با همان حالش از جا برخاست.

ـ يه احمق! پاشو بيا، باهات كار دارم. 

و با هم سمت آشپزخانه رفتند و پشت ميز ناهارخوري، رو به روي هم نشستند. با هم صحبت مي كردند، در حالي كه مرا هم زير نظر داشتند. مشكوك شده بودم.

ـ چي شده نازي؟ من كاري كردم؟ اتفاقي افتاده كه به من مربوط مي شه؟ 

دستپاچگي نازي كاملا معلوم بود.

ـ نه، نه! مربوطه به ... به ... به ليداس.

ـ آها! پس سهراب بود. چقدر پرروئه كه بازم زنگ زده اين جا.

و ديگر چيزي نگفتيم. 

فرداي آن روز به اصرارهاي عجيب سولماز، براي رفتن سر كارش همراهش شدم. حرف سولماز، ياد گرفتن كار آرايشگري بود. آن هم علي رغم ميل باطني من و عدم علاقه ام به اين كار. شانس بزرگي كه نصيبم شد، شلوغ بودن سالن و كنسل شدن بحث آموزش تا چند ماه آينده بود. با اين وجود، سولماز مرا عين يك بچه روي يكي از مبل هاي سالن نشاند و با دادن مجله مدل كوتاهي مو به دستم، سرگرمم كرد. حس خوبي نداشتم، انگار سولماز مسئول حفظ و حراست من بود و مشغول كردنم به هر كاري. تماشاي مجله ها كه تمام شد، توي تنهايي خودم، آن هم با وجود شلوغي سالن، فكر و دل مشغولي چند روزه ام سراغم آمد. فرشيد! انگار صبح هم خواب ديده بودمش. چشم هايم را بستم تا شايد به خاطر بياورم او را چگونه ديده ام، ولي هيچي يادم نمي آمد. شك نداشتم او را خواب ديده ام. شايد اگر مي ديدمش، همه چيز فرق مي كرد يا حتي با شنيدن صدايش. حال كسي را داشتم كه چيزي را گم كرده يا جايي جا گذاشته باشد و پي اش بگردد. دلم، دل عاشقم برايش تنگ شده بود و اين فقط جزيي از حسي بود كه نسبت به اين غريبه پيدا كرده بودم، اما با يادآوري آن شب و با هم بودنمان، ترديدي ترسناك سراغم آمد.

ـ چرا اون؟ چرا من؟ چرا اين قدر زود و نشناخته؟ نازي حق داشت. مگه چقدر مي شناسمش؟ فقط چون باهاش رقصيدم و مدت زماني رو با هم بوديم؟ خيلي ها همين تجربه رو دارن. يعني بعد دل مي بندن به هم؟ نه دختر! چي كار كردي تو؟ نمي فهمم چرا اين قدر ساده همه چي زندگي ام رو باهاش در ميون گذاشتم؟ اعتماد كردم تا حدي كه ... واي! مگه كي بود؟ اون، اون يه مرد بود عين مرداي ديگه. مگه بقيه مرداي دور و برم چه گلي به سرم زده بودن كه اين دوميشون باشه؟ ديگه نبايد ببينمش. من چي كار كردم خدا؟ چرا من؟ وقتي بهش فكر مي كنم، تنم گر مي گيره و قلبم تندتر از قبل مي زنه. اسم اين حال چيه خدا؟ رو چه حسابي اين حس رو دارم؟ فقط چون بهش گفتم دوستت دارم؟ اين حس عاشقيه؟

كلافه شده بودم و اين دودلي كه سراغم آمده بود، آن قدر مسخره بود كه حدي برايش نمي ديدم. در ظاهر، حال و روزم اين بود ولي در باطن نه. خودم را سرزنش مي كردم، بچگانه و ظاهري ولي در اصل از اتفاقاتي كه بين من و فرشيد گذشته بود، خيلي هم شرمنده نبودم. هنوز با خودم كنار نيامده و در جدال بودم. اين حس دوگانه تمام وجودم را گرفته بود. شايد با حرف زدن با او آرام مي شدم و به يك نتيجه مي رسيدم. بايد حس و حال او را هم مي فهميدم. بايد مي فهميدم هنوز هم روي حرفش هست يا فقط خواسته مرا رام خودش كند؟ براي خلاصي از اين حال، همين راه حل را داشتم. ولي چطور؟ با كدام تلفن؟ آنقدر تحت كنترل بودم كه هيچ كاري از دستم بر نمي آمد. كه متوجه سولماز و حرف زدن آرام و مشاجره وارش با تلفنش شدم.

ـ نبايد زنگ مي زدي. 

ـ ...

ـ نازي، اول تو رو مي كشه، بعد منو. ول كن.

ـ ... 

ـ نه، شنيدي كه چي گفتم.

ـ ...

ـ گوش نمي دم، حق با نازيه. بودنتون با هم، هم غيرممكنه و هم ...

ـ ...

ـ بس كن، من كار دارم. 

ـ ...

ـ نمي دونم، اَه!

و با نگاهي غيظ آلود به من، دوباره مشغول كارش شد. نمي فهميدم چرا هر وقت سهراب مزاحم نازي و سولماز مي شد، عصبانيتش مال من بود؟ بي خيال، به سولماز گفتم:

ـ موبايلت رو مي دي من يه زنگ بزنم؟ 

شبيه آدم هاي برق گرفته، سمتم چرخيد.

ـ چي؟ با كي مي خواي تماس بگيري؟ 

ـ بايد بهت جواب پس بدم؟ 

ـ بايد بدونم.

ـ حتي اگه بهت مربوط نشه؟ 

ـ ما اين جا چيزي واسه مخفي كردن از هم نداريم.

ـ تو چرا امروز اين جوري شدي سولماز؟ اول منو به زور مياري اين جا، حالا هم سر يه تلفن زدن، اين همه سوال جوابم مي كني؟ 

ـ نازي تو رو دست من سپرده. 

ـ من كه بچه نيستم. 

از كوره در رفت.

ـ تمام كارا و رفتاراي اين مدتت بچگانه بوده. 

ـ از چي حرف مي زني؟ 

ـ كار دارم، برو بشين سر جات. شيفت كاري امروز، سه ربع ساعت ديگه تمامه. 

ـ ولي آخه ...

و مشغول كارش شد درحالي كه مشغوليت هاي فكري من، چندين برابر شده بود.

به خانه كه رسيديم، خيلي سرحال نبودم، نازي هم نيامده بود. بي خيال سولماز، سمت اتاقم رفتم. سرم از اين همه فكر و خيال درد مي كرد. خسته از روز كسل كننده اي كه پشت سر گذارده بودم، روي تخت ولو شدم. چشمانم را بستم.

ـ تو گرسنه نيستي محبوبه؟ 

سولماز آمده بود بالا و دم در اتاقم. بي آن كه چشم باز كنم، بي حال اما كنايه وار گفتم:

ـ نه، بس كه امروز كار كردم خسته شدم. ديگه ناي هيچي رو ندارم. مي خوام بخوابم. 

ـ مسخره ام مي كني؟

ـ اين برداشت توئه.

ـ باشه، تا تو يه چرت مي زني، منم يه دوش مي گيرم، بعد شام مي خوريم. خوبه؟ 

صورتم را فشردم توي متكا.

ـ چقدر حرف مي زني. نمي ذاري بخوابم.

و صداي بستن در، نويد رفتن سولماز را مي داد. تمام روز، بغضي آزارم مي داد. همان طور كه صورت مي فشردم توي متكا، بغضم تركيد و بي صدا گريستم. حال خوبي نداشتم. شكل پرنده اسير توي قفسي را داشتم كه حتي پر و بالش را هم شكسته بودند. همه چيز برايم ممنوع شده بود. تنها ماندن، تنها بيرون رفتن، تنها با تلفن حرف زدن. تنهايي كه مال همه بود، براي من حرام شده بود. به حال خودم خيلي گريه كردم. بالاخره دل كندم از متكا و تخت و با همان حس بد، از اتاق بيرون زدم. سولماز هنوز هم توي حمام بود. صداي آواز خواندش با موسيقي شرشر آب، تكميل شده بود. چه حس و حالي هم داشت. پله ها را كه پايين رفتم و از شير آب، توي ليوان براي خودم آب گرفتم. هنوز جرعه اول را ننوشيده بودم كه تلفن توي سالن زنگ خورد. به زنگ سوم نرسيده گوشي را برداشتم.

ـ گوش كن سولماز، قطع نكن بذار حرف بزنم.

كنجكاو، ليوان را روي گوشه ميز تلفن گذاردم. نگاهي هم به راه پله ها انداختم. سولماز هنوز هم گرم خوانندگي بود.

ـ شما، شما با كي كار داري؟ سولماز نيست.

سكوت بود و هيچ. فقط صداي نفس مي شنيدم، تند و پياپي. 

ـ چرا حرف نمي زني؟ چرا مزاحم مي شي؟ 

خواستم گوشي را سرجايش بگذارم.

ـ باور نمي كنم؟ اين، اين تويي محبوبه؟ 

متحير، دماغم را بالا كشيدم.

ـ شما؟ 

ـ توي آسمونا پي ات مي گشتم، زود فراموشم كردي دختر؟

يكهو بغض چنگ زد راه نفسم.

ـ چي از جونم مي خواي؟ تو كي هستي؟ 

ـ قرارمون زود يادت رفت. 

ناتوان به گريه افتادم.

ـ تو چته خانم؟ چرا صدات مي لرزه؟ 

ـ مزاحم نشو.

ـ نه محبوبه، قطع نكن. فرشيدم، بي وفا.

خشكم زد. اشك هايم آرام آرام روي صورتم پايين مي ريختند. وا رفتم روي صندلي ميز تلفن. 

ـ الو، الو محبوبه، اون جايي تو؟ 

چقدر تقلا كرده بودم كه بتوانم با او صحبت كنم و حالا ... 

ـ ف ... ف ... فر ... ف ر ش ي د! 

ـ منم محبوبه، داراي نگرانم مي كني. خوبي تو؟ 

ـ چرا، چرا زنگ زدي؟ 

و دستم را گذاردم روي دهانم.

ـ تو چرا اينو مي گي؟ هزار بار زنگ زدم تا باهات حرف بزنم، نه نازي اجازه داد، نه سولماز. چطور الان صدات رو مي شنوم، نمي دونم به خدا. 

پس آن تماس ها، غر زدن هاي سولماز و نازي، ممنوعيت ها و محدوديت هاي تازه اعمال شده سر من.

ـ كارت رو بگو. 

ـ تو با من چي كار كردي محبوبه؟ 

سر تكيه دادم به ديوار.

ـ مگه، مگه چه اتفاقي افتاده؟ 

ـ اتفاق؟ آره، تو اتفاق قشنگ زندگي مني.

چشمانم را بستم. من به اندازه كافي به هم ريخته بودم و حالا فرشيد. مشغله فكري ام، دوباره گرفتارم كرده بود.

ـ صدام رو مي شنوي محبوبه؟ اون جايي؟

ـ گوش مي دم. 

ـ مي خوام كنارم باشي، مي خوام داشته باشمت، واسه هميشه. 

چشم هايم را باز كردم. داغ كرده بودم.

ـ ديوونه شدي، نمي فهمي چي مي گي؟ 

ـ همون دفعه اول كه ديدمت فهميدم ولي نمي فهمم تو چرا يهو ...؟ تو دوستم داشتي، عين من، خودت گفتي.

ـ من ... من ... زود بود. عجله كردم. 

ـ نبود، كي مغزت رو شستشو داده؟ اون نازي عقده اي؟ 

ـ من ... من بايد برم، سولماز داره مياد.

صداي سولماز قطع شده بود.

ـ بايد با هم حرف بزنيم. تو به من جواب مثبت دادي، منم بهت قول دادم كه براي رسيدن بهت هر كاري بكنم، ولي حالا ...

ـ نمي شه، تو پريسا رو داري. 

فرياد مي زد، التماس مي كرد.

ـ پريسا بهونه است، يه چيز تازه بگو. 

ـ پريسا هميشه توي اين عشق يه چيز تازه است، پريسا كهنه نمي شه.

ـ من بايد ببينمت، هر جور كه شده. خدا شاهده اگه توي رابطه دوستي ام با نازي اثر بدي نداشت، همون چند روز پيش مي اومدم اون جا. 

ـ خداحافظ. 

ـ من منتظرت مي مونم و تلخي و سختي اين انتظار رو به جون مي خرم. 

ـ بسه.

ـ يادت باشه، تو زدي زيرش ولي من تا آخرش هستم. تو ... 

كلامش به آخر نرسيده، گوشي را روي تلفن كوبيدم. دستانم را گذاردم روي صورتم. دوباره دودلي، دوباره ترديد. دوباره همان حس بد. انتخاب راه و نشناختن مسير. كاش مي شد از اين جا هم فرار كنم ولي به كجا؟ اشك هايم آرام نمي گرفتند. از جا برخاستم. انگار تنم درد مي كرد. شايد درد قلب و دلم بود كه ريخته بود توي تمام جانم. خواستم پناه ببرم به اتاقم كه توي آينه قدي روي ديوار، خودم را ديدم. چشم هايم سرخ سرخ بودند و گونه ها و بيني ام سرخ تر و با اين وجود هنوز اشك مي ريختم. من كه مي خواستم با او حرف بزنم، پس چرا حالا؟ شايد راست مي گفت، شايد بايد مي ديدمش تا رو در ور حرف بزنيم ولي نه، نگاهم را از خودم گرفتم و كف دستم را گذاردم روي صورتم توي آينه. بي مكث، پريدم توي اتاقم. نبايد سولماز، با اين حال مرا مي ديد. رفتم روي تخت و ملحفه را كشيدم روي صورتم.

صداي سولماز را شنيدم.

ـ بيا شام محبوبه. 

و بعد صداي در اتاق. از جايم جم نخوردم. 

ـ واي! خوابي تو؟ بدون شام آخه؟ 

و باز صداي در و به دنبال آن، احتمالا بيرون رفتن سولماز از اتاق. از بيرون رفتنش كه مطمئن شدم، ملحفه را كنار زدم. چراغ را هم خاموش کرده بود. تخت را ترك كردم و بناي قدم زدن در تاريكي را گذاردم. ديوانه شده بودم. حرف هاي فرشيد را مي فهميدم و نمي فهميدم. حسش را درك مي كردم و نمي كردم. ترديد خفه ام مي كرد. حسم يك جاهايي مي شد، حس فرشيد. نكند دلبستگي است اين؟ وابستگي شود چه؟ ته دلم چيز ديگري بود. دلم باورش كرده بود ولي عقلم! عقلم با اين عشق مثلثي كنار نمي آمد. من، فرشيد، پريسا، نه. رفتم سمت ديوار و صورتم را گذاردم روي سينه بنفشش. من كي به آرامش مي رسيدم؟ اصلا آرامشي بود؟ عشقي بود؟ يا من محكوم بودم به زجر كشيدن تا ابد؟ تا توانستم راه رفتم و فكر كردم ولي بي نتيجه كه متوجه صداهايي از طبقه پايين شدم. آرام سمت در رفتم و در را تا نيمه باز كردم. نازي بود كه فرياد مي زد.

ـ اين پسره دوباره زنگ زده اين جا. كدوم گوري بودي وقتي باهاش حرف زده؟

ـ اشتباه مي كني نازي، چهار چشمي حواسم پي اش بوده.

ـ خودش بهم زنگ زد و گفت تازه با محبوبه حرف زده.

ـ هيـــس! محبوبه خوابه، تو رو خدا آروم تر. 

ـ كدوم خواب؟ تازه با پسره حرف زده. 

ـ ولي ...

ـ مگه نگفتم چشم ازش بر ندار؟ اين تلفن لعنتي، كجا بودي كه حتي صداي زنگش رو هم نشنيدي؟ 

ـ من، نه ممكن نيست. خواب بود كه رفتم يه دوش بگيرم، فقط چند دقيقه.

ـ بيا تماشا كن، اين شماره فرشيده، اينم زمانش. خدايا! چرا نمي فهميد. نمي خوام از دست بره؟ اينا مال هم نيستن، به هم نمي خورن، دو قطب مخالفن.

ـ چطور ممكنه آخه؟

ـ بس كن سولماز، اين مراقبت تو بود؟ 

چه مي شنيدم؟ درب را كامل باز كردم. حرف، حرف من و فرشيد بود. مراقبت از من، براي دور بودن از فرشيد. اين همه شكنجه، اين همه حبس خانگي، تحميل، اين همه دستور كار نازي بود؟ 

ديگر تاب نياوردم. همان بالاي پله ها ايستادم و با صدايي رسا و پر از خشم گفتم:

ـ من مراقبت نمي خوام. 

و پله ها را سريع پايين آمدم و با رسيدن به نازي، رو به رويش ايستادم.

ـ تو حق نداري با من مثل يه حيوون برخورد كني. من، از اون زندون لعنتي كه توش زندگي مي كردم، فرار نكردم كه حالا اسير زندون خراب شده ي تو بشم. تو اجازه نداري منو زندوني كني، من بپا نمي خوام. 

و با اشاره به خودم ادامه دادم:

ـ ايني كه اين جا وايساده، يه آدمه. حاليته؟ اين آدم، همه چي مي خواد و از همه مهم تر آزاديه، حق زندگي كردن بدون دخالت هر كسي.

هر كسي را كه گفتم، دست كشيدم سمتش.

ـ مگه چي كاره ي مني؟ اصلا كي هستي تو؟ كسي كه به خيال خودش، عين يه آشغال از توي خيابون جمعم كرده؟ كسي كه داره مفت و مجاني، خرجم رو مي ده؟ كسي كه با تغيير تيپ و قيافه ام، آدمم كرده؟ كسي كه لطف كرده و اجازه نداده بيفتم دست پژمان و رفقاش؟ اينا افتخارات توئه؟ اينا به تو اجازه دادن، برام تعيين تكليف كني؟ اينا بهت حق دادن، كه بشي كس و كارم؟ تو كه بدتر از پژماني، اگه اون قرار بود زندگي ام رو يه دفعه بگيره و بدبختم كنه ولي تو زندگيم رو قُرُق كردي. تو داري ذره ذره، با زجر، جونم رو مي گيري. اصلا اين ديگه اسمش زندگي نيست. 

سولماز دستم را عقب كشيد.

ـ چه خبرته دختر؟ چي مي گي تو؟

دستم را از دستش آزاد كردم. صدايم از بغض مي لرزيد.

ـ الان به چه حقي داري واسه عشق و آينده ام تصميم مي گيري؟ فرشيد كيه كه شده عامل حبس ابد اجباري من؟ چي ديدي كه توهم برت داشت، مي تونه بشه همه كسم؟ عشقم؟ 

بي آن كه چشم از من بردارد، زير لب گفت: 

ـ ندونسته بهش گفتي دوستش داري، هيچي نفهميدي، هيچي نمي فهمي.

فرياد زدم:

ـ مي فهمم. 

برخلاف من فرياد نمي زد.

ـ نه، نمي فهمي. اگه مي فهميدي باهاش حرف نمي زدي، جواب تماسش رو نمي دادي. مي ذاشتي كم كم فراموشت كنه. شما به درد هم نمي خوريد، اينو حداقل بفهم.

ـ مي دونم و مي فهمم. آره، بهش گفتم دوستش دارم، اون هم به من گفت ولي هيچ اتفاق ديگه اي بينمون نيفتاده و تو داري زنداني ام مي كني. آره دلم باهاشه ولي عقلم ... اصلا فرشيد نه، اگه هر كس ديگه اي هم بود، همين كار رو مي كردي؟

ـ فرشيد با همه فرق مي كنه. علي رغم تمام خصوصيت هاي مثبت اخلاقي اش، اون يه ايراد بزرگ داره، پريسا. نمي تونه با تو باشه، در حالي كه پريسا جز لاينفك زندگيشه. يكي اين جا، توي اين داستان، خط مي خوره. شك نكن كه تويي. پريسا رو تو نمي شناسي ولي من و بچه ها و از همه بيشتر، فرشيد خوب مي دونيم پريسا كيه؟ پريسا عاشق بازي كردنه، با همه. پس باهاش در نيفت. فرشيد تو رو كرده يه دست آويز واسه خلاصي از پريسا ولي تو يه قرباني هستي، درست عين فرشيد. 

ـ پس خود فرشيد خوبه، ايرادي نداره؟

پوزخندي عصبي زد.

ـ هيچي نمي فهمي، نمي شنوي چي برات مي گم. 

ـ اگه بخوام بهش كمك كنم چي؟ 

حيرت زده زل زد به من. چشمانم به اشك نشستند.

ـ اونم مثل منه، نمي دونم از بودن با پريسا چي كشيده ولي مي خوام باهاش بمونم، مي خوام نجاتش بدم، مي خوام بشم دست آويزش، شايد خودم رو هم نجات دادم. من دنبال يه تحولم نازي. زندگي من يه دگرگوني مي خواد و چي قشنگ تر از عشق فرشيد. 

ـ به چه قيمتي؟ به قيمت نابود شدنت. 

و ناباورانه روي مبل نشست. دوباره فرياد زدم:

ـ قلب من اين جاست. تو نمي توني درهاي قلبم رو ببندي و مانع ورود عشق بشي. 

و گريه ساكتم كرد.

ـ احمقانه است، احساساتي شدي.

سولماز سمتم آمد و سرم را ميان آغوشش فرو كرد.

ـ هيــس! بسه، تمومش كن.

سرم را بالا آوردم.

ـ مي خوام آزاد باشم. مي خوام زندگي كنم، درست مثل تو، مثل سولماز. چرا با من مثل سولماز برخورد نمي كني؟ بذار تنها برم خريد. چه دليلي وجود داره به اجبار، برخلاف ميلم، هر روز سر كاري برم كه ازش خوشم نمياد؟ چرا نبايد توي خونه تنها باشم؟ از چي مي ترسي؟ كه مثل ليدا، يكي رو راه بدم توي خونه؟ توي اتاقم؟ توي تختم؟ نه، هنوز اون قدرها كودن نشدم كه حماقت كنم. تو برام از بي آبرويي گفتي، من فهميدم، از اول تا آخرشو، پس بدون كه اينو نمي خوام، فقط بهم حق انتخاب بده. اين خواست زياديه؟ 

نازي از جا برخاست و تركمان كرد و در حالي كه به ما پشت داشت گفت:

ـ يك بار، دارم مي گم فقط يك بار كافيه پاي فرشيد باز بشه اين جا، اون وقت بلايي سرت ميارم كه از زنده بودن و عاشق شدن، متنفر بشي. 

ـ من و فرشيد خوشبخت مي شيم. 

رفت سمت اتاقش كه شنيدم به آرامي گفت:

ـ بچه اي، خيلي بچه. 

نگاهي به سولماز انداختم. ابرو در هم گره كرده، از آغوشش بيرونم آورد و به تكان دادن سر اكتفا كرد.

به خودم كه آمدم، وقتي با خودم تنهاي تنها شدم، تازه فهميدم چه كرده و چه گفته ام. نمي دانم لجبازي با خودم بود يا نازي؟ كمك كردن به فرشيد يعني چه؟ اين كه نشد دلسوزي! همان كه نمي خواستمش، متنفر بودم از اسمش، پس چرا شده بودم دلسوز يكي ديگر؟ هه! كمك كردن به فرشيد، براي خلاص شدنش از دست پريسا؟ مسخره تر از مسخره بود. توي عصبانيتم يك چيزي گفته بودم ولي ... تنها مزيت درگيري لفظي ام با نازي و دفاع از حق و حقوقم، كسب آزادي هاي سلب شده ام بود. از فرداي آن روز، توي خانه تنها مي ماندم و حتي بي همراهي او يا سولماز، به خريد مي رفتم. تنها چيزي را كه به شخصه براي خودم تحريم كرده بودم، مهماني رفتن بود و جواب دادن به تماس هاي فرشيد. اين طور حس مي كردم انگار اعتماد نازي هم به من بيشتر مي شود. اعتماد كه نه، حال نازي بيشتر شبيه كسي بود كه قهر كرده و كاري به كارم نداشته باشد. به هر حال خوب مي دانستم كه نبايد از موقعيت ايده آل تازه ام سوء استفاده كنم. تماس هاي فرشيد هنوز هم ادامه داشت. نمي دانم چه به سولماز يا نازي مي گفت كه آن ها هميشه بعد از تماسش عصباني و به هم ريخته بودند. در عين حال، چيزي هم به من نمي گفتند مگر نگاه هاي پر از غيظشان. حتما همان حرف هاي تكراري و عاشقانه را مي زد. سرانجام طاقت نياوردم و از سولماز پرسيدم. 

آن روز سولماز خانه بود و من براي خريد بيرون رفته بودم. وقتي برگشتم، مشغول صحبت با تلفن خانه بود. پاكت هاي سنگين خريد را گذاردم كف زمين آشپزخانه. شالم را ولو كردم روي صندلي پشت ميز ناهارخوري و مانتويم را رويش. بي تفاوت به صحبت هايشان، در حالي كه يك خط در ميان در پاسخ هاي سولماز، اسم فرشيد را مي شنيدم، خريدها را جا كردم توي يخچال و كابينت ها. بعد يكي از پاكت هاي چيپس را خالي كردم توي يك ظرف و نشستم روي كاناپه و در حال خوردن چيپس، مشغول شدم به ورق زدن مجله اي كه خريده بودم. حرف زدن سولماز تمام شده بود، آمد و آرام كنارم نشست. نشسته و ننشسته، دست كرد توي ظرف چيپس ها. نگاهش نكردم. گوشي را ول داد روي كاناپه. چند برگ چيپس كه خورد، مجله را از زير دستم بيرون كشيد.

ـ اِ! چه مرگته سولماز؟ دارم مي خونم ها. 

ـ خودت رو گول مي زني يا منو؟

ـ كه چي؟ 

ـ از اون چشاي تا به تات پيداست داري مي تركي از فضولي. خب بپرس، خيلي وقته ساكتي و چيزي از فرشيد نمي پرسي. 

و مجله را پرت كرد روي عسلي و با حالت مسخره اي، دست به سينه نگاهم كرد.

ـ حاضرم، سوال اول.

ـ مسخره است. 

ـ مسخره نيست. هر روز، روزي چند دفعه با تلفن هاش، سر من و نازي خراب مي شه. نمي خواي بدوني چرا؟

سري به علامت منفي تكان دادم و آمدم بلند شوم كه دستم را گرفت.

ـ مي خواد بري پيشش، توي خونه اش. 

جا خوردم، ثابت ماندم. نيم خيز شده، برگشتم سر جايم. 

رفتن پيشش؟ توي خانه اش؟ ولي چطور؟ چه مي كرد اين فرشيد؟ 

سولماز مچ دستم را رها كرد.

ـ نگو كه نمي دونستي، مگه به خودت نگفته؟ مگه باهاش تماس نداري؟

ـ نه، تو كه بهتر مي دوني. آخرين دفعه، همون هفته پيش بود كه گندش هم دراومد. موضوع چيه؟ چي كار داره مي كنه فرشيد؟ 

چنگ زد توي چيپس ها.

ـ فرشيد؟ چي بگم؟ حرف كاره. اون مي دونه كه تو دنبال كاري، حالا يه كار برات سراغ داره. پرستاري از مادرش، مادرش افليجه. مي دوني كه پرستاري از يه آدم افليج هم كار سختيه. اين كار ... 

متعجب پريدم وسط حرفش. 

ـ صبر كن، صبر كن ببينم. چي داري مي گي؟ فرشيد، اون لعنتي، اون چه غلطي كرده؟ اون، اون چطور جرات كرده اين حرف رو بزنه؟ 

حس سرخوردگي مي كردم. گوشي تلفن را از ميانمان برداشتم.

ـ لعنتي كثافت. به چه حقي آخه؟ بايد باهاش حرف بزنم. 

هنوز شماره را كامل وارد نكرده بودم كه سولماز با دست هاي چرب و نمكي، گوشي را از دستم بيرون كشيد.

ـ نه، باهاش تماس نگير. به همين زوديا مي بينيش. 

ـ بذار باهاش حرف بزنم، بايد بدونم چرا؟ 

ـ يه مهموني داره، آخر هفته توي خونه مادريش و به افتخار برگشت برادرش فرهاد از خارج. اون جا سنگات رو باهاش وا بكن.

دست كردم لاي موهايم. سرم را خواباندم روي پشتي مبل. نمي فهميدم فرشيد را. از كجا به كجا رسيده بوديم؟ 

ـ چي شدي؟ قاط زدي ها. 

پر شده بودم از حس هاي بد، حيرت، غم، تحقير، نفرت. خيلي متنفر شده بودم از او. چه قصدي داشت از شكستن غرورم؟ توهين به من؟ به چه حقي؟ نه، بايد مي ديدمش. بايد اين مهماني كذايي را مي رفتم، مجبور بودم. بايد حرف مي زدم با او.

آخر هفته اي كه براي رسيدنش لحظه شماري مي كردم، خيلي كشدار و خسته كننده به موعود رسيد. امشب مي توانستم ببينمش، امشب مي توانستم نفرتم را سرش خالي كنم. 

شام مي خورديم كه نازي سر رسيد. عصبي و به هم ريخته.

ـ سولماز، پا شو بيا كمك. 

سولماز با نگراني چنگالش را رها كرد توي پيش دستي اش.

ـ چه خبره نازي؟ تو چرا اين شكلي؟

نازي بي جواب سمت محوطه برگشت و سولماز دنبالش. من هم نگران از پي سولماز رفتم كه نازي در ماشينش را باز كرد. جلوتر كه رفتم، ديدمش. يك دختر بود، بد حال و داغون. 

ـ كمك كن ببرمش داخل، به موقع به دادش رسيدم. 

سولماز در حالي كه زير بازوهاي دختر را مي گرفت، اخم كرده گفت:

ـ اين چرا؟ خدايا! چي سرش اومده؟

ـ چهار تا عوضي، به زور كتك مي خواستن ببرنش. بدبختانه خوب هم مي شناختمشون.

آمدم زير بازوي ديگر دختر را بگيرم كه نازي كنارم زد و خودش به دختر كمك كرد. هنوز هم تحويلم نمي گرفت. شانه اي بالا دادم. سولماز گفت:

ـ دار و دسته پژمان بودن؟ 

نازي سر تكان داد. من جلوتر رفتم و در را برايشان باز كردم. كمي بعد وقتي روي كاناپه خوابانديمش، قيافه اش را به وضوح ديدم. دختر بينوا، بيهوش بود. صورتش كبود، و خون خشكيده اي زير بيني و لبش به چشم مي خورد. گوشه و كنار دست و پايش، پر از خراشيدگي و خون مردگي بود. نازي با ملايمت زخم هايش را تميز كرد و مشغول پانسمانش شد. توي يك لحظه از جا پريد. درست حال برق گرفته ها را داشت. ناله مي كرد و هذيان مي گفت:

ـ من ... من ... كجام؟ تو رو خدا نذاريد ببرنم. من ...

و هاج و واج نگاهمان كرد و به گريه افتاد. نازي دستش را به محبت فشرد.

ـ آروم باش، ديگه تموم شد. ديگه دستشون بهت نمي رسه، آروم. اين جا در اماني، ما پيشت هستيم.

و رو به سولماز كرد.

ـ اگه يه چيزي داريم، بيار بخوره. 

سولماز داشت مي رفت كه نازي دوباره گفت:

ـ راستي، چرا شما هنوز حاضر نشديد؟ 

سولماز ابرو بالا انداخت و نگاهي به من كه روي پله نشسته بودم انداخت.

ـ حاضر بشيم؟ واسه چي؟ 

بي نگاهي به ما، پنبه آغشته به الكل را كشيد روي زخم زانوي دختر.

ـ مگه امشب مهموني فرشيد نيست؟ چرا شما هنوز اين جاييد؟ 

سولماز دستپاچه شد و من متعجب از حرف نازي.

ـ ولي آخه، تو گفته بودي نبايد بريم. در ضمن توي اين شرايط و با وجود اين دختر. 

ـ الان فرق مي كنه، بريد، نگران اينم نباشيد. من پيششم، شما بريد. 

ـ اما ...

و نگاهي ديگر به من كرد.

ـ آخه محبوبه ... 

دختر آخ بلندي گفت، نازي آرامش كرد.

ـ هيس! اي بابا، بجنبيد ديگه. توي اين مهموني تكليف خيلي چيزا معلوم مي شه، به شرطي كه بعضيا چشاشون رو وا كنن. 

نگاهم نمي كرد ولي مورد خطاب نصايحش من بودم. خوشحال بودم كه نازي رضايت داده. راست مي گفت، تكليف خيلي چيزها امشب معلوم مي شد. موقع آماده شدن، آن جا كه سولماز آرايشم مي كرد، تصميم گرفتم به نحوي از فرشيد انتقام بگيرم. پيشنهاد تحقيرآميزش، مستحق تنبيه بود. پس بهترين آرايش و لباس را براي آن شب انتخاب كردم. چيزي كه نه فقط در نگاه فرشيد، كه براي همه جذاب و دلفريب نشانم دهد. خواستني اما دست نيافتني. حماقت بود ولي بايد زجر كشيدنش را مي ديدم. ساعتي بعد سولماز ماشين را پارك كرده بود بيرون خانه. خانه فرشيد برخلاف خانه پژمان كه بسيار بزرگ بود، چندان بزرگ نبود. يك خانه ويلايي شيك و دوبلكس بود، با محوطه اي نسبتا بزرگ و دلباز. چند درخت بيد توي محوطه سايه مي انداختند و بقيه آن با گلدان هاي بزرگ گل و بوته پر شده بود. از فرم هرس بوته ها مشخص بود رسيدگي به اين دار و درخت ها كار هر كسي نبوده مگر يك باغبان كهنه كار. مهماني برخلاف دفعات قبل توي محوطه خانه برگزار مي شد. چيدمان ميز و صندلي ها و نوع چراغاني، فضاي ايده آلي ايجاد كرده بود. محو تماشاي محيط و غذاهاي رنگارنگ روي ميزها بودم كه كسي از پشت سر دستم را گرفت و كشيد.

ـ واو! اين تويي محبوبه؟ باور كنم تو جلوم وايستادي؟ 

آمدم دستم را رها كنم، كه فشرده شدم توي آغوشي. همه چيز آن قدر سريع اتفاق افتاده بود كه چيزي نفهميدم مگر بوي عطري كه به مشامم مي رسيد. خودم را جمع و جور كردم. فرشيد بود، باز هم با يك تيپ رسمي. اين بار، كت و شلوار سفيد و پيراهن نوك مدادي و كراوات سفيد با راه هاي مشكي. با يك حركت، از او جدا شدم.

ـ داري چه غلطي مي كني؟

متعجب رهايم كرد.

ـ محبوبه؟ اين منم، فرشيد. 

توي صورتش رفتم و از لاي دندان هاي به هم فشرده ام يك جمله بيرون آمد.

ـ ازت متنفرم.

به او پشت كردم و خودم را به سولماز رساندم. فرشيد صدايم مي كرد اما اهميتي به او ندادم. عجيب بود ولي از او فرار مي كردم. مني كه مي خواستم با او حرف بزنم، مني كه آمده بودم خودم را خالي كنم سرش. به سولماز كه رسيدم، پنجه انداختم و دستش را گرفتم. با چند نفري، گرم حرف زدن بود. جا خورد. به آرامي سر به گوشم گفت:

ـ وا! چته دختر؟ هول برم داشت. 

ـ مي خوام، مي خوام پيشت باشم. 

چشم انداخت اطراف.

ـ جريان چيه؟ 

نگاهش يك گوشه ثابت ماند.

ـ مشكلي باهاش داري؟ 

ـ كي؟ چطور؟

و چرخيدم سمتي كه نگاهش آن جا بود. فرشيد دست كرده بود توي جيبش. سولماز قدم اول را سمتش برنداشته بود كه دستش را كشيدم.

ـ نه، ارزشش رو نداره. 

صاف نگاهم كرد.

ـ حالت خوبه؟ مگه نيومدي اين جا تا باهاش حرف بزني؟ خب برو تمومش كن. 

دو ليوان نوشيدني برداشتم و يكي را كشيدم سمتش.

ـ حالا نه، براش برنامه دارم.

و نگاهم را از فرشيد گرفتم. آشفته بود، فرشيد. بي خيال او خودمان را سرگرم مهماني كرديم در حالي كه كنجكاو ديدن آقاي دكتر بوديم. هنوز چيزي نگذشته بود كه جوابمان را گرفتيم. فرشيد با صداي بلند و گفتن كلمه دوستان توجه همه را به خودش جلب كرد.

ـ بازم سلام و ... و خوش اومديد. مي بخشيد كه داد زدم، مي بينيد كه مثل هميشه بايد توي محوطه باشيم و نمي تونيم از دي جي و دستگاه هاي صوتي قوي استفاده كنيم. همه چي ساده و معموليه. ممنونم كه شرايطم رو درك مي كنيد، اگه ...

كه كسي گفت:

ـ بزرگ كه شدي يادت مي ره، برو سر دنس (رقص)، اومديم حال كنيم ها. 

ـ مرسي سهراب جان كه يادآوري كردي. خواستم بگم اگه ما اين جا جمع شديم فقط و فقط به خاطر حضور برادر عزيزمه. ايشون، سال ها توي انگليس تخصص گرفتن و حالا اين جان تا ... 

كه نگاهش ثابت ماند روي من. ابروهايش توي هم گره شدند، هول كردم. چپ و راستم را دزدكي نگاه كردم. دست بردم زير موهايم و روي گردنم. نگاهش آزارم مي داد. سولماز زير چشمي نگاهم كرد و آرام گفت:

ـ چتونه شما؟ داريد گند مي زنيد، همه فهميدن. 

كمي جا به جا شدم تا از تيررس نگاهش دور شوم كه فرشيد من من كنان گفت:

ـ متا ... متاسفم، اين قدر از برگشت فرهاد خوشحالم كه، چي بگم والا. معرفي مي كنم، دكتر فرهاد احتشام. 

و با اشاره، دست كشيد سمت ديگر محوطه، جايي نزديك ساختمان اصلي. دكتر فرهاد، بازو در بازوي پريسا سمتمان مي آمدند و حاضرين، با كف زدن هايشان، آن ها را همراهي مي كردند. فرشيد بود كه او را به تك تك مدعوين معرفي كرد. به ما كه رسيد، به هم ريختگي اش آشكارتر شد، عصبي شده بود. گوش هايش به سرخي مي زد كه دست كشيد سمت سولماز.

ـ دوست عزيزم سولماز جان، برادرم فرهاد. 

فرهاد و سولماز كه با هم دست دادند و خوش و بشي كردند، فرشيد زيرچشمي نگاهي به من انداخت. لبي گزيد و با صدايي لرزان گفت:

ـ ايشون هم محبوبه هستند. 

نگاه پريسا را دوست نداشتم. خودم را بي اهميت نشان دادم به او و فرشيد. اعتماد به نفسم را بردم بالا. لبخندي تحويل فرهاد دادم و دستش را به گرمي فشردم.

ـ مشتاق ديدنتون بوديم آقاي دكتر، تعريفتون رو زياد شنيديم.

فرهاد متشخصانه خنده اي كرد.

ـ خوشبختم از آشناييتون. 

فرهاد چندان شباهتي به فرشيد نداشت، مخصوصا با آن موهاي سفيد كنار شقيقه هايش كه چندان تناسبي با سنش نداشت ولي به همان نسبت فرشيد، آراسته و خوش پوش و در عين حال رفتارش محترمانه تر و آميخته با شرمي جذاب بود. پس سعي كردم بيشتر روي فرهاد متمركز باشم تا برادرش. فرشيد خودخوري مي كرد. دنبال بهانه اي، دلمشغولي بود تا خود را سرگرمش كند. مي خواست بيايد سمتم، يك قدم جلو مي آمد، چند قدم عقب مي رفت. مردد بود. سرانجام سر وقت دستگاه پخش موسيقي رفت و با گذاردن سي دي، جو عوض شد. همه مشغول رقص شدند، همه حتي سولماز و عجيب اين كه فرهاد او را براي رقص انتخاب كرده بود. كمي آن طرف تر هم پريسا دست فرشيد را كشيد و با خود همراه كرد براي رقص. آمار رقص مهمان ها را مي گرفتم كه كسي گفت:

ـ افتخار مي ديد خانوم خوشگله؟ 

سرم را بالا بردم، پژمان بود. كت و شلوار براق آبي نفتي پوشيده بود با بلوز خاكستري چرك و يك پاپيون به رنگ كت و شلوارش. جالب بود كه ست اين رنگ ها با هم، شيك و زيبا به نظر مي رسيد. آزارم مي داد، بوي عطر تند و تلخش، اما نگاه هيزش آزاردهنده تر بود. لبخندي زد و دست كشيد سمتم. كف دستش رو به بالا به انتظار دست من بود.

ـ اين دفعه نپيچونم؟ اوكي؟ 

هه! كاش مي فهميد چقدر برايم غير قابل تحمل است. حتي بيشتر از يك پيچاندن ساده. نگاهم را انداختم جاي ديگر. آن جا كه همه با آهنگ ملايم مي رقصيدند. نگاهم به نگاه فرشيد گره خورد. چرخ مي داد پريسا را ولي نگاهش نمي چرخيد با او. چپ و راست كه مي رفت، چشم به من داشت. الان زمان انتقام بود و چه حربه اي بهتر از پژمان. كار داشتم با اين فرشيد خودخواه متكبر. من بشوم كلفت مادرش؟ اين قدر بدبخت شده بودم من؟ مگر من و غرورم بازيچه بوديم؟ با همان دودلي هميشگي ام دست گذاردم كف دست پژمان. حس نفرت و انتقام داشت خفه ام مي كرد. نگاهش كردم، رقص يادش رفت، شكست، چند برابر شد، غم نگاهش.

ـ خوبه، به هم بريز، داغون شو، درد بكش از نبودن با من. اين خواست منه، دلم، شكستنت رو مي خواد لعنتي. 

چشم هاي پژمان برق زد. دستم به سختي فشرده شد توي دست بزرگش. مرا برد توي گود براي رقص. چه حس بدي داشتم با او. همه چيز بد بود. چندشم شد. از پژمان، از خودم، از فرشيد.

چند دقيقه اي مي شد كه هم با پژمان مي رقصيدم و هم با نگاه فرشيد كه تكان هاي پريسا بيدارش كرده بود. پژمان مي خنديد و خوش بود. فرشيد، گريه مي كرد از داخل و خرد بود. خوش بودم از خرد شدنش ولي ترك مي خوردم من هم. آن جا كه پژمان، نوازش مي داد دست و تنم را. به چه قيمتي به تن خريده بودم اين شكستن را؟ تحقيرش كنم به قيمت تحقيرم؟ پژمان غرق من بود و مي گفت و مي خنديد. فرشيد ولي سر تكان مي داد. نگاه مي گرفت از من، به ثانيه نمي كشيد، برمي گشت. غرقم بود، خفه مي شد از حماقتم. خفه شده بودم از حماقتم، حقارتم. حالم به هم مي خورد از خودم، از خود لجوجم، از خودم كه چشم بسته بودم روي ارزش هايم، از پژمان و نگاهش، از نوازش هايش، از سر انگشت هاي داغ از هوسي كه شلاق وار يخ تنم را مي شكست. از نفس شهوت آلوده، از بوي عطر تلخ و تندش، از... از فرشيد. از نگاه غمگينش، از شكستنش، از دلسوزوار خواستن من، از به بازي گرفتنم، از به بازي گرفته شدن پريسا.

چه به سرم مي آمد؟ دور و برم چه مي گذشت؟ حالم به هم مي خورد از نوازش هاي پژمان. گلويم مي سوخت، توي هق هق بي صداي فرشيد. سرم گيج مي زد، توي چرخ خوردن هاي من و پريسا، وسط بازي. مي لرزيدم. يك آن خود را كشيدم عقب، پس زدم پژمان را، دويدم، فرار كردم، راه كج كردم گوشه محوطه، عق زدم به همه چيز ولي خالي نمي شدم. دوباره عق زدم. من پر بودم از حس بد. چرا خالي نمي شدم؟ خيلي عق زدم. بوي خاك خيس مي آمد. چشم وا كردم، سر گذارده بودم پاي درخت بيد و عق مي زدم و خالي نمي شدم. بوي خاك را نفس كشيدم كه بشود به جاي بوي تلخ پژمان، كه بشود به جاي بوي گند حقارتم ولي نه... 

دل كندم از بوي خاك پيش پايم كه يادم مي آورد بي ارزش ترم، حتي كمتر از او. دست گذاردم روي سينه ام، بالا پايين مي رفت. نفسم بايد آرام مي شد. دست زدم كمر بيد، بلند شدم، به همت مجنوني قامتش. نمي چرخيدم ديگر، ولي چشم چرخاندم. كجا بودم؟ پاي كدام بيد؟ كجاي مهماني؟ دوباره چرخيدم دور خودم، چپ، راست. چقدر سرد بود. نسيمي پيچيد لاي موهايم، به بازي گرفتشان، رقصان. دورتر، صدايي مي آمد. ترسيدم از تنهايي ام. چقدر دور شده بودم از همه؟ از مهماني، از خودم. مي لرزيدم، از ترس، از سردي وجودم، نمي دانم؟ دست حلقه كردم حصار خودم. اين طرف؟ آن طرف؟ مسير صدا؟ همه جا صدا بود، موزيك، جيغ ولي دورترها... چرخ، چرخ مي زدم دور خودم. تكراري شده بود دور و برم. يك آن توي غربت و وحشت، حس كردم گرما را. از پشت فرو رفتم توي آغوشي. دست هايي حلقه شد روي حلقه دستانم. آرامش مي داد و نمي داد. تكيه زدم به تكيه بودنش. با خيال تكيه گاهي كه روزي مي خواستمش، ولو شد سر سنگينم روي شانه اش. به ياد شانه اي كه سر گذارده بودم دردها و غصه هايم را روي ستبري اش. نشناخته، آمدم شريكش كنم با خستگي و شكستگي ام. به عشق شريكي كه شراكت را نخواست و نخواستم. زمزمه كرد بيخ گردن و پاي گوشم:

ـ ديگه فقط من و توييم، من و تو. هميشه باهام بمون.

بوسه زد بيخ گردنم را، داغي بوسه اش، نفسش، شهوت بود همه. چقدر بدبختم من! دوباره شده بودم وسيله كامجويي، وسيله لذت، نمي شناختمش. حتي شبيه خيالم هم نبود. ترسيده، دوباره فرار كردم. گرفتار بودم آن قدر كه رهايي نداشت. دست و پا زدن بود، تقلا كردن بود. به چشم به هم زدني، چرخاندم. رخ به رخش شدم ولي رهايم نكرد. رنگم پريد بدتر از بدتر. 

ـ چيه خوشگل خانوم؟ چقدر شيطوني! مي ترسم توي شيطوني هات، ليز بخوري از دستم. 

چشم چرخاندم براي چندمين بار، شايد كسي سر برسد، شايد كسي رهايم كند از اين آغوش، از اين مرداب، از اين همه لجن كه باز كند قفل قفس دست هايش را، كه خفه كند نفس هاي حيواني اش را. اين ماهي دوست دارد ليز بخورد، بيفتد، دست و پا بزند، بميرد ولي نيفتد به باتلاق. بميرد در حسرت آب، آب... دلم صدا مي زد، كمك مي خواست. پژمان نه! هر كسي ولي پژمان نه. هر كسي، حتي فرشيد. 

ـ خوب شروع كردي رقص رو ولي ول كردي، پسم زدي، ديوونه شدي؟ كي ديوونه ات كرد؟ كي پي حواست بود؟

دست و پا زدن بي فايده بود. نگاه نكردن، چاره نبود. هيزي نگاهش، از پا انداختم. صدايم خفه شده بود توي وحشتم. دوباره چرخاندم، چسباندم ور دل ديوار. اين ديوار از كجا پيدا شده بودش؟ غرق بود توي تماشايم، خيره به لب هايم. آمدم بگريزم، خيال كردم راحت است استفاده از سوء استفاده اش، از سرمستي اش ولي دستش به قدرت نشست روي شانه ام، فشردم توي ديوار. دردم آمد، چين نشست پاي نگاهم.

ـ ببخش، تقصير خودته، زيادي وول مي خوري.

لب هايم لرزيدند.

ـ لعنتي. 

ـ چي؟ نشنيدم خوشگله، بلندتر، صدات هم خوشگله. 

كف دست ديگرش نشست روي ديوار، بغل گوشم. رفت لاي موهايم، پاي لاله گوشم مورمورم شد. چندش!

ـ بيا منطقي حرف بزنيم، من و تو.

دستش را به نفرت پس زدم.

ـ منطق تو اينه؟

پوزخندي زد. تقلا كردم. دست كنده شده اش از ديوار، اين بار نشست روي دست آزادم. دست ديگرش فشار مي داد هنوز شانه ام را. دستم از قدرت هوسش، بي حس شده بود. صورتش را جلوتر آورد، با مكث و طمانينه، برانداز كرد سر تا پايم را. بعد، بدتر از قبل زل زد توي كاسه چشمانم.

ـ محشري، محشر! برات برنامه دارم.

صورتم را برگرداندم.

ـ خفه شو.

خنديد، دندان هاي زردش را ديدم. از بوي گند دهانش، دلم بالا پايين شد. 

ـ نچ نچ نچ! چه بي ادب! 

دستم را رها كرد و چانه ام را چسبيد.

ـ جرات داري، توي چشام نگاه كن و اين مدلي حرف بزن.

انگشت كشيد روي لب هايم.

صورتم لاي دست هايش بود و رو به رويش، نفسش. خيس عرق شده بودم ولي يخ كرده. نفسم در نمي آمد. حركت سر انگشتان و نگاهش روي لب ها و تنم. لرزيدم، چشمانم را بستم، نخواستم ببينمش، نخواستم بدبختي ام را ببينم. بغض كرده بودم.

ـ نه مي خوام ببينمت، نه مي خوام صدات رو بشنونم. گم شو، گم شو عوضي.

ـ هه! حرفت رو نشنيده مي گيرم.

با دستش چرخي داد چانه و صورتم را.

ـ دوست نداري بري اون ور آب؟ يه جاي بهتر واسه زندگي؟ يه جاي آزاد؟ اون جا، زندگي ات از اين رو به اون رو مي شه. با خوشبختي فاصله اي نداري. از راه تركيه مي فرستمت. كجاش، به خودت مربوطه. تو باب كار مني. با شيخ نشين ها چطوري؟

و باز سر تا پايم را چشم انداخت.

ـ با امتيازاتي كه تو داري، زندگي خوبي در انتظارته.

صورتم را از ميان دستش بيرون كشيدم.

ـ دهنت رو ببند كثافت. مي خواي منو مثل بقيه، مثل نگين و ليدا بفرستي اون ور آب؟ زير دست عرب ها؟ واسه دلبري از اونا؟ زير و رو شدن زندگي يعني اين؟ خوشبختي اينه؟ 

دست و پا زدم كه آزاد شوم.

ـ گوش كن لعنتي، من كالاي دست تو و امثال تو نيستم كه صرف خوشگذروني و هوس بازيتون بشم. نكنه فكر كردي اون قدر احمقم كه مثل نگين، بيام پيشت و خودمو بسپارم دستت؟ اصلا ببينم، نگين كجاست؟ چي به سرش آوردي؟ مي دونم كه هنوز نفرستاديش. چيه؟ هنوز به اندازه كافي، برات استفاده نداشته؟ چقدر بايد توي دستاي كثيف تو و امثال تو دستمالي بشه؟ تا كجا بايد توي منجلابي كه براش ساختي، فرو بره؟ تمومش كن، حالم ازت به هم مي خوره. 

چقدر حرف زده بودم. اين من بودم؟ من كه نا نداشتم حتي ... از نفرت بود، اين قدرت؟ كه رندانه خنديد.

ـ صبركن، تند نرو. عاليه، تو... تو وكيل مدافع نگيني؟

با تمسخر با من دست داد.

ـ خوشحالم از آشناييتون، فقط يه چيز،مي تونم دوباره پيشنهادم رو تكرار كنم خانم وكيل؟

ـ گورت رو گم كن عوضي.

حس بدي بود، تنهاي تنها، كسي نبود رهايم كند از دست اين گرگ، از شر چشم هاي هوس آلوده اش. خدايا كمكم كن! كاش، كاش نازي بود، سولماز، حتي ... حتي فرشيد. قبلا هم اين دعا را كرده بودم.

سر مي گرداندم اطراف. تاريكي بود و سوسوي كمي از نور. درخت بود و من و اين ديوار و ... و اين لعنتي كه چشم برنمي داشت از من. چرا خسته نمي شد؟ تمام شدم، آب شدم بس كه نگاهم كرد. 

ـ پي كي مي گردي؟ من اين جام، جلوي چشمت، كنارت.

و تن چسباند به تنم. آمدم جيغ بكشم... 

ـ لعنتي!

دست گذارد روي دهانم.

ـ هيــس! دنبال فرشيدي؟ چيه؟ دو دستي چسبيدي بهش و ولش نمي كني؟ خوب به هم دل و قوه مي ديد. مي شه بدونم اون شازده چي داره كه من ندارم؟

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

و رهايم كرد. ديوانه وار چرخي زد و خودش را نشانم داد. فرياد زدم.

ـ شعور، معرفت، شرف، مردونگي.

خنديد.

ـ همين؟ من هم دارم، حتي از اين بيشترش رو. مي خواي بهت نشون بدهم؟

آمدم فرار كنم. گولش زده بودم. سرش گرم صفات قشنگي بود كه نه خودش داشت نه فرشيد. يك لحظه، چنگ انداخت و گرفتم. چسبيد به من. 

ـ ولم كن، اونا كه گفتم مال آدم هاست، ولي تو... 

صدايم خفه شد توي گلو. حرفم را قورت دادم. عصبي شد، دستم را پيچاند. صورتش را رساند تا نزديك صورتم، وحشيانه نگاهم كرد.

ـ من چي، بچه؟ بگو، اگه جرات داري بگو.

آمدم بگويم يك حيواني ولي كاملا مي لرزيدم. پا مي سابيد به پاهايم و تنش را، با يك دستش، دستم را پيچانده بود و دست ديگرش دورم بود. بغض كرده بودم. نفسم بالا نمي آمد. چكار مي كرد لعنتي؟ نبايد گريه مي كردم، نبايد ضعف نشان مي دادم. 

ـ بگو، منتظرم. حرفت رو تموم كن. 

نگاهش را از چشم هايم، سُر داد روي لب هايم.

ـ چه لباي قشنگي! حس خوبي بهم مي دن. فقط چرا تكون نمي خورن؟ چند دقيقه پيش كه تند و تند باز و بسته مي شدن و اراجيف مي گفتن. مي خواي يه جوري برات راه بندازمشون كه تا عمر داري، يادت نره؟

و صورتش را به من نزديك تر كرد. نفس داغ از گناهش نشست پاي چشم ها و گونه هايم. يخ كرده، آتش گرفته بودم. 

ـ حرفت رو تموم كن والا تمومش مي كنم.

دستم را آزاد كرد. همه چيز، پژمان شده بود و چشم هايش. لب هايش، حريصانه سمت لب هايم بودند. نفسش، بوي گند مشروب مي داد. دست كشيد روي بازويم و آرام رساندش به گردنم. پاهايش هنوز سرگرم بودند. به خودم لعنت فرستادم و براي فرشيد. چرا اين لباس با دامن كوتاه لعنتي را پوشيده بودم؟ موهاي تنم سيخ شد، شل شدم، وا رفتم. چشم هايم را بستم تا نبينمش، نبينم خرد شدنم را، نبينم دست و پابسته، بي حيثيت شدنم را. اشك هايم آرام روان شدند. همه چيز داشت تمام مي شد. داغي لب هايش را حس كردم كه... كه تكاني خوردم، آزاد شدم. اين صحنه چقدر تكراري بود. چشم وا كردم، برابر نگاهم مات اشك بود. پايم لرزيد، دست گرفتم به ديوار كه نيفتم، فرو نريزم، كه نشود مثل همان دفعه اي كه يادم بود تكرارش. اين ديوار، كمي پيش شريك دشمنم بود و الان، رفيق دردم. اين دو مرد كه بودند؟ تيره و روشن؟ پژمان بود كه رو به من داشت و ديگري؟

ـ به به! اينم فرشيد خان گل. بالاخره چشم پرنسس محبوبه به جمال جنابعالي روشن شد. 

فرشيد؟ اين ... اين فرشيد بود؟ يك آن، خيالم راحت شد. دست بردم سمت دهانم، بلكه بشود نفس كشيدنم را آرام كرد ولي فرشيد هم يكي بود مثل پژمان، اگر ... 

فرشيد فرياد زد:

ـ چه غلطي مي كردي؟ 

لب جمع كرد پژمان، خونسرد بود.

ـ داشتيم گپ مي زديم. فرمايش؟ 

ـ گپ مي زديد؟ اين جوري؟ 

و به من اشاره كرد. 

ـ سر به سرم نذار. يعني اين مدل گپ زدن رو با پريسا تجربه نكردي؟ اي بابا! بيا، بيا بايد برات بگم چطوريه. 

خواست دست فرشيد را بگيرد.

ـ چي از جونش مي خواي؟ 

سر جايش ثابت ماند. سر كج كرد و از پشت سر فرشيد، از روي شانه اش، خريدارانه نگاهم كرد.

ـ چي مي خوام؟ بهش گفتم، از خودش بپرس. 

ـ مي گم چي مي خواي پژمان؟ 

ـ همه اش رو، از فرق سر تا نوك پا، تمام و كمال. 

فرشيد از كوره در رفت، دويد سمتش، چنگ زد گريبانش را.

ـ خفه شو، خفه!

پژمان دست فرشيد را پايين انداخت.

ـ چه غيرتي! جنابعالي، نسبتي با اين خانم داريد؟ 

ـ برو پژمان.

پژمان دستي كشيد به سر و وضعش.

ـ ببين، رفاقت و شراكت ما، من و تو، به كجا رسيده كه واسه خاطر يه دختره افتاديم به جون هم، اون هم دختري كه هزار تا بهترش، ريخته دور و برمون، زير دست و پامون. 

شراكت؟ فرشيد و پژمان؟ به خودم مسلط شدم.

ـ دهنت رو ببند لعنتي. 

و دست گذاردم روي سينه ام. قلبم هنوز هم تند و تند مي زد. فرشيد چرخي زد سمتم. سر تا پايم را از نظر گذراند. نگاهش جا ماند روي دامن كوتاه و دكلته يقه هفتي ام. با تاسف سر تكان داد. پژمان خنديد.

ـ احسنت، انگاري زبونت كار افتاد و لباي خوشگلت وا شدن؟ شايد هم، پشت فرشيد قايم شدي، داري بلبل زبوني مي كني؟

حال خوشي نداشتم ولي خودم را از ديوار كندم و چند قدم برداشتم سمتش. به فرشيد رسيده و نرسيده، راهم را بست، زل زد توي چشم هايم. آرام و نگران زمزمه كرد.

ـ برو سر جات، حالت خوب نيست، اون هم بدتر از توئه. 

نگاهش نكردم، در عوض با غيظ، چشم انداختم سمت پژمان.

ـ از سر راهم برو كنار، با تو كاري ندارم. 

از هم باز كرد دستانش را.

ـ نه! نمي ذارم بري. داري از پا مي افتي، تو بايد ... 

عصبي، كنارش زدم. اين قدرت را از كجا آورده بودم توي اين گير و دار؟ گذشتم از فرشيد.

ـ مي خواي حرف آخرم رو كه ناتموم موند برات بگم؟ 

بند بند و جدا از هم، جملات را گفتم. پژمان خنديد، موذيانه. به علامت مثبت سر تكان داد.

ـ گوشام تيزه.

ـ تو ... تو يه حيووني، يه حيوون كثيف. 

از ته دل و با تمام نفرتم، حرفم را زده بودم. پژمان دويد سمتم. خشم از سر و صورتش مي باريد. فرشيد، از پشت سر، دستم را گرفت و كشيدم عقب. نمي دانم، شايد هم خودش آمد و جلويم و سپر بلا شد. دستم هنوز توي مشتش بود كه دست ديگرش را كوبيد طاق سينه پژمان. پژمان غريد.

ـ چه غلطي كردي؟ به خيالت، خيلي پر دل و جراتي؟ اگه راست مي گي بيا جلو، اون وقت وراجي كن. 

فرشيد از پس خشمش بر نمي آمد. پژمان به نسبت، از فرشيد درشت تر بود و اين عصبانيت! فرشيد دستم را رها كرد و با هر دو دست، پژمان را عقب برد ولي او تقلا مي كرد و حال حيوان زخم خورده را داشت. مي خواست حمله كند كه تير خلاص را زدم.

ـ چيه؟ يعني تا حالا، هيچ كي بهت نگفته بود، چي هستي؟ كاش توي آينه يه نگاه مي انداختي. 

قبل از پژمان، فرشيد فرياد زد.

ـ بسه تمومش كن، هيچي نگو محبوبه. 

پژمان دوباره سمتم حمله كرد. فرشيد مانعش شد. پژمان فرياد زد.

ـ بايد همون دفعه اول تمومش مي كردم. نبايد باهات تعارف مي كردم. بايد همون اول دهنت رو مي بستم ولي دفعه آخري هم نيست كه همديگه رو مي بينيم، به هم مي رسيم محبوبه خانم. اون وقت بلايي سرت ميارم كه بلبل زبوني يادت بره. اون روز، خوشا به حال من و بدا به حال تو. 

فرشيد، همان طور كه به زحمت عقبش مي برد، با خشم گفت:

ـ كافيه ديگه، برو رد كارت پژمان، خسته ام كردي ديگه. نذار جوابت رو بدم كه اگه تا الان ساكت بودم، فقط به حرمت دوستيمونه و مهمون بودنت توي خونه ام. 

و او را از من، دور و دورتر كرد. در حالي كه نگاه پژمان روي من جا مانده بود. توي چشم هايم، روي تنم.

پشت كردم به آن ها و دوباره خودم را رساندم به تكيه گاهم، به ديوار. تمام تنم مي لرزيد. انگار، چيزي نمانده بود بيفتم. چسبيدم به ديوار. چشمانم را بستم. كاش يكيشان مانده بود و راه را نشانم مي داد. يكيشان؟ پژمان نه، شايد فرشيد ولي فرشيد و پژمان نداشت. فرشيد شريكش بود. پژمان شريكش بود. چه مصيبتي! به كي اعتماد كردي دختر؟ به شريك پژمان؟ شايد هم تو، شايد تو هم يكي بودي از آن همه اي كه بايد مي رفتند، فرشيد خامت كرد. زمينه چيني كرد براي اسير كردنت. فرشيد و پژمان شريك بودند. فرشيد دام پهن مي كرد، پژمان شكار را مي خورد. 

ـ خوبي محبوبه؟ 

صدا، خط زد افكارم را. چشم وا كردم، فرشيد بود. در چند قدمي ام. خيره نگاهش كردم. مات مي ديدمش، بس كه گريه كرده بودم. 

ـ پژمان، ديگه اين جا نيست. اون ... 

جيغ زدم:

ـ اسم اون كثافت رو نيار. 

اخم كرده و نگران، يك قدم جلو آمد. دستم را بردم بالا.

ـ جلوتر نيا. 

ـ تو حالت خوب نيست. فقط خواستم ...

ـ چي؟ خواستي بغلم كني تا آروم بشم؟ چرا؟ چه دليلي براي اين كار هست؟ عادت كردي به اين كار؟ 

ـ من فقط ...

ـ آره، تو، فقط تو مقصري. ازت بيزارم. 

ـ تو چته محبوبه؟ چرا ... 

ـ همينه، عادت كردي با دلداري دختراي تنها شروع كني. بعد، كم كم جلو بري. وقتي مثل موم توي دستات نرم شدن، تحويلشون بدي به پژمان. من گزينه جديدم؟ نفر چندمم لعنتي؟ 

و گريه ساكتم كرد. نگران تر، يك قدم ديگر، برداشت جلو.

ـ چي داري مي گي؟ نمي فهمم. چي رو تحويل پژمان بدم؟ گزينه چيه؟ چي مي گي تو؟ 

ـ چقدر ساده خيال مي كردم تمام محبت ها و دوستت دارم گفتن هات واقعيه اما حالا دارم مي بينم يه بازيچه ام، عين بقيه دخترا، عين نگين، عين ليدا، عين نامزدت. چطور مي توني؟ چطور راضي مي شي اون دخترا رو، هموطنات رو، بسپري دست يه مشت عرب هوس باز و ... مردونگيت كجاست تو؟ 

دستي كشيد لاي موهاي سياهش، لب گزيد. 

ـ چيه؟ جا خوردي؟ خيال نمي كردي يكي از اون دختراي احمق بتونه بفهمه؟ بفهمه كه چقدر پستي، چقدر نامردي كه به اسم عشق، چي براشون رقم مي زني تو؟ كاش مي ذاشتي قد پيشنهادت ازت متنفر بشم، اندازه پيشنهاد كلفتي مادرت، نه قد بي آبرو كردنم، نه به اندازه سپردنم دست پژمان. 

به هق هق افتادم. سرم را پنهان كردم روي سينه ديوار. هنوز مي لرزيدم و صدايم هم ...

ـ گفته بودي شريكي توي يه شركت. شراكت تو اينه؟ با پژمان؟ براي قاچاق دختراي مظلوم؟ واسه بدبختي شون؟ واسه بدبخت كردنم؟ 

و چشمانم را بستم. بي صدا گريه مي كردم. 

ـ اشتباه مي كني، همش غلطه، تمامش. 

چشم باز كردم. فرياد زدم.

ـ نيست، غلط نيست. درست تر از اين نمي شه. لعنت به تو و پژمان.

ـ باهاش شريكم ولي توي يه پروژه عمراني. يه طرح مهندسي، نه اون مزخرفي كه تو مي گي.

ـ آره، آره. مهندسي تر از اجبار يه مشت دختر كم سن و سال به تن فروشي، مگه پروژه ديگه اي هم هست؟ 

غمگين و متعجب نگاهم كرد.

ـ با خودت چي فكر كردي در موردم؟ كه يكي ام عين پژمان؟ نه، گفتم باهاش شريكم ولي توي يه پروژه عمراني، نه توي پروژه كثيفي كه تو مي گي. اون پروژه فقط مال خود پژمانه. خيال كردي نمي فهمم با اون دختراي بيچاره چي كار مي كنه؟ فكر كردي، نمي دونم چه بلايي سرشون مياره؟ تو، تو منو اين جوري ديدي؟ اين طرز تفكر توئه؟ من اينم؟ 

چند جمله آخر را داد مي زد. دستم را گرفتم روي گوش هايم.

ـ نمي خوام صدات رو بشنوم. از جلو چشمام گم شو. 

دست هايش را با بلاتكليفي توي هوا تكان داد.

ـ من هيچ كار خلاف و اشتباهي در حقت مرتكب نشدم ولي تو در موردم اين جور فكر مي كني. واي اگه اجازه مي دادم پژمان هر غطي مي خواد، باهات بكنه. اون وقت اين جواب حمايت من از توئه؟ 

و دستش را دو طرف شقيقه هايش فشرد. چشم هايش را بسته بود. چين نشسته بود پاي چشم هايش، حالي شبيه درد كشيدن.

ـ چيه؟ عذاب وجدان گرفتي؟ خوبه، بكش، حقته. 

با همان حالش، شنيدم كه به زحمت گفت:

ـ يه كلمه ديگه گفتي، نگفتي. آخ!

اين بار من سمتش حمله بردم، تا نزديكش.

ـ مراقب حرف زدنت باش. تو هم يكي هستي عين پژمان. ديدم چطور سنگش رو به سينه زدي. ديدم حرمت دوستي رو نگه داشتي و مهمون نوازي كردي. حمايت تو از من، اين بود؟ نه، تا يه دستم توي دست اون لعنتي بود، تو هم مي اومدي و شروع مي كردي. يه دختر غريب و تنها، توي يه جاي خلوت و تاريك و دنج. تو جلوي دهنم رو مي گرفتي، پژمان كارش رو مي كرد. شايد هم بر عكس، پژمان جلوي دهنم رو مي گرفت و تو ... 

يك لحظه دستش بالا رفت، صورتم را عقب كشيدم.

ـ آره، همين رو كم داشتم كه از تو كتك بخورم. 

خشم و درد با هم نشسته بود توي صورت و نگاهش. دستش پايين آمد ولي به علامت تهديد و اخطار.

ـ اين چه حال و روزيه واسه خودت ساختي؟ اين چيه كردي تنت، لعنتي؟ 

و با حرص، دق دلي اش را خالي كرد روي لباسم. كشيدش سمت خودش، رهايش كرد سمتم. 

ـ چرا كولي بازي درمياري، وقتي خودت مسبب بدبختي خودتي؟ اين آرايش، اين لباس، اين تن لخت، اون خنده ها، عشوه ها، هه! با كي سر جنگ داري؟ 

ـ من، ولي ...

ـ پژمان منتظر يه اشاره س، هميشه همين جوره و تو با تنت، بهش اشاره دادي، خودت خواستي، متاسفم برات. 

فرياد زدم:

ـ خفه شو!

به يك حركت، چنگ زد بازويم را، چسباندم به خودش. تمام خشمش را با نگاهش ريخت توي صورتم.

ـ اين همه توهين و تحقير چرا؟ به چه قيمتي؟ كه منو شكنجه بدي؟ 

برق زد نگاهش از اشك. 

ـ صداي خرد شدنت رو شنيدم. لحظه اي كه دست گذاشتي توي دست پژمان تا برقصي. وقتي دست انداخت دور كمرت. كاش تو هم، كاش مي شنيدي كه شكستم. كاش ...

چشمانم دودو مي زد توي نگاهش. دستش، ذوب مي كرد يخ تنم را. نفسم را ريختم روي صورتش. آرام و غرق نگاه عاصي اش گفتم:

ـ وقتي خواستي كلفت مادرت بشم، من اون روز شكستم. ارزش من برات همينه؟ شايد هم اينا بهانه س كه بسپاريم دست پژمان؟ چي كار داري مي كني؟ 

كاسه چشمانش، سر ريز شد، نگاه از نگاهم گرفت. نفهميدم چه شد. رهايم كرد روي زمين خاكي. هلم داد عقب. بي مكث، پهن شدم. كف دستانم را زدم زمين. محكم نگه داشتم خودم را. بالاي سرم ايستاد، پشت به من.

ـ اين دفعه دلم برات مي سوزه. ساده تر از اون چيزي هستي كه فكر مي كردم من. هه! 

دماغش را بالا كشيد. و ديدم چند بار سر تكان داد. حالش، حرف هايش، حتي اين اشك ها را هيچ كدام را نمي فهميدم، نمي فهميدمش. چرا اين قدر ساده گريه كرد؟ اين مرد، نه، اين نامرد، چه دل پري داشت. سردرگمي آزارم مي داد. پاهايم را جمع كردم توي خودم. نمي دانم زمين زير پاهاي برهنه ام سرد بود يا تن من يخ كرده. داغ بودم ولي مي لرزيدم. دستانم را دور خودم حلقه كردم. دفعه چندم بود كه اين كار را مي كردم، يادم نمي آمد. تنها چيزي كه واضح بود، حقارت و كوچك شدن بي اندازه ام بود. اشك مي ريختم به حال خودم، به پهناي صورت. 

قدم از قدم برداشت. سمت ديگري رفت. ترسيدم از تنهايي و بي كسي ام. 

ـ تو، تو حق نداري منو ... منو بذاري بري. راه، راهو نشونم بده، بعد برو گم شو. 

ميان هق هق و بي نفسي ام، چند جمله را گفتم. همان طور پشت به من، يك دست به كمر زد و دست ديگرش رفت تا صورتش و كشيده شد لاي موهايش.

ـ مي شنوي؟ مي خوام برم ولي نمي دونم چطور. 

دوباره دماغش را كشيد بالا. چرخيد سمتم. نمي دانم چه شد. ولي يك قدم آمد طرفم، شايد هم چند قدم. حالم را كه ديد، دلش سوخت، اما ثابت ماند سر جايش. دوباره سر تكان داد. سر انداختم پايين. نگاهش نكردم، چرا كه نگاهش را مي دزديد از من و شايد آن چشم هاي باراني را. اشك هايم مي ريختند روي زمين. 

ـ برو، پشت اين بيد كمي اون ورتر از بوته هاي بزرگ رز سفيد، چند متر كه رفتي بچه ها رو مي بيني. 

ديدم پايش چرخيد سمت رفتن، دوباره پشت به من. چقدر بد بود ديده نشدن يا حتي از چشم كسي افتادن. بيشتر، خودم را فشردم توي خودم. من، فقط خودم را داشتم و ... و خدا را. خدا؟ كجا بود كه نجاتم دهد؟ چه حالي مي كرد با اين حال و روزم؟ 

ـ تكون بخور، بجنب ديگه، دِ برو. 

آمدم بلند شوم. خودم را رها كردم و كف دستانم را زدم زمين. فشار تنم را ريختم روي دست هايم. نه، نمي توانستم. چسبيده بودم به زمين. مي لرزيدند دست هايم. دوباره، نه نشد. بدبختي، سنگيني مي كرد رويم، اما من كه شكسته بودم. باز هم سعي، دوباره هم نه. شديدتر از قبل به گريه افتادم. سر گذاردم روي زمين.

ـ گريه نكن، پاشو برو. مي فهمي؟ برو. 

صدايش مي لرزيد، صدايم لرزيد.

ـ نمي ... نمي تونم ... نمي تونم. 

و باز هم تكرار كردم و اعتراف كردم به ناتواني ام، به خرد شدنم. به ... به بي كسي ام. 

چيزي گرم و خوش بو، به آرامي نشست روي شانه هايم. چه عطر آشنايي. كجا تجربه اش كرده بودم؟ چشم وا كردم. كسي آمده بود تا نزديكم، پيش پايم. 

ـ پاشو، كمكت مي كنم. چرا سردي؟ داري مي لرزي؟

براي هزارمين بار، ترسيدم. فرشيد بود با آن حال خراب و چشم هاي سرخ. هنوز هم نگاهم نمي كرد ولي من با جسارت، چشم برنمي داشتم از او. شايد هم متحير جراتش بودم در نزديك شدنش به من. كتش را رويم مرتب كرد. بازو انداخت دورم.

ـ عجله نكن، به خودت زياد فشار نيار، آروم. 

از تنهايي و بي كسي، شده بودم برده حلقه به گوشش، مطيعش. 

ـ خوبه! به من تكيه بده. 

و مطيع تر شدم، بيشتر از قبل، كه نگاهم كرد.

ـ مي توني راه بري يا ... 

چيزي نگفت. چيزي نگفتم كه دستش آمد سمت صورتم. سر عقب بردم. تلخ خندي زد. دست كشيد روي پيشاني و پاي گونه ام، روي صورتم. آن جا كه هم آغوش خاك و زمين شده بود. پاك كرد لكه هاي درد هم آغوشي خاك و اشك را از نگاهم. سرم را فشرد توي گودي گردن و شانه اش. چه حس خوبي. چرا اين دست ها، محبت ها، نوازش ها دلم را مي لرزاند؟ چرا چندشم نمي شد؟ اين گرما، چه آشنا، چه خواستني. چقدر تنش داغ و تبدار بود. وا رفت تن سردم توي اين همه حرارت. توي اين گرماي آشناي خواستني. 

ـ مي خواي برگردي توي مهموني؟ با اين حالت؟ 

چشمانم را بستم. يعني فهميد، نه؟ بيخ گوشم با كسي حرف مي زد:

ـ فرشيدم.

ـ ...

ـ گرفتارم، بيا پاي ماشينت. با ماشين نازي كه نيومدي؟ 

ـ ...

ـ مي دونم كدومه، نه. 

ـ ...

ـ پيش منه، نچ!

ـ ...

ـ مي گم نگران نشو، خوبه، باور كن.

ـ ... 

ـ بسه ديگه، كجا پارك كردي؟ 

ـ ...

ـ واي! توي اين وضعيت، پي مقصري؟ خب، پژمان. 

ـ ...

ـ تو رو خدا صدات رو بيار پايين. نري سر وقتش. دارم مي رم سمت ماشينت، بجنب.

چشم باز كردم. گوشي اش را گذارد توي جيب شلوارش. آرام راه بردم، نه مسيري كه نشانم داده بود، از همان تاريكي، از لاي بوته ها و بيدها. رسيديم به ماشين هاي پارك شده. رفت سمت MVM كوچك و تخم مرغي سولماز. سولماز ايستاده بود آن جا. داد و فرياد مي زد سر فرشيد. بي هدف دست پرت مي كرد سمتش. چشم هايم سنگين مي شدند. در آخرين لحظه، آن جا كه مي رفتم كه تمام شوم سر بيخ گوش فرشيد، ملتمسانه زمزمه كردم:

ـ نمي خوام بيام پيشت، منو نيار توي خونه ات. نخواه كه بشم نوكر مادرت.

و خوابيدم. نمي دانم، بيهوش شدم. ديگر چيزي نفهميدم.

بيدار كه شدم، باورم نمي شد كل شب را خواب بوده باشم. شب كه نه، با نگاهي به ساعت فهميدم، نصف روز را هم. سرم گيج مي رفت. شايد از خواب زياد و شايد هم از يادآوري ديشب. ديشب تلخ و شيرين، با تمام حوادثش. حال و روز تعريفي نداشتم. تنم درد مي كرد. پاي آينه، جرات نگاه كردن به خودم را نداشتم. چشم هاي ورم كرده، لكه هاي سياه درآميخته با اشك پاي چشم ها، موهاي آشفته. واي! اين من بودم؟ مشتي آب ريختم روي تصويرم توي آينه و بعد روي صورتم. دستم كه دوباره بالا آمد، كبودي را ديدم. كبودي نه و كبودي ها، شبيه اثر انگشت روي مچ دستم. دوباره يادم مي آمد. افتادم به جان دست و صورتم. خواستم همه چيز را از خودم پاك كنم. نفس ها، نگاه ها. بي فايده بود. داشتم به گريه مي افتادم. دويدم سمت حمام و زير دوش. خيس خيس كه شدم، گريه مي كردم. ساده بودم كه خيال مي كردم، اين طور همه چيز پاك مي شود. همه چيز اين جا بود، توي سرم، برابر نگاهم، توي دلم. 

روزها كه مي گذشتند، شايد خاطره ها كم رنگ مي شد ولي گرفتاري دلم ... رها نمي شدم. گير كرده بودم وسط بدي و خوبي، خواستن و نخواستن، بودن و نبودن. سرگرم هر چيز مي شدم، بي فايده بود. حتي وقت گذراني و بيرون رفتن با دختر تازه وارد، مهنا، هم افاقه نمي كرد. توي تنهايي و جمع، حالم يك جور بود. نازي بدتر از قبل شده بود و تماس هاي فرشيد، هنوز هم ادامه داشت. گاهي فريادهاي پر از غضب نازي، نه فقط چهار ستون مرا، كه چهار ستون خانه را هم مي لرزاند. بيچاره مهنا، گاهي قرباني گير دادن هاي نازي مي شد و مي شد سپر بلاي من. دختر تو دل برو و صبوري بود، خيلي صبورتر از من. 

دو هفته نگذشته بود كه يكي از صبح ها با صداي داد و هوار نازي بيدار شدم. 

ـ برو صداش كن، بسه هر چي كَپيده. خفه ام كرد اين پسره. 

سولماز گفت:

ـ كله سحري، چه خبرته نازي؟ باشه، باشه، تو آروم بگير. 

ـ مگه نمي بيني چند دفعه است تماس مي گيره؟ مي خواد باهاش حرف بزنه. اعصابم رو ريخته به هم. 

بي شك نازي با من كار داشت. كش و قوسي به خودم دادم و پاهايم را از تخت گذاردم پايين و دست و رو صفا نداده، خودم پيش قدم شدم كه بروم پيش نازي. هنوز دستم لاي موهايم نرفته بود كه درب اتاق باز شد. سولماز، مابين در ايستاده بود و عجيب نگاهم مي كرد.

ـ خوبه كه بيداري. 

ـ چشه اين؟ باز كه داره پاچه مي گيره. 

ـ برو پايين، برات كار پيدا شده. 

خواب آلودگي و كسالت از سرم پريد، برق گرفتم. ذوق كرده گفتم:

ـ چي؟ كار؟ بعد از اين همه مدت؟ باورم نمي شه. 

خواستم بغلش كنم و ببوسمش. پوزخند غمگيني زد.

ـ هه! خوش خيال. چرا نمي پرسي چه كاري؟ 

ـ واي! تو رو خدا بذار دلم خوش پيدا شدنش باشه، بعد مي پرسم چي هست. 

دستش را از دستگيره رها كرد و آمد تا پنجره و همان جا روي لبه پنجره نشست.

ـ يه كار تمام وقته، بيست و چهار ساعته، توي يه خونه. تو حتي مي توني، مي توني اون جا زندگي كني. 

دستم را برابر دهانم فشردم تا صداي جيغم به هوا نرود.

ـ واو خدايا! كار؟ نه، نمي تونم باور كنم. 

ـ امون بده دختر، بايد اون جا كار كني، هر كاري و از همه مهم تر، رسيدگي و پرستاري از، از يه زن افليجه. اون دو تا هم پسر داره. آقازاده ها، سرشون تو لاك خودشونه، مي مونه مادره. كار تو بيشتر مراقبت از اون زنه، دردسري نداره. خورد و خوراكشه و حمام كردن و ... 

برق كه گرفته بودم، اين بار خشكم زد. خنده هم خشكيد روي لب هايم. چيزي را كه مي شنيدم غيرقابل باور و ناممكن بود. نتيجه آن همه بلاتكليفي و سردرگمي و كار بيکاري كردن، اين بود؟ كه بشوم پرستار، خدمه، كلفت. چرا همه به چشم كلفت به من نگاه مي كردند؟ ارزش من شايد همين قدر بود.

ـ چي شد؟ جا خوردي؟ نه خانم كوچولو، باورت نشده انگار؟ پس برو تا خود نازي شير فهمت كنه. 

بايد با نازي حرف مي زدم. عصبي و متحير از اتاق بيرون زدم. پايم به پله ها نرسيده بود كه تلفن توي سالن زنگ خورد. نازي جيغ كشيد و گوشي را برداشت:

ـ بسه بسه، مي دونم كدوم خري هستي. 

و گوشي را ولو كرد روي عسلي و آمد سمت پله ولي با ديدنم ساكت شد. سرخ شده بود و ترسناك. به اندازه روز اولي كه ديدمش، ترسيدم.

ـ به به! تشريف فرما شدي بالاخره؟ 

و با غيظ از لاي دندان هاي به هم فشرده ادامه داد:

ـ اون تلفن لعنتي، با توئه. 

و با آن همه حرص و عصبانيت، پوزخندي عصبي زد.

ـ فرشيد خانه! مي شناسيش كه؟ 

دست گرفتم به نرده، فرشيد؟ در اين وضعيت، فرشيد هيچ اهميتي نداشت. وهم زده و شاكي پله ها را پايين آمدم و نگاهم به نازي بود.

ـ تو، تو داري چي كار مي كني نازي؟ سولماز چي مي گه؟ جريان اين كار چيه؟ من ... تو ... تو گفتي اگه صبر كنم، يه كار خوب و مطمئن گيرم مياد، يه كاري كه حيثيت و آبروم رو نبره زير سوال. حالا، اين، اون كاره؟ برم بشم خدمه يه زن فلج و دو تا بچه اش؟ تو مي خواي من برم توي اون خونه و كلفتي كنم؟ چرا اين قدر حقير شدم كه ... 

نازي به من پشت كرد و دوباره برگشت سمت گوشي. گوشي را كه برداشت، اين بار رفت سمت ميز تلفن. از كوره در رفتم.

ـ دارم باهات حرف مي زنم. بسه هر چي سر دووندي منو. جوابم رو بده، حق من اين كاره؟ 

ـ محبوبه، محبوبه. صدام رو مي شنوي؟ بايد باهات حرف بزنم. چطور مي توني منو از خودت بروني؟ مي دوني توي اين دو هفته چند دفعه تماس گرفتم؟ 

اين صدا كه طنين انداخته بود توي سالن؟ سر جايم ثابت ماندم. فرشيد؟ بي حس و حال شدم. اخم كرده، چشمانم را بستم. آن شب آخر، پژمان، شراكت، لب، پا، من، خاك، اشك، فرشيد، لباس، آغوش، نه!

و جيغ كشيدم.

ـ نه!

و به پله ي آخر نرسيده، نشستم. سر كج كردم روي دست ها و زانوانم. هيچ چيز پاك نشده بود، همه چيز برابر نگاهم بود. 

دستانم را روي گوش هايم گرفتم.

ـ نه، نمي خوام، نمي خوام صداش رو بشنوم. ازش ... ازش متنفرم. 

ـ محبوبه؟ تو ... خوبي؟ 

صداي مهنا بود.

ـ چرا هر جا مي رم، اون هم هست؟ خسته ام، نمي خوامش، مي فهميد؟ 

بغض كردم.

ـ من هنوز روي حرفم هستم. خواستم بدونم فكرات رو كردي؟ نازي مي گه نظر تو شرطه، جوابت چيه؟ 

سرم را بلند كردم. چشمانم را گشودم. دست هاي لرزانم، از روي گوش هايم آرام پايين آمدند تا روي صورتم، روي دهانم. فرشيد چه مي گفت؟ چشم چرخاندم سمت نازي. پا روي پا انداخته بود و با افتخار از گذاردن تلفن روي بلندگو، حرص مي خورد. شايد هم خوش بود. تمام خشم و نفرتم را ريختم توي نگاهم، بغضم را قورت دادم.

ـ جواب؟ جواب من اينه كه بري پي كارت، منو فراموش كن. برو پي يه طعمه ديگه براي پژمان، نمي خوام بازيچه ات باشم، نمي خوام خامت بشم، برو با پريسات ...

ـ چي داري مي گي؟ واي خدايا! نازي؟ تو كدوم گوري رفتي؟ اين چي داره مي گه؟ ما با هم قرار گذاشتيم. تو قول دادي اون مياد پيش مادرم. گفتي پي يه كاره با جاي خواب و غذا و ... 

دنيا خراب شد روي سرم. مادر فرشيد؟ كار؟ جاي خواب و غذا؟ زن فلج و دو پسر؟ معادله حل شد، مجهولي نمانده بود. فقط مانده بود، روشن كردن تكليف من. چشمانم مي سوختند در حسرت باران. اشك هايم روان شدند توي خيره ماندنم به نازي. 

ـ چطور تونستي؟ باورم نمي شه. اينا حرفاي توان؟ مراقبت از من؟ ادعا مي كردي فقط؟ و حالا به راحتي منو باهاش معامله كردي؟ 

و فرياد زدم:

ـ شدي يه پژمان ديگه؟ اصلا تو مي دوني اين لعنتي كيه؟ شريك پژمان، مي فهمي يعني چي؟ يعني ... يعني خداحافظ محبوبه، خداحافظ آبروي محبوبه، خداحافظ حياي محبوبه. 

نگاهش را از من گرفت. خواست تماس را قطع كند كه فرشيد گفت:

ـ پاك قاطي كردي محبوبه، كار تو كار ديگه ايه. پژمان چي كاره است؟ حرف مادره، مادر يه پرستار مي خواد و تو هم يه شغل خوب. 

ـ خفه شو! بس كن ديگه، اسم منو نيار. 

نازي تماس را قطع كرد.

ـ داري با دست خودت مي فرستيم توي دام، محبوبه اگه رفت پيش فرشيد، يعني رفته پيش پژمان. يعني شده يه نگين ديگه، يه بدبخت ديگه، تو اينو مي خواي؟ 

و جيغ كشيدم سرش.

ـ حرف بزن لعنتي؟ دارم با تو حرف مي زنم عوضي. 

چند قدم جلو آمد تا پله ها. نگاهش همان طور سرد و غضبناك بود.

ـ خفه شو و دهنت رو ببند. كولي بازي هم واسه من درنيار، تو بايد بري اون جا، همين. 

ـ همين؟ نمي فهمي چي مي گي؟ مي دوني يعني چي؟ 

ـ تو آرامش زندگي ما رو به هم زدي. پا قدم تو نحسه، تو كه اومدي همون شب ورودت، ليدا رفت و فرداش هم، نگين. 

چي مي شنيدم؟ نگاهم، پرسشگر، چرخيد روي مهنا و سولماز كه حالا تكيه زده بود به نرده هاي كنارم. 

ـ اين. اين چي داره مي گه؟ قدم نحس چيه؟ 

ـ گوش كن هالو، تو پي يه كار بودي، اينم كار. كاري كه هم حقوق خوبي داره، هم يه جاي خواب امن. ديگه چي مي خواي؟ پس هري، بزن به چاك. 

ـ تو، تو هيچي نمي دوني. چطور برم اون جا با وجود فرشيد توي اون خونه؟ 

من اشك مي ريختم ولي نازي پوزخند مي زد.

ـ از چي مي ترسي؟ از كي؟ از فرشيد؟ نه، تو بايد از خودت بترسي. اوني كه شايد گولت بزنه و خامت كنه، فقط خودتي. عين دفعه اول كه ندونسته بهش گفتي دوستش داري. احمقانه بود كارت. خيال كردي داري بهش كمك مي كني كه از دست پريسا خلاص بشه ولي حالا ... هه! شدي كلفت مادرش. كلفت زني كه هر كي رفته زير دستش، به شب نكشيده فراري شده. فرشيد مي دونست كه اومد سراغ كي، يه دختر ساده و احمق. فرشيد خيلي وقته پي يه خدمه است. اون داره با پريسا ازدواج مي كنه و با رفتنش از اون خونه، مادرش تنها مي مونه. پس حضور يه پرستار لازمه و كي بهتر از تو؟ 

ـ دروغه، محاله. 

ـ نه شازده خانوم، چشات رو واكن. داري مي ري توي خونه اش كه بشي خدمتكار مادرش پس از فرشيد نترس، از خودت بترس. از سادگيت، از نادوني ات. تا وقتي كه خودت نخواي، فرشيد نمي تونه بهت نزديك بشه، حتي اگه خودش بخواد. اين تويي كه فرشيد رو مي سازي دشمن يا دوست، خوب يا بد، عاشق يا ... هه! اين تويي كه بايد ... 

ـ تو داري بيرونم مي كني؟ 

ـ هر جور مي خواي فكر كن. خرت و پرتات رو جمع و جور كن. فردا صبح ساعت هشت، يكي رو مي فرسته پي ات. 

و عصبي، خنده اي كرد و چرخيد سمت آشپزخانه و رفت سر يخچال.

ـ مي خوان همون اول وقتي برسي به مادرشون.

همه چيز تمام شده بود، من تمام شده بودم. من ساده، منِ خامِ دوستت دارم، من هيجان زده. خاتمه اش همين بود؟ خانه فرشيد؟ كلفتي مادرش؟ راستي وسايلم چند چمدان مي شدند؟ زياد نبودند ساك ها؟ نه، اين همه لباس؟ كفش؟ لوازم آرايش؟ نازي پولشان را داده بود، پول؟ چقدر پول گرفته بود براي فروختنم؟ براي خلاص شدن از شر قدم نحسم؟ براي خلاصي از بدشگوني ام؟ براي آرام كردنِ آرامش از دست رفته زندگي اش؟ براي خلاصي از نان خور اضافي بودنم؟ نان خور؟ چرا هر جا بودم، اضافي بودم؟ چرا شده بودم كلفت؟ شايد بايد فرار مي كردم؟ دوباره فرار؟ ولي فرار اولم، نتيجه اش اين بود، فرار بعدي، به كجا مي كشيد؟ 

تا فردا صبح، ساعت هشت، جواب تمام سوالاتم، حسرت بود و اشك بود و اشك بود و اشك. و خواب، لحظه اي مهمان خلوتم نشد. به ساعت هشت نكشيده، دست از پا درازتر، جل و پلاسم را ولو كردم توي سالن. اين راه، تنها راهي بود كه بايد مي رفتم. اصلا، انتخاب راه ديگر يعني فرار دوباره و فرار يعني از خودم. باورم نمي شد كه به سادگي وضعيت اجباري جديد را بپذيرم ولي به اين اجبار، ناچار بودم. راه برگشتي نبود. تمام پل هاي پشت سرم خراب شده و راه هاي پيش رويم .فقط خدا مي دانست به كجا مي رسيد. اولين كسي كه صبحي بيدار شد، سولماز بود. توي راه پله ها بود كه ديدم. موهايش را چرخي داد و پشت سرش بالا برد و رفت توي آشپزخانه. كتري چاي ساز را كه پر كرد، پشت به من گفت:

ـ اين چه ريختيه واسه خودت ساختي؟ پاشو برو يه صفا بده به اين قيافه داغون.

ـ مي گي چي كار كنم؟ سرخاب سفيداب بزنم واسه فرشيد و كس و كارش؟ يا مي خواي با مايو برم استقبالش؟ 

دكمه چايي ساز را زد.

ـ نه، خودت باش، مثل هميشه.

پوزخند تلخي زدم. ديگر حتي ياراي عصبانيت هم نداشتم.

ـ مي دوني چيه؟ اين هميشه مثل بقيه هميشه ها نيست، اين اول وقتشه، واي به آخر شبش، مي شه خودم باشم؟ 

رفت سر يخچال، توي يخچال سرك كشيد.

ـ چي مي خوري؟ 

دستم را به علامت بي خيالي تكاني دادم. 

ـ باشه، حالا كه چيزي نمي خوري برو به خودت برس، شايد مادره ازت خوشش اومد، كمتر اذيتت كرد.

ـ اين دلداري دادنته؟ ما رو باش با كي اومديم سيزده بدر؟ 

و بعد از مكثي كوتاه، وقتي خنده سولماز تمام شد، گفتم:

ـ اينا چرا بيدار نمي شن؟ نديدم نازي بره سر كار؟ مهنا كو؟ چراغ اتاقش تا دير وقت روشن بود.

ـ خوب با اين حال و روزت آمار گرفتي. نازي بالاست و نمي دونم چرا نرفته سر كار ولي مهنا تا دير وقت داشت سوزن مي زد. اين لباس عروس آخريه، سنگ دوزياش زيادي بود، امروزم بايد تحويل بده. 

ـ خوش به حال مهنا. نيومده، يه كار خوب نصيبش شد. من چي؟ كلفتي!

كمي بعد به دنبال اصرارهاي مسخره سولماز، دست به احمقانه ترين كار ممكن زدم و دستي به سر و صورتم كشيدم. آن هم در بدترين شرايط ممكني كه داشتم. هنوز مشغول بد و بيراه گفتن به خودم و عالم و آدم بودم كه زنگ آيفون تنم را لرزاند. طنين اين زنگ، آن هم سر ساعت هشت، مارش عزا بود برايم. سولماز گوشي را برداشت و چشم انداخت توي آيفون تصويري.

ـ چي؟ اين، اين، اين جا چي كار مي كنه؟ 

ترسيدم.

ـ چي شده؟ كيه مگه؟ 

ـ تو چه مهم شدي دختر! فرهاده.

تعجب كردم. قرار بود كسي را بفرستند، يك راننده، شايد هم يك خدمه مثل خودم ولي حالا شازده پسر، آقاي دكتر آمده بود پي كلفت تازه خانه. 

ـ بجنب، تا با زنگ بعدي بچه ها رو عاصي نكرده. 

و من چمدان به دست، دستي كه مي لرزيد و پايي كه ياراي همراهي ام را نداشت، رفتم به سوي زندگي تازه اي كه سرنوشت برايم رقم زده بود. زندگي تازه؟ چه شكلي بود؟ تازه بود واقعا؟ يا شايد ... حالم را نمي فهميدم. حتي ديگر نمي توانستم به حال خودم گريه كنم. خشك شده بود چشمه اشك هايم.

فرهاد خيلي عادي، بدون افاده، انگار نه انگار پزشك است، وسايلم را گذارد صندوق عقب مگان نوك مدادي اش و در جلو را باز كرد تا بنشينم. بي توجه به لطف و احترام ستودني اش به من، به من كلفت، رفتم سمت در عقب و با باز كردن در، روي صندلي اش ولو شدم. فرهاد آدم موقر و آرامي بود و در تمام مدتي كه من با فكر و خيال ها و بدبختي هايم دست و پنجه نرم مي كردم، سكوت كرده و هيچ نمي گفت. به خيالم، مثل من توي فكر بود. بدون عجله و با سرعت مطمئنه رانندگي مي كرد. همه چيزش آرام و مطمئن بود. ساده و بي شيله پيله به نظر مي رسيد، حتي ظاهرش. بزرگراه ها و خيابان ها را كه گذشتيم، جايي كه سرعتش مي رفت كه كمتر شود، عينك آفتابي اش را بالا زد تا روي موهايش و با هيجاني برخلاف آرامشش گفت:

ـ حالا يادم اومد. آره، اون شب، شب مهموني، اون جا شما رو ديدم. 

و براي لحظه اي، خيلي سريع سر برگرداند عقب.

ـ درسته؟ دوست سولماز؟ فقط عجيبه برام كه چرا، چرا اين كار رو قبول كرديد؟ به شما نمياد كه ... 

نگاهم را انداختم سمت شيشه.

ـ چي به من نمياد؟ كلفتي؟ هه!

ـ نه، منظور من ... 

ـ اتفاقا منظور شما همين بود، نگران نباشيد. من با همه چي، خيلي زود كنار ميام، عادت مي كنم بهش. مثل شما كه كم كم به بودن من توي اون خونه و كار كردنم عادت مي كنيد. 

دوباره چشم انداخت رو به رويش.

ـ فرشيد از شما خيلي تعريف مي كرد، مي گفت كاراي زيادي بلديد. اميدوارم همين طور كه مي گفت باشيد. 

جا خوردم از حرفش. فرشيد گفته بود؟ من كارهاي زيادي بلدم؟ ولي بروز ندادم.

ـ و اگه نباشم؟ 

شانه اي بالا انداخت.

ـ من و فرشيد هواتون رو داريم. كسي كه قراره بياد و با ما زندگي كنه، حالا با هر عنواني مي شه عضوي از خانواده، به شرطي كه مادر هم تاييدتون كنن. راستش مادر، بهانه گير و عصبيه، زياد فرياد مي كشه ولي ... چي دارم مي گم؟ نمي خوام بترسونمتون، فراموشش كنيد. 

و جلوي درب بزرگي توقف كرد. شبيه خانه اي نبود كه آن شب براي مهماني آمده بودم. شايد هم تاريكي و خيال آشفته ام در آن شب تلخ، فراموشي را مهمانم كرده بود. با زدن چند بوق، در باز شد و داخل محوطه اصلي ساختمان شديم. پياده نشده، كف كردم از آن همه زيبايي. چقدر بوته هاي رز و چه رنگ هايي! سفيد، صورتي، قرمز، حتي آبي و بيدهاي مجنون با شاخه هاي رهايشان. خنده روي لب هايم نشست.

ـ من چرا اين همه قشنگي رو نديده بودم؟ 

فرهاد به لبخند زدني اكتفا كرد و با اشاره به مرد خدمتكاري فهماند كه چمدان هايم را داخل بياورد و ما مسير محوطه را طي كرديم و وارد ساختمان دوبلكس آن شديم. فضاي خانه دل باز و با نوردهي عالي بود. دو اتاق در سمت راست با راه پله اي مارپيچ رو به طبقه بالا و سالني بزرگ و با كمي فاصله آشپزخانه با دربي شبيه درب بار. يك خانه با دكوراسيوني تركيبي. تركيبي از كلاسيك و مدرن و چه چيدمان جالب و شيكي! پرده هاي بلند و الوان، گلدان هاي گل با شاخه هاي گل تازه، مبلمان سلطنتي حنايي رنگ كه درست با كمي فاصله از آن ميز ناهارخوري دوازده نفره ستش قرار داشت. لوسترهاي بزرگ و درخشان با تلالو نوري خيره كننده، فرش هاي شش و بعضا نه متري اعلا، كه زير نور چراغ ها مي درخشيدند. نمي دانم از ذوق و حيرت، چه قيافه اي پيدا كرده بودم كه فرهاد گفت:

ـ نگران نباشيد، خواهش مي كنم با ديدن بزرگي خونه و وسايلش وحشت نكنيد. شما هيچ مسئوليتي در مورد طبقه پايين نداريد. اين قسمت، خدمه مجزا داره كه هر دو روز يك بار براي گردگيري و رسيدگي به امورات منزل مراجعه مي كنند. شما فقط مسئوليت رسيدگي به مادر و مكان ها و اتاق هاي در دسترس ايشون در طبقه بالا رو داريد. مادر به خاطر شرايط ويژه شون، به طور معمول بالا هستند، مگر در مواقعي خاص كه از آسانسور استفاده مي كنند. آسانسور، انتهاي ديوار پشتي راه پله هاست.

و دست راستش را با اشاره به همان سمت بالا برد.

ـ اتاق دست راستي متعلق به فرشيده و اتاق كناري براي منه، البته من رفتنيم. چون پي يه آپارتمانم و به همين زودي ها جا به جا مي شم. بهتره ديگه بريم. حتما تا حالا مادر عصباني شده. 

سري تكان دادم و پله هاي مارپيچ سدري رنگ را بالا رفتيم. ديگر به محيط توجه نمي كردم، فكرم پيش بانوي خانه بود. زن مستبدي كه همه پرستارهايش را فراري داده و البته مادر دو مرد جوان بود. مرد جوان؟ فرشيد، من، اين جا فرشيد را هم داشتم. تنها جاي خوشحالي براي من، نبود فرشيد در خانه بود. مسلما اين ساعت از روز را در دانشگاه مي گذراند. در هر صورت، فرشيد، يك قوز بالا قوز بود.

ـ شما هميشه اين قدر كم حرفيد؟ يا شايد هم بابت استرس ورود به اين خونه است؟ 

فرهاد خيلي غيرمترقبه با كلامش دويده بود وسط خيالبافي هايم و جواب من به سوالش، دستپاچه لبخند زدن بود. لبخندي تصنعي و مسخره و باز هم سكوت من و تبادل چند نگاه مابينمان. پله ها را كه بالا رفتيم، به سالن بزرگي رسيدم با چيدماني تقريبا مشابه پايين. هنوز كاملا اطراف را ديد نزده بودم كه فرهاد گفت:

ـ تمام اين قسمت متعلق به مادره، اين سالن و چند اتاق. 

و با دست، به تك تك اتاق ها اشاره كرد.

ـ اين جا سرويس بهداشتيه كه در كنار اين اتاق ها و متعلق به شماست. اين سرويس بهداشتي مخصوص خدمه است و اين اتاق و اتاق كنارش، اتاق شخصي مادر و متعلقات مربوط به ايشونه. 

و برابر درب بزرگ اتاقي توقف كرد. دستي به تي شرت و بعد هم ميان موهايش كشيد و عينك آفتابي اش را جمع كرد روي يقه اش.

ـ اين اتاق، غير از اتاق خواب مادره، يه جايي شبيه نشيمن. معمولا بودن من و فرشيد و بعضي دوستان و فاميل با مادر، توي همين اتاق اتفاق مي افته. شما كه آماده ايد؟ فقط، اميدوارم بابت تعريف هايي كه از مادر داشتم، شما رو نترسونده باشم. خواهشا در مورد ايشون، عجولانه تصميم نگيريد. بريم داخل؟

سري به تاييد تكان دادم. مي دانستم ترس و نگراني را توي نگاهم ديده ولي با لبخندي آرامش بخش، چند ضربه به در زد. كمي بعد صدايي به گوش رسيد:

ـ بله، بيا تو. 

صدا، صداي يك زن بود. فرهاد در را گشود و با دست، براي ورود به من تعارف زد. نمي دانم ولي دست و پايم به لرزه درآمده بود و قلبم، تند و تند صدا مي داد. نفس عميقي كشيدم و به فرهاد نگاه كردم. چه آرامش بخش بود اين مرد. شايد، چيزي شبيه برادرش. قدم اول را كه برداشتم، با قدم دوم، توي اتاق بزرگ و مجلل بودم. استرسم، هيچ مجالي براي برانداز اتاق باقي نگذارد.

بي خيال تابلو و مبلمان آبي نفتي و پرده هاي زيبايي كه جمع شده بود و نور خورشيد با تمام وجود از ميانشان جولان مي داد، نگاهم روي صندلي چرخدار كنار مبل تك نفره ثابت ماند.

ـ بريم جلوتر، مادر اون جا هستن. 

فرهاد بود كه به آرامي مرا به خود آورد و با دست به محل مورد نظر اشاره داد. هنوز قدم برنداشته بودم كه زن با صدايي رسا و با تحكم گفت:

ـ دير كردي فرهاد.

زن را نمي ديدم ولي فرهاد پيش قدم شد و جلو رفت و من از پي اش.

ـ ترافيك اين جا، فوق العاده بي نظم و وحشتناكه، مادر. 

همان طور كه پيش مي رفتيم تا مبل هايي كه پشتشان به ما بود، كسي از روي يكي از مبل ها برخاست. پاهايم ميخكوب زمين شدند و او، خيره به من. اين؟ توي اين ساعت؟ توي خانه بود؟ چه ساده خيال مي كردم دانشگاه باشد. دانشگاه و كار يعني چه؟ نه، منطقا بايد خانه باشد. شكار با پاي خودش آمده بود توي دام و چه از اين بهتر؟ 

فرهاد كه انگار متوجه چيزي شده باشد، نگاهي به من و مرد آن سوي مبل كرد.

ـ لزومي به معرفي نيست. برادرم، فرشيد احتشام. 

فرشيد لبخند زد، از آن لبخندهاي زيبا، از آن ها كه حتي مفهومش را هم در اين شرايط نمي فهميدم يعني چه؟ خوش آمدي به مسلخ؟ قربانگاهت را دوست داري؟ صيادت را چه؟ اين لبخند، قدرت حركت را از من گرفت. عكس العملم به هيچ رسيده بود. فقط اخم كردم. اخم كردم و غم نشست در تمام جانم. چرا من اين جا بودم؟ بي پلك زدن، هنوز هم با هم حرف مي زديم. از فرشيد، هيچ نمي فهميدم ولي دل من پر بود، پر از نفرت، پر از بدبختي، حسرت، اجبار، ناچاري، پر از گلايه. چقدر دلم مي خواست فرار كنم ولي نه، قبل از فرار، بايد فرشيد را مي كشتم. 

ـ بياييد جلوتر خانم. بياييد و با مادر عزيزمون آشنا بشيد. 

فرشيد بود كه عكس العمل اول را نشان داد و با همان محبت و احترام بي معني، به ديدار مادرش دعوتم كرد. ترس، چپيده بود توي دلم. حس بدي بود. نفسم ... نه، چيزي تا خفه شدن نداشتم.

ـ چيه؟ نكنه توقع داره من برم به استقبالش؟ هي دختر، بيا ديگه. از حالا داري، کُند بازي درمياري؟ 

صداي جدي و محكم زن، لرزشي آشكار و چندباره به تنم داد. فرشيد، ابرو در هم گره كرد. فرهاد بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ شما خوبيد؟ داريد مي لرزيد. 

سري تكان دادم و با دستور به پاهايم، تن لرزانم را كشيدم تا مبلي كه فرشيد اشاره كرده بود و ... و همان جا ايستادم. 

زن رو به رويم، ابهت و جذابيت خاصي در چهره و هيكلش خودنمايي مي كرد. آن هم علي رغم گرد پيري كه روي صورت و موهايش نشسته بود و شايد سالياني دور، با زيبايي اش، يكه تازي ها و عاشق كشي ها كرده بود. و با آن چشم هايي كه بي شباهت به چشم هاي فرشيد نبودند، سر تا پايم را با حالتي خاص و البته تحقيرآميز برانداز كرد.

ـ بشين و ديگه هيچ وقت، اين جوري به من زل نزن. 

مقابلش نشستم و تمام ترس و لرزم را رها كردم توي مبل و چشم دوختم به عسلي پيش پايم.

ـ با اين دك و پز، با اين همه بزک دوزک، اومدي كارگري؟ 

لعنتي نثار سولماز كردم و سرم را بالا آوردم و نگاه متعجب و سرزنش آميزم را ريختم روي دو برادر و از همه بيشتر، فرشيد. فرهاد نشست روي مبلي با فاصله از مادرش كه فرشيد اخطار گرفته گفت:

ـ مادر! كارگر چيه؟ 

ـ هيــس! شما حرف نزن، بذار خودش بگه. خب اسمت چيه دختر؟

صدايم مي لرزيد هنوز.

ـ مح ... محبو ... محبوبه. 

پوزخندي تحقيرآميزتر از قبل زد.

ـ زبونش كه مي گيره، رنگش كه پريده، دستاش هم كه مي لرزه. نمي دونم قراره روزي چند تا گلدون و ظرف قديمي رو بشكنه؟ اينو كي به شما معرفي كرده؟ من ... من پرستار دست و پاچلفتي نمي خوام. اين كه خودش، هزار تا مشكل داره. اصلا به درد من نمي خوره. پاشو برو، زودتر.

فرهاد پا انداخت روي پا ولي من، وسط آن همه اضطراب و دلهره، برق اميد توي دلم درخشيد. داشت بيرونم مي كرد و چه از اين بهتر؟ آمدم برخيزم و خودم را خلاص كنم از اين فضا و اين زن خودخواه و متكبر كه فرشيد پريد ميان كلامش و خودش را رساند به او. سر نزديك كرد پاي گوشش ولي بعد، با فاصله گرفتن از مادرش، بلندتر گفت:

ـ چه عجله ايه؟ شما يه چند روزي نگهش داريد، بذاريد كار كنه. اگه ديديد به درد نمي خوره، اون وقت ردش كنيد بره. 

زن، نگاه تحقيرآميز ديگري مهمانم كرد.

ـ باشه، امتحانش مي كنم. واي به حالش اگه گند بزنه. 

و خطاب به فرهاد گفت:

ـ از توي كشوي اول، اون برنامه رو بيار و بهش بده. 

فرهاد زير لب، چشمي گفت و برخاست و كمي بعد با كاغذي برگشت. كاغذ را سمتم نكشيده بود كه زن گفت:

ـ اين برنامه روزانه ي كار توئه، هر روز و هر شب. اين كارها بايد مو به مو و دقيق انجام بشه. من از بي نظمي متنفرم. داروها و مسكنام رو بايد سر وقت بهم برسوني. تو از تزريقات، چيزي مي دوني ؟ 

خدا را شكر، اين يك قلم را توي تابستان در شهرمان، همراه با كمك هاي اوليه ياد گرفته بودم، پس بله اي گفتم كه زن ادامه داد:

ـ جاي شكرش باقيه. خب، برنامه ي هر سه وعده غذايي هم، نصب شده روي ديوار آشپزخونه. آقايون هم براي صرف غذا، با من همراهي مي كنند ولي محل اقامتشون، طبقه همكفه و اتاق تو درست رو به روي اتاق من قرار داره. وسايلت رو خيلي مرتب، مي گذاري توي بوفه ها و كمدها. من حتما سركشي مي كنم تا مطمئن بشم يه ذره بي نظمي و شلختگي با حضور توي تازه وارد، راه پيدا نكنه توي زندگيم. 

هنوز برنامه روزانه توي دستم بود و برابر نگاهم. بيداري از ساعت شش صبح بود و كارهاي من تا ساعت سه بعد از نيمه شب ادامه داشت. اين ساعت، آخرين وعده دارو، توسط خانم تناول مي شد. حرصم درآمده بود. خيلي ساده مي توانست زمان مصرف داروهايش را در طول روز تنظيم كند ولي ... 

ـ خب، سوالي نداري؟

سوال؟ حتي اگر سوالي هم داشتم، مگر جرات داشتم چشم بندازم توي اين چشم هاي مغرور و سركش و بپرسمش؟ پس بالاجبار سري تكان دادم.

ـ نه، مي تونم برم؟ 

زن، نگاهي متعجب و رنگ خشم گرفته، انداخت روي پسرهايش و عصبي گفت:

ـ چي؟ واي، اين ... اين حتي بلد نيست، بلد نيست حرف بزنه. مي تونم برم يعني چي؟ بايد بگي، اجازه دارم از خدمتتون مرخص بشم، خانوم؟ فهميدي؟ 

خيلي سريع، چشمانم چرخيدند روي فرشيد. حس تحقير شدنم از كلام زن را پاشيدم روي صورتش، اما سر به زير گفتم:

ـ متاسفم خانم، عذر مي خوام. 

ـ كارم دراومد، حالا بايد ادب هم يادش بدم. حتما جلوي مهمونام، با اين طرز رفتار و بيانش آبروريزي راه مي اندازه. 

و عصبي، دستي روي صورتش كشيد و سري تكان داد.

ـ فعلا مرخصي.

و با دستش، علامت خروج داد. 

داشتم، كاغذ به دست مي رفتم كه اين بار گفت:

ـ فقط يه چيز، هر روز صبح سر ساعت بايد بيدارم كني. نه زودتر، نه ديرتر، سر ساعت. در ضمن خوش ندارم كله سحري، تمام وقتت رو پاي آيينه بگذروني، فقط يه آرايش معمولي و خيلي خيلي ساده. اونم واسه خاطر اين كه شما دختراي اين دوره زمونه، جونتون بسته است به اون آت و آشغالا. پوشش ظاهرت بايد هميشه مرتب و مناسب باشه. معني مناسب رو كه مي دوني؟ من توي اين خونه، دو تا جوون عَزب دارم، مفهومه؟ 

از روي ناچاري، بله خانمي گفتم. دوباره پرسيد:

ـ ازدواج كردي؟

ـ نه خانم.

ـ پدر و مادر و كس و كار چي؟ 

ـ همه شهرستانن خانم. 

ـ خوبه، برو، مرخصي. 

و رو كرد به فرشيد:

ـ اتاقش رو بهش نشون بده. فرهاد به جاي تو رفت و آوردش ولي بقيه كارا با تو. خرت و پرتاش رو كه مرتب كرد، شروع مي كنه به انجام دادن كارا طبق برنامه. يعني بيست و پنج دقيقه ديگه. راس ساعت ده و نيم، وقت داروهاي من و خوردن آب ميوه تازه است، پس بجنبيد. اميدوارم اين دختره بهتره از قبليا باشه چون زيادي اغراق كردي در موردش.

فرشيد لبخند پيروزمندانه اي زد و لحظاتي بعد، كلافه و سردرگم، با نگراني افتادم پي اش. فرصت خوبي بود تا دق دلي ام را خالي كنم سرش.

ـ خيلي نامردي، مگه نگفتم نمي خوام بيام اين جا؟ مگه قرار نشد كه نشم نوكر مادرت؟ چرا اين جام؟ تو ...

سريع سمتم چرخيد و ... و به همان سرعت، انگشت اشاره اش را نشاند روي لب هايش. 

ـ هيــس!

و چرخي ديگر زد سمت در رو به رويمان و دستگيره را پايين داد و خيره ماند به من. چشم هايش برق مي زدند و هنوز خنده داشتند. با صدايي بلند، انگار كه بخواهد سايرين هم بشنوند، گفت:

ـ بفرماييد خانوم. اين جا اتاق شماست، راهنماييتون مي كنم. 

و با ابرو اشاره كرد به داخل اتاق، اتاقي كه ...

چه بايد مي كردم؟ مگر اطاعت و رفتن توي آن اتاق. از كنارش كه مي گذشتم، از ته دل و با تمام نفرتم زمزمه كردم:

ـ لعنتي!

و به سختي و با ترس، قدم گذاردم داخل اتاق نيمه تاريك و فرشيد هم به دنبالم. با اولين نگاه، توي آن تاريك و روشن محو تماشاي اتاق، تختخواب و كمد و وسايل تمام و كمالش شدم. باور نكردني بود، يعني اين جا، اين جا اتاق خدمه بود يا ملكه؟ جلوتر كه رفتم، دست كشيدم روي تشك تخت. نرم نرم بود، حتي از تختي هم كه توي خانه نازي داشتم، بهتر بود. نيم خندي، نشست روي لب هايم. چشم انداختم گوشه كنار اتاق، نور كم بود. رفتم سمت پرده هاي ياسي رنگ، تا كامل كنارشان بزنم و نور بيشتري را به اتاق هدايت كنم. اتاقم آن قدرها هم بزرگ نبود ولي بايد زيبايي هايش را مي ديدم. دستم به پرده نرسيده بود كه كسي گفت:

ـ بذار همين جوري بمونه. 

دستم را پايين آوردم و سمت صدا چرخيدم. چه ساده حضورش را فراموش كرده بودم. چقدر بدبختي و بي پناهي ام بزرگ بود كه ديدن يك اتاق كوچك، ناگهان خوشبختم كرده بود. يكهو گم شدم توي توهماتم. توهم نبود، اين جا بودنم؟ اسير بودنم، توهم نبود؟ كاش توهم و خيال بود، ديدن فرشيد، اين جا، توي اين اتاق در بسته. چقدر گيج بودم كه صداي بسته شدن در را هم نشنيدم. پشت به در بسته، تكيه زده بود و او هم، نگاهم مي كرد. نگاه من، همه، ترديد و هراس و نفرت. نگاه او، همه، اطمينان و جرات و عشق. دست دراز كرد سمت آباژور صدفي روي ميز گوشه اتاق. جايي نزديك در چوبي رنگي كه هنوز هم چسبيده بود به آن. نور سفيد و روشن، ريخت توي اتاق و صورتش. مي خنديد و خيره نگاهم مي كرد.

ـ دنياي كوچيكيه خانم. ديروز، تو معشوقه من بودي و امروز، پرستار مادرم. ديروز، براي يه لحظه ديدنت بايد خودم رو به آب و آتيش مي زدم و امروز، تو هر لحظه كنارمي. ديروز، تو رو عاشقونه مي خواستم و امروز، هزار بار بيشتر. 

آرام خودش را از در كند و دست هايش را از هم باز كرد. 

نمي فهميدم حالش را، حرف هايش را. اين دست هاي باز چه مي گفتند با من؟ چه مي خواستند از من؟ 

ـ اينا يعني چي؟ چي رو مي خواي ثابت كني؟ پي چي هستي تو؟ نمي فهممت لعنتي. 

و كلافه، پشت كردم به او و دستانم را حصاري كردم طاق صورتم. 

ـ گرفتاري پشت گرفتاري. كي خلاص مي شم؟ كي يه نفس راحت مي كشم؟ كي مي شه آروم بود؟ آرامش داشت.

بغض كه نشست راه نفسم، تنم نشست توي گرمايي آشنا. سرم فشرده شد ميان جايي شبيه آغوش. تقلا كردم. رها نمي شدم از قدرت جادويي آغوشش. 

ـ اين جايي كه گرفتار نباشي، كه گرفتارت شم، كه گرفتارم شي. كه خلاص شي از هر چي غير از من و خودت. كه نفس بكشي، كه نفس بكشم با نفست. كه آرومم كني، كه آرومت كنم. 

داغ كردم. اشك هايم، داغ تر از تنم، مي ريختند پايين. چرا دل خوش كرده بودم به اين آغوش؟ نه، جا خوش كرده بودم. چسبيده بودم به گرمي و امنيتش، امنيت؟ روي چه حسابي؟ اين مرد، روح و دل اين مرد، امن نبود، مطمئن نبود. 

خودم را كشيدم كنار. از اطمينان و امنيت ساختگي و ظاهري اش. 

ـ داري چه غلطي مي كني؟ چرا من اين جام؟ مگه قرار نشد منو نياري توي اين خراب شده؟ مگه التماست نكردم كه از من بگذر. بگذر از خواستنم، به هر دليل و ميلي كه داري. بگذر از سپردنم دست پژمان. التماس كردم كه نشم كلفت مادرت ولي تو بد كردي عوضي، بد كردي باهام. 

دوباره دست دراز كرد براي گرفتنم. مي خواست به خيال خودش، آرامم كند. مشت كوبيدم رويش.

ـ دستت رو بكش، ولم كن. به خدا جيغ مي كشم. 

ـ داري اشتباه مي كني. تو اين جايي تا... تو، بايد مال من بشي، بايد با هم باشيم.

ـ بايد؟ چه خبره؟ چيه؟ هول برت داشته كه ارباب مني؟ نه آقاي خوش خيال، نيومدم كه بمونم. 

و راه كج كردم سمت در.

ـ تو هيچ جا نمي ري. اين جايي تا بموني، براي هميشه.

ـ زده به سرت.

و دستگيره را چرخاندم و كشيدمش سمت خودم. دوباره و چندباره ولي ... 

دنيا خراب شد روي سرم، قفل بود. برگشتم سمتش، پر از نفرت، نفرتي بيش از پيش. 

ـ تو ... تو حق نداري اين كار رو با من بكني. 

دوباره دست كشيد سمتم. كف دستش را باز كرد، كليد ميان دستش بود. 

ـ بيا. مال تو ولي به دردت نمي خوره. 

ـ مي خوام از اين جا برم. همين حالا. 

ـ باشه، برش دار و برو ولي كجا؟ كجا رو داري بري؟ نازي بيرونت كرده. خودش بهم گفت، گفت اگه اومدي خونه من، ديگه توي خونه اش جايي نداري و الان تو اين جايي، توي خونه من، پيش من، كجا بهتر از اين جا؟ 

ـ محاله، من نمي مونم. 

و با پا كوبيدم به در. ضربه دوم را نزده، دستم را چنگ زد و كشيدم سمت خودش.

ـ بس كن، تو هيچ جا نمي ري. 

نگاهش توي نگاهم، هرم داغ نفسش، نزديك بود، خيلي نزديك. تنم لرزان و داغ، چسبيده به تن تبدارش. نگاهش خوابيد روي لب هايم، لب هاي لرزان، ملتهب.

ـ بمون محبوبه، دارم التماست مي كنم. 

كلامش، هرم نفسش را پاشيد روي صورتم، بعد نشست توي تمام جانم. چند باره، بدتر از قبل، به خودم لرزيدم. چشمانم را بستم رويش. 

ـ موندن من، بي دليله. بايد برم.

و اشك امانم را بريد. 

ـ عاشقتم ديوونه، تو رو خدا منو بفهم.

حلقه دستانش تنگ تر شد. عاشق؟ من و فرشيد؟ چشم باز كردم. 

ـ مي فهممت، ولي نه با دو عشق. پريسا ...

غمگين و خشمگين، سر انگشتش را نشاند روي لب هايم.

ـ هيـــس! حقت بود يه جور ديگه ساكتت مي كردم ولي ... 

و دوباره زل زد به لب هايم.

ـ ديگه اسم اون دختره رو پيش من نيار، تو اين جايي كه اون نباشه.

ترسيدم از نگاه پر از خواهشش.

ـ يه خدمه، يه پرستار، چطور مي تونه به تو كمك كنه؟ چطور خلاصت مي كنه از شر اون كه نبايد اسمش رو پيشت بيارم ولي هر لحظه پيشته؟ 

ـ شروع نكن محبوبه، گفتم كه يه اجباره. 

ـ و من يه انكار. 

و خود را عقب كشيدم. بازوانم را محكم تر فشرد.

ـ چرا باهام كنار نمياي؟ مگه تو نبودي كه گفتي دوستم داري؟ حالا چي شده كه ... 

ـ تو معشوقه مي خواستي واسه خودت يا كلفت برا مادرت؟ اينا براي تو يه قدرن؟ ارزش معشوقه ات اينه؟ 

ـ اينا يه نمايشه، اومدي كه كنارم باشي، كه هوات رو داشته باشم، كه داشته باشمت. 

ـ خراب كردي، با دوستي ات با پژمان، با پريسا، با آوردن من توي اين خونه، با بي ارزش كردنم قد يه كلفت. 

خوب بودي يه روز، يه شب ولي خيلي ساده و زود، بد شدي، خيلي بد. 

و به آرامي، دستانش را از بازوانم آزاد كردم.

ـ گناه منه كه ساده دل بستم، من زود دل سپردم. 

و دستم را سمتش كشيدم. كف دستم باز بود، مقابل صورتش اما خالي. چشم هايش دودو مي زد توي چشمان باران ديده ام. دستش بالا آمد و كليد را ول كرد كف دستم. مشتم را بستم روي كليد، پر شد دستم. 

ـ داري مي ري؟ كجا؟ 

سر تكان دادم و پوزخند زدم. دست كشيدم پاي چشمم و پاكشان كردم از نم غم.

ـ آشپزخونه، داره دير مي شه. برنامه كو؟ چه ساعتي، مادرت آب ميوه تازه مي خواست؟ داروهاش براي چه ساعتي بود؟ 

ـ اين بازيا چيه درمياري؟ 

ـ بازي؟ ولي تو اين بازي رو شروع كردي.

ـ اين بازي نيست، تو بايد مي اومدي پيشم. بازيچه نبودي، هيچ وقت. 

ـ چطور باور كنم بازيچه نيستم؟ 

ـ بهت ثابت مي كنم. حقيقت، چيز ديگه ايه.

و كمي بعد، رفتم تا آب پرتقال تازه بگيرم و داروها را به خورد ملكه مادر بدهم. حقيقت زندگي تازه، مي رفت كه شروع شود برايم.

آن روز راس ساعت ده و نيم، كار من در خانه شروع شد و از همان لحظات اول، شاهد هنرنمايي هاي بي وقفه اشرف خانم، بانوي منزل بودم. حرفه اي، بهانه مي گرفت و ايراد مي آورد از من تازه كار. تا شب، اشرف چندين بار به صورت صريح، دستور اخراج مرا از خانه داد و هر بار، وساطت بي معني و نابخردانه فرشيد بود كه مرا ماندگار آن خراب شده مي كرد و من چقدر دلم مي خواست فرشيد را با دست هايم خفه كنم و چون موفق نمي شدم، براي خودم از خدا، تمناي مرگ مي كردم. مرگ، خيلي شرافت داشت به تحقير شدن به خاطر هيچ. 

لحظات من به روز مي كشيد و روزها به هفته ها و من هنوز توي اين خانه بودم. تابستان پا گذاشته بودم توي اين شهر و حالا زمستان بود. زمستاني سرد، حتي براي دلم. روزهاي من، با كار كردن در كنار ايرادگيري هاي بي مورد و گاها مورد دار اشرف خانم، به شب مي رسيد و شب ها، آن قدر خسته بودم كه بي خيال دنيا و مردمش، سرم به متكا نرسيده، خواب بودم. عادت كردن به اين خانه و آدم هايش، كار حضرت فيل بود. كنار آمدن با اشرف هزار بار راحت تر بود برايم، تا اين كه گاه و بي گاه، فرشيد گرفتارم كند و به حرف بكشدم و .. و از همه بدتر، نامزدش پريسا، كه دنيا به چشمش هيچ بود، ديگر چه برسد به من. برنامه همه توي اين خانه، مشخص بود. اشرف بيشتر ساعات روزش را تنها بود، مگر مواقعي را كه با دوستان پولدار و افاده اي و خواهر مهربانش طلعت مي گذراند و البته به من دستور مي داد و سر هيچ، كل كل مي كرد. فرهاد، صبح ها را توي بيمارستان بود و بعد از ظهرها را هم در مطب جديدش مي گذراند و هنوز هم نتوانسته بود آپارتمان يا خانه اي مناسب بيابد. فرشيد هم، بعضي روزها از صبح دانشگاه بود و گاهي از همان جا مي رفت شركت كذاييشان. شب هم كه مي آمد با پريسا مي آمد و چه حالي بودم من، آن ساعات. پريسا ناز مي آمد، فرشيد رو ترش مي كرد. پريسا مي خنديد، فرشيد اخم مي كرد. پريسا و فرشيد، دو قطب مخالف و در ظاهر موافق ولي از سوي پريسا. 

حس مي كردم تمام رفتارهاي فرشيد در يك نمايش بچگانه خلاصه مي شد كه هيچ تماشاچي نداشت، مگر من و من هم، از آن تماشاچي هاي ساده ولي كنجكاو. اين بودن و نبودنش را با پريسا نمي فهميدم. رفت و آمدهاي مسخره، حرف زدن ها، شوخي ها، عشوه ها. بي معني بود رفتارشان. پريسا هم انگار ادا در مي آورد. براي كي؟ فرشيد براي من؟ پريسا براي كي؟ براي اشرف؟ چيزي كه بيش از همه آزارم مي داد، حال بد روحي و رواني فرشيد بود بعد از رفتن پريسا. پريسا كه مي رفت، خوش مي شد، مي خنديد. سر به سر اشرف مي گذاشت. از اين رو به آن رو مي شد، ديوانه مي شد انگار. بي هوا كشيده مي شد سمت من. 

ـ بابت حرفا و كاراي پريسا دلگير نشو. اون، اين مدليه. يه غيرقابل تحمل به تمام معنا.

و به من نزديك تر مي شد، چشم هايش برق مي زدند. 

ـ خوبه كه تو اين جايي، خوبه كه تو رو دارم. اگه نبودي از پا مي افتادم، حتي اگه فقط اخم و تخمات مال من باشه. 

و من فرار مي كردم، از او، از نگاهش، از آن چشم هاي ملتمس غمگين ولي صادق. چرا اين چشم ها، اين قدر دروغشان كم بود؟ مي ترسيدم از او. اعتماد و اطمينانم به او غير ممكن بود، شايد هم ممكن ولي گير افتاده بودم ميان اين همه اندوه صادقانه اش. احمقانه است ولي يك جورهايي داشتم عادت مي كردم به او، به حضورش، به بودنش، به درد كشيدنش با پريسا، حتي به ... به شاخه هاي رز قرمز آتشيني كه هر روز صبح، سر ساعت بيدار باش مي فرستادشان داخل اتاقم. به عطر خوشش كه تا ساعت ها بعد رفتنش، جا مي ماند پشت در اتاقم و تمام راه پله ها و ... و تمام جانم. هيچ چيز را نمي فهميدم. چرا اين جا بودم؟ اين كارها يعني چه؟ نكند قرار است عاشقش شوم؟ دوباره؟ اين دفعه هم بي هوا؟ يكهو؟ با وجود پريسا؟ با وجود اين مادر خود بزرگ بين متكبر؟ 

به خودم نهيب مي زدم كه نه. گل ها را پرت مي كردم وسط آشغال ها. فحشش مي دادم. بغض مي كردم. لعنت مي دادم خودم را، فرشيد را، ناپدري و پسرش را كه فراري ام دادند از زندگي ام. گيج اين خانه و آدم هايش بودم، تا اين كه قرار شد بروم خريد. براي اولين بار اشرف اجازه داده بود، تك و تنها و بدون همراهي راننده خانه، بروم بيرون و براي خودم خريد كنم و اين، هديه اي به من بود كه آبروداري كرده بودم جلوي يكي از دوستانش، خانم سرهنگ افاده اي قلمبه. 

عصرانه اي تدارك ديدم آن روز كه خودم هم باورم نمي شد. البته همه اش به لطف راهنمايي هاي خود اشرف و داد و هوارهايش بود. اشرف هم داشت كم كم عادت مي كرد به غر زدن تكراري سر من و دست و پاچلفتي هايم ولي آن روز متحد شده بوديم بر عليه آن زن و من پاداش گرفتم. چند ساعت آزادي، چند ساعت گردش، تفريح، براي خودم بودن ولي با قوانين خاص اشرف.

ـ بيرون مي ري، آرايش نمي كني، ساده و معمولي. از اين مانتوهاي جلف و چسبون هم قدغنه. روسري هاي نيم وجبي هم نمي كني سرت. آسه مي ري، آسه مياي. آدم باش. نكنه يكي ببيندت بگه پرستار اشرف، عين اين دختراي خيابوني، پلاسه اين ور و اون ور. اين پولي هم كه دادم دستت، غير از حقوقته، درست خرجش كن. هدرش نده، راننده رو مي فرستم همراهت. 

ـ نه خانم، اگه اجازه بديد مي خوام با مترو برم يا حتي با خط اتوبوس. مي خوام دو ساعتم مال خودم باشه، مي خوام خودم باشم. اين مدت، همه اش با راننده رفتم بيرون و دوباره با راننده برگشتم. امروز نه، خواهش مي كنم. 

و آن قدر خواهش كردم و آن قدر اشرف نه آورد تا ... تا اين كه سرانجام راضي شد.

ـ خودت رو هم بپوشون. حوصله ندارم مريض احوال بيفتي ور دلم. كارا مي مونه زمين، زود برگرد. 

از عمارت و آدم هاي عجيب و غريبش كه دل كندم، دنيا جور ديگري شده بود برايم. آزاد و رها قدم مي زدم براي خودم. لي لي بازي هم كردم. شده بودم عين دختر بچه ها. دوست داشتم از خوشي جيغ بكشم. توي اين خيابان پهن و خلوت، توي شمال شهر، حتي با اين مردم پر از فخر و غرور. 

نيم ساعتي مي شد كه سر خيابان، دست تكان مي دادم براي يك ماشين كه مرا ببرد تا مركز شهر ولي كرايه ها خيلي بالا بود. درست كه اين پول هديه بود، ولي قرار نبود ساده از دستش بدهم. سرانجام اتومبيلي جلوي پايم توقف كرد. تاكسي نبود، يك ماشين شخصي متاليك و البته ماماني. شيشه هايش دودي بود، راننده را نمي ديدم. اين پا و آن پا هم كه مي كردم، او هم ماشين خوشگلش را عقب و جلو مي كرد. حدس مي زدم از اين بچه پولدارهاي سرخوش باشد ولي من، آن طوري نبودم كه قابل گير دادن باشم، نه تيپم و نه ظاهرم، مخصوصا با سفارش هاي اشرف ولي اين ماشين يك جورهايي آشنا بود برايم. شبيه به، شبيه يكي از ماشين هاي توي پاركينگ خانه، طبيعي بود. شايد هر كس ديگري هم ... 

ـ بيا بالا خانوم، مي رسونمت. 

توي خيالاتم بودم كه شيشه را تا حد چشمانش پايين آورد و اين را گفت. عينك آفتابي زده بود. با يك نگاه، جذابيت چهره اش حتي با وجود آن عينك به چشم مي آمد. مدل موهايش، تن صدايش، بوي عطري كه از ماشين پريد بيرون، همه آشنا بودند برايم. شايد زيادي خوش بودم از اين آزادي يا ترسيده بودم از تنهايي ام، كه آشنايي مبهم شده بود برايم.

ـ داري مي ري كجا؟ خريد يا تفريح؟ همين جاها، مركز خريداي عالي سراغ دارم، در خدمتم.

از همان مزاحم هاي شكم پر و خوشگذران بود. به هيچ كس شباهت نداشت مگر به خودش. رو ترش كردم و راه كج كردم سمتي ديگر. نگاهم را انداختم راستاي خيابان. از دورها تاكسي ديدم. خودم را راضي كردم با هر كرايه اي كه گفت، كنار بيايم و خودم را خلاص كنم از شر اين مزاحم. 

ـ سخت نگير. مي دونم مي ري كجا؟ اون جا كه مي ري، خيلي به درد به خور نيست. مي برمت يه مركز خريد شيك و عالي. با ما باش و يه خرده بد بگذرون. 

دستي تكان دادم و تاكسي سبز ترمز كرد. بي آن كه با راننده طي كنم، پريدم صندلي عقب. به مقصد رسيده، كلي حرص خوردم بابت آن همه پولي كه بابت دربست دادم ولي با ديدن مركز خريد بزرگ و قدم گذاردن توي بوتيك ها، آرام تر شدم. چرخ مي خوردم و قيمت ها و مدل ها را از نظر مي گذراندم. از آن همه عظمت مركز خريد، فقط يك روسري خريدم و يك پليور كرم قهوه اي. توي يك بوتيك بزرگ، كه اكثر رگال هايش را با پوشاك ست آراسته بودند، يك ست قهوه اي نسكافه اي را پسنديدم ولي خيلي گران بود. چند برابر آن چه كه پاداش گرفته بودم اما من حتي بوت هاي ستش را هم پوشيدم ولي بالاخره راضي شدم به برداشتن مانتويش كه پرو كرده بودم. داشتم سر قيمت با فروشنده چانه مي زدم كه كسي گفت:

ـ من، همين رو بر مي دارم، پسنديدم. تخفيفي هم كه به خانم داديد، باشه خدمتتون جناب. در ضمن ست شلوار و شالش رو هم حساب كنيد. اون بوت هاي پاشنه هفت سانت نسكافه اي توي ويترين، اونا رو هم جمع بزنيد روي حساب. كارت مي كشم.

و دستي با كارت، دراز شد روي ويترين، سمت فروشنده. بي نگاه به مشتري بي ادب و نتراشيده نخراشيده تازه وارد، مانتو را سمت خودم كشيدم.

ـ چه خبره آقا؟ مثل اين كه متوجه نيستيد، من اين مانتو رو برداشتم، چه فوري ستش هم مي كنه؟ 

و نگاه پر غيظم را دوختم روي فروشنده. فروشنده بي خيال من، كارت را از دست خريدار تازه گرفت و با كشيدن روي دستگاه گفت:

ـ نمي شه خانم. اين مانتو، ست كامل اون شال و شلواره. بدون اينا هم ردش نمي كنيم. شما يه چيز ديگه انتخاب كنيد. كل بوتيك رو مجدد تماشا بفرماييد. محاله دست خالي تشريف ببريد خانوم. 

تا بيايم اعتراض كنم، فروشنده كارت را كشيد و خريدار هم كارتش را گرفت.

ـ اگه ممكنه لطف كنيد بگيد خريدا رو بيارن همراهم، بسيار ممنون جناب.

و بلافاصله و بي درنگ، جايش در كنارم خالي شد و فقط عطرش ماند براي من. عطر خنكش توي اين سردي زمستاني. عصبي، سر برگرداندم سمتش كه خارج مي شد.

ـ با شما بودم آقا. من از توي اين همه بوتيك و مغازه، همين رو پسنديده بودم، كه جنابعالي با كمال پررويي، يه كارت كشيدي و برداشتيش، رفتي پي كارت. حداقل يه عذرخواهي كوچيك ...

جوان فروشنده پا درمياني كرد.

ـ اي خانوم! اون رو فراموش كنيد. اين همه مدل و رنگ، اصلا تشريف بياريد چند تا كار ديگه رو هم خدمتتون نشون بدهم، بفرماييد. 

چشم غره اي به فروشنده رفتم و صدايم را بالاتر بردم تا برسد به خريدار مزاحم كه ديگر به خروجي بوتيك بزرگ رسيده بود.

ـ جناب آقاي به ظاهر متشخص، اين حركتتون از ادب به دوره، به خصوص نسبت به يه خانم. 

دستش روي درب خروجي ثابت ماند و خودش، سر جايش. 

پر جرات شده بودم كه انتظار داشتم برگردد عقب و جوابم را بدهد ولي با مكثي كوتاه، در را گشود و در حال گذر از درب شيشه اي، دستش را بالا برد و با علامتي به مفهوم بي خيال، توي هوا تكانش داد و كمي بعد از او، يكي از كارگران بوتيك، خريدهايش را دنبالش برد. آن چه را كه من، پسنديده بودم، تنها چيز. تمام مدت، با حرص، نگاهم دنبالش بود تا جايي كه به پله برقي رسيد و پايين رفت و ديگر نديدمش.

كلافه بوتيك را ترك كردم. آن هم علي رغم خواهش فروشنده براي بازديد مجدد از اجناسش. چه شانس بدي داشتم من! بعد از اين همه مدت، مجوز آزادي از آن زندان را گرفته و با هزار و يك اميد و آرزو آمده بودم خريد و تفريح و حالا در اولين مرحله يك پولدار مغرور خودشيفته، يكي شبيه همان ها كه شب و روزم را كنارشان سر مي كردم، آه! تنها چيزي را كه پسنديده و خواسته بودمش، از دستم قاپيد و به سادگي كشيدن كارت پر از پولش، صاحبش شد. حتما براي خود شيريني پيش نامزد يا همسرش اين همه پول و البته بي ادبي را حراج كرده بود. توي دلم صد بار دعا كردم به هر دليلي كه شده، به خواسته اش نرسد و لباس هاي خواستني من، باد كنند سرِ دستش. آن قدر پكر و دمغ شده بودم كه حتي قيد رفتن به يك كافي شاپ يا رستوران و خوردن را هم زدم و تصميم گرفتم مستقيم برگردم توي همان دخمه و كنار همان شكنجه گر. پاكت خريدم را اين دست و آن دست مي كردم كه از مركز خريد بيرون زدم. هوا سردتر شده بود و ابرها، خبر باران يا برف را مي دادند. نوک دماغم به چند دقيقه نكشيده، يخ كرد. يقه پشميِ كاپشن سفيدم را بالا دادم تا روي چانه ام و دست آزادم را كشيدم روي دماغ و بعد هم روي دهانم و فوت كردم هواي گرم نفسم را توي دستم. بعد دستم را جا كردم توي جيبم. جلوتر كه رفتم، منتظر ماندم براي تاكسي. حتي حس رفتن با مترو را هم نداشتم. تاكسي جلوي پايم ترمز نكرده بود كه بوق ممتد ماشيني در نزديكي ام، عصبي ترم كرد. بالا بودن صدا، نشانه نزديكي اتومبيل به من بود و راننده احمق، چسبانده بود دستش را روي بوق صاحب مرده ماشين. سر چرخاندم سمت مسير صدا و با همان نگاه اول، ماتم برد. اين؟ چند بار پلك زدم. چشم هايم را ريز و درشت كردم. اين جا چه مي كرد؟ باز هم يك غافلگيري دوباره! باز هم فرشيد! و كنار همان ماشين خوشگل و ماماني! دست به سينه، عينك آفتابي اش را بالا زده بود روي موهاي براقش و خيره، لبخند به لب نگاهم مي كرد و با تكان سرش مي فهماند بروم سمتش. تيپش مثل هميشه عالي بود. اسپرت نه! رسمي پوشيده بود. پالتوي بلندِ بالاي زانوي مشكي. با جليقه يقه هفت روي بلوز چهار خانه و شال گردن سفيد رها روي پالتويش. پوشش مشكي اش به ماشين سفيدش مي آمد. فقط ... اين جا! چطور پيدايم كرده بود؟ اصلا نبايد اين جا باشد. الان بايد دانشگاه باشد و يا شركت.

دور و برم را چشم انداختم. پي چه، نمي دانستم ولي دوباره نگاهم به او ختم شد. به فرشيدي كه آمده بود تا چند قدمي ام.

ـ سلام خانوم! شما؟ اين جا؟

سري تكان دادم و نفسم را پوف كردم بيرون و گفتم:

ـ سر به سرم نذار. تو نمي دوني اين جا چي كار مي كنم؟

شانه اي بالا انداخت ولي خنده اش پهن تر شد روي لب هايش. 

ـ چطور پيدام كردي؟ نگو كه از دم خونه تعقيبم کردي. واي خدا! اين چه مصيبتيه كه گرفتارش شدم؟

ـ باور كن كاملا اتفاقي ديدمت.

ـ اتفاقي؟ آره! مسلمه. از اين منتظر بودن و بوق زدنت پيداست.

و با يادآوري خراب شدن روز مرخصي ام، براق شدم توي صورتش و گفتم:

ـ امروز مال منه. اين چند ساعت برام ارزشش قد يه روزه پس نمي خوام توي اين چند ساعت چشمم بهتون بيفته. نه به تو، نه به مادر و برادرت و نه اون نامزد پر فيس و افاده ات. بذار فقط خودم باشم. مي خوام خوش بگذرونم.

و راه كج كردم از برابرش سويي ديگر كه فشار انگشتان قوي اش دور بازويم متوقفم كرد.

ـ چرا فقط پريسا رو مي بيني؟ من هيچم برات؟ چرا به چشمت نميام؟

نگاهم را انداختم توي چشم هايش. جدي شده بود. ديگر نمي خنديد.

ـ ساده است انكار كردنم؟ نديدنم؟ ولي تا كي؟

نگاهم را از چشم هايش رساندم روي بازويم که ميان پنجه اش بود و گفتم:

ـ داري براي خودت دردسر درست مي كني. ولم كن!

و حواسش را جمع اطرافمان كردم و سعي كردم بازويم را بيرون بكشم ولي پنجه اش را تنگ تر فشرد و گفت:

ـ بس نيست اين سر دووندن من؟ تا كي بايد التماست كنم؟ خيال مي كني طاقت من چقدره؟

زل زدم توي چشم هايش و گفتم:

ـ لازمه توي اين شرايط تمام سوالاتت رو جواب بدهم؟

چشم هايش دو دو زدند توي چشمانم.

ـ راست مي گي! اين جا نه.

و در همان حال مرا با خود كشيد سمت ماشينش.

ـ داري چه غلطي مي كني؟ مي گم ولم كن.

ـ داري مي لرزي. دستات شدن يه تيكه يخ. مي ريم توي ماشين، اون جا.

پاهايم را مي فشردم روي زمين تا شايد قدرتش را كم تر كنم ولي او مي كشيدم دنبال خودش. گفتم:

ـ ديوونه ولم كن! جيغ مي كشم تا مردم بريزن سرت.

كه در ماشين را باز كرد و يهو پرتم كرد روي صندلي جلو و در را محكم بست. آمدم خودم را جمع و جور كنم ولي تا بخواهم فقط شال روي سرم را مرتب كنم، فرشيد نشسته بود روي صندلي و استارت زده بود.

ـ حالا تا دلت مي خواد جيغ بزن بچه.

و با قفل مركزي، درها را قفل كرد.

بعد وسط آن آشفته بازار كج كرد خودش را سمتم و دست آزادش را فرستاد بالاي سرم. خودم را فرو كردم لاي صندلي ولي كمربند را گرفت و برايم بستش. مشت كوبيدم به در ماشين و گفتم:

ـ پاک عقلت رو از دست دادي. چي كار مي كني؟ كجا داري مي ري؟ پياده كن منو.

ـ خسته ام كردي به خدا. ديگه چه جوري بايد به راه بيارمت؟ دارم عشقت رو گدايي مي كنم، حاليت نيست؟ ديگه چقدر محبت؟ چقدر نرمش؟

ـ گدايي عشق؟ محبت؟ نرمش؟ چرا نمي فهمي؟ تو پريسا رو داري. روز و شبت رو با اوني، اون وقت پيش من دم از عشق مي زني؟

ـ نه! پريسا فقط يه بهونه است. تو خشونت مي خواي. زور بايد بالا سرت باشه.

ـ بي جا مي كني. خيال كردي كي هستي عوضي؟ بزن كنار، مي خوام پياده شم.

ـ جلوي همه كوچيك شدم به خاطرت. شدم حامي خانم. كيه كه بفهمه؟

ـ كسي ازت كمك نخواسته بود.

ـ به تو كمك نمي كنم. دارم به خودم كمك مي كنم. تو برگه برنده ي مني. با تو، پريسا حتي نمي تونه خيال داشتن منو هم به مخيله اش راه بده.

شليك كرده بود توي برجكم. مركز سيبل! قرباني شده بودم براي صدقه سري فرشيد و آزادي اش كه پريسا صاحبش نشود، كه خلاص شود از شرش.

مغموم و شكسته، با صدايي بي جان گفتم:

ـ بزن كنار، مي خوام پياده شم.

ـ تو كه باشي، تو كه زنم بشي، پريسا مي ره. پريسا داغون مي شه، تحقير مي شه و مي ره.

آرام تر، در حالي كه نگاهم به رو به رويم خيره بود، گفتم:

ـ نمي خوام چيزي بشنوم. نگه دار!

و بغض نشست تو راه نفسم.

ـ وقتي ببينه عاشق يه دختر بدبخت و بي كس و كار شدم، وقتي كه ببينه كلفت خونه زنم شده، كوچيك مي شه، خراب مي شه.

دنيا خراب شد روي سرم. چه مي گفت؟ برگشتم سمتش. اشك هايم جاري شدند. هنوز مي گفت و مي گفت. دست هايم با نفرت بالا آمدند، مشت هايم را فرستادم سمتش. از ته دل ضربه مي زدم اين نامرد را. تحقيرم مي كرد، به قيمت تحقير شدن كسي ديگر. دنيا و زندگي ام را خراب كرد كه خراب كند كسي ديگر را.

ـ ازت متنفرم لعنتي. چند نفر رو به خاطر خودت قرباني مي كني؟ اين غرور لعنتيت چي از جون من و غرور و شخصيتم مي خواد؟ زنت بشم كه چي؟ كه فردا واسه خاطر يه نفر ديگه، منو پس بزني؟ كه امروز پريسا بشه عشقت، فردا من؟ كه فردا من بشم عشق كذاييت و پس فردا يه بدبخت ديگه؟ اين بازي تا كجا ادامه داره؟ تا كي مي خواي توي كثافت دست و پا بزني و ناموس بقيه رو به گند بكشي؟ نامردِ پست فطرت!

مقاومت نمي كرد در برابرم. مانعم نمي شد. فقط ترمز كرده بود منتهي اليه سمت راست اتوبان و بي حركت و بي دفاع نگاهم مي كرد.

ـ نگام نكن كثافت! ديگه نگام نكن. حالم رو به هم مي زني. رذالتت حالم رو به هم مي زنه. دارم مي گم نگام نكن. 

و با فشار دندان هايم روي هم، يك آن، دستم بالا رفت تا بنشيند طاق صورتش. تا شايد با اين روش، نگاه از تحقيرم بگيرد و از شكنجه ام لذت نبرد. تا نبيند شكستنم را! ولي به سادگي، توي هوا مچ دستم را قاپيد. دست چپم را سمت مچ گرفتارم فرستادم و سعي كردم آزادش كنم.

ـ بهم دست نزن! ولم كن.

دوباره خيره شد وسط تخم چشم هايم. مثل هميشه، غم داشت نگاهش ولي با غيظ گفت:

ـ ولت نمي كنم.

ناخن هاي دست آزادم را فرو كردم توي دستش. آخي گفت ولي نتيجه اش شد، گرفتاري دست ديگرم. 

ـ چيه؟ داغون شدي؟ شكستي؟ به غرورت توهين شد؟ آره! حقته. بذار بچشي طعم تلخ و آزاردهنده اين حس رو. بذار بفهمي چي مي كشم با تو. بذار بدوني چه به سرم آوردي؟ بذار لمس كني دردي رو كه مي كشم. فقط به جرم عاشق شدن به يه نگاه. فقط به جرم عاشق تو شدن.

ـ عشق؟ با يك نگاه؟هه! پوزخند زدم وسط گريه هايم. نگاهم را از نگاهش گرفتم و دوباره رساندمش به رو به رويم، به اتوبان آن سوي شيشه، به انتهايي كه نمي ديدمش، به اين ماشين هاي رنگ به رنگ كوچك و بزرگ، به درختچه ها و بوته هاي بي برگ و بار، به آسماني كه شده بود خانه ابرهاي سياه و خاكستري و از آسمان رسيدم به دست هاي پر از نفرتم ميان دست هاي پر از خشمش. بلند خنديدم. به خودم، به بدبختي ام، به طاقتم براي شنيدن اين همه دروغ.

دستانم را با دستانش تكان داد و گفت:

ـ به چي مي خندي؟

با صدايي عجين با خنده و بغض گفتم:

ـ به خودم مي خندم و سادگي ام. به تو مي خندم و ... و ... 

و اين بار، همان طور كه سريع تر مي گريستم، به قهقهه افتادم. 

ـ عشق من خنده دار نيست. دوست داشتنِ ... 

با خنده، حرفش را بريدم و گفتم:

ـ هه! مسخره است عشقت. آخه دروغه. دروغ و عشق هم به دوست داشتن ختم نمي شه. مي رسه به بدبختي. مي رسه به اين جا رسيدن من و تو. به آخر خط رسيدن من. به خنده و گريه كردن من. به حرص خوردن تو.

و سرم را عقب بردم و تكيه دادمش به پشتي صندلي و چشمانم را بستم و باز هم خنديدم.

ـ تمومش كن!

ـ دستم رو ول كني، تموم مي شه. ولم كني برم، تموم مي شه.

ـ پس تمومش نمي كنم. اين جايي كه حرف بزنم، كه بشنوي حرفام رو.

در همان حال كه سرم كج بود روي صندلي، چشمانم را باز كردم و با همان خنده، چشم انداختم به او و گفتم:

ـ نه! اين جايي كه دروغات رو بشنوم.

سر تكان داد و گفت:

ـ دروغي در كار نيست و نبوده. از اولين دوستت دارم كه گفتم راست بوده تا همين الان. اين دستا كه دستات رو گرفتن واقعين. اين دستا تو رو مي خوان. دلم تو رو مي خواد، فقط تو رو!

پِخ زدم از خنده و گفتم:

ـ من رو مي خواي؟ يه دختر بدبخت و بي كس و كار؟ كلفت خونه؟ ديگه چي مي گفتي از من؟

و دماغم را صدا دار بالا كشيدم.

ـ آها! برگه برنده بودم واسه ات كه خلاص شي از شر پريسا؟ هه! بيچاره پريسا!

ـ آره! من گفتم. گفتم كه بشكني، گفتم كه بيدار بشي، كه به خودت بياي، كه ببيني منو، كه باورت بشه پريسا رو نمي خوام. پريسا و من؟ نه! محاله. داغون مي شم، پير مي شم، مي ميرم.

و فشار دست هايش كم شد. دست هايم رها شد. رو برگرداند از من و ساكت شد. مچ هر دو دستم را مالش دادم. چقدر دست هايم گرم شده بودند. دوباره خنديدم.

ـ براي چي اومدي دنبالم؟ كه اين حرفاي تكراري رو بزني؟ كه دم بزني از عاشق من بودن و نفرتت از پريسا؟ خوبه! منم يه كور، كه هيچي نمي بينه و نمي فهمه. باشه! ولي چيزي رو كه خواستي، فهميدم. هه! حالا بذار برم. 

و دست كشيدم پاي چشم هايم.

ـ شب اول كه ديدمت به محض ورودت، فهميدم با بقيه فرق داري. 

و سر چرخاند سمتم و نگاهِ رنگ باران گرفته اش را ول داد توي چشم هايم.

ـ يه جور قشنگي بودي. حس خوبي بهم مي دادي. سادگيت، ترست، گل انداختن گونه هات، لرزش تنت، بغض صدات حتي دزدكي زل زدنات. نگاه از نگاه دزديدنات مثل بقيه نبود. تو مثل هيچ كدومشون نبودي. وقيح نبودي، ريسك نمي كردي. تفاوتت، دلم رو لرزوند. هه! با يه نگاه! توي يه لحظه! شب دوم، اومدم واسه اعتراف. عين الان! زل زدم تو چشمات و گفتم دوستت دارم. عين الان! نخنديدي، گريه نكردي. گفتي دوستم داري. نه مثل الان! اون لحظه ي قشنگ، پاك يادت رفت. عين الان! ولي من، عاشق كه شدم، پاي حرفم موندم. عين الان! خودم رو به آب و آتيش زدم كه باهات باشم. نذاشتن، نشد. شنيدم پي كاري. بهونه كردم بيكاري ات رو و كار پيدا كردم واسَت. بد گفتم از مادرم كه خيال كنن محتاج كلفته. گفتم دارم ازدواج مي كنم، مادرم تنها مي مونه، همدم مي خواد كه راضي بشن به اومدنت و راضي شدن.

گوشه لبش، آرام رفت بالا. غمگين، نيم خندي زد و گفت:

ـ تو شدي كلفت مادرم درحالي كه عشقم بودي. خيلي وقت بود، عشقم شده بودي ولي نه يه عشق رام، يه عشق خام. واسه داشتنت، با مادر جنگيدم. ضامنت شدم تا بموني. تا ... 

اخم كرده، پريدم وسط كلامش و گفتم:

ـ بسه! نمي خوام بشنوم.

سر تكان داد و گفت:

ـ بايد بشنوي! اين، با بقيه شنيدن ها فرق مي كنه. اعترافه! 

ديگر نمي خنديدم. دست كوبيدم به در و گفتم:

ـ دروغه اين اعترافات. عشقت نبودم و نيستم. عشقت اون زنيه كه همه جا عين سايه باهاته. هموني كه باهاشي.

ـ صد بار پيشت اعتراف كردم، اجباره ... اجبار. يه اجبار مسخره! يه اجبار محدود شده! محصور شده!

دوباره بغض كردم. صدايم رفت بالا و گفتم:

ـ بسه ديگه هر چي شنيدم. باز كن اين لامصب رو. مي خوام برم.

صداي تق پيچيد توي فضاي ماشين. 

ـ خوبه كه شنيدي. كاش باورشون مي كردي! كاش باورم مي كردي!

و نگاه از من گرفت و سر چسباند به تن شيشه كنارش. كمربندي را كه فرشيد به اجبار برايم بسته بود، باز كردم. در را هم باز كردم كه پياده شوم. باد سردي هجوم آورد توي گرماي ماشين و سيلي زد به سر و صورت و تنم. چشم هاي سرخ از اشكم، سوختند از خشونت سيلي. چشم هايم را بستم و سر و تنم را عقب كشيدم. شالم را محكم كردم و زيپ كاپشنم را كشيدم بالا و دوباره عزم كردم به بيرون رفتن.

ـ با من نبودي كه فقط اين حرف ها رو بشنوي. اومده بودم پي ات كه بريم يه جايي.

يك پايم را گذاردم بيرون و گفتم:

ـ تا همين الانشم بودنم اشتباه بود. وقت تلف كردن بود. مادرت منو مي كشه. بايد برم.

ـ نه! بايد با من بياي.

روي بايد تاكيد كرد. فرياد زدم سرش و گفتم:

ـ بايدي وجود نداره. تو حق نداري بهم دستور بدي. تو هيچ كاره مني. چه دليلي داره باهات باشم يا حتي، باهات جايي بيام؟

ـ دليل دارم.

ـ نه ... نه!

و پاي چپم را بردم بيرون.

ـ نازي! حرف ِ نازيه. بايد بريم پيشش. بايد ببينيش.

نازي؟ بايد؟ ولي بيرونم كرده بود. نمي خواست هيچ وقت، ببيندم.

ـ بازم يه دروغ ديگه؟ مي خواي كه باهات بمونم ولي من مي رم.

و عزم رفتن دوباره كردم.

ـ باشه، برو! ولي شايد دفعه آخر باشه. اين ديدار، ديدنِ آخره.

برگشتم سمتش. سر برگرداند سمتم. نگاه متعجبم را انداختم توي نگاهي كه هنوز غمگين بود و برق مي زد از اشک.

ـ اگه اون در رو ببندي راه مي افتم.

دستم چسبيده بود به در و توي خيالاتم غرق بودم. 

دستم چسبيده بود به در و توي خيالاتم غرق بودم. نازي چرا مي خواست مرا ببيند؟ مگر نگفته بود برگشتنم پيشش محال است؟ مگر نگفته بود نمي خواهد ببيندم؟ مگر بيرونم نكرده بود؟ روز آخر، حتي بدرقه ام نكرد. آرزوي خوشبختي و موفقيت برايم نكرد. حالا! بعد از دو ماه، چرا مي خواست ببيندم؟ چرا بايد مي رفتم سراغش؟

فرشيد نفس عميقي كشيد و خودش را كج كرد سمتم. تنش نشست روي تنم. نترسيدم. خودم را عقب نكشيدم. گيج بودم. دستم را از در كند و در را بست. عقب كشيد تنش را ولي دستم جا ماند توي دستش. عطرش جا ماند توي نفسم.

ـ اين يكي دستت، يخ كرده.

و به سادگي، دستم را ميان دستانش، تا دهانش بالا برد. نفس گرمش را، آرام و ملايم فرستاد روي دستم. يك چيزي ته دلم خالي شد، فرو ريخت. گرماي نفسش! دستم را بيرون كشيدم. بيرون آمدم از آن حال.

ـ يه چيزي بگو. نازي؟! چه خبره؟ چي شده؟

آه بلندي كشيد. رو گرفت از من و گفت:

ـ كمربندت رو ببند.

ـ كجا داري مي ري؟

حالش را نمي فهميدم. دنده را خلاص كرد و استارت زد.

ـ مگه با تو نيستم؟ چرا ساكتي؟ يه حرفي بزن.

ترس برم داشت. يك دستش به فرمان، دست ديگرش را تكيه داد بود به در. كمربندم را بستم. شايد كه راضي به حرف زدن بشود.

ـ من فقط چند ساعت وقت داشتم. چند ساعتي كه مال خودم بود. اگه اينم يه بازي ديگه است پس تمومش كن. حوصله داد و هوار مادرت رو ندارم. برو سمت خونه. يه جايي پياده ام كن خودم باقيش رو مي رم.

چقدر حرف زده بودم. عصبي بودم. اشك هايم را پاك كردم و گفتم:

ـ امروزم خراب شد، رفت پي كارش. گندش بزنن.

دنده را عوض كرد.

ـ بقيه اش مونده.

ـ تو چته؟ چرا اين جوري حرف مي زني؟ يه چي بگو، خلاصم كن.

نيم نگاهي به من انداخت.

ـ تو؟ اين تو اسم داره. فرشيد!

ـ گير ادبياتي نده.

ـ گير؟ چند ماهه همديگه رو مي شناسيم، شده منو به اسم صدا كني؟

ته مانده اشك هايم را پاك كردم. پوزخندي زدم.

ـ هه! دليلي براي اين كار نديدم.

طولاني تر از قبل، نگاهم کرد. او هم پوزخند زد به من ولي غمگينانه و سري تكان داد و خيره شد به رو به رويش. جو حاكم را دوست نداشتم. خالي بود از همه چيز. خالي تر از هيچ! پر بود از غصه و دلواپسي.

زيپ كابشنم را كشيدم پايين. گرم شده بود فضا.

ـ خاموشش كنم؟

شانه اي بالا انداختم. دوباره سرم را تكيه دادم به پشتي صندلي. نگاهم را دوختم به مناظر بيرون ولي بخار گرفته بود شيشه را. دست كشيدم روي تن شيشه ايش.

ـ ببرم خونه. وقت من براي خوشگذروني تموم شده. بايد برگردم.

ـ قرار نيست بري خوشگذروني.

سرم را كندم از صندلي و نگاهش كردم.

ـ منو كجا داري مي بري؟ صبر كن ببينم. تو ... تو داري از شهر خارج مي شي؟ کجا؟ كجا داري مي ري؟

خودم را جمع و جور كردم. حقيقت داشت. بيرون شهر بوديم. چشم مي چرخاندم روي شيشه ها و روي مناظر پشت شيشه هاي ماشين. برف پاك كن ها، چپ و راست مي رفتند مثل چشم هايم. جاده، برابرم بود و درخت هاي قد كشيده و خشک و آسمان ابري و غم بار. اين جا را نمي شناختم. اين جا را دوست نداشتم. ترس برم داشت.

ـ بهت مي گم كجا داري مي ري؟ برگرد! برو سمت شهر.

جيغ كشيدم سرش اين ها را ولي فرشيد زيادي آرام بود. دست بردم روي دستش، سمت فرمان. چرخاندمش جهت مخالف. دستم را پس زد و با يك دست، محكم سرِ جايم نشاندم.

ـ مي خواي به كشتنمون بدي ديوونه؟

ـ برگرد! اين جا چي كار داري؟ من نمي خوام اين جا باشم. اصلا مي خوام پياده شم.

ـ طاقت بيار. پياده هم مي شي.

ـ اين قدر با اين كلمات لعنتي بازي نكن. بازي نده منو.

ـ چرا خيال مي كني همه چي بازيه؟ 

فكري نشست توي ذهنم. بعد نشست توي كلامم.

ـ خدايا! تو ... تو داري منو مي بري پيش اون؟ پيش ... پيش اون پسره عوضي؟

دستانم را وحشت زده، گذاشتم روي دهانم. قلبم تند و تند مي زد. نفس؟ سخت نفس مي كشيدم.

ـ كاش زودتر مي فهميدم که مي خواي ... مي خواي باهام ... چي كار كني؟ نه! نبايد! نمي توني. تو نمي توني منو ... 

تنم به لرزه افتاد. چه ساده افتاده بودم توي دامش. توي دام فرشيد و پژمان. آورده بودم يك جاي پرت. جايي كه هيچ كس به فريادم نرسد. بايد خامش مي كردم. بايد گولش مي زدم. همان طور كه گولم زد.

ـ بيا برگرديم فرشيد. اصلا نه! بيا ... بيا از خودمون بگيم. از ... از عشقمون. راست مي گي. آره! ديگه شورش رو ... شورش رو درآوردم. بذار ... بذار اعتراف كنم. منم ... منم حال تو رو دارم. منم ... منم مي خوامت.

ترمز كرد. مي خنديد كه نگاهم كرد. بلند بلند مي خنديد.

ـ خيلي بامزه مي شي وقتي از سر ترس دروغ مي گي. ترسيدي، كه داري دم از عشق مي زني.

و با همان حال خندان، دست برد سمت كمربند و بازش كرد و خيلي فرز از اتومبيل بيرون زد. شدت و سرماي باد بيرون بيشتر شده بود.

ـ پياده شو! رسيديم.

خودم را تپاندم توي صندلي و دستم را قفل كردم روي كمربندم. نبايد مي رفتم. با او نبايد مي رفتم. تمام شيشه ها را غبار گرفته بود. چيزي نمي ديدم، مگر تصاويري مبهم كه يهو درب كنارم باز شد. جيغي كشيدم. باد سرد پيچيد و چرخيد دورم.

ـ چته دختر؟ بيا پايين! رسيديم.

و دستم را گرفت. جيغي دوباره و پس زدن دستش.

ـ بهم دست نزن! باهات هيچ جا نميام.

ـ داري بازم مي لرزي. بيا پالتوي منو بپوش.

ـ نمي خوام. برو گم شو! از جونم چي مي خواي؟

با يك حركت، توي جيغ كشيدن ها و دست و پا پرت کردن هايم، كمربندم را باز كرد.

ـ از چي مي ترسي؟ خيال كردي واسه چي اين جايي؟ كه ببرمت خونه خالي؟ كه باهات چي كار كنم؟ نه! چشات رو باز كن. اين جا هيچ خونه خالي نيست. چي مي بيني اين جا؟

علي رغم شدت وزش باد، چشم انداختم اطرافم. اين جا كه ... نه! مگر مي شد؟ قبرستان بود انگار! بايد خيالم راحت مي شد، ولي بيشتر ترسيدم. دستانم را فرو كردم توي جيب هاي كاپشنم.

ـ پياده شو ديگه! مي بيني كه؟ فقط قبره. خونه خالي در كار نيست. بجنب! بيا پايين.

با نگراني، دوباره نگاهم را چرخاندم اطرافم.

ـ واسه چي اين جاييم؟ با نازي اين جا قرار داريم؟

ـ عجله نكن! مي فهمي. داري پياده مي شي، مراقب باش.

با ترديد پا گذاردم بيرون. ماشين را كه با دزدگير قفل كرد، راه افتاد سمت قبرستان. حسابي يخ كرده بودم. نمي دانم ترس بود يا سردي هوا ولي مي لرزيدم. نكند اين جا، توي اين بيابان بلايي سرم بياورد؟ نكند پژمان سر برسد و غافلگيرم كند؟

پر از شک و با فاصله، پشت سرش مي رفتم. دور و برمان، فقط قبر بود و قبر و چند تايي درخت بي برگ و سرما زده كه تكان باد، با صدايي زشت و ترسناك مي لرزاندشان. دست هايم را دور خودم حلقه كرده بودم. دست هايش را جا داده بود توي جيب هاي پالتوي مشكي اش. باد مي پيچيد لاي شال طوسي روي سرم. باد مي پيچيد لاي موهاي سياهش. طاقت نياوردم.

ـ چرا هيچي نمي گي؟ داريم كجا مي ريم؟

باز هم سكوت تلخ و آزاردهنده حضورش. سرم را فرو كردم توي كاپشنم. هواي گرم نفسم را ريختم روي تنم. سرما جا خوش كرده بود تا مغز استخوانم. آن قدر سرد، انگار مي خواست برف ببارد. قدم از قدم كه بر مي داشتم، خون يخ زده توي رگ هايم ترك مي خورد. تنم را! وجودم را! حس نمي كردم. چشم هايم را بستم. بي هدف و با چشماني بسته، پيش مي رفتم. چقدر رفتم، نمي دانم ولي با فريادي به خودم آمدم.

ـ چرا آورديش اين جا؟ نبايد مي اومد. اون! نازي نمي خواست اون، اين جا باشه. ببرش. برگردونش.

سرِ جايم ايستادم. سرم را بالا بردم. زل زدم به رو به رويم. اين سولماز بود كه! و كمي آن طرف تر مهنا و با فاصله از آن دو، مرد ميانسال بيل به دستي كه توي يك گور خاك مي ريخت.

ـ بردار ببرش. نبايد مي اومد.

با صدايي لرزان گفتم:

ـ چي شده؟ اين جا ... چه خبره؟

و جلوتر رفتم. نگاهي به سولماز مي اندختم و نگاهي ديگر به گور پيش پايم.

ـ تو يه چيزي بگو! فرشيد كه هيچي نمي گه. مهنا! تو بگو. چه خبر شده؟

چشم هاي مهنا به اشك نشستند. سولماز خشمگين، سر تكان داد و دستكش هاي چرميش را به دست كرد.

ـ راه بيافت مهنا. بايد بريم.

و راه كج كرد.

ـ چرا هيچي نمي گي؟ چرا بهش نمي گي واسه چي اين جاييم؟ چرا نمي گي چي شده؟

نگاهم چرخيد سمت فرشيد كه اين ها را گفته بود. دوباره نگاهم رفت تا سولماز كه مي رفت و دست انداخته بود توي بازوي مهنا و نگاهم باز رسيد به مرد گوركن و گور برابرم.

ـ دارم ديوونه مي شم. حرف بزنيد لعنتي ها!

و به گور نزديك شدم. وحشت زده، زل زدم به گور. ملتمسانه، زل زدم به فرشيد.

ـ تو موندي فقط! بگو ... بگو چرا اين جام؟

كنارم ايستاد. غمگينانه، چشم انداخت روي گور.

ـ اون ديگه رفت. بر نمي گرده. ازش خداحافظي كن. نازي تموم شد.

باور نكردم. فرياد زدم. جيغ كشيدم. خاك ها را كنار زدم. مرگ نازي؟ نه! به آغوشي كشيده شدم. فريادم خالي شد توي سينه اي. خاك ها از سر و رو و دستم گرفته شد و همراه شد با گريه هايم.

ـ نه! بگو دروغه. بگو نازي هست. بگو كه نمرده.

سرم را فشرد توي آغوشش.

ـ نه! دروغ نيست. اين جايي تا باورش كني.

ـ نمي تونم... نمي تونم باورش كنم. نازي؟ اون سالم بود. هيچيش نبود. چطور ممكنه آخه؟

و فرياد زدم.

ـ هيس! آروم! آروم باش. 

و محكم تر پناهم داد توي سينه اش، توي آغوش خوش عطر و گرمش. چه گرمايي داشت اين آرامشگاه، ميان سردي زمستان و مصيبت نازي!

ـ برام بگو! بگو چرا نازي اين جاست؟ چرا زير يه تل خاك خوابيده؟

ـ هيــــــس! خودت رو خالي كن. گريه كن عزيزم. سبك كه شدي، آروم كه شدي، برات مي گم.

خودم را كندم از فرشيد. مصمم و قاطع فرياد زدم:

ـ الان بگو.

و به گور نازي اشاره كردم.

ـ چرا اين جاست؟ چرا سولماز رفت؟ چرا نموند و باهام حرف نزد؟ چرا نگاهش پر از سرزنش بود؟ چرا نبايد اين جا باشم؟ مگه من مقصرم؟

ـ تو الان حالت خوب نيست. داري مي لرزي.

و دستم را گرفت و دوباره كشيدم سمت خودش. دستش را پس زدم.

ـ توي اين اوضاع احوال، پي چي هستي؟ سوء استفاده از من؟ بغل كردنم؟ بوسيدنم؟

ـ چي مي گي محبوبه؟ حالت خوب نيست.

ـ خوبم! خيلي خوبم. 

ـ نه! اگه خوب بودي، اين حالت نبود. اين حرفا رو بهم نمي زدي و در موردم اين طوري فكر نمي كردي.

ـ دارم مي بينم. داري با كارات ازم سوء استفاده مي كني. به اسم نازي تو داري ... 

ـ اين جام كه كنارت باشم. كه همدردت باشم توي اين مصيبت. كه نشي بلاكش اين درد. كه متهم نكني خودت رو به كار نكرده. كه خيال نكني مقصري.

دستان يخ كرده ام را گذاردم طاق صورت داغ از اشكم و گفتم:

ـ نمي فهمم. نمي فهمم چي مي گي!

دوباره نزديكم شد.

ـ مرگ نازي رو براي خودت بزرگ نكن. توي مرگش هيچ نقشي نداشتي. نازي اوردوز كرد. ايست قلبي. همين! 

دستانم، لرزان پايين افتادند.

ـ ايست قلبي؟ چرا؟

ـ مصرف بيش از حد مواد روان گردان. اول تشنج، بعد هم ايست قلبي. به همين سادگي.

نگاهم ثابت ماند روي گور. برابر نگاهم مات شده بود با اشك و شدت هجوم باد سرد.

ـ نازي دختر خوبي بود. يه وقتايي تلخ مي شد ولي شيرينيش كم نبود. زور مي گفت ولي دلگير نمي شدم. منو بيرون كرد از خونه اش ولي دوستش داشتم چون توي اين شهر غريب، ميون اين آدماي رنگ به رنگ، دستم رو گرفت، پناهم داد و چشام رو وا كرد رو به خيلي از حقايق زندگي. يكي ديگه شدم با نازي.

و خودم را كج كردم روي تن خاك سرد.

ـ خوشبختيمون رو مي خواستي در حالي كه خودت هيچي از زندگي نفهميدي. چرا نازي؟ چرا؟ با خودت چي كردي دختر؟

دستانش نشستند روي شانه هايم.

ـ بسه محبوبه! پاشو! نياوردمت اين جا تا خودت رو از پا بندازي. پاشو خانومم.

خودم را از زير دستانش بيرون كشيدم.

ـ پشيمونم نازي. پشيمونم كه اومدم توي اين خراب شده. پشيمونم كه شناختمت. حيف كه رفتي.

كنارم، روي زمين زانو زد. از پشت سر دستش را حلقه كرد دورم. قفل شدم توي بازوانش.

ـ بسه! ديگه كافيه. حالت خوب نيست.

آسمان غريد، بلند و برق آسا. جيغ كشيدم. سر فرو كردم توي آغوشش، پناهم داد.

ـ هوا داره خراب تر مي شه. بايد بريم.

ـ سولماز چرا بد شده بود با من؟ من كه ... 

ـ نازي كه نباشه سولماز رييسه. پس بايد اداي رييسا رو دربياره. اونم عين نازي خيال مي كنه تو نبايد مي اومدي توي خونه من. خيال كرده اگه الان آوردمت اين جا، يعني با هميم، يعني رابطه اي هست بينمون. رابطه اي كه به نفع منه فقط. همتون فكر مي كنيد پي سوء استفاده ام ولي نيستم. عشق، سوء استفاده بر نمي داره.

كلمه سوء استفاده، بيدارم كرد. به خودم آوردم. خودم را جدا كردم از او.

ـ بذار تنها باشم. 

و قطره باراني صورتم را خيس كرد.

ـ تو چرا يهو از اين رو به اون رو مي شي؟ چته دختر؟ بايد بريم. هوا رو نمي بيني؟ اصلا هوا به جهنم، يه نگاه به خودت بنداز. داغوني، يخ كردي، كبود شدي، داري مي لرزي.

و عصبي، اين بار دستم را گرفت. به يك چشم به هم زدن، باران شدت گرفته بود.

ـ پاشو محبوبه! تموم جونت خيس شد. سر تا پات رو گل گرفته. پاشو! 

و چسبيد به من و تن ظريفم را جا داد ميان آغوش و زير پالتويش.

ـ پاشو عزيزم! سرما مي خوري دختر.

راست مي گفت! نه خودم را حس مي كردم، نه گرمايش را. فقط برايم شده بود سپري در برابر سرما و باران.

از جا بلندم كرد، دستان بي جان و يخ بسته ام را دور كمرش حلقه زد. قفل كرد مرا به خودش. يك دستش را گذارد دور كمرم و دست ديگرش، پالتويش را روي سر و تنمان نگه داشته بود.

ـ خودت رو محكم به من بچسبون! مي توني راه بري؟

فكم از شدت سرما مي لرزيد و تنم بدتر. سرم را به تاييد روي سينه اش جا به جا كردم.

ـ راه طولانيه! پاهات نا ندارن.

پاهايم نا نداشتند. يك طرف سرما، يك طرف مرگ نازي. من ديگر من نبودم. تنم توي دست هاي فرشيد و پاهايم سنگين كشيده مي شد روي گل و لاي زمين. وا رفته بودم. چشمانم بسته مي شدند. افتادم انگار.

ـ محبوبه؟ محبوبه؟

***

ـ محبوبه صدامو مي شنوي؟ واكن چشات رو. محبوبه؟

كسي صدايم مي كرد. صدايي آشنا! چشم هايم را باز كردم. نور! مات مي ديدم. سنگين بودند چشم هايم. پلك هايم فرو آمدند روي هم.

ـ بيدار شو خانومي! نگام كن. 

پلك هايم را بيشتر به هم فشردم. خواب بودم هنوز؟ بايد بيدار مي شدم؟ چرا؟ دوباره سعي كردم. نور ... باز هم نور و دو چشم ... دو چشم خندان!

ـ سلام عزيزم. بهتري؟

اين چشم ها؟ كجا ديده بودمشان؟ دوباره چشم هايم را بستم. بايد فكر مي كردم. يك جرقه! فرشيد! چشم وا كردم. از جا پريدم.

ـ آخ !

ـ چي كار مي كني؟ بخواب سرِ جات.

با فشار دست هايش، سرِ جايم برگشتم. تمام تنم تير مي كشيد از درد.

ـ من ... من كجام؟

ـ توي اتاقت.

نگاه چرخاندم اطرافم. اتاقم بود. فرشيد روي لبه ي تختم جا به جا شد.

ـ من ... من بايد برم سر كار. خيلي ... خيلي وقته كه ... اشرف خانم ... اون ... من بايد برگردم.

ـ هيــــــش! آروم باش! مادر از همه چي خبر داره پس نگران نباش.

ـ از چي خبر داره؟

مهربان و دلسوز لحاف را رويم مرتب كرد.

ـ اين كه با من بودي. بيرون بوديم. رفتيم سرِ خاك نازي. همه رو من رديفش كرده بودم. من اجازه ات رو از مادر گرفتم. گفتم مي ريم خاكسپاريِ يه دوست مشترك. گفتم خبر مرگش داغونت مي كنه. مادر هم به بهانه خريد و تفريح بهت مرخصي داد.

دوباره همه چيز را به ياد آوردم. ديدن فرشيد سر كوچه، ديدنش بيرون مركز خريد، گور نازي، سرما، رعد و برق، باران، قبرستان خيس و گل آلود، يخ كردنم، بي حال شدنم! من؟ چطور اين جا بودم؟

ـ من ... من چرا اين جام؟ چطور اين جا اومدم؟

فرشيد بي حرف پشت به من، رو به در ايستاده بود.

ـ دارم مي رم. اگه گرمت شد، درجه شوفاژ رو كم كن. 

در باز شد و فرشيد بي حرف، بي نگاه بيرون رفت. در بسته شد. روي تخت نيم خيز شدم. گرمم بود. خيس نبودم، سردم نبود، نمي لرزيدم.

نگاهم افتاد روي تنم. لباس هايم؟! دنيا روي سرم خراب شد.

دنيا با همه بزرگيش، با همه بدبختي و مصيبت هايش روي سرم خراب شد. لباس هاي تنم؟ نه! محال بود. يعني فرشيد؟ سر خورده و شكسته، دوباره سرم سنگين شد. زير آوار تحقير، جا مانده بودم. چنگ زدم لباس تنم را، لباسي را كه فرشيد تنم كرده بود، لباسي را كه ديگر خيس نبود و گل و خاك نداشت. مي خواستم جيغ بكشم، مي خواستم فرياد بزنم. سنگيني بار چند مصيبت را بايد در يك روز به دوش مي كشيدم؟ مرگ نازي يا مرگ آبرويم؟ مرگ غرورم؟ مرگ حيثيتم؟ بغض راه گلويم را بست. نفسم بالا نمي آمد. صدا توي سينه ام خفه شد. خفه كردم همه چيز را در خودم. بايد مي ديدمش. بايد مي گفت چرا؟ به چه حقي لباس هاي مرا عوض كرده؟ چطور جرات كرده بود به من دست بزند؟ توانم را يك جا جمع كردم تا برخيزم و دل بكنم از تختخوابم. لحاف را كنار زدم. پاهايم را گذاردم پايين. نگاهم جا ماند روي پاهايم، روي گرم كن تازه اي كه به پا داشتم. وا رفتم. دوباره كشيده شدم پايين. سرم گيج زد. دنيا چرخيد. خراب شدم سرِ جايم و بغضم تركيد. سرم را فرو كردم توي متكا. بلند بلند گريه كردم ولي صدايم خفه مي شد توي متكا. برابر تصوير سياه چشمانم، خودم را تجسم مي كردم توي دست هاي فرشيد وقتي كه آورده بودم توي اتاق، وقتي لباس هايم را از تنم ... تن برهنه ام ... چه كرده بود با من؟ خفه و بي صدا جيغ كشيدم. تنم لرزيد از اين تجسم، از اين واقعيت تلخ. مشت كوبيدم روي تخت. پر از نفرت مشت كوبيدم. آن قدر گريه كردم و مشت كوبيدم تا دوباره خواب به فريادم رسيد.

ـ پاشو! تو چرا اين جوري خوابيدي دختر؟ پاشو اين سوپ رو بخور.

نفس هاي گرمم، برمي گشتند روي صورتم. آرام چشمانم را باز كردم. هنوز روي متكا بودم. صورتم، فرم داده بود متكا را. سرم درد مي كرد. از شدت دردش، چين افتاد روي صورتم. سرم هنوز هم سنگين بود. اين صدا؟

ـ بذار كمكت كنم.

دستاني گرم، به گرمي تن تبدارم، فرود آمدند دو سوي تنم روي شانه هايم و بازويم.

ـ اصلا عجله نكن!

ميان دستانش بودم كه به سختي سر سنگينم را چرخاندم سمتش. لرزيدم براي چندمين بار. خودم را كندم از او.

ـ به من دست نزن لعنتي. برو گم شو!

و با دستم عقبش زدم.

ـ باز چي شده؟ با خودت داري چي كار مي كني؟ نبايد بعد از يه استراحت خوب اين حال رو داشته باشي.

مشتم را بي جان ولي پر از نفرتي هميشگي، فرستادم سمتش.

ـ به چه حقي منو آوردي اين جا؟ چطور جرات كردي كثافت؟ چطور تونستي؟ چطور تونستي با حالي كه داشتم ... خدايا! چطور تونستي حيثيتم رو نابود كني؟ چطور دلت اومد؟ همه چي منو به تاراج بردي. لذت بردي. خرابم كردي لعنتي. متنفرم ازت!

مچ دستم را گرفت. كي اين كار را كرده بود؟ يادم نمي آمد ولي مچ دستم، انگشتان قوي اش را مي شناختند. نگران و متعجب نگاهم مي كرد.

ـ صبر كن محبوبه. آروم باش! چي داري مي گي؟

ـ ولم كن! خودت بهتر مي دوني چه گندي زدي بهم. 

و بغض امانم را بريد. با نگاهم به لباس هاي تنم اشاره كردم.

ـ اينا چيه تن من؟ اينا چطوري؟

و به سادگي، بغضم به اشك نشست. سرم را كج كردم و صورتم را فشردم روي شانه ام. دست چپم آزاد شد. نشاندمش روي صورتم. نبايد حال بدم را مي ديد. نبايد مي ديد شكستن غرورم را. دست راستم آزاد شد. هر دو دستم را گذاردم دو طرف صورتم. جايي نزديك شقيقه هايي كه از درد مي تركيدند.

دستي نشست پاي چانه ام. نمي توانستم تكان بخورم. صورتم را بالا داد. با صورتم كشيده شدم جلو.

ـ چشات رو واكن. نگام كن محبوبه!

به زحمت، چيزي شبيه صدا، از ميان هق هقم بيرون زد.

ـ ولم كن! برو بيرون!

ـ نگام كن! قسم مي خورم برم.

ـ مي خواي چي رو ببيني؟ چشماي پر از دردم رو؟ چشماي به اشك نشسته از تحقير رو؟ چشماي دختري رو كه همه چي اش رو دزديدي؟ چشماي دختري كه توي بد حالي و بيهوشي بهش ... بهش تجاوز كردي.

صداي خنده اي توي گوشم پيچيد. چطور توانسته بود بخندد؟ چطور جرات كرده بود مسخره ام كند؟ بعد از اين همه حقارت و توهين حق نداشت بخندد.

چشم هايم را واكردم. صورتم تا صورتش راهي نداشت. نفسش، گرم و نزديك بود. نگاهش، مستقيم نشست توي نگاهم. ديگر نمي خنديد. چشم هايش سرخ بودند. سرخ از چه، نمي دانستم ولي خشم را ديدم. چانه ام درد گرفته بود.

ـ با خودت چي فكر مي كني احمق؟ كه بهت دست درازي كردم؟ كه آوردمت اين جا و با اون حال و روزت ...؟ شرمم مياد كه حتي بهش فكر كنم. اون وقت تو؟

چانه ام را پرت كرد عقب.

ـ خيلي بچه اي ... خيلي!

فرياد زدم:

ـ دارم مي بينم لعنتي. لباسام ... تو حق نداشتي! 

چنگ انداخت دور بازويي كه مشتش، دوباره رفته بود سمتش. كشيدم طرف خودش، زل زد توي چشم هايم و تمام خشم نگاهش را خالي كرد توي جانم.

ـ حق داشتم. تو داشتي مي مردي. يخ كرده بودي و مي لرزيدي. لباسات اون قدر خيس بودن كه چسبيده بودن به تنت. اگه عوضشون نمي كردم الان اين جا نبودي. اين جا نبودي كه سر خوش، بهم تهمت بزني و خودت رو بي آبرو كني.

نگاهش دو دو زد توي نگاهم و سري تكان داد.

ـ كاش اون قدر دل داشتم كه ولت مي كردم همون جا. كاش مي تونستم نسبت به زندگيت بي تفاوت باشم. بيچاره دل من! كاش دلبسته نبودم. كاش وابسته نمي شدم.

تقلا كردم كه رها شوم.

ـ دروغ مي گي! داري مظلوم نمايي مي كني. تو با من بودي. تو به من ... 

رشته كلامم را بريد. پوزخند زد وسط اعصاب خردي اش.

ـ راست مي گي. پس بيا يه بار امتحان كنيم. بذار مطمئن بشيم ازت دزدي كردم. گنجت رو، رو كن. 

و با دست ديگرش لحاف را كنار زد از رويم. وحشت كردم. داشت چكار مي كرد؟ خودم را جمع كردم. خودش را كشيد جلوتر. خيره شد روي تنم. بعد، نگاهش آمد تا روي گردن و شانه هايم و رسيد به لب هايم. ياد پژمان افتادم. همان حس، تمام وجودم را گرفت.

دستش را رساند به سويي شرت تنم. دستش را پس زدم.

ـ ولم كن! به خدا جيغ مي كشم.

ـ خوبه، جيغ بكش! فقط دلم برات مي سوزه كه كسي نيست به فريادت برسه. مادر توي اين ساعت خوابه.

يخ كرده، خيس عرق شده بودم. او، آرام آرام جلو مي آمد و من، آرام آرام، تلف مي شدم. چيزي تا هدر رفتنم نمانده بود. آن قدر نزديك شده بود كه داغي نفس هاي تند و پر از غيظش بسوزاندم. حرارت لب هايش، شهوتش ...! چشم هايم را بستم. مثل همان شب كه اسير پژمان بودم، چشمانم را بستم روي شكستنم. همه چيز تا لحظه اي ديگر تمام مي شد. امتحاني كه فرشيد شروع كرده بود، نتيجه مي گرفت. بي شك من كه مي گريستم، فرشيد مي خنديد. يك روز اسير پژمان بودم، فرشيد نجاتم داد و امروز گرفتار فرشيد بودم و چه كسي به فريادم مي رسيد؟ خدا! خدا! پرت شدم دوباره. آن قدر محكم كه ولو شدم روي تخت. نبوسيده بودم ولي كار آخر را مي خواست اول انجام بدهد. چسبيده بودم به تخت. منتظر تنش بودم كه خراب شود روي تن ناتوانم.

ـ خيال كردي چي بچه؟ كه اين طوري مي خوامت؟ با اين حال و روز؟ نه خواستن اين جوري، خواستن نيست. نه! خواستني لذت بخشه كه تو هم بخواي.

صدايش گرم و زمزمه وار نشست توي گوشم.

ـ پس براي اون لحظه خواستن مشترک منتظر مي مونم.

روي تخت بالا پايين شدم. تكان خورد تخت. آزاد بودم. چشمانم را وا كردم. دوباره رفته بود سمت در.

ـ سوپت رو بخور! همين طوري كه يخ كرده بخورش. بايد خوب شي. مادر باهات كلي كار داره. فردا صبح مادر منتظر آب ميوه تازه ساعت ده و نيمشه.

بدون اين كه نگاهم كند دستش را كشيد سمت راست اتاق.

ـ لباساي خيست رو گذاشتم اون جا، جلوي شوفاژ.

و بعد به تخت اشاره كرد.

ـ و اين پاكت ها و كاور پاي تخت مال تو هستن.

و آمد كه بچرخد سمت در، يك آن برق اشك روي صورتش را ديدم. دست برد سمت دستگيره. تا از اتاق بيرون بزند، نفسم بالا نيامد. از رفتنش كه مطمئن شدم كش دار و بغض كرده نفس تازه كردم. گيج رفتار و حرف هايش بودم. گيج تنهايي و بي كسي و اين همه بدبختي. نگاهم رفت تا ظرف سوپ و بعد ختم شد به پاكت هاي نزديك تخت. دست دراز كردم سمتشان. ماتم برد. نگاهم خيره ماند روي مانتوي قهوه اي! عرق كردند توي دست هايم، بوت هاي نسكافه اي پاشنه هفت سانتي.

روزها گذشت و من دوباره همان محبوبه سابق شده بودم با همان مسئوليت ها، با همان طاقت در برابر بي طاقتي ها و خرده فرمايشات اشرف. صبور با ايرادگيري ها و نيش و كنايه هاي زباني خود و عروس كذاييش.

با اين تفاوت كه حسم بر خلاف روزهاي پيشم بود. اين محبوبه تازه، ديوانه شده بود. پي محبت، پي توجه، پي يك نگاه بود حتي به اندازه يك لحظه كوتاه اما نه نگاهي، نه حرفي، نه غافلگيريِ شيريني، نه حتي ديگر گل هاي رز صبحگاهي توي اتاقم. همه چيز كنسل شده بود. من مانده بودم با دنيايي خواهش، با دنيايي التماس براي يك ذره توجه حتي به قد پرسيدن حالم، به قد يك لبخند. فرشيد تغيير كرده بود. سرد ولي بي تاب، خشمگين ولي آرام. روزهايش را عادي و معمولي مي گذراند و پريسا هنوز هم با او بود. بودني كه آشكارا، فقط رضايت پريسا را در پي داشت. بودني كه فرشيد را از پا مي انداخت. مي شنيدم فريادهايش را با اشرف. دق دلي هايش را، درد دل هايش. نمي دانم پريسا چه بود كه فرشيد، بودنش را نمي خواست. همراهي اش آزارش مي داد. اجبار بود. فرشيد گفته بود اجبار است ولي ...

ـ وايسا ببينم! تيپ زدي. كجا به سلامتي؟

به در خروجي ساختمان نرسيده، سر برگرداندم. پريسا بود. دست به كمر زده و تحقيرآميز سر تا پايم را برانداز مي كرد.

ـ پرسيدم كجا؟

ـ مي رم خريد. اشرف خانوم يه چيزايي احتياج دارن و البته خودم. شما هم اگه ... 

چند قدم جلوتر آمد. هنوز نگاهش روي مانتوي قهوه اي جديدم بود. دستش را دراز كرد سمت شالم.

ـ هميشه اين جوري مي ري بيرون؟ ست و مرتب فقط براي يه خريد؟

و با حالي بد شالم را پس زد.

ـ موردي داره خانوم؟ بايد با شما هماهنگ مي كردم؟

تحقير جاي خودش را داد به خشم. چشم هايش به غيظ نشست.

ـ حاضر جوابي نكن. مي دوني اين كه تنته چند مي ارزه؟ پولش رو از كجا آوردي؟

و اين بار چنگ زد شالم را.

ـ چي داري مي گي؟ معلومه ديگه با حقوقم.

خنده اي عصبي كرد و گفت:

ـ با حقوقت؟ با اون چندرغاز؟

حماقت كرده بودم كه هديه فرشيد را پوشيده بودم ولي پوشيده بودم كه بداند هديه اش را پذيرفته ام، كه ممنونش هستم ولي پريسا ... 

دست بردم سمت دستش.

ـ بذاريد برم خانوم. كلي كار دارم.

ـ يه كلفت و اين ريخت و قيافه؟ نكنه مي ري دزدي؟

با خشم چشم هايش، مي كشتم. كاري از دستم ساخته نبود. حرفي براي دفاع از خودم نداشتم.

ـ اين جا چه خبره؟

نگاه هر دويمان رفت سمت صدا.

ـ خوب شد سر رسيدي. تماشاش كن! ببين چي پوشيده؟ اين جوري داره مي ره خريد.

فرشيدِ بي احساس و بي تفاوت اين روزها، خيره شد به من. دستپاچه شدم. منِ محتاج نگاهش، كم آوردم. طاقت نياوردم اين همه توجه را.

ـ مي بيني؟ تو هم شوكه شدي؟

نيم خندي نشست گوشه لبش و چشم هايش برق زد. آمد سمتمان. نگاهش را از من گرفت و دست دراز كرد سمت دست پريسا و رهايم كرد. عطرش پيچيد توي نفسم.

ـ بذار بره! دخلي به ما نداره.

پريسا غيظي تر شد.

ـ بذارم بره؟! معلوم نيست چطوري اينا رو صاحب شده؟ مادر نبايد اين همه بهش آزادي بده. فرداست كه گندش دربياد و ... 

فرشيد ايستاد ميانمان، رو به من و پشت به پريسا. دوباره نگاهم كرد. نيم خند گوشه لبش ديدني بود. ذوب شدم توي نگاهش.

ـ هر كاري مي كنه به خودش مربوطه. شايد يه هديه باشه از يه دوست.

و چشمكي مهمانم كرد. چشم هايش چرخيد روي سر تا پايم. حس خوبي بود مهم بودن، ارزش داشتن، عزيز بودن و تنها نبودن.

ضربه اي به بازوي فرشيد زد و فرياد كشيد.

ـ به خودش مربوطه؟ اگه اين دوست ... اصلا اين دوست كي هست؟ ما مي شناسيمش؟ تو كه آورديش توي اين خونه، مي دوني با كيه؟ چرا بايد بذاريم هر كاري بكنه؟ امروز تيپ مي زنه و به اسم خريد مي ره بيرون و پي خوشگذروني، فردا بي آبروييش برامون مي مونه و كلي حرف و حديث.

فرشيد چرخيد سمتش.

ـ بس كن پريسا! چي مي گي؟ آزادي هاي اون مال خودشه و تو حق نداري در موردش بد قضاوت كني.

پريسا حيرت كرد.

ـ تو چرا ...؟ نمي فهمم فرشيد. تو نبايد جلوي اين دختره ي پاپتي اين جوري باهام حرف بزني. رفتارت به هيچ وجه در شأن نيست. تو ...!

ـ محبوبه تو مي توني بري. ديگه اين جا كاري نداري. برو به كارت برس.

بي آن كه سمتم برگردد يا حتي نگاهم كند، اين جمله را گفت.

ـ چشم آقا.

ـ چي چيو مي تونه بره؟ بايد جواب منو بده. صبر كن ببينم!

فرشيد سد پريسا شد كه سمتم بيايد.

ـ تمومش كن پريسا! بعدا صحبت مي كنيم.

ـ همين حالا! بعدا وجود نداره.

ـ بسيار خب.

و سمتم چرخيد.

ـ هر وقت برگشتي، مياي اتاق من. بايد توضيح بدي. بايد معلوم شه اين چيزا از كجا اومده. چرا اينا رو پوشيدي؟ اصلا اون دوست كيه؟

جا خورده بودم كه نگاهش به خنده نشست. دوباره جدي شد. بازي مي داد پريسا را. بازي مي كرد با من.

ـ حالا مي توني بري. كاراي عقب مونده زيادي داري. 

ـ چي؟ بياد توي اتاق تو؟ تنها؟ نه! منم بايد باشم.

سرانجام فرشيد بلند خنديد. عصبي خنديد.

ـ تو هم بايد باشي؟ چرا؟

ـ اين دختر ... توي اتاقت ... تنها؟ نه! من بايد باشم.

ديگر نمي خنديد فرشيد.

ـ پرسيدم چرا؟ به كي شك داري؟ به من؟ به اين دختر؟ يا ... 

پريسا با نفرت نگاهم كرد.

ـ چون من ... من جزيي از اين خونواده ام. من همسرتم و بايد ...!

دست فرشيد به علامت سكوت بالا آمد.

ـ جزيي از اين خونواده؟ همسرم؟ هه! چي شده كه اين جور فكر مي كني؟

دهان پريسا باز مانده بود.

ـ فكر نمي كنم. مطمئنم!

بين من و پريسا را خالي كرد فرشيد. خودش را كشيد كنار.

ـ خيلي از خودت مطمئني. هنوز نه! تو اين جا، هيچ كاره اي.

و راه كج كرد سمت پله ها. فرياد پريسا به هوا رفت. چنگ انداخت سمت بازوي فرشيد، چرخاندش سمت خودش و گفت:

ـ چي؟ تو به من چي گفتي؟

فرشيد نگاهي به پريسا و نگاهي به بازوي گرفتارش انداخت. 

ـ كافيه ديگه! لازمه اين جا با هم حرف بزنيم؟ جلوي اين دختر؟ شايد بايد بگم چرا هيچ كاره اي. شايد بايد تكرار كنم كه چرا نمي خوامت!

و آزاد كرد بازويش را از ميان آن همه خشم و نفرت پريسا و صدايش را بالا برد.

ـ نشنيدي چي گفتم محبوبه؟ تو مي توني بري. بجنب! كلي كار مونده هنوز.

دست بردم سمت دستگيره كه پريسا با صدايي گرفته گفت:

ـ بريم بالا فرشيد. بايد صحبت كنيم.

ـ ما صحبتي با هم نداريم.

و قبل از اين كه پله ها را بالا برود و من هم ساختمان را ترك كنم، نگاهم كرد. چيزي توي دلم تكان خورد و زير و رويم كرد. دلم لك زده بود براي نگاهش.

نگاهم، دلم و تمام وجودم همراه و يك صدا فرشيد را مي خواستند. فرشيد و هر چه كه به او ختم مي شد.

من نرم و نرم تر مي شدم. رام و آرام و فرشيد پا به پاي من! دوباره روزهايم رنگ مي گرفت با آتش قرمز گل هاي رزش. نفسم تازه مي شد به عطرش. لحظه ها مي گذشتند و فرشيد مي شد همه چيزم، عزيزم، تمام اعتمادم و تكيه گاهم. من دل به مردي سپرده بودم كه در بدترين شرايط بي هيچ چشم داشتي مرا فقط براي خودم مي خواست. دست درازي نكرد به من، سرك نكشيد توي حريمم، خراب نشد روي شخصيتم و نخنديد به غرور خردشده ام. شريك شد با غمم، گريه كرد با گريه ام، حامي شد توي بي پناهي ام، خواب شد توي بي خوابي ام، فرياد شد توي سكوتم و عاشقم كرد.

ـ دستت رو بردار! هيچي نمي بينم. بذار برم. به خدا مادرت مي كشدم. تا بيست دقيقه ديگه بايد شير قهوه ي بعد از ظهرش حاضر باشه. بذار برم.

نفس گرمش نوازش وار نشست بيخ گوشم.

ـ بيست دقيقه؟ قد بيست ساله واسه من.

ـ بس كن فرشيد! دارم كور مي شم.

ـ هيـــــس! وقتي كه من بگم، تو بايد بري. حالا آروم برو جلو.

و به آرامي مرا راه برد.

ـ خوبه! همين جا واستا. مي خوام دستم رو از روي چشات بر دارم.

دست هايش را آرام كنار برد.

ـ حالا آروم چشمات رو باز كن.

چشم هاي به هم فشرده ام را باز كردم. نور اذيتم كرد. دوباره بستمشان و چند بار با سر انگشتانم فشردمشان و سرانجام چشم دوختم برابرم. فرشيد ايستاده بود با پانچوي بافت طوسي رنگي در دستانش.

ـ خدايا! نه فرشيد! بازم؟

پانچو را كه با دو دستش نگه داشته بود، جمع كرد و اخم نشست توي صورتش.

ـ اين يعني ... يعني خوشت نيومد؟

و پانچو را روي تختم ولو كرد.

ـ نه فرشيد! اتفاقا خيلي هم قشنگه. فقط ... چرا اين چيزاي گرون رو مي خري، وقتي كه نمي تونم بپوشمشون؟ دفعه آخري كه يادت نرفته؟ ديدي كه پريسا چه آشوبي به پا كرد؟

گل از گلش شكفت. دوباره نزديكم شد. چشم انداخت توي چشم هايم و گفت:

ـ من اگه بخوام، مي تونم دنيا رو بريزم به پات و به هيچ احدالناسي هم مربوط نيست.

و به سادگي دست انداخت دورم.

ـ من دوست دارم زنم بهترين ها رو داشته باشه، چون بهترينه واسم. عزيزترينه!

و به آرامي بوسه اي روي پيشانيم نشاند. نگاهش كردم. من چقدر محتاج اين توجه و عشق بودم. چرا اين چند ماهه، محروم كرده بودم خودم را از اين همه حس و هواي خوب؟ چه خوب رام شده بودم. رام مردانگيش، معرفتش و اين همه صفاي دلش.

عشقش چقدر پاك و معصومانه بود.

ـ زن خوشگل من چرا هيچي نمي گه؟

كشيدم بيرون از خوشي. زن؟ زنش؟ چند دفعه اين كلمه را گفته بود؟ برق گرفتم، ترسيدم و غم سر تا پايم را گرفت. يادم آمد نمي توانم زنش باشم.

ـ ممنون فرشيد! ممنون بابت لطفت ولي برو. منم بايد برم.

و خواستم ترك كنم آغوشي را كه براي داشتنش جان مي دادم. براي يك لحظه داشتنش و شايد هميشه داشتنش.

محكم چسباندم به خودش.

ـ عزيز دلم چي شدي تو؟ چرا ...؟

زرنگ بود. ساده مي فهميد حالم را. پس سر كج كردم. نبايد مي ديد غم خوابيده توي اين جان و دل بيدار به عشقش را.

ـ كار دارم فرشيد. بذار برم!

و باز كردم گره محكم دستانش را و بي حرف، دور شدم از او و نزديك شدم به خودم. به خدمه خانه، به كلفت اشرف.

ـ حالت خوب نيست؟ تو چرا ...؟

ـ اين جا چه خبره؟ تو اين جا چي كار داري فرشيد؟

با صداي باز و بسته شدن در و كوبيده شدنش به تن ديوار چرخيدم سمت صدا. پريسا دست به دستگيره در، همان آستانه در، من و فرشيد را تماشا مي كرد.

ـ مي دوني چقده پي توام فرشيد؟

فرشيد هم چرخيد سمتش و من وحشت كرده بودم از اين همه خشم توي چشم هاي پريسا. چقدر زود زيبايي هايش با نفرت، زشت مي شد. 

ـ آمپر ادبت زده بالا پريسا.

و دست به سينه زل زد به پريسايي كه رها كرده بود دستگيره را و مي آمد سمتمان.

ـ ادبِ من؟ تو چرا مودب نيستي؟ اين چه طرز حرف زدنه؟ اونم اين جا؟ جلوي اين دختره ي تن لش و ... 

ـ ادامه نده! برو بيرون و مراقبِ حرف زدنت باش.

پريسا رو به روي فرشيد، خشكش زد.

ـ وارد حريم خصوصيِ اين دختر شدي. برو بيرون!

پريسا پوزخند زد ميان آن همه خشم و غيظ.

ـ هه! حريم خصوصي؟ حريم خصوصي يه كلفت؟ مگه يه كلفت حريم خصوصي داره؟

و خنده اش محو شد و تبديل شد به فرياد.

ـ اگه حريم خصوصيه، تو چرا اين جايي؟ تو چرا جا خوش كردي وسط اين خراب شده خصوصي؟ تو چرا اين قدر نزديك شدي به خصوصي اين كلفت؟

فرشيد بلند بلند خنديد.

ـ با اين جار و جنجال و هياهو به چي مي رسي؟ دنبال چي هستي؟

پريسا سر برد جلو. براق شد و رفت توي صورتش.

ـ كه به حرف بياي. كه بگي چه دردي به جونت افتاده؟ كه چرا اين جايي و با من نيستي؟

فرشيد با دست عقبش زد. خنده اش، پوزخند شد.

ـ سوالي كه جوابش معلومه، پرسيدنش بي معنيه.

و راه كج كرد سمت در خروجي.

ـ دارم باهات حرف مي زنم. تو حق نداري، تو حق نداري منو بذاري و بري. تو حق نداري توي اتاق اين دختره باشي.

فرشيد ثابت ماند. يك آن چرخيد سمتش. تحقير آميز چشم انداخت روي پريسا و گفت:

ـ من خيلي حق ها دارم. نذار يادت بندازم الان توي خونه كي هستي. نذار از حقم استفاده كنم و پرتت كنم بيرون چون خوش ندارم حق و حقوقم رو بر عليه تو بكار ببرم. دلم مي خواد خودت حد و حدودت رو بشناسي و از حق انتخابت استفاده كني و بري بيرون. شك نكن كه من به حق و حقوقت احترام مي ذارم.

و باز پوزخند زد.

تمام اعصاب صورت پريسا با هم مي لرزيدند. چشم هايش مي چرخيد توي چشم هاي فرشيد.

ـ چرا ... چرا اين جايي؟

ـ حقمه! حق دارم اين جا باشم. من آقاي خونه ام و بايد به وضعيت خدمه رسيدگي كنم.

و يك تاي ابرويش را بالا انداخت.

ـ منو مسخره نكن! خيال كردي با كي طرفي؟ با يه آدمِ گيج و منگ؟ يكي كه حواسش پي دور و برش نيست؟

دوباره فرشيد خنديد. سرش را تكان داد. دست هايش را زد به كمرش و چند قدم عقب و جلو رفت.

ـ دهنت رو ببند. به من نخند! تو حق نداري مسخره ام كني..

خنده روي لب هاي فرشيد ماسيد. دوباره نزديك پريسا شد.

ـ داري از حق دم مي زني؟ بازم؟

و با يك حركت، بازوي پريسا را چسبيد و خيلي سريع با خود كشيدش سمت در.

ـ من خيلي حق دارم ولي تو ... تو اين جا هيچي نيستي.

پريسا جيغ مي زد و ناخن مي كشيد دست فرشيد را.

ـ ولم كن! بهت اجازه نمي دم باهام اين طوري رفتار كني. جلوي اين كلفت كثافت، جلوي ايني كه داره مي شه حقت، داره مي شه ... 

كه فرشيد به همان سرعت از در ردش كرد و در با صدا، پشت سرشان بسته شد. باور نمي كردم. پريسا مي دانست بودن من و فرشيد را با هم، دزدكي عاشقي كردنمان را مي دانست. فهميده بود. روي تخت، كنار پانچوي طوسي ولو شدم. يعني تمام مي شد؟ يعني پريسا مي رفت؟ من و فرشيد ... ما به هم مي رسيديم؟ خون دويد زير پوستم. گرمم شد. خوشي سرك كشيد توي دلم و خنده نشست به لبم.

ـ محبوبه؟ محبوبه؟ كجايي دختر؟ شير قهوه ي من چي شد؟

خوشيم گم شد ميان فريادهاي اشرف و دوباره شدم محبوبه. دوباره شدم خدمه.

خوش رنگ شده بود زندگيم. خوش شده بود آب و هوايم. خوش مي گذشت به دلم. خوشي ... خوشي! با فرشيد، همه چيز خوش بود و با اشرف نه! با پريسا نه! اين همه نه ولي با فرشيد در هوايش، بله ... بله ... بله!

تاب مي آوردم، بدترين شرايط را با وجود فرشيد و حمايت هايش. حتي حمايت هايي كه گاهي به قيمت تحقير كلاميم تمام مي شد. اوضاع بدتر از قبل بود. پريسا شده بود رقيب اشرف در آزار، در بهانه گيري، در لگد مال كردن غرور و شخصيتم. هر روز يك داستان تازه، هر روز يك ايراد بني اسرائيلي، هر روز يك تلنگر به جان احساس و هويتم. هر روز، روز از نو، روزي از نو.

"چرا لباست اين جوريه؟ موهات رو بكن توي اون روسري. اين چرا اين جاست؟ چرا جا به جاش كردي؟ اونو بيار اين جا، انو وردار ببر اون جا. چرا غذا شوره؟ چرا اين شيرينه؟ چرا ... چرا آدم نمي شي؟ چرا خفه خون گرفتي؟ چرا خنديدي؟ چرا نفس كشيدي؟ برو بمير! "

و سرانجام يك روز صبح، هنگام تهيه صبحانه به سادگي از حال رفتم. مردم انگار! نمي دانم چقدر گذشت ولي به خودم كه آمدم، روي تختخوابم بودم با سرمي متصل به دستم. چشمانم را براي لحظه اي بستم. بايد به ياد مي آوردم. چشم كه باز كردم، همه چيز روشن شده بود.

ـ خدايا! چه ساعتي از روز بود؟

دستم را روي صورتم كشيدم.

ـ اين دختره، خودش رو زده به موش مردگي. هيچيش هم نيست. شك نكن از ما هم سالم تره.

ـ چي مي گي مادر من؟ اون دختر ... اون از پا افتاده. دكتر مي گفت دچار كمبود خوابه. استراحت لازم داره و حتي غذاي كافي رو هم از بابت كار زياد مصرف نكرده. اون ... 

ـ همه چي توي اين خونه پيدا مي شه. اون هم آزاد بوده و مي تونسته بخوره. مقصر خودشه كه خيال كرده همه چي، بچه بازي و ننر بازيه.

اين سر و صداها و همهمه ها، صداي اشرف بود كه با يك نفر بحث مي كرد. كنجكاوانه با آن حالم، گوش تيز كردم و روي تخت نيم خيز شدم.

ـ مامان مقصر شماييد نه اون دختر. شما اونو تحت فشار قرار داديد. كي برنامه روزانه شما اين جوري بوده؟ تا اون جايي كه من مي دونم، خيلي از اين داروهايي كه توي برنامه شماست، اكثرا ويتامين و تقويت كننده است كه خوردن و نخوردنشون توفيرِ چنداني به حال شما نمي كنه. چرا اين قدر بهش زور مي گيد؟

ـ اون بايد بفهمه كه ما باهاش فرق داريم. ما با اون، خيلي خيلي فرق مي كنيم. پس بهتره كه حد و حدودها و حريم ها رو متوجه بشه و بفهمه. در ضمن بايد كار كردن رو ياد بگيره. يادته اولين سوپي كه درست كرد، چقدر افتضاح بود؟ ولي حالا سوپي درست مي كنه كه فوق العاده است. اون دختر، براي انجام كاراي خونه كلي مشكل داشت و همون هفته اول بايد ردش مي كردم ولي به خاطر سختگيري هاي من، الان به يه كدبانو تبدل شده. محبوبه ي الان اون دختري نيست كه چند ماه پيش پا گذاشت توي اين خونه. اون خيلي فرق كرده.

ـ مامان چي داري مي گي؟ اين بهتر شدن ها به چه قيمتي؟ به قيمتِ از پا انداختن اون دختر؟ شما مي تونستي پروژه اي رو كه در مدت چند ماه به اجرا درآوردي، توي مدتِ طولاني تري تموم كني و اين همه بهش فشار نياري.

ـ خوبه! عاليه! حتما هر دفعه هم بايد گند كاري ها و آبرو ريزي هاي محبوبه خانم رو جمع و جور مي كردم؟ نه فرشيد! كاري كه من انجام دادم، بهترين كارِ ممكن بوده. در ضمن چي باعث شده از اين دختره حمايت كني؟ هركي ندونه فكر مي كنه بيست و پنج ساله اون بزرگت كرده نه من.

ـ متاسفم مامان! به هر حال دكتر يه چند روزي براش استراحت تجويز كرده. پس لطفا كاري به كارش نداشته باش.

ـ من از فردا مي رم كرج پيش طلعت. حداقل اون جا خبري از اعصاب خردي نيست. همون جا مي مونم تا اين دختره خوب شه.

پس ... پس اين فرشيد بود كه از من حمايت مي كرد؟ كه ايستاده بود مقابله مادرش؟ خنده نشست روي لب هايم. چقدر دلم مي خواست از نزديك ببينمش.

دوباره روي تخت دراز كشيدم و نگاهم را دوختم به پنجره اي كه پرده هايش مانع ديدم مي شدند. آرام چشمانم را روي هم نشاندم و شاكر خدا بودم بابت تنها نبودن در اين خانه که خواب و بي حالي، دوباره مهمانم شدند.

ـ چشات رو واكن عزيزم. بهتري؟

با همان حال گيج و آشفته، چشم وا كردم.

اين مرد! كنار من؟! 

چند بار پلك هاي سنگينم را به هم زدم. خواستم فرياد بكشم.

ـ هيـــــــس! چه خبره گلم؟ منم ... فرشيد. آروم باش!

فرشيد بود؟ ترسيده و دستپاچه، گفتم:

ـ تو؟ داري چي كار مي كني؟ اينا يعني چي؟ چرا اين جايي؟ اگه كسي ببينه چي؟

متعجب گفت:

ـ مگه چي شده؟ من اومدم عيادتت. بذار دنيا بفهمن. اين جرمه؟

چشمانم را دوباره بستم و چند نفس عميق كشيدم و گفتم:

ـ ببخش! هنوز هم گيجم. 

لبخند زيبايي زد و گفت:

ـ حالت چطوره؟

به رويش خنديدم.

ـ بهترم. با تو خيلي بهترم.

خواستم نشسته به تخت تكيه بزنم که كمكم كرد و متكا را پشت كمرم گذارد.

ـ نبايد بيدارت مي كردم.

ـ نه! بيدار بودم فقط چشمام رو بسته بودم كه يهو ... 

و خيره ماندم به گلدان بزرگ گل هاي رز كنار پنجره.

ـ اينا ... اينا عالين. از كجا اومدن؟ كي؟

ـ قابل نداره خانومي! مال شماست عزيزم.

آمدم دست دراز كنم براي دستش، كه متوجه سرم و درد ناشي از آن شدم.

ـ آخ! اين سرم تا كي بايد به من وصل باشه؟

ـ تا وقتي كه تموم شه. تو از شرش خلاص نمي شي، مگر وقتي كه بهتر شي. والا ... 

ـ من ... شما رو به زحمت انداختم.

و نگاهم با شرم، سرازير شد پايين.

با پشت دست، گونه ام را نوازش داد.

ـ نه! زحمت هاي ما بود كه تو رو از پا انداخت. حالا نگام كن.

سري تكان دادم و گفتم:

ـ شنيدم با مادرت چي مي گفتي. حق با اونه! من هيچي نمي دونستم. از كار خونه هيچي نمي فهميدم ولي مادرت ... اون باعث شد كه الان يه زنِ خونه دار باشم.

اين بار او سر تكان داد و طنز گونه گفت:

ـ حالا اين وسط تكليفِ من چيه؟ از تو دفاع كنم يا مامان؟

و به من خيره ماند. با بي حالي لبخند زدم و گفتم:

ـ نمي دونم! اصلا هيچي نمي فهمم. فقط اگه ممكنه اون پرده ها رو بزن كنار. حس خفگي ... 

بي آن كه منتظر اتمام كلامم بماند، راهي شد و پرده ها رو كنار زد.

ـ نمي تونم پنجره رو باز كنم. بيرون فوق العاده سرده.

ـ مي دوني اين سرما و برفي كه دنبالش مياد، خبر چي رو مي ده؟

يك تاي ابرويش پريد بالا. چشم انداختم رو به پنجره.

ـ خبره اومدنِ بهار و شروع يه سال نو و جديد!

و پوزخند زدم.

ـ و ... و از همه مهمتر، شروع به كار خونه تكوني!

ولي فرشيد بي جواب مي آمد سمتم. كنارم روي لبه تخت نشست. حالش عجيب بود. اين چه حسي بود كه داشتم؟ چرا اين طور حسش مي كردم؟ سر به زير داشت كه خيلي ناگهاني گفت:

ـ محبوبه! من ... من خيلي ... خيلي فكر كردم. مي خوام كه ... مي خوام ... 

و افتاد به جان انگشتانش. بازي مي داد آن ها را. فكرش درگير بود.

ـ به چي فكر كردي؟

نگاهم كرد. مستقيم و بي پلك زدن! حس و حال نگاهش عجيب بود هنوز.

ـ در مورد ... در مورد خودم... خودم و ... خودم و خودت ... با هم بودنمون. بودنمون واسه هميشه! زن و ... زن و شوهر بودنمون.

هاج و واج مانده بودم و نگاهش مي كردم. چه مي گفت؟ ازدواج؟ زن و شوهر بودنمان؟ دوباره نگاهش رفت تا كف اتاق، تا پايين و ضربان قلب من، تا بالا. تنم داغ كرده بود. اخم كردم.

ـ تو ... چي داري مي گي فرشيد؟ داري ... داري از ازدواج حرف مي زني؟

ـ آره! ازدواج.

و سر بالا كرد و زل زد به من.

ـ فرشيد! مادرت! اون همين الان از حد و حدودا گفت، از فرق بين من و شما. مادرت به زحمت منو به عنوان يه خدمه قبول داره، اون وقت تو مي خواي كه من عروسش باشم؟ عروسش؟ هه!

ـ حرفاش برام بي اهميته. من فقط تو رو مي خوام.

سرم را تكيه زدم به تخت و چشمانم را بستم.

ـ چطور برات مهم نيست وقتي كه هردومون توي اين خونه ايم؟ چطور زن و شوهر باشيم وقتي كه مادرت مراقب ماست؟ و... و پريسا! چرا اين قدر ساده پريسا رو خط مي زني از زندگيت؟ چرا يادت مي ره هست؟

و چشم واكردم و پر غيظ و غمگين نگاهش كردم. نگاهم مي كرد و مثل هميشه بدتر از من، غم غريبي توي چشم هاي مهربانش پرسه مي زد.

ـ هيچي برام مهم نيست. نه مادر و نه ... و نه هيچ كس ديگه. من ... تو رو مي خوام. ما با هم زندگي مي كنيم، با هم. حالا مي بيني!

پوزخند تلخي زدم.

ـ بچه شدي؟ داري بچگي مي كني. نمي تونيم. نمي شه. محاله!

و سر تكان دادم و چشم انداختم روي گل هاي رز. بعد نگاهم رفت تا بيرون، تا آسمان ابري، تا هواي باراني.

ـ ما مي تونيم. ما ازدواج مي كنيم. مخفيانه!

نگاهم چرخيد سمتش. وهم زده، متحير. ديگر حرف هايش را نمي شنيدم. ولي او هنوز هم مي گفت و مي گفت و من نمي شنيدم. فقط نگاهش مي كردم. چه اطميناني! چه آرامشي داشت توي چشم هايش، وقتي دم از مخفيانه بودن يك زندگي مي زد.

سر تكان دادم. با نفي سر تكان دادم.

ـ مخفيانه؟ زن و شوهر باشيم، ولي مخفيانه؟ مي فهمي چي مي گي؟ مگر ممكنه؟ چي شد كه به اين جا رسيدي؟ چيزايي توي زندگي مشترك هست كه مخفي بودن برنمي داره. مي فهمي؟

لب گزيدم و ابرو در هم گره كردم.

ـ دارم شك مي كنم که من مريضم يا تو؟ تو حالت خوش نيست. برو بيرون يه هوايي به سرت بخوره شايد يادت بياد چيزي كه مي گي بي معنيه. اين ... 

كه ناگهاني هر دو دستش را نشاند روي شانه هايم و با نگاهي مستقيم، خيلي محكم گفت:

ـ من خوبم! خوبِ خوب! من خيلي فكر كردم. ديگه نمي شه اين جوري ادامه داد. خسته شدم. مي دونم تو هم خسته شدي. مي خوام كه تو مثل زنم باشي و من، همسرت. از اين ادا و اصولا خسته شدم. از اين بوسه هاي تحريمي و حد و مرزدار، اين لمس شدن هاي پر از ترس و لرز، نوازش ها و نگاه هاي پر از عشقي كه با تمام دلم بهت هديه مي كنم و تو با ترديد، ناز مي كني براشون. نمي تونم ديگه! نمي كشم محبوبه. مي خوام وقتي كنارتم راحت باشم. مي خوام كه تو همه جوره راحت باشي باهام. خسته ام، خيلي خسته.

و بغض، به سادگي ساكتش كرد. هواي نگاهش باراني شد، نگاه از من گرفت. دست هايش رها كردند مرا. رها شدند.

مي فهميدمش. حال مرا خوب فهميده بود. دستانم را دو سوي صورتش نهادم.

ـ نگام كن فرشيد!

سرش را بلند كرد. تلخ خندي زدم به نگاهش.

ـ بسه فرشيد، بسه! تو مي دوني كه نمي شه، که مادرت اجازه نمي ده. اون ... اون منو نمي خواد. اينو بفهم عزيزم!

و يهو با نگاهش، ناخواسته اشك هايم آرام روان شدند. غم و نم، مهمان نگاهش شد. سر برگرداند. نخواست اشك هايش را ببينم. پشت كرد به من. باورم نمي شد ولي شانه هايش مي لرزيدند.

دستم را روي دهانم گذاردم. مي فهميدمش. حالش را من هم داشتم. عاشق باشي، ولي حسرت بكشي. شكنجه شوي براي نداشتنش. نزديكش باشي، با نفسش نفس بكشي ولي دور باشي به قد مردن.

ـ اصلا ببينم. تو منو مي خواي؟ منو دوست داري؟

صدايش آرام و لرزان بود ولي حرفش را زد.

اعتراض آميز، با صدايي شكسته اما به همان آرامي گفتم:

ـ فرشيد! تو که جواب اين سوال رو مي دوني، چرا آزارم مي دي؟

و پاك كردم اشك هايي را كه پاك نمي شدند از دلم.

ـ من عاشقتم و مي دوني كه خيلي دوستت دارم.

سر برگرداند سمتم و دستان خيس از اشكم را به دست گرفت. مي باريد. آن هم چه باريدني!

ـ پس تمامه! ما ازدواج مي كنيم.

ـ خداي من! چي مي گي فرشيد؟ بچه بازي كه نيست. تو نمي فهمي. من و تو! نه! ما نه! مادرت چي؟ پريسا؟

ـ مگه نشنيدي؟ مادر داره مي ره كرج. توي اين فرصت ما ... 

ساكت شدم. ديگر حتي نام پريسا هم نمي ترساندش. فكر همه چيز را كرده بود و من بي فكر شده بودم.

ـ مي ريم محضر؟

سر تكان داد. اخم كرد.

ـ نه! من و تو ... فقط ما دو تا! باور كن ممكنه. خودم خوندم. فقط يه خطبه مي خونيم بين خودمون و ... و تمام.

و سكوت كرد و با چشماني براق به من خيره ماند.

ـ من مي خوام، تو زن من باشي. يه چيزي فراتر از همه ي اين چيزايي كه داريم.

آرام، ناباورانه زمزمه كردم.

ـ خودمون؟ خودمون خطبه رو مي خونيم؟ تموم؟

دستانم را بالا آورد تا نزديك لب هايش. بوسه زد روي دست هايم. آن طور كه دلم لرزيد به عطش لب هايش.

ـ مي دونم سخته ولي من! نمي تونيم بريم محضر. نمي تونيم! من گرفتار يه قرارداد مسخره ام. وكيل خانوادگيمون ... شناسنامه ام ... آه! پدر ... پدر!

چشمانش را بست و روي هم فشرد. انگار كه درد بكشد. باز كه كرد چشمانش را، نفسش را محكم و طولاني داد بيرون.

ـ خوبه كه داستان پريسا رو بدوني. بدوني كه تموم شه واست. اون طوري كه براي من تموم شد.

و نگاهش را انداخت روي دستانم.

ـ چند سال پيش، درست وقتي كه بيست سالم بود، همون وقتايي كه پدرامون شريك بودند ...

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ كجايي تو؟

صدا خيلي آشنا بود. آن قدر آشنا كه از فكر و خيال همديگر بيرونمان آورد. فرشيد با وحشت نگاهي به من و نگاهي به در انداخت و گفت:

ـ پريساست! ولي ... ولي نبايد اين جا باشه. 

قصه ي پريسا بود و پريسا سر رسيد. چه بد سر مي رسيد وسط خوشي ها!

فرشيد، از جا بلند شد و سمت در را پيش گرفت. هنوز به در رسيده و نرسيده بود كه درب اتاق باز شد. پريسا ميانه در ايستاده بود. دستش را از در كند، چند قدمي را جلو آمد و نگاهش چرخ خورد بين من و فرشيد.

ـ خوبه! مي بينم اومدي عيادت اين دختره ي كلفت.

و باز جلوتر آمد. تا جايي درست در يك قدمي فرشيد و چند قدمي تخت من بود. نگاهش خيره نشست روي فرشيد.

ـ تو! تو چرا؟ نه! گريه كردي فرشيد؟

دستپاچه شد فرشيد و گفت:

ـ تو اومدي اين جا چي كار؟ يه چند وقتي پيدات نبود.

ـ جواب سوالم رو ندادي تا سوالت رو جواب بدم.

ـ تمومش كن! بريم بيرون صحبت مي كنيم.

ـ نه ... نه! مي خوام همين جا با هم حرف بزنيم. جلوي چشم اين دختره كه ... كه برات عزيزتر از منه.

جا خوردم.

ـ معلومه چي مي گي تو؟

سمتم حمله كرد. چنگ زد گريبانم را.

ـ مراقب حرف زدنت باش! «تو» نه و «شما». در ضمن تو يكي خوب مي فهمي چي دارم مي گم.

فرشيد جدايش كرد از من.

ـ برو پريسا! ميام و با هم صحبت مي كنيم.

پريسا ولي بناي قدم زدن در اتاق را گذارد.

ـ خوبه يه چيزي رو بدوني. مادرت خواسته بيام اين جا.

و رو به روي فرشيد ايستاد و با شيطنت لبخند زد و گفت:

ـ مي خواد تاريخ عقد و عروسي رو تعيين كنيم.

ترس نشست توي دلم. نگاهم رفت تا فرشيد. نگاه فرشيد رسيد تا چشمانم. حال مرا داشت. كلافه بود.

ـ چي؟ مادر خواسته؟ پس ... پس خواست من چي؟ من ... من الان ... الان آمادگي ازدواج رو ندارم. من ...

صداي قهقهه پريسا پيچيد توي تمام اتاق و وحشتش ماند براي من.

ـ آمادگي ازدواج با هيچ كس رو نداري يا فقط با من؟

و زل زد به من. نگاهم را دزديدم از چشم هاي وحشي و پر از نفرتش، از نگاهي كه انگار همه چيز را مي ديد و مي دانست. مي دانست و مي خواست بيشتر بداند.

ـ به من ربطي نداره! جواب مادرت پاي خودت. تنها چيزي رو كه من بهش مي گم فقط يه چيزه. اين كه تو منو نمي خواي.

فرشيد، عصبي رفت سمتش.

ـ تو چي؟ تو منو مي خواي؟

نگاه پريسا عاشقانه شد به فرشيد. شايد هم رنگ به رنگ شد.

ـ من هميشه مي خواستمت. از همون اول تا همين حالا.

و دستش رفت تا سمت صورت فرشيد ولي قبل از لمس صورت او، فرشيد سرش را عقب كشيد.

ـ نه خانم! تو منو نمي خواي. تو مال و منال و ارث و ميراث پدرم رو مي خواي. نگو نه كه خودت خوب مي دوني. فردا هم كه اون پيرزن سرش رو گذاشت زمين تو مي شي خانم خونه و صاحب اختيار و همه كاره. نه! تو هيچ وقت منو نخواستي. تو پي پول مني. تو با اون طرز تفكر احمقانه ات، همه كس و همه چي رو مي خواي به غير از من. تو ...

به يك لحظه، كلام فرشيد نيمه كاره ماند. دست پريسا بالا رفت و به شدت خشمش نشست روي صورت فرشيد. تاب نياوردم، از جا جستم، سرم از دستم جدا شد و جا خوش كردم بين فرشيد و پريسا. فرشيد، پشت سرم بود و پريسا مقابلم.

چشمان پريسا شده بود خانه خشم و نفرت و اشك. با حال بدم، خشمم را ريختم توي نگاه و صدايم و گفتم:

ـ تو حق نداري دست روي آقا فرشيد بلند كني.

دست پريسا، اشاره شد به من.

ـ خوب نگاش كن فرشيد. اين دختره است كه پول تو رو مي خواد، نه مني كه توي پول غرقم. متاسفم برات فرشيد. براي خودم هم متاسفم. يه عمر عشقم رو به پات ريختم. افسوس كه دير فهميدم لياقت منو نداري. لياقتِ تو، همين بچه نوكره، همين دختره ي پاپتي كلفت!

صدايش مي لرزيد وقتي كه اين ها را گفت. مي لرزيدم من هم كه فرشيد كنارم زد و مقابل پريسا ايستاد.

ـ لياقت تو هم داشتن من نيست.

كه بي هوا گفتم:

ـ چرا خيال مي كني بين من و فرشيد خان چيزي هست؟ من مستخدم ساده رو چه به پسر ارباب خونه؟

نمي دانم! شايد حرف خنده دار و مسخره اي زده بودم كه پريسا، وسط اشك و غضبش باز قهقهه زد.

ـ همه مي دونن، همه. مگر اشرف و ... و من! اين من بودم كه نمي خواستم باور كنم.

فرشيد، خيلي ساده و راحت گفت:

ـ حالا كه باورت شد پس برو پي كارت.

دوباره غيضي شد پريسا.

ـ واقعا؟! به همين راحتي بذارم برم تا هر غلطي خواستيد بكنيد؟ نه فرشيد خان! تو مال مني به هر نحوي كه شده. شك نكن! من هرچي رو كه بخوام، بايد مال من بشه.

ـ تو حالت خوش نيست. همين الان داشتي از لياقت دم مي زدي. از اين كه نمي خوامت. كو اون غرور مسخره ات؟

پريسا براق شد توي صورت فرشيد و گفت:

ـ چي فكر كردي تو؟ خيال كردي مي ذارم با اين دختره ي يه لاقبا باشي؟ ارزش من خيلي بيشتر از اين دختره است. تو حق مني! اون قرارداد كه يادت نرفته؟ حالا هم از اين اتاق خراب شده برو بيرون که مادر منتظرمونه.

و كج شد سمتم. دستم را به چنگ گرفت و پرتم كرد سمت تخت و گفت:

ـ تو هم بتمرگ سر جات و پات رو از گليمت درازتر نكن. حاليته ايكبيري؟

و رفت سمت درب خروجي.

صورتم فرو نشست توي متكا. مشت كردم ملحفه را لاي انگشتانم. فرشيد با نگراني آمد سمتم. با تكان سر مانعش شدم و آرام و درد كشيده زمزمه كردم:

ـ نه! برو ... برو دنبالش.

فرشيد به انكار، سر تكان داد. سست شده بود، نمي رفت. پاي رفتن و ماندن نداشت. بغض نشست راه نفسم. چشمانم را بستم و گفتم:

ـ برو! بدترش نكن.

چشم كه وا كردم، سرم چرخ خورد. نشستم روي تخت. لب گزيد، دستانش را بالا برد و چنگ زد موهايش را. مستاصل و بلا تكليف نگاهم كرد.

ـ كجا موندي فرشيد؟ بجنب! تقويم پوسيد توي دستِ مادرت. 

زنگ خورد گوشم از صداي پريسا. برق زد نگاه دردمند فرشيد از اشك. پشت كرد به من و رفت سمت در. درب اتاق بسته شد پشت سرش.

تنم لرزيد. طاق باز، پهن شدم روي تخت. چشمان سنگينم را بستم. دستم مي سوخت و دلم و تمام جانم.

ـ چي كار كردي با خودت دختر؟ داري توي تب مي سوزي! سرمت چرا جدا شده؟

به زحمت چشم وا كردم. كسي كنارم بود. يك مرد! آرام و بي جان گفتم:

ـ فر ... فر ... فرشيد؟!

مات مي ديدمش. آمدم روي تخت نيم خيز شوم تا بهتر ببينمش که گفت:

ـ بخواب! آروم باش! حرف نزن.

دستان سنگينش سر جا برگرداندنم. فرهاد بود.

دستم سوخت دوباره! نگاهم خيره شد به سِرم و سنگين شدند چشمانم. 

چشمانم را باز كردم. اين كه چه ساعت و يا حتي چه روزي بود را نمي دانستم. فقط حس مي كردم بايد خيلي خوابيده باشم چون سرم سنگين بود. سر انگشتانم را روي چشمانم فشردم.

ـ چرا اين جا بودم؟ روي اين تخت و با اين حال و روز داغون؟

آمدم جا به جا شوم و دل بكنم از تخت كه ديدمش. دوباره ديدمش. فرشيد بود كنارم. چرا؟ چطور با وجود اتفاق چند ساعت پيش دوباره برگشته بود پيشم؟

سر روي تخت، به خواب رفته بود. مثل هميشه مظلوم و مهربان به نظر مي رسيد. دستم را دراز كردم سمتش. دستم را نرسيده به گونه اش، عقب كشيدم. چشمانم را بستم به رويش.

نه! فرشيد مال من نيست. نبايد اين جا باشه. پريسا؟!

دوباره چشم باز كردم. نگاهم سر خورد تا فرشيد. پريسا؟ ولي فرشيد ... نه! فرشيد با پريسا از پا مي افته. تموم مي شه با اون. نمي تونم ... نمي تونم تنهاش بذارم. نمي تونم ازش ساده بگذرم.

دستم مي لرزيد كه موهايش را نوازش كرد.

ـ فرشيد؟ فرشيد؟

مثل اسپند روي آتش از جا پريد.

ـ آروم باش فرشيد! چرا اومدي اين جا؟ چرا اين جا خوابيدي؟

وحشت زده دستي كشيد روي صورتش، نفسش را بيرون داد و دوباره ولو شد پاي تخت و سرش را فرو كرد توي تشک.

ـ خدايا! خواب مي ديدم انگار. واي!

ـ پريسا رفته؟

نگاهم كرد.

ـ پريسا؟ اون كه دو روز پيش رفت.

تعجب كردم.

ـ دو روز پيش؟ ولي همين چند ساعت پيش بود كه ...!

ـ نه عزيزم! شما دو روز تمام خواب بودي. خيلي نگرانمون كردي خانومي.

و اين بار روي لبه تخت نشست و دستي به پيشاني ام كشيد.

ـ توي تب مي سوختي كه فرهاد مياد سراغت ولي حالا تب نداري. تمام ديشب رو با ترس و نگراني كنارت بودم.

و ليواني آب ريخت و قرص جوشان مولتي ويتامين را انداخت وسطش. صداي جلز و ولز قرص در آب مي آمد كه گفت: 

ـ بابت چرت و پرت هاي پريسا واقعا شرمنده ام. مي خواستم بمونم پيشت ولي خودت ...!

و به آرامي موهايم را نوازش داد. نيم خند تلخي جا خوش كرد گوشه لبم.

ـ ولي حقيقت رو مي گفت پريسا. اون نامزد توئه نه من. مگه نه؟

ـ شروع نكن محبوبه. هزار بار گفتم، من اونو نمي خوام. تو يكي بفهم اينو. تو رو خدا!

و ليوان مملو از نوشيدني زرد رنگ را سمتم كشيد.

ـ بخور! برات خوبه.

از فرط تشنگي ليوان را از دستش قاپيدم و لاجرعه سركشيدم. تند بود، تيز و تند.

ـ مادرت چي؟

ـ مادر هم مثل پريسا فقط حرف خودش رو مي زنه.

ـ پريسا ... اون ... در مورد من چيزي به مادرت نگفت؟

سر تكان داد.

ـ نه! هيچي نگفته ولي اين مار خوش خط و خال به وقتش زهر خودش رو مي ريزه. بي خيال همه! ما ... ما بايد كار خودمون رو بكنيم.

هيجان را توي چشمانش مي ديدم.

ـ نمي فهمم چي مي گي!

ـ دو روزه كه مادر رفته خونه خاله طلعت. پريسا هم قهر كرده، رفته رد كارش. فرهاد هم توي مطب گرفتاره. مي مونه چي؟

ـ منظورت چيه؟

ـ مي مونيم من و تو كه بايد ... 

تازه آرام آرام مي فهميدم چه مي گويد. ترسيدم از او. حيرت زده و با وحشت گفتم:

ـ نه فرشيد، نه! ديگه نگو! نمي شه و خودت هم خوب مي دوني كه چرا. انگار يادت رفته. نديدي پريسا چي كار مي كرد كه ...؟

يهو با گرفتن دستانم، ساكتم كرد.

ـ تو هيچي نگو. هيس! خواهش مي كنم. فقط گوش كن محبوبه. من و تو ازدواج مي كنيم و هيچ كس نمي فهمه.

ـ ولم كن! نه فرشيد!

و دستم را از دستانش بيرون كشيدم و از جا برخاستم. كلافه شروع كردم به قدم زدن. افكارم آشفته بودند.

ـ ممكن نيست! نه! نمي شه. يعني ... بقيه نمي گذارند كه بشه. با وجود اشرف و پريسا محاله.

كه مقابلم ظاهر شد. چشم انداخته بود توي تخم چشم هايم. التماس مي ريخت از نگاهش.

ـ تو من رو دوست داري يا نه؟

باز سر تكان دادم. باز عصبي شدم.

ـ من دوستت دارم و تا حالا هزار بار پيشت اعتراف كردم. چرا مدام اين سوال رو مي پرسي؟

ـ مي خوام از ايني كه هستم، مطمئن تر بشم. مي خوام بدونم كه تو هم مثل من عاشقي. ما با اين عشق جرأت انجام دادن خيلي از كارها رو داريم، چه برسه به ازدواج.

و تار موي افتاده روي گونه ام را كنار زد.

ـ نه فرشيد! اين عشق ... نه ... كافي نيست. هنوز زوده!

ـ كافيه! زياده! فقط لازمه هر چي مي گم تكرار كني و بعد تمامه.

ـ نمي فهممت فرشيد.

كه تكه كاغذي را سمتم كشيد.

ـ بخونش! كلمه به كلمه! حواست به نوشته ها باشه ولي دلت با من.

و چشم هايش، مواج اشك، با برق زيبايشان، جادويم كردند. چشم هايش، جادوگر ماهري بودند برايم.

لرزان ... ترسيده ... كاغذ را گرفتم. يك نگاه به فرشيد کردم. يك نگاه به كاغذ توي دستم. دستم مي لرزيد. نمي دانم چه شد و چه گفتيم ولي وقتي هر دو بله گفتيم همه چيز تمام شده بود.

كاغذ را كه خوانده بوديم متنش را، از ميان انگشتانم بيرون كشيد و روي ميز رهايش كرد.

ـ من و تو! ما ديگه زن و شوهريم.

پرده اي از اشک برابر نگاهم را تار كرد. نگاهش مي كردم. باورم نمي شد! يعني ... يعني تمام شده بود؟ مگر مي شد؟

و به معني جملاتي كه لحظه اي پيش به زبان آورديم، فكر كردم.

ـ خود را زن تو نمودم به مهري كه معين شده!

و فرشيد گفت:

ـ قبول كردم اين ازدواج را.

هنوز هاج و واج نگاهش مي كردم كه اشك هايم پايين ريختند.

دستانم را گرفت و بيدارم كرد. به خودم آورد.

ـ چرا اين جوري نگام مي كني محبوبه؟ چرا گريه مي كني عشقم؟ حالت خوبه؟

دستم را از دستانش بيرون كشيدم. پشت كردم به او. غمزده خراب شدم روي تخت.

ـ هيچ وقت فكر نمي كردم يه روزي ... يه روزي اين جوري عروس بشم. اين قدر سريع و ناغافل و ... و دور از چشم همه، مخفيانه! من مي ترسم. من از عاقبت اين بازي مي ترسم. نكن با من اين كار رو. من ... من تاب نميارم.

و نگاه باراني ام را براي جواب به او انداختم. 

كنارم نشست و گفت:

ـ من باهاتم. هميشه و هر لحظه! از هيچي نترس. از هيچ كس نترس.

زل زدم توي همان چشمان براق.

ـ حتي پريسا؟

اشك هايم را پاك كرد و گفت:

ـ عزيز من! تو ديگه مال مني و من، مال توام. هيچ كس نمي تونه جدامون كنه. ديدي كه؟ پريسا همه چي رو مي دونه. فقط داره زور مي گه. اون هر چي رو كه اراده كنه بايد مال اون بشه ولي در مورد من، محاله. حالا هم اگر خانومِ من بهتره و مي تونه پاشه، خودش رو مرتب كنه چون مي خواهيم بريم بيرون. تو اولين ناهار زندگي مشتركمون رو مهمون من هستي. يه خرده هم خريد داريم. اي واي! يه چيزي داشت فراموشم مي شد.

دست كرد درون جيب شلوار كتان سرمه ايش. دستش با جعبه اي كوچك بيرون آمد.

ـ تقديم به شما! با بهترين و قشنگ ترين آرزوهاي عاشقانه. 

هنوز گيج بودم. اشك مي ريختم آرام و آرام. نگاهم مي رقصيد روي جعبه و چشم هاي مشتاق فرشيد.

ـ اين ... اين چيه؟ چرا؟ به كدوم مناسبت؟

شيرين لبخند زد.

ـ مناسبت از اين قشنگ تر كه ما زن و شوهر شديم؟

هنوز باورم نشده بود. يعني به همين راحتي؟ حوصله اش سر رفت از مكث و حيرتم. جعبه را باز كرد و انگشتر ظريف و زيبا و به نظر گران قيمتي را بيرون كشيد. دستم ... دست چپم را توي دستش جا داد و به آرامي، انگشتري را مهمان انگشتم كرد.

ـ خوشحالم كه اندازه است. چقدر هم بهت مياد.

و لبخند زد. آرام سر جلو آورد و ... و اولين بوسه اش را طولاني و عاشقانه روي پيشاني ام نشاند.

ـ خيلي دوستت دارم.

هنوز نگاهش مي كردم و نگاهم مي كرد. چشم بر نمي داشت از من. درست، همان كاري كه در توان من هم نبود. رهايم نمي كرد، رهايش نمي كردم. آن روز را تا پاسي از شب بيرون بوديم. برايم خريد كرد، توي يكي از بهترين رستوران هاي شهر براي ناهار مهمانش شدم. با هم خنديديم. با هم دويديم توي خيابان هاي يخ زده و برف بازي كرديم با هم. ليز خورديم، جيغ كشيديم، چترم شد، گرمم كرد. آن شب، براي اولين بار در كنار يك ديگر، توي اتاق من آرام و معصومانه، بي هيچ انتظاري از هم به خواب رفتيم. حس خوبي بود با او بودن، از او گرم شدن، با او تازه شدن، جان گرفتن، شب را صبح كردن. فرداهاي بعد را مي خواست كنارم باشد ولي بالاجبار راهي اش كردم چون هم كلاس داشت و هم بايد سري به كار و شركت مي زد.

چند روز مي شد كه فقط من بودم و فرشيد. پريسا پيدايش نبود. فرهاد مشغول مطب و خانه تازه اش بود و فرشيد همه ي خدمه را مرخص كرده بود و اشرف با يك تماس تلفني خبر بازگشتش در دو روز آينده را داد. هرچه من استرس برگشت اشرف را داشتم، فرشيد بر خلاف من خيلي آرام و راحت بود. شب هنگام بود كه فرشيد خواست براي اولين بار بعد از اين چند روز مرا به اتاقش دعوت كند. اتاقش مثل بقيه اتاق هاي اين خانه، بزرگ و زيبا بود. يك اتاق با كامل ترين امكانات و شيك ترين وسايل. بيشتر شبيه به يك سوئيت بود. همان جا توي اتاقش شام خورديم و بعد مشغول تماشاي تلويزيون شديم. در حالي كه هر دو درازكش، روي تخت نشسته بوديم و چشممان به صفحه تلويزيون بود، من به آغوشش تكيه زده بودم.

ـ محبوبه مي خوام يه چيزي رو بدونم.

نگاهش كردم و گفتم:

ـ چي رو؟

نگاهم كرد. بوسه اي روي موهايم زد. چشمانش را بست و نفس كشيد.

ـ تو چه خوشبويي دختر! اين عطرت ... 

خنديدم. خوشم آمد. سر چسباندم به سينه اش و گفتم:

ـ نپرسيدي؟

چشم وا كرد و بيشتر مرا به خودش فشرد و گفت:

ـ چه حسي داري از اين كه زن مني؟ اين كه زن و شوهريم؟

چه سوالي پرسيده بود. چه بايد مي گفتم؟ يعني نفهميده بود؟ يعني حسم را حس نكرده بود؟ دوباره خنده نشست روي لب هايم. سر تكان دادم. قلقلكش آمد و خنديد.

ـ اين يعني چي؟

ـ خوبه!

يك تاي ابرويش را بالا انداخت و گفت:

ـ فقط همين؟

ـ آره ديگه! چي بايد بگم؟ ولي ... راستش ... ولي ... 

تنش را تكيه كرد روي دستش. چشم هايش را ريز كرد و گفت:

ـ ولي چي؟

ـ من ... من نگرانم فرشيد. ما ... من و تو ... تا كي مي تونيم اين زندگي مخفي رو تاب بياريم؟

گوشه لبش به خنده مهمان شد. بازويم را با محبت فشرد و گفت:

ـ دختره ي ترسو! ما تا هر وقت كه بخوايم تاب مياريم. ما با اين عشقمون، ما عاشقيم محبوبه. مگه اين كه يكي از ما دو تا كم بياره و جا بزنه. اون وقت نه ... نه! ولش كن! اين حرفا چيه كه مي زنيم؟

و گونه ام را طولاني بوسيد. پر از عطش ولي رهايم كرد. نفهميدم چرا؟ از تخت پايين رفت و از اتاق بيرون زد. روي تخت طاق باز شدم. دستم را نشاندم روي گونه ام. داغ بود بوسه گاهش. خوشي ناخونك زد ته دلم را. خوش بودم از اين خوشي.

ـ ديگه حرف هاي نگران كننده و مايوسانه نزنيم. امشب تو مهمون مني. بذار خوش بگذره.

چشم باز كردم.

با دو ليوان آب پرتقال برگشته بود. يك ليوان را سمتم كشيد. گرفتمش.

ـ باشه! حرفي نمي زنم ولي اينا واقعيت هاي تلخ زندگي من و تو هستن. اشرف! پريسا!

به يك آن ساكت شدم. ساكتم كرد. لب هايش از پا انداختند لب هايم را.

قفل كردم. دستم لرزيد، دستش لرزيد. ليوان لرزيد توي دستم و دلم لرزيد توي سينه. ولو شد ليوان. وا رفتم من. تر شد لباسم از نوشيدني، تر شد تمام تنم از عرق شرم. قفل را باز نمي كرد. نمي خواستم قفل را باز كند. نفسم بالا نمي آمد. نفس نفس مي زد. فرشيد كم آورد. كم نياوردم. سر عقب كشيد. پيش قدم شدم توي خجالت.

ـ واي! ببين چي شد؟ لباس هامون! فرش!

عصبي بود. شقيقه هايش را فشرد. كج شد روي زمين. ليوان هاي خالي را برداشت. نگاهم نمي كرد. سرخ شده بود صورتش. ليوان ها را كه گذاشت روي ميز، تي شرتش را از تن بيرون كشيد. جا خوردم. ترس برم داشت.

پرتش كرد گوشه اتاق وسط سبد لباس ها. نيم تنه برهنه اش! شرم من!

سر كج كردم و چرخيدم. آمدم از اتاق بيرون بروم که گفت:

ـ كجا مي ري خانومي؟ 

دستم را چسبيده بود. داغ كردم. دستپاچه شدم. صورتم گل انداخته بود انگار.

ـ تو ... تو داري لباست رو عوض مي كني. خب ... خب من هم بايد برم بيرون.

ـ نه! دلم مي خواد اين جا باشي. 

ـ ولي ... 

و سرم پايين تر افتاد. نگاهم سُر خورد تا روي گل هاي برجسته فرش. به يك لحظه ديگر گل ها را نديدم. تنش، تن برهنه اش سد راه شده بود. دستش نشست پاي چانه ام. سرم را بالا آورد، دست ديگرش نشست بيخ صورت و لاي موهايم. نگاهش جا خوش كرد توي نگاهم.

ـ خدايا! نگو محبوبه! نگو که از شوهرت خجالت مي كشي. 

و مرا نزديك خودش كرد. چسبيده به خودش، به تنش، به آن همه حرارت.

نگاهش پايين رفت تا لباسم.

ـ تو نمي خواي لباست رو عوض كني؟ انگاري يه چيزي ريخته روش.

شيطنت داشت نگاهش.

ـ من مي تونم كمكت كنم.

و چشمكي مهمانم كرد. 

حرفي براي گفتن نداشتم. نفسم بالا نمي آمد. مسخ شده بودم با اين همه جذبه و حرارت. چيزي توي چشم هايش بود كه تا به حال توي اين چند ماهه نديده بودمش. يك جور خواهش، تمنا، يك التماس كه عجيب زيباتر و جذاب تر مي كرد فرشيد را برايم. هر چه بود، جانم را گرفته بود.

يك دستش حلقه شد دور كمرم و دست ديگرش رسيد تا دكمه هاي پيراهنم. دكمه ي اول ... لرزيدم. دكمه ي دوم ... ترسيدم. دكمه ي سوم ... قلبم آرام نمي گرفت. دكمه ... دكمه! بي تن پوش و عاري از هر پوششي. بي هيچ فاصله اي. رو به روي هم، چسبيده به هم، رخ به رخ، چشم در چشم، نفس در نفس، پيچيده در هم و دست ها بودند و بوسه هاي آتشينش. سوخت تمام جانم. نفس هاي گرمش، زمزمه مي كرد نجواهاي عاشقانه را در گوشم. از عشق گفت و گفت. از عشق شنيدم و شنيدم. جادويم كرد، جادو شدم. داغ شديم. تب كرديم و لرزيديم از عشق. خوش بوديم، خوشي كرديم. حالش را نمي فهميد، حالم را نفهميدم. 

وقتي به زحمت چشم وا كردم، شب جاي خود را به روز داده بود. كجا بودم من؟ اين جا چه مي كردم؟ آن هم با اين وضعيت؟

نگاهم را در اتاق چرخاندم. توي اتاق فرشيد بودم. سر برگرداندم. فرشيد ... فرشيد! جاي او، خالي و سرد بود. خواستم از جا برخيزم ولي درد مانعم شد. احساس درد و سنگيني، تمام وجودم را گرفته بود. به زحمت مي توانستم حتي حال خود را بفهمم. لحاف را هر چه بيشتر دور خودم پيچيدم و تن برهنه ام را پوشاندم. تنم سنگين بود و سرم سنگين تر. تکيه دادم به تخت و براي لحظه اي چشمانم را بستم. خدايا! ديشب چي شد؟ چي به سرم اومد؟ چي بين ما گذشت؟ ما چي كرديم؟

خيلي گذرا همه چيز از مقابل نگاهم رژه رفت. زمزمه ها، بوسه ها، نوازش ها و ... . مثل جن زده ها چشمانم را باز كردم.

ـ نه! نه!

نگاهي به خودم انداختم. يعني... ؟ همه چيز خيلي سريع، سريع تر از آن چه تصورش را مي كرديم، رخ داده و تمام شده بود. پاهايم را جمع كردم توي خودم. دوباره بغض چنگ انداخت و راه گلويم را بست. احساس كسي را داشتم كه مرتكب گناهي شده. از عاقبت كاري كه كرده بوديم، مي ترسيدم. دست هايم را به دور خود حلقه كردم و سر به زير انداختم و چشمان خسته ام را بستم ولي فقط تصاوير ديشب بود و ... و من و فرشيد.

اشك هايم پايين مي ريختند. پلك هاي خيسم را آرام باز كردم و آه بلندي كشيدم. خيلي بلند! آن قدر كه دلم براي خودم سوخت. يهو صداي باز شدن در، به خودم آوردم. روي تخت دراز كشيدم، لحاف را بالا آوردم سمت خودم تا روي صورتم. آن قدر كه خودم را بيشتر بپوشانم. آرام يك طرفش را به قدر ديدن بالا زدم. نگاه كردم. فرشيد بود كه با سيني بزرگ در دست وارد شد. حوله بلند حمام تنش بود و سمت ميز مي رفت. محتويات سيني را به آرامي روي ميز چيد، بعد چرخيد سمت من. مسير نگاهش ختم شد به من و تخت. راهش هم كج شد پاي تخت، درست نزديك من. اشك هايم را پاك كردم و چشمانم را بستم. خواستم خيال كند خوابم. به لحظه نكشيد كه لحاف كنار رفت. چشم هايم هنوز بسته بود ولي گرمايش را در كنارم حس مي كردم. به آرامي تكانم داد. چشم باز كردم. لبخند به لب داشت. رد پاي اشك به چشم من. نگاهم مي كرد. آرام به رويم خم شد و خواست ببوسدم که پس زدمش و كنار كشيدم. چشم در چشم هم بوديم. تعجب كرد.

ـ تو ... چي شدي عزيزم؟ چرا ... چرا چشات اين جورين؟ گريه كردي؟

دوباره بغض چنگ انداخت به روحم، به جانم و روي دلم.

ترسيد!

ـ حالت خوب نيست؟ چي شده؟ مشكلي داري؟ چرا مي لرزي؟ سردته؟ ولي گرماي اتاق! حرف بزن. داري دق مي دي منو.

دست برد زير بازوهايم، بلندم كرد و روي تخت نشاندم نزديك خودش.

ـ چرا فقط نگام مي كني؟ گريه چرا؟ بگو چي شده؟

لرزش و بغض نشست روي حجم صدايم.

ـ مي ترسم فرشيد. از تو، از خودم و از كاري كه كرديم. تو ... تو مي دوني ما چي كار كرديم؟

اشك هايم مجوز گرفته بودند كه بدوند، كه شيطنت كنند. نا آرام مي دويدند روي گونه هايم. پشت سرِ هم.

ولي او خنديد. آرام و مطمئن خنديد.

ـ ما كاري كرديم كه همه زن و شوهرها انجام مي دهند. هيچ جاي كار ما اشتباه نبود محبوبه. بسه ديگه! پاشو گلم. اول حمام يا صبحانه؟

سر تكان دادم. پاسخم منفي بود. متحيرِ آرامش و حتي بي خيالي فرشيد بودم. خواست در آغوشم بگيرد که باز خودم را عقب كشيدم و دستم را دور تن بي پوششم حصار كردم. خيلي فرز، صورتم را جا داد لاي دست هايش و خيره شد توي چشم هايم.

ـ ما زن و شوهريم. اين رو بفهم محبوبه! من دوستت دارم حتي بيشتر از قبل. من حاضر نيستم به هيچ قيمتي از دستت بدهم.

تاب نياوردم چشم هايش را. نگاه گرفتم از نگاهش. رفت نگاهم تا روي سينه مردانه اش كه حوله از رويش كنار رفته بود. چيزي مرا به آغوشش فرا مي خواند.

طاقت بيار لعنتي! ما اشتباه كرديم. نبايد پيشش برم، نبايد ديگه باهاش باشم. و منِ لعنتي طاقت نياوردم و ول شدم توي آغوشش و زار زدم روي سينه اش.

خواست آرامم كند، آرام به آرامش خودش. نوازشم كرد، بوسه زد موها و شانه هايم را و بعد جدا كرد مرا از خودش.

ـ بسه عزيزِ دلم! روز قشنگمون داره تموم مي شه. تو مي خواي چي كار كني؟ منتظرم!

و نوك بيني اش را كشيد روي نوك بيني ام.

نفسم را بيرون دادم. حس مي كردم بهتر شده ام.

ـ مي خوام برم حمام ولي ... ولي همه تنم ... تنم درد مي كنه.

لبخند زد و بوسيدم و گفت:

ـ طبيعيه خانومم! يه دوش آب گرم بگيري، بهتر مي شي.

رهايم كرد و رفت سمت حمام آن سوي اتاق. لحاف را بالا آوردم تا روي سينه ام و دست ديگرم بالا آمد تا پاي چشم هايم.

وقتي برگشت، دوباره در آغوش كشيدم و بلندم كرد. جا خوردم.

ـ چي كار مي كني؟ كجا مي بري منو؟ بذارم پايين.

مي رفت سمت حمام. دست انداختم دور گردنش. داخل حمام كه شديم، آرام سُراندم وسط آب ولرم وان.

ـ خودم آوردمت اين جا چون تمام تنت درد مي كرد. اين هم جريمه من!

و دست فرو كرد توي آب و كف ها. با دست، آب را روي تنم هدايت مي كرد. چشم هايش شيطنت داشتند.

ـ مي خواي بمونم و كمكت كنم؟

گريه يادم رفت. خنديدم و گفتم:

ـ مي دونم كه مي توني. ولي برو! از پسش بر ميام.

ـ باشه! پس من برم اتاق و تخت رو مرتب كنم. سر ميز صبحانه مي بينمت.

و بوسه اي زد وسط پيشاني ام. نگاهم مي كرد كه از حمام بيرون زد.

در تمام مدت دوش گرفتن به حوادث ديشب فكر مي كردم. حادثه بود. يك اتفاق تازه، يك حس نو! آب گرم آرام مي ريخت روي تنم. مي رفت و مي رفت. پا به پاي ردِ پاي بوسه ها و نوازش هاي فرشيد. دست كه مي كشيدم روي يادگارهايش، خوب بود. عوض مي شدم، چشم مي بستم و دلم مي لرزيد از يادآوري خوشي آن لحظه.

آب بازيم كه تمام شد، احساس سبكي مي كردم. دردهايم تسكين يافته بودن. حوله اي را كه برايم آويخته بود، پوشيدم و پا گذاردم بيرون. توي اتاق نبود. كلاه حوله را روي موهايم فشردم و چرخ زدم توي اتاق. پاي ميز، انگشت كوچكم را فرو كردم توي ظرف عسل. مي مكيدم سر انگشت شيرينم را كه زنگ موبايلش صدا كرد. صدايش كردم:

ـ فرشيد؟ فرشيد؟

نبود. كج شدم روي گوشي اش و برداشتمش. وحشت كردم. دستم لرزيد. نام پريسا، بد رنگ مي درخشيد روي صفحه گوشي. نبايد جواب مي دادم. تنم هم مي لرزيد. آمدم گوشي را رها كنم كه ديدمش. تيشرت آستين بلند نخودي به تن داشت با شلوار كتان قهوه اي. مرتب و آراسته! نگاهش رفت روي گوشي، آمد سمتم و گفت:

ـ طبقه بالا بودم كه صدات رو شنيدم. داشتم برات لباس مي آوردم. چي شده؟ چرا رنگت پريده؟

و لباس هايم را روي تخت مرتب شده گذارد. با همان دست لرزان گوشي را كشيدم سمتش. يك نگاه بس بود كه گوشي را بگيرد و با يك حركت خاموشش كند. ولو كرد گوشي خاموش را روي ميز. انگار كه هيچ اتفاقي نيفتاده.

ـ بهتري كه گلم؟ سر و تنت رو اساسي خشك كن. هواي اين جا گرم و مناسبه ولي بيرون ...! مي خوام موهات رو سشوار بكشم.

و سمت ميز رفت.

ـ مي خواي اول صبحانه بخوري، بعد موهات رو خشک کنم؟

ـ چرا جوابش رو ندادي؟ 

نگاهم كرد و خيلي صريح گفت: 

ـ جوابي كه اون مي خواد رو من نمي تونم بهش بدم. جواب مثبتي كه اون مي خواد، به قيمت نه گفتن و دست كشيدن از توئه. مي فهمي محبوبه؟ بله گفتن به اون يعني نه گفتن به زندگي با تو. يعني نه گفتن به تو.

دوباره غم جا خوش كرد توي نگاهش. پشت ميز نشست و گفت:

ـ همه چي هست. من مي گم اول از همه يه ليوان شير بخور. من كه مي خوام آب ميوه بخورم. بذار برات لقمه بگيرم.

رفتم سمتش و گفتم:

ـ چرا داري فرار مي كني؟ باهاش حرف بزن. اين جوري شك مي كنه.

تكه اي نان تست برداشت و گفت:

ـ جاي هيچ شكي باقي نيست. اون همه چي رو مي دونه.

ـ حتي ازدواجمون رو؟

نان را رها كرد و هر دو دستش را زير چانه اش گذارد و مستقيم و عصبي نگاهم كرد و گفت:

ـ چرا اين قدر نگراني؟ چرا بعد از اون شب عالي روزمون رو با حرف هاي بي خود و آزاردهنده خراب مي كني؟

از جا برخاست. صندلي را بد جور كنار كشيد. زير لب غر مي زد. رفت سر كمدش. جستجو مي كرد ميان پالتوها و لباس هاي آويزانش را. سرانجام با كت چرمي قهوه اي بيرون آمد.

ـ كاش يه جايي مي رفتيم كه پريسا نباشه. كاش اصلا اسمش از توي ذهنمون پاك مي شد. كاش مي مرد تا راحت باشيم.

كت به دست سمت كيفش رفت. از روي ميز كامپيوتر مقداري كاغذ برداشت و چكشان كرد، بعد جا كردشان توي كيف و راه كج كرد سمت درب خروجي.

ـ كجا داري مي ري فرشيد؟ پس صبحانه ... 

فرشيد نگاهم نكرد. فقط به گفتن يك خداحافظ اكتفا كرد.

هنوز دستش به دستگيره نرسيده بود كه مابين او و در قرار گرفتم و گفتم:

ـ ببخش فرشيدم! ولي بهم حق بده نگران باشم. زندگي اي كه با قايم موشك بازي شروع بشه، خدا رحم كنه به آخر و عاقبتش. دلشوره ي بدي چنگ انداخته به جونم. شنيدن و ديدن پريسا هم شده قوزِ بالا قوز. مي خوام باهاش راه بياي تا آب ها از آسياب بيفته و اگه خدا بخواد همه چي درست شه.

دستم را گذارم روي سينه اش و گفتم: 

ـ تو الان همه چيز من شدي. حتي بيشتر از قبل عاشقت شدم. نمي خوام به اين راحتي ها از دستت بدم. نمي خوام پريسا بياد و همه چي رو به هم بريزه. مخصوصا حالا كه من و تو يه جورايي به هم نزديك تر هم شديم.

و ملتمسانه زل زدم توي چشم هايش.

ـ باهاش تماس بگير و خيلي عادي سرِ صحبت رو باز كن. نذار نسبت به من و تو و يا حتي با هم بودنمون، حساس تر بشه.

تلخ خندي زد و گفت:

ـ مي دوني چي ازم مي خواد؟ تعيين تاريخ ازدواج!

كه خنده اش را بلعيد.

ـ تو از من چي مي خواي؟ مي خواي كه كنارش بشينم و تقويم رو ورق بزنم واسه يه روز مناسب براي ازدواجمون؟ نقش تو اين وسط چيه؟ هيچي؟ يا شايد هم پذيرايي از مدعوين و مهموناي جشن ازدواجمون؟! نه محبوبه! اين، چيزي نيست كه من بخوام. من مي خوام كه تو عروس من باشي، فقط تو!

حرف دلش را فرياد زد سرم. حرف نگاهش از پا انداختم. حرف نبود كه! درد بود.

ـ تو رو خدا فرشيد! به خاطر من باهاش حرف بزن ولي ... ولي از چيزي كه مي خواد خب! طفره برو ازش. قضيه رو لفت بده. طولانيش كن.

و دستش را گرفتم و با خود، تا سمت ميز كشاندم. گوشيش را برداشتم و روشنش كردم و گفتم:

ـ باهاش حرف بزن. خواهش مي كنم!

با حيرتي توام با غم نگاهم مي كرد. تلفن را از دستم قاپيد و من هم كيف و كتش را. هنوز نگاهم مي كرد كه روي صندلي نشاندمش.

ـ بگير شماره اش رو!

با ترديد شماره را گرفت و سرانجام طاقت نياورد و گوشي را دوباره رها كرد روي ميز. سرش را تكيه داد ميان دستانش و گفت:

ـ لطفا از توي كيفم اون بسته قرص رو بده.

نگران و ترسيده رفتم سر وقت كيفش.

ـ كجا؟ كجاي كيفت؟

جواب نمي داد. فقط چشمانش را روي هم فشار مي داد. با سر انگشتانش افتاده بود به جان شقيقه هايش.

ـ آخ! واي!

قرص ها را كه يافتم، دادم دستش.

ـ اينا چيه كه مي خوري فرشيد؟

ـ سرم داره از درد مي تركه. مسكنن!

و ليوان شير را با يكي از قرص ها سر كشيد. چشمانش را باز هم بست. سر خواباند روي ميز. دستانم را گذاردم روي دستش و خواستم آرامش كنم كه گوشيش زنگ خورد. پريسا بود. خودم را كنار كشيدم. فرشيد سر بالا آورد و نگاهش پياده شد روي صفحه گوشي. درد نگاهش به من خراب شد روي سرم. بي حرف، ولي غصه دار! چشم برنمي داشت از من.

ـ جواب بده فرشيد! به خاطر من و اين زندگي نوپا!

برق زد نگاهش از اشك و ديگر نگاهم نكرد. گوشي را برداشت و سر تكان داد.

ـ بله؟

ـ خب! باشه! سلام.

كه نگاهش ثابت ماند رويم. گوشي را از كنار گوشش عقب كشيد و رو به من چرخاند و باز سر خم كرد روي كف دست آزادش.

ـ سلام به روي ماهت مرد من. كجايي آقا؟ گوشيت چرا خاموشه؟ دلم برات يه ذره شده. مجبور شدم واسه اين قرارداد جديد يه چند روزي رو با پژمان برم تركيه. تو هم كه يه حال و احوال نمي گيري ازم. دلم خيلي ازت گرفته. تازه رسيدم. راستي شب كه مياي مهموني؟

اخم كردم ولي دستش و گوشي را با هم هدايت كردم سمت گوشش. مقاومت كرد.

ـ تمومش كن محبوبه!

آرام و خفه اين چند كلمه را به زبان آورد.

ـ الو؟ الو فرشيد؟ اون جايي عزيزم؟ صدام رو مي شنوي؟

چشم هايش به اشك نشستند. خشم را هم ديدم.

ـ مي شنوم! بگو! بايد برم.

ـ ...

ـ نه! خيلي هم خوبم. مريض هم نيستم. مهموني هم نميام.

ـ ...

ـ نه! نه! صدام نمي لرزه.

و پلك هايش را روي هم گذارد و پيشاني اش را فشرد. حال خوبي نداشت و سرانجام ...

ـ ...

ـ بسه پريسا! تموم كن اين قربون صدقه هاي كذايي رو. دنبال چي هستي؟

ـ ...

ـ به تو مربوط نيست كجام.

ـ ...

ـ تو توي شركتي، خب باش ولي من مي خوام جايي باشم كه تو نباشي.

ـ ...

ـ جايي هستم كه دلم مي خواد. بايد بهت جواب پس بدهم؟ 

و باز براي مدت زماني نسبتا طولاني زل زد به من و سكوت كرد. سكوت كه نبود. يك دنيا فرياد بود. يك عالمه چرا! كه سكوتش به فرياد نشست.

ـ ...

ـ هزار بار گفتم نه! بفهم اينو! جلوي مادر هم بهت گفتم كه نمي خوام ازدواج كنم.

ـ ...

ـ آره آره! سرم حسابي شلوغه و اصلا براي تو وقت ندارم.

ـ ...

ـ خفه شو! خفه شو!

و گوشي را روي تخت پرت كرد. بغضش تركيد و كودكانه به هق هق افتاد.

ـ چرا محبوبه؟ چرا؟ نمي فهممت. چرا دوست داري زجر كشيدنم رو تماشا كني؟ چرا مجبورم مي كني وقتي كه نمي خوام. خيلي نامردي محبوبه! خيلي!

و با كف دستانش پنهان كرد سر و صورتش را. شانه هايش لرزيدند.

باورم نشد. چه ساده از پا افتاد. چه حالي داشت و چه شد. اين فرشيد ... اين فرشيد، فرشيد رويايي ديشب بود؟ اين همه درد، اين همه مصيبت، اين همه اشك از كجا پيدايشان شد وسط خنده ها و خوشي هامان؟ درد مي كشيدم، درد كشيدنش را! تاب نياوردم. در آغوشم پناهش دادم. پناهنده شد به آغوشم و عاجزانه تر گريست. شكوه كرد از من، گله كرد از دل سنگم.

***

چند روز گذشت. شايد به هفته كشيد. اشرف ديگر به خانه برگشته بود ولي تنها صحبتي كه به وفور در خانه شنيده مي شد، تعيين روز مناسب براي ازدواج فرشيد و پريسا بود. نمي فهميدم تاكيد زياد اشرف را روي اين موضوع تا اين كه همه چيز دستگيرم شد. آن روز اشرف مهمان داشت و مهمانش كسي نبود مگر خواهرش طلعت. داشتم براي ورود به اتاق و پذيرايي داخل مي شدم كه با شنيدن حرف هاي اشرف، پشت در اتاق خشكم زد.

ـ شايد ندوني طلعت ولي توي اين وضعيت فقط يه آرزو دارم.

ـ نه! نگو اشرف جان. تو رو خدا به دلت بد راه نده خواهر.

ـ چي رو به دلم بد راه ندهم؟ ديگه كار از اين حرفا گذشته. حالا ديگه تنها آرزوم ديدن فرشيد توي لباس دامادي كنار عروسشه، دست تو دست پريسا. اي خواهر! دكترا ديگه جوابم كردن. من فقط تا چند ماه ديگه زنده ام و فقط يه چيز مي خوام از خدا. كه توي اين مدت كوتاه شاهد ازدواج فرشيد و پريسا باشم. اين، آرزوي اون خدا بيامرز هم بود. حيف كه اجل بهش امون نداد. فرهاد هم كه تكليفش معلومه. اونم بعد از جدا شدن از اون دختر وطني بدتر از فرنگي كه بهش خيانت كرد، ديگه نمي خواد هيچ وقت ازدواج كنه. اصرارهاي منم بي فايده است. پس مي مونه فرشيد كه پي كاراشونم تا سريع تر برن سر خونه زندگيشون. فقط نمي دونم چرا اين پسره اين قدر دست دست مي كنه؟ مي ترسم كارم تموم شه و ... 

سيني توي دستم لرزيد. فنجان هاي چاي صدا كردند. تاره متوجه وضعيتم شدم. شوكه بودم ولي به در ضربه اي زدم و داخل شدم. با ورود من به اتاق، اشرف سكوت كرد و چيزي نگفت ولي گفتني ها گفته شده بود و شنيدني ها، شنيده.

اشرف هر روز و هر ساعت و هر لحظه اصرار مي كرد و من، خودخواهانه، متهمش مي كردم و پر از نفرت مي شدم از او ولي حالا! حس بدي داشتم. خيلي بد! چيزي شبيه به دلسوزي و حتي عذاب وجدان. يعني ... آن قدر كه من مي دانستم فرشيد هم مي دانست؟

روزها و هفته ها خيلي سريع، به سرعت باد مي گذشتند و در تمام اين مدت با تمام سختي ها و داستان هايي كه با پريسا و اشرف داشتيم من و فرشيد با هم بوديم ولي مخفيانه! همان طور كه خودش خواسته بود و من همراهي اش كرده بودم در اين خواستن. اين خواستن، درد مشتركمان بود. اين خواست عادت شده بود. اول راه، دلبستگي بود و به آخر نرسيده، شد وابستگي.

چند روزي مي شد كه باز هم گرفتار خستگي و سر درد و بي حالي شده بودم. پس خواستم كه قبل از اين كه اسير تخت و سرمم كند، درخواست مرخصي بدهم، حتي براي چند ساعت و برخلاف انتظارم اشرف هم پذيرفت. مدتي بود نرم شده بود و من به خوبي دليل اين نرمشِ هر چند اندك را مي دانستم.

طبق روال هر مرخصي رفتني، ابتدا براي خريد اقدام كردم ولي خيلي زود خسته شدم و همان حوالي مركز خريد وارد يك كافي شاپ شدم. پشت ميز نشستم و سرم را ميان دستانم پنهان كردم. خيال مي كردم علائم اوليه سرما خوردگي است پس خيلي فرز از درون كيفم بسته قرص سرما خوردگي را بيرون آوردم و دو دانه قرص را بالا انداختم و با مقداري آب قورت دادم.

ـ آره! آره مي گم اون رنگ موها رو تونستم گير بيارم. آره دقيقا همون ماركه. نه! قيمتش بالاتر رفته. باشه!

نگاهم رفت دنبال صدا. زني خوش پوش كه پشت به من داشت.

ـ مي بخشيد خانوم! چي ميل داريد؟

نگاهم كج شد سمت پيشخدمت جوان و ژل مالي شده.

ـ آ! خب يه تيكه كيك شكلاتي و ... يك فنجون شير گرم.

ـ الساعه خانوم.

جوان پيشخدمت كه رفت، جا خوردم. اين زن كه رو به روي من ايستاده بود.

ـ باورم نمي شه! سولماز! اين ... اين تويي؟

سولماز ابرو در هم گره كرد و چشم انداخت به سر تا پايم.

ـ به جا نميارم خانوم. اشتباه گرفتيد.

و آمد كه برود. از جا جستم و بازويش را چسبيدم و گفتم:

ـ بس كن سولماز! منم محبوبه.

نگاهي به من و دستم انداخت و گفت: 

ـ بذار برم. ديوونه شدي خانوم؟ شما داري اشتباه مي كني. من...

كاملا رو به رويش ايستادم.

ـ تو چي؟ هان؟ تو چي؟

دستش را عصبي از دستم كشيد.

ـ چرا باهام حرف نمي زني سولماز؟ اين رسم رفاقت و دوستيه؟ چند وقته از پيش شما رفتم؟ شده يه حال و احوال از من بپرسي ببيني مردم، زنده ام؟ اصلا دارم چه غلطي مي كنم توي اون خراب شده؟

پوزخندي نشست گوشه لب سولماز و گفت:

ـ چه غلطي مي كني؟ خب معلومه! به خيال خودت، خوشگذروني با فرشيد خان اما براي فرشيد خان سوء استفاده از جنابعالي.

و سر برگرداند تا برود. براي لحظه اي ترسيدم. راست مي گفت شايد. اين با هم بودن كه داشت مي رفت بشود چند ماه، اين زن و شوهر شدن مخفيانه من و فرشيد، همه اين ها نكند خوشگذراني من بود و سوء استفاده فرشيد؟

دستپاچه سعي كردم به خودم مسلط شوم.

ـ نه! اين حقيقت نداره. هيچي ... هيچي بين من و فرشيد نبوده و نيست. مي بيني كه! من تنهام. هميشه و همه جا.

سمتم چرخيد.

ـ باورم نمي شه! يعني بعد از اون همه عجز و لابه هايي كه براي داشتنش مي كردي، بي خيالت شده و قيدت رو زده؟ منو سياه نكن دختر! 

دستم دوباره رفت سمتش ولي اين بار براي گرفتن پاكت هاي خريدش، براي پايبند كردنش.

ـ بشين پيشم. كلي حرف دارم برات. كلي حرف داري برام. بذار خالي شم. پر از حرفم. پر از سوال!

نمي دانم چه شد. شايد التماس توي كلام و نگاهم راضي اش كرد. شايد هم دلش برايم سوخت كه سرانجام نشست ولي نگاهم نمي كرد. كلي حرف زدم، كلي دروغ بافتم از خوش بودن اوضاع و احوالم توي خانه اشرف گفتم تا بالاخره نطقش باز شد.

از مرگ نازي گفت. از زياده روي شبانه اش توي مصرف شيشه، از با هم بودن ظاهري و كذايي ليدا و سهراب. از رفتن نگين و فرستاده شدنش به تركيه توسط پژمان و بي خبري از او. از كار كردن مهنا در يك مزون لباس عروس و از حضور چند دختر تازه وارد به گروه. حرف هايش كه ته كشيد، شروع كرد به نقل و نبات پاشي كنايه و طعنه به بودن من در خانه فرشيد. پيدا بود حرف هايم را كاملا باور نكرده. انگار كه دستم پيشش رو شده باشد. توي كوچه علي چپ سرك كشيدن هم بي فايده بود.

ـ كيك و قهوه ات رو بخور. قهوه ات يخ كرد سولماز.

و خودم پيش قدم شدم براي خوردن. هنوز برش كوچك كيك را پايين نداده بودم كه حالت تهوع از پشت ميز بلندم كرد. چطور خودم را به سرويس بهداشتي رسانده بودم، نمي دانستم.

ـ چي شدي محبوبه؟ خوبي تو؟

صداي سولماز از پشت در مي آمد. مشتي آب سرد به صورتم ريختم و براي چندمين بار دهانم را شستم. نگاهم رفت روي تصويرم در آينه. حلقه تيره ي محوي از پشت آرايش ملايم چشم هايم پيدا بود. رنگم به زردي مي خورد. نه! مثل گچ ديوار، سفيد شده بودم.

ـ محبوبه؟ اون جايي دختر؟

موهاي خيس روي صورتم را زير شالم جا دادم و رژ لبم را تجديد كردم. نوك رژلب را به آرامي روي گونه هايم زدم و با دستم به جان گونه هاي برجسته ام افتادم.

ـ من خوبم.

و از دستشويي بيرون زدم.

ـ چيزي نيست. يهو حالم بد شد.

ـ مطمئني خوبي؟ رنگت حسابي پريده. راستش از همون نگاه اول كه ديدمت، همين فرمي بودي. حالت خوب نيست. چته؟

ـ هيچي ... هيچي! مال كار زياده. خوب مي شم. سابقه دارم سولماز.

و نيم خندي زدم.

ـ اونا با تو چي كار مي كنن؟ ببين چه به حال و روزت آوردن. تو هم آدمي ديگه! سابقه داري؟ يعني چي؟

پشت ميز برگشتم و با دستمال دست و صورتم را خشك كردم.

ـ بيا يه قلپ آب بخور.

ليوان آب را گرفته و نگرفته دوباره دلم بالا و پايين شد و باز همان داستان دستشويي و حال به هم خوردن و ...

ولي اين بار سولماز كوتاه نيامد و با كلي گله و شكايت و غرولند مرا توي ماشينش نشاند. كجا مي بردم، نمي دانستم. 

ـ چند وقته كه اين جوري؟ چرا به كسي نگفتي؟ تو بايد مي رفتي پيش يه دكتر.

ـ نه سولماز! فقط مربوط به خستگيه. تو فقط منو برسون خونه. اگه اشرف خانم ... 

كه كلامم را بريد.

ـ گور پدر اشرف خانم و اون پسراي احمقش. جون تو خيلي مهمتره.

سرم گيج مي رفت. چشم هايم را بستم و سر كج كردم روي صندلي. ديگر صدايش را نمي شنيدم.

توي بيمارستان، پزشك بخش، معاينه ام كرد و با سوالات عجيب و غريبش گيج ترم كرد در مورد اين كه متاهلم يا نه.

چه مي توانستم بگويم؟ آن هم در حضور سولماز. پس با ترس و دودلي گفتم:

ـ من ... من مجردم.

ولي پزشك خنديد و گفت:

ـ جدا؟ پس اينو بايد گزارش كنم. يه اتفاق نادر رخ داده. شما بارداريد. چه مي شنيدم؟ نه! يعني ...؟ 

چرخ زد دنيا گرد سرم. سولماز دو تا شد چشم هايش. نه! سولماز دو تا شد برابر نگاهم. دكتر خيلي خنديد. شايد هم نخنديد. دنيا افتاد روي سرم و خراب شد. من افتادم روي تخت و خراب شدم.

چشم كه وا كردم، مات مي ديدم. چند بار پلك زدم. احساس سوزش مي كردم توي دستم. سر كه چرخاندم، سرم آويزان به دستم را ديدم. چقدر تكراري!

ـ چرا من اين جام؟

چقدر گذشت، نمي دانم ولي به ياد آوردم.

نه! خدايا نه! چرا؟ چرا من؟ چرا حالا؟ چرا اين قدر سريع؟ باورم نمي شه. يعني من ...؟

و با ترس، دست لرزانم را كشاندم تا روي شكمم و باز عقب كشيدم. بغضم تركيد و زار زدم. چقدر دلم مي خواست مي مردم و چيزي را كه شنيده بودم، باور نمي كردم. اصلا كاش نشنيده بودم اين خبر را.

اشك هايم، گرم و داغ خيلي سريع گريز مي زدند روي صورتم و دلم مي خواست بلند بلند گريه كنم و چنين هم كردم. توي دلم، آشوبي غوغا مي كرد. چشم كه مي بستم، تمام لحظات با فرشيد بودن، به شكل اشك پايين مي ريختند. 

مخفيانه چه زود علني مي شد! 

كه درب اتاق باز شد. سولماز در ميان در نيمه باز ايستاده بود. خشمگين! عصبي! ناراحت! چشم هايش باراني بودند كه آمد سمتم.

ـ تو ... تو با خودت چي كردي؟

و به تاسف سر تكان داد.

ـ پدر اين بچه كيه؟

با شنيدن نام پدر، به هق هق افتادم و خفه شدم. دستم را با خشم چنگ زد و گفت:

ـ تو رو خدا نگو كه نمي دوني اين بچه مال كيه كه باورم نمي شه. به من بگو! تو كه اين كاره نبودي ولي ... ولي با كي هم قدم شدي كه اين گند بالا اومد؟ يعني بچه ي تو ... بچه تو نامشروعه كه ... 

دستم را روي لب هايش نشاندم و اين بار من سر تكان دادم.

ـ بس كن! هيچي نگو! تو رو خدا اين حرف رو نزن. اين بچه ... اون مشروعه. 

بغض داشت صدايم ولي ناباورانه نگاهم كرد.

ـ شوهر شرعي تو! اون كيه؟ 

لرزش صدايش، تنم را لرزاند. حس مي كردم ديگر سكوتم جايز نيست چرا كه متهم شده بودم. متهم به گناه، به رابطه ي غير شرعي. ولي چطور بايد برايش مي گفتم؟ چطور مي گفتم كه چه شد؟ اصلا از چه بايد مي گفتم؟ از كجايش؟ و سر انجام گفتم. همه چيز را گفتم. اشك ريختم ولي گفتم. نفس كم آوردم ولي گفتم. كلمه به كلمه، لحظه به لحظه! از همان اول تا همين آخر. حرفم كه به آخر رسيد، نفسم كه ته كشيد، اشكم كه خشك نشد سولماز نگاهم مي كرد. اشك مي ريخت و نگاهم مي كرد. بي حرف نگاهم مي كرد. نگاهم مي كرد و نگاهش سرزنش بود و سرزنش. طاقتش طاق شد. گوشي اش را از كيفش بيرون كشيد. شماره مي گرفت كه از اتاق بيرون زد. نمي دانستم چه بايد بكنم با اين بچه؟ يعني مي توانستم با اين وضع در آن خانه بمانم؟ فرشيد چه؟ يعني او اين مهمان ناخوانده را مي پذيرفت؟ خدايا!

توي افکارم غوطه مي زدم كه سولماز برگشت. بي حر ف و كلام بنا را گذارد به قدم زدن.

دوباره به گريه افتادم.

ـ نمي خواستيم ... نمي خواستيم اين جوري بشه. اصلا ... اصلا فكرش رو هم نمي كرديم كه يه روزي ...

ثابت نگاهم كرد. با نگاهش ساكتم كرد.

ـ فكر؟ تو و فرشيد؟ نه! نمي خوام چيزي بشنوم.

و به من پشت كرد.

نگاهم رفت تا سرم بالاي تخت كه قطره قطره پايين مي آمد. فكرم رفت تا عاقبت اين بچه و خودم و ... و حتي فرشيد. 

فكر و خيال و اشك شده بودن تمام كارم روي آن تخت و زير سرم.

ـ چي شده؟ چرا اين جايي محبوبه؟ اين سرم چيه؟ واي! باز هم ضعف كردي؟ نكنه مال خستگيه؟! خب يه چيزي بگو دختر. دارم از دلشوره مي ميرم.

صداي باز شدن در اتاق را شنيدم و حالا مي ديدم كه چه كسي، نگران و آشفته راهش به من ختم شده بود و خيره خيره، نگاهم مي كرد.

آمد تا نزديكم.

ـ جون فرشيد يه حرفي بزن.

تاب نياوردم. تابي برايم نمانده بود. بغض كرده، به آغوشش پناه بردم. بي خيال سولماز و حضورش، خالي كردم دردم را در آغوش مردي كه پدر بچه ام بود.

ترسيده و جا خورده، تنگ تر در برم گرفت.

ـ عزيز دلم چي شده؟ يه كلام بگو و خلاصم كن.

ـ بذار من بگم! اگه محبوبه اين جاست فقط واسه خاطر توئه.

فرشيد، سرم را از ميان آغوشش بيرون كشيد و نگاهم كرد. نگاهش دو دو زد توي چشم هاي من و بعد دويد تا سولماز عصبي. رهايم كرد و خودش هم با نگاهش رفت تا نزديك سولماز.

ـ زنگ زدي گفتي پاشو بيا بيمارستان، منم اومدم. نگفتم چرا، ولي اومدم و حالا دارم محبوبه رو روي تخت مي بينم. اينا يعني چي؟ اصلا معلومه چي داري مي گي؟

دست سولماز بالا رفت و به سنگيني، روي صورت فرشيد پايين آمد. سيلي، شد جواب فرشيد. فرياد زدم:

ـ نه!

ولي ضربه چنان سنگين و ناگهاني بود كه چند قدمي فرشيد را عقب راند. فرشيد كه به خود آمد، سمت سولماز رفت. با دست عقبش كشيدم.

ـ نه فرشيد! ديگه كافيه! با هر دوي شمام. تمومش كنيد. 

كه سولماز، خشم و بغضش را با هم خالي كرد و گفت:

ـ نه! بس نيست. تازه اولشه. براش بگو چرا اين جايي؟ زنگ زدم بهش كه بياد ببينه واسه چي افتادي روي اين تخت و حالت بده؟ خواستم تا بببينه چه دسته گلي به آب داده!

فرشيد ابرو در هم گره كرد و چشم انداخت روي من.

ـ اين ... چي داره مي گه محبوبه؟

نگاه پرسشگرش، جواب مي خواست. اشكم شد جوابش. نمي توانستم چيزي بگويم ولي اشك هايم مرا آرام مي كردند که فرشيد عصبي تر شد و گفت:

ـ باشه! هيچ كدوم حرفي نزنيد. من مي روم. من بايد با پزشكت صحبت كنم.

و رفت تا درب خروجي. به در نرسيده، صداي خشمگين و گرفته ي سولماز، گرز شد توي سرش و پتك شد توي سرم.

ـ حماقت كردي فرشيد. نه! اصلا نمي فهمم. شما دو تا نادون چي كار كرديد؟ با اين افتضاح چي مي كنيد؟ اونم با وضعيتي كه پريسا همه جا چو انداخته كه داريد با هم ازدواج مي كنيد؟ اين وسط عاقبت محبوبه و اون نفر سوم چي مي شه؟

فرشيد هم از كوره در رفت و گفت:

ـ تو حالت رو نمي فهمي. داري حرف مفت مي زني. مزخرف مي گي. 

و اتاق را ترك كرد. سولماز، نگاهم كرد و سري تكان داد. 

ـ از تو انتظار نداشتم كه اين قدر ساده و بچگانه رامش بشي و باهاش راه بياي. متاسفم محبوبه! براي هر سه نفرتون متاسفم. حتما اون قدر گرم بوديد كه نفهميديد چه غلطي مي كنيد.

دستش را گذارد روي سرش، بعد رسيد تا صورتش و شانه هايش لرزيدند.

دستم را گذاردم طاق صورتم و شانه هايم لرزيدند. باريدم، صد باره باريدم.

ساعتي گذشته بود و سولماز در سكوت در كنارم بود. نه حرفي، نه كلامي، هيچ! فريادهايش را كشيده بود، سرزنش شده بودم، سيلي نشسته بود طاق صورت پدر بچه ام. پدر؟ پس كجا بود؟

ـ مي گم ... فرشيد ... اون ... دير نكرده؟ يه ساعته رفته با دكتر حرف بزنه ولي چرا نمياد؟

اين سرم هم تموم شده. بايد برگردم خونه.

ـ فرشيد؟ هه! اون ديگه هيچ وقت بر نمي گرده. هيچ وقت! هنوزم باورم نمي شه كه تو قصه ي زندگي نازي و سهراب رو شنيده باشي و با زندگي خودت اين بازي رو درآري. فرشيد تازه فهميده چه گندي زده. اون مي ره و پشت سرش رو هم نگاه نمي كنه. تو ديگه براش تموم شدي. اون ديگه نمي خوادت. اون عوضي به چيزي كه مي خواست رسيد. تو فقط براش يه سرگرمي بودي، يه بازيچه. ديگه سراغت نمياد. به خصوص با وجود اين بچه.

باورم نمي شد. حرف هايش در حد تحملم نبود. محال بود گفتني هايش ولي زير بازويم را گرفت و گفت:

ـ پاشو بريم! تو ديگه به اون خونه بر نمي گردي. نازي از خونه بيرونت كرد ولي مي توني برگردي.

دستم را از دستش بيرون كشيدم و عقبش راندم و فرياد زدم:

ـ اينا دروغه! اون ... فرشيد دوستم داره.

پوزخندي زد.

ـ خيلي ساده اي دختر!

بعد خنده اش را فرو داد و خشم جايش نشست.

ـ تو چرا نمي خواي بفهمي كه در تمام مدت يه بازيچه بودي توي دستاش؟ اون تو رو دوست نداشت. فقط تو رو براي يه لحظه هوس مي خواست. چشات رو وا كن. چرا نمي خواي ببيني؟ اون داره با پريسا ازدواج مي كنه و اين جا تو هيچ كاره اي بيچاره. اون دو تا مي رن و تو مي موني با يه بچه! تك و تنها! فرشيد ديگه هيچ وقت برنمي گرده چون ديگه به دردش نمي خوري. تو با يه وصله ناجور دردسر سازي براش. بازي تموم شده. پاشو بريم.

بازويم ميان دستش فشرده مي شد كه درب اتاق باز شد. نگاهمان رفت تا آن جا. فرشيد بود با دسته گلي بزرگ و چند تايي پاكت. حيرت زده خيره اش شدم. دست سولماز شل شد. وا رفت از تعجب.

فرشيد، پاكت ها و دسته گل را همان جا روي ميز گذاشت و در حالي كه كف مي زد، سمت سولماز آمد.

ـ آفرين! آفرين! تبريك مي گم محبوبه. عجب دوست خوب و مهربون و البته باهوشي داري. منو بهتر از خودم مي شناسه.

كنايه داشت كلامش. لبخندي زد و گفت:

ـ چه تعريفايي از من مي كنه. اصلا فكر نمي كردم تا اين حد آدم پست و عوضي اي باشم. راستي! براي ثابت كردن عوضي بودنم يه كشيده ي آبدار بهش بدهكارم. هه!

و بي خيال سولماز، سمتم آمد و مرا بوسيد و گفت:

ـ اين دفعه واقعا تبريك مي گم به تو، به خودم! خبر خيلي خوشي شنيدم. نمي دوني نمي دوني چقدر خوشحال شدم وقتي شنيدم كه ... هه ... واي ... من ... من دارم پدر مي شم. مــــن!

و خوشي و خنده امانش را بريد.

ـ من! فرشيد! توي اين سن! فكرش رو بكن. من و تو و يه بچه! چي مي شه؟ اصلا حال خودم رو نمي فهمم . واو!

و بوسه ي طولاني ديگري روي پيشاني ام نشاند و مرا بيشتر به خودش فشرد. چقدر به اين آغوش، به اين امنيت نياز داشتم. محتاج يك تكيه گاه بودم. نه! يك پناهگاه، يك آرامش. جايي، كسي، چيزي كه همراهم شود براي باور داشتن اين مهمان تازه وارد.

ـ اينا براي توئه گل زندگي ام. براي تو و اون فسقلي بابا.

دسته گل را گرفتم و بوييدم. مي دانست عاشق رز قرمز و مريمم. نفس كشيدم عطرشان را.

ـ اين جا ليوان هست؟ آها! پيداش كردم.

و پاكت آب ميوه را باز كرد و توي ليوان ريخت.

ـ بخور! رنگت پريده عزيزم. دكتر مي گفت بايد تقويت بشي. هم تو، هم اون كوچولو. فردا هم بايد بريم آزمايشگاه. بايد مطمئن بشيم. حالا بخور گلم.

بي ميل و آرام گفتم:

ـ نه فرشيد! اصلا ميل ندارم. الانه كه بازم حالم بد شه.

ـ بايد بخوري چون مجبوري. الان شما دو نفريد. زود باش ديگه!

ـ الان نه! بعدا!

و راضي شد و رفت سر وقت پاكت ديگر. دو جعبه را بيرون كشيد. جعبه مخمل مشكي را به آرامي، رو به من باز كرد.

ـ تقديم به عشقم! مامان كوچولوي خودم! اميدوارم بپسندي. 

يك گردنبند طلا سفيد بود. ظريف و زيبا! با نگين هاي فراوان.

ـ واي فرشيد! اين ... اين خيلي خوشگله. اين بايد ... بايد خيلي گرون باشه. تو... تو!

و فرشيد به خنديدن و سر تكان دادن اكتفا كرد.

ـ مي شه برام ببنديش؟

و گردنبند را دور گردنم انداخت و با نشاندن بوسه اي قفلش را محكم كرد كه چشمم به باقي پاكت ها خورد. پاكت كادويي را پاره كرد.

ـ اينم يه كتاب! هم براي تو و هم براي بابا فرشيد با موضوعيت بارداري. به دردمون مي خوره.

كتاب را گرفتم و برگ زدم. همه چيز داشت.

ـ قاطي كردم ها. يه چيز ديگه هم بود.

و دست برد توي پاكت اول و گفت:

ـ چشمات رو ببند.

بي حرف و با خنده چشمانم را بستم.

ـ چيه فرشيد؟ باز مي خواي چي كار كني؟

و كمي بعد گفت:

ـ حالا آروم چشات رو وا كن.

چشمانم را كه گشودم، به جاي صورت فرشيد خرس عروسكي زيبا و كوچكي پيش رويم بود. دوست داشتني و پشمالو!

ـ اين ديگه براي چي؟ چقدر خوشگله!

ـ معلومه ديگه! مال اون جوجوئه.

عروسك را با شوق نوازش مي دادم كه ناگهان فرشيد از من جدا شد.

ـ با اين محبت هاي كذايي و هديه هاي بچگانه چي رو مي خواي ثابت كني؟ چرا اين دختر ساده رو گول مي زني؟ بسه ديگه! بسه. همه اين ها الكيه! تو بالاخره ولش مي كني. اگه الان هم نري، مطمئن باش چند ماهِ ديگه كه ظاهرش تابلو شد و شكمش جلو اومد ولش مي كني.

سولماز بود كه خشمگينانه مي غريد. اين همه مدت چطور نديده بوديمش؟ چرا به چشم نيامد ميان اين همه وفاداري و عشق؟ 

فرشيد دستش را از دست سولماز رها كرد و دوباره كنارم نشست.. دست روي شانه ام انداخت و باز هم چسباندم به خودش.

ـ اين دختر همه چيز منه! ولش هم نمي كنم. نه الان و نه وقتي كه ظاهرش تابلو بشه. اون تا هميشه متعلق به منه و من هم براي اونم.

و دست كشيد روي شكمم و شيرين خنديد.

ـ اون مسافر عزيز هم مال هر دوي ماست و ... و حاضرم اينو به همه بگم.

ته دلم با خوشي قلقلك شد.

سولماز ولي حرص خورد.

ـ به همه مي گي؟ حتي به پريسا؟ باشه! خوبه. پس به پريسا بگو كه زن و بچه داري. حتما از شنيدنش خوشحال مي شه.

با شنيدن نام پريسا، من هم نگران شدم ولي فرشيد خونسرد بود.

ـ ممكنه محترمانه بري بيرون و بيشتر از اين خوشيمون رو خراب نكني؟ محبوبه رو هم بايد ببرم خونه. اون بايد استراحت كنه. 

يهو فرياد سولماز رفت تا آسمان.

ـ استراحت كنه؟ چه جوري؟ وقتي كه از صبح تا شب كلفتي مادرت رو مي كنه؟

و رو كرد به من و گفت:

ـ مثل كبك سرت رو نكن زير برف. عاقل باش! از روزي مي ترسم كه با يه بچه، بي كس و سرگردون، آواره اين شهر غريب بشي. 

فرشيد آرام رفت سمتش. ترسيدم.

ـ خواهش مي كنم فرشيد. ولش كن!

نگاهم كرد. خنديد. دست انداخت دور بازوي سولماز و او را هدايت كرد تا نزديك درب خروجي و گفت:

ـ اون آواره نمي شه. محاله اين اتفاق بيفته چون من باهاشم. پس برو رد كارت!

سولماز دستش را آزاد كرد و فرشيد را عقب زد. نگاهم كرد و گفت:

ـ اون روز نه من و نه هيچ كس ديگه اي دستت رو نمي گيريم. تو هم ولم كن. خودم راه رو بلدم.

و اتاق را ترك كرد. فرشيد در را بست و به آن تكيه زد.

ـ به هيچي فكر نكن. مخصوصا به اراجيفِ سولماز! تو فقط بايد مراقب خودت و ني ني باشي. فعاليتت بايد كم بشه.

نگران بودم.

ـ ولي حرفاي سولماز ... 

ـ گفتم كه! اصلا مهم نيست. بهش توجه نكن.

و سمتم آمد و كمك كرد كه از روي تخت برخيزم. 

ـ تو كه به من شك نداري؟

خيره ماند به من. خيره ماند براي جواب. لبخند زدم، از آن لبخندهاي پر از اطمينان و گفتم:

ـ من از تو مطمئنم. اصلا مگه مي شه به عشق شك كرد؟

نيم خندي نشست رو لبش و بوسيدم. 

تا به خانه برسيم، خيلي حرف ها زديم، از ته دل خنديدم، آواز خوانديم، جشن گرفتيم توي دلمان و براي نو رسيده اي كه حتي هنوز از حضورش مطمئن هم نبوديم، نقشه ها كشيديم و خوش بوديم تا ... تا حوالي خانه. آن جا ترس نشست جاي بي خيالي و خوشي، جاي سرمستي، جاي خواب و رويا. ترس از حقيقت! ترس از وجود كودكي كه كسي قبولش نمي كرد چون مادرش را باور نداشت. ترس از اشرف و پريسا. ترس از بودنشان توي اين زندگي نوپاي پنهاني. همان ترس تكراري و هر روزه. همان كه گاهي خيلي ساده فراموشش مي كردم.

ـ تو استراحت كن. داروهات رو هم كه خوردي. 

و لحاف را رويم مرتب كرد.

ـ من ... من خيلي مي ترسم فرشيد. مادرت اگه بفهمه ... 

كه صداي اشرف به گوش رسيد. دستپاچه آمدم كه برخيزم که سر جايم برگرداندم و خيلي جدي گفت:

ـ از جات جم نمي خوري.

ـ ولي مادرت داره صدام مي كنه. من بايد برم.

ـ من جوابش رو مي دم. تو رو خدا! به خاطر اون بچه هم كه شده يه خرده به خودت برس. يه كم به خودت فكر كن. آهان!

و موهايم را نوازش داد و از اتاق بيرون رفت. براي لحظه اي پلك روي هم نهادم ولي با يادآوري مهمان تازه وارد زندگيمان، چشمانم را باز كردم و مادرانه دست كشيدم روي شكمم و خنديدم.

حالا من و توئيم. ما دو تا و بايد تا چند ماه ديگه بدون اين كه ببينمت، عاشقت باشم و براي ديدنت ثانيه شماري كنم. كي باورش مي شه من ... محبوبه ... محبوبه ي فرشيد، مادر شده باشم؟ مادر تو! چقدر دوست داشتم، تو ... 

كه صداي اشرف ساكتم كرد. نگاهم چرخيد سمت در.

ـ اين دختره ي مريض احوال رو از كجا پيدا كردي؟ اين كه هر روز خدا افتاده روي تخت و يكي رو مي خواد براي پرستاري. پس من چي؟ مي خواي با اجازه ي جنابعالي برم سر وقت شازده خانوم و ازش پرستاري كنم؟

با نگراني دستي به روي صورتم كشيدم. بايد بلند بشم. فايده نداره.

و روي تخت نشستم و به ني ني خيالي گفتم:

ـ مي شنوي گلم؟ اين صداي مادربزرگه! با من كار داره. بايد برم.

و باز صداي اشرف رو شنيدم که گفت:

ـ دوره زمونه عوض شده به خدا. نمي فهمم تو چرا اين قدر سنگ اين دختره رو به سينه مي زني؟ مگه كيه جز يه خدمه ساده؟

متعجب بودم كه چرا مانند دفعات قبل فرشيد چيزي نمي گفت و اين فقط اشرف بود كه حرف مي زد. دوباره گفت:

ـ باور كن اگه بهش احتياج نداشتم خيلي وقت پيش، همون روزاي اول بيرونش مي كردم ولي نمي شه. مخصوصا اين روزها كه هم خونه تكوني داريم و هم ازدواج توئه. ساكت! هيچي نگو! بايد دست به كار بشي و بساط عروسي رو رديف كني. بفهم فرشيد! كار بايد توي اين چند ماه تمام بشه. 

حرف هاي اشرف به سنگيني پتك روي سرم فرو مي آمد و من، تخت را ترك مي كردم. از اتاق كه بيرون زدم، رفتم سمت اتاق اشرف. در اتاق باز بود.

به آستانه در كه رسيدم، پي به حضور نفر سومي به جز فرشيد و اشرف در اتاق شدم. پس علت سكوت تحميلي فرشيد اين بود.

ـ خدايا! پريسا! اين جا؟ ولي ماشينش چرا توي حياط نبود.

ـ مامان جان! چرا اين همه خودتون رو آزار مي ديد؟

پريسا ، اين جمله را گفته بود. فرشيد به آرامي روي مبل فرو افتاد. اشرف غصه دار گفت: 

ـ تنها آرزوي من ديدن تو و فرشيد در كنار همديگه است زير يك سقف، زن و شوهر. افسوس كه عمرم به ديدن نوه ام كفاف نمي ده. فقط اي كاش ... كاش بارداري تو رو مي ديدم.

پريسا لبخند زد. رفت سمت اشرف و دستش را گرفت.

ـ مادر عزيزم! شما بايد باشي و حتما هم ازدواج من و فرشيد رو خواهي ديد و البته، تولد نوه تون رو.

و نگاهي به فرشيد انداخت و گفت:

ـ مگه نه فرشيد؟

فرشيد ولي ساكت بود و هيچ نمي گفت. انگار آن جا نبود. دلم برايش سوخت.

ـ به به محبوبه خانم! مي بينم كه گوش وايستادي. چي كار داري ؟

پريسا مرا ديده بود. رنگ نفرت داشت نگاهش. بوي نفرت مي داد كلامش.

دستپاچه كمي جلوتر رفتم و گفتم:

ـ من ... من ... اشرف خانوم احضارم كردند.

فرشيد سر برگرداند سمتم و نگاه متعجبش را به من انداخت. پريسا با تمسخر خنديد و گفت:

ـ خانم نيم ساعت پيش تو رو خواستن، اون وقت حالا اومدي؟

و سمتم آمد. سر تا پايم را برانداز كرد و طعنه وار گفت:

ـ كي مي گه تو مريضي؟ به نظر از ما هم سالم تري. نگاش كن فرشيد! تپل تر نشده؟ گونه هاش هم گل انداخته. آب رفته زير پوستش. اگه اين مدلي يعني مريضي كاش منم مريض مي شدم.

دستم را لرزان، روي صورتم كشيدم و بعد بردم تا روسري ام. اشرف گفت:

ـ برو دنبال كارات! طبق برنامه چيزي تا وقته شام نمونده. بجنب ديگه! تنبلي هم نكن.

چشمي گفتم و آمدم سر كج كنم سمت در خروجي كه فرشيد برخاست و گفت: 

ـ ولي مادر اون بيماره. مگه نمي بينيد؟ رنگش زرد و پريده است. حتي پاي چشاش هم گود افتاده. حالش بده. دوستش باهام تماس گرفت و خبرم كرد. دكتر كلي دارو براش تجويز كرده. بايد استراحت كنه. مطلقا نبايد كاري انجام بده. 

حرف دلش را زده بود. نگران بود، نگرانم بود ولي اشرف ويلچرش را پشت به من و فرشيد و پريسا گرداند و قاطعانه گفت:

ـ همين كه گفتم. در غير اين صورت بايد از اين جا بره. ديگه از اين نمايش هاي مسخره اش خسته شدم.

پريسا از فرصت استفاده كرد و تا نزديكم آمد و با نگاهي نفرت بار مرا عقب راند و گفت:

ـ شنيدي كه؟ از اين خونه برو بيرون. بزن به چاك! همين حالا!

فرشيد تكاني خورد. قدم از قدم برنداشته بود كه با اشاره دستم جوري كه پريسا نبيند مانعش شدم. نگاهم توي نگاه پريسا بود ولي ديدم كه فرشيد با دلهره اطاعت كرد و عصبي دستي لاي موهايش كشيد.

ولي كجا را داشتم كه بروم؟ نه كسي را داشتم و نه جايي را و از همه بدتر، جدايي از فرشيد در تاب و توانم نبود آن هم با وجود اين كودك. 

خود را از نگاه و دست پريسا آزاد كردم و سمت اشرف دويدم و پاي ويلچرش نشستم.

ـ نه خانم! تو رو خدا! تو رو خدا اجازه بديد كه بمونم. من ... من ... نه كس و كاري دارم و نه جايي. نذاريد آواره اين شهر بشم. من ... من مريض نيستم. كي گفته؟ سالم سالمم. هر چي كه بخواهيد، انجام مي دهم. شما جون بخواه خانم. قسم مي خورم خانم. شما بگي بمير، مي ميرم.

و التماسش كردم و دست اشرف را گرفتم و بوسيدم. بغض داشت صدايم.

ـ شما همه چي به من ياد داديد. من مديون شمام و تا آخر عمر خدمتتون رو مي كنم.

ولي اشرف دستش را از دستم بيرون كشيد و تحقير آميز گفت:

ـ بسه ديگه! تموم كن اين كولي بازي ها رو. پاشو برو سرِ كارت ولي به يه شرط! به شرط اين كه ديگه برام نقش مريض رو بازي نكني و الا يه جوري مي اندازمت بيرون كه ...! فهميدي؟

ميان اشك هايم لبخند زدم. 

ـ فداي شما! ممنونم خانوم، ممنون. همين الان مي روم و شام رو آماده مي كنم. با اجازه!

و باز چنگ زدم دستش را و چندين بار بوسيدمش و سرانجام از جا برخاستم. داشتم از اتاق بيرون مي زدم كه نگاهم با نگاه فرشيد گره خورد. كي آمده بود آن جا، نمي دانستم. آرام اشك هايم را پاك كردم ولي اشك، تازه داشت مهمان نگاه فرشيد مي شد كه پريسا ميانه مسير نگاهمان فرو آمد و غيظي گفت:

ـ وايستادي چي رو تماشا مي كني؟ بجنب ديگه! برو پي كارت!

و باز دستم را به چنگ گرفت و با بي احترامي دنبال خودش كشيدم و از اتاق بيرونم كرد. در با صداي بدي پشت سرم بسته شد. دماغم را بالا كشيدم و با حالي نزار، به در تكيه زدم. تحقير شده بودم، كوچك شده بودم فقط براي بي كس بودنم، تنها بودنم، بي كس بودن كودكم، تنها بودن كودكم كه صداي پريسا شوكه ام كرد. صدايي كه حتي از پشت در بسته تنم را مي لرزاند.

ـ خب مادرجون اگه اجازه بدهيد مي رم تقويم رو بيارم تا يه روز مناسب رو براي مراسم انتخاب كنيد.

ـ نه پريسا جان! روز رو من مشخص كردم. آخر هفته ي آينده! جمعه شب! 

يك دستم را به در نگه داشتم و دست ديگرم رفت تا روي دهانم تا آهم به هوا نرود.

ـ چي داري مي گي مادر؟ هفته ي ديگه؟ چرا ... چرا اين قدر زود؟

اين صداي اعتراض فرشيدم بود.

ـ زود نيست عزيزم. اي كاش مادر قبول مي كردن براي آخر همين هفته. محشر مي شد.

و صداي تاييد پريسا آمد كه اشرف قاطعانه گفت:

ـ همين كه گفتم! جمعه ي آينده!

ـ ولي من ... من ... من يه كار ... يه كار نيمه تمام دارم كه بايد ... بايد به آخر برسه.

از صداي فرشيد، نگراني و دستپاچگي مي ريخت كه صداي اشرف بالا رفت:

ـ كدوم كار؟ چه كاري مهمتر از ازدواجت؟

باز صداي اشرف بود و پاسخ فرشيد.

ـ توي ... توي شركت يه پروژه است كه تا تمام شدنش خيالم راحت نمي شه. در ضمن ... 

ـ با پژمان صحبت كردم. اون همه چي رو توي شركت رديف مي كنه پس بهانه نيار!

پريسا پريده بود وسط كلام فرشيد ولي اشرف گفت:

ـ خب پس تمامه! از همين فردا هم شروع مي كنيد به انجام كاراي مراسم. اول از همه آرايشگاه و بعد هم تالار و خريد و ...

ـ متاسفم مادر! من ... من آمادگي اش رو ندارم. حالا نه! شايد ... شايد يه وقته ديگه. چند ماهِ ديگه.

فرشيد فرياد زده بود. خودم را چسباندم به ديوار و هر دو دستم را گذاردم روي دهانم. اشرف هم خالي شد از فرياد. 

ـ آمادگيش رو نداري؟ پس من چي بايد بگم؟ من فرصت ندارم! من ... من ... شايد ديگه ... 

و فريادش به سكوت نشست. به لحظه نكشيده بود كه سكوت فرشيد شكست:

ـ چرا اين قدر عجله داري مادر؟ من نمي فهمم. بگو! بگو چرا به اين سرعت؟ تو از چي نگراني؟ چرا فرصت نداري؟

خود را از ديوار كندم، چند بار نفس عميق كشيدم و رفتم سمت آشپزخانه. كاش مي توانستم جواب فرشيد را بدهم. كاش مي شد بگويم چرا اشرف فرصتي ندارد. كاش مجالي و تواني براي حرف زدن مي بود ولي ... 

با گذشت يك هفته و كلي اضطراب بالاخره فرشيد توانست مانع ازدواجشان شود و مراسم را تا دو ماه آينده به تعويق بيندازد. اين فقط يك تعويق بود، يك وقفه، يك فرصت، يك دلخوشي. دلخوشي؟ دلم را به چه خوش كرده بودم؟ دير يا زود حادثه به وقوع مي پيوست. 

حالا ديگر چيزي تا عيد نمانده بود و كارهاي من هم بيش از پيش شده بود. چرا كه كار خانه تكاني را هم بايد انجام مي دادم آن هم خانه تكاني طبقه بالا. طبقه اي كه محدود به اشرف مي شد و حكومتش و همه اين ها، قوز بالا قوزي بود با علايم آزاردهنده بارداري. روزها مي شد كه به زحمت مي توانستم حتي براي چند دقيقه اي با فرشيد خلوت كنم و يا كلامي بگويم ولي همان لحظه كوتاه ديدارش شيرين ترين بود. آن جا كه من با يك نگاه خستگي چندين ساعت كار طولاني را از تن به در مي كردم. يكي از روزهاي پاياني سال، مشغول جدا كردن پرده ها بودم و اول از همه اتاق اشرف خانم. به سختي روي چهار پايه ي نسبتا بلند، تعادلم را حفظ كرده و ايستاده بودم و به زحمت، پرده را جدا مي كردم. پرده فوق العاده سنگين بود. براي يك لحظه، پرده سنگين از دستم به پايين كشيده شد و با بر هم زدن تعادلم، مرا با خود پايين كشيد. پاهايم لرزيدند، دستم به جايي بند نبود. آن قدر كه حتي نتوانستم فريادي براي كمك بزنم. چيزي تا سقوطم نمانده بود كه دستاني به دورم حلقه شد و دستم را گرفت و پرده ي سنگين از دستم رها شد.

وحشت زده چشمانم را باز كردم. اين دستان آشنا هديه خدا بود به من. فرشيد با حيرت و نگراني نگاهم مي كرد. سرخ شده بود. با من من گفت:

ـ تو ... تو حالت خوشه؟ رفتي ... رفتي اون بالا چي كار؟ يالا بيا پايين!

ـ واي! ولم كن فرشيد. يكي مياد و مي بينه اون وقت چه خاكي به سرم بريزم؟

ـ من چي مي گم، تو چي داري مي گي؟ تو نگران چي هستي و من نگران چي هستم؟ مادر و خدمه همگي پايينند. فقط تويي كه اين بالايي. اين قدر بالا! حالا هم خيلي آروم بيا پايين. كمكت مي كنم.

و با گرفتن دوباره دست و كمرم، مرا به پايين هدايت كرد. پا كه روي زمين صاف و هموار گذاردم، تنگ تر در آغوش كشيدم. اين بار من نگران شدم.

ـ نه فرشيد! در اتاق بازه. هر آن ممكنه يه نفر سر برسه و ما رو ... 

بيخ گوشم گفت:

ـ اون قدر سرگرم كارت بودي كه حتي متوجه اومدنم نشدي و حتي نديدي و نفهميدي كه در رو پشت سرم بستم.

و مرا از گرماي تنش جدا كرد و زل زد توي چشم هايم. توبيخم مي كرد نگاهش.

ـ از ديدنت بالاي چهار پايه جا خوردم و وقتي كه پات لرزيد، حس كردم داري ميفتي. من دويدم سمتت و اگر ... اگر يه لحظه ديرتر رسيده بودم ... 

سر تكان داد و بازوانم را در ميان انگشتان مردانه اش فشرد.

ـ آخه چي به تو بگم؟ با اين وضعت رفتي اون بالا چي كار؟

شانه اي بالا انداختم و گفتم: 

ـ دستور مادر جان شماست. دم عيديه و هزار تا كار.

فشار انگشتانش بيشتر شد و گفت:

ـ تو نبايد قبول مي كردي. خدايا! 

قفل محكم انگشتانش را از دور بازوانم باز كردم و گفتم:

ـ قبول نكردم، اطاعت كردم. در غير اين صورت بايد برم پي كارم. 

و نگاهش كردم. دو دو زد نگاهم توي نگاهش.

ـ و رفتنم يعني ... بي تو بودن و بي تو بودن يعني ... يعني مردن!

انگشتانش را روي لب هايم نشاند و ساكتم كرد.

ـ نمي خوام از مردن بشنوم. بسه!

و سرم را توي آغوشش فرو كرد و گفت:

ـ تو همه چيز مني دختر. بفهم اينو!

حال خوشي داشت عزيز بودن كه خود را رها كردم. داشتم مي رفتم پرده را از بين زمين و هوا جمع كنم كه دستم را گرفت و مواخذه وار ولي محبت آميز گفت: 

ـ يه نگاه به خودت انداختي؟ ببين چطوري نفس نفس مي زني. توي اين زمستوني تنت داغ شده. انگاري تب كرده باشي! پيداست كه ضعف داري. داروهاي تقويتي ات رو مصرف مي كني؟ اصلا به حال و روز اون كوچولو فكر كردي؟ شك ندارم اونم عين تو داره نفس نفس مي زنه و ضعف كرده.

لبخندي زدم.

ـ چه خبره؟ صبر كن ببينم! تو نگران مني يا اون؟

ـ شما هر دو برام عزيزيد. حال تو رو كه دارم مي بينم ولي حال عزيز بابا چه جورياست؟

دستي به مهر روي شكم سفتم كشيدم. شكمي كه هنوز مانده بود تا برآمده شود.

ـ ديگه بهش عادت كردم. دلبسته اش شدم. گاهي اوقات توي تنهايي وقتي كار مي كنم، باهاش حرف مي زنم. از تو براش مي گم، از خوبي هات. دوست داره به همين زودي ها ببيندت.

دستم را آرام گرفت و سمت نزديك ترين مبل هدايت كرد. مبل هايي كه همه را با ملحفه هاي سفيد پوشانده بودم.

ـ يه كم استراحت كن تا برگردم.

ـ كجا داري مي ري؟ من كلي كار دارم. صبر كن!

ولي به سرعت از اتاق بيرون زد.

سرم را كج كردم روي تنه مبل. حقيقتا خسته بودم. چشمانم را بستم ولي بعد با يادآوري پرده ي نيمه كاره ي جدا شده، خودم را جمع و جور كردم. سري تكان دادم و ابرو در هم گره كردم.

ـ واي! اين كه دوميش بود. بقيه رو چي كار كنم؟

و باز بي حوصله، چشمانم را بستم. با شنيدن صداي پايي، چشم وا كردم. فرشيد بود با يك ليوان شير و چند برش كيك خامه اي. كي شير را گرم كرده بود؟ پيش دستي كيك و ليوان شير را سمتم كشيد و گفت:

ـ شروع كن! ببخش كه توي اين مدت خيلي بهتون نرسيدم.

دوباره خنديدم.

ـ اين همه؟ تك و تنها؟

ـ نه! تو و كوچولومون با هم. هنوز كه ويارت همون جوره شيريني و شكلات!

ـ ولي پرده ها رو بايد جمع كنم.

ـ لازم نكرده! تو استراحت كن.

و پالتويش را از تن درآورد و روي لبه مبل گذاشت و سمت چهار پايه رفت و خيلي فرز بالا رفت و شروع كرد به جدا نمودن پرده.

ـ تو كه نمي توني همه كاراهاي منو انجام بدهي.

ـ مي شه تو به كارت برسي و توي كار من سرك نكشي؟ بخور!

كه باز خنديدم.

ـ خيلي بامزه شدي. آخه با اين تيپ و قيافه ي اداري و شيك رفتي اون بالا چي كار؟ بيام كمك؟

ـ هيـــــــس! حواسم رو پرت نكن.

با خنده سكوت كردم و با تماشايش مشغول خوردن شدم و در تمام مدتي كه بالاي چهار پايه بود اين تماشا ادامه داشت. كارش كه تمام شد، پرده را جمع كرد و دوباره نزدم برگشت و روي مبل نشست و مرا روي زانوانش نشاند توي آغوشش، نزديك خودش. يك قطعه كيك را برداشتم و نزديك دهانش كردم. كيك را كه بلعيد، نوك انگشتانم را بوسه زد.

ـ از تمام شيريني هايي كه تا حالا خورده بودم، خوشمزه تر و شيرين تر بود. 

ـ تو اگه اين زبون رو نداشتي چي كار مي كردي؟

مرا بوسيد و گرمم كرد. دقايقي بعد، غافلگيرم كرد. خواست چشمانم را ببندم. بستم. باز كه كردم، رو به رويم يك دست لباس نوزاد بود. خوش سليقه بود پدر بچه ام. با لباس ها رقصيدم. حسودي اش شد. لباس را از دستم گرفت و خودش را جا كرد توي دستانم. يك دستش را حلقه كرد دور كمرم و با من رقصيد كه پرسيدم:

ـ دوست داري اسمش رو چي بذاريم؟

خنديد و پيشاني به پيشاني ام چسباند و گفت:

ـ دختره يا پسر؟

ناز كردم برايش. سر تكان دادم. چهره اش را متفكر كرد ولي شيطنت داشت نگاهش.

ـ اگه دختر بود شيرين، عين تو!

ـ و اگه پسر بود چي؟

ابرو بالا انداخت.

ـ بهش فكر نكردم. شايد ... نمي دونم. يه اسم هم قافيه با شيرين. شايد شروين!

و با هم خنديديم و غرق شديم توي نگاه هم. چقدر وجودش در كنارم آرامش داشت و چقدر داشتنش پر بود از حس برتري و قدرت نسبت به تمام زن هاي دنيا. بودنش، همه خوشي بود كه نگاهش دلم را لرزاند. چيزي توي نگاهش لرزيد. نگران شدم.

ـ چي شده فرشيد؟ خوبي؟

چشمانش به اشك نشسته بودند. نگاه از نگاهم گرفت و چيزي نگفت. حركتي نكردم و ايستادم. دست بردم سمت صورتش و گفتم:

ـ به من نگاه كن! تو ... تو داري گريه مي كني؟

صورت عقب كشيد.

ـ فكر اين كه روزي، تو كنارم نباشي داغونم مي كنه. مي ترسم محبوبه! مي ترسم از آينده ي بدون تو! از فردايي كه خيلي راحت ... 

و جمله را تمام نكرده، از من دل كند و فاصله گرفت. پالتو و كيفش را برداشت و گفت:

ـ بريم! بريم كه بقيه پرده ها رو جدا كنيم.

حال دلش را مي فهميدم كه حال دلم بود. كاش مي توانست همه چيز را به اشرف بگويد. ولي پس اشرف چه؟ پس آرزوي روزهاي آخر عمرش چه؟ چه دودلي اي! چه بلاتكليفي اي! خدايا كمكمان كن!

از پي اش رفتم سمت اتاق بعدي. بي كلام مشغول تعويض پرده ها بود ولي آرام آرام اشك مي ريخت. من هم بغض كرده بودم ولي آرام كردنش در توانم نبود چون مي دانستم بيشتر دل آزرده اش مي كنم تا دل آرام. او بالاي چهار پايه بود و من در پايين مشغول جمع كردن پرده ها. هيچ نمي گفت. توي سكوت تلخ ميانمان فقط گاهي آه بلندي مي كشيد و مي ديدم كه با پشت دست اشك هايش را مي گرفت. گاهي هم مكث مي كرد و از همان پنجره نگاهش خيره مي ماند به دوردست ها. به اتاق آخر كه رسيديم اشك هايش هم به آخر رسيدند. كمي آرام تر شده بود ولي چشمانش گواهي مي دادند كه چه باراني را تجربه كرده اند. هنوز بالا بود و من پايين كه پرسيدم:

ـ فرشيد! بهتري؟

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

از همان بالا نگاهي كوتاه به من كرد و لبخندي ملايم زد و سر تكان داد. هنوز در جوابش نخنديده بودم كه با صداي به هم خوردن در اتاق و برخوردش با ديوار به خود لرزيدم. نگاهم رفت تا كنار درب. يك زن در آستانه در! زني كه مي شناختمش. من و فرشيد خوب مي شناختيمش. زني كه هميشه از راه سر مي رسيد وسط خوشي و خراب مي شد سر عاشقانه هامان.

ـ تو اين جايي اون وقت من بالا و پايين اين خونه رو برات زير و رو كردم؟ به به! مي بينم افتادي به خونه تكوني. اينا كار توئه يا اين دختر؟

حضور بد موقع پريسا را دوست نداشتم. بودنش مرا مي ترساند. آزاردهنده بود برايم ولي فرشيد با بي خيالي بقيه پرده را هم جدا كرد بعد پرده را به دستم داد و آرام از چهار پايه پايين آمد.

پريسا كه جلوتر آمده بود، به من رسيد و سر تا پايم را برانداز كرد.

ـ مي بينم كه خوش مي گذروني. كاش خدا واسه همه كلفت ها يه همچين ارباب مهربوني مي فرستاد.

و عصبي خيره ماند روي صورتم. چه چيزي توي اين صورت خسته ديده بود، نمي فهميدم. نگاهش رفت بالاتر روي موهايم.

دستپاچه، تند و تند روسري ام را جلو كشيدم و موهايم را آن زير جا دادم. بعد پيله شدم به گره روسري تا سفتش كنم كه نگاه از من گرفت و رو كرد به فرشيد.

ـ كارهاي شركت رو كم نكردم كه بياي و به جاي اين دختره كار كني. واسه خاطر اين بود كه بيشتر با هم باشيم و به هم برسيم. امروز به جاي تو تالار و آرايشگاه رو رديف كردم. فقط مونده خريد و انتخاب حلقه و كارت دعوت. مامان مي خواد تا قبل از عيد همه كارهامون رو انجام بدهيم تا سرِ موقع همه چي مرتب باشه.

فرشيد ولي هنوز هم بي توجه نسبت به او دست دراز كرد سمت پرده توي دست هايم و كشيدش با خودش و مشغول شد به جمع كردن آن. ديگر حتي به من هم نگاه نمي كرد ولي پريسا پر از خشم، رفت سمتش. پرده را از لاي دست هايش بيرون كشيد و گفت:

ـ دارم باهات حرف مي زنم.

صدايش چيزي بود مثل فرياد ولي فرشيد سر برگرداند و دوباره چنگ زد پرده را از ميان دست هاي پريسا و ادامه داد كارش را.

يكهو فرياد پريسا پر از حرص و غيظ سر به فلك كشيد.

ـ بسه! تمومش كن! واسه چي همه توجهت شده اين دختره؟ حتي ديگه كارهايي رو كه وظيفشه هم تو انجام مي دهي. من چيم برات؟ پريسا چي شده براي تو؟

پرده را رها كرد فرشيد و با نفرتي كه از نگاهش مي باريد، نزديك شد تا پريسا و با خونسردي گفت:

ـ سر من داد نزن! 

ـ من هر كاري كه دلم بخواد مي كنم.

و به سمت من آمد و دق دلي اش را پر از خشم سر من خالي كرد و با يك ضربه به عقب هلم داد. آن قدر ناگهاني و خوش ضربه بود كه كم مانده بود پرت شوم روي زمين ولي دستم را محكم كردم به كاناپه و حفظ شد تعادلم.

ـ چرا اين دختر اين قدر برات مهمه؟

مي خواستم چيزي بگويم. حرفي كه پنهان كند كلافگي و دستپاچگي ام را. چيزي كه پرده بكشد روي اين همه عشق من و فرشيد و بپوشاند، مخفي اش كند. مخفي تر از آن چه كه بود ولي فرشيد، عصبي دستانش را در هوا تكان داد.

ـ چرا نمي فهميد؟ اين دختر ... اين دختر بيماره. بايد استراحت كنه! با اين همه كاري كه انجام مي ده، اگه بلايي سرش نياد شانس آورديم. فرداست كه از پا بيفته و خونش وبال گردن ما بشه.

پريسا پوزخندي عصبي زد و گفت:

ـ چه دل رحم و ... و البته احمق!

بي هوا پوزخندش به زهرخند رسيد. شد تلخ خند.

ـ چيه؟ خيال كردي من هم مثل تو ساده و احمقم؟ نه! حواسم هست دور و برم چي مي گذره. چشم و گوشم بازه. تو نگرانش نيستي، تو براش دل نمي سوزوني. تو ... تو عاشقي! عاشق!

و مكث كرد و دندان روي هم فشرد.

ـ دوستش داري، دوستت داره. اينو مي شه خيلي راحت از نگاهت فهميد. مي شه از نگاه اون هم فهميد كه توي دل هر دوتون چي مي گذره ولي ... ولي محاله. نمي ذارم. به خدا نمي ذارم. تو ... تو مال مني! فقط مال من! حاليته؟

دستم آرام نشست روي دهانم. خواستم صداي نفس زدن هاي ترسيده و مضطربانه ام را نشنود. خواستم شك نكند. شك؟ پريسا به هيچ چيز شك نداشت. پريسا خيلي مطمئن بود و اين يعني فاجعه!

فرشيد هاج و واج لحظه اي به او و دمي ديگر به من خيره مي شد. نگاهم كج شد تا پريسا. باورم نمي شد كه پريسا هم گريه كند ولي او بود كه اشك مي ريخت. متوجه خيرگي نگاهم كه شد، دست كشيد پاي چشم هايش. خواست رد اشك ها را پاك كند. خواست به خودش مسلط شود.

ـ كارهاي اين دختر مربوط به خودشه و خودش بايد تمومش كنه. وقتي هم كارهاش تموم شد كه بهتره هرچه سريع تر قال قضيه رو بكنه، كار تازه اش شروع مي شه و اون، همراهي با من و توئه.

چه مي گفت؟ نمي فهميدمش! من با او و فرشيد همراه باشم؟ چرا؟ براي چه؟ اصلا به كجا؟ فرشيد ساكت و حيرت زده فقط تماشاچي شده بود.

ـ خونه تكوني رو كه تموم كرد، بايد با ما بياد براي خريد. از مادر مي خوام كه با ما بفرستش. بالاخره يه نفر بايد خريدها و وسايل رو حمل كنه يا نه؟

پريسا اين را گفت و پر از شيطنت خنديد. تازه داشتم مي فهميدم مرا براي چه مي خواهد. دوزاري فرشيد هم تازه افتاده بود. 

ـ مي فهمي چي مي گي؟ دارم مي گم اين دختره مريضه اون وقت تو ... تو مي خواي كه ...؟

پريسا ترسناك تر خنديد.

ـ فقط اين ها كه نيست. اصل قضيه يه چيز ديگه است. مي دوني؟ مي خوام زجر كشيدن اين دختره رو به چشم ببينم. مي خوام لحظه لحظه، از غصه نداشتنت جلوت آب شه و لذت ببرم. مي خوام پر پر شه واسه محروم بودن از عشقت. مي خوام خراب شدنش رو بي تو ببينم. تو ... تو حق مني نه اين دختره ي كلفت.

آرام روي كاناپه اي كه تكيه زده بودم وا رفتم. فرشيد که حالم را ديد، دويد. نه! اجازه ندادند تكان بخورد. پريسا مانعش شد. تحكم كرد به او.

ـ پژمان يه چيزايي برام گفته بود نذار واقعي بشن. نذار باورشون كنم. 

نام پژمان داغم را تازه كرد. ضربان قلبم بالا رفت. فرشيد تقلا كرد به من برسد. دستي روي هوا تكان دادم كه برود، كه نباشد، كه جري تر نكند پريسا را. پريسا ولي كنار كشيد خودش را. پالتو و كيف فرشيد را از كنار ديوار برداشت و دستور مآبانه و پر از تحقير چشم انداخت به من و گفت:

ـ تنبلي رو بذار كنار و كارت رو تموم كن. چون هرچه سريع تر بايد با نامزد عزيزم بريم خريد عروسي و تو هم واسه كلفتي با ما هستي. حاليته يا حاليت كنم؟

و رو كرد به فرشيد و گفت:

ـ بهتره اگه نگاه كردن هاي مسخره ات ته كشيده راه بيفتي. مادر خيلي وقته كه پايينه. تو رو خواستند.

فرشيد نگاهي نگران مهمانم كرد و رو به پريسا شانه اي بالا انداخت. پريسا پوزخندي زد.

ـ گوش كن فرشيد! اومدن و نيومدن تو، فرقي به حال من نمي كنه ولي ... نه! نه! شايد اگه باهام بياي دهنم بسته بمونه و يه حرف هايي گفته نشه. 

و رفت تا درب خروجي. نگاه من و فرشيد رد و بدل شد ميانمان. فرشيد عصبي تر شد.

ـ چي مي گي تو؟

پريسا در آستانه درب، چرخي زد رو به ما. هنوز پوزخند مي زد.

ـ فراموش نكن! من چيزايي مي دونم كه بهتره مادر ندونند. مي فهمي كه؟ اين يه معامله است. پس مثل يه پسر حرف گوش كن راه بيفت. 

و ناگهاني با كيف چرم فرشيد كوبيد به بازويم.

ـ تو هم برو رد كارت! بسه هرچي اداي مريض ها رو درآوردي. بجنب!

بازويم تير كشيد. فرشيد با تهديد تير باران شد. دلم شكست، فرشيد خرد شد. ترسيدم، تسليم شدم، فرشيد تماشايم كرد. پريسا سر خوش رفت و خوشي مرد.

روزها رفتند. زمستان بساطش را جمع كرد، بهار تن پوش سبزش را گسترد ولي زندگي من هنوز هم زمستاني سرد و يخ زده بود و يا شايد هم انگار خورشيد محبت هيچ وقت نمي خواست يخ هاي شوم نفرت و سياهي را از دروازه دل پريسا آب كند. پريسا هنوز هم بي رحمانه و پر از نفرت بود با من. رحم نمي فهميد يعني چه ولي با فرشيد! در ظاهر عاشقانه مي پرستيدش. روزها مي شد كه پريسا، هر روزش را با فرشيد مي گذراند و سهم من شده بود ديدارهاي مختصر و كوتاه بدتر از شكنجه. خوب و بد اين نگاه ها را نمي فهميدم. نگاه نبود كه! نيم نگاه، دزدكي زل زدن و خيالي خيره شدن بود ولي تمام دلخوشي من، موجود كوچكي بود كه توي وجودم جا خوش كرده بود و تمام عشق من به فرشيد و اميدم به زندگي در او خلاصه مي شد. كوچولوي خارق العاده اي كه جانش بسته به جانم بود، كه جان مي داد مرا، كه گوش مي كرد دردِ دل هايم را و سنگ صبور مي شد حرف دلم را با پدرش. با پدري كه نمي توانستم هم كلام و هم نفسش باشم. دلمان كه براي فرشيد تنگ مي شد قرآن زمزمه مي كردم. آرام كه مي شدم، مي دانستم كودكم هم آرام گرفته.

روزها كه مي رفتند، مي رسيديم به روز موعود. روزي كه پريسا برايش لحظه شماري مي كرد، روزي كه عذاب آور بود. فقط يك هفته تا مراسم مانده بود و ديگر به زحمت حتي مي توانستم فرشيد را ببينم چرا كه پريسا همه جا با او بود و قرار بود من هم همه جا با آن ها باشم چون اشرف دستور داده بود، چون عروسش خواسته بود و من مي ترسيدم از خنده هاي مرموز پريسا، از نگاه هايي كه رنگ و بوي شرارت و نفرتش حال به هم زن بود، از اين با هم بودن، از اين همراه بودن مي ترسيدم.

همان شب، شبي كه فردايش بايد مي رفتيم براي خريد وقتي فرشيد به خانه برگشت صداي فريادهايش از اتاق اشرف شنيده مي شد. فرياد مي زد و ابراز مخالفت مي كرد بابت بودن من براي خريد عروسي، بابت بودن يك خدمه، يك نوكر ولي پي رد گم كردن بود. پي تسكين درد دلم، پي آرامش به من، آرامش به كودكم، آرامش به كودكمان و اشرف كوتاه نيامد. هميشه حرف، حرف اشرف بود. فرشيد، تلاشش بي ثمر بود. بي نتيجه، آزار مي داد خودش را.

فرداي آن روز، هر سه براي حركت آماده بوديم. همان دقايق اول حس مي كردم فرشيد با من حرفي براي گفتن دارد. نگاهش اين را مي گفت ولي حضور دائم پريسا ناممكن مي كرد رسيدن به خواسته اش را و در تمام مدت من زير نگاه تنفر آميز آميخته با شيطنت پريسا زجر مي كشيدم.

ـ سلام آقا! خوش اومديد.

صداي باغبان خانه بود. نگاهم رفت تا درب خانه كه باز شده بود و كسي با مگان نوك مدادي وارد مي شد. آقاي دكتر بود. فرهاد ماشينش را توي پاركينگ پارك كرد، بعد آمد سمتمان. از همان دور لبخند مي زد. با فرشيد و پريسا كه احوالپرسي گرمي كرد آمد طرفم. صبح بخير كوتاه ولي مهرباني نثارم كرد. بعد راه كج کرد سمت ساختمان. خسته به نظر مي رسيد. شنيدم كه به فرشيد گفت تا صبح توي بيمارستان بوده ولي خيلي ناگهاني عقب گرد كرد و خيلي عجيب به من دقيق شد. كمي شرمنده خود را از مقابلش عقب كشيدم. آرام گفت:

ـ محبوبه خانوم! شما ... واقعا حالتون خوبه؟

دستپاچه شدم.

ـ البته! من ... من خوبم. خيلي خوبم! چطور؟

نگاه مشكوك فرهاد چرخ خورد روي صورت و بعد هم سر تا پايم.

ـ نه! يه چيزي هست. مطمئنم يه موردي، يه مشكلي داري كه ...

بي هوا پريدم وسط كلامش.

ـ چيزيم نيست. اصلا! فقط ... شايد ... شايد مربوط به كارهاي زياد اين مدت باشه. خونه تكوني!

فرهاد سر تكان داد و رفت سمت فرشيد و او را با خود برد يك گوشه دنج.

ترسيدم، ترسيدم فهميده باشد دردم را. پزشك بود. شك كرده بود به من. نگاه هايشان چپ و راست مي نشست رويم. تمركز حواس و نگاهشان من بودم. اميدم به فرشيد بود كه دم نزند. فرهاد كوتاه نمي آمد. باور نكرده بود حرفم را. باور نداشت انكار فرشيد را. مكالمه شان طولاني كه شد، پريسا سرك كشيد. به هم زد خلوت برادرانه را و فرهاد به رفتن راضي شد ولي نگاهش جا مانده بود روي من. آمدم فرار كنم. رفتم سمت ليفان 620 ماماني و سفيد فرشيد. دستم به دستگيره نرسيده بود كه فرهاد به آرامي گفت:

ـ مي دونم يه چيزي هست پس بيشتر مراقب خودت باش.

و بي اين كه جوابي از من بگيرد، رفت تا ورودي ساختمان و من هاج و واج مانده بودم. خوب شد كه رفت. خوب شد كه نپرسيد. خوب شد كه ...!

ـ نمي خواي سوار شي؟ داره دير مي شه.

صداي آمرانه پريسا بد كرد برايم همه خوبي ها را. در تمام طول مسير پريسا عاشق مآبانه با فرشيد گپ مي زد ولي فرشيد، بي جواب و گاهي با پاسخ هايي كوتاه جو را آرام مي كرد. براي لحظه اي توي آينه ماشين نگاهم گرفتارش كرد. نه! من گرفتارش شدم. زوم كرده بود روي من و چقدر چشم هايش حرف براي گفتن داشتند. 

اولين جايي كه براي خريد توقف كردند يك طلافروشي بزرگ در گران ترين نقطه شهر بود. همان اول كاري پريسا مرا براي همراهي فراخواند ولي فرشيد، با كلامي كه هيچ تناسخي با نگاهش نداشت، غريد:

ـ نه! لازم نكرده! ظاهرش براي اين جا مناسب نيست. بمونه توي ماشين خيلي بهتره.

پريسا متعجب رضايت داد و آن ها رفتند و من با نگاهم بدرقه شان كردم. هنوز تا تابستان دو ماهي مانده بود ولي من داغ كرده بودم. شيشه سمت خودم را پايين دادم. سرم را كج كردم روي پشتي صندلي ماشين و چشمانم را بستم و رها شدم. رها شدم و پرواز دادم جان و دلم را تا كنار فرشيدم. نمي دانستم توي آن مغازه چه مي گذرد ولي دلش كه پيشم بود به من مي فهماند كه دارد شكنجه مي شود، كه درد مي كشد و شكايت نمي كند ولي چرا ما اين جا بوديم؟ ما؟ من و فرشيد مگر زن و شوهر نبوديم؟ پس چه مي كرديم توي هياهو و دوندگي براي يك ازدواج ديگر؟ براي ازدواجي كه دامادش شوهرم بود، عشقم بود، پدر بچه ام بود. 

ـ تو چرا اين جوري مي كني فرشيد؟

چشمانم را باز كردم و سر برداشتم از روي صندلي. قطره اشك نچكيده را پاك كردم از گوشه نگاهم. نگاهم ثابت ماند روي فرشيد و پريسايي كه بيرون ماشين كل كل مي كردند. از چهره فرشيد خشم مي باريد ولي پريسا خونسرد بود. سر انگشتان فرشيد بالا پايين مي شد روي شقيقه هايش. طاقت نياورد و سوار شد. نگاهش نرسيده به نگاهم گم شد توي حضور پريسا.

ـ عزيزم اين كه بحث و دعوا نداره. خب نپسنديدم نه حلقه هاش و نه سرويساش رو. هيچ كدوم اونايي نبودند كه مي خواستم. يه جاي ديگه اي هم هست. اون جا رو هم بايد بريم. مي دوني فرشيد؟! من ...

يك آن فرشيد هر دو دستش را محكم كوبيد روي فرمان و گفت:

ـ اين طلا فروشي معروف ترين و بزرگ ترين طلافروشي توي اين شهر خراب شده است. اكثرِ كاراش مال خارجه. اون وقت چه صيغه ايه كه تو نمي پسندي؟

ـ خب سليقه همه آدم ها كه عين هم نيست. من اون ها رو دوست نداشتم. در ضمن من عادت دارم كه براي تهيه بهترين چيز بيشترين زمان رو بگذارم. 

ـ ديگه هيچي نگو. تمام اينا بهانه است. فقط بهانه!

و كج شد روي داشبورد و چيزي بيرون كشيد. همان مسكن هاي هميشگي! يكي را بالا انداخت و سرش را خواباند روي پشتي صندلي. نگرانش شدم ولي جمع كرد خودش را و استارت زد.

ـ باشه! اون يكي رو هم مي ريم ولي اگه باز هم نپسنديدي مستقيم بر مي گرديم خونه. 

پريسا نگاهش را گرفت از فرشيد و خشمش را پاشيد روي من. نمي دانم چرا؟ انگار كه من سرش فرياد زده باشم. 

طلا فروشي بعدي آن قدر پريسا غر زد و اصرار كرد تا سرانجام و بالاجبار همراهشان شدم ولي چه همراه شدني! همراه براي تماشاي نمايشات ظاهرا عاشقانه ي پريسا سر تست كردن حلقه و جواهراتش. همراهي براي تحمل ناز و اداهاي عروس. همراهي براي همدردي با فرشيدي كه حتي نخواست حلقه انتخابي پريسا به دست عروس خانم توي دستش اندازه شود. حالم داشت به هم مي خورد از اين همه فيلم بازي كردن پريسا. دلم سوخت براي فرشيد. فرشيدي كه جايي ديگر بود. وجودش با پريسا بود ولي فكر و دل و روحش حبس شده بود توي جانم. آسمان چشمانش حال و هواي باران داشتند و پر از رعد و برق.

نگاه دزديدم از نگاهش كه شر نشود پريسا، كه پيله نكند و حرصش بدهد، كه حساس تر و لجوج تر نشود توي اين شكنجه جسمي و روحي و رواني، كه نبينم شكستن مَردَم را، كه دردم را نفهمد پريسا.

همان جا پريسا حلقه ها را پسنديد و جواهرات و سرويسش را سفارش داد. گام بعدي رفتن به مزون لباس عروس بود. مزون بزرگ و شيكي كه لباس عروس سفارشي پريسا را از روي معروف ترين ژورنال خارجي آماده كرده بود. مي رفتيم كه پرو كند لباسش را.

به محض ورود به سالن بزرگ مزون مات و مبهوت نظاره گر لباس هاي سفيد زيبا و متنوع و خوش دوخت شدم. چرخ زدم ميانشان. چقدر دلم خواست يكيشان، فقط يكيشان براي من بود. چقدر دلم خواست سفيد پوش مي شدم. چقدر دلم عروس شدن مي خواست.

ـ كجايي تو؟ چيه؟ هوايي شدي. داري مي رقصي واسه خودت. بيا كمكم! مي خوام لباسم رو پرو كنم.

لحن تحقير آميز پريسا شيريني لذت خيال پردازي را تلخ كرد به كامم. توي اتاق بزرگ پرو كه وارد شديم، فرشيد هم همراهمان بود. اتاقي شامل چند اتاقك. اتاقك هاي پرو با چهار آينه بلند قدي محصور شده و نسبتا بزرگ بودند. لباس را كه آوردند از ديدنش هيجان زده شدم و با در دست گرفتنش ذوق كردم. جنسش لطيف و نرم بود چيزي شبيه به حرير. مدلش توي دست هايم پيدا نبود ولي وقتي روي اندام برازنده ي پريسا نشست، تازه مي فهميدم چه شاهكاري شده. 

گوشه و كنار لباس مرواريد دوزي شده بود و دنباله ي بلندش حلقه مي شد به دست عروس. فوق العاده و محشر بود. فقط ظاهرش توي ذوق مي زد. نيمه دكلته بود با يك تكه پارچه نازك روي شانه سمت راست پريسا به نام آستين و شايد هم بندينك و سمت چپ كه نيمه برهنه بود. در دلم خدا را شكر كردم كه فرشيد بيرون اتاقك بود و اين لباس فريبنده را توي تن جذاب پريسا نمي ديد. پريسا با سر خوشي چرخ مي زد و خودش را توي هر چهار آينه قدي با غرور تمام برانداز مي كرد و وقتي تور و تاجش را هم آوردند، عروس بودنش تكميل شد. من براي پوشيدن لباس هيچ كمكي به او نكردم بلكه فقط شاهدي بودم براي خودنمايي هاي پريسا.

ـ چطوري شدم دختر؟

لبخندي زدم و نظر واقعي و باطني ام را به زبان آوردم.

ـ محشر خانوم! به تنتون برازنده است. شديد عين فرشته ها.

پوزخندي زد و مقابل آينه ايستاد و از همان جا با شيطنت آميخته با نفرت هميشگي اش به من چشم دوخت.

ـ يعني فرشيد هم مي پسنده؟

سري به تاييد تكان دادم و كلافه شانه بالا انداختم.

ـ خب پس برو صداش كن. مي خوام اين لباس رو به تنم ببينه. مي خوام نظرش رو بگه.

كم آوردم. دستپاچه شدم.

ـ ولي ... آخه ... آقا فرشيد با اين لباس ... چه جوري؟

ـ چته؟ چيه به من من و تته پته افتادي؟ انگار يادت رفته كه زنشم. آخرش كه بايد منو ببينه. چه با اين لباس عروس، چه با يه لباس خواب و ... و چه لخت. 

ـ ببخشيد خانوم پگاه آقا تمايلي براي داخل شدن ندارن.

زني بود كه كمك كرده بود پريسا را براي پوشيدن لباسش. ابروهاي تاتو شده ي پريسا توي هم گره خورد.

ـ فرشيد جان! لطفا بياييد داخل. مي خوام لباسم رو ببينيد. 

قلبم تند و تند مي زد. دوباره گرمم شده بود توي آن اتاقك خفه. حالم تعريفي نداشت. حال فرشيد را مي فهميدم.

چرب بود زبان پريسا. بلد بود فرشيد را چطور رام كند. نام اشرف شده بود نقل و نبات كلامش. شده بود ابزار دستش. چماقش! وسيله ارعاب و ترس و تهديد.

فرشيد به وارد شدن در اتاقك اجبار شد. راه چاره نداشت كه. پاي افشا شدنِ يك زندگي مخفيانه ي دو نفره در ميان بود ولي اين كه خوب بود. سود داشت برايمان. راحتمان مي كرد. خلاص مي شديم از اين همه پنهان كاري. زندگي معني مي گرفت. تازه مي شديم و... اما نه! اشرف چه؟ چه به سرش مي آمد وقتي نوكر خانه مي شد عروسش؟ آرزوي روزهاي آخر زندگي اش چه مي شد؟ من چه مي شدم؟ فرشيد پس چه؟

فرشيد سر به زير داخل اتاقك شد. آن قدر سرش را رو به پايين كج كرده بود كه حتي صورتش را هم نمي ديدم. پريسا پشت به او و رو به آينه ايستاده بود. همان طور كه با نگاهش در آينه من و فرشيد را زير نظر داشت، دستي به دامن بلند لباسش كشيد و گفت:

ـ فرشيد؟ چرا اون جا وايستادي؟ اين چه وضعشه؟ بيا جلوتر. يه نگاه به من بنداز و نظرت رو بگو عزيزم.

فرشيد اما آشفته بود. گاهي دست فرو مي كرد توي جيب هايش بعد دست مي كشيد لاي موهايش و ... و كمي بعد سر تكان مي داد. مدام اين پا و آن پا مي كرد. حدس مي زدم الان است كه صداي اعتراض پريسا بلند شود. كاش مي توانستم كاري كنم و يا حتي مانع پريسا شوم. حس مي كردم بايد منتظر داد و بيدادهايش باشم ولي به آرامي گفت:

ـ فرشيدجان با توام. نگام كن!

فرشيد خيلي سريع به او پشت كرد تا او را نبيند. دلم مثل سير و سركه مي جوشيد. دوباره داغ كرده بودم. حالم خوش نبود. انتظار اتفاق بدي را مي كشيدم كه ناگهان پريسا خيلي فرز سمت فرشيد رفت و درست در برابرش ايستاد ولي فرشيد هنوز هم سر به زير بود. پريسا دست برد سمت چانه فرشيد ولي او با چشماني بسته سر عقب كشيد.

صورت فرشيد به وضوح سرخ شده بود. پريسا به غم نشست.

ـ تو؟ نه! باورم نمي شه. تو نمي خواي منو توي اين لباس ببيني؟ ولي تو ... چند ماه پيش مدلش رو از توي اينترنت پسنديدي. توي ژورنال! خودت دست گذاشتي روش. پس حالا هم مي خوام كه به تنم ببينيش. ببين اگه ايرادي داره، بگو تا اصلاحش كنند.

فرشيد دوباره بي كلام پشت كرد به او. پريسا عصبي شده بود. بغض داشت صدايش.

ـ تو اگه با اين لباس و مدلش مشكلي داشتي، چرا همون اول نگفتي؟ ولي نه! نقل اين حرفا نيست. حالا دارم مي فهمم.

وسط غم و بغض و خشمش پوزخند زد.

ـ تو نمي خواي قبل از عقد، چشمت به تن من بخوره. نمي خواي گناه كني. 

و با صداي بلند، خنده اي عصبي سر داد. يهو، رنگ خشم گرفت صدا و نگاهش.

ـ تا چند ماه پيش توي تمام مهموني ها من رو با هر لباسي ديده بودي و نوع پوشش من خيلي برات اهميت نداشت حتي منو لمس مي كردي و باهام مي رقصيدي و حالا ... چه اتفاقي افتاده كه گربه عابد زاهد شدي و سجاده آب مي كشي؟ ديگه حتي اجازه نمي دي بهت دست بزنم. يك هفته به ازدواجمون مونده و من نمي دونم چي به سرت اومده. چي شده فرشيد خان؟ هـــــان؟

و من خوب مي دانستم كه چه به سر فرشيد آمده بود. حتي مي دانستم چه به سر دل فرشيد آمده. چه با مرام و معرفت بود مَردَم كه راضي نمي شد به نگاه كردن به زني ديگر در برابر نگاه همسرش. واي اگر پريسا موضوع را مي فهميد! دستپاچه و پا برهنه، آمدم مداخله كردم تا قضيه نرسد به جاهاي باريك.

ـ آقا فرشيد كوتاه بياييد. يه نگاه كه ضرري نداره. ماشاا... هزار ماشاا... پريسا خانم خيلي ماه شدند. يه نگاه بندازيد و نظرتون رو بديد. بالاخره كه چي؟ شب عروسي اين لباس رو پريسا خانم مي پوشند و شما هم بايد ... 

كه كلامم با نگاه فرشيد نيمه كاره ماند. ناگهان سر برگردانده بود سمتم. نگاهش از پا انداختم. عصبي و بهت زده زمزمه كرد:

ـ تو ديگه چرا اين حرفا رو مي زني؟

و به من خيره ماند. از پا افتادم با چشم هايي كه خبر مي دادند آشوب و غوغاي دل مهربانش را. التماس و خواهش توي نگاهش شكل اشك گرفت و نقاشي كرد گونه هايش را. دلم خواستش، دلم خواست بروم سويش. دلم خواست آرامش كنم. اطاعت كردند پاهاي لرزانم حكم دلم را. يك قدم به جلو برنداشته بودم که پريسا ميانمان حايل شد. فرشيد دوباره چشمانش را بست. نگاه پر از نفرت پريسا خراب شد رويم. سر برد بيخ گوش فرشيد و گفت: 

ـ چه خبره شازده؟ به اون اين مدلي نگاه مي كني ولي به من! هه! پس ... پس بچه بازيه؟

و به سرعت تركمان كرد و داخل رختكن شد. چشم هاي فرشيد به آرامي وا شدند. با دست اشك هايش را پاك مي كرد ولي آرام نمي گرفت. نگاهش دردمندانه افتاد رويم. خراب شدم. وا رفتم. خيره خيره، زجرم مي داد. دستش دراز شد سمتم و من ميخكوب شده بودم. ناي حركت نداشتم. اصلا تاب و تواني نمانده بود برايم. توانم به قد يك سر تكان دادن اكتفا كرد. چقدر به همان حال مات يك ديگر بوديم، خدا مي داند. 

ـ محبوبه بيا داخل. زود باش!

ولي نمي توانستم. به هم ريخته بود حال روحي و جسمي ام. اصلا چرا من؟ چه كارم داشت؟ نگاهم پرسشگرانه جا ماند پيش فرشيد. او هم نايي براي گفتن نداشت كه پريسا از رختكن بيرون زد. ديگر لباس سفيد عروسي تنش نبود. گره روسري اش را بست، نگاهي مرموز به من و فرشيد انداخت و نزديكم شد.

ـ من و تو از لحاظ جُثه تقريبا يه سايزيم. البته فكر مي كنم كه تو بايد خوش هيكل تر هم باشي. مگه نه فرشيد؟

دستپاچه و مضطرب نگاهم را از او گرفتم و چشم دوختم به كفپوش زير پايم. فرشيد هنوز هم غرق سكوت بود. دوباره شده بود تماشاچي. 

دست پريسا نشست پاي چانه ام، سرم را بالا آورد. چشم هاي سرخش زل زد وسط چشم هاي بي جانم.

ـ مي ري اون تو و اون لباس رو مي كني تنت.

چشمانم با بي جاني، حيرت زده گشاد شدند. تنم لرزيد. در چشمان اين زن، چيزي فراتر از نفرت بود. نمي دانم! نمي دانم حسادت بود و يا شايد انزجاري بيش از حد. به من من افتادم.

ـ آخه چرا ... چرا من؟ من ... من ... نه خانوم! من... 

به يك حركت سمت رختكن چرخاندم و گفت:

ـ مي ري و مي پوشيش. حاليته؟ كمك هم خواستي صدام كن.

فرشيد سمتمان آمد. ميانه داري كرد دوباره. التماس كرد پريسا را.

ـ تمومش كن پريسا. چرا زجرش مي دي؟ اين همه ازش كار مي كشي بس نيست؟ چي از جونش مي خواي؟ يه نگاه به رنگ و روش بنداز! عين مرده ها شده. تموم كن اين بازي مسخره رو.

پريسا غيظي شد. فرشيد را كنار زد، مچ دستم را به چنگ گرفت، زورش را خالي كرد سرم و مرا با خود برد تا رختكن. نمي برد! مي كشيد دنبالش.

ـ خودت اين بازي مسخره رو شروع كردي عزيزم پس تا آخرش رو بازي كن كه داره به جاهاي خوبش مي رسه.

و مرا داخل رختكن هل داد. پرده را كشيد. من مانده بودم با لباس سفيدي كه روي رگال رها شده بود و جسمي كه توانش ته كشيده بود. چه بايد مي كردم؟

دست بردم براي پرده و كنارش زدم تا بيرون بروم. پريسا برابرم راه را بست.

ـ بپوشش! بجنب! من، همين جا مي مونم. برو.

و با حرص پرده را كشيد. باقي حرص و حسادتش را خالي كرد سر فرشيد.

ـ حالا من بازي رو يه جور ديگه ادامه مي دم. اون جور كه دلم مي خواد عزيزم. 

دستي به پيشاني ام كشيدم و عرق سرد را پاك كردم. خواستم يك بار ديگر بيرون بروم که پريسا به خشم هلم داد داخل. كوبيد طاق سينه ام و گفت:

ـ لفتش نده! خسته ام داري مي كني.

احمق شدم. سادگي كردم. خيال مي كردم رد گم كردن است.

ـ ولي ... ولي ... من نمي تونم. آخه جلوي ... جلوي آقا فرشيد، با اين لباس ... نه! نمي تونم. ما ... ما نامحرميم.

دستش آمد سمت روسري ام و به شدت از سرم كشيدش. موهايم، روسري، همه با هم توي مشتش.

ـ براي من ادا در نيار. زود باش والا خودم مي كُنمش تنت. 

پرت شدم عقب. تنه زدم به رگال. لباس ليز خورد پايين. روسريم پرت شد توي صورتم. پرده كشيده شد به رويم. دستم را تكيه دادم به ديوار اتاقك. روسري را كشيدم روي صورتم. عرق ها تمام نمي شد. از صورتم رساندمش روي سرم، روي موهاي آشفته و چنگ زده ام. بغض خفه ام مي كرد. دست بردم و پرده را عقب زدم، جيغ كشيدم:

ـ من نمي خوام. نمي خوام اين لباس رو بپوشم. بذار بيام بيرون! تو رو خدا ولم كن.

و بي صدا به گريه افتادم. فرشيد تاب نياورد. دوباره آمد سمتمان. هنوز گريه مي كرد.

ـ ولش كن پريسا! دست از سرش بردار. حالش خوب نيست.

ـ اين جا چه خبره؟ چي شده خانم پگاه؟

يكي از مسئولين مزون بود. خدا رسانده بودش. نفسم را بيرون دادم ولي پريسا با دست علامت داد و با خونسردي گفت:

ـ چيزي نيست. شما برو! داره تمام مي شه ديگه.

ـ واقعا؟ پس سريع تر! مشتري هاي ديگه هم منتظرن.

و از اتاق بيرون زد.

ـ بايد اون لباس رو بپوشي. برو تو! كشش نده.

پريسا اين را گفت و چشم انداخت روي فرشيد. فرشيد ملتمسانه و كودكانه مي گريست.

ـ تو رو خدا پريسا! تمومش كن. آزارش نده! بسه پريسا!

ـ محبوبه بايد لباس رو بپوشه و الا همه چي رو به مادر مي گم.

و پوزخندي زد. در اوج خشم و نفرت و حسادت پوزخند زد.

ـ گريه و التماس تو براي اونه؟

و بعد با حالي عصبي تر از پيش خنده اش را فرو خورد.

ـ حالا كه اين طوره، بايد اون لباس رو بپوشه. بايد!

و هلم داد توي اتاقك.

ـ بجنب دختره نفهم! تا پنج دقيقه ديگه با اون لباس، مياي بيرون. فهميدي؟

و باز پرده را به رويم كشيد. روي صندلي فرو نشستم. تمام تنم مي لرزيد. داغ كرده بودم. آتش داشتم. سرم گيج مي رفت. نفسم سخت بالا مي آمد. هق هق داشت صدايم. ياد اشك هاي فرشيد دلم را بيشتر مي سوزاند ولي بايد كاري مي كردم. بايد تحقير شدنمان تمام مي شد. بس بود شكنجه شدن من و فرشيد. 

خيره ماندم به لباس سفيد. حالم خوب نبود ولي بايد انجام مي دادمش. دستم لرزان، تا دكمه هاي مانتويم رفت بالا. اشك هايم بي محابا، مي ريختند پايين.

نفس كشيدم سخت بود. دست كشيدم به لباس سفيد! نرم بود.

تنم خالي شد از خودم. پر شدم از نفرت پريسا. پوشيدم لباس سفيد را و عروس شدم.

لباس را پوشيدم. باورم نمي شد. لباس چقدر توي تنم برازنده بود. انگار براي من اندازه اش كرده بودند و عجيب اين كه هيچ حس بدي نسبت به ظاهر لباس نداشتم. با دستي لرزان اشك هايم را پاك كردم.

ـ من ... من ... من آماده ام.

صدايم هم مي لرزيد كه دو كلمه را گفتم. پرده كنار رفت. پريسا با همان نگاه اول مات و مبهوت تماشايم شد. بي حركت و با چشماني گشاد سر تا پايم را برانداز مي كرد. كمي كه گذشت خودش را جمع و جور كرد و با نگاهي ديگر حسادتش را خالي كرد سرم.

ـ آره! حدسم درست بود. خيلي خوب اندازه تنته. 

و نگاهش را انداخت روي تاج و تور. اين ديگر نه. نبايد! اين ها ديگر اضافه بودند ولي تاج و تور را هم روي سرم ثابت كرد.

ـ گريه كه كردي، گونه هات گل انداختن و سرخ شدن. اين سرخي به صورتت مياد و با تور و لباست تناسب داره. حالا مي توني بري. بايد فرشيد ببيندت. 

جا خوردم. چه مي گفت اين زن؟ چه مي خواست از من؟ چه مي كرد؟

ـ نه پريسا! بسه ديگه. خواهش مي كنم.

صداي فرشيد بود كه التماسش مي كرد ولي پريسا خنديد. ديوانه وار و عصبي خنديد.

ـ برو! منتظرته. چشم به راهي بد درديه. 

چه بايد مي كردم با اين گرفتاري؟ كجا را داشتم بروم توي اين بي پناهي؟ راه رفتن يكي بود. بايد كاري را كه مي خواست انجام مي دادم؟

چشمانم را بستم. اشك هايم آرام نمي گرفتند. حالم هنوز هم خوش نبود. كلافگي مرا از پا انداخته بود. چشم باز كردم، نفسم را به سختي بيرون دادم و سرم را بالا بردم. نگاهم را انداختم به پريسا. به دستش كه پرده اتاقك رختكن را كنار زده بود.

مگر كجا مي رفتم؟ مگر چه كسي مرا مي ديد؟ غريبه كه نبود. شوهرم بود، فرشيد بود. فرشيد من! پاره تنم! پدر مسافر كوچولويم! بس بود فيلم بازي كردن براي پريسا. خسته بودم، خيلي خسته. مگر تاب و توانم چقدر بود؟ ولي ... خدايا! چرا اشرف را ساده از ياد مي بردم؟ اگر مي فهميد چه؟ اگر پريسا مي فهماندش چه؟ آرزوي ازدواج فرشيد در روزهاي پاياني زندگي اش ... خدايا!

دستم را گذاردم روي صورتم. سرم در حال تركيدن بود.

ـ چرا ادا در مياري؟ بجنب كلي كار مونده. برو! فرشيد بايد ببيندت. خيلي خوشگل شدي. 

نه نه! بايد ادامه مي دادم. بايد به اين نمايش مسخره ادامه مي دادم. بايد ادا در مي آوردم. پس شرم و خجالت و مكث را آميخته كردم به رفتارم. از رختكن بيرن آمدم. تمام تنم مي لرزيد ولي روي پا بند شدم. تاب آوردم تنم را.

با همان نگاه اول فرشيد را ديدم. دستش را گذارده بود طاق صورتش و از لرزش شانه هايش مي فهميدي كه مي گريد. طاقت نياوردم حالش را. ناخواسته رو گرداندم سمت پريسا و به فرشيد پشت كردم. پريسا مسخره ام كرد.

ـ واي! چه بچه هاي باشرم و حيايي! ببين فرشيد جان تو كه نمي خواي لباس رو تن من ببيني، حداقل توي تن اين مانكن تماشاش كن. يه نگاه بنداز که اگر ايرادي داره اصلاحش كنند. بجنب اونا منتظرند.

فرشيد ولي حالش همان طور بود و من، هنوز هم حالم بد بود.

ـ بسه ديگه! گريه نكن عزيزم. نگاش كن. دقيقا رو به روته. خوبه كه تو هم برگردي محبوبه. سر برگردون سمت آقا فرشيد. 

روي آقا فرشيد، با تمسخر تاكيد كرد. سري به امتناع تكان دادم. يكهو دستانش دور بازوانم چنگ زدند و مرا سمت فرشيد چرخاند.

ـ زود باش فرشيد. به اين مانكن نگاه كن. فقط يه نگاه! و الا ... 

بغض بدتر از قبل آزارم مي داد. جاي ناخن هاي پريسا توي بازويم، تير مي كشيد. نگاهم ماند روي فرشيد. فرشيدي كه سر بالا آورده بود و با لحظه اي مكث، نگاهم مي كرد. نگاهش، جا خوش كرده بود رويم. نگاهش ولو بود توي چشم هايم، روي سر تا پايم. يك آن ميان اشك هايش خنده جوانه زد. لبخندي به زيبايي! آن قدر زيبا كه تازه ام كرد، جانم داد. مي دانستم پسنديده ولي نه لباس را، بلكه مرا در اين لباس و اين بار من بودم كه دوباره مي شدم شريك گريه. با هر پلك زدني، با هر فرو افتادن قطره اشكي، من هم فرو مي نشستم. چشمم سياهي مي رفت. ميان خواب و بيدارم ديدم كه فرشيد، آرام و بي خيالِ پريسا، گام برداشت سمتم. خيره بود نگاهش هنوز. سر تكان دادم. نبايد مي آمد. نبايد اين بازي را خراب مي كرد. بايد ‹‹ نه›› را مي فهميد ولي فرشيد، سرش گرم كار خودش بود. آمد طرفم. چرخي زد دور و برم. براندازم كرد. از سر تا پا براندازم كرد و ايستاد. ايستاد جايي درست مقابلم و باز تماشايم كرد. خيره خيره! زل زده! دنيايي نبود برايش! هيچ كس به چشمش نمي آمد. فقط من بودم و او. من بودم و فرشيد.

ـ نـــه!

اين نه بلند و كشدار، مثل پتك آمد و خراب كرد خلوتمان را. نگاهم از فرشيد جدا شد و با ترس نشست روي پريسا. عصبي و سرخ شده بود. حسادت و نفرت داشت خفه اش مي كرد. داشت منفجر مي شد. شايد منفجر شد.

ـ متاسفم برات. متاسفم فرشيد! خراب كردي. لازم شد چيزايي رو كه مي دونم به مادرت بگم. اين جوري شايد تو هم ... 

ـ واقعا زيباست. خيلي زيبا!

فرشيد، بي مهابا و بي خيال پريسا، پريده بود وسط تهديدش. بغض پريسا را نشنيده گرفت و عاشقانه ميان سيل اشك هايش حرف دلش را زد. چشم توي چشم من، برابر چشم پريسا از دلش گفت.

ـ چرا؟ چرا لعنتي؟

خشم پريسا فوران كرد. چرا چرا گويان بي تاب شد. ولم كرد، پرتم كرد، تنم رها شد. سياهي توي نگاهم، طولاني تر شد. صداي به هم كوبيدن در لرزاندم. سخت ايستاده بودم. به زحمت طاقت كرده بودم. زانوانم ياراي تحملم را نداشتند. پايين كشيده شدم. دوباره سياهي نشست توي نگاهم. نشستم ميان يك دنيا گرما. من گرم تر، من داغ دنيايي كه مهمانش شدم. گرم! پناهگاهم خوب بود.

ـ محبوبه؟ خوبي عزيزم؟ چي شده؟ چشاتو وا كن خانومم.

به زحمت چشمانم را باز و بسته كردم. مات مي ديدمش ولي صدايش پر بود از نگراني و غم. دستش نشست روي صورتم.

ـ خداي من! تو تب داري. آروم باش! تحمل كن! الان از اين جا مي ريم.

حالم را نمي فهميدم. چيزي توي وجودم كم مي شد. كم مي شد و ته مي كشيد.

توي خواب و بيدارهاي جان كندنم به زحمت و تقلاي فرشيد خلاص شدم از شر لباس سفيد. صدايش را مي شنيدم كه پي بيدار نگه داشتنم بود. هر قطره اشكش كه مي نشست رويم، تلنگري بود، بيدار باش بود. انگار، بيداري نداشت اين كابوس تلخ. به ابهام نشست همه چيز. فرشيد تار و تارتر شد. دنيا سياه شد بي حتي يك نقطه كوچك از نور.

***

چشم باز كردم. براي چندمين بار بود كه توي اين چند ماهه روي تخت بودم و سرم به دست. خواستم روي تخت بنشينم كه دستي مانعم شد.

ـ خوبي عزيزم؟

فرشيد بود و با نگراني آميخته با محبت نگاهم مي كرد. چشمانش هنوز قرمز بودند و مرا به ياد پريسا مي انداختند.

ـ پريسا؟ اون ... كجا رفت؟ مادرت ... مادرت نبايد بفهمه. اون اگه ... 

ـ چه خبرته گلم؟ آروم باش! آروم خانومم. اصلا بذار هر غلطي دلش مي خواد بكنه. 

ـ چي داري مي گي فرشيد؟ مادرت نبايد از اين قضيه بويي ببره و الا ... 

كه با صداي سرفه اي به خودمان آمديم. دكتر بود كه وارد اتاق شد. فرشيد كمي از من فاصله گرفت.

ـ سلام دكتر! خسته نباشيد. ممنون كه تشريف آورديد.

و به احترام دكتر برخاست.

ـ ممنونم. بفرماييد! راحت باشيد.

و نگاهي به من كرد.

ـ حال اين مادر جوون چطوره؟

لبخندي نشست روي لب هاي فرشيد و نگاهي پر از عشق نثارم كرد.

ـ چرا از خودش نمي پرسيد؟

ـ خوبم. بهترم!

دكتر نگاهي به سرمم انداخت.

ـ نه عزيزم! رك و راست بگم شما اصلا حالت خوب نيست. به شوهرت چيزي نگفتم و صبر كردم تا بيدار بشي و به هردوتون بگم. تو زيادي ضعيف شدي و ضعف تو يعني ضعف بچه تو با خودت و اون بچه، چي كار مي كني خانم جان؟

و دست در جيب روپوش سفيدش كرد و ادامه داد:

ـ من پزشك متخصصت نيستم ولي مگه بهت سفارش نكرده كه اضطراب و دلواپسي بيش از حد براي هردوتون سمه؟ ضربان قلب بچه خيلي ضعيف بود. اونقدر پايين كه فكر كردم ديگه زنده نباشه ولي داره تلاش مي كنه كه بمونه و نمي دونم چرا شما بهش كمك نمي كني عزيزم؟ چند وقته كه خونريزي داري؟

به تاسف سر تكان دادم.

ـ نمي دونم! شايد يكي دو روز باشه و امروز ... خيلي بدتر!

ابروهاي باريك و مشكي دكتر، توي هم گره شدند.

ـ يكي دو روزه اين حال رو داري، اون وقت يك لحظه نگران نشدي كه اين وضعيت يه علامت خطر براي بچه است؟ ببينم! شما هر دوتون، اون بچه رو مي خواهيد يا نه؟

فرشيد كه انگار چيزي از وضعيت و حالم نفهميده بود، نگران تر شد.

ـ موضوع چيه خانم دكتر؟ يعني تا اين حد حالش بده كه باعث مرگ بچه مي شه؟

ـ معلومه آقاي محترم! شما بايد اضطراب و نگراني رو از همسرتون دور كنيد و جو آرومي براش مهيا كنيد. اگه اين وضعيت ادامه پيدا كنه بچه سقط مي شه. مي فهميد؟

فرشيد دستپاچه شد.

ـ خب ... خب ... چي كار بايد بكنيم؟ من، هر دوشون رو مي خوام. هم همسرم و هم بچه رو. 

ـ همسرتون چطور؟ ايشون هم مثل شما فكر مي كنند؟

فرشيد پرسش گر و متعجب نگاهم كرد.

ـ بگو محبوبه! تو هم بچه رو مي خواي يا ... 

ـ معلومه! من مي خوامش. اون بچه ي ماست. من اونو مي خوام. اونم سالم و ... 

كه دكتر پريد وسط كلامم.

ـ پس به حرفام با دقت گوش كنيد. چند روز بايد استراحت مطلق داشته باشي بدون كمترين فعاليت سخت و دراز مدتي. داروها رو به طور مرتب مصرف مي كني و تقويت غذايي هم نبايد فراموش بشه. سه ماهه ي اول بارداري، ماه هاي حساس و مهميه. اون هم براي شمايي كه اولين بچه و در اصل، اولين زايمانتونه و سنتون هم به نسبت پايينه. هر اتفاقِ مشكوك، كوچك ترين وضعيت غيرمترقبه، همه يعني يه اخطار بزرگه.

سفارشات دكتر كه تمام شد، مجوز مرخصي و استراحت در خانه را داد ولي مگر با وجود اتفاق امروز ديگر در آن خانه هم مي شد استراحت كرد؟

پريسا! اشرف! من و فرشيد! كودكم!

واي! فاجعه نزديك بود.

تا رسيدن به خانه نه صحبت خاصي بود و نه اتفاقي افتاد. فقط فرشيد برايم يك معجون تقويتي خريد و بالاجبار به خوردم داد. داروهايم را گرفت و تكيه كلامش شده بود قربان صدقه رفتن براي من و مسافر كوچولويمان. عجيب بود! هر چقدر كه من پر بودم از ترس و اضطراب و نگراني ولي فرشيد به همان اندازه و حتي بيشتر مملو بود از آرامش و اطمينان. سرخوش بود. كيفش كوك شده بود. شيشه ماشين را پايين داده بود و از خوشي فرياد مي كشيد. آواز سر داده بود. هر چه به خانه نزديك تر مي شديم، مصيبت نزديك تر مي شد. چقدر نزديك بود! چرا دست كم گرفته بودم اين همه نزديكي بدبختي را به خودم؟ به خودمان؟ خوشي چه كرده بود با ما؟ با زندگي ام! با زندگي ام؟ زندگي مخفيانه ام؟

ـ محبوبه نگام كن. نمي خوام اذيت بشي ولي ... ولي لازمه كه خودم همه چي رو به مادر بگم.

حرفش زيادي يكهو و ناگهاني بود. ترسيدم.

ـ چي داري مي گي؟ نه نه! مادرت نبايد بفهمه. اون ... اون! آرزوي مادرت توي اين وضعيت ديدن ازدواج تو و پريساست. تو نبايد اين كار رو باهاش بكني. نه! نه!

چه مي گفتم؟ ديوانه شده بودم؟ چه به سرم آمده بود؟ مزخرف مي گفتم. ازدواج فرشيد و پريسا؟

ـ تو ... تو ديوونه شدي. نمي فهمي چي مي گي. من ... من مي خوام خودمون رو خلاص كنم. مي خوام از اون خونه بيارمت بيرون. بريم يه جاي ديگه. من و تو و اين بچه! هر سه نفرمون. من يه جوون مستقلم پس حق دارم براي آينده ام تصميم بگيرم و همسرم رو انتخاب كنم. تو چطور مي گي كه آرزوي مادر من ديدن ازدواج من با اون دختره ي عوضيه؟ يعني تو مي خواي من باهاش ازدواج كنم؟ خدايا به دادم برس. همه با هم شكنجه ام مي دن تو ديگه نه محبوبه. 

و ماشين را ترك كرد. آن قدر عصبي شده بود كه حتي قيد ريموت كنترل را هم زد و سمت در رفت و درب را گشود. به محض ورود چشمم به 206 اس دي آلبالويي پريسا افتاد. وحشت گرفتم.

ـ فرشيد؟ اون ... پريسا ... اين جاست.

ـ خب باشه! تو خودت رو اذيت نكن. يه راست ميري توي اتاقت و استراحت مي كني. فهميدي؟

ـ ولي پريسا ...!

ـ هيـــس! هيچي نگو.

و با هم وارد ساختمان و بعد هم اتاقم شديم و روي تخت خواباندم.

ـ يه زمان بندي براي مصرف داروهات داشته باش از همين الان.

و ليواني آب سمتم كشيد.

ـ اينم آب.

نگاهش كردم.

ـ ولي فرشيد ... مادرت! پريسا!

ـ قرص هات رو بخور و استراحت كن.

ـ دارم باهات حرف مي زنم. خواهشا هيچ كار اشتباهي نكن.

كه ليوان آب را با دستم بالا آورد و قرص را روي لب هايم نشاند.

ـ وا كن دهنت رو!

به اصرارش قرص ها را قورت دادم. آب را كه نوشيدم، آرام دستش را پس زدم.

ـ مي شنوي چي دارم مي گم؟ مادرت نبايد چيزي بفهمه.

ليوان را روي عسلي كنار تخت گذاشت و مستقيم زل زد توي چشم هايم.

ـ داري از چي حرف مي زني؟ نمي فهممت.

ـ نبايد موضوع من رو به مادرت بگي.

عصبي پوزخند زد و گفت:

ـ بالاخره كه مي فهمه. يا امروز، يا فردا! فردا كه ظاهرت همه چي رو بگه خيلي بدتره. 

و اشاره كرد به شكمم. به يك آن چشم هايش فشرده شدند؛ چين نشست توي جاي جاي صورتش و سرانگشتانش را فشرد روي شقيقه هايش.

ـ لعنتي! لعنتي! آه! واي!

ـ فرشيد تو ... خوبي تو؟

درد مي كشيد كه خش دار گفت:

ـ آخ! چيزي نيست. خوب مي شم. خوب مي شم.

ـ تو چته؟ عصبي شدي؟

و دست كرد توي جيبش. باز همان قرص ها. ته مانده آب ليوان مرا سر كشيد.

ـ تو چته فرشيد؟ امروز دو تا از اين مسكن ها خوردي. بايد بري دكتر.

از جا برخاست و با حالي بد سمت درب رفت.

ـ كجا داري مي ري فرشيد؟ بمون تا حالت جا بياد.

ايستاد. چشمانش فشرده تر شدند. سرش را جا داد ميان دستانش.

ـ بايد برم! مادر منتظره. تا تو مي اومدي بالا ... آخ! يكي از خدمه بهم گفت، مادر مي خواد ببيندم.

توي صورتم، ترس و نگراني پيدا شد.

ـ يعني ... يعني پريسا همه چي رو براي اشرف گفته؟ واي! اگه مادرت منو بندازه بيرون چي؟

چرخيد سمتم، دستانش پايين افتاده بود. چند قدم برداشت تا نزديكم. نگاهم كرد. درد توي صورتش جولان داده بود ولي تاب مي آورد.

ـ نمي تونه! هيچکي نمي تونه تو رو از من بگيره. تو زن مني. دنيا هم بخواد زير و رو بشه، من با هر دوتون مي مونم. قسم مي خورم.

و سر جلو آورد و گونه ام را طولاني بوسيد و همان جا بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ عاشقتم! مي فهمي يعني چي؟

لبخندي زدم. با دلهره بود خنده ام. دستم را اطمينان بخش فشرد و از اتاق بيرون زد.

دوباره روي تخت ولو شدم. آرام نمي شدم. با اين دلشوره نمي شد خوابيد. شيطان رفت توي جلدم. بايد حرف هايشان را مي شنيدم. از روي تخت برخاستم. سرم دوباره گيج رفت. چشمانم را بستم و دستم را به تخت نگه داشتم. صداي چند ضربه به در اومد.

ـ به به! مي بينم كه بازم خوش مي گذروني.

بله بفرماييد نگفته بودم كه صدايش توي گوشم پيچيد و بعد صداي پاشنه هاي كفشش روي پاركت.

چشم باز كردم. باز هم؟ خدايا! فقط چه مودب شده بود. از كي تا حالا براي ورود به اتاق خدمه در مي زد؟

روي صندلي نزديك تختم نشست.

ـ پيداست بعد از رفتن من خيلي بهت خوش گذشته. رو دل كردي؟

و پوزخند زد. نگاهش چرخيد روي سر تا پايم. دستپاچه شدم. نگاهش كلافه ام مي كرد. حرفم نمي آمد. فقط با دست، عرق هاي صورتم را گرفتم.

ـ راستي؟ من بالاخره نفهميدم فرشيد از لباس من خوشش اومده بود يا ... يا از تو؟

نگاهم پايين افتاد، كف زمين. ضربان قلبم تند و تند بالا رفت. قلب كودكم چه؟ دستم را گذاردم روي شكمم. بايد آرامش مي كردم شايد خودم هم آرام مي شدم. پريسا باز با تمسخر خنديد.

ـ اي بابا! بي خيال! چيزي نيست. گفتم كه! رودل كردي.

حضورش شكنجه مطلق بود. آزار بود.

ـ واو! چقدر دارو! فرشيد داشت به مادر مي گفت بعد از رفتن من حالت بد شده و تا حالا بيمارستان بوديد. داستان اين مريضي هاي وقت و بي وقت تو چيه؟ آخه يه رودل بيمارستان رفتن مي خواد؟

به انتظار ماند براي جواب. سر تكان دادم. با نگاهش مي غريد.

ـ چيه؟ زبونت مورد داره؟ آها ترسيدي؟ نه! نترس! من هيچي به اشرف نگفتم فقط براي تنها برگشتنم پرسيد كه يه چيزي سرهم كردم. پس خوش باش!

بچگانه، پر از من من گفتم:

ـ مگه ... مگه قرار بود، چي رو ... چي رو به اشرف خانوم بگيد؟

عصبي شد.

ـ خيلي وقيح و پررويي! من همه چي رو مي دونم بدبخت. بين تو و اون پسره ي احمق يه سَر و سرّي هست. من مطمئنم. خيال كرديد امروز و ديروز و هر روز كورم و هيچي نمي بينم؟ فكر كرديد من هيچي نمي فهمم؟

ـ خب ... خب ... پس چرا چيزي به اشرف خانوم نگفتيد؟

باز لبش به پوزخند نشست.

ـ معلومه! چون حالا حالاها باهات كلي كار دارم. برات برنامه ها دارم محبوبه خانم. من، بايد خرد شدنت رو ببينم. اوني كه با فرشيد ازدواج مي كنه منم چون مال منه، حق منه و تو ... تو هيچي نيستي مگر يه پرستار ساده، يه كلفت!

راست مي گفت؟ چه ساده بودم من كه خيال مي كردم پريسا بعد از اتفاق امروز كوتاه مي آيد و كنار مي كشد و براي اين كه بيش از اين به دنبال بي توجهي هاي فرشيد كوچك نشود او را رها مي كند ولي... ولي نه! پريسا بيد نبود. نمي لرزيد با اين بادها. تكان هم نمي خورد ولي من مي لرزيدم. تمام وجودم ... صدايم!

ـ چرا ... چرا فكر مي كني كه من و فرشيد خان با هم مسئله اي داريم؟

وقيحانه خيره خيره نگاهش مي كردم كه از جا جست. كي خراب كرد نفرتش را سرم، نفهميدم. گريبانم را چسبيد.

ـ شما دو تا چي فكر كرديد؟ كه با يه بچه طرفيد؟ نه! بچه تويي كه خيال كردي، توي اين خونه جايي داري و مي توني با پا پس كشيدن من بشي همه كاره ي اين جا يا خانم خونه يا ... يا حتي عشق فرشيد. نه! من مي مونم، مي مونم براي هميشه و اين تويي كه مي ري.

كنار زدم دستش را، زنداني جانم را، خشمم را، ول كردم.

ـ دست از سر فرشيد بردار. چرا آزارش مي دي و داشتن منو بهش نسبت مي دي؟ برو پي زندگيت. شايد هر كس ديگه اي به جاي تو بود و اين همه بي مهري مي ديد خيلي وقت ها پيش، از پا مي افتاد. تمومش كن ديگه! 

خنده اي ترسناك، بدتر از قهقهه سر داد.

ـ نگفتم؟ مي بيني؟ پس نقشه ي تو و اون فرشيد اينه؟ دك كردن من و خالي شدن معركه براي تو؟

خلاص شد با فرياد.

ـ مگه تو كي هستي، چي هستي كه با من قابل مقايسه باشي؟ مگه تو چي داري كه من ندارم؟ تمام سال هاي نوجوونيم رو با فرشيد گذروندم به اميد روزي كه كنارم باشه و بشه سهم دلم. فقط مال من! اون خواب و خيال شب و روزم بوده و هست و حالا ... حالا تو دختره ي پاپتي و بي كس و كار پيدات شده و مي خواي دنياي منو خراب كني و عشقم رو ازم بگيري؟ مگه تو كي هستي جز يه دختر بي اصل و نسب كه هيچي اش معلوم نيست؟

غرورم لگد مي خورد زير پاي كلامش. نه! نفرتش لگد مي كرد تمام جانم را. بايد حرف مي زدم، بايد خودي نشان مي دادم ولي ... 

ـ اصلاً از كدوم ده كوره اي وسط كاخ آرزوهاي من سر و كله ات پيدا شد؟ شك ندارم كه شعورت به حدي پايينه كه حتي نفهميدي اون لباس چند ميليوني كه تنت كردي و براي فرشيد ... براي فرشيد من باهاش عشوه اومدي مال من بود و مخصوص شب ازدواجم.

و مكث كرد. بغض خفه اش كرده بود. از تن لرزان و چشم هاي سرخش مي شد فهميد ولي كم نياورد. به سختي و بغض دار گفت:

ـ فرشيد ... توي اون لباس ... به من نگاه نكرد. حتي يه لحظه! حتي يه نيم نگاه! ولي توي لعنتي لباس منو پوشيدي و فرشيد ... فرشيد من بهت نگاه كرد. عاشقانه نگات كرد. انگار كه آرزوش ديدن تو بوده توي اين لباس. اون قدر از ديدن تو با اون لباس خوش و هيجان زده شده بود كه ... كه حضورم براش بي اهميت شد. دنيا هم براش بي ارزش بود. بعد ... دورت چرخيد و نظرش رو گفت.

پريسا سر تكان داد. اشك هاي انزجار، ليز خوردند. تند و تند!

ـ و فرشيد گفت. حرف دلش رو زد. واقعا زيباست! و به تو ... يه توي لعنتي خيره شد.

لعنتي را با تمام نفرتش به زبان آورد. با فرياد!

ـ تو كي هستي لعنتي؟ تو با فرشيد چي كردي؟ چه به سرش آوردي عفريته؟

احمقانه از كوره در رفتم.

ـ مراقب حرف زدنت باش! اصلا ... اصلا تو كه اينا رو مي دوني و مي فهمي خب برو پي زندگيت. تو ... 

و باز هم داد، فرياد!

ـ خفه شو دختره ي پررو! برم كه بشي صاحبش؟ كه بشي زنش؟ نه نه! برو خدا رو شكر كن كه تا حالا يه كاري نكردم مثل سگ بندازنت بيرون. مي دوني چرا؟ چون اون پسره ساده مدام ازت حمايت كرده و نظر اون پيرزن رو عوض كرده پس حواست باشه. من رفتني نيستم و يه روزي كه خيلي نزديكه، من مي شم همه كاره ي اين خونه و اون روز، بد روزيه برات. خيلي بد!

ـ اين جا چه خبره؟

صداي يك مرد! صداي كوبيده شدن درب به ديوار! عقب رفتن پريسا! پا پس كشيدنش! فرهاد و اشرف و فرشيد!

ـ دارم مي گم اين جا چه خبره؟

نگاه پريسا مهربانانه شد. اشك هايش را پاك كرد. 

ـ هيچ خبري نيست عزيزم. داشتم حالش رو مي پرسيدم. 

ـ اين جوري؟ با داد و هوار؟ صدات تا اتاق مادر مي رسيد. 

و نگاه نگرانش را انداخت رويم. دلواپس بود. 

ـ شما خوبيد؟ 

نفسي تازه كردم. 

ـ خوبم، خوبم. ممنون. 

صداي لرزانم، نگراني فرشيد را چند برابر كرد. حرفم را باور نكرده بود. 

ـ چي شده پريسا جان؟ موضوع چيه؟ 

كلام اشرف، نگاهم را از نگاه فرشيد گرفت و حواله كرد به پريسا. 

ـ چيزي نيست مادرجون. 

ـ چيزي نيست؟ خب محبوبه، تو بگو چه خبره؟ 

ـ من؟ من چي بايد بگم؟ 

كه پريسا پريد وسط حرفم. 

ـ آها! خب بابت اون مسئله باهاش صحبت مي كردم. داشتم براش مي گفتم كه بايد استراحت كنه، تا روز عروسي بتونه به مهمون ها سرويس بده. 

ـ بسيارخوب، ديگه مي تونيد بريد. مي خوام با محبوبه تنها باشم. فرشيد؟ فرهاد؟ شما هم بريد. 

نگران شدم. چرا اشرف، همه را مرخص كرد؟ چرا همه را فرستاد پي نخود سياه؟ چرا مي خواست با من تنها باشد؟ حرفي داشت با من؟ 

توي خيالاتم بودم كه پريسا، قبل از بيرون رفتن، دوباره سمتم برگشت. نزديكم كه شد، خودش را رويم خم كرد. شبيه به بوسيدن كسي. بعد سر بيخ گوشم گذارد. 

ـ ديگه همه مي دونند كه توي اين خونه يكي هست كه رفتنيه، مردنيه. بعد من مي دونم با تو. 

و سر عقب كشيد و با چشمان سرخ از اشك هاي دقايق پيشش، موزيانه نگاهم كرد. 

ـ استراحت كن، كاراي زيادي داريم. 

و راه كج كرد تا از اتاق خارج شود. يعني از كه مي گفت؟ منظورش اشرف بود؟ مگر پريسا هم مي دانست كه ... 

فرهاد صندلي اشرف را نزديك تختم آورد. خواستم به احترامش برخيزم. 

ـ نه راحت باش. تكون نخور. فرشيد مي گفت چند روزي بايد استراحت مطلق داشته باشي. 

كه نگاه فرهاد روي پاكت داروهايم ثابت ماند. كنجكاوانه مي پاييدشان. قبل از اين كه دستش بيايد سمت آن ها، پاكت را قاپيدم. تعجب كرد. 

ـ چي كار مي كني؟ مي خوام ببينم چي برات تجويز كردن؟ شايد بتونم توي بهبودي ات كمكي كنم. 

فرشيد دستپاچه تر از من شد. 

ـ نه، نه فرهاد. دكتر سفارشات لازم رو دادن. 

اشرف مشكوكانه نگاهمان كرد. 

ـ نكنه بيماري اش مسري باشه. اون از وقتي كه پا گذاشته اين جا مدام مريض بوده. 

فرشيد دست جنباند براي جواب دادن. 

ـ نه مادر، از اين خبرا نيست. يه ضعف بنيه است متاسفانه. 

فرهاد، هنوز عجيب و غريب نگاهمان مي كرد كه اشرف گفت:

ـ خب شما دو تا بريد بيرون. مي خوام با محبوبه تنها باشم. 

و آن دو بي حرف بيرون رفتند. سرم را انداختم پايين و كمي تخت و خودم را مرتب كردم. 

ـ الان بهتري؟ 

نگاهش كردم. نمي دانم چرا ولي اين نگاه، رنگ غرور نداشت. البته چند وقتي مي شد كه نرم شده بود رفتارش و كلامش. لبخندي عصبي زدم.

ـ خيلي خوبم. شرمنده ام كه بازم اين جوري شد. نمي دونم چي كار بايد بكنم ولي اگه لازم مي دونيد. من، من از اين جا مي رم. 

باورم نمي شد. من اين حرف را زده بودم؟ بروم؟ كجا؟ 

ـ نه ابدا! تو بايد اين جا بموني. اونا بهت احتياج دارن. 

جا خوردم. 

ـ احتياج دارند؟ كيا خانوم؟ 

يكهو نگاهش رنگ غم گرفت. خواست پنهانش كند. 

ـ ببين محبوبه. مي دونم توي اين چند وقته خيلي آزارت دادم و حتي بهت زور گفتم ولي فقط براي خاطر خودت بود. شايد اگه مجبور به انجام اون كاراي سخت نمي شدي، به اين جا نمي رسيدي و تبديل به يه خانم خانه دار تمام عيار نمي شدي. البته اعتراف مي كنم كه يه جاهايي، زياده روي هم كردم كه برمي گرده به حس برتري خودم و ... و خانواده ام نسبت به تو. اوه! متاسفم. حالا كه دارم فكر مي كنم، مي بينم بعضي از رفتارهام، واقعا مسخره بودن. 

و با مكثي كوتاه ادامه داد:

ـ الان اين جام تا ... تا ... تا يه راز رو باهات درميون بذارم. 

و دست دراز كرد سمت دستم. دستم را كه گرفت، شوكه بودم هنوز. نگاهش را مستقيم انداخت توي چشمانم. 

ـ چيزي رو كه مي گم، مي خوام پيشت محفوظ بمونه و به هيچ كي نگي. به من قول بده. 

گيج و دستپاچه گفتم:

ـ چشم خانوم ولي آخه چي رو نبايد بگم؟ 

ـ من دارم مي ميرم. 

چقدر ناگهاني و بي مقدمه. دستم شل شد توي دستش. رمق از تنم رفت. باورم نمي شد. چقدر ساده و راحت، از مردن مي گفت و چه آسان تر، آن را با من در ميان گذارده بود. 

هنوز ناباورانه نگاهش مي كردم ولي با لبخندي كه دنيايي غم پشتش داشت، ادامه داد. 

ـ من دارم مي ميرم و شايد تنها كسي كه توي اين خونه اينو مي دونه، تو باشي. براي طلعت هم گفتم ولي توي خونه، هيچ كس خبر نداره. البته، چند وقتي هست كه فرهاد به واسطه شغلش، به من مشكوك شده و مي دونم كه خيلي هم پرس و جو كرده ولي از دكترم خواستم كه فعلا چيزي بهش نگه اما هه! رنگ رخساره خبر مي دهد از سرّ درون.

و باز لبخند زد. غمگين تر از قبل. 

ـ و فرشيد اون قدر سرگرم كارهاش و پريسا شده كه تقريبا هيچ توجهي به من نداره. مهم خوش بودن اوناست. در هر حال، چند ماهي هست كه پزشكا جوابم كردند و حتي گفتند تا كي زنده ام. شايد ندوني ولي تمام عجله من براي ازدواج فرشيد، به همين علت بوده. مي خوام تا قبل از مرگ فرشيدم رو توي رخت دامادي دست توي دست عروسش كنار پريسا ببينم. 

و دستم را از دستش رها كرد و ويلچرش را راند تا كنار پنجره و همان جا، چشم دوخت به بيرون. 

ـ چرا؟ چرا چيزي به آقازاده هاتون نمي گيد؟ 

نگاهش به بيرون بود. 

ـ نمي خوام به خاطر من زندگيشون رو متوقف كنند. اونا اگه درد منو بفهمند، همه چي رو ول مي كنند و دو دستي منو مي چسبند و من نمي خوام اين طوري بشه. فرهاد توي مطب و بيمارستان سرش حسابي شلوغه و فرشيد بايد خوشبخت بشه. هر دو بايد خوشبخت باشند و من ... من مردني نبايد مانع اين پيشرفت ها و خوشبختي شون بشم. 

ـ ولي ... ولي خداي نكرده. زبونم لال، مرگ ناگهاني شما ضربه بد روحي به اونا نمي زنه؟ 

ـ نمي دونم ولي نه! با گذشت زمان، من هم فراموش مي شم. فرهاد با كارش و فرشيد با پريسا، كم كم منو از ياد مي برن. 

ـ ولي شما ... شما نبايد به زندگي تا اين حد نااميدانه نگاه كنيد. 

صندلي اش را سمتم چرخاند. 

ـ نااميدانه؟ هه! من جواب شدم دخترجون. من حتي مي دونم دقيقا تا چه مدت بعد از ازدواج فرشيد، دوام ميارم.

و سر تكان داد. 

ـ عمر من به ديدن نوه ام كفاف نمي ده، شايد حتي، بارداري پريسا رو هم نبينم. تنها كور سوي اميد من به زندگي و چيزي كه تا حالا، منو سرپا نگه داشته دو تا پسرام بودن و از همه مهمتر، ديدن ازدواج اين ته تغاري. 

و باز ويلچرش را تا نزديك تختم هدايت كرد.

ـ خواهش من از تو اينه چيزايي رو كه گفتم، بايد مثل يه راز، فقط بين من و تو و خدامون بمونه و هيچكي ازش خبردار نشه و يه درخواست ديگه بعد از ازدواج پريسا و فرشيد، همين جا بمون و مواظبشون باش. مي خوام همون طور كه مراقب من بودي، از فرشيد و پريسا هم مراقبت كني. هر دوتاشون، جوونند و چيز زيادي از زندگي نمي دونند. مي خوام كه به هر دوشون كمك كني. 

و باز دستم را به سختي، جا داد ميان دستانش. نگاهش خيره شد به من. التماس مي باريد از نگاهش. 

ـ به من قول بده محبوبه. 

هاج و واج نگاهش مي كردم. از من چه انتظاري داشت؟ ترسيده و من من كنان گفتم:

ـ خانم؟ من ... من ... ولي من، فقط نوزده سالمه. آخه چطور؟ چطور مي تونم مراقبت از دو نفر ديگه رو هم قبول كنم؟ 

ـ مي دونم، مي دونم اين انتظار زياديه ولي تو در مقايسه با فرشيد و پريسا، سختي كشيده اي و به نظر من، دنيا ديده تر. فرهاد هم به دليل زندگي چند ساله اون سر دنيا، از پس خودش برمياد. حتي الان هم كه مستقله ولي خب فرشيد و پريسا، دو تا نازپرورده اند. و البته عروسم. هه! زن زندگي نيست. چون تمام فكرش خلاصه مي شه در تفريح و گردش و مد و مهموني هاي آن چناني. نچ! چي دارم مي گم؟ نبايد از عروسم بد بگم، بگذريم. حرف من چيز ديگه ايه. مي خوام باهاشون بموني.

با همان نگراني، به ميان كلامش دويدم.

ـ ولي ... ولي پريسا خانوم. ايشون از من خوششون نمياد. 

اشرف سر تكان داد. باز غمگين و ملتمس شد. 

ـ مي دونم. پريسا سختگيره. تو باهاش كنار بيا و خيلي پاپي اش نشو و فقط اطاعت كن. هيچ موردي دستش نده كه بهونه بشه براش تا تو رو از سرش وا كنه. اون دختر به تو احتياج داره تا بتونه، خودش و زندگي اش رو جمع و جور كنه. خواهش مي كنم محبوبه. باهاشون بمون. 

بي هوا، غم توي نگاهش، به نم نشست. دلم برايش سوخت. نمي خواستم با اين حال و روز، بيشتر از اين به دست و پايم بيافتد و التماسم كند، اما او هم كار سختي را از من مي خواست. سركردن با پريسا. واي خداي من! 

هر چه بود، در نظر من اشرف حتي علي رغم بيماري اش، هنوز هم تقاضايي متكبرانه و پر از غرور از من داشت. 

ـ نبايد بگم ولي دل فرشيد با پريسا نيست. اون پريسا رو نمي خواد. عدم آمادگي اش براي ازدواج، فقط يه بهانه است. 

باز يك شوكه تازه. خدايا! بس بود برايم. اشرف، چه مادري بود؟ حرف دل فرشيد را مي دانست و روي اين ازدواج اصرار داشت. 

ـ خانوم، واي! پس ... پس چرا مي خواهيد اين ازدواج سر بگيره؟

اشك هايش را با پشت دستش، از پاي چشم هاي چين خورده اش گرفت. 

ـ من مادرشم. مي فهمم توي دلش چي مي گذره ولي اين وصلت ... نمي تونم بگم فقط بايد سر بگيره. خدا رحمتت كنه احتشام. چه كردي با ما؟ چه كردي با فرشيد؟ 

ـ ولي به چه قيمتي؟ به قيمت اين كه فرشيد خان، يه عمر زجر بكشه و با كسي زندگي كنه كه دوستش نداره؟ 

دستان فرتوتش را برابر صورتش حصار كرد. بلند بلند مي گريست. 

ـ من به پدرش قول دادم. براش قسم خوردم. نمي تونم، نمي تونيم. 

ـ به خاطر آقا فرشيد. 

ـ فرشيد؟ مي دونم، مي دونم حتي يه نفر رو هم دوست داره، ولي زبون وا نمي كنه. چند ماهه كه رفتاراش، برق نگاهش، عوض شده و شايد سكوتش، فقط به خاطر منه. 

و ناگهاني توي آغوشم پناه آورد. 

ـ اي كاش مي تونستم عروسي رو كه فرشيد واقعا دوستش داره در آغوش مي كشيدم. اي كاش مي شد. 

خدايا! يعني اين زن، اشرف بود؟ اين زن، كه دردمندانه مي گريست؟ كاش مي توانستم آرامش كنم و بگويم كه عروسي را در آغوش دارد كه عشق پسرش است. يعني مرهم مي شدم روي درد دلش؟ 

توي آغوشم كه آرام گرفت، خودش را كنار كشيد. با محبت ، رواندازم را مرتب كرد و همان طور كه سعي مي كرد به خودش مسلط باشد، گفت:

ـ مي خوام كه هر چي ديدي و شنيدي، پيش خودت محفوظ بمونه. قسم بخور محبوبه. 

چه داشتم براي گفتن؟ مگر مي شد نه آورد؟ دلم راضي به آزارش نبود. اين زن چيزي تا تمام شدنش نداشت. نه گفتن من، تلنگري بود كه مي بردش تا مرگ. مرگي كه نزديكش بود، خيلي نزديك.

ـ قسم مي خورم.

صدايم بغض داشت. صدايم مي لرزيد كه قسم خوردم. مثل دست و دلم ولي او لبخند زد. 

ـ خوبه، خيلي خوبه. حالا استراحت كن. چند روز بي حتي يك ذره فعاليت استراحت كن و به خودت برس. مي خوام روز عروسي، سرحال و قبراق باشي، تا بتوني به عروس و داماد كمك كني. 

و ويلچرش را سمت در راند. دستش كه به در رسيد، گفت:

ـ ممنونم، بعد از مدت ها بالاخره تونستم با يكي درددل كنم و سبك بشم. كاش زودتر اومده بودم سراغت. 

اتاق را ترك كه كرد، سر خم كردم روي متكا. چه كرده بودم؟ چه گفته بودم؟ براي چه قسم خورده بودم؟ كه بشوم خدمه مخصوص شوهرم و همسر تازه اش، كه بنشينم به تماشاي دامادي شوهرم؟ من، هيچ! پريسا چه؟ با من كنار مي آمد؟ بعد از ازدواجشان، ديگر جايي براي من باقي مي ماند؟ 

ـ ديگه همه مي دونند كه توي اين خونه، يكي هست كه رفتنيه، مردنيه بعد من مي دونم با تو. 

جمله آخر پريسا، واي خدايا!

اشرف رفتني بود. مردني بود و بعد پريسا مي دانست با من.

تمام آن روز و فردايش را توي اتاقم به استراحت گذراندم ولي براي فرشيد دلواپس بودم. خدا مي دانست پريسا چه نقشه اي برايش داشت و شايد هم بي خيالش مي شد، چون من همراهشان نبودم. پريسا وقتي از آزارها و ديوانه بازي هايش بيشتر لذت مي برد كه من و فرشيد را با هم و كنار هم مي ديد. تمام مدت دلم پيش فرشيد بود و دلشوره رهايم نمي كرد. نگراني ام وقتي بيشتر شد كه ظهر براي ناهار به خانه برنگشتند ولي حوالي غروب بود كه صداي پريسا را از بيرون اتاقم شنيدم. بلند بلند حرف مي زد:

ـ طول كشيد ولي در عوض اون چيزي رو پيدا كرديم كه دلم مي خواست. بجنب بريم پيش مادر. حتما خوشحال مي شه وقتي كه كت و شلوار دامادي پسرش رو ببينه.

ـ حالا نه، تو برو. من مي رم اين ور. بايد اين داروها رو بدم به محبوبه خانوم. 

و ديگر صدايي نيامد.

لحظه اي نگذشته بود كه در باز شد. فرشيد را كه ديدم، دلم آرام گرفت. در را كه پشت سرش بست، لبم به خنده وا شد ولي حضور پريسا بيرون اتاق، آزارم مي داد.

فرشيد سمتم مي آمد و چشم از من بر نمي داشت. دو روز هم نبود كه يكديگر را نديده بوديم ولي اشتياق ديدار، چيز ديگري مي گفت. به من نرسيده، با صداي باز شدن در، همان ميانه راه متوقف شد و سر برگرداند عقب. 

پريسا بي تعارف، پا گذارد داخل. در حالي كه توي يك دستش، چند پاكت بود و در دست ديگرش كاور كت و شلوار. 

ـ گفتم برو پيش مادر، من هم كارم تموم شه زود ميام. تا تو اينا رو به مادر نشون بدي ... 

حرف فرشيد نيمه كاره ماند، چرا كه پريسا قدم به قدم، با بي تفاوتي مطلق جلو مي آمد. تا آن جا كه از كنار فرشيد هم گذشت و به تختم نزديك شد و طعنه وار نگاهم كرد. 

ـ حال هنرپيشه مريض چه جورياست؟ مي گم آخرش ما نفهميديم درد تو چيه و مربوط به كدوم ناحيه است. اصلا جسميه يا روحي و رواني؟

و پاكت ها را پيش پاي تختم رها كرد و پوزخندزنان، دست گذارد روي قلبش. 

ـ من كشف كردم كه دردت، مال اين جاست و فقط خدا مي دونه كه چه بد درديه درد عاشقي. 

و مستقيم نگاه آزاردهنده اش را انداخت توي چشم هايم. ديگر نمي خنديد. 

ـ خب؟ نگفتي. چطوري خانوم عاشق پيشه؟ 

نگاهم را از نگاه بيمارش گرفتم. چيزي براي گفتن نداشتم. فرشيد عصبي شده بود. نزديكمان آمد. 

ـ برو بيرون پريسا، اون حالش خوب نيست. بايد ...

كه پريسا با نگاهش، فرشيد را ساكت كرد و با يك حركت، پاكت توي دست فرشيد را قاپيد. 

ـ مي خوام اين دفعه من داروهاش رو بهش برسونم. حالا بذار ببينيم داروهاي اين خانوم مظلوم و مريض چي هست؟ 

فرشيد خواست پاكت را از او پس بگيرد ولي پريسا دست او را كنار زد و بعد خود فرشيد را. 

ـ تو حق نداري، برو بيرون. 

ولي پريسا، بي خيال حرف فرشيد، دست كرد توي پاكت. 

ـ اوه! ببين اين جا چي داريم. حواست هست خانوم مريض؟ يه داروي تقويتي و البته خيلي قوي. 

و كنجكاوانه، نگاهش خيره ماند روي شيشه دارو ولي بعد با موذي گري گفت:

ـ شانس آوردي كه الان حوصله ترجمه كردنش رو ندارم، والا مي فهميدم به چه دردت مي خوره ولي مي شه حدس زد كه واسه تقويت عاشقي دل و جيگرته. خب، پس به درد نمي خوره. تو همين جوري هم بي خودي و بدون دارو، عاشق هستي. 

و شيشه را بالا آورد و به سادگي، رهايش كرد. فرشيد تا بجنبد و شيشه را توي هوا بقاپد، شيشه دارو با صدا پخش زمين شد. 

ـ معلومه چه غلطي مي كني؟ 

پريسا بي توجه به كلام فرشيد، نگاهم كرد. 

از رفتارش، نگاهش، از وجودش ترسيده و حيران بودم. چه مي كرد؟ پي چه بود؟ 

قيافه پريسا شده بود شبيه آدم هاي پريشان حال و آشفته ولي دوباره دست كرد توي پاكت و جعبه اي را بيرون كشيد. 

خيره مانده بوديم به جعبه. بلند بلند قهقهه زد و چشم دوخت به فرشيد.

ـ اين ... اين واسه چيه ديگه؟ خوردنيه؟ 

و بعد برانداز كرد جعبه را. نگاهش روي جعبه مي چرخيد. گاهي روي چيزي ثابت مي ماند. شايد يك تصوير و شايد هم يك كلمه. 

جعبه را عصبي باز كرد. پرتش كرد يك گوشه. دستگاه عجيبي را بيرون آورد. دوباره خنديد. 

ـ اسباب بازي براش خريدي؟ چطوري باهاش بازي مي كنن؟ 

كشيدش سمتم. مي خنديد هنوز.

ـ تو بگو. به چه دردي مي خوره اين؟ 

نيم نگاهي به فرشيد انداختم. من هم از ديدنش جا خورده بودم. و به اندازه پريسا غرق كنجكاوي و ندانستن بودم ولي فرشيد روي نزديك ترين صندلي ولو شد و با حالي مستأصل، سرش را ميان دستانش پنهان كرد. 

ـ آها! حالا دارم مي فهمم. اين جور كه نشون مي ده، يه چيزي هست براي سنجش ضربان قلب. 

و بلندتر از قبل خنديد. 

ـ واي! باورم نمي شه. فرشيد اينو گرفته واسه وقتايي كه با ديدنش، تالاپ و تولوپ قلبت يهو مي ره بالا. اينو استفاده مي كني، تا ضربان هاي قلبت رو اندازه بگيري. فكر كنم هر دفعه آمارش بره بالا و بالاتر. 

و باز بلند خنديد و با همان حالش، يكهو وسيله ناشناخته را پرت كرد يك گوشه اتاق. به انتظار صداي شكستنش بودم. ولي ... 

ـ خب، اين اسباب بازي مسخره هم، به دردت نمي خوره. آخه همين جوري هم مي شه فهميد توي دلت و شايد هم توي دلتون چي مي گذره. 

و با لبخندي كه كمرنگ تر مي شد، به جان پاكت افتاد. پاكت خالي از دستش افتاد روي كف پوش. چيزي توي دستش بود. حالت چهره اش عوض شد. خون، سريع تر از قبل توي رگ هايش مي دويد. صورتش به سرخي مي زد. دستش بالا آمد. يك جعبه كادويي روبان زده و زيبا. 

نگاه پريسا از جعبه سر خورد روي من. خشم توي چشم هايش، چشمك مي زد. ترسناك شده بود، آن هم با وجود زيبايي ذاتي اش. وحشت كرده بودم. نگاهش تمام نمي شد. جواب مي خواست انگار ولي من خالي بودم از پاسخ. رفت سراغ فرشيد. خشمش خالي شد رويش. 

ـ اين چيه؟ باورم نمي شه. تو براي اين دختره ي ايكبيري، هديه گرفتي؟ در تمام مدتي كه مي شناسمت حتي يك بار هم به ميل خودت برام هديه نگرفتي. اون وقت براي اين دختره ... 

فرشيد سر بلند كرد. دستپاچگي و نگراني توي نگاهش غوغا مي كرد. نگاهش بين من و پريسا، دو دو مي زد. كاش حتي اگر اين هديه را واقعا براي من خريده بود، دم نمي زد. نبايد خودش را لو مي داد. 

ـ اون ... اون ... براي ... براي ... 

پريسا فرياد زد:

ـ براي كي؟ براي چي؟ 

ـ بريم بيرون، برات مي گم. 

ـ نه! همين جا بگو. همين جا، همين حالا. 

ـ من ... من اونو براي ... براي ... براي تو خريدم. خواستم، خواستم غافلگيرت كنم ولي تو ... تو خرابش كردي. تو ... 

خيالم راحت شد. خودش را جمع و جور كرده بود. بند را آب نداد ولي پريسا را نگاه نمي كرد. دروغ مي گفت، بي آن كه نگاهش كند. پريسا زيرك تر از اين حرف ها بود. مي دانستم مچش را مي گيرد. يكهو ملايم تر شد. 

ـ توي چشمام نگاه كن و بگو كه اين رو براي من گرفتي. 

اين بار، فرشيد آشفته تر شد. سرانگشتانش را روي شقيقه هايش فشرد. باز هم همان سردرد لعنتي؟ 

ـ من ... من كه گفتم. اون ... اون براي ... 

ـ نه، اين جوري نگو. توي چشمام نگاه كن و بگو. 

اضطراب داشت فرشيد. پريشان تر از من و پريسا شده بود. با كمي مكث، نگاهش كرد.

ـ من اون هديه رو ... فقط براي ... براي ... براي تو خريدم.

صدايش مي لرزيد كه يك جمله را گفت. پريسا خيره نگاهش مي كرد. فرشيد تاب نياورد. نگاه از او گرفت. نمي دانم چه شد. نمي دانم پريسا توي نگاه فرشيد چه ديد كه چرخيد سمت من و به يك آن، جعبه توي دستش را سمتم پرت كرد. خيلي فرز، جا خالي دادم و جعبه را قبل از اين كه روي صورتم بنشيند، به چنگ گرفتم. پوزخند مي زد. 

ـ دروغگوي خوبي نيستي فرشيد. باز هم برات متاسم، حتي بيشتر از قبل. برات متاسفم. 

و رفت تا درب خروجي. جرات پيدا كردم. 

ـ هديه ات رو جا گذاشتي.

تكان نخورد پريسا، فقط نگاهش رسيد تا من. تكانم داد اين همه نفرتش. دستش روي دستگيره ثابت مانده بود. ولش كرد، دوباره عقب برگشت. انگار چيزي يادش آمده بود. آمد تا نزديك تختم. حالش خوش نبود. 

ـ يه پيشنهاد دارم فرشيد. چطوره قبل از مادر، محبوبه كت و شلوارت رو بپسنده. پاشو، پاشو بپوشش. 

و زيپ كاور را پايين كشيد و كت و شلوار تيره را بيرون آورد و برد تا كنار فرشيد. كاسه صبر فرشيد سرريز شد. رفت سمتش. آن قدر سريع كه صندلي با حركتش كج شد روي زمين. كت و شلوار را از دستش كشيد. 

ـ تموم كن اين مسخره بازي ها رو. بسه ديگه، برو بيرون. 

ـ چرا عصباني مي شي عزيزم؟ فقط مي خوام بپوشي تا محبوبه ببينه. شايد نپسنده. 

فرشيد جلوتر رفت. غيظ شد توي صورتش. زور گفت به او. 

ـ برو بيرون، همين حالا. 

پريسا يك قدم عقب رفت. 

ـ ولي مي خوام باشم. همون طور كه موقع پروي لباس عروس بودم. حالا هم براي پروي لباس دامادي بايد باشم. 

فرشيد باز هم جلوتر رفت و پريسا عقب تر. بالاخره دست پريسا بالا آمد تا سينه فرشيد. فرشيد خود را عقب كشيد. پريسا نگاهي به دست به مقصد نرسيده اش كرد. عصبي پوزخند زد. 

ـ هه! باشه، من مي رم. اين جوري مي تونيد راحت تر باشيد ولي زود دل بكن و بيا، مادر منتظره. 

و رفت سمت در. دوباره نگاهمان كرد. روي فرشيد خيره مي ماند و به من زل مي زد. پا كه بيرون گذارد. فرشيد رفت پي اش. در را بست. كليد را توي قفل چرخاند. نگاهم كنده شد از دري كه ديگر پريسايي آن جا نبود و رسيد به جعبه كادويي توي دستم.

دو دست! دو دست گرم صورتم را در بر گرفتند. به خودم آمدم. گرماي آشناي دست ها بيدارم كردند. فرشيد بود. فرشيدي نگران و كلافه كه با نگاهش، بالا و پايين صورتم را مي كاويد.

ـ تو ... تو خوبي؟ چيزيت نشده؟ اذيتت نكرد؟ اون ... اون ديوونه است. بچه ... بچه چي؟ اون خوبه؟ نكنه كه ... 

دستانم را روي دستانش گذاشتم. نگاهم را انداختم توي چشم هايش. چقدر نگراني! چقدر غم! 

دست هايش را از صورتم كندم و پايين آوردم. آرامش بخش نگاهش كردم. 

ـ من خوبم. ما، من و بچه،هر دومون خوبيم. تو چي؟ تو هم خوبي؟ 

نمي دانم توي نگاهم چه ديد؟ شايد همان اطمينان را. نگاهش دو دو زد توي چشم هايم و بعد هم روي شكمم. نفسي راحت كشيد. شايد هم من خيال كردم راحت نفس كشيد. دستش را از دستم آزاد كرد. دستش رفت توي جيب شلوار نخي راسته مشكي اش. باز هم همان بسته قرص. يكي را بيرون كشيد. بدون آب بالا انداخت. چشمانش را روي هم فشرد و قرص را قورت داد. با دلواپسي سر تكان دادم.

ـ فرشيد؟ باز هم؟ نه! 

سرانگشتانش را روي چشم هايش فشرد. بعد ليز خوردند تا شقيقه هايش. بي صدا درد مي كشيد. 

ـ تو خوبي فرشيد؟ اين چه درديه آخه؟ 

يكهو سر بالا آورد. چشمانش را وا كرد. براي لحظه اي خيره شد به من. غم پاشيد توي نگاهم. توي جانم ولي لبخند زد. خنديد ولي غمگين. اين همه غم را چطور جا كرده بود توي دلش؟ ولي اين جواب من نبود. 

ـ تو چي كار مي كني با خودت؟ اون در رو براي چي قفل كردي؟ پريسا شك مي كنه. بسه فرشيد، يه نگاه به حال و روزت بنداز. 

ـ برام مهم نيست محبوبه. مي بيني؟ حواست هست چه گرفتاري برام درست كردي؟ من زندگي با پريسا رو نمي خوام. بيا و تمومش كن. بذار تمومش كنيم.

چه بغضي داشت كلامش. راست مي گفت. بايد تمامش مي كرديم. من هم خسته شده بودم. من هم تمام مي شدم كم كم. آن هم حالا كه پريسا همه چيز را مي دانست، مگر وجود بچه را. شايد اگر موضوع بچه را مي گفتيم، راحت تر كنار مي كشيد. خوب بود كه با فرشيد همراه شوم. شايد پيروز مي شديم. آمدم كه بگويم موافقم، آمدم بگويم من هم خسته ام، من هم بودن با تو را مي خواهم كه اشرف آمد برابر نگاهم. خواهش هايش، التماسش، اشك هايش، آرزويش و آن بيماري لعنتي. 

چشم هايم را بستم. فقط اشرف را مي ديدم، حتي با چشم هاي بسته. قولم چه؟ چرا قول دادم؟ نه! نمي توانستم. اشرف طاقتش را نداشت. اگر مي فهميد، عشق فرشيدش، عروسش، يك كلفت است. نه! تاب نمي آورد ولي من ... من بايد تاب مي آوردم. بايد تاب مي آورديم. بايد تحمل مي كرديم. بايد مي ريختم توي اين دل صاب مرده. غمباد مي گرفتم كه. آه! 

چشمانم را وا كردم. نگاه فرشيد خيره و نگران بود هنوز. مواج اشك هم شده بود. حال من بهتر از او نبود. از همان لحظه، ريخته بودم توي خودم. لو ندادم خودم را پيشش. دست بردم سمت چشم هايش. دستم مي لرزيد. اشك هايش را با همان دستان لرزان پاك كردم. اجازه ندادم اشك ها روان شوند. دلم تاب نمي آورد اين همه غصه اش را. درد و غصه خودم كم بود؟ غم روي غم؟ نه! بايد جو را عوض مي كردم. بايد حالمان، حال مي شد. بي هوا خنديدم. 

ـ واي فرشيد! يه چيزي يادم اومد. اونا چي بودند كه خريدي؟ اون شيشه دارو كه بر باد فنا رفت. اون جعبه عجيب و غريب و اين كادوي خوشگل روبان زده؟ 

و با دست ديگرم، كادو را نشانش دادم. 

فرشيد خيلي ناگهاني از جا برخاست. آشفته، دستي كشيد لاي موهايش. چند قدمي عقب و جلو رفت. 

ـ سر به سرم نذار محبوبه. نمي بيني چه حالي دارم؟ 

دوباره ساده شدم. خودم را زدم به حماقت. 

ـ چرا عصبي مي شي؟ من که چيزي نگفتم. فقط پرسيدم اونا چي بودند؟ اگه مي خواي مي توني جواب ندي. من هيچ اصراري براي دونستنش ندارم. البته يه چيزي رو خوب مي دونم که اين کادوي خوشگل و شيک براي پريساست. 

سمتم چرخيد. نگاهش همه سرزنش بود و اندوه.

ـ نه! نگو محبوبه. اونا همه براي تو بودند. از اون داروي تقويتي گرفته تا اين کادوي توي دستات. همشون به تو تعلق دارند. درست مثل تمام چيزهاي ديگه اي که من بهت هديه دادم و قلبم.

و سر گرداند توي اتاق. نگاهش را انداخت روي گوشه گوشه ها. پي چيزي بود انگار. با خودش حرف مي زد. 

ـ دختره ي رواني. گند زد به همه چي؟

و در همان حال جستجو، صدايش بالاتر رفت. آن قدر كه صدايش را بشنوم. 

ـ از جات جم نخور. تمام اين جا شده خرده شيشه. مي گم يه نفر بياد کثافت کاري هاشو جمع کنه و لحظه اي بعد، برخاست و سمتي ديگر از اتاق رفت. هنوز سر مي چرخاند. بالاخره خم شد و چيزي برداشت. 

ـ خدا رو شكر. اين يكي رو داغون نكرده. افتاده توي سبد لباس هات. 

و دوباره آمد طرفم. توي دستش، همان اسباب بازي بود.

ـ دلم مي خواد، همين الان ازش استفاده کنيم. 

ابرويي بالا دادم. لبم به خنده وا شد. 

ـ دست بردار فرشيد. چه استفاده اي داره برامون؟ هموني که پريسا گفت؟ اندازه گيري تالاپ و تولوپ عاشقي و ضربان عشق؟ 

ـ آره، يه چيزي توي همين مايه ها ولي براي شنيدن ضربان قلبش. 

کنجکاو شدم ولي شيطنت مي کردم. 

ـ ضربان قلبش؟ ضربان قلب کي؟ پريسا؟ 

و باز نيم خند زدم. فرشيد سري تکان داد و نزديکم شد. 

ـ خانوم من دراز مي کشه؟ 

ديگر نخنديدم. مي خواست چه کند؟ 

ـ جريان چيه فرشيد؟ نمي فهمم. 

با دست به آرامي تشويقم کرد براي خوابيدن روي تخت. 

ـ نترس، چيزي نيست گلم.

روي تخت که خوابيدم، وسيله ي عجيب را از نزديك ديدم. شبيه اش را تا آن روز نديده بودم.

ـ به اين مي گن سونوکيت. خيلي به دردمون مي خوره. 

گيج شده بودم. نمي فهميدمش. دست به کار شد. دستگاه کوچک روي شکمم، گوشي اش روي گوش هايم. 

ـ داري چي کار مي کني؟ يعني چي؟ تو ... 

که يکهو ساکت شدم. 

خداي من! چه مي شنيدم؟ هيجان زده و ناباور، چشم هاي دو تاشده ام را انداخته بودم توي چشم هاي غمگيني که ته شان کمي دلخوشي سوسو مي زد. ضرباني آرام و هماهنگ، مي پيچيد توي جانم. تازه ام مي کرد. جان مي داد جان و تن خسته ام را. به من من افتادم. مي خنديدم. 

ـ مي ... مي شنوم. اين ... اين ... 

قلبم تند و تند مي زد. هماهنگ با هماهنگي آوايي که آرامش مي داد. ضرباني که آرامش بود و به شوق مي آوردم. دلم خواست بگويم حسم را. خالي کنم خودم را از اين همه حس خوب. خواستم فرشيد، شريکم باشد در اين خوشي. که دستش را به علامت سکوت بالا آورد. 

ـ هيس! گوش کن. 

و من همه جان، گوش شده بودم. 

نگاهم با نگاه پدرش بود و گوشم با نجواي شيرين قلب کوچکش. ضرباني که نويدبخش بود و دلچسب و نگاه پدرش، اطمينان بخش بود برايم. او هم مي خنديد. بي آن که حتي اين تجربه زيبا را لمس کرده باشد. بي آن كه غرق رويا شود توي بيداري. در همان حال، سر كج كرد و شكمم را بوسيد. لرزيدم از خوشي. لبخند مهمانم شد. 

نه! فرشيد هم بايد شريك مي شد توي اين همه زيبايي. بايد به قدر من لذت مي برد حس پدر بودن را. كه من حس مادر بودن را نديده، مادر شده بودم. سرجايم، نيم خيز شدم. گوشي را از روي گوشم برداشتم. تعجب كرد. بي حرف، گوشي را گذارم روي گوش هايش. و دستم را به جاي دستش، گذاشتم روي دستگاهي كه جا خوش كرده بود روي شكمم. نگاهم هنوز با نگاهش بود. مي دانستم كه صدايش را به وضوح مي شنود. گل از گلش شكفته بود. پيدا بود ولي اشك هايش سرانجام پايين ريختند. به دقيقه نكشيده بود ولي مي گريست. اين مرد، مرد من چه ساده و بي خجالت به اشك مي نشست! 

گوشي را كنار زد. انداختش نزديكم، روي تشك و دستش شد حصار صورت و چشم هاي باران ديده اش. اين بار، حالش را نمي فهميدم. دست بردم سمت دستانش. سعي كردم پايين بياورمشان. گيج حالش بودم. دستانش به همت دست هايم پايين آمدند. اين چهره! دلم گرفت. 

ـ چي شده فرشيدم؟ برام بگو از حالت. من و تو صداش رو شنيديم. پس چرا حال تو؟ 

سر تكان داد ميان هياهوي بي صداي هجوم اشك هايش. 

ـ قشنگ بود، خيلي قشنگ. شايد ... شايد قشنگ ترين صدايي بود كه تا حالا شنيدم. صداي زندگي اين مهمون عزيز، واقعا زيباست. زنده شدم. جون گرفتم. آره، من با خريدن اين وسيله، خواستم كه تا وقت تولدش، صداي بودنش رو بشنويم. خواستم سهمي داشته باشم توي داشتنش ولي ... ولي ... 

نگران شدم.

ـ ولي چي؟ چي شده فرشيد؟ 

ناگهان صدايش بالا رفت. شد شبيه فرياد. 

ـ ولي شماها داريد همه اين قشنگي ها رو از من مي گيريد. بچه ام و تو، قشنگ ترين داشته هاي من توي اين دنيا هستيد. در حالي كه تو، با دستاي خودت، داري بهشون كمك مي كني. داري راه نشونشون مي دي تا تو و بچه ام رو ازم دريغ كنند. بسه محبوبه، بسه. 

ـ فرشيد ... من ... من ... 

نمي توانستم آرامش كنم. نه كاري از من ساخته بود و نه حرفي براي گفتن داشتم. راست مي گفت. سخت بود. راحت نبود دل بكني از يك دنيا زندگي. يك عالمه دوست داشتن. طاقت مي خواست تن بدهي به نخواستن چيزي كه اجبار است. دل مي خواهد نه گفتن و من دلش را نداشتم. اشك مي ريخت و پي جوابي از من، خيره ام بود. من هم به اشك مي نشستم. دلم براي خودمان مي سوخت. چقدر با هم و بي هم بوديم. تابمان تمام شد. پناه برديم به آغوش يكديگر. بي محابا، هم را پذيرفتيم. خدايا! دردمندانه به هق هق افتاده بود. ساده خود را خالي مي كرد. لعنت فرستادم براي باعث و باني اش، براي خودم. موبايلش زنگ خورد. دل كند از آغوشم. نگاهش كه افتاد روي گوشي، تمام لذتش شد نفرت. شك نداشتم كه پريساست. پر از گلايه نگاهم كرد. 

ـ خب ... خب جوابش رو بده. بهونه نده دستش. حق داره. خيلي وقته اين جايي، پيش من. 

دماغش را بالا كشيد. گوشي را بالا آورد و پيش چشمم خاموشش كرد. 

ـ از اين بازي احمقانه، متنفرم. خيلي خسته ام، محبوبه. 

و رفت سمت كت و شلوار دامادي قهوه اي سوخته اش. 

ـ مي بيني؟ اينا هم، لباس هاي تازه نمايشنامه است. هه!

لبخند زدم. 

ـ مي تونم تصور كنم كه چقدر به تنت برازنده و شيك اند. 

بي حركت مقابلم ايستاد. با حالي ميان حيرت و غم، نگاهم كرد. چطور خنديده بودم توي گير و دار اين همه گريه و درد و مصيبت؟ چطور جرات كرده بودم، چشم توي چشمش، از لباس دامادي اش تعريف كنم؟ چطور راضي شدم نمك بپاشم روي زخمش؟ انتظار اين همه بي خيالي را از من نداشت. چهره داغدارش، رنگ پوزخند گرفت. 

ـ مراقب خودت و بچه باش. 

و پشت كرد به من. رفت تا درب اتاقم. دستگيره را چرخاند. كت و شلوارش توي دستش بودند كه در را پشت سرش بست. خداحافظ نگفت. ديگر نگاهم نكرد. حتي يك نيم نگاه. خراب شد يك دنيا تنهايي و بي كسي و درد روي وجودم. چقدر درد داشت!

چند روز بيشتر به ازدواج فرشيد و پريسا نمانده بود و من تمام مدت را استراحت كرده بودم. استراحتي كه عجين شده بود با كابوس ديدن هاي بي وقفه و حسرت كشيدن براي يك نگاه ديگر از فرشيد. حتي يك نيم نگاه يا يك گذر كوتاه از خلوتم. حسم مي گفت فرشيد همه چيز را تمام كرده. انگار با من قهر بود و شايد هم با خودش. سرانجام به شبي رسيديم كه فردايش مراسم عقد برگزار مي شد. آن شب همه توي خانه و در اتاق اشرف جمع بودند. حتي فرهاد هم آن شب قيد كارش را زده بود و گوش سپرده به كلام مادرش. در كنار طلعت، نشسته و هر از گاهي، نگاهي به عروس و داماد مي انداخت. نگاهش، حرف ها براي گفتن داشت ولي انگار خاكشان كرده بود توي دلش. حال و هواي فرهاد هم تعريفي نبود. فرشيد، داماد غمگيني بود. دامادي كه بيش از حد توي خودش بود ولي به ظاهر نگاهش با مادر اما فكرش جايي ديگر مي چرخيد. شايد همه در آن جمع خانوادگي متوجه حال فرشيد شده بودند و من، بيشتر از همه. من مي فهميدمش. آن شب، اشرف به دليل روحيه منضبط هميشگي اش، برنامه هاي فردا را باري ديگر مرور كرد و وظيفه هر كس را به او گوشزد كرد. 

قرار شد كه پريسا و فرشيد، آخرين افرادي باشند كه رأس ساعت، به تالار وارد مي شدند و در نهايت اعلام كرد كه عروس و داماد در اين خانواده، طبق رسوم خانوادگي اولين شب ازدواجشان را در ويلاي شخصي در شمال به سر مي بردند كه يك جور ماه عسل هم تلقي مي شد و مدت زمان آن، مي توانست تا هر وقت كه خودشان صلاح بدانند، ادامه يابد ولي پريسا، با كمال ناباوري پيشنهاد اشرف را رد كرد و ماه عسل رفتن را به وقتي ديگر سپرد و خواست كه بعد از مراسم به خانه بازگردند. اشرف هم بالاجبار و به دنبال سكوت فرشيد راضي به درخواست پريسا شد. لبخند پريسا پر از شيطنت بود. ترسيدم. باز هم يك برنامه تازه؟ چه مي خواست از جانم؟ فرشيد را كه صاحب شده بود؟ فرشيد را كه برخلاف ميلم به دستش دادم، ديگر چه مي خواست از ته مانده هاي من؟ اصلا مگر بي فرشيد، چيزي هم از من باقي مي ماند؟ 

پريسا شب را در اتقاق مهمان ماند و من، تا صبح، شكنجه شدم با شكنجه اي كه فرشيد مي ديد. خواب به چشمانم نمي آمد. سكوت پر از فرياد و درد فرشيد، بي تابم كرده بود. دنيا و آدم هايش يك طرف، زجري كه فرشيد مي كشيد و آشكارا توي چهره اش، شكل داغ مي گرفت يك طرف. همه با هم آوار مي شدند توي جانم. بغض، خفه كننده شده بود ولي گريه نمي شد. 

ـ خوبه كه بيداري. 

با صداي باز شدن ناگهاني درب اتاقم به خود آمدم. باز هم عروس خانم بود و اين بار، با چند دست لباس مجلسي توي دستش. روسري ام را مرتب كردم و روي تخت نشست. توهين وار، لباس ها را ول داد روي صندلي كنار تختم. 

ـ من و تو تقريبا هم سايزيم. فردا توي مراسم، يكي از اين لباس ها رو بكن تنت. خوش ندارم به خاطر سر و وضع تو بين مهمون ها انگشت نما بشيم. 

و به سمت درب چرخيد كه با حالتي جدي گفتم:

ـ من لباس دارم پس نيازي به لباس هاي مستعمل شما نمي بينم. 

سر برگرداند سمتم. پوزخندزنان آمد تا نزديك لباس ها و صندلي. 

ـ تو لباس داري؟ هاها. 

و يكي از لباس ها را برداشت. پارچه لباس قلاب دوزي بود به رنگ آب آسماني و با مدل و دوختي فوق العاده. رو به من بالا گرفتش. 

ـ لباس هاي تو مثل اين هستن؟ ماركشون؟ مدلشون؟ اصلا مي دوني همين پيراهن، چند مي ارزه؟ مي دوني از كجا خريدمش؟ مي دونستي جنس سفارشي و ژورنالي يعني چي؟ 

تمام كلامش طعنه بود. بي تفاوت سر تكان دادم. 

ـ نمي دونم ولي من لباس هاي شما رو نمي پوشم. 

لباس گران و ماركش را گوشه اي پرت كرد. 

ـ تو غلط مي كني. بايد بري خدا رو شكر كني كه لباس هاي خودم رو دادم بپوشي بدبخت. آخه كجا ديدي يه كلفت، يه نوكر. لباس اربابش رو بپوشه؟ واي! لعنت به تو. مي دونم بالاخره، سر و وضع نامرتب و بي كلاس تو ميون اون جمع عين يه وصله ناجور به چشم مي آد و بعد هم ... 

حرفش نيمه كاره ماند. چشمانش را تند و تند، باز و بسته مي كرد. 

ـ خدايا! نمي فهمم. چرا بايد شبي رو كه فرداش، بهترين روز زندگي منه، اين دختره به دهنم زهر مار كني؟ اصلا كاش نياي توي مراسم. اين جوري خيلي بهتره، خيال منم راحت تره. 

كم نياوردم. 

ـ براي منم بهتره. نه بي كلاسي من كلاستون رو مياره پايين و نه لباس هاي شما، مي ره توي تن من كلفت. 

چشم هايش را ريز كرد. دندان هايش را با حرص روي هم فشرد. 

ـ نه، مثل اين كه خوشت مياد نياي عروسي من و فرشيد. از خداته آره؟ ولي نه. برات متاسفم. دلت رو خوش نكن. تو بايد توي مراسم باشي. بايد ... باهات كلي كار دارم. هم با تو، هم با اون شازده پسر. 

ترسناك و شيطنت آميز خنديد. به من پشت كرد و دوباره سمت درب رفت. 

ـ يكي از همين لباس ها رو بپوش. همشون عالين. شايد با اينا آدم شدي. 

حق نداشت تحقيرم كند. 

ـ ولي من ... نمي پوشم اينا رو. من ... 

بي آن كه نگاهم كند، گفت:

ـ خفه. با من بحث نكن و وقتم رو با اين حرف هاي بي خود، هدر نده. 

و از اتاق بيرون رفت. نفسم را بيرون دادم و سمت صندلي رفتم. 

لباس ها، يكي از يكي زيباتر بودند ولي من، علي رغم ميل باطني ام، نمي خواستم چيزي را بپوشم. پوشيدن لباس هاي پريسا، حتي يكي شان، يعني كوچك شدن من. اصلا چه معني مي داد، لباس هاي آن چناني تنم كنم و بروم به اين مراسم؟ فكر ديدن فرشيد توي لباس دامادي و دست توي دست پريسا، به اندازه كافي آزاردهنده بود. خدا مي داند اگر آن جا باشم، چه به سرم مي آيد؟ بي خيال لباس ها، روي تخت ولو شدم. چشمانم را بستم. سرم درد مي كرد. 

چقدر احمق بودم و چه اندازه ساده. چرا خيال كرده بودم، پريسا پا پس مي كشد و يا حداقل، كوتاه مي آيد و جايش را براي فردا، به من مي دهد؟ چرا اين قدر آسان از حقم گذشته بودم؟ ساده انديشي تا كجا؟ فقط تا فردا فرشيد، مال من بود. بعد مي شد، عشق پريسا، شوهرش. من چه مي شدم؟ من چه بودم؟ سكوت چه سودي داشت؟ جز بي صدا نابود شدن؟ آن قول لعنتي. اصلا چرا دل رحم شده بودم؟ مگر اشرف كي بود؟ مگر چه كرده بود برايم؟ جز آزار؟ جز اجبار؟ جز تحقير؟ پس چرا من پاي عهدم مانده بودم؟ وفاي به عهد به چه قيمتي؟ از دست دادن فرشيد؟ بي پدر شدنه كودكم؟ تنهاتر شدنم؟ دوباره بي كس شدنم؟ چشمانم مي سوخت در حسرت باران. بغضم نمي تركيد. اشكم نمي آمد. حالم بد بود. 

فردا صبح، زودتر از آن چه تصورش را مي كردم، سر رسيد و خوب مي دانستم كه خيلي زود هم جايش را به شب خواهد داد. سر ميز صبحانه، همه بودند مگر فرشيد كه سرانجام، به عنوان آخرين نفر، به بقيه ملحق شد. آن هم با ظاهري آشفته. به سفارش اشرف، براي ريختن چاي، سمتش رفتم. بدون اين كه نگاهم كند، فنجان را برايش پر كردم. هنوز قوري را عقب نكشيده بودم كه بلافاصله، دست برد سمت فنجان. سريع دستم را عقب كشيدم. چرا كه دست لرزان فرشيد، فنجان را بر نداشته خالي اش كرد روي ميز و خودش. خودش را با صندلي عقب كشيد. از خواب پريد انگار. قوري را روي ميز گذاردم و خواستم با دستمالي مانع سوختگي بيشترش شوم و بقاياي چاي را از روي لباسش پاك كنم كه نگاهم با نگاه حيرانش، يكي شد. چشم هايش، سرخ بودند و مي شد فهميد كه شايد ديشب را بيدار بوده كه يكهو دستمال از توي دستم بيرون كشيده شد. پريسا بود كه ما بين من و فرشيد ايستاد و با دست عقبم راند. 

ـ دختره دست و پا چلفتي. ببين چي كار كردي؟ برو گم شو بيرون. 

جلوي چشم همه، سرم فرياد كشيد. دستپاچه شده بودم. كه اشرف با نگراني گفت: 

ـ فرشيد؟ تو خوبي؟

پريسا دوباره خشمش را بيرون ريخت. 

ـ خوب مادر؟ واقعا كه. 

و نگاهي به من انداخت. 

ـ ايستادي چي رو تماشا مي كني؟ گم شو بيرون. 

اشرف نگاهم مي كرد. ترس را ديده بود توي صورتم. 

ـ آروم تر عروس خانوم. 

و رو به من كرد. 

ـ محبوبه، ميز رو تميز كن و دوباره براي آقا، چاي بگير. 

پريسا، هاج و واج، من و اشرف را تماشاچي شده بود ولي بعد به قصد پاك كردن لباس فرشيد، دست دراز كرد. فرشيد اما غيرمترقبه، دست پريسا را به شدت، پس زد و از پشت ميز برخاست و اتاق را ترك كرد. من من كنان گفتم:

ـ شرمنده خانوم. من ... من ... نمي خواستم كه ... 

اشرف فنجان چايش را با آرامشي ظاهري برداشت. 

ـ نه، تقصير تو نيست. قضيه از جايي ديگه آب مي خوره. 

و مقداري از چاي را سركشيد. پريسا پر از حرص، نگاهم كرد و خطاب به اشرف گفت: 

ـ با اجازه شما من مي رم دنبال فرشيد. 

و رفت تا درب خروجي اتاق. كه صداي اشرف، سر جا نگهش داشت. 

ـ نه پريسا جان، شما بمون. شما نه. فرهاد! تو برو سراغ فرشيد. باهاش حرف بزن و آرومش كن. 

فرهاد نگاهي به جمع انداخت. گره ابروانش باز نمي شد. سر تكان داد و به راه افتاد. 

ـ چشم. فقط يه ربع ديگه، دو فنجون قهوه بفرستيد اتاق فرشيد. 

پريسا غرغر كرد. اشرف با بي قيدي صبحانه خورد. من مانده بودم و دردهايم. فرشيد رفته بود با دردهايش

حوالي ساعت ده صبح بود كه به دستور اشرف، فرشيد پريسا را به سالن زيبايي برد و طبق برنامه ريزي قبلي، بايد ماشينش را كارواش و بعد براي گل آرايي، تحويل گل فروشي مي داد و فرهاد هم در كنارش، امورات تالار را زير نظر داشت. با رفتن پريسا احساس آرامش مي كردم ولي يك آرامش كاذب. 

ظرف هاي شسته صبحانه را هنوز خشك نكرده بودم كه اشرف احضارم كرد. حرفش را نزده بود ولي با طلعت، پچ پچ مي كرد. سرانجام بعد از چند دقيقه اي بي مقدمه گفت:

_ تا قبل از اين كه فرشيد برگرده، بايد اتاقشون رو آماده كني. قرار بود نسرين و نسترن، دختراي آبجي طلعت اين كار رو انجام بدن كه متاسفانه پروازشون تاخير داره. 

اتاقشان را مرتب كنم؟ جا خوردم. ترسيدم. از من چه مي خواست؟ 

طلعت مخالفت كرد و انجام اين كار توسط يك خدمه را درست ندانست ولي اشرف، محترمانه از من خواست كه به اتاق فرشيد بروم و كارهاي لازم براي آراستن اتاق را گوشزد كرد. دستپاچه، پريسا را بهانه كردم اما حرف اشرف همان بود. چرا كه اين را خواست خود پريسا عنوان كرد. باورم نمي شد. پس يكي از هدف هاي پريسا براي نرفتن به ويلاي شمال همين بود. اين كه من ... اوه خدايا! اين دختر ديوانه از من چه مي خواست؟ آماده كردن حجله براي شوهر خودم؟ بالاجبار، گيج و پريشان، جعبه اي را كه محتواي وسايل تزئيني بود با خود به اتاق فرشيد بردم. اشرف تاكيد داشت كه اين كار بايد در نبود فرشيد انجام مي شد. هنوز پا نگذاشته بودم توي اتاقش كه بوي خوش عطرش خرابم كرد. همان عطري بود كه من به او هديه داده بودم. نفس كشيدم هواي عطرش را. چراغ را روشن كردم. اتاقي درهم و نامرتب برابرم بود كه گويي مدت ها مي شد كسي سراغش نيامده مگر يك طوفان. اخم كردم. 

ـ فرشيد؟ تو با اين اتاق چي كردي؟ و شايد هم با خودت؟ چه به سرت اومده؟ 

سر تكان دادم. 

جعبه را همان جا رها كردم. نگاهم را توي اتاق چرخاندم. پرده ها را كي عوض كرده بودند؟ فضاي اتاق جان گرفته بود ولي اين اتاق خيلي كار داشت. كاور كت و شلوار دامادي اش، روي صندلي پشت ميز كامپيوتر رها شده بود. دستي روي آن كشيدم و توي كمد آويختمش. لباس هايش را توي دراورها جا كردم. دست و دلم لرزيد. يكي از تي شرت هايش را تا نكرده، بالا آوردم و ناخواسته بوييدمش. چشمانم را بستم و با تمام جانم، عطر تنش را ميان لايه لايه هاي وجودم حبس كردم. بغض كردم. لباسش را توي آغوش كشيدم. چسباندمش به خودم. به تنم تا شايد يادم بيايد كه روزها و شب هايي گذشت و تنم با تنش و روحم به روحش گره خورده بود. خواستم داماد شدن عشقم را به خودم تلنگر بزنم. بي هوا شكنجه مي دادم خودم را. كم مانده بود به گريه بيافتم ولي لباسش را از تنم سوا كردم. خودش را چه؟ يادش را چه؟ در كمد را بستم و به آن تكيه زدم. بعد از اين مراسم. مراسمي كه پريسا، همسرش مي شد. بين من و فرشيد، چه رابطه اي باقي مي ماند؟ اصلا چيزي بود كه بخواهد باقي هم بماند؟ يعني مي شد ادامه داد؟ سر تكان دادم و نگاهم رفت تا گوشه اي ديگر از اتاق كه انباشته شده بود از جعبه هاي لباس و كفش و حتي هديه. چند قدم رفتم تا نزديكشان. يكي از جعبه هاي كادويي را برداشتم. مطمئن بودم يك شب اين را دست پريسا ديدم. براي فرشيد آورده بود ولي حتي باز هم نشده بود. دوباره به جعبه هاي روي هم نگاه كردم. يعني همه اين ها را پريسا براي فرشيد گرفته ولي فرشيد حتي ... نفسم را طولاني بيرون دادم. در يكي ديگر از كمدهايش را باز كردم و همه را مرتب روي هم قرار دادم. بعد حوله هاي تميز را برداشتم و بردم سمت حمام. چيدمشان توي قفسه اي نزديك وان. روي لبه وان نشستم. اين وان، حمام، حوله ها، من از همه خاطره داشتم. بغضم را بيشتر فرو خوردم. خودم را كندم از وان. بيرون زدم. چشمم افتاد به تخت. چشمانم را بستم. لعنت به من. لعنت به اين اتاق. چه ساده هوايي شده بودم. بهانه اش را مي گرفت دلم. خودم را زدم به بي خيالي. خواستم دلم بي خيالش شود. دل دادم به تزئين اتاق. هنوز مشغول آراستن اتاق با آويزها بودم كه خدمه اي داخل شد و دو جعبه فرستاده شده توسط اشرف را روي تخت گذارد و رفت. كنجكاوانه جعبه هاي بزرگ و رنگارنگ را از نظر گذراندم. پاكت نامه اي روي جعبه به چشم مي خورد. بازش كردم. 

ـ اين ها براي پريساست. از توي جعبه بيرونشون بيار و خيلي منظم روي تخت بذارشون. قبل از هر چيز يادت باشه كه روتختي و متكاها رو عوض كني و اين سرويس جديد رو جايگزين كني. در ضمن فرهاد هم بايد كم كم دسته گل ها رو بفرسته تالار و اين جا. براي گل ها هم يه جاي مناسب توي اتاق مشخص كن. مي خوام اتاقشون زيبا و زنده باشه. اون گل هاي تازه، زندگي رو به يادشون مياره. 

دستورنامه اشرف را تا زدم و گذاردم كنار. روتختي و رومتكايي ها را عوض كردم. در حالي كه حسم نسبت به اين تخت، ذره اي عوض نمي شد. سرويس خواب تازه و هماهنگ با رنگ و طرح پرده هاي جديد را روي تخت مرتب كردم. دستم را روي تخت كشيدم.

ـ من روي اين تخت، توي اين اتاق، بايد خيلي چيزها رو جا بذارم. امشب پريسا اين جاست. روي اين تخت، توي اين اتاق، با فرشيد من. 

بغض خفه ام كرد. حسم شده بود مثل كسي كه مي خواهند محبوبش را از او بدزدند. عشقش را. تمام زندگي و وجودش را. حسادت مي كردم به پريسا. 

بغضم تركيد. به اشك نشستم. روي تخت نه! نبايد اين روتختي ياسي شيك و اعلاء با قطره اشك عشق من لك برمي داشت. داغ اين عشق، روي دل من كفايت مي كرد. اشك هايم را پاك كردم ولي آرام نمي گرفتند. با همان حالم، جعبه بعدي را گشودم. چشمانم هم بازتر شدند. اين ديگر واقعا شاهكار بود. يك لباس خواب زيبا و خوشرنگ، با لطيف ترين نوع پارچه و چه اندازه دلفريب. پريسا با اين لباس، چه مي شد؟ فرشيد چه حالي مي شد وقتي پريسا را با اين مي ديد؟ پريسا چه حالي مي شد اگر الان اين جا بود و حال مرا مي ديد؟ چرخيدم سمت آينه و لباس خواب را مقابلم نگه داشتم. به من هم مي آمد. خود پريسا گفته بود كه هم سايزيم. اي كاش مال من بود ولي نگاهم رفت تا خودم توي آينه. روي لباس و بعد روي چشم هايم. آوار اشك هايم، بي مهاباتر از قبل، خراب شدند پايين. عصبي، لباس را روي تخت پهن كردم و از اتاق بيرون زدم. نمي دانم شايد هم دويدم. سمت راه پله ها و اتاق خودم را گرفتم. واي اگر اشرف مرا با اين حال مي ديد، چه مي گفت؟ اصلا چه فكر مي كرد؟ خيلي سريع و به زحمت، اشك هايم را پاك كردم و چند بار با دست به صورتم ضربه زدم تا پوستم عادي جلوه دهد. هنوز پله ها را كامل بالا نرفته بودم كه در ورودي باز شد و يكي ديگر از خدمه، با چند سبد گل، داخل شد. 

ـ شما اين جاييد محبوبه خانوم؟ آقا فرهاد اينا رو فرستادن. كجا بذاريمشون؟

نگاهم روي سبدهاي زيبا و گل هاي تازه شان بود، كه از پله ها پايين آمدم. با دست اشاره كردم.

ـ اون طرف، اتاق آقا فرشيد. همون بيرون، پشت در بذاريد. 

خدمه كه رفتند. سبدهاي گل را تك تك توي اتاق بردم. تمام گل ها، طبيعي و با نهايت هنرمندي و سليقه توي سبدها جا گرفته بودند. دوست نداشتم دوباره به اتاق برگردم ولي ناچار بودم. يكي از سبدهاي گل را گذاشتم گوشه اتاق. سبد ديگر را روي ميز آرايش، كنار شيشه هاي عطر و ادكلن و ديگري را روي پاتختي. دوباره نگاهم خيره ماند به تخت و لباس خواب. تمام تنم لرزيد. دلم زير و رو شد. بغض كردم دوباره. دوباره بد شد حالم. دوباره دويدم بيرون. دوباره و دوباره. آه!

اشرف تا موقع سرو ناهار، به من استراحت داد. توي اتاقم بودم و به هواي استراحت ولي كدام راحتي؟ اين جا هم، حتي براي يك لحظه فكر نداشتن فرشيد، رهايم نمي كرد. مگر مي شد بي او باشم؟ فكر اين كه تا چند ساعت ديگر، فرشيد و پريسا، دست در دست هم، زندگي زناشويي تازه اي را آغاز مي كردند. و من در اين بين، اضافه بودم. تنم را هزار باره، مي لرزاند. 

دستي روي شكمم كشيدم. پس اين بچه چه؟

ناهار را كه آوردند، مشغول سرو آن شدم. ته دلم خوشحال بودم كه مي توانم يك بار ديگر فرشيد را حتي براي لحظه اي كوتاه سر ميز ناهار ببينم ولي وقتي وارد اتاق شدم، فقط اشرف و طلعت، آن جا بودند. خوراك را با كلافگي روي ميز گذاردم. 

ـ پس ... پس آقا فرهاد چي؟ تشريف نياوردند؟ آقا فرشيد چطور؟ ايشون كه بايد تا حالا بر مي گشتند. 

اشرف همان طور كه قاشق و چنگالش را از كنار پيش دستي اش برمي داشت گفت:

ـ فرشيد توي اتاقشه، براش غذا ببر. در ضمن، بهشون هم اطلاع بده كه بعد از صرف ناهار، حاضر بشن و برن دنبال پريسا جان. بعد هم كه بايد برن آتليه و تالار. ما هم بعدا بهشون ملحق مي شيم.

چشمي گفتم و اتاق را ترك كردم و با ذوق و شوق، سيني غذايي از توي آشپزخانه برداشتم و سمت اتاق فرشيد رفتم. خوش بودم براي ديدنش ولي دستم مي لرزيد وقتي چند ضربه به در زدم. منتظر ماندم ولي جوابي نشنيدم. پس در را باز كردم و داخل شدم. در را پشت سرم بستم كه ديدمش. پشت به من روي صندلي نشسته بود. ناگهان فريادش، ترساندم. 

ـ كي به تو اجازه داد، بياي داخل؟ برو بيرون. 

جا خورده و ترسيده، با صدايي آرام گفتم:

ـ داد نزن فرشيد، منم. 

خيلي سريع سر برگرداند سمتم. گويي حضورم را باور نمي كرد. به همان سرعت به طرفم آمد و سيني را از دستم گرفت و سمت ميز برد.

ـ من ... چرا ... چرا اين ... سيني سنگين رو آوردي؟ من چيزي نمي خورم. 

تا برگردد، چراغ را روشن كردم و اين بار من سمتش رفتم.

ـ اين جوري كه نمي شه. تو صبحانه هم نخوردي، حداقل يه لقمه بخور. 

نگاهي از روي تعجب به من انداخت. 

ـ تو خوبي؟ 

من هم متعجب تر، سر تا پايش را برانداز كردم. 

صورتش مثل هميشه اصلاح كرده و صاف و موهايش هم به نسبت، كوتاه و مرتب شده بودند. چقدر دلم مي خواست توي آغوشش باشم و يا حتي ببوسمش ولي با يادآوري اين چند روزه و امروز و حتي اتفاق صبح گفتم:

ـ خيلي از تو بهترم، خيلي. 

فرشيد دوباره به من پشت كرد. دستي به كمرم زدم و مواخذه وار گفتم:

ـ فرشيد؟ معلومه تو چته؟چرا اين جوري شدي؟ نه حرفي، نه حركتي، نه حتي نگاهي. اون قدر عصبي شدي كه حتي سر صبحانه هم، متوجه لرزش دستات شدم. تو با خودت چي كار كردي فرشيد؟ حتي اتاقت به قدري به هم ريخته بود كه بعيد مي دونستم متعلق به تو باشه. تو عوض شدي. تو ... 

دوباره سمتم چرخيد، وقتي به ميان كلامم پريد، عصبي پوزخند مي زد. 

ـ باورم نمي شه. پس، پس اينا ... اينا همه كاره توئه. تو اين جا رو اين ريختي كردي؟ اينا، هنرنمايي توئه؟ خدايا! به فريادم برس. 

و چند قدم برداشت. عصباني بود.

ـ منو بابت رفتارها و كارهام بازجويي مي كني، درحالي كه خودت، كارهاي عجيب و غريب تري انجام مي دي؟

و دستش را توي اتاق چرخ داد. 

ـ با اين كارها، چي رو مي خواي ثابت كني؟ اصلا مي فهمي داري چي كار مي كني؟ 

بي آن كه جوابش را بدهم، سمت در حركت كردم. 

ـ كاري نكردم، وظيفه ام بوده. حالا هم برات ناهار آوردم. 

و راهم را رفتم كه يكهو دستم را چسبيد و مانع حركتم شد و مرا سمت خود برگرداند. آن قدر به من نزديك شده بود كه گرماي نفسش، نوازش وار روي صورتم مي نشست. به خيالم نوازش بود ولي خشم نگاه و كلامش، چيزي ديگر مي گفت. 

ـ مي دوني چي كار كردي؟ تو ... تو ... تو براي من، براي شوهرت، حجله درست كردي؟ چرا؟ 

صدايش توي گوشم پيچيد. جوابي براي نگاه خيره و كلام تندش نداشتم، پس فرار كردم. دستم را به زحمت از دستش رها كردم و نگاهم را از نگاهش. 

ـ اين خواست عروست بود. 

و رفتم سمت در. دستم به دستگيره نرسيده، گفت:

ـ عروسم؟ ولي تو عروس مني. ما يه بچه داريم. 

چشمانم را بستم. راست مي گفت. عروس من بودم، مادر بچه اش ولي بي تفاوت شدم نسبت به حرفش. شايد هم نقش يك بي خيال را بازي كردم. 

ـ ناهارت كه تمام شد، لباس بپوش. بايد بري سالن، دنبال پريسا. بعد هم آتليه و تالار. بجنب، معطل نكن. 

و بي آن كه به انتظار كلامي از او بمانم، از اتاق بيرون زدم.

دل آزرده بودم ولي خودم هم نمي دانستم چرا با او، اين طور برخورد كرده بودم. شايد به خيالم مي خواستم وابستگي اش را كمتر كنم و يا حتي دلبستگي اش را ولي مگر مي شد؟ حتي اگر كار و راه حل درستي هم بود ولي مسئله يك طرفه حل مي شد و طرف ديگر، يعني من، هنوز وابسته و دلبسته بود.

ساعتي بعد دوباره اشرف احضارم كردم و اين بار توي اتاقش. داخل كه شدم، پشت به من و رو به آينه نشسته بود. 

ـ بيا محبوبه، بيا مي خوام براي امشب آماده ام كني. 

ـ خانوم ولي من ... من ... 

ـ تو چي؟ بيا اين جا. طلعت كه نشست زير دست اين آرايشگرمون ولي من حوصله ام نمي كشه، مخصوصا به حرف زدناي بي خود. 

و با چرخ دادن سرش رو به آينه ادامه داد:

چرا متوجه رنگ شرابي موهايش نشده بودم؟ حواسم كجا بود؟ كجا بودم؟ 

ـ شرمنده خانوم، من اصلا متوجه نشده بودم. كي رنگ کرديد؟ 

ـ توي همون روزايي كه تو پي استراحت بودي. همين آرايشگرم اومد و يه خرده بهم رسيد. نگفتي، چطور شده؟ 

ـ عاليه خانم. رنگ شرابي تيره، هم به چهره تون مياد و هم متناسب با سن شماست. حس مي كردم رنگ و روي صورتتون تغيير كرده ولي علتش رو نمي فهميدم. گيجم ها، ببخشيد تو رو خدا. 

ـ تموم كنيم اين صحبت ها رو. بيا اين جا و دست به كار شو. تو براي آرايش كردن خودت كه خيلي خوب عمل مي كني. اميدوارم در مورد من هم، همين طوري باشه. 

نه نمي توانستم بياورم. رفتم سمتش و پشت سرش ايستادم و سعي كردم با كمك تجاربي كه از سولماز كسب كرده بودم، موها و بعد چهره اش را به نحوي شيك و مناسب با سنش بيارايم. و قتي كارم تمام شد، لبخند به لب، خودش را برانداز كرد. 

ـ خيلي وقت بود كه اين جوري به خودم نرسيده بودم. هميشه يه مدل بستن مو، هميشه يه آرايش ساده ولي حالا حس مي كنم خيلي فرق كردم. دستت درد نكنه عزيزم. 

عزيزم گفتنش، خيلي به دلم نشست چرا كه براي اولين بار در اين مدت، اين كلمه را براي من به زبان مي آورد. لبخند زدم. 

ـ شما همين جوري هم، بدون اين آرايش ها، ماشاا... خيلي خوبيد. من كاري نكردم. حالا اگه اجازه بديد كمكتون كنم تا لباستون رو هم بپوشيد. همون كت و دامنه ديگه؟ 

ـ ممنونم محبوبه. 

و كت و دامن سبز لجني گيپورش را كه روي تخت بود، برداشتم و در پوشيدنش به او كمك كردم. بعد شال سبز رنگي، نزديك به رنگ لباسش را روي سرش كشيدم. اين زن، واقعا زيبا بود و زيباتر هم به نظر مي رسيد. يعني زيبايي كه نه، نوعي ابهت عجيب و گيرا، اين زن را در نظر، دلنشين و در عين حال با وقار جلوه مي داد و چقدر هم از ازدواج پسرش شاد بود. مگر مي توانستم شادي اش را خراب كنم؟ ديگر واقعا متقاعد مي شدم كه بايد براي هميشه از زندگي عشقي فرشيد، كنار بكشم.

ـ اين آقا فرشيد ما، آماده شدن يا نه؟ بايد تا حالا مي رفت دنبال پريسا. 

ـ چي خانوم؟ اومــم! من ... من ناهار رو براشون بردم ولي ديگه اطلاعي ندارم، فقط بعيد مي دونم رفته باشند. 

ـ خب، پس برو سراغشون. ببين حاضر شدن يا نه و هرچه زودتر راهي شون كن. 

اشرف با من چه مي كرد؟ از من چه مي خواست؟ نمي توانستم دوباره توي آن اتاق برگردم، پيش فرشيد. 

ـ در ضمن، مراقب باش سر و وضعش مرتب باشه. اين جوون توي اين مدت، حال و حواس خيلي خوبي نداشت. 

و لبخندي زد.

ـ نمي دونم شايد بابت عشق و عاشقي و مراسم امشب باشه. برو، برو فقط يادت باشه كه بعد از سر زدن به آقا فرشيد، يه خرده به خودت برسي، چون فرهاد كه بياد، باهاش مي ريم تالار. اون جا هم كاري نداري، فقط كنارم باش، همين! حالا مي توني بري. 

مسير راه پله ها را در پيش گرفتم و براي نرسيدن به اتاق فرشيد، پي راه فرار بودم. فرشيد توي اتاق، حال خوشي نداشت. من بيرون اتاق، حال بدتري داشتم ولي بايد مي رفتم، چون خيال نمي كردم با آن حال و روز، آماده شده باشد. پاي رفتن نداشتم ولي چيزي مرا به او فرا مي خواند. اين بار، بي آن كه در بزنم داخل شدم. دوباره همان عطر خوش، دوباره همان حال من. رو به پنجره و باز هم، پشت به من ايستاده بود. با وجود پرده ها، چه چيز را تماشا مي كرد، نمي دانستم. كجا بود و با كي بود، نمي دانستم. شايد هم مي دانستم و خودم را زده بودم به جهالت. نزديك تر شدم. نه لباس هاي دامادي اش را پوشيده و نه چيزي خورده بود. غذايش همان طور دست نخورده مانده، حتي جاي قاشق و چنگال هم عوض نشده بود. چند قدم جلوتر رفتم. 

ـ تو چرا هيچي نخوردي؟ اين جوري كه از پا مي افتي. بايد ... 

كه ساكت شدم. شانه هايش آرام مي لرزيدند. صداي لرزانش، دلم را لرزاند. 

ـ برو بيرون، نمي خوام ببينمت. 

رفتم سمتش، با وقاحت تمام و مقابلش ايستادم. 

ـ تو بايد يه چيزي بخوري و گرنه توي مراسم، دوام نمياري. از پا مي افتي. 

سر برگرداند سمتم. نگاهم كرد. از پا انداختم. چشمانش سرخ و كاسه اشك بودند. خيره شد توي چشمانم. 

ـ من خيلي وقته از پا افتادم و تو ... تو بيشتر از همه، كمر همت بستي به زمين زدن من. 

اين بار من سر پايين انداختم و راه كج كردم. 

ـ يه چيزي بخور و آماده شو، بايد بري دنبال پريسا، اون منتظرته. 

كه دستم را به سختي گرفت. مرا مقابل خود كشاند. غم و خشم را با نگاهش، يك جا ريخت به جانم. 

ـ چرا، چرا با من، اين كار رو مي كني؟ چرا؟ هنوز دير نشده. من مي تونم برم و با مادر صحبت كنم تا همه چي به يه چشم به هم زدن عوض بشه و تو، فقط تو زن من بشي ولي تو، خود تو مانع مي شي. حتي براي تسريع توي كاراي اين نمايش مسخره، كمك هم مي كني. اينا يعني چي؟ چرا داري زندگيمون رو متلاشي مي كني؟ چرا؟ 

نگاهش مثل هميشه از من جواب مي خواست. چراها، پاسخ نداشتند؟ راست مي گفت ولي نه! جوابي براي تاييدش نداشتم. اصلا بي جواب بودم من. بايد راه فراري، كلامي، چيزي مي يافتم، پس جدي شدم و چشم توي چشمش انداختم. 

ـ زندگي اي كه بر پايه دروغ و مخفيانه بودن و موش و گربه بازي باشه، خيلي وقته كه متلاشي شده. 

ـ من علني اش مي كنم. من به همه مي گم كه تو زن مني، زن شرعي و قانوني من. 

ـ نه، زن شرعي و قانوني تو، اون كسي كه تا چند ساعت ديگه، جلوي عاقد و اون همه آدم، به تو بله مي گه و ازدواجتون ثبت مي شه. تو چه سندي داري كه من، زن شرعي و قانوني توام؟ ما هيچي براي اثبات نداريم. 

و دستم را از دست داغش بيرون كشيدم و به سمت كت و شلوارش رفتم. 

ـ پس اين بچه چي؟ پدر اين بچه، منم. يعني تو، اينو هم قبول نداري؟ 

سر برگرداندم سمتش. خشمي را كه نمي دانستم از كجا آمده بود، سرش خالي كردم. 

ـ من و تو اشتباه كرديم، يا بايد رسما و قانونا، اين ازدواج رو انجام مي داديم و يا اصلا نبايد سر مي گرفت. اين بچه، اين بچه ثمره ي يه لحظه غفلت و اشتباهه و شايد هوس. 

چشمانش از حيرت وا شدند. سمتم آمد. 

ـ مي فهمي چي مي گي؟ يه لحظه غفلت و اشتباه؟ يه لحظه هوس؟ پس عشق و محبت، همه هيچ شدند؟ خدايا! باورم نمي شه. اين تويي كه داري اين حرف ها رو به من مي زني؟ نه! 

خودم هم باورم نمي شد. چه مي گفتم؟ چه مي كردم؟ اين حرف ها از كجا با چنين حالي، به زبانم مي آمدند؟ ولي نه، خوب مي دانستم. مي خواستم دلبستگي اش را كم كنم. مي خواستم از خودم ببرمش. مي خواستم دلش را بزنم. 

ـ بله، همه هيچ اند. 

و به او پشت كردم و در حالي كه كاور را باز مي كردم، كت و شلوار را بيرون كشيدم. 

ـ بين من و تو، ديگه هيچي وجود نداره. عشق تو، همسر تو، فقط و فقط پريساست و من، فقط يه خدمه ام، پرستار مادرت. 

روغن داغش را زياد كرده بودم، آن قدر زياد كه بغض خفه ام كرد و ساكت شدم. 

بينمان سكوت حكمفرما شد و جز صداي نفس هامان، آن هم به زحمت، چيزي شنيده نمي شد. جو بدي بود، تلخ بود، زهر بود. سكوت را با صداي لرزانم شكستم. 

ـ بيا! كمكت مي كنم تا آماده بشي. پريسا منتظره. امشب، شب فراموش نشدني براي شما دو تاست. 

كه قطره اي اشك، پيش قراول شد براي سيلاب اشك هايم. دست جنباندم و راهشان را سد كردم. نبايد حالم را جار مي زدند. نبايد مرا لو مي دادند. 

ـ اگه دوش گرفتي، پيراهنت رو بپوش. داره دير مي شه ها. تازه منم هنوز آماده نشدم. الانه كه آقا فرهاد بيان و من و اشرف خانوم رو ... 

و در همان حال، جمله را تمام كرده و نكرده، پيراهنش را چرخاندم سمتش. جا خوردم. مقابلم ايستاده بود با چند قدم فاصله. چه ساده مي گريست و با همان چشم هاي باراني، خشمگين و غمگين نگاهم مي كرد. بي هوا، لباس را از توي دستم بيرون كشيد.

ـ چرا؟ چرا محبوبه؟ آخه چرا من و خودت رو زجر مي دي؟ چرا با اين حرف ها و كارها مي خواي منو از خودت بروني؟ چرا مي خواي نباشم؟ چرا دور مي شي ازم؟ چرا فرار مي كني؟ تو مال مني. ما به هم تعلق داريم، همون طور كه اون بچه مال هر دوي ماست. هيچ عشقي جايگزين عشق تو نمي شه، همون طور كه هيچ كس نمي تونه جاي تو رو بگيره.

و دستش را برد تا روي قلبش.

ـ تو اين جايي، اين جا. عشق تو، اين جا جا داره و از بين نمي ره مگر با مرگ من. تو موندگاري محبوبه، مي فهمي؟

اين بار، اشك هايم بي مهابا، سد را شكستند و مجوز گرفتند براي رژه رفتن. 

سريع سر برگرداندم تا شايد نفهمد، چقدر دلشكسته و غمگينم. نمي خواستم بماند، چرا كه بايد مي رفت. راه او راه ديگري بود. من ... من ... من قول داده بودم و با صدايي گرفته به زبان آوردم. 

ـ من ... من ... من قول دادم. من، قول دادم. نمي تونم ... نمي تونم.

شانه هايم ميان دستانش گرفتار شدند. مرا به سمت خودش چرخاند و فرياد زد: 

ـ تو به كي قول دادي؟ به كي؟ بگو. 

طاقت نداشتم چشم بيندازم ميان نگاهش، سر تكان دادم. 

ـ راه من و تو، ديگه از هم جداست. از امشب، يكي ديگه مي شه مال تو. اونه كه بايد اين جا باشه. 

و دست لرزانم را بردم تا روي قلبش. 

ـ اين جا، اين جا بايد بشه خونه اون و من در خدمت هر دوي شمام، تا وقتي كه زنده ام. 

اشك امانم را بريد كه دستم را پس زد. 

ـ اين خواسته كيه؟ تو به كي قول دادي؟ باز هم پريسا؟ 

دوباره سر تكان دادم. معترضانه، تكانم داد. 

ـ چطور مي توني همه چي رو فراموش كني؟ چطور مي توني اين قدر ساده از جدايي بگي؟ چطور مي توني؟ ها؟ 

تقلا كردم تا شايد از دستش رها شوم. 

ـ تمومش كن، بذار برم. تو هم بايد بري. برو و لباست رو بپوش. تو رو خدا فرشيد، تو رو خدا. 

ـ چرا همه چي رو برام نمي گي؟ موضوع چيه كه نبايد بدونم؟ چي رو داري ازم پنهون مي كني؟ 

ـ اين يه رازه، ازم نخواه، هيچي نپرس. نخواه كه پرده ازش بردارم. 

فشار انگشتانش كم شد، رهايم كرد. عقبم زد ولي نگاهم مي كرد. معترض و ملتمس و مغموم. 

با سرآستينم، اشك هايم را پاك کردم ولي آرام نمي گرفتند. 

بي خيال اشك ها و حال خراب دلم، دست بردم سمت لباس تنش. خواستم تا دكمه ها را باز كنم و هر چه سريع تر آماده شود براي رفتن. كه دستم را با خشم پس زد. با سادگي تمام گفتم:

ـ چي شده؟ دارم كمكت مي كنم تا حاضر شي. پريسا منتظره. نكنه، نكنه دوش نگرفتي هنوز؟ 

بدتر از من، عاجزانه زار مي زد. 

ـ چطور مي توني اين قدر ساده و راحت از كنار من و عشق من بگذري؟ چطور مي توني؟ 

راحت؟ ساده؟ گذشتن از او؟ داشت از پا مي انداختم ولي حرف دلم را به زبان نياوردم و سر پايين انداختم. 

ـ گوشه گوشه ي اين اتاق، خاطرات تو رو برام زنده مي كنه. اين جا، اين اتاق شاهد لحظاتي بين من و تو بوده كه خيلي راحت، فراموش نمي شه، حتي اون تخت. تختي كه حالا براي يه زن ديگه، مرتب و آماده اش كردي. اون تخت، هنوزم بوي تو رو مي ده. 

پريدم وسط حرفش.

ـ ولي من روتختي رو عوض كردم. 

دستش به علامت سكوت بالا آمد.

ـ هيچي نگو، ساده نباش. فكر تو، ياد تو، عشق تو، حتي بوي تنت، توي تمام وجودم، خونه كرده. تو از من چي مي خواي؟ كه همه اينا رو ناديده بگيرم و بندازم دور؟ كه از اول، با يكي ديگه شروع كنم؟ اون هم با كي؟ با كسي كه حتي يك ذره نسبت بهش احساس محبت ندارم. تو، منو به كسي دعوت مي كني كه اين همه آزارت داده؟ تو داري چي كار مي كني؟ براي من و اون زن، حجله اي رويايي مي سازي و بعد هم لباس دامادي مي كني تنم؟ كار بعدي تو چيه؟ بزرگ كردن بچه من و پريسا؟

دستي ميان موهايش فرو برد و چند قدمي جا به جا شد. اشك هاي هيچ كداممان تمامي نداشت كه دوباره سمتم چرخيد. 

ـ نه، نه محبوبه! محاله، فكر نداشتن تو حتي براي يه لحظه، داغونم كرده و مي كنه. نمي تونم، نمي كشم، مي فهمي؟ اين كار از من بر نمياد. نمي تونم، نمي تونم شب و روزم رو با پريسا سر كنم، در حالي كه تو رو عاشقانه دوست دارم. 

به نفس نفس افتاده بود. خودم را زدم به بي خيالي. رفتم سمت در، صدايم مي لرزيد از گريه. گفتم:

ـ اگه مشكلت منم، باشه مي رم. من مي رم تا شما دو تا ... 

كه دوباره پنچه انداخت به دستم. كلامم نيمه كاره ماند. دستانش مي لرزيدند. كشيدم به خودش، رو در رويش. نگاهش رنگ خواهش داشت، پر از التماس. 

ـ نرو، نرو محبوبه. اگر از اين خونه، حتي از اين اتاق، پا بذاري بيرون، خودم رو خلاص مي كنم. من، من بي تو، بي تو تمومم. نرو، بمون محبوبه. 

ـ ولي تو با وجود منه كه پريسا رو نمي خواي. من بايد برم و تو، بايد باهاش ازدواج كني. من بهش قول دادم، اين تنها آرزوي اونه. 

دوباره خالي شد از فرياد. 

ـ از كي حرف مي زني؟ پريسا! اون لعنتي، با تو چي كرده كه اين جوري ازش مي ترسي؟ اون حق نداره ... 

و همان طور كه دستم توي دستش بود، مرا با خود برد تا کنار در. 

ـ ديگه بسه، ديگه تموم شد. من تصميم رو گرفتم. اون دختره آشغال، خيال كرده كيه؟ من با مادر حرف مي زنم. همه چي رو براش مي گم. بايد تموم كنم اين ... 

دستش كه به دستگيره رسيد، بين او و در، حايل شدم. من هم به التماس افتادم. 

ـ نه، نبايد بري. اگه مادرت بفهمه. 

براق شد توي چشم هايم. 

ـ تو چي مي دوني كه من نمي دونم؟ مادر؟ پريسا؟ تو از كي مي ترسي؟ من نبايد بدونم دور و برم چي مي گذره؟ برو كنار. 

و افتاد به جان دستگيره. مي خواست در را وا كند. 

ـ آروم باش، تو رو خدا فرشيد. بيا و به جاي اين حرفا و كاراي بي خودي، براي امشب آماده شو. امشب، براي تو شب خوبيه. تو شب خوشي در پيش داري. 

يكهو برق سه فاز از سرم پريد. 

پرت شدم، سست شدم، پاي در فرو نشستم. با من چه كرد؟ چقدر سريع و ناگهاني. چه حرص و خشمي داشت ضربه اش. خيال نمي كردم اين دست هاي لرزان، چنين سنگين، زمين گيرم كنند. 

دستم را روي صورتم گذاردم. خيس بود ولي گر گرفته بود، گر گرفته بودم. 

اما نه، حقم بود. مزخرف زياد گفته بودم، ناز شَستش. 

به لحظه نكشيده، پيش پايم نشست. تازه فهميده بود، چه كرده. چشمان خيس و قرمزش، نگران و از حدقه بيرون زده، خيره ام بودند. دلواپس، دست جلو آورد تا صورتم. 

ـ من ... نمي ... نمي خواستم. 

صورتم را عقب كشيدم. سر چرخاندم سويي ديگر. هر دو هنوز هم باراني بوديم. 

ـ دنيا، زندگي، سرنوشت و اقبال، همه، منو زدند. تنها كسي كه طعم سيلي اش رو نچشيده بودم، تو بودي، پس بزن. اگه خالي مي شي، اگه سبك مي شي، باز هم بزن. اگه اين كار باعث مي شه كه لباس بپوشي و بري دنبال پريسا و زندگيت، حاضرم هر روز ازت كتك بخورم، فقط تو بري. 

حالش بد بود، حتي بدتر از من. به هم ريخته بود. 

ـ من ... متاسفم. من ... من ... نمي ... نمي خواستم. 

و شكست. خم شد روي زمين. خراب شد انگار. شانه هايش، پيش پايم مي لرزيدند. 

ـ نمي تونم محبوبه، نمي تونم، نمي تونم ازت دل بكنم. اون هم حالا، حالا كه پاي يه نفر سومي هم وا شده تو خلوتمون. اون بچه، ثمره عشق ماست و تو اينو خوب مي دوني. 

و من، من احمق، اين را خوب مي دانستم. 

كه سر گذارد روي زانوانم. نفس ها و اشك هايش مي ريختند توي دامانم. درد كشيدم با دردش ولي ... 

ـ تو باهاش ازدواج مي كني و من، من همين جا مي مونم. مي مونم تا مراقبتون باشم و كاراتون رو انجام بدم. مي مونم تا يه خدمه خوب باشم. يه كلفت، درست مثل هميشه. 

سرش را بالا آورد. صورتش سرخ و خيس بود. فرياد زد ولي با صدايي گرفته و خفه. 

ـ تو چي فكر كردي؟ خيال كردي بعد از ازدواج من با پريسا، و ادامه حضور تو، توي اين خونه به عنوان پرستار، اون تو رو راحت مي ذاره؟ اون، شب و روزت رو سياه مي كنه، چون مي دونه عاشقيم، چون فهميده ولي نه، نه. تو چطوري با ما بموني؟ اون روزي كه ظاهرت خبر از وجود يه بچه بده؟ نه، نه. نمي خوام از دستت بدم. 

و بلندتر از فرياد، خالي شد. 

ـ نه! مي فهمي؟ نمي خوام، نمي تونم. 

دستم را گذاردم روي دهانش.

دستم را گذاشتم روي لب هاي داغش. خواستم از تاب بيفتد. خواستم خفه كنم فريادي را كه نبايد به هيچ جا مي رسيد. به هيچ كس نبايد مي رسيد. بايد جا مي ماند توي دل و جان هر دومان. بايد خاك مي شد توي غربتمان. غربت اين عاشقي. 

ـ آروم فرشيد، داري خودت رو مي كشي. بس كن ديگه، اگه يكي سر برسه و ما رو با اين وضع ببينه. 

صورتش را از زير دستم رها كرد. 

ـ بذار ببينند، بذار همه بفهمند، بذار دنيا بدونه كه زن من كيه. 

باز دردش را خالي كرد توي صدايش، باز فرياد شد. 

ـ زن من، تويي، تو. مي فهمي محبوبه؟ 

كشيدمش توي آغوشم. چسباندمش به جانم، خفه كردمش در خودم. 

ـ آروم باش، تو رو خدا فرشيد. تو كه حال منو مي دوني، پس ... پس بيشتر از اين، آزارم نده. من، من توي زندگي تو، هيچ جايي ندارم، چون هيچ كي منو به عنوان همسرت قبول نداره، من فقط يه كلفتم. 

و اشك هايم، پا تندتر كردند. تند و تند مي رفتند روي صورتم، بعد نوازش مي كردند سر و صورتش را. 

سر بيرون كشيد از آغوشم. 

ـ پس من چي؟ چرا منو نمي بيني؟ من، قبولت دارم. 

و خيره ماند به شرم و حسرت و داغ نگاهم. 

ـ نه، تموم شده، ديگه راهي نمونده. تو بايد با پريسا باشي. و اين، اين خواست منه. خواهش مي كنم، به خاطر من. 

لرزاندم با فريادش. 

ـ چرا حاليت نيست؟ به چه زبوني بگم؟ نمي خوام ... نمي خوام ... نمي خوام ... نمي ... خوام. 

و باز حبسش كردم توي آغوشم. خفه كردمش با جانم. فريادش خاموش شد در سكوت مبهم من و كودكم. 

ـ هيچي نگو، فقط گريه كن. خودت رو خالي كن. بذار منم خالي بشم. يك كلمه نمي گم، يه كلمه هم نگو، هيچي. 

و با هم زار زديم. بي صدا، جدايي را زار زديم. 

گاهي او ناله اي مي كرد و كلمه اي نامفهوم جا خوش مي كرد ميان همان ناله ها. ناله هايي كه از پا انداخته بود مرا، همان هايي كه خرابم كرده بود. 

با من بود و در من، توي آغوشم بود. 

ولي نه! ديگر نه، اين آغوش، نه! آغوش من، نبايد آرامش مي كرد، نه نبايد ولي ... 

نمي توانستم،خواستني من، همين آغوش بود. مرد اين آغوش، مردم بود. آغوش اين مرد، عاشقم كرد. خواب و بيدارم توي همين آغوش، پا گرفت. جانم به جان اين آغوش بند بود. 

حالا، حالا جدا شوم؟ جدا شود؟ طاقت نمي آورد، طاقت نداشتم. 

آرام كه شد، سرش را بالا آوردم. رو به روي خودم، رخ به رخ نگاهم. 

چشمانش سرخ و ورم كرده، خاموش و بي نور، اما پرهياهو، پر شكايت، پر از خيلي، پر از درد، پر از حرف ولي بي حرف. 

دست كشيدم پاي چشم هايش.

ـ بهتري؟ 

سر تكان داد و سكوت. سكوت بود ولي پرگلايه. 

ـ پاشو جونم، پاشو برو يه دوش بگير. سرحال مياي. داره دير مي شه ها. 

نگاه گلايه بارش، رنگ حيرت گرفت. با غم، ابرو بالا انداخت. آمد حرفي بگويد ولي پيش دستي كردم. 

ـ نه فرشيد، دوباره شروع نكن. 

و كندمش از خودم، به زحمت، به سختي. 

دستم را تكيه زدم به ديوار و از جا برخاستم. تكان نخورد. دست دراز كردم سويش. 

ـ پاشو، كمكت مي كنم. 

نگاهي به دستم بعد هم نگاهي به من کرد، سر پايين انداخت. 

ـ خسته شدم، بس كه اين دستم دراز بود. يالا ديگه. پريسا خيلي وقته كه منتظرته. بجنب. اي بابا! نكنه توقع داري من بغلت كنم و ببرمت زير دوش؟ 

يكهو ياد آن روز افتادم. روز خوب به هم رسيدن، با هم بودن، با هم يكي شدن. غرق شدن، نه! جان گرفتن، تازه شدن. 

غم داشت و درد داشت ولي خوش بود يادش. تصنعي خنديدم. 

ـ نه، نمي تونم. تو كه مي دوني كه نمي تونم. اين كار ازم برنمياد. من مسئوليت يه كوچولو رو دارم. من ... 

كه سر بالا آورد. بي مكث، از جا بلند شد. رو به رويم ايستاد. عميق نگاهم مي كرد. خيلي حرف داشت. پيدا بود ولي دوباره اشك بود. حرف شد اشك. رو برگرداند. رفت سمت كمدش. 

ـ تو برو، توي حمام، حوله گذاشتم. تو فقط ...

بي خيال من، درب كمد را وا كرد. حوله تن پوشش را بيرون كشيد. راه كج كرد سمت حمام. در را كه پشت سرش بست، نگراني پيله كرد به جانم. نكند بلايي سر خودش بياورد. 

پشت در، گوش ايستادم. امان نمي داد اين نگراني ولي يك آن، صداي شرشر آب، آرامم كرد. نفس راحتي كشيدم. آمدم بروم پي كارم ولي نتوانستم. صدايي ديگر، چيزي غير از آب، چيزي شبيه ناله، شبيه گريه. 

گوش چسباندم به درب حمام. گريه مي كرد و حتي بلندتر از قبل، از ته دل. شايد خيال مي كرد، صداي شرشر آب، سرپوشي است روي هق هق گريه هايش ولي من مي شنيدم. حتي دلم هم، دلم لرزيد، دلم جان كند. 

دوباره باراني مي شدم. آمدم بروم بيرون، خواستم كه نمانم ولي به ياد آوردم كاري را كه برايش اين جا بودم. نگاهم روي كاور كت و شلوار جا ماند.

آمدم يك گوشه بنشينم. عادت بود كه بنشينم لبه تخت ولي اين جا نه، ديگر نه. 

رفتم پشت ميز. پشت به تخت، پشت به حمام، پشت به فرشيد، دستم شد تكيه گاهي براي سرم. چشمانم را بستم. عاقبت اين داستان تازه به كجا مي رسيد؟ مگر عاقبت هم داشت؟ دل و گوش سپردم به شرشر آب. چقدر گذشت، نمي دانم ولي يكهو بي صدا شد، فقط صداي آب. نه! هيچ نبود. ديگر حتي گريه هم نمي کرد. ترس برم داشت. کار اشتباهي نکرده باشد! از جا جستم، چسباندم خودم را به درب حمام و ضربه زدم. 

ـ فرشيد؟ خوبي؟ چي شده؟ چيزي احتياج نداري؟ 

ولي جوابي نداد. ديگر حتي صداي دوش آب هم نمي آمد. نکند حماقتي کرده؟ ترس خيمه زد به جانم.

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ صدامو مي شنوي؟ فرشيد؟ تو اون جايي؟ 

و پشت سر هم، با کف دستم، ترس و نگراني ام را سبک مي کردم روي تن درب. 

ـ تو رو خدا جواب بده، فرشيد. 

که ناگهان درب حمام باز شد. دستم توي هوا معلق ماند. رو به روي نگاهم بود با نگاهي که اشک و غم، بدجور نقشش زده بودند. نگاهي که هنوز هم رنگ و بوي باران داشت. نگاه گرفت از دلواپسي ام. به چشمش نيامدم. 

گره حوله تن پوشش را محکم کرد. تنه زد به تنم و از کنارم گذشت. رفت تا ميز آرايش. نشست پاي آينه و سشوار به دست گرفت و با برسي، افتاد به جان موهايش. نفس و دلهره ام را طولاني بيرون دادم. شکر که سر عقل آمده بود. 

ـ بذار کمکت کنم. 

و رفتم تا سشوار را از دستش بگيرم. که دستم را پس زد و همان طور که حرصش را با برس خالي مي کرد سر موهايش، بي نگاه گفت:

ـ ولم کن. بذار خودم، با دست خودم، برم توي چاه. تا همين جا که کمک کردي، کافيه. 

ـ معلومه چي داري مي گي؟ فقط خواستم کمکت کنم. 

ـ بذار به حال خودم باشم، نمي خوام چيزي بشنوم. 

نگاهم توي آينه با او بود که بالاجبار رفتم و دوباره ولو شدم پشت ميز. نگاهش مي کردم بي وقفه، بي اين که حتي پلک بزنم. شايد ديگر فرصتي نمي يافتم که تا به اين حد، راحت و خيره خيره تماشايش کنم. اين دم آخر، خوش دمي بود، کاش او هم لحظه اي نگاهم مي کرد. 

ولي نه! چه مي کردم؟ دوباره دلم هوايي مي شد. دلم پر کشيد به عشق بودن و داشتنش. دلم خواستش، خواستنش ولي هميشگي، فقط براي دل خودم. 

نه، نبايد به دل من مي شد. نبايد مال من مي ماند. 

چشمانم به زحمت، دل کندند از لذت و زل زدند به گل هاي توي سبد روي پاتختي. زل زدم به تنهايي خودم، زل زدم به تنهايي فرشيد. تلخ شدم با اين همه غربت. 

صداي سشوار که ساکت شد، سرچرخاندم سمتش. آمده بود تا پاي تخت. دست برد تا لباس کرم رنگي که بايد براي امشب مي پوشيد را بردارد. پشت کرد به من. 

ـ برو بيرون. مي خوام لباسم رو عوض کنم. 

تعجب کردم. چه مي گفت؟ چه به يکباره عوض شده بود. رفتم سمتش. ايستادم برابرش با پوزخندي به لب. 

ـ دست بردار، داري با من لجبازي مي کني؟ ولي اين راهش نيست. 

هنوز هم نگاهم نمي کرد که دست بردم سمت تن پوشش. بي نگاه، فقط دستم را کنار زد. 

ـ نشنيدي چي گفتم؟ نمي خوام توي بدبختي ام سهيم باشي. ديگه بين من و تو هيچي نيست. 

ابرو در هم گره کردم. 

ـ چي داري مي گي؟ فرستادمت يه دوش بگيري تا حالت بهتر شه، نه اين که قاطي بياي بيرون. 

ـ مگه نگفتي دير شده؟ پس برو تا زودتر آماده بشم، بيرون. 

و آمد که دوباره پشت کند به من، که بازويش را به چنگ گرفتم. 

ـ ولي مادرت خواست که تا آماده شدنت، کمکت کنم. اين خواست من نبود. 

مستقيم توي چشم هايم خيره شد. فقط خشم مي ديدم و خشم که دستش بالا آمد و گره شد به مچم و عصبي، جدا کرد دستم را از خودش. 

ـ نمي خوامت، نه تو رو، نه کمکت رو. 

جا خوردم. اين مرد خشمگين ولي پر غم، چه راحت از من بريد و چه ساده از زندگي و اتاقش، فرستادم بيرون ولي نبايد خودم را مي باختم، وظيفه ام پس چه مي شد؟ تصنعي، لبخند زدم تا شايد نرم ترش کنم. 

ـ من بيرون نمي رم ولي، ولي تا من كت و شلوارت رو ميارم و پشتم به توئه، لباست رو عوض كن. خوبه؟ مگه نه؟ 

اين بار او دستم را محكم و پر غيظ به دست گرفت. 

ـ مسخره بازي درنيار، نمي خوام اين جا باشي، تمومش كن. 

عصبي بود و حرف خودش را مي زد. عصباني شده بودم.

ـ ديگه شوخي بسه، خيلي داري لفتش مي دي. بجنب. 

و خشمگين، دستم را رها كردم و با قدرتي كه در خودم نمي يافتم، گره تن پوشش را باز كردم. تا به خودش بجنبد، حوله را از تنش كندم و عجيب اين كه هيچ مقاومتي نكرد. پيراهن كرمش را با كمك خودش، تنش كردم. حتي وقتي دكمه ها را يكي يكي مي بستم هم، بي حركت ايستاده بود و فقط خيره خيره نگاهم مي كرد. جرات نداشتم نگاهش كنم ولي چه سنگين بود درد نگاهش. خوب حس مي شد اين سنگيني. كت و شلوارش را هم خودم، تنش كردم. گره كراواتش را خودم محكم كردم. خودم، سفت كردم كمربندش را، بعد لبخند زدم به تماشايش. 

ـ عالي شدي، عالي. يه چرخ بزن. 

او نچرخيد، جم نخورد، پلك هم نزد ولي من دورش چرخيدم. 

ـ محشره، فقط مونده يه چيز، اومــم! 

و نگاهم را گرداندم توي اتاق. به آينه كه رسيد، سر تكان دادم. رفتم سمت ميز آرايش و يكي از جعبه هاي ادكلن را برداشتم. حتي ادكلن را از توي جعبه، بيرون هم نياورده بود. جعبه را باز كردم و با بيرون كشيدن شيشه ادكلن سمتش رفتم. بو كردمش، خوشبو بود و شامه نواز ولي خيلي تند. دستم را با عطر بردم بيخ گردنش، سرش را عقب كشيد.

ـ نه، اين نه! اون يكي، شيشه آبي. 

نگاهي به عطرهاي پايه آينه انداختم. شيشه آبي؟ ولي اين كه ... اين عطر، هديه من بود. همان كه هميشه مي زد. سري تكان دادم.

ـ نه، اين يكي هديه پريساست، هم بهتره و هم خوشبوتره. 

ـ حرف نباشه، فقط همون عطر، شيشه آبي. 

ـ نه آقا، تو بايد عطري رو استفاده كني كه زنت مي پسنده. 

عصبي تر نگاهم كرد. تمام اعصاب صورتش مي لرزيدند كه بي صدا و كم جان گفت: 

ـ چرا؟ 

اين چرا، از همان چراهاي بي جواب بود. از آن ها كه خاموشم مي كرد. از آن چراها كه خفه ام مي كرد با بغض. عطر را بيخ گردنش پاشيدم و ... 

ـ حالا مي توني بري، تمامه. 

چه دامادي شده بود! برازنده، بلندبالا، دلچسب، جذاب، عروس كُش. حدسم درست بود كه با اين كت و شلوار، چه خواهد شد. سير نمي شدم از تماشايش. 

ـ من مي رم ولي بدون كه بدبختم كردي. 

به خود آمدم. نگاهش كردم. غمگين تر از خودش، چشم دوختم به او. دست بردم به گريبانش. دست سابيدم و مرتبش كردم. چه داغ بود تنش. 

ـ نه، تو خوشبخت مي شي. من براي خوشبختيت، هر روز دعا مي كنم. من، من هر روز، تو و همسرت رو مي بينم و براي عاشقانه خوشبخت شدنتون، دعا مي كنم. دست هاي من براي هميشه بودنت با عشقت، تا آسمونا درازه. من ... 

كشيد عقب خودش را. 

ـ ولي خوشبختي من، با تو بود. با بچه اي كه توي راهه و ما منتظريم. 

و رفت تا درب و دستگيره را پايين داد. مي خواست به خودش مسلط باشد ولي ... 

ـ من هيچ وقت طعم خوشبختي و زندگي عاشقانه رو نمي چشم، چرا كه عاشقش نيستم. بدبخت، من. بدبخت، پريسا. بدبخت، تو. 

و قبل از اين كه به اشك بنشيند، از اتاق بيرون زد. 

دلم صدايش كرد. خواستم صدايش كنم ولي تواني نداشتم تا نامش را به زبان آورم. او رفته بود. بهتر كه رفته بود. خوب شد كه رفت. شايد اگر به سويم باز مي گشت، ديگر نمي توانستم راهي اش كنم.

مقابل آينه نشسته بودم و موهايم را برس مي كشيدم. 

ـ من چه كردم؟ فرشيد راست مي گفت، من چه كرده بودم؟ 

نگاه از نگاهم گرفتم. برس را روي ميز رها كردم. چشمانم را بستم. كف دستانم شدند پناه صورتم.

ـ لعنت به من. من با اين دست ها چه كردم؟ خدايا! من، من با همين دست ها، براي فرشيد، حجله آراستم. من با همين دست ها، كت و شلوار دامادي، تنش كردم. خودم گره كرواتش را سفت كردم. خودم عطر زدم بيخ گردنش. خودم، بله خودم. خودم راهي اش كردم. راهي اش كردم سوي سرنوشتي مبهم و تاريك تا ناكجا آباد. 

دست هايم را پايين آوردم و عصبي، كوبيدمشان روي ميز. شيشه ها و لوازم آرايش روي ميز لرزيدند. دوباره نگاهم به نگاهم رسيد. چشم هاي سرخم، دوباره مي شدند چشمه اشك. 

لعنت، لعنت به من. چه كردم؟ چه مي كردم؟ اين بازي، بازي نبود كه به همين راحتي ها بشود، تمامش كرد. شوخي هم نبود. همين بس كه تا ساعتي ديگر پريسا مشتاقانه به فرشيد بله مي گفت و مي رفتند تا زندگي تازه اي را شروع كنند . آن وقت من مي ماندم با بچه اي كه پدرش، همسر ديگري داشت و روزي، پدرش، پدر كودكي ديگر مي شد. او زندگي مي كرد. يك زندگي تازه و من، ديگر توي زندگي اش هيچ مي شدم، ولي ... 

يعني مي توانستم؟ مي توانستم كه نداشته باشمش؟ تاب مي آوردم كه هر روز ببينمش، ولي با ديگري؟ نايش را داشتم كه بي نفسش، نفس بكشم؟ دلش را داشتم كه دل بدهد به ديگري؟ طاقت مي آوردم، بي طاقتي اش را؟ 

چه مي كردم آن همه خاطرات را؟ كجاي دلم جا مي دادم اين بي دل شدن را؟ لحظه ها را چطور مي گذراندم با ياد لحظه هاي خوش بودنش؟ چطور سر مي كردم لحظه ها را، با لحظه لحظه نبودش؟ چطور راضي شدم به جدايي، بي رضايتش؟ 

كه صداي ضرباتي به درب، مرا به خود آورد. دست جنباندم و اشك ها را پاك كردم. 

ـ بله؟ 

پشت به در داشتم كه درب باز شد، يكي از همكارانم بود. 

ـ وا! شما هنوز آماده نشديد؟ خانم دستور دادند كه هرچه زودتر پايين باشيد. آقا فرهاد هم دارن تشريف ميارن. 

سر تكان دادم. 

ـ ممنون، شما بريد و بهشون اطلاع بديد كه دارم حاضر مي شم. كم كم ميام پايين. 

خدمه چشمي گفت و رفت. دوباره زل زدم به خودم. 

به حماقتم، به ناتواني ام، به بي عرضه بودنم، به اطاعتم، به شكنجه گر بودنم. 

حالم را به هم مي زد اين من. دست بردم لاي موهاي سياه بلند و سشوار كشيده ام. خيلي ساده، بالاي سرم جمع كردمشان. بعد صورت ملتهبم را كرم مالي كردم. هنوز چشم در چشم خودم داشتم. دوباره بغض كردم. 

ـ با اين كرم دارم چه را مي پوشانم؟ عشقم را؟ شرمم را؟ دردم را؟ راست و دروغ دلم را؟ بي تابي ام را؟ 

روي صورتم، قرمزي سيلي اش، شكلك درمي آورد. 

ـ چقدر بايد رژگونه مي ماليدم تا اين سرخي، همان سرخي شود؟ تا يكي شود با حال و روزم؟ تا مات شود؟ تا آرام شود؟ خودم را چطور آرام مي كردم؟ 

صبر كن ببينم، اصلا داري چه مي كني؟ براي چه افتادي به جان خودت؟ چرا بزك مي كني؟ مگر كجا مي خواهي بروي؟ اصلا مي فهمي كجا مي روي؟ اصلا پاي رفتن داري؟ 

ناچار بودم، قول داده بودم. به خودم، به اشرف بيمار و بيچاره. دلم براي اشرف مي سوخت، ولي براي خودم و فرشيد چه؟ 

آب دهانم را پايين دادم و كارم را نيمه كاره، رها نكردم. آرايشم كه تمام شد، رفتم سمت كمدم. دلم مي گفت كه چيزي را بپوشم كه مردم برايم خريده بود. نگاهم جا مانده بود روي پيراهن ماكسي و دكلته زيتوني ام. اين را، آن روز خريد كه بله را گفتم، كه بله را گفت. آن روز كه شدم زنش، كه شد مردم. 

عقلم نهيب زد سرم. خودم را گذاشتم جاي فرشيد. با ديدن اين لباس توي تنم، هوايي مي شد. هوا برش مي داشت. دور مي شد از هواي پريسا. نه، نبايد. هر چه هست، هر چه بود، بايد از يادش پاك مي شدم. بايد محو مي شدم. برايش بايد پريسا مي شد پيدا و آشكار دل و فكرش. 

محكم درب كمد را به هم كوبيدم. رفتم سمت صندلي كه لباس هاي پريسا، رويش ولو بود. 

برداشتم يكي شان را. همان كه پوشيده تر و سنگين تر بود. آن قدر سنگين كه بد بود توي تنم، كه تجربه ي تن پريسا را داشت،كه متنفرم كرد از خودم و متنفرترم كرد از پريسا ولي بايد تحمل مي كردم. همين چند ساعت بود، بعد همه چيز تمام مي شد. همه چيز مي شد، همان كه بايد مي شد. همان كه من و فرشيد، خيال مي كرديم همان نمي شود. 

كمي بعد، سوار بر اتومبيل فرهاد، راهي تالار بوديم. تالار، يكي از بزرگ ترين و مجلل ترين و در عين حال، مجهزترين تالارهاي شهر بود. جايي با فاصله اي نه چندان زياد از خانه. با چشم مناظر بيرون را از نظر مي گذراندم و به امشب و فردا و فرداهاي بعد از امشب مي انديشيدم كه فرهاد، بي هوا سمت راست خيابان توقف كرد. موبايلش را شماره گيري كرد.

ـ چرا ايستادي؟ دير شده، چيزي تا ساعت پنج نمونده. 

ـ مي دونم مادر، بايد با فرشيد تماس بگيرم. 

ـ طبق برنامه ريزي، اون الان بايد آتليه باشه. 

فرهاد نگاهي به مادرش انداخت. ابرو در هم گره كرد. 

ـ خيلي مطمئن نيستم. 

به انتظار پاسخ از آن سوي خط بود كه اشرف با نگراني و تعجب گفت:

ـ يعني چي؟ 

ـ صبر كن مادر، بذار ببينم چرا جواب نمي ده؟ 

ـ مگه گوشيش خاموشه؟ 

ـ نه، ولي جواب نمي ده. آها، آها!

ـ الو سلام .كجايي پسر؟ خوبي؟ 

ـ ...

ـ اي بابا! بد نيستي يعني چي؟ كجايي الان؟ 

ـ ...

ـ نه فرشيد، آتليه بايد باشي. 

ـ ...

ـ بله، مي دونم. هيـــس! 

و با نگاهي به مادر و خاله اش، اتومبيل را ترك كرد. انگار خواست كه چيزي نشنوند ولي من ... 

ـ آروم، چه خبرته؟ داد نزن. 

ـ ما كه با هم حرف زديم. 

ـ مي دونم فرشيد، مي دونم. 

ـ فرشيد، تو رو خدا، تاب بيار. يه امشب رو تحمل كن. 

و دستي توي موهايش كشيد و غمگين ادامه داد:

ـ چيزي براي گفتن ندارم.

ـ نمي دونم فرشيد، چون اين تصميم رو من نگرفتم. 

ـ به هر حال، ما داريم مي ريم تالار. تو هم بايد تا يك ساعت ديگه، اون جا باشي، با عروست. 

ـ بسه، آروم. پريسا مي شنوه. 

ـ خواهش مي كنم فرشيد. آروم تر، برادرم. 

و سكوت كرد. گويي كه گوش و دل سپرده به درددلهاي برادرش و آرام آرام، از ما فاصله گرفت و ديگر چيزي نشنيدم ولي ديدم كه گاهي سر و دستي در هوا تكان مي داد و غمگينانه، دوردست ها را نگاه مي كرد. يعني فرهاد هم، چيزهايي را فهميده بود و مي دانست؟ در مورد من چه؟ 

ـ چه خبره اشرف؟ فرهاد و فرشيد چي دارن مي گن؟ 

اشرف نگاه از طلعت گرفت و كنجكاوانه و با همان نگراني، شيشه را پايين داد و سر بيرون برد. 

ـ داره دير مي شه فرهاد، تموم كن اين تماس رو. بذار فرشيد هم زودتر راهي بشه. 

فرهاد، دستپاچه و آشفته، موبايلش را بست و سمتمان برگشت. سوار كه شد، اشرف عصباني بود.

ـ اين همه وقت، چي مي گي با فرشيد؟ چرا داد مي زد؟ شما دو تا از چي حرف مي زنيد كه ما خبر نداريم؟ 

فرهاد حيرت زده ، نگاهي به مادرش كرد، بعد پوزخندي عصبي تحويلش داد.

ـ از من مي پرسي؟ مي بيني خاله طلعت؟ علت پريشوني و غم و غصه ي شادامادشون رو از من مي خوان؟ 

ـ خب تو برادرشي، تو باهاش حرف زدي. تو مي دوني دردش چيه. 

ـ درسته كه پزشكم ولي درد فرشيد، دردي نيست كه به همين راحتي تشخيصش بدهم و نسخه براش بپيچم. 

كه طلعت گفت:

ـ تو رو خدا آروم تر. ناسلامتي داريم مي ريم مجلس عروسي و شادي. واي خواهر من! چرا خودت رو اذيت مي كني؟ حتما فرشيد، يه كم و كسري ديده و بابتش دلخور شده. خب توي هر مجلسي پيش مياد. 

كه فرهاد به ميان كلامش پريد. 

ـ آره خاله، خوب گفتي. فرشيد يه كم و كسري بزرگ توي زندگيش داره كه بعيد مي دونم با اين ازدواج پر بشه. 

بوي طعنه مي داد حرفش. سوييچ را چرخاند و عصبي تر، فرمان را چرخاند. اشرف مي خواست چيزي بگويد كه فرهاد اخم كرد.

ـ موقع رانندگي نمي تونم حرف بزنم. تمركزم رو از دست مي دم. 

اشرف كه بي خيال فرهاد شد، چشم دوخت به رو به رويش و من، حرف هاي فرهاد را مي فهميدم. او به خوبي، درد فرشيد را تشخيص داده بود ولي افسوس كه كاري از دستش برنمي آمد، شايد هم نمي خواست، شايد هم موضوع را درك نكرده بود. گيج بودم. 

در تمام طول مسير، سكوتي آزاردهنده، ميان هر چهار نفرمان حاكم شده بود، كه متوجه تالار شدم. ساختماني با نمايي شيشه اي و زيبا. با فضاي سبزي ايده آل. از بيرونش مي شد به درونش رسيد. توي پاركينگ هيچ ماشيني به چشم نمي خورد. توقف كه كرديم، خواستم به فرهاد كمك كنم تا اشرف را روي ويلچرش بگذارد كه با نگاهي، مانعم شد. 

ـ شما نه. 

و آرام تر، به نحوي كه طلعت و اشرف نشنوند، زمزمه كرد:

ـ فكر مي كنم بايد بيشتر مراقب خودت باشي. 

و مادرش را در ويلچر نشاند. هنوز دستش رو شانه مادرش بود كه بي مقدمه، فكر و خيالش را غمگينانه به زبان آورد. 

ـ كاش از ازدواج من، عبرت مي گرفتي مادر. 

اشرف متعجب نگاهش كرد. 

ـ چي داري مي گي؟ منظورت رو نمي فهمم. 

من، هم نگران بودم و هم حيرت زده. نگران اين كه اين دكتر جوان، درد مرا هم علاوه بر درد فرشيد، تشخيص داده باشد و حيرت زده از اين كه مي شنيدم، فرهاد مردي متاهل است. ويلچر اشرف را به جلو راندم كه اشرف، فرهاد را كه جلوتر از ما حركت مي كرد، موردخطاب قرار داد: 

ـ با توام فرهاد. از ازدواج تو، چه عبرتي بايد مي گرفتم؟ 

اما فرهاد، يكي از نگهبانان سالن را صدا كرد. 

بي جوابي به مادرش، با همراهي نگهبان، ويلچر را از پله هاي تالار بالا بردند.

به تالار، نزديك و نزديك تر مي شديم و فرهاد، جلوتر از ما، درها را مي گشود. كمي بعد، سر جايم ثابت ماندم واي خداي من! چه عظمتي. 

ـ راه بيفت دختر، مي خوام همه چي رو كنترل كنم. 

صداي اشرف، تلنگر زد به حيرتم. آرام ويلچر را جلو راندم ولي نگاهم هنوز هم حيران تالار زيباي پيش رويم بود. دور تا دور سالن را ميز و صندلي هايي چيده بودند که رنگشان با رنگ پرده هاي اطلس آويخته و روميزي ها و حتي دستمال سفره ها هماهنگ بود و در آن ميان، شمعدان هاي زيبا بر روي پايه هايي از گل هاي ليليوم تازه، نمايي رويايي به فضا داده بود و گوشه گوشه سالن با سبدهاي بزرگ و گران قيمت گل، به نحوي دو چندان، جلوه اي ديگر به ابهت تالار بخشيده بود. بوي خوشي تمام فضا را عطرآگين کرده بود. تمام سقف سالن با حرير سفيد و طلايي و انواع ريسه هاي شكوفه و چراغ هاي کوچک آذين بسته شده بود. 

ـ خوب و قابل قبوله. منو ببر جلوتر، محبوبه. مي خوام سفره عقدشون رو ببينم. نبايد هيچ کم و کسري به چشم بياد. 

اين چند جمله را اشرف با افتخاري توام با غرور به زبان آورد. حرف از سفره بود. يعني روي آن سن، و پاي آن صندلي هاي سلطنتي، سفره عقدي چيده شده بود؟ 

ويلچر را جلوتر حرکت دادم. به انتهاي سالن که رسيديم ديگر به وضوح مي توانستم آن چه را که روي سن بود، ببينم. سفره عقدي زيبا و باشکوه با انبوهي از گل و ميوه و شمع. آن قدر زيبا و نوراني که، خيره خيره مسحور تماشايش بودم. 

ـ چيه دختر؟ چرا ماتت برده؟ بيا، بيا کمکم کن، برم بالا. مي خوام هم اون جا رو تماشا کنم و هم از اون بالا، تمام تالار رو. 

دستپاچه شدم. 

ـ من، من نمي تونم، نمي تونم شما رو ... 

که اين بار هم فرهاد به فريادم رسيد. 

ـ اي بابا! شما اون جا مي خواي بري چي کار؟ خب يه سفره س عين تمام سفره هاي عقد ديگه، ديدن نداره که. 

اشرف با بي تفاوتي گفت:

ـ من با تو هيچ کاري ندارم. من از محبوبه کمک خواستم، نه از تو. 

فرهاد سري تکان داد و با احضار کردن چند خدمه، مادرش را روي سن هدايت کرد. اشرف، مغرورتر از پيش، سفره و تالار را با نگاهش مي کاويد و در تمام مدت لبخندي ناشي از تحسين آميخته با غرور، روي لبش خودنمايي مي کرد. نمي فهميدم. اين زن، به چه چيزهايي مباهات مي کرد! تالار بزرگ، پرده هاي اطلس، پيش دستي هاي ايتاليايي، قاشق و چنگال و کاردهاي استيل اعلاء، سبدهاي گل ارکيده و حتي سفره عقد. پوزخندي زدم و سر تکان دادم. تا پايين آمدن اشرف از روي سن و اتمام فخرفروشي او به در و ديوار، متوجه حضور چند مهمان شدم که با همراهي طلعت به ما نزديک مي شدند. از صحبت هاي اشرف و ديده بوسي گرمي که با آن ها انجام داد، پي بردم که مهمانان تازه وارد بايد دختران طلعت و همسرانشان باشند. از همان لحظه، اظهار نظرهاي نسرين و نسترن خانم، شامل حال چيدمان سالن، سفره عقد و حتي دكوراسيون من هم شد. خوب بود كه فكر و خيالم را نمي ديدند، خوب بود كه از دلم خبر نداشتند. 

تا ساعتي بعد، به يك چشم به هم زدن، تالار پر شده بود از مهمان هاي جورواجور و رنگارنگ. آدم هايي كه تشخص و برتريشان در داشتن جواهرات بيشتر و آرايش به روزتر و لباس مدل اروپايي مفهوم پيدا مي كرد. آدم هايي كه دلخوشي هاشان، آن قدر كوچك بود كه ساده مي شد طول و عرض دنيايشان را اندازه كرد. دلبسته بودند به بي ارزش ترين چيزهايي كه شايد براي امثال من، باارزش ترين ها بودند. نمي دانم عشق و عاطفه، كجاي دنيايشان بود. كه براي من، همان يك ذره عشق، دنيايي مي ارزيد ولي كدام عشق؟ عشق ممنوع؟ عشق سركوب شده؟ عشق له شده؟ عشق بي سرانجام؟ هواي اين جا به دلم نمي نشست. نفس نمي شد كشيد ولي بايد تاب مي آوردم . عروسي بود، عروسي عشقم. هر مهماني كه براي سلام و تبريك به نزد اشرف مي آمد، براي من شناخته مي شد ولي در اين بين، حضور يك نفر بيش از همه، متعجبم كرد. اين مرد جوان، كه برابرم ايستاده بود و به اشرف تبريك مي گفت، سهراب بود ولي دست در دست دختري زيبا كه نمي شناختمش. سهراب، همان طور كه با اشرف خوش و بش مي كرد و نمك مي ريخت، نگاهي پر از پرسش به سر تا پاي من انداخت. وقاحت از نگاهش مي باريد. 

ـ مي بخشيد خانم احتشام، اين خانوم جوان رو به ما معرفي نمي كنيد؟ اين جوري كه كنار شما هستند، خيال مي كنم بايد وابسته ي خيلي نزديكي باشند. 

با دستپاچگي، سرم را به چپ و راست چرخاندم. خواستم تا از نگاهش فرار كنم ولي اشرف دستم را به محبت در دستش فشرد و لبخند زد. 

ـ نه سهراب جان، محبوبه عزيز، اسما پرستار منه ولي در واقع، يه دوسته، يه همراه. 

پوزخند سهراب پهن شد روي لب هايش. 

ـ واقعا؟

و به نحوي كه اشرف و دختر جوان همراهش، متوجه نشوند، با آن چشمان خمار و خيره اش، چشمكي مهمانم كرد و به آرامي زمزمه كرد:

ـ خوش به حال شما، خانم احتشام. خوش به حال تمام كسايي كه توي اون خونه هستن. 

عصبي، نگاهم را از او گرفتم و كمي بعد، او به مهمان ها پيوسته بود ولي فكر من درگير بود. پس ليدا كجاست؟ بايد ليدا همراهش باشد، ولي نكند، نكند بلايي سرش آورده باشد؟

ـ عروس و داماد! عروس و داماد اومدند. راه رو باز كنيد. 

صدا، به قدر عظيم بودنش، لرزاندم. عروس و داماد؟ غم نشست توي همه وجودم. همهمه اي پيچيد توي جمعيت. اشرف به شوق و هيجان آمد. 

ـ چيزي نمي بينم. تو كه ايستادي، همه چيز رو به دقت تماشا كن و بعد برام بگو. مو به مو، تعريف كن برام. برو جلوتر، برو. 

و با فشردن دستش به پشت كمرم، مرا به ميان جمعيت هدايت كرد. 

نه پاي رفتن داشتم و نه دل ديدن ولي مي توانستم به خوبي ببينم كه جلوتر از همه، فيلمبردار و بعد از او، دو دختربچه شيرين، دو فرشته كوچك، با سبدهايي روبان زده توي دستشان، وارد سالن شدند. فرشته هاي زيبا و معصوم، آرام آرام گلبرگ هاي سرخ داخل سبدها را روي كف سالن پخش مي كردند و فرشي مي ساختند پيش پاي عروس و داماد. پريسا اولين كسي بود كه پا گذارد روي فرش گل قرمز. اولين كسي كه با لگدهايش، خواب و خيال را از سرم پراند. پريسا بود و دستي ميان دستانش. دستي كه مي شناختمش. دستي كه صاحبش آشنا بود برايم. خودم كت و شلوار كرده بودم تنش. خودم گره كراواتش را محكم كرده بودم. خودم، خوش تيپش كردم. خودم، دامادش كرده بودم. خودم براي خوشبختي اش دعا كردم. دلم ريخت. خراب شدم. تابم، بي تاب شد. ايستاده بودم تا چه چيز را ببينم؟ دامادي شوهرم را؟ 

آه! چرا من نمي مردم؟ 

صداي سوت و هياهو و كف زدن مهمان ها، بالا رفت و من اما كشيده مي شدم پايين. سقوط مي كردم، عين اشك هايم. تقلا كردم كه جمع و جور كنم خودم را، كه جمع كنم بساط آه و اشك و ناله را. چشم سراندم سمت عروس. پريسا زيبا بود و هنرمندانه، زيباتر و خواستني تر شده بود. موهاي بلندش را، بلوند طلايي روشن، رنگ كرده و بالاي سرش مدل داده بودند كه با آرايش چهره اش، خيلي همخواني داشت و با آن لباس سفيد حرير مرواريد دوزي شده و تاج نقره اي و تور، شده بود مثل پرنسس هاي افسانه ها. شده بود شبيه پري هاي قصه. عجيب، مليح شده بود. سرخوش مي خنديد. دست در بازوي فرشيد، پيروزمندانه به مردش افتخار مي كرد. سرخوش بود ولي شيطنت و نفرت آزاردهنده توي نگاهش، حتي پشت آن ملاحت ساختگي و لبخندها، خوب به چشمم مي آمد. چه دلفريب شده بود اين عروس! چه جذاب بود اين داماد! خوش به حال عروس. خوش به حال داماد. چه شبي مي شد امشب. آه! چرا روي پا، بند بودم هنوز؟ نفس گرمي بيخ گوشم، سرد كرد جانم را. 

ـ خوش مي گذره؟ 

دست جنباندم تا تن و سرم را عقب بكشم ولي دست و پا بسته و اسير بودم. 

ـ وول نخور عزيزم، فقط چشم بنداز به رو به روت. نكنه يه لحظه غافل شي از اونا، نكنه چشم برداري از اون زوج خوشبخت. 

ترسيده، آب دهانم را پايين دادم. گلويم خشك بود. خش برداشت صدايم. 

ـ دست از سرم بردار، ولم كن. 

ـ هيــس! آروم باش خانوم. اونا رو داشته باش. 

راهي براي فرار نداشتم. زود تسليم شدم.. ميان اين همه هياهو و هلهله، كجا من پيدا مي شدم؟ كجا من به حساب مي آمدم؟ كجا رها مي شدم از اين گرفتاري؟ چقدر نزديكم بود. چقدر گرمايش، چندش آور بود. چقدر راحت كنار آمدم با مصيبت بودن اين غريبه. چشمانم رفتند تا فرشيد. تا دامادي كه نمي خنديد. تا مردي كه يادش رفته بود لبخند، جزيي از جذبه و ابهت دامادي اش است. تا دامادي كه با عروسش نبود. چشمانم رفتند با پريسا. تا عروسي كه داماد را با خود مي برد. با خود مي كشيد از پي اش. با خودش مي نشاند پاي سفره عقد. با خودش خيال مي كرد كه بخنداندش. 

ـ چه حسي داري وقتي كه اون دو تا رو با هم مي بيني؟ هوم؟ 

نفسش بيخ گردنم، نفسم را بريد. 

ـ سرت رو ببر عقب. چي از جونم مي خواي؟ 

ـ كاري باهات ندارم، خوش باش. منم خوشم با تو. 

چرا يادم نمي آمد؟ چرا صدايش، گم شده بود توي صداهاي تلخ زندگي ام؟ كجا شكنجه شده بودم با صدا و حضورش؟ 

ـ آقايون و خانوم هاي عزيز و محترم، باز هم خوش اومديد. جناب عاقد، دارن تشريف ميارن. لطفا خانوم ها، پوشششون رو ... 

سوت و جيغ، نيمه كاره گذارد كلامش را. فرهاد بود كه سخنراني كرد؟ عاقد داشت مي آمد؟ كه چه كند؟ 

آه! چرا اين قلب، هنوز بي حيا مي زد؟ چشمانم را بستم. نبايد مي ديدم. صداي ضعيفي از صلوات، نبايد مي شنيدم. 

ـ برو جلوتر، مي خوام همون موقع كه به هم بله مي گن، حالت رو ببينم. برو نزديك تر. 

چشم بسته بودم كه نبينم فرشيدم را. نفس نمي كشيدم كه نفسم نشود، دم و بازدمش. كه گوشم نشنود، بله گفتنش را. عقب كشيدم كه نروم جلو. حالا بروم جلو كه چه بشود؟ دور شدم كه نزديكش نباشم. حالا بروم نزديك كه چه بشود؟ 

ـ دستت رو بكش عوضي؟ اصلا، اصلا تو كي هستي؟ 

كف يك دستش روي بازوهايم لغزيد. خنده كرد. 

ـ تو بهم مي گي حيوون. آره، منم. 

نفسش پيچيد توي نفسم. حالم بد شد.اين؟ خدايا نه! پژمان؟ چرا خدا؟ چرا؟ آه! قرار نبود من بميرم؟

من پي خلاص شدن بودم، او مرا چسبانده بود به خودش. 

ـ آ آ! جم نخور و آروم باش. نگفتي. چه احساسي داري از اين كه توي اين مراسم باشكوه و به ياد موندني شركت مي كني؟ 

ميانه ي جان كندن، هواي حاضر جوابي كرده بودم. جواب دندان شكن مي خواست اين لعنتي. بايد دهنش را چفت و بست مي كردم ولي ... 

ـ النكاح و سنتي ... 

يكهو، چشم هايم وا شدند. ازدواج سنت بود؟ كي قرار بود اين سنت را انجام دهد؟ اين داماد؟ آشنا بود. چقدر، شبيه شوهرم بود.

چه خوش خيال من. دهنم چفت و بست شد. خفه شدم. خوب بود نفس نكشم. چه فاصله ها، كم شده بود. پژمان، قدم به قدم، برده بودم تا چند قدمي سن. تا بسياري درد، تا ازدحام كابوس، تا غلبه ي بي كسي و غربت، تا شكست دل شرحه شرحه، تا تماشاي باخت در نبرد نابرابر. فرشيد، سر خم كرده بود روي دستش و سرانگشتانش، مهمان شقيقه اش. درد مي كشيد؟ كدام درد را؟ پريسا، دسته گلش را توي هوا مي رقصاند. عشوه مي آمد. مستانه مي خنديد. لعنت به اين چشم ها كه مي ديدند و كور نمي شدند. خطبه، كلمه به كلمه و خط به خط آغاز مي شد و من، لحظه به لحظه، ته مي كشيدم. چه تلخ بود اين جملات. لعنت به اين گوش ها. الهي كه بله نشنود و كر شوند. مات شد نگاهم به اشك. لرز افتاده به جانم، رعشه شد به تنم.

ـ چته خوشگل خانوم؟ چرا مي لرزي؟ آب و هواي عاشقي و يخ كردن؟ 

و خنديد. 

ـ مي خواي گرمت كنم؟ 

فرهاد ليواني آب، دست داماد داد. خورد و نخوردش. يعني چه؟ كام تازه كرد؟ جان گرفت براي بله گفتن؟ 

ـ بله. 

سست شدم. 

ـ مرسي پريسا. چه قانون شكنه اين دختر. همون دفعه اول، بله رو گفت. 

كجاي اين سنت شكني، خنده داشت كه پژمان خوشي مي كرد؟ چرا همه كف مي زنند؟ چرا پريسا نرفت براي گل چيدن؟ چرا نرفت گلاب بياورد؟ چرا پريسا؟ چرا بله گفت؟ 

ـ حالا نوبت شازده داماده. بله شنيدن از فرشيد، يه دنيا مي ارزه واسه پريسا. گوشات رو خوب وا كن تا بشنوي بله ها رو. چشم بنداز و تماشا كن كه كي عروسه؟ حواست باشه به شروع اين زندگي. 

دلم حرف مي زد يا پژمان بود؟ من چرا هنوز هم مي شنيدم؟

ـ بله. 

گنگ نمي شنيدم؟ بله؟ بله اي، بي جان و لرزان. داماد گفته بود؟ 

ـ اي ول فرشيد! تمام كرد كار رو. 

و بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ تبريك مي گم. فرشيد ازدواج كرد. 

نفسم، بالا مي آمد و نمي آمد. قلبم، مي زد و نمي زد. مات مي ديدمش و نمي ديدمش. سر پا بودم و نبودم. بله را گفت؟ تمام؟ پس، پس من چه؟ چرا خيال مي كردم دارد از پله ها مي آيد پايين؟ چرا ديدمش كه آمد و دستم را گرفت و با خودش برد روي سن؟ چرا شنيدم كه فرياد زد و معرفي ام كرد به دنيا؟ چرا صدايم كرد همسرم؟ چرا كابوسم، بيداري نداشت؟ چرا اين روزها، فقط ساز مخالف كوك مي شد برايم؟ 

ـ گازش بگير پريسا، عسل رو بخور و انگشتش رو گاز بگير. 

عسل مي گذاشتند به دهان هم و به كام من، زهر. 

ـ خوابي يا بيدار؟ حلقه ها رو رويت كن. 

كاش خوابم مي گرفت و بيدار نمي شدم. بيداري نمي خواهم. كاش حلقه مرگ، گريبانگيرم مي كرد.

ـ عروس، داماد رو ببوس يالا. 

همه با هم، همه يك صدا، همه يك دل، مي خواستند شاهد بوسه عشق باشند. پريسا پيش قدم شد. فرشيد عقب گرد كرد. برق زد نگاه پريسا. برق زد نگاه فرشيد. اشك شد فرشيد. عشق شد پريسا. اصرار كرد پريسا. امتناع فرشيد، چاره نشد. ته كشيد طاقتم. سر برگرداندم. توي بي خيالي پژمان به تماشاي بوسه، چشم چرخاندم پشت سرم. طعم داشت بوسه فرشيد، خيلي مزه كرده بودمش. خاطره داشتم با داغي و التهابش، با عطشش. لحظه شماري كرده بودم براي لمسش. يادم نرفته بود، بوسه هاي بيدار باش صبحگاهي اش را، بوسه ي شب بخير، بوسه ي سرخوشي، بوسه ي دلخوشي. بوسه ي همه را مي شناختم. حتي بوسه ي شروع زندگي مشترك را. تجربه اش را داشتم. نبايد با كسي ديگر قسمتش مي كرد. نبايد پريسا سهيم مي شد. 

ـ هووي! چه خبرته؟ يواش. جاي خوب ماجرا بود. كوفتمون كردي ولي نه! اين طرف رو صفاست. 

چشمان هيزش، چشم در چشمم شده بود. ترسيدم. چقدر نزديكم بود. چقدر بوي تند ادكلنش، آزارم مي داد. نفسش چه بد، حس مي شد. نگاهش، چه چندش آور چرخ مي خورد روي صورت و تنم. خنديد به حالم. 

ـ چشماي خوشگلت، خيس شده. تنت مي لرزه. حيف اين همه خوشگلي نيست، كه اين شكلي شكنجه شده؟ 

و دست پيش آورد تا اشك هايم را پاك كند. سر عقب كشيدم. نفرتم را خراب كردم سرش. 

ـ برو گم شو كثافت. دست از سرم بردار. 

آمدم بروم، آمدم رها شوم ولي دستم اسيرش بود. 

ـ من فقط نگرانتم. توي مراسم امشب، جايي براي گريه نيست. 

نگاه از نگاهش دزديم. دستم عجيب يخ كرده بود توي عطش هوس تلخ دستانش. 

ـ واسه خاطر فرشيده، خيلي دلت مي خواست به جاي پريسا بودي؟ 

سر جلو آورده بود كه اين جمله را بلغور كرد. نفسش بوي گند مي داد. بوي زهرماري شبيه الكل. 

ـ سكوت علامت رضاست. پس دردت فرشيده؟ اي دختر ساده!

و پوزخند زد.

ـ گفته بودم كه فرشيد به دردت نمي خوره. اون مال پريسا بوده و هست و اين رو همه مي دونند ولي تو ... هه! عاشقش شدي. گول خوردي دختر، اشتباه كردي، افتادي توي چاه. حرف كه گوش نمي كني ولي حالا هم دير نشده.

و نگاهي هوس آلوده انداخت روي سر تا پايم. 

ـ من هنوز هم طالب توام. تو هنوز هم براي من، همون محبوبه روز اولي. همون محبوبه خوش آب و رنگ و خواستني. روز به روز، خواستني تر مي شي عزيزم. 

و چشمك زد به چشمان منزجرم. دلم خواست دستم را مشت كنم و بكوبم توي دهانش. دلم خواست بكشمش. دلم خواست بميرد. دلم خواست بميرم. چرا نمي مردم؟ 

خدايا! مي شنوي؟ صداي دلم را مي شنوي؟ نكند صداي روح و جانم، گم شده ميان همهمه و هياهوي اين آدم ها؟ پيدا نمي شوم چرا؟ نمي بيني ام؟ 

صداي موسيقي، طنين انداخت توي التماس هايم به خدا. 

ـ حالت خيلي ناجور شده، پس پريسا حق داشت. راست مي گفت. 

و دستانش را بالا آورد تا بازويم. موهاي تنم، چند برابر سيخ شدند. حالم بد شد، بدتر از بد. 

ـ بيا خوش باشيم، تو ديگه مال مني، بيا برقصيم. 

عاجزانه و پر از نفرت، دست و پا تكان دادم براي آزادي. 

ـ خفه شو لعنتي، ولم كن. تو حالت خوش نيست. تو ... تو ...

بي هوا چسباندم به خودش.

ـ کاش پريسا مي ديدت. خواسته براش بگم از حالت ولي چي رو براش بگم، وقتي تماشا كردن زجر كشيدنت اين قدر خوشه؟ 

باورم نشد، چه مي گفت؟ پريسا؟ چه مي خواست از جانم؟ چه مي كرد با من؟ چه به سرم مي آورد؟

سرانگشتانش سر خوردند روي كمرم. من سر خوردم پايين. چرخاندم انگار. دنيا دور سرم چرخيد. خنديد، گريه كردم. صدايم كرد. خدا را صدا كردم. 

ـ محبوبه خانوم، شما ... شما اين جاييد؟ مادر، مادر خيلي وقته پي شماست.

يك صداي آشنا، يك كورسوي اميد ميان سياهي غربت و نااميدي، يك توجه از خدا. 

سر برگرداندم. فرهاد! 

نچرخيدم، نرقصيدم. رها شدم آرام. دستانم اسير نبودند ديگر. تنم گرفتار نبود ولي تنم ياراي استواري نداشت. نمي كشيدم تاب آوردن را. يك قدم رو به عقب لرزيدم. سايه سياه پژمان دور شد. 

ـ شما، شما خوبيد؟ چرا؟ چرا رنگتون پريده؟ 

دستانم را حلقه كردم دور خودم. نفس هاي تندم، كند نمي شدند.

ـ محبوبه، شما چشماتون قرمزه. گريه كرديد؟ چي شده؟ توي اين هوا، داريد مي لرزيد؟

و با نگراني به صندلي اشاره كرد. قدم از قدم برنداشته بودم كه پايم لرزيد با لرزش تنم. هنوز نيفتاده، بازوانم بند شدند. 

ـ مراقب باش، چرا شما؟ نمي فهمم حالتون رو. تكيه بده به من. 

وا رفتم روي اين تكيه گاه. 

ـ تو داري مي لرزي. نمي فهمم، تنت عين يه تيكه يخ مي مونه. تو ... 

و روي نزديك ترين صندلي، نشاندم. سر كج كردم روي صندلي. چشمانم را بستم. مي سوختند، نفسم بالا نمي آمد. رام نمي شد، آرام نمي شد. 

ـ اينو بخوريد، آرومتون مي كنه. 

بوي آب ميوه بود. چشم وا كردم. دست دراز كردم براي گرفتن ليوان. دست و ليوان با هم لرزيدند. ليوان رها شد يا من؟ من خرد شدم يا ليوان؟ چه صدايي داشت اين خرد شدن؟ انگار كسي نشنيد خرد شدنش را مگر من و دل من. 

سعي كردم از جا برخيزم و خرده شيشه ها را جمع كنم ولي فرهاد مانعم شد. 

ـ بشين سرجات، حالتون خوب نيست اصلا. 

دوباره سر كج كردم لبه صندلي. سرانگشت فشردم روي چشم هايم. پس پژمان، نماينده پريسا بود؟ كه چه؟ كه زجرم بدهد و بعد هم تماشا كند شكنجه شدنم را؟ كه بعد بشود راوي درد؟ كه بشود لذت پريسا؟ چه بي رحم بود اين زن. 

بوي سيگار و انواع عطر و ادكلن، بوي گند حسادت و تحقير، بوي متعفن هوس، صداي پتك واره موسيقي، صداي ناشنيده من، صداي نرسيده ام تا خدا. 

ـ خدا! خدا! خدا! دارم خفه مي شم، خلاصم كن خدا. 

و باز بغض بود و و بغض بود و بغض. 

ـ پاشو، پاشو بريم بيرون. هواي بيرون خيلي بهتره. كمك مي خواي؟

باورم نمي شد. خدا صدايم را شنيد؟ خدا فرهاد را فرستاده بود انگار. 

به زحمت برخاستم. هنوز حالم خراب آن هم آغوشي ناخواسته بود. خراب بودم. خيلي خراب. مي توانستم بايستم؟ و ايستادم اما لرزان. 

هواي بيرون خوش بود. پر بود از زندگي و حس خوب. چشمانم را بستم. نفس كشيدم. از ته جانم. اجازه دادم دل و جانم، جان بگيرند ولي مگر مي شد جان گرفت، توي بي جان شدن؟ توي جان كندن براي دوام عشق. براي بودن دوباره. مگر مي شد سبك شد توي اين همه سنگيني مصيبت و درد؟ مگر مي شد آرامش يافت توي اين همه نا آرامي؟ مگر مي شد خالي شد از تنهايي؟ مگر مي شد سامان گرفت توي در به دري؟ 

ـ خوبه، ادامه بده. چند تا نفس عميق بكش. آروم آروم. 

افاقه نمي كرد. دلم گريه مي خواست. از ته دل، با تمام وجود. خدايا! گريه مي خواهم. خدايا، بعدش خلاصم كن. 

ـ خدا به خير بگذرونه. 

چشم باز كردم. قورت دادم بغض خش دار را. فرهاد، پله ها را پايين رفته و پاي اتومبيل گل زده فرشيد ايستاده بود. دست توي جيب شلوار مشكي اش داشت و چشمش به اتومبيل. 

ـ شما، فرهاد خان! خوبيد؟ 

سر بالا كرد. چشم انداخت به من. نيم خندي جا خوش كرد گوشه لبش. 

ـ من، يا شما؟ 

سر تكان دادم و باز فرو دادم بغضم را. 

ـ كاري كه نبايد مي شد، شد. ديگه كار از كار گذشته، تمام. 

و دست سابيد رو كاپوت ماشين و گل هاي رويش. كلافه تر شدم. 

ـ چي شده؟ موضوع چيه؟ 

باز نگاهم كرد. 

ـ شما. بهتر شديد؟ 

دستپاچه شدم. 

ـ من ... من ... 

ـ راستش، يه چند وقتيه كه شما، يه جوري شديد. الان كه مي خوام اين حرف رو بزنم، بذاريد به حساب يه پزشك و نه كسي كه شما رو مي شناسه. شما بيماريد. رنگ و روتون داره داد مي زنه. نظر پزشك معالجتون چيه؟ 

نگاه از نگاه كنجكاوش دزديم. اين همه دستپاچگي را چه مي كردم؟ 

ـ اين حال و روز، اون ضعف كردن ها. اون داروها رو كه اجازه نداديد ببينمشون. بيماري شما چيه؟ 

ناخواسته پشت كردم به او. مگر حال داغونم را نمي ديد كه پيله شده بود؟ دردم كه بيماري نبود. نمي فهميد چه مي كشم؟ نمي دانست چه خبر است توي اين دل لامصب. 

ـ يعني، و اقعا يه ... يه بيماري مسري داري؟ نكنه ... نكنه لاعلاجه؟

سبز شده بود جلويم، نزديكم. يك قدم عقب رفتم. 

ـ نه، نه، فقط ... 

ـ فقط چي؟ اگه بيماريت خطرناك نيست پس چرا داري از همه مخفيش مي كني؟ 

بي هوا، چشم انداختم وسط تخم چشم هاي قهوه اي اش. خشم و غم را خالي كرد توي كاسه نگاهش. 

ـ منو آوردي اين جا تا اَزَم بازجويي كني؟ خيال مي كردم واقعا نگران حال مني ولي مي بينم كه فقط پي ارضاء روح كاوشگر پزشكي ات هستي. متاسفم برات. 

و آمدم راه كج كنم كه سر كج كرد پايين. 

ـ ببخش، متاسفم. حال خوبي ندارم. همه چي رو قاطي كردم. 

و دستي كشيد لاي موهايش. 

ـ ديدن حال بيمار تو و وضع بد روحي فرشيد و و اصرارهاي جاهلانه مادر براي اين ازدواج ... 

سر جنباند و سكوت كرد. سكوتي كه اعصابش را به نبض گرفت. سكوتي كه شايد عاملش بغض بود. بغضي كه نبايد در برابر يك زن، شكسته مي شد. فرهاد هم درست مثل فرشيد، دل نازك بود و شكستني. نمي دانم، شايد هر دو حق داشتند. آن ها چيزي را مي دانستند كه ... 

ـ مادر، عاقبت زندگي به ناكجا كشيده من رو ديد و حتي بعد از اون ازدواج نكبتي، حال و روزم رو. مادر ديد كه از ازدواج متنفر و بيزار شدم. اون ديد كه هر روز، چطور موهاي سرم، دونه دونه رنگشون پريد. اون ديد كه چي كشيدم تا از شرش خلاص شدم ولي ... نه! شايد نديد. چون باهام نبود. چون تنهايي بارش رو به دوش كشيدم. به اجبارش با اون دختره ايراني تبار مقيم انگليس ازدواج كردم ولي توي تنهايي جدا شدم. آره، نديد ولي من همه رو براش گفتم. يعني نشنيد؟ يعني نه ديد و نه شنيد؟ چرا دوباره؟ چرا اين دفعه فرشيد؟ چرا فرشيد هم بايد گرفتار شه؟ 

و اين بار دست كشيد روي صورتش ولي بعد دستش را به اشاره كشيد تا سالن. 

ـ اون پسر تمام اين مدت، زجر كشيده. توي دلش، ذره اي محبت به پريسا نيست. پريسا رو به اجبار مي دونه، نه عشق. 

دستش كه پايين افتاد، من هم پله ها را پايين آمده بودم. بنا را گذارده بود به قدم زدن. حرف هايش را مي فهميدم كه حرف دل فرشيد بود. هم قدمش شدم با آن حالم و گوش سپردم به درددل فرشيد كه آمده بود روي زبان فرهاد. فرهاد گفت و گفت و گفت، شكوه كرد، دل سوزاند، بغض كرد و بغض فرو داد و من هم، فقط شنونده بودم و دل سوزاندم براي خودم و دل سوزاندم براي فرشيد و چقدر دلم سوخت براي كودكمان. دل سوخته، بي چاره بود. علاج نداشت كه. 

ـ فرشيد، اون عاشقه. عاشق دختري، غير از پريسا. 

ميخكوب شدم به زمين. تكان نخوردم. شايد هم لرزيدم هزار باره. بغضم ديگر پايين نمي رفت. اشك هايم بي مهابا پايين ريختند. پس مي دانست اين دانستني ندانسته را؟ پس خبر داشت اين بي خبري دنيا را؟ 

فرهاد مي گفت. از زيبايي و برازندگي و بي نظير بودن عشق فرشيد. از دختري كه شده بود همه چيز فرشيد. دختري كه جان داده بود زندگي بي روح فرشيد را و از دختري مي گفت كه شايد از ديد مادر و بقيه، در سطح نام خانوادگي شان نبود. دختري كه به ظاهر اصيل نبود. 

همه چيز را گفته بود ولي نگفته بود نام اين دختر را. اين دختر نام داشت، محبوبه. 

ـ هيچ چيز مهم نبود. تفاوت ها مهم نبودند. مهم عشق بود، فقط عشقشون. 

اعتراضش را فرياد زد. دست انداختم دور خودم. دوباره پناه دادم خودم را در خودم. نه شايد خواستم محافظي باشم براي روح تازه اي كه در وجودم پا گرفته بود. كودكي كه از جنس من و فرشيد بود. ثمره عشقمان كه به ناحق و احمقانه، نامش را گذارده بودم، ثمره هوس و اشتباه. 

ـ خداي من! شما خوبيد؟ بازم كه ... انگار بازم حالتون بد شده؟ من، من نبايد اين حرف ها رو مي زدم. نمي فهمم چرا ولي شايد چون به شما اعتماد دارم. نمي دونم، متاسفم، من ... 

كف دستم را كه بالا آوردم، شرم و سكوت و نگراني و كلامش با هم نيمه كاره ماند. نگاهش را شرم زده از من گرفت. من افتادم به جان خودم.

كاش با فرشيد مانده بودم. كاش مانده بوديم با هم. كاش بي هم نمي شديم. كاش حرف مي شديم تا با هم شويم. كاش يك صدا، يك عشق را بانگ مي زديم. كاش! كاش! كاش! 

ـ تو، تو مي دونستي و هيچ كمكي بهش نكردي؟ 

به حرف آمده بودم ولي بي جان و نا ندار، خسته و شكسته، طعم و بوي درد داشت كلامم. 

خيره شد به من، خيره به نگاه باراني ام، خيره به اشك حسرتم. 

ـ خواستم ولي نشد، نتونستم، در توانم نبود. فرشيد اسيره، گرفتاره يه قرارداد. گرفتارش كردن. 

ـ اِ! فرهاد تو اين جايي؟ محبوبه هم كه اين جاست. بياييد، قراره شام رو سرو كنند. خاله اشرف هم با تو كار داره، محبوبه. 

فرهاد با صداي نسترن، جمع و جور كرد خودش را. دستي توي هوا تكان داد. 

ـ داريم ميايم، شما برو. 

ـ از اون قرار داد بگو، چه قرارداديه كه سرنوشت فرشيد رو ... 

پشت كرد به من. رفت سمت پله ها. نرسيده به پله اول، چرخ زد سمتم. 

ـ اشكاتون رو پاك كنيد. دستي هم به سر و روتون بكشيد. بد نيست بين مهمونا باشيد. 

ـ ولي ... 

و بي جواب گذاردم توي پله پله قدم برداشتنش سمت سالن. 

چشمانم را بستم. سرم را كج كردم رو به آسمان. 

ما همه دانسته و ندانسته، فرشيد را راهي ويران خانه اي كرده بوديم به نام خانه عشق و دلش را خوش كرده بوديم به عبارت خوشبخت مي شوي. 

كاش فرشيد، نامم را گفته بود. كاش مي گفت عشقش همين جاست. در دو قدمي مادر و برادر و خودش. 

كاش! باز هم كاش! نه، ديگر كاش چاره نبود. افسوس!

دوباره پا گذارده بودم توي تالار. آب و هوايش همان قدر دلگير و تهوع آور بود. آدم ها همان ها بودند. عروس و داماد با هم بودند. فيلمبردار هنوز هم دقايق با هم بودنشان را ثبت مي كرد. اشرف خوش بود. فرهاد مي خنديد، ولي بدتر از گريه. خيلي ها مي خوردند. خيلي ها مي رقصيدند. من، همان من بودم. نمرده بودم چرا؟ 

ـ اشرف جون، مي گم اين شاخ شمشادت، به نظر خيلي سرحال نمياد. همچين توي خودشه. شب دامادي و اين حال و احوال؟ 

كنايه داشت كلامش. يكي از دوستان اشرف بود. هم سن و سال او، كه با آرايش و لباسش سعي داشت خود را جوان تر از سن واقعي اش نشان دهد. اشرف با دستپاچگي، لبخندي تصنعي زد. 

ـ نه، چيزي اش نيست. فرشيد. توي اي چند روز حسابي گرفتار بود. راستش، راستش سر همه ما شلوغ بوده، مخصوصا فرشيد و پريسا. 

چين و چروك هاي خوابيده پشت آرايش زن، رنگ حيرت گرفت. 

ـ وا! چي مي گي اشرف جون؟ ماشاا... به پريساجون، بزنم به تخته براش. اصلا آروم و قرار نداره. اون خنده هاي قشنگ هم كه يه لحظه از روي لباش پاك نمي شه. تو حال پريسا رو با فرشيد مقايسه مي كني؟ 

اشرف پي پاسخ بود تا به نحوي زن فضول را ساكت كند. آشفتگي اش پيدا بود. 

ـ خب، كارهاي فرشيد خيلي بيشتر از بقيه بوده. حسابي خسته شده ولي ... و لي ... 

زن كه دست بردار نبود، با چنگال، قطعه اي از مرغ را از بشقابش برداشت و به دهان برد. 

ـ ولي چي؟ 

و با خنده، سرش را به اشرف نزديك كرد و با خنده اي پر از شيطنت، بيخ گوشش زمزمه كرد.

ـ ولي در عوض، بعدا حالش ديدنيه، سرحال و قبراق. 

و خود را عقب كشيد و دست آزادش را روي دهانش گذارد و در حال خنديدن، از من و اشرف فاصله گرفت. اشرف نفس تازه كرد. عصبي ولي با صدايي آرام گفت: 

ـ اين زنيكه فضول، نمي خواد درست بشه. 

و مقداري آب نوشيد و من با خودم به فردا و فرداهاي خوب و محشري فكر مي كردم كه پيش روي پريسا و فرشيد بود. پريسا زن زيبايي بود. بي شك، پريسا مي توانست فرشيد را از نو بسازد. فرشيد دوباره فرشيد مي شد. و من، هيچ. آه!

ناغافل نگاهم جا ماند ميانه سالن. آن جا كه خيلي ها مي رقصيدند. باورم نشد. فرهاد بود؟ فرهاد با آن حالش مي رقصيد؟ و با كي؟ 

فرهاد كه چرخ زد، شريك رقصش را ديدم. دهانم باز ماند. سولماز؟ نگاهم را انداختم روي اشرف. هنوز نديده بودشان. دوباره خيره شدم به تماشاي رقص هنرمندانه سولماز و فرهاد. تكراري بود در نظرم. شايد جايي ديگر هم، ديده بودمشان كه اين چنين با هم مي رقصيدند ولي چرا متوجه حضور سولماز نشده بودم؟ چرا نفهميدم؟ چرا هيچ كدامشان، نمي خنديدند؟ 

كه نگاهم رسيد به سهراب. همان جا كه با فاصله از فرهاد، با همراهش مي رقصيد. پس من چرا باز هم تنها بودم؟ چرا من هميشه تنها مي شدم؟ 

بي هوا ماتم برد. چرا عروس و داماد را حالا داشتم مي ديدم؟ چرا رقصيدن عاشقانه شان به چشمم نيامده بود؟ فرشيد، دست به كمر پريسا گره كرده و مي رقصيد و مي چرخيد. مي رقصيد، به رقص پريسا. مي چرخيد، توي دست هاي پريسا. نمي خنديد، با خنده پريسا. 

نمي دانم چقدر مثل ديوانه ها، خواسته و ناخواسته، نظاره گر رقص عروس و داماد بودم؟ نمي دانم چقدر حسرت به دل شدم؟ نمي دانم چند بار بغض كردم و سخت فرو دادمش؟ نمي دانم اشكم آمد و نيامد؟ 

ـ خانم احتشام؟ اجازه مي فرماييد؟ با من همراه مي شيد ؟ 

سر چرخاندم سمت صدا. اين كه رو به رويم ايستاده بود و وقيحانه چشم انداخته بود توي چشمم، پژمان بود. دستش كشيده بود سمتم. چندش آور نگاهم مي كرد. خيره خيره. موهاي بلندش را پشت سرش بسته و كت و شلوار نفتي رنگ، با كراواتي تقريبا هم رنگ كه به پيراهن ياسي رنگش، با گيره اي طلايي محكم شده بود و چيزي كه بيش از همه، هويت باطني اش را معلوم مي كرد، زنجير ضخيم طلايي بود كه به بزرگي يك قلاده، به گردن داشت. 

ـ پژمان؟ خودتونيد؟ كي اومدي پسرم؟ 

پژمان ابروهاي باريكش را بالا انداخت و نگاه از من گرفت. 

ـ شرمنده كه زودتر خدمت نرسيدم. شازده پسرتون، با اين كولاكي كه راه انداخته، واسه آدم حواس نمي ذاره كه. شما خوب هستيد؟ 

ـ ممنون پژمان جان. 

و باز نگاه پژمان جا خوش كرد روي من. 

ـ اين خانوم، بايد همون پرستارتون باشند؟ فرشيد يه چيزايي گفته بود. 

و بي حيا، دست دراز كرد سمتم. 

ـ خانم احتشام؟ اجازه دارم باهاش برقصم؟ 

با نفرت نگاهش مي كردم كه اشرف هم نگاهم كرد. 

ـ به خودش مربوطه، اون حق تصميم گيري داره پسرم. 

و شانه اي بالا داد. اين بار متعجب اشرف را نگاه كردم. اين زن، بي شك نمي دانست پشت اين احترامات ظاهري و آن زبان چرب و نرم، چه كفتاري پنهان شده و گرنه، اين قدر ساده مرا به دستش نمي سپرد. 

ـ نه، ممنون. همين طوري، خيلي راحتم. 

ـ يعني بلد نيستي برقصي محبوبه؟ اين كه خيلي آسونه. 

اشرف به من تيكه مي انداخت؟ خدايا! با اين زن چه كنم. 

ـ نه خانم احتشام، اين كاره س، اتفاقا كارش هم خيلي درسته. 

و پوزخند زد. طاقت نياوردم و از جا برخاستم و مقابلش ايستادم. نفرتم فوران كرده بود. بايد خلاص مي شدم كه اشرف دستم را گرفت. 

ـ موضوع چيه محبوبه؟ آروم باش. 

با همان حالم، خشمم را بيرون ريختم. 

ـ من آرومم، اگه برام آرامشي بذارند. 

پژمان به ظاهر مظلومانه و حق به جانب لبخند زد. 

ـ اي بابا! من كه چيزي نگفتم، فقط خواستم كه ... 

يكهو، براق شدم توي صورتش. 

ـ برو گم شو. مي فهمي؟ 

و دوباره سرجايم نشستم و سر برگرداندم سمتي ديگر. هنوز دندان هايم را با حرص روي هم مي فشردم. 

ـ تو چته محبوبه؟ بازم حالت بد شده؟ 

عصبي، دست اشرف را با محبت به دست گرفتم.

ـ نه خانوم، خوبم. فقط ... 

و دوباره سر بالا بردم و نگاهي انداختم به پژماني كه هنوز هم مقابلمان ايستاده بود. 

ـ فقط، فقط از اين آقا خوشم نمياد، زور كه نيست. 

اشرف شرمنده و متحير، رو كرد به پژمان. 

ـ ببخش پژمان جان، يه چند وقتيه كه حالش زياد خوب نيست، بايد ببخشيدش. 

پژمان سري تكان داد و با همان رنگ و بوي آزاردهده نگاهش، خيره ام ماند. باز هم با خونسردي لبخند مي زد. 

ـ چيزيش نيست، فقط سرسخته. خوب مي شه، من هم خيلي صبورم. 

و دست اشرف را به احترام بالا آورد و بوسيد. 

ـ با اجازه.

و تا رها كردن دست اشرف، پشت كرد به ما و در ميهمانان گم شد. 

نفسي راحت نكشيده بودم كه اشرف به قصد سوال و جواب لب باز كرد ولي قبل از او، ملتمسانه گفتم:

ـ خواهش مي كنم خانم، تو رو خدا بابت اين يكي، منو بازخواست نكنيد. خواهش مي كنم! 

و اشرف، ابرو در هم گره كرده، سرگرداند رو به مهمان ها. 

خدايا! كاش امشب، با همه برنامه هايش، تمام مي شدند. خسته بودم، خيلي خسته. كي خلاص مي شدم؟ 

كه دوباره چشم به سولماز افتاد. ديگر نمي رقصيد. يك گوشه با فرهاد و يكي دو نفر ديگر، نوشيدني به دست، گرم گفتگو بودند. با اجازه از اشرف، از جا برخاستم و سمتشان راهي شدم. دلم براي سولماز تنگ شده بود. بايد حرف مي زديم؟ چرا آمده بود توي عروسي كه به خاطرش خيلي توبيخم كرده بود؟ چرا آمده بود و توي عزاداري عشق ناكامم مي رقصيد؟ 

نزديكشان كه رسيدم، سولماز پشت به من جا به جا شد. دست بردم سمت شانه اش. 

ـ سولماز؟ 

چرخيد سمتم، متعجب و جا خورده ولي من لبخند زدم به رويش. 

ـ خيلي وقته كه نديدمت. 

خواستم در آغوش بكشمش كه اخم كرد. دست رد كوبيد طاق سينه ام. راه كج كرد. فرهاد دهانش باز بود. 

ـ قضيه چيه؟ مگه شما دو تا با هم دوست نيستيد محبوبه؟ 

فرهاد را بي جواب گذاردم و رفتم پي سولماز. ديدم كه مانتويش را پوشيد و كيفش را تحويل گرفت و سمت بيرون تالار دويد. به محوطه كه رسيديم، دوباره صدايش كردم. 

ـ صبر كن سولماز، توروخدا. ديگه نمي تونم پا به پات بدوم. بايد باهات حرف بزنم. 

حركت سولماز كند شد. آن قدر به او رسيدم و بازويش را محكم چنگ زدم. 

ـ چرا؟ چرا ازم فرار مي كني؟ باز هم؟ 

دستش را به سادگي از ميان دستان بي جانم رها كرد و باز پشت كرد به من. 

ـ من، تو رو نمي شناسم. دست از سرم بردار. 

برابرش ايستادم. عصبي پوزخند زدم. 

ـ چي مي گي تو؟ به من نگاه كن. منم محبوبه و تو هم سولمازي. ما خيلي خوب همديگه رو مي شناسيم. لازمه خيلي از خاطرات رو يادآوري كنم يا بسه؟ 

تلاش كرد كه برود ولي با دست مانعش شدم. 

ـ تو چرا اين جوري شدي؟ 

ناگهاني از كوره در رفت. چشم انداخت توي چشم هايم. چرا رنگ نگاه همه، يك جور شده بود؟ نگاهش پر بود از خشم، پر از غم. 

ـ همه چي مثل روز برام روشن بود. بهت گفتم كه اون دو تا، به هم مي رسند و فرشيد به تو وفا نمي كنه. گفتم كه تو مي موني با ... با ... 

و به شكمم اشاره كرد. 

ـ با يه بچه كه نمي دونه ناخواسته پا گذاشته توي دنياي كثيف ما. تو، دست تنها، چي كار مي خواي بكني؟ 

به بغض نشست نگاه و صدايش. دستش را از دستم بييرون كشيد و كرد حصار صورتش. سر تكان دادم. پوزخند تلخي زدم. 

ـ ولي تو، توي شب رسيدنشون به هم، خوب رقصيدي، مثل هميشه خوش بودي. 

دستش را پايين آورد. نگاهش روي سر تا پايم چرخ زد. 

ـ مگه عاشق نبودي؟ پس چطور؟ چطور به خودت اجازه دادي كه اون دختر، عشقت رو ازت بگيره؟ حماقت تا كجا؟ 

شانه اي بالا دادم و علي رغم حال دروني ام، نيم خندي زدم. 

ـ قسمت؟ آره، همتون گفتيد فرشيد، قسمت من نيست. فرشيد، از همون اول سهم پريسا بود. 

و نفسم را بيرون دادم. 

ـ آره، حماقت تا كجا؟ 

و بغض كردم صدباره. گريه امانش را بريد. راه كج كرد تا ماشينش. 

ـ خيال كنم داري فرار مي كني. اين طوريه سولماز؟ 

دستش خشك ماند روي دستگيره ماشين سفيدش، نگاهم نكرد. 

ـ متاسفم، متاسفم كه مانع نشدم براي رفتنت توي اون خونه و كنارش. 

و خيلي سريع سوار ماشينش شد و كمي بعد جز گرد و غبار ناشي از حركت پر سرعت اتومبيلش، چيزي به جا نماند. 

ـ سولماز رفت ولي هنوز ... 

فرهاد بود كه بالاي پله ها ايستاده بود و نگاهش، گرد و خاك هاي كمي جلوتر را براي سولماز جستجو مي كرد. 

ـ بله رفت، خيلي هم عجله داشت. 

و پله ها را بالا رفتم تا سالن. از كنارش كه مي گذشتم، گفت:

ـ چي مي گفتيد با هم؟ يه چيزايي رو شنيدم ولي نفهميدم موضوع چيه؟ فرشيد و پريسا، توي اين قضيه، چي كاره ان؟ 

دوباره دستپاچگي، باز هم كلافگي. من هم بايد فرار مي كردم و فرار كردم.

سرانجام، مراسم كذايي ازدواج به آخر رسيد و ميهمانان راضي به رفتن به خانه هايشان شدند. همه كه رفتند، فقط طلعت ماند و نسرين و نسترن و شوهرهايشان. طلعت كه مهمان آشناي خانه بود ولي قرار بود كه دخترهايش، فردا صبح با اولين پرواز به سمت كرمان حركت كنند و فرهاد هم علي رغم اصرارهاي اشرف، به خانه خود رفت. عروس و داماد كه راهي اتاقشان شدند، هوش و حواس و دل مرا هم با خود بردند. يعني امشب؟ توي آن اتاق؟ فكرش هم خرابم مي كرد. 

طبق سفارش اشرف، اتاق مهمان ها را آماده كرده و تحويل دادم و بعد اشرف را تا اتاقش همراهي كردم، بعد براي پوشيدن لباس راحتي كمكش كردم. موهايش را برس كشيدم وقتي روي تخت خواباندمش و داروهايش را به او خوراندم، سمت خروجي اتاق رفتم. دستم به کليد برق نرسيده بود كه گفت: 

ـ واي محبوبه، از بس كه خسته ام، داشت فراموشم مي شد. پير شدم ديگه. پريسا يه كاري باهات داشت. خواسته كه بري اتاقشون. خيلي وقته كه بهم گفته ولي من ... حتما براي عوض كردن لباس، كمك مي خواد. درست نمي دونم. 

دوباره نگران شدم واي خدايا! باز چه برنامه اي داشت اين عروس رواني؟ به عشقش كه رسيده بود، ديگر چه از جان من بدبخت مي خواست؟ 

ـ آخه خانوم، من ... راستش ... خب ... آقا فرشيد ... ايشون كمكشون كنن. من ... 

اشرف با خستگي، پلك هايش را روي هم گذارد و با بي حالي گفت:

ـ ببين عزيزم، با من بحث نكن. من نمي دونم، بايد بري. چون خيلي وقته منتظرته. 

و ناچارا چشمي گفتم و از اتاق بيرون زدم. نمي دانم چرا؟ ولي پايم براي رفتن، ياري ام نمي كرد. نمي دانستم چه در انتظارم است ولي دلم بدجور شور مي زد. اصلا مي رفتم توي آن اتاق كه چه؟ قرار بود چه چيز را ببينم؟ يا چه كاري انجام دهم؟ هر كاري بود، از پس فرشيد هم بر مي آمد. چرا ... 

به خودم كه آمدم، جلوي درب اتاق فرشيد بودم. يكهو اضطرابم بيشتر شد. سر برگرداندم عقب. كي اين پله ها را پايين آمده بودم؟ كي رسيده بودم اين جا؟ 

دستم لرزان، براي ضربه به در جلو مي رفت ولي به مقصد نرسيده، عقب مي كشيدمش. دوباره خواستم مسير آمده را برگردم ولي مگر راهي جز رفتن به اين اتاق هم داشتم؟ دستور بود، دستور ولي ... قدمي عقب، قدمي جلو. سرانجام پشت كردم به درب اتاق كه بروم سمت پله ها و بعد راهي اتاقم شوم. 

ـ فردا بهانه اي ميارم و قضيه رو يه جوري ماست مالي مي كنم. اشرف حتما قبول مي كنه. 

پايم تا پله اول راهي نداشت كه پشت سرم، درب صدايي كرد.

ـ تويي محبوبه؟ ايستادي اين جا چي كار؟ مي دوني كي خواستم بياي؟ 

چشمانم را بستم و آرام زير لب خدا را صدا كردم. پريسا بود. بايد برمي گشتم و برگشتم سمتش. 

هنوز، لباس عروس، تنش بود و يك تكبر و نفرت توي نگاهش. 

ـ بجنب، نكنه مي خواي تا صبح لفتش بدي؟ مگه تو نون نخوردي؟ 

سعي كردم گام هاي ناتوانم را بلندتر بردارم و برخلاف ميلم به او برسم. مقابلش كه رسيدم، سر پايين انداختم. تاب چشم انداختن توي چشم هاي وحشي و منزجرش را نداشتم. 

ـ پس بالاخره اين لباس زرشكي رو پوشيدي؟ 

و پوزخندي زد. 

ـ مي خواستم بندازمش بيرون ولي مال خودت باشه. ديگه اصلا نمي خوامش. 

و از جلوي درب كنار كشيد و راه را برايم باز كرد. 

ـ بيا تو، باهات كار دارم. 

و خود داخل شد.

ترس پيله كرد به جانم. نمي دانستم چه مي شود و دلم هم نمي خواست بدانم چه پيش مي آيد. از همان فاصله، نگاه مشكوك و نگرانم را انداختم توي اتاق. چرا بايد پا مي گذاردم توي اتاقي كه برايم يادآور هزاران خاطره بود؟ چرا بايد با فرشيد مواجه مي شدم؟ چرا بايد دوباره توي لباس دامادي مي ديدمش؟ چرا بايد داغ دلم تازه مي شد؟ بس نبود برايم؟ 

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ـ زود باش، داري مياي در رو هم پشت سرت ببند. 

اين داستان شوخي بردار نبود. اين زن، شكنجه گر مصممي بود. چقدر بيچاره بودم من. 

سر به زير داخل شدم. در را كه مي بستم، ترس برم داشت. نكند اين ديوانه نقشه اي شيطاني داشته باشد؟ شايد، شايد بخواهد من و فرشيد را ... نكند مجبورمان كند كه ... واي! وحشتناك است. آخر از اين خل و چل، هيچ چيز بعيد نبود. كاري كه موقع پرو لباس با ما كرد، نمونه اي بارز از اصرارهاي ديوانه وارش براي كارهاي ديوانه كننده تر بود. 

آب دهانم را پايين دادم. دوباره تنم به لرزش افتاده بود. از عاقبت اين جا آمدنم وحشت داشتم. 

ـ بگير. 

رو كردم به جهت صداي پريسا. دوربين فيلمبرداري كوچكي به اندازه كف يك دست را سمتم گرفته بود. نگاهش كردم. دستپاچه شدم. نگاهم بين او و دوربين دودو مي كرد. 

ـ اين رو، خب چي كارش كنم؟ 

تمسخرآميز به من خنديد. خيلي سريع، يك دستم را چنگ زد و با دست ديگرش، دوربين را كوبيد كف دستم. 

ـ نگو نمي دوني اين چيه و استفاده اش چطوريه؟ 

و سمتي ديگر رفت كه ناگهاني متوجه فرشيد شدم. همان جا ايستاده بود. همان جا كه ساعاتي پيش ايستاده بود و درست شبيه همان لحظات، رو به پنجره بود. دست راستش توي جيب شلوارش و دست چپش، پرده را كنار زده بود. نمي دانم توي آن تاريكي شب، چه چيز را ميان درختان و حتي محوطه، ديد مي زد؟ يعني در تمام مدتي كه در اين اتاق بودند، هر كس سرش به جايي گرم بود؟ بي خيال يكديگر؟ 

كه پريسا دستي به شانه فرشيد زد. فرشيد مثل برق گرفته ها، به خودش لرزيد، پريسا جا خورد. 

ـ وا! چي شده عزيزم؟ ببخش. حالا بيا، بيا قراره يه كارايي بكنيم. قراره محبوبه، از من و تو، يه چند تايي فيلم و عكس بگيره. 

چشم هايم دو تا شدند. نگاه عصبي فرشيد، از پريسا كنده شد و رسيد تا من. كلافه و گيج، نگاهم را ول دادم روي دوربين توي دست هاي لرزانم. نبايد نگاهم به نگاهش گره مي خورد. كه گره اش، وا نشدني بود. 

ـ ما ... ما كه اون همه فيلم گرفتيم. توي آتليه، توي فضاي سبز، اسپرت، كلاسيك، كوفت، زهرمار، اين ديگه چه صيغه ايه؟ 

سر بالا آوردم. زيرچشمي مي پاييدمشان. پريسا نزديكش شد و علي رغم عصبانيت فرشيد، شيطنتي زنانه را آميخته كرد با كلام و حركاتش. 

ـ اين فيلم و عكس ها، با بقيه فرق مي كنه جونم. آخه كاملا خصوصيه. يه فيلم از ما دو تا. فقط من و تو، من و تو در لحظاتي كه هر دوربيني نمي تونه به تصوير بكشه. 

خشم فرشيد جاري شد توي صدايش. با دست به من اشاره كرد. 

ـ آره. پيداست كه خصوصيه. فقط من و تو و ... و اين دختره. اين، توي اتاق ما چه غلطي مي كنه؟ 

چه مي گفت فرشيد؟ حالش را نمي فهميدم. پريسا ولي حق به جانب گفت:

ـ ولي محبوبه از خودمونه. اون، خوديه. 

و دست دراز كرد براي گرفتن دست فرشيد ولي او مثل بچه اي لجباز، راه كج كرد سمت تخت و كتش را از تن بيرون آورد.

ـ من خسته ام. مي دوني ساعت چنده؟ تا صبح، چيزي نمونده. 

و كتش را روي لبه صندلي ولو كرد و خود را روي تخت انداخت و همان جا طاق باز دراز كشيد. پريسا كم نياورد و رفت سمتش. به التماس افتاد. 

ـ نه فرشيدم، حالا نه. تو رو خدا پاشو. بذار يه فيلم خصوصي داشته باشيم. با هم، تك و تنها. 

فرشيد با چشمان بسته، پوزخند زد. 

ـ هه! تك و تنها؟ 

و در همان حال، دستش را سمت من اشاره داد. طاقتم طاق شد توي اين بازي مسخره. 

ـ خانوم، اگه اجازه بدهيد من مي رم. امروز روز خسته كننده اي بوده. شما بايد استراحت كنيد، مزاحم نمي شم. 

و دوربين را روي ميز گذاردم و قدم برداشتم سمت درب. كه صداي دستورمآبانه پريسا، سرجا ميخكوبم كرد.

ـ كجا؟ كي به تو اجازه داد بري؟ 

نگران، سر چرخانم سويش. ناغافل نزديكم شد و چشم انداخت توي چشمم. باز هم خشم و خشم. 

ـ داشتي چي مي گفتي از امروز؟ كجاي امروز خسته كننده بود؟ خسته كننده براي كي؟ براي ما، نه ولي شايد، شايد براي تو روز بدي بوده. 

دوباره دستپاچگي دستم را بند كرد. 

ـ نه خانوم، منظور من ... من مي خواستم ... مي خواستم مزاحم شما و آقا نباشم. آخه آقا، مي خوان بخوابن. شايد ... 

ـ ساكت، ديگه چيزي نگو. كاري رو كه ازت خواستم انجام بده. 

ـ ولي خانوم. 

ـ هيــس! 

و باز اجبار براي كاري كه دلم نمي خواست. دوربين را برداشتم كه فرشيد با بي حوصلگي گفت:

ـ بذار بره، من كه دارم مي خوابم. لطفا اون چراغ ها رو هم خاموش کن، نورش اذيتم مي كنه. 

ـ نه عزيزم، محبوبه مي مونه. 

و رفت تا تخت و كنار فرشيد، روي لبه تخت نشست و دست فرشيد را با محبت گرفت. فرشيد از جا پريد. حال جن زده ها را داشت. چشم وا كرده و دستش را خلاص كرد از قفل سست دست پريسا. اين حال فرشيد، نمي فهميدمش. اين رفتارها، چندان تناسبي با كلامش نداشت. من داشتم كم كم مطمئن مي شدم كه براي بيرون كردن من از اتاق، دليل خوبي داردو آن تنها ماندن با پريسا بود. عجيب شده بود. نمي شناختمش انگار. 

ـ تو چته فرشيد؟ من، فقط دستت رو گرفتم.

فرشيد سر تكان داد و روي تخت نيم خيز شد. اعصابش، به هم ريخته بود عين حالش. 

ـ مي شه تمومش كني؟ باور كن خيلي خسته ام. من فيلم خصوصي نخوام، كي رو بايد ببينم؟ در ضمن، حتي اگر هم راضي به اين حماقت بشم، با حضور اون دختر، نه! 

پريسا نگاهم كرد، نگاهي كه كلي حرف داشت، پر بود از فرياد، پر از دق دلي. پر از حرص. من اما، شانه هايم را بالا انداختم. 

ـ پس يعني اگه اون نباشه، تو حاضري كه با هم فيلم بگيريم؟ 

فرشيد، با همان حالش، بي هوا سر به تاييد تكان داد و پريسا خنديد. 

ـ دست بردار، اگه اون نباشه، كي از ما فيلم بگيره؟ هه!

ولي به ثانيه نكشيده، خنده روي لبش ماسيد، شد غيظ. 

ـ پاشو، بسه ديگه. خوشم نمياد جلوي اين دختره دستم بندازي. داري وقت تلف مي كني. 

ـ مي فهمي چي مي گم؟ تا اون هست، نه! مي فهمي؟ 

و باز روي تخت دراز كشيدو روي پهلوي چپش و پشت به ما كج شد. پريسا چند ثانيه اي با حرص، تماشايش كرد ولي بعد، همان طور كه خلاف جهت فرشيد بود، سمت تخت رفت و كنار فرشيد به آرامي جا گرفت و با اشاره به من فهماند كه جلوتر بروم. با چند قدم به آن ها نزديك شدم كه با دست، علامت توقف داد. همان جا ايستادم. چه كار مي خواست بكند؟ نكند ناگهاني، كاري كند كه ... قرار بود از چه فيلم بگيرم؟ از خصوصي ترين دقايق يك زندگي مشترك در شب اول ازدواج؟ قرار بود با اين چشم هاي واقعي ام، كدام حقيقت تلخ را به نظاره بنشينم و توي ذهنم ضبطش كنم؟ طاقتش را داشتم؟ دوباره ترس خيمه زد به جانم. 

نيم رخ فرشيد را مي ديدم. چشمانش بسته بودند. خيال كردم خوابيده باشد ولي نفس هاي تند و بالا و پايين رفتن پياپي سينه اش. نه! بيدار بود. تظاهر مي كرد، كه پريسا، بي صدا و با اشاره دستش، دستور براي روشني دوربين داد. دوربين كه روشن شد، بالا آوردمش تا برابر چشمم و روي آن دو، زوم كردم. پريسا، سرخوش، خنده اي دلربا زد و همان طور كه كنار فرشيد دراز كشيده بود، سر روي او خم، و با بالا زدن دامن لباسش، ساق پاهاي لخت و سفيدش را روي ران فرشيد كج كرد. چشمانم را بستم. دستانم مي لرزيدند. ادامه اين نمايش مسخره و زجرآور تماشا نداشت. خدايا به چه دل خوش كنم؟ 

ـ اين مسخره بازي ها چيه كه در مياري؟ بس نيست؟ چرا راحتم نمي ذاري؟ 

صداي فرشيد بود كه خواب و خيال از سرم پراند. چشم وا كردم. پريسا را پس زده بود. داشت مي آمد سمت من. فرصت نداد، دوربين را پايين بياورم. همان توي هوا، از دستم قاپيدش و به يك آن، پرتش كرد گوشه اي از اتاق، جايي درست نزديك يكي از سبدهاي زيباي گل، طاق سينه ديوار. صداي برخورد و شكستنش، من و پريسا را به خود لرزاند. 

ـ برو بيرون، بچه بازي تموم شد. نمي خوام اين جا باشي، بيرون. 

خيره شده بود توي چشم هايم. جراتي براي پاسخ به اين نگاه نداشتم كه تمامي خشم بود و خشم بود و درد. آرام ولي ترسيده، عقب رفتم. نگاهش نمي كردم. 

ـ آروم باش فرشيد. من، فقط ... 

ـ دهنت رو ببند پريسا. تو يكي، هيچي نگو. 

بي نگاهي به پريسا، او را كوبيد. چرا كه نگاهش، هنوز شماتت بار سر من خراب مي شد. 

ـ شنيدي چي گفتم؟ برو بيرون، همين حالا. 

پايم تند نمي شد براي رفتن. ترسم هزار برابر شده بود از اين حال پر از تناقضش. وهم زده بودم كه بي هوا سمتم آمد. خواست بيرونم كند. خواست سرعت بدهد به اين سستي. حال عادي نداشت. ناخواسته مانعش شدم و دست سپر كردم روي شكمم و به علامت نه سر تكان دادم و خيره اش شدم. خيره ام بود. نگاهش از نگاهم، دل كند و قفل شد روي شكمم كه هنوز سپر دستم حفاظش بود. پوزخند تلخي، برق زد كنج لبانش. سر تكان داد. چرخي زد. پشت كرد به من. دست برد تا گره كراواتش، باز شد. انداختش گوشه اي و فاصله گرفت از من. 

ـ برو بيرون، برو هيچي نگو. هيچ جور، باهام حرف نزن، فقط برو. 

بغض كردم. خيس از عرق شده بودم. توي جهنم بودم انگار. بهشت نداشت اين زندگي؟ 

دست پريسا بالا رفت به علامت بيرون كردنم و از خدا خواسته، بيرون رفتم. در را كه پشت سرم بستم، همان جا پاي ديوار تكيه زدم. دستانم را باز كردم دو سويم و چسبيدم به ديوار. كه آوار نشوم روي زمين، تا آرام شوم. چشمانم را بستم و سعي كردم هواي تازه را مهمان كنم به ريه هاي نفس نديده ام. 

ـ تو چت شده فرشيد؟ از صبح همين جوري. امشب شب ازدواج ماست. بهترين شب زندگي مونه و تو معلومه چي كار مي كني؟ من فقط مي خواستم كه ... 

حرف هاي پريسا را شنيده و نشنيده، چشم وا كردم و كندم خود خسته و شكسته ام را از ديوار. پاي رفتن نبود ولي بايد راهي اتاقم مي شدم اما پاي پله سوم، پايم بي پا شد و همان جا روي پله نشستم. سر خم كردم روي دستم، تكيه زدم به خودم و خدا را با خودم فرياد زدم.

ـ خدايا! خودت به فريادم برس. ديگه نمي تونم. ديگه نمي دونم چي كنم؟ ديگه بسه خدا. تمومش كن. بس كن كه خيلي تنهام خدا. هيچ كي نمونده برام. تويي، فقط تو كه هستي. پس پناهم بده. دستم رو بگير ولم نكن توي اين بي كسي. كسم شو كه تكيه بدم بهت، كه از پا نيافتم بي همراه. خودت پناهم بده خدا. دلم رو پناه بده.

به اتاقم رسيده و نرسيده، قبل از هر چيز لباس مزخرف پريسا را از تن در آوردم. مي سوختم با اين لباس. آتش به جان داشتم با اين درد و خيلي ساده، بغض چندين روزه ام، دوباره و چند باره رهايم كرد. سر فرو كردم توي متكا. خواستم كه كسي نشنود صداي اشك دلم را. صداي داغ جان را. كه صدا به صدا برسد تا خدا، فقط تا خدا. 

خدا مي دانست، امشب تا صبح. توي آن اتاق، ميان آن حجله چه مي گذشت بين فرشيد و پريسا و حتي در شب و روزهاي بعد از اين. برابر نگاهم فقط يك چيز بود، اولين شب با فرشيد بودن. بوسه ها، نوازش ها، راست و دروغ ها. من، فرشيد، حالم، حالش. 

ضربان قلبم تند شد، كند شد نفسم. گر گرفت تنم. خودم را فرو كردم توي متكا. نه! متكا را چپاندم توي دهانم و فرياد زدم بي صداتر از صدا. 

ـ نه ... نه ... نه. 

يعني فرشيد رضايت مي داد؟ يعني امشب، خوب شبي مي شد؟ يعني امشب، خوش به صبح مي رسيد؟ يعني؟ 

و باز اشك و توهم، باز آه و خيال. باز من و تنهايي ام. باز تنهايي و خدا خدا كردنم. 

تا صبح، چندين بار با ديدن كابوس از جا پريدم ولي خوشبختانه، هيچ كدامشان را به ياد نمي آوردم. آن چه برايم مي ماند اضطراب بود و تپش قلب و واهمه. سرم به بالش كه مي رسيد، پلك كه روي هم مي خواباندم، فرشيد بود با پريسا. من كجا بودم، نمي ديدم. تاريك بود اين صفحه نمايش يا سياه بود زندگي؟ چه پريشان حالي اي. 

ساعت شش صبح بود كه با صداي زنگ بالاي تختم، از جا جستم. اشرف بود. تازه داشت به يادم مي آمد كه پرواز نسرين و نسترن راس ساعت هشت صبح بود و من بايد راهيشان مي كردم. بي صبحانه مگر مي شد؟ 

آماده كه شدم، سراغ اشرف رفتم. تا مهمان ها، توي نشيمن جمع شوند، من و اشرف هم به آن ها ملحق شده بوديم و بعد راه كج كردم سمت آشپزخانه. 

همه سر ميز بودند كه صبحانه را سرو كردم و فرهاد هم سر رسيد. مي گفت امروز را جراحي دارد و قبل از رفتن به بيمارستان براي خداحافظي آمده. 

حال و روز فرهاد، بهتر از من نبود. مي خنديد با همه ولي حرف نگاهش چيز ديگري بود. صبحانه نخورد، فقط يك فنجان قهوه ي تلخ. نوشيدني كه توام بود با خيره شدن هاي پياپي به يك گوشه و بازي دادن فنجان قهوه ميان انگشت هاي مردانه اش. سرانجام هم، خداحافظي كرده و نكرده رفت. من ماندم با كلي چرا، كه خيلي ها بي جواب بودند. 

مهمان ها كه بدرقه شدند، رفتم سروقت ميز صبحانه. نگاهم با جمع آوري ميز بود و دلم جا مانده بود توي اتاق فرشيد. فكرم گير كرده بود توي كشاكش بودن پريسا و فرشيد با هم. گير دادم به مرباي آلبالوي توي كاسه بلور روي ميز، كه گير فكري ام خلاص شود. هسته هاي اين آلبالوها رو چطور درمي آوردند؟ چطور اين مربا اين قدر غلظت داشت؟ 

ـ ديشب حال اين پسره، اصلا خوب نبود، تو نفهميدي چشه؟ 

حرف طلعت، رهايم كرد از فكر مسخره مربا. كنجكاو شدم. 

ـ كي رو مي گي؟

طلعت نگاهي به اشرف انداخت. 

ـ كي رو مي گم؟ خب فرشيد ديگه. 

فنجان ها را توي سيني گذاردم كه اشرف خنده اي كرد. 

ـ چيزي اش نيست، نگران بوده حتما و اين كاملا طبيعيه. حالا صبر كن، يكي دو ساعته ديگه بيدار شد و اومد بالا، تماشاش كن. 

ـ وا! چي مي گي خواهر؟ 

و سر برد بيخ گوش اشرف و آرام تر، به نحوي كه شايد من نشنوم گفت:

ـ نصفه هاي شب، صداي داد و هوار مي شنيدم. 

اشرف سر عقب كشيد، تعجب كرده بود. 

ـ محاله! ما هممون طبقه بالا بوديم. اون وقت تو چطوري صداي داد و فرياد شنيدي؟ در ضمن، شايد يه حرف زدن معمولي بوده. 

ـ همين رو بگو ولي اين قدر سر و صداشون بلند بود كه ... 

كه دستم لرزيد و يكي از قاشق هاي چايي خوري، با صدا ولو شد توي سيني. طلعت و اشرف، يكهو سكوت كردند و من، دستپاچه سيني را برداشتم و از اتاق بيرون زدم. 

طلعت چه مي گفت؟ بعيد به نظر مي رسيد. فرشيد و پريسا خوب بودند، البته به شرطي كه پريسا روي اعصاب نداشته فرشيد، رژه نرفته باشد. نه، به قول اشرف، شايد تا ساعاتي ديگر، شادتر و سرحال تر در جمعمان حاضر مي شدند. شادي براي من، بعد از اين معني پيدا مي كرد؟ 

افتاده بودم به جان اتاق اشرف و بعد هم جمع و جور كردن لباس ها كه اشرف احضارم كرد. 

ـ محبوبه، براي آقا و خانوم، صبحانه ببر. 

هول كردم. نگاهم رفت تا ساعت روي ديوار. هنوز چند دقيقه اي تا يازده مانده بود. 

ـ شما، شما مطمئنيد كه بيدارند؟ 

لبخند زد اشرف. 

ـ آره دختر، ديشب قرار شد هر وقت كه بيدار شدن، با يه تماس به من خبر بدهند. چند دقيقه پيش، پريسا با موبايلش زنگ زد. حالش هم خوب خوب بود، فقط خيلي گرسنه است. بجنب محبوبه جان. 

ـ من؟ چرا من؟ 

ـ پس كي؟ مي خواي من براشون صبحونه ببرم؟ 

ـ خب، خانوم و آقا، پايين هستن، بهتر نيست يكي از خدمه پايين، اين كار رو انجام بده. 

اشرف ابرويي بالا داد. 

ـ نه، بهتر نيست. پريسا خواسته كه تو بري. 

چاره نداشتم. دستور عروس خانوم بود. فعلا دور، دور او بود. دور، دور آزار و اذيت بود. دور لذت بردن از شكنجه شدن من. 

سيني بزرگ با تركيبي از صبحانه اي متنوع و رنگين، فراهم آوردم و با وجود سنگيني، تا طبقه پايين، آن را حمل كردم. در تمام مدت سرازير شدن از پله ها، فكرم درگير برنامه جديدش بود. چه از جانم مي خواست؟ وقتي يكي از خدمه همين طبقه هم مي توانست برايش صبحانه ببرد چه دليلي به احضار من بود؟ 

كلافه مقابل درب اتاق رسيدم. سيني خيلي سنگين بود. به زحمت و علي رغم سيني ميان دستانم، چند ضربه به در زدم. سيني را كمي توي دستانم جا به جا كردم ولي جوابي نشنيدم. ناگهاني كه نمي شد داخل شوم. شايد ضربه ام بي جان بوده. دوباره به سختي، انگشت اشاره دست راستم را نزديك در بردم و محكم تر، به درب ضربه زدم. نگاهم ثابت ماند روي كره توي ظرف كريستالي در بسته و گوشم تيز براي شنيدن. بله ولي باز هم سكوت. بالاجبار، با آرنجم، دستگيره را پايين دادم و با تنه، در را كامل گشودم. 

به محض ورود، خنكي ناشي از كولر، سر تا پايم را فراگرفت. سر به زير داخل شدم. دلم هم سر به زير و قانع شده بود. چشمم توي اين اتاق، پي ديدن هيچ چيز و هيچ كسي نبود. سيني را روي ميز گذاردم و برگشتم براي بيرون رفتن. 

ـ تو سلام كردن بلد نيستي؟ 

چشمانم را بستم و روي هم فشار دادم. چه شد؟ و لب گزيدم. خواستم برگردم سمتش ولي برنگشتم، فقط چشم باز كردم. 

ـ سلام، صبحانه آوردم. ميل كه كرديد، خبرم كنيد تا جمعشون كنم. 

و يك قدم ديگر رفتم تا درب. 

ـ كجا؟ ميز رو بچين، درضمن هر وقت من صلاح بدونم، مي توني بري. 

سر به زير، سمت ميز برگشتم. صبحانه را روي ميز چيدم. 

ـ ببينم، تو معني در زدن قبل از داخل شدن رو مي دوني؟ 

مسخره ام مي كرد؟ سبد نان را روي ميز گذاردم. 

ـ يعني، اجازه گرفتن براي ورود. 

ـ خوبه، پس مي فهمي. حالا من به تو اجازه دادم بياي داخل؟ 

شكرپاش را هم روي ميز گذاردم، شايد كوبيدمش. خيلي محكم گفتم: 

ـ من چند بار در زدم ولي كسي اجازه ورود نداد. 

ـ به تو ياد ندادن موقع حرف زدن، به طرف مقابلت نگاه كني؟ نمي دوني اين جزيي از ادبه؟ البته تو چه مي دوني ادب چيه؟ 

بس بود نيش و كنايه هايش به جانم. سربالا آوردم و چشم دوختم به جهت صدايش. روي تخت، نيم خيز ولي درازكش بود. درحالي كه لحاف، با فاصله ي كمي از شانه هاي لختش، سر تا سر بدنش را فراگرفته بود. با شيطنت و حتي حقارت، نگاهم مي كرد. 

ـ بي ادبي ات، از همون سلام نكردنت پيدا بود. 

بي هوا خشكم زد. چشم هايم از حدقه بيرون پريد. چه مي ديدم؟ خواب بود؟ نه، كابوس بود. 

فرشيد بود كه سمت ديگر تخت، كنار پريسا، دراز كشيده بود. بي حركت و با نيم تنه اي برهنه، خوابيده روي شكم. خواب بود انگار، خواب بودم شايد. 

بغض، چنگ انداخت راه نفسم. نفس نفس مي زدم ولي خفه نمي شدم چرا؟ پرده اي از اشك، ديدم را مات كرد. 

ـ چيه؟ ماتت برده؟ چي ديدي كه به مذاقت خوش نيومده؟ 

و خنديد. شيطاني، به دردم خنديد.

بي جواب، چشمانم را بستم، سر برگرداندم. پا تند كردم براي فرار. فرار از حقيقت. فرار از راستي كه دروغ مي پنداشتمش. فرار از امروز خودم. فرار از امروز فرشيد. فرار از ديروزهامان. فرار از ... كجا بگريزم با اين همه جرم نكرده و شكنجه ي شده؟ چه كنم با اين اعتماد شكسته؟ 

رسيده بودم جلوي درب اتاقم. كي آمده بودم تا اين جا؟ آن همه پله، من آمده بودمشان؟ مني كه دنيا خراب شده بود روي سرم؟ مني كه خراب شده بودم توي خودم؟ مني كه جان مي كندم؟ مني كه جان به سر شده بودم؟

جانم را بگير خدا، تمامش كن ديگر. 

صورتم خيس مي شد و من، تكيه زده بودم به تن چوبي در. دستگيره را چرخاندم. پا نگذارده توي اتاق، وا رفتم. آوار شدم روي زمين.

غش كردم؟ مردم؟ نه، هنوز بودم و كاش نبودم. كاش نمي ديدم. فرشيد؟ نه ولي خودم ديدم، ديدم كه شده بود آن چه كه مي ترسيدم بشود. چه ساده، پريسا شده بود عشق و من، بي عشق. چه راحت، تن داد به تن پريسا و من، زخم ديده ي تنش. چه خام بودم و نرسيده. چه خوب مزه شده بودم زير دندان هاي فرشيد. چه ساده بودم من و چه گرگي بود فرشيد! خوب، دريده بودم. چه كنم با جاي زخم هايش؟ اين زخم هاي بي علاج. اين زخم هاي سر باز. اين زخم ها كه نمك مي خورد به نگاهي، به كلامي. 

سر خم كردم روي قاليچه كف اتاق. هق هقم، افسوس شد روي تن پرزپوش قاليچه. 

همه گفتند و نفهميدم. نخواستم كه بفهمم. سولماز گفت. حتي، حتي پژمان هم گفت. من، من فقط بازيچه شده بودم به يك شب، هوسراني، به يك عمر، بي آبرويي. امرز من، فردا پريسا. امروز پريسا، فردا يك بدبخت ديگر. كاش مي مردم و امروز را نمي ديدم. كور نشده بودم چرا؟ چرا نمرده بودم؟ چرا؟ 

طاق باز، پهن شدم روي قاليچه. اشك هايم، فوج فوج پايين مي ريختند. ضربان قلبم، بالا و بالاتر مي رفت. نگاهم به سقف بود. آن جا هم مي ديدمشان. با هم، پيچيده در هم، مست از هم، كام گرفته از طعم خوش با هم بودن. 

نخواستم ببينم. چشمانم را بستم. دستم را گذاردم روي چشم هايم. نكند دوباره باز شوند براي تماشاي نمايش خيمه شب بازي عشق، عشق بازي. 

اشك هايم، داغ و سريع، راه مي گرفتند روي گونه و صورتم و مي گذشتند از فاصله روسري با موهايم و مي رسيدند پاي گردنم. همان جاها كه شب و روزهايي، مامن و خوابگاه بوسه هايش بودند. صداي گريه هايم سر كشيد به هوا. هوا دلگير شد. دلم، گير بود كجا؟ پي كي؟ 

بيچاره اين بچه! بيچاره من! بيچاره جانم! بيچاره بيچارگي من! 

حقارت تا كجا؟ كجا؟ 

كجا از دستم در رفت، حساب و كتاب زندگي ام؟

حساب و كتاب از دستم در رفته بود. زمان و مكان، همه چيز را باخته بودم. خودم را هم. از كفم رفته بود، تمام اعتماد و باورم. باخته بودم حيثيت و آبرويم را. اين ننگ! داغ اين ننگ را چه كنم؟ 

اين بچه كجا پناهمان مي شد ميان اين گردابه غربت؟ 

ـ محبوبه؟ محبوبه؟ كجايي تو؟ 

چشم هايم را باز كردم. هنوز هم قاليچه، زير سرم بود و سقف بالاي نگاهم. دستي پاي چشم ها و صورتم كشيدم. اين صدا شبيه صداي طلعت بود.

تنم را انداختم روي پهلوي راستم و با تكيه زدن دستم به زمين، آرام نشستم. تار مي ديدم. چند بار پلك زدم. سرم درد مي كرد، آن قدر كه دلم مي خواست، سر مي كوبيدم به ديوار و حال دلم گفتن نداشت كه. 

چقدر گذشته بود؟ چقدر بود كه رج مي زدم تار و پود جانم را؟ چند وقت بود كه لگد مي زدم بخت لگدمالي ام را؟ چقدر سرك كشيدم به پشت سرم تا شايد پلي حتي پوسيده بيابم براي برگشت؟ چقدر بود كه راه ها را مي رفتم و مي آمدم؟ چند ساعت مي شد كه مي گريستم به حال غرورم؟ براي دلم؟ آه! مگر اشك، افاقه كرد؟ نه، نه. 

دستانم را گذاردم روي گوش هايم و بستم دوباره چشماني را كه بي اشك نمي شد. دوباره فرشيد، دوباره پريسا. لعنت به من! 

ـ محبوبه، اون تويي؟ 

و صداي كوبيدن به در. 

دستانم افتادند. چشمانم باز شدند. كور نشده بودند. كاش زودتر بازشان كرده بودم. 

ـ هستم، دارم ... دارم ميام خانوم، ميام. 

لرزيد صدايم. 

ـ پس چرا لال موني گرفتي؟ كل خونه رو پي ات گشتم. بجنب، اشرف كارت داره. 

نفسم تازه نمي شد. حبس شده بود ميان آوارهاي دلم. 

ـ چشم، چشم. 

و ضربه اي ديگر به در. خشمش را خالي كرده بود انگار. من چرا خالي نمي شدم؟ 

سخت بود برايم كه برخيزم. نايي نمانده بود. يك دست، تكيه به زمين، دستي ديگر آويخته به قامت ديوار. چه سنگين شده بود اين تن درد كشيده. مگر نشكسته بودم؟ مگر تكه تكه، خراب نشدم؟ 

برخاستم به همت ايستادگي ديوار، به ياري نفرتم. لرزان، گام برداشتم تا آينه. چشم هايم، سرخ و پف كرده. بيني ام، سرخ تر و لكه هاي حاملگي كه روز به روز، بيشتر مي شدند. چشم به چشم خودم. نفرت مي باريد از اين نگاه و برق مي زد خشم. درد بيداد مي كرد. كف دستم را كوبيدم به خودم توي آينه. تماشا نداشتم كه، برگشتن بخت نگاه نداشت. رو دست خوردن هم، نه. 

نگاهم پايين بود و سر به زير. كه رسيدم ميانه اتاق اشرف. 

ـ كجايي تو؟ پريسا گله داشت ازت. مي گفت، بعد از بردن صبحانه، بي اجازه از اتاق زدي بيرون. چت بوده دختر؟ خانم خيلي از دستت عصبانيه. موضوع چيه؟ 

بي حركت، من و من كردم و صداي گرفته را بيرون دادم. 

ـ چيزي نيست. فقط ... فقط يادم اومد كه ... كه بايد ... بايد به غذا سر بزنم. 

ـ تو چته محبوبه؟ صدات چرا؟ چرا نگام نمي كني؟ بيا جلوتر ببينمت. سرت رو بيار بالا. 

چه ديد در من كه نگران شد و دلسوز؟ 

ـ چيزي نيست، خوبم. فقط ... 

ـ مي گم نگام كن. 

آرام سر سنگينم را بلند كردم. 

ـ وا! تو گريه كردي؟ 

طلعت بود كه كنجكاوتر كرد اشرف را. بي حرف، نگاه نمي گرفت از من. 

ـ نه خانوم، گريه چرا؟ داشتم. پياز، آره. پياز بود كه ... 

طلعت پوزخندي زد. 

ـ توي اتاقت، كارت به پياز افتاد؟ 

جوابي نداشتم. دوباره سر به زير شدم كه چاره اي جز آن نبود. 

ـ آها! خوبه. ناهار كي حاضر مي شه. 

نگاهم، زيرچشمي رفت تا اشرف.

ـ شايد، نيم ساعت ديگه. 

ـ پس برو اتاق آقا. صبحانه رو جمع و جور كن. ديگه بايد تمام كرده باشن، بعد برو دنبال كارات. 

لرزيدم كه در اين روزها، كارم شده بود لرزيدن. دوباره اتاق فرشيد؟ دوباره مرور حماقت هايم. دوباره ديدن چه؟ 

حرف هايم را باور نكرده بود، پيدا بود از نگاه و كلامش. 

و راهي طبقه پايين شدم. حكم شكنجه دوباره بود برايم. جمع و جور نمي شدم. محكم نمي شدم. هيچ چيز برايم عادي نمي شد. چرا نمي شد به روي خودم نياورم؟ پريسا نبايد مي فهميد. نفهميده بود مگر؟ 

رو به روي در بودم. نفسم را ول دادم بيرون. طولاني و پر ولي خالي تر از هيچ. دستم را بردم تا در. ضربه اول، و همان لرز هميشگي. ضربه دوم، صداي پريسا:

ـ بيا تو. 

دستگيره را چرخاندم. صورت گرم و تن داغم را هواي خنك داخل اتاق قلقلك داد و بوي سيگار، زير و رو كرد دلم را. آب دهانم را با غصه، يك جا قورت دادم. بوي خوشي از گذشته نمي آمد. گند بود بوي اين اتاق و آدم هايش. 

همان جا ايستادم. صداي شرشر آب مي آمد از حمام. فرشيد بود، بي شك. تخت، نامرتب بود و بي او. رفته بود، گَندش را پاك كند. 

پريسا، لباس خواب جديدش را پوشيده، و پشت به من و رو به پنجره روي كاناپه لم داده بود. هاله اي از دود، دورش پرسه مي زد و گهگاهي از موهاي بلوند خيسش، آب چكه مي كرد پايين. انگار، پاك شده بود او هم ولي صحنه جرم و شهادت مرا چه مي كردند؟ جرم؟ كدام جرم؟ زن و شوهر بودند. چرا يادم مي رفت؟ چرا حق دار مي دانستم خودم را؟ مگر حق و حقوقي هم داشتم؟ 

ـ سلام خانوم، امري داشتيد؟ 

بي ادب شد، نگاهم نكرد. فقط، دود سيگارش را بيرون داد. 

ـ چي شد كه عين جن زده ها، از اتاق زدي بيرون؟ از چي فرار كردي؟ 

سوالش ناگهاني بود. ناگهاني، دستپاچه ام كرد. 

ـ خب، خب غذا ... بايد، بايد سر مي زدم. 

ـ بسه ديگه، تمومش كن. 

چشم انداختم روي ميز، دست خورده بود و دست نخورده. 

ـ خب، الان بردارم صبحانه رو؟ 

ـ لازم نكرده. فرشيد، هنوز چيزي نخورده. فعلا بيا و اين تخت رو مرتب كن. 

تختش را من مرتب كنم؟ گندكاري اش را من پاك كنم؟ مكان جرم را؟ 

عصبي شدم. حالم، بد حالي بود. نمي فهميدمش. دلم مي خواست از همان پنجره پرتش كنم بيرون. چرا پر بودم از غيظ و انزجار؟ حسادت مي كردم؟ حسادت مي كردم به او؟ به داشته هايش؟ به داشتن فرشيد؟ هه! نه، مال گند، بيخ ريش صاحبش. 

ـ هي! گوشات مي شنوه يا نه؟ حواست كجاست؟ مشغول شو ديگه. 

حواس من كجا بود؟ جا مانده بود جايي؟ نه، همين جا بود ولي ... كه درب حمام باز شد. فرشيد، حوله به تن بيرون زد. كلاه حوله سر و صورتش را پوشانده بود. 

ـ نمي خواي اون كولر رو ببندي؟ هواي اتاق زيادي خنك شده. با اين سر و تن خيس، سرما مي خوريم. بوي اين سيگار هم، بدجوري جا خوش كرده توي اتاق. اون پنجره رو هم ... 

كه كلاه حوله را از روي سرش عقب كشيد. 

نگاهش خشك ماند روي مني كه خشك شده بودم به نگاهش. نزديكش. با چند قدم فاصله ولي خيلي دور از هم. نگاهش مي كردم، به خشم، لبريز از نفرت. سرشار از سرزنش. نگاهم مي كرد، به حسرت، لبريز از خواستن. سرشار از شِكوه. وجه مشتركمان، همين گلايه ها بود. نفرتم سر ريز شده بود از اين به ظاهر مرد. دلم مرگش را مي خواست، نبودنش را، محو شدنش را. 

چشمان گشادشده ام دوخته شده بود به او. به چشمان حيران و به خيال خام خودش، چشمان مظلومش. پر بودم از فرياد. دلم فرياد مي خواست. فرياد بر سرش. براي دروغ هايش. براي محبت هاي پوچ و توخالي اش. براي بازي دادنم. مگر التماسش نكرده بودم كه بازي دوست ندارم؟ يادش رفته بود از باخت مي ترسم؟ از خاطرش رفت، همبازي اش شدم به قيمت همراهي اش؟ 

اين همه حرف را كجا مي گذاشتم؟ اين همه درد را چه؟ دلم مي خواست بكوبمشان توي سرش. دلم مي خواست آن قدر بزنمش كه تمام شود. كه تمام شوم.

ناغافل، تنش آشكارا لرزيد. دست دراز كرد سوي نزديك ترين صندلي و وا رفت. نشست شايد! نه خراب شد، افتاد و من، ديگر اما نمي لرزيدم. خيره بودم به او كه بفهمد از اين نگاه، حرف زياد دارم به دشنام، به غيظ. 

نمي دانم نگاهم و حالم را به چه تعبير كرد و چه شد كه چشم ها و صورتش به اشك تر شدند. آن قدر خيس، كه خيالم برد آب باقي مانده از حمامش باشد ولي نه، بي صدا مي گريست و دل نمي كَند از تماشايم. 

متحير از حالش، ابرو در هم كشيدم. اين مرد، اين نامرد، شب خوشي را گذرانده بود، پس چرا پر از ناخوشي گريه مي كرد؟ شايد هم، مظلوم نمايي مي كرد برايم. پي اثبات بي گناهي اش بود شايد؟ مگر گناهي داشت؟ شرعي بود كارش. ناشرع نبود همسرداري اش. 

پريسا از روي كاناپه برخاست و ته مانده سيگارش را له كرد توي زير سيگاري روي عسلي. 

ـ خوش اومدي عزيزم، حمام خوبي داشتي؟ 

و كج كرد خودش را و برداشت كنترل كولر راو آفش كرد كه مرا ديد. 

ـ تو كه هنوز همون جا ايستادي. كار تو فقط وقت تلف كردنه؟ زودباش رو تختي و ملحفه ها رو عوض كن. 

دلم هوس كرده بود گوش مالي اش بدهم. دلم مي خواست ببندم دهنش را. كاش آهم مي گرفتش كه صداي گرفته فرشيد، دامنگيرش شد.

ـ همه اونا تميزند. چي رو عوض كنه؟ چرا؟ 

پريسا عصبي خنديد و آمد تا فرشيد.

ـ عزيزم؟ چي مي گي تو؟ تو كه بهتر از من مي دوني. ديشب، من و تو، روي اون تخت ... 

مشت فرشيد كوبيده شد روي ميز و فريادش، پتك شد روي سر پريسا.

ـ بس كن، چرا يه جوري رفتار مي كني، انگار ديشب توي اين خراب شده، اتفاقي افتاده؟ من و تو، خوب مي دونيم كه ديشب چي بين مون گذشته ولي نمي فهمم چرا مي خواي به چيز ديگه اي تظاهر كني؟ اون هم براي كي؟ 

و به من اشاره كرد. چقدر درد داشت نگاهش. 

ـ چي باعث شده كه اين دختر بشه، مركز فخرفروشي تو؟ چي رو مي خواي به رخ اين دختر بكشي؟ چرا با استفاده از هر وسيله اي، پي اجراي يه نمايش مسخره اي؟ 

نگاه پريسا، بين من و فرشيد دو دو كرد. از كوره در رفت بالاخره. دستانش را در هوا تكان داد.

ـ عاليه، تو منو جلوي اين دختره تحقير مي كني؟ من، من هركاري مي كنم، به خودم مربوطه. در ضمن وظيفه ي اين دختر همينه كه دستورات منو مو به مو انجام بده و يكي از پيش و پا افتاده ترين دستوراتم، همين مرتب كردن تخت ماست ولي گويا تو شاكي هستي و اسم وظيفه اش رو گذاشتي فخرفروشي! اصلا بذار ببينم، اين دختره يه لاقبا چي داره كه بخوام بهش فخر بفروشم؟ من كجا و اين كجا؟ اصلا، اين توي حد و اندازه اي نيست كه با من مقايسه بشه. اين دختر، فقط يه خدمه است، پس بايد به من خدمت كنه. 

طاقتم تمام شد. كاسه صبرم لبريز شد. تاب حقارت تا چه حد؟ چقدر دلم فرياد مي خواست ولي نه! بهتر بود بروم. ماندنم اين جا، فقط آزار بود برايم. حتي شده، از اين خانه هم خواهم رفت. يك آن، قصد كردم بروم سمت درب كه بروم براي هميشه و خلاص كنم خودم را از اين همه له شدن. نمي دانم چرا، ولي باز اشرف بود و قولم به او. نه. قول اشرف را مي شد زير پا گذارد، ولي كودكم چه؟ تك و تنها و بي سرپناه، چي مي كردم؟ چه به سرمان مي آمد؟ آوارگي چه مي كرد با ما؟ عميق نفس كشيدم. خشم را فرو دادم. بايد آرام مي شدم، فقط براي موجودي كه روزي پا مي گذاشت توي زندگي ام، و مادر صدايم مي كرد. يعني فردا به او مي گفتم كه به خاطرش، حقارت را به جان خريدم؟ جراتش را دارم كه بگويم همسر پدرت به مادرت توهين كرد و مادرت هيچ نگفت؟

و رفتم تا پاي تخت تا روتختي را عوض كنم. 

ـ كوچيك كردن من، جلوي اين دختره، چه معني داره؟ ارزش من بيشتره يا اين؟ نگاه كن. كار اون، همينه و تو نمي توني هيچي رو عوض كني. چون اون به اين زندگي راضيه، فقط علت مخالفت هاي تو رو نمي فهمم. 

ـ بحث كردن با تو بي فايده ست، تو هيچي نمي فهمي. 

جا خوردم! نمي ديدمشان چون پشت به آن ها داشتم، فقط منتظر بودم كه پريسا منفجر شود. 

ـ واي! فرشيد. نه، باورم نمي شه. تو چته؟ تو؟ تو داري گريه مي كني؟ من، من خيال كردم صورتت خيسه از آب ولي ... حالت رو نمي فهمم. چرا اين حال و روز رو داري؟ واسه خاطر چي؟ به خاطر كي؟ 

دستم خشك ماند به ملحفه. جم نخوردم. 

ـ ديشب هم بهت گفتم كه من، فقط من، زن توام، مال تو و تو، همه چيز مني. نمي خوام واسه خاطر هر چيز بي ارزشي، جايگاه منو توي زندگيت فراموش كني. 

منفجر شده بود پريسا. حرف حق مي زد. از حقش دفاع مي كرد. از داشته هايش. چشم هايم را بستم. پلك هايم را روي هم فشردم. آن چيز بي ارزش چه بود كه فراموشي پريسا را انداخته بود به جان فرشيد؟ شايد من هم فراموش كرده بودم دليل فراموشي اش را. سر تكان دادم. چشم وا كردم. روتختي و هر چه كه مربوط به تخت بود، جمع كردم و ريختم شان ميان سبد بزرگ كرم رنگ، كنار درب حمام و سر به زير، رفتم سمت درب خروجي. تظاهر كردم به بي توجهي به آن ها و كلامشان. 

ـ با اجازه، آقا كه صبحانه ميل كردن، ميام ميز رو جمع مي كنم. 

كه صداي فرشيد بالا رفت: 

ـ من صبحانه ميل ندارم. 

ناخواسته نگاهم رفت تا او. نمي دانم چرا، ولي به نظرم آمد كه يك جور مسخره اي، روي ميل تاكيد كرد. شايد مي خواست به نحوه كلام من ايراد بگيرد ولي بي قصد گفته بودم اين را. كه پريسا سمتش رفت و علي رغم عصبانيت، آرام تر و مهربان تر گفت: 

ـ چي چي رو ميل نداري؟ تو ديشب هم، هيچي نخوردي. 

و توي ليوان، مقداري شير ريخت. 

ـ حداقل اين شير رو بخور. 

و ليوان را برد تا نزديك فرشيد. چرخيدم سمت در. 

ـ من هيچي نمي خورم، جمع كن اين بساط رو. 

ترسيدم از غضب صدايش. نيم نگاهم شيطنت كرد به تماشايش. 

از پشت ميز بلند شده و از كنار پريسا گذشته بود. در را وا كردم و سبد را بيرون اتاق گذاردم و باز برگشتم. 

ـ چي كار كنم خانم؟ جمع كنم ميز رو؟ 

پريسا نگاهم كرد. نفرتش، صد برابر نفرت من بود كه ليوان شير را محكم كوبيد روي ميز. آن قدر محكم كه شير سر ريز شد روي ميز. 

ـ جمعشون كن، اين ميز رو هم دستمال بكش. 

رفتم سمت ميز در حالي كه عجيب دلم هوايي شده بود كه جوابش را بدهم ولي رفتارهاي بچه گانه و عصبي اش، به خنده ام مي آورد. ريختن عمدي شير روي ميز؟. هه. به خيال خودش، زحمت مرا بيشتر كرده بود. خنده دار بود اين بازي تازه. درد كه زياد شد، فاجعه كه عمق يافت، گريه ات مي رسد به خنده. طبيعي بود حالم. 

ظرف تخم مرغ هاي پخته را برمي داشتم و از نظر گذراندمشان. فرشيد رفته بود سر كمد و دراور را براي چيزي زير و رو مي كرد و پريسا با آشفتگي، نگاهش مي كرد. انگار منتظر بود تا از اتاق بيرون بروم و راحت تر با او هم كلام شود. 

سيني كه پر شد، آمدم برش دارم كه فرشيد، لباس به دست، ناگهاني سمت در رفت و ميانه در، يكي از خدمه را احضار كرد. 

ـ كجاييد؟ يكي بياد اين جا و اين سيني رو ببره. 

متعجب نگاهش كردم. نگاهم نكرد، فقط از كنارم گذشت. بوي خوشش مشامم را پر كرد. نه! پس بوي گندش چه شد؟ يادم رفت؟ نبايد دوباره دلخوش مي كردم به هيچ. نمي فهميدمش. پي ثابت كردن چه بود؟ 

ـ نه، خودم مي تونم، مي برمشون. كارم رو انجام مي دم. 

و تا بجنبم براي برداشتن سيني، يكي از همكارانم سر رسيد و سيني سنگين را با خودش برد. پس من چه؟ كار من چه بود آن جا؟ مسلما برداشتن سبد لباس ها و ملحفه ها كه خيلي سبك تر از آن سيني بود. 

ـ معلومه چي كار مي كني؟ اين وظيفه خودشه و كارش رو هم بايد درست و كامل انجام بده. اون هم طبق دستوري كه من، بهش دادم. 

اعتراض كرده بود پريسا، آن هم چه اعتراضي. فرشيد ولي بي تفاوت به كلام پريسا و بي خيال حضور من، تن پوش حوله اي را از تن كند و تي شرت سورمه اي و شلواركش را پوشيد. حوله تن پوش نمدارش را پرت كرد جلوي پايم و راه كج كرد تا پاي آينه. 

چشم هاي من و پريسا، گشاد شده بودند. هول كردم. نيازم به ناز آمد. نگاهم را شرمگين، حواله پيش پايم كردم . حوله را برداشتم و نمي دانم چطور از اتاق بيرون زدم. او هم تحقيرم كرده بود ولي من فقط شرم زده شدم. چرا شرم كرده بودم از تني كه روزي مال من بود؟ نكند شرمم از پريسا بود كه تن برهنه شوهرش را ديد زدم. شرم براي لحظه اي شريك شدن در لذت تماشاي تني كه عطشش، خوب جادويم مي كرد. تني كه براي تنم لالايي ها گفته بود. داغ كردم. 

ـ معني كارات رو نمي فهمم. از وقتي كه مي شناسمت، هر وقت مي خواستم بهت نزديك بشم و باهات راحت باشم، بهونه شرعي و ديني آوردي كه نه، كه حالا نه، بذار وقتي كه محرم شديم. محرم هم كه شديم، اون جوري. عين ديشب. ديشب از اين كه جلوي من، پيش چشم همسرت، لخت باشي، اعصابت به هم ريخته بود ولي الان! 

باز هم پريسا بود كه لب به اعتراض گشوده بود. دلم برايش سوخت. نه، كي براي من و كودكم دل مي سوزاند؟ 

ـ آره، تو داري راست مي گي. من نخواستم ولي چرا صبح، قضيه يه جور ديگه شده بود و من هم، يه فرم ديگه؟ حتما تو هم هيچي نمي دوني از اين تغيير ظاهر من؟ ولي نه، شايد بي ربط نباشه به اون ليوان آب. 

تپش قلبم زده بود بالا، كه حوله را چپاندم توي سبد و برداشتمش. در با صداي بدي، پشت سرم كوبيده شد. نمي فهميدم حرف هاي طعنه وار و درهم و برهم اين زن و شوهر را. پا گذاردم روي پله اول، تنم مي لرزيد. تن فرشيد، چه كرده بود با تنم؟ پله دوم، حالم، حالي شد مثل ديروزهاي گذشته. چه ساده به هم ريخته بود، حال و روزم؟ پله سوم، به شماره افتاد، نفسم. چرا نفسم به نفسش، نفس نفس مي زد؟ پله چهارم، كم آوردم هوا. چه بي هوا، هوايي اش شده بودم. پله پنجم، خالي بود آغوشم. چه احمقانه، بي تابي مي كردم براي آغوشش. رسيدم به طبقه بالا. حسرتم به اشك نشست. هنوز هم داغ بودم. مي سوختم به اين ساختن. 

روزها مي گذشتند. روزگار، خوب نبود و اين احساس در من، نسبت به زوج جواني خلاصه مي شد كه شايد روزهاي خوشي را با هم مي گذراندند و من در تمام مدت، در تلاش بودم تا به نحوي، روزها و لحظه هاي بودن با فرشيد را از ياد ببرم. ساده نبود. هر روز ببيني اش، و از خاطرت پاك شود. 

چند روزي از ازدواج شان گذشته بود كه آن ها به مهماني دوستانه اي دعوت شدند و قبل از شام به سمت مقصد حركت كردند. شنيدم كه مهمان پژمان بودند و بي شك خيلي هم خوش مي گذشت. آن هم با وجود امكانات كاملي كه در اختيار مهمانان و علي الخصوص عروس و داماد تازه، قرار مي گرفت. 

بعد از خوردن شام در كنار اشرف، و آماده كردن او براي خواب، راهي اتاقم مي شدم كه زنگ تلفن، به صدا درآمد. در آن ساعت شب؟ با بي حالي و خستگي، گوشي را برداشتم.

ـ بله؟ 

ـ سلام، تو اون جايي؟ هه! فكر مي كردم مياي اين جا. 

تعجب زده پرسيدم. 

ـ شما؟ 

مرد خنده اي بلند كرد. 

ـ اي بابا! اين جا خيلي شلوغه و جاي تو، بدجور خاليه. 

سري تكان دادم. 

ـ دارم مي پرسم، كي هستي؟ 

صدايش نازك و زنانه شد.

ـ يه حيوون ولي مهربون و عاشق. 

چشم هايم را با فشار بستم. خدايا نه! باز هم. پژمان؟ 

گوشي را دست به دست كردم و آرام ولي ملتمسانه گفتم: 

ـ چرا وقت و بي وقت، مزاحم مي شي؟ دست از سرم بردار. بگذار راحت، زندگي كنم. 

دوباره خنديد.

ـ تو وقتي راحت زندگي مي كني كه با من باشي. 

ابروهايم گره شدند به هم. گرفته شدم. 

ـ چرا بي موقع زنگ زدي اين جا؟ فرشيد كه همون جاست، پريسا هم همراهشه. ديگه چي مي خواي؟ 

ـ اين كه پرسيدن نداره، تو رو مي خوام. من، هميشه تو رو مي خوام. بي موقع و با موقعش هم، فرقي به حالم نمي كنه. 

ـ نمي فهمي چي داري مي گي. حالت خوش نيست. 

ـ اتفاقا، حالم زيادي خوشه ولي اگه تو اين جا بودي، بهتر بودم. کاش مي اومدي. 

ـ برو پي کارت. 

صدايش رنگ طنازي گرفت، وقيحانه به عشوه آمد. 

ـ بداخلاق! بذار از حال و هواي اين جا برات بگم. همه خوشند و از همه خوش تر، يه زن و شوهر جوونند که همه جا کنار همديگه اند، با هم، دست تو دست هم، شونه به شونه. آن قدر گرم شدند که حالشون رو نمي فهمند. دارند کم کم پله ها رو، بالا مي رن و بعد هم حتما مي رسند به يکي از اون اتاق ها و در نهايت هم ... 

دندان هايم را با حرص رو هم فشردم و ميان کلامش پريدم. 

ـ خفه شو! تموم کن اين مزخرف گويي رو. نمي خوام اراجيفت رو بشنوم. 

و گوشي را محکم روي تلفن کوبيدم. دستم هنوز روي تلفن ثابت مانده بود. از همه چيز و همه کس متنفر شده بودم. از پژمان، از پريسا، از فرشيد و از خودم. نگاهي به درب اتاق اشرف انداختم. شانس آورده بودم که اشرف طبق عادت هر شبه اش، تلفن اتاقش را براي خواب شبانه، قطع مي کرد وگرنه بعد از اين اعصاب خردي و کلنجار لفظي، بايد با او هم مباحثه مفصلي مي داشتم. 

نفس عميقي کشيدم، همراه با نثار هر چه در دلم بود، به پژمان. بعد راهي اتاقم شد. سرم درد مي کرد. روي تخت به حالت نشسته، پا دراز کردم و کتاب هديه فرشيد را که مربوط به بارداري بود، برگ به برگ خواندم. در حين مطالعه، از آجيل هايي که در آخرين روزها، فرشيد برايم تهيه ديده بود، مي خوردم و گاهي با خواندن جمله اي، لبخند مي زدم و دستي روي شکمم مي کشيدم و قربان صدقه کودک خودم و فرشيد مي رفتم. خسته شده بودم. همه چيز ختم مي شد به فرشيد. همه جا فرشيد بود. بي فرشيد مي شد؟ 

سرانجام چشمانم سنگين شدند و آپاژور پاي تختم را بستم و سر بر متکا، به خواب رفتم. چقدر گذشته بود، نمي دانم ولي با حالي بد بيدار شدم. کابوس ديده بودم، اما مثل بيشتر خواب هاي بد اين مدت، چيزي در خاطرم نمي ماند مگر تصاويري مبهم. نفس نفس مي زدم و عليرغم خنکي متعادل اتاق، عرق کرده و اتاق تاريک هم، مزيد بر ترسم شده بود. دستم به آپاژور نرسيده، صداي خش خش يا حتي نفس کشيدني غير از نفس هاي بي وقفه خودم، تنم را به لرزه انداخت. 

ـ کسي، کسي اين جاست؟ 

جوابي نشنيدم. گذاشتمش به حساب بد حالي و آشفتگي بعد از کابوس. 

آپاژور را روشن کرده و از پارچ آب رو ميز، مقداري توي ليوان خالي کردم. ليوان را برداشتم. نرسيده به لب هايم، دستي از پشت سر روي دهانم محکم شد و دستي ديگر، ليوان را از دستم قاپيد. 

قلبم از حرکت ايستاد. جانم در رفت. غافلگير شده بودم. کي گرفتار شدم؟ پي رهايي بودم. به تقلا افتادم. جيغ مي کشيدم ولي صدايم به جايي نمي رسيد. خدايا! نه، اين عطر آشنا. اين بوي تند و تيز. نه خدا. باز هم پژمان؟ امروز و امشب، فقط پژمان؟ چطور پايش وا شد به اين خانه؟ کي رسيد به اين اتاق؟ 

تمام قوايم را يک جا جمع کردم. تا يا خود را آزاد سازم و يا او را پس بزنم. پس يک آن، که فشار دست هايش کمتر شد، با ضربه اي که در توانم نمي ديدم، او را به عقب هل دادم. 

مهاجم، با صدا، پاي تخت خراب شد و من، به همان سرعت، سمت ديگري از اتاق رفتم و فرياد زدم. 

ـ كمك، كمك. 

هنوز كمك سوم را نگفته بودم كه مرد غريبه با صدايي آشنا ولي دردمند به حرف آمد. 

ـ نه محبوبه، داد نزن. تو رو خدا آروم، منم. 

باروم نمي شد. اين صدا آشنا بود خيلي. همان بود كه نبايد مي بود. همان كه جايش اين جا نبود. اين جا چه مي كرد؟ چه مي خواست؟ ولي نه، اين عطر، عطر هميشگي اش نبود كه. سازش كرده بود با خواسته هاي همسرش، حتي با عطر مورد علاقه همسرش. 

ـ متاسفم. نبايد دزدكي مي اومدم سراغت. و لي ...ولي ديگه نتونستم. 

تاريكي نسبي اتاق، اجازه نمي داد تا به وضوح ببينمش. ترسيده بودم و صدايم مي لرزيد. 

ـ شما. اين جا چي كار مي كنيد؟ شما ... شما بايد ... بايد مهموني باشيد. با خانم ... 

ـ تو رو خدا محبوبه، با من مثل يه غريبه حرف نزن. با من مثل هميشه راحت باش. 

چه مي گفت اين مرد؟ از چه مي گفت؟ كدام هميشه؟ هميشه اي كه من بازيچه دستش بودم در گذر لحظه هايش؟ 

عصبي شدم. 

ـ راحت حرف بزنم؟ از چي مي گيد؟ شما فقط يه غريبه ايد. بين ما، جز رابطه ارباب و مستخدم، چيزي نيست. 

ـ نه، نه محبوبه. اين، چيزي نيست كه من مي دونم. 

ـ خواهش مي كنم آقا، بريد. پريسا خانم خيلي عصباني مي شن، اگر شما رو اين جا ببينند. بريد آقا. 

ـ نه محبوبه، تو رو خدا، مثل بقيه زجرم نده. 

و سايه مبهمش از روي زمين برخاست و آهسته، قدم به قدم به من نزديك شد ولي نبايد مي آمد. او اين جا، ديگر هيچ جايي نداشت. نه تنها در اين اتاق، كه حتي در قلب من هم. زجر كشيده بودم تا به اين جا برسم، تا نخواهمش، تا برود پي زن و زندگي اش. 

پس دستم را چون سدي جلو آوردم و مانعش شدم. 

ـ از اين جلوتر نياييد، همون جا باشيد. اصلا بريد، برگرديد جايي كه بوديد. 

ـ چه ساده يادت رفته؟ من به تو تعلق دارم. جاي من اين جاست، پيش تو، نزديكت، كنار تو و بچه مون. 

سري تكان دادم و با يادآوري آن چه كه مي توانست در اين چند روزه، در خلوت خصوصيشان رخ داده باشد، لب به سخن وا كردم:

ـ جاي تو اين جا نيست. تو به كسي تعلق داري كه بهت بله گفته و دوستت داره. تو مال كسي هستي كه اسمش توي شناسنامته. بچه من، فقط براي منه. 

ـ چي داري مي گي؟ من اون بله رو نخواستم. شما، پريسا رو به من تحميل كرديد. 

ـ نه، تحميل نبود. تو خودت انتخاب كردي كه ... 

صداي بغض كرده اش، پريد به ميان كلامم: 

ـ اون بعداز ظهر نحس، تمام مسير خونه تا آرايشگاه، و از آتليه تا تالار، با خودم فكر مي كردم كه بهتره چشمام رو ببندم و پريسا رو نبينم. من تمام مدت رو با خيال تو سر کردم. خواستم خيال کنم، تو رو دارم و ايني که کنارمه، تويي. فقط تو و نه حتي هيچ کس ديگه. به اون نگاه مي کردم و هر لحظه تو رو مي ديدم. دستهاي اون توي دستام بود ولي گرماي دستات رو با تمام وجودم حس مي کردم. کم خاطره نداشتم با تو، محبوبهو لي آخه تا کي؟ من نمي تونم به خودم دروغ بگم. 

مکث کرد. دلم گرفت، براي دلش. و لي. پس من چه؟ کسي بود که بفهمدم؟ 

ـ و اوج فاجعه وقتي بود که توي اون اتاق، تنها شديم. 

سکوت و بغضي آشکار، زبانش را بستند. حوادث برگ به برگ، پيش رويش، پس و پيش مي شدند. انگار چين نشست به پيشاني اش، اخم کرد. درد مي کشيد. 

ـ چيزي که من مي خواستم، اين نبود. خواستني من، تو بودي و هستي ولي ... ولي تو چيزي رو از من خواستي که در توانم نبود و نيست. 

آشفته و مملو از خشم حرف مي زد. يکهو بغضش ترکيد، منفجر شد. 

ـ تو خواستي که باهاش باشم. تو خواستي که به زندگي باهاش بله بگم. نه. من نخواستم، من هيچ وقت نخواستم از دستت بدم، که نداشتنت به قد مردن بود برام ولي تو ... 

پنجه فرو کرد لاي موهايش. 

ـ تو با زندگيمون چه کردي؟ و من، من احمق، خيال مي کردم مي شه چشم روي همه چي بست و فقط تو رو ديد، اما ... اما اون دختر مثل من فکر نمي کنه. اون فکرش اينه که من، شوهرشم و از من انتظار شوهر بودن رو داره. از مني که شوهر بودم، ولي براي يکي ديگه. من همسري رو با تو پيدا کردم. سخته، به خدا سخته. نمي تونم، مي فهمي؟ 

و دست پايين آورد و اشاره کرد به من. 

ـ تو، آره تو، من و خودت رو به چاهي انداختي که بيرون اومدن ازش به اين سادگي ها نيست. بيرون اومدن نداره اين چاه، پس تو، خودت بهم بگو، بگو چي کار کنم با بي چاره بودن؟ يه راه چاره نشونم بده. خلاصم کن. چرا ساکتي؟ دِ يه حرفي بزن. 

و اشک، برق زد و ليز خورد روي صورت صاف ولي دردمندش. بدجنس شدم. دلم نامردي خواست در حقش. 

ـ ولي پريسا خيلي زيباست و مطمئنم که به هر دوتون، حسابي خوش مي گذره. 

کنايه کلامم، عصبي ترش کرد. چند قدم عقب و جلو رفت. 

ـ باورم نمي شه. تو خيال کردي که من ... تو در مورد من چي فکر کردي؟ خيال کردي که در تمام اين چند روز، توي اون اتاق لعنتي، چه خبر بوده؟ تو فکر مي کني چي بين ما گذشته؟ 

و روي لبه تخت، با کمي فاصله از من نشست.

از مني که رو به رويش ايستاده بودم و ترسيده، خودم را مي فشردم توي دل ديوار.

حالا با کمک نور ملايم آباژور، خيلي بهتر مي توانستم ببينمش. يک بلوز مردانه نخي آستين کوتاه با شلوار جين به تن داشت و چهره اش نشان دهنده حال بد روحي اش بود. نگاهم نمي کرد. گم شده بود توي تاريکي نسبي اتاق. 

ـ اون شب بعد از رفتن تو، ما با هم بحث کرديم. بحث که نه، دعوا کردن بود ولي وقتي آروم شديم ... هه!

دستي به صورتش کشيد و اشک هايش را گرفت. 

ـ آروم که شديم ... چي بگم؟ پريسا، سمت من کشيده مي شد و من، هر لحظه سمت تو. اون، منو مي خواست و من فقط و فقط تو رو. من نمي تونستم باهاش باشم و خواسته اش رو برآورده کنم، پس از خودم روندمش. اون به جذبه ي زنانه اش متوسل شد تا شايد از اين طريق منو رام کنه ولي من، رو برگردوندم و کنارش زدم. اون گريه کرد و حتي التماس. باورم نمي شد که اين همون پريسايي باشه که مي شناختم ولي پريسا بود که به دست و پام افتاد و خواست که دلبسته اش باشم و وفاداري کنم به پيوندمون. خواست که غير از اون، به کسي فکر نکنم. واي! اون مي گفت و مي گفت و گريه مي کرد و من، چشمام رو بسته بودم و از حسرت نداشتنت، اشک مي ريختم. پريسا يه همراه مي خواست و من، اوني نبودم که دلش مي خواست رامش بشم. 

و باز مکث و تازه کردن نفس هايي که سوزناک از عمق وجودش بيرون مي ريخت. گرفته و بغض آلوده بود صدايش هم.

ـ من باهاش همراه نشدم و اون بالاخره با قهر و بي ميلي، به خواب رفت و من بيدار بودم و آرزو مي کردم که اي کاش کنارم بودي تا تسکين دردم باشي. 

چه مي گفت؟ همراهش نشده؟ باور نکردني بود ولي ديده هاي من، روايت گر چيزي ديگر بودند. دروغش را تاب نياوردم. خالي کردم خودم را سرش. 

ـ ولي اون روز صبح، من چيز ديگه اي ديدم. 

جا خورد از حالم، از فريادم ولي کم نياورد. 

ـ دروغه، به خدا دروغه. اون شب بعد از خوابيدن پريسا تا مدتي بيدار بودم. فکر مي کردم و حسرت مي کشيدم. به تو فکر مي کردم و به خودم. دلم تو و بچمون رو خواست. شما رو نداشتم تا آروم بشم. خواستم تا با يه جرعه آب، آروم شم ولي ليوان رو تا ته سر نکشيده بودم که بي حال، روي تخت ولو شدم و درست عين يه مرده تا روز بعد رو خوابيدم. اون قدر توي اون حال بودم که به گفته پريسا، به زحمت تونسته بود بيدارم کنه و وقتي چشم وا کردم، آره! ظاهرم، زمين تا آسمون، فرق کرده بود ولي به خدا قسم، کار من نبود. تمامش نقشه هاي پريسا بود. من و پريسا، اين چند شب، هيچ ... 

کلامش را بريدم. 

ـ ادامه نده، ديگه نمي خوام چيزي بشنوم. اينا به خودت مربوط مي شه، چون زندگي خودته. من با مسايل خصوصي تو کاري ندارم. 

ـ نگو محبوبه، نگو که اسير شدم و دارم بي نتيجه، دست و پا مي زنم. يعني هيچ راه خلاصي نيست؟ 

ـ تمومش كن. از اتاق من برو بيرون. نمي خوام با رفتارات، باعث آزار من به وسيله همسرت بشي. 

و دستم را گذاردم روي شكمم. 

ـ من با وجود اين بچه، نبايد وسيله سرگرمي هاي ديوانه وار همسرت بشم، پس برو بيرون و بهونه نده دستش. 

و از كنارش گذشتم و رفتم تا درب. درب را وا كردم و به بيرون اشاره دادم. 

ـ ولي پريسا الان توي اون مهمونيه و حال خودش رو نمي فهمه. ديگه چه برسه به اين كه متوجه بشه، من نيستم. 

نگاهم را دادم به بيرون. 

ـ برو بيرون. 

ـ بي تو؟ نه. 

ـ مسخره است. 

و عصبي، در را تا نيمه بستم. چقدر سماجت مي كرد. جلوتر رفتم. ديگر او هم از روي تختم برخاسته بود و ايستاده، تماشايم مي كرد. دوباره به در اشاره كردم. 

ـ بيرون، تو رو خدا لفتش نده و كاري نكن بقيه بيدار بشن. منو اگه از اين خونه بندازند بيرون، با اين بچه آواره مي شم، پس برو. 

ـ گفتم كه، بدون تو محاله. 

و نزديك تر شد تا من. نگاه از نگاهش گرفتم. زخم خورده ي همين نگاه بودم و حس و حالش را راحت ترجمه مي كردم. ساده سستم مي كرد و تسليمش مي شدم. نبايد دل مي دادم به نگاهش. 

ـ بسه، جلوتر نيا. همون جا بمون. 

ايستاد، ثابت و بي حركت. فقط دستش را دراز كرد تا من. عقب رفتم. 

ـ نه، به من دست نزن. 

جا خورد، دستش را عقب كشيد. 

ـ باورم نمي شه. اين تويي؟ محبوبه ي من؟ 

ـ محبوبه ي تو كيه؟ من، من محبوبه تو نيستم. محبوبه تو تموم شده. من، ديگه تو رو ندارم. 

ـ نگو، هيچي نگو. من هميشه با توام. 

ـ تو هيچي نگو. بودن ما با هم، ديگه مفهومي نداره، فقط برو. 

ـ چرا با هم نريم؟ 

چه مي گفت؟ با هم رفتن؟ اين بازي تازه اش بود؟ 

ـ ما همين شبونه، از اين جا مي ريم. من و تو، با هم مي ريم. يه جايي كه دست هيچ كس بهمون نرسه، قسم مي خورم. 

و اين بار، دست چپش را سويم دراز كرد. كلامش، التماس داشت و نگاهش، پر از اميد. مصمم نشان مي داد. نگاهم بين دست و چشمانش، سرخوشانه مي دويد. ناغافل، برق زد. چيزي برق زد ميان دويدن ها. شايد هم مرا برق چيزي گرفت. حلقه اش بود كه توي تاريك و روشن اتاق، مي درخشيد. درست روي دست چپش. پوزخند زدم. سر تكان دادم. 

ـ هه! قسم مي خوري؟ ولي هنوز حلقه فلزي كه نشونه عشق و سوگند وفاداريت به يكي ديگه س، روي انگشتت برق مي زنه. چطور براي من قسم مي خوري، وقتي به يكي ديگه، وفادار نبودي؟ تو به منم وفا نكردي. 

اميد، بي سو شد توي نگاهش. چشم هايش تنگ شدند. دستش را عقب برد. 

ـ معلومه چي مي گي؟ يعني، يعني مشكل تو، اين حلقه س؟ 

و دست برد سمت حلقه اش و به يك حركت، از دست بيرون كشيدش. 

ـ مي بيني؟ ديگه وجود نداره. 

و پرتش كرد، گوشه اي در تاريكي اتاق. تعجب كردم. صدايم بالا رفت. 

ـ نه! چي كار كردي؟ مي دوني اگه پريسا، اون رو توي دستت نبينه، با من چي كار مي كنه؟ 

و خيز برداشتم سمت كليد برق. اتاق كه روشن شد، روي زمين نشستم و پي حلقه اش گشتم. چشمانم، مي چرخيد روي گوشه گوشه هاي اتاق و دست هايم روي كفپوش و زير وسايل جا به جا مي شدند. 

ـ خدايا! خودت رحم كن. كمك كن پيدا بشه وگرنه اون دختره ديوونه ... 

كه دستي زير بازويم را گرفت و خواست كه از زمين بكندم. تب دستش را مي شناختم. دستم را عصبي، از دست فرشيد بيرون كشيدم. 

ـ مگه نگفتم به من دست نزن؟ 

و خود را روي زمين، عقب عقب كشيدم. 

ـ تو چرا اين جوري شدي محبوبه؟ دنبال چي مي گردي؟ يه تيكه فلز بي ارزش؟ 

خشمگين شدم. 

ـ براي تو شايد بي ارزش باشه ولي براي پريسا، باارزش ترين چيزه و نبودش يعني، يعني آزار و اذيت من. 

ـ نه وقتي كه من و تويي وجود نداره كه شكنجه بشه. 

ـ چي مي گي؟ 

ـ ما از اين جا مي ريم، با هم. 

ـ حماقته، حماقت محض. 

ـ نه! شجاعته، آزاديه. 

و به هم خيره مانديم. او هنوز هم مي گريست. آرام و بي صدا و من، شايد ديگر اشكي براي ريختن نداشتم. 

اين نگاه از من اعتماد مي خواست، ولي اعتمادي نمانده بود برايم. همه را توي به بازي گرفتن اعتمادم، باخته بودم. نه! حتي اگر نگاهش، رنگ صداقت داشت، ولي همراهي اش در توانم نبود. پس اشرف چه؟ 

ـ ولي من قول دادم. من، من بهش قول دادم. نبودن تو و پريسا با هم، يعني مرگ اون. 

پيش پايم نشست، رخ به رخم. باز غم، خودنمايي كرد توي نگاهش. 

ـ از كي حرف مي زني؟ به من بگو. كيه كه تو رو پابند قولش كرده؟ تو رو خدا حرف بزن. 

كه گوشه نگاهم، برق فلزي درخشان، توجهم را جلب كرد. بي تفاوت از كنارش گذشتم و كشان كشان روي زمين، رفتم سويي ديگر. حلقه اش بود. درست گوشه اي كه كمد و ديوار، با هم مماس مي شدند. خنديدم. برداشتمش. با تكيه به كمد، برخاستم و سمت فرشيد رفتم. دستم را كشيدم سويش. 

ـ بگير و بذار دستت. 

دستم را پس زد. 

ـ دست بردار، چرا اين قدر من و خودت رو آزار مي دي؟ نمي فهمم مشكل تو چيه؟ 

بي خيالش، رفتم سمتي ديگر از اتاق. 

ـ تو از كي مي ترسي، محبوبه؟ اصلا تو اسير قول كي شدي؟ گاهي خيال مي كنم كه هيچ قول و قراري نيست و فقط اين تويي كه دنيال يه بهونه اي براي ...

خسته بودم. ديگر نمي کشيدم. تمام شده بودم براي باور. ديگر حتي براي کشف راست و دروغ هم تلاش نمي کردم. نه اعتمادي برايم مانده بود و نه باوري. بازيچه شده بودم، آن قدر که بازي خوردن برايم شده بود آب خوردن. از همه چيز خسته بودم. دلم آرامش مي خواست. دوباره درب را باز کردم. بي تفاوتي را ريختم توي کلامم.

ـ برو، خيلي طول کشيده. اگه پريسا به خودش بياد و بفهمه نيستي، زمين و آسمون رو با هم يکي مي کنه و اون موقع، بدا به حال من، پس برو تا وضع از اين بدتر نشده، در ضمن، حلقه ات رو هم بذار دستت. 

چشمان خيسش، گشاد شدند. عصبي بود هنوز. 

ـ تو حرفاي منو کامل شنيدي؟ نکنه، نکنه به من اعتماد نداري؟ خوش به حال پريسا که بالاخره با رفتارها و کارهاش، موفق شد بين من و تو فاصله بندازه. کاش حرف هام رو باور مي کردي. کاش دستي دستي، همه چي رو به هم نمي زدي. 

ـ برو، لطفا برو. ديگه هيچي نگو، خواهش مي کنم. 

آرام آرام، طول اتاق را پيمود و به درب نزديک شد و نزديک به من. نيم رخش را مي ديدم که از فرط عصبانيت و غصه، سرخ شده بود. قطرات عرق، پاي شقيقه اش نشسته بود و چشمانش، هنوز هم مي باريدند. 

ـ هيچ فکرش رو کردي، چند هفته ديگه. شايد يه ماهه ديگه، که شکل و شمايلت خبر از وجود يه بچه داد، پريسايي که اين همه ازش مي ترسي، باهات چي کار مي کنه؟ مي بيني؟ من به يه همچين روزي، خيلي فکر کردم. 

و رو چرخاند سمتم. 

ـ اگه مي گم شبونه بريم، واسه اينه که به مصيبت موندن با پريسا گرفتار نشيم. اين جا موندن ما، هيچ سودي نداره. بايد بريم. مي ريم و يه جاي ديگه، يه گوشه خلوت، دور از اين آدم ها، با هم مي مونيم و به بار نشستن ميوه عشقمون رو با خوشي زندگي مي کنيم. بچه ي ما، در کنار پدر و مادرش به دنيا مياد و بزرگ مي شه. 

عصبي، پوزخند زدم. 

ـ برو بيرون و با حرف هاي تکراري، موندنت رو طولاني تر نکن. برو بيرون. 

ـ پس تصميمت رو گرفتي؟ حتما هم به عاقبت کارت فکر کردي؟

ـ اين به خودم مربوطه. من، براي خودم زندگي مي کنم. تو هم با زنت، زندگي ات رو بکن. 

دست هايش را دو طرف تنش بالا برد و سر تکان داد. 

ـ هه! زندگي کنم؟ 

نيم نگاهم به او بود که زل زد توي چشم هايم. چقدر به هم ريخته و عصبي بود اين مرد. 

ـ يه نگاه به من بنداز. به نظرت اين حال و روز يه تازه داماده؟ ببينم، يه زندگي تازه ي چند روزه ي زناشويي، با همه، همين کار رو مي کنه؟ اعصاب به هم ريخته؟ تن لرزون؟ حواس پرت؟ کابوس هاي هر شبه؟ اين جوري برم و با زنم، هه با زنم! زندگي کنم؟ 

نگاهم را گرفتم از نگاهش که بد عذابم مي داد. حس بدي داشتم. چيزي شبيه به عذاب وجدان و شايد هم دلسوزي ولي دوباره خونسرد شدم. 

ـ کم کم بهش عادت مي کني. 

ـ کي بهش عادت مي کنم؟ چقدر بهش عادت مي کنم؟ اون قدر که دلم رو بزنه؟ عين الان؟ مثل همون روز اولي که پا گذاشت توي زندگيم و شد زنم؟ خدا شاهده، عين روز اول برام غير قابل تحمله. 

و دستانش رفتند تا شقيقه هايش و فشردشان با سرانگشتانش. چين افتاد روي صورتش. 

ـ آخ! سرم. آه! درد مي کنه. چند روزه که اين درد لعنتي، بدتر از قبل افتاده به جونم. 

آشفتگي و پريشاني، کاملا از حال و روزش هويدا بود. براي لحظه اي دوباره دلم برايش سوخت ولي با يادآوري سوءاستفاده اي که در تمام اين چند ماه از من برده بود، به خودم مسلط شدم. سنگدل شدم. 

ـ نمي خواي بري؟ 

دستش روي پيشاني، ثابت ماند و نگاهش روي من. 

ـ مي دوني كاري كه مي كني، يعني چي؟ 

ـ باز شروع نكن، ديگه خيلي طولش دادي. بهتره بري. من حسابي خسته ام. چقدر بايد اين جا سر پا بايستم؟ 

حيرت زده نگاهم مي كرد. چشمان سرخش، ديگر نمي باريدند. چشم هايش، چشمانم را مي كاويدند. پر از سوال بود نگاهش و در عين حال، غصه دار. نگاهش آزارم مي داد. چشمانم را بستم. 

ـ چرا نگام نمي كني؟ 

با همان چشمان بسته، ابرو در هم كشيدم و دستگيره را ميان دستم فشردم. 

ـ تو رو خدا، برو ديگه. 

ـ باشه، باشه مي رم ولي اينو خوب بدون كه تو، باز هم مجبورم كردي كاري رو انجام بدم كه بهش تمايل ندارم. ميرم ولي نمي دونم باقيمونده ي عمرمون رو چطور مي گذرونيم؟ 

چشمانم را باز كردم رو به او. 

ـ تو رو نمي دونم ولي اين به خودم مربوطه كه زندگي ام رو چطوري بگذرونم. 

چند قدم جلوتر رفت. به نيمه آستانه در رسيده بود. 

ـ يعني بايد خداحافظي كنيم؟ 

ـ برام مهم نيست. چون خواه ناخواه، متاسفانه هر روز تو رو مي بينم، پس سلام و خداحافظي گفتن تو، چندان توفيري به حالم نمي كنه. 

ـ متاسفانه؟ خوبه، خوبه. 

و از اتاق پا بيرون گذارد. ديگر هيچ نگفت. در را پشت سرش مي بستم كه متوجه حلقه اش شدم. حلقه اش كه هنوز ميان مشتم بود. 

در را گشودم، نرفته بود. تكيه زده بود به ديوار. مشت بسته ام را بردم جلو، تا مقابلش. 

ـ اينو فراموش كردي، بگيرش. 

نگاه اول، فرو آمد توي دلم. نگاه دوم، روي دست مشت شده ام، سنگين شد. مكث كرد. طولاني شد اين سستي ولي سرانجام، كف دستش بالا آمد تا پايين مشتم. مشتم را باز كردم. حلقه، كف دستش رها شد. بي كلام و بي نگاه در را به رويش بستم و به در تكيه زدم. در و ديوار شده بود تكيه گاهي براي هر دوي ما. نفس عميقي كشيدم. آن قدر عميق، كه شايد خالي كند مرا از، از همه چيز. چه شبي بود امشب و نگاهم را در اتاق، چرخاندم و يك نفس عميق ديگر. صداي پاهايش را از پشت در نمي شنيدم. نمي دانم، شايد هنوز هم همان جا بود. ايستاده و شكسته و باز يك نفس ديگر، طولاني و عميق. حس مي كردم فضاي اتاق، هنوز هم از او گرم است و بوي عطرش را مي دهد. نبايد نفسم، نفس گيرش مي شد. سري با تاسف تكان دادم و درجه خنكي كولر را بالاتر بردم. خواستم هواي اتاق را از او عوض كنم. كاش مي شد همه چيز را عوض كرد. 

روي تخت نشستم. شايد اگر كمي بيشتر، ادامه مي داد و دست به دامن خواهش و التماس مي شد، شايد همراهش مي شدم ولي نه! غرورم چه؟ 

كلافه، روي تخت طاق باز، دراز كشيدم و نگاهم را دوختم به سقف بالاي سرم. 

ـ نه! ديگر همراهي ما با هم، يك امر محال بود. ناممكني كه شايد من و حتي پريسا، به ممكن شدنش هيچ تمايلي نداشتيم. نه! شايد هم، ميلي در من وجود داشت كه خواسته و ناخواسته، در درون، سركوبش مي كردم. 

چشمانم را بستم. روي پرده سياه مقابلم، فقط فرشيد بود با چشماني خيس و غمگين و پرسش گر، پر از سرزنش و شكايت. 

چشمانم را باز كردم و همان طور درازكش، كج شدم روي دست راستم. من هيچ راه فراري نداشتم. فرشيد، همه جا با من بود، به قد يك سايه. بغض كردم. فكرم شد، فكرش. تا صبح، او بود و فقط او. 

فردا صبح، برخلاف زنگ بيدار باش اشرف، با سر و صدا از طبقه پايين بيدار شدم. با شب بيداري ياد فرشيد، خسته و كسل بودم هنوز. كنجكاو شدم براي كشف اين هياهوي صبحگاهي. گوش تيز كردم. آشنا بود صدا ولي فقط فرياد مي زد.

چطور حاضر شدم، نمي دانم. رو به آينه، دستم به روسري ام بود كه درب اتاقم به شدت باز شد. پريسا را توي آينه به وضوح مي ديدم. متعجب، سر و تن چرخاندم سمتش. رنگش به سرخي مي زد. به حرف نيامده و اعتراض نكرده، آمد سمتم. 

ـ كجاست؟ كجا قايمش كردي؟ 

و بي خيال من، افتاد به جان تختم و به هم ريختش. 

ـ چي مي گيد خانوم؟ منظورتون چيه؟ من چي رو قايم كردم كه خودم ازش بي خبرم؟ 

ناگهاني، حمله كرد به من. گريبانم را چنگ زد و رخ به رخم شد. 

ـ خودت رو به خريت نزن. كجاست؟ فرشيد كجاست؟ 

چشمانش، به قدر صورتش، سرخ و ترسناك شده بود ولي دستش را كنار زدم. خونسرد شدم. 

ـ اون شوهر شماست. سراغش رو از من مي گيريد؟ در ضمن، ديشب رو با هم، مهموني بوديد، پس چطور مي تونه با من باشه؟ اصلا به چه دليلي؟ 

به خودم لرزيدم. كي سيلي محكمي نثارم كرده بود، نفهميدم؟ سريع بود و ناگهاني. 

ـ دختره پررو. زل زده توي چشم من و دروغ مي گه. اون، ديشب رو با تو بوده، مطمئنم. 

سنگيني سيلي اش، كسالت را از سرم پرانده بود. چشمانم را گشادتر كرد. مي توانست به سادگي، نفرت را توي نگاهم بيابد. همان قدر ساده كه من مي توانستم. 

ـ اگه اين جاست، پس كو؟ خب بگرد، بگرد و پيداش كن. زير تخت، توي كمد. همه جا رو بگرد و شوهرت رو پيدا كن و با خودت ببر. فقط، كاري به كار من نداشته باش. 

كه صداي زنگ اشرف، ما را به خود آورد. 

ـ اگه، اگه اين جا نيست، اگه پيش تو نيست، پس كجاست؟ ديشب تا اوايل مهموني با من بود ولي وقتي به خودم اومدم، فرشيد نبود. فقط ديده بودن كه از مهموني بيرون زده. 

عصبي گفتم: 

ـ حتما اومده پيش من؟ ولي براي چي؟ ما با هم كاري نداريم. مگه يادت رفته كه گفتي من فقط يه خدمه ام. يه كلفت رو چه به صاحب كارش؟ 

ـ منو بازي نده. خيال كردي با بچه طرفي؟ مي خواي چي رو از من مخفي كني؟ يه عشق كهنه رو؟ 

صداي زنگ اشرف، هنوز شنيده مي شد. نگران اشرف بودم ولي پريسا پوزخندي غافلگيرانه زد. 

ـ پژمان به من گفته كه موقع عقدمون، چه به حال و روزت اومده ولي ديگه تموم شد. ديگه، دوره ي عشق و عاشقي به سر رسيده. فرشيد، عشق منه. اينو توي اون مخ معيوبت فرو كن كه فرشيد مال پريساست و تو اين جا، فقط يه خاري توي قلب من. 

و شيطنت و خشم با هم جاخوش كردند توي چشمانش. 

ـ خيلي نگران بودنت توي اين خونه نيستم، چون خيلي زود، زمام همه ي امور اين خونه، ميفته دست من و اون وقت، من مي دونم با تو. اگه دست من بود، همين الان هم، خودت و جل و پلاست رو پرت مي كردم بيرون. فرشيد من، با ديدن تو، از من غافل مي شه، پس نبايد باشي ولي، تمام دنيا، زير و رو بشه، فرشيد مال منه. 

از كوره در رفتم. فرياد زدم. 

ـ خوبه! مال خودت. ارزوني خودت. من از اين مثلا عشق كه تو مي گي، هيچي نديدم. حالا مال تو. دو دستي بچسب بهش. اميدوارم بهت وفا كنه. 

دوباره سمتم حمله ور شد. بي شك مي خواست باز هم مرا بزند. دستم را برابرش سپر كردم. 

ـ برو بيرون، چي از جونم مي خواي؟ 

پريسا جا خورده بود از جسارتم. 

ـ دختره ي بي چشم و رو. صدات رو بيار پايين. تو به چه جراتي به من، امر و نهي مي كني؟ توي خونه و زندگي من، جولان دادي و افتادي پي شوهرم، طلبكار هم هستي؟ 

و باز دستش بالا رفت ولي پايين نيامده بود كه صداي فرياد اشرف، به گوش رسيد. نگران، پريسا را كنار زدم و رو به اتاق اشرف دويدم. درب اتاق را كامل باز نكرده بودم، كه ديدم پيرزن بيچاره نقش زمين شده و از روي تختش پايين افتاده. زير بازويش را گرفتم ولي نمي توانستم به تنهايي از جا بكنمش. 

ـ كجايي تو؟ مي دوني چقدره دارم اين زنگ لعنتي رو مي زنم؟ 

سر برگرداندم پشت سرم. پريسا، همان جا كنار درب ايستاده بود و احمقانه، ما را نگاه مي كرد. فرياد زدم. 

ـ دِ بيا كمكم كن. مگه وضعش رو نمي بيني؟ 

با اكراه، سمتمان آمد و زير بازوي اشرف را گرفت و با هم روي تخت خوابانديمنش. 

ـ خوبيد الان؟ جاييتون درد نمي كنه؟ آسيبي نديديد كه؟ چي شد آخه؟ 

اشرف نگاهش را قسمت كرد بين پريسايي كه با بي تفاوتي محض، لم داده بود روي صندلي و روي مني كه نگرانش بودم. 

ـ پاهام و كمرم درد مي كنه ولي ببينم، شما دو تا چرا كله سحري، عين خروس جنگي، افتاديد به جون هم؟ صداتون اون قدر بلند بود كه از خواب پريدم. 

پريسا نگاهم كرد با همان حد و اندازه از نفرت و شايد هم بيشتر. خواست به حرف بيايد كه من، قبل از او، همان طور كه پاهاي عليل اشرف را ماساژ مي دادم، گفتم:

ـ چه مي دونم؟ خانوم، سراغ فرشيدخان رو از من مي گيرند. حالا چرا، خدا مي دونه. 

اشرف تعجب كرد. 

ـ وا! فرشيد رو از محبوبه مي خواي؟ شوهر توئه و تو ازش بي خبري؟ 

ـ واي مامان؟ شما چرا ديگه؟ آخه، چي بگم من؟ اين دختره، اين ... 

ـ ول كن اين حرفا رو. من مي دونم فرشيد كجاست.

دستم روي پاهاي اشرف، ثابت ماند. پريسا، نيم خيز شد روي صندلي. هر دو حيرت كرده بوديم. 

ـ فرهاد، چند دقيقه پيش، تماس گرفت و خبر داد كه ديشب، فرشيد بعد از مهموني پيش اون رفته و الان هم پيش فرهاده. امروز رو هم همون جا مي مونه. شايد ... 

ديگر گوش نمي دادم. ماساژ پاهاي اشرف را از سر گرفتم ولي نگاه پريسا، پر از شك بود و انگار مي پرسيد:

ـ چرا فرشيد با تو نيست؟

روزهاي بعد، روزهايي بودند مثل روزهاي ديگر و به همان اندازه دلگير و تکراري. پريسا همان بود که هميشه بود و فرشيد، علي رغم اين که هر روز و شب مي ديدمش ولي حس مي کردم، روز به روز از من، دور دورتر مي شود و تک مصرع "هر چه ديده بيند، دل کند ياد" با من و فرشيد معنايي نداشت. درست همان طور که مي خواستم. ديگر حتي نگاهم نمي کرد و شايد هم تظاهر مي کرديم که ديدن ها و بودن هاي هميشگي با هم، براي دلمان بي مفهوم است. 

فرهاد هم بعد از ازدواج فرشيد، رفت و آمدش خيلي کم شده بود و زمان هاي حضورش، حول و حوش چند دقيقه بود که آن هم فقط صرف اشرف مي شد. در اين ميان، تغييرات جسماني اشرف، روز به روز ملموس تر مي شد و پيدا بود که با دردي دست و پنجه نرم مي کند و بي ترديد، غير از من، فرهاد هم به حکم پزشک بودنش، اين همه تفاوت را حس مي کرد ولي اشرف، هنوز هم مايل به کتمان کاري بود و فرشيد کسي بود که به دليل غرق شدن بيش از حد در دنياي خودش، تن به پنهان کاري اشرف داده و از مادر غافل شده بود. فرشيد هيچ کس را نمي ديد و پريسا، تنها کسي بود که در اين اوضاع، خوش مي گذراند و با دمش گردو مي شکست. اين دختر را نمي فهميدم. کجاي مردن يک پيرزن، خوشي داشت؟ يعني تا اين حد طماع و مال پرست بود که به خاطر رسيدن به ثروت، راضي به مرگ اشرف باشد؟ ولي پريسا در ناز و نعمت زندگي مي کرد، و اين نقض ديدگاه من بود. 

هر چه روزها و هفته ها مي گذشتند، ظاهر من نيز دستخوش تغيير مي شد. با ورودم به سه ماهه دوم بارداري، شکمم، آرام آرام بالا آمده و ظاهرم خبر از باطنم مي داد. حالت تهوع و سرگيجه کمتر شده ولي لکه هاي روي صورتم، بيشتر مي شدند و من براي پنهان کردن اين همه دگرگوني، دست به دامن آرايش و پوششي متناسب با شرايطم مي شدم. در اين ميان، بر خلاف اشرف که به دليل ضعف و بي حالي ناشي از بيماري، دائما در تخت بود و توان سوال و جواب از مرا نداشت ولي پريسا، مدام به من گير مي داد و چاقي اندک مرا که در من لاغراندام، آشکارا نمايان بود، با عناويني مثل: مفت خور، تنبل و تن پرور و ... توجيه مي کرد و اين وسيله اي بود براي آزارهاي کلامي تازه اش و من، فقط به خاطر اشرف، توهين ها را تاب مي آوردم. 

بيچاره اشرف. هر روز، پزشک معالجش، براي معاينه و چکاب او مي آمد و از او تقاضا مي کرد که براي ادامه درمان در بيمارستان بستري شود تا به اين وسيله، شيمي درماني هم آغاز شود ولي اشرف، با ناتواني دو چندان، از اين کار ابا مي کرد و مرگ در تخت و خانه ي خود را بهتر از مردن در مکاني غريب مي دانست. اواخر هفته بود. آن روز، اشرف از صبح، حال چندان مساعدي نداشت. تا جايي که نه فقط صبحانه، حتي قادر به نوشيدن يک جرعه شير نيز نبود. حتي اصرار من براي تماس با پزشکش را هم رد کرد و حتي اجازه نداد طلعت را خبر کنم و من، چرايش را نمي دانستم. کنار تختش نشسته بودم و دستان نحيفش را آرام نوازش مي دادم. گاهي ناله اي مي کرد ولي نمي فهميدم چه مي گويد. هيچ کس، جز من در خانه نبود. حتي خدمه را هم براي تعطيلات آخر هفته مرخص کرده بودند و پريسا هم چند روزي مي شد که به دنبال شب نيامدن هاي پي در پي فرشيد به خانه، به ويلاي دوستش در شمال رفته بود. خانه سوت و کور بود و پر از غم. نگاهم به صورت اشرف بود. خدايا توي همين مدت کم، چقدر ضعيف شده، و ديگر از آن ابهت و زيبايي سابق اثري نبود. پاي چشم هايش گود افتاده و نفسش به سختي بالا مي آمد و احساسم به من مي گفت که اين زن، دوام نخواهد آورد. بغضي آزارم مي داد. در همان حال که دستش در دستم بود، با دست آزادم، گوشي را برداشتم و شماره فرهاد را گرفتم. بايد مي آمد و مادرش را به هر طور ممکن، راضي به رفتن به بيمارستان مي کرد. 

درحيرت بودم که چطور با اين حال و روز اشرف، تا به حال هيچ اصراري براي اين مسئله نداشته ولي تلفن همراهش خاموش بود. فراموش کرده بودم که چنين ساعاتي از روز را در اتاق عمل به سر مي برد. پس بالاجبار شماره فرشيد را گرفتم. او هم، بي شک يا در شرکت بود و يا دانشگاه. از پشت خط، فقط صداي بوق آزاد مي آمد. چند ثانيه اي را به انتظار سپري کردم. که صدايي مبهم از اشرف شنيدم. نگاهش کردم و با تاسف سر تکان دادم. نگراني ام دو چندان شد. 

ـ بله. 

ـ الو، آقاي احتشام؟ 

ـ شما؟ 

خدايا! اين که فرشيد نبود. 

ـ من ... من ... پرستار مادرشون هستم. 

فرد آن سوي خط، مکثي کرد ولي بعد به آرامي گفت: 

ـ هي محبوبه، تويي؟ کجايي تو بي وفا؟ دلم برات تنگ شده. 

باورم نمي شد. خدايا اين چه داستاني بود که در بدترين شرايط، راهم به پژمان ختم مي شد؟ خواستم گوشي را سر جايش برگردانم که با ديدن حال اشرف، مجاب شدم تا با او هم کلام شوم. خشمگينانه، به التماس آمدم. 

ـ تموم کن اين حرف ها رو. گوشي فرشيد، دست تو چي مي کنه؟ 

ـ ها ها! من بايد بپرسم با وجود اين که فرشيد زن داره، تو با اون چي کار داري؟ 

ـ به تو هيچ ربطي نداره، فقط خبرش کن، بايد باهاش حرف بزنم. 

ـ هنوز هم بداخلاق و بدعنقي. 

ـ فرشيد کجاست؟ حال مادرش اصلا خوب نيست. 

ـ واقعا؟ نکنه اينم يه نقشه است براي کشوندن فرشيد به خونه، تا در غياب پريسا ... 

پر از نفرت شد کلامم. 

ـ خفه شو عوضي. تو خيال کردي همه عين خودتن؟ هوس باز. 

که نگاهم رفت تا اشرف. داشت مي لرزيد و به سختي نفس مي کشيد. 

گوشي را رها کردم و ماسک اکسيژن را روي دهانش گذاردم. هول کردم. رنگش پريده و چشمانش بسته بودند. بغضم ترکيد. آرام موهاي سفيدش را که فقط چند تارشان هنوز رنگ کرده باقي مانده بود، از روي پيشاني عرق کرده اش کنار زدم. ديگر اشک مي ريختم.

ـ خانوم؟ خوبيد؟ تو رو خدا، چشماتون رو وا کنيد.

که با شنيدن صدايي از گوشي تلفن، تازه به ياد آوردم پي انجام چه کاري بوده ام. همان طور که دست اشرف را در دست داشتم، با دست ديگر، گوشي را برداشتم. اشک هايم تند و تند پايين مي ريختند که از پژمان خواهش کردم. 

ـ تو رو خدا، پژمان. گوشي رو بده به فرشيد. الان، وقت آزار و اذيت کردن من با حرف هاي بي سر و ته نيست. نمي بيني چه حالي دارم؟ تو با خودت فکر کردي که مي خوام بکشونمش اين جا و در نبود پريسا ... 

ـ الو! مح ... محبوبه؟ تويي؟ چي شده؟ چي ... چي داري مي گي؟ اين چه حال و احواليه که داري؟ خوبي تو؟ نکنه، نکنه اتفاقي براي بچ ... 

اين صداي لرزان، صداي فرشيد بود؟ انگار، دنيا را داده باشند به من. نه. نمي دانستم شاد باشم يا غمگين؟ پس سعي کردم به خودم مسلط شوم ولي در توانم نبود. چرا که هنوز هم مي گريستم و صدايم گواهي دهنده حال نزارم بود. 

ـ پاشو، پاشو بيا اين جا. حال مادر خوب نيست. نفس هاي بدي مي کشه.

و صداي گريه ام بلندتر شد. ديگر نتوانستم ادامه بدهم. آن سوي خط هم فقط صداي بوق ممتد شنيده مي شد. گوشي با دستم، پايين آمد. 

با دستمالي، عرق هاي صورت اشرف را گرفتم. 

ـ خانوم، صدام رو مي شنويد؟ تو رو خدا چشماتون رو وا کنيد. نمي تونم اين جوري ببينمتون. مي دونيد چقدر دوستتون دارم؟ من به شما عادت کردم پس 

چرا با من حرف نمي زنيد؟ شما هم مثل من، دستم رو محکم فشار بدهيد. بذاريد بدونم خوبيد. مي دونيد چند وقته که باهام حرف نزديد؟ حتي براي داد و فريادهاي اون وقت هاتون هم، دلم تنگ شده. 

براي يک لحظه، تکان خورد و چشمان کم سويش را به زحمت گشود. از شوق، لبخندي غمگين روي لب هايم نشست. 

ـ قربونتون برم، ممنون. خوبه که نگام مي کنيد. خوبيد شما؟ 

حرفي نمي زد و فقط نگاهم مي کرد و سخت نفس مي کشيد. 

ـ چيزي مي خوايد؟ چي براتون بيارم؟ 

دستم را که توي دستش بود، به آرامي و با نيرويي اندک لمس کرد. دلخوش کردم که دستم را فشرده. انگار چيزي مي خواست. دستش را بالا آوردم و با محبت بوسيدمش. دست راستش را که سرم به آن وصل بود را به سختي بالا آورد تا نزديک ماسک. مي خواست آن را بردارد ولي نتوانست. 

ـ چي شده؟ اذيتتون مي کنه؟ مي خوايد ماسک رو برداريدولي نمي شه؟ بايد باشه تا شما بهتر نفس بکشيد. 

سري به امتناع تکان داد. لب هايش به آرامي مي جنبيدند. به گمانم چيزي مي گفت. ناچار بودم کاري را که مي خواهد، انجام بدهم. پس ماسک را به آرامي پايين آوردم. قطرات اشکم، بي وقفه سرازير بودند. دماغم را بالا کشيدم. 

ـ بهتر شد؟ 

صدايي مبهم از ميان لب هاي مات و ترک خورده اش مي شنيدم. 

ـ متوجه نمي شم خانوم چي مي گيد؟ چي مي خواين شما؟ 

و سر بردم تا نزديک لب هاي بي جانش. چيزي به وضوح نمي شنيدم. فقط گاهي ميان کلمات منقطع و نامفهومش، نام هايي آشنا شنيده مي شد. 

ـ فرشيد، پريسا. 

بيچاره، هنوز هم نگران آن دو بود ولي حال خودش چه؟ ماسک را آرام، سر جايش برگرداندم. 

ـ فهميدم خانوم، آروم باشيد. من که بهتون قول دادم. قول دادم کنارشون مي مونم. من سر قولم هستم، پس نگران نباشيد. فقط آروم نفس بکشيد و استراحت کنيد. مي خوايد يه چيزي بيارم بخوريد؟ امروز يه سوپ سبک ولي مقوي، براتون درست کردم. 

لبخندي بي رمق، روي لب هايش جا خوش کرد. با لبخندش، خنديدم.

ـ پس من مي رم براتون يه کاسه سوپ بيارم. شما اگر شده، حتي يکي دو قاشق هم بخوريد، بازم خوبه. 

و او را ترک کردم و خود را به آشپزخانه رساندم.

با دستاني لرزان، ظرف را تا نيمه از سوپ پر کردم و برگشتم. نگاهي به اشرف انداختم. هنوز هم لبخند به لب داشت. ظرف را روي ميز گذاردم و کنارش روي تخت نشستم. اشک هايم را پاک کردم. 

ـ حالا بذاريد کمکتون کنم که يه کم راحت تر بشينيد تا بتونيد از اين سوپ بخوريد. 

دست بردم سمت تن نحيفش، ولي همان جا خشکم زد. ترسيده، دست عقب کشيدم. 

نه! اشرف. نه نفس نمي کشيد و نگاهش، خيره به نقطه اي دور. چشم هايي بي روح و بي حرکت. ناباورانه، نبضش را گرفتم. نبض که هيچ، قلبش هم نمي زد و قلب من، تند و تند، پي راهي براي فرار از سينه ام بود و نفسم، شايد از ترس، بالا نمي آمد. مگر رفت و آمدم چقدر زمان برده بود که اشرف با چشماني باز و لبخند به لب تمام کرده بود؟ از روي تخت پايين رفتم و همان جا پاي تخت نشستم. ديگر نه مي توانستم و نه جرات داشتم که نگاهش کنم. به گريه افتادم، بلند بلند و صدايم، هر لحظه، بالا و بالاتر مي رفت. به هق هق افتاده بودم. 

حالم، حال يک مادر مرده بود. من به اين زن، عادت کرده بودم و به حقيقت، دوستش داشتم. اشرف خيلي تنها بود و تنها نيز رفت. و شايد، چيزي که مرگ را برايش راحت و شيرين کرد و لبخند به لبش نشاند، اطميناني بود که من در قبال فرشيد و پريسا به او دادم. 

سرم را روي تخت خم کردم. 

ـ نبايد مي رفتي، هنوز زود بود. من تازه به شما اخت گرفته بودم. تازه داشتيم هم ديگه رو مي فهميديم. هنوز خيلي چيزا مونده بود که به من ياد بديد. اين جا بي شما، چه کنم؟ من نمي تونم اين خبر رو به بقيه بدم. من از پسش بر نميام. چرا من؟ چرا تو اشرف؟ 

و باز گريستم و روزهاي اولي را كه به اين خانه آمده بودم، به ياد آوردم. كاش بود و ايراد مي گرفت. كاش مثل همان روزها سرم داد مي زد. يك آن، صدايي شنيدم. خيال كردم اشرف باشد. شايد بس كه ترسيده بودم، خيال كردم مرده است. هيجان زده، سرم را از روي تخت بلند كردم و چشم انداختم به اشرف. نه! همان طور بود. لبخند به لب و خيره. سر كه چرخاندم، جا خوردم. فرشيد، هاج و واج، كنار درب ايستاده و به اشرف زل زده بود.

نمي دانم چرا با ديدن فرشيد، در آن شرايط و احوال، اشک هايم سريع تر روان شدند. ناغافل، همان جا پاي در فرو نشست. آمدم بروم طرفش که کشان کشان روي زمين، خودش را به اشرف رساند. آرام خود را عقب کشيدم و اجازه دادم تا برسد پاي تخت مادرش. تا نزديک شود به مادري که خيلي دور شده بود از او. نگاهم، دل نمي کَند از نگاهش ولي نگاهش، دل داده بود به قامت بي جان مادرش. با دستاني لرزان، دست اشرف را فشرد و نامش را زمزمه کرد.

ـ مامان ... مامان ... مامان ... 

سنگيني تنش را خالي کرد روي زانوانش تا برخيزد و راحت تر مادرش را ببيند ولي دوباره لرزيد و پاي تخت خراب شد. اشك نمي ريخت، فقط با چشماني گشاده و حيران، مادرش را نگاه مي كرد و گاهي دستانش را مي بوسيد. 

يكهو، در همان حال، سرم را از دست اشرف جدا كرد و ماسك را هم برداشت. ديوانه وار مادرش را مي بوسيد. ديگر صدايش بلندتر شده بود و همان طور لرزان، بلند بلند مادرش را صدا مي زد و درددل مي كرد و از او مي خواست كه برخيزد، كه نگاهش كند، كه به حرف بيايد. 

و من فقط مي گريستم و شاهدي بودم بر ناباوري فرزندي در مرگ مادر. 

سرش را گذارده بود روي سينه اشرف و گاهي آرام، گاهي بلند و پيوسته با او حرف مي زد. بايد چشم هاي اشرف را مي بستم. دست دراز کردم و روي چشمانش کشيدم ولي فرشيد، با يک حرکت سريع و ناگهاني، دستم را پس زد. 

ـ به مامان من دست نزن. مامان چيزيش نيست، فقط داره سربه سرم مي ذاره. حرف بزن مامان، يه کلمه بگو ديگه. 

و باز او را صدا زد. 

نگاهم نمي کرد ولي خشم و اخطار کلامش، ترساندم. 

کمي بعد، وقتي که حرکت و صدايي از اشرف نديد و نشنيد، صدايش تبديل شد به فرياد. اشرف را تکان مي داد . مي بوسيد. دست مي انداخت گردنش واي خدايا! حالش خوب نبود. حال بدي داشتم. او فقط فرياد بود و من فقط اشک. بلد نبودم آرامش کنم. يادم رفته بود آرام کردن مردي که آرامشش با من و در آغوش من تکميل مي شد. 

به زحمت، بين او و تخت اشرف حائل شدم. 

ـ تو رو خدا بس کن فرشيد، ولش کن. نگام کن فرشيد، مي شنوي چي مي گم؟ اون نمي تونه جوابت رو بده. مي فهمي؟ نمي تونه. 

دست قوي فرشيد، به سادگي کنارم زد . آن قدر آسان و سريع که کم مانده بود با ميز کنار تخت برخورد کنم. دستم را به ميز محکم کردم ولي دوباره رفتم سمتش. دست انداختم به بازويش. با خودم عقب کشيدمش ولي اشرف را رها نمي کرد. با يک دست، او را عقب مي دادم و با دستي ديگر، دست اشرف را از ميان دستان مردانه اش بيرون مي کشيدم. نه! بي فايده بود. از پسش بر نمي آمدم. دست اشرف گرفتار بود و فرشيد، يک نفس فرياد مي زد و هنوز هم نگاهم نمي کرد. 

من يک ريز، اشک مي ريختم. چرا فرشيد گريه نمي کرد؟ چه صبور بودند اشک هايش. چه تابي داشت اين مرد. طاقت داشت؟ نه، حال خودش را نمي فهميد. هيچ چيز را نمي فهميد. جنازه را رها نمي کرد. بايد چاره اي مي انديشيدم. راهکاري ديگر. فرهاد؟ دوباره با فرهاد تماس گرفتم. باورم نمي شد که جوابم را بدهد، اما با او حرف زدم و در چند جمله، فقط از او خواستم بيايد. بي آن که بگويم مادرش تمام کرده، بي آن که بگويم برادرش، ناباورانه، گيج اين تمام شدن است. 

فريادهاي فرشيد، خاموش نمي شد. دوباره سعي کردم تا مانعش شوم. تمام قوايم را يک جا جمع کردم و باز ميان او و تن بي جان اشرف، جا گرفتم و با يک ضربه ي غافلگيرانه، او را به عقب هل دادم. عقب که رفت، اشرف را هم با خود مي برد. دست اشرف را از دستش بيرون کشيدم و باز او را پس زدم. فشار ناشي از اين کش و واکش، نتيجه اش شد رهايي دست اشرف و افتادن فرشيد روي زمين. فرز از جا جست و قصد کرد براي برگشت سمت اشرف. رفتم طرفش. جسورانه، دستم را گذاردم دو سوي شانه هايش و مانعش شدم.

ـ آروم باش، بسه ديگه. گوش کن به من، ببين مادر رو، نفس نمي کشه. مادر مرده، بفهم اينو. اون صداتو نمي شنوه. نمي تونه جوابتو بده. 

سر تکان داد و نه مي گفت. 

ـ نه، نه، نگاه کن. مامان اون جاست. اون جا، روي تخت. برو کنار، مي خوام برم پيشش، بذار برم. 

اصرار کرد. تکانش دادم. 

ـ بسه، آروم باش فرشيد، آروم باش.

ولي نگاهش با مادرش بود. عزمش جمع شد که باز برود سمتش ولي اين بار، سرش را ميان دو دستم نگه داشتم. رو به رويم، چشم در چشمم، شقيقه هايش خيس از عرق بود و تنش تبدار و من داغ تر از او. 

ـ فرشيد، فرشيد به من نگاه کن. نگام کن ياا... . صدامو مي شنوي؟ 

بي هوا، نگاهش جا ماند روي صورتم. چيزي توي دلم زير و رو شد. هوايي شدم. پلک نمي زد. پلک نزدم. نفس هايش، تند و تند با نفس هايم يکي شدند. نفس به نفسش دادم. نفس کشيدمش. نشناخت مرا. پيدايم نکرد توي دنيايش. آشنا بود برايم. گمش نکرده بودم هنوز. 

چشم هايش ناآرام، دودو زد توي چشم هاي ناآرام و باراني ام. پي يک نشانه بود انگار. جايي، چيزي را جا گذارده بود. کاش مي رسيد به رسيدنم. کاش مي ديد بودنم را. 

ـ فرشيد، تو نمي توني مامان رو بيدار کني. اين خواب، بيداري نداره. اون مرده. تو اين جوري فقط داري خودت و مادر رو آزار مي دي، پس تمومش کن. آروم باش. 

مصرانه، به انکار، سر تکان داد. دستانش بالا آمدند. دستانم را کند از خودش. 

ـ ولم کن لعنتي، برو گم شو. 

يک دستم بالا رفت. روي صورتش پايين آمد. دست ديگرم، قفل شد دور بازويش. 

ـ تو رو خدا آروم باش. آروم باش و گريه کن. خودت رو خالي کن. ناله کن. نريز توي خودت. با من حرف بزن. گريه کن و خودت رو سبک کن. گريه کن فرشيد، گريه. 

و گريه امانم را بريد. من کم آوردم ولي او فريادزنان، تقلا مي کرد براي با اشرف بودن و سيلي بعدي فرود آمد روي صورت عرق کرده اش. صداي سيلي، تن خودم را لرزاند ولي فرشيد، با يک حرکت، کنارم زد و خود را رساند تا اشرف. 

به نفس نفس افتاده بوديم. او بي تاب اشرف، من بي تاب اين همه بي تابي او و شايد، بي تاب او. 

کف دستم را گذاردم روي سينه ام، شايد آرام شوم. بعد دست کشيدم روي شکمم. نگران بودم براي کودکي که ميان اين گير و دار، ناامن مي شد امنيتش. ترسيدم براي دلبندم، که حالم ترسناک شده بود. سرم درد مي کرد، بس که گريه کرده بودم. چشمانم را بستم. بايد آرام مي شدم تا بتوانم فرشيد را آرام کنم. چشم که واکردم، ديدمش دوباره. فرياد مي زد و مادر مادر مي کرد. اشرف بوسه باران پسرش شده بود. بايد جدايش مي کردم. بس بود اين شکنجه اجباري. کاش فرهاد سر مي رسيد ولي نه، اگر آن برادر هم، حال و روزش چنين مي شد؟ واي! چه مي کردم؟ مصيبت، صد برابر مي شد. خود را جمع و جور کردم براي جدايي مادر و فرزند. بايد دل مي کَند از اين دلدادگي تلخ و ويران کننده. پشت سرش بودم که چنگ انداختم به کمر و بازويش و کشيدمش با خودم به عقب. چه جراتي؟ آخر با کدام توان نداشته؟ جم نخورد ولي به يک چشم به هم زدن، سر برگرداند و با تلنگري ساده، ناتواني ام را به رخم کشيد و و پرتم کرد. چنان ضربه اي بود که از پا انداختم. کوبيده شدم به درب. درد کشيدم. پاي درب، روي گلدان بزرگ چيني، خراب شدم. چيزي شكست. من شكستم. دنيا چرخيد. چشمم سياهي رفت. پلک هايم سنگين شدند. تمام شد همه چيز. 

***

من ... فرشيد ... پريسا ... طوفان ... خورشيد ... جيغ ... ترس ... اشرف ... فرياد ...

ـ واي خدايا!

ـ هيــس! بالاخره بيدار شدي؟ 

نفس نفس مي زدم. دستم را كشيدم روي صورت و چشم هايم. تمام صورتم عرق كرده بود ولي دستانم سرد بودند. كابوس ديده بودم. دستم سوخت. 

ـ آخ! اين چيه ديگه؟ 

دستانم را پايين آوردم. باز هم سرم؟ اصلا كجا بودم؟ اين جا؟ نگاه چرخاندم توي اتاق. سرم درد مي كرد و تنم بيشتر. 

اين جا اتاقم بود ولي چرا اين جا بودم؟ اين سرم؟ چه خبره؟ و افكارم را به زبان آوردم تا شايد زني كه كنار پنجره ايستاده بود، جوابم را بدهد. 

ـ بايد استراحت كني، اين سرم هم لازمه. 

ـ تو كي هستي؟ تويي، پريسا؟ 

و خواستم از جا برخيزم كه ديدم راه كج كرد سمتم. نرسيده به من شناختمش. باور نمي كردم. پريسا نبود كه، سولماز؟ اين جا؟ توي اتاق من؟ توي خانه احتشام؟ آن هم با چشماني سرخ و پوششي سر تا پا سياه؟ 

ـ تكون نخور، تو حالا حالاها بايد استراحت كني. 

آشفته بودم. دنبال چيزي، نقطه روشني در حافظه ام بودم. بايد به جايي مي رسيدم كه ختم مي شد به عجين شدنم با تخت و سرم. نفسم را بيرون دادم. 

ـ من نبايد اين جا باشم. تو نبايد، تو نبايد اين جا باشي. چطور ممكنه؟ چي به سرم اومده؟ چه خبره توي اين خراب شده؟ 

و باز بغض كردم. سولماز، غمگينانه گفت:

ـ تو توي اتاق اشرف بودي. اون جا ... 

نام اشرف كافي بود كه بيدارم كند. اعصاب صورتم، نبض گرفتند. 

ـ اشرف؟ اشرف، اون، اون مرد. خدايا! 

و دستانم را به دور خود حلقه كردم. همه چيز، آرام آرام ولي لحظه به لحظه، روشن و پيدا مي شد. 

ـ من و اشرف و فرشيد. اون هم، با ما بود. حالش خوب نبود. مرگ اشرف رو باور نمي كرد. الان كجاست؟ حالش چطوره؟ 

و بغضم تركيد. سولماز به نگراني ام، تلخ خندي زد. 

ـ از تو بهتره، خيلي بهتره. 

ـ شوخي مي كني. باورم نمي شه. آخه شده بود عين ديوونه ها. اشرف رو يه لحظه ول نمي كرد. گريه نمي كرد. 

سولماز سري تكان داد و كنارم روي لبه تخت نشست. نگاهش خيره ماند روي چشم ها و صورتي كه اشك ترشان مي كرد. 

ـ اصلا تو، تو اين جا چي كار مي كني؟ چطور اومدي اين جا؟ نمي فهمم. من چطوري از اين اتاق سر درآوردم؟ چرا چيزي يادم نمياد؟ 

ـ فرهاد، اونه كه تو رو آورده اين جا. وقتي مي رسه كه تو روي زمين افتادي و بي هوشي و فرشيد، كنار جنازه مادر، بي تابي مي كرده. فكرش رو بكن. يكهو سر برسي و جنازه مادرت رو ببيني و برادري رو كه ... خيلي سخته كه به خودت مسلط باشي. 

خاطرات تلخ، به وضوح مي رسيدند. من و فرشيد. تلاشم براي خلاص كردن اشرف از دست پسرش ولي فرشيد مرا زد. پرتم كرد. خدايا بچه! كودكم! 

ـ بچه ام، بچه ام. نكنه؟ بايد سالم بمونه. اون لعنتي، اون منو هل داد. من افتادم. بچه ام! اميدم!

پريشان حال، کشوي پاتختي را گشودم و داخلش را پي سونوکيت، زير و رو کردم. توي کشوي اول که نيافتمش، کشوي دوم را واکردم. 

ـ کجاست؟ کجا گذاشتمش؟ بايد صداي قلبش رو بشنوم. حسش نمي کنم. تکون نمي خوره. 

که دستاني گرم، سردي دستان و نگراني حالم را مهار کردند. 

ـ آروم باش محبوبه. 

چشم انداختم به سولماز. چقدر آرام بود و به همان اندازه غمگين. 

ـ چطور آروم باشم؟ تمام اميد من به اون بچه است. اگه بلايي سرش بياد. 

زل زد توي چشم هايم. 

ـ اون سالمه. 

ناباورانه سر تکان دادم. عصبي تر، گريه مي کردم براي اميدي که نااميد شده بود. 

ـ محاله، داري بهم دلداري مي دي. اون جوري که من افتادم. نه! بچه ام از دستم رفت. اون لعنتي، اون فرشيد نامرد. 

و باز به جان کشو افتادم که همان جا سونوکيت را يافتم. 

ـ بسه محبوبه، چرا بي دليل خودت رو آزار مي دي؟ 

ـ آزار مي دم؟ تو نمي توني درکم کني. حرف موجوديه که توي اين چند ماه بهش دل بستم. بچه اي که نفسم به نفسش بنده. من هر روز باهاش حرف زدم. همدم تنهايي من بوده. اصلا ببينم تو از کجا اين قدر مطمئن حرف مي زني؟ 

که سونوکيت را از دستم گرفت. 

ـ از اون جايي که الان يه سرم به دستت وصله و بدون کوچکترين مشکلي اين جا خوابيدي. 

ـ نمي فهمم چي مي گي؟ اونو بده من. 

دستگاه را برگرداند توي کشو. 

ـ يه دکتر، معاينه کرده. هر دوتون رو. 

خشکم زد. منظورش را از يک دکتر نمي فهميدم. يعني تا اين حد حالم بد بوده که مرا پيش پزشک متخصص برده بودند؟ ولي، پس چرا توي اتاق خودم، سرم به دست بودم؟ شايد واي يعني؟ 

ـ تو داري از ... نه! يعني، اون دکتر، نکنه. نکنه فرهاد؟ يعني اون؟ 

سولماز ابرو در هم کشيد و دستانم را رها کرد. 

ـ يعني چي سولماز؟ اين جواب من نيست. 

ـ هر پزشکي، وقتي که يه بيمار رو ببينه، معاينه اش مي کنه، اين يعني کمک. 

وا رفتم. داغ کردم از خجالت. تکيه زدم به تخت. 

ـ واي! يعني، يعني فرهاد مي دونه که، که من باردارم؟ 

اين بار پوزخندي عصبي زد. 

ـ چرا سوالاتي مي پرسي که جوابشون مشخصه؟ 

ترس رخنه کرد توي جانم. پس فرهاد هم مي دانست ولي چرا خود را تنهاتر از قبل حس مي کردم؟ در موردم چه فکري مي کرد؟ نکند با ديدي بدبينانه نگاهم کند؟ حتما از من متنفر مي شود. 

ـ اون کوچولو، بچه فوق العاده خوش شانسيه. و مصممه که پا بذاره توي دنياي سياه ما بزرگترها. افسوس که نمي دونه چي در انتظارشه. اون حتي پدرش رو هم نمي بينه. چرا؟ چون مادرش نخواست. چون حماقت کرد و حالا اون مادر لج باز چطوري مي خواد دست تنها، موجود کوچيکي مثل اون رو حمايت کنه، خدا مي دونه. 

حس بدي تمام وجودم را فراگرفته بود و حرف هاي سولماز، شده بود نمک روي زخم. تمام دنيا و بدبياري هايش يک طرف، فرهاد و طرز تفکر تازه اش نسبت به من، يک سوي ديگر. از اين به بعد، مي شد توي چشم هايش نگاه کرد؟ توانش را داشتم که حقيقت را بگويم تا خراب نشوم؟ 

اشک هايم آرام نمي گرفتند. سولماز سري با تاسف تکان داد و دستمالي سمتم کشيد. 

ـ با مرگ مادرش، چطوري کنار اومده؟ 

ـ کي رو مي گي؟ 

ـ فرهاد و حتي فرشيد؟ پريسا چي؟ 

ـ فرهاد؟ هه! بار همه مسئوليت ها افتاده روي شونه اون. از آروم کردن فرشيد گرفته تا رتق و فتق امور و برنامه هاي ختم و تشيع . نمي دونم فرصت کرد بفهمه کي رو از دست داده؟ خيال مي کنم حالش از حال فرشيد هم بدتره. فرهاد با مشغول کردن خودش به کارهاي مختلف مراسم، پي فراموش کردن داغ اين مصيبته ولي فرشيد، فقط زل زده يه گوشه. نه چيزي مي گه و نه کاري مي کنه. سکوت محض. نگرانشونم. مي ترسم براشون. 

و نفسش را طولاني بيرون داد. اشک هايم را پاک کردم. 

ـ و پريسا؟ 

ـ هنوز نيومده. 

ـ نيومده؟ دختره بي رحم، يعني هنوز هم جا خوش کرده توي اون ويلا و حاليش نيست اين جا چه خبره؟ 

سولماز شانه اي بالا داد . 

ـ خب ديگه، منم مي رم پايين. بايد يکي کنار دست فرهاد باشه وگرنه از پا مي افته. امروز حسابي سرمون شلوغه. تشيع جنازه، بعد از ظهره و بعد هم مراسم ختم و ... 

و از کنارم برخاست. دستي به شال مشکي اش کشيد و به راه افتاد. روي تخت نيم خيز شدم. 

ـ من هم ميام. نمي شه که بخوابم اين جا و شما ... 

ـ نه! تو بايد استراحت کني. عذر تو موجهه. 

ـ ولي مي خوام که توي مراسم خاکسپاري باشم. 

ـ کوتاه بيا دختر، اومدن تو به يه همچين جاهايي، نه براي حال تو خوبه و نه براي بچه. 

ـ ولي بايد باشم. 

روي بايد تاکيد کردم. 

ـ اي بابا! باشه. فقط حداقل تا بعد از ظهر استراحت کن، بعد هر کاري خواستي انجام بده. دکترت خيلي سفارشت رو کرده. منم بهش قول دادم تا تموم شدن سرمت، استراحت مي کني. 

و رسيد به در. دستگيره را چرخاند. 

ـ برات يه چيزي ميارم تا بخوري. فرهاد مي گفت، تو و اون فسقلي، بايد تقويت بشيد. 

و در را کامل باز کرد. پا نگذاشته بود بيرون که پرسيدم:

ـ فرهاد، اون در مورد من چي فکر مي کنه؟ 

سولماز سر برگرداند و پر از مکث نگاهم کرد. 

ـ تو چي فکر مي کني؟ 

و سري تکان داد و در را پشت سرش بست. 

خدايا! من و فکر کردن؟ من اگر فکر مي کردم، کارم به اين جا نمي کشيد. که متوجه شکمم شد. شکمي که مدتي بود، مهمانداري مسافر کوچولويم را به رخ مي کشيد. پر از محبت و مادرانه، دستي به آن کشيدم. 

ـ عزيز دل مامان، خوشحالم که سالمي. خدا رو صد هزار مرتبه شکر که هستي. اگه بلايي سرت مي اومد، نه خودم رو مي بخشيدم و نه اون ديوونه رو. تو همه چيز مني، مخصوصا حالا که به غير از تو و خدا، هيچ کسي برام نمونده. 

تا بعد از ظهر را استراحت کردم و چيزي خوردم ولي بعد به اصرارم، سولماز رضايت داد تا لباس مشکي به تن کنم و همراهشان راهي شوم براي خاکسپاري اشرف. توي ماشين سولماز نشسته بودم ولي تا رسيدن به قبرستان، نه سولماز حرفي زد و نه من. در حقيقت، هيچ کداممان، حالي براي حرف زدن نداشتيم و شايد هم حرفي نبود که گفته شود. نمي دانم، شايد هم تمام حرف ها، زده شده بود. بعد از پياده شدن از اتومبيل بود که تازه مي فهميدم چه جمعيتي براي اين مراسم، حضور پيدا کرده اند. بله، اين ها، همان هايي بودند که چند ماه پيش، براي مراسم شادي و جشن ازدواج، دور هم گرد آمده بودند. هر چه به جمعيت عزاداران نزديك تر مي شديم، صداي شيون و زاري هم بلندتر مي شد و درست در مركز اين جمع و در كنار قبري خالي، طلعت شيون مي كرد و با فاصله كمي از او، دخترها و دامادهايش و فرشيد ايستاده بودند. فرهاد را نمي يافتم ولي نگاهم جا ماند روي فرشيد. اين فرشيد بود؟ باورم نمي شد. به قد يك عمر، پير شده بود. نه! مگر چه مدتي را بيهوش بودم كه ... چقدر آشفته بود و بدحال. مرگ اشرف پيرش كرد يا مرگ عشق؟ 

نگاه گرفتم از او، كه شرمنده ام مي كرد. بغض چنگ انداخت به جانم ولي دوباره نگاهم شيطنت كرد. نگاهم رفت تا نگاهش. چه جذاب شده بود اين مرد، با ته ريش و لباس مشكي، فقط كاش خيره نمي ماند. خيره نمي ماند به نزديك ها و دوردست هاي مبهم. كاش مي فهميد دنيايش را. كاش گريه مي كرد. 

سنگيني جو قبرستان، اين همه آدم اي سياهپوش، زوزه ي گاه و بي گاه باد ميان تن درختان، همه تنم را مي لرزاندند. آرام دست سراندم تا دست سولماز. خودم را رها كردم به تکيه بودنش. بي هوا بود كمك خواستنم، ترسيد سولماز ولي حالم را كه ديد، پناهم داد. دستم را فشرد ميان دستانش. عجيب كه اين دست ها، حس سابق را نداشتند. گرمي و صميميت؟ نه! كم بود خيلي كم ولي آرامش مي داد، هر چند كوتاه و گذرا. با آوردن جنازه كفن پوش در آرامگاه خانوادگي، ترسم بيشتر شد و بغضم، به اشك نشست. باورم نمي شد كه من، همانم كه ساعاتي را در تنهايي با جنازه اشرف، سر كرده ام. تنم مثل بيد مي لرزيد. آن قدر شديد كه سولماز با نگراني، دستانش را حلقه كرد دورم و چسباندم توي آغوشش. بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ حالت بد شده. گفتم كه حضورت لازم نيست. بايد برگردي توي ماشين. 

سر تكان دادم و باز نگاهم رفت تا فرشيد. 

ـ نه، مي مونم. من، من به اشرف قول دادم. 

قول داده بودم كه چه؟ كه مراقب پسرش باشم؟ ولي خودم از پا افتاده بودم که، 

كه فرهاد را ديدم. كمك مي كرد تا مادرش را به دل خاك بسپرند. صداي شيون و ناله و صلوات. چه مردانه، صبر مي كرد بر اين مصيبت. ناگهان پايش سست شد. خراب شد پاي گور مادر. دلواپسش شدم. خودم را از آغوش سولماز بيرون كشيدم. نمي دانم من دست سولماز را فشردم يا سولماز دست مرا؟ فقط نجواي نام فرهاد را از ميان لب هاي سولماز، به وضوح شنيدم. 

فرهاد پشت به ما، روي خاك هاي سرد اطراف گور، خراب شد. شانه هايش مي لرزيدند و مادر مادر گفتنش، به گوش مي رسيد. ديوانه وار، خاك ها را پس مي زد و پي خلاصي مادرش بود از خاكي كه خودش، لحظاتي پيش سپرده بودش به آن. وجود فرهاد هم، طاقت نداشت. كم آورده بود تاب داغ اين مصيبت را. 

من گريه كردم، فرهاد گريه كرد، سولماز گريه كرد، همه گريه كردند. 

فرشيد اما گريه نكرد.

ساعتي بعد همه به خانه برگشته بودند. همان بيرون درب خانه، با پياده شدنم، نگاهم رفت تا فرهاد که کنار دامادهاي طلعت ايستاده بود و با کمي فاصله از آن ها، فرشيد روي صندلي نشسته و در کنارش، کسي که ظاهرا برايم آشنا مي آمد. به آن ها که رسيديم، مقابل فرهاد ايستادم. نگاهش سرخورده بود رو به سنگفرش پياده رو. 

ـ تسليت مي گم فرهاد خان. ايشاا... غم آخرتون. 

که سرش بالا آمد و مستقيم چشم انداخت توي چشمم. کلامم نيمه کاره ماند.

چرا شرمم گرفت؟ شرم بود يا ترس؟ توي نگاهش، علي رغم اندوه و غصه، يک جور سرزنش و حتي حيرت، آشکارا آزارم مي داد. ابرو در هم کشيده و اخم کرده بود. من کوتاه آمدم. آمدم سر به زير کنم نگاه پر از شرمم را، که چشم هاي سرخش به اشک نشستند و سر تکان داد. شبيه تاسف بود و شايد شکوه. شکايت بود انگار. وقتش بود که به حرف بيايد و بپرسد چرا؟ که دليلي بخواهد از من براي حضور خلقتي که در وجودم بود ولي کوتاه آمد و نگاه از نگاهم دزديد. 

دستپاچه شدم. 

ـ خوبي محبوبه؟ 

نگاهي به سولماز انداختم. نگرانم بود. پلک هايم را به علامت خوب بودن باز و بسته کردم، که متوجه سنگيني نگاهي روي خودم شدم. جايي نزديک فرشيد. 

سر چرخاندم سمتش. اين جا که بودم، توي اين فاصله، پژمان خيلي راحت قابل تشخيص بود و نگاهش، بي خيال شرايط حاکم و موقعيتمان، به همان اندازه بد و شکنجه گرانه. نگاه هوس آلوده و لذت جو ولي من، نگاهم را دادم به نگاه مبهوت فرشيد. دلم سوخت، صدايم لرزيد. 

ـ به شما هم تسليت مي گم، فرشيدخان. اشرف خانوم براي من حکم مادر رو داشتند. غم نداشتنشون، درد سنگينيه. 

هيچ عکس العملي نداشت، نگاه و کلام من. فقط پژمان، دست گذارد روي شانه هاي فرشيد و او را به خودش نزديک کرد و در همان حال، سر به گوشش چسباند و با نگاهي شيطنت گونه به من، چيزي با او زمزمه کرد. پژمان پوزخند زد ولي سمت و سوي نگاه فرشيد، حتي تغيير هم نکرد. با تسليت گفتن سولماز، نگاه گرفتم از فرشيد و با هم داخل خانه شديم. خانه، کيپ تا کيپ، پر شده بود از آشنايان و غريبه هاي عزادار. طبق سفارش اشرف به وکيل خانوادگي شان، تمام مخارج يک مراسم آن چناني، هديه شده بود به بيماران صعب العلاج و به جاي تالار، مراسم در خانه برگزار مي شد، آن هم با پذيرايي محدود. 

نرسيده به پله ها، سولماز گفت: 

ـ من مي رم آشپزخونه، تو هم برو توي اتاقت. بايد استراحت کني. 

متعجب، ابرو بالا دادم. 

ـ چي کار کنم؟ استراحت؟ نمي بيني چقدر کار داريم؟ من بايد کمک حالشون باشم تا ... 

عصبي شد سولماز. 

ـ لازم نکرده، تو برو. باقي خدمه هستن، منم کمکشون مي کنم. کوتاه بيا دختر. 

ـ نه سولماز، لطفا تو دخالت نکن. اين، وظيفه منه. 

و با زدن تنه اي به او، راه آشپزخانه را گرفتم که بازويم را چسبيد و عقبم کشيد. براق شد توي صورتم. 

ـ تو مي فهمي داري چه غلطي مي کني؟ به خودت رحم نمي کني، به اون بچه رحم کن. اگه مي خواي از دستش خلاص بشي، بگو که بدونم. 

آرام حرف مي زد ولي پر از خشم. دستم را از دستش بيرون کشيدم ولي زل زدم توي چشم هايش. 

ـ اون، بچه منه و مي دونم که حالش خوبه، درست مثل من، مثل مادرش. پس لطفا نگرانمون نباش. 

پوزخندي زد. 

ـ آره. حالتون خيلي خوبه. مي بينم چطوري مي لرزي و رنگ به روت نمونده. راست مي گي. حق با توئه. همه اينا مال سرحال بودنته. 

و سري تکان داد. 

ـ هر غلطي دلت مي خواد، بکن. درست مثل تمام اين چند ماهه. 

و خيلي فرز، گم شد ميان خدمه آشپزخانه. پس توي اين چند ماهه، هر چه بود، غلط هاي من بود و اشتباهاتم. دستي به پيشاني ام کشيدم. دوباره سرم درد مي کرد و ضعف، چنگ مي زد جانم را. با کمي مکث، از پي اش وارد آشپزخانه شدم. چند نفري، مشغول ريختن چاي بودند و برخي هم پي بردن ديس هاي حلوا و خرما براي پذيرايي. سولماز هم گوشه اي ايستاده بود و ميان ديسي بزرگ، رطب مي چيد. رفتم سمتش. دست دراز کردم و از جعبه رطب ها، يکي را برداشتم و گذاردمش ميان ديس. همان جا، دستم با دست سولماز برخورد کرد. دستش بي حرکت ماند و نگاهم کرد. سرزنش و غضب نگاهش را از من گرقت و کارش را ادامه داد. آرام، طوري که ديگران نشنوند، چيزي را پرسيدم که ندانستنش آزارم مي داد. 

ـ تو، تو به فرهاد، همه چي رو، همه چي رو در مورد، در مورد اين، اين بچه گفتي؟ 

دوباره بي حرکت شد ولي نگاهم نکرد. بعد از کمي مکث، خرمايي برداشت و در کنار بقيه گذارد. 

ـ چي شد؟ چرا چيزي نمي گي؟ من جواب مي خوام. 

ـ به من مربوط نمي شه. 

و باز سکوت کرد. به او مربوط نمي شد؟ پس روي چه حسابي، فرهاد، مرا دست او سپرده بود؟ از کوره در رفتم. 

ـ يعني اجازه دادي تا در مورد من، هر فکري بکنه؟ 

نگاهم کرد. 

ـ هيــس! چه خبرته؟ صداتو بيار پايين. 

و با نگاهش، مرا متوجه اطرافم کرد. سر که چرخاندم، چند نفري نگاهم مي کردند. بي خيالشان، سر بردم تا نزديک سولماز و دوباره به آرامي ولي عصبي پرسيدم:

ـ چطور ساکت موندي تا هر فکر بد و ناخوشايندي در مورد من به ذهنش برسه؟ 

خشمگين آمد توي صورتم. 

ـ اين، گنديه که تو و اون پسره احمق، بالا آورديد. جمع و جور کردنش هم پاي خودتونه. 

صدايش آرام بود که اين چند جمله را گفت ولي خود را که عقب کشيد، خشمش را خالي کرد سرم. 

ـ مي شه از توي دست و پاي من، خودتو بکشي کنار؟ برو سروقت اون ليوان ها و مرتبشون کن توي سيني. 

و از ظرف کنار دستش، مشتي پودر نارگيل برداشت و با عصبانيت، بصورت نامرتب روي خرماها پاشيد. هنوز نگاهش مي کردم و حرص مي خوردم. پس فرهاد همه چيز را نمي دانست، پس نبايد انتظار توجه يا حتي نگاهي محبت گونه از او داشته باشم. حق داشت. نبايد از کسي که به او اعتماد کرده بود، اين طور نارو مي خورد. 

آن شب، بعد از رفتن مهمان ها، درست همانند شب ازدواج فرشيد، فقط طلعت ماند و نسرين و نسترن و شوهرهايشان. به علاوه ي يکي دو آشناي ديگر که از شهرهاي دور آمده بودند و فرهاد که سعي مي کرد برادرش را به نحوي تسلي بدهد. سولماز آخرين کسي بود که جمعمان را ترک کرد و با کلي سفارش به من بابت مراقبت از خودم و طفل معصومم، راهي شد. اتاق طلعت و بقيه را، با کمک خدمه آماده کردم و بعد از رسيدگي به باقي امور، سمت اتاقم رفتم. توي راه پله ها بودم که با فرهاد برخورد کردم. خواستم از مقابلش، کنار بروم که نگاهم با نگاهش يکي شد. با چشم هاي پف آلوده و سرخش، هنوز هم همان طور شکوه گرانه نگاهم مي کرد. حس خوبي نبود. سرم را پايين انداختم. 

ـ اتاقتون رو مرتب کردم. کولر رو هم روشن کردم تا خنک شه اتاق. اگر امر ديگه اي نيست، شب بخير. 

و از کنارش گذشتم. 

ـ من امشب مي رم اتاق فرشيد. مي مونم پيشش، نبايد تنها بمونه. 

سرجايم ثابت ماندم. 

ـ پس، پس پريسا خانوم چي؟ اون، همسرشه. اون، عروس اين خونواده است. پس لازمه و بايد که اين جا باشه. 

ـ موبايلش خاموشه. 

و بي تفاوت، پله ها را پايين رفت. بايد با او حرف مي زدم. بايد روشنش مي کردم. فرهاد، چند قدمي تا رسيدن به اتاق فرشيد نداشت. بايد طرز تفکرش را نسبت به خودم تغيير مي دادم ولي مگر مي شد؟ مگر مي توانستم همه چيز را تمام و کمال، برايش بگويم؟ يعني باور مي کرد؟ 

سوالاتم بي جواب مانده بودند و حرف هايم نگفته. فرهاد، پا گذارد توي اتاق فرشيد. من ماندم و خودم. خسته از يك دنيا سرزنش.

جايي بودم تاريك و آرام. بي كمترين سر و صدايي و شايد همين سكوتش بود كه آزارم مي داد. تنهاي تنها. در مركز نقطه اي تاريك. نه دري، نه پنجره اي. هيچ نوري نبود. دور خودم مي چرخيدم. فرياد زدم و کمک خواستم. ناگهان کسي را بالاي سرم يافتم. اين آدم، ميان اين وحشت و تاريکي، براي من نوعي آرامش بود. دقيق شدم روي اين ناشناس، فرشيد بود. شبيه کسي شده بودم که مدت هاست گمگشته اش را نديده و اکنون يافته اش. دست دراز کردم سمتش. آرام سر جلو آورد تا بيخ گوشم و زمزمه کرد:

ـ من اين جام، آروم باش، کنارتم، نزديکت. 

و نوازشم داد و مرا بوسيد. يک بار؟ نه! چندين بار. من تشنه محبت بودم. سيرابم کرد. کلامش، آرام و شيرين بود و مرا مي برد با خودش تا آرامش. 

جان گرفتم، بال درآوردم، پرواز کردم از اين بودن و داشتنش. چه واقعي بودند طعم بوسه ها و نجواي خوش کلامش. گرم شدم از زندگي. عطر خوشبوي جانش را با جانم نفس کشيدم. خواستم لمس کنم اين حس خوش را، اين بودن دوباره را. دست بردم تا صورتش که خوابيده بود روي صورتم، که خواب شده بود توي بيداري ام. پلک زدم. به يک ثانيه نکشيد. حال عجيبي داشتم. آرام، دلم فرياد زدش:

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ تو اين جايي؟ 

بايد اين جا باشد. کنارم ، نزديکم. آپاژور را روشن کردم. نگاهم را چرخاندم توي اتاق. خالي بود. هيچ کس نبود، مگر خودم، اين من تنها. 

يعني چه؟ نکند خواب بوده ام؟ خواب؟ آري. چه خواب و رويايي. آن قدر واقعي. 

بودن من و فرشيد با هم، يک محال بود. که ممکن مي شد آن هم فقط در خواب. 

دوباره ترس مسخره تنهايي پيله کرد به جانم. روي تخت دراز کشيدم و کف دو دستم را گذاردم روي صورتم. داغ بود از بوسه ها و نفس گرم فرشيد و شايد تمام وجودم. آن شب، تا صبح بيدار بودم و با حال خوشي که داشتم، شبي آرام را سپري کردم. احمقانه است ولي نمي خواستم اين حس قشنگ با يک پلک به هم زدن ديگر، محو شود از ياد و خاطر و جان و دلم و احمقانه تر اين که، حس بودنش را مي خواستم ولي خودش را. آه! 

فردا صبح با انتظار زنگ اشرف، باز به ياد آوردم، ديگر او را ندارم. روز دوم بعد از مرگ اشرف، همه هنوز در خودشان بودند و بدتر از همه فرشيد بود که ميان ناباوري دست و پا مي زد و بي تقلا براي يافتن ساحل آرامشي براي خود، بيشتر فرو مي رفت در بهت. حوالي غروب همان روز بود که پژمان، غيرمترقبه به ملاقات فرشيد آمد. از حضورش در خانه و مخصوصا با فرشيد، حس خوبي نداشتم. حضور اين جانور در هر جايي، يعني انتظار براي يک اتفاق. انتظار براي حادثه اي تلخ و آزاردهنده. کل وجودش، برايم زجرآور بود و نگراني ام وقتي بيشتر شد که بعد از يک ساعت حضور در اتاق فرشيد، قصد خروج و بيرون آمدن، نمي کرد، پس تصميم گرفتم تا به بهانه پذيرايي، سراغشان بروم. ظرفي از ميوه برداشتم و علي رغم اين که قبلا يکي از خدمه، برايشان شربت برده بود، سمت اتاق فرشيد رفتم. نرسيده به اتاق، دست جلو بردم تا ضربه اي به در بزنم که صداي مبهمي از پژمان به گوشم رسيد. کنجکاو شدم و نگران تر. اطرافم را پاييدم و قدمي جلوتر برداشتم و گوش چسباندم روي درب.

ـ تو که نبايد خودت رو بکشي پسر. خودت باش. چيه عين ني ني کوچولوها کپيدي و خودت رو حبس کردي؟ بيا، بعد از اين که اينو زدي به بدن، دوباره مي شي همون فرشيد هميشگي. پشت بندش هم اينو بزن بالا. نوش جونت. سرحال وقبراق مي شي، جون فرشيد. اصلا مي ري توي يه عالمه ديگه. يوهوو! هي، ببينم. حواست با منه؟ مي فهمي چي مي گم ؟ 

ابرو در هم کشيدم. چه مي گفت؟ چه غلطي مي کرد؟ و عصبي در را گشودم. دود غليظي از اتاق فراري شد. سرفه اي کردم. پژمان روي لبه تخت فرشيد نشسته بود که سربرگرداند سمتم. خنديد.

ـ واو! ببين کي اين جاست؟ 

بي توجه به هيجان زدگي پژمان و ابراز احساساتش، ظرف ميوه را روي ميز رها کردم و سمتشان رفتم. روي لب هاي مات فرشيد، لوله سيگاري، آرام آرام مي سوخت. آن هم فرشيدي که تا به حال، لب به سيگار نزده بود. خشمگينانه، پژمان را کنار زدم و سيگار را از ميان لب هاي فرشيد بيرون کشيدم و توي پيش دستي زير ليوان پر از شربت، له کردم. همان جا، کنار آپاژور، نگاهم خشک ماند به بسته اي قرص و بطري نوشيدني. چقدر آشنا بودند؟ کجا ديده بودم مشابه شان را؟ همان ها نبودند که بچه ها، توي مهماني ها مي خوردند و بعد از آن، به هم مي ريختند؟ با عصبانيت، شيشه ها را برداشتم و چشم غره اي رفتم به پژماني که کناري ايستاده بود.

ـ تو با اينا مي خواي فرشيد رو برگردوني؟ تو مي خواي اين جوري آرومش کني، لعنتي؟ با قرص و زهر ماري؟ 

و بردم شيشه ها را تا داخل سرويس بهداشتي و همان جا خالي شان کردم و سيفون را کشيدم. 

ـ جاي تو هم، همون جاست. کنار همون آت و آشغالات. حالا هم گم شو بيرون و ديگه هيچ وقت سر راه فرشيد پيدات نشه. 

پوزخندي زد و چند قدم جلو آمد.

ـ خيلي تند مي ري، خوشگله. پياده شو، با هم بريم. تا ديروز، وكيل مدافع نگين و امثال اون بودي و حالا، حامي فرشيد. ببينم مگه تو چه حقي نسبت به فرشيد داري؟ فرشيد، صاحب داره. اينو كه فراموش نكردي؟ 

ـ فعلا كه صاحبش پي خوشي دل خودشه و اونو ول كرده به امون حدا. 

ـ بله. به امون خدا، نه به دست تو. 

ـ چيه؟ نكنه توقع داري بذارم هر بلايي دلت خواست سرش بياري و حالش رو از اين بدتر كني؟ نه عوضي، تو اين جا جايي نداري. برو بيرون. 

و رفتم تا نزديكش و با نفرت به عقب، هل دادمش. غافلگيرانه، مچ دستم را گرفت و مرا به خود چسباندو رخ به رخم، چشم در چشم، مسخره ام كرد. 

ـ اوني كه اين جا، جايي نداره، فقط تويي و اينو خوب مي دوني كه خانوم خونه، فقط و فقط پريساست. من مي رم ولي با برگشت خانم جديد خونه، حال و روز تو هم يه جورايي عوض مي شه، پس خوبه كه در نبودش، تا مي توني نفس بكشي و خوش بگذروني. زندگي كن، چون بعد از اين، ديگه حتي يه آب خوش هم از گلوت پايين نمي ره. 

دست و پا زدم تا رها شوم ولي به سختي گرفتارش شده بودم. دوباره نگاهش، هرزگي كرد روي صورت و سر تا پايم. لذت جو و كام گرفته، لبخند زد. 

ـ پيداست اين جا بهت خيلي خوش مي گذره. سنگين شدي. آب دويده زير پوستت، خوش آب و رنگ شدي. 

و دست آزادش را به قصد نوازش، سمتم روانه كرد. با آرنجم، ضربه اي به او زدم. آخي گفت و آزادم كرد. فاصله گرفتم از او. 

ـ برو بيرون كثافت، ازت متنفرم. 

درحالي كه دستش روي پهلويش رفت و برگشت مي كرد، چهره اش آشكارا به هم ريخته و درهم بود. 

ـ دختره لجباز. مي رم ولي كاش معني حرفام رو مي فهميدي. تو ديگه بعد از مرگ اشرف، روز خوش به چشم نمي بيني، پس بهتره با من بيايي. من برات، بهترين ها رو تدارك مي بينم و نمي ذارم دست هيچ كس به تو برسه. حتي پريسا. 

ـ خفه شو، خفه ... شو. برو گم شو آشغال. حالم ازت به هم مي خوره. برو و تنهام بذار، بايد به فرشيد برسم. 

ـ چي داري مي گي؟ به فرشيد برسي؟ تو مي خواي به اون برسي و نمي دوني كه من خبرش رو به پريسا مي رسونم؟ 

بي تفاوت به او پشت كردم و سمت فرشيد رفتم. مات و مبهوت، بي هيچ حسي، ما را نگاه مي كرد. دلواپسي، خالي شد توي تمام جانم. 

ـ خبرچيني تو اصلا برام مهم نيست. من خيلي وقته مي دونم كه تو، جاسوس پريسايي. گم شو بيرون. حال فرشيد اصلا خوب نيست. 

ـ بيا با هم بريم. اين جوري ديگه خيلي فرق مي كنه و من، هيچي به پريسا نمي گم. 

برگشتم رو به او. دلواپسي و نگراني جاي خودش را داد به خشم و نفرت. 

ـ ممكن نيست، محاله. بودن من و تو در كنار هم، عين بودن تبر، كنار درخته. تو، همون تبري كه درخت عشق وجود منو، لحظه لحظه، خرد و تكه تكه مي كنه. من ازت بيزارم، متنفرم، مي فهمي يا نه؟ 

و دوباره چرخيدم رو به فرشيد. 

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ صدام رو مي شنوي؟ مي بيني منو؟ فرشيد؟ 

و ليواني آب برايش ريختم و به لب هايش رساندم. نه حركتي، نه كلامي، نه تغييري در مسير نگاهش. 

سعي كردم كمي آب به او بخورانم. ليوان را روي لب هاي كبودش، كج كردم ولي ننوشيد، فقط قطره قطره از گوشه لب هايش پايين ريخت. 

ـ فرشيد؟ يه كم آب بخور، يه خرده. 

بي فايده بود. ليوان را عقب كشيدم. دستمالي برداشتم تا لب ها و دهانش را خشك كنم كه خيلي اتفاقي، دستم به صورتش خورد. خدايا! چقدر داغ بود. چرا از رنگ و رو و حتي عرق هاي روي صورتش نفهميدم؟ 

بي هوا دستم را بردم تا روي پيشاني اش. توي تب مي سوخت و حشتزده دستم را عقب كشيدم.

ـ حال فرشيد، اصلا خوب نيست. كمك كن پژمان. برو، برو يه ظرف آب يخ بيار. بايد تبش رو ... 

جوابي كه نشنيدم، سربرگرداندم. پژمان نبود و نمي دانستم كي از اتاق بيرون رفته. چرا صداي بسته شدن در را هم نشنيده بودم؟ من كه همين جا بودم. 

ولي نه، من جايي ديگر بودم. توي دنيايي ديگر. هوايي ديگر را نفس مي كشيدم.

سر تكان دادم و چندين بار فرشيد را صدا كردم. هيچ واكنشي نشان نمي داد و من، دست و پايم را گم كرده بودم. 

احمقانه بود ولي بغض كرده، چيزي آزارم مي داد. شايد دردي توي قلبم و حتي روي سينه ام. يادم رفته بود چاره اين تب چيست. گاهي فرشيد را با دلواپسي نكاه مي كردم و ... و لحظه اي بعد چشم مي چرخاندم توي اتاق. چشمم به گوشي روي ميز كنار تختش خورد. فرهاد! بايد با او تماس مي گرفتم. حتما راهنمايي ام مي كرد. شايد آرام مي شدم. شايد فرشيد هم آرام مي شد. بوق هاي آزاد، انتظار من. صدا زدن هاي دوباره فرشيد.

ـ بله؟ 

صدايش، دستپاچه ام كرد. 

ـ سلام، سلام فرهاد خان. اومــم، محبوبه ام. 

مكث كرد، خيلي طولاني نشد. 

ـ چي شده؟ حالتون خوب نيست؟ 

ـ راستش نه، ما، يعني من خوبم ولي فرشيد خان حالشون اصلا خوب نيست. اون داره، داره توي تب مي سوزه و ... 

پريد ميان كلامم. 

ـ اين كه راه حلش كاملا مشخصه، فقط سعي كن تا دماي بدنش رو پايين بياري. اون شوكه شده و نبايد توي اين وضعيت بمونه. 

ـ ولي من، من نمي تونم. حال من ... 

ـ من هم نمي تونم، اين جا بيماراني هستند كه به من نياز دارند. 

ـ يعني جون برادرت برات اهميتي نداره؟ 

ـ برام مهمه ولي اين فرشيده كه بايد به خودش كمك كنه تا از اين شوك و ناباوري، بيدار شه ولي اگه دوست داري كمكش كني، به خودت مربوطه، درست مثل خيلي از مسائل ديگه ي زندگيت.

ـ منظورت رو نمي فهمم! از كدوم مسائل حرف مي زني؟ 

كه صدايش جاي خود را داد به بوق آزاد ِ ممتد. گوشي را گذاشتم سرجايش. زل زدم به فرشيد. 

دلم هواي گريه داشت. دلم گريه مي خواست. گريه به حال خودمان، به حال من و فرشيد ولي با اين احوالات که نمي شد کمکش کرد، پس سعي کردم به خودم مسلط شوم. نمي دانم چطور؟ ولي رفته بودم طبقه پايين و با برداشتن ظرفي مملو از آب و يخ، کنارش روي لبه تخت نشسته بودم. تازه مي فهميدم که چشم هايش را بسته و لب به هذيان گشوده. حوله تميز را توي آب ظرف زدم و پس از چلاندنش، روي صورتش کشيدم. آرام عرق هايش را گرفتم و نگران تر از قبل، صدايش کردم.

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ بيدار شو، تو رو خدا چشمات رو وا کن. مي شنوي فرشيد؟ بيدار شو از اين کابوس آزار دهنده، نگام کن فرشيد. 

و سرانجام تابم تمام شد و بغضم ترکيد. خودم را بايد آرام مي کردم يا فرشيد را؟ جملاتش نامفهوم و بريده بريده بود و گاهي به زحمت، در ميانشان نام مادر به گوش مي رسيد. هر کدام به نوعي، تحت فشار بوديم ولي براي لحظه اي به خودم نهيب زدم. 

ـ هي دختر! تو براي چي اين جايي؟ آخه مگه تو چه حقي نسبت به اين مرد داري؟ مگه قرار نبود فراموشش کني؟ مگه قرار نبود، نيست بشه توي خاطراتت؟ که نباشه؟ که به چشمت نياد؟ پس برو، برو و يکي از خدمه رو خبر کن تا مراقبش باشن. تو قرار نيست که اين جا باشي، کنارش. اين قدر نزديک و براش دل بسوزوني و با لطفت، خلاصش کني از بهت و حيرت.

هيچي بين تو و اين مرد نيست. عشق اين مرد به تو و مهر تو براي اين مرد، تموم شده، مُرده. تو هنوز خوابي و پي بيدار کردن يکي ديگه اي؟ هه! خوب به دور و ورت نگاه کن و بفهم که بين تو و اين مرد، فاصله اي افتاده به اندازه ي بودن و داشتن پريسا. فاصله اي که با هيچي پُر نمي شه، با هيچي مگر جدايي. 

سر تکان دادم و حوله را وسط ظرف آب رها کردم و نگاه خيره ي جامانده روي صورت فرشيد را گرفتم. دست خيس و خنکم را حصار کردم روي صورت داغ و باراني ام و گريه کردم به حال خودمان. 

دقايق، تند و تند، از پي هم مي گذشتند و من، فرشيد را به حال خودش رها کرده بودم ولي توانش را نداشتم که به خودم دروغ بگويم. اصلا محال بود، اين کلنجار رفتن، بيهوده بود. آن قدر بي فايده که نتيجه اش مي شد آزار خودم. 

فرشيد، جزيي از وجود و قلب من بود و من نمي توانستم به زور و اجبار و حتي با فرارهاي احمقانه و تصنعي ام از واقعيت، عشقش را در وجودم نابود کنم. مگر مي شد کتمانش کنم در حالي که بخشي بزرگ از مهر و محبتش، فرزندمان، در وجودم لانه داشت و روز به روز برايم عزيز و عزيزتر مي شد؟ 

دستم را روي شکمم کشيدم و در همان حال، قطره اي اشک ليز خورد پايين و صداي مبهم فرشيد، مرا به خود آورد. با پشت دست، اشک هايم را پاک کردم. بايد به کارم ادامه مي دادم چون، چون هنوز هم دوستش داشتم و حاضر بودم براي سلامتي و يا خوشبختي اش هر کاري بکنم، حتي اگر خواسته و ناخواسته، به کس ديگري تعلق داشته باشد.

دوباره حوله خيس را از از ظرف بيرون کشيدم و روي پيشاني اش گذاردم. کم کم با خودم کنار مي آمدم. نگاهش کردم. با نگاهي که رنگش، عشق بود و حسرت. آرام دست بردم روي پيشاني بلندش و موهاي خيسش را کنار زدم. ته ريشش را دوست داشتم. مثل هميشه هاي گذشته. دلم خواستش، دلم بيداري اش را خواست و دلم هوايي شد براي نگاهش. نگاه عاشق و مهربانش. 

دوباره اشک هايم روان شدند. چطور توانسته بودم اين مدت را بي حضور و يا حتي صفا و گرمي وجودش سر کنم؟ اين مدتي را که برايم مثل چندين سال گذشت، چندين سال نحس. چقدر ناسپاسم من که به سادگي، با دست هاي خودم رانده بودمش. او، پدر بچه من بود. پدر مسافر کوچولوي من و ... و عشق من.

سر پايين آوردم تا صورتش. صورت به صورتش سابيدم. داغ داغ بود. لب رساندم تا گوشش و آرام زمزمه کردم:

ـ فرشيد؟ چشماتو وا کن. ببين کي اين جاست؟ منم، محبوبه ي تو. نمي خواي ببينيم؟ ولي پس من چي؟ دلم برات تنگ شده، نگام کن فرشيد. فرشيد صدامو مي شنوي؟ 

اشک هايم، روي متکا و صورتش مي ريختند ولي او توي تب مي سوخت. بي نتيجه سر بالا آوردم و اين بار با کمي سستي و يک جور شرم و دودلي بچگانه، دستش را گرفتم. دست گرم و سوزانش را و نوازشش دادم. 

دستش را بالا آوردم تا نزديک صورتم و اجازه دادم مهمان صورتم باشد. چشمانم را بستم و خواستم خيال کنم، نوازشم مي دهد. يکهو خاطره ي خواب ديشبم، زنده شد. چشم وا کردم و زل زدم به چشمان بسته اش به اميد ثانيه اي توجه. 

ـ ديشب، اومده بودي پيشم، عين اون وقتا. نزديک نزديک. اون قدر که حتي صداي قلبت رو هم شنيدم. نفسات، ذوبم کردند و دستات از خوشي، تنم رو لرزوندند، مثل همين حالا. واي فرشيد! کاش بيدار بودي.

و دستش را بردم به مهماني لب هايم. رقص لب هايم روي دستش. اشک امانم را بريد. من، ديوانه شده بودم. من، ديوانه وار مي خواستمش. پي نقض ممنوعيت بودم.

تب دست هايش، تب انداخت به جانم. اين همه عطش! اين همه حرارت! چرا تبش را پايين نمي آوردم؟ چه ساده، وظيفه ام را از ياد بردم. سريع دکمه هاي لباسش را تا نيمه باز کردم و حوله نمدار ديگري را بردم سمت شانه ها و سينه اش و بعد دست هايش، تا آن ها را هم خنک کنم. اول دست راستش که به من نزديک بود و بعد دست چپش ولي ناغافل رهايش کردم. از جا پريدم. برق حلقه اش، گرفتم. خدايا! تازه به ياد مي آوردم که پيرامونم چه گذشته و مي گذرد. 

اين مرد، زن داشت و من، من ساده، بي محابا با او درددل هاي عاشقانه گفته بودم و با دلم، صدا زدم دلش را و پر جرات، لمسش کردم. وحشت زده، نگاهم را چرخ دادم در اتاق. واي! اين اتاق پر بود از عکس هاي او و همسرش. اين تخت، عطر تن همسرش را مي داد. دست هاي زني ديگر، گرمابخش دست هاي اين مردند. چرا نديدم و چرا از ياد بردم اين همه را؟ چرا فقط و فقط، خودم و او را ديدم؟ چطور دوري فاصله ها را نزديک کردم؟ اين دلتنگي، چه به سرم آورد؟ من چرا اين جايم؟ نه! نبايد باشم. بودم، تا باشد. تا خودش را پيدا کند ولي من، مي خواستم، پيدايش کنم براي خودم. من، خودخواهانه، دوباره خواسته بودمش، حتي علي رغم وجود زني ديگر در زندگي اش. همسرش. نه! او ديگر مال من نبود. ديگر عشق يکديگر، ميان قلب هامان جا نداشت. خدايا! چقدر مرز شکني! چقدر ناديده گرفتن حقايق! جرمم سنگين شده بود. دوباره با خودم درگير شده بودم. يک دم، با اين خود لعنتي، کنار مي آمدم و دمي ديگر، باز جنگ و جدل. به خودم نگاهي انداختم. هنوز پاي تختش ايستاده بودم و هنوز هم نگاهش مي کردم. چيزي روي دلم سنگيني مي کرد و من، چقدر دوست داشتم با فريادي، خود را سبک کنم.

هر دو دستم را گذاردم طاق صورتم و چشمانم را بستم ولي باز اشرف بود و قولم. من بايد مراقب فرشيد و حتي پريسا باشم، چون قول داده بودم. واي اشرف! تو با من چه کردي؟ اين عهد، بد مصيبتي است! بد، تاوان مي دهم به حرمت اين پيمان. كم بي قرارش نشدم، با اين قرار. 

دستم را پايين آوردم و نفسي تازه کردم. من بايد به فرشيد مي رسيدم، بي وجود ذره اي احساس. بايد خالي مي شدم از عشق و محبت به او. خالي تر از آن چه كه مدعي اش بودم. بايد غريبه مي شد. گذراتر از يك مسافر. 

اين غريبه، فقط يك بيمار بود كه به كمك من نياز داشت، نه به عشق من. بايد فراموش مي كردم. هرآن چه كه روزي ميانمان بوده و نبوده. هرچه كه در روياهاي گذشته مان، ديده ام و در خواب هاي بعد از اين، مي بينم. همه را بايد محو كنم. من نبايد بشناسمش، حتي اگر مرا شناخت. اگر سراغم آمد، طردش خواهم كرد، حتي در خواب. نبايد راه گم كند، ميان خواب هاي هر شبه ام. نبايد ...

اشك هايم دوباره سد شكسته و سيلاب شده بودند. بايد تصميم مي گرفتم، پس فقط مراقبت از بيمار، نه بيشتر و نه كمتر.

رفتم سمتش ولي اين بار، نه روي تختش، بلكه روي صندلي كنارش نشستم. دستمال گرم را از روي پيشاني اش برداشتم و توي آب سرد زدم. چلاندمش و عرق هاي صورتش را گرفتم و روي پيشاني اش برگرداندمش. با حوله ديگر، دست ها و سينه اش را خنك كردم. آه! چقدر سخت است، عاشق باشي و تظاهر كني به كتمان. مثل از درون نابود شدن و ذره ذره آب شدن است. 

و من نابود و ... و ذره ذره، آب مي شدم.

ساعاتي از شب گذشته بود و من هنوز هم پرستار فرشيد بودم. طلعت وقتي متوجه عدم حضورم جهت انجام امور خانه شد و علت را فهميد، خواست که پزشکي خبر کنم ولي گفتم که هم به فرهاد خبر داده و طبق سفارشات او عمل کرده ام و هم اين که تبش نسبت به ساعاتي پيش کمتر شده بود و تا قطع کامل تبش، بايد به مراقبت ادامه مي دادم. سرانجام طلعت رضايت به ادامه پرستاري من از فرشيد داد. حتي طبق سفارشش، برايم شام هم آوردند ولي هيچ چيز از گلويم پايين نمي رفت، مگر بغض. در تمام اين چند ساعت، سعي کرده بودم لحظه ها را بي کمترين توجه و نگاهي به فرشيد بگذرانم. هر چه بود، مراقبت بود و بس. در اين گير و دار، کم دست و دلم نلرزيده بود برايش. بايد خوددار مي بودم. کم دو دل نشده بودم ولي آخر، چه جاي شک؟ قلب و روح و جسم اين مرد، ديگر تعلقي به من نداشت. او متعلق به زني بود که در اين چند ماهه، شب و روزش را با او سر کرده و همدمش بوده. نقش من در بازي تازه زندگي اين مرد، کم رنگ بود. به قد يک کلفت و حتي مات تر از اين ها. با يادآوري آن چه که در اين مدت بين او و پريسا گذشته، هرچه بيشتر از او دلزده مي شدم و مصمم مي شدم که فاصله بگيرم از او و اين اتاق و حتي اين تخت. خدايا! چه ساده عاشقش شدم و خود را باختم و چه راحت تر، اسير کلام جادويي اش شدم و چه آسان تر، عادت کرده بودم به بودن و داشتنش. حماقت تا کجا؟ که با اولين نگاه و محبت، گرفتار شوم و تا ديدار بعدي در تب و تابش بسوزم؟ چقدر بچه بودم من و چه متبحرانه، فرشيد فهميده بود که اين دختر بچه را مي شود با جذابيتي پوشالي خام کرد و بعد هر چه دل خواست و هوس کرد، به سرش آورد. اين دختر بچه، تشنه عشق بود ولي بد سيراب شد. نگاه پر از نفرتم را خالي کردم روي فرشيد. دلم مي خواست خفه اش مي کردم. مي کشتمش، ولي نه! بايد تمام احساسات خوب و بدم را در درون، چال مي کردم و هيچ به رو نمي آوردم. واي خدايا! دمي عاشقش بودم و براي سلامتي اش جان مي دادم و لحظه اي ديگر، با انزجار در پي گرفتن جانش! 

نفسي تازه کردم، عميق و طولاني. شايد خالي شوم از اين همه حس و حال متناقض. بعد، حوله را از روي سينه اش برداشتم و دوباره با آب خنک کرده و روي گردن و شانه اش کشيدم و همان جا گذاردمش. خسته بودم. سرم را با بي حالي، روي صندلي کج کردم و کوشيدم براي لحظه اي چشمانم را ببندم. بعد از چند بار پلک زدن، به خواب رفتم. 

نمي دانم چقدر خواب بودم ولي با صدايي بيدار شدم. سرم را که از صندلي برداشتم، تازه متوجه حضور فرهاد در آن سوي تخت شدم. سرمي را که به دست فرشيد زده بود، کنترل مي کرد. خواستم برخيزم و خود را جمع و جور کنم که بدون کوچک ترين نگاهي گفت:

ـ نه، راحت باش. نمي خواستم بيدارت کنم. 

ـ شما، شما کي اومديد؟ 

ـ اون قدر خسته بودي که متوجه ي ورودم نشدي. پيشنهاد مي کنم بري و توي اتاق خودت بخوابي. 

ـ ولي فرشيد خان، يکي بايد مراقبشون باشه. 

خشک جوابم را داد:

ـ مراقبت نمي خواد، تو کارت رو خيلي خوب انجام دادي. خنک کردن صورت و دست ها، حتي سينه و گردن، همه با هم تبش رو قطع کردند. نمي دونم تبش چقدر بالا بوده ولي الان ديگه تب نداره. پس مي توني بري، خيالت راحت باشه. 

سر به تاييد تکان دادم و از روي صندلي برخاستم. به درب نرسيده، گفت:

ـ تو در مورد مراقبت از ديگران، هميشه سنگ تموم مي ذاري ولي در مورد خودت زياد موفق نيستي. 

سر جايم ماندم و با کمي مکث سر چرخاندم سويش. اين طرف تخت و کنار ميز ايستاده بود. با دست اشاره اي به سيني غذا کرد. 

ـ حتي بهش دست هم نزدي. چرا چيزي نخوردي؟ 

قيافه اش سرد و جدي بود. نگاهم نمي کرد. خيلي عادي گفتم: 

ـ خب، مسلما ميلي به غذا نداشتم. 

ـ تو شايد، ولي اون ... 

و به من اشاره داد. 

ـ اون مطمئنا گرسنه است. تو حق نداري به خاطر خودت، اونو از خواسته هاش محروم کني. 

مطمئن بودم در مورد کودکم حرف مي زند، دستپاچه شدم. 

ـ چي ... چي مي خواي بگي؟ 

ـ تو خوب مي فهمي چي دارم مي گم. 

عصبي شدم. 

ـ مي فهمم ولي علت دلسوزي و نگراني تو رو درک نمي کنم. 

ـ مسخره است. فقط دارم مي گم برو و به خودت و بچه ات برس. 

ـ دارم مي پرسم چرا؟ 

او هم عصبي بود. 

ـ من يک پزشکم، اين وظيفه ي منه . ولي ... ولي از خودم متعجبم که چرا زودتر از اين ها نفهميدم. 

و به من پشت کرد. نزديکش شدم. من خشمگينانه نگاهش مي کردم و او هنوز هم نگاهم نمي کرد. 

ـ چرا وقتي که باهام حرف مي زني نگام نمي کني؟ نکنه شرمت مياد بهم نگاه کني؟ 

ناغافل، سمتم برگشت. چشم در چشمم شد. 

ـ نه! ولي اون بچه مال توئه مگه نه؟

عصبي فرياد كشيدم. 

ـ معلومه، چون با منه. ولي چرا نمي پرسي چطور؟ چرا علتش رو نمي خواي بدوني؟ چرا خيلي راحت، اجازه مي دي هر فكري در مورد من، به مخيله ات راه پيدا كنه؟ تو حق نداري در مورد من، فكراي بد بكني و به چشم يه موجود پست و حقير، نگام كني. مي فهمي؟ حق نداري.

ابرو در هم گره كرد. 

ـ اين، طرز تفكره توئه؟ 

ـ آره، چون نگاهت مثل هميشه نيست. تو داري با يه ديد ديگه به من نگاه مي كني. چي دارم مي گم؟ تو ديگه حتي نگاهم نمي كني .

از مقابلم كنار رفت و خود را به در رساند و درب را وا كرد. 

ـ تو حالت خوب نيست. برو استراحت كن، شامت رو هم بخور. 

ـ نمي خوام در موردم هر فكري بكني. من مي خوام همه چي رو برات بگم. حقيقت ماجرا رو. اين كه از كجا شروع شد و تا كجا قراره پيش بره. اين كه اين بچه، فقط مال من نيست و به كس ديگه اي هم تعلق داره. مي خوام بگم پدرش كيه.

دستگيره در را رها كرد و خشمگين سمتم آمد.

ـ نه، نه. نمي خوام بشنوم. چون، چون به من مربوط نمي شه. تو نبايد زندگي يكي ديگه رو هم خراب كني. 

متعجب نگاهش كردم. 

ـ پس ... پس تو ... تو همه چيز رو مي دوني؟ تو مي دوني پدر اين بچه كيه؟ 

سري به علامت منفي تكان داد. 

ـ نه! ولي نمي خوام چيزي هم بدونم. تنها چيزي كه مي دونم اينه كه راز تو اگه فاش بشه، مسلما زندگي يكي ديگه رو زير و رو مي كنه. كه اگه غير از اين بود، خودت به حرف مي اومدي، پس هيچي نگو چون نمي خوام بشنوم. 

ـ نمي فهمم، بالاخره تو مي دوني يا نه؟ 

ـ شنيدي چي گفتم؟ 

و به من نگاه كرد. خيلي جدي و قاطع، نگاهش كردم. 

ـ خوبه! پس مثل هميشه باهام برخورد كن. عادي باش و سنگين، نگاهم نكن. 

نيم خندي غمگين روي لب هايش نشست. 

ـ تو اينو مي خواي؟ باشه، سعي مي كنم.

و از برابر نگاهم دور شد تا ميز و سيني را برداشت. 

ـ تو برو اتاقت، مي گم برات بيارنش. 

بي تفاوت، سمت در رفتم. 

ـ ولي من گرسنه نيستم.

ـ دوباره شروع نكن. 

و دوباره شروع نكردم. تمام كردم كلامي را كه آغازش سرانجام نداشت.

فردا صبح، با صداي ضرباتي به درب، بيدار شدم. روي تخت نيم خيز نشستم و روسري ام را روي سرم کشيدم. هنوز چشمانم را مي ماليدم، گفتم:

ـ بله؟ 

که در باز شد. چشم ريز کردم. فرهاد بود. گره روسري ام را محکم کردم. سر به زير داشت و علي رغم صحبت هاي ديشب، نگاهم نمي کرد.

ـ صبح بخير. نمي خواستم به اين زودي بيدارتون کنم، چون مي دونم دير وقت خوابيديد. چراغ اتاقتون تا حوالي صبح روشن بود ولي بايد موضوعي رو به شما مي گفتم. 

راست مي گفت، خوب آمارم را گرفته بود. ديشب با آن همه نگراني و فکر و خيال، به زحمت خوابيده بودم و با حضور ناگهاني فرهاد، اين نگراني دوباره به جانم افتاد. 

ـ چي شده؟ اتفاقي افتاده؟ 

ـ نه، نگران نشو. فقط فرشيد ... اون ... 

ترسيدم. 

ـ چرا، چرا اين جوري حرف مي زنيد؟ چرا با کلمه کلمه گفتن هاتون، آزارم مي دي؟ چي شده؟ 

چشمانش گشاد شد از حيرت. 

ـ نمي فهمم، تو چرا تا اين حد نگران فرشيدي؟ اون سالمه، خوبه و ... و بيدار شده.

ناخواسته لبخند زدم. خيره و مستقيم نگاهم کرد. 

ـ اون بيداره و ... و ... و تو رو صدا مي زنه ولي نمي دونم چرا؟ 

خنده روي لب هايم ماسيد. فرهاد، کنجکاوانه نگاهم مي کرد. دست و پايم را گم کرده بودم. دستپاچه شدم. 

ـ اومــم! مطمئنيد شما؟ ايشون فقط، فقط اشرف خانوم رو صدا مي زدند. شما اشتباه مي کنيد. 

يک تاي ابرويش را بالا انداخت. 

ـ ولي من فرق بين مادر و محبوبه رو خيلي خوب مي فهمم. شايد، شايد مي خواد بابت زحمت ها و مراقبت هاتون از شما تشکر کنه.

دستپاچه تر، سر تکان دادم. 

ـ حال روحيشون چطوره؟ هنوز همون جورن؟ 

شانه اي بالا انداخت. 

ـ حال روحيش رو نمي دونم، فقط تبش قطع شده و الان بيداره و از وقتي که چشم وا کرده، تنها کلمه اي که به زبون آورده، اسم تو بوده. 

و سمت در چرخيد. 

ـ بهتره بري و ببيني چي کارت داره؟ شايد آروم شد. 

و از اتاق پا بيرون گذارد و رفت. دستانم را گذاردم دو سوي صورتم. 

خدايا! چرا همه به نحوي مرا در منگنه مي گذارند؟ چرا همه مي خواهند برايم گرفتاري درست کنند؟ اين دو پهلو حرف زدن ها! آخر مگر طاقت من، چقدر است؟ چه کنم با فرشيد؟ چه کنم با اين دل؟ مي توانستم نشنيده بگيرم و نروم ولي فرهاد را مي شناختم. سمج تر از اين حرف ها بود. پس بالاجبار، دستي به سر و رويم کشيدم و راهي طبقه پايين و اتاق فرشيد شدم. 

جلوي درب، بي آن که در بزنم، به آرامي دستگيره را چرخاندم و داخل شدم. فرهاد، پشت به من و روي تخت نشسته بود. 

ـ فرشيد جان چرا اين قدر خودت رو آزار مي دي؟ نکن برادر من، چرا به هم ريختي؟ بايد خودت رو خالي کني. به خودت بيا، محکم باش. امروز مادر مي ره، فردا من. شايد ... 

که با بستن درب پشت سرم، متوجه حضورم شد. سر برگرداند سمتم. 

ـ چه بي صدا! بياييد جلوتر. 

نگاهم ناخواسته، پي فرشيد بود. فرهاد از روي تخت برخاست. آن جا بود که فرشيد را ديدم. نشسته و تکيه زده به تخت و نگاهش جايي ديگر. 

ـ فرشيد، مهمون داري. ببين کي اومده؟ 

نگاه فرشيد، چرخ خورد و رقصيد تا نگاهم. چشم دوخت به من. تاب نياوردم، نگاه گرفتم از اين نگاه مشتاق و سر پايين انداختم. 

ـ خب، من مي رم و تنهاتون مي ذارم.

و بي نگاه و کلامي، از کنارم گذشت و رفت. 

ـ خدايا! چرا اين جايم؟ مگر قرار نبود ديگر نزدش بازنگردم؟ مگر نه اين که بايد فراموش مي شديم؟ مگر پي خاموشي اين عشق نبوديم؟ پس چرا؟ اين جا چه مي کردم؟ 

ـ ديشب اومده بودي به خوابم، کنارم. طوري که فقط توي خواب، تصورش رو داشتم. نزديک نزديک. جوري که گرمات رو با تمام وجودم حس کردم. نمي دونم، من تب داشتم يا تو داغ بودي! مهم، بودن من و تو بود، با هم، فقط ما دو نفر.

آه! صورت چسبوندي به صورتم و برام حرف زدي. گريه کردي و خواستي که نگات کنم. از دلت برام گفتي، گفتي دلت تنگه. حرف دلت رو مي فهميدم که حال دل خودم بود. من، من نگات مي کردم ولي انگار اين تو بودي که نمي خواستي ببينيم. بعد دستام رو گرفتي و کشيدي روي صورتت! دلم پرپر مي زد براي با تو بودن ولي هرچي تلاش کردم، نتونستم باهات حرف بزنم. انگار هيچ قدرتي نداشتم. ناتوان و عاجز! 

متحير سر بالا آورده بودم و ... و هاج و واج نگاهش مي كردم. 

خدايا! باورم نمي شد. يعني تمام دقايق ديشب، مرا به بازي گرفته بود؟ يعني ديشب، فقط اداي مريض ها را در مي آورد؟ حس مي كردم به شعورم توهين شده. پرده اي از اشك، نگاهم را مات كرد. خشمم از پس پرده، سرك كشيد. 

ـ پس تو، چيزيت نبود؟ ولي چطور تونستي ناراحتي و دلواپسي من رو ببيني و به خاطر خوشي خودت، فيلم بازي كني؟ ازت متنفرم.

غم نشست توي جاي جاي نگاه و صورتش. 

ـ پس حدسم درست بود. فقط يه خواب، يه لحظه خوشي نبود. تو هنوز، همون جوري. آره، تو گفته بودي كه نمي تونيم با هم باشيم. اون، با هم بودن ديشب، فقط يه رويا بود. يه روياي شيرين، خيلي شيرين و واقعي.

و بغض، گلوگيرش شد. خفه اش كرد. 

نه، اشتباه مي كردم. مرا ديده بود، ولي ميان خواب و بيداري هذيان و تب. ديده بود و نديده بودم، پس خشمم را فرو خوردم. 

ـ براي همين منو خواستي؟ براي تعريف يه خواب؟ 

مشتاق شد. رنگ گرفت نگاه بي رنگش. 

ـ ولي تو هم خوابت رو برام تعريف كردي! ولي نه، خواستم بياي و حال و احوالم رو ببيني. خواستم ببيني كه چقدر تنهام، مخصوصا حالا كه ديگه حتي، مادر رو هم ندارم.

و بغضش، آسان شكست و خودش هم شكست. قطرات درشت اشك، صورت و ته ريشش را خيس كرد. اين گريه، هم شادم مي كرد و هم، دلم برايش مي سوخت. خوب بود كه خالي شد. سبك مي شد كم كم. 

ـ مادر رفت و منو تنها گذاشت. باورت مي شه محبوبه؟ 

و من روي نزديك ترين صندلي، نشستم و شدم سنگ صبورش و گوش جان سپردم به درد دلش. 

او گفت و گفت و گريه كرد. آن قدر كه با هق هق ، ساكت شد. از جا برخاستم و با ليواني آب، سمتش رفتم. دستم با ليوان، دراز شد طرفش. نگاهي به من، و بعد به ليوان انداخت. اين مكث، خيلي طولاني نشد كه هم ليوان را گرفت و هم دستم را.

ترسيدم، بغض كردم. نمي شناختم اين دست ها را و نه آن چشم هاي خيره ي تر و سرخش را. دستم را عقب كشيدم و خودم را از ميان التماس دست ها و نگاهش ولي رها نمي شدم. 

ـ دلم مي خواد برم سر خاك مامان. بايد باهاش حرف بزنم. مي خوام كه تو هم باشي، فقط تو.

دلم به درد آمد ميان اين همه خواهش و التماسش. دوباره مات شد نگاهم و بغض، بدجور راه نفسم را تنگ كرد. 

ـ خواهش مي كنم محبوبه، بذار با هم باشيم. براي آخرين بار، فقط كنار مامان. لطفا، خواهش مي كنم. 

قطره اي اشك، شيطنت كرد پاي چشمم و ... و ليز خورد روي صورتم. نمي دانم چرا، ولي نكشيد به خواهش بعدي، كه رضايت دادم. دلم بچه شده بود. هواي بازي تازه كرده بود. 

ميان اشك هايش، خنديد. چسباند دستم را به لب هاي مات و خشكش. بس كه عطش داشت لب هايش، به خشكي نشسته بود انگار. داغ بودم به داغي اش، كه رهايم كرد. كم آوردم، لرزيدم. تواني نمانده بود برايم تا عكس العمل. همان جا وا رفتم. نشستم و پهن كردم بساط زاري را. 

به حال خودم گريه كردم و عجزم. براي اين همه بلاتكليفي و اجبار. چه خوب، تابع بودم و بي چك و چانه، رام مي شدم مدام كه ديدمش، به زحمت، خودش را از تخت كَند. رفت سمت سرويس بهداشتي. بيرون كه آمد، دست كشيد لاي موهايش و رفت سمت درب خروجي. 

ـ برو آماده شو لطفا. به فرهاد مي گم ما رو ببره اون جا. من و تو رو، با هم.

و من كلنجار مي رفتم با خودم كه چرا بايد همراهش بروم؟

توي ماشين فرهاد نشسته بوديم و مي رفتيم تا در کنار اشرف، با هم باشيم! من و فرشيد! فقط ما دو نفر و براي آخرين بار. ميانمان سکوت مطلق حاکم بود و حريم اين سکوت، گاهي با آه کشيدن هاي طولاني فرشيد، شکسته مي شد. گاهي، نگاه هاي فرهاد، روي من و فرشيد، پرسشگرانه دودو مي زد ولي به کلام نمي رسيد و همين سکوتش، بيشتر آزارم مي داد. سرانجام پس از دقايقي جستجو در قطعات مختلف گورستان، پاي مزار اشرف رسيديم. سنگ مزار را تازه نصب کرده بودند و گل هاي پرپر نيمه پژمرده، سنگ را پوشانده بود. 

فرهاد، سبد گل بزرگي را که خريداري کرده بود، به دست فرشيد داد و هدايتش کرد. فرشيد اما کودکانه مي گريست. من بغض داشتم و چشم هاي فرهاد، راهي تا باراني شدن نداشتند. پاهاي فرشيد، جان گرفتند و راهي شدند سوي مادر. گل ها را با دستاني لرزان، روي سنگ گذارد و کنارش نشست ولي کمي بعد، سر گذارده بود روي سنگ داغ زير آفتاب نيمه تابستان و خالي کرد خود را به باراني بي پايان بر اين حرارت. دست ها را دو سوي مزار باز کرده بود و گويي مادر را در آغوش داشت. صداي زار زدنش بالا رفت. 

بغضم شکست. باراني شد حال و هواي من و فرهاد. تاب نياورد فرهاد و راه کج کرد و تنهايمان گذارد. شايد هم نخواست اشک هايش را يک زن ببيند ولي فرشيد، بي خيال عالم و آدم، مويه مي کرد و درددل. 

چقدر گذشته بود، نمي دانم ولي ديگر کسي، روي مزارهاي کناري به چشم نمي آمد. من بودم و فرشيد. فرشيد بود و مادرش و ناله هاي فرشيد که چنگ مي زد به روح و روانم. به خودم مسلط شدم. بايد تمامش مي کرد. از پا مي افتاد. تازه جان گرفته بود. نبايد ادامه مي داد، پس نزديکش شدم. 

ـ بسه فرشيد، پاشو لطفا. تمومش کن. داري خودت رو داغون مي کني، بريم ديگه. هوا هم خيلي گرمه. تمام لباست شده خاک و عرق. پاشو. صدام رو مي شنوي؟ مي شنوي چي مي گم؟ 

خودش را از سنگ مزار کَند و نگاهم کرد. صورتش گل آلود و چشم هايش متورم و سرخ بودند. دلم برايش سوخت. آن قدرها هم سنگدل نبودم که علي رغم تمام بدي هايش، ديدنش توي اين حال شادم کند. چشم هايش، درد داشتند. درد چشم هايش، به دردم کشيد. بي هوا، دستم گرفتار شد ميان دستي داغ و پايين کشيده شدم تا فرشيد، تا کنارش، نزديکش. 

با نگراني، چشم چرخاندم اطراف. آرام گفتم: 

ـ داري چي کار مي کني؟ دستمو ول کن. 

قفل شد دستم ميان حرارت دستش. نه، ذوب مي شدم. نگاه از نگاهم گرفت. خيره شد به مزار اشرف. 

ـ مي خوام موضوع مهمي رو با مادر درميون بذارم. حرفي که خيلي وقته روي دلم سنگيني مي کنه. اون روز که بود، نه جرات گفتنش رو داشتم و نه و ... 

و نيم نگاهي به من انداخت. 

ـ و نه، تو اجازه دادي که بگم. 

نگاهش دوباره، رفت تا مزار اشرف. خواستم حرفي بزنم يا تلاشي کنم براي خلاصي که فشار و گرماي دستش، بي جانم کرد. ترسناک شده بود برايم. تسليمش شدم. 

ـ مامان؟ مي دوني کي کناره منه؟ هه! چرا مي پرسم، وقتي که نمي دوني؟ پس بذار برات بگم. يه روزي عاشق شدم و ازدواج کردم. شايد باورت نشه ولي حتي الان، منتظر يه بچه ام. نه، اشتباه نکن. نقل پريسا نيست، دارم از زني حرف مي زنم که چيزي بالاتر و بهتر از پريساست. چي دارم مي گم؟ اصلا قابل مقايسه با اون نيست. چون هيچ وقت، حتي يک ذره محبت توي وجودم نسبت به پريسا حس نکردم. ديگه چه برسه به اين که عاشقش هم بشم ولي يه دختر ِ ساده، تنها، بي کس، فقير و حتي شهرستاني، با تمام وجود عاشقم کرد. اون دختر، عشقي رو به من داد که تمام عمر، دنبالش بودم و توي هيچ زني پيداش نمي کردم. يه عشق ناب و خالص. يه عشق پاک. 

فشار دستش صد چندان شده بود. نگاهش کردم. گُر گرفته بود به رنگ خشم. 

ـ اما تو با تصميمت، عشق اون زن رو از من گرفتي. اون هم کي؟ درست وقتي که ديوانه وار عاشق بوديم و همديگه رو مي خواستيم و براي تولد ثمره ي عشقمون، لحظه شماري مي کرديم. تو، همه چيز رو به هم ريختي. تو، داغونم کردي. تو منو وادار به زندگي با زني کردي که نمي فهميدمش، نمي خواستمش. روزي که فهميدم روي حرفت مصري، احمقانه تسليم شدم و تصميم گرفتم زندگي اي رو که تو مي خواي، شروع کنم، ولي توجهم رو به تو، تموم کردم. تو، عشقم رو ازم گرفتي و من، من هم محبت و عشقم رو ازت دريغ کردم. ديگه ديدارهام با تو، خلاصه مي شد به کنار هم غذا خوردن هاي ساده و تکراري و در ظاهر، چشم بستم روي تموم شدنت. ساده گذشتم از کناره دردي که مثل خوره افتاده بود به جونت و مي رسوندت به مرگ. بد شدم باهات، چون تو زندگيم رو ازم گرفتي و يه زندگي سرد و تکراري برام خواستي. پس سرد شدم، ازت متنفر شدم، ولي ... ولي به خدا، هيچ وقت، هيچ وقت آرزوي مرگت رو نکردم که حالا، براي هميشه، از دستت بدم. دوستت داشتم مامان. به خدا دوستت داشتم. 

و اشک امانش را بريد و يک نفس حرف زدنش، بي نفس شد. دست آزادم را گذاردم روي صورتم كه سد شود بر هجوم اشك هايم. خدايا، چه راحت از عشقش مي گفت. كاش من هم همين جرأت را داشتم. 

دستم را چند باره فشرد و با دستش، كوبيدش روي سنگ مزار. 

ـ اين دختر، عشق منه. آره! كسي كه دوستش داشتم و دارم، همين محبوبه است. توي دو قدمي تو بود و تو نمي دونستي كه عروسته، كه عشق پسرته. اون به خاطر عشقمون حتي حاضر شد پرستار تو باشه و هر توهيني رو به جون خريد، چون همديگه رو دوست داشتيم ولي تو ... واي مامان! تو با ما چه كردي؟ 

حالا من، هر دوي شما رو ندارم. كاش، كاش به جاي تو، من مي مردم. مرگ براي من، از زندگي نكبتي با اون دختره، خيلي بهتره. من، من اين دختر رو مي خوام. محبوبه رو، كسي كه به خاطر تو و پريسا، ديگه نمي خواد باهام باشه. اما حالا كه تو هم فهميدي، مي خوام بي ترس و دلهره، باهاش زندگي كنم و با هم، بچه مون رو بزرگ كنيم. 

و آب دهانش رو پايين داد. 

ـ تو، لحظه ها و روزها و ماه هاي قشنگي رو كه مي تونستم با محبوبه باشم، ازم گرفتي. تو، روزهام رو شب تار كردي و با وجود پريسا در كنارم، عذابم دادي. 

و دست لرزانم را بالا آورد تا صورت خيسش. 

ـ تو خواستي اين دستاي گرم و اطمينان بخش رو از من دريغ كني. تو، بي محبوبه، اميد به زندگي رو توي وجودم كشتي. تو ... 

و باز به گريه نشست. اشك هايش، پياپي و داغ، تر مي كردند دستم را. تقلا كردم براي رهايي، نشد كه نشد.

ـ بسه، بسه ديگه. پاشو، تمومش كن.

نگاهش را سراند رويم. چشم هاي باراني اش، دردمندانه شيطنت كرد توي چشم هاي باران ديده ام. 

ـ بگو محبوبه! ببخشمش؟ تو مي گي با اين همه اشتباهي كه در حقمون كرد، با بلايي كه سر زندگيمون آورد، ببخشمش؟ 

حيرتم را ول دادم توي نگاهش. دستم را بيرون كشيدم از دست هاي سست شده اش. 

ـ مادرته! بايد ببخشيش. مخصوصا حالا كه دستش از دنيا كوتاهه. اون، اون فقط خوشبختي تو رو خواسته. 

خشمش، فرياد شد. 

ـ خوشبختي من، بي تو معني نداره. خوشبختي من، يعني داشتن تو، بودن تو. 

خلاص كردم خود را از نگاهش. از جا برخاستم. با پشت دست، اشك هايم را گرفتم. 

ـ داره دير مي شه. بايد برگرديم خونه. فرهاد خان، توي ماشين منتظرن. 

ـ ولي من، تو رو اين جا آوردم تا كنار مادر، يك بار ديگه با هم عهد ببنديم و اي كاش زودتر اين كار رو مي كرديم.

ـ معلومه چي مي گي؟ 

ـ دوباره با هم، عهد زناشويي مي بنديم. اين جا، جلوي مادر، كنار مادر. مگه تو اينو نمي خواستي؟

غضب، چشمانم را گشاد كرد. 

ـ تو حالت خوبه؟ مي فهمي چي مي گي؟ تو زن داري. پريسا! بعد منو آوردي اين جا كه دوباره با من ... خدايا! تو چي فكر مي كني با خودت؟ خيال كردي با يه احمق، طرفي؟ آره؟ ولي برام بسه حماقت. همون مدتي كه گول حرفات رو خوردم، برام كافيه. دارم هنوز تاوان اون چند ماه رو پس مي دم.

ـ ولي، ولي من گولت نزدم. من، دوستت داشتم و دارم. هر چي گفتم و شنيدي، همه از ته دلم بود. تو حق نداري به عشقم شك كني.

و سر پا شد. 

ـ نه! پس بذار برات بگم. تو با زبون چرب و نرمت، خامم كردي و بعد، طبق نقشه اي كه كشيده بودي، خيلي راحت به ميل دلت رسيدي. 

براق شدم توي صورتش. نفرتم را فرياد زدم. 

ـ تو از من سوءاستفاده كردي. تو، تو هيچ وقت عاشق نبودي. يه روز بازيچه ات شدم، يه روز ديگه قربانيم كردي. آره، قرباني تو شدم تا خلاص شي از شر پريسا. دلم برات سوخت ولي حالا دارم مي فهمم كه حتي لياقت دلسوزي هم نداري. لعنت به تو، لعنت به من كه چشم و گوش بسته، باهات همراه شدم. حالم ازت به هم مي خوره. تو هم يه هرزه اي، عين اون پژمان كثافت.

دست فرشيد، بالا رفت. خراب نشده روي صورتم، هوار زدم. 

ـ چيه؟ شنيدن حقيقت، اين قدر برات سنگينه؟ ولي چرا يادت مي ره كه چند ماهه، با پريسا زندگي مي كني؟ حالا منو آوردي اين جا و مي خواي كه دوباره ساده و احمقانه، مثل قبل، زنت باشم؟ چرا حالا؟ چرا حالا منو به مادرت معرفي مي كني؟ اين جا؟ توي اين وضعيت؟ وقتي كه نيست؟ 

دندان هايم را با حرص روي هم مي فشردم. 

ـ چيه؟ چرا ساكتي؟ هيچي براي گفتن نداري؟ چرا زل زدي به من و اشك تمساح مي ريزي؟ 

و نگاهم رفت روي دستش كه بي هدف بالا مانده بود. 

ـ دستت رو بيار پايين. بزن! معطل نكن. بكن كاري رو دلت مي خواست. د بزن لعنتي. 

دستش، لرزان پايين آمد ولي نه روي صورتم. خيرگي نگاه باراني اش را از من گرفت. سر به زير شد. نكشيد به ثانيه، دوباره نگاهم كرد. 

ـ متاسفم! براي تو، براي خودم. آه! ما خيلي از هم دور شديم و تا وقتي كه تو نخواي، ما نمي تونيم با هم باشيم و تو نمي خواي. اين وسط، من بي اهميتم، هيچم، خواسته من مهم نيست. من ... 

بريدمش. كلامش، نيمه كاره ماند. 

ـ راه ما، خيلي وقته از هم جدا شده و اين تويي كه چشمات رو بستي و خوابي، پس چشات رو واكن. من ديگه اون دختر ساده و عاشق پيشه نيستم كه با يه نگاه، با يه لبخند، با يه محبت ظاهري، وا بده، خام بشه. من ديگه يه مادرم و اين زندگي اي كه تو به من دادي، به اندازه يه عمر، منو پير و دنيا ديده كرده. ديگه، زندگي با تو رو نمي خوام. پس ديگه برام، رل عاشق رو بازي نكن. دستت رو شده. از اين جاي بازي، تو مي شي همون آقاي خونه و من، فقط يه پرستار و خدمه ساده، كه به تو و زنت، خدمت مي كنم. مي خوام كه از اين به بعد، با اين ديد به من نگاه كني، نه به چشم يه عاشق دلسوخته. اين براي آخرين باره كه دارم مي گم، مي فهمي؟ 

و گذشتم از او. رفته و نرفته، صدايش را شنيدم. صدا نبود، شكايت بود، گله بود. 

ـ چطور ببخشمت مامان؟ چطور مي تونم ببخشمت، وقتي همه چيزم رو ازم گرفتي؟ تو، تو باعث شدي كه من به چشم كسي كه عاشقشم، بشم يه دروغگو. بشم يه هرزه و هوس باز. من، اين نبودم. حق من، اين جا رسيدن نبود.

و داد زد. 

ـ ببخشمت؟ چطور؟ وقتي كه دنياي منو زير و رو كردي؟ 

راه رفته را برگشتم. 

ـ هيچ كس رو متهم نكن. فقط تو مقصري. تو بودي كه جرات نداشتي، بايستي و همه چي رو بگي. 

خشم و غم، از جا بلندش كرد. خيره ام شد. 

ـ من يا تو؟ تو نذاشتي. تو نخواستي. چه زود يادت رفت. 

پشت كردم به او و رفتم. شايد هم فرار كردم از او و شايد هم از خودم.

ـ باز هم قصه هاي تكراري. اين حرف زدن، از اول هم، بي فايده بود. 

مقابلم سبز شد، مانعم شد، چنگ زد بازويم را، زل زد به بي تفاوتي ام. 

ـ بمون و جواب بده. حرف بزن.

نگاهش كردم. چشم در چشم و به اندازه ي او، وقيحانه. 

ـ حرفام رو زدم، تو شنيدي يا نه؟ 

خيرگي اين چشم هاي غمگين را دوست نداشتم. خشمم، ساده له مي شد توي غمش. چه مي شدم؟ نكند، به يك نگاه، از پا بيافتم؟ نكند رام شوم؟ دلم، خام شدن نمي خواست.

شعبده بازي راه انداخته بود. با چشم ها و دست هايش، پي جادو بود. نفسم، نفسش شد. نفسش، بي نفسم كرد. گم مي شدم در او. پيدايم مي كرد.عقب كشيدم. نگاه از نگاهش گرفتم. گريختم، از افسون وجودش. نبايد مي خوابيدم، نبايد خواستني مي شد، نبايد مي خواستم ولي شايد، شايد داشتم به خودم تلقين مي كردم. زور مي گفتم به خودم. 

اين چشم ها، چشم هايي نبودند كه مي شناختم و روزي، دلبسته شان شدم. هيچ چيز، مثل قبل ها نبود و تازه بود اين حس و حال. رنگ به رنگ شد نگاهم، دوباره متنفر شدم.

يكهو، كنار رفت. دستم آزاد شد. راه باز بود و جاده دراز. جاي صبر نبود، پس رفتم. بي او ولي با فكرش، با كلامش. شايد حق مي گفت؟ توي اين جدايي، فقط يك نفر مقصر نبود. همه، تقصيركار بوديم. من، اشرف خدا بيامرز، پريسا و خود فرشيد. همه ما، با يك جور خودخواهي محض، با اين مساله برخورد كرديم. 

غرق بودم در افكارم، پي مقصره واقعي بودم. آسمان ريسمان، مي بافتم كه با يك تكان متوقف شدم. يك برخورد. سر بالا بردم، چند قدم عقب رفتم. فرهاد بود و متعجب. 

ـ چه خبرته؟ داري كجا مي ري؟ 

دستپاچه شدم. خون دويد زير پوستم. شرم كردم. 

ـ داشتم. اومــم! داشتم مي اومدم سمت ... سمت ماشين. 

نگران شد. 

ـ حالت خوبه؟ يه جورايي آشفته اي. رنگ و روت! سر تا پات هم خاكي شده. فرشيد كو؟ 

دستم مي لرزيد كه كشيدمش روي صورتم. پاك كردم رد خاك و اشك را. 

ـ من خوبم. فرشيد خان، موندن همون جا ولي به نظرم، بايد براشون كافي باشه. دارن خودشون رو زجر مي دن. بهتره برگردند. 

فرهاد سر تكان داد و رفت. من خودم را تكاندم از با فرشيد بودن. فرشيد هم، كم تكان نخورده بود با زلزله كلامم.

جا خوش كرده بوديم، هر سه مان در هجوم بي امان سكوت و سوال و هزار ابهام ديگر. و دست و پا مي زديم تا خلاصي ولي نه من، نه فرهاد و نه حتي فرشيد، راهي نداشتيم. هي مي رفتيم و مي رسيديم به هزار در بسته. دوست نداشتم اين حال و هواي با هم بودن سه نفره را. فرشيد غرق بود در خودش و من فرار مي كردم از نگاه هاي سنگين و گاه و بي گاه فرهاد. خدا خدا مي كردم برسيم به آخر راه. جايي كه راهمان جدا شود از هم. من بروم كنج تنهايي خودم، فرار كنم تا خودم. 

ـ به به! خوشحال باش فرشيد. خانومت هم برگشت.

فرهاد بود كه با تمسخر و پوزخند، به برادرش طعنه مي زد. نگاه چرخاندم تا من هم بيابم نشانه اي را كه خبر بازگشت پريسا را مي داد و ديدمش. همان جلوي درب بزرگ خانه. پژو 207 آلبالويي پريسا! نمي دانم شايد بازگشت پريسا براي فرشيد، خوشايند و دلچسب مي آمد ولي براي من، هزار بار بدتر از مصيبت بود. دلم شور مي زد. چه در انتظارم بود؟ هنوز قدم اول را نگذاشته بوديم توي حياط خانه، كه چشممان به جمال پريسا روشن شد. همان جا، زير درخت ها، پشت ميز چهار نفره فرفوژه لم داده بود و با موبايلش ور مي رفت. 

ـ خوش اومدي عروس خانوم. مهموني خوش گذشت؟ 

كلام فرهاد، از جا پراندش. شكل اسپند توي آتش شده بود. نه! يك گلوله آتش بود وقتي كه مي آمد سمتمان. يك انفجار در راه داشتيم. صدايش تنم را لرزاند. 

ـ تو اين جا چه غلطي مي كني؟ 

نگاهش با من بود و مورد خطابش هم من بودم. چرا كه فرشيد را كه چند قدم جلوتر از من بود، با دست كنار زد و رسيد تا من. 

ـ چشم منو دور ديدي و مي ري ولگردي؟ با كي؟ با شوهر من؟ 

خدايا! اين زن، ديوانه بود! نفرت، ترسناكش كرده بود. دست و پايم را گم كردم. پر بودم از حيرت و ناباوري. 

ـ ول ... ولگردي؟ ولي، ولي رفته بوديم، رفته بوديم سر مزار اشرف خانوم.

ـ ببند دهنت رو. دختره بي چشم و رو. هر خراب شده اي كه رفتي، با فرشيد من نبايد مي رفتي. 

ـ آقا فرهاد هم همراهمون بودند. 

و به فرهاد اشاره دادم. 

ـ مي بينيد كه، با ما وارد خونه شدند. 

ـ پررو! حاضر جوابي هم مي كني؟ 

سعي كردم به خودم مسلط شوم. پس قاطعانه گفتم:

ـ نمي فهمم چرا شما خيال مي كنيد چشم من دنباله شوهر شماست؟ دارم مي گم شوهرتون و نه نامزدتون يا حتي دوست پسرتون، پس من، اون قدرها نادون نيستم كه بيفتم پي يه مرد زن دار. مفهومه؟ 

ناغافل، هجوم آورد سمتم. جايي نزديكم، ايستاد. خشمش لبريز شد. 

ـ تو، تو، پي يه مرد زن دار نيستي؟ پس چطورياست كه تمام ديروز و ديشب رو توي اتاقش سر كردي؟ 

عصبي پوزخند زدم. 

ـ آره، توي اتاقش بودم ولي نه براي خوشگذروني. بيمار بودند و نياز داشتند به پرستاري. اگر بازم شك داريد، از خودشون و بقيه بپرسيد. من چون ... 

نگاهم رفت تا فرشيدي كه در تمام اين مدت، بي حرف، فقط تماشاچي شده بود. يكهو، وا رفت و لبه باغچه، به يكي از درخت ها تكيه زد. سرش خم شد تا روي دست ها و زانوانش. توي اين گير و دار، عجيب، دلواپس حالش شدم ولي دل كندم از اين دل نگراني، كه عاقبتش مي شد غيظ پريسا. 

ـ من، من چون وظيفه ام بود، ازشون پرستاري كردم. حالا، بايد تقاص پس بدهم؟ 

دست پريسا بالا آمد. كوبيده شد طاق سينه ام. پر بود از نفرت و حرص و حسادت. عقبم راند، بس كه سنگين بود. 

ـ اينا توجيه اشتباهته. نبايد باهاش مي موندي. تو فقط دنبال بهونه اي تا ... 

ـ جوابم رو ندادي عروس خانوم؟ مهموني باب ميل سركار عالي بود؟ 

نگاه پريسا چرخيد تا فرهاد. 

ـ مي شه لطفا خودت رو قاطي اين ماجرا نكني؟ 

پوزخند جا خوش كرد كنج لب فرهاد. 

ـ قاطي؟ اوهوم! فقط، مي دوني صدات تا كجا مي رسه؟ هر كي كه از پشت يكي از ديواراي اين چهارديواري گذشته، تا حالا حاليش شده كه يه بيچاره، به خاطر يه كار انساني، متهم به خيانت شده.

ـ بس كن فرهاد! من بايد تكليفم رو با اين دختره روشن كنم كه مدام توي زندگي من سرك مي كشه. 

از كوره در رفتم. 

ـ نه، اين درست نيست. 

فرهاد دست كرد توي جيب شلوار نخي مشكي اش. نگاه انداخت روي موبايل توي دست ديگرش. من و پريسا را كه دوباره نگاه كرد، پوزخندش پهن تر شده بود. 

ـ سرك توي زندگي تو؟ هه! كدوم زندگي؟ من كه توي اين چند ماه بعد از ازدواجتون، زندگي دو نفره اي نديدم. تو پي خودت بودي و ... 

و اشاره كرد به فرشيد. 

ـ اينم پي بدبختي خودش. كجاي اين زندگي، دو نفره و مشتركه؟ اصلا مي شه اسمش رو گذاشت تاهل؟ حرف از سرك گذشته، عروس خانوم! كيه كه بخواد، ناخونك بزنه توي شيريني اين زندگي؟ 

چشم هاي پريسا درشت شد. تعجب و غضب، كلامش را بريده بريده كرد. 

ـ تو ... تو حق نداري با من اين جوري حرف بزني! نبايد جلوي اين دختره ي ... دختره ي ... 

فرهاد كلامش را بريد. ديگر، پوزخند نمي زد. 

ـ دختره ي چي؟ اين دختره، تمام ديروز و ديشب رو مراقب شوهر تو بوده. اون آقا، توي تب مي سوخت و اگه محبوبه، كنارش نبود، نمي دونم چه بلايي به سرش مي اومد.

و موبايلش را رها كرد توي جيب شلوارش. چند قدم نزديك تر شد تا ما. 

ـ البته راست مي گي ها! ربطي به اين دختره نداشته. منطقا، اين وظيفه تو بوده كه به شوهرت برسي ولي تو اون موقع كجا بودي؟ 

نگاه و كلام فرهاد، بوي كنايه مي داد. چشم هاي گشاد پريسا، دودو مي زدند توي چشم هاي ريز و شيطنت زده فرهاد. فرشيد هم دوباره شده بود تماشاچي اين بازي تازه.

ـ اين جا چي خبره؟ من، من بايد به تو، جواب پس بدم؟ 

صداي فرهاد بالا رفت. فرهاد، فرياد شد. 

ـ كجا بودي وقتي اين جا بهت احتياج داشتند؟ تو حتي كنار شوهرت هم نبودي، چه انتظاري! چرا من توقع دارم كه تو بايد كنار مادر و يا حتي توي مراسم ختمش مي بودي؟ تو به عنوان عروس اين خانواده، كنارمون نبودي. اين جا نبودي ولي، ولي اين خانومي كه تو، دختره صداش مي كني، تا دم مرگ، كنار مادر بود و با دردش، درد كشيد. كاري رو براش كرد كه شايد دخترش در حقش نمي كرد. اون حتي، از شوهر بيمار تو هم، پرستاري كرد، پس به من جواب پس نده. به خودت بگو كه تا حالا كجا بودي؟ چي كار مي كردي؟ چي كار بايد مي كردي و نكردي؟ 

ـ چي شده؟ چرا جمع شديد اين جا؟ سر چي افتاديد به جون هم؟ هر كي ندونه خيال مي كنه بچه هاي احتشام، واسه خاطر ارثيه است كه ... 

فرهاد دستش را بالا آورد و طلعت را كه بالاي پله هاي محوطه ايستاده بود، به سكوت دعوت كرد. 

ـ شرمنده خاله، ممكنه شما تشريف ببريد داخل؟ 

و دوباره خيره شد به پريسا. 

ـ پرسيدي از خودت؟ جواب گرفتي؟ 

پريسا دستي تكان داد و بعد سرش را. دستپاچه بود آشكارا. 

ـ كسي به من چيزي نگفت. شما بايد خبر مرگ اشرف عزيز رو به من مي دادي. خيلي متاثر شدم وقتي كه ... 

صداي خنده فرهاد، لرزاندم. خنده اي كه در شانش نبود. بلند بلند قهقهه مي زد. بي هوا، خنده اش را فرو خورد. خشم نشست جاي خنده اش. 

ـ خبرت كرديم. خود من، چند بار باهات تماس گرفتم. جرات داشته باش و بگو كه چند تا ميس كال، از من داري. تماسايي كه بي جواب موندن، كم نبودن. جواب آخرين تماسم، پيام خاموشي موبايلت بود. چطوري بايد خبرت مي كرديم شازده خانوم؟ شايد بايد مي فرستاديم پي ات؟ ولي مشترك مورد نظر، هيچ وقت در دسترس نيست. 

ـ من ... من ... 

ـ تو چي؟ چرا كنار مادر نبودي؟ چرا تنهاش گذاشتي و رفتي پي تفريح خودت؟ يعني، خوشي هميشگي تو، از زندگي پر از درد چند روزه مادر، مهمتر بود؟ شوهرت، كجاي زندگيته؟ هه! چي مي گم؟ بي خيال! 

و راه كج كرد و از كنارمان گذشت. پريسا قافيه را باخته بود. همه چيز بر عليه اش بود. 

ـ حرف من، يه چيز ديگه است. مي گم اين دختره عوضي با فرشيد ... 

خدايا! ديواري كوتاه تر از من پيدا نمي كرد؟ كه فرهاد سر برگرداند سمتمان. 

ـ تو حق نداري با مقصر جلوه دادن يكي ديگه، سرپوش بذاري روي اشتباهات خودت. چرا گير دادي به محبوبه؟ چرا اين دختر و كارهاش، براي تو هيچه؟ اون كاري رو انجام داده كه وظيفه تو بوده، عروس خانوم! اينا رو مي فهمي، همسر نمونه؟ 

انفجار پريسا، به فرياد منتهي شد. 

ـ تو، تو به من مي گي؟ داري به من مي گي نفهم؟ به چه حقي، منو به خاطر اين دختره پاپتي، تحقير مي كنيد؟ اين دختر، اين چي داره كه همه تون رو طلسم كرده؟ 

فرهاد، بي اعتنا رفت سمت پله ها. پشت به ما داشت كه گفت:

ـ يه دنيا معرفت.

و رو كرد به طلعت. 

ـ بفرماييد خاله جان، تمام شد.

طلعت با بي حالي، سر تكان داد و كمي بعد با فرهاد داخل شدند. 

نگاه پريسا، خراب شد سرم. له شدم زير نفرتش. نه! اشك موج مي زد توي اين چشم هاي خشم زده. كم، كوچك نشده بود در برابر ما.

ـ لعنت به تو. حالم ازت به هم مي خوره كثافت. 

يك آن، برق زد نگاهش. من ترسيدم. او، به شيطنت و غيظ خنديد. 

ـ فقط يادت باشه كه اشرف براي هميشه رفت و ديگه نيست تا هواي تو رو داشته باشه. دل به فرشيد هم خوش نكن، خوشبختانه، اون قدر به هم ريخته كه نفهمه چي به چيه و كي به كي. دل به فرهاد هم قرص نكن. اون كه هميشه اين جا نيست، پس مي مونيم من و تو! خيلي زود، زودتر از اوني كه تصورش رو بكني، از اين خونه، پرتت مي كنم بيرون. اون وقت ... 

و نگاهش را چرخ داد از سر تا پايم، چندشم شد. سر جلو آورد تا من. هواي نفسش نشست بيخ گوش و صورتم. 

ـ اون وقت نوبته پژمانه كه هر كاري كه دلش خواست با تو بكنه. قسم مي خورم كه خيلي زود، آرزوي پژمان رو برآورده كنم. 

سر كه عقب كشيد، هنوز هم مي خنديد. يك تاي ابرويش بالا مانده بود. 

اسم پژمان، دلم را بالا و پايين كرد. حالم از خودم و پريسا و پژمان، به هم مي خورد. دلم مي خواست مي كوبيدم توي دهان پريسا. دلم مي خواست، آن قدر مي زدمش تا جان مي كند. 

فرشيد از جا برخاست. رفت تا پله ها. خيال كردم مي آيد براي حامي شدن. براي خلاص كردنم از شرش. 

ـ صبر كن عزيزم، دارم ميام. 

پريسا اين را گفت و چشمكي زد برايم. رفت پي شوهرش. 

من ماندم و وحشت بودن پريسا. من ماندم و شكنجه نام پژمان. من ماندم و نداشتن فرشيد. من ماندم و ... من ماندم و خودم.

***

چهل روز ديگر گذشت و در اين روزها، نوع و نحوه برخورد پريسا و فرهاد، دستخوش تغيير بزرگي شده بود. رفت و آمدهاي كم فرهاد و گير دادن هاي هميشگي پريسا به عالم و آدم و مخصوصا به من، آن هم به دنبال ورودم به ماه پنجم بارداري، و بروز تغييرات آشكار در شكل و ظاهرم و كار من شده بود، پنهان كردن آن همه دگرگوني، پشت آرايش بيشتر و لباس هايي مناسب با شمايل و تغيير سايزم. پريسا روز به روز، سخت گيرتر مي شد. آن قدر كه حتي براي بيرون رفتن از خانه و تهيه نيازمندي هاي شخصي خودم هم، مانعم مي شد. 

روز سوم بعد از چهلم اشرف بود كه پريسا، در كمال ناباوري، خبر آمدن وكيل خانوادگي را به همه داد و آن هم براي قرائت وصيت نامه اشرف در حضور جمع خانواده. بيش از همه، فرهاد خشمگين شد. 

روز موعود، همه در اتاق نشيمن جمع بودند. به زحمت، وسايل پذيرايي را روي ميز گذاردم و عزم بيرون رفتن نمودم كه صداي آقاي مقدم، وكيل پير خانواده، متوقفم كرد.

ـ شما بايد محبوبه خانوم باشيد؟ لطفا همين جا حضور داشته باشيد. 

متعحب، نگاهم چرخيد روي فرهاد و فرشيد و باقي حاضرين و سرانجام روي مقدم ثابت ماند. 

ـ ولي ... ولي من ... 

كه پريسا حرفم را تمام كرد. 

ـ ولي اين دختر، از اعضاي خانواده محسوب نمي شه. 

مقدم از بالاي عينكش، نگاهي تحويل پريسا داد. 

ـ تا اون جايي كه من به عنوان وكيل در جريانم، اين خانوم بايد اين جا باشند. اين خواسته ي مرحومه بانو اشرف هستش. 

و با دستش، محترمانه به من اشاره كرد. 

ـ پس بشين دخترم، لطفا. 

دستپاچه، روي صندلي كه فاصله زيادي با مبل فرهاد نداشت، نشستم. گوشه لب فرهاد نرم بالا جهيد. چشم هاي پريسا مرا مي كوبيدند. فرشيد سر كج كرده بود روي دستش. كمي بعد، مقدم با اطمينان از حضور همه خانواده، با صدايي رسا شروع به قرائت متن وصيت نامه نمود. مقدم، شمرده شمرده و تك تك، سهم الارث هر كس را طبق وصيت اشرف خدا بيامرز، عنوان مي كرد و من با رجوع به مخيله ام به ياد مي آوردم كه چندين بار ديگر هم اين پيرمرد موقر و سامسونت به دست را در اين خانه، هر چند كوتاه ملاقات كرده ام. نتيجه صحبت هاي مقدم در چند جمله خلاصه مي شد:

"خانه پدري احتشام، به سهم مساوي، نصيب فرشيد و فرهاد شد و بزرگ ترين ويلاي شمال، به پريسا رسيد. نيمي از درآمد حاصل از دو كارخانه از سه كارخانه بزرگ نساجي احتشام، صرف امور خيريه و نيمي ديگر، به عنوان كمك هزينه به طلعت، تعلق گرفت و در نهايت يك باب واحد آپارتماني در منطقه اي زيبا و معروف، به من رسيد و حقوقي ماهيانه و مكفي، تا مادام العمري كه با فرشيد و پريسا و در كنارشان باشم. با فرشيد و پريسا و در كنارشان! اين شرط اشرف بود براي دريافت حق و حقوق قانوني ام. باز هم يك شرط ولي آپارتمان در صورتي نصيبم مي شد كه فرشيد و پريسا از هم جدا مي شدند. يعني اشرف آن قدر از هميشه بودن فرشيد و پريسا با هم، اطمينان داشت كه آپارتمان بزرگ و اعياني اش را، نمادين و اسما به كلفتش بخشيده بود؟ پريسا و فرشيد كه تا ابد با هم بودند، پس آپارتمان به من نمي رسيد. نه! نقل اين حرف ها نبود، آپارتمان و حقوق، فقط يك عنوان بود براي پابندتر كردن من به اين خانه و زوج جوانش. كلافه بودم و گيج! چشم هايم را بستم. تا ديروزها، گرفتار وجدانم بودم به عهدم با اشرف و مديون بزرگواري هايش و امروزها، اسير ماديات و پول و خانه و ... اشرف، مرا نشناخته بود. محبوبه، نه شيفته پول و نه دلبسته ي خانه. محبوبه، بس كه ساده بود، شده بود تيپا خوره اين و آن. شده بود سر و ته پياز. شده بود، همه كاره و هيچ كاره. محبوبه شده بود، محبوب آزار. محبوبه شده بود، محكوم به شكنجه. محبوبه شده بود، محبوس زجر. شده بود درد."

ـ تو چه به سر اون زن آوردي كه ارث قلمبه اي واست گذاشته؟ نكنه چيز خورش كردي و عقلش رو از كار انداختي؟ چرا سهم تو بايد چيزي باشه به قد سهم من و يا يكي از پسراش؟ حتما تو بودي كه بهش ياد دادي كه درآمد اون كارخونه ها رو ببخشه به خيريه؟ اصلا مي دوني اون درآمد چقدره احمق؟ پس ما چي؟ 

چشم هايم را باز كردم. مات از كلام و نگاه پريسا بودم ولي حرفي نداشتم. چيزي براي گفتن نبود. 

ـ تو پي چي هستي؟ ها؟ اون ويلاي شمال، برات كمه؟ چيه؟ چشمت پي اون چند تومن درآمد كارخونه هاست؟ تو چه جور آدمي هستي كه بعد از اين همه دارايي، چشم نداري چندر غاز پول بي ارزش برسه به چند تا مستحق؟ برات سخته كه محبوبه، از صاحب كار خودش يه آپارتمان هديه گرفته ولي حقشه. اين زن، توي اين خونه، كم زحمت نكشيده. 

فرهاد بود كه بي مهابا، براق شده بود توي صورت پريسا و مي غريد. پريسا ولي، دستانش را به خشم در هوا تكان مي داد. 

ـ من دارم مي گم مادر اشتباه كرده. نبايد ميراث احتشام بزرگ، اين جوري به هدر مي رفت. نمونه اش اين دختر! كجاي اين دختر، شبيه به ورثه احتشامه؟ هــا؟ 

ـ مادر من يه زن فهميده و عاقل بود و اين وصيت نامه رو در صحت كامل عقلي نوشته. تو حق اظهار نظر رو نداري. تو حتي اجازه نداشتي آقاي مقدم رو خبر كني. 

و چشم ريز كرد توي چشم هاي كينه توز و از حدقه بيرون زده پريسا. 

ـ چهل روز رو تاب آوردي تا يه همچين روزي، كه بشي صاحب خونه. كه سرك بكشي به ميراث اين خاندان. اجر صبرت رو گرفتي. يه ويلاي بزرگ توي بهترين نقطه كلاردشت. بد نيست ولي اشتهاي تو! آره، كمه برات. اصلا تو چي مي خواي؟ تمام مال و منال و املاك پدري ما رو؟ 

فرياد پريسا، لرزاندم. 

ـ مراقب حرف زدنت باش. خيال كردي كي هستي كه هر چي دلت مي خواد به زبون مياري؟ يادت نره، بعد از مرگ پدرم، اون قدري بهم رسيده كه تا آخر عمر، نه چشمم به جيب تو و امثال تو و برادرت باشه و نه، نيازي به اون آلونكتون توي كلاردشت داشته باشم. انگاري قرارداد پدرت و پدرم رو فراموش كردي؟ 

فرهاد پوزخند زد عصبي. 

ـ نه! يادم نرفته. راست مي گي. دارم مي بينم، حق با توئه! 

يكهو خودش شد، نخنديد ديگر، جدي شد و محكم. 

ـ برات متاسفم. تو يه طماع پول دوستي. داري دروغ مي گي مثل ... 

ـ ببند دهنت رو. 

پريسا از فرط عصبانيت، به سرخي مي زد. نگاهش دو دو مي زد بين نگاه فرهاد، بعد خراب شد سر فرشيد. 

ـ ايستادي چي رو تماشا مي كني؟ كوچيك شدن زنت رو؟ بس نيست؟ خب يه حرفي بزن. چطور ساكت مي موني تا اين برادر عوضي ات، هرچي كه لياقت خودش و اين دختره است، بار من كنه؟

فرشيد چشم هايش را بست. شقيقه هايش را به پنجه فشرد. 

ـ هه! شوهر ما رو باش. يه مريض رواني، يه بي دست و پاي تمام عيار. 

فرشيد طاقت نياورد، از جا برخاست. بي حرف، بيرون زد از اتاق. اعتراض كرد به عالم و آدم، با دري كه به حرص، پشت سرش كوبيده شد. 

ـ با اون چي كار داري؟ خودت رو درست كن. 

پريسا چرخيد سمت فرهاد. 

ـ برو بيرون! از خونه و زندگي من، گم شو بيرون. 

ـ پياده شو با هم بريم. خونه و زندگي تو؟ چيه؟ هوا ورت داشته كه خبريه. نكنه خيال كردي چون خونه رسيده به فرشيد، اين جا مال توئه؟ نه! گويا يادت رفته كه نصف ديگه اين خونه، مال منه و تو نمي توني براي بيرون كردن من، حكم صادر كني. تو اين جا، فقط يه عروسي. عروس اين خونه، همين و بس. 

ديوانه شده بود پريسا. 

ـ داري غلط اضافي مي كني. من، خانوم اين خونه ام، پس مي خوام كه اين جا نباشي، پس مي خوام كه نبينمت. 

و با دست لرزان، به درب اشاره داد. 

ـ بيـــرون ... بيـــرون! حاليته دكتر؟ 

دكتر گفتنش، به طعنه بود. رفتم سمتشان تا جدايشان كنم از نگاه و كلام غيظ آلود يكديگر. 

ـ تو رو خدا فرهاد خان! از شما بعيده. پريسا خانوم، بسه ديگه. خواهش مي كنم. 

يك آن، دست پريسا به شدت، پرت شد سمتم. 

ـ خفه شو، به تو مربوط نيست. 

فرهاد، سينه سپر كرد برابرم. عقب زد پريسا را. 

ـ دلم مي سوزه. براي فرشيدي كه يه عمر بايد تو رو تحمل كنه و دم نزنه. 

پريسا جيغ كشيد. 

ـ برو گم شو، برو بيرون. نمي خوام بياي اين جا. نمي خوام ببينمت لعنتي! 

فرهاد نگاهش را از پريسا گرفت و با سر، براي بيرون رفتن از اتاق به من علامت داد. پشت كرد به پريسا. 

ـ مي رم ولي اومدن و نيومدن من، فقط به خودم مربوطه. تو خيال كن ميام توي چند صد متر ملكي كه بهم ارث رسيده. حساب و كتاب كه سرت مي شه؟ 

ـ حساب و كتاب رو از حلقومت مي كشم بيرون، تو هيچ حقي نداري. 

پوزخند، عجين شد به چهره بي تفاوت و خونسردش. 

ـ خواهيم ديد. 

پريسا مشت كوبيد روي ميز، كه فرهاد رسيد تا درب. دستگيره را چرخاند. كنار رفت. يعني كه شما، اول. تا بيرون بروم، كيفش را از كنار درب برداشته بود. 

نگاهش كردم. 

ـ شما نبايد تا اين حد رك باهاش حرف مي زديد. پريسا خانوم، خيلي صبور نيستند. 

نگاهم كرد. رنگ سرزنش داشت و رنگي به غمگيني نگاه فرشيد. 

ـ بس كن محبوبه! نمي خوام ديگه در موردش حرف بزنيم. 

ـ ولي پريسا خانوم، همسر فرشيدخان هستن. 

ـ همسر؟ فرشيد؟ هه! برادر من، اونم يه بدبخته. دلم خيلي براش مي سوزه. شك ندارم يه روز، كه خيلي هم نزديكه، پريسا ولش مي كنه. اون دو تا، هيچ وقت به درد هم نمي خوردند. 

و پله ها را پايين رفت. 

ـ كاش از من دفاع نمي كرديد. تمام بدخلقي هاي پريسا خانوم، نتيجه لطف شما به منه. اون از من متنفره و بالطبع، حامي من، مي شه سپر بلاي من. 

پله هاي رفته را برگشت بالا. اخم كرد. نه! نگران بود. 

ـ واسه همينه كه نگرانم. علائم بارداري تو، روز به روز آشكارتر مي شه و ... و من نمي دونم با اين زن، چي در انتظاره توئه؟ 

ابرو در هم گره كردم. متعجب گفتم: 

ـ تو كه تولد و وجود اون بچه رو يه اشتباه مي دوني، پس چرا از من حمايت مي كني؟ 

زل زد توي چشم هايم. چقدر دلواپسم بود! 

ـ منطقي باش دختر! كاريه كه شده. حالا فقط يه چيز ازت مي خوام، به من بگو پدرش كيه؟ اين بچه، يه پدر داره، حرف بزن. بگو كيه تا خبرش كنم. مي خوام كه بياد و تو رو با خودش ببره از اين خراب شده. تو ... تو، اين جا از پا مي افتي.

التماسم مي كرد؟ كلفت خانه را؟ ولي صداي مهربان و به دلشوره نشسته اش، آرامم مي كرد. سر تكان دادم. 

ـ نه! من، جام خوبه. من تحمل مي كنم.

خيره تر شد به نگاه و صورتي كه فرار مي كرد از او. 

ـ نمي توني محبوبه، كم مياري دختر! تو حريف پريسا نيستي. بايد بري. 

دستپاچه بودم از اين همه دلشوره ي دلچسب. 

ـ نمي ... نمي تونم. من ... من قول دادم كه ... كه اين جا باشم و از فرشيد و پريسا مراقبت كنم. من ... 

ـ با اين وضعت؟ واي! نمي فهمم. تو به كي قول دادي؟ 

ـ گفتنش ضرورتي نداره. 

دستي كشيد لاي موهاي جوگندمي اش. 

ـ داري اشتباه مي كني. يه اشتباه، عين بقيه اشتباهاتت.

و سر تكان داد. باز چيره شد به نگاه فراري و عاجزم. 

ـ تو هر ماه بايد چكاب بشي، زير نظر يه متخصص. تو به تقويت غذايي و استراحت احتياج داري. تو و اون بچه، به هزار و يه نوع وسيله و لباس مخصوص براي اين دوران نياز داريد. اين بچه، يه محيط آروم مي خواد و يه پدر و مادر كه با هم و در كنار هم ... 

بي هوا، لبخند زدم. 

ـ ما از قبل، همه چي رو تهيه كرديم. ما ... 

چشم هاي حيرتزده اش، گشاد شدند. 

ـ ما؟ از كي حرف مي زني؟ پدر بچه ات؟ اين يعني چي؟ يعني تا حالا با تو بوده؟ يعني به تو سر مي زده؟ شايد تو ... شايد تو، پيشش مي رفتي؟ 

دستپاچه تر و پشيمان از كلامي كه به زبان آوردم، پي حرفي مي گشتم براي گفتن، براي ماست مالي كردن قضيه كه نفسش را كشدار و طولاني بيرون داد. 

ـ سكوت كن. خوبه! فقط كاش تاوان اين همه سكوت رو، بد پس ندي. 

و نگاهش را برد با خود تا پله آخر. نگاهم خيره ماند به پله اول. چه پيچ در پيچ بود اين اول و آخر قصه!

***

پريسا هر روز صبح همراه با فرشيد از خانه بيرون مي رفت و تا شب هنگام که با هم بر مي گشتند، يا در شرکت بودند و يا دانشگاه. ديگر حتي، بعد از ظهرها هم فرشيد مجبور بود ناچارا، ساعاتي را در باشگاه بيليارد سر کند. 

با زياد شدن حجم وظايفم در منزل، گاهي انجامشان با نقصان همراه بود و اين بهانه اي مي شد براي پريسا تا با برنامه اي از پيش طراحي شده، بيرون کردن مرا علم کند و علي رغم تمام اين ها و البته سکوت چند وقته فرشيد، باز هم او بود که از من حمايت مي کرد و وجود مرا، حداقل براي انجام کارهاي خانه، ضروري و لازم مي دانست و شايد، همين گفته ساده و به ظاهر منطقي فرشيد، باعث مي شد که به دور از چشم او، طعم يک روز بي غذايي را بچشم و فرداي روزي که جريمه مي شدم را پريسا در منزل مي ماند تا من گرسنگي شب و روز گذشته را با چيزي، حتي لقمه اي نان رفع نکنم و گاهي به دنبال گشت و گذارها و مهماني هاي شبانه آن ها، درب اتاق با وقاحت تمام به روي من قفل مي شد.

در اين شرايط، عملا تبديل شده بودم به يک برده، يک زنداني، يک محکوم به حبس ابد. تمامي آزادي هاي شخصي ام محدود و گرفته شده بود. اصلا چيزي به نام حق و حقوق انساني در مورد من از سوي پريسا، در نظر گرفته نمي شد. 

ديگر مدتي مي شد که فرهاد به خانه هيچ رفت و آمدي نداشت. کسي که از طريق او مي توانستم برخي از نيازها و ملزوماتم را رفع کنم، مردي که مي خواست و مي توانست برادري را در حقم تمام کند .

روزگار بدي را مي گذراندم. از سويي نگران موجود کوچک و عزيزي بودم که بايد تقويت مي شد و از سويي ديگر، به شدت از پريسا و ديوانه بازي هايش مي ترسيدم. گاهي با خودم فكر مي كردم كه اي كاش فرار مي كردم و يا از خانه بيرونم مي كردند. ولي شايد اوضاع بدتر مي شد. بودن با پژمان، وحشتناك بود. مصيبت بود. مرگ براي من، بهتر بود از يك ثانيه ديدن پژمان و يا با او سر كردن. 

همه چيز را تاب مي آوردم تا روزي كه ... 

آن روز، سركار خانم توي خانه جا خوش كرده بودند، آخر مهمان داشتند و سر دسته مهمان ها هم طبق معمول، پژمان بود. 

بعد از مرتب كردن سالن پذيرايي و گردگيري آن جا و چندين بار جا به جا كردن وسايل به سليقه خانوم خانه، آن هم به سختي و زحمت، تازه بايد در آشپزخانه مشغول مي شدم. فرشيد اصرار كرده بود كه غذا و دسر را بيرون سفارش دهند ولي پريسا قبل از همه به كلفت خانه، سفارش هايش را داده بود! 

من توي آشپزخانه جان مي كندم تا بتوانم از پس خرده فرمايش هاي خانوم بر بيايم و چندين غذا تدارك ببينم. آن وقت او، صداي موسيقي را بالا برده بود و براي خودش مي رقصيد و ناخن هايش را سوهان مي كشيد و مانيكور مي كرد! خانوم خانه بود ديگر، بايد خانومي مي كرد. 

تا حوالي ظهر، سرم گرم بودم با پخت و پز و فكر و خيال. اين همه كار به كنار، بدتر از همه، تحمل نگاه ها و حرف هاي مزخرف عاشق مآبانه پژمان بود. تلخ ترين لحظات اين مهماني، در پژمان و حضورش خلاصه مي شد. 

با گذشت زمان، فرشيد هم از راه رسيد. و درست مثل تمام روزهاي قبل از اين، پريسا مي رفت به استقبالش و با خودش مي بردش. مي بردش با خود، قبل از اين كه يك نگاه او را ببينم و يا حتي، شيطنت كند دلم به بهانه يك سلام.

خسته بودم، خيلي خسته. يعني بقيه روز را تاب مي آوردم با اين همه كار؟ پيش دستي هاي آركوپال شيري رنگ را مرتب مي كردم و قاشق ها را دستمال مي كشيدم كه صداي فرياد پريسا از آشپزخانه بيرونم كشيد. به درب آشپزخانه نرسيده، فرشيد را جلوي در اتاقشان ديدم. سد شده بود برابر درب. 

ـ اون دستبند، قشنگ ترين و گرون ترين جواهر منه. نيست، مي فهمي؟ 

ـ برگرد و درست بگرد. پا كه نداره راه بيفته و بره جايي. هر جا هست، توي همون جعبه جواهراته. 

ـ زير و روش كردم، نبود. همه هستن مگر اون دستبند. چرا امروز كه مي خواستم ببندمش و با لباسم و جواهراتم ستش كنم؟ 

ـ باز هم بگرد، منم كمكت مي كنم. شايد جايي بيرون اين اتاق، يا حتي بيرون خونه، شايد هم توي يكي از مهموني ها گمش كرده باشي، پس ... 

پريسا ولي باز داد كشيد. چند قدم جلو رفتم. پيراهن يقه گرد براق و ميدي پريسا، با آن موهاي عسلي اش زيادي خودنمايي مي كرد و فرشيد با سري خيس و حوله اي روي دو طرف شانه هايش، جلوي پريسا، قد علم كرده بود و مانع خشمش مي شد. يك آن نگاهم با نگاه پريسا گره خورد. زل زد به من و بعد، چشم دوخت به فرشيد. 

ـ آره، چرا به فكر خودم نرسيده بود؟ محبوبه! 

و خيلي فرز، با سوءاستفاده از بي خيالي فرشيد، او را با دست كنار زد و سمتم آمد. نفهميدم كي، ولي گريبانم جا ماند توي پنجه هايش. 

ـ كو؟ كجاست؟ دستبند من كو؟ 

نگاه من از همه جا بي خبر، دودو زد توي چشم هاي خط چشم كشيده و ريمل زده ي پر كينه اش، بعد رسيد تا چشم هاي ناباور فرشيد. 

ـ از چي حرف مي زنيد؟ كدوم دستبند؟ چي هست؟ 

غير مترقبه، دست ديگرش، خراب شد روي صورتم. 

ـ نمي دوني دستبند چيه؟ هموني كه از من دزديدي. يادت اومد؟ 

ضربه اش محكم بود. صورتم داغ كرد و تمام تنم. دستم را گذاردم روي داغي اش و با چشماني گشاد شده، نگاهش كردم. 

ناغافل، دستي گره شد به بازويم. كشيدم عقب. دور شدم از پريسا. چيزي مانع ديدم شد. يك تن! يك مرد با موهاي خيس و يك حوله و پشت به من. پريسا ولي حمله ور شد. 

ـ دستبند من كو؟ غير از من و فرشيد، تو تنها كسي هستي كه پا گذاشته توي اون اتاق. زود باش پسش بده، همين الان. اون بهترين هديه اي كه فرشيد به من داده. پسش بده لعنتي. 

تن پشت به من، چرخيد سمتم. نگاهم مات ماند به نگاهي، به نگاه متحير مردي كه روزي مردم بود و نگاهش نامردي بلد نبود. 

ـ اين چي داره مي گه، محبوبه؟ اينايي كه مي گه، راسته؟ 

خدايا! او چرا ديگر؟ با خودش چه فكر مي كرد در مورد من؟ نگاهش كردم. تن و صدايم با هم لرزيدند. 

ـ من ... من ... هيچي نمي دونم. من هيچ وقت توي اتاق شما نرفتم مگر، مگر در حضور پريسا خانوم. هيچ وقت هم به ميز آرايش و جعبه جواهرشون، نزديك نشدم، چون اصلا، اصلا اجازه نمي دادند حتي اون جا رو مرتب كنم. 

پريسا اما علي رغم مقاومت فرشيد، يورش آورد سمتم. نفرت ديوانه ترش كرده بود. 

ـ ببين چه جوري خودش رو به موش مردگي زده، دختره دزد! من مواقع زيادي رو توي خونه نيستم، شايد همون موقع ... 

طاقت نياوردم توهينش را، فرياد زدم اين بي طاقتي را. 

ـ نه! من دزد نيستم. من ... من نه به جواهرات تو و نه به هيچ كدوم از متعلقات تو، نياز ندارم. دست از سرم بردار، ولم كن.

نگاه هاج و واج و غم زده فرشيد، آخرين چيزي بود كه قبل از ترك اتاق و بالا رفتنم از پله ها ديدم. پا كه گذاردم توي اتاق، تكيه زدم به درب و چشمانم را بستم. دردم، فرياد داشت ولي به لب نرسيد. خفه شد توي دلم. بغض شد. 

ـ خدايا! نجاتم بده. بسه ديگه، خسته ام، خدا! كم آوردم. 

و بغضم ترك خورد. به اشك رسيد. دل كندم از در و ديوار و خالي كردم خودم را روي لبه تختم. 

ـ چقدر بدبختم. تا حالا كلفت بودم و حمال، بي كس و كار بودم و بي سر و پا، پاپتي بودم و عوضي. از اين به بعد دزد رو هم بايد يدك بكشم. بس نيست خدا؟ تو حال و روزم رو مي بيني و نجاتم نمي دي؟ خلاصم كن!. رحمت به من نمياد؟ نگام كن خدا! من، فقط من نيستم. ما دو نفريم. به اين بچه رحم كن. 

صداي باز شدن درب اتاق و برخوردش به ديوار، از جا پراندم. پريسا بود و از پي اش فرشيد.

ـ تو اگه غلطي نكردي، پس واسه چي فرار مي كني و مي شيني زار مي زني؟ پسش بده دختره بي چشم و رو. 

ـ چرا به حال خودم گريه نكنم، وقتي كه بي خودي متهم مي شم به جرم ناكرده؟ 

عصبي پوزخند زد پريسا. 

ـ حواست هست فرشيد؟ چه مبادي آداب حرف مي زنه؟ 

يكهو خنده محو شد. به غيظ آمد نزديكم. 

ـ متهمت نمي كنم، مطمئنم كه پيش توئه و ... 

و چشم چرخاند اطراف. 

ـ و يه جايي، يه جايي توي اين اتاقه. 

ـ نه! اين جا چيزي نيست، بريم بيرون. 

فرشيد بود كه اين حرف را مي زد؟ به سمتمان آمد و چنگ زد مچ دست پريسا را و با خودش بردش. 

ـ بيا بريم. تو بايد آماده شي! من خودم باهاش حرف مي زنم. و اگه پيشش بود، مي گم تحويلت بده. بيا برو بيرون. 

پريسا ولي بيرون كشيد دستش را از قفل دست فرشيد. 

ـ چرا؟ چرا تو باهاش حرف بزني؟ ببينم، اصلا تو براي چي نگراني؟ ها؟ 

و باز سمتم دويد و به يك حركت، روتختي را از روي تخت كشيد و گوشه اي پرت كرد. 

ـ خودم اين جا رو زير و رو مي كنم، بايد پيدا بشه.

و با پايش، ضربه اي زد به پايم. 

ـ جمع و جور كن خودت رو تن لش. برو كنار. 

تمام ضربه هايش، محكم و با نفرت تمام نثارم مي شد. با تكيه دستم به تخت، خود را از جا كندم و تن و روح سنگينم را با خود كشيدم. حرصم را از ميان دندان هاي فشرده ام، بيرون دادم. 

ـ اگه چيزي باشه، خودم تحويلت مي دادم. اين جا، چيزي نيست. از اتاق من، برو بيرون.

جواب پريسا، باز دستي بود كه سمتم پرت شد و ضربه اي كه به بازويم رسيد. تير كشيد دستم. 

فرشيد سمتم آمد. چه نگران شده بود برايم. نگاهش، فريادگر دلواپسي اش بود. از پشت، بازوهاي پريسا را گرفت. خواست تا عقب بكشد او را. 

ـ بس كن پريسا! بريم بيرون. خودش داره مي گه هيچي اين جا نيست. تمومش كن تو هم.

نمي دانم قدرت اين دختر چقدر بود كه ساده رها مي كرد خودش را از شر فرشيد. اين بار راه كج كرد سمت كمدم. نه! نبايد مي گشودش! آن جا، چيزهايي داشتم كه ... نه! نبايد. با آن حالم، دويدم سمت كمد و با باز كردن دست هايم دو سوي كمد، به آن تكيه زدم. 

ـ نه! تو حق نداري. اين جا، وسايل شخصي منه، تو نبايد ... 

ـ خفه شو و براي من تعيين تكليف نكن. 

و با همان قدرت دور از ذهن و توان من، مرا از درب كمد كند و هل داد يك گوشه ديگر. آمدم خودم را نگه دارم تا وا نروم ولي وزنم آن قدر سنگين شده بود كه نتوانستم. كم مانده بود خراب شوم روي زمين ولي ويران شدم توي ويرانه عشقم.

گرفتم در خودش، با خودش. چطور جرات كرده بود؟ با تكيه به غفلت و خشم پريسا، شده بود تكيه گاهم؟ 

به خودم مسلط شدم. جدا كردم خودم را از او ،كه جدايي قلقلك ندهد و نشود وسوسه براي داشتن دوباره ي گرمايش. نگاهش، به يك چشم به هم زدن، وسوسه بود. 

درب كمد باز شده بود. لباس ها و مانتو هايم، جعبه ها، همه چيز را به هم ريخته بود. درب ديگر كمد هم باز شد. وحشت كردم. گرمم بود. دانه هاي درشت اشك و عرق، رژه مي رفتند روي تمام صورتم و شكلك در مي آوردند به خنكاي كولر. آن سمت كمد، مجموعه وسايلي بود كه پريسا نبايد مي ديدشان. حال فرشيد بهتر از من نبود. 

جعبه هاي رويي پرت شدند و پاكت هاي بزرگ و كوچك. 

ـ تمومش كن پريسا! ديدي كه نيست. بريم ديگه، الانه كه بچه ها سر برسن و ما ... 

كلام فرشيد، نيمه كاره ماند. دست پريسا بالا آمده بود. يك جعبه بزرگ بود، پر از لباس ها و وسايل نوزاد، پر از اسباب بازي هايي كه بازي مي دادند بازي تازه و ترسناكي را.

نفسم بالا نمي آمد. نگاهم جا مانده بود روي پريسا و جعبه بزرگ ميان دستانش. نگاهم نمي رفت پي فرشيد. پي يك راه چاره از او.

ـ اينا ... اينا مال كيه محبوبه؟ نكنه ... نكنه تو هنوز هم لباس هاي اين قدي مي كني تنت؟ تو ... تو عروسك بازي مي كني؟ عروسك بازي، اون هم با ابن عروسك هاي فوق العاده و گرون قيمت؟ 

پر از حيرت بود پريسا كه چشمش افتاد به چيزي ديگر توي كمد. 

جعبه را ولو كرد همان كنار. دوباره كج شد تا كمد. دستش بيرون آمد با چيزي. جعبه نقره اي رنگ جواهراتم بود. جواهراتي كه مثل بقيه چيزهاي توي اين كمد، تك تكشان را فرشيد برايم خريده بود. 

جعبه را وا كرد. نواي دلنشين يك موسيقي. دهان پريسا هم وا شد از تعجب. 

ـ واوو! باورم نمي شه، اينا! اينا! 

دوباره لرز افتاد به تن و صدايم. 

ـ بهشون دست نزن. اونا، اونا مال من هستن و تك تكشون رو هديه گرفتم. 

ـ هه! و شايد هم دزديدي. 

و از ميان جعبه، گردنبندي را با زنجير بلندش، بيرون آورد. همان آويزه قلب، با يك برگ انگور در ميانه اش با كلي نگين. همان كه فرشيد، هديه داده بودم به شيريني خبر پدر شدنش. 

ـ تو كس و كاراي پولدار هم داري كه اين جوري واست خرج مي كنند؟ مي دوني قيمت اين، چنده؟ محاله كه بدوني. شك ندارم اينا رو دزديدي، والا كدوم آدمي با اين پشتوانه محكم مالي، مياد كلفتي مردم؟ 

و چيز ديگري را بيرون كشيد. 

ـ اينو نگاه كن! اين دستبند! خوش سليقه هم هست، آشنات. 

و پوزخند زد. 

ـ حالا دارم مي فهمم كه چرا به جواهرات من احتياجي نداري؟ چشمت پره يه جورايي اما از كجا اومدن، معلوم نيست. دزد بودن كه شاخ و دم نمي خواد. همون انگشتري گرونه روي دستت! چطوري صاحبش شدي؟ واي! خدا مي دونه تا حالا، چند تا بدبخت رو تيغ زدي. اين جعبه، به همين سادگي پر نشده. 

كاسه صبرم سر ريز شد. 

ـ بردار ببر اين جعبه و جواهراتش رو، همه اش مال تو. 

جعبه را به حرص، پرت كرد يك كنار. 

ـ مال دزدي رو مي بخشي؟ نه! مال گند، بيخ ريش صاحبش. 

و افتاد به جان كمد و محتوياتش. 

ديوانه شده بود دوباره. يكهو ثابت ماند. جم نخورد. لحظه اي مكث و بعد چيزي توي دست هايش بود. يك كتاب! 

سر تكان دادم. دستپاچه تر، كلافه تر، نگاهم خيلي اتفاقي، دل سپرد به نگاه فرشيد. 

هيجان زده و سرخ. دانه هاي عرق، پاي شقيقه هايش رژه مي رفتند بعد ليز مي خوردند روي صافي صورتش و آرام مي گرفتند روي حوله خوابيده روي شانه هايش. تنش هم، بي شك شده بود كوره آتش، مثل تن من. احوالمان، يك جور بود. مي فهميدمش.

خوب كتاب را مي شناختيم هر دومان. همان كه هر شب و روز، خط به خط و برگ به برگش را زير و رو مي كردم تا مهيا كنم خودم را براي مهمان نوازي مسافر كوچولويم و حالا توي دست هاي پريسا بود كتاب من و مهمانم. كتابي كه پدر نامي، هديه داده بودش به عشقش. 

همان جا، روي نزديك ترين صندلي، شكستم. تماشاي پريسا را تاب نمي آوردم. جراتش را هم نداشتم. شده بود شكل آدم هاي رو دست خورده. شكل بازنده ها، ناباور و گيج! 

ـ اين ... اين چيه؟ اين كتاب؟ كتابي نيست كه ... كه يه دختر هجده، نوزده ساله عين رمان بگيرش دستش و بخونش.

و فرياد زد:

ـ اين كتاب، چرا اين جاست؟ كي؟ كي توي اين خراب شده، اين كتاب به كارش مياد؟ كي ... كي حامله است؟ 

و نگاهش، ثابت ماند روي من. 

ترسيدم از چشم هاي سرخ و به خشم و نفرت عجين شده اش. شده بود بشكه باروت. فقط يك جرقه، كم داشت و بعد بمب! انفجار! و چه جرقه اي، به موقع تر از اين كتاب؟ 

تنم داغ، دستانم يخ بسته. پريسا، نگاه گرفت از من وامانده. 

زل زد به درماندگي فرشيد. به پريشاني اش، به سرتاپاي نشسته به اضطراب. به مردي كه دست مي سابيد روي پيشاني عرق كرده اش. مردي كه سرانگشت مي فشرد پي تسكين درد روي شقيقه. پس كو آن مسكن ها؟ ديگر جواب نمي دانند توي اين گيرودار؟ 

نگاه پريسا كلافه شد بس كه دو دو كرد از من تا فرشيد. كلافه شدم به اين همه كلافگي. برق مي زد چشم هايش، وقتي كه قدم قدم، رسيد تا من. نگاهش، دست كشيده بود از صورت و چشم هايم و خيمه زده بود روي شكم برآمده ام.

ترسيده، دست سپر كردم روي شكمم. چشم هاي وحشي اش، مواج بودند به اشك. 

ـ بايد مي فهميدم. پس ... پس شكل و ريختت! آره، تو ... تو حامله اي لعنتي؟ واي! اين بچه، اين از كدوم گوري اومده؟ چطوري؟ كي؟ 

ناغافل، نفرتش را خالي كرد توي كتاب. كوبيدش طاق سينه ام. پا به پاي صندلي، عقب رفتم. درد داشت حسرتش. درد داشت كينه اش. درد داشت، مادر نبودنش.

فرشيد، آمد سمتمان. آمدن نبود كه، مي دويد به چه نگراني. 

ـ ولش كن! مگه حال و روزش رو نمي بيني؟ 

نگاه و كلام پريسا، ختم شد به فرشيد.

ـ حال و روزش؟ آره، همه چي رو دارم مي بينم ولي تو هم آبروريزي رو كه كرده، مي بيني؟ فكرش رو كردي اگه كسي بفهمه كه حامله است، چي در موردمون مي گن؟ اين كثافت، آبرو و حيثيت ما رو به بازي گرفته.

نگاهش دوباره گير داد به من. 

ـ بگو ... بگو اين بچه، چطوري سر و كله اش پيدا شد؟ با كي بودي كه اين شده نتيجه اش؟ بگو اون آشغال بي خاصيت و عاشق كيه كه اين جوري برات ريخت و پاش مي كنه؟ د حرف بزن لعنتي! 

و چنگ انداخت روي سرم. يك دستم روي سرم، دستي ديگر روي شكمم. سلامت كودكم، تمام ترسم بود. تقلا كردم. دست و پا زدم، بي سرانجام. شايد خلاص شوم از انزجارش. 

به يك چشم به هم زدن، دور شد از من. پريسا عقب رفت.

ـ بس كن پريسا! اين يه مسئله خصوصيه. 

گيج زدم، وقتي جيغ كشيد.

ـ ساده نباش فرشيد! اين خصوصي نيست. اون داره با ما زندگي مي كنه، توي اين خونه. مي فهمي؟ بايد بگه با كي بوده؟ 

اشك هاي سركوب شده، سد شكستند. تند و تند، ناآرام. تاسف خوردم به حال خودم. 

ـ غير از ما، كي توي اين خونه رفت و آمد داره؟ ها؟ 

و سكوت كرد. خيره ماند روي كاغذ ديواري و شايد هم روي گلدان بزرگ سفالين گوشه اتاقم. پلك نمي زد وقتي پلكم پريد. 

نيم نگاهم لغزيد تا فرشيد. بي حرف، درد مي كشيد با دردم، هنوز! 

ـ لعنت به دو تاشون. ديدم چقدر از اين دختره، طرفداري مي كرد. پس نگرانش بوده. 

دست حلقه كردم دور خودم، كه آشكارا نلرزم به خروش صدايش. خيره ام شد. ميانه ي اين همه غيظ، پوزخند زد ترسناك. 

ـ پس اون پدرشه! خوب توري پهن كردي. لقمه درشتيه. يه شكار عالي. يه دكتر! 

و رو كرد به فرشيد. 

ـ مي خواي معرفي كنم، رفيق اين خانوم رو؟ مي شناسيمش. آشناست. برادر محترم و آب زيركاهت. دكتر فرهاد! 

فرهاد؟ نه! چه مي گفت، اين ديوانه؟ 

دو تا شد چشم هايم. زلزله شد، ويران شدم. 

ـ نه! نه! محاله! فرهاد نه! 

از كوره در رفته بود فرشيد. فرياد شده بود.

ـ چرا نه؟ يه نگاه كن به اين كادوها و لباس ها. اينا فقط از پس يه خر پول بر مياد. چرا يادت رفته كه چطوري سنگ اين دختره رو به سينه مي زد؟ نديدي چطوري براي من شاخ و شونه مي كشيد؟ برو بهش بگو، بياد و دست اين دختره رو بگيره و ورش داره ببره. خب، توي خونه و زندگي خودش باشه، نه كه آبروي ما، واسه خاطر خوشي يكي ديگه، زير سوال بره. اين بي سر و پا، مايه ننگ خونواده ماست. مي فهمي فرشيد؟ 

قطره اي اشك چكيد از نگاهي كه مهمان شده بود به نگاه فرشيد. مثل من مي لرزيد در اين گرمي هوا. برزخي شده بود. نه راه پيش داشت، نه راه پس. بيراه شده بوديم هر دومان. تمام اعصاب صورتش، لرز گرفته بودند با سر تا پايش. 

دلم سوخت برايش، به قد يك لحظه. نه! به لحظ نكشيد دلسوزي ام. دل سنگ شدم. 

آن با هم بودن اما خواست خودش بود و شايد، خواست من. 

حقمان بود. داشتيم تاوان پس مي داديم به جرم مشترك.

نگاه تحقيرآميز پريسا، خراب شد سرم. 

ـ ببين چه جوري خودش رو به موش مردگي زده! انگاري كه هيچي نشده و هيچ كار خلافي مرتكب نشده. 

و راه افتاد روي داشته هاي من. تيپا مي زد آن ها را با حرص. 

ـ از اون روزي كه پا گذاشت توي اين خونه به قصد خدمتكاري، به فرهاد خان، از همه بيشتر خدمت كرده. اون هم چه خدمتي؟ از سر تا پا واسه اش مايه گذاشته. 

فرشيد، بي هوا چرخيد سمتش. با دست هلش داد عقب. 

ـ تموم كن اين مسخره بازي رو. بسه ديگه، برو بيرون. 

خالي كرده بود خودش را با صدايي كه بغض داشت. 

پريسا حيرت كرد. نزديكش شد. پي در آغوش كشيدنش بود و آرام كردنش. 

ـ تو؟ چته فرشيدم؟ چرا ... چرا اين جوري شدي؟ داري ... داري گريه مي كني؟ واسه خاطر اون دو تا؟ نمي فهمم! انگار كه تو مقصري. چي شده؟ باهام حرف بزن.

فرشيد، چند باره پسش زد. به گريه افتاده بود، بي خيال من و ما. 

ـ كاش ... كاش مي تونستم حرف بزنم. كاش مي شد همه چي رو گفت. كاش مي تونستيم! 

و خيره ام شد. به التماس، لبالب از خواهش، مملو از شكوه و گلايه و من، هيچ برايش نداشتم، نه واكنش، نه پاسخ، نه حرف ولي دل من نيز حرف زدن مي خواست. توانستن مي خواست. به حرف نمي آمديم كه اگر حرفي بود، شايد سبك مي شديم ولي پريسا چه؟ فرهاد گفته بود كه با پرده برداشتن از اين راز، متلاشي مي شد يك زندگي ديگر، پس نمي شد. نمي توانستيم. حرفمان نمي آمد. خفه مي شد در نيمه راه. 

يكهو، چيزي توي دلم تكان خورد. مهمان شده بودم به لگد كودكم. انگار كه صدايم زده باشد. انگار كه بگويد مرا فراموش نكنيد، من هم هستم. براي آينده ام، به حرف بياييد. بس نيست سكوت؟ 

دست كشيدم روي شكمم. نمي فهميد حالمان را. دنياي بزرگ ترها را نمي فهميد، نديده بودش، بچه بود اين بچه. 

نفسي تازه كردم. فرشيد هنوز نگاهم مي كرد، زل زده. سر تكان دادم به علامت منفي. اخم كرد. بي توجه به پريسا و بودنش، آمد سمتم. برابرم زانو زد. التماسش از پا مي انداختم كه!

ـ هنوزم نه؟ هنوزم بايد ساكت موند و دم نزد؟ آخه تا كجا مي توني تحمل كني؟ تاب تو، چقده دختر؟ تو مي شكني. تو از پا مي افتي. 

و آرام سر جلوتر آورد. نفسش، داغ ترم كرد. آرام زمزمه كرد:

ـ نگام كن! اين حال من، يعني شكستن، يعني ته كشيدن، يعني از پا افتادن، حال تو هم همينه. مي فهمي؟ 

دم و بازدمش را با جانم بلعيدم. به يك آن تابم، بي تابش شد. چشم بستم. نگاه دزديدم از اين خواستن دو طرفه. 

خراب شد پاي ديوار. سرش را خم كرد روي زانوانش. 

ـ چرا حال تو، اين طورياست؟ تو مي خواي اين مدلي از زير زبون اين جونور حرف بكشي؟ با گريه؟ با محبت؟ با زبون نرم؟ نه عزيزم! يه چند دفعه كه زدي توي سرش، مي گه كي و كجا با فرهاد خان ... 

چشم وا كردم و صدايم را به زور، بيرون كشيدم از دل جان و حنجره ام. بريدم كلام بي سر و ته پريسا را. 

ـ خفه ... خفه شو، خفه شو. 

غيظ پريسا، هدايتش كرد تا من. فرشيد، دست انداخت به صندلي و خودش را كشيد بالا. پشت به من، رو به پريسا. قد علم كرده بود. سينه سپر، برايم.

ـ اين نتيجه يه عشقه، يه عشق پاك. تو نبايد تهمت بزني. تو حق نداري مجازاتش كني.

حيرت پريسا، به پوزخند نشست. عصبي مي خنديد. 

ـ عشق پاك؟ كدوم عشق پاك؟ عشقي كه تو ازش حرف مي زني، هيچ وقت مخفي نمي مونه. عشق پاك، علني مي شه و مي رسه به ازدواج، نه كه اين جا! نه به اين افتضاحي! نه به اين بي آبرويي! 

و پشت كرد به ما. دوباره رفت تا تخت به هم ريخته من. 

دست هاي فرشيد، مشت شدند. دلم هوايي شد به هواي در دست گرفتن دست هايش تا آرامش كنم، تا آرام شوم. حيف كه نمي شد. حيف كه نمي توانستم.

دوباره چرخيد رو به من. چشم هايش، ناپرهيزانه مي باريدند. مي غريدند. 

ناغافل، غافلگيرم كرد. دست انداخت دو سوي صندلي. خم شد تا من. نزديك، نزديك تر. چشم در چشم، دم به دم. دوباره زمزمه شد به جان و دلم. 

ـ ديگه اين فرصت، نصيبمون نمي شه. بذار همه چي رو بگم. تو رو خدا بيا تمومش كنيم.

اين چشم ها! خدايا! جسورم كن. جراتم بده كه، نه! كورم كن. قلبم را از تپش بيانداز. بكُشم كه نبينم و نخواهمش.

ـ همه چي تموم شده. اون روز سر مزار مادرت، ازت خواستم تمومش كنيم. قبلا هم خواسته ام همين بود فقط و تو قبول كردي. پس هيچي نگو. هيچي نخواه. 

حيرت و غمش را فرياد كرد. خالي كرد خودش را سر من. 

ـ چرا سكوت؟ چرا؟ 

پي جواب نداشته، خيره ام ماند دوباره.

ـ خودت رو اذيت نكن عزيزم. حرف نمي زنه اين. تو اين جا رو داشته باش. ببين چي پيدا كردم. 

نفس ها و اشك هايش، به ناز مي نشستند روي وجودم. نفس ها و اشك هايم، بهانه مي كردند او را به ناز و بي ناز. سركوب كردم اين نياز و بي تاب شدن هزار باره را. دزديدم نگاه از نگاهش. 

نگاهم رسيد به پريسا. چيزي ميان پنجه اش جا خوش كرده بود. چيزي كه با نور اتاق، مي درخشيد. پريسا جلو مي آمد و ظفرمندانه مي خنديد. 

ـ نگاه كن فرشيد. اينم، اوني كه دنبالش بودم. دستبند من! كجا بود؟ زير متكاي خانوم. مي بيني؟ ما يه دزد توي خونه داريم، اونم نه يه دزد معمولي، يه دزد بي شرف، يه دزد بي آبرو.

چه مي ديدم؟ خداي من! 

اين؟ اين دستبند، اين جا چه مي كرد؟

گيج بودم و هاج و واج كه فرشيد از من جدا شد. سر برگرداند سوي پريسا. ناباورانه، نگاهش كرد. بعد چشم انداخت به من. چانه اش مي لرزيد. 

ـ بگو دروغه. بگو ندزديدش. چرا محبوبه؟ 

دست و پا شكسته و نامفهوم، مورد خطابش بودم ولي من نمي دانستم از كجا آمده؟ محال بود اين جا باشد. به زحمت، لب وا كردم به دفاع از خود. 

ـ تو خوب مي دوني دروغه، محاله. من، دزد نيستم. من حتي تا حالا، به چشم نديده بودمش. اين ... اين ... به خدا قسم، كار من نيست. 

پريسا به نفرت، پا مي گذارد روي دارايي هايم، تا رسيد به من. 

ـ دهنت رو ببند! اين دستبند، با كدوم پا اومده توي اتاق تو؟ چه جوري چپيده زير متكاي تو؟ جز تو كي مي تونسته اين كار رو بكنه؟ حرف بي حرف. بايد جل و پلاست رو جمع كني و از خونه من، بزني به چاك. ديگه وجودت، غيرقابله تحمله برام. دزدي و كثافتكاري و حالا هم دروغ! ديگه تمام شد. بايد از اين خونه بري. 

ـ نه! با اين وضعش، كجا رو داره بره آخه؟ 

پريسا بي هوا، فرياد شد. 

ـ چي مي گي فرشيد؟ خوب بره پيش اون مرتيكه فرهاد. چرا داري براش دل مي سوزوني؟ تو نمي خواي دست برداري از اين محبت و حمايت احمقانه ات از اين دختر؟ نمي فهمي كه تو رو هم خام كرده؟ كافي بود كمي ديرتر، وارد زندگيت مي شدم، اون وقت، شايد اين تو بودي كه متهم مي شدي به پدر بودن، نه فرهاد. به خودت بيا فرشيد. اون مي خواد تو رو از من بگيره. مي خواد بينمون جدايي بندازه تا شايد به اون آپارتمان برسه. نمي دونم ولي اين دختر، مورد داره. مي فهمي يا نه؟ جاي اون، اين جا نيست. 

ـ و اگه ... اگه من بخوام كه ... بخوام كه بمونه اين جا، چي؟ 

چه مي گفت فرشيد؟ حيرت ريخت توي جانم. نگاه پريسا رنگ تعجب گرفت. صدايش پايين آمد و لرزان! 

ـ تو ... تو مي خواي بمونه؟ پس، پس بايد به من جواب پس بدي، چون يه چراي بزرگ، مدام با منه. چرا مي خواي بمونه؟ چرا؟ نكنه ... نكنه نگران آبروي برادرتي؟ مي ترسي كه به پرستيژ شغلي و اجتماعي اش، لطمه اي بخوره؟ ولي، ولي اين، دسته گليه كه خودش به آب داده. تو نبايد روي اشتباهاتش، سرپوش بذاري. اون، خودش بايد تاوان اشتباهش رو پس بده، نه من و تو و زندگيمون.

ـ بايد بمونه، همين جا. 

ـ دارم ازت مي پرسم چرا؟ پس جواب بده. 

ـ جوابي ندارم، هيچي براي گفتن ندارم. خالي ام، كه اگه حرفي هم بود، نمي تونستم بگم. دست و بالم بسته است.

و بي حرف شد و خالي و پناه داد، سر سنگين از دردش را ميان دست و بالش. حال بدي بود برايمان، هنوز هم مي فهميدمش. 

پريسا كج كرد راهش را تا فرشيد. خواست آرامش كند. دست دراز كرد به گرفتن دستش.

ـ تو ... تو به دلم شك انداختي. پرم كردي از افكار بد در مورد خودت. 

فرشيد اما پس زد دست به مقصد نرسيده پريسا را. 

ـ لزومي به پر شدن از افكار بد نيست. تو هميشه به من سوءظن داشتي. يه شك دائمي. من، هميشه زير ذره بين تو بودم. اين كه چيزه تازه اي نيست.

پريسا نفسش را طولاني، ول داد بيرون. آشكارا مي لرزيد، مثل من، مثل فرشيد! 

ـ آره، پس خودت بگو. چرا مي خواي بمونه اين جا؟ بايد يه دليلي داشته باشي. يه دليل منطقي. چيزي كه راضي ام كنه. 

و زل زد به او. فرشيد ولي نگاه گرفت از نگاهش. دل سپرد به نگاهم. مكث كرد كوتاه. اندوه اين دو چشم، اندوه اين مرد، ويران كننده بود. 

ـ اون تنهاست. هيچ حامي نداره. محبوبه، با اين بچه، بدون سرپناه، توي اين شهر، آواره مي شه. اون ... 

پريسا سد شد برابر نگاهش تا من كه نبيندم، كه نبينمش. خشمش را ريخت سر فرشيد. غم هم داشت انگار. 

ـ چرا ... چرا اين جوري حرف مي زني؟ چرا اين قدر دلسوزانه و پر از ترحم، نگاش مي كني؟ تو ... تو چرا ... چرا خودت رو كردي سپر بلاش؟ نمي فهمم. اين دختر، فرهاد رو داره كه ازش، از اون و بچه اش، حمايت كنه، پس اونا آواره نمي شن و دليل تو، كاملا غيرمنطقيه. 

ـ همين كه گفتم، اون بايد ... بايد همين جا بمونه، پس بيشتر از اين با من بحث نكن. 

محكم گفته بود حرفش را. ديگر اشك نمي ريخت. به خودش مسلط شده بود و همين قاطعيت نگاه و كلام و رفتارش بود كه مرا مي ترساند از آينده اي كه خيلي نزديك بود و همين، پريسا را كنجكاوتر و جري تر مي كرد. 

ـ واسم مهم نيست. من، من همين الان با اون فرهاد حرف مي زنم. اون بايد بياد اين جا و تكليف اين دختره رو روشن كنه. خسته شدم.

و رفت سمت درب. فرشيد خيلي فرز، بازويش را چسبيد، كشيدش تا خودش. چشم انداخت توي سنگ دو چشمش. كينه اي شده بود. حرص، از لاي دندان هاي قفل شده اش، سرريز شد. 

ـ تو هيچ كاري نمي كني. تكليف محبوبه، معلومه. اون، هيچ جا نمي ره. 

پريسا، عقب كشيد خودش را. كف دستانش را كوبيد طاق سينه فرشيد. 

ـ چته تو؟ چي كار مي كني؟ چي مي گي؟ اصلا نمي فهمم چرا؟ هه! واي چرا؟ چرا نمي خواي بفهمي كه اين دختر، داره تو رو هم بازي مي ده؟ نمي بيني فرهاد رو تا كجا، گرفتار خودش كرده؟ 

به يك آن، كلام پريسا با فرياد فرشيد، خفه شد. 

ـ بس كن! مي شه اين قدر پاي فرهاد رو نكشي وسط؟ اون، هيچ كاره است. اين جريان، هيچ ربطي به فرهاد نداره. 

لرزيديم به صدايش، خانه لرزيد. چه مي گفت؟ چرا زبانش را نمي فهميدم؟ مقدمه چيني مي كرد؟ پي گفتن چه بود؟ پي قانع كردن كي؟ نه. نبايد، جايش نبود، وقتش نبود. پريسا، وهم زده به حرف آمد. 

ـ چرا هيچ كاره است؟ چرا بهش مربوط نيست؟ پس ... پس، كي ... كي، همه كاره است؟ به كي ربط داره؟ بگو، بگو چي رو مي دوني كه من نمي دونم؟ چرا اين قدر محكم و مصمم. از فرهاد و از همه بيشتر، از اين تن لش حمايت مي كني؟ به من بگو، دور و برم چه خبره؟ چي مي گذره؟ 

فرشيد، هنوز متنفر بود كه نگاهش كرد. 

ـ تو خيلي وقته كه يه چيزهايي رو مي بيني ولي به رو نمياري. مدت هاست كه بي دليل، روي حرف ها و كارهات، پافشاري مي كني. 

ـ نمي فهمم. چي داري مي گي؟

ـ تا همين اندازه بدوني، برات كافيه، تمام! 

و پشت كرد به او. قدم اول را برنداشته بود سمتم كه پريسا غريد

ـ ولي تو كه چيزي نگفتي.

بي نگاه به پريسا ولي خيره به من، حرفش را زد. 

ـ خيلي وقته دارم برات مي گم. واقعيت هايي رو به چشم ديدي و ساده از كنارشون گذشتي. تو هميشه، با خودخواهي محض، همه چي رو به نفع خودت، تموم كردي. 

ـ به من نگاه كن. بسه، دارم ديوونه مي شم. دركت نمي كنم. چي مي گي؟ 

فرشيد چرخيد سمتش. دوباره رخ به رخ، چشم در چشم.

ـ تو چيزايي رو خواستي كه حقت نبودند. يه نمونه اش، خواستن من. 

خدايا! حرف حق و ناحق بود. مي ترسيدم از اين دادگاه.

پريسا ناباورانه، چشمانش را بست و به سختي پلک از هم گشود. شنيده ها را، نه من و نه او، هضم نمي کرديم. فرشيد راضي به نظر مي رسيد از اين گفتن ها. 

ـ تو ... تو چي مي خواي بگي؟ تو، هميشه مال من بودي.

صداي پريسا مي لرزيد وقتي فرشيد سر تکان مي داد و پيروزمندانه، تماشاچي اين غبطه بود. 

ـ نه! اشتباه نکن. پس لازم شد از اين اشتباه بزرگه چند ساله، بياي بيرون. بيدار شو خانوم. من مال تو نيستم. هيچ وقت. اين فقط تو بودي که منو مي خواستي. من و نظرم که اهميت نداشتيم. داشتيم؟ 

طاقتم، طاق شد! چه مي کرد؟ چه مي گفت؟ آرام آرام و قدم به قدم، داشت مي رسيد به حقيقت. همه چيز را مي گذاشت کف دست پريسا که ... ولي همه چيز را ناگهاني گفتن، يعني شکستن پريسا، يعني ويران شدن. 

پريسا در اين مدت، کم وابسته فرشيد نشده بود که حالا ساده، دل ببرد. ظلم بود، گناه بود و اين همه را، حتي پريسا هم با تمام سرسختي و قدرت ظاهري اش، تاب نمي آورد. 

ضربان قلبم، بالا رفته بود. دوباره حرارت، دوباره دق مرگ شدنم. دلم براي پريسا سوخت. بس که شکسته بودم زياد، تحملم کم بود که شکستنش را ببينم. نبايد تجربه مي کرد له شدن را، حتي اگر تمام وجود خسته ام را با وجود تلخش، له کرده بود. التهاب درونم با فريادي فرو نشست. 

ـ تو رو خدا، بسه ديگه. همه چيز رو همين جا، تموم کنيد. خواهش مي کنم. 

و خالي تر از حس، کمي آرام تر لب تر کردم بي آب، کامم خشک بود. 

ـ شما ... شما بايد حاضر بشيد. الانه که مهمون ها برسن و اون وقت شما، اين جا، اين جوري! خواهش مي کنم، صورت خوبي نداره.

پريسا جا خورد از اين هم جراتم براي خود مطرحي. جا خوردن فرشيد هم کم از پريسا نبود. ابروهايش، هوايي شدند. 

ـ ولي من ... من مي خوام تکليف تو و بچه رو معلوم کنم و حتي خودم رو. خسته ام محبوبه، مي فهمي؟ 

سر تکان دادم. 

ـ وضعيت من روشنه. من ... من بايد از اين جا برم. 

يک قدم جلو آمد. 

ـ نه محبوبه! تو هيچ جا نمي ري. اين حرف اول و آخر منه. تو تا تولد بچه، بايد همين جا بموني. بيرون اين خونه، هيچ سر پناهي براي تو نيست و تو، اينو بهتر از من مي دوني. 

و ميخکوبم شد، مؤاخذه وار. با چشم ها و پرخاش کلامش، مي خواست بفهماندم که سکوت کنم، که اجازه دهم، کار شروع شده را به آخر برساند، ولي سکوت؟ اين جا و در اين لحظه، بي معني بود.

ـ تو ... تو چرا نميگي، بچه اش؟ چرا نمي گي بچشون؟ تو ... تو يه جوري اين بچه رو به زبون مياري که انگار، انگار که ... 

صداي ترسيده و پر لرزش پريسا، با فرود دستش روي دهان، بي صدا شد. دوباره به زحمت، لب از لب باز کرد. 

ـ يه جوري حرف مي زني انگار که ... گفتنش هم سخته ولي انگار که بچه خودته. دارم ازت مي ترسم فرشيد، بگو دروغه. بگو خياله. 

فرشيد مي خواست چيزي بگويد. نه خدايا! نبايد مي گفت. چاره نداشت اين بيچارگي. 

به حرف آمده و نيامده، صداي زنگ آيفون، مانعش شد. خوشحال و راضي از اين حضور خوش موقع، دست و پايم را گم کردم. 

ـ واي! خانم آقا؟ مهمونا سر رسيدن. تو رو خدا بريد و حاضر بشيد. خوب نيست شما رو اين جوري ببينند. 

پريسا، هنوز هم پي جواب، خيره فرشيد بود. پوزخند زد فرشيد. سر چرخاند جايي ديگر. 

چشم هاي پريسا، گشاد شد. يک تاي ابرويش بالا رفت. قورت داد آب دهانش را و شايد بغض بند شده به جانش را. بعد دستبندش را بالا آورد تا روي مچش. تن چرخاند سمت درب خروجي. 

ـ تو جواب من رو نشنيدي؟ نمي خواي راست و دروغش رو بدوني؟ 

فرشيد چه با خونسردي و اعتماد به نفس، حرف مي زد. اين همه جسارت، تا کجا؟ 

پريسا، پاي درب، سربرگرداند سمتش. نگاهش کرد. با وجود صورت سرخ و چشم هاي براقش، خونسردتر به نظر مي آمد و حتي بي تفاوت. چه زود، شنيده ها را ناديده گرفت.

ـ تو براي من، يه پازل ساختي با قطعه هاي مختلف و جدا از هم و حتي بي ربط. تو ... تو، آروم آروم، قطعه ها رو کنار هم چيدي و کمکم کردي تا پازل رو تکميل کنم و حالا ... حالا اين معما، حل شده. 

پوزخند فرشيد، پهن تر شد. بادي انداخت به غب غب. عرق سرد، سر خورد و گم شد ميان چين و شکن موها و روسري ام. وارفتم. کاش حل نمي شد اين معماي بي سرانجام. نفرت پريسا، گره خورد با وحشت و آشوب نگاهم. 

ـ من جوابم رو گرفتم. از همون اول هم، اومدنم به اين اتاق، براي گرفتن جواب بود. براي خودم متاسفم. ساده بودم، خيلي ساده! 

و باز صداي زنگ آيفون. اتاق خالي شد از پريسا. 

باور نكردني بود. فرشيد به هدفش رسيده بود و به آساني، بي حاشيه رفتن، رسيده بود سر اصل مطلب. گفتني ها را گفته بود. آن هم چه گفتني؟ و پريسا، بي شك مي دانست اين بچه از كجا آمده و پدرش كيست؟ مادر هم كه پيدا شده بود.

خدايا! چه کنم با پريسا؟ کجاي زندگي ام جا کنم، اين همه بدبختي را؟ 

دلهره و سرزنشم را با يک نگاه، ريختم روي فرشيد. تکيه زده بود به ديوار. خنده محو شده بود. درد مي کشيد و پنجه مي فشرد روي پيشاني. چشم بسته بود! سر تکان دادم. بلاتکليف و سردرگم، پر از درماندگي، نفسم را بيرون دادم طولاني. دست هاي لرزانم را فشردم روي دسته هاي صندلي، تا به کمکشان جمع و جور کنم اين تن و جان بلا کشيده را. سخت بود ايستادن ولي ايستادم. همان دست ها را کشيدم پاي چشم هايي که مي سوختند از اشک. راه کج کردم تا تخت. متکا را سرجايش مي گذاردم که به حرف آمدم: 

ـ حماقت کردي! خيلي ساده، زندگيت رو از هم پاشوندي. بد کردي با خودت. با من. با ... 

ـ اگه اين زندگيه، همون بهتر که از هم بپاشه. 

نگاهش نکردم. حرصم را خالي کردم سر ملحفه ام که ديدم اسير شده بازوانم، ميان دستان داغش. دلم زير و رو نشد به اين عطش، فقط. نمي دانم کي؟ ولي حرفه اي، گرفتار شده بودم. به يک حرکت، تن سنگين اما بي جانم را چرخاند رو به خودش. 

ـ من بريدم محبوبه، ته خطم. ديگه کشش اين زندگي لعنتي رو ندارم. کم آوردم. نگام كن، همه چي رو باختم. دل خوشم به شما. مي خوام باهاتون باشم، با تو و بچه ام. حاليته؟ 

التماس نگاه و بغض کلامش، خالي شد توي وجودم. ميان دودوي نگاهمان، دلم نسوخت، دلم نلرزيد، بدبختي هايم، پيش چشمم رژه رفتند. کم سهيم نبود توي مصيبت هايم. 

عصبي، حوله و گريبانش را چنگ زدم. 

ـ چه خوش خيالي تو! پريسا، ما رو به حال خودمون رها نمي كنه. چشماش رو نديدي؟ اون زن، لبريزه از نفرت، نفرت از من، نفرتي كه از روز اول بودن من و تو با هم، توي وجودش ريشه دوونده و امروز، نفرت از اين بچه. بچه اي كه تو بهش فهموندي مال من و توئه. 

حال و هواي نگاهش، خوش بود. جايي ديگر بود. مي ديد و نمي ديدم. دنيا را سير مي كرد توي چشم هايم انگار. با ضربه اي به سينه اش، عقب راندمش. 

ـ برو، برو و به مهمونات برس. برو و پريسا رو به جونم ننداز. 

ـ ولي محبوبه، من مي خوام كه ... 

ـ نه! تو كاري رو كه مي خواستي كردي، حالا برو. نمي بيني چه گندي به اتاقم زده؟ تو رو خدا برو تا به خاطر تاخيرت، برام دردسر درست نكنه. برو خواهش مي كنم. برو تا منم برم و برسم به مهموناتون. 

ـ باشه، آروم باش. مي رم، پس تو هم دست به اتاق نزن. خودم كمكت مي كنم.

و خم شد و نشست روي زمين. قبل از هر چيز، كارتون وسايل بچه را توي كمد جا داد. دستش به لباس هاي به هم ريخته ام، نرسيده بود كه عصبي دستي روي شانه اش زدم. 

ـ ول كن، پاشو برو! اگه پريسا بياد و تو رو اين جوري ببينه، منو به صلابه مي كشه.

سر بالا كرد. 

ـ چرا تا اين حد ازش مي ترسي؟ 

ـ واي خدا! تو نمي شناسيش ولي من! پاشو برو، تمومش كن. تو رو خدا برو. 

طول نكشيد كه رضايت داد به رفتن. رسيده بود پاي درب كه باز مشغول شدم به مرتب كردن. آپاژور را مي گذاردم روي پاتختي كه دستم بند شد ميان دستانش. امروز، روز گرفتاري بود. روز غافلگيري. 

چه تكراري بود اين رخ به رخ شدنمان. اين حرارت دست ها و تنش. دستانش، عشق داشتند، بيشتر از قبل و حتي چشم هايش. 

ـ روزهاي خوبي در انتظار ماست، مطمئنم! 

و بي هوا، دستم را به لب هايش رساند. مهمان كرد خودش را به زبري و خشكي دست هاي زنانه ام. به اوج نرسيده، بوسه اش گم شد، توي نيمه راه لحظه هاي اضطراب و نگراني. دست كشيدم از بودنش. پشت كردم به او و داشتنش.چشمانم را بستم تا آرام شود اين تپش هاي ناآرام دلم. تا بهانه گير نشود اين جانم. دست و دل و روحم مي سوخت، وقتي كه صداي بستن درب توي اتاق طنين انداخت. 

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نفس كشيدم، هوا پر بود از او. بغض كردم از فرارهاي بي نتيجه ام از خودم و او. 

حلاجي كردم با خودم، جمله آخرش را. نه! از حرفش مطمئن نبودم، اصلا! من حتي به داشتن روزهاي خوب هم، بي اعتقاد شده بودم. رنگ همه روزهاي من، سياه بود و كبود و مثل شب، تاريك و بي ستاره. اوضاع، مسلما بدتر مي شد ولي بهتر، هرگز! 

ـ كجايي محبوبه؟ بيا از مهمون هاي عزيزم پذيرايي كن دختر. يه ليوان شربت خنك، توي اين هوا خيلي مي چسبه. بجنب! نوشيدني بيار. 

دستي كشيدم به سر و رويم. اتاق را رها كردم به حال خودش. بايد انجام وظيفه مي كردم.

از همان لحظه اي كه كار پذيرايي را شروع كردم، آزارهاي كوچك و بزرگ، و گاه و بي گاه پريسا هم شروع شد. 

ميز ناهار را براي پانزده نفر مهمان، خودم به تنهايي چيدم. مهمان هايي كه چند تايي را مي شناختم و بعضي را نه. 

كارم شده بود خم و راست شدن و رفع و رجوع خرده فرمايشات خانم و مهمان هايش. حتي پريسا چند باري از روي عمد، قاشق يا مقداري از غذايش را به ظاهر اتفاقي، زير ميز مي ريخت تا من جلوي پايش خم شوم و آن را بردارم. احمقانه بود رفتارهايش ولي بدبختي وقتي بود كه بايد ميز ناهار را با همه ريخت و پاش هايش جمع مي كردم. خوشبختانه يكي از دخترهايي كه با سهراب آمده بود و البته فرشيد، آن هم علي رغم نگاه هاي به خشم نشسته پريسا، به فريادم رسيدند. 

كار من در آشپزخانه، تا ساعتي فقط ايستادن بود و ظرف شستن، اما حضور خوش موقع و چندين باره فرشيد، به هر بهانه اي در آشپزخانه، تسلي خاطر و كمك بزرگي براي من خسته بود، چرا كه با استفاده از كوچك ترين فرصت و با وجود مقاومت از سوي من، مرا روي صندلي مي نشاند و خود، بي حرف و كلام ظرف ها را مي شست و فقط از من مي خواست كه خشكشان كنم و چقدر اين مرد پر شده بود از حس هاي خوب. حرف هايش را زده، و سبك شده بود. جان تازه گرفته بود انگار. اما درست وقتي كه از شستن ظرف ها و پذيرايي بعد از ناهار، و حتي سنگيني و شيطنت نگاه پژمان، فارغ شدم، به اصرار پريسا، مهماني به شام و گردش شبانه منتهي شد. مانده بودم با اين همه خستگي و از همه بدتر، كمردردي كه به جانم افتاده بود، چه بايد مي كردم؟ تدارك شامي مفصل به سفارش بانوي ديوانه خانه، برابر بود با ايستادن هاي چند ساعته آن هم علي رغم سنگيني وزنم. جالب اين كه تمام آن ها، معمولا سر و ته شام را به پيتزا و ساندويچ سرهم مي آوردند ولي امشب قصه از پا انداختن من بود. 

آن ها موسيقي گوش مي دادند و با سرمستي مي رقصيدند و خوش بودند و من، بايد به صداي قل قل غذاي توي قابلمه گوش مي سپردم و مدام دور خودم چرخ مي زدم و شكنجه مي شدم. چند باري چشمانم سياهي رفت كه سعي كردم با خوردن يك نيمه پرتقال، تسكين دهم اين درد و هزار درد ديگر را ولي من خسته بودم و تمام تنم درد مي كرد. دلم مي خواست چشمانم را ببندم و بازشان نكنم مگر در جايي ديگر و دنيايي ديگر و با مردماني ديگر. 

كمي بعد، با گذاردن خوراك ميگوي سفارشي پريسا در فر، پشت ميز نشستم براي تهيه سالاد ولي باز هم سرگيجه. سرم را تكيه زدم روي كف دستم و براي لحظه اي چشمانم سنگين شد و سرم سنگين تر. بي هوا روي ميز وا رفتم. چشمانم را وا كردم و سعي كردم با ريختن مشتي آب به صورتم، خودم شوم. آخر، هنوز تا تمام شدن اين مهماني كذايي، كلي مانده بود. 

دو ظرف كريستال بزرگ را برابرم گذاردم و افتادم به جان سبزيجات مخصوص سالاد. خيارها را كه پوست مي گرفتم، دستانم به وضوح مي لرزيدند. فشارم افتاده بود گويا، اما بايد تحمل مي كردم امشب را و شايد هر روز و هر شب بعد از اين را، مثل قبلا. مثل روزها و شب هاي گذشته، پريسا پي انتقام بود. انتقام نداشتن فرشيد. كاش فرشيد، به حرف نمي آمد! كاش اجازه مي داد پريسا خوش باشد به آزارهايم با همان نيش زبان و نگاهT نه بيگاري گرفتن از زني باردار.

يكهو، سوزشي نشست توي دستم. تازه داشتم مي فهميدم چه با خودم كرده ام. دستم را بريده بودم. كارد و خيار خونين را وسط سيني رها كردم و درحالي كه انگشتم را مي فشردم، خودم را رساندم پاي سينك ظرفشويي. تا شير آب را بخواهم باز كنم، دستي مردانه اين كار را كرد. چشم انداختم به دست ها و صاحبش. مي شناختمش! غريبه نشده بود برايم هنوز. مزه مزه كردم با تمام وجود، خنكاي بوي عطرش را. نگران، دستم را هدايت كرد تا زير آب سرد. 

ـ با خودت چي كردي دختر؟ حواست كجاست؟ ببين چه خوني هم ازش مي ره!

و با دستش، انگشتم را محكم فشرد. حيرت زده نگاهش مي كردم. خوش رنگ شده بود حال و احوالش. برق مي زد نگاهش. يك برق تازه، برقي به درخشندگي زندگي. لبخندش، جان دار شده بود. غم داشت اين مرد، ولي نه به قد و اندازه سابق. 

آرام نشاندم روي صندلي. بعد رفت سمت كابينت و جعبه كمك هاي اوليه را بيرون كشيد، خودش هم نشست روي صندلي ديگر، درست رو به رويم. در همان حال، سطلي كوچك را گذارد پيش پايم. 

ـ خوبه! همين جور دستت رو نگه دار. 

و از ميان جعبه، دوا را بيرون آورد و قطره قطره، ريخت روي انگشتم. دوباره سوزش! صورتم از درد، جمع شد. نگران تر، نفسش را رها كرد روي انگشتم. روي دستم و تمام تنم. دلم ضعف رفت. يك حال خوب، بهانه گير شد دلم.

آرام، چسب زخم را رويش بست و من، بي حرف تماشايش مي كردم فقط. 

كارش كه تمام شد، جعبه كمك هاي اوليه را سرجايش برگرداند. دست هايش را شست. رفت تا يخچال، و با يك ليوان نوشيدني خنك برگشت. 

ـ بخور عزيزم،حالت خوب نيست. پاي چشات سياه و گود افتاده. رنگت پريده و دستات مي لرزن. 

بي كلام نگاهش مي كردم. مي خواستم دليلي براي اين حال ديگرش بيابم و چيزي نبود مگر به حرف آمدنش، خالي شدنش، كه دوباره نشست رو به رويم. 

ـ چرا اين جوري نگام مي كني؟ خب نگرانتونم. خيلي به هم ريختي. خدا مي دونه حال بچه، چه جوره؟ 

بي هوا، بغض و خشمم را حمله ور كردم به دلواپسي اش. 

ـ توقع داري چطوري باشم؟ ها؟ مثل تو و دوستات و اون شازده خانومت، بخورم و برقصم و از خوشي فرياد بكشم؟ نه! من دارم مثل سگ، جون مي كنم و كلفتي مي كنم. يعني نمي بيني؟ 

و بي خيالش، به قصد سر زدن به خوراك ميگو، از پشت ميز برخاستم. ناغافل، چشمم سياهي رفت. پايم سست شد. بايد تكيه مي دادم به جايي. دستم را بايد بند مي كردم به گوشه اي، نيفتم! افتادم. 

ولي نه! چشم كه وا كردم، ميان آغوش آشناي مردي بودم كه غريبه مي خواندمش لفظا. ناخواسته،خستگي ام را سر گذاردم روي سينه اش. راه بردم تا صندلي. ليوان شربت خنك را رساند تا لب هاي مات و خشكم. 

ـ بخور خانومم! بخور تا جون بگيري. تو هنوز داروهات رو مي خوري يا نه؟ 

با خنكاي ليوان روي لب هاي داغم، و عطر پرتقال، وسوسه شدم به نوشيدن. 

ـ دارو؟ ديگه ندارم، خيلي وقته تمام شدن. 

چشم هايش دو تا شد. 

ـ و تو ... و تو، توي اين مدت هيچي نگفتي؟ 

سرم را عقب كشيدم و رها كردن خنكاي شربت را. چشمانم را با بي حالي بستم. دستي كشيدم روي صورتم. دوباره پلك باز كردم به گلايه. 

ـ به كي؟ به كي بايد مي گفتم؟ به تو؟ به تو كه هيچ وقت نيستي؟ كه گرفتاري با همسرداري؟ 

و نگاهم روي چشم هايش جا ماند. چشم هايي كه مواج شدند به اشك. اين ايست ناگهاني، طولاني مي شد. كم مي آوردم من. دستم رو مي شد برايش. كه دماغش را بالا كشيد، لب تر كرد، نيم خند زد به غم. 

ـ خوبه! نمك بپاش روي زخمم. هنوز اين زخم سر بازه! 

به قد يك نگاهش، شرمم آمد ولي مقاومت كردم. خودم را زدم به بيراهه. نامردي كردم در حقش.

ـ واسه چي، اين جايي؟ تو بايد پيش زنت باشي و مهمونات! پي چي اومدي آشپزخونه؟ چي مي خواي؟ بردار و برو ديگه! 

صدايم را بريد با چسباندن دوباره ليوان به لب هايم. واردارم كرد به نوشيدن. دل نمي كند از نگاهم. 

ـ تنها چيزي كه هميشه خواستم، تو بودي. فقط تو و خودت، اينو خوب مي دوني.

شربت پريد توي گلويم از اين همه جسارتش. سرم را به سرفه عقب كشيدم. 

ـ تو معني حرفاي چند ساعته پيش منو فهميدي يا نه؟ مسلما نه! كه اگه فهميده بودي، الان اين جا نبودي و اين چرت و پرتا رو رديف نمي كردي.

چشمانش را باز و بسته كرد به معناي تاييد كلامم. هنوز هم غم زده مي خنديد. ليوان را جا داد ميان دستانم. 

ـ باشه زندگيم! باشه، مي رم. مراقب خودتون باش. مي دوني كه چقدر عزيزيد برام؟ 

گيج و ناباور، تماشاچي شدم به رفتنش. خنك بودم از عطرش. خنك بود ليوان هنوز. ميان اين همه خنكا، من داغ بودم اما ...

كمي بعد، با يادآوري آن همه كاري كه تا پايان شب داشتم، تظاهر كردم به بهتر شدن و عزم جزم كردم براي ادامه كارها.

چيزي تا سرو شام نمانده بود كه شنيدم فرشيد از خانه بيرون زد. 

بعد از شام، برنامه ظهر و جمع كردن ميز تكرار شد. با اين تفاوت كه اين بار، نه فقط فرشيد بلكه پژمان هم كمكم مي كرد. پيش بند را مي بستم تا بيفتم به جان ظرف ها كه كسي گفت: 

ـ دستپختت، فوق العاده است دختر! معركه! عالي، مثل خودت! 

سمتش چرخيدم. وجودش هميشه برايم دلهره بود و آزار. پژمان، ظرف خالي ژله را سر داد روي سنگ كابينت. ابرو در هم گره كردم. 

ـ كمك نمي خواي خانوم؟ حتما با اين وضعت، امروز كلي اذيت شدي. افتادي تو زحمت ها! 

و به شكمم كه حالا با بستن پيش بند، برآمده تر به نظر مي رسيد، خيره ماند. دستم را سپر كردم روي شكمم. آرام، التماسش كردم. 

ـ خواهش مي كنم برو بيرون. تنهام بذار تو رو خدا! مي خوام به كارها برسم. 

خنده اي زشت كرد. 

ـ حالش چطوره؟ اميدوارم مثل مامانش، بداخلاق و لجباز نباشه. 

حرف از كودك من مي زد اين لعنتي! يك دستم رو شكمم، دست ديگرم را بند كردم به سينك، چشمانم را بستم. 

ـ نمي دونم پدرش كيه، ولي بد نيست كه اين فسقلي يه خرده هم شبيه به اون باشه. 

تمسخر پيداي كلامش، وادارم كرد كه چشم وا كنم. هنوز هيز و شهوت آلوده، نگاهم مي كرد. 

ـ خوش به سعادت اون مرد، كه تونست تو رو رام خودش كنه. ببين تا به كجا پيش رفتيد! من كه از اين شانس ها نداشتم تا تو رو براي يه لحظه با آرامش، توي دستام لمس كنم و طعم داشتنت رو با تمام وجود حس كنم.

تاب نياوردم. پر از نفرت، سرانگشتانم را فرو كردم به دل سخت سينك. 

ـ خفه شو، دهنت رو ببند. گم شو بيرون.

ـ نچ نچ! نگو اينا رو . من هنوز هم تو رو مي خوام. 

و يه قدم به من نزديك شد. دست دراز كرد تا بكشد مرا سمت خودش. دست دراز كردم پي يك حفاظ، پي يك سلاح. دستم رسيد به كاردهاي آشپزخانه. بي اين كه ببينم، يكي را چنگ زدم. با ترس و لرز، كارد را راندم سمتش. 

ـ شنيدي چي گفتم؟ برو بيرون، والا ... 

يك قدم عقب رفت. با همان خنده چندش آورش، دست هايش را به علامت تسليم بالا برد. 

ـ چه خشن! باشه، باشه مي رم ولي به اين فكر كن كه بودن با من، برات خيلي بهتر از سركردن با پريساست، اونم الان كه همه چي رو مي دونه و حتي، پدر اون بچه رو مي شناسه. حرف از همون مرد خوش شانسيه كه تو رو صاحب شده و تو هم دلش رو اسير كردي. پريسا خيلي زرنگه، اون با يه نقشه ي حساب شده، به بهونه اون دستبند، راه باز كرد توي اتاقت و ... و خيلي ساده، از خيلي چيزا سر در آورد. 

عصبي، كارد را با دستم جلو دادم. باز، عقب عقب رفت تا رسيد تا درب آشپزخانه. 

ـ خوب فكرات رو بكن. هنوز هم روي حرفام هستم و حاضرم برات جون بدم. 

ترس و نفرت نگاهم، بدرقه راهش بود كه با فرشيد برخورد كرد. پژمان از اين تصادف، سر برگرداند. فرشيد را كه رو در رويش ديد، دست هايش را پايين آورد. 

فرشته نجات بود اين فرشيد! حيرت ديدن حال و روز پژمان و چاقوي بزرگ توي دست من، به حرفش آورد:

ـ اين جا چه خبره؟ 

پژمان با نگاهي به من، با خنده دستي زد روي شانه هاي فرشيد. 

ـ هيچي آقا! داشتم بابت امشب و زحمت هاش، ازش تشكر مي كردم، حالا هم دارم مي رم پيش بقيه.

و با زدن چشمكي، از برابر نگاهمان دور شد. 

لرزان، دستم را پايين آوردم و كارد را ول دادم توي سينك. دستي زدم به كمرم كه تير مي كشيد از درد و دستي ديگر روي صورتم. دوباره چشمانم را بستم. گرماي يك دست روي دست يخ كرده ام، وادارم كرد كه چشم وا كنم. 

ـ چي شده؟ خوبي تو؟ 

و دستم را پايين آورد از روي صورتم. نگراني داد مي زد توي چشم ها و كلامش. 

ـ اون كارد توي دستت! نكنه اذيتت كرده؟ يه چيزي بگو دختر! ببين منو، محبوبه! يخ كردي چرا؟ خوبي تو؟ 

نگاهش مي كردم فقط. چشم هاي دلواپسش، آرامم مي كرد و اين دست ها! بودنش مي ارزيد به هر ثانيه با پژمان بودن. قابل مقايسه نبودند. ترسم، به بغض نشست. 

ـ محبوبه! مي شنوي صدامو؟ 

كه دست برد زير چانه ام. سرم را بالا آورد. نفسش، نوازش داد صورتم را. يك قطره اشك، بغضم را شكست. 

ـ چي شده؟ دِ يه حرفي بزن. دارم ديوونه مي شم از نگراني. 

ـ پريسا همه چي رو براي پژمان گفته. اون گفت كه ... كه پريسا مي دونه پدر اين بچه كيه. اون گفت كه پريسا، خودش دستبند رو گذاشته توي اتاقم تا سر در بياره از همه چي. اون عوضي مي گفت كه ... كه پريسا برام ... براي من، نقشه كشيده. 

و گريه، لالم كرد. بر خلاف من، لبخند زد. 

ـ عزيز دلم، واي! چرا گريه مي كني جونم؟ اينا اصلا اهميت نداره. تا وقتي كه كنارتم، نمي ذارم پريسا و هر ناكس ديگه اي بهت نگاه ناجور بندازه. قسم مي خورم. 

چه زود آرام شد. چانه ام را رها كرد. دستانش داشت مي رفت تا كمرم كه در آغوش بگيردم ولي پسش زدم. 

ـ نه! برو لطفا. وضع رو از اين كه هست، بدتر نكن. برو، فقط برو. 

دست هاي به مقصد نرسيده اش را توي هوا تكان داد. 

ـ باشه، پس تو هم خودت رو اذيت نكن. ارزشش رو نداره. 

و اشاره كرد به سينك و ظرف هاي تلنبار شده. 

ـ اجازه بده، حداقل كمكت كنم. 

ـ نه! فقط برو. خوشبختانه، اينا رو كه بشورم و آشپزخونه رو مرتب كنم، مي تونم برم توي اتاقم و كپم رو بذارم. خوبه كه داريد مي ريد بيرون گردش. اين يه خوش شانسيه براي من، پس نگرانم نباش. 

ـ مگه مي تونم نگران نباشم؟ من تمام مدت، دور و نزديك، مراقب و نگران شما دو تا بودم. 

دست كشيدم پاي چشم هاي خيسم. بي تفاوت پشت كردم به او. 

ـ براتون يه چيزايي گرفتم، توي اتاقت. سر وقت مصرف كن. حواست به خودتون باشه فقط.

شير آب را باز كردم روي ظرف ها. تك تك، اسكاچ را سابيدم رويشان. بي خيالش شدم و فكر كردم با خودم به فرداهاي ترسناكي كه پيش رويم بودند و نزديك. پريسا، زخم خورده بود. پريسا، بلد بود زخم زدن را. دردهايم را كجا مي بردم بعد از اين؟ 

بي هوا حس كردم گرمايي را آن قدر نزديك كه داغم كرد. چسبيده به يك تن. گرفتار دست ها، ميان يك آغوش. مي شناختمش! عطرش پيچيد توي تك تك سلول هاي كالبدم. 

تا سر برگردانم عقب، بوسه اش طولاني و كش دار، جرقه زد روي گونه ام. برق گرفتم. 

ـ تا آخر عمر، دوستت دارم. تو موندني هستي، هميشگي. 

و به نرمي و آرامي كلامش، رهايم كرد. 

قلبم به تپش افتاد. تند تند و ناگهاني. حسم عجيب بود! شايد آخرين بار، آن شب كه به خوابم آمد، تجربه اش كردم. شيريني خواب و بيداري، قلقلكم داد. 

به خودم كه آمدم، سينك ظرفشويي لبريز شده بود از آب و كف. من لبريز بودم از فرشيد و لمس بودنش ولي فرشيد نبود.

و فرشيد، از آن شب به بعد، ديگر نبود. فرداهاي بعد، بد شدند و سياه، تا جايي كه حتي تصور نمي كردم آن شب مهماني، همان شبي كه فرشيد را حتي براي مدتي كوتاه با خودم داشتم، رويايي ترين شبم بوده ميان اين همه كابوس و چه ساده و لجوجانه، از كف داده بودمش. 

روز به روز، سختگيري هاي پريسا بيشتر و بدتر مي شد. ديگر با فرشيد، شركت نمي رفت و كل روزش را مي ماند توي خانه و دستور مي داد. مانده بودم اين همه كار را از كجا مي آورد و مي ريخت روي سرم؟ يك روزهايي مجبورم مي كرد، مبلمان و وسايل سنگين خانه را جا به جا كنم. يك روز ديگر، بايد تمام پرده هاي خانه را عوض مي كردم، همان پرده هايي كه چند ماه پيش، هم زمان با عيد و حتي جشن ازدواجشان شسته و آويخته بودم و سخت ترين كار ممكن، با وجود وضعيتم، همين بود. مخصوصا كه چندين بار، پايم لرزيد و كم مانده بود بيفتم كه خدا به من و كودكم رحم كرد.

تنهايي هايم توي اتاقم، وقتي به رفتار پريسا فكر مي كردم، كم كم به نتيجه اي ترسناك مي رسيدم و اين فكر وقتي پررنگ مي شد كه پريسا در ازاي كوچك ترين اشتباه و نقص كاري، علاوه بر نيش و كنايه هاي زباني، دق دلي اش را با ضرباتي به تنم خالي مي كرد و مركز اكثر ضرباتش، پهلوها و شكمم بود. 

من مطمئن شده بودم كه اين ديوانه، با كتك ها و گرسنگي دادن هاي چند روزه به من، پي سر به نيست كردن كودكم و در نهايت آواره كردن من بود. كودكي كه شش ماه با من بود و هم نفسم. مانده بودم توي اين قحطي دوست و همراه، داد دلم را به كه برسانم مگر خدا! نه فرشيد و نه فرهاد، من بودم و كودكم و خدا. خدايي كه خيلي هوايمان را داشت.

ولي ديوارهايي كه مي ديدمشان خيلي تكراري شده بودند و هر روز بيشتر از پيش، مرا تحت فشار مي گذاردند. دلم براي هواي آزاد، تنگ شده بود. هواي پشت درها و ديوارها ولي همين چهارديواري هم غنيمت بود. مي ارزيد به آوارگي.

با گذشت روزها و هفته ها، هر چه من سنگين تر مي شدم، پريسا جري تر و خشن تر مي شد. نفرتش رسيده بود به حسادت. حسادت به من براي داشتن فرشيد و اين حسادت، با حضور موجودي كه ثمره با هم بودن ما بود، روز به روز بيشتر و بيشتر مي شد.

پريسا چنان با انزجار، به من ضربه مي زد كه تا مدت ها، بدنم درد مي كرد و حتي كبود مي شد. اين ديوانه، سر رام شدن نداشت و اوج آشفتگي و پريشاني روحي پريسا وقتي بود كه فرشيد براي بستن قراردادي به نمايندگي از پژمان، عازم سفري چند روزه به كيش شد و پريسا ماند و من.

ساعات اوليه رفتن فرشيد، يكي شده بود با دور جديد آزارهاي پريسا. با هر بهانه اي كه دستش مي رسيد، مشت و لگدهايش را نثارم مي كرد و بر سرم فرياد مي كشيد و من فقط به خاطر كودكم، هيچ دفاعي نمي كردم مگر حصار شدن روي شكمم. نه حرفي، نه عكس العملي، بي دفاع و رام. يك توسري خور به تمام معنا و چقدر دلم مي خواست همانند آن چه را كه با من و كودكم مي كرد، صد برابر بدتر به سرش مي آوردم. افسوس! 

روز دوم، زندگي تحقيرآميزم، رنگ و رو گرفت و پريسا به من غذا داد. حتي با كمال تعجب، كارم را هم كمتر كرد. راستش، يك جورهايي كاري به كارم نداشت. مي ترسيدم از اين آرامشش. نگاه ها و خنده هاي ظاهري اش، تنم را مي لرزاند. همان شب، بعد از شام، آن هم شام دو نفره و پشت يك ميز، ظرف ها را شستم و رفتم سمت اتاقم. 

ـ من دارم مي رم بيرون، يه پارتي! همه بچه ها هستند. كاش مي تونستي بياي، اما با اين وضعت، نه! برو، برو و استراحت كن. شب بخير. 

خانه را كه ترك كرد، حسي از نگراني سر تا پايم را گرفت. اين همه محبت، اين توجه ناگهاني. همه چيز غافلگيرانه و بودار بود ولي من، دلخوش كردم به نبودنش، به آرامش خودم و چهار ديواري امن اطرافم، حتي كذايي و مقطعي. 

با خيالي نيمه آسوده، خستگي ام را ولو كردم روي تخت. هنوز پا دراز نكرده بودم كه چشمم خشك ماند به كبودي روي ساق پايم. لعنتي! چقدر تيره و پهن شده بود. آرام با دست، مالشش دادم. درد مي كرد كه صداي چرخ خوردن كليد در قفل، درد را از يادم برد. كنجكاوانه گوش تيز كردم. نزديك بود. قفل اتاق من! باز هم؟ مگر اين پريسا نرفته بود؟ پس برگشته بود تا اين در را قفل كند؟ 

كه افتادم به جان دستگيره و چند بار، بالا و پايينش كردم. بي فايده بود. دست به كمر، برگشتم سرجايم. درد مي كرد. دست كشيدم روي كمرم. بعد رفتم تا شكمم. نوازش دادمش. كمتر از دو ماه ديگر، مي ديدمش. سر گذاردم روي متكا، و با خيال ديدنش، به خواب رفتم. 

چقدر خوابيده بودم، نمي دانم ولي با صدايي، خوابم زهر مار شد. ترسيده، روي تخت نيم خيز شدم. اتاق، تاريك بود و چيزي به چشمم نمي آمد. گوش تيز كردم. صداي بلند موسيقي؟ چند بار پلك زدم كه چشمم عادت كرد به فضا. يك باريكه نور از لاي در اتاق. 

ـ اما، اما اين در قفل بود كه! حتما، حتما پريسا برگشته. 

دست دراز كردم براي روشن كردن آپاژور. نگاهم جا ماند روي ساعت روي ميزم. چند دقيقه اي از يك نيمه شب مي گذشت. دو يا سه ساعتي را خواب بودم اما ... كه متحير، از روي تخت برخاستم. 

ـ پريسا داره چي كار مي كنه اين موقع شب؟ اين موزيك؟ اونم حالا؟ غلط نكنم يه چيزي كوفت كرده. حالش خوش نيست. 

و رفتم سمت درب اتاقم، كامل از هم بازش كردم. صداي موسيقي، بلندتر مي شد. 

ـ خانم؟ خانم ؟ كجاييد شما؟ پريسا خانم؟ اين جاييد؟ 

كسي جوابم را نداد. چشم چرخاندم اطراف. تمام چراغ هاي ساختمان، روشن بود. و طنين گوشخراش موزيك، علي رغم اين كه دوستش داشتم، ولي ستون ها و ديوارها را مي لرزاند. پر از خاطره بود اين آهنگ. 

با ترس، رفتم تا اتاق اشرف كه به ياد آوردم اتاقش را براي هميشه قفل كرده ايم. هر چه بود، طبقه پايين بود. از بالاي پله ها، صدايم را بردم بالاتر. 

ـ پريسا خانوم؟ برگشتيد؟ كجاييد خانوم؟ چرا جواب نمي ديد؟ 

و دل سپردم به پله ها و راهي شدم. يكي يكي پله ها را پايين مي رفتم. به محض رسيدن به سالن، در اولين اقدام، دستگاه موسيقي را خاموش كردم. هيچ كس با آهنگ، نمي رقصيد. سالن، مثل بقيه خانه خالي بود. يكهو دلم، خوش خيالي كرد. نكند فرشيد برگشته! مي خواهد غافلگيرم كند باز هم؟ 

درب اتاقش باز بود. شكم به يقين مي رسيد. نمي دانم چرا، ولي صدايش زدم. با حسي از خواستن، پر از ترديد، صدايش زدم. 

ـ فرشيد؟ تويي؟ تو رو خدا اذيتم نكن! دارم مي ترسم! قايم موشك بازي، ديگه بسه. 

و رفتم تا اتاقش. در را به آرامي، به عقب هل دادم. چرا به اين فكر نكردم كه مبادا با همسرش خلوت كرده باشد؟ چرا در نزدم؟ كه اتاق برابرم، پيدا شد. نه! اين جا هم خالي و بي كس بود اما با چراغ هاي روشن! نگران، درب را دوباره بستم ولي متوجه اتاق فرهاد شدم. شايد آن جا؟ شايد فرهاد آمده باشد. 

قلبم به تپش افتاده بود كه دستگيره درب اتاق فرهاد را چرخاندم. باز هم قفل! رفتم سر وقت آشپزخانه. باز هم، هيچ. لرز افتاده بود به جانم كه صدايي از طبقه بالا، مرا به خود آورد. سربرگرداندم سمت پله ها. 

ـ كي اون بالاست؟ تو رو خدا حرف بزن. 

عصبي شده بودم. فكر اين كه پريسا، دوباره ديوانه شده باشد، ترسم را افزون مي كرد. دستم را زدم به كمرم. اين حركت هاي ناگهاني، دردش را بيشتر كرده بود. دوباره بايد پله ها را بالا مي رفتم. يك دست به كمر، دستي ديگر به نرده ها، خودم را از پله ها بالا كشيدم. با اولين نگاه، تاريكي اتاقم، ميخكوبم كرد. من مطمئن بودم كه قبل از رفتنم، آباژور را روشن كردم. 

ـ كسي اون توئه؟ هي؟ كي اون جاست؟ حرف بزن ديگه! 

بغض كردم بي هوا. ترس داشت خفه ام مي كرد كه با يادآوري چيزي، لبخند زدم. 

ـ فرشيد! تو اين جايي! شك ندارم، اومدي كه غافلگيرم كني. سر به سرم نذار. حالم، اين كارا رو برنمي داره. اون موزيك رويايي خاطره انگيز، هنوز هم يادته؟ 

و با زمزمه نامش، نياز و كششي را كه خيلي وقت بود در خودم سركوب مي كردم، بردم تا اتاقم. 

با ضربه اي، در باز شد. تاريك بود. چيزي ديده نمي شد، حتي علي رغم نوري كه از بيرون، سرك مي كشيد توي اتاق. پا گذاردم ميان تاريكي. 

ـ تو اين جايي. مي دونم كه اين جايي. من پيدات كردم، پس تمومش كن. من، اين جام، كنارت.

كه صداي بسته شدن در، پشت سرم، لرزاندم. خودم را تسلي دادم به صداي نفس هايي نزديك. دلم چنگ مي خورد از ذوق. شادي آميخته با دلهره، با اضطراب. حس خوبي بود! چشمانم را از خوشي بستم، توي آن تاريكي.

گرمايش را لمس مي كردم. مي دانستم در آغوشم مي گيرد. دلم لك زده بود براي محبت هايش! دلم ديوانگي هايش را مي خواست. نمي دانم ولي شايد دوباره يك عاشق احمق شده بودم كه دستش، به گرمي نشست روي صورتم و رفت تا گردنم.

به يك آن، حسم عوض شد. آشنا نبودند اين دست ها. شوكه، چشم وا كردم. برق يك نگاه. كسي برابرم ايستاده بود. نفسش بد بود. نفسم پي نفسش نبود. يك قدم، عقب رفتم. بلند خنديد. نه! فرشيد من، قهقهه نمي زد. 

اين عطر؟ نه! دوباره عقب رفتم. نفسم بالا نمي آمد ولي صدايم را بريده بريده، به زحمت بالا دادم. 

ـ تو ... تو كي هستي؟ چي مي خواي؟ 

و او دوباره خنديد. ترسيده عقب رفتم. بايد به ديوار مي رسيدم و چراغ ها را روشن مي كردم كه دستم گرفتار شد. خواستم فرياد بزنم، نتوانستم. خواستم رها كنم دستم را، نتوانستم. اين دست ها، سنگين بودند و قوي. 

ـ ولم كن. ولم كن. 

با دست آزادم، تقلا كردم به آزادي دست اسيرم. با دست ديگرش، مرا به خود چسباند. 

درشت هيكل بود. دهانش بوي گند مي داد. دست و پا زدم براي رهايي. هيچ نمي گفت، فقط مرا چسبانده بود به خودش. خيالش كه نوازشم مي دهد. 

نفسم بالا نمي آمد. خفه مي شدم توي اين تاريكي و بي هوايي.

پي راه چاره بودم براي فرار ولي او، سمج تر از اين حرف ها بود. چسبانده بودم به داغي هوس و تلخي بودنش. دور مي شدم. نزديكم مي كرد. بايد كاري مي كردم. بس بود زجر كشيدنم. بد گرفتارم كرده بود. 

به يك حركت، دست هاي ناتوانم را توي تاريكي، بردم تا صورت مردي كه نفس گندش، پخش صورتم بود. چنگ كشيدمش، تا به خودش بجنبد و آخش در بيايد، پسش زدم و خود را عقب كشيدم. فرياد مي زد و ناسزا مي گفت. 

فرصت خوبي بود، دست كشيدم روي ديوار. پلاك را به زحمت، يافتم. چراغ روشن شد. 

وهمم زد. نه خدا! من ساده، انتظار كي را مي كشيدم، كي نصيبم شد؟ فرشيد من كجا و اين كجا؟ آدم نبود كه، يه شيطان مسلم! 

پژمان هنوز گرم ناسزا بود و درد مي كشيد. ترسم چيره مي شد به بغضم. نبايد گريه مي كردم! كه پژمان، دست هايش را از روي صورتش پايين آورد و خيره ام شد. دو باريكه خون، روي صورتش خودنمايي مي كرد. نفسم به شماره افتاد. براي آرام شدنم، دست گذاردم روي سينه و شكمم. 

ـ داري چه غلطي مي كني؟ من بهت محبت مي كنم ولي تو ... آخ! لعنتي. 

وسط آخ و اوخش، خنده اي ترسناك سر داد. 

ـ بي خيال! هي! ببين من اين جام، كنارت. اومدم با خودم ببرمت. عين همون قصه قديمي ها. يه شازده خانوم خوش آب و رنگ كه اسير ديو سياه بود، بعد يه روز، شايد هم يه شب، سوار سپيد پوش عاشق از راه رسيد. 

و با دست به سر تا پاي سفيد پوشش اشاره كرد. چرا پيدا نبود اين همه سفيدي ميان تاريكي مطلق اتاق؟ 

ـ سوار مهربون، آزادش كرد و با خودش بردش. چي فكر مي كني؟ محشر نيست؟ 

كشيده كشيده حرف مي زد. رنگ چشم هايش، سرخ و دريده شده بود. ترسيدم ولي پنهانش كردم پشت اخمم. 

ـ تو ... تو فقط ... يه ديوي، يه ديو سياه. 

صدايم مي لرزيد كه بلندتر قهقهه زد. عقب مي رفتم كه جلو مي آمد. سست بود. يك جوري، تلو تلو مي خورد. 

ـ همون جا بمون و تكون نخور وگرنه ... 

پوزخند زد و چشم ريز كرد. 

ـ وگرنه چي؟ 

سرم را چرخاندم اطرافم تا بيايم چيزي براي دفاع از خودم. هيچ چيز در دسترسم نبود و هيچ كس! تنهاي تنها! 

ـ پي چي مي گردي؟ من اين جام، همين نزديكي ها. فقط دو تا قدم بيا جلوتر. مي بيني؟ حتي دستام سمتت دراز شدند. 

و دستانش را سمتم كشيد. و من، باز عقب رفتم كه ناگهاني، با ديوار پشت سرم متوقف شدم. تمام شده بود ولي او، آغاز مي كرد جلو آمدن را. نگاهم مي كرد با همان چشم هاي هيز و شهوت زده. پلك هايش سنگين بودند. بي شك، زهرماري كوفت كرده بود كه دستش رفت سمت دكمه لباس نخي سفيدش. 

ـ اين جا گرمه! 

خدايا! اين لعنتي چه در سر داشت؟ 

ـ بيا جلوتر، بيا امشب رو با هم خوش باشيم، بعد هم بريم خونه من. اون جا، همه چي برات مهياست. تو مي شي عشق من، مثل تمام اين مدت. 

دردم را فرياد كشيدم:

ـ خفه شو كثافت! حالت خوش نيست؟ نمي فهمي چي مي گي؟ تو حتي متوجه وضعيت من هم نيستي. تو فقط به فكر اون دل پر از هوس خودتي. لعنت به تو! 

و قطره اي اشك، سر خورد روي گونه ام. فرز، پاكش كردم. 

ـ نمي فهمم! تو ... تو چطوري اومدي اينجا؟ اين در قفل بود. هيچ كس هم نبوده كه تو رو راه بده توي اين خراب شده، پس ... 

غرق شيطنت، خنديد و دست برد توي جيبش و كمي بعد بيرون آورد. دستش كه بالا آمد تا صورتش، دهانم باز ماند. يك دسته كليد! مي شناختمش. دوباره قطرات اشكم. نگاهم جا ماند روي جا كليدي عروسكي آشنا. صاحبش كسي نبود مگر بانوي خانه، پس محبت هاي اين چند روزه؟ خدايا! آخر اين زن چقدر مي تواند بي رحم باشد كه مرا با اين حالم، گرفتار اين كفتار كند؟ 

ـ پريسا چرا اين كار رو با من مي كنه؟ 

ـ تو نمي دوني؟ ولي تو عشقش رو ازش دزديدي. 

و يك قدم جلو آمد. گرفتار شده بودم. هيچ راه فراري نبود. راه پس و پيش نداشتم! ترس هم، ريشه دوانده بود توي جانم. به التماس افتادم. 

ـ تو رو خدا بس كن. من حالم خوب نيست. من نمي تونم اوني باشم كه تو مي خواي، پس برو. از اين جا برو. 

دوباره بلند خنديد. 

ـ من براي اين لحظه، ثانيه شماري كردم. انتظار كشيدم و زحمت. نمي تونم به اين راحتي، از دستت بدم، مخصوصا الان كه فقط ما دو تاييم. ما دو تا، تك و تنها، پس بيا و امشبمون رو خراب نكن. 

ـ نه لعنتي! ازت متنفرم. تو يه حيووني. مگه نمي بيني حال و روزم رو؟ تو با اين وضع، با من مي خواي چي كار كني؟ تموم كن اين ديوونه بازي رو.

فريادم ساكت شد وقتي تند و تند، دست مي كشيدم پاي چشم هايي كه مي باريدند ولي پژمان، بي خيال عالم و آدم، مي آمد تا من تلوتلوخوران. 

ـ چرا اون دستگاه رو بستي؟ مگه آهنگ مورد علاقه ات نبود؟ مي خواستم يه خرده با اون آهنگ برقصيم و تا صبح خوش بگذرونيم. 

با همان چشم هاي باراني و بدرقه اشك هاي ناآرام، دوباره داد كشيدم. 

ـ نه، نه! تو نمي توني. 

خفه خون گرفتم وقتي رسيد تا من. فاصله اي نمانده بود، نه يك قدم بيشتر، نه كمتر. هيچ! برانداز كردم از بالا تا پايين. هرجا كه دلش مي خواست، خيره مي ماند روي تنم. حالم به هم مي خورد. آب دهنم را سخت فرو دادم كه دست رساند تا مچ دستم و به يك حركت، كشيدم به خودش. جيغ كشيدم. شده بودم پرنده اي ضعيف و كوچك، كه شكارچي، بال هاي پروازش را كنده و بسته بود. تن مي زدم به ميله هاي قفس. رهايي نه! محال بود پروازم. صورت چسباند به صورتم. 

ـ چرا گريه مي كني؟ نلرز. من كه كاري باهات ندارم، فقط عاشقم. مي فهمي؟ عاشق تو. تويي كه عشق يكي ديگه رو دزديدي، پس بايد خوب بدوني عشق يعني چي؟ 

با دست آزادم، صورتش را به انزجار پس زدم و سر كشيدم عقب. بي فايده بود. خلاص نمي شدم. مچ شكننده و ظريف دستم، فشرده مي شد ميان پنجه اش. بايد چاره مي كردم اين بيچارگي را. مست بود ولي هنوز هم قدرتش از من بيشتر بود. مي ترسيدم كه بيچاره ترم كند از اين. راهش مسلط شدن به خود بود. از پسش بر نمي آمدم، بايد خامش مي كردم. بلد نبودم. 

ـ گوش كن پژمان. ببين چي مي گم! وقتي كه من بهتر شدم، اون وقت با هم. با هم مي رقصيم. راست مي گي. ما بايد ... بايد خوش باشيم. چون ... چون تو مي خواي.

فشار انگشتانش به مچم، كمتر شد. با نگاهش، توي صورتم عقب و جلو مي كرد. 

ـ مگه تو ... تو اين بودن رو نمي خواي؟ 

ـ بايد مي كوبيدم طاق صورتش و مي گفتم نه، ولي بالاجبار و با اكراه گفتم: 

ـ چرا! اين خواسته منم هست، فقط بايد آروم بشم. مي بيني كه دارم مي لرزم. تو منو ترسوندي. غافلگيرم كردي. حواست هست كه افتادم به مزخرف گويي و بدگويي از تو.

دوباره فشرد مچم را با حرص. چشم انداخت توي تخم چشم هايم. ترسناك تر شد. 

ـ تو كه نمي خواي به من كلك بزني؟ ها؟ 

لرزيدم از درون. 

ـ نه! كلك چرا؟ من ... منم هميشه، تو رو ... تو رو مي خواستم، ولي اون ... اون فرشيد اجازه نمي داد مال تو باشم. او منو به زور مال خودش كرده بود. من متنفرم ازش. اون حتي نمي ذاشت توي مهموني هاي ديگه هم، براي يه لحظه باهات باشم و كنار تو. 

و اشك امانم را بريد. هرچه دروغ هايم بزرگ تر مي شدند، داغ دلم شعله ورتر مي شد، كه دستم را رها كرد. خودش را كشيد عقب. بي خيال تن و صورتم شد. 

ـ هميشه دلم مي خواست جاي يكي از اون دخترهايي بودم كه دست توي دست تو داشتند و ... و چشم توي چشمت، باهات گپ مي زدن و خوش بودن. 

او سرخوشانه مي خنديد، من دردمندانه پي رام كردن اشك هايم و چه اندازه، دلم مي خواست خرخره اش را مي جويدم و يا حتي، چشم هاي كثيفش را از حدقه بيرون مي كشيدم. تا رسيدن به هدف، بايد تاب مي آوردم به ريا و دروغ، ولي كم نمي ترسيدم از پايان.

ـ بيا محبوبه، كجا مي شيني؟ روي صندلي يا ... يا دراز مي كشي روي تخت؟ 

حرفي نداشتم. 

ـ خب تو بايد استراحت كني تا آروم بشي. برو روي تخت. 

به دستورش، رفتم تا تختم. نگاه خمار پژمان، هنوز خيره ام بود. 

ـ دراز بكش خوشگلم. تا صبح كلي كار داريم ما دو تا. 

ترس، هر چه بيشتر، لانه كرد توي تك تك سلول هاي جانم. عصبي، به بخت خودم خنديدم. 

ـ نه! راحتم. همين كه بشينم روي تخت هم برام خوبه. 

ـ دارم مي گم دراز بكش. 

تاكيدوار و دستوري، گفته بودم. امتناع كردم. دوباره نزديكم شد. ترسيدم از جنون آني اش. احمقانه، تسليم شدم و تنم را دراز كشيدم روي تخت. خراب شد كنارم. 

ـ خب؟ چطوري؟ 

ـ بهتر مي شم كم كم. 

كه دست كشيد روي صورتم و موهايم را كنار زد به نوازش. چندشم شد! دوباره با نگاهش، بالا و پايينم كرد. دلم بالا پايين مي شد از اين همه نزديكي اجباري. نگاهش خشك ماند روي شكمم. قريحه مادري وادارم كرد به سپر بلا شدن. دست گذاردم روي شكمم. 

ـ مي دوني محبوبه؟ يه چيزي اين وسط درست نيست. يه چيزي اين جا نبايد باشه كه هست. يه چيز اضافي. اون اضافه رو كه برداريم، ساده مي شه رسيدن به هم. 

جا خوردم. 

ـ از چي حرف مي زني؟ 

با سر و چشم، اشاره كرد به شكمم. 

ـ اون ... اون اضافه است.

خدايا! چه مي گفت اين حيوان؟ از بچه من؟ از اضافي بودنش؟ از نابودي اش؟ از نبودش؟ 

خودم را نامحسوس، دور کردم از او. دلواپسي و خشمم را خالي کردم سرش. 

ـ ولي اون ... 

مستقيم و جدي، نگاهم کرد. 

ـ تو که ... تو که اونو نمي خواي؟ مي خواي؟ 

لعنت به او. هول کردم. چه مي گفتمش؟ که نمي خواهم عزيز دل و جانم را؟ که نمي خواهم همه کسم را؟ 

ـ من ... من.. . فقط ... 

ـ تو خودت گفتي که فرشيد به زور مجبورت کرده باهاش باشي. و اين بچه هم، ثمره همون ... 

مملو از نفرت دروني از او و نه از فرشيد، کلامش را بريدم. 

ـ بسه، نمي خوام بشنوم! همه چي اون شب لعنتي، جلوي چشمامه. 

و دست هاي يخ بسته ام را کشيدم روي صورت به حرارت نشسته ام. تا کي تاب مي آوردم با دروغ؟ کسي به دادم مي رسيد، خدا؟ 

ـ آره، حق با توئه! بچه اون، زيادي منو گرفتار کرده. دست و پامو بسته. مي دوني چند وقته يه گردش درست و حسابي نرفتم؟ دلم لک زده براي ... براي چرخ زدن و رقصيدن و همه چي رو اين بچه، براي من محدود و کنسل کرده. راست مي گي، بايد از شرش خلاص شد.

در دلم، نفرين نثار خودم مي کردم ولي او با همان حيرت ناشي از عکس العمل من گفت: 

ـ پس موافقي؟

ـ آره، تو بگو چي کار بايد کرد؟ 

ـ خيلي ساده است. بين بچه ها، يه دختره است که کارش همينه. شنيدم، مي گفت که يه سوزن کوچيک بهت مي زنه و بعد همه چي تموم مي شه. يه لحظه! 

فکر همه چيز را کرده بود. تنم لرزيد. از سرماي دروني ام نه، که از حقارت و بي شرفي اين مرد هوس باز. چه ساده از کشتن کودکم مي گفت، کودکي که با نفسش، نفس مي کشيدم و ضربان قلبش شده بود تمامي نبض حيات و بودنم. موجود زنده اي که تمام اميدم در او خلاصه مي شد. 

بي ميلي و انزجارم را پنهان کردم در پس ظاهري موافق اما عصبي. 

ـ چه عالي! هر وقت تو بگي. 

سخت بود خنديدن اما پژمان خنديد. آن قدر که رديف زرد دندان هايش به دردم شکلک در آورد.

ـ چيه؟ چرا مي خندي؟ 

ـ باورم نمي شه که اين تو باشي که کنار مني! يعني تو، همون محبوبه اي که مدام از نفرت مي گفتي و نمي خواستي حتي منو ببيني؟ باورم نمي شه به اين جا رسيده باشيم.

و دستم را فشرد ميان دستانش. مور مورم شد، حال بدي بود.

ـ آره، من همونم. قبول کن که مجبور بودم. من توي اين خونه کار مي کردم، براي موندگار شدن بايد به مرد خونه نزديک مي شدم، بايد اطاعت مي کردم. بايد تظاهر مي کردم تا سر يه فرصت مناسب بهت برسم. 

ـ و چه فرصتي بهتر از همين حالا؟ 

و به يک آن، سر جلو آورد تا لب هايم. لعنت به من که مزخرفاتم، داشت کار دستم مي داد. لبش به لبم نرسيده، دردي زبانه کشيد توي کمرم. بدتر از خنجر. فرياد کشيدم دردم را. تا شدم توي خودم. سر پايين بردم تا شکمم و دست فشردم روي کمرم. 

پژمان عقب کشيد و خشکش زد. 

ـ چته تو؟ چي شد يهو؟ 

درد، لحظه به لحظه که ته کشيد، دست آزادم را تکان دادم. آثار درد، توي صورتم چشمک مي زد. 

ـ آه، واي! مربوط ... مربوط به اين بچه است. آه! 

ترسيده، خودش را جمع و جور کرد و از روي تخت بلند شد. 

ـ اي به خشکي شانس. نکنه داره مياد دنيا؟ 

ـ نه، نه! آخ! هنوز زوده. توي اين مدت، پريسا خانوم شما، کم کار نريخته بود سرم، فکر کنم از کار زياده. چند روزيه مي گيره و ول مي کنه. خوب مي شه. 

ـ من چي کار کنم؟ 

و نچ بلندي گفت و بلاتکليف دست کشيد لاي موهاي بلند ژل مالي اش که بر خلاف هميشه هاي ديگر، بسته نبودشان. 

ـ هيچي، يه فرصت بهم بده. بذار راحت باشم. آخ! 

و بنا را گذارد بر قدم زدن و من درد مي کشيدم و شاکر خدا بودم. 

دردم که کمتر شد، درد تظاهر و بازي، طاقت مي خواست. هنوز مانده بودم تا کي ادامه خواهم داد؟ دوام مي آوردم؟ 

پي چاره با خودم کلنجار مي رفتم. خوب بود مي فرستادمش پايين پي آوردن چيزي و بعد هم فرار. ولي نه! بهتر بود که يکي از قرص هاي مسکنم را قاطي نوشيدني به خوردش مي دادم. 

ـ بهتر شدي محبوبه؟ مي تونيم شروع کنيم؟ 

بند دلم پاره شد. لعنتي بي سر و پا، مرد که نبود، نامرد بود. فکر و ذکرش شده بود، ميل دلش. کاش وضعم جوري بود که من هم به ميل دلم مي رسيدم و براي تا ابد، دنيا را از شرش خلاص مي کردم.

ـ دارم بهتر مي شم! خب؟ برنامه ات چيه؟ 

با شادي، کف دو دستش را به هم زد و ماليد. 

ـ آها! اول از همه تو بايد اين روسري مسخره رو برداري. اين جوري، من اذيتم. خوشم نمياد. 

و دست دراز کرد تا موهاي بيرون زده از لاي روسري ام. 

ـ موهات قشنگ و خوشرنگه. واي از عطر موهات! بعد هم يه خرده به خودت برس. مي خوام خوشگل تر شي، خوشگل تر از ايني که هستي.

دلم پيچ مي خورد. دلم عق زدن مي خواست، که چشمکي زد. 

ـ مي خوام امشب قبل از هر کاري، با هم برقصيم. مثل همون شب. همين جا بود که با هم رقصيديم. يادته؟ بعد بريم سراغ خودمون.

و باز زل زد به من. پر شده بودم از حس و حال بد. حالم به هم مي خورد از او، از او که يدک مي کشيد نام مرد را. حالم به هم مي خورد از خودمT از زن بودنم، از وسيله شدنم، بازيچه بودنم. 

دل و جاني برايم نمانده بود. از عاقبت امشب و حتي فکر کردن به آن، مرگم مي آمد. 

ـ خوبه. چه برنامه محشري! پس لازمه براي اين شب باشکوه، يه لباس مناسب بپوشم. 

لعنت به من! چه مي گفتم؟ حال خودم را نمي فهميدم؟ 

لباس مناسب براي امشب باشکوه؟ بکش و خلاصم کن خدا!

گل گفتي دختر! تو که لباساي عالي داري؟ يه چيز مي خوام بپوشي عين اون شب. کوتاه و لخت. مي خوام گرمي تنت رو. 

ديگر نشنيدم. سرم گيج رفت. 

يادم آمد، آن شب نحس. رقصيدن با او، توي آغوشش. 

چه کردم با خودم؟ چه کرده بودم با فرشيد؟ ديگر از او چندشم نمي شد. بودنم را نمي خواستم، کاش نابود مي شدم. حيف که التماس هايم براي مرگ، دل خدا را به رحم نمي آورد. 

ـ کجايي عزيزم؟ نگفتي.؟ لباسات کو؟ 

يک لرزش! نگاهش کردم. 

ـ توي اون کمد، در سمت راست. چطوره که ... که خودت يکي رو برام انتخاب کني. هر چي که دلت بخواد مي پوشم. 

و من، خوب مي دانستم که با ظاهر و شرايط فعلي ام، هيچ کدامشان به تنم نمي رود. چه بايد مي کردم؟ چاره اي نداشتم جز کش دادن ماجرا. 

ـ پس من انتخاب مي کنم.

و پشت کرد به من و رفت تا کمدم. بي هوا، چيزي توي سرم جرقه زد. او درب کمد را گشود، من چشم وا کردم. او مي چرخيد ميان لباس هايم، من چشم مي چرخاندم اطرافم را. فکر بدي نبود. يک ضربه و بعد، فرار. تک تک، لباس هاي رنگارنگ و کوتاه و بلند مجلسي را بيرون مي کشيد، براندازشان مي کرد و برمي گرداند سرجايشان که نگاهم جا ماند روي گلدان بلور روي پاتختي. مناسب بود و کاربردي ولي آيا توان انجامش را داشتم؟ بايد مي جنبيدم. آرام، پايم را از روي تخت پايين گذاردم. 

ـ چيه؟ صدات درنمياد محبوبه! ساکتي چرا؟ 

دستپاچه شدم. 

ـ داشتم ... داشتم تماشات مي کردم که ... که چقدر عاشقانه داري براي ... براي پيدا کردن يه لباس، وقت مي ذاري. 

و سر برگرداند و نگاهي عاشق مآبانه به من انداخت. 

ـ چرا که نه! هر چي باشه، امشب شب من و توئه. شب ما! 

و باز مشغول کارش شد. علي رغم کمر دردي که هنوز هم گرفتارش بودم، روي پاهاي ناتوان و لرزانم ايستادم. آرام، طوري که نبيند مرا، دست دراز کردم براي برداشتن گلدان. دستم مي لرزيد که برداشتمش و پنهانش کردم پشت سرم و قدم به قدم، آرام و نرم به او نزديک شدم. دستانم حس نداشتند و يخ زده. تنم گر گرفته بود.

پژمان، يکي از لباس هايم را در دست گرفته و تماشايش مي کرد. 

ـ فکر کنم اين يکي از همه بهتر باشه. نظر تو چيه؟ 

و تا تن بچرخاند سمتم، گلدان را به يک ضربه کوبيدم پشت سرش. فرياد کشيد و خشمگينانه نگاهم کرد. تا دست دراز کند براي گرفتنم، ضربه اي محکم تر از قبل نثارش کردم. آن قدر که سستش کرد و لباسم از دستش افتاد و خودش هم نقش زمين شد. ناله مي کرد که گلدان را روي زمين، کنارش رها کردم. 

سوزن فرو مي کردند توي پهلوهايم انگار. درد و درد! 

رفتم سمت کمدم. در سمت چپش را وا کردم و مانتويم را بيرون کشيدم و از انتهايي ترين قسمتش، ساک کوچکي را که چند شب پيش، به دنبال آزارهاي وحشيانه پريسا بسته بودم، به چنگ زدم. دستانم مي لرزيدند به وضوح. از کنار پژمان پهن روي زمين، گذشتم. هنوز هم باورم نمي شد، که من با همين دست هاي لرزان از پس اين حيوان برآمده باشم. عاجزتر و بي جان تر از اين حرف ها بودم من که صداي گرفته اش، گوشم را به درد آورد. 

ـ دختره کثافت ناسپاس! تو به من نارو زدي. مي کشمت.

خالي کردم خودم را با فريادي. 

ـ خفه شو بي شرف! تو با خودت چي فکر کردي؟ که مي ذارم به همين راحتي، دستت بهم برسه؟ کور خوندي. برو و اينو به اون رواني، به اون پريساي عوضي هم بگو. 

و با پا، از ته دلم، ضربه اي محكم و پر از نفرت به پهلويش زدم و رفتم سمت درب خروجي كه به ياد قرص هايم افتادم. براي برداشتنشان كه برگشتم، چشمم به دسته كليد روي زمين افتاد. چنگ زدمشان كه ديدم پژمان به زحمت مي خواهد بلند شود. گام هايم را به سختي ولي بلندتر برداشتم تا برسم به درب و رهايي. او ديگر برخاسته بود ولي قبل از اين كه مرا بگيرد، از اتاق بيرون زدم و درب را پشت سرم بستم. بايد قفلش مي كردم ولي پيدا كردن كليدش ميان آن همه كليد، با اين دستان لرزان! صدايش را از پشت درب، نامفهوم مي شنيدم. نبايد مي ماندم، پس در را ول كردم و به زحمت، به راه افتادم. دست به نرده، خود را روي پله ها كشيدم و پايين رفتم. ديگر پژمان هم از اتاق خارج و سعي مي كرد از پي ام بيايد. باريكه اي از خون، روي صورتش ديده مي شد و نمي توانست به خوبي تعادلش را حفظ كند. شانس آورده بودم كه مستي، سرش را سنگين كرده و ضربه هايي كه به سرش زدم، بي جانش كرده بود. جان سگ داشت ديوانه! هر كسي به جاي او بود، كم مي آورد و از پا مي افتاد. 

تا برسد به من، كليدها را امتحان كردم و سرانجام درب سالن را باز كردم. پا مي گذاردم بيرون كه ديدم به ميانه پله ها رسيده. در را پشت سرم بستم و كليد انداختم و قفلش كردم. 

ـ خدا شاهده، وقتي به چنگم افتادي، بلايي به سرت ميارم كه ... 

نشنيده گرفتم غلط اضافي اش را. بناي دويدن گذاردم طول محوطه را. فقط به فرار و آزادي فكر مي كردم. به درب خروجي نرسيده، دردي پيچيد به جانم. از كمرم شروع و به شكمم ختم مي شد. ايستادم، بيشتر مي شد. درد مي كشيدم آن قدر كه روي زمين نشستم و مثل مار، به دور خودم چنبره زدم اما بايد مي رفتم. قد راست كردم به قامت ديوار. سخت بود ولي برخاستم.

قبل از آن كه در را بگشايم، مانتويم را بي آن كه دكمه هايش را ببندم، به تن كردم. درد رهايم نمي كرد. ساكم را از روي زمين برداشتم. كوچك و تقريبا سبك بود، ولي مرا با خودش پايين مي كشيد. دست به كمر از خانه بيرون زدم و با صدا در را به شدت پشت سرم بستم. دلم تنگ شده بود براي اين هوا. بوي خوش آزادي مي داد. ميان نفس زدن هايم، بلعيدم هواي رهايي را. 

خيابان خلوت، تاريك! شايد حوالي دو بعد از نيمه شب بود و حتي بيشتر. كجا مي رفتم؟ خلاص شده بودم از آن آدم ها و آن زندان ولي حالا ... گرفتاري، بدتر از اين نمي شد. 

براي لحظه اي درد كه كمتر مي شد، سعي مي كردم سرعتم را بالا ببرم ولي بي هدف و بي مقصد؟ كاش كسي سر مي رسيد. عابري، اتومبيلي! 

سر خيابان رسيده بودم. هيچ كس نبود. تنهاي تنها. دوباره كمرم تير كشيد.

ـ آه! خدايا چي به سرم اومده؟ چرا اين جوري شدم؟ آه! كمك كن خدا. 

و ساك از دستم ول شد. با دو دست، كمر و شكمم را گرفتم. 

ـ اي خدا به فريادم برس. دارم از پا مي افتم! 

و از فرط درد، دوباره پخش زمين شدم. نفسم سخت بالا مي آمد! تند و تند نفس مي كشيدم! 

ـ نكنه وقتش باشه؟ ولي اين بچه، فقط هفت ماه و چند هفته اش مي شه. 

دردم بدتر شد. چشم هايم به اشك نشستند.

ـ خدا! نكنه از دست بره بچه ام. 

دلم جيغ كشيدن مي خواست. دلم مي خواست دردم را فرياد بزنم. دستم را نهادم روي دهانم، لب به دندان گرفتم.

چشم هايم را بستم. اشك هايم جاري شدند. 

خدا خدا مي كردم. كاش مي مردم و خلاص كه اتومبيلي پيش پايم ترمز كرد. راننده پياده شد. 

ـ چي شده خانوم؟ شما خوبيد؟ 

چه صداي آشنايي! شناخته بودمش ميان درد و مصيبتم. شايد خواب مي ديدم! 

سر بالا بردم. جا خوردم. او؟ اين جا؟

نمي دانستم بخندم يا بگريم؟ حالم دست خودم نبود. او هم شوكه شده بود. هاج و واج و گيج تر از من، نگاهم مي كرد. مني كه از درد چسبيده بودم به زمين و فرو رفته بودم توي خودم. چشم هاي ناباورش چرخ مي زدند روي من. دوباره درد! فريادم به خودش آورد. بلاتكليف بود. 

ـ تو ... تو الان بايد توي ... توي خونه باشي، نه اين جا، نه وسط خيابان! داري چي كار مي كني؟ پس پريسا؟ فرشيد؟ 

به زحمت سر تكان دادم. چه مي پرسيد توي اين گير و دار؟ 

ـ آخ! نپرس. فقط ... فقط كمك كن. دارم مي ... مي ميرم. آه! آه! 

كنارم زانو زد. 

ـ تو چته آخه؟ با اين ساك و اين سر و وضع؟ نمي فهمم. 

ـ خدا ... خدا تو رو رسونده. آخ! 

و باز مچاله شدم توي خودم. چشمانم را بستم. 

ـ محبوبه؟ تو ... تو درد داري؟ 

با همان چشمان بسته و صورت به چين نشسته از درد، سر به تاييد تكان دادم و قطرات اشك داغ، بيخ صورتم، روي چين ها و موها ليز خوردند و افتادند كف آسفالت خيابان. 

ـ مگه ... مگه وقتشه؟ يعني ... يعني داره ... داره به دنيا مياد؟ 

دكتر بود، خودش! يعني نمي فهميد اين چيزها را؟ چرا اين قدر سوال مي پرسيد؟ دوباره دستم را گذاردم روي دهانم و با صدايي خفه فرياد زدم. 

آشفته، عقب و جلو رفت. سرانجام كنار آمد با خودش و رفت و درب عقب مگان نوك مدادي اش را وا كرد. ساكم را برداشت و پرت كرد توي ماشين. 

ـ پاشو، پاشو. سوار شو، بجنب! 

ديوانه شده بود امشب. نمي فهميدمش! مزخرف مي گفت. نمي توانستم. دردم شديد و شديدتر مي شد. لحظه اي ول مي كرد و بعد، بدتر از قبل. بريده بريده به حرف آمدم. 

ـ نمي تونم. هه! نمي بيني حالم رو؟ هه! نمي تونم تكون بخورم! آخ! كمك كن. نمي ... نمي تونم. آه!

ترسيده بود بي شك. نمي فهميدم اين دست و آن دست كردنش را كه دوباره زانو زد كنارم. دست برد زير بازويم. سعي كرد بلندم كند. جيغ كشيدم. روي پا، بند نمي شدم. يك آن، كم مانده بود نقش زمين شوم كه چسباندم به خودش. پناهم داد، عموي كودكم. بردم تا ماشين. خواباندم روي صندلي. كي استارت زد و راه افتاد، نفهميدم! دست و پنجه نرم مي كردم با دردم. به چنگ گرفته بودم صندلي ماشين را و دندان مي فشردم گوشه روسري ام را. تكان هاي ماشين! 

ـ ببخش. بايد سريع تر برسونمت بيمارستان. متاسفم كه ... كه اين مدلي رانندگي مي كنم. تو خوبي؟ چرا صدات نمياد؟ محبوبه؟ نمي بينمت.

مسلما انتظار فرياد داشت از من و بي شك توي آينه رو به رويش، پي من مي گشت. يكي از دستانم را لرزان، تا بالاي صندلي بردم و برايش تكان دادم. خواستم خيالش راحت شود ولي دوباره درد! دوباره پنجه فشردم توي صندلي. 

ـ طاقت بيار محبوبه. خدايا! قاطي كردم. كجا بود اين بيمارستان؟ 

اضطراب از صدايش مي باريد. مطمئنا حتي نمي دانست كجا مي رود. 

ـ چيزي نمونده. داريم مي رسيم. 

و من طاقت مي آوردم. مني كه تاب آورده بودم آزارهاي پريسا را، اين درد را هم براي كودكم، به جان مي خريدم. درد و درد! حس مي كردم چيزي سنگين، مثل وزنه، مي خواهد از تن نحيف و رنجورم، از وجود خسته ام بيرون بزند. چشمانم را بستم و بي صدا فرياد زدم و خدا را هزار باره صدا كردم. تا رسيدن به بيمارستان، فرهاد چقدر خلافي رفت و از چند چراغ قرمز گذشت، نمي دانم؟ فقط با كلامش، سعي در آرام كردنم داشت. وقتي ترمز كرد، رسيده بوديم صد درصد. 

فكم درد مي كرد بس كه دندان فشرده بودم به هم. نفس زدن هايم به صد رسيده بود كه خودم را روي تخت روان يافتم. ملحفه سفيد را به چنگ كشيدم. درد پيچيده بود توي تمام تنم. خيس بود زير پايم. 

ـ بچه ام ... بچه ام. 

ـ آروم باش خانوم! اون سالمه. نگران نباش، همه چي خوبه.

پرستار سفيد پوشي كه پا به پايم تختم مي آمد مهربان بود. كه چشمم افتاد به فرهاد. نگران، دنبال تختم مي آمد. بي هوا، جيغ كشيدم از درد. ناخواسته پي دستي بودم كه آرامم كند. دستي كه دلم تنگ شده بود براي آرامشش. دلم مي خواست يكي به من اطمينان بدهد كه همه چيز خوب است، ولي خوب نبود. من بد بودم، حالم بد بود.

چشمانم را بستم. گيج بودم. براي لحظه اي وا كردم. فرشيد بود هم پاي تختم. دست لرزانم را كشيدم سمتش. دست دراز كرد سمتم اما قبل از اين كه، به آرامش دست هايش برسم، مانع ورودش شدند. جيغ كشيدم دردم را. دستم پايين آمد تا روي دهانم. خيس شده بود تمام روسري ام از اشك. در دو قدمي مرگ، پس و پيش مي شدم. 

پزشك زن، گوشي اش را گذارد روي شكمم. 

ـ چند وقتته خانوم؟ مي شنوي چي مي گم؟ چند وقتته؟ 

دستم سوخت. سر چرخاندم. يك سرنگ و نيمه پر از خون. ناخن هايم را فشردم توي ران هايم.

ـ هف ... هفت. 

صداي دكتر بالا رفت. 

ـ اتاق رو حاضر كنيد. آزمايشات رو انجام بديد. گروه خوني اش رو مي خوام. به خون احتياج داره. همراهش رو هم خبر كنيد. 

دوباره چشمانم را بستم و سعي كردم تحمل كنم. درد داشت اين همه و تحمل نداشت. دستم را كندم از خودم و دوباره رساندم روي دهانم. خيس شدم، طعم تلخ خون! چشم وا كردم. دستم را به ترس، برابر نگاهم گرفتم. سرخ بود. جيغ كشيدم. 

ـ بچه ام ... بچه ام. 

هيچ كس به من گوش نمي كرد. همه، تند و تند حركت مي كردند. مي رفتند و مي آمدند. 

ـ خدا! به فريادم برس. نگيرش ازم! 

لباسم را عوض كردند. خواباندنم زير سقف سفيد با كلي چراغ. اشك مي ريختم و درد مي كشيدم. نفسم به شماره افتاده بود. 

صدايم را خفه كردند با چيزي كه گذاشتند روي دهانم. ترسيده بودم بيش از قبل. چشم هايم مي چرخيدند چپ و راست. 

ـ نفس بكش خانوم. 

كسي دست سابيد روي سرم. بي نفس، نفس كشيدم. 

چشمانم سنگين شدند. چقدر خوابم مي آمد. همه چيز مبهم شد. ديگر دردي حس نكردم. 

***

براي لحظه اي چشم وا كردم. كسي صدايم كرده بود انگار! كجا بودم؟ مات بود همه چيز. چند نفري بالاي سرم بودند. هنوز سنگين بود چشم هايم. تار بودند. صورت نداشتند. شبح بودند.

ترسيدم، بي تابي كردم از اين غربت. 

ـ خوبي دخترم؟ خسته نباشي خانوم؟ ديگه تموم شد. بذار لباست رو عوض كنم. آروم آروم بلند كن خودت رو. آها! يواش دخترم. 

زور زدم كه حرف بزنم. نمي توانستم، حس نداشتم. 

ـ حالم داره ... داره به هم مي خوره. من كجام؟ 

پلكم پايين افتاد. ولي صداي مبهم زن را شنيدم. 

ـ بخواب و حرف نزن خانومي. خوب مي شي. مي گم شوهرت بياد پيشت. 

و باز به خواب رفتم.

چشم باز مي كنم. هنوز پلك هايم سنگين اند. هواي تماشا ندارند. دستم را مي برم سمتشان تا با چند بار نوازشم، بيدار شوند. دستم مي سوزد. به دردش، چشم وا مي كنم و سر مي چرخانم سمت دستم. باز هم سرم؟ كجا بودم؟ چه مي كردم اين جا؟ خسته شده بودم بس كه خودم را مي ديدم روي تخت و سرم به دست و توي بيمارستان. سعي كردم روي تخت بنشينم كه دردي هزار بار بدتر از جاي سوزن انژيوكت، پيچيد توي جانم. نگاهم از روپوش صورتي تنم، رفت تا روي شكمم. تازه مي فهميدم كجايم و چه به سرم آمده. سبك شده بودم. ترسيدم از اين حس خالي بودن. بغض كردم از نداشتن جاني كه چند ماه شده بود جان و دلم. شده بود شريك تنهايي ام، سنگ صبورم. صدايم را انداختم توي سرم كه فرياد بزنم و بريزم بيرون داغ دلم را، كه بگويم چرا نيست؟ چرا حسش نمي كنم؟ از دستم نرفته باشد. كه از دست رفتنش يعني جان كندن من. كمك مي خواستم تا سر پا شوم و بيابمش. كمك مي خواستم كه خلاص شوم از اين تخت و سرم و خودم.

ـ يكي توي اين خراب شده نيست؟ من بچه ام رو مي خوام! كجاييد شما؟ من بچه ام رو مي خوام. 

كه درب اتاق به آرامي باز شد. وا رفتم روي تخت. شرم داشتم از نگاه مهربان و حامي اش. بغض نگاهم را ريختم روي دسته گل و جعبه بزرگ شيريني توي دست هايش. فرار كردم از لبخند آرام و مطمئنش.

هر دو دستش پر بود. با آرنجش درب را بست و سر به زير نزديكم شد. 

ـ چه خبرته خانوم؟ خوشحالم كه بيدار شدي و خوبي. 

دسته گل و جعبه شيريني را كه روي ميز گذارد، خودم را خالي كردم. 

ـ بچه ام. اون كجاست؟ از حالش بگو. نكنه ... 

و بغضم به اشك نشست. 

ـ نكنه اون ... 

پاكت توي دست ديگرش را گذارد كنار جعبه شيريني. نگاهم كرد. از همان نگاه ها كه آرامشش مي رفت و جا خوش مي كرد و مي چسبيد به دلم. 

ـ خودت رو اذيت نكن. اون خوبه، سالمه سالم. 

خنده اي جست زد روي لب هاي خشك و ماتم. برق شادي درخشيدن گرفت ميان چشم هاي غمبارم. 

ـ خوبه؟ خدا رو شكر، ولي وقتش نبود كه ... 

شانه اي بالا انداخت. 

ـ نمي دونم، حتما عجله داشته ديگه! 

و نفسش را عميق و كشدار ، رها كرد و رفت توي خودش. حالش عجيب شد. نگران شدم. خنده ام ماسيد. 

ـ چرا ... چرا اين جوري حرف مي زني؟ يه حالي هستي. اتفاقي افتاده براش؟ بهم بگو. اصلا من مي خوام ببينمش. همين حالا! 

و نيم خيز شدم به برخاستن. درد شديد و دست هايش نرسيده به من، مانعم شدند. 

ـ آروم باش محبوبه. بخواب. اون خوبه. يه دختر مقاومه، عين مادرش. گفته بودم كه بچه خوش شانسيه، فقط ... 

و دست فرو كرد توي جيب شلوار كتان رنگ ماشي اش. 

ـ فقط حالا نمي توني ببينيش! 

ترس را توي بند بند جانم حس مي كردم. 

ـ چرا حرفت رو درست نمي زني؟ چي شده؟ مشكل جسمي داره؟ چرا نبايد ببينمش؟ 

ـ آروم تر خانم! يه نگاه به خودت بنداز! تو هنوز توي بيمارستاني و زير سرم، يعني كه بايد مراقب باشي. همه چي رو برات مي گم ولي يواش يواش. دكترت مي خواست باهات صحبت كنه ولي ازش خواستم، خودم اين كار رو انجام بدم. 

وهم زده، ديدم كه صندلي را كشيد تا نزديك تختم. غمگين و كنجكاوانه نگاهم مي كرد. 

ـ اول تو بگو! چرا تمام تنت، كبوده؟ 

غيرمترقبه و ناگهاني، حرفش را زد و سوالش را پرسيد. دستپاچه و دلواپس گفتم:

ـ نه! اول از بچه ام بگو. 

ـ اون خوبه! تو از خودت بگو. دكترت خيال مي كرده بيماري خوني داري ولي بيماري نبوده. 

عصبي پوزخند زد. 

ـ اونا منو به ضرب و شتم بدني تو متهم كردن. 

و دست كشيد پاي شقيقه و موهاي جو گندمي اش و سر جنباند. متعجب گفتم: 

ـ چي داري مي گي؟ چرا شما؟ اين ... اصلا ربطي به شما نداره كه. 

ابرويي بالا داد. 

ـ اتفاقا خوب ربط داره. اين چاهيه كه با دست خودم براي خودم كندم.

و اين بار، غمگين خنديد. 

ـ نمي فهمم! چي داري مي گي؟ اين كبودي ها ، هيچ ربطي به تو نداره. چه خبره اين جا؟ چرا تو؟ 

ـ چون كه پاي برگه هاي جراحيت براي سزارين رو ، من امضا كردم. مي دوني كه يعني چي؟ 

و سر به زير انداخت. ابرو در هم كشيدم. 

ـ نبايد ... نبايد امضا مي زدي. نبايد به عنوان يكي از بستگان درجه يك، نه! 

ـ منطقي باش محبوبه! جون تو و اون بچه در خطر بود، مجبور شدم. در ضمن، تنها كسي كه همراهت بود و تو رو مي شناخت، من بودم. چي كار مي كردم؟ اجازه مي دادم از بين بريد؟ نه! نمي تونستم. نمي تونستم. 

خوابم يادم مي آمد. صداي آن زن ميانسال كه لباس هايم را عوض مي كرد. 

ـ بخواب و حرف نزن خانومي. خوب مي شي. مي گم شوهرت بياد پيشت.

چشم هايم را با تاسف بستم. شوهرم؟ 

ـ قضيه وقتي جالب شد كه همه خيال مي كردن دكتر احتشام، مجرده و زن نداره، بعد يكهويي با يه زن، اون هم زائو، مياد توي بيمارستان و پاي برگه هاش رو به هر عنواني امضا مي زنه و بعد هم همه مسئوليت ها رو تقبل مي كنه و ... و حتي مي ره و بچه اش رو هم مي بينه. همه شوكه بودن، يه جور خاصي نگام مي كردن. بدتر از همه، وقتي بود كه خانم دكتر به من مي گفت از شما انتظار نداشتم دكتر احشام. دست بلند كردن و كتك زدن همسر، توي دنياي امروز ما و با شناختي كه از شما دارم، بعيده! 

دوباره خنديد و دستش را مقابل دهانش گرفت. باورم نشد تا اين جا پيش رفته باشيم. اعتبار فرهاد، زير سوال رفته بود. خجالت زده گفتم: 

ـ متاسفم. نمي خواستم اين جوري بشه. 

خنده اش را فرو خورد. زل زد توي چشم هايم. 

ـ من همه چي رو براشون گفتم. توجيه شدن! نكته مبهمي توي اين قضيه باقي نمونده، مگر يك چيز! چرا تمام تنت كبوده؟ 

نگاهم لرزيد پايين. زير چشمي نگاهش كردم. از بالاي عينكش، نگاهم كرد. 

ـ مشكل رواني كه نداري؟ خودآزار كه نيستي؟ پس، پس كار يه نفر بوده ديگه؟ 

سر بالا كردم. چقدر كنايه دار حرف مي زد. 

ـ مهم نيست، فراموشش كن. از دخترم بگو. 

ـ تو جواب منو دادي كه حالا من، همه چي رو در موردش برات بگم؟ 

حرصم را در مي آورد اين فرهاد. 

ـ چي رو مي خواي بدوني؟ بگم كي بوده تا بري و چي كار كني؟ بي خيالش شو، لطفا! 

ـ باشه، حالا كه حرفي نمي زني و مي خواي سكوت كني، راحت باش ولي جواب ِ مسئولين بيمارستان، پاي خودت.

ترسيدم! چه مي خواستند از جانم؟ اگر آمدند و پرسيدند و جواب دادم چه؟ نكند به جرم بي كس و كار بودن، بچه ام را بگيرند و بسپرند بهزيستي و ... نكند كودكم اَنگ بخورد به نامشروع بودن! نكند بشوم يك زن هرجايي! 

بايد به فرهاد مي گفتم. او امين بود. او مي فهميدم. شايد او بهتر از من، موضوع را به مسئولين بيمارستان انتقال مي داد و خلاصم مي كرد، شايد هم ... 

ـ كار كار پريساست.

آرام و نرم ولي لرزان گفته بودم. دهان و چشم هايش وا مانده بودند از حيرت. چشم نمي گرفت از من.

چشم گرفتم از او. 

ـ حتما باورت نمي شه ولي اين بلاها رو، اون خانوم سرم آورده. با هر بهانه اي، حتي بي بهانه، منو مي زد. با وضعيت و شرايطي كه داشتم، هيچ كاري ازم ساخته نبود. بهتره تمومش كنيم. حتي يادآوريش هم، زجرم مي ده. 

و دست آزادم را نشاندم روي صورتم و چشم بستم. دوباره همه چيز، برابر پرده سياه چشمانم، روشن بود. 

ـ مگه ... مگه ديوانه است؟ آخه چرا؟ 

چشم وا كردم و دستم را عقب كشيدم. اخم كردم. 

ـ تا همين جا بدوني، برات كافيه. ديگه نپرس. وقتشه كه از دخترم بگي. چرا نبايد ببينمش؟ مگه نه اين كه الان بايد شير بخوره. ها؟ 

نفس عميقي كشيد. 

ـ تازه كم كم دارم مي فهمم چرا ديشب توي خيابون بودي، كه چرا اون كوچولو، زودتر از موعد متولد شد. اون آزار و اذيت ها، حجم بالاي كارهاي خونه، عدم تغذيه مناسب و ... و حتي ضعف بدني و سن پايين تو، همه باعث شدن كه اون كوچولو، يه جورايي هل بشه و ... چي بگم؟ 

و عينكش را از روي چشم هايش برداشت و با انگشت شصت و اشاره اش، چشمانش را با مكث، فشرد. چند بار پلك زد و عينك را همان جا برگرداند. 

ـ اون الان توي دستگاه مخصوصه، تحت مراقب ويژه. اون كوچولوي خوش اقبال، ضعيفه ولي مي خواد زنده بمونه. از همون اول هم، اومده كه بمونه. 

دوباره بغض كردم. 

ـ چرا ضعيف؟ چرا مراقبت ويژه؟ 

ـ خانم عزيز، دخترت، هفت ماهه اومده دنيا. به اندازه كافي رشد نكرده. عين يه ميوه نارس. هنوز آمادگي تولد رو نداشته، بلكه شرايط مجبورش كرده. پس تا وقتي كه پزشك ها اجازه ندادند، بايد تحت مراقبت ويژه باشه. 

مقابل نگاهم با اشك تار شد. چشمانم مي سوختند و قطرات اشك از گوشه چشمانم سر ريز شدند. 

ـ ريزه ميزه و خوشگله ولي هنوز مونده تا خوشگل تر بشه. 

نگاهش كردم كه لبخندش، ته دلم را قرص كرد ولي انگار كه چيزي به يادش بيايد، به همان آرامي، جدي شد و نگاه به نگاهم سپرد. 

ـ تو هنوزم نمي خواي بگي، شوهرت كيه و كجاست؟ بگو تا خبرش كنم. بايد تو و بچه اش رو ببينه. بايد كنارتون باشه. 

كه بقيه اشك هايم هم، تند و تند، رژه رفتند از پي هم. 

ـ تو رو خدا! دوباره شروع نكن. 

ـ نمي فهمم. يعني ... يعني حرف تو همونه. تو نمي خواي كه ... 

كه آهنگ زنگ موبايلش، ساكتمان كرد. گوشي را از جيب كت كتانش بيرون كشيد و ببخشيدي به من گفت. 

ـ بله؟

ـ ...

ـ اي داد! 

و ارام دست كوبيد به پيشاني و لب گزيد. 

ـ شرمنده! پاك فراموش كرده بودم. 

ـ ...

ـ بله. لطفا از جناب دكتر، عذرخواهي كنيد. خدمتشون عرض كنيد كه تا يك ساعت ديگه، خدمتشون مي رسم. 

ـ ...

ـ بازم ممنون از يادآوري تون. 

و گوشي را پايين آورد. 

ـ يه قرار مهم از دستم رفت. شانس آوردم كه طرف، آدم منطقيه. خب، من بايد برم. 

و از روي صندلي برخاست. 

ـ مي دونم حالت ضعف داري ولي تا ساعت چهار نبايد چيزي بخوري. مي گم پرستار بياد و اين گل ها رو بذاره توي يه گلدون. برات، آب ميوه و كمپوت و هر چي كه لازم داري، تهيه كردم. خوردني ها رو مي ذارم توي يخچال، ضرورياتت هم توي كمد. كارم كه تموم شد، سعي مي كنم زود برگردم. ديگه بايد برم. تو هم استراحت كن. 

و دستمالي كشيد سمتم. 

ـ تو اين جوري مي خواي بچه بزرگ كني. محكم باش. همون طور كه تا حالا بودي. آها! 

و رفت تا درب اتاقم. 

ـ فعلا، تا بعد. 

با صدايي خش دار گفتم: 

ـ ديشب توي اون ساعت مثل يه فرشته نجات سر رسيدي و ... و من نمي دونم چطور ... 

سر تكان داد. 

ـ خودم هم هنوز نمي دونم چي شد كه ديشب، سر از اون منطقه و اون خيابون درآوردم. هنوز گيجم. حتما خواست خدا بوده. 

و با بالا بردن دستش، چرخيد سمت درب و بيرون زد و من باز هم تنها شدم. 

دستمال را روي چشمانم كشيدم ولي دلم گرفته بود. دلم سبك شدن مي خواست و نگراني براي دختركم، بيشتر زجرم مي داد. با خيال دخترم، چند ساعتي را به خواب رفتم ولي سركشي هاي وقت و بي وقت پرستاران، خواب را از سرم مي پراند و من حال نوزادم را مي پرسيدم. آن ها مي گفتند خوب است. ولي گفتنشان، از نگفتن و سكوت، بدتر بود. بايد مي ديدمش اما اجازه نمي دادند. 

تا حوالي ساعت چهار را با نگراني از يك سو و از سويي ديگر با دل ضعفه و ناتواني شديد سپري كردم. تنهايي و فكر و خيال، كلافه ام كرده بود. فرهاد چرا نمي آمد. شايد اگر بود، با حرف ها و حضورش، آرامم مي كرد. اين دو برادر، چقدر شبيه به هم بودند. نكند فرهاد هم فراموشم كرده باشد. كه با صداي چند ضربه به در، بغضم را پايين دادم. 

ـ بله. 

درب اتاق وا شد. خودش بود. با همان لبخند آرام و باز هم، با پاكتي در دست. 

ـ سلام خانوم خانوما. چطوري؟ 

ـ نگرانم، نگران بچه ام. از حالش برام بگو. تو خبر داري ازش؟ 

چشمانش را به تاييد، باز و بسته كرد. 

ـ آره، تازه پيشش بودم. 

و پاكت را گذارد روي ميز و چيزي را از ميانش بيرون كشيد. 

ـ خواب بود و آروم نفس مي كشيد. نگران نباش، اون خوبه. 

و مچ دستش را چرخاند و نگاه انداخت روي ساعتش. 

ـ خوبه، ديگه وقتشه كه يه چيزي بخوري. 

و ظرف يك بار مصرف دربسته توي دستش را باز كرد. بوي كباب تازه و داغ، به مشامم رسيد. دهانم پر از آب شد. بعد رفت سروقت يخچال. يك قوطي آب ميوه را خالي كرد توي ليوان. 

ـ مي دونم خيلي گرسنه اي ولي چون معده ات مدت زمان طولاني خالي بوده، لازمه اول اين آب ميوه رو بخوري تا معده ات آماده پذيرش حجم زيادي از غذا باشه. 

ميز فلزي را كشيد تا بالاي تخت و رو به رويم. ظرف كباب و ليوان آب ميوه را همان جا گذارد. تخت را كمي بالا آورد و متكا را پشت سرم مرتب كرد. خيالش كه از نشستنم راحت شد، ليوان را كشيد سمتم. 

ـ عجله نكن. فقط چند جرعه، آروم آروم. 

حتي بوي آب ميوه هم اشتهايم را تحريك كرده بود، ديگر چه برسد به كباب. با ضعفي كه داشتم، تمام محتوي ليوان را يك جرعه سركشيدم. فرهاد خنديد. شرمنده شدم از اين همه توجهش. 

ظرف كباب ها را كه داد دستم، حريصانه، يك تكه اش را به دهان گذاردم. لذيذ و داغ و آبدار. با ولع، تكه هاي بعدي را خوردم كه متوجه فرهاد شدم. دست نگهداشتم. 

ـ تو راحت باش، دارم مي رم بيرون. 

ـ ممنون، خوشمزه است و من هم، خيلي گرسنه. بهش احتياج دارم. 

ـ نوش جانت. كاش هميشه، همين طوري مي خوردي و به خودت مي رسيدي. به هرحال دارم مي رم. بايد دوباره برگردم بيمارستان. چيزي لازم نداري برات تهيه كنم؟ 

شرمنده تر شدم. فقط به خاطر من آمده بود. 

ـ ممنونم ازت. هيچي. فقط خوبه كه با شك و ترديد بهم نگاه نكردي. خوبه كه فكر نكردي مرتكب كار خلافي شدم. چيز كمي نيست كه الان اين جايي و برادرانه هوامو داري. 

دوباره نگاهم كرد. 

ـ چرا شك. وقتي خودت با رفتارت داري مي گي كه بچه ات مشروعه و پدر داره. فقط نمي دونم چرا نمي خواي معرفيش كني. شايد اينم يه جور عاشقي باشه. نمي دونم؟ من مي ذارم به حساب عشق. 

و سر به زير، دستگيره را چرخاند و اتاق را ترك كرد. 

عشق؟ يعني عشق بود كه باعث شد پيش فرشيد نباشم؟ يعني هنوز عاشقم؟ 

سر روي متكا كج كردم و نگاهم را دوختم به ليليوم هاي زرد ميان دسته گل. 

ـ من هنوز عاشق بودم و دوستش داشتم. پس چرا الان اين جام. بي فرشيد، تنها. 

لعنت به من! حرف دلم را نمي فهميدم. هنوز هم يك عاشق برزخي بودم. چشمانم را بستم. همه جا چشم هاي فرشيد با من بودند.

فردا صبح خيلي زود، آفتاب نزده بود كه بيدار شدم. نخوابيده بودم كه بيدار شوم، غلت زدن توي تخت بود و پلك، باز و بسته كردن. نمي دانم چرا ولي دلم شور مي زد و نگران بودم. 

حتي پرستار كه براي چكاپم آمد، موردي نديد و همه چيز را مرتب و به قاعده دانست ولي چرا توي دل من آشوب بود، نمي فهميدم. آرام نمي گرفتم. 

توي تنهايي، گرفتار شده بودم با هزار و يك فكر و خيال ترسناك. گاهي دلواپس دختركم مي شدم و گاهي ... گاهي حتي نگران پدرش. 

حالم بد بود، خيلي بد. كلافگي ام را شريك شدم با راهروي نيمه تاريك بخش زنان. سخت بود قدم زدن با آن حال و روز. يك دست به ديوار، يه دست زير پانسمان روي بخيه هاي شكمم. رفت و برگشت. پي چيزي مي گشتم آن جا كه آرامم كند. پي كسي كه دلداري ام بدهد. 

ايستگاه پرستاري، خلوت. بخش، خلوت، من اما پر از دلشوره و آشقتگي. من مملو از بغض، من سرشار از تنهايي. 

راه برگشت را پيش گرفتم تا اتاقم. بغضم شكست، اشكم روان. دلم، آشوب. 

ـ محبوبه، تويي؟ چرا اين جايي؟ چي كار مي كني؟ 

سر برگرداندم. ماتم برد. صبح به اين زودي، اين جا چه مي كرد؟ نگاهم چرخيد تا ساعت انتهاي راهرو. چيزي تا پنج و نيم صبح نمانده بود. 

ـ تو ... اين جا! چرا؟ 

ـ خوبي محبوبه؟ چرا گريه مي كني؟ 

حرفم نمي آمد. بغض، خفه كرده بودم. فقط گريه مي كردم. 

ـ محبوبه، برگرد توي اتاقت. راه رفتن برات خوبه ولي نه طولاني و مدت دار. درسته كه فردا، مرخص مي شي ولي هنوز هم بايد استراحت كني. 

آشفته به نظر مي رسيد. شبيه آدم هايي بود كه يكهو از خواب پريده. با دستش هدايتم كرد سمت تختم. 

ـ چرا اين جايي؟ صبح كله سحري نيومدي كه منو ببيني. 

سر تكان داد و نگاه از من گرفت. صد برابر دلواپس شدم. 

ـ چيزي شده؟ تو رو خدا بگو. 

دوباره راندم تا تخت. خواست كمك كند تا روي تخت بروم. مانعش شدم. 

ـ جون به لبم نكن. چرا اين وقت روز اين جايي؟ پريشونيت مي ترسونم. اتفاقي افتاده؟ 

نگاهم كه كرد، روي تخت نشسته بودم و درد مي كشيدم از لجبازي ام براي بي كمك خوابيدن روي تخت. 

ـ من يه پزشكم و نمي تونم و بلد نيستم دروغ بگم. خبرم كردند كه بيام. حال كوچولوي ما، بد شده بود. ريه هاش ضعيفن، خدا بهش رحم كرد و الا ... 

كف دستم را لرزان بالا آوردم و مانع ادامه كلامش شدم. نمي خواستم بشنوم. 

ـ بسه، نگو. مي خوام ببينمش. ديگه نمي تونم، تو رو خدا! بهشون بگو اگه نبينمش، مي ميرم. من بايد پيشش باشم. اون منو مي خواد. 

و گريه امانم را بريد. 

ـ تو رو خدا! فقط يه لحظه، به قد يه نگاه. 

نگاه فرهاد برق زد. دلش سوخت. گذاردم با تنهايي ام و رفت. 

دو دستم را گذاردم طاق صورتم و بي پروا باريدم. 

ـ نرو، توي اين تنهايي، دق مي كنم. ديگه طاقت ندارم. مي خوام ببينمش. 

توي نيمه راه بود كه برگشت. 

ـ من پيشش بودم، باهاش حرف زدم. بچه باهوشيه. قول داده، ديگه نگرانمون نكنه. با اون چشم هاي روشن و معصومش، باهام حرف مي زد. راست مي گي، اونم دلش هواتو كرده. مي خواد ببينه تو رو. منم بهش قول دادم. قول دادم كه فردا تو رو ببينه. قول دادم كه تو، بغلش مي كني. 

و نگاه از من دزديد. 

ـ اون به تو احتياج داره. 

ـ تا فردا نمي تونم، تاب نميارم. 

دوباره نگاهم كرد ولي اين بار به سرزنش. هنوز برق مي زد چشم هاي مهربانش. 

ـ تو، تمام اين مدت به خاطر اون، هر سختي رو به جون خريدي و جلوي همه ايستادي. تك و تنها، فقط براي اون و بودنش. اونم واسه توئه كه داره مي جنگه. حالا تو مي گي نمي توني. 

سرم را چپ و راست چرخاندم. 

ـ اين چند ماهه، تمام لحظات، كنارم بود، با من. باهاش زندگي کردم. براش حرف مي زدم. درددل مي كردم، حتي براش از پدري گفتم كه .. آه، خدايا! 

و سكوت كردم. چرا از فرشيد گفته بودم. يعني او، مستحق نام پدر بود. كي پدري كرده بود براي دخترم؟ كجا؟ 

ـ هر روز براش مي گفتم كه چقدر براي ديدنش چشم انتظارم و لحظه شماري مي كنم ولي حالا ... چرا لحظه ديدنش نمي رسه. من بهش عادت كرده بودم. وابسته اش بودم و حالا گمش كردم. مي دوني، يه جورايي بدون اون، خالي ام. نيستم. سخته، سخته. 

از كه مي گفتم. از دخترم يا از پدرش. حال خودم را نمي فهميدم. دلم هر دو را مي خواست. 

ـ تو، نديده عاشقي و اين يعني حس مادري. 

ـ مادر! كاش اين لحظه ها، اين ساعت ها، اين عقربه ها، همه و همه، به حرف يه مادر گوش مي دادند و زمان زودتر مي گذشت. كاش فردا مي شد. 

و عقربه ها چرخيدند و ثانيه ها به دقيقه رسيدند. ساعت ها گذشتند و امروزم، فردا شد و چه سخت فردا شد به انتظار. 

با كمك پرستار، از جا برخاستم. لباسم را به زحمت، عوض كردم. و در تمام مدت، پرستار متعجب بود كه چرا مثل بقيه زائوها، شوهرم كمكي به من نمي رساند و بيرون اتاق كشيك مي دهد. شوهري كه پزشك بود و بهتر و بيشتر از بقيه حال فعلي ام را مي فهميد. 

علي رغم درد شديدي كه داشتم، پرستار زير بازوهايم را گرفت و در همان حال كه دستم زير شكمم بود، سمت بخش نوزادان رهسپار شديم و فرهاد، تمام مدت كنارم بود ولي با فاصله. 

حال غريبي داشتم. شبيه آن ها كه مي خواهند بروند مهماني. نه! شبيه حس ديدن يك عزيز بعد از سال ها. نه! عشق بود اين لحظه ها. 

خون، توي رگ هايم مي دويد و گرمم مي كرد. حتي حس مي كردم پوستم گر گرفته. درد داشتم ولي دواي هر دردم، ديدن روي ماه دخترم بود. هر تلخي، شيرين مي شد با او. شيرين ... شيرين! كجا شنيده بودمش. چشم هايم را بستم. ورق زدم دفتر روزهايم را. من ... فرشيد ... رقصمان ... اسم گذاري نوزادمان. 

ـ اگه دختر بود، شيرين. اگه پسر شد. نمي دونم، شايد شروين. به هم ميان. 

و خنديديم. خنديدم. چشم وا كردم. رسيده بوديم به اتاقي كه شيرينم آن جا بود. 

روپوش استريل سبزي تنم كردند. دستانم را شستم و ضدعفوني كردم. بعد پا گذاردم توي اتاقي بزرگ. گوشه گوشه اش پر بود از آن شيشه هاي مستطيل شكل. قفس هاي شيشه اي پر از كلي سيم و لوله و دستگاه كه همه وصل بودند به موجودي كوچك و ناتوان. يكهو دلم گرفت. دلم ريخت. درد داشت ديدنشان، بغض كردم.

ـ خانم دخترم كدومشونه؟ 

و پا تند كردم و با هيجان، قدم برداشتم. پرستار مهربان توي اتاق، لبخند زد. 

ـ طاقت بيار و عجله نكن. آروم راه برو جونم، مي بينيش. 

و من، كنجكاوانه و مشتاق، چشم مي چرخاندم اطراف را برايش. كه با دست به رو به رويم اشاره كرد. 

ـ دخترتون اون جاست ولي خيلي به خودت فشار نيار. بايد مراقب باشي. 

و با نگاهي به فرهاد ادامه داد. 

ـ البته تا وقتي كه آقاي دكتر، كنارتون هستن، جاي نگراني وجود نداره. دكتر، خواهش مي كنم خانمتون رو راهنمايي كنيد. پس با اجازه، تنهاتون مي گذارم. 

نگاهم خشك مانده بود به شيشه رو به رويم. مات مي ديدمش. مي لرزيدم. رسيده بودم به او ولي پاي رفتن، ياري نمي كرد.

خيره شده بودم به موجود كوچك و نحيف پيش رويم. موجودي با پوستي تقريبا تيره، سري كوچك با موهايي تيره تر، دست و پايي كوچك كه چيزي به تن نداشت جز همان پارچه سفيدي كه دور اندام هاي تحتاني اش پيچيده بودند. 

به خودم نهيب زدم. 

ـ چه مرگت شده؟ برو جلو. اين كوچولوي ناز، دختر توئه. مگه نمي خواستي ببينيش؟ مگه زمين و آسمون به هم يكي نكردي تا ... 

ـ محبوبه، خوبي؟ چي شده؟ 

رو چرخاندم سمت صداي نزديك كنارم. نگاهش كردم. آب دهانم را پايين دادم. چقدر گلويم خشك شده بود. 

ـ خوبم، خوبم. دارم ... دارم تماشاش مي كنم. باورم نمي شه كه ... 

نيم خند آرامش بخشي نثارم كرد. 

ـ برو، منتظرته. نذار بيفته به بي تابي. 

بغضم خراب شد. تار ديدمش. با سر علامت داد كه بروم. آرام يك قدم برداشتم. چه لرزي افتاده بود به جانم. 

نگاهم قد كشيد تا شيرينم. به پشت خوابيده و سرش خلاف جهت من بود. صورتش را نمي ديدم. فقط سيم ها و لوله هاي متصل به او و كمر ظريفي كه تند و تند، بالا و پايين مي شد. صورتم نم گرفت، وقتي رسيدم به او. دست رعشه گرفته ام را بردم تا شيشه قفسش و نوازشش دادم از پشت حصار. 

ـ چرا ... چرا اين جوري نفس مي كشه؟

ـ بچه است ديگه. 

ـ مي خوام ... مي خوام نگاش كنم اما ... اما به من پشت كرده و نگام نمي كنه. نكنه باهام قهر كرده. 

فرهاد باز لبخند زد و آرام، دست برد داخل شيشه و خيلي نرم، سر شيرين را برگرداند سمتم. 

ـ مي بينيش؟ بيداره و با تو هم آشتيه. 

ميان اشك هايم، خنده مهمانم شد. چشم هاي كوچك و نيمه بازش را دوخته بود به من. فرهاد راست مي گفت، چشم هايش روشن و معصوم بودند و با همان اولين نگاهش، مرا هوايي كرد به هواي كسي. كاش پدرش بود. 

ناخواسته دوباره دست بردم سوي شيشه و با پشت دست، روي شيشه كشيدم و به خيالم لمس كردم تن دختركم را. چقدر دلم مي خواست، بوسيدن دست و پا و حتي لب هاي كوچكش را و نوك بيني نقلي اش. 

ـ آروم دستات رو ببر داخل. لمسش كن، فقط آروم. من بهش قول دادم. 

ذوق كردم تا آن جا كه دستم را گرفتم روي دهانم تا فرياد شادي ام، بي خواب نكند فرشته هاي كوچولوي توي اتاق را ولي مي ترسيدم. 

ـ نمي تونم، مي ترسم. 

ـ چي داري مي گي. اون جزيي از توئه. بهش دست بزن، نازش كن. اون بهت احتياج داره ماماني. 

رام مي شدم با كلام و نگاه اطمينان بخشش. پس با همان دستان لرزان، دست به كار شدم. دست بردم داخل قفس. انگشت سابيدم پشت كمر گنجشككم را. يك حس عجيب. سريع عقب كشيدم. 

استخوان هايش را حس كرده بودم. حتي جريان خونش را. ترس برم داشت كه نكند انگشتان سنگينم، تن ظريف و شكننده اش را بيازارند. ولي شيرين، هنوز همان طور، زل زده بود به من و گويي با چشم هايش، مرا مي طلبيد. مرا مي كشيد تا خودش. 

دوباره دست بردم داخل محفظه و اين بار، با دو انگشت، موهايش را نوازش دادم. حسم را نمي فهميدم. بايد مي خنديدم يا مي گريستم. حال غريبي بود. كاش مي شد در آغوشش بگيرم اما من، تمام تنش را از بالا تا پايين، سبك و عاشقانه لمس كردم. حتي پاهاي كوچكش، به قد انگشتم. 

ـ سلام جون و دلم، سلام كوچولوي نازم. منم، مامان. مي شنوي صدامو؟ دلم برات يه ريزه شده بود ولي ... ولي مي گفتند بايد استراحت كني تا قوي بشي. قوي تر از ايني كه هستي، پس نفس بكش عزيزم. آروم نفس بكش و با لحظه لحظه نفسات، به من هم زندگي بده. دوستت دارم عشقم، خيلي دوستت دارم. 

و اشك، امانم را بريد. فرهاد، صندلي گذارد پشت پايم. 

ـ بشين، تو نبايد خودت رو خسته كني. 

سري تكان دادم به انكار و پشت انگشتم را نشاندم روي گونه شيرين. 

ـ تو خيلي خوشگلي شيرينم. دلم مي خواد بغلت كنم. دوست دارم ببوسمت. 

ـ اگه همين جوري پيش بره و پرنسس شيرين، دختر خوبي باشه، از فردا مي توني بغلش كني. 

لبخندي از ته دلم، جا خوش كرد روي لب هايم. 

ـ شنيدي ماماني؟ تو فردا مياي توي دستاي مامان. توي بغلم، كنارم. 

يكهو يه صدا، يك آژير. دستگاه ها جيغ كشيدند. نگران، دستم را بيرون كشيدم. نگاهم جا مانده بود روي شيرين و نفس زدن هايش. 

ـ چي شده؟ چش شد يه دفعه؟ 

پرستارها آمدند سراغمان، رنگ فرهاد پريد. 

ـ نگران نشو، تو آروم باش. 

ـ چطور نگران نباشم. دارم مي گم چي شده؟

ـ نمي دونم، نمي دونم. تو رو خدا پيله نكن محبوبه. 

پرستارها دوره كردند دختركم را. ديگر نمي ديدمش. سيل اشك هايم، طغيان كردند. ديگر حرف هاي فرهاد، آرامم نمي كرد. بايد دخترم را مي ديدم. 

ـ محبوبه، خواهش مي كنم بشين. اين جوري، مزاحمشون هستي. لطفا آروم باش. 

كف دستانم را چسباندم روي خيسي صورتم. و روي صندلي وا رفتم و فرهاد رفت سمت پرستاران. طاقت نمي آوردم اين انتظار را. كنار دريا باشي و تشنه لب. چشمانم را بستم. دست به دامن خدا شدم. صدايش كردم. مثل هميشه هاي زندگي ام. 

ـ محبوبه، تموم شد. اون خوبه. فقط از خوشي ديدن تو، هيجان زده شده. 

چشم وا كردم. الهي شكر! 

ـ برو پيشش ولي كوتاه. بايد بريم. براي امروزش كافيه. 

برخاستم و رفتم سمتش. پرستاران ولش كرده بودند. داشت نفس مي كشيد. دوباره دست بردم طرفش، نوازشش كردم. 

ـ نگرانم كردي جونم، من پيشتم. 

اين تن لخت و داغ، چقدر نرم بود زير انگشتانم. هنوز هم باورم نمي شد كه اين موجود، با اين شكل و شمايل و با اين سايز، چند ماه را با من بوده، در وجودم. 

ديوانه اش شده بودم به يك نگاه. چشم برنمي داشتم از او. گاهي تكاني مي خورد. لب هايش مي جنبيدند. مي خنديد انگار. 

ـ خب ديگه بسه، بايد از هم خداحافظي كنيد. 

ملتمسانه سر گرداندم تا فرهاد. 

ـ حالا نه! ببين چطوري داره نگام مي كنه. مي خواد بمونم پيشش. 

و با فاصله از دستم، دست كوچك شيرين را با انگشت بزرگ مردانه اش گرفت. 

ـ جانم. اين خانم خوشگله، ديگه داره خيلي لوس مي شه ولي خوبه بدونه كه مامانش هم بايد استراحت كنه. در عوض فردا، سرحال مياد و تا ساعت ها كنارش مي مونه و با هم خوش مي گذرونن. 

و دست بيرون آورد. نوك انگشتش را بوسيد. دوباره دست برد داخل و انگشت به بوسه نشسته را، كشيد روي گونه برادرزاده اش. 

ـ اين طوري ببوسش محبوبه. اين دو روز، خيلي بوسيدمش. 

و به عطوفت، دستش را بيرون كشيد و من، دخترم را بوسيدم به همت انگشت و لب هايم. نمي توانستم رهايش كنم. سخت بود دل كندن از او. ولي رفتيم. 

ـ لطفا يه نفر به خانوم كمك كنند كه برن سمت سالن و اون جا باشند تا من كارهاي لازم براي ترخيصشون رو انجام بدهم. 

يكي از پرستارها، با لبخند پذيرفت و زير بازويم را گرفت و پشت سر فرهاد، به جلو حركت كرديم. توي راهرو، روي يكي از نيمكت ها نشستم. تا فرهاد بيايد به دختركم فكر مي كردم و اين كه ترخيص كه شدم، كجا بايد بروم. جايي داشتم. 

نكند برگرداندم وسط مصيبت؟ نكند اسير شوم هزار باره.

ـ مي توني راه بري؟ 

سر چرخاندم سمت صدا. نگاهم رفت تا كاغذهاي توي دستش. سر تكان دادم. 

ـ يه خرده مشكله. هنوز درد دارم ولي سعي ام رو مي كنم. 

ـ باشه، مي گم بيان كمكت. 

نگراني ام را بروز دادم. 

ـ خب، كجا؟ كجا داريم مي ريم؟

ـ توي ماشين من. 

به خودم كه آمدم، با كمك پرستاري، روي صندلي جلوي ماشين فرهاد نشستم. خودش هم كه نشست، كمربندش را بست. 

ـ حالا كجا بريم؟ 

متعجب نگاهش كردم. 

ـ منظورت چيه؟

ـ چيز عجيبي نگفتم. پرسيدم، كجا رو داري بري؟ 

نگاهم را گرفتم از او. چشم انداختم رو به رويم. 

ـ خوب مي دوني كه هيچ كس رو ندارم. 

سوييچ را چرخاند. 

ـ سولماز چي؟ 

ـ نه، اصلا. راستش، خيلي وقتا پيش، به من اخطار شده بود كه ديگه نمي تونم برگردم اون جا. سولماز، دوستي رو در حقم تمام كرده. 

ماشين كه به حركت درآمد، سكوت كرد. من هم حرفي براي گفتن نداشتم. نيم ساعتي كه گذشت، از خودم پرسيدم كجا مي رويم و سرانجام بعد از كلي كشمكش و درگيري با خودم، حرفم را به زبان آوردم. 

ـ معلومه كجا داريم مي ريم؟ من كه گفتم جايي براي رفتن ندارم. 

لبخند زد، از همان لبخندهاي دل قرص كن. از آن لبخندهاي مملو از آرامش. 

ـ مي دونم، من هم دارم مي برمت يه جاي ديگه. يه جاي امن. 

مصمم و قاطع گفتم:

ـ كجا؟ من هيچ كس رو توي اين شهر نمي شناسم. 

ـ قبول خانم، من هم دارم مي برمت خونه كسي كه مي شناسيش. اميدوارم بهش اعتماد هم داشته باشي. 

كنجكاوانه خيره اش شدم. 

ـ از كي داري حرف مي زني؟ من توي اون ديوونه خونه برنمي گردم. توي خيابون خوابيدن، شرف داره به موندن و سر كردن توي اون خونه. 

ـ قرار نيست بري اون جا يا هر جاي ديگه اي. مياي خونه خودم. بهم اعتماد داري. 

دستپاچه شده بودم. سكوت كردم. نگاهم را از شرم، ميخكوب كردم روي داشبورد. يك موي فرهاد، مي ارزيد به صد تاي مثل پريسا و پژمان ولي نگفتم. ساكت ماندم تا وقتي كه مقابل يك مجتمع توقف كرد. 

ـ خب، رسيديم. واحد آپارتماني من، توي اين مجتمعه. ببخش كه قبل از اين كه جوابت رو بشنوم، يه راست روندم تا اين جا ولي از قديم گفتن سكوت علامت رضاست. با اين حساب، شما الان اين جايي. مي توني تنهايي پياده بشي؟ 

شرمنده اين مرد و محبت هايش بودم. حرفم نمي آمد. باز هم سكوت اختيار كردم. آسانسور بالا مي رفت و موسيقي ملايم، فضا را پر كرده بود كه بي هوا خنديد. 

ـ عجيبه! ولي ياد روزي افتادم كه مي رفتيم پيش مادر. همون روز اولي كه اومده بودي براي كار و به اندازه اون روز، ساكت و آرومي. 

و خنده اش در پس يك نفس عميق آه مانند گم شد. و من، رفتم تا آن روز. و باز هم سكوت و سكوت و آه! 

آسانسور ايستاد. درب را باز كرد. با نگاهش، مراقبم بود. مقابل درب سمت چپ آسانسور ايستاد. كليد انداخت و درب را وا كرد. 

ـ بفرماييد خانوم. كلبه درويشي بنده. بفرماييد. 

و با دست تعارف زد و هدايتم كرد. پا نگذاشته توي خانه، محو تماشاي فضا شدم. يك هال بزرگ مستطيل شكل كه در ابتدايي ترين گوشه آن، يك شومينه به چشم مي خورد. و انتهاي اين سالن ختم مي شد به يك آشپزخانه اُپن بزرگ كه كابيت هاي مشكي با تركيب رنگ سفيد و ميز ناهارخوري چهار نفره، به وضوح خودنمايي مي كرد. امكانات آشپزخانه، كامل و همه در رنگ سفيد با محيط تيره، هماهنگ شده بودند. چند درب بسته ديگر هم ديده مي شد كه مسلما سرويس بهداشتي و دو اتاق خواب اين واحد را شامل مي شدند. به نسبت شغل و كلاس خانوادگي احتشام، چندان بزرگ و آن چناني نبود ولي چيدمان همه چيز عالي و شيك بود. مبلمان، تابلوها، پرده ها و حتي گلدآن هاي گوشه و كنار اتاق و روي ميزها به رنگ سفيد و يا سياه، ست شده بودند. خوش سليقه بود آقاي دكترمان ولي فضا، سنگين بود و پر از غم. 

روي نزديك ترين مبل مشكي، به آرامي نشستم و روي كوسن سفيدش لم دادم. دوباره زير شكمم تير كشيد. چشمانم را بستم. كي تمام مي شد اين دردها؟

ـ بفرماييد نوش جان كنيد، خنكه. 

چشم وا كردم. با يك پيش دستي و ليوان مملو از نوشيدني قرمز برابرم بود. خجالت زده ليوان را گرفتم. 

ـ ممنونم، تو رو خدا شرمنده ترم نكنيد. من ... من نمي خوام مزاحمتون باشم. 

دوباره لبخند زد. فهميده بود انگار، با لبخندهايش رام مي شوم و آرام. 

ـ اي بابا! نداشتيم حرفا رو. خب! حالا بايد ببينم شما مي توني كجا استراحت كني. 

و دستي به كمرش زد و يك دست به سرش، فكر مي كرد و خانه را از نظر مي گذراند. 

ـ اين جا دو تا اتاق داره. يكيش كه اتاق خواب منه. اون يكي هم تبديل شده به انباري. شما بهتره توي اتاق من استراحت كني. 

و بي آن كه منتظر پاسخي از من باشد، رفت سمت اتاق مورد نظرش و از همان جا گفت: 

ـ روتختي و رومتكايي رو عوض مي كنم. بعد مي توني استراحت كني، تازه بايد براي اون فسقل خانوم هم يه تخت بگيرم. 

ليوان عرق كرده و خنك را گذاشتم روي پيش دستي روي ميز. 

ـ ولي شما چي؟ من نمي خوام جاتون رو تنگ كنم و ... 

كه با متكا و ملحفه اي در دست، برگشت و آن ها را روي مبل رها كرد. 

ـ من بيشتر ساعت هاي روز رو يا توي بيمارستانم و يا مطب. شايد در طول يك هفته، دو يا سه شب رو خونه باشم كه اون چند شب رو هم مي تونم روي همين مبل بگذرونم. خيالتون راحت. 

كه متوجه ليوان نوشيدني ام شد. 

ـ اي داد از دست شما. چرا شربتتون رو نخورديد. بجنبيد ديگه، در ضمن تا وقتي كه يه چيزي براي شام آماده مي كنم، شما استراحت كنيد. 

و آستين هايش را بالا زد و رفت تا آشپزخانه. از توي يخچال، چيزي بيرون كشيد و سمت ظرفشويي برد. بعد از توي يكي از كابينت هاي پايين، قابلمه اي درآورد و ... 

خيلي فرز كار مي كرد. نگاهم خسته شد بس كه دنبالش دودو زد. ليوان شربت را برداشتم و با فشردن دستم روي مبل، از جا برخاستم. دوباره درد. 

ـ بذار كمكت كنم. 

بي توجه و حتي بي نگاه گفت:

ـ اصلا، محاله. بفرماييد خانم. لطفا مزاحم كاراي من نشيد. 

سر تكان دادم. نمي دانستم چه مي كرد ولي شربتم را سر كشيدم. عاشق شربت خنك آلبالو بودم. چند قدم رفتم تا آشپزخانه. ليوان خالي را گذاردم روي اپن و رفتم تا اتاق. اين جا هم همان چيدمان مشابه را داشت. همه چيز، سياه و سفيد بود اما شيك و مرتب كه روي عسلي ميز، چشمم به عكس خانوادگي شان افتاد. آرام روي تخت نشستم. دست دراز كردم به برداشتن قاپ عكس. فرشيد و فرهاد و اشرف و احتمالا آقاي احتشام. شايد مربوط به چندين سال قبل مي شد. فرشيد به نظر چهار ده، پانزده ساله مي نمود. غم نداشت نگاهش. خنده اش از ته دل بود. آن قدر كه دندان هايش برق مي زد. نفسي تازه كردم. كجا بود؟ چه مي كرد؟ من، چه شده بودم برايش. نبودم توي زندگي اش، پيدا بود. عكس را سر جايش برگرداندم. روي تخت نرم دراز كشيدم. چشمانم را بستم. صورت فرشيد. چشم وا كردم. دست سابيدم روي پيشاني ام. دوباره چشمانم را بستم. صورت كوچك دختركم. آن تن ظريف و آن سينه سفيد كه تند و تند، بالا و پايين مي رفت. 

ـ بايد مبارزه كنه تا براي من بمونه. من بهش احتياج دارم. 

و با سنگيني چشمانم، به خواب رفتم.

ـ محبوبه، پاشو خانوم، شام حاضره. بايد يه چيزي بخوري. 

ميان خواب و بيدارم، صداها را مي شنيدم. به زحمت، پلك وا كردم. نور چراغ، چشمم را زد. دستم را سپر كردم روي چشمانم. 

ـ خوبي شما؟ 

دوباره چشم وا كردم. سر چرخاندم تا صدا. فرهاد بود. تكيه زده به درب اتاق. 

ـ مشكلي داري؟ چيزي شده؟

دستم را بردم تا روسري ام و كمي جلو كشيدمش. 

ـ نه، خوبم، خوبم. ميام، ممنون. 

ـ شام رو برات ميارم همين جا. اين جوري بهتره. 

ـ نه، ميام پشت ميز. دكتر گفته بايد تحرك داشته باشم. 

و سري تكان داد و رفت. پاهايم را به آرامي از روي تخت، پايين گذاردم و اتاق را ترك كردم. بوي خوش شام، تمام فضاي خانه را پر كرده بود. تا فرهاد، ميز شام را بچيند، با راهنمايي او، سرويس بهداشتي را يافتم و كمي بعد نزدش برگشتم. 

از همان ورودي آشپزخانه، جا خوردم با تماشاي ميز شام. عجب شام مفصلي. خوراك مرغ، سالاد. 

صندلي را برايم عقب كشيد. من پشت ميز نشستم و او مقابلم. هنوز متعجب بودم. 

ـ اينا! باورم نمي شه همه كار شماست. آخه يه مرد، چه جوري ممكنه؟ 

لبخند زد و دستمالي سمتم كشيد. 

ـ صورتت رو خشك كن. 

دستمال را گرفتم و صورتم را خشك كردم از نم. 

ـ دست كم گرفتي منو. البته، اين جور كه پيداست همه مردها رو دست كم گرفتي ولي نه! من چند سالي كه اون سر دنيا، تك و تنها زندگي مي كردم، خود ساخته شدم. 

و مقداري از خوراك مرغ را همراه با چند برش سيب زميني سرخ شده، توي بشقابي گذارد و به دستم داد. هنوز لبخند مي زد. 

ـ حس مي كنم نگراني. ولي دلواپس نباش چون مي توني بعد از خوردن اين غذا، جون سالم به در ببري و شاكر خدا باشي. 

نيم خندي زدم. بشقاب را گرفتم. خوش عطر و رنگ بود و اشتها برانگيز. 

ـ عاليه، خسته نباشيد. 

در تمام طول مدت شام، فقط چند نگاهي ميانمان رد و بدل شد و خالي از هر كلامي. بعد از شام، به قصد شستن ظرف ها برخاستم كه مانعم شد. 

ـ برو بشين. تو، حالا حالاها، براي كمك كردن فرصت داري. 

و بشقاب ها را توي سينك ريخت. 

ـ اعتقادي به استفاده از ماشين ظرفشويي ندارم. به كار مياد ولي خوبه كه آدم، گاهي به اين دست ها زحمت بده و ازشون كار بكشه. يه ورزش به حساب مياد. 

پشت ميز برگشتم. نشسته و ننشسته گفت:

ـ مي دوني ديروز صبح، كي با من تماس داشت؟ 

دوباره نگران شدم. 

ـ متوجه نمي شم. منظورت، همون تماسيه كه در مورد شيرين باهات داشتن؟ 

ـ نه. 

و پيش بندش را بست و پشت به من، به جان ظرف ها افتاد. 

ـ يك نفر كه سراغ تو رو مي گرفت. 

ترسيده ولي هيجان زده پرسيدم: 

ـ سراغ منو. كي؟ داري از ... پريسا ... 

ـ تو فكر مي كني كسي كه از نبود تو خوشحاله، هيچ وقت نگرانت مي شه؟ بعيد مي دونم. 

ـ گيج شدم به خدا. كي باهات تماس داشته؟ 

برگشت سمتم. 

ـ فرشيد. 

بي حركت نگاهش كردم. فرشيد برگشته بود؟ پي من بود؟ يعني من ... من وجود داشتم برايش؟

ـ چراش رو نمي دونم. فقط مي دونم زيادي نگرانت بود. مي گفت رسيده و متوجه نبودت شده، از اون لحظه، زندگي رو براي پريسا زهر كرده و كل شهر رو پي ات به هم ريخته. حال خوشي نداشت. صداش مي لرزيد. 

دستپاچه شدم. 

ـ شما ... شما كه چيزي بهش نگفتيد؟ 

ـ چي بايد مي گفتم؟ جوابي براش نداشتم. سعي كردم فقط آرومش كنم. 

ـ تو رو خدا، هيچي بهش نگو، نبايد بدونه كه اين جام. 

ـ چرا؟ از ديروز تا حالا اين چراي لعنتي جا خوش كرده توي فكر و ذكرم. بايد از فرشيد مي پرسيدم و نپرسيدم و حالا از تو مي پرسم. چرا فرشيد پي توئه و تو چرا، ازش فرار مي كني؟

از كوره در رفتم. 

ـ نپرس، خواهش مي كنم. شك نكن كه مي خواد منو برگردونه توي اون زندون. ديگه نه! شما هيچ كدومتون نمي دونيد توي اون دخمه، به من چي گذشته. ديگه طاقتش رو ندارم. به اين جام رسيده، مي فهمي؟ 

و دستم را نشاندم روي دهانم تا بغضم خراب نشود. شير آب را بست و پيش بندش را برداشت و روي لبه صندلي ول داد و رو به رويم نشست. 

ـ متاسفم، قصدم آزار و اذيت تو نبود ولي حال فرشيد، شبيه كسي نبود كه نگران غيبت و يا فرار خدمه اش باشه. 

دستم را پايين آوردم. 

ـ چي مي خواي بگي؟ 

مستقيم و خيره نگاهم كرد. 

ـ شايد اون تويي كه بايد يه چيزايي رو بگي.

سر تكان دادم و به سختي از پشت ميز برخاستم تا تركش كنم كه صداي زنگ موبايلش، طنين انداخت. 

ـ حلال زاده است. فرشيده. چي بهش بگم؟ 

سر جايم ثابت ماندم. ملتمسانه نگاهش كردم. 

ـ خواهش مي كنم. بذار يه مدت نفس راحت بكشم. نمي دونم بهش بگو شايد برگشتم شهرستان پيش خونواده ام. نمي دونم يه چيزي بگو ولي نگو كه اين جام، تو رو خدا. 

شانه اي بالا داد و دكمه را فشرد. 

ـ جانم؟ سلام داداشي. 

ـ ...

ـ بله آقا. 

و نگاهي به من انداخت. 

ـ اي بابا! اول يه سلام و احوالپرسي بكن، بعد سراغ محبوبه رو بگير. 

تصنعي پوزخند زد. 

ـ ...

ـ فدات شم داداش من. چه خبري؟ من چه مي دونم؟ 

و دستي لاي موهايش كشيد و نگاه از من درمانده گرفت و بناي راه رفتن گذارد.

ـ ... 

ـ من كه خيلي وقته اونو نديدم. درضمن شايد ... شايد رفته باشه پيش دوستي، آشنايي. 

ـ ...

ـ آها! پس ... پس پيش دوست هاش هم نبود. خب، شايد ... شايد برگشته پيش خونواده اش. 

هول كرده بود فرهاد. بريده بيده و لرزان، دروغ مي گفت. 

ـ ...

ـ چرا داد مي زني حالا. اصلا ببينم، از خودت پرسيدي چرا اون دختر از خونه تو فرار كرده؟

ـ ... 

ـ داد نزن. نمي فهممت فرشيد. چرا اين حال و روز رو داري؟

ـ ... 

ـ تو چرا اين همه دلواپس محبوبه اي، برام غيرقابل دركه. نه اين كه اون فقط يه خدمه بوده، پس حق دارم نگراني تو رو در موردش نفهمم. معني نمي ده اين همه آشفتگي و دلواپسي. 

ـ ...

تكيه زدم به كابينت. خوب مي دانستم فرشيد جوابي براي فرهاد ندارد ولي نه! شايد هم، همه را بگويد و خلاص كند خودش را. آن طور كه پيش پريسا اعتراف كرد كه فرهاد چرخيد رو به من، با حيرت نگاهم مي كرد. ترسيدم به حرف آمده باشد فرشيد. ترسيدم گفته باشد ناگفته ها را. 

ـ پس نگراني تو، بابت اينه. محبوبه خانم. اون حامله بوده. 

نگاه از نگاهش گرفتم. شرم كردم، تاب نياوردم. 

ـ بهت حق مي دم ولي برام مهمه كه بدونم چطور تو در جريان بودي و مي دونستي ولي من دكتر ... 

ـ الو؟ الو فرشيد. اون جايي فرشيد؟ صدام رو مي شنوي؟

كلافه رفتم سمت يخچال. گلويم خشك بود. عطش داشتم. با باز كردن درب يخچال، حجمي از هواي خنك و مطبوع، جانم را تازه كرد. دستم مي لرزيد كه بطري را برداشتم و خالي كردم توي ليوان. صداي فرهاد را نمي شنيدم و شايد هم خودم را زده بودم به نشنيدن. ليوان كه به لب هايم نشست، نگاهم با نگاه فرهاد يكي شد. حيرت، خشم، گره ميان ابروانش. ليوان را رها كردم روي كابينت. 

ـ عاليه، همه مي دونن و مي فهمن كه تو حامله بودي مگر من دكتر. نفهميدم تا روزي كه معاينه ات كردم. من مي دونستم و سولماز، يعني خيال مي كردم كه ما سه نفر خبر داريم ولي حالا تازه دارم مي فهمم آخرين نفر بودم. اين جا چه خبره؟ چي مي گذره دور و برم؟ چرا فرشيد مي دونه ولي ... چرا سوالاتم جواب نداره؟

و خشك ماند روي چشم هايم. نفسم در نمي آمد. چه مي خواست از من؟ جواب؟ نه! من فرشيد نبودم كه ساده بگويم و بگذرم و فرهاد، پريسا نبود كه سازش كند. سخت بود. عاجز بودم از گفتنش. طاقتم نمي كشيد. پس پشت كردم به او و راه كج كردم به رفتن. 

ـ بازي قشنگي نيست. چرا هر دوتون داريد از جواب دادن طفره مي ريد. قضيه چيه؟

سر برنگرداندم. لرزان قدم برمي داشتم و درد مي كشيدم. آرام، صدايي از گوشه هاي تاريك و خالي جانم بيرون ريخت. 

ـ هيچي نپرس، چيزي براي گفتن، نمونده.

آن شب، فرهاد نپرسيد، شايد هم مراعات من و دل و حال و روزم را کرد. 

پا پي نشد، گير نداد، پيله نكرد. برادري كرد در حقم. 

تا فردا كه بايد مي رفتيم پيش دختركم كه بغلش كنم، كه شيرش بدهم و جان بگيرد و جانم بدهد. توي اتومبيلش بوديم. سكوت مطلق. كاش حداقل يك سي دي مي گذارد. جرات نگاه كردنش را هم نداشتم. از ديشب، جز شب بخير و سلام ، چيزي دلم را به بودنش خوش نكرده بود. چشم انداختم بيرون. خودم و آغوشم را آماده كردم براي شيرينم. بايد عطرش را ثبت مي كردم توي دل و جانم. بايد ماندني مي شد، هميشگي. ماندني ولي يك روز، يك نفر بود كه مي خواستم ثبت شود و بماند تا هميشه هاي بودنم و بودنش. كسي كه دمم بسته به دم و بازدمش بود. روزم با او شب مي شد و شبم به عشقش، روز. بودم با بودش معني داشت اما حالا بود، ولي نبود. هميشگي نشد. هميشگي اش نكردم. نماند، نماندم. 

ـ يادم باشه براي امشب ميوه بگيرم. مهمون داريم. 

سكوت را بي هوا، به حرف كشيده بود. سر چرخاندم تا صورت خشك و بي حسش. 

ـ مهمون داريم؟ امشب؟ به سلامتي. از همكاراتون هستن؟ 

عينك آفتابي اش را از روي موهايش پايين داد تا چشم هايش. 

ـ غريبه نيست، فرشيده. 

كامل چرخيدم طرفش. ناباور و دستپاچه بودم. 

ـ فرشيد مي خواد بياد اون جا؟ ولي ... 

ـ برادرمه، حق داره. حالش خوب نيست. نبايد پيش يكي درددل كنه و آروم شه. 

ـ تو قول دادي، قرار بود نياد. تو ... تو پناهم دادي تا روزي كه ... 

يكهو ترمز كرد. جيغ كشيدم. فرياد زد. 

ـ به كي قول دادم؟ كدوم قرار؟ قول و قرار وقتي معنا پيدا مي كنه كه دو طرف به هم اعتماد داشته باشن ولي من، امين تو نيستم. اعتماد به من، صفره. حرف نمي زني. دردت رو نمي گي. نمي خواي حتي برادرت باشم. هيچي، برات هيچي نيستم مگر يه پناهگاه موقت. داري ازم سوءاستفاده مي كني. بدم مياد رو دست بخورم. توي زندگي ام، زيادي بازي خوردم ولي ديگه نه! بسه، بسه، بسه. 

و كف دو دستش را كوبيد روي فرمان. بعد دستش را گذارد روي دهانش. تند و تند نفس مي كشيد كه دستم را گذاردم روي سرم. 

انفجار بدي بود، بعد از كمتر از بيست و چهار ساعت، گدازه هايش به من گرفت. به آتشم كشيد، داغم كرد. من و سوءاستفاده؟ فرهاد، صبر را بلد بود. بي صبرش كرده بودم. بغض من هم بي طاقت شد. 

ـ به هم فرصت بده. يه مهلت، برات مي گم. همه چي رو ولي امروز نه. نمي تونم، نمي كشم. زخمم، خيسه، تازه است. نمك نپاش، درد نشو. درمون باش. دركم كن. برادرم باش، اون طور كه بودي و هستي. 

صورتم به نم اشك، تر شد. رو برگرداندم از صورت سرخ و چشم هايي پر از حرف كه پشت عينكش سنگر گرفته بودند. 

ـ تو بگي و بخواي، من مي رم. فرشيد خان، برادر شماست. حق داره با شما باشه. من مي رم، شيرين رو مي برم و مي رم. همين امروز! من بي دعوت اومدم ولي بي تعارف مي رم. 

ـ سلام، قربانت. شما خوبي؟ چه خبرا؟ 

من با او حرف مي زدم و او، با موبايلش. چقدر بي ارزش شده بودم پيشش. 

ـ منم بي خبرتر از تو. ول كن اين حرفا رو فرشيد. در مورد امشب، راستش ... 

اسم فرشيد، به حركتم وا داشت. برگشتم سمت فرهاد. نگويد و نپرسد از فرشيد، آن چه را كه پاسخش را از من نگرفت. 

ـ ببين فرشيد، راستش يه گرفتاري پيش اومد توي خونه. تا دو ماه آينده تعميرات دارم. كارگرا تا چند ساعته ديگه مي ريزن اون جا. احتمالا، خودم هم برم هتل. 

هاج و واج، دروغ هايش را مي شنيدم و شاهدي بودم بر رنگ به رنگ شدنش. برادري كرد برايم تا نابرادري كند براي برادرش. شرم من، بيش از شرم او بود. ديگر گوش ندادم، نگاهش نكردم. 

آخرين چيزي كه شنيدم، صداي انداختن گوشي اش روي داشبورد بود و چرخاندن سوييچ و يك جمله خالي از احساس. 

ـ از شرش خلاص شدي. 

نه! اشتباه مي كرد. من، هيچ وقت از شر فرشيد خلاص نمي شدم، چون فرشيد، برايم شر نبود. همه چيز بود و هيچ چيز نبود. 

دقايق گذشتند و رسيديم به مقصد. محوطه بيمارستان تا سالن را براي رسيدن به بخش نوزادان، گام به گام جلو رفتيم. به اتاق نوزادان قدم نگذارده، مثل دفعه قبل، روپوش به تنمان كردند و بعد اجازه ورود داشتيم. با اولين نگاه، كوچولويم را شناختم. با شادي رفتم تا او. كه پرستار بخش گفت:

ـ حالش، روز به روز بهتر مي شه و شايد تا يكي دو روز آينده، از اون قفس شيشه اي بياد بيرون و بعد هم، با پدر و مادرش بره خونه. الان هم براي نيم ساعت مي تونه پيش شما باشه. بايد بهش شير بديد. همكارم راهنماييتون مي كنند، فقط لطفا، مستقيما نبوسيدش. حداقل، الان و اين جا، نه! 

و با نگاهي به فرهاد ادامه داد. 

ـ مي بخشيد دكتر، مطمئنم شما كاملا به اين مسائل واقف هستيد، پس خيلي سفارش نمي كنم. همسر و دخترتون رو مي سپرم دست شما. 

فرهاد، دستپاچه شد. من، بي دست و پا و خجل. 

ـ ممنونم، متوجه هستم. شما ... شما تشريف ببريد. بازم ممنون. 

دست سابيدم روي شيشه. 

ـ سلام عزيزكم. شيرين مامان، امروز چه جوره. خوشگل مامان، خوبه. 

فرهاد آمد كنارم. درب شيشه اي را وا كرد. به اندازه من، هيجان داشت. با دو دست، شيرين را آرام بلند كرد. آزاد شد از قفسش. لبخند زد به روي برادرزاده اش. همان لبخندي، كه دريغش كرده بود از من. در بر گرفتش. 

ـ گرمه! يه جور عجيبي. عين ماهي مي مونه. مي ترسم ليز بخوره. بشين، بشين روي اون صندلي. اون تو رو مي خواد، نه يه غريبه رو. 

اطاعت كردم. هيجان و اشتياقم را فرو نشاندم روي صندلي. فرهاد جلو آمد و به همان آرامي، ماهي كوچولو را ول داد توي آغوشم. نه من و نه آغوشم، حضورش را باور نمي كرديم. تن گرمش در آغوشم، نزديكم. فرهاد راست مي گفت كه حس عجيبي بود. دست و پاي كوچكش را آرام تكان داد. 

لبخند زدم. 

ـ جانم؟ چيه گلم؟ منم ماماني. چيه جون و دلم؟

و با انگشت اشاره، انگشتان ظريفش را لمس كردم. انگشتم را ميان دستش جا داد. ناخن هايش تيز و بلند بودند. باز خنديدم از آشناييمان. 

ـ با من دوست شده. مي بيني؟

فرهاد هنوز هم به روي شيرين مي خنديد. 

ـ نه! تو رو شناخته. آشنايي براش. 

ـ دلم مي خواد، ببوسمش. 

ـ اجازه نداري. 

ـ فقط يك بار، دست و پاهاش. 

ـ نه، فقط بهش شير بده. اون گرسنه است. من هم بيشتر از اين منتظرش نمي ذارم و مي رم. خوش باشيد. 

و به سمت يكي از پرستارن رفت و بعد از گفتگويي با او، از اتاق خارج شد. و من هنوز، يك دستم در دست دخترم بود و با دست ديگرم، پاهايش را نوازش مي دادم. همه چيزش كوچك بود و دوست داشتني. دلم مي خواست ببوسمش. بيخ گردنش را. سفيدي بازوانش، كشاله رانش. ممنون خدايا! همه اين زيبايي ها در يك نفر و همه اش سهم من. 

كه پرستاري آمد كنارم و براي شير دادن راهنمايي ام كرد. با نوعي ترس و احتياط، شيرين را خواباندم روي دست چپم و نزديك قلبم و دست به كار شدم. اولين بار كه مكيدن شير را آغاز كرد، ناگهاني و ناخواسته، او و خود را عقب كشيدم ولي پرستار خواست كه ادامه دهم و او خيلي سريع، دوباره مشغول به خوردن شد و من، كم كم به اين وضع و حالت عادت مي كردم و حتي غرق مي شدم در خلسه بودنش. لذت مي بردم. لذتي به شيريني مادر بودن. تند و تند، شيره جانم را مي مكيد و من جان مي شدم با او. نوك انگشتانم را نرم مي كشيدم روي سر و موهاي سياهش. نگاهم نمي كرد و فقط، حريصانه شيريش را مي خورد. حالم گفتني نبود. دلم نمي خواست رهايم كند وقتي نيم ساعت به سر رسيد، او ولي دل كند. ميلي به خوردن نداشت. روي دستم جا به جايش كردم و دوباره در آغوش كشيدمش. خوب مي دانستم اين چشم هاي قهوه اي روشن و زيبا، هواي خواب كرده اند. به آرامي، چند دفعه اي به پشت كمرش زدم و سعي كردم بخوابانمش. دلم، وسوسه ام مي كرد به بوسيدنش. افسوس كه نمي شد. 

ـ شكمش سير شده. داره كم كم مي خوابه. خيلي خوشگله. مگه نه؟

لبخند زدم. 

ـ مشكلي باهاش كه نداشتي؟ راحت شير خورد؟

ـ عالي بود. پر از حس هاي خوب. 

فرهاد خيره اش شد. 

ـ ما مردها، حس مادرانه شما رو نمي فهميم ولي دفعه اول كه ديدمش و لمسش كردم، تمام جونم شد يه حس خوب. اونم علي رغم اين كه، هيچ تعلقي به من نداشت و از گوشت و خونم نبود. به جون خريدم اين حس رو. چيزي بود شبيه به ... شبيه به حس پدر بودن. 

نيم نگاهي به من انداخت. 

ـ چرا نبايد پدر واقعي اش، اين حس رو داشته باشه؟ چرا پدرش، كنارش نيست؟

اخم كردم. 

ـ خواهش مي كنم، دوباره شروع نكن. 

سر جلو آورد و زل زد وسط تخم چشم هايم. 

ـ شروع مي كنم چون مي خوام بدونم كه چرا اون مرد، نبايد با تو و بچه اش باشه. چرا هر سه تون از اين حق مسلم و طبيعي محروم شديد. خدا شاهده اين عادلانه نيست. 

عصبي ام مي كرد با اين گير دادن ها و دخالت هايش. ديگر پا را از گليمش درازتر كرده بود. 

ـ مي شه تمومش كني. حداقل، رعايت حال اين بچه رو بكن. 

و با سر و چشم، به شيرين اشاره كردم ولي خيلي جدي و محكم، خيره به من، فقط صدايش را پايين آورد. 

ـ اتفاقا اگه فريادي هست، براي دفاع از همين بچه است. مي فهمي داري چي كار مي كني؟ زندگي خودت و شيرين و اون مرد رو به بازي گرفتي. اين بچه، ديگه متولد شده. يه زندگي مي خواد و سر پناه. پدر و مادر مي خواد. درك كن تو رو خدا. 

و همان طور، جسورانه و غيظي، با يك عالم سوال نگاهم مي كرد. سر تكان دادم. 

ـ اين جوري نگام نكن لطفا. ازت مي خوام كه اين بحث بي نتيجه رو، همين جا تموم كني. نمي خوام حافظه كودكانه دخترم، پر بشه از حرفاي بي سر و ته. نمي خوام يه روزي اينا رو به ياد بياره، تمومش كن. 

و شيرين خوابيده را به خودم فشردم و مهمانش كردم به نوازشم. دوباره سر پايين آورد تا من. 

ـ اين جا و كنار شيرين، بحث ما تمام مي شه ولي بيرون از اين جا و بدون اون، وضع خيلي فرق مي كنه. 

و سر عقب كشيد. آرام تر از قبل حرفش را زده بود ولي تيزتر و برنده تر. مته به خشخاش مي گذارد. كاسه صبرم لبريز شد. صداي من بالا رفت. 

ـ تو حق نداري بابت كمك كردن به من، حريم زندگي شخصي و خصوصي ام رو بشكني و پا بذاري توي محدوده اي كه كوچك ترين نقشي توش نداري مگر به عنوان يك حامي. نذار به همت سرك كشيدنت توي چهارديواري فكر و روحم، حرمتي رو كه برات قائلم، به ضرب يه تلنگر، زير و رو كنم. اين رابطه مقدس خواهر و برادري رو زير سوال نبر و از هم نپاشون. اين زندگي منه، پس تو، جاي خودت. من، جاي خودم. 

و همه، سكوت شد و نگاه. چشم هايش دودو مي زد چشم هايم را به سرزنش. چشم دزديم از اين همه گلايه. 

شيرين را تنگ تر چسبيدم. پلك هايش نيمه باز، نگاهم مي كرد و دست مي رقصاند. آرام تكانش دادم. بايد مي خوابيد. صداي نكره ام، بيدار كرده بود نازنينم را كه دست دراز كرد تا من. 

ـ بايد بريم، اونم بايد بره سر جاش. 

صداي حرص زده ام را به آرامي اما سخت، از لاي دندان هايم بيرون دادم. 

ـ نه. تنهام بذار. 

و شيرين را روي دست ديگرم خواباندم و اكراه كردم. 

ـ بسه ديگه، اگه اونو برنگردوني، پرستارها به زور ازت مي گيرن. 

خونسرد و راحت به نظر مي رسيد. ناچار بودم كاري را كه مي خواست، انجام دهم، پس شيرين را سپردم به دست ها و آغوشش. لبخند زد. چسباندش به خودش. به همان اندازه من، بي تاب بوسيدنش بود. گذاردش توي همان قفس شيشه اي دلگير. 

ـ بهتره ما هم بريم. من هم بايد يه سري به مطب بزنم. 

به زحمت از روي صندلي برخاستم. پشت كردم به او، به بي توجهي. 

ـ من با تو هيچ جا نميام. نمي خوام برگردم توي خونه ات. 

و بي تفاوتي را ريختم توي نگاه و حركاتم. سريع گام برمي داشتم. درد، سوزن شد به جانم. كه از پي ام، صدايش را شنيدم. 

ـ نمي خواي برگردي، باشه، ولي كجا رو داري كه بري؟ 

برگشتم رخ به رخش، خشمم را خالي كردم سرش. 

ـ هر جا. جايي كه يه از خود متشكر، مزاحم من و زندگيم نباشه. جايي كه بازجو نداشته باشه. جايي كه سوال پيچم نكنن. 

چين افتاد به صورتش از غم و عجب. چين افتاد به صورتم از درد، با اين حركات ناگهاني و كار كشيدن از زبان سركشم. 

راه افتادم، كم نياورد. به آهستگي من، شانه به شانه ام، گام برمي داشت. 

ـ اين بازجويي و سوال پيچ كردن تو نيست. نگراني براي زندگي تو و اون بچه است و حتي دلسوزي براي مردي كه تو نمي خواي بگي كيه. چرا به خودتون ظلم مي كني؟

ـ بسه، بسه ديگه. 

و عصبي، تار موهايم را سراندم زير شال خردلي ام. 

ـ نه محبوبه خانم، مي خوام منطقي باهات حرف بزنم. اگه به فكر خودت نيستي، به اون بچه فكر كن. تو ... تو دست تنها، توي اين جامعه، چطوري مي خواي بزرگش كني؟ اون بچه، پدر مي خواد. پدري كه دارم مطمئن مي شم، که تو، آره تو، وجودش رو از بچه ات محروم كردي. 

روي كلمه تو، زيادي تاكيد كرد. دست گذاشته بود روي نقطه ضعفم. حرف حق مي زد. حرف از مردي كه من، خود من، خط كشيدم روي بودنش و پاكش كردم از ظاهر زندگي ام اما در باطن، هميشه با من بود اما لجبازي كردم. مقابل فرهاد ايستادم و دست تكان دادم توي هوا. 

ـ ديگه هيچي نگو. اون مرد، به اصطلاح پدر بچه من، يه زندگي تازه داره و من نمي خوام و نمي تونم زندگيش رو به خاطر خودم نابود كنم. اون زن داره، زني كه اسمش توي شناسنامه اش ثبت شده ولي من ... من هيچي ندارم كه ثابت كنم همسرمه و پدر بچه ام. مي فهمي از چي حرف مي زنم؟

متعجب و حيرت زده، اما خاموش، نگاهم مي كرد. كي راه را رفتيم و رسيديم به اتومبيلش، نفهميدم، بس كه ساكت بوديم و متفكر. به خودم كه آمدم، دوباره جا خوش كرده بودم روي صندلي جلوي اتومبيل و او بي حرف مي راند و من، از پس شيشه خيره بودم به دنياي بيرون و پر مي زدم در هواي روزهاي سادگي و كودكي عاشق شدن. مي رفتم تا مزه مزه كردن طعم كال عشق و رسيدن و بلد شدنم به عاشقي. سر زدم به اين چند ماهه هجده سالگي ام. به بلوغ ناغافل و عجولانه ام از يك دختر تا زن شدن و مادر بودن. همسري، چه زود، بي سر شده بود. نفهميدم همسري را. 

ـ تو مي گي كه بچه ات مشروعه، پس چرا؟ نمي فهمم. يعني تو ... تو يه زن صيغه اي بودي، پس چرا هيچ جا ثبت نشده. اين يعني چي؟ چرا نمي فهمم؟ 

و چنگ انداخت توي موهايش. بغض هم چنگ انداخت به جان من، با مرور و پس و پيش كردن دور و نزديك هاي سياه و سفيد زندگي زنانه ام با مردي كه مرد بود ولي نخواستم مردم بماند. چه بايد مي گفتم به او كه خلاصم كند از خاطرات. همه اش را؟ تا كجايش را؟ گفتن از فرشيد. نه! ولي تاب نمي آوردم اين نگاه ها و سوالات گاه و بي گاه و بي جواب را. كي سبك مي شدم؟ كي نفس مي كشيدم؟ خسته بودم، از خودم، از همه چيز و همه كس. 

ـ يه خطبه خونديم، دو نفري، من و اون و خدا رو گرفتيم شاهدمون. ما عقدمون رو توي دل هامون ثبت كرديم. 

بي مقدمه و نتراشيده نخراشيده بود حرف دلم انگار. سر چرخاند تا من، حيرتش رنگ خشم گرفت. 

ـ به نظر، عاقل تر از اين حرف ها مياي ولي حالا دارم مي بينم كه رو به روم يه دختر بچه ... 

بي صبرانه، دويدم وسط كلامش و عصبي خيره شدم به او. 

ـ چي؟ يه دختر بچه چي؟ يه دختر ساده، كم عقل، احمق، حتي چشم و گوش بسته و هر چيزه ديگه بودم ولي ... ولي عاشق بودم. دوستش داشتم. 

اگه ... اگه يه روز نمي ديدمش، مثل ديوونه ها مي شدم. اصلا، اصلا تو از من چه توقعي داشتي؟ يه دختر شهرستاني بودم كه واسه خاطر شرف و آبروم، براي پاك موندن از ننگ، خونه و زندگي و كس و كارم رو ول كردم و اومدم توي شهر خراب شده و بي سر و ته شما. حالا تو بگو. با اون وضعت، تك و تنها و بي كس، نبايد دل مي بستم به اولين مردي كه واقعي به هم محبت كرد. مردي كه حس مي كردم و مطمئن بودم كه مطمئنه و تكيه گاهه. من عاشق شدم، مثل اون.

ترمز كرد نرم و آرام. نگاه نگرفت از نگاهم. مكثم در گذشته، به اشك نشست. نفس تازه نكرده، ادامه دادم:

ـ حالا كه فكر مي كنم، باورم نمي شه كه اين من بودم، هموني كه از زندگي بيرون زده بود كه توش به هيچ مردي اعتماد نداشتم و ازشون هيچ خيري نديدم. يعني اين من بودم كه دلبستم به اون مرد؟ احمقانه است ولي ... ولي نه! راستش، راستش بي انصافيه اگه نگم، اما ... اما اون مرد با همه فرق مي كرد. من از ناامني و بي محبتي فرار كرده بودم. من، پي آرامش بودم. پي عشق و عاطفه و پيداش كردم. من، همه اون چيزاي رويايي و خيلي چيزاي ديگه رو، توي وجود اون مرد پيدا كردم. اون قدر كه ... و نگاه باران زده ام را گرفتم از نگاه شماتت بارش. 

ـ اون چي؟ اونم به اندازه تو، عاشق بود. 

سر تكان دادم. صدايش، دو فاز بالا رفت. 

ـ يعني چي؟ آره يا نه؟ 

ـ به خيالم عاشق بود. توي ظاهر، خوب نشون مي داد ولي نمي دونم؟ شايد گول همون ظاهر عاشق پيشه اش رو خوردم اما ... 

كه كلامم را نيمه، تمام كرد. 

ـ مي دونستي مي خواد ازدواج كنه؟

دستم را روي سرم حصار كردم. ريختم بيرون خودم را به فريادي. 

ـ بس كن تو رو خدا! تا همين جا كافيه. چرا مي خواي همه چي رو به يادم بياري؟ بس نيست؟ داغون شدنم كفايت نمي كنه؟ 

ـ مي خوام يه بار ديگه با خودت قضاوت كني و ببيني كجا رو اشتباه كردي. چي خواستي و چي شد. 

دوباره يك نگاه. حالم همان حال بود كه اعتراف كردم. 

ـ از اول تا آخرش، تا همين جا. همش اشتباه بود، خوب شد. 

زل زد توي چشم هايم. چشم هاي من، مواج اشك. چشم هاي او، خانه غم. چه شبيه مي شد اين چشم ها به چشم هايي كه هنوز هم به يادشان بودم. يادم بود آيا؟ 

ـ تو اگه تا اين حد دوستش داشتي، چرا مانع ازدواجش نشدي؟ مگه تو، زنش نبودي؟ مگه بودنتون رو ثبت نكرديد توي دل هاتون؟ چي شد پس؟ شما مي تونستيد با هم باشيد. اين، حق شما بود. 

دوباره فرياد شدم سرش. 

ـ نه! نمي تونستيم. نمي شد. من ... من لعنتي، پابند يه قول بودم. اون بايد با كسي غير از من ازدواج مي كرد. 

ـ بايد؟ خودش هم، همينو مي خواست؟ بودن با يكي غير از تو؟ تو عشق اولش بودي. 

سر تكان دادم به نفي. 

ـ ريخته بود به هم. خيلي التماسم كرد كه باهاش بمونم. خواست كه باشم تا اون ازدواج سر نگيره. به پام افتاد كه به حرف بياد و همه چي رو بگه، كه بگه من زنشم ولي ... ولي مانعش شدم. من قول داده بودم. من ... من نبايد مانع خوشبختي اش مي شدم. 

مشت كوبيد روي فرمان. 

ـ اشتباه كردي محبوبه. همش من ... من! چقدر خودخواهي دختر. پس اون مرد چي؟ چه ساده ناديده گرفتي بودنش رو. بد كردي با مردي كه عاشقت بوده و خواستني اش تو بودي و زندگي با تو. تو با نبودنت، سد خوشبختي اش شدي. تو، يه زندگي خوب رو از هر دوتون دريغ كردي. منصفانه نيست محبوبه. 

و نگاهش ميخكوب شد به مقابلش. آرام زير لب زمزمه كرد:

ـ زندگي تو، منو به ياد زندگي بي سر و سامون فرشيد ميندازه. 

سر سنگينم را تكيه زدم به صندلي و نگاهم را هل دادم روي شيشه و بيرون را ديد زدم. ديد زدم، خودم و فرشيد را. ديد زدم، بي سر و ساماني زندگي هر دومان را، كه بد رقمش زدم تا نابودي. ديد زدم حسرت عجين با دلم را تا به ابد و بي او. چشم بستم از اين ديد زدن، كه همه درد بود و حيف بود و اي كاش! دست كشيدم پاي چشم هايم كه فرهاد دوباره به حركت درآورد اتومبيل را در سكوت آزاردهنده. آزار سكوتش كم سخت و نفس گير نبود كه مي بردم تا خيال فرشيدم. تا لحظه هاي بود و نبودش. تا ... تا من و او. 

كجا بود و چه مي كرد؟ هنوز پي ام بود يا ساده گذشته بود از من و روزگارم؟ خالي شده بود از بودنم يا هنوز هم به قد من لبالب بود از ثانيه ثانيه هاي خوش سرخوشي. پريسا شده بود همه چيزش و من، اما ... 

ـ كي با خبر شدي كه ازدواج كرده؟

چشم وا كردم به خشم، سرچرخاندم تا او. حرصم را هوار كردم. 

ـ بسه ديگه فرهاد، مگه حال منو نمي بيني؟ چرا با يادآوري اون روزها، آزارم مي دي؟ آره، من احمق، حتي توي مراسم ازدواجش هم بودم. من توي لباس دامادي ديدمش. ديدمش دست به دست يه زن ديگه. چشم تو چشمش. 

ديدمش و درد كشيدم و ريختم توي خودم و خفه شدم. نذار خالي شم كه اون قدر سرپرم كه اگه سر ريز كنه، از پا ميفتي. اون قدر كه كمر خم كردم زير مصيبتش. 

سر تكان داد. 

ـ خود كرده را تدبير نيست. 

مشتم را كوبيدم به تن سخت درب. 

ـ تمومش كن، مي فهمي؟

و باز اشك بود كه مي رفت و من، بودم با تلخي و شيريني صد خاطره. 

چند روز بعد، روز موعود رسيد. روز آزادي دختركم از زندان. روز رسيدنش به آغوشم. روز سيرابي عطشم به بوسيدنش. روزي تازه براي آغاز زندگي نو و دوباره و اين بار با شيرينم. 

اولين شب، وقتي شيرش را خورد و خوابيد، دل نمي كندم از داشتنش. نمي خواستم توي تختش بخوابانمش. بوسه زدم هزار باره روي موهاي نرم و سياه سرش. دستش را طولاني بوسه باران كردم. بوييدمش، خوش عطر بود به خوشي يك آرامش. 

تا ساعت ها تماشايش مي كردم و كاش كاش مي كردم كه اي كاش بيدار بود و برايم مي خنديد و پشت چشم نازك مي كرد و دست و پا تكان مي داد و با شيرين كاري هايش، تشويقم مي كرد كه هر چه مشتاق تر، تن كوچكش را در بربگيرم و ببوسمش و شايد با عشق اين ريزه ميزه و وجود نازنينش بود كه روزها را پياپي مي گذراندم و زندگي مي كردم. روزها را به هفته مي رساندم و فرهاد، برادرانه تر از قبل، مراقب من و دخترم بود.

با گذشت دو ماه و اندي از زندگي در خانه فرهاد و با بهبود وضعيت جسماني شيرين، تصميم گرفتم تا براي استقلالم از فرهاد و زندگي اش، پي يك كار باشم. كاري كه با درآمد حاصل از آن، پس اندازي گرد آورم و جايي ديگر، دور از فرهاد و دلواپسي ها و ترديدها و سوالات بي پاسخ گاه و بي گاهش، زندگي كنم. 

در اولين برخورد با فرهاد، موضوع را با او مطرح كردم. بي لحظه اي درنگ، مخالفت كرد و دلگير شد. 

ـ چي مي گي محبوبه؟ يعني من براي تو و شيرين، كم و كاستي گذاشتم يا اين كه اين جا راحت نيستي. حرفي كه داري مي زني، پر از منظور و مفهومه. چي ديدي از من كه چاره اش شده رفتنت؟ 

ـ نه، نقل اين حرفا نيست. من ... من يه دنيا شرمنده توام. تو هر كاري رو در حق من و شيرين انجام دادي كه برادرهاي تني و واقعي ام هم برام نكردن. فقط ... فقط مسئله، خود تويي. نمي خوام حضورم توي زندگيت، مانعي باشه براي تشكيل خانواده از طرف تو. تو، تو بايد ازدواج كني، نه اين كه تمام زندگيت رو صرف من و دخترم كني. متوجه هستي؟در ضمن، من دير يا زود، بايد فكري براي يه جاي مستقل مي كردم. راستش فرشيد! دلم راضي به با هم نبودنتون، نيست. اون برادر توئه و حق داره كه با تو باشه و روزها و شب ها رو با تو سر كنه ولي با حضور من توي اين خونه ... 

اخم، چين شد و نقش بست توي جاي جاي صورتش. 

ـ اينا بهونه است. ديگه خيلي وقته كه همه مي دونند من قصد ازدواج ندارم چون زندگي، بد به من رودست زده. بازي پشت بازي. نه! من ديگه از پسش برنميام. يه زن ديگه، يه زندگي با زني كه همسر باشه، نه نمي تونم. 

يك دست زد به كمر و دست ديگر را تكان داد. 

ـ و فرشيد! آه! اون زندگي بي در و پيكر و كذايي اش، روز به روز و شب به شب، مي گذره و داره طاقت مياره. ميون همين صبر و تحمل ها، گاهي بي تاب مي شه و مياد سراغم. حرف مي زنه. خيلي، خيلي حرف مي زنه. آهنگ صداش، بالا و پايين مي شه. خم مي شه زير بار يه اجبار. گاهي بلند، گاهي بي صدا، به مصيبت زندگي اش زار مي زنه. من اشك هاي برادرم رو ديدم. سخته محبوبه. درد داره كه دلت با يكي ديگه باشه و صبور باشي به بودن با كسي كه هيچ سنخيتي با دل و دين و دنياي تو نداره. با زني كه اسما با تو محرمه ولي شريك داري توي اين محرميت. اي خدا! قرارداد پشت قرارداد. فرشيد يه كالا بود كه معامله شد. فرشيد رسيده به ته خط. مي فهمي؟ داره تموم مي شه. تمومش كن تو رو خدا. 

لرزيدم از صداي فرهاد كه فرياد شده بود روي سرم. ترس به جانم افتاد از چشم هاي خيره سرخ و براق رنگ گرفته از اشك. چه ملتمسانه مي خواست كه تمامش كنم. مگر از آغازش مي دانست كه دم از پايان مي زد. بغض كردم از حال فرشيد كه حال من بود. خودم را پناه دادم ميان حلقه تنگ دستانم. دست هاي فرهاد هم حصار شد روي صورتش. 

ـ گوش نمي ديد، نمي فهميد. تموم شديد ميون اين همه شكنجه ولي تمومش نمي كنيد. 

صدايش، خفه و لرزان، به گوش مي رسيد. يك آن خشكم زد. حرف هاي فرهاد بوي دانستن مي داد و تظاهر به ندانستن. جمع مي بستمان و سرزنش مي كرد. فرشيد گفته بود يا من؟ نه! اين همه چراغ راهنما و ... و پيدا نكردن راه؟ بي راهه نمي رفت فرهاد. 

ـ اون ديگه اين دور و برا پيداش نمي شه. اگه هم اومد، اجازه نمي دم تو رو ببره همراهش. مانع برگشتت به اون خونه مي شم. قول دادم چون تو خواستي كه چند وقتي خودت رو پيدا كني و ... آه! تا وقتي كه تو نخواي، نمي ذارم به هم برسيد. قسم مي خورم. 

و پشت كرد به من. كلافه كلامش بودم. يك جاي معادله ام مي لنگيد. حرف هايش هدف دار و سنجيده بود. مي دانست و دم نمي زد؟ 

با همان پريشاني گفتم:

ـ نه! تو ... تو نمي دوني فرهاد. تو ... تو داري روز به روز، به ... به شيرين وابسته تر مي شي و البته شيرين هم به تو اما اون ... اون، پدر داره. نمي خوام خيال كنه كه تو ... 

ناغافل، چرخ زد سمتم. نگاهم كرد متعجبانه. صدايم بالا نيامده، خفه شد ميان حنجره ام. 

ـ واقعا؟ پس ... پس چرا نمي ذاري پدرش رو ببينه. چرا پدرش رو بهش معرفي نمي كني. يعني ... يعني تا اين حد از اون مرد بيزاري؟ نه، نه! نگو كه باورم نمي شه. دروغه، تو دوستش داري چون بچه اش رو دوست داري. خيلي وقتا شده كه اتفاقي پا گذاشتم ميون خلوت تو و شيرين. تو باهاش حرف مي زني. درددل مي كني و از خوبي هاي پدرش براش مي گي. طرز نگاهت به شيرين! انگار كه توي چشماي دختركت، پي چشماي اون مرد مي گردي. همه اينا به من مي گن كه تو هنوز هم عاشقي. چرا اين دوست داشتن رو ناديده مي گيري و تيپا مي زني به همه چي و دل به دلش نمي دي؟ چرا نمي ري سراغش؟ اين همه ظلم، تا كي؟ تا كجا؟ 

نگاه از گلايه نگاهش گرفتم. مستاصل بودم و بلاتكليف. 

ـ تو رو خدا فرهاد. شروع نكن كه همه اش تكراريه و بدون چاره. نمي تونم باهاش باشم. من هيچي براي اثبات موجوديتم توي زندگي اش ندارم. اون داره با زني زندگي مي كنه كه شرعا و قانونا، ثانيه به ثانيه زندگي اش رو با اونه. نمي تونم پا بذارم توي اين حريم و حرمت شكني كنم. گناهه فرهاد. نمي تونم. فكر لحظات با هم بودنشون، همونايي كه اين من نادون، كم با اون مرد تجربه نكردم، همه داغونم مي كنن. من هيچم، مي فهمي؟

و بغضم شكست هزار تكه، بدتر از دلم. 

ـ ولي نمي خوادش، دوستش نداره. 

كف دستم را بالا آوردم. نبايد ادامه مي داد. چشم هاي گردشده و باراني ام ثابت ماند روي چشم هاي غيظي و سرخش. 

ـ بگذر فرهاد، بگذر از اين قصه. تو رو جون عزيزترينت. 

و دوباره پناه بردم به هماغوشي با خودم و دردم. بي كلاف و سر و ته، حرف به حرف بافتم. 

ـ حرف من فقط يه چيزه. مي گم بايد پي يه كار باشم تا مستقل بشم. اين جوري شايد وابستگي ها كمتر شه و هركي به زندگي اش برسه. 

نگاه دزديد از من. عصبي، دست كشيد ميان موهايش. كلافه تر از من بود كه. 

ـ تو توقع خيلي زيادي از من داري. من، هر روز شيرين رو مي بينم و حتي، حتي تو رو. با بيماري تون، بيمار شدم و با خوشي تون، خوشم. غمتون، غصه دارم مي كنه. وصله شديد به تن و جونم. يكي شدم باهاتون. شيرين، كم توي بغل من آروم نگرفته. شباي بي خوابي، كنار اون خواب به چشمام اومده. اون وقت تو، تو انتظار داري وابسته نشم. شما هر دوتون، سهم بزرگي از زندگي من شديد. 

فرياد زدم. 

ـ مي بيني؟ از همين مي ترسم. همينه كه مي گم بايد بريم. تو يه مرد مستقل و آزادي. بايد يه زندگي متفاوت از من و بچه ام داشته باشي. من براي تو، غريبه ام. خسته نشدي از نگاه هاي همسايه هات. هيچ منطقي، زندگي اين مدلي رو نمي پذيره. 

خواست اعتراض كند كه ادامه دادم. 

ـ صبر كن! هنوز حرفم تموم نشده. آره، حق با توئه. شيرين من، كنار تو آروم مي گيره و با لالايي تو مي خوابه ولي نمي خوام كه چند وقت ديگه، تو رو بابا صدا بزنه چون تو، تو پدرش نيستي. 

پدرش نبود ولي عمو بود. چه ساده و بچگانه، چشم مي بستم روي وابستگي و نزديكي خوني شان. هنوز نگاهم مي كرد كه پوزخند زد. 

ـ راست مي گي،. چون يكي ديگه پدرشه. عشق مادرش. كاش مي گفتي اون مرد كيه كه تا اين حد دوستش داري و بهش وفاداري. كاش مطمئنم مي كردي كه اون مرد ... هه! تو حتي حاضر نيستي زندگي اش رو خراب كني تا خودت و شيرين به آسايش برسيد. تو عاشقي و درد مي كشي. اون عاشقه و زجر مي كشه. 

و با همان حالش، سر تكان داد به تاييد. 

ـ باشه، من حرفي ندارم. يه كار پيدا كن. البته اگه با وجود شيرين، برات كاري باشه. 

و رفت تا آشپزخانه و تنهايم گذاشت با خودم. 

بحث، به جاهاي باريك نكشيده، ظاهرا ختم به خير شد. فرهاد، خواسته و ناخواسته، در هر فرصتي، پي شناخت مردي بود كه خيال مي كرد علي رغم همه اين سختي ها، هنوز هم دوستش دارم و شايد، حقيقت پنهان و آشكار اين دل لامصب هم، همين بود.

از فرداي همان شب، من پي كار رفتم ولي هرچه بيشتر مي گشتم، بيشتر به در بسته مي خوردم. در اين خلال، روز به روز، رفتار فرهاد، دستخوش تغيير مي شد. آن قدر كه محبتش به شيرين، رنگي ديگر گرفت،. نگاه و رفتارش با من هم. غريبه شد برايمان. 

ديگر از جستجو نااميد شده بودم كه در كمال ناباوري، فرهاد اعلام كرد كه منشي مطبش به علت قبولي در مقطع ارشد، شغلش را رها و پي تحصيل است. فرهاد پيشنهادش را به عنوان منشي مطب داد و اجازه داد فكر كنم. شرايط حقوقي و بيمه ام، دقيقا مشابه با منشي سابق بود. حتي براي عدالت بيشتر، مقداري از حقوقم كسر كرد، چرا كه مي توانستم، شيرين را هم در كنارم داشته باشم. همه چيز به نظر عالي مي رسيد، مگر همين كمك ها و حمايت هاي دايمي فرهاد، همان هايي كه فرار مي كردم از داشتنشان. آزارم مي دادند ولي به خاطر دستيابي به استقلال، ناچار بودم. 

مطب فرهاد، يكي از ده ها مطب موجد در ساختمان بزرگ پزشكان بود و معمولا در هر بعد از ظهر، پانزده تا بيست بيمار را در حد توان، ويزيت مي كرد. صبح ها را در بيمارستان مي گذراند و اين يعني وقت آزاد براي من تا به شيرين و كارهاي منزل برسم. 

من در مطب، با توجه به نكاتي كه فرهاد گوشزد و يادآوري مي كرد، روز به روز بهتر مي شدم و حتي مشوق من براي يادگيري كار با كامپيوتر بود و با استفاده از كوچك ترين فرصت، براي آموزش رايانه به من، استفاده مي كرد. با گذشت دو هفته به سرعت برق و باد، من تقريبا با كارم كنار آمده و در تمام مدت شيرين هم با من بود. در يكي از بعداز ظهرها، وقتي آخرين بيمار هم از اتاق معاينه فرهاد خارج شد، مشغول برگ زدن تقويم براي مرتب كردن برنامه فرداي فرهاد در بيمارستان بودم. 

ـ سلام خانم، وقتتون بخير. جناب دكتر، تشريف دارند؟ 

با همان نگاه خيره به تقويم و سر افتاده روي پايين، زير لب گفتم: 

ـ بله، امرتون رو بفرماييد. 

ـ مي تونم ايشون رو ببينم. 

بدون نگاه و از روي عادت پرسيدم: 

ـ وقت قبلي داريد. 

ـ فكر نمي كنم نيازي به وقت قبلي باشه. مطب خاليه و ايشون بيماري ندارند در ضمن. من، برادرشون هستم. 

ذهنم حسابي درگير بود. فردا بايد شيرين را مي بردم براي چكاپ ماهيانه، جراحي هاي فرهاد. نشنيده گرفتم كلامش را. بي توجه، تا تقويم را ببندم، آرام سر بالا آوردم و از جا برخاستم. 

ـ در هر صورت من بايد با آقاي دكتر هماهنگ كنم، بببينم مايل به ديدن شما هستند يا ... 

ساكت ماندم. نفس و صدايم، هيچ كدام بالا نمي آمدند. روان نويس، آرام از ميان انگشتانم ليز خورد روي ميز و پاي تقويم. ناباورانه، چشم دوخته بودم به مردي كه برابرم ايستاده بود و او هم از من چشم نمي گرفت. خدايا! اين مرد، در دوقدمي من، خيره و مات تماشايم! هيچ كدام حركتي نمي كرديم. هيچ چيز شنيده نمي شد. نه صداي دم و بازدمي، نه تپش قلبي. زمان ايستاده بود انگار. فقط نگاه بود و نگاه و سكوت. دل نمي كندم از چشم هايي كه پناه گرفته بودند پس عينك آفتابي اما او به سادگي از نظر مي گذراند، اضطراب و نگراني و حيرت و ترس و هر چيز خراب و روان در نگاهم را، جانم را بي جان. چشم ها با هم حرف مي زدند. همه گلايه بود و خواهش. بي پلك زدن، بي نگاه دزديدن از هم، بي خيال عالم و آدم. دنيا مي چرخيد. زمان مي رفت، ما اما متوقف و رام، خموش و آرام. 

ـ من ديگه كارم تموم شده، مي تونيم بريم. 

حرف فرهاد، نيمه كاره ماند. خشكش زد ميان درب. برادرش؟ اين جا؟

ـ فر ... فرشيد ... تو ... بعد از اين همه مدت؟ 

فرشيد، آرام عينكش را از چشم برداشت. برق نگاهش را مي شناختم. نگاهش مي دويد از من تا فرهاد، دوباره ختم شد به من. با كمي مكث، همان دستش را با عينك، رساند تا پيشاني اش. چشمانش را بست. با سرانگشت، افتاد به جان پيشاني اش. دوباره همان سر درد لعنتي و عصبي. آب دهانم را سخت پايين دادم. مي لرزيدم كه به حرف آمد لرزان. 

ـ تو، اين جايي و من تمام شهر رو براي پيدا كردنت، زير و رو كردم؟ 

دستم را تكيه زدم به ميز پيش پايم كه نلرزم آشكارا، كه فرو نريزم. چشم وا كرد. عصبي گفت: 

ـ تو اين جايي؟ پيش برادرم؟ تو با من چه كردي فرهاد؟ از تو انتظار نداشتم. 

فرهاد چند قدم جلوتر آمد تا نزديكمان. دستپاچه بود. 

ـ ببين فرشيد. من ... من ... 

فرشيد كلامش را بريد. 

ـ تو چي؟ هان؟ تو به من دروغ گفتي، تو بازيم دادي، تو سر دووندي منو. تو مي دوني اين مدت، به من چي گذشته. يه نگاه به من بندازيد. ببينيد من، همون فرشيد سابقم. با هر دوتونم. 

و دوباره زل زد به من و به انتظار براي جواب، سر تكان داد. من و حرف. من و حركت. زبان در كامم نمي چرخيد. نفسم، جانم، تمام كرده بودم انگار. 

ـ هرچي بوده، ديگه تمام شده فرشيد. فقط. من اجازه نمي دم محبوبه رو برگردوني توي اون خونه. به همون اندازه كه اون از حال تو بي خبر بوده، تو هم نمي دوني چي به سرش اومده. 

فرشيد، بي توجه به فرهاد، سر نزديك كرد تا من. نگاهش مستقيم بود و سهمگين. مي ترساندم. مي لرزاندم هزار باره. 

ـ اين، چيزي بود كه تو مي خواستي؟ قراره تا كجا ادامه پيدا كنه؟ ببينم، تو مي توني؟ از پسش برمياي؟ 

سر كشيد عقب و نفسش جا ماند روي صورتم. پاي چشم هايم، بيخ گردنم. 

سوختم از حرارتش، ذوب شدم از كلامش، تنم سست شد و تكيه زدم به دست هاي لرزانم. 

كف دستش را بالا آورد تا روي صورت و پيشاني اش. پلك هايش را روي هم فشرد. فرهاد نگاهم كرد اما مورد خطابش فرشيد شد. 

ـ حالت خوبه؟ داري از چي مي گي. 

چشم وا كرد و نگاهمان كرد. درد مي كشيد كه به حرف آمد. 

ـ آره. آخ! من ... من خيلي وقته كه حالم خرابه و داغونم. من خوب نيستم و ... و مسببش، اين جاست، اين خانم. 

بي هوا، صداي گريه شيرين، طنين انداخت و پيچيد توي فضاي دلگير اتاق و سالن انتظار. به خود آمديم. راه فرار مناسبي بود براي من بي چاره و ناگزير. له مي شدم زير بار اين همه نگاه و سرزنش. چشم هاي فرشيد گرد شد از حيرت آواي گوشنواز صداي نوزادي كه پاره تنش بود و هم خونش. نگاهش دو دو مي زد از من تا درب اتاق، نبايد مي رفت. ته مانده تاب و توانم را ريختم توي پاهاي عاجزم. امر كردم به رفتن، چرخيدم. دست فشردم به ميز كه قد راست تر كنم. تنم مي لرزيد. خون نمي چرخيد توي رگ هايم. يك قدم به جلو برداشتم، يك قدم آمد تا من. دو قدم، خودم را كندم از ميز، دو قدم آمد تا ميانه سالن. سه قدم، رسيدم به درب اتاق. سه قدم، برادرش سد راه شد. رفتم توي اتاق. درب را پشت سرم بستم. شيرين بلند بلند گريه مي كرد. در آغوش كشيدمش. چسباندمش يه قلبم. آرام نمي شد. سر بيخ گوشش زمزمه كردم. 

ـ جانم؟ چيه مامانم؟ تو هم فهميدي بابا اومده؟ ولي نه، آروم باش گلم. اون بايد بره. اون ... اون مال ما نيست. من و تويي براي اون وجود نداره. 

و بغض كرده، بوسيدمش. آغوش و بوسه هاي مادرانه ام، آرامش نمي كرد. ساكت نمي شد. گويي التماس وار، با اشك و فرياد، پدرش را از من مي طلبيد. خامش كردم به هواي شير و غذا ولي گرسنه نبود. گمان مي كردم هيچ چيز نمي خواهد مگر پدرش. 

ـ برو كنار فرهاد، برو. 

صداي كوبيده شدن درب اتاق به تن سخت ديوار، در جا لرزاندم. شيرين ونگ زد از ته دل. فرهاد ميانه درب بود و مانع ورود فرشيد مي شد. شيرين را بيشتر به خودم فشردم. 

ـ بس كن فرشيد، خواهش مي كنم. داري اين زن و بچه رو تا لب مرگ مي ترسوني. اون نمي خواد برگرده. مجبورش نكن فرشيد و گرنه اون وقت منم مجبور مي شم جلوت رو بگيرم و ... 

نگاه خيس فرشيد فقط به من بود و شيرين. پشت كردم به اين تماشاي دردآور. نبايد مي ديدند، هيچ كدامشان، نه فرشيد و نه شيرين. نبايد يكديگر را مي ديدند كه همه دلبستگي بود و وابستگي، كه اين دلبستگي مي رفت تا متلاشي شدن زندگي فرشيد.

شيرين را فشردم به خودم و نجوا كردم در گوشش مادرانه. 

ـ آروم، آروم جونم. گريه نكن. اين فقط يه بازيه كه .. كه خيلي زود تموم مي شه. 

به خيالم راز دل با دختركم گفتم، آن قدر آرام كه به دلش بنشيد و آرام گيرد. آن قدر آرام كه نرسد به پدر و عمو ولي صداي فرشيد، بغضش را فرياد زد. 

ـ اين بازي اي نيست كه من شروعش كرده باشم و حالا هم بخوام تمومش كنم، پس دامه نده. بس كن محبوبه! 

بي اختيار، اشك شدم و ريختم دلم را پيش نگاه مردي كه همه درد بود و درد بود و فرياد. من بي صدا، ولي شيرين، داغم را بلند بلند زجه مي زد. 

ـ بسه ديگه فرشيد! تو داري با حرفا و رفتارت، اين زن رو آزار مي دي. 

صداي فرهاد را بريد، با التماسش. 

ـ من ... من فقط مي خوام باهاش حرف بزنم. مي خوام يه چيزايي رو روشن كنم. مي خوام باهاش تنها باشم. فقط با اون. ولي، ولي اگه مايلي، تو هم مي توني باشي و بشنوي، همه چيز رو، از اول تا ... 

صدايم، گرفته و بي جان، كلام شد. 

ـ نه، برو فرهاد، نباش، تنهامون بذار. برو و شيرين رو هم ببر. 

فرهاد، هاج و واج، من و فرشيد را از نظر مي گذراند. 

ـ ولي نمي فهمم. 

بوسه اي نشاندم به پيشاني بلند شيرين. 

ـ لطفا شيرين رو با خودت ببر. بيا و ببرش. من ... من بايد حرف هاي اين آقا رو بشنوم. 

فرهاد، كلافه و گيج، ناچارا سمتم آمد و دست دراز كرد براي شيرين. دخترم را رها كردم در آغوشش. 

ـ درسته كه برادرمه ولي درست تصميم بگير. از هيچي ساده نگذر. حرفاش رو بشنو. حرفات رو بگو و خالي شو. اون نمي تونه تو رو مجبور به كاري كنه كه ميلي بهش نداري. تو هم مجبورش نكن. تو خوب نيستي. بذار بمونم. 

سر تكان دادم. 

ـ اين جريان بايد بين ما دو تا حل بشه. رابطه برادري شما، هيچ لطمه اي نبايد ببينه پس خودت رو درگير نكن. 

و كنار رفتم از مقابل فرهاد. 

نفس تازه كردم به سختي، كه كم بود هوا و هرچه كه بشود، جان تازه كرد با آن. جرات دادم به خودم كه محكم باشم و حرفم را قاطع بزنم. 

ـ من اين جام. مي شنوم. چي مي خواي بگي؟

نگاه فرشيد، هنوز با ما بود، كه فرهاد گذشت از او. نرسيده به در، فرشيد مانعش شد. 

ـ مي خوام ببينمش. 

نگاهش خشك مانده بود روي شيريني كه صورتش، پناه آغوش عمويش بود و گريه هايش، ته دلمان را خالي مي كرد. بي تاب مي شديم به اين همه بي تابي شيرين. بي طاقت و دلواپس دويدم سمتشان. فرياد شدم سرش. 

ـ نه، برو فرهاد. ببر شيرين رو. نمي خوام ببيندش. برو بيرون، تو رو خدا نمون و برو. 

و حايل شدم ميان او و فرشيد. 

به خودم آمده و نيامده، گرفتار شده بودم ميان غضب و عذاب دو چشم آشنا. 

دو چشمي كه بلد شده بودم فراري شدن از اسارت و پابندي ناگزيرش را. 

كه خوب حرفه اي بودم براي تظاهر به نشناختن و بي خيالي و ... و سرك كشيدن به كوچه ناكجا آباد. 

ـ من حق دارم، بايد ببينمش چون من. 

خراب شدم روي بيانش. كه ببرد زبان در كام و نگويد. 

ـ ساكت شو. هيچي نگو. هيچي! 

فرهاد از درب گذشت و فرشيد نگذشت از حرفش. 

ـ همون قدر كه تو نسبت به اون بچه احساس داري، من هم به قد پدر، دل دارم و مسئولم. 

اخم كرده، براق شدم توي صورتش و آرام تر پرخاش كردم. 

ـ صدات رو بيار پايين. چيه؟ ديگه چي رو مي خواي به فرهاد بفهموني؟ چي مونده كه ندونه؟ 

و با جربزه، زل زدم ميان همان دو چشم كه دور مي شدم به فرار و خودم، كودكانه راه گم مي كردم به حريمشان به نزديكي. 

ـ مي خواي بگي كه تو، پدر اون بچه اي. پدر اون بچه، با وجود پريسا به عنوان همسرت. 

توانش را نداشتم. نگاهش، سستم مي كرد و عليل. دست گذاردم روي صورتم و عقب كشيدم به آشفتگي. 

ـ چرا؟ چرا دارم حرفايي رو كه هزار بار زدم، دوباره تكرار مي كنم؟ خسته ام. از خودم، از ايني كه اسمش رو گذاشتيم زندگي، از اين هم تكرار، خسته ام. از آدم هايي كه حتي يك كلمه از حرف هام رو نمي شنوند و نمي فهمند، حالم به هم مي خوره. 

و دستم را پايين آوردم و عصبي ادامه دادم. 

ـ چي از جونم مي خواي؟ چرا دست از سرم برنمي داري؟ 

و آرام تر گفتم:

ـ مگه قرار نبود، همديگه رو فراموش كنيم. من راه خودم رو مي رفتم و تو، زندگي خودت رو مي كردي. چرا برگشتي؟ چرا؟ 

و اشك هاي بي مهابايم، امان بريدند از من خيره به نگاه حسرت زده اش. چشم ندزديد از من بازيگر. برق نگاهش مات نشد. 

ـ امروز يه چيزي، نمي دونم شايد دلتنگي براي برادر، يه حس غريب منو كشوند پيش فرهاد. اين جا و خيلي اتفاقي، تو اتفاق افتادي. دوباره پيدات كردم. تو رو كه چند وقتي هست گم شدي و هواي پيدا شدن نداري. حرف اين چند ماهه نيست. تو رو به قد يه عمره كه از دست دادم. نيستي برام. اين چند ماهه، مثل يه عمر گذشت. سخت گذشت و بد. اون قدر كه خيال مي كردم، هيچ وقت نمي شه ديدت و چند دقيقه پيش، وقتي تو رو روي صندلي منشي مطب فرهاد ديدم، شك داشتم خودت باشي. چند بار پلك زدم و باز و بسته كردم اين چشما رو. گفتم شايد بس كه همه جا رو پي ات گشتم، اين جا هم يه تجسم و توهمي برام كه نكنه خواب باشي و يه روياي خوش. ولي نه! خواب نبودم. خودت بودي. يه محبوبه واقعي و به همون اندازه، لجباز و يكدنده. 

پريدم ميان كلامش. 

ـ اومدي اينا رو بگي. چيزايي كه دفعات قبلي هم شنيده بودم. چرا عادت كرديم، حرفاي تكراري تحويل هم بديم. چيه؟ خيال مي كنيم طرفمون، خيلي نفهمه و بايد همه چي رو براش هجي كرد تا درك كنه؟ ولي من مي فهمم. پس يه چيزه تازه بگو. 

و دماغم را بالا كشيدم و با سرانگشت، اشك هايم را گرفتم. 

ناگهاني، عينكش را جا كرد توي جيب پالتويش. در عوض، يك بسته قرص بيرون كشيد. يكي را بالا انداخت و قورت داد. 

چشمانش را بست و به هم فشرد. دوباره دستش پيله شد به شقيقه هايش. دردآلوده لب وا كرد:

ـ باشه. آخ! باشه، حرفاي تازه مي زنم. مي خوام از يه چيز تازه بگم. 

و مكث كرد نه چندان طولاني. 

ـ پس دختر بود؟ اسمش رو گذاشتي شيرين؟ كي بدنيا اومد؟ چطوري؟ 

و چشم وا كرد و خيره ام شد. 

سرخي كاسه چشمانش، لبالب اشك شد. 

ـ چرا از من مخفي اش مي كني؟ چرا فراموش مي كني چه نسبتي باهاش دارم؟

سر جنباندم به نفي. 

ـ نه! يادم نرفته ولي انگار تو فراموش كردي كه اين نسبت، هيچ جايي ثبت نشده. نسبتت رو، چطوري مي خواي ثابت كني؟

عجولانه و يك راست، كف دستش را بالا آورد و گذارد روي سمت چپ سينه اش، روي قلبش. 

ـ خيلي وقته اين جا ثبت شده. توي قلب هامون. نگو اون طور كه صداي منو نشنيدي، نداي قلبت رو هم ناديده گرفتي؟ تو خودت نخواستي و الا ... 

دستانم را بالا و پايين، تكان دادم. 

ـ بسه، اين جوري مي خواي با من حرف بزني؟ تو داري با مسئله احساسي برخورد مي كني. 

چند قدم جلو آمد، تهديدوار. عقب نرفتم. 

ـ تو بس كن! فقط داري بهم توهين مي كني. به احساساتم، ايمانم، قلبم، به عشقم و همه وجودم توهين مي كني و توقع منطق داري. تو مي خواي همه اينا رو ناديده بگيرم و حرفاي صد تا يه غاز تو رو گوش كنم. خيال مي كني، خيلي منطقي هستي؟ نه نيستي. من فقط دارم يه زن خودخواه رو مي بينم كه رو به روم ايستاده و اداي آدماي عاقل و دنيا ديده رو در مياره. تو اگه منطق داشتي، زندگيمون رو شروع نشده، تموم نمي كردي. نمي ذاشتي به اين جا بكشه. تو خودخواهي و از خودراضي. خودخواه! 

نگاهش، دودو مي كرد توي سنگ چشمانم. زل زده بود به من و مي گفت، خودخواه؟ نه يك بار كه چندين بار. كاسه صبرم لبريز شده بود. 

ـ من ... من اگر خودخواه بودم كه بايد كنارش مي بودم و با او زندگي مي كردم. 

من اگر خودخواه بودم، قولم به اشرف را بي خيال مي شدم. من اگر خودخواه بودم، به خاطر او، آزارهاي پريسا را تاب نمي آوردم. 

كمي سر جلو بردم. تا نزديكش. تا آن جا كه عطرش در هواي سرد و پاييز زده اتاق، نسيم شد و چرخيد و نشست در تمام جانم. زير و زبرم كرد. 

ولي بايد حرف دلم را بگويم و جوابي باشم به توهينش. اما اين چشم هاي دردمند و براق، چه ساده ساكتم مي كردند به هر باز و بسته شدنشان. مانده بودم كه چرا هر چه مي گذشت، اين چشم ها، غصه دارتر مي شدند. 

دلم به درد آمد. پا عقب كشيدم. سر به زير و آرام گفتم: 

ـ راست مي گي. من، خودخواهم. باشه، هرچي دلت مي خواد بگو و برو، فقط برو. 

چنگ زد بازويم را. كشيدم تا خودش. نزديك تا صورتش، تا نفسش. 

ـ برم؟ بدون تو و دخترم؟ نه، هرگز! 

سر چرخاندم. رهايم نمي كرد. 

ـ تو رو خدا! برو فرشيد. بذار مثل تمام اين مدت، هر كدوممون سرش به زندگي اش گرم باشه. تو ... 

بازويم را فشرد. تكانم داد به پرخاش و مواخذه. 

ـ زندگي كنم؟ كدوم زندگي؟ اين زندگي نيست. زنده زنده، مردنه. مي فهمي. 

و آزاد كرد بازويم را از گره سفت پنجه هايش. پسم زد. 

ـ نه، نمي فهمي كه اگه مي فهميدي، الان اين جا، توي خونه برادرم نبودي، كه الان من، بي تو و دخترم، سر نمي كردم. 

خودم را نگهداشتم. صدايش را ول داده بود توي سرش. 

ـ چه خبرته؟ آروم، فرهاد مي شنوه. 

ـ بذار بشنوه. بذار همه بشنون. ديگه به اين جام رسيده. آخه چقدر تحقير؟ كم مونده به دست و پات بيفتم. 

ـ چه خبره؟ حالتون خوبه؟ چي شده؟ 

نگاهمان رفت تا فرهاد نگران. دستش بند مانده بود به درب و پي جوابي بود از ما دو نفر. 

فرشيد رفت سمتش. عقبش راند و با گفتن به تو مربوط نيست، در اتاق را دوباره بست و به آن تكيه زد و نگاهم كرد. كودكانه تر از شيرين، داشت به گريه مي افتاد. انگار كه به ياد بياورد يك خاطره را و شايد هم بي شمار خاطرات و لحظات را. تلخ و شيرين خاطرات مهم نبود. حال و هوايشان، نقطه اوج بود. 

نگاهش، عاشقانه بود هنوز. من چه؟ رنگم، همين رنگ بود؟ دو رنگ نشده بودم؟ رنگ نباخته بودم؟ من هم، كم خاطره نداشتم با او. كه به يك آن ديدنش، جان گرفته بودند توي مخيله ام. گذشتن از اين همه، گفتنش ساده بود ولي نه! بايد فراموش مي شدند. بايد همين جا، دوباره تمامش مي كرديم. 

ـ ما ديگه هيچ تعلقي به هم نداريم. قبلا هم بهت گفتم كه بودنمون با هم فقط يه ... 

كه صدايش لرزان، به كلام نشست. 

ـ هيچي نگو! نمي خوام بشنوم. قرار شد حرف هاي تكراري نزنيم، فقط يه چيز رو بپرسم و ديگه هيچي. 

كه صداي ضربات فرهاد به درب، ساكتش كرد. خود را از درب كند و بازش كرد و عصبي فرياد زد سر برادرش. 

ـ چي مي خواي فرهاد؟ مي ذاري ما دو كلام با هم حرف بزنيم يا نه؟ چيه؟ نكنه مي خواي بياي توي جلسه؟ ولي شنيدي كه محبوبه نمي خواد اين جا باشي. برو برادر من، برو و بذار به دردمون برسيم. تو هم يه ساموني به اون بچه بده كه هنوز هم عين من، داره زار مي زنه. 

و در را بست و فرهاد را در ناباوري گذارد. رو كرد به من و باز گام برداشت تا من. 

ـ حرف من اينه، الان با وجود شيرين، هنوز هم نمي خواي برگردي؟ نمي خواي با هم باشيم؟ 

و به من خيره ماند. از نگاهش التماس مي باريد. ولي عصبي پوزخند زدم. 

ـ چرا خيال مي كني چيزي عوض شده؟ حرف من همونه. 

و جدا از هم، برايش هجي كردم. 

ـ ما ... نمي تونيم ... با هم ... باشيم ... نمي تونيم. 

نرسيده به من، با كمترين فاصله، پاهايش بي حركت ماند و نگاهش، ثابت روي چشم هايم. 

ـ مي فهمي چي مي گم؟ چيزي رو كه تو مي خواي، من نمي خوام. همه چي تموم شده، خيلي وقته. 

پلك پايين چشم راستش ، مي پريد. آب دهانش را فرو داد و شايد بغض و دردش را. 

ـ چقدر بي رحمي تو. چطور مي توني؟ من يه مرد هستم ولي ديگه تحمل ندارم. ديگه نمي تونم با كسي زندگي كنم كه عشقم رو ازم گرفته. با كسي كه زندگي ام رو نابود كرد تا خودش زندگي كنه. شب و روز من، تمام لحظه هاي من، پر از توئه و فقط تو. من تنها بودم و هستم. اون قدر كه اين تنهايي رو شريك مي شدم با صداي ضبط شده تپش قلب جنيني كه ماه به ماه، حساب مي كردم لحظه تولدش رو. دلخوش كرده بودم به صداي ضرباني كه هر تپشش، حتي مصنوعي و كذايي، يه جرقه اميد بود براي من. آرامشم با آهنگ قلبش بود وقتي دلتنگ مي شدم براي تو و موجودي كه وجه اشتراك روح و جسممون بود. من توي سكوت لعنتي اون چهارديواري خراب شده، با زنگ صداي به يادگار مونده توئه كه زنده ام. با عطر موندگار تنت كه هميشه با منه. چطور با پريسا باشم، وقتي كه تو با مني. تمام وجودم تويي. تو هنوز هم زن مني و نمي توني كه ... 

و او مي گفت و بغض فرو مي داد و من دوباره به بغض مي نشستم. نخواستم كه بشنوم. حرف حق تحمل مي خواست. تابم كم بود. 

دست هايم را گذاردم روي گوش هايم و چشم هايم را به رويش بستم. صدايم را لرزان و گرفته، به زور، چيزي شبيه فرياد، بيرون دادم. 

ـ بسه، ديگه نمي خوام بشنوم. تمومش كن. 

او بس كرد. تمام شد. 

چشم كه وا كردم، باز بغضم تركيد. خشمگين و باراني اما آرام و حرصي گفتم:

ـ ما به آخر خط رسيديم. چرا نمي فهمي؟ من ديگه فراموشت كردم. همون كاري كه تو هم بايد مي كردي. من و تو، ديگه همديگه رو نداريم. تو رو خدا بفهم. 

و زل زدم به او تا شايد در نگاهم، اثري بيابد از خشم و بي تفاوتي و حتي نفرت. ولي من در نگاهش، حيرت يافتم و غم و افسوس. همه چيز او واقعي بود ولي من همه، دروغ بودم و تظاهر. ترسيدم از نگاهم حقيقت را بيابد، كه بفهمد، هنوز از ياد نبردم او را. كه سخت بوده برايم، دل كندن و دل بريدن و دل شكستن. 

حرف دلم، نمي فهميدمش. چه مي گذشت توي دلم، نمي فهميدم. سردرگم، نگاه گرفتم از چشم هايش. بي هوا پشت كرد به من و بي كلام رفت تا درب اتاق. چشم هاي گرد شده ام، مي سوختند كه درب را بست به دنبال خود. 

بي جاني، سست كرد قامتم را. كشيده شدم پايين. ناباور و گيج، روي زمين ولو شدم. صداي فرهاد پيچيد توي گوشم كه چشمانم را بستم و سر تكيه زدم به ديوار. 

ـ صبر كن فرشيد. چي بين شما دو تا گذشته؟ كجا مي ري؟ بمون. چي مي گفتي با محبوبه؟ بمون و جواب بده. مگه با تو نيستم، فرشيد! 

صداي بسته شدن درب مطب، بيدارم كرد. چشم وا كردم و سر كج كردم روي زانوانم. حق مي گفت. كم كوچك نشده بود برايم. كم تمنا و التماسم نكرده بود. كاش مي فهميد چرا علي رغم ميل باطني و امر دلم، نمي توانم با او باشم. كاش مي توانستم و پرده بر مي داشتم از اسرار. اما نه! صبر، چاره كار بود. گذر زمان، حل مي كرد همه چيز را. من، خيلي زود فراموش مي شدم و او انگار نه انگار، كه روزها و شب ها و ماه هايي را با من بوده و سر كرده.

***

روزها و شب ها گذشتند و بعد از ديدار آخر و حرف هايي كه به زبان گفتيم و در دل ناگفته ماند، ديگر فرشيد را نديدم و ماندم در بي خبري و دلواپسي احمقانه اي كه خودم باعث و باني اش بودم ولي يك سوال هر لحظه با من بود و آن ناشي از اصرارها و پافشاري هميشگي فرشيد بود. مانده بودم كه چرا بيشتر سماجت نكرد؟ چرا رفت بي هيچ كلام و حرفي؟ يعني از من و دخترش و بودن با ما، به سادگي گذشته بود؟ يعني به همان سادگي كه خيال مي كردم، فراموش شده بودم؟

در هر صورت، همه چيز آن طور پيش مي رفت كه من مي خواستم و تصورش را داشتم اما سخت مي گذشت، آن قدر سخت كه نفهميدم به يك ماه كشيد. 

ـ بله؟

ـ سلام، وقت بخير. مطب دكتر احتشام؟ 

ـ ممنونم، بفرماييد. 

ـ يه وقت مي خواستم براي امروز. 

ـ امروز؟ يه لحظه اجازه بديد. 

و سالنامه مقابلم را باز كردم و بالا و پايينش را از نظر گذراندم. خودكار توي دستم را ثابت نگه داشتم روي آن. دست گذاردم روي دهني گوشي و به بيمار در انتظار اشاره كردم. 

ـ بيماري كه داخل اتاق هستن، بيرون ميان، شما بفرماييد داخل. 

و دستم را برداشتم از روي دهني. 

ـ ببخشيد جناب. براي ساعت شش و نيم يه وقت براتون نگه مي دارم. به نام؟ 

ـ فرشيد احتشام. 

چه مي شنيدم؟ فرشيد! 

قلبم به تپش افتاد تند و تند. رنگ به رنگ شدم. داغ كردم. با دستي لرزان كاغذ پيش رويم را خط خطي كردم. بعد از اين چند وقته، صدايش، آسان زير و رويم كرد. بي تاب شدم يا كلافه. اين چه حالي بود؟ 

چقدر گذشت، نفهميدم ولي صداي فرشيد از آن سوي خط، به خود فرا خواندم. 

ـ خانم، شما اون جاييد؟ الو. 

دستپاچه و من من كنان، گفتم:

ـ مت ... متاسفم. اومــم! اگر مايليد. همين ... همين الان هم مي تونيد ... مي تونيد تشريف بياريد. شما كه ... 

ـ متوجه شدم، بسيار خوب. پس فرموديد، شش و نيم؟ ممنونم، خدا نگهدار. 

و صداي بوق هايي ممتد. 

چشمانم را بستم و گوشي را لرزان، پايين آوردم تا كنار لب هايم. 

فرشيد مي آمد اين جا و من، دوباره مي ديدمش. اين دلتنگي لعنتي. واي! پس ... پس چرا صدايش را نشناختم؟ چه به سرم آمده بود؟ مني كه صدا و نفس و عطر و همه چيزش را از ميان هزاران نفر مي يافتم. چه به سر دلم آمده؟ 

يعني به راستي، از ياد برده بودمش؟ دروغ بود. پس اين آشفتگي؟ 

تا ساعت شش و نيم مدام با خودم كلنجار مي رفتم و نگاهم خيره به در بود كه برسد و بيايد و ببينمش، كه بشود آب روي آتش، كه بشود آرامش اين همه نا آرامي. گاهي آن قدر در فكر و خيالش غرق مي شدم كه حتي بيماران در انتظار را هم از ياد مي بردم. حتي ميان به هم ريختگي هايم، گلدان كوچک روي ميزم را هم به يك حركت، واژگون كردم و چند شاخه رز قرمز و آب ريخته روي ميز و پاركت و شكسته هايش، شد سهمم از پريشان حالي ام. چه كرده بود با من فقط با صدايش؟ دفعه پيش، اين قدر بدحال و گيج نبودم كه حال و روزم بشود دسته گل به آب دادن و حواس پرتي. بايد آماده مي شدم براي ديدارش. بايد آرام مي بودم و مسلط و محكم. بايد زمينه سازي مي كردم براي خودم بودن و نه از خود بي خود بودن و نه مهر بطلان زدن به روي هر چه گفته بودم به او و سختم بود عمل كردن به آن ها. ميز را از آب دستمال مي كشيدم كه صداي گريه شيرين، مرا به سمت خودش كشيد. با شيرين بودم و به او شير مي دادم ولي افكارم با من بودند. شيرين كه آرام شد، در آغوشم فشردمش و طول و عرض اتاق را براي خواباندنش، با فكر فرشيد، قدم زدم. 

ـ كو اين خانم منشي؟ اي بابا! نوبت ما نشد؟ نيم ساعته معطليم. آخه يه چكاپ ساده كه اين همه وقت نمي بره. 

شيرين را كه ديگر چشمانش گرم شده بودند، بوسيدم و سرجايش برگرداندم و رويش را با لحاف عروسكي صورتي اش پوشاندم و آرام و بي صدا از اتاق بيرون زدم. 

ـ چه خبره آقا؟ مطب رو گذاشتيد روي سرتون. بيمار قبلي كه اومدند بيرون، شما بفرماييد. 

ـ اي خانم! به خدا اومدم فقط عكس هاي و سي تي اسكن ها رو نشون دكتر بدم. علاف شدم اين جا. 

ـ گفتم كه شما بايد ... 

كه كلامم نيمه تمام ماند. نگاهم از مرد مقابلم، افتاد روي مردي كه در زاويه ديگر نگاهم، روي مبل گوشه راست سالن به انتظار نشسته بود. متين و باوقار پا انداخته بود روي پا و مجله پزشكي انگليسي جلد روغني را ورق مي زد و با نگاهش، بالا پايين مي كرد و لب مي جنباند. چشم از او برنداشتم. توانش را نداشتم و نمي دانستم چرا. متوجه ام نشده بود انگار كه هيچ عكس العملي نشان نداد ولي صدايم چه؟ شايد وانمود مي كرد كه حضورم برايش اهميتي ندارد. غرق تماشاي دلخوشانه ام، بي هوا زل زد به من. نگاهم اسير شد. خودم را باختم. شده بودم شبيه آدمي كه خطا كند و ميان ناغافلي، مچش را بگيرند و بازخواستش كنند. لو رفته بودم. اخم كرد و يك تاي ابرويش را بالا داد. 

كه برابرم با چشم هاي بيمار شاكي، از نگاه متحير و خواستني اش خالي شد. خلاص شدم. 

ـ چي شد؟ چي كار كنم؟ اون خانم، اومدن بيرون. مي تونم برم پيش دكتر يا نه؟

با همان دستپاچگي گفتم. 

ـ اي آقا! چه مي دونم؟ خب بريد داخل ديگه. 

و مرد در حالي كه زمزمه مي كرد خب از اول بگو، سمت اتاق فرهاد رفت و من، وا رفتم پشت ميزم. 

آشفتگي ام را خالي مي كردم سر وسايل روي ميز. مدام جا به جايشان مي كردم و با تلفن و خودكارم ور مي رفتم. كشوها را باز و بسته مي كردم. سرم گرم نمي شد كه بي خيال شوم از نگاه و حضورش. دلم امر مي كرد به تماشا و نگاهم، شيطنت مي كرد به يك نيم نگاه. تن و صورتم مي سوخت از حرارت. ماه دوم پاييز و اين همه عطش. ژاكت بلندم را از تن در آوردم و گذاردم پشت صندلي چرخانم. عرق هاي صورتم را با دست گرفتم. تابستاني و داغ شده بود هواي من و اين اتاق. چرا هيچ كس حال مرا نداشت؟ چرا كسي، خودش را از شر كاپشن و پالتو و لباس گرمش خلاص نمي كرد؟ چرا آن خانم، دستكش هاي چرمي اش را در نمي آورد؟ عصبي، بخاري كنار ميزم را هم خاموش كردم كه مرد مراجع از اتاق فرهاد بيرون زد و آمد پاي ميزم. برنامه جراحي اش را طبق دستور فرهاد، تنظيم كردم و معرفي نامه براي بيمارستان مربوطه و بستري شدن را به دستش دادم. خداحافظ را كه گفت، نگاهم را رساندم به فرشيد. با همان دست و پاي گم، به حرف آمدم. 

ـ آقاي احتشام، شما مي تونيد ... مي تونيد بفرماييد داخل. 

سر تكان داد و مجله را روي ميز رها كرد و از جا برخاست و بي نگاهي، كه ناخواسته تمنايش مي كردم، به گفتن يك تشكر ساده قناعت كرد و راه كج كرد تا اتاق فرهاد. 

از رفتارش در عجب بودم. چه ساده از من گذشته بود. درست در حد و اندازه يك منشي پس من چرا حد و اندازه ام را نمي فهميدم. 

اين همه تناقض! خواستن و نخواستنش. ديدن و نديدنش. داشتن و نداشتنش. عقل و جنون! ديوانه شده بودم.

سرم را خم كردم روي دست هايم و پناه دادم خود خرابم را ميان دستانم. اين همه دگرگوني، فقط با ديدنش. خدايا! هيچ تغييري در اين چند ماهه نكرده بود. همان فرشيد هميشگي به نظر مي رسيد، با اين تفاوت كه در آن چند دقيقه حضورش، حتي به قد يك نيم نگاه هم مرا مهمان چشم هايش نكرد. داشت كم كم باورم مي شد كه من، اسم و يادم را از حافظه هر روزه ذهنش، پاك كرده و ديگر فقط فردي معمولي و عادي برايش هستم و شايد هم، پريسا را به عنوان همسرش، قبول و باور كرده. چرا پريسا همسرش نباشد؟ چرا همسري نكند برايش؟ چه بچگانه و ابلهانه فكر مي كنم كه تا به حال عشق من با او نبوده. كجاي كارم من. اين همه زمان گذشته و ... 

خدايا! آه! به چه فكر مي كنم؟ اصلا چرا اين جاست؟ سر زدن به برادرش، بعد از اين مدت؟ شايد حرف كارخانه ها باشد، شايد هم ... نكند باز هم من و دخترم ولي حرف هامان را با هم زده بوديم. قرار به فراموشي بود و بي خيالي. لعنت به من. پس چرا بي خيالش نمي شدم. چرا از ياد نمي رفت. 

ـ مي بخشيد خانم. من خيلي وقته منتظرم. اون آقا نمي خوان بيان بيرون؟ 

سر بالا بردم و نگاهي به زن شيك پوش مقابلم كردم. چشم انداختم روي ساعت. راست مي گفت. از نيم ساعت هم گذشته بود. نگران شدم. سر تكان دادم به تاييد و گوشي را براي هماهنگي با فرهاد برداشتم كه درب اتاق باز شد. فرشيد بود كه سمت ميزم مي آمد. عادي به نظر مي رسيد زير نگاه كنجكاو و هيجان زده من. 

ـ فكر مي كنم ما يه چيزي رو فراموش كرديم. 

حرفش را بريدم و رو به زن بيمار، براي ورود اشاره كردم و بفرماييدي گفتم. بعد دوباره چشم چرخاندم تا فرشيد. 

ـ مي فرموديد. 

ـ آ! بله. موقع ورودم، شما تشريف نداشتيد تا حق ويزيت رو پرداخت كنم. 

من با آن فاصله، خيره بودم در جز به جز اعضاي صورتش. از آن چشم هاي قهوه اي روشن و خال هاي سياه ريز پايين پلك چشم سمت راستش گرفته تا صورت صاف و اصلاح شده اش كه دلم لك زده بود براي لمسش با صورت و لب هايم ولي او نگاهم نمي كرد. دست برد توي جيب باراني مشكي اش، كيف جيبي اش را بيرون آورد و چند اسكناس تا نخورده سبز رنگ را خارج كرد و سمتم كشيد. 

ـ بايد درست باشه؟

متعجب از رفتارش، عصبي و گيج، رد نگاه رو به پايينش را گرفتم. 

ـ ولي شما، نه! لزومي نداره. 

ـ خواهش مي كنم خانم. من هم مثل بقيه. درسته كه جناب دكتر، برادر من هستن ولي خب شما هم يه حق و حقوقي داريد كه ... 

منظورش چه بود؟ داشت يادم مي آورد كه يك منشي هستم و ديگر هيچ. از كوره در رفتم كه نگاهم كرد. 

ـ اما ... فرشيد تو ... 

مستقيم ولي با يك جور اكراه نگاهم كرد. انگار كه چيز عجيبي شنيده باشد. 

ـ خانم؟ شما چي گفتيد. من و شما، مگر چقدر همديگه رو مي شناسيم كه منو به اسم كوچيك خطاب مي كنيد. بهتره حد و حدودتون رو بشناسيد خانم. 

و باز به من چشم دوخت. 

نه، اشتباه مي كردم. اين نگاه، اكراه نداشت. براي من تظاهر مي كرد و ادا درمي آورد. اين چشم ها، همان چشم هاي سرزش آميز و شكوه گر ولي غمگيني بودند كه روزي عاشقم كردند و من ساده، پي دل بريدن از آن ها و صاحبشان بودم. من، اين چشم ها و رنگ و طعم نگاه را خوب مي شناختم. من با اين چشم ها، قدم به قدم، نفس به نفس، لحظه به لحظه، زن شده بودم. 

اسكناس هاي توي دستش، هنوز به طرفم دراز بودند كه از جا برخاستم و سر جلو بردم. چشم در چشمش بي فاصله. 

ـ تو رو خدا، منو بازي نده. بسه ديگه فرشيد. 

نمي دانم شايد صدايم بالا رفته بود كه چشمانش را به اطراف چرخاند و مرا متوجه حاضرين در سالن كرد. بعد سري تكان داد و خيلي خونسرد گفت: 

ـ گويا شما حالتون خوب نيست. به نظرم منو با يكي ديگه اشتباه گرفتيد. يه فرشيد ديگه ولي من، اون فرشيد نيستم. 

و اسكناس ها را روي ميز گذارد و با گفتن با اجازه به سمت خروجي حركت كرد. تا چيزي بگويم، رفته بود. ابرو گره در هم كرده، پشت ميز وا رفتم. نمي فهميدمش و شايد هم خودم را زده بودم به نفهميدن. 

آن شب، بعد از اتمام كار، نه فرهاد چيزي در مورد فرشيد گفت و نه من، جرات كردم چيزي بپرسم و كنجكاوي ام را نگه داشتم براي خودم اما درست چند روز بعد، فرهاد برنامه هاي بيمارستان و مطب را كنسل كرد و همراه با فرشيد براي انجام كاري، راهي شد. 

رفت و آمدهاي دو برادر، ادامه داشت و نمي دانستم چرا و اين ختم مي شد به حضور فرشيد، به مدت سه هفته و روزي يک بار در مطب فرهاد و تمام صحبت هاي ما خلاصه مي شد در گفتن سلام و تشكر و خداحافظ. برخوردش درست مشابه يك ناشناس بود و حتي غريبه تر. ديدنش با آن رفتار و كلام، پرم مي كرد از حس هاي بد. لبريز مي شدم از غربت. دلواپس او مي شدم و خودم و دلمان. از كجا به كجا رسيده بوديم. سرانجام طاقتم طاق شد و يك شب در مسير بازگشت از مطب به خانه، خيلي بي مقدمه، موضوع را از فرهاد پيگير شدم و علت حضور مداوم فرشيد در مطب و با هم بودن هاي مكررشان را جويا شدم و فرهاد در چند كلمه به يك جواب اكتفا كرد.

ـ يه مسئله خصوصي و خانوادگي. 

اما اين مسئله خصوصي و خانوادگي ، عجيب درگير و نگران كرده بود مرا. دست خودم نبود، هزار فكر و خيال سراغم مي آمد. 

شايد مربوط به كارخانه ها مي شد و يا حتي پريسا. نكند فرشيد باز هم مي خواهد از نو شروع كند و فرهاد را در جريان ماجرا گذارده و ... نكند فرهاد واسطه امر خير بشود ولي نه. برخورد فرهاد با من، دستخوش هيچ تغيير مشخصي نشده بود و همان طور برادرانه حمايتم مي كرد. فقط گاهي غرق مي شد در افكار خود، و يك سري اسناد و عكس هاي پزشكي را بررسي مي كرد كه بي شك مربوط به يكي از بيمارانش مي شد. 

ماه كه به روزهاي آخرش مي رسيد، ديگر حضور فرشيد با فرهاد هم، كم رنگ و كم رنگ تر مي شد ولي فرهاد، روز به روز، بيشتر در خودش فرو مي رفت و گرفته تر مي شد و من هنوز هم نمي دانستم چرا؟ فرهادي كه بيشتر وقتش را در خانه، صرف شيرين و بازي با او مي كرد، ديگر حتي حال او را هم نمي پرسيد. بي نظم و پريشان شده بود. فرهاد هميشگي كه مي شناختم، فرهاد ما نبود. تا اين كه يك روز، وقتي مشغول مرتب كردن خانه و اتاق فرهاد بودم، روي ميز مطالعه اش متوجه چيزي شدم. يك پرونده كه به نظرم، چند وقتي مي شد كه در دستش مي ديدم و شايد هم اشتباه مي كردم و پرونده اي بود مثل خيلي از پرونده هاي ديگر. گرد و غبار روي ميز را با دستمال گرفتم و كتاب ها را توي كتابخانه اش جا دادم و ميز را مرتب كردم. پرونده را كه برداشتم تا اطرافش را روي ميز، دستمال بكشم، خشكم زد. هنوز نگاهم روي پرونده بود كه روي صندلي پشت ميز، وا رفتم. چه مي ديدم؟ پرونده پزشكي بيمار فرشيد احتشام!

نفسم بالا نمي آمد. حال غريبي، پنجه انداخته بود به جانم. بغض كرده، برابر نگاهم با اشك تار شد. جرات نداشتم حتي پرونده را بگشايم و محتوياتش را مرور كنم. فرشيد بيمار! نه محال بود. با دستي لرزان، پرونده را وا كردم. يكي سري عكس و اسكن بود و چندين دست نوشته به زبان انگليسي و فارسي كه نمي فهميدمشان و سر در نمي آوردم. قطرت اشكم، سدشكن، پيش مي رفتند و تر مي كردند جاده صورتم و حتي پرونده را. داشتم مطمئن مي شدم اين اسكن ها و مدارك را، قبلا هم در دست فرهاد ديده ام. پس مسئله خصوصي و خانوادگي ميان دو برادر، اين بود و من احمق، چه بچگانه مي انديشيدم. فرشيد بيمار بود و من، خيال مي كردم با وساطت فرهاد، پي بازگرداندن من است. 

ـ چي شده؟ حالت خوب نيست؟ چرا گريه مي كني؟ حال شيرين بده؟ تو چرا ... 

فرهاد بود كه سر رسيده و پا گذارده بود ميان خلوت تلخ و آزاردهنده ام. نگران بود و پريشان، كه پرونده را بالا آوردم. 

ـ اين ... اين چيه؟ چرا ... چرا به من ... چرا هيچي نگفتي به من؟ 

هق هق، خفه ام كرد. پرونده را ول دادم روي ميز و سرم را عاجزانه، خم كردم روي دستانم. 

ـ اين چيه؟ تو رو خدا بگو. 

و سر بلند كردم و كف دستم را روي پرونده كوبيدم و فرياد زدم. 

ـ اين چيه؟ يه مسئله خصوصي و خانوادگي. 

دستپاچه شد. 

ـ محبوبه ... من ... من ... نمي دونم. 

و دستي كشيد لاي موهايش. 

ـ من غافلگير شدم. تو ... تو نبايد ... اصلا اين به تو ... به تو مربوط نمي شه. 

دوباره نگاهش كردم و هوار شدم سرش. 

ـ مربوط نمي شه؟ ولي من ... 

حيرت، گره شد ميان ابروانش. 

ـ تو چي؟ تو كه ازش بيزاري، پس دليلي نداره از حالش خبردار بشي. 

براي يك لحظه كم مانده بود زبان وا كنم و همه چيز را بگويم، تا بداند چقدر بيماري فرشيد به من مربوط مي شود و اي كاش مي توانستم. 

ـ نمي فهمم. تو چته محبوبه؟ تو چرا اين جوري شدي؟ يه روز ازش گريزوني و فراري و نمي خواي حتي ببينيش و يه روز ديگه، براي بيماريش، اشك مي ريزي و ... موضوع چيه؟ بگو، مي خوام بدونم. 

و پرونده را از زير دستم بيرون كشيد. اين بار من بودم كه دستپاچه و گرفتار مي شدم. با همان حال به هم ريخته و آشفته به حرف آمدم. 

ـ تو بگو قضيه چيه؟ بيماريش چيه؟

پشت كرد به من و پرونده را با خود برد. 

ـ يه. يه بيماري معمولي و پيش پاافتاده، همين. 

از روي صندلي برخاستم و رفتم سمتش. خودم را به مقابلش رساندم و با اشاره به پرونده، خشمم را ريختم سرش. 

ـ چي داري مي گي؟ كجا ديدي كه يه بيماري معمولي و پيش پاافتاده، پرونده اي به اين بزرگي و سنگيني، با كلي پزشك مختلف داشته باشه. پاي اون مدارك، مهر و اسم و رسم پزشكاي مختلفي هست. اينا يعني چي؟ چرا به من دروغ مي گي؟

نگاه نكرده به من گفت: 

ـ چيزي نيست، نگران نشو. 

ـ چيزي نيست. خدايا! خدايا كمك كن. چرا هيچي به من نمي گي؟ يك ماه و نيمه كه به هم ريختي و اون فرهاد هميشگي نيستي. مدام تو خودتي. بي خبر مي ري و مشكوك مياي. حتي همين حالا هم كه داري خيلي راحت به من دروغ مي گي، صدات درد داره و مي لرزه. هنوز هم مي گي چيزي نيست. 

نيم نگاهي انداخت به من. برق زد چشم هايش از اشك. ترسيدم صد برابر، كه گفت:

ـ تو چرا نگراني؟ من حق دارم چون برادرش هستم ولي تو ... حتي اون پريسا هم كه زنشه به ... 

و رو برگرداند و بي صدا ادامه داد. 

ـ مگه تو چي كاره اوني؟ 

لب وا كردم بي لحظه اي مكث. 

ـ من ... من ... 

نمي توانستم. به زبانم نمي آمد. نگاه از او گرفتم و چشم بستم. راست مي گفت، مگر من كه بودم؟ اصلا كسي هم باشم، مي توانم بگويم؟ باور مي كرد. نه. به باور رسيده بود، بايد مطمئنش مي كردم. 

دوباره اشك امانم را بريد كه به حرف آمد. 

ـ فرشيد بيماره ولي تا ... تا قطعي شدن موضوع، لازمه كه پرونده رو به چند پزشك مجرب ديگه هم نشون بدم تا بررسي بشه و در موردش به يك ... 

برق از سرم پريد. چشم وا كردم ناباورانه. كلامش را قطع كردم. 

ـ بيماري اش چيه؟ همون احتمال رو بگو. 

ـ چرا بايد به تو بگم؟ 

خيره ام ماند يك جور خاصي. انگار كه دليل را بداني و خود را بزني به جهالت و كتمان كاري. 

ـ خواهش مي كنم. بگو و خلاصم كن. 

با همان چشم هاي حسرت نشسته براي باران، و به همان اندازه خيره، نگاهم كرد. لب كه به كلام گشود، لرز داشت صدايش. 

ـ يه ... يه تومور، تومور مغزي. 

دنيا را با همه بزرگي و عظمتش، كوبيدند روي سرم. زانوانم سست شدند و تاب تحمل سنگيني ام در توانم نگنجيد. فرو ريختم كه دستم به فريادم رسيد و سرپا نگهم داشت به استواري و پابرجايي ديوار. 

هق هق ام بلند شد و بي وقفه. 

ـ چي شدي محبوبه؟ خوبي تو؟ 

تاب نياوردم. نه ديوار ياري كرد و نه من، همراهي. آرام آرام، فرو نشستم. 

ـ جراحي؟ با جراحي چي؟ من ديدم. توي مطبت ديدم بيمارهايي رو كه ... بگو، بگو مي شه برداشتش. مگه نه؟ 

با كمي فاصله از من، رو به رويم نشست. نگاهش با من حرف ها مي زد. همان حرف هايي كه شنيدنش طاقت مي خواست و حتي فكرش هم از پا مي انداختم. 

ـ مي شه ولي پنجاه، پنجاه شانس داره. مي فهمي چي مي گم؟ يا موندن و يا ... 

دستم را لرزان و به زحمت، بالا آوردم. تكان دادم به نهي. 

ـ هيچي نگو. نمي خوام بشنوم. 

گيج و وهم زده بودم. فرشيد، نه! حتي فكر نبودش هم مرا مي كشت. اين خبر، كم از مردن نبود برايم. 

ـ اصلا حال تو رو نمي فهمم. حتي دلواپسي ات رو. آخه اوني كه بايد به اندازه تو نگرانش باشه، ولش كرده و رفته. اوني كه بايد الان كنارش باشه، مثل هميشه نيست. اون براي هميشه رفته. 

نه حالم را مي فهميدم و نه فرهاد را. حرف هايش نامفهوم بودند و مبهم. 

از چه كسي حرف مي زد؟ بود و نبود چه كسي؟ رفتن و ماندن كي؟

بي حال، پرونده را ورق زد فرهاد. 

ـ چرا بايد مي اومد كه اين جوري و به اين زودي بره؟ چرا زندگي فرشيد رو خراب كرد؟ فرشيد يكي ديگه رو مي خواست ولي با وجود اون عوضي حالا فقط يه آدم تنها و بيماره با شناسنامه اي كه مهر زشت طلاق، بدشكلش كرده. 

فرهاد چه مي گفت؟ هيچ چيز از حرف هايش را نمي فهميدم. 

ـ چي داري مي گي؟ نمي فهمم. طلاق؟ از كي؟ از چي؟ اصلا چرا؟ كي زندگي فرشيد رو خراب كرده؟ چي شده؟

نگاهم كرد. 

ـ پريسا بعد از برگشت از سفر دوبي، وقتي نظر پزشك سوم رو در مورد بيماري فرشيد شنيد، بلافاصله درخواست طلاق داد و خيلي ساده و با علت و بهانه بيماري لاعلاج شوهر، دادخواست طلاق غيابي داد و رفت پي دلش. به خيالم، همين الان هم بايد دوبي باشه. كاش هيچ وقت با فرشيد ازدواج نمي كرد. كاش مانع اون مراسم كذايي مي شدم. كاش فرشيد سر عقل مي اومد و مي رفت با عشقش. كاش عشقش مي موند و از حقش دفاع مي كرد. 

و زل زد به من. نگاه در نگاهم. از همان ها كه رنگ نگاهش را خوب مي فهميدم. سرزنش داشت ولي ديگر گوش نمي دادم. خدايا! امروز چه چيزها كه نمي شنيدم. من هم به قد فرهاد، حتي بيشتر، غافلگير شده بودم. پريسا طلاق گرفته بود؟ بي شك، اشتباه شنيده بودم. 

ـ تو ... تو مطمئني؟ كي؟ چه جوري؟ 

غمگينانه، پوزخند زد. 

ـ مطمئنم؟ هه! من با همين چشم ها، برگه طلاق رو ديدم. درست، شش روز پيش، شايد هم يك هفته شده. 

و پرونده را بست و به تلنگري رهايش كرد روي ميز. 

ـ حالا فرشيد مونده با اين حال و روز و پريسا خانوم، مثل هميشه پي خوشگذروني. 

پريسا پي خوشگذراني! فرشيد را گذاشته و رفته. 

ـ فرشيد؟ اون كجاست؟ چي به سرش اومده؟

ـ كجا بايد باشه؟ قاطي كرده. داغون و پريشون، خودش رو حبس كرده توي چهارديواري اتاقش و بيرون نمياد. نه اين كه بابت رفتن پريسا باشه، نه. كه من و تو خوب مي دونيم، خلاصي از شر پريسا يعني خوشي و زندگي. فقط اون از وقتي فهميده شانس زندگي اش فقط پنجاه درصده، خودش رو باخته. خيلي سعي كردم باهاش صحبت كنم، ولي منو از اتاق و خونه بيرون كرد. نمي دونم چي كار بايد بكنم؟ حتي با مشاوري هم كه فرستادم سراغش، توهين آميز برخورد كرد. 

ـ باورم نمي شه. چطور تونستيد خيلي راحت، همه چيز رو بهش بگيد. اون نبايد مي فهميد كه شانس زندگيش ... 

ـ نه محبوبه، تو فرشيد رو نمي شناسي. اون تا همه چيز رو در مورد خودش نفهمه، آروم نمي گيره. اون بيماره و بايد بدونه كه چه دردي افتاده به جونش. حيرون موندم كه چطور توي اين يك سال، سختي و اذيت اين سردردهاي لعنتي رو به جون خريده و دم نزده، يعني فقط با اون مسكن هاي پيش و پاافتاده و ابتدايي. 

فرشيد من تنها مانده بود. پريسا رفته بود، براي هميشه. من اين جا بودم با دخترش. چرا؟ رسيده بوديم به كجا؟ چه بايد مي كرديم؟ اشك هايم را سريع پاك كردم. فكرم شده بود فرشيد و تنهايي اش. فرشيد و دردش. 

ـ من ... من چرا اين جام؟ 

و سر چرخاندم به اطراف. پي چيزي بودم . يك جواب، يك راه فرار، يك كورسوي اميد، يك ... پي خودم بودم. پي آن بعدي كه هنوز عاشق بود. پي خودي كه خودي بود و آشنا با عشق. پي خودم بودم با فرشيد. پي رسيدن به اين بودن. 

ـ تو خوبي محبوبه؟

سخت بود ولي از جا برخاستم. به چه تواني، قدم برداشتم و از اتاق بيرون زدم، نمي دانستم. حركتم ناگهاني و غيرمترقبه بود ولي اين حركت را خيلي وقت ها پيش بايد انجام مي دادم. بايد زودتر از اين ها همت مي كردم. بايد چشم وا مي كردم و مي ديدم اين خود تنهاي من و فرشيد را. بايد بزرگ مي شدم با بزرگي روح و دلمان كه كم كوچك نشده بوديم در بي من و اويي. بايد دلم مي سوخت به حال دلمان كه سوخته بود و سوزانده بودمان. فكري به سرعت يك شهاب از ذهنم گذشت. 

ـ چي شد يكهو؟ كجا داري مي ري؟ اي بابا! 

پا كه گذاردم توي اتاقم، فرهاد هم آمد. رفتم سمت كمد. كيف دستي بزرگي را بيرون كشيدم و مقداري از لباس ها و لوازم روي ميز توالت را برداشتم و ريختم ميانش، بعد درون ساك شيرين هم، وسايلش را گذاردم. 

ـ چي كار مي كني؟ مي شه به من هم بگي، چه خبره؟ چرا ساك ها رو داري مي بندي؟ 

بي جواب مانتويم را پوشيدم. من ديگر مشكلي نداشتم، بايد بر مي گشتم. فرشيد نياز داشت به اين بودنم. ساك ها را برداشتم و سمت درب اتاق رفتم كه راهم را سد كرد. متحير بود و عصبي. 

ـ كجا داري مي ري؟ حق دارم بدونم يا نه؟ 

مستقيم و جسورانه، چشم انداختم توي چشم هايش. بي ذره اي ترديد، حرف دلم را زدم. 

ـ دارم مي رم پيش فرشيد. 

سرزنش آميز، پوزخند زد. 

ـ هه! حالا؟ ولي چرا؟

ساكم را به آرامي كوبيدم به پايش تا كنار برود شايد. 

ـ معلومه ديگه، بايد مراقبش باشم. 

خنده اش را بلعيد. دست هايش را با همان حال آشفته، در هوا تكان داد. 

ـ چرا تو؟ تو ديگه خدمه اش نيستي. اصلا ببينم، تو كي هستي؟ چي هستي براش؟ د حرف بزن. بس نيست اين همه سكوت و فرار؟

ـ برو كنار، بايد برم. من قول دادم. 

ـ به كي. ها. 

نفس تازه كردم. 

ـ به مادرت، اشرف خانم از من قول گرفته بود كه تا وقتي زنده ام، مراقب فرشيد باشم و همسرش. پريسا نيست ولي فرشيد كه هست. من قول دادم كه مراقبش باشم. 

دوباره بغض كردم. نه! من به دلم قول داده بودم و اي كاش قول نمي دادم كه تقاص پس دادم به اين پيمان دلم. 

خودم را از مقابلش كنار كشيدم. فرار كردم از او و نگاهش. كه ساكم را از عقب چنگ زد. 

ـ صبر كن ببينم. چرا توي اين چند ماهه، نخواستي اون جا باشي؟ چرا تنهاش گذاشتي؟ نمي فهمم. تو ديوونه شدي يا من؟ حالت خوبه؟ كاراي عجيبي مي كني كه بايد براشون توضيحي داشته باشي تا بتونم قبول كنم و بپذيرم اين حال و روز رو. نه، نمي تونم. منطقت رو نمي پذيرم. منطق هيچ كدومتون رو. 

از منطق من و فرشيد مي پرسيد. ساكم را از دستش بيرون كشيدم و مواخذه وار گفتم:

ـ فرشيد، اون جا به كمكمون نياز داره. اون وقت من و تو داريم اين جا، اراجيف مي بافيم و وقت تلف مي كنيم. 

و رفتم تا سالن و شيرين را كه روي كاناپه خواب بود، به بغل زدم. 

ـ فرشيد، مني رو كه برادرشم بيرون كرده. توقع داري كه تو رو قبول كنه؟ مسخره است. 

ـ من سعي ام را مي كنم. 

و شيرين را محكم چسباندم به خودم. 

ـ بمون محبوبه، بايد حرف بزنيم. بايد خيلي چيزا روشن بشه. 

درب سالن را باز كردم و بي آن كه سر برگردانم سمتش، زير لب گفتم. 

ـ همه چي روشنه. تو چرا چشم بستي و تاريكي رو ول نمي كني؟ تو چرا كتمان مي كني و تظاهر داري به ندونستن و نديدن؟

چيزي گفت. كلامش را شنيده و نشنيده، از سوئيت بيرون آمدم. مقابل آسانسور، دكمه را زدم. طبقه دوم، طبقه سوم، يك توقف. درب را باز كردم و هنوز پا داخل اتاقك آسانسور نگذارده، فرهاد را كنارم يافتم. 

ـ قانعم كن. 

و ساك ها را از دستم بيرون كشيد و با نگاهي به شيرين، اخم كرد و دكمه پاركينگ را فشرد. 

ـ مطمئنم قانع شدي، والا اين جا نبودي. 

نگاهم كرد. سر تكان داد. مشتش را كوبيد به تن فلزي اتاقك. 

ـ نمي دونم مي خواي چي كار كني ولي همراهتونم كه منصرف نشي به يه پرخاش فرشيد. حال روحي اش نامساعده. رسيدي اون جا، قافيه رو نباز. 

مطمئن بود فرهاد. دانسته هايش تكميل شده بود كه پندم مي داد. 

نگاهش كردم. ديگر نگاهم نكرد.

تا رسيدن به فرشيد، فرهاد باز هم سوال پيچم كرد ولي من از پاسخگويي طفره مي رفتم و خواب بودن شيرين را براي سكوت، بهانه مي كردم. فرهاد مي پرسيد از چيزي كه جوابش را مي دانست. انگار كه بخواهد از زير زبان من حرف بكشد ولي وقتش نبود. بايد به دانسته هايش بسنده مي كرد و تاب مي آورد. بايد صبور مي ماند به قدري كه من صبر كردم. 

مقابل درب خانه به يادگار مانده اشرف كه ايستاديم، فرهاد كليد انداخت و داخل شديم. 

با همان قدم اول، خاطره خاطره، پيش چشمم جان گرفت ولي چشم كه چرخاندم، برگ هاي زرد و نارنجي پاييززده ي پخش در حياط، حسم را كشت. چه سوت و كور و مرده شده بود اين باغ و باغچه. كجا رفته بود سبزي و زندگي؟

با همان حس و حال بدي كه به جانم افتاده بود، وارد ساختمان شدم. سمت اتاق فرشيد مي رفتم كه فرهاد با ساك هاي من و شيرين در دست، صدايم زد. 

ـ صبر كن محبوبه، تنهايي مي ري پيشش؟ 

نگاهش كردم و سر به تاييد تكان دادم. 

ـ تنها! شيرين هم با منه. 

نگاهي به شيرين انداخت و ساك ها را جايي نزديك درب سالن، روي زمين رها كرد. 

ـ دارم مي بينم شيرين رو كه همراهته ولي پس من چي؟ اگه فرشيد ... 

حرفش را نيمه، قطع كردم. 

ـ تو لطفا همين جا باش. درست مي گي. بايد تك و تنها برم، فقط خودم. 

و شيرين را سپردم در آغوشش. 

ـ مراقبش باش. زود برمي گردم و با خبرهاي خوب. 

ابرو در هم گره كرده، چشم انداخت توي چشم هايم. 

ـ با خبرهاي خوب؟ هه! اميدوارم. 

به زحمت، نيم خندي زدم با دلي كه خون بود و درد داشت. 

ـ بخند. بذار خيالم راحت شه كه اين جا يكي با من و پشت من هست. 

شيرين را چسباند به خودش. بوسه اي نشاند روي موهايش. 

ـ بخندم! به تو يا به فرشيد؟

پشت كردم به او و بي جوابش گذاشتم كه بلد بودم رد گم كردن از پاسخ را. دستگيره را آرام چرخاندم و داخل شدم. قلبم در سينه بي تابي مي كرد. با بي تابي ام براي او، حالم حال معشوق چشم به راه ديدار عاشق بود. پي يك نگاهش بودم و يك جمله آرامش. ديدمش. چپيده بود زير لحافي كه پيچانده بودش دور خودش. تكان نمي خورد. ترسيدم. با ترديد، رفتم سمتش. 

ـ فرشيد، بيداري تو؟ 

جوابي نداد. چيزي نشنيدم. نزديكش شدم تا تخت، با نگراني. دست دراز كردم تا لحاف. 

ـ فرشيد تنبلي بسه ديگه. چقدر مي خوابي. مي دوني ساعت، يك بعد از ظهره. 

و به يك حركت، لحاف را از رويش كنار زدم. يكهو عين جن زده ها از جا پريد. پريشان، روي تخت، نيم خيز نشست. شرمنده، نگاهش كردم. 

نگاه كه نه، تماشايش كردم. چه ظاهري. ريش هاي بلند و موهاي نامرتب و ... خدايا! چرا هر وقت، بعد از مدت ها مي ديدمش، شكل و شمايلش اين گونه بود. من من كنان، لب از هم وا كردم. 

ـ ببخشيد ولي ... ولي سر ظهره. تا كي مي خواي بخوابي؟ واي فرشيد. اين چه شكل و قيافه اييه كه براي خودت درست كردي. شلخته و نامرتب و درب و داغون. مي گم با چيزي تصادف نكردي. 

و خنديدم عصبي و تصنعي. از خودم متحير بودم با اين جسارت و بي پروايي ام. او اما هنوز منگ و هاج و واج نگاهم مي كرد. بي شك، باور نداشت اين منم كه مقابلش ايستاده ام. صدايي مبهم، از حنجره اش بيرون جهيد. 

ـ تو اين جا! نه. 

چشم هايش، چرخ مي زد روي چشم ها و سر تا پايم با حيرت. يك قدم برداشتم تا نزديك تر شوم به او كه نفس زنان، دستش را بالا برد و به اخطار تكانش داد. 

ـ يك قدم، فقط يك قدم ديگه بيايي جلو، اون وقت.. . 

با همان بي پروايي، يك قدم كه نه، چند قدم رفتم سمتش. 

ـ اون وقت چي؟ چي كار مي كني؟ 

دستش را پايين آورد تا ميان موهاي بلند و نامرتبش. روي لبه تخت، پشت به من نشست. 

ـ ديگه از اين جلوتر نيا، خانم منشي. حرفت رو بزن و برو. 

و سرش را خم كرد روي دستانش كه تكيه داده بودشان به زانوانش. غم صد برابر خالي شد توي جان و دلم. احمقانه بود كه شيطنت كنم و بخندم به رويش. بي خيالي ام را نه خودم باور داشتم و نه او ولي نبايد جا خوش مي كرد توي اين حال و هوا. 

آرام رفتم تا تخت و دور زدم آن را تا جايي كه فاصله ام با او رسيد به چند قدم كوتاه. آمدم بنشينم كنارش كه سر بلند كرد و بي نگاهي به من گفت: 

ـ نشين. نمي خوام اين جا باشي. برو بيرون. 

بي تفاوت، با كمي فاصله از او، روي تخت نشستم. 

ـ تو، هميشه اين جوري از مهمونت پذيرايي مي كني. 

سر چرخاند سمتم به خشم. غضب نگاهش ترساندم. 

ـ من مهمون دعوت نكردم كه حالا با وقاحت تمام، انتظار پذيرايي داشته باشه. اونم چه مهموني؟ برو رد كارت. 

ـ آره، آره قبول دارم. يه مهمون سرزده و بي دعوتم ولي رسم مهمون نوازي، اين نيست. مهمون امروز تو، آشناست. يه آشناي قديمي ولي هميشگي. 

ابرو انداخت در هم كه نگاهم مي كرد. 

ـ خيلي پررو و بي چشم رويي. براي چي اومدي اين جا؟ ديدن من توي اين حال و روز؟

ـ نه فرشيد. اومدم كه كنارت باشم. 

ـ دير اومدي، خيلي دير. برو. ديگه نمي خوامت. نكنه حرف هاي خودت رو هم فراموش كردي. نداشتن همديگه و تموم شدن همه چي. از ياد بردن خاطراتمون. جدا شدن راه ها. يادت نيست. نه، نه! ديگه نمي خوامت. هيچ وقت. 

ـ ولي من، راهي رو كه اومدم، بر نمي گردم. تمام اون حرف ها هم براي ...

با همان حالش، كلامم را بريد. 

ـ بي فايده است. اون روز رو به ياد بيار كه اومدم و نديدي منو. اومدم و گفتي نه. هزار بار اومدم و التماست كردم كه بدون توجه به آدما و آدمكاي اطرافمون، فقط با من باش و با من زندگي كن. گفتم بذار هر دومون زندگي كنيم ولي تو... توي خودخواه...

نفس عميقي كشيد. 

ـ ديگه نمي شه. بودن ما با هم محاله. ممكن نيست. 

ـ نه فرشيد، تو مي خواي تلافي كني ولي من اومدم كه بمونم. 

با تمسخر گفت:

ـ واقعا! چرا؟ 

ـ خب، خب، چون ... چون هنوز هم دوستت دارم. درست مثل روز اول. 

پوزخندش، عصبي پهن شد گوشه لبش. 

ـ نه، دوست داشتن نيست، دلسوزيه اما من، دلسوزي تو رو نمي خوام. 

ـ دلسوزي نيست، عشقه. 

ناغافل، فريادش خراب شد روي سرم. تنم را لرزاند و دلم را. 

ـ اگه عشقه، پس تا حالا كجا بود. وقتي كه با تك تك سلول هاي وجودم، با ذره ذره احساسم فريادش مي كردم، چرا نبود. 

و سر تكان داد با غم. بي صدا و لرزان، ادامه داد. 

ـ چرا وقتي سالم و قبراق، پر از شور جووني، مي خواستمش نبود. نه، اين عشق نيست، اين فقط دلسوزيه. تو داري خودت رو گول مي زني.

چشم بستم. راست مي گفت. گفته هايش خالي از حق نبود. درد داشت. لب به دندان گزيدم. چشم وا كردم. 

ـ نه، نگو فرشيد. عشق من، هميشه با تو بود. من هميشه عاشقت بودم، درست مثل تو ولي يه چيزي مانع برگشت من بود و حالا اون سد از بين رفته. 

نگاهم كرد. چه سرد و خالي بود اين چشم ها. 

ـ از چي حرف مي زني؟

ـ مانع من، پريسا بود. و ... و يه قول. 

پوزخند زد. 

ـ هه! پريسا. 

ـ بله. خب، خب، يه مرد با دو عشق مسخره است ولي اون، اون زن تو بود. 

از كوره در رفت. 

ـ نه! زن من نبود.

ـ ولي تو با پريسا زندگي مي كردي. 

فرياد كشيد با آن حال نزار. 

ـ زندگي نبود فقط يه بازي احمقانه بود كه اي كاش، هيچ وقت شروع نمي شد. يكي زجر مي داد و لذت مي برد و ديگري، زير شكنجه، خرد و شكسته مي شد و دم نمي زد و مي ريخت توي خودش. اين، تمام زندگي من با پريسا بود. اصلا درسته كه اسمش رو بذاريم زندگي؟

مستاصل گفتم:

ـ نمي دونم ولي به من حق بده. كافيه فقط يه لحظه خودت رو جاي من بذاري و حال و روزم رو پيدا كني. شايد بفهمي توي اون موقعيت، چي كشيدم. فكرش رو بكن، مردي رو كه دوست داري، شوهرت، شب و روزش رو با زني غير از تو سر كنه. زني كه قانونا همسرشه. من ... من هر روز، شما رو با هم مي ديدم و روز به روز، متقاعدتر مي شدم كه تو ديگه مال من نيستي. اون زن، تو رو داشت و در ظاهر، خوش بود از اين داشتن. اون قدر خوش بود كه باورم شد كه تو هم دوستش داري و باهاش همراه شدي. خب تو، تو هم يه مردي مثل بقيه. مطمئن شده بودم كه به يه عشوه پريسا، سست مي شي و رام. تصور اين كه لحظاتي رو كه با من داشتي، با پريسا هم تجربه كردي ... نه خدا! داغونم مي كرد. 

بغضم را، سنگين فرو دادم كه چشم هاي بي حالش، گشاد شدند. 

ـ تو به من شك كردي؟ 

ـ نه! گفتم خودت رو بذار جاي من. جاي من فكر كن. بفهم چه كشيدم. 

ـ باشه، من اگر جاي تو بودم، محال بود با اين همه عشقي كه ادعاش رو مي كنم، به كسي كه دوستش دارم، شك كنم. البته شرطش اينه كه عشقت، عميق و واقعي باشه. نه يك شعار. نه يه عشق تو خالي و پوچ. 

ـ عشقم، عشق بود. من دوستت داشتم و دارم. 

پريشان، چشم دوخت به من. مكث كرد طولاني. بي هوا لب وا كرد به غيظ. 

ـ پس منم حق دارم بهت شك كنم و با خودم خيال كنم كه توي اين چند ماهه، بين تو و فرهاد، چي مي تونه گذشته باشه. تو تمام اين مدت، باهاش بودي و حتي با اون زندگي كردي. توي يك خونه، زير يه سقف. 

من ... من به چشم خودم ديدم كه دخترت، توي بغل اون، چقدر زود و ساده، آروم گرفت. اون، حضور تو رو از من پنهان كرد. قايمت كرد براي خودش. تو پشت اون پناه گرفتي تا با من نباشي. 

و صدايش، فرياد شد و به سنگيني پتك فرود آمد روي وجودم. 

ـ تو و دخترت، با اون خوبيد، خوشيد. اسم اين چيه؟ ايني كه با اون مرد تجربه كردي، عشق نيست؟ لعنت به ... 

تابم ته كشيد از كلامش كه بدتر از صد تازيانه، خردم مي كرد. بيزارم مي كرد از نگاهش كه همه تحقير بود. دستم بالا رفت تا به يك نفرت آني، خراب شود رويش. تا مهر سكوت بزند روي دهاني كه به كذب و تهمت وا شده. مزخرف مي گفت و بي ربط. چشم در چشمم، برق زد نگاهش به غم. نم مي شد انگار اين چشم ها. نه! من چيزي مي ديدم مغاير با كلامش. حرف دلش نبودند اين ها. مي گفت تا بشنوم و بسوزم و از پا بيفتم. مي گفت كه تمام شوم. مي گفت تا بگذارمش و بروم. مي گفت تا نگفته و نشنيده، نمانم با او و چه چشم به راه بود براي اين ضربه كاري. دستم را پايين آوردم. خشمم را فرو خوردم و چشم انتظاري اش را در نطفه خفه كردم. پوزخند زدم به رويش. 

ـ خيلي بي انصافي ولي مهم نيست. مي دونم چرا اين حرف ها رو مي زني و قصدت چيه. تو دم مي زني از عشق و عاشقي و وفاداري و شعار ندادن، در عين حال، خودت ... هه! بذار خيالت رو راحت كنم. من مي مونم تا عشقم رو بهت ثابت كنم. 

سرش را پناه داد ميان دستانش. بعد، عصبي دستش را دراز كرد سمت در و اشاره داد به آن. 

ـ برو بيرون. دهنت رو ببند. نمي خوام صدات رو بشنوم. ادامه اين بحث، بي نتيجه است. برو و بذار با درد خودم، بسوزم و بسازم. برو پي زندگيت. همون طور كه مي خواستي. اون طور كه مي گفتي. 

و نگاه گرفت از من و با دست افتاد به جان شقيقه هايش. 

حرف هايش، داغ مي زد روي دلم. سخت ضربه مي زد به تيغ كلام و نگاهش ولي صبر پيشه كردم كه ساخته شده بودم به همت صبور بودنم. آرام روي تخت، سمتش خزيدم. 

ـ هنوز، اون قدر دوستت دارم كه نتونم ساده ازت بگذرم. 

سرش را بلند كرد و با اشاره دستش، تهديدم كرد. 

ـ سرجات بمون و تو رو خدا، اين قدر دوستت دارم رو به زبون نيار. تو معنيش رو نفهميدي، دركش نكردي. تو ندونستي چيه و چقدر باارزشه. خواهشا عشق و دوست داشتن رو، ساده به گند نكش. 

ـ ولي تو، عشق من بودي. و من فهميدمت. 

ـ تمومش كن. من ديگه مثل اون روزها، نمي تونم حرف هاي عاشقونه بزنم و از عشق بشنوم. من ديگه دل و دماغ عشق و عاشقي رو ندارم. هيچ راهي نمونده تا ما رو يك بار ديگه به هم برسونه. برو. 

ـ به من نگاه كن فرشيد. من و تو در دو جهتيم ولي در يك راستا. 

و دستم را روي تخت كشيدم تا او. 

ـ فاصله كمه، خيلي كم. اگه دست دراز كني، مي شه دوباره به هم رسيد. دوباره به صداي قلبت گوش كن. 

دوباره نگاهم كرد و مثل هميشه هامان، به غم. چشم هايم را مي كاويد. با خاطرات، دست و پنچه نرم مي كرد انگار. سر تكان داد. صدايش، به آرامي، نيشتر شد به دلم. 

ـ ديگه نه، وقتي رفتارها و حرف هات رو بياد ميارم، وقتي به ياد ميارم كه براي يه زندگي سه نفره، چقدر التماست كردم، وقتي بياد ميارم كه خيلي ساده، از من گذشتي و غرور مردونه ام رو لگدمال كردي و روندي منو، فقط به اين نتيجه مي رسم كه ما ديگه به درد هم نمي خوريم. راست مي گفتي كه ما نمي تونيم با هم باشيم. چقدر دير فهميدم. 

ـ فرشيد! اين سرنوشت ما بود، تقدير ما. 

ـ سرنوشت آره ولي سرنوشتي كه تو رقم زدي. تو همه چي رو خراب كردي. اين خواست تو بود. مگه نه؟ 

بي خيال حرف هايش، نزديكش شدم و بعد از مدت ها، دستش را گرفتم. 

ـ خواستني من، فقط تو بودي و هستي. 

چه دلتنگ بودم براي اين دست ها. دست گرم و تبدارش را نوازش دادم. مقاومت نكرد. نگاهي به من و بعد به دستم انداخت. بي تفاوت و بي احساس نشان مي داد. 

ـ خيلي وقته كه ديگه حست نمي كنم. تو ديگه مثل اون روزها نيستي برام. 

و به آرامي، دستش را از التماس دست هايم بيرون كشيد. 

ـ تمام شد؟ حرفات رو زدي، ديگه برو. 

نفسي عميق كشيد، بدتر از صد آه و شايد بغض كرد، بس كه صدايش مي لرزيد. بغض كردم به خواهش. 

ـ نمي توني به همين راحتي، منو از خودت بروني. 

ـ مي تونم، همون طور كه تو تونستي. 

ـ ولي ما يه بچه داريم. ما سه نفر، بايد با هم باشيم. 

ـ منظورت از بچه ما، همون ثمره هوسه. هموني كه مي خواستي تك و تنها بزرگش كني. بدون ِمن؟

اين چند جمله را هم فرياد زد سرم. 

ناباورانه زل زدم به او كه رخ گرفته بود از من. 

ـ نگو كه شيرين رو هم، مثل من نمي خواي؟

سوالم بي پاسخ ماند. شبيه به همان هميشه هايي كه بي جواب بود، انبوه سوالات اين و آن. 

تكيه زد به تاج تخت. سر نشاند روي تن ديوار. نگاهم نكرد ديگر. 

از جا برخاستم سريع. تخت را دور زدم تا بيرون اتاق. 

ـ فرهاد كجايي؟ فرهاد!

فريادم، نگران كرده بود فرهاد را. 

ـ اين جام، توي سالن. چه خبر شده؟

دويدم تا سالن. دويد سمتم. 

ـ شيرين؟ شيرين كو؟ 

فرهاد با دلواپسي، به كاناپه اشاره كرد. 

ـ تو خوبي؟ موردي پيش اومده؟ چي شده؟

شيرين را كه بيدار شده بود و دست و پا تكان مي داد، به آغوش كشيدم و بي حرف، با خود بردم سمت اتاق فرشيد. 

ـ دارم باهات حرف مي زنم. بچه رو كجا مي بري؟ چته تو آخه؟

بي توجه به او، در را پشت سرم مي بستم كه پا گذارد لاي در و مانع شد. صورتش را آورد جلو و عصبي، چشم در چشمم شد. 

ـ داري چي كار مي كني؟ بازي با احساساتش. نه، اين راهش نيست. 

غر زد زير لب و خود را كنار كشيد و در را بستم به رويش. سرم درد مي كرد و قلبم. گلويم تير مي كشيد از بغض. 

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

داشتم با احساسات فرشيد بازي مي كردم؟ باز هم بازي. بازيچه تازه مان، شيرين بود؟

پا گذاردم روي باورها و تفكراتم. دانسته، بازي مي كردم و بازي مي دادم. رفتم تا نزديك فرشيد. 

ـ نگاش كن. اين دخترته. دختر من و تو. تو نمي توني انكار كني كه پدرشي. 

داشتم جلوتر مي رفتم كه بي نگاه ، صدايش به لرز نشست. 

ـ اين بچه رو آوردي اين جا كه چي؟ من، دفعه اول نديدمش، پس الان هم نمي خوام ببينمش. ما ديگه به هم تعلق نداريم. همه چي تموم شده. درست از وقتي كه فرار كردي و بچه ام رو ازم دزديدي. توي اين چند ماهي كه پيدات كردم، مي تونستم از طريق قانون و پولم، شيرين رو ازت بگيرم ولي، ولي اين كار رو نكردم. بهت رحم كردم. دلم براي بي كسي و تنهايي ات سوخت، درحالي كه پدر بودن و ديدن بچه ام، حق شرعي و قانوني ام بود. حالا هم ببرش. ديدنش هيچ توفيري به حال و روزم نمي كنه. خودت هم برو. نبودنت بهتره. نمي خوامت ديگه. 

خرابم مي كرد با اين همه بي تفاوتي و سردي. شيرين، بايد نرمش مي كرد. بايد گرم مي شد با دخترش. 

ـ ولي فرشيد. تو رو خدا نگاش كن. شيرين، جزيي از توئه در كنار من. من با وجود شيرين، چطور مي تونستم تو رو فراموش كنم. اون به تو احتياج داره و من ... 

از من، اصرار بود و از فرشيد انكار. كلام و اشك و خاطرات، هيچ كدام، رامش نمي كرد. بي آن كه به شيرين و يا حتي من، چشم بياندازد، فقط شكوه مي كرد و بيرون رفتنمان را از زندگي اش مي خواست. او گلايه مي كرد و منزجر بود. من عاشقانه مي گفتم و برگ مي زدم يادمان گذشته هاي من و او را. او فرياد مي زد و بي نتيجه مي خواند اين بودن و هم كلامي را. من زمزمه مي كردم عشق را و به يادش مي آوردم به ثمر نشستن عشقمان را با شيرين. از پريسا گفتم كه مانع رسيدن من و او بود به يكديگر. از عهدم با اشرف گفتم. گفتم كه تنها كسي بودم كه درد اشرف را مي دانست و مي فهميد. من بودم كه مي دانستم آرزويش در واپسين روزهاي زندگي اش، ديدن پسرش بود در لباس دامادي و در كنار پريسا. بايد مي فهميد كه خودخواهي نكردم و كنار كشيدم خودم را از داشتنش تا نشوم باعث و باني مرگ آن پيرزن مشتاق و چشم به راه و باز گفتم و گفتم. نمي شنيد، نمي ديد. فرياد زد. كلافه شد از سردرد. 

گريه كردم. شيرين زار زد. فرشيد ، خرد شد از درد. اشك و اشك و آه. 

دردش چه بود؟ بيماري؟ من؟ خاطره ها؟ 

ـ داري چي كار مي كني با خودتون؟ تمومش كن محبوبه. برو بيرون. 

فرهاد فرياد كشيده بود سرم. بيرون رفتم، نماندم. 

ـ براي چي آورديش اين جا؟ نبايد مي اومد. من دارم ميميرم و نمي خوام اين جا باشه. شيرين چرا؟ 

اعتراض فرشيد، دلم را لرزاند. چيزي ويران شد درونم. مرگ فرشيد. نه خدا! 

شيرين به بغل، رفتم تا آشپزخانه. سعي مي كردم با همه ناآرامي ام، آرام كنم دختركم را. ديد زدم آشپزخانه درهم و به هم ريخته را، و از نظر گذراندم روزهاي بود و نبود فرشيد را. راست مي گفت. ظلم كرده بودم. به او، به خودم و حتي به شيرين. بي رحمي بود، عاشق باشي و بي وجود و حضور عشق، بسوزي. حسرت بكشي و دم نزني. حماقت بود. كاش آن قدر شجاعت داشتيم كه با او، در برابر همه بايستيم و بگويم به همان اندازه كه دوستم دارد، دوستش دارم ولي ما نه شجاع بوديم و نه حتي عاشق واقعي. كاش نمي گذاشتيم كار به اين جا بكشد. كاش زمان، فقط به خاطر ما، كمي به عقب برمي گشت. اي كاش! فقط اي كاش! 

ـ من ساك هاتون رو مي برم، شما هم راه بيافتيد. 

صداي جدي و محكم فرهاد، بيرونم كشيد از دنياي افسوس ها و خيال ها. 

ـ اونا رو كجا مي بري؟ ما كجا راه بيافتيم؟

پشت به من گفت:

ـ بر مي گرديم خونه. 

ـ ولي ما مي خوايم بمونيم. 

رو به من سر برگرداند. 

ـ ولي فرشيد نمي خواد. 

نگاهش، خشمگين و عميق بود. دستور مي داد اما تاكيد كردم روي حرفم. 

ـ من بايد بمونم. بايد اين جا باشم، كنارش. 

ساك ها را زمين گذاشت. دست هايش توي هوا عقب و جلو مي رفتند كه به حرف آمد. 

ـ چرا متوجه نيستي محبوبه؟ فرشيد بيماره. اون به آرامش و سكوت و استراحت نياز داره، نه آزار و اذيت و فشار روحي. حضور تو، حالش رو بدتر كرده. بودنت، زجرش مي ده. صداي فريادهاي شيرين، داغ مي زنه روي دل فرشيد، كه حسرت كشيده براي با اون بودن. نمي دونم توي اون اتاق چي گفتيد و چي بينتون گذشته ولي ديدم كه تمام مدت، مثل يه بچه گريه مي كرد و درد مي كشيد. اون نبايد عصبي و هيجان زده بشه ولي تو باعث شدي كه ... 

اشك هاي فرشيد. نمي فهميدمشان ولي خوب مي دانستم نه فقط براي حالا و امروزمان، كه ديروز و فردايمان هم گريه كردن مي خواست بس كه مبهم بود و زجرآور و شكنجه كننده. سر تكان دادم و غم زده، صورت بردم بيخ گردن شيرين. صدايم از ته چاه بيرون مي زد به زور پنجه بغض. 

ـ ما مي مونم. 

عصبي جلوتر آمد. يك چشمش به شيرين و يك چشم، به من. با حرص، دندان به هم فشرد. 

ـ نه محبوبه. حال جسمي و روحي فرشيد، اصلا مساعد نيست. اگه داري ازش انتقام مي گيري، الان وقت مناسبي نيست. حالا نه. 

صدايش آرام بود ولي قدرت اخطارش، نقض مي كرد آرامشم را. 

ـ تو در مورد من، چي فكر مي كني؟ به خدا حرف انتقام نيست، فقط مي خوام مراقبش باشم. اون يه تكيه گاه، يه حامي، يه ... يه همراه مي خواد تا بتونه با بيماريش مبارزه كنه. 

با ابرو به شيرين اشاره داد، كه يعني صدايت را بياور پايين. 

ـ ولي تو نمي توني همراهش باشي و خودت خوب مي دوني چرا. دير اومدي، خيلي دير. 

دير بود ولي ماندم. آمده بودم كه از نو بسازم. همت كرده بودم كه به عبرت از بد رنگي گذشته ها، خوش رنگ كنم آينده مان را. پي ساختن لحظه هايي بودم با خودم و فرشيد و شيرين. از آن لحظه ها كه بماند در يادمان به پررنگي عشق و وفا. 

فرهاد رفت. سخت رضايت داد به ماندن ما، ولي. علي رغم نگراني فراوان، سفارشات لازم در خصوص مراقبت از فرشيد را گوشزد، و وقت دقيق مصرف داروها را يادآوري كرد. فرهاد رفت ولي با دنيايي ترديد. من اما مطمئن بودم از ماندنم.

***

سه روز گذشت و من در آن خانه بودم و چه سخت گذشت هر لحظه اش. نه دارو، نه غذا. فرشيد هيچ چيز را نمي خواست. بدتر از همه، مرا هم نمي پذيرفت. التماسش كردم كه به چشم يك پرستار به من نگاه كند ولي باز هم امتناع بود و نهي. حرف نمي زد، فرياد هم نمي كشيد ديگر. خودش را زنداني خودش كرده بود و مرا راه نمي داد به خلوتش. دلواپس حالش بودم كه داروها فقط تسكين دردش بودند. سر وقت مصرف كردنشان توي آن حبس اجباري، شده بود فكر و خيال تازه ام. آرام و قرار نداشتم. نبودش، يك مصيبت بود و بودنش در كنارم، برخلاف هميشه كه آرامش بود، اين بار زجرم مي داد هزار بار بدتر از نبودنش. 

سومين شب از بودنمان، وقتي شيرين شيرش را خورده و به خواب رفته بود، من بيدار بودم و خيالم با فرشيد پرسه مي زد. با فرشيدي كه ساعتي پيش، مثل تمام لحظات اين سه روز، مرا از خود رانده بود. فرشيدي كه ديگر مرا نمي خواست. كسي كه بازگشت مرا از سر دلسوزي مي دانست نه عشق. فرشيدي كه در اين چند روزه، حتي به قد يك نيم نگاه هم، شيرين را از نظر نگذراند. چشم انداختم به دختركم كه كنارم روي تخت آرميده بود و خواب فرشته ها را مي ديد و هر از گاهي، لبخندي به شيريني خودش، روي لب هاي كوچكش جا خوش مي كرد. آرام با سرانگشت، موهاي سياه نرمش را نوازش دادم. 

ـ شيرينم بابا رو نديد. بابا بداخلاقي كرده باهاش. تو رو هم عين ماماني نخواست. نه قربونت برم. بابا دوستت داره. خيلي هم دوستت داره چون همون قدر كه تو مال مني، به بابا هم تعلق داري. بابا داره لجبازي مي كنه. اون هر دوي ما رو دوست داره. 

و غمگينانه لبخند زدم. 

ـ نمي دونم شايد الان داري بابا رو خواب مي بيني كه بغلت كرده و باهات بازي مي كنه و مي بوسدت. آره، حرفاي من زيادي احمقانه است. تو خوب مي دوني كه بابا خيلي دوستت داره. 

و سرخم كردم رويش و به آرامي، بوسه اي نشاندم روي پيشاني اش كه ميان رويايش، دوباره ريز خنديد. رويش را خوب پوشاندم و از حالت نيم خيز، برخاستم و روي تخت نشستم. نگاهم رفت تا ساعت. چيزي تا دوي بعد از نيمه شب، نمانده بود. دوباره داروي فرشيد، ذهنم را درگير كرد. امشب، سومين شبي بود كه از وضعيت پزشكي و مراقبتي اش، بي خبر بودم. با دودلي و دلهره افتاده به جانم، از روي تخت برخاستم و سمت درب اتاق رفتم. بايد سري به او مي زدم و با تمام تنگ خلقي ها و تشرهايش، داروها را بخوردش مي دادم ولي اگر مثل دفعات قبل، كوچكم مي كرد چه؟ سست شدم و پا عقب كشيدم. به ثانيه نكشيده، با يادآوري بيماري كه بد پيله كرده بود به جان نازنينش، پيه همه چيز را به تنم ماليدم و از اتاق بيرون زدم. رفتم تا آشپزخانه و ليواني آب با خودم برداشتم. تا رسيدن به اتاقش، هزار فكر و خيال ترسناك، غرقم كردند در وحشت. اين سكوت طولاني اش! مرگ! 

لعنت فرستادم به شيطان. نگران تر از قبل، دستگيره را چرخاندم. قفل نبود. تلخ، خنديدم. درب را وا كردم و قدم گذاردم توي اتاق نيمه تاريك. تنها منبع روشنايي اتاق، آپاژور روشن سبز رنگ روي پاتختي بود. آرام درب را پشت سرم بستم و جلوتر رفتم . جرات مي خواست پس به آرامي گفتم:

ـ فرشيدم بيداري؟ وقت خوردن داروته. پاشو جونم. 

و ليوان آب را گذاشتم همان جا روي پاتختي ولي او حركت نكرد، چيزي نگفت. دوباره با قلبي نگران و صدايي كه آرام جلوه اش مي دادم، صدايش كردم. 

ـ فرشيد، پاشو تنبل خان. 

و ترسيده، نگاهش كردم. توي نور كم ناشي از آپاژور روشن، تازه مي ديدم كه لحاف را تا زير چانه اش بالا آورده و آن را دور خود پيچيده. ابرو در هم كشيدم به حيرت و دلهره. 

ـ تو چرا اين جوري مي كني؟ حالت خوبه فرشيد؟ 

و روي صندلي نزديك تخت نشستم و سرجلو بردم و دقيق تر نگاهش كردم. حرف مي زد. چيزي مي گفت مبهم و نامعلوم ولي نه، انگار دندان به هم مي كوبيد. 

ـ سرده. خيلي سرده. 

سرد! يعني از سرما بود كه چنين دندان به هم مي زد و مي لرزيد اما دماي اتاق گرم بود و مناسب. شوفاژها روشن بودند كه. خواب مي ديد شايد. دست بردم طرفش و صدايش زدم با ترسي كه لرز انداخته بود به تن و كلامم. 

ـ فرشيد، پاشو. بيدار شو. داري خواب مي بيني. مي شنوي صدامو؟ فرشيد؟ 

عصبي، از روي صندلي برخاستم و لحاف را به سختي از ميان انگشتانش بيرون كشيدم و تا نيمه از رويش كنار زدم. بي هوا، پيش چشمم، توي خودش مچاله شد و دست هايش را به دور تنش حلقه كرد. لحاف را پرت كردم يك گوشه و روي تخت نشستم. خواستم دست هايش را از خود و اين كابوسي كه گرفتارش بود، رها كنم ولي دست عقب كشيدم به ترس. سرما نشست به جانم، بس كه سرد و يخ كرده بود دستانش. مرگ اشرف شد تمام ياد و فكرم. دست هاي فرشيد، سرد و بي روح بودند به قد دستان يك مرده. لعنت فرستادم به خودم. 

دوباره لحاف را چنگ زدم و كشيدم روي تنش. هنوز مچاله بود توي خودش و دندان به هم مي كوبيد و از سرد بودن هوا مي ناليد. توي تاريك و روشن اتاق، چشم چرخاندم اطرافم. دويدم سمت كمد ديواري و از ميان رختخواب هاي درون آن، چند پتو را بيرون كشيدم. يكي را بردم سمتش. انداختمش روي لحاف. 

ـ بهتر شد فرشيد؟

باز هم لرزش هاي پر تكان. صداي دندان ها. شبيه آدمي شده بودم كه راه چاره اي نداشت و فقط دور خودش مي چرخيد. آشفته، پتوي بعدي را هم رويش كشيدم و كاملا پوشاندمش. بغض گرفتارم كرد. 

ـ فرشيد حرف بزن. چي شده؟ نمي فهمم تو چرا اين جوري؟

ـ سرده. سر ... سرده. 

دوباره همان كلمه تكراري. كلافه شدم. ديگر پتويي هم نبود كه گرمش كند. نمي دانم چرا حتي به فكرم نرسيد از اتاق هاي ديگر، روانداز بياورم. اصلا مانده بودم چه كنم. فقط برخاستم و درجه شوفاژ را بالا بردم و دوباره كنارش نشستم. 

به دقيقه نكشيده، هواي اتاق آن قدر گرم شده بود كه من داغ كرده بودم ولي فرشيد، هنوز هم مي لرزيد. سردرگم، پي چاره بودم. در اين ساعت شب، از كه كمك بگيرم، جز خدا. پس صدايش كردم. خدايا كمك كن!

من از ترس و نگراني و بغض مي لرزيدم و فرشيد از سرما. ناغافل از خودم، دست لرزانم را بردم زير آن همه روانداز و دست سردش را بالا آوردم تا دهانم. تند و تند، دستش را ميان دستانم مالش دادم و نفس گرمم را مرحمش كردم. 

چقدر اين كار را پياپي انجام دادم، نمي دانم. فقط وقتي به خودم آمدم كه دستم را به سختي با دستش فشرد. نگاهش كردم. ديگر دندان به هم نمي سابيد. ديگر نمي لرزيد. دستش را ول كردم. دستم را رها نكرد. سخت دستم را چسبيده بود. به خيالم انگار گرماي مرا مي خواست، نه گرماي پتو و لحاف و شوفاژ را. پي گرماي واقعي بود، نه گرماي مجازي. دستم آزاد نمي شد. شناخته بود دست هايم را. با بغضي كه كم كم مي شكست، گفتم:

ـ صدامو مي شنوي فرشيد؟ وا كن چشاتو. نگام كن. بگو كه خوبي. 

نه جواب، نه نگاه. فقط دستم را مي فشرد. خيال كردم، دلش برايم تنگ شده. آن قدر كه من دلتنگش بودم. قطره هاي اشك، ليز خوردند پايين. دوباره دستش را نوازش دادم و لب هاي داغم را مهمان دست نيمه گرمش كردم. چقدر دلتنگ بودم براي خودش و دستانش. دلم نه اين دست هاي سرمازده، كه دست هاي گرم و مهربانش را مي خواست. حال خودم را نمي فهميدم. خواسته و ناخواسته، آرام خودم را سراندم زير لحاف و انبوه پتوها، و درست رو در رو و كنارش، دراز كشيدم. 

ـ وقتي دست هاي من، دست هايش را گرم مي كند، شايد تمام تنم، سراسر وجودش را گرم و زنده كند. 

با اين فكر، تن چسباندم به تنش. نگاهش كردم و دست كشيدم روي صورت و بازويش. چه تماشا داشت اين مرد بيمار و شلخته و دردمند. چه بي تابش بودم. صورت رساندم به صورتش. راه را باز گذارده بودم كه حتي قطرات اشكم، مهمان شوند به صورت بي روحش ولي او هنوز خواب بود. خوب بود كه خواب بود و دستپاچگي ام را براي اين بودن دوباره نمي ديد. خوب بود كه نمي ديد التهاب افتاده به جان و تنم را در برش. تماشا مي كردمش، آن قدر كه آرام آرام گرم و گرم تر شد. من از فرط حرارت ديدار دوباره اش ذوب مي شدم و ذوبش مي كردم با خودم. توي حال و هواي شيدايي و خيره شدن هايم، ناگهاني چشم وا كرد. مرا نديد اما دستم را رها كرد. پتوها را كنار زد. صداي گرفته اش، شادم كرد. 

ـ گرمه، خيلي گرمه. 

دوباره چرخيد رو به رويش. درست رو به من. نفس هاي گرمش، تند و تند، صورتم را قلقلك دادند. چند بار پلك زد. به خيالش كه خواب مي ديد. من. اين جا؟ اين قدر نزديك به او. چشمانش گشاد شدند. خواست خود را از من جدا كند ولي كشيدمش تا خودم و سر جلو بردم تا او به خواهش. 

ـ نه فرشيد، ديگه نه. ديگه نمي خوام ازت جدا بشم. ديگه نداشتنت بسه. 

و دردمندانه، پيشاني به پيشاني اش چسباندم. به خشم سر كشيد عقب. 

ـ تو! تو اين جا چي كار مي كني؟ اون هم اين طوري. تو بايد مي رفتي. 

ملتمسانه، چنگ زدم دستش را. 

ـ سرد بودي و مي لرزيدي. من گرمت كردم. درست مثل روزهايي كه تو گرمم مي كردي. با گرمي وجودت. تو رو خدا. تو رو خدا، ديگه اين گرما رو از من نگير. من به تو احتياج دارم. سه روزه اين جام كه بفهمي و ببيني محتاجم بهت. به بودنت. نه، سه روز نيست. چند ماهه كه ... 

سر تكان داد. 

ـ نه. ديگه به همديگه احتياج نداريم. تو زندگي ات رو داري و دخترت رو. من هميشه نبودم. من هميشه ديده نشدم. نفهميدي منو. 

عصبي، دوباره پسم زد. 

ـ بهت گفتم كه بودن من و تو، ديگه معني نداره. چون ديگه عشقي نيست و بودن تو، الان اين جا فقط از سر دلسوزيه. تو مي دوني كه دارم ميميرم و ... 

كه سر جلو بردم و لب روي لب هايش نشاندم و ساكتش كردم. خيلي فرز، سر عقب كشيد به غيظ و تعجب. 

ـ داري چه غلطي مي كني؟ 

دوباره نزديكش شدم، باراني. 

ـ نمي خوام حرفاي تكراري يه مرد لجباز رو بشنوم. نمي خوام از مرگ بگي. من و تو، هر دو زندگي مي خوايم. پس باهام زندگي كن. با من و دخترت زندگي كن. مرگ سراغمون نمياد، مگر وقتي كه دور باشيم از هم. بمون باهامون. زندگي كن و زندگي بده. 

و دستش را نشاندم روي صورت و گردنم. 

ـ باهام زندگي كن. 

چشم دوخته بود در چشمان خيس و ملتمسم و آن ها را با نگاهش مي كاويد. 

كاش در اين كند و كاو نگاهم، مي فهميد كه هنوز هم به اندازه وقتي كه سالم بود و حتي بيشتر، عاشقش هستم و مي خواهمش.

دقايق مي گذشتند و او خيره نگاهم مي كرد. به آرامي، دستش را روي صورتم به حركت واداشتم. به خودش آوردمش. بس بود تماشاي من شرمزده عاشق. نرم نرمك، گره ابروانش وا شدند. مجوز صادر شد براي نزديكي بيشتر. سر جلوتر بردم. نمي دانم چه شد و چه ديد ميان چشم هايم كه انگشتانش جم خوردند و به سبكي روي صورتم به رقص آمدند. وجدي ناگفتني ته دلم جولان داد. لبخند زدم از اين نوازش و كمي بعد، او خودش بود و ما بعد از مدت ها، در كنار هم بوديم. گاهي با من سازش مي كرد و دمي ديگر، سر ناسازگاري مي گذارد. لحظه اي، عاشقانه مرا مي خواست و ساعتي ديگر، از خود مي راند. دمي، سرخوشانه مي خنديد و زماني ديگر، عاجزانه مي گريست. شبيه آن روزهاي من، دودل شده بود و لبريز از ترديد ولي من، ديگر دودل نبودم و براي لحظه اي، شك به خودم راه ندادم. من آمده بودم كه بمانم چون مثل هميشه ي او، عاشق بودم. سرانجام وقتي كه هنوز سپيده بر پهنه آسمان خودنمايي نكرده بود، داروهايش را به او خوراندم و او به خواب رفت ولي من هنوز هم نگاه نگرفته بودم از تماشايش. من به فرشيد معتاد شده بودم. به هر روز ديدنش و به بودن با او و خيلي وقت مي شد كه اين درد شيرين را با خود داشتم. آه خدايا! آن روزها كه در اين خانه بودم، همين بس كه در هوايي نفس بكشم كه پر بود از دم و بازدم هايش. پس چطور اين همه مدت را توانسته بودم بي نفسش، نفس بكشم و زنده بمانم. كمي بعد، نفس در نفس و تن به تنش، مست از حرارت سوزان آغوشش، شريك شدم اسارتم را با خواب. خوابم سبك بود. يك صدا، يك بالا و پايين شدن تخت، وادارم كرد به بيدار شدن. چشمانم را به زحمت وا كردم از سنگيني اشك هاي شبانه و دير خوابيدن. اطرافم را با چشماني نيمه باز ديد زدم. روز شده و حضورش، از شعاع نور ساطع شده از پشت پرده ها پيدا بود. روي دست ديگرم چرخيدم كه ديدمش، نشسته روي تخت و پشت به من. دست دراز كردم تا بازويش. 

ـ صبح بخير. تو كي بيدار شدي؟

چرخ زد سمتم. در ميان دست هايش، درست چسبيده به آغوشش، شيرين را يافتم. خوش لحظه اي بود. نگاهم دل نمي كند از خيره شدن به اين پدر و دختر. فرشيد هاج و واج و با چشماني خيس، شيرين را تماشا مي كرد و شيرين، دست در دهان فرو كرده، چشمان درشت و براقش را ميخ كرده بود روي مردي كه خيلي زود در برش آرامش يافته بود. روي تخت، نيم خيز نشستم و لبخندزنان، دست بردم تا فرشيد و به آرامي، شيرين را از آغوشش گرفتم. 

ـ پس بالاخره اين جوري با هم آشنا شديد؟ 

و شيرين را بوسيدم. 

ـ جانم. چيه ماماني؟ دخملم چشه؟

فرشيد كه هنوز چشم بر نداشته بود از شيرين، بي صدا به صدا آمد. 

ـ با ... با صداي گريه اش بيدار شدم. انگار منو صدا مي كرد. منو بلند كرد از خواب ناز و كشوندم با خودش تا طبقه بالا و ديدمش. 

و لب تر كرد. 

ـ هنوز هم باورم نمي شه كه ... كه اين پرنسس كوچولو،. بچه ما باشه و من، پدرش. وقتي خواستم بغلش كنم، مي ترسيدم. مي ترسيدم دست و پاهاي كوچيكش آسيبي ببينه ولي اون قدر دست و پا تكون داد و ناله كرد كه دلم راضي شد تا سمتش برم و آرومش كنم. 

ميان رژه اشك هايش، نيم خندي زد و ادامه داد. 

ـ تنش نرم و گرم بود. يه جور عجيبي شده بودم. خون تازه توي جونم به جريان افتاده بود. گرماش، سر حالم مي آورد. به خودم چسبوندمش و آروم تكونش دادم. وقتي آروم شد، به من نگاه كرد. منو نشناخت. باز هم نگاه كرد و من نگاش كردم. موجود قشنگيه. قشنگ تر و عزيزتر از اون چيزي كه تمام مدت نبودنتون، با خودم تصور مي كردم.

نوك انگشتم رو رسوندم روي چال زير لبش. لب هاش رو باز و بسته كرد. غنچه شد لب هاي كوچيكش و شايد هم خنديد ولي من ... من گريه كردم. مسخره است، مگه نه؟ ولي براي روزهايي كه كنارش نبودم، اشك ريختم. به لحظاتي فكر كردم كه بدون اون گذشت. و نفهميدم چطوري گذشتند، مگر به حسرت. 

و بغض و آهش را يك جا فرو داد. 

ـ تو رو خدا بس كن فرشيد. نبايد خودت رو آزار بدي. ما ديگه با هم هستيم. اين شازده خانوم، هم بايد يه چيزي بخوره و هم بايد عوضش كنم. بخند عزيزم. 

و خواباندم شيرين را روي دست راستم و به او شير دادم. سربرگرداند. نگاهمان نكرد. تعجب كردم. 

ـ فرشيد! چي شد؟ تو شوهر مني، پدرش. مي توني هر لحظه ي من و دخترت رو تماشاچي باشي. 

پشت كرده به من، از جا برخاست و ديدم كه دست هايش را بالا آورد تا صورتش. شانه هايش مي لرزيدند. نگرانش شدم. 

ـ فرشيد، تو ... تو داري منو نگران مي كني و با استرس شير دادن، اصلا براي بچه خوب نيست. 

يكهو برگشت طرفم. 

ـ متاسفم ولي شما دو تا نبايد با من و اين جا بمونيد. نمي خوام شيرين، با غصه و درد و بيماري كه من عاملشم، زندگي كنه و حتي تو. نه! تا همين جا كافيه. شما بايد از اين جا بريد. 

اخم كردم به حرفش كه نامربوط بود. 

ـ خواهش مي كنم فرشيد. ما، ديروز و ديشب، حرف هامون رو با هم زديم. ما با هم كنار اومديم ولي انگار اين تويي كه هنوز با خودت كنار نيومدي. من بهت گفتم كه اومدنم برگشتي نداره، پس دوباره شروع نكن لطفا. 

تا شيرين را ببوسم، دوباره روي تخت نشست و دست كوچك دخترش را بدست گرفت. 

ـ پس شيرين چي؟ تو به جز خودت، به اون هم فكر كردي؟ 

دستشان را در دست گرفتم. 

ـ همون قدر كه من به تو محتاجم، شيرين هم بهت نياز داره. اون، پدر مي خواد و تو نمي توني، محبتت رو ازش دريغ كني. مخصوصا حالا كه ديديش و يه جوري، مهرش به دلت افتاده. بد نكن باهامون، فرشيد. 

دستش را از دست من و شيرين رها كرد. 

ـ ولي تو، در تمام مدت، دست تنها بزرگش كردي. بدون اين كه سايه مردي به اسم پدر روي سرش باشه. شيرين، بي محبت پدر زندگي كرده، پس هر دوتون از اين به بعد هم مي تونيد كه ... 

سر تكان دادم كه حرفش را ببرد. 

ـ ديگه چيزي نگو. اگه تو كنارم نبودي، ولي فكر و ياد و حرفات، هميشه با من بود. و لالايي خواب شيرين، فقط خاطراتي بود كه از تو براش مي گفتم. اون تو رو مي شناسه و مطمئن باش كه با تمام وجود مي خوادت. همون طور كه من هم. 

و به او چشم دوختم، غمزده. 

ـ خيال نكن روزاي بي تو بودن، روزاي خوب و راحتي بودند. نه! خيلي وقت ها، خيلي جاها، از پا مي افتادم. من كم آورده بودم و شايد هم تو. 

ـ اما اين جدايي، خواست خودت بود. 

و دستي به پيشاني اش زد. 

ـ حق با توئه ولي به خاطر تو بود و اون قول و من به همون اندازه، تقاص پس دادم. اما ديگه نه. حالا ما هر سه مون، بايد با هم باشيم و اگه تو هم نخواي، شك نكن كه انصرافت، فقط يه حرفه. چون نمي توني، چون طاقت نمياري، درست مثل من. 

كه شيرين رهايم كرد و سر عقب كشيد. فرشيد دوباره به من پشت كرد و زمزمه اش رسيد به گوشم و چنگ زد به جانم. 

ـ من فقط به زبون و حرف، شوهر تو و پدر شيرينم. راست مي گفتي كه نه اسم من و تو، توي شناسنامه هاي همديگه است و نه حتي شيرين. چطور ثابت كنيم. كجا ثبت شده اين مال هم بودن؟

و سرش را تكيه داد روي دستانش و بعد هم فشردش ميان دو دستش.

شيرين را كه سير شده بود و پاهايش را بالا برده و مي رقصاند، روي تخت خواباندم و آن سوي تخت رفتم تا فرشيد. نشستم كنارش. دستم را به دورش حلقه كردم و خودم را چسباندم به او. 

ـ يادمه يه روز گفتي كه خيلي وقت ها پيش، اين نسبت و قشنگي هاش، توي دلهامون ثبت شده ولي اون جوري كه تو هم مي گي ثبتش مي كنيم. ساده تر از اين، مگه مي شه؟

هيچ نگفت. رهايش كردم و مقابلش زانو زدم. 

دو دستش را از حصار صورتش كه پايين آوردم، وحشت كردم. چشمانش، تر و صورتش، سرخ و رگ ها و اعصاب صورتش به نحوي عجيب، پيدا شده بودند. نگران و وحشت زده گفتم:

ـ فرشيد! تو خوبي؟ چرا اين جوري شدي؟ 

بي هوا چشمانش سياهي رفت و با فاصله از شيرين، روي تخت وا رفت. همان طور زانو زده، خودم را كشيدم سمتش. تكانش دادم. 

ـ فرشيد، فرشيد! به من نگاه كن. مي شنوي صدامو؟

چشم وا كرد و گريان، با حالي بدحال لب به كلام گشود. 

ـ سرم ... سرم داره مي تركه. درد دارم. 

و باز، سرش را ميان دو دستش پنهان كرد. 

تخت را رد كردم و رفتم سمت ميز و از همان جا، داروهايش را برداشتم و با كلافگي، داروها را به خوردش دادم. به زحمت و با گذشت زماني نسبتا طولاني از درد و اشك، آرام گرفت و با تسكين داروها، به خواب رفت. كنارش بودم و دستش توي دستم بود كه با خودم فكر مي كردم بايد آرزويش را برآورده كنم. او فقط همين چند ماه را فرصت داشت و شايد، من و شيرين. رويش خم شدم و پيشاني گرمش را بوسيدم و طوري كه بيدار نشود، از كنارش برخاستم. پدر و دختر را در خواب ناز تنها گذاردم و بي صدا از اتاق بيرون زدم. فكري ناگهاني توي ذهنم لانه مي كرد. توي سالن، روي مبل حنايي رنگ، نشستم و صورتم را گذاردم كف دستم. يعني ممكن بود؟ اگر مي فهميد چه مي كرد؟ اصلا بقيه چه فكري در موردم مي كردند؟ نكند واقعا اين كارهايم از روي دلسوزي باشد برايش؟ يعني برايش دل مي سوزاندم؟ ولي نه! دلسوزي نيست. يقين داشتم چيزي غير از اين است. من اگر هم روزي خواستم جدا باشيم، و حتي به زبان، عشقش را انكار كردم، همه ظاهري بودند. چون در دل من غوغايي به پا بود و يادش، هميشه و همواره، مهمان دائمي قلب و ذهنم بود. سر بلند كردم و خيره شدم به رو به رويم. جايي نزديك بوفه شيك مملو از ظروف كريستال و چيني اعلاء. بعد نگاهم را از آن گرفتم و بقيه سالن را تند و تند ديد زدم. با خودم درگير بودم. يعني فكري كه آمده بود سراغم، بايد عملي مي شد يا اين كه در حد يك خيال خوش، يك رويا، به فراموشي مي سپردمش. بايد به فرهاد مي گفتم. به ... به سولماز چه؟ و اگر مي فهميدند، پس فرشيد چه؟ افكارم، آشفته و درهم و برهم شده بودند. به همه چيز و همه كس فكر مي كردم و از همه بيشتر به كاري كه كم كم متقاعد و مطمئن مي شدم كه بايد به انجام برسانمش. 

ـ بله؟ 

ـ سلام، سولماز خودتي. 

ـ شما؟

ـ منم، محبوبه. خوابي يا بيدار دخترجون؟ كجايي بي وفا؟

ـ تو ... تو الان؟ اين وقت روز؟ اون جا چي كار مي كني؟ درست ديدم كه! اين شماره تماس خونه احتشام نيست؟ 

دستپاچگي فرياد مي زد از كلامش. 

ـ درسته. من اين جام، پيش فرشيد. 

ـ چرا محبوبه؟ باز هم؟ بسه ديگه. تو كي مي خواي عاقل بشي؟ تو ديگه يه بچه داري، در حالي كه هنوز هم نمي خواي بزرگ بشي. مگه قرار نبود با درآمد كار پيش فرهاد، يه جايي دست و پا كني و بري رد كارت. پس چي شد؟ تو كه ... 

پريدم ميان كلامش به لبخند و حيرت. 

ـ به به! مي بينم كه آمار منو اساسي داري. تو كه خيلي وقته از من بي خبري. خبر تولد شيرين و كارم پيش فرهاد رو كلاغ سياه برات آورده؟ پس كاش حداقل برات قار قار مي كرد و مي گفت كه پريسا هم طلاق گرفته و رفته. 

ـ از دست تو. برگشتي پيشش كه جاي خالي همسر رو براش پر كني. 

دوباره مانع ادامه كلامش شدم. 

ـ مي بخشيد كه حرفت رو قطع كردم ولي براي شنيدن و گفتن اين حرف ها زنگ نزدم. خواستم كه بياي اين جا. يه مهموني داريم و تو هم بايد باشي. 

ـ چي داري مي گي تو؟ باز چه دسته گلي مي خواي به آب بدي؟ 

ـ آها! گفتي دسته گل. لطف كن وقتي داري مياي، يكي از اون خوشگلاش رو هم برام بگير. از اونا كه عروس خانم ها مي گيرن دستشون. خوش رنگ باشه ها. 

ـ تو خل شدي. كله سحري زنگ زدي، داري حرفاي بي ربط و چرت و پرت مي گي. اصلا حالت خوبه؟ تو قاطي كردي انگاري. صبر كن بينم. نكنه ... نكنه اتفاق بدي افتاده كه ... كه ريختي به هم. 

و آهنگ صدايش، زنگ نگراني گرفت. 

ـ فرشيد! حال ... حال فرشيد خوبه؟ نكنه فرشيد ... 

ـ خدا نكنه. زبونت رو گاز بگير. چي مي گي؟ اون، خوب خوبه. الان هم خوابه. پدر و دختر، هر دو خوبن. 

ـ پس تو چه دردته كه حرفاي عجيب و غريب مي زني؟ ناخوشي تو؟ چته آخه؟

دوباره خنديدم. 

ـ اي بابا! من دارم واسه مهموني دعوتت مي كنم اين جا، اون وقت مي پرسي حالم خرابه يا نه. تو ناخوشي يا من. 

در هرحال، بعدازظهر مي بينمت. ساعت شش، شش و نيم. لباس قشنگات رو بپوش. دسته گل هم يادت نره. يه دسته گل با غنچه هاي كوچولو و خوشگل. اگه زودتر هم بيايي كمكك، ممنون مي شم. خيلي دلتنگ ديدنتم. 

ـ محبوبه. به خدا يه جوري شدي. داري منو مي ترسوني. 

ـ نترس عزيزم. دعوتم رو رد كه نمي كني. من هيچي، دل شيرين هم واسه خاله اش، حسابي لك زده. خاله نديده، بايد تماشا داشته باشه ديگه. پس بيا، مي بينمت. 

ـ محبوبه، محبوبه. 

هنوز صداي محبوبه گفتنش را مي شنيدم كه دكمه off گوشي بي سيم تلفن را فشردم. چشمانم را بستم و گوشي را به پيشاني ام فشردم و خنده را جمع كردم از روي لب هايم. چقدر تنها بودم من و چه اندازه مقصر.

چشمانم را گشودم و نفس عميقي كشيدم و با فشردن پشت سر هم دكمه هاي گوشي، شماره ديگري را گرفتم. 

ـ بله بفرماييد. 

ـ سلام، خسته نباشيد. بد موقع كه مزاحم نشدم. 

ـ محبوبه، تويي؟ چي شده؟ اين موقع! شيرين خوبه؟ فرشيد؟ 

نيم خندي زدم. 

ـ واي! تو چرا اين قدر به هم ريختي يهو. همه خوبيم خدا رو شکر. شما چي؟ وقتت رو نگرفته باشم. بيمارستان که نيستي؟ 

ـ اتفاقا بخش جراحي ام. ولي نيم ساعت ديگه بايد برم اتاق عمل. به موقع زنگ زدي. تونستي با فرشيد کنار بيايي؟ موندنتون رو پذيرفت؟ اصلا ببينم، جريان چيه؟ 

نفسم را پوفي بيرون دادم. 

ـ هيچي. ديشب دوباره اون سردرداي وقت و بي وقت، سراغش اومدن. هم براي خودش سخته و هم براي من ولي سعي مي کنم با کمک داروها، يه جوري آرومش کنم، البته شيرين هم بي تاثير نيست. امروز صبح بالاخره اونو ديد و بغلش کرد. لحظه فوق العاده اي بود. 

ـ خدا رو شکر. ازت ممنونم. فقط اي کاش زودتر به اين نتيجه اي مي رسيدي که ... هه! کاش اصلا به اين جا نمي کشيد. کاش ورق برمي گشت به چند ماه پيش، به اون روزي که تو اومدي توي اون خونه. کاش اون ازدواج سر نمي گرفت و ... 

و مکث کرد و چيزي نشنيدم مگر نفس هاي ممتدش. 

ـ چند روزه منم فقط دارم اي کاش، اي کاش مي کنم. کاش يه خرده دل و جراتمون بيشتر بود. کاش اراده مي کرديم به داشتن چيزي که حق مسلممون بود. 

ـ هنوز هم هيچ کدومتون نمي خواين حرف بزنيد. عادت کرديد به کارهاي غير مترقبه و دور از انتظار. 

ابرويي بالا انداختم. 

ـ چي بگم؟ شايد به همين زودي ها، بيشتر از اين، غافلگير بشي. 

ـ منظورت چيه؟ نمي فهمم. 

آرام روي دسته طلايي مبل لم دادم. 

ـ يه خواهش ازت دارم. مي خوام اگه برات مقدوره، امروز بعد از ظهر، حوالي ساعتشش و نيم، هفت اين جا باشي. ما يه مهموني داريم. يه مهموني دوستانه و خصوصي. 

سکوت کرد و بعد. 

ـ مطمئنا فرشيد دعوتم نکرده. شاهد بودي كه آخرين بار، بابت بردن شما پيشش، حسابي از خجالتم دراومد و به شخصه، بيرونم کرد، پس مي مونه تو. ممنون براي دعوتت ولي فکرشو کردي که با ديدن من ... بگذريم. اصلا حال فرشيد براي مهموني مساعد هست؟ 

ـ نگران نباش. تو برادرشي، بعيد مي دونم کار به دعوا و مرافعه بکشه. آخه امروز قراره يه روز متفاوت باشه. بدون درد و غم و دلخوري و هر چيز بد ديگه اي. 

ـ حتي بيماري فرشيد. 

گوشي را دست به دست کردم و با يادآوري بيماري فرشيد، چشمانم را روي هم فشردم. 

ـ پس ميايي ديگه؟ منتظرتيم. 

ـ بازم سکوت ولي مي ذارم به حساب اطمينان و اميدت. سعي مي کنم باشم. چيزي که احتياج نداري؟ 

چشم وا کردم. دست بردم لاي موهايم. 

ـ اومــم، چرا! اگه برات زحمت نيست، چند کيلو شيريني. مهموني بدون شيريني که نمي شه. 

خنده اي کرد. 

ـ تا شيرين رو داريم، شيريني مي خوايم چي کار؟

کمي بعد، سيني صبحانه به دست، راهي اتاق خواب شدم. 

با آرنج درب را گشودم و داخل نشده، ديدم که فرشيد، درازکش روي تخت، رو به شيرين دارد و نگاه به نگاه دخترکمان داده و شيفته دلبري هاي کودکانه شيرين، گل لبخند مهمان شده به لب هاي بي جانش. از خنده اش لبخند زدم. 

ـ به به! چه خبره؟ پدر و دختر، خوب با هم خلوت کرديد. پس من چي؟ حتي نفهميديد که اومدم داخل. دريابيد منو خواهشا. 

سيني را روي ميز گذاردم و سمتشان رفتم و کنارشان دراز کشيدم و با ريزنگاهي به فرشيد، قربان صدقه دخترم رفتم. 

ـ جانم شيرينم. چي داري براي بابايي مي گي که چشم بر نمي داره ازت؟ قربون اون خنده هات. بسه ديگه دخملي. بابا ديگه پاک منو يادش رفته. حالا تو شدي همه چيزش. ديگه منو دوست نداره. 

و نگاهم را کامل، اما به شيطنت انداختم روي فرشيد. 

ـ آره؟ اين طورياست آقا؟

فرشيد، همان طور که عاشقانه نگاهم مي کرد، سر جلو برد و بوسه اي روي موهاي نرم شيرين نشاند و آرام چشمانش را بست و همان جا بي حرکت باقي ماند. کنجکاوانه ولي با اخمي نمايشي، کمي خودم را جلوتر کشيدم. 

ـ جانم؟ چي شد يکهو؟ حالا که من هم اومدم، بازم خوابيدي تنبل خان؟ من قهرم. 

چشم وا کرد و آرام گفت:

ـ داشتم بو مي کشيدم از تنش. بوي خوشي مي ده. يه بوي خوب. بوي زندگي، بوي بودن، بوي عشق، بوي تو. به هيچ وجه، نمي شه ازش دل کند. اسيرم کرده، همه چيزش گرفتارم کرده، درست عين مادرش. 

و باز شيرين را پدرانه بوسيد و به من خيره ماند. سرخوشانه خنديدم ولي حق به جانب گفتم:

ـ مي بيني. هر چي گفتم درست بود. لطفا لوس بازي هاي دخترت رو برام توجيه نکن. در ضمن، در حضور هر دومون، خودت رو لو دادي ولي پس من چي؟ سهم يه همسر چي مي شه؟ فقط عشق پدر و دختري! 

خودش را جمع و جور کرد و روي تخت نشست. 

ـ خيلي بدجنسي محبوبه. اون، تمام مدت با تو بوده، کنارت. دقيقا از وقتي که توي وجودت شکل گرفته و نبضش شروع به زدن کرده، تا همين حالا. اون وقت زورت مياد که چند ساعت رو با من باشه. خيلي بي انصافي. 

و نگاهش را از من گرفت و انگشت اشاره اش را ميان انگشتان کوچک شيرين جا داد. شيرين هم از خدا خواسته، دستش را مشت کرد و فرشيد، به آرامي و لبخندزنان، دستش را با مشت کوچک دخترش، تکان داد. 

ابرو در هم کشيدم تصنعي و از روي تخت برخاستم و دست به کمر زدم. 

ـ نه! بي فايده است. دور، دور پدر و دختريه انگار و من، اين وسط، هيچ کاره ام. 

اين بار فرشيد، با شيطنت چشم انداخت به من و کنايه وار گفت:

ـ لازمه همين جا، جلوي شيرين برات اعتراف کنم که تو همه کاره اي. يا يه وقتي که با هم تنها شديم. 

و باز خنديد.

خنده اش دلم را شاد کرد، چون شبيه لبخندهاي هميشگي اش بود، همان خنده هايي که زندگي داشتند. خنده هايي که جذاب بودند و آدم، خودش را مي باخت در مقابلش. کشيده شدم سمتش ولي با يادآوري کارهاي فراواني که براي بعداز ظهر و مهماني داشتم و ما حتي صبحانه هم نخورده بوديم، روي تخت خم شدم و شيرين را از کنارش بغل زدم و نرم، بيخ گوشش زمزمه کردم:

ـ من منتظر اعترافاتت هستم. فقط من و تو. 

و با نشاندن بوسه اي روي شقيقه اش، از او جدا شدم. 

ـ فعلا پاشو بيا صبحانه بخور. کمک مي خواي؟ مي توني؟ 

با همان لبخند خوش فرمش، گفت: 

ـ چي رو مي تونم؟ اعتراف کردن رو يا اومدن پاي ميز؟ 

سر تکان دادم. 

ـ حالا کي بدجنسه؟ من يا تو؟ 

پاهايش را پايين تخت گذارد و درحالي که دستانش را روي تخت فشرد، سعي کرد بلند شود و به زحمت هم توانست. 

ـ سرم هنوز گيج مي ره. اين قرصاي لعنتي ... 

نزديکش شدم به قصد کمک کردن که گفت:

ـ شيرين بابا هم با ما صبحانه مي خوره. مگه مي تونه؟ 

همان طور که از پي و مراقبش، حرکت مي کردم، صندلي را برايش عقب کشيدم تا پشت ميز نشست. من هم رو به رويش. 

ـ مي دونم که حسوديت مي شه ولي دخترم، فقط با من صبحانه مي خوره. يه صبحانه اختصاصي. شما اجازه داري فقط تماشاچي باشي. 

و مثل پيام هاي بازرگاني، صدايم را تغيير دادم. 

ـ شير مادر براي کودک. استاندارد، ايمن، بهداشتي. 

و خنديدم و با صداي معمولي ام گفتم:

ـ شروع کن. 

دستش را گذارده بود زير چانه اش و خيره ي من و شيرين بود. 

ـ چي شده؟ چرا اين جوري زل زدي به ما؟ 

غمگينانه گفت:

ـ نبايد چشم بردارم از شما دو تا. شايد براي يه لحظه، پلک زدم و ديگه وا نشدن اين چشمام. مي ترسم همه چي تموم شه برام. نه من باشم و نه شما. گاهي خيال مي کنم هنوز هم خوابم. 

از آن سوي ميز، دست دراز کردم سمتش. دست آزادش را گرفتم و اطمينان دل و نگاهم را خالي کردم به دل و نگاهش. 

ـ ديگه از اين حرفا نزن. ما کنار توئيم، تا هميشه. گرمي دستام رو حس مي کني؟ 

آن يکي دستش را از زير چانه اش آزاد کرد و دستم را ميان هر دو دستش مهمان کرد و بالا آورد تا لب هايش. بوسه اش طولاني، زير و رو کرد دل و جانم را. 

ـ اين دست ها به من زندگي مي دن. اين دست ها به من کمک مي کنن که نفس بکشم و صاحب اين دست ها غيرقابله وصفه. 

و باز بوسه اي ديگر. 

دلم لک زده بود براي اين جور حرف زدن هايش. براي محبت هاي خالصانه و عاشقانه اش. عجيب با آن ظاهر آشفته و موهاي نامرتب و ته ريش، جذاب تر به نظرم مي آمد و ناخودآگاه، سمتش کشيده مي شدم ولي، ولي ما خيلي کار داشتيم. يک کار مهم و سرنوشت ساز. 

ساعتي بعد، با بردن وسايل آشپزخانه، نزدش برگشتم و خيلي بي مقدمه، فكر اين چند ساعتم را به زبان آوردم. 

ـ راستي بعدازظهري، مهمون داريم. 

متعجب و غافلگير، نگاهم كرد. 

ـ مهمون! توي اين وضعيت؟ 

ـ غريبه نيستند. سولماز و ... و فرهاد و شايد يكي دو نفر ديگه. 

ـ ولي محبوبه من اصلا حال خوبي براي مهموني ندارم. بي خيال! حالم از هر چي مهموني به هم مي خوره. من از مهموني ها، خاطرات خوبي ندارم. 

ـ مي دونم چي مي گي ولي اين مهموني با بقيه مهموني ها فرق مي كنه. 

اخم كرد. 

ـ فرهاد چرا ديگه؟ 

يك تاي ابرويم را بالا دادم. 

ـ بس كن فرشيد، اون برادرته. اون بود كه باعث شد ما دوباره به هم برسيم، پس منطقي نيست كه با هم آشتي نكنيد. 

رو ترش كرد. رفتم كنارش. دستم را انداختم دور گردنش و با شيطنت، خودم را چسباندم به او. 

ـ قضيه چي بود كه داشتي واسه من كري مي خوندي. بجنب! جرات داري همين الان اعتراف كن. سراپا گوشم. 

در حالي كه سعي مي كرد خود را از من جدا كند، با بي ميلي گفت:

ـ اصلا حوصله ندارم محبوبه. الان وقت خوبي براي اين كارا نيست. 

انگشت اشاره ام را به علامت سكوت، روي لب هايش نشاندم و ناز كردم برايش. 

ـ هيس! شيرين توي اون اتاق، خوابيده، پس بهونه نيار. مي شنوم. 

مستقيم توي چشم هايم خيره شد. 

ـ هنوز هم نمي توني چيزي رو از من مخفي كني. پشت اين ناز و كرشمه ها و شيطنت ها، يه دنيا حرف پنهونه. برام بگو. خيال كردي نمي فهمم داري حرف رو عوض مي كني. از اين شاخه به اون شاخه پريدن. هه! باشه. مهموني بگير ولي بعيد مي دونم بتونم باشم. 

و خود را از ميان دستانم آزاد كرد و سمت تخت رفت. به تخت نرسيده، دستش را از پشت عقب كشيدم تا خودم. 

ـ ولي تو، اصل كاري هستي. بايد باشي. 

كه عصبي سربرگرداند. 

ـ چرا؟ تو براي چي، اين كارا رو مي كني؟

ـ به خاطر زندگيمون. اين خواست زياديه؟ 

چشم انداخت توي چشمان ملتمسم. 

ـ زندگيمون؟

و سري با تاسف تكان داد و ديگر با هم حرفي نزديم. يعني حرفي هم پيرامون زندگي مان نداشتيم. حرف بود ولي تاب گفتن مي خواست و طاقت براي شنيدن. در واقع، ما فرصت هاي زيادي را در زندگي مان از كف داده بوديم. نبايد پي باعث و باني مي بوديم، نبايد يك نفر دادگاهي مي شد. داستان ما، مجرم زياد داشت.

حرف نزدن ما ادامه پيدا كرد تا قبل از ظهر كه خبر بيرون رفتنم براي خريد را به او دادم و شيرين را سپردم دستش. از همان اطراف، مقداري ميوه و وسايل تزئيني خريدم. خوب بود كه گل و شيريني را سپرده بودم به فرهاد و سولماز. لازم بود كه به نحوي سهيم باشند در شادي ما. با مقداري از پس اندازم، براي فرشيد هديه اي خريدم كه بايد خيلي وقت ها پيش به او مي دادم. خريدهايم كه تمام شد، جايي رفتم كه بايد مي رفتم و با يك نفر كه حضورش در مهمانيمان ضروري بود، هماهنگ كردم. سخت بود اين هماهنگي ولي شد. به خانه كه برگشتم، فرشيد با ديدن خريدهايم متعجب شد. 

ـ مگه تولد كسيه؟

خنديدم. 

ـ آره، مهموني ما يه جور تولد هم هست. 

بعد از ناهار، براي استراحت به اتاق خواب رفتيم. درحالي كه در كنارش روي تخت نشسته بودم و به شيرين شير مي دادم، كنجكاوانه، نگاهمان مي كرد. 

ـ اذيت نمي شي؟ 

من كه هنوز هم فكرم درگير كاري بود كه تا ساعتي ديگر به انجام مي رساندمش، گفتم: 

ـ چي؟ چيزي گفتي؟ 

دوباره پرسيد:

ـ مي گم اذيت نمي شي، وقتي شير مي خوره؟

لبخند زدم و نگاه كردم شيرين را كه حريصانه شير مي خورد. 

ـ برعكس، يه حس خوبي داره. 

ـ حس مادري كه ما مردها هم هيچ وقت تجربه اش نمي كنيم. 

چه جمله آشنايي! از فرهاد شنيده بودمش. نمي دانم كه شير خوردن شيرين، تمام شد، آرام بوسيدمش. 

ـ چشماش داره گرم مي شه. كم كم مي خوابه. 

آمدم كه بخوابانمش روي تخت كه دست دراز كرد تا من. 

ـ بده به من، نگهش مي دارم. 

ـ خسته مي شي. تو هم بايد استراحت كني. 

كه شيرين را در آغوش كشيد و بوسه باران كرد پيشاني و موهايش را. 

ـ نمي خوام استراحت كنم. البته اگه اين داروها خواب رو نيارند سراغم. 

و چشم دوخت به شيرين. 

ـ تا وقتي با تو و شيرينم، از زندگي و زنده بودنم مطمئن مي شم. اين وروجك سر ذوق مياره منو. پر مي شم از انرژي و اميد. 

و مستانه، نفس كشيد عطر دخترمان را با تمام وجودش، هزار باره. 

وقتي پدرانه شيرين را نگاه مي كرد و مي بوسيدش و حتي دست نوازش به سر و رويش مي كشيد، از خودم متنفر مي شدم كه چطور توانسته بودم او را از حقش محروم كنم. چطور جرات كرده بودم ميان او و دخترش و حتي خودم، ديواري بسازم به محكمي دروغ و بلندي شك؟ و شايد هم، همه ناشي از يك لجاجت احمقانه و كوركورانه بود. خودم را از تخت كندم و با كلافگي ناشي از اشتباهاتم، گفتم:

ـ خوب با هم گرم گرفتيد. 

و به سمت بيرون اتاق راه كج كردم. 

ـ كجا مي ري محبوبه؟ نمي خواي يه چرت بزني. 

ـ نه عزيزم. تا چند ساعت ديگه، مهمون ها مي رسند و ... و من هيچ كاري نكردم. 

شيرين به بغل، رفت سمت ميز آرايش. چيزي از روي ميز برداشت. آمد تا نزديكم. آن جا كه دستم بند شده بود به دستگيره در. چشم انداخت وسط چشم هايم. ترسيدم از اين نگاهش كه بيابد منشا اين پريشاني را كه بفهمد فكر و خيالم را. 

ـ بگذريم كه اين مهموني، برنامه ايه كه خودت ريختي و هيچي هم ازش نمي گي ولي اگه بخواي كمكت مي كنم. 

توي دودوي چشم هايش، پي چيزي بود كه خوب مي دانستم يافته و رسيده به آن. بي هوا و ظاهري، خنده كردم. 

ـ دستت درد نكنه. همين كه داري اين فسقلي رو مي خوابوني، بزرگترين كمك به منه. وقتي خوابيد، خودت هم استراحت كن. 

هنوز نگاهم مي كرد. 

ـ محبورم بخوابم. چون اين قرص ها دارن كار خودشون رو مي كنند. 

سر خم كردم و بوسه زدم لب هايش را. همراهي نكرد اما دستش بالا آمد تا مقابل نگاهم، يك كليد! 

ـ بگير، كليد اتاقته. 

تعجب كردم. راستي هم درب اتاقم قفل بود و من و شيرين، چند شب اول را در اتاق مهمان، سر كرده بوديم. 

ـ وقتي رفتي، وقتي ديگه برنگشتي، پريسا خواست كه همه چيزت رو بريزه بيرون. اون طور كه خودت رو بيرون كرده بود ولي مانعش شدم. درب اتاقت رو قفل كردم و كليدش رو نگهداشتم براي خودم. بگيرش، مال توئه. 

يك نگاه به او، يك نگاه به كليد. دست دراز كردم به گرفتن. 

ـ وقت دلتنگي ها و نگراني هام، پناه مي آوردم توي اتاقت و خوش مي شدم با لحظه لحظه خاطراتت. با اون دستگاه، صداي قلب دخترمون رو مي شنيدم و جون مي گرفتم. عطر تنت رو با لباس هات نفس مي كشيدم. خيال مي كردم هنوز دارمتون. 

كليد توي مشتم بود كه نفس تازه كرد و چشم چرخاند توي اتاق خواب. 

ـ اما تو مي توني، همه متعلقات پريسا رو بريزي دور. تك تك شون رو. هيچي ازش باقي نذار. هيچي رو. من، روتختي ها رو عوض كردم. لباساش رو دادم به دوره گردها ولي نابود كردن بقيه داشته هاش، با تو. 

نگاهش كردم. 

ـ حتي خاطراتش رو. 

نگاهم كرد. چه دل پري داشت. سر تكان دادم و از اتاق بيرون زدم و نگاهش را جا گذاردم پشت سرم. فيلم بازي مي كرد هماهنگ با نمايشي كه من بازي مي كردم. تظاهر به ندانستن و تجاهل. هر دو خوب مي فهميديم چه مي گذرد در دلمان. هنوز هر دو، يك عالم سوال بي جواب داشتيم. خودم را زدم به بي خيالي و افتادم به جان خانه و مرتب كردنش. خانه اي كه انگار گرد بي كسي و غربت پاشيده بودند به بالا و پايينش. پاك نمي شد به اين راحتي ها، از اين همه بدرنگي و بدشكلي. 

كليد اتاقم را چپاندم توي جيب شلوارك نخي ام. طبقه پايين را كه مرتب كردم، طبقه بالا را گذاردم براي روزي ديگر. اين همه خانه با اين حجم از اثاثيه، كارگر مي طلبيد و خدمه. سالن را تزئين كردم و ميوه ها را شستم و خشك كردم و چيدم در دو ظرف بلور پايه بلند. براي شام هم سالاد اولويه و خوراك سوسيس تدارك ديدم. كارهايم كه تمام شد، دو، سه ساعتي گذشته بود. هنوز تا ساعت شش، كمتر از دو ساعت وقت داشتم. به سمت اتاق برگشتم. هر دو هنوز خواب بودند. نگاهم روي فرشيد جا ماند. اگر قصدم از اين مهماني را بفهمد چه؟ چه خواهد كرد؟ من، همراهي اش را مي خواستم اما ... 

درب را به آرامي بستم و براي به هم نزدن خواب نازشان، رفتم تا حمام طبقه بالا. تمام مدت دوش گرفتن، مراسمي را كه پيش رو داشتيم، توي ذهنم تجسم مي كردم. گاهي دلم از خوشي مي لرزيد و گاهي دلشوره رهايم نمي كرد. بايد به سرانجام مي رسيد. بيرون حمام، حوله را لاي موهايم مي كشيدم كه ديدمش نشسته روي كاناپه توي سالن. دستش را به اشاره توي سالن چرخاند. 

ـ هنوز هم نمي خواي بگي چه خبره. مطمئنم روز تولد من يا تو نيست. شيرين هم به نظر، يك ساله نمي رسه. موضوع چيه؟ 

جدي بود ولي من با خنده اما پر از دلشوره، رفتم سمتش. 

ـ خيلي عجولي. بالاخره كه مي فهمي. 

با همان تن پوش حوله اي، روي پايش ولو شدم. سر تا پايم را زير نگاهش، نوازش داد. 

ـ پس مي خواي غافلگيرم كني؟

سر تكان دادم به شيطنت. 

ـ يه جورايي. فقط بد نيست جنابعالي هم بري يه دوش بگيري و به خودت برسي. 

ـ مگه چمه؟

ـ هيچي قربونت ولي هر كي به جاي من باشه، خيال مي كنه برق سه فاز گرفته تو رو. 

دستانش را دورم حلقه كرد. 

ـ راسته ديگه. از وقتي كه دوباره ديدمت، برق گرفته منو. اونم چه برقي! 

ـ پس بپا، تا دوباره نگرفتمت. پاشو يه دستي به سر و روت بكش. 

ـ نه محبوبه، اصلا حال دوش گرفتن و اصلاح رو ندارم. نمي تونم. 

و بوسه اي نشاند روي شانه لختم كه از زير تن پوش بيرون زده بود. پي بوسه دوم بود كه عقبش زدم. چانه اش را نگهداشتم مقابلم، ميان سرانگشتانم. 

ـ نمي توني ولي به نظر نمياد حالت خوب نباشه، داري تنبلي مي كني. 

كه خنديد. برق نگاهش، خبر از شيطنت دروني اش مي داد. 

ـ بدجنس! چيه؟ مي خواي كمكت كنم؟ 

بلند خنديد، از ته دل. از روي پايش برخواستم و دستي به كمر زدم. 

ـ پاشو. يه وقتايي از شيرين هم كوچولوتر مي شي. مي رم يه چيزي بپوشم. تو هم زود باش ديگه. 

دستم را گرفت به خواهش. 

ـ كمكم نمي كني؟

مي فهميدمش. حق داشت ولي دستم را رها كردم و سرخوش از خواسته اش، رفتم تا پله هايي كه راهي ام مي كرد به طبقه بالا و اتاقم. 

ـ به وقتش.

كليد توي مشتم را بردم تا قفل و چرخاندمش. درب اتاق را با يك جور اكراه باز كردم. شب آخرم توي اين اتاق. نه! روزهاي آخرم در اين خانه، همه برابر نگاهم جان گرفتند به زجر. همه چيز ، همان بود، فقط جمع و جور و مرتب شده. حتي بدون خرده شيشه هاي گلدان بلوري كه شكستمش روي سر پژمان. 

پژمان؟ چيزي از ذهنم، به سرعت شهاب گذر كرد. بله يا نه؟ 

كلافگي ام را نشستم روي تخت. اين مهماني و مهمان هايش. بايد همه بيايند و باشند. بايد همه مي ديدند و عادلانه قضاوت مي كردند. چقدر با خودم بافتم و بافتم خيال، نمي دانم ولي با صداي گريه شيرين، بغضم را فرو دادم و رفتم پايين سراغش. بايد لباس هايش را عوض مي كردم. شانس آورده بودم كه تخت را كثيف نكرده بود. يكي از شيك ترين لباس هايش را به تنش پوشاندم. روي موهاي سياهش هم، يك گل سر زدم، ست با لباسش. خوش تيپ كه شد دختركم، بغلش زدم و رفتم سمت حمام و ضربه اي به در زدم.

ـ خوبي فرشيد؟ كارت تموم نشد؟ 

ـ خوبم بانو، دارم ميام بيرون. 

ـ برات حوله هم گذاشتم. 

كه زنگ در، كلامم را تمام كرد. چشم انداختم روي ساعت پاندول دار مشكي روي تن ديوار. شش و چند دقيقه بود. مهمان ها بودند بي شك. كه درب حمام باز شد و فرشيد، بيرون زد. بخار آب و عطر خوش. دستپاچه گفتم:

ـ واي فرشيد! برو، برو تا سرما نخوردي. خودت رو مرتب كن. فكر كنم مهمون ها رسيدن. 

فرشيد ولي به دستپاچگي ام خنديد و تنها گذاشتمش سمت سالن. آيفون را كه برداشتم، با ديدن چهره سولماز ، پيچيده توي شال پشمي، لبخند زدم. 

ـ سلام، بيا تو. 

و دكمه را فشردم و به استقبالش رفتم. 

همان بالاي پله ها، به انتظارش ايستادم تا طول حياط را طي كند و برسد به من. هوا سردتر شده بود و باد پاييزي، لرز انداخت به تن من و برگ هاي كف محوطه بزرگ خانه. شيرين را بيشتر به خودم فشردم در پناه شلاق بي امان سرما. 

برخلاف من كه لبخند مي زدم، سولماز خيلي جدي به نظر مي آمد و با آن دسته گل خوش رنگ و ظريف توي دستش، بامزه و نمكين، جلوه مي داد. علي رغم وجود شيرين، با شادي در آغوش كشيدمش. 

ـ سلام عزيزم. دلم برات يه ذره شده بود. خوشحالم كردي كه اومدي. 

و او را بوسيدم. كه عصبي، مرا از خود جدا كرد و خيلي محكم گفت:

ـ آره اومدم و حتي چيزي رو هم كه خواستي برات آوردم ولي تا ندونم قضيه چيه، قدم از قدم برنمي دارم. 

دستم را نشاندم پشت كمرش و هدايتش كردم داخل ساختمان. 

ـ يعني مي خواي توي اين هوا، بموني بيرون؟ بيا تو. كم كم مي فهمي. 

ـ دوباره دستم را رد كرد. 

ـ بايد بگي چه خبره؟

كه شيرين به گريه و نق نق افتاد. سر تكان دادم. 

ـ لج بازي نكن دختر. ببين، اشك اين بچه رو هم درآوردي. يا از تو ترسيده، يا سردش شده. حداقل برو تو، بعدا برات مي گم. 

و به زحمت، فرستادمش داخل و با صدايي بلند، حضورش را اعلام كردم:

ـ فرشيدجان، سولماز اومده. 

سولماز كه ديگر توي سالن بود، با از نظر گذراندن تزئينات سالن، چهره اش باز شد. 

ـ ديوونه! خب از اول مي گفتي. جشن تولد فرشيده؟ 

نيم خندي زدم و دسته گل را از دستش گرفتم و در عوض، شيرين را گذاردم توي آغوشش. 

ـ جشن تولد؟ شايد. 

هول كرد با شيرين. 

ـ وا! بيا بگير اين وروجك رو. يهو خرابكاري نكنه به من. 

ـ اين چه ريخت و قيافه ايه؟ به جاي اين اخم و تخم، يه خرده بامحبت، بهش نگاه كن. بروش بخند. درضمن، تازه عوضش كردم. خشكه خشكه. شيرش رو هم خورده و كاري به كارت نداره. پس فقط مراقبش باش. 

كمي آرام تر به نظر مي رسيد، همان طور كه شيرين را نگاه مي كرد. 

ـ شنيده بودم كه خيلي خوشگله. پس پرنسس عسل نبات فرهاد، اين خانومه. 

پيشدستي را مقابلش روي ميز گذاردم. 

ـ خود خودشه. اذيت نكني دخترم رو. 

و رفتم تا آشپزخانه . 

ـ مثل هميشه نسكافه؟ 

ـ ممنون مي شم. زياد شكر نريز. 

كمي بعد با ليوان نسكافه برگشتم. 

ـ بيشتر، شبيه به خودته. موهاش، فرم بيني اش. 

سر كج كردم. 

ـ به خودت برس و مواظب شيرين هم باش تا برگردم. كلي حرف دارم كه باهات بزنم. 

ـ كجا مي ري تو؟ مهمون دعوت مي كني و مي سپريش به امون خدا؟ 

ـ مي رم كمك فرشيد تا آماده بشه، جلدي برگشتم. 

شالش را كمي آزادتر كرد، آن قدر كه موهاي مش كرده اش، هر چه بيشتر سرك كشيدند بيرون. 

ـ خانوم محترمي كه ظاهر همه برات مهمه الا خودت، لطفا به خودت هم برس و يه لباس درست و حسابي بپوش. يه چيزي مناسب با مهموني. 

باز لبخند زدم و دور زدم سالن را تا اتاق فرشيد. در را كه وا كردم، هنوز حوله به تن، روي تخت نشسته بود و سرش را خشك مي كرد. در را پشت سرم كه بستم، نگاهم كرد. 

ـ اي تنبل خان. تو كه هنوز هيچ كاري نكردي. 

و رفتم تا كمدش. و زير و رو كردم لباس هايش را براي چيزي مناسب. 

ـ چي مي پوشي؟ 

و شلوار جين آبي و لباس آبي آسماني را بيرون كشيدم ولي به ياد آوردم كه پوشش امروزش بايد كت و شلوار باشد. 

ـ آ! كدوم كت و شلوارت رو بيارم؟ 

بي آن كه حتي بپرسد، چرا كت و شلوار، آرام گفت:

ـ هركدومشون، به جز اون كت و شلوار قهوه اي سوخته. 

ـ چه عجب آقا به خودشون زحمت حرف زدن دادن. حالا چرا اون نه؟ 

كت و شلوار مورد نظرش را ته لباس هايش، آويخته ديدم كه گفت. 

ـ از اون كت و شلوار، متنفرم، پس ديگه نپرس. 

خدايا! تازه داشتم مي فهميدم. اين كت و شلوار شب ازدواجش با پريسا. شايد حق داشت متنفر باشد از آن ها كه به قد رنگشان، تلخ بودند و زيادي از حد، سوخته بودند بهترين لحظات را. 

دوباه لباس هايش را كنار زدم كه چشمم به كت و شلواري ديگر افتاد. يكي دوبار كه بين لباس ها ديده بودمشان، نظرم جلب شده بود به آن ها. خيره شدم. حتي بوييدمشان. همان عطر هميشگي را مي داد. همان را از كمد بيرون كشيدم و سمت فرشيد بردم و نشانش دادم. 

ـ فرشيد؟ اينا برام يه جوري ان. يه حس عجيب!

نگاهم كرد. نگاهشان كرد. لبخند زد.

چه حس خوبي داشت، اين لبخندش. 

ـ اين؟ يه خرده فکر کن، خانوم فراموشکار. 

ابرو در هم انداختم به ناز. 

ـ يادم نمياد هيچي. 

کلاه حوله را از روي سرش عقب داد.

ـ پس لازم شد اينو بپوشم تا يه چيزايي يادت بياد. 

شانه اي بالا انداختم و تا کت و شلوار را روي تخت رها کنم، صورت اصلاح کرده و صافش با آن موهاي بلند خيس ريخته توي پيشاني اش، جلب توجه کرد.

ـ واو! خوشگل شدي. 

بادي به غبغب انداخت. 

ـ پس دست کم گرفتي منو؟ 

لبخند زدم به غمزه، که از روي تخت برخاست و دست، بند کرد به گره کمر حوله تن پوشش. 

ـ تا يه کاري دست خودم و خودت ندادم، برو به باقي کارات برس. من حاضر مي شم. 

مانعش شدم. 

ـ نه، مي خوام خودم براي امروز آماده ات کنم. 

ابروانش در هم گره شدند. خيره شد با غم، در خيرگي نگاهم. 

ـ يادمه يه روزي، براي يه مراسمي آماده ام کردي ولي ديگه نه. 

و به آرامي دستم را کنار زد. مي دانستم چه مي گويد و خوب مي فهميدم درد آن روز را که من هم درد کشيده بودم، لحظه به لحظه اش را. 

کمر حوله را که وا کرد، دوباره دستش را گرفتم و التماسم را ريختم توي نگاهش.

ـ مي خوام از اين لحظه به بعد، از همين حالا، تمام خاطرات بدمون رو فراموش کنيم، همشو. بايد همه چي عوض بشه، چون مي خواهيم از نو، همه چي رو بسازيم، پس تو هم کمکم کن و بذار توي اولين قدم، واسه مهموني امروز، تلخي اون روز رو تلافي کنم. مي خوام جبران کنم. اجازه هست؟ 

اندوهش را، سر تکان داد. 

ـ خودت مي بري و مي دوزي. با اين که نمي دونم بهونه اين مهموني چيه، ولي دعا مي کنم اين دفعه به خير بگذره چون ديگه تحملش رو ندارم. مي بيني که، چيز زيادي ازم باقي نمونده. من، به خودي خود و کم کم، دارم تموم مي شم، پس يک دفعه و ناغافل، نابودم نکن. 

و بغض کلامش را بريد و پشت کرد به من و بغض، نفسم را بريد و چشمانم را بستم. مي فهميدمش ولي يک نفر بايد مقاومت مي کرد در اين نبرد بي امان. نه.هيچ کدام نبايد پا پس مي کشيديم که مي شد شکست، که مي شد مرگ. پس سمت خود، برگرداندمش. بغض به سادگي، حريفش شده و به اشک نشسته بود. زجر مي کشيد براي آن روزها و حسرت، براي اين روزها که مي ترسيد از به ته رسيدنشان. عاشقانه، دست بردم زير چانه اش. 

ـ سرت رو بالا کن، عزيزم. گفتم که امروز، نه غم، نه غصه، نه گريه. هيچي، فقط خوشي و خنده. 

و نم پاي چشم هايش را گرفتم. 

ـ نمي خواي که منو هم به گريه بندازي؟ 

و با کمي مکث ادامه دادم:

ـ مي گما يادت مياد اون روزي رو که ... 

و يکي از خاطرات خوش با هم بودن را مرور کردم برايش. ميان اشک هامان، خنده کرديم و در آغوش کشيديم هم را و چقدر محتاج اين مأواي آرامش بوديم. 

دل به دل دادنمان که سرانجام گرفت، نشست پاي آينه و موهايش را سشوار کشيدم و رو به بالا حالت دادم موهاي بلندش را که اين طور، پخته تر و جذاب تر مي شد. پيراهنش را تنش کردم و دکمه هايش را تک به تک، تا بالا بستم. کت و شلوارش را که پوشيد، عطر هميشه خاطره را، نشاندم پاي گردن و صورتش و در تمام مدت، هر دو لبخند مي زديم. برخلاف، آن روز و شب شوم، که هر دو مي گريستيم. امروز، من با رضايت و ميل و رغبت و هزار و يک اميد و آرزو، آماده و راهي اش مي کردم و آن روز با نارضايتي و بي ميلي و افسوس و هزار و يک ولي و اما. سر تا پايش را، خواستني برانداز کردم. 

ـ شيک شدي، مثل هميشه. 

لبخند روي لب هايش، پهن تر شد. 

ـ خب، اين جوري بازم چيزي يادت نمياد؟ 

سر تکان دادم کنجکاوانه. 

ـ نه، هيچي. اذيت نکن ديگه. 

که يک دستم را به دست گرفت و دست ديگرم را روي شانه اش گذارد و نگاه به نگاهم، گفت:

ـ آروم و هماهنگ باهام برقص. 

محو تماشايش، غرق اين هم دلدادگي، سکوت کرديم. زمزمه اش، بيدارم کرد. 

ـ حالا چي؟ هنوز هم هيچي؟ 

خنده اي کردم به شرم. 

ـ باور کن چيزي يادم نمياد. 

به دور از انتظارم، مرا چرخ داد. 

ـ پس يا من زيادي تغيير کردم و عين اون وقت ها نيستم، يا اين که تو خيلي فراموشکاري و روزاي خوب رو از ياد بردي. 

ـ آره، اعتراف مي کنم فراموش کردم. تو بگو برام. 

مستقيم در چشمانم زل زدم. دو دو کرد چشم هايم به چشم هايش. 

ـ نمي دونم چرا امروزمون، همش شده اعتراف؟ ولي روزي که دلت رو بردم و تو به من بله گفتي، اينا تنم بودند. از اون روز به بعد، به پاس اون لحظه ناب، مهموني هاي ديگه اي رو هم که تو بودي، با همين ها سر کردم. 

و سر جلو آورد و پيشاني ام را بوسيد. 

ـ چيزاي زيادي رو حک کردي توي خاطرت، اما روزهاي قشنگي رو هم فراموش کردي. 

سر پايين انداختم با خجالت و خنده. 

ـ ببخش جونم. مگه مي شه اون لحظه هاي خوب رو از ياد برد؟ فقط فكرم زياده. برنامه امروز هم شده قوز بالا قوز. 

بي حركت ايستاد و مشكوك، نگاهم كرد. 

ـ يه جوري مي گي برنامه، ترس برم مي داره. نگفتي چي كار مي خواي بكني، بلا؟ 

خيلي سريع، بوسه اي نشاندم روي گونه اش و كشيدم دستش را با خودم. 

ـ يه كار خوب. بيا بريم. خيلي وقته سولماز، تنهاست. 

و او، ناباورانه و متفكر همراهي ام كرد.

به سولماز كه رسيديم، هنوز دستمان در دست هم بود و سولماز، بدبينانه ما را نگاه مي كرد كه طعنه وار گفتم:

ـ لازمه به همديگه معرفيتون كنم؟ 

فرشيد دستم را رها كرد و سمتش رفت و شيرين را از آغوشش گرفت.

ـ سلام خانوم. خوشحال كه بعد از مدت ها، دوباره مي بينمتون. 

سولماز، ابرو بالا انداخت و لب ورچيد. 

ـ سلام ولي چرا اين قدر رسمي، فرشيد خان؟ 

نزديكشان شدم و چشم انداختم روي ميز. 

ـ خوبه، پس ميوه و نسكافه ات رو هم خوردي، حالا پاشو بريم كه كلي كار دارم باهات. 

و دستش را گرفتم كه متعجب پرسيد:

ـ كجا آخه؟ 

ـ مگه نگفتي بايد به خودم برسم؟ باشه ولي مي خوام يه جور اختصاصي به من برسي. بريم بالا، برات مي گم. 

و تا چشمكي بزنم برايش، رو كردم سمت فرشيد. 

ـ حواست به شيرين باشه. اگه كسي هم زنگ زد، زحمت دعوت كردنش با خودت. 

فرشيد به تاييد سر تكان داد و من و سولماز، با هم رفتيم تا طبقه بالا. پا نگذارده توي اتاقم، شروع كرد:

ـ معلومه داري چي كار مي كني؟ فرشيد چرا اون مدلي، لباس پوشيده؟ رسمي؟ مگه مهموني امروز يه گردهمايي ساده و دوستانه نيست؟ چه خبره اين جا؟ 

رفتم و نشستم برابر آينه و از همان جا، چشم در آينه گفتم:

ـ بيا شروع كن. مي خوام يه جوري خوشگلم كني كه بشم عين ... عين يه عروس و كه اين كاره اي و خوب مي دوني كه چي ازت مي خوام؟ 

عصبانيتش را خالي كرد سرم. 

ـ مي گي چه دردي به جونته يا نه؟ موضوع چيه؟ 

ـ مي فهمي عزيزم. فقط باهام راه بيا. اين، كار سختيه؟ 

بي جواب و غيظي نگاهم كرد. 

ـ خب ديگه تو هم. بيا شروع كن. داره دير مي شه ها. 

كمي نگذشته، با ترديد، دست به كار شد. غر مي زد و دق دلي اش را بعد از مدت ها، سرم خالي كرد و هر چه خواست، سرزنش و نصيحتم كرد. موهايم را كه بالاي سرم، فرم داد، افتاد به جان صورتم و مدام از من و خودش مي پرسيد: چه مي كند و چرا؟

كارش كه تمام شد، رفت سر وقت كمد لباس هايم. همان اول، كت و دامن سورمه اي سنگ دوزي شده اي را بيرون كشيد. 

ـ اينو بپوش تا با اون آقاي به اصطلاح جنتلمنت، ست بشي. 

خنده كردم به حرف و انتخابش. 

ـ واي سولماز! اين چيه تو رو خدا؟ اصلا خوب نيست. 

و رفتم طرفش و با اولين نگاه، از بين لباس ها، لباس شبي را بيرون آوردم. 

ـ اين عاليه. امشب، همينو مي پوشم. 

حيرت زده ، من و لباسم را از نظر گذراند. 

ـ اين؟ خل شدي تو؟ مگه مي خواي بري عروسي؟ از فرشيد ياد بگير. كاملا مشخصه كه از تو سنگين تر و با وقارتره. 

بي تفاوت نسبت به او، درب كمد را بستم.

ـ امشب، شبي نيست كه تو فكر مي كني. امشب، رويائيه. 

ـ پاك زده به سرت. چرا هيچي نمي گي؟ تو چته؟ 

باز هم لبخند زدم و نگاهش كردم. 

ـ عاشقم، همين. 

كه صداي زنگ در، به گوش رسيد. 

ـ مي توني تشريف ببري پايين تا من هم لباس بپوشم و برسم خدمت شما و بقيه مهمون ها. 

اخمو و عصبي، رفت تا درب اتاق. 

ـ ببين كي دارم بهت مي گم. اين لباس، مناسب يه مهموني دوستانه نيست. بفهم اينو. 

و پشت كرد و بيرون رفت. 

شانه بالا دادم و نگاه كردم به لباس ماكسي نقره اي دكلته ام. اين را هم، فرشيد برايم خريده بود ولي هيچ وقت فرصت نشد تا بپوشمش و امشب، بهترين زماني بود كه مي توانستم خود را با آن، محك بزنم. به دنبال تغييرات بعد از بارداري و زايمان، لباس كمي برايم تنگ شده بود ولي روي تنم، خوب جا خوش كرد. مقابل آينه قدي، سر تا پايم را چك كردم. همان شده بودم كه مي خواستم، حتي آرايشم هم با لباسم متناسب بود. هنوز مشغول عرض اندام و خودنمايي در آينه بودم كه با ديدن تصويري ديگر در كنارم، به خود آمدم. چطور نديده بودمش؟ پشت سرم ايستاده بود و گرمايش را با تمام وجودم، حس مي كردم. او اما، هاج و واج، تماشايم مي كرد. حتي پلك هم نمي زد. به عشوه خنديدم. يك قدم به عقب. تكيه زدم به پهناي سينه اش. از جعبه جواهر روي ميز كنارم، گردنبندم را بيرون كشيدم و زل زدم به مرد توي آينه. 

ـ چيه؟ باز هم برق گرفته تو رو؟ 

بي حركت، فقط نگاه مي كرد و نگاه! و من، لبالب از سرمستي هواي بودنش.

چرخ زدم رو به او. نرم، تكانش دادم. 

ـ بيدار شو جونم. چي شده؟ 

برق نگاهش، پرم مي كرد از زندگي. مملو از حس هاي خوب. 

ـ تو ... تو ... خيلي ... خيلي ... 

چه به من من افتاده بود توي پيدا كردن خودش توي اين غافلگيري. شيطنت ريختم توي نگاه و كلامم. 

ـ من، خيلي خيلي، چي؟ 

ـ خيلي، خيلي ماه شدي. يعني، يعني عالي بودي ولي ... نمي دونم چرا؟ اما ... اما شدي مثل يه عروس، يه عروس رويايي. شايد باورت نشه ولي خيلي وقت ها پيش، اين جوري تجسمت كرده بودم و حالا كه خوابم تعبير شده، مات و مبهوتم توي اين بيداري خوش. 

برايش ناز آمدم و دستش را گرفتم و گردنبندم را كف دستش رها كردم. 

ـ برام مي بنديش؟ 

و باز پشت كردم به او اما چسبيده به عطش آغوشش.

ـ كي بود كه اومد؟ 

گردنبند را انداخت دور گردنم. داغي نفسش، خوش خوشانه، نوازشم داد. 

ـ فرهاد بود. 

متعجب گفتم:

ـ واي! و تو اون دو تا رو با هم تنها گذاشتي و اومدي اين جا؟ فرهاد و سولماز، يه دم با هم خوبند و بعد ... 

ـ نترس خانومم، شيرين مراقبشونه. نگران نشو. 

و قفلم كرد ميان بازوانش. ميان همان اسارت خواستني، بوسه اي طولاني نشاند پاي گردنم. سر كج كردم سرخوشانه. ناخواسته، پي فرار بودم از دستش، ولي او زرنگ تر و مشتاق تر از اين حرف ها بود. اين قفل، به سادگي وا نمي شد. 

تنگ آغوشش بودم كه گفت:

ـ سولماز مي گفت، بيام و واسه سر و شكلت، نصيحتت كنم. اون وقت، هه! راست مي گه خب. تو چرا اين جوري تيپ زدي؟ به جان خودم، شدي عين عروس خانوما. اونم عجب عروسي! از اون، دوماد ديوونه كن ها. 

و نگاه انداخت به شانه ها و سينه برهنه ام. زل زد توي نگاهم. براق تر مي شد، برق نگاهش. لبخند زدم با همان ناز خدادادي و خود خواسته. 

ـ پس تو، به جز اون قضيه برق گرفتگي، الان ديوونه هم شدي؟ 

چشمانش را بست به رويم. سر تكان داد. 

ـ واي نگو محبوبه! چه جور هم. 

تار موي افتاده روي پيشاني اش را بالا دادم، ميان خيرگي توي چشمانش. 

ـ يعني به اندازه من؟ محاله. 

بي نفسم كرد با لب هايش. قفل شده بودم در تن و لب هايش و عجيب كه دست نمي كشيدم از خوش خوشك اين زندان ولي با يادآوري امشب پيش رو، دست رد زدم روي سينه اش به بي ميلي. 

ـ صبر كن بينم، نكنه الان وقته اعتراف كردنته؟ 

شيطنت آميزتر از من، خنده زد و ريز و درشت كرد چشمانش را. 

ـ هنوز نه. به وقتش من مي خوام اعتراف كردن رو برات تعريف كنم. اون وقت مي فهمي كه هر دومون، يه جورايي همه كاره ايم. 

نيم خندي زدم و غرق در افكارم، انگشتري ام را از انگشت دست چپم، بيرون كشيدم. 

ـ خواهيم ديد. من بي صبرانه منتظرم. 

و دست دراز كردم تا او. 

ـ نگهش دار با خودت. بعدا مي گم كه كي به من تحويلش بده. 

ابرو بالا داد به حيرت. 

ـ نمي فهمم. يعني چي؟ آخه چرا؟ 

ـ مي فهمي عزيزم. 

زل زد به من. جواب را از توي چشم هايم مي خواست و كلامم. شايد هم از همان چشم هايم، جواب گرفته بود. 

ـ آها! پس داستانش، مثل بقيه ماجراهاي امشب، بعدا فهميدني مي شه؟ 

و انگشتري را برداشت و متفكرانه، كمي بالا و پايينش كرد و گذارتش ته جيب كتش و من، سرانجام راهي اش كردم پايين و با سرو سامان دادن به ظاهرم، كمي بعد از او، با هديه كوچك پنهان ميان مشتم، از پي اش رفتم. 

اولين كسي كه مرا ديد، سولماز بود. با عصبانيتي آشكار، سر تكان داد كه فرهاد متوجه ام شد و سر گرداند سمتم. با كمي مكث، همان طور كه برادرزاده اش را در آغوش داشت، از جا برخاست. وهم زده بود و اين حيرت، به وضوح آشكار بود. حتي از بريده بريده، سلام گفتنش. جواب سلامش را دادم و پله ها را تا آخر، پايين آمدم ولي فرهاد، نگاه نمي گرفت از من. فرشيد فهميد، چرا كه براي تغيير جو ايجاد شده، گفت:

ـ فرهاد جان، زحمت كشيدن و برامون شيريني آوردند. 

تشكري از فرهاد كردم و توي نگاه به نگاه شدنم با فرشيد، جعبه هاي شيريني را از او گرفتم و رفتم تا آشپزخانه. كابينت را وا كردم و ظرف هاي مخصوص شيريني را بيرون آوردم و وا كردم گره جعبه ها را براي چيدن شيريني ها در ظرف. 

ـ دختر، از دست تو. تو چرا نمي خواي عاقل بشي؟ اين سر و وضع و بزک دوزک، واسه يه مهموني دوستانه نيست. 

همان طور كه شيريني هاي خامه اي را با قاشقك مخصوص، دانه دانه توي ظرف مي چيدم، با لودگي گفتم:

ـ اين بزک دوزک، به جان خودم، كار من نيست. يكي ديگه مقصره و هنرش. 

خشمگين، نيشگوني از بازويم گرفت. 

ـ آره، مسخره خانم. من كردم ولي به خواست تو. بدون اين كه بگي چرا ... 

آخي گفتم و رو به او ايستادم. 

ـ فرشيد رو يه جورايي راضي كردم ولي تو، بدجور گير دادي و ول كن هم نيستي. به جاي اين بازجويي ها، بيا كمك كن. 

و قاشقك را چپاندم لاي انگشت هايش و راه كج كردم تا درب آشپزخانه. 

ـ فرشيد! ممكنه يه لحظه بياي اين جا؟ 

پشت كرده به سولماز و اخمش، به انتظار ماندم براي فرشيد. و سبك و سنگين كردم حرفي را كه بايد به فرشيد مي گفتم و قدرتش را نداشتم. بايد مي گفتم يا نه؟ بايد؟ بايد مي گفتم. 

ـ چي شده محبوبه؟ چيزي احتياج داري؟ 

جا خوردم توي دست و پا زدم با خودم و خيالاتم. فرشيد با نگراني نگاهم كرد. 

ـ ببخش. نه! راستش مي خوام كه ... كه با يه نفر تماس بگيري. چون اونم بايد ... بايد اين جا باشه. 

گوشه لبش، براي اطمينان و آرامش به من بالا رفت و خنده شد. دست گرمش نشست روي بازويم ولي نگاه جستجوگرش. 

ـ باشه گلم، اين كه دستپاچگي نداره. اسمشو بگو. 

ـ پژمان. 

جرات نگاه كردن توي چشم هايش را نداشتم به وقت گفتن نام نفرين شده آن حيوان. تكانم داد به آرامي. 

ـ چي داري مي گي؟ اون چرا ديگه؟ تو كه ازش متنفر بودي و ... 

سر بالا بردم كلافه. 

ـ ببين فرشيد، واسه همينم مي خوام كه ... كه امشب رو اين جا باشه. يعني، بايد باشه. 

ـ مي فهمي چي مي گي محبوبه؟ تو پاك عقلت رو از دست دادي. خل شدي. تو كه چشم ديدنش رو نداشتي، حالا چي شده كه مي خواي ... 

فرشيد نگاه از من گرفت و سر چرخاند تا سولمازي كه به اعتراض لب وا كرده بود.

ـ لطفا تو دخالت نكن سولماز. 

صداي كوبيده شدن قاشقك فلزي توي پيش دستي و عبور سولماز از كنارمان براي خروج از آشپزخانه، ترس انداخت به جانم از تنها ماندن با فرشيدي كه بيش از بقيه پي حرف بود. 

ـ نگام كن محبوبه. تو مطمئني که بايد اين جا باشه؟ ولي تو ... 

سعي كردم يك جوري نگاهش كنم كه اطمينان كند به من و كارم. 

ـ من ... من يه چيزايي رو مي دونم كه شما نمي دونيد. تجربه هاي تلخ و دردناك. اون عوضي، بايد امشب يه چيزي رو به چشم ببينه. 

و باقي حرفم را بلعيدم و خالي كردمش توي دلم.

ـ مي خوام له شدنش رو ببينم. امشب بايد جلوي چشماي من و بقيه خرد بشه. 

ـ كاش همه چي رو برام مي گفتي و نمي ذاشتي براي وقتي كه با بقيه، بفهممش. من با بقيه فرق دارم. تو گفتي اصل كاري ام ولي هيچي نمي گي برام. نمي گي تا حساب كار بياد دستم. 

شرم، داغ كرده بود تنم را. 

ـ باشه. خبرش مي كنم ولي هر اتفاقي كه بيافته، پاي خودته. 

نگاهش كردم كه آرامم كند و آرامش كنم. 

ـ چيزي نمي شه، چون تو با مني. 

به خودم كه آمدم، فرشيد رفته بود و من، با يك دنيا دلهره و دلواپسي، شيريني ها را مي چيدم توي ظرف و به عاقبت و سرانجام كاري فكر مي كردم كه خواست من بود ولي حساب وا كرده بودم سر ديگران براي با هم انجام دادنش. شك داشتم به خودم و ديگران ولي اميدوار بودم.

عصبي دست هايم را زير آب، مي شستم كه دوباره صداي زنگ خانه به گوش رسيد. بعيد مي دانستم پژمان به اين سرعت خود را رسانده باشد. با اين وجود حس خوبي نداشتم. 

ـ محبوبه؟ شما آقايي به نام آبادي مي شناسي؟ 

نام آبادي از زبان فرشيد، آرامش را تزريق كرد به جانم.

ـ آره، آره. راهنمايي شون كن داخل. 

دستانم را با حوله خشك كرده و نكرده، از آشپزخانه بيرون زدم كه فرهاد را پاي پنجره بزرگ حايل به بيرون ديدم. نگاه سولماز سنگيني مي كرد رويم. فرهاد سر برگرداند سمتم. 

ـ مهمونتون رو نمي شناسيم ولي اون دفتر بزرگ توي دستاش! 

پرده را از ميان سرانگشتانش، رها كرد و برگشت و روي مبل لم داد. 

ـ چي داري مي گي فرهاد؟ چه خبره اين جا؟ 

سوال و جواب سولماز با فرهاد را رها كردم و رفتم تا اتاق خوابمان. اين سوالات، چيزي تا جواب نداشتند. همه چيز روشن مي شد. مانتويي پوشيدم و شال سفيد روي سرم را كمي جلوتر كشيدم و با نفس تازه كردني، باز بيرون زدم. توي سالن پا نگذاشته بودم كه در باز شد و پيرمردي آراسته با مو و محاسن سفيد، ياا... گويان، دفتر بزرگ به بغل، قدم گذارد داخل و سلامي گفت و از پي اش فرشيد با نگاهي كه رنگ نگاه دقايق پيش نبود. نگاهم را دزديدم از نگاهش و رو كردم به آقاي آبادي سر به زير و متين. 

ـ سلام حاج آقا. خيلي خوش اومديد. لطف كرديد. بفرماييد، بفرماييد. 

تا نشستن آبادي، فرهاد و سولماز هم به احترام او بلند شدند و سلام دادند. بي مكث، فرار كردم از نگاه ها تا آشپزخانه كه فرشيد مشغول پذيرايي از مهمانمان شد. 

دستم را بند كردم به قوري. مي لرزيدند كه فنجان را پر كردم از چاي. قلبم چه تند مي زد. دوباره چند نفس عميق و چرخ زدم سمت در كه ديدمش ايستاده در آستانه در بارمانند آشپزخانه و با همان نگاه، كه دست و پايم را گم مي كردم و بيچاره و مستاصل مي شدم . 

ـ باز ... باز چي شده؟ 

سر تكان داد، اخم كرده. 

ـ تو بايد بگي. تو كه يه بازي تازه شروع كردي. اين پيرمرد كيه؟ چي مي خواد اين جا؟ چرا همه اش، مبارك باد، مبارك باد شده ورد زبونش؟ اون دفتر؟ تو چي كار كردي محبوبه؟ واسه چي اين آدما رو جمع كردي اين جا؟ چرا محبوبه؟ 

دست كه كوبيد روي سرش، واي گفتنش را شنيدم. چرخ كه زد دور خودش، خنده كردم بي اعصاب، براي آرامش او و خودم. 

ـ چي شده مگه؟ يه خرده طاقت كني، همه چي رو مي فهمي. 

چند قدم برداشت سمتم. فنجان چاي توي دستم، تكان تكان مي خورد. براق شد توي صورتم. تن صدايش پايين بود از لاي دندان هاي حرص زده اش. 

ـ چي رو بفهمم؟ طاقت كنم براي چي؟ همه چي معلومه. ببينم تو مي فهمي داري چي كار مي كني؟ نبايد ... 

ـ فرشيد جان، آقاي آبادي با شما كار دارن. ميايي داداش؟ 

صداي فرهاد، بريد كلامش را كه لرز انداخته بود به سر تا پايم و سرزنش نگاهش كه گرفتش از من. فنجان چاي را از دستم قاپيد و در را با كف دستش عقب زد و ترك كرد مرا. دستي نشاندم روي پيشاني ام و چشمانم را بستم. فهميده بود و مي دانست، همان طور كه فرهاد هم. چه بايد مي كردم زير هجوم نگاه و كلام آدم هايي كه آن قدر مي دانستند كه كفايت مي كرد براي اطمينان و اعتماد من به خودم و نقشه ام؟ چرا سست مي شدم از يك تشر و يك امر و نهي؟ اراده ام كو؟ چشم وا كردم و اضطرابم را ريختم به تن ظرف شيريني و برداشتمش و با پايين دادن آب دهانم، پا نهادم بيرون و بي نگاهي به آدم هاي حاضر، ظرف را گذاردم روي ميز مقابل آبادي و نشستم روي مبل. جايي بين سولماز عصبي و فرشيد سردرگم. دستان لرزانم را قفل كردم روي سينه ام. 

آبادي چايش را نوشيد كه گفت:

ـ اگر اجازه بدهيد، بريم سراغ كار اصليمون. خوبه كه همه جوونا، براي امر خير، دست پايين بگيرن و با مهموناي كم و يه مراسم خلوت، برن سر خونه زندگيشون. 

چشم هاي سولماز دو تا شد. فرهاد، آرام و مطمئن، پا روي پا انداخت. جرات نگاه كردن به فرشيد را نداشتم. دستپاچگي ام را پنهان كردم در پس كلامم. 

ـ مي بخشيد حاج آقا. ما منتظر يه نفر ديگه هم هستيم. ايشون هم بايد حضور داشته باشند. 

ـ بسيار خوب ولي تا كي دخترم؟ 

نگاه انداختم به فرشيد.

ـ پژمان كه مياد؟ مگه نه؟ 

نگاهم نكرد. اكتفا كرد به سر تكان دادن و بوسه زدن به موهاي شيريني كه صداي گريه اش بالا و بالاتر مي رفت. 

عذرخواهي كردم و رفتم نزديكش. شيرين را تا از آغوشش بگيرم، نگاهمان با هم يكي شد. ابرو در هم گره كرده ولي خيلي آرام گفت:

ـ اين يه اشتباه محضه، نبايد كه بشه. 

بي جواب، شيرين را با خودم بردم تا اتاق و درب را پشت سرم بستم. روي تخت وا رفتم. آرام نمي شد شيرين مگر وقتي كه چاره كردم گرسنگي اش را و خودم آرام نمي شدم چرا كه كلام و رفتار فرشيد، به هم ريخته بودم. يك چشمم به شيرين و يك چشمم به درب اتاق بود. انتظار مي كشيدم كه بيايد داخل و سرم هوار بكشد. شك نداشتم مانع كارم خواهد شد. خودش گفته بود بايد بروم. خودش گفته بود كه زندگي ام را هدر ندهم به پايش. از زندگي برايم گفته بود كه دوام نداشت. چند روزه بود و چند ماهه و من پير مي شدم. نابود مي شدم و او نمي خواست. نمي خواست كه باشم. بغض كردم بي نفس و او نيامد و حتي هيچ كس ديگر، كه شيرين به خواب رفت و بوسيدمش. عرق دلواپسي نشسته به صورتم را پاك كردم و رفتم بيرون. نزديك آشپزخانه، پا كند كردم. رفتم به نوشيدن آبي كه تازه كند جانم را و پايين بدهد اين همه بغض را، كه نفسم بالا بيايد شايد، راحت تر. جرعه اول را ننوشيده، صداي زنگ، دستم را لرزاند. ليوان از كفم رفت و ... و دلم. خم شدم به برداشتن تكه هاي بلور شكسته ليوان. هزار تكه شده بود و من هزار بار نگران تر. دستي ديگر، تكه شكسته اي را برداشت. سر بلند كردم. برابرم زانو زده بود، نگاه به نگاهم. با همان سرزنش و توبيخ. 

ـ پژمانه. 

لب به دندان گزيد. 

ـ رنگ و روت حسابي پريده. 

تكه شيشه ها را دوباره ول دادم روي زمين و از جا برخاستم. پشت به او و رو به كابينت، سرم را پايين انداختم. دلم گريه مي خواست. فرياد مي خواست. پناه مي خواست. زجر مي كشيدم از حضور پژمان و حتي نگاه فرشيد ولي اين بار بايد تا تمام شدن كار، تاب مي آوردم. نبايد كم مي آوردم با خودي و غريبه. خودم گرد هم آورده بودمشان. با صداي خالي شدن شيشه هاي شكسته، توي سطل زباله و بعد شرشر آب توي سينك، سر برگرداندم . دست هايش را مي شست فرشيد. 

ـ اگه بودنش تا اين حد برات سخت و آزاردهنده است، چرا مصيبتش رو به جون مي خري؟ با خودت و من چي كار مي كني محبوبه؟ 

و دوباره نگاهم كرد. قاطع بود و محكم. 

ـ دوري ما، اشتباه بود و حالا اين نزديكي! نه محبوبه! موندني نيست، دوام نداره. ما ... 

ـ صاحبخونه كجايي تو؟ پژمانت اومده آقا. كجايي نامرد روزگار؟ جواب تماسام رو كه نمي دي. اقلا بيا پيشواز مهمونت. كجايي فرشيد؟ 

پژمان بود و صدايش، مور مورم مي كرد. فرشيد، شير آب را بست. از كنارم نگذشته، بي نگاه گفت:

ـ خودت رو جمع و جور كن. محكم باش. وا نده جلوش. 

و رفت. دستش را چنگ زدم به التماس. 

ـ كمكم كن. 

نگاهم نكرد. دستش را بيرون كشيد و بي جواب، رفت. دو دستم را گذاردم طاق صورتم. كاش تنهايي ام را با قطره اي اشك، سبك مي كردم. 

ولي سبك نشده، به جمع پيوستم.

قيد نوشيدن آب را زدم و رفتم تا سالن. هنوز پژمان ايستاده بود و مشغول عرض احترام به مهمانان ديگر بود. 

ـ حاج آقا مي تونيد شروع کنيد. 

پيرمرد مهربان، به تاييد سري تکان نداده بود که پژمان سر برگرداند سمتم. گيج و منگ تر از هميشه به نظر مي رسيد. لحظه اي مرا از نظر مي گذراند و کمي بعد، چند نفر حاضر را. آن قدر دستپاچه شده بود که درحال عقب عقب رفتن، پايش به مبل گرفت و کم مانده بود پهن شود، که فرهاد بازويش را محکم چسبيد و او را روي مبل نشاند. چشم بر نمي داشت از من که خشم و ناباوري اش را فرياد زد:

ـ اين ... اين چه غلطي مي کنه اين جا؟ قضيه چيه؟ فرشيد! تو گفتي يه مهموني ساده س. فقط من و تو و يکي دو نفر ديگه ولي نگفتي اين دختره هم اين جاست. اين ... اين لعنتي، همونيه که زندگيت رو به هم ريخت و پريسا رو ازت گرفت. 

و نگاه گرفت از من و رو کرد به فرشيد.

ـ احمق بي شعور، واسه چي راش دادي توي زندگيت؟ پريسا رو مجبور کرديد بره اون سر دنيا تا خودتون اين جا بزم بگيريد و خوش بگذرونيد؟ خاک بر سرت کنن فرشيد. لياقت نداري. 

ـ دهنت رو مي بندي يا خودم، چفت و بستش کنم؟ 

چه قاطع و برنده، حرف دل مرا به زبان آورده بود فرشيد. 

ـ صلوات بفرستيد جوون ها. چه خبرتونه؟ ما اين جاييم براي امر خير. چه جاي اين حرف ها و رفتارها؟ در ضمن، من تا يک ساعت ديگه بايد جاي ديگه اي باشم. خوبه که عروس و داماد تشريف بيارن اين جا، نزديک بنده تا خطبه رو جاري کنم. 

کلام آقاي آبادي کافي بود تا حيرت را دو چندان کند توي نگاه حاضرين. هيچ صدايي نمي آمد که بي تامل، به خودم مسلط شدم و قدم گذاردم جلو و علي رغم سنگيني نگاه بقيه، نزديک شدم به فرشيدي که هنوز ايستاده بود و گاهي دست مي سابيد به شقيقه اش. جرات نگاه به چشم هايش را نداشتم که همه دلگيري بود و سرزنش. سر به زير و بغض کرده گفتم:

ـ همراهم بيا. 

چيزي نگفت. نگاهش نکردم که نديده پيدا بود، حال و روزش. که پژمان گفت:

ـ چشم و دل پريسا روشن. 

سرم را به زحمت بالا آوردم. نگاهم صاف افتاد توي چشم هايي که شده بودند خانه اشک و چراگويان، دو دو مي کردند روي صورت و چشمانم ولي من، خودم را آماده کرده بودم. از سرزنش ها و مواخذه ها و فريادهاي حضار گرفته، تا امتناع فرشيد و هزار و يک حرف و حديث ديگر. گلويم خشک شده بود. به سختي آب دهانم را پايين دادم. خواستم نفس تازه کنم که بغض مانعم شد. عاجز، زل زده به نگاهش گفتم:

ـ واسه خاطر خودته به خدا. به خاطر خودمه و حتي ... حتي براي شيرين. تو خودت مي گفتي که اين نسبت قشنگ، هيچ جا ثبت نشده. حالا هم ثبتش مي کنيم. توي شناسنامه من و تو و حتي شيرين. يه خونواده مي شيم ما و از اول، از نو شروع مي کنيم. 

ـ تو نمي فهمي چي مي گي و يا حتي، چي کار مي خواي بکني. کار تو حماقته. بذار راحت بگم، تو مي خواي زندگيتو تباه کني به پاي يه ... 

بدون اين که نگاه بگيرم از فرشيد، صدايم را بالا بردم در لا به لاي اعتراض سولماز. 

ـ حرف نزن، ساکت شو سولماز. 

آثار دردي را که وقت و بي وقت، مي آمدند سراغش، به وضوح و به شکل چين و شکن، روي صورتش مي ديدم. دست آزادش را در دست گرفتم. 

ـ به حرفاي هيچ کس گوش نده، الا من. به هيچ کس نگاه نکن، الا من. فقط به حرفاي من و لحظاتي که با هم داشتيم فکر کن. اين چند روز رو نمي گم. از لحظه اي که با هم آشنا شديم تا همين الان. تو اسمش رو مي ذاري ترحم؟ نه! ترحم نيستند، عشقه و به خدا قسم، الان به اندازه روز اولي که ديدمت و بهت دل بستم، عاشقتم. 

دستش را آزاد کرد از دستم و برد بالا تا شقيقه هايش. با هر دو دست، پيله کرده بود و مي فشردشان. سر تكان دادم. 

ـ نه! درد تو، درد منه. پس نخواه که به اين بهونه، منو از خودت بروني. 

که ناغافل، روي نزديک ترين مبل، وا رفت. ترسيده، کنارش زانو زدم. 

ـ چي شده پدر جان؟ مي خواين يه زنگ بزنيم اورژانس؟ استغفرا...! امروز چرا اين جوري شد؟ 

بي توجه به نگراني آبادي، نگراني ام اشك شد و باريد. تار مي ديدم فرشيد را ولي نه! ديدم كه مشت مي كوبيد پاي شقيقه هايش. و فرياد مي كشيد. 

سعي كردم مشت هايش را بگيرم كه ناگهاني، با چشماني بسته، سر كوبيد روي تن مبل. 

ـ نگفتم؟ مي بيني؟ تو مي خواي با اين آدم زندگي كني؟ 

فرياد زدم سر سولماز. 

ـ خفه شو!

دست هاي فرشيد هنوز توي دست هايم بودند. 

ـ فرشيد، قربونت برم، وا كن چشاتو. بس كن. داري خودت رو مي كشي. فرشيد!

و به هق هق افتادم از اين همه تنهايي و ناتواني ام براي آرام كردنش. ناآرام، پي آرامش بودم، ولي ... كه دستي با ليواني آب، سمتمان دراز شد. سر گرداندم سمت اين دست هاي همراه و هم دل. فرهاد بود كه مي نشست كنار فرشيد. ليوان را كه به دستم داد، فرشيد را تنگ در بر گرفت و بي نگاه به من، نگران تر از من و بقيه، دستوروار گفت:

ـ داروها و آب رو هر طور شده به خوردش بده. من نگهش مي دارم. گفته بودم نبايد هيجان زده بشه. 

سر به تاييد جنباندم و خم شدم تا قرص ها را به او بخورانم. 

ـ سرش رو نگهدار، دهنش رو باز كن. 

و به زحمت، قرص ها را توي دهانش گذاردم و در حالي كه قطرات آب از گوشه لب هايش جاري بود، آن را هم نوشيد ولي هنوز ناله مي كرد. دستمالي برداشتم و لب ها و دهانش را از آب پاك كردم. كه فرهاد، سر فرشيد را توي آغوشش فشرد و صورت به او چسباند و برادرانه بوسيدش. 

ـ آروم، آروم داداشم. تو خوب مي شي. 

همان جا نزديك فرشيد، پاي مبل خراب شدم. نگاهش مي كردم و دست لرزانش در دستم بود كه صداي ناله اش، كم و كمتر مي شد. 

ـ مطمئنيد پزشك لازم نداريد؟ حال اين جوون اصلا خوب نيست. 

شرم زده، نيم نگاهي انداختم به آبادي. مكثي كرد و ادامه داد:

ـ اگر اجازه هست، من مرخص بشم تا يه فرصت ديگه كه انشاا... بتونيم ... 

قبل از اين كه چيزي بگويم، فرهاد با خنده اي محو روي لب هايش گفت:

ـ نه حاج آقا، تشريف داشته باشيد. تا شما از خودتون پذيرايي كنيد، حال شاه داماد ما هم خوب مي شه. به شرط اين كه، عروس خانمش، همين طور كنارش بمونه. 

نگاه فرهاد به من ختم نشده، فرياد سولماز به هوا برخاست. 

ـ چي داري مي گي؟ تو حق نداري برادر عليل و مريضت رو بندازي به جون اين دختر ساده. اين دختر، جوونه و مي تونه و حقشه كه زندگي بهتري داشته باشه. بس نيست اون همه كلفتي مادرتون رو كرد، حالا بشه پرستار اين يكي؟ تو به جاي اين كه از حماقتش سوء استفاده كني، بايد كمكش كني تا سر عقل بياد و چشماش رو وا كنه و بفهمه كه ... 

آمدم جوابش را بدهم كه فرهاد با خونسردي تمام گفت:

ـ اين انتخاب خودشه. مگه نمي بيني چقدر عاشقه؟ اين، خودشه كه مي خواد باهاش بمونه. هر دو ، همين رو مي خوان. من، هيچ چيزي رو به هيچ كسي اجبار نكردم، فقط اينو خوب مي دونم كه اين قصه، مربوط به الان و يك ساعت پيش و دو يا سه روز گذشته نيست. اين دو تا خيلي وقته كه همديگه رو مي خوان و مي شناسن و دلاشون با همديگه س. اون، با سلامت عقلي كامل و با چشمايي باز، انتخاب كرده. ماييم كه چشمامون رو روي خيلي از چيزا بستيم و نمي خواييم حقايق رو ببينيم و باور كنيم. عشق محبوبه و فرشيد، يه حقيقته. عشق يه واقعيته. كاش تو هم ديدت رو نسبت به زندگي و مردها و اين واقعيت، تغيير بدي. 

هاج و واج اين مكالمه بودم كه سولماز عصبي پوزخند زد:

ـ ديدم رو نسبت به كي و چي تغيير بدم؟ به زندگي با تو؟ 

و از جا برخاست و كيفش را از روي كاناپه برداشت و دست برد براي بستن دكمه هاي مانتويش. 

ـ بمون سولماز. مراسم ما، هنوز شروع نشده. 

ايستاد به خواهشم. 

ـ بمونم كه چي رو ببينم؟ نديده، همه چي برام مثل روز، روشنه. نمي خوام يه بار ديگه، توي بدبخت شدنت، سهيم باشم و برقصم و خوش باشم. 

و رفت تا خروجي سالن.

دست فرشيد را كه رها كردم، ديدم فرهاد بر خلاف هميشه، سرخ شده بود و لب مي گزيد. پژمان مسخره اي گفت، كه خودم را رساندم به سولماز و ملتمسانه، مقابلش ايستادم. 

ـ حرفات زيادي تلخه، ولي مي خوام كه مثل يه خواهر كنارم بموني. تو خوب مي دوني كه چقدر دوستش دارم. اگه بقيه اينو نمي دونن، پس بذار بگم كه توي يكي از اون مهموني ها، همديگه رو ديديم. يعني دل هامون همديگه رو پيدا كردند، با همون نگاه اول. شايد بچگانه به نظر بياد، ولي اگه دفعه اول رو تاب آورديم و هيچي نگفتيم ولي دفعه دوم كه باز همديگه رو ديديم، چشمامون حرف هاي زيادي براي گفتن داشتند. دفعه سوم، لب وا كرديم و با كمك چشم هامون، راز دلمون رو گفتيم و ... و به دفعه چندم نرسيده، ما عاشق بوديم و شايد هم ديوونه. نمي دونم چرا ولي انگار همه چي جفت و جور شده بود كه ما به هم برسيم و ... 

ـ تو كه تا اين حد مي خواستيش، چطور راضي شدي به جدايي؟ 

ـ به خاطر خودش، چون دوستش داشتم، چون خوشبختي اش رو مي خواستم، حتي با يكي غير از خودم. من، من به اشرف قول داده بودم تا وقتي كه فرشيد با پريساست، كنارشون بمونم و مراقبشون. من نمي تونستم باهاش بمونم. من مجبور به جدايي شدم، چون، چون در شان خانواده شون نبودم. 

ـ ولي محبوبه ... 

دست تكان دادم به كلام فرهاد و نيمه، تمامش كردم. 

ـ آره، ولي نداره، همينه. من عين اين جمله رو از اشرف خدا بيامرز شنيدم. اما، حرف من الان اينه كه من هيچ وقت از انتخابم شكايت نكردم؛ نه اون موقع كه سالم بود و تقديرا يكي ديگه باهاش زندگي مي كرده نه الان كه ... كه اين جوريه و من مي خوام و بايد باهاش زندگي كنم. اون، پدر بچه منه و شيرين من، پدرش رو مي خواد و من، حق ندارم ازش بگيرمش. البته اين موضوع، در مورد من و فرشيد هم صدق مي كنه. از اون ساعتي كه من و شيرين پا گذاشتيم توي اين خونه و كنار فرشيد بوديم، مي دوني چقدر فرق كرده؟ 

و صدايم گرفت به زور بغض و اشك. 

ـ فرشيد من، مي خنده. اوني كه همه مي گفتند و مي ديدند كه ماه هاست از ته دل، يه لبخند هم نزده. اون داره، تازه طعم زندگي رو مي چشه. منم همين طور. فقط توي همين چند روز، شيرين بهش اخت گرفته. چطوري ولش كنم؟ نمي تونم، نمي شه. 

و به هق هق افتادم كه سولماز، اشك ريخت. با همان حالش، سر جلو آورد تا من و به آرامي گفت:

ـ دخترت فقط براي چند ماه، وجود پدر رو حس مي كنه. اون بهش عادت مي كنه و وابسته مي شه. بعد، روزي كه، يك دفعه از دستش داد، اين كمبود و جاي خاليش رو، چطور مي خواي پر كني؟ چه جوابي براش داري؟ 

دستم را لرزان، روي دهانم نشاندم. 

ـ هيچي نگو، از اين حرفا نزن. اون مي مونه، اون بايد بمونه. 

كه دستم را پايين آورد و به دست گرفت.

ـ تو حتي طاقت شنيدنش رو هم نداري، اون وقت، چطوري مي خواي نبودش رو تاب بياري؟! تو ... تو ديوونه اي محبوبه! 

و مرا به آغوش كشيد و من بي خيال آدم هاي اطرافم و حتي طرز تفكرشان در موردم، زار زار ، گريه كردم و سبك شدم. كمي بعد سولماز با ضربه اي مرا به خود آورد و آرام در گوشم گفت:

ـ قيافه ات بامزه شده عروس خانوم. با اون آرايش هاي اشك بارون شده، شدي عين دلقك هاي توي سيرك. 

و بغض كرده، خنديد و خنديدم. با گفتن ببخشيدي، دستم را با خودش كشيد و برد تا اتاق طبقه بالا. دوباره برابر آيينه نشاندم و باز دست به كار آرايش صورتم شد، حتي در خلالش، نصيحتم كرد كه بعد از سه بار، بله بگويم و البته گفت كه به عشق من و فرشيد، حسادت مي كند و اميدوار است در آينده همسري حقيقتا عاشق نصيبش شود. 

ساعتي بعد، پيش روي حاج آقا آبادي، نشسته بودم، در حالي كه حال فرشيد هم بهتر شده بود و نگاهش را از من برنمي داشت. سر پايين انداختم كه نگاهش، بلد بود بي تابم كند. 

ـ به مباركي و ميمنت، شروع مي كنيم. مقدار مهريه مشخص شده؟ 

به سوال آبادي، سر بالا كردم. 

ـ چيزي نمي خوام حاج آقا، مگر هديه يك جلد كلام ا... مجيد كه زير سايه خدا و قرآنش بوده كه به اين جا رسيديم. 

كه فرهاد گفت:

ـ من هم برادر دامادم و هم وكيلش. ايشون مهريه اي در نظر گرفتن براي عروسشون. 

نگاهم قفل شد به نگاه فرشيد. نشنيدم مكالمه فرهاد و آبادي را. برق نگاهش را دوست داشتم ولي هنوز هم شرمم مي آمد از كش دادن تماشا. نگاهش حرف داشت با من. 

ـ مي بخشيد دخترم. آيا شما مي دونيد كه آقا فرشيد احتشام، قبلا همسري داشتند كه طلاق گرفتند؟ 

سر تكان دادم. 

ـ بله حاج آقا. من، همه چي رو مي دونم. ما حرفامون رو با هم زديم. بفرماييد شروع كنيد. 

ـ چي چي رو شروع كنه؟ داريد چه غلطي مي كنيد شما دو تا؟ 

پژمان، خرمگس معركه شده بود. فرهاد مي رفت سمتش كه فرشيد مانعش شد و رو كرد به پژمان. 

ـ راه باز و جاده دراز، بزن به چاك. 

ـ نه فرشيد، بايد بمونه و ببينه. حاج آقا شروع كنيد تو رو خدا. 

پيرمرد شانه اي بالا انداخت كه پژمان، حرص زده، مشت روي دستي مبل كوبيد.آبادي سرفه اي كرد براي گلو صاف كردن و خطبه را جاري كرد:

ـ بسم ا... الرحمن الرحيم. النكاح و سنتي ... 

جملات گفته مي شد و من دركش مي كردم با جانم و خوش و ناخوش مي شدم و بغض مي كردم. چشمانم را بستم و فقط گوش سپردم. 

ـ خانم محبوبه سپهري! بنده وكيلم شما رو به عقد دائم آقاي فرشيد احتشام در بيارم؟ وكيلم؟ 

عقد دائم؟ باورم نمي شد. مگر ممكن بود؟ ولي با هم، ممكنش كرده بوديم. 

چشمانم را وا كردم و دوختمشان به فرشيد. حال مرا داشت كه بي صدا و آرام اشك مي ريخت. لبخند زدم ميان هياهوي چشم و دلمان و زمزمه کردم:

ـ بله. 

ضربه آرنج سولماز به پهلويم، نتوانست توجهم را از مردم بگيرد. بي خيال همه، همه تن، چشم شده بودم و دل داده بودم به دل و نگاهش. بله گفت و امضا زديم و ناممان ثبت شد در شناسنامه هامان. غرق خوشي دست يافتني مان بودم كه فرشيد، دست فرو كرد توي جيب كتش، چيزي بيرون كشيد. دستم را به دست گرفت و انگشتري سپرده به دستش را روي انگشتم نشاند. همان جا كه بايد مي بود. خنديديم به حال خوشمان كه من هم دست مردانه اش را گرفتم و حلقه نقره اي را كه برايش خريده بودم، مهمان انگشتش كردم و رها نكردمش. كف زدند فرهاد و سولماز كه پژمان، صبرش لبريز كرد و به فرياد آمد:

ـ واسه چي منو كشوندي اين جا؟ خواستي نمايش مسخره تون رو ببينم يا خواستي كه ببينم بالاخره نقشه ات رو عملي كردي و زنش شدي؟ تو زندگي پريسا رو به هم ريختي تا روي ويروونه هاي زندگي اون، زندگيت رو بسازي. 

و عصبي پوزخند زد و از روي مبل برخاست و با تمسخر ادامه داد:

ـ اگر پريسا مي دونست كه تو حتي از خير فرشيد مريض هم نمي گذري، بعيد مي دونم كه مي رفت. 

كه دست فرشيد را ول كردم و رفتم سمتش. 

ـ نه محبوبه. 

بي تفاوت به حرف شوهرم، رو به روي پژمان ايستادم و چشم در چشم، نفرتم را ريختم سرش. 

ـ خواستم بياي اين جا و با اون چشماي هيزت ببيني كه من، ازدواج كردم و شوهر دارم و شوهرم كسي نيست مگر مردي كه عاشقشم و اون جا نشسته. پس بهتره ديگه دور اذيت و آزار من رو خط بكشي. ديگه تموم شد. ديگه حق نداري فكر من رو، حتي براي يك لحظه به ذهن معيوبت راه بدي. محبوبه ديگه تنها نيست. محبوبه يكي رو داره كه بهش تكيه كنه و حاميش باشه. ديگه هيچ وقت مزاحمم نشو، چون از ديدنت بيزارم. حالا هم قصه به آخر رسيده. برو بيرون. 

و به درب سالن اشاره كردم.

پژمان اما، هنوز همان طور خيره و هيز، نگاهم مي كرد و پوزخند به لب داشت كه دست برد تا جيبش. پي چيزي بود. پيدايش نكرد انگار، كه متوسل شد به پالتوي طوسي رها شده اش روي دسته مبل. كيف بزرگ پولش را از جيب كنار پالتو بيرون كشيد. و بعد كاغذ تا شده سفيدي را. 

ـ آها! سر جاشه، همين جاست. 

و كاغذ را ميان دو انگشتش، توي هواي رقصاند. و كشيدش سمت من.

ـ براي توئه، يه پيغام از پريسا براي تو. وقتي كه داشت مي رفت، داد كه بهت برسونم. خيلي وقته كه توي كيف و همراهمه. اون فكر مي كرد و البته من، كه دير يا زود پيدات مي شه، يا حداقل پيدات مي كنم، اما تصورش رو هم نداشتم كه اون روز، همين امروز باشه. 

و باز رو به من، كاغذ را تكان داد. نام پريسا ترس انداخته بود به جانم. مثل لمس مصيبت بود. نگاهي به نامه و بعد، نگاهي به فرشيد انداختم. مكثم طولاني مي شد كه جرات دادم به خودم، و نامه را گرفتم ولي تواني در خود نمي ديدم براي خواندنش. پژمان پالتويش را برداشت و بي حرف، راه سالن و خروجي را در پيش گرفت. چشم هايم، بالا و پايين كاغذ خط تاخورده را برانداز مي كرد. خواستم بازش كنم و خلاص كنم خودم را، كه نامه از دستم ربوده شد. 

ـ اينو بذار واسه بعد. تو نمي خواي از ما پذيرايي كني؟ 

و آرام تر گفت:

ـ به خدا روده بزرگه، دخل روده كوچيكه رو آورد. بجنب خانومي. 

چشم انداختم روي كاغذ توي دست هاي سولماز.

ـ ولي اين ... 

ـ اي بابا! مي ذارم توي اتاقتون. هر وقت خواستي بخونش. 

و دوباره سر رساند تا نزديكم و چشم در چشمم.

ـ الان نه، امروز نه. تو رو خدا، روز خوبتون رو با نوشته هاي اون دختره احمق، خراب نكن. آها؟ 

و من بالاجبار، سر تكان دادم كه سمت آشپزخانه هدايتم كرد. 

ـ مي ذارمش روي ميز توي اتاق خواب. دوباره برمي گردم واسه كمك. 

پا كه گذاردم توي آشپزخانه، تا دقايقي با خودم فكر مي كردم براي چه آمده ام اين جا؟ نگاهم مي چرخيد روي تك تك وسايل ولي ذهنم ياري نمي كرد. چپ و راست مي رفتم ولي بي هدف. دست دست مي كردم وسايل را. تمام مخيله ام شده بود چيزي كه پريسا مي توانست برايم نوشته باشد. از چه گفته بود؟ و چرا؟ پي چه بود با اين نگارش آزار دهنده؟ همه بدي ها و مصائب و رنج ها زنده شد كه كشته بودمشان ساده و ... 

كه نگاهم خيره ماند روي تن سپيد يخچال. سر جنباندم و نفس تازه كردم و رفتم سمتش و خوراك هاي آماده را بيرون كشيدم از آن و رها كردم روي ميز. نشستم پشت ميز و نان باگت ها را گذاردم روي تخته تا برش بزنم آن ها را ولي سر خم كردم روي دست هايم. خسته شده بودم امروز تا به سر رسيد قصه دوري و جدايي و در اين لحظه، خسته تر شدم از خودم و قصه تازه پريسا. احمقانه بود كه با يك ورق كاغذ بي ارزش، تا اين حد به هم بريزم ولي شكننده شده بودم و آسيب پذير. هر روز يك درد و مشغله تازه و بيماري فرشيد، بغرنج ترينش بود. 

بغض كردم زير بار اين همه اي كه تمام نمي شد. كه گرم شد دستم و نبود كارد را حس كردم ميانش. سر بلند كردم. به اولين نگاه، اسير نگاه آرامش شدم. 

ـ برش بزنم نون ها رو؟ كجا بذارمشون همسرم؟ 

و نيم خندي زد و كارد را كشيد روي يك قطعه بزرگ نان. چه بي خيال و مطمئن و آرام بود اين مرد. چه خوش و از ته دل مي گفت همسرم و چه دلچسب بود كلامش. رسيده بودم به همه داشتن و بودنش و او هم، شايد. ولي حق داشت فرياد بزند سرم كه ناديده گرفتم درخواستش را براي نبودنم. براي رفتن و نماندن. بايد اعتراض مي كرد به جدايي قديم و به وصال جديد. بايد ... 

چه آشفته شده بود روح و روانم. پريشان، فكر مي بافتم و مي بافتم. قطره اي اشك سر خورد روي گونه ام. پنهان نماند از نگاه مهربانش. ابرو بالا انداخت. كارد را ول كرد روي تخته، دستم را گرفت. 

ـ يه ظرف خواستم براي اين نون ها. من بد گفتم يا تو بد شنيدي؟ 

بيني ام را بالا كشيدم و چشمانم را بستم. 

ـ خوبه كه هنوز هم دوستم داري و دوستت دارم. 

دستم را بيشتر فشرد ميان دستانش. چشم وا كردم به حال خوش بودنش. چشم به چشمش شدم. 

ـ هيچ وقت توي عشقم شك نكردم، هيچ وقت ولي تو ... 

و سر تكان داد به خنده. اخم كردم. 

ـ خوبه، بگو! حرف بزن و سرزنشم كن. داد بزن سرم. براي امروز و هر روزي كه گذشت و گذشتيم ازشون. براي نافرماني و سرخود بودنم. براي فرارم از تو و خودم. براي اين همه شكنجه كه داغونمون كرد و ... 

كه دست به دستم، از پشت ميز كنار كشيد و آمد نزديكم. 

ـ هيچ وقت فرياد نكشيدي. هيچ وقت نگفتي نه. كنار كشيدي و پافشاري نكردي و رفتي. گفتم و قبول كردي. صبور بودي و صبر كردي با من، ولي به لب نياوردي. شريك بازي نسنجيده ام شدي و با من باختي و بردي ولي ... 

كه هق هقم گم شد توي گرمي تن و خنكاي عطرش. رها كردم خود را به آرامش و استقامت تني كه بيمار بود ولي ايستادگي را بلد بود يا حداقل، براي خاطر من و وجودم، تظاهر مي كرد به پايداري وجودش. بازوانم را نوازش مي داد و نفس مي زد بيخ گوشم. 

ـ چرا سرزنشت كنم وقتي كه امروز، كاري رو كردي كه در توانم نبود. كاري كه از پسم برنمي اومد ولي تو تونستي. تو باعث شدي كه تصميم بگيرم براي با تو و شيرين بودن. من مي خوام كه قدر لحظه هاي با تو و شيرين بودن رو بدونم، حتي اگه خيلي كوتاه باشه. تو خوب مي دوني كه فرصت زيادي ندارم ولي مي خوام زندگي كنم باهاتون. تو همينو ازم خواستي. زندگي كردن و اين خواست منم هست. 

سر بيرون كشيدم از آغوشش. 

ـ چرا وقتي كه مي رفتم، نزدي توي صورتم؟ چرا مجبورم نكردي به موندن؟ چرا اين همه سازش و صبر و سكوت؟ 

ـ واي واي واي! ببينيد كي رو آوردم؟ اين خانوم خوشگله، بيدار بوده و تك و تنها، توي اتاق سر كرده. تازه اصلا هم گريه نكرده. كجايي باباييش؟ مامانش بيا ديگه. شيرين خانوم رو بسپرم به عموش؟ 

صداي سولماز از توي سالن، كلامم را بريد. آب دهانم را قورت دادم. دوباره چشم انداختم وسط خوشي و ناخوشي چشم هايش. 

ـ چرا؟ چرا درد كشيدي با اين درد اجباري؟ 

برق زد نگاهش. گوشه لبش بالا جست به تلخ خند. 

ـ داري مي گي اجبار؟ از اين اجبار مي خواي بشنوي؟ وقتي كه تو هم به اجبار روزگار و بقيه تن دادي و دست به يكي كردي به قانع كردنم؟ از چي برات بگم؟ از اين بيماري كه خيال مي كردم يه سردرد معموليه و ختم به خير مي شه با چند تا مسكن؟ كه وقتي گرفتارم مي كرد، سست مي شدم از مقابله با هر چيز و خردم مي كرد در برابر هر نهي كه بايد مي بود و نه گفتن رو از يادم مي برد به اعتراض اون ناخواستني اي كه وادار مي شدم به خواستنش؟ مي خواي از اون قراردادي بگم كه به مسخره ترين وجه ممكن اسيرم كرد به داشتن پريسا و ... 

ـ اي داد! ببخشيد، شرمنده. 

سولماز بود كه اين را گفت و سرزده سر رسيد به خلوت ناغافلمان از خانه و مهمان هايش. داشت مي رفت براي مخفي كردن شرمش كه فرشيد مرا از خود دور كرد. 

ـ نه سولماز! شما بمون. من مي رم به شيرين برسم. 

نگاهش مي كردم و جواب مي خواستم اين همه سوالي را كه خودش پرسيد. سولماز آمد و خيارشور و گوجه هاي توي ظرف را از روي كابينت برداشت و مشغول شد به خرد كردنشان. فرشيد پشت كرد به من. دستش را گرفتم دوباره. 

ـ نگفتي برام؟ 

پلك روي هم خواباند و وا كرد به علامت تاييد. و نرم و دلنشين گفت:

ـ مي گم برات، به وقتش، تك و تنها، تو خلوت، فقط من و تو. 

و ساعات بعدي، در اولين دقايق آغازين نيمه شب، تك و تنها شديم با هم. خلوت كرديم، فقط من و او. گفتم و گفت، شنيدم و شنيد. گريستم و خنديد. خنديدم و گريست. اعتراف كرديم و براي اولين بار در عشق و بودنمان با هم، حس كرديم زن و شوهر واقعي هستيم و با آسودگي خيال، بي ترس و واهمه از كسي يا چيزي، مزه مزه اش كرديم با دلخوشي.

***

صداي زنگ تلفن مدام و پشت سر هم براي لحظه اي متوقف مي شد و باز از نو، خواب خوش صبحگاهي را به ناخوشي مي كشاند و سرانجام بيدار شدم ولي به زحمت. چرا كه به دنبال مراسم و حتي اعترافات شب گذشته، هنوز هم خسته بودم و دل نمي كندم از آرامش خواب. 

ـ فرشيد! تلفن رو جواب مي دي؟ اَه! 

و متكا را از زير سرم بيرون كشيدم و براي نشنيدن صداي تلفن، فشردمش روي گوش ها و سرم ولي تلفن هنوز زنگ مي خورد. 

با همان حال و با چشماني بسته، دست كشيدم آن سوي تخت. بايد فرشيد را بيدار مي كردم ولي جاي خالي و سردش را لمس كردم. چند بار دست كشيدم و سرانجام مثل جن زده ها، چشمان سنگينم را وا كردم. 

نه او بود و نه شيرين اما هر دويشان، ديشب را با من بودند. مطمئنم. ترسيده روي تخت نشستم و فرياد زدم. 

ـ فرشيد؟ شيرين؟ 

زنگ تلفن براي ثانيه اي ساكت مي شد و بعد دوباره. چند بار چشمانم را باز و بسته كردم، شايد خواب باشم هنوز، ولي ... 

ـ فرشيد ... فرشيد؟

بي شك، بيدار بودم. از جا برخاستم و مثل ديوانه ها، اطراف اتاق را چشم انداختم و دور خودم چرخيدم.

ـ فرشيد؟ شيرين؟ كجاييد شما؟ 

و بغض كردم. با بغض خفه كننده، سخت بود فرياد كشيدن ولي نامش را فرياد زدم:

ـ فرشيد؟ كجايي؟ فرشيد؟ 

فريادم به جيغ رسيد. 

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ كجايي تو؟ 

حس بدي بود تصور اين كه تمام خاطره خوش ديشب، يك رويا بوده و بس. 

دور اتاق راه مي رفتم و چرخ مي زدم توي چهار ديواري كه هر گوشه اش خالي بود از فرشيد و بودنش. فكر اين كه ديشب، اين خانه، چه به سرم آمده و چه درانتظارم هست، تنم را مي لرزاند. 

براي لحظه اي سر برگرداندم كه چيزي خيس و نمناك، مانع حركتم شد. دوباره جيغ كشيدم از حس اين خنكاي ناگهاني با لرزي كه به تنم افتاده بود. يك قدم، عقب رفتم. كمك خواستم.

ـ فرشيد ... فرشيد. 

دستم گرفتار شد به دستاني خيس. بي ياراي مقاومت، كشيده شدم سمتي ديگر. فشرده شدم در آغوشي خيس و خوش عطر. 

ـ جانم؟ فرشيد اين جاست خانومم. 

باورم نمي شد خودش باشد. ترسيدم از كابوس پژمان و حضورش، و اسارتم به او. پس زدمش. 

ـ ولم كن لعنتي، دست از سرم بردار. 

و سر بالا بردم. نگاه مات شده با اشكم را انداختم رويش. اين؟ نه اشتباه نمي كردم. فرشيد بود كه گيج و منگ، با سر و تني خيس و حوله به تن، با چشماني گشاد شده از حيرت و نگراني، نگاهم مي كرد. بي لحظه اي درنگ، خودم را رها كردم در آغوشش و چسبيدم به تن خيسش. تنگ در برگرفتم و كمر و بازوانم را براي آرامشم نوازش داد و با نگراني بيخ گوشم گفت:

ـ چي شده عزيزم؟ چرا اون طوري صدام مي زدي؟ توي حمام بودم. به جان خودم، اون قدر ترسيدم كه خودم را خشك نكرده، بيرون زدم. اي بابا! چي كار مي كني دختر؟ تمام جونت خيس شد. بذار اين حوله رو درست و حسابي بكنم تنم. 

جوابش را ندادم و فقط آرامش گرفتم از وجودش. تلفن هنوز زنگ مي خورد. 

ـ صبر كن ببينم. تو داري مي لرزي؟ سرتو بالا كن، ببينمت. 

جم نخوردم. به سختي، جدايم كرد از خودش و دست برد پاي چانه ام و سرم را بلند كرد رو به خودش. مطمئنا نمي دانست گريه كرده ام يا آب سر و تن خودش بوده كه صورتم را تر كرده. ولي نه! من مثل آدم هاي عاجز، مي گريستم و تواني نداشتم براي گفتن اين كه چه حال بدي دارم. 

دستم را روي دهانم نشاندم تا شايد بتوانم آرام تر نفس بكشم و دوباره پناه بردم به او. 

ـ صبر كن خانومم! بذار اول صداي نكره اين لعنتي رو ببرم. 

و در نيمه راه آغوشش، گوشي را برداشت و عصبي گفت:

ـ بله؟ بله؟ چه خبرته؟ 

ـ ...

ـ تويي فرهاد؟ 

ـ ...

ـ سلام خوبم، خوبم. 

ـ ...

ـ واي! باور كن هر سه مون خوبيم. 

ـ ...

ـ نه! متاسفم. الان نمي تونه صحبت كنه. بعدا تماس بگير. 

ـ ...

ـ دارم مي گم بعدا. 

و گوشي را سرجايش كوبيد و مرا در آغوشش فشرد. او هم ترسيده بود كه راه بردم تا كنار شوفاژ و همان جا نشستيم. 

سرم را روي سينه اش گذاردم و به پهناي همان سينه كه گرمايش آرامم مي كرد، اشك ريختم. تپش قلبش، تمام زندگي من بود. كه دست دراز كرد و لحاف را از روي تخت پايين كشيد و پيچيدش دور خودمان. 

ـ الان خوب مي شي. چرا يهويي اين جوري شدي؟ از چيزي ترسيدي؟ كابوس ديدي؟ هنوزم كه داري مي لرزي. 

و اشك هايم را پاك كرد و بوسيدم.

ـ نبايد بعد از اون شب خوب، اين طوري مي شدي. 

كه شيرين را به ياد آوردم. سر برداشتم از آغوشش و با صدايي كه مي لرزيد، دلواپسي ام را بروز دادم:

ـ شي ... شيرين كجاست؟ چرا نيست؟ شيرين؟ 

كه دستم را گرفت. 

ـ هيس! آروم. اون خوابه، توي اتاق بالا. مگه يادت رفته؟ ديشب بردمش اون جا. حتي حوالي صبح، يه بار بهش شير دادي. يه ساعت پيش هم با صداي گريه اش بيدار شدم. تو خسته بودي، پس بيدارت نكردم و خودم رفتم سراغش. عوضش كردم و خوابوندمش. بعد هم اومدم حمام. الان هم اين جام، كنارت. حالا مي گي چي شده يا نه؟ 

ـ خدايا شكرت، شكر. 

و دوباره، جا دادم خودم را در آغوشش. اما بيرونم كشيد از پناهش. 

ـ تو حالت خوبه؟ مي گي چي شده يا نه؟ دارم از نگراني مي ميرم. تو كه مي دوني هيجان و اضطراب برام خوب نيست. 

با هق هق گريه گفتم:

ـ بيدار كه شدم، تنها بودم. جات خالي بود. نه تو بودي و نه شيرين. ترسيدم. يه لحظه وهم برم داشتم كه نكنه تمام اتفاقات خوش ديروز و ديشب با تمام قشنگي هاش، فقط يه روياي خوش بوده و بس؟ آخه من اطمينان داشتم كه ديشب، كنارم بودي و با نفست نفس كشيدم ولي اتاق خالي و بي تو، يه چيز ديگه به من مي گفت. به من مي گفت كه تنهام، مثل تمام اون روزاي تلخ. مي گفت كه تو رو ندارم. من ... من ترسيدم. من بابت اون خوشبختي كوتاه، ترسيدم. صدات زدم. با تمام وجود، با تمام نيروم، صدات زدم. تو و شيرين رو صدا كردم ولي ... ولي نبوديد. 

كه اشك، سد شد به صدا و نفسم. نرم، دعوتم كرد به مهماني آغوشش و دست نوازش كشيد روي شانه هايم. 

ـ آروم، آروم عزيزكم. من اين جام. هيس! كنارتم. مي فهمي محبوبه؟ من با توام. 

كه بيرون آمدم از ميان بازوانش و ملتمسانه نگاهش كردم. 

ـ ديگه هيچ وقت، هيچ وقت تنهام نذار. من ... من نمي تونم. من بي تو، بي تو مي ترسم. اين زندگي، بدون تو، بدون تو برام، برام كابوسه، زندونه. قول بده، قول بده كه بموني باهام. 

بي صدا شدم از بغض. غم خانه كرد توي نگاهش. دست گذارد دو سوي صورتم و با انگشت شصت، اشك هايم را پاك كرد. 

ـ باشه، باشه خانومم. 

بغض داشت كلام و نگاهش، كه بوسه اي نشاند ميان فاصله دو ابروانم، و دوباره كشيدم تا خودش. در همان حال، شنيدم كه آرام، زمزمه كرد:

ـ مي مونم ولي، ولي قول نمي دم. 

و من فقط زار مي زدم و به ياد مي آوردم كه چرا براي هميشه ماندنش در كنارم، قولي نمي دهد.

چند ساعت بعد، همه چيز مثل اول آرام شده بود. خوراكي براي ناهار دو نفره مان آماده كردم و رفتم تا اتاق براي مرتب كردن و گردآوري لباس هاي شيرين براي شستشو. شيرين توي توي آغوش پدرش، مقابل تلويزيون نشسته بود. 

ـ خسته نباشي خانومي. يه كم استراحت كن. از پا مي افتي عزيزم. 

ـ نترس. بادمجون بم، آفت نداره. 

ـ بيا بشين پيش من و دخترم. يه چايي برات بيارم. 

ـ نه فرشيد، هنوز كلي كار مونده. بايد دسته گلاي اين وروجك رو هم جمع و جور كنم. 

و آرام تر گفتم:

ـ خوابه يا بيدار؟ 

فرشيد چشم انداخت روي شيرين و لبخندزنان، دستش را بوسيد. 

ـ تا همين چند ساعت پيش خواب بوده اما حالا داره منو خواب مي كنه. 

و سبدهاي خالي مخصوص رخت ها را به دست گرفتم.

ـ الهي قربونش برم. 

فرشيد اخم كرد تصنعي. 

ـ پس من چي؟ 

خنديدم به ناز و سر تكان دادم و رفتم تا اتاق خواب و سر و ساماني دادم به اوضاعش. حوله ها و لباس هاي خودم و فرشيد را ريختم توي يك سبد و لباس هاي شيرين را هم در سبد ديگر. دستمالي روي پاتختي ها كشيدم كه چشمم به عكس فرشيد خورد. غبار روي قاب را گرفتم و پشت دست، كشيدم روي صورتش، به نوازش. چه زيبا بود ديشب رويايي زندگي مان. يعني من و فرشيد، زن و شوهر واقعي واقعي شده بوديم؟ از آن علني ها؟ 

دوباره خنده كردم و قاب را برگرداندم سر جايش و رفتم سمت ميز آرايش. شيشه هاي عطر و كرم ها و ژل موها و هزار و يك وسيله زيبايي روي ميز را مرتب كردم.

ـ بدجنس! با استفاده از همين ابزارها و اقدام براي دلفريب شدن بوده كه منو اغفال كرده. چه خبره هم. 

و خنده ام پهن تر شد روي لبانم. كه متوجه پاكت سفيد گوشه ميز، پشت يكي از اسپري ها شدم. خنده روي لبانم خشكيد. خشك ماند نگاهم. 

خدايا! فراموشش كرده بودم. كاش سولماز، همان ديشب پاره اش مي كرد و ... عصبي، دست دراز كردم و بعد از تلنگر زدن به چند شيشه عطر و اسپري، نامه را برداشتم. 

نامه توي دست هايم مي لرزيد يا دست و دل و جانم؟ مصمم شدم به پاره پاره كردنش ولي ... 

مگر پريسا به غير از نيش زبان و كنايه و سركوفت، چيزي هم براي گفتن داشت؟ اين نامه هم مشتي مزخرفات بود و بس. هنرمند كه پريسا باشد، هنر دست و عقلش، هميشه ثابت و بي تغيير و آزاردهنده است. پريسا، حرف منطقي براي گفتن نداشت ولي اگر داشت، چه؟ 

روي صندلي رو به روي آينه نشستم و با دو دلي، پاكت نامه را وا كردم. هنوز دستانم مي لرزيدند اما نامه رابيرون كشيدم ولي خيلي فرز، مچاله اش كردم ميان مشتم. تمام روزهاي آن چند ماه آخر، به همان دهشت، پيش چشمم جان گرفتند. روزهايي كه پريسا، برايم جهنمي سياه ساخته بودشان. نامه مچاله را ول دادم توي سطل پاي ميز. 

ـ لعنت به تو پريسا. 

ولي كمي بعد، طاقت نياوردم و از داخل سطل، بيرون كشيدمش و دوباره نامه را از هم وا كردم. سرسري با يك نگاه از نظر گذراندمش. خط خودش بود و در چند سطر، بيشتر خلاصه نمي شد.

"نمي دونم الان كجايي يا حتي خودم، كجا هستم. نمي دونم اصلا اين چند خط نوشته، به دستت مي رسه يا نه؟ البته در كل برام زياد هم مهم نيست، مخصوصا بود و نبود تو يكي ولي حالا كه به اين جا رسيدم و دارم مي نويسم، پس بذار بگم كه اون چيزي شد كه تو مي خواستي. من مي رم، چون بودنم بي فايده بود. با اين كه سخته برام گفتنش، ولي اعتراف مي كنم كه نه فقط توي اين چند ماهه، بلكه در تمام مدت، بودنم بي فايده بود. فرشيد، هيچ وقت با من، مثل يك همسر رفتار نكرد و نه حتي در حد و اندازه يه دوست دختر و يا يه دوست نسبتا صميمي. من از هر دري وارد مي شدم كه اونو متوجه خودم كنم ولي توجه و فكر و ذكر فرشيد، جايي ديگه بود و پيش يه آدم ديگه. 

برام مشكله ولي مي گم. آره! در تمام مدت، فرشيد به ياد توي لعنتي بود ولي منو نمي ديد. منو دوست نداشت. منو نمي خواست. حضور من هيچ وقت توي زندگيش، به پررنگي تو و اون بچه ات نبود. من فقط وقت تلف مي كردم، پس نموندم. من رفتم با نصف سرمايه از قرارداد پدرم با احتشام بزرگ و مهريه ام و تو. موندي تك و تنها، بي اوني كه عاشقشي. البته اون دلداده هم فقط يه آدم مريض و درب و داغونه. مي توني بري پيشش و باهاش بموني. مال تو. ولي خيال نكنم خيلي بتونيد خوش بگذرونيد. چون وقت زيادي نمونده. رسيديد ته خط. توي بازي كه شروع كردي، حتي بدون وقت اضافه، فقط و فقط تو بازنده اي. تو باختي، باور كن." 

خشمگين و بغض كرده، نامه را تكه تكه كردم و ريختمش ميان سطل. لرزش دست هايم بيشتر شده بود و تپش قلبم هم. دستانم را حلقه كردم به گرد تن يخ بسته ام. اين زن، چقدر مي توانست سنگدل و حسود باشد؟ خداي من! در تمام اين مدت، فرشيد برايش اهميتي نداشت. تنها چيزي كه مهم بود، ماديات بود و شكنجه و آزاري كه به واسطه فرشيد، به من مي رساند و حتي به خود فرشيد؟ يعني عشق و عاشقي، فقط بهانه اي بود برايش؟ براي يك لجبازي؟ مسلما اشتباه نمي كردم چون اگر فرشيد را دوست مي داشت، با وجود بيماري اش، هيچ وقت رهايش نمي كرد و طلاق نمي گرفت. او بي رحم بود. بي رحم!

ـ محبوبه؟ محبوبه؟ خوابيدي؟ صدامو مي شنوي؟ تو اون جايي؟ 

دستپاچه و كلافه شدم به صداي فرشيد از توي سالن. 

ـ جانم؟ هستم. 

ـ اون تلفن، خيلي وقته داره زنگ مي خوره. گوشي رو بردار. فرهاد پشت خطه. 

از جا برخاستم و روي تخت نشستم و با صدايي خسته و ذهني درگير گفتم:

ـ گوشي رو برداشتم. 

ـ الو محبوبه؟ خودتي؟ 

ـ سلام، چيزي شده؟ 

ـ تو حالت خوبه؟ خيلي بي حال جواب مي دي. صبحي كه تماس گرفتم و فرشيد، اون جوري جوب داد، خيال كردم اتفاقي افتاده. 

چشمانم را بستم و دست گذاردم طاق صورتم. 

ـ نه! همه چي خوبه. صبح، دست من بند بود. 

و چشمانم را وا كردم با بي حوصلگي تمام. 

ـ فكر نمي كنم فقط واسه همين تماس گرفته باشي. قضيه چيه؟ 

ـ راستش محبوبه، مي دونم اين روزها، وقت مناسبي براي مطرح كردن اين موضوع نيست. چون شما دو تا، تو و فرشيد داريد از نو شروع مي كنيد ولي فرشيد ... 

چشمانم گشاد شدند از ترس و نگراني كه تن صدايش، به دلم نشاند. 

ـ فرشيد چي؟ باز چي شده؟ 

ـ هيس! خواهش مي كنم محبوبه، آروم. اگه اون جاست و كنارت، هيچي نگو لطفا. 

عصبي تر شدم.

ـ اين جا نيست. حرفت رو بزن. دارم از نگراني، پس مي افتم. 

ـ ببين محبوبه! مي رم سر اصل مطلب. فرشيد بايد كم كم بستري بشه. يه جاي مجهز. تو نمي توني دست تنها، كنترلش كني. اتفاقي كه ديروز بعداز ظهر، افتاد، اون حمله اگه بازم براش پيش بياد، تو از پسش برنميايي. اين جاي خوب ماجرا بود ولي اگه موقع حمله، تنفس و يا حتي قلبش، تاب نياره چي؟ اون بايد توي بيمارستان باشه و تحت مراقب و اين كار فقط از پزشك هاي مجرب و پرستارها بر مياد و اگر ... 

دوباره بغض توي گلويم پا گرفت. كلامش را بريدم. 

ـ تو كه مي دوني، اون نمي خواد بره بيمارستان. اون مي خواد همين جا بمونه و ... من چي كار مي تونم بكنم وقتي كه تصميمش رو خيلي وقت پيش گرفته؟ 

ـ تصميمش رو تغيير بده، تو مي توني محبوبه. 

ـ چه جوري؟ وقتي كه تو هم نتونستي. 

ـ ولي تو مي توني راضيش كني. ببين محبوبه. من يه بيمارستان خصوصي كاملا مجهز سراغ دارم. اون جا به اتاق اختصاصي براش مي گيريم تا تو و شيرين هم هر وقت خواستيد كنارش باشيد. البته شما ... 

فرهاد هنوز مي گفت و مي گفت، و من ديگر چيزي نمي شنيدم. من مي گريستم و نمي خواستم بشنوم. نامه پريسا و حالا هم حرف هاي فرهاد. يعني فرشيد من؟ باورش در من عاجز نمي گنجيد كه فرشيدم، روزي براي هميشه تركم خواهد كرد. روزي كه به نظر مي رسيد، خيلي هم نزديك است. او از پيش من خواهد رفت و من ... نه! نبايد.

گوشي و دستم را با هم پايين آوردم تا روي زانوانم و اشك مي ريختم با چشماني بسته و دلي شكسته. چرا حالا كه ما به هم رسيديم و جرعه جرعه، طعم زندگي را مي چشيم؟ چرا الان كه از قبل هم عاشق تريم؟ خدايا اين بي انصافي ست. چطور باشم، وقتي فرشيد، كنارم نيست؟ عدل و انصاف تو، اين است خدا؟ اما نه! بايد به خودم مسلط مي شدم. فرشيد نبايد حال مرا مي ديد. گوشي را سر جايش گذاردم كه ديگر صداي فرهاد، جاي خود را به صداي ممتد بوق آزاد داده بود. تند و تند، اشك هايم را پاك كردم ولي پيروز اين كلنجار رفتن، فقط اشك بود و اشك. سركوب نمي شدند. از پسشان كه برنيامدم، با همان حالم رفتم سمت سرويس بهداشتي، و مشتي آب به صورتم زدم. با يك نگاه توي آينه دريافتم كه هنوز چشم هايم، آن قدر تابلو نشده بودند ولي با كمي دقت، مي شد يك چيزهايي ازشان فهميد. صورتم را كه خشك كردم، سبد لباس هاي شيرين را برداشتم و از اتاق بيرون زدم. فرشيد توي آشپزخانه بود و به گمانم، بالاخره توانسته بود شيرين را بخواباند. سمت لباسشويي رفتم. لباس ها را با تلاش براي پنهان كردن حالم، ريختم توي ماشين، كه فرشيد، تكيه زده به كابينت گفت:

ـ فرهاد چي كار داشت؟ 

نگاهش كردم گذرا. عجيب بود نگاهش. درب لباسشويي را بستم و دكمه اش را تنظيم كردم. دستپاچه شده بودم.

ـ هيچي، هيچي. حرف هاي معمولي. حال و احوال پرسيد و خواست بدونه كه ... كه ... كه برمي گردم مطب يا نه؟ كه ... كه منم گفتم، نه. 

اين حرف هاي آخر، اتفاقي آمد روي زبانم. كه سبد خالي را برداشتم و گذاردم دم ورودي آشپزخانه. 

ـ شيرين هنوز بيداره يا ... يا خوابيده؟ 

پشت كرد به من و فنجاني برداشت و مشغول ريختن چاي شد. و آرام گفت:

ـ خوابيده. 

و بينمان، سكوتي آزاردهنده حاكم شد. براي آرام كردن فكر و خيال خودم، و حال و هواي دو نفره مان گفتم:

ـ امروز كلي كار دارم. هنوز لباس هاي خودمون هم موندند. 

و دست هايم را شستم.

ـ يه سالاد هم بايد آماده كنم، كنار پلو و قيمه. 

و دست هايم را عصبي خشك كردم و با برداشتن ظرفي، سر يخچال رفتم. كشوي يخچال را بيرون كشيدم براي برداشتن خيار و گوجه كه صندلي پشت سرم را كشيد عقب. 

ـ فعلا بيا بشين، برات چايي ريختم. سالاد با من. 

نمي دانم چرا، ولي نگاهش يك طوري، سنگين شده بود. جوري كه حتي نمي توانستم با آن حالم، رو در رويش بنشينم و يك فنجان چاي بنوشم. كلافه گفتم:

ـ نه. بذار براي بعد. من ... من كلي ... كلي كار دارم. 

و سبدي را كه نمي دانم كي پرش كرده بودم از سبزيجات سالاد، محكم كوبيدم روي كابينت و چشمانم را بستم، بلكه آرام شوم كه حسش كردم نزديكم. دست آزادم را گرفت. چشم وا كردم. خيلي جدي، چشم انداخت توي نگاهم و آمرانه گفت:

ـ لطفا بيا يه چايي بخور و استراحت كن. لطفا!

تاب نياوردم و اطاعت نكردم امرش را و نگاه گرفتم از او. 

ـ مي بيني كه من بايد ... 

كه دستم را از سبد جدا كرد و با خود برد تا پشت ميز و نشاندم. خودش هم نشست رو به رويم و فنجان را سراند سمتم. دستپاچگي ام را خالي كردم روي تن فنجان و نگاهم خيره ماند روي آن، اما براي لحظه اي كه سر بالا كردم، نگاهم به نگاهش گره خورذ. برخلاف من، خيلي آرام و مطمئن و حتي لبخند به لب، دو دستش را گذارده بود زير چانه اش و زل زده بود به من. دوباره سر پايين انداختم. عصبي، قندي برداشتم و فنجان را بردم تا لب هايم. به لب هايم نرسيده، لرزش دستم، كار دستم داد و فنجان لرزيد و محتوياتش ريخت روي ميز و انگشتانم. آخي گفتم و فنجان را رها كردم. فرشيد خيلي فرز، سمتم آمد و دستم را با نگراني گرفت:

ـ چي شد؟ چرا عجله مي كني آخه؟ تو كه مي دونستي هنوز داغه. 

كه دستم را از دستش آزاد كردم.

ـ چيزي نيست، خوب مي شه. 

به من نگاه كرد و سري تكان داد و تركم كرد. دستمال پارچه اي را روي ميز انداخت و چاي را از آن گرفت. 

ـ خوبه، پس يكي ديگه برات مي ريزم. 

و فنجانم را برداشت كه اخم كرده گفتم:

ـ نه، ديگه نمي خوام. از همون اول هم نمي خواستم ولي تو اصرار كردي. چراش رو هم نمي دونم. 

فنجان را سر جايش برگرداند و دوباره كنارم نشست.

ـ چراش رو مي خواي بدوني؟ باشه، مي گم. من به چه بهونه اي مي تونم دو كلمه با زنم حرف بزنم؟ 

تعجب كردم.

ـ يعني چي فرشيد؟ من و تو به اندازه كافي، با هم حرف نمي زنيم؟ چي مي گي تو؟ 

و نگاهم را سمتي ديگر انداختم. كه دو دستم را گرفت و مرا چرخاند سمت خودش. 

ـ آره، ما با هم حرف مي زنيم. خب، پس حرف بزن و بگو چته؟ گوش مي دم. 

سر تكان دادم. 

ـ فرشيد، باور كن وقت خوبي براي لوس بازي نيست. اصلا حال و حوصله ندارم. 

ـ آها! همين رو مي خوام بدونم كه تو چته و چرا حال و حوصله نداري؟ 

و باز خيره ماند به من. 

ـ فرشيد، تو رو خدا دست بردار. 

و آمدم كه برخيزم كه دستم را گرفت و سر جا نشاندم و قاطعانه گفت:

ـ تو خيال مي كني نمي فهمم يه چيزيت هست؟ مدام حرفاي عجيب و غريب مي زني و يه جوري دنبال سرگرم كردن خودتي. انگار از يه چيزي فرار مي كني. حتي از من و نگاهم. 

و به دستم اشاره كرد. 

ـ اينم عاقبتش. چرا نمي گي چته؟ 

مستقيم نگاهش كردم.

ـ چيزيم نيست. حله؟ 

پوزخند زد.

ـ نه! حل نيست، چون دروغگوي خوبي نيستي عزيزم. همين چشمات دارن با من حرف مي زنن. 

بغض دوباره روي گلويم سنگيني مي كرد كه طنزگونه گفت:

ـ واي واي واي! اين جوري مي خواي توي زندگي، با من صادق باشي؟ اول زندگي و دروغ؟ نچ نچ نچ. 

نگاهم را از نگاه كنجكاوش گرفتم. 

ـ دوباره مي پرسم ازت، فرهاد چي گفت كه تو رو اين جوري به هم ريخته؟ 

سربرگرداندم سمتش و عصبانيتم را فرياد زدم:

ـ ول كن. چرا فكر مي كني مربوط به فرهاده؟ 

ـ چون مطمئنم. خيال نمي كنم مربوط به نامه پريسا باشه. 

ابرو بالا دادم.

ـ يعني تو؟ مگه نامه؟ نامه پريسا رو ديدي؟ 

ـ هم ديدم و هم خوندم. بعيد مي دونم اراجيف بي سر و ته پريسا، روي تو تاثيري بذاره. مگه اين كه، خيلي ضعيف باشي.

ابرو بالا انداختم.

ـ ولي اون، اون براي من بود. تو نبايد ... 

دست انداخت گردن فنجانش.

ـ اتفاقا حتي مي خواستم بندازمش دور تا براي تو چيزاي تلخ رو زنده نكنه ولي بعد گفتم، نه! شايد با خوندن حرف هاي پريسا، بدون ترديد باورت بشه كه توي اون مدت، هيچ وقت براش همسري نكردم و نخواستم برام همسري كنه. 

ـ ترديد؟ ولي من از تو مطمئنم. 

كه عصبي، از جا بلند شد.

ـ نيستي كه اگه بودي، تركم نمي كردي و تنهام نمي ذاشتي. تو خيال كردي من چي ام؟ يه زن نديده عقده اي، كه به هر كدومشون رسيدم حال خودم رو نفهمم و هر غلطي بكنم؟ 

و دستي به پيشاني اش زد. 

ـ راستم مي گي. بايدم اين فكر رو بكني. هر چي باشه پريسا زن شرعي و قانوني من بود. بايدم تصور كني كه هر چي بين من و تو بوده، بين من و پريسا هم مي گذره ولي بهت گفته بودم كه، من ازش فرار مي كردم. آخه خيال مي كرد مي تونه به حربه جذابيت هاي زنانه اش، رامم كنه ولي من ... من از روزها و شباي با پريسا بودن، فرار مي كردم. من، تنها بودن با اونو دوست نداشتم؛ چون تو فقط تو، هميشه پيش چشمم بودي. توي گوشه گوشه ذهن و قلبم. من، تو رو ديده بودم و تو رو داشتم، چطور مي تونستم با يكي ديگه باشم و به يكي ديگه محبت كنم، در حالي كه تو با من بودي و تمام عشق و محبتم در تو خلاصه مي شد. در حالي كه حتي يه بچه هم داشتيم. ما به جز قلب هامون، يه بچه داشتيم كه ما رو به هم مي رسوند به اين وجه اشتراك ها. 

من حالش رو نمي فهميدم. نگران از جا برخاستم و دستانش را گرفتم و نگاهش كردم. چشم هايش داشتند كم كم به اشك مي نشستند.

ـ تو چته فرشيد؟ چي داري مي گي؟ ما كه حرفامون رو با هم زديم. ما قرار گذاشتيم همه اون روزاي بد رو فراموش كنيم. ولي تو ... خداي من! چرا دوباره اون حرف ها رو مي كشي وسط؟ 

دستانش را از دستانم آزاد كرد و توي چشم هايم، خشمگينانه زل زد. 

ـ ديشب، وقتي تنها بوديم. فقط من و تو، تو چيزايي از من پرسيدي كه بهم فهموند، هنوز هم مورد ترديدم. تو ديشب، جدي جدي داشتي از من اعترافات ترسناكي مي گرفتي و اگر صداي گريه شيرين نبود، مسلما دوباره بينمون به هم مي ريخت و همه چي خراب مي شد. تو ديشب و شايد هميشه، دوست داشتي چيزي رو در مورد رابطه ام با پريسا بشنوي كه واقعيت نداره و ساخته و پرداخته ذهن پر از شك و ابهامه توئه. چي مونده كه برات نگفتم؟ چي مبهمه برات؟ آها! اون قرارداد؟ پس مي گم. لطفا گوشات رو واكن، چون ديگه تكرار نمي كنم. همه اش يه شرط بندي بود. پدر من، مخالف كار بود و پدر پريسا، موافق. پدر من به شكست كار فكر مي كرد و ضرر و پدر پريسا، به موفقيت و سودآوري. عاقبت كل كل ها رسيد به شرط بستن روي پروژه. كه هر كس، حرفش به كرسي نشست، از شكست خورده يه چيزي بخواد. يه چيزي بگيره ازش. يه چيزه خيلي خيلي مهم و باارزش. مسخره است مگه نه؟ ولي ... 

مكث كرد و نفس بيرون داد طولاني.

ـ جناب پگاه برد و پدر باخت، همه چي رو، زندگي اش رو و من رو. آره. پگاه، منو برد، منو خواست براي پريسا كه بشم پسرش، بشم دامادش، حافظ اموال خاندان متمول پگاه. من و نيمي از سرمايه پدرم، شديم سهم پگاه. نصف سرمايه پدرم، تضمين بود براي موندن من با پريسا و شناسنامه ام، گرو موند دست وكيلشون، مقدم. من پابند يه قرارداد مسخره و بي سرروته شدم براي ده سال و تو ... 

و چشمانش را بست و باز هم، شقيقه هايش را فشرد و چه ساده، قطرات اشك، پايين ريختند. دردش كه يك درد نبود. 

هيچ چيز توي ذهن آشفته ام، جفت و جور در نمي آمد. ده سال، صبوري؟ ده سال خون به جگر شدن؟ ده سال بودن با يه عشق تحميلي؟ ده سال سكوت؟ اسير ناباوري شنيدن اين داستان تازه، برايش ليواني آب ريختم و با دارويش، به دستش دادم و با دلواپسي و من مني كه ناشي از شرم بود گفتم:

ـ فرشيد، من نمي فهمم چي داري مي گي؟ اين حرف ها، يك دفعه و بي مقدمه چيني! گيج شدم ولي آره، براي ديشب متاسفم. ديشب يك لحظه تصور كردم چيزي كه الان بين من و تو مي گذره و محبتي كه به من مي كني، آيا نسبت به پريسا هم ... 

فرشيد چشم وا كرد و دستم را با ليوان پس زد. 

ـ مي بيني؟ اين حرف منه. ديشب من كنار تو بودم و به تو محبت مي كردم و شوهر تو بودم، بعد چشم توي چشمم، از پريسا مي پرسيدي؟ چرا؟ 

ـ خب، چون ... اومــم! راستش متاسفم فرشيد. شايد تو اين حس زنانه رو نفهمي ولي نمي دونم. فقط متاسفم. 

ـ آره، منم متاسفم، براي خودم متاسفم، چون تو هنوز هم به من اعتماد نداري. 

و راه كج كرد به رفتن. مانعش شدم به گرفتن مچ دستش.

ـ ولي من به تو اعتماد دارم. 

دوباره خودش را رها كرد.

ـ دست از سرم بردار. اعتماد نداري. اگر بهم اعتماد داشتي، حداقل مي گفتي كه فرهاد چي بهت گفته؟ 

ـ هه! پس تمام اين حرف ها، براي اين بود؟ اما خودت هم داري مي گي كه فرهاد با من صحبت كرده. پس دليلي نمي بينم كه تو هم بدوني. 

اشك هايش را كودكانه پاك كرد و غمگينانه لبخند زد.

ـ حتي اگه مربوط به شخصه من باشه؟ آها؟ 

و خنده را از روي لب هايش جمع كرد، قبل از اين كه حيرتم واردارم كند به حرف.

ـ حالا كه نمي گي، پس بذار خيالت رو راحت كنم و يه چيزي رو براي اولين و آخرين بار برات بگم. مني كه اين جام، دارم مي ميرم و خوب مي دونم كه تا چند ماه ديگه، بيشتر دووم نميارم. حالا مي خوام بدونم گناهه كه دوست دارم توي خونه خودم، بميرم و تا آخرين لحظه با زن و بچه ام باشم؟ با اونايي كه اين همه مدت، از داشتنشون محروم بودم؟ كسايي كه مي خوام از بودن باهاشون لذت ببرم؟ زندگي كنم باهاشون، لحظه لحظه، تا جايي كه فرصت دارم؟ مي خوام تمام نفس هام رو تا دم آخر، با تو و شيرين بكشم. آخه جرمه كه مي خوام پدر باشم و حداقل، اولين پدر گفتن دخترم رو بشنوم؟ اونم مني كه خيلي چيزا رو در مورد دخترم از كف دادم. تولدش، اولين گريه اش توي اين دنيا، خنده هاش ديدن، تاتي تاتي كردناش، زمين خوردن هاش. نه، نه! نمي تونم. نمي شه. يعني ... يعني اين خواست زياديه كه مي خوام با شما باشم؟ 

پسر اشرف بود ديگر. با همان طرز تفكر و ...

ولي با همان تعجب لب وا كردم از هم:

ـ باورم نمي شه فرشيد. تو ... تو به حرفاي ما گوش مي دادي؟ ولي ... 

ـ ولي و اما نداره عزيزم. فرهاد وقتي يه طوري به خصوص، حرف مي زنه، آدم رو به خودش مشكوك مي كنه. در ضمن، تو نبايد همه چي رو بريزي توي خودت. اما از اين سوال و جواب ها كه بگذريم، حرف من همونه كه گفتم. فقط اگه تو هم مشكلي داري و نمي توني يا برات سخته كه باهام بموني، مي توني بري. من مجبورت نمي كنم به موندن. 

و قرصش را با چند جرعه آب، فرو داد. 

ـ پس واسه موندنت توي خونه و نرفتنت به بيمارستان، من و شيرين فقط بهانه ايم؟ 

كه اين بار، دستش بند شد به دستم. 

ـ نه به خدا ولي راستش، از اون وقتي كه برگشتيد پيشم، انگار دوباره جون گرفتم. اصلا حس نمي كنم بيمارم يا حتي دارم مي ميرم. من، اميدوارتر از قبل، به زندگي نگاه مي كنم ولي با اين حرف ها و كارهاي بي ربط، همه چي برام عوض مي شه و دوباره مي شم همون فرشيد بدحال و مريض سابق. پس اگه مي خواي منو سرحال و قبراق ببيني، ديگه اين حرف ها رو نزن و همه چيز رو تموم شده، بدون. لطفا اينا رو به فرهاد هم بگو، همون طور كه من، هزار بار براش تكرار كردم ولي توجه نكرده. مي فهمي محبوبه؟ 

و باز به من چشم دوخت. بغضم را قورت دادم و با كمي مكث گفتم:

ـ با اين نگاه ها ازم مي خواي كه ساكت باشم و هيچي نگم؟ باشه. 

و سري به تائيد تكان دادم. 

ـ باشه، قبوله ولي اگه مشكلي برات پيش بياد چي؟ 

كه با علامت سكوت، كلامم را بريد.

ـ هيس! ادامه نده. 

نمي دانم چرا ولي نوع نگاهش با چند دقيقه پيش، فرق كرده بود. شبيه وقت هايي كه بازيگوشي مي كرد. خودش شروع كرده بود به حرف زدن و خوب گفته بود حرف دل من و فرهاد و خودش را. با وجود ته مانده بغضم، لبخند زدم اما به زحمت. من مي خنديدم به رويش ولي نگراني براي حال و روزش، خوره شده بود به جانم.

روزها مي گذشتند و قد مي كشيدند به هفته و بزرگ مي شدند تا ماه. ولي روز كه به شب مي رسيد، قلم به دست لرزان، سياه مي كردم خانه هاي تقويم را و خدا مي دانست روز سياه زندگي فرشيدم كي بود؟ و شايد هم، روز سياه تمام عمر من. اما برخلاف تصورم، زندگي سه نفره من و فرشيد و شيرين، روز به روز، خوش و بهتر مي شد و فرشيد، از لحاظ روحي، جان تازه اي گرفته بود. تا آن جا كه علي رغم مخالفت من، رانندگي مي كرد، به كارخانه ها سر مي زد و حتي بعد از چند ترم مرخصي تحصيلي، دوباره پي تمام كردن درسش را هم گرفت. انگار كه با وجود من و شيرين در كنارش، از نو متولد شده بود. دلش مي خواست مثل يك پرنده آزاد و رها، ميان آسمان خوشبختي و عشق، پر و بال بزند. پرنده من، آرام و قرار نداشت و نغمه سرايي ها مي كرد و من، مستانه، سرخوشي مي كردم از اين بودن و شايد تنها چيزي كه گاه و بي گاه آزارمان مي داد، مزاحمت هاي پژمان به بهانه شركت بود و اموراتش و در تمام اين چند ماهه، فرشيد باز هم راضي به مراجعت به بيمارستان نبود و حتي التماس هاي من هم افاقه اي نمي كرد. 

ـ مي گم اون پالتو زرشكيه چطوره، سولماز؟ 

سولماز زل زد به ويترين. 

ـ اين؟ د مده است كه، باد كرده روي دستش، گذاشته توي ويترين كه فروش بره. قيمتش رو ببين. بيا بريم طبقه بالا. اون جا يه بوتيك هست، محشر. حداقل اگه قيمتاي اون يكي بالاست، در عوض مد روزه. 

ـ ولي سولماز! تو كه مي دوني توي قيد و بند مد و اينا نيستم. همين خوبه. هم از مدلش خوشم مياد و هم رنگش بهم مياد. تو اگه مي خواي برو بالا.

تلفن همراهم توي كيف سورمه اي ام لرزيد و زنگ خورد. فرهاد بود. لبخند زدم. 

ـ سلام، خسته نباشي. خوبين شما؟ چه عجبا خان عمو؟ 

ـ سلام، خوبي محبوبه؟ اومــم! شيرين خوبه؟ 

ـ ممنون، از احوال پرسي هاي شما. فقط دلتنگ عمو جونشه. چه خبرا؟ راه گم كردي؟

و دست در دست سولماز، كشان كشان و پا به پايش رفتم تا پله برقي. 

ـ راستش، خب نه! ببين، چطور بگم؟ واقعيت اينه كه ... كه تو بايد ... بايد ... 

ابرو در هم گره كردم. من من مي كرد و دست و پا شكسته حرف مي زد. اصلا حرفش نمي آمد انگار. 

ـ تو خوبي فرهاد؟ چيزي شده؟ 

ـ شايد از لرزش و نگراني صدايم بود كه گفت:

ـ نه. چيزي نيست فقط بايد ... بايد ... بيا اين جا. بيا بيمارستان تا، تا ... 

تنم به لرز افتاد از كلامش. همان جا با اولين قدم در طبقه دوم، تكيه زدم به ديوار. برابر نگاهم مات شد. 

ـ فر ... فرشي ... فرشيد. 

و وا رفتم كه سولماز نگهم داشت. گوشي از دستم ليز خورد و افتاد توي دامانم. مثل ديوانه ها شده بودم. فرشيد فرشيد مي كردم و اشك مي ريختم. چشم مي چرخاندم دور و برم. 

ـ محبوبه چي شده قربونت برم؟ تو چرا اين فرمي شدي يهو؟ 

و گوشي را برداشت و هم كلام شد با فرهاد و خبر گرفت از خبرش. 

كي رسيده بوديم بيمارستان، يادم نمي آمد. گريه كرده بودم فقط، بي توقف و بي نفس و زار مي زد، دختركم در آغوش خاله اش. پي گمگشته ام بودم و از اين سو به آن سو، نمي يافتمش. هيچ چيز آرامم نمي كرد، حتي سولماز. ورد زبانم شده بود، نام فرشيد. از اين بخش، به آن بخش كه توي سالن، ديدم فرهاد را با روپوش سفيد. نمي دانم چرا، ولي يكهو سست شدم و از تب و تاب افتادم. نكند دير رسيده بودم؟ تمام شده بود؟ بي حركت ماندم. دنيا، بازي اش گرفته و بود هي چرخ مي زد دور سرم. سولماز بازويم را چسبيد، رو به فرهاد گفت:

ـ كجاست؟ فرشيد كو؟ تو رو خدا يه چيزي بگو. مگه حال محبوبه رو نمي بيني؟ داره جون مي كنه. 

حال فرهاد خيلي بهتر از ما نبود. دستي كشيد لاي موهايش. 

ـ چي بگم؟ اون الان توي ...

كلامش را بريدم، با لرزشي كه به زحمت و بي جان، صدا شده بود:

ـ كجاست؟ فرشيد من، كجاست؟ 

نگاهم كرد به غم.

ـ حالش زياد خوب نيست. توي ... توي اتاق عمله. بايد جراحي بشه ولي.. . ولي تو هم بايد رضايت بدي. اون تومور لعنتي حسابي داره قدرت نمايي مي كنه و ...

ديگر چيزي نشنيدم. چشمم سياهي رفت. 

چقدر گذشته بود، كه با خنكاي چيزي سرد، چشم وا كردم. گيج بودم. توي اين اتاق؟ كجا بود اصلا؟ سرم درد مي كرد و چشم هايم. دقت كه كردم، توي اتاق فرهاد بودم و روي مبلي، نشسته و در كنارم سولماز با ليواني آب توي دستش و فرهاد، پشت ميز و رو به رويم، سر روي دست، خم كرده. چرا اين جا بوديم؟ حال و احوالمان؟ چرا؟ فرشيد؟ 

عصبي و پريشان، سولماز را كنار زدم از نزديكم. 

ـ فرشيد من، حالش خوب بود. مي گفت، مي خنديد، زندگي مي كرد. چند ماه مي گذره و هيچ وقت، كارش به بيمارستان نكشيده و حالا نمي فهمم. آخه چطوري؟ اتاق عمل؟ 

و بغض خفه ام كرد. فرهاد، سر برداشت و ابرواش به اندوه، گره شدند در هم. 

ـ حق داري. فرشيد تو، مي گفت و مي خنديد و زندگي مي كرد ولي درد هم مي كشيد و به خاطر تو و شيرين و زندگي تون، تحمل مي كرد. ولي تا كي؟ مگه چقدر مي تونست تاب بياره؟ اصلا تو مي دوني كه تا به امروز، چندين بار توي كارخونه و دانشگاه، دچار حمله شده و خدا بهش رحم كرده كه دوام آورده؟ فرشيد، چند باري سراغم مي اومد. حتي پيش يكي از همكارام هم رفته بود ولي طبق درخواستش، به تو هيچي نگفتم. راستش، اسكن هاي جديدي كه ازش داريم، چيز خوبي نمي گن. اين تومور، بايد برداشته شه. محبوبه؟ حواست با من هست؟ 

ثابت نگاهش مي كردم. بغضم تركيده بود و رسيده بود به گريه. 

ـ چرا؟ چرا هيچي به من نگفتيد؟ 

ـ خودش خواست. شرايطه بدي بود، من هم نمي دونستم چي كار كنم. احمقانه ست ولي شده بودم رفيق دزد و شريك قافله. نمي دونستم، اونو بايد مجبور كنم به جراحي يا ... يا از تو بخوام كه اين كار رو بكني؟ يا حتي مخفي كردن موضوع از تو. كلافه شده بودم، درست مثل همين لحظه ولي در هر صورت، بايد جراحي بشه و تو بايد پاي برگه هاش رو امضا بزني. 

ـ چرا تا حالا، راضي به جراحي نشد؟ حتما دليلي داشته. 

ـ خب، شايد ... شايد همون پنجاه درصد، نااميدش كرده بود. 

كه از كوره در رفتم به فرياد كشيدن:

ـ پس چطور انتظار داري، وقتي خودش راضي به اين كار نيست، من رضايت بدم؟ چطور از من مي خواي كه پاي برگه هاي جراحي اش رو امضا بزنم و دستي دستي، بسپرمش به مرگ؟ نمي تونم. 

ـ مي توني محبوبه. تو اين طوري، شانس زندگي بهش مي دي. نمي فههم چرا تو و فرشيد گير داديد به نيمه خالي ليوان؟ اين ليوان، يه نيمه پر هم داره. و اون، زندگيه. تو و فرشيد خيال مي كنيد تا كي مي شه با اين دردها و حمله هاي عصبي جنگيد و يا حتي كنار اومد؟ اين فشارها نه فقط به اعصاب مغزي، حتي به قلب هم آسيب مي رسونه. فرشيد مي خواد ذره ذره زندگي كنه ولي نمي تونه، اما شايد با اين جراحي، بتونه تا آخر عمرش رو، زندگيه بي دردي داشته باشه. تو رو خدا تمومش كن. 

دوباره سر تكان دادم به انكار.

ـ دست بردار محبوبه. فرشيد، توي اتاق عمل به كمك دستگاه هاست كه زنده است و نفس مي كشه. مي فهمي يا نه؟ 

با همان حالم، سعي كردم به اعتراض، صدايم را بالا ببرم ولي اين صدا، ته مانده بود و به وضوح مي لرزيد.

ـ تو از من چي مي خواي؟ دختر من، پدر مي خواد و من ... من شوهرم رو دوست دارم. ما زندگي خوبي داريم. ما همين هفته پيش، يك سالگي شيرين رو جشن گرفتيم. فراموش كه نكردي؟ نه، نمي تونم. نمي تونم همه چي رو تباه كنم. نمي تونم با يه خط امضاء، خط بطلان بكشم روي خوشبختي مون، روي زندگيش. حالا بعد از اون همه سختي و مصيبت، فرشيد تازه داره زندگي رو مي فهمه و من هم ... 

كه صداي پيجر اطلاعات، ساكتمان كرد به وحشت.

ـ دكتر احتشام، دكتر احتشام به بخش جراحي. دكتر احتشام به بخش جراحي.

فرهاد، عصبي چنگ زد موهايش را.

ـ وقت كمه محبوبه، تو رو خدا، احساسات رو بذار كنار. منطقي باش. چرا تمام فكر و ذكر شما دو تا شده اين پنجاه درصد احتمال مرگ؟خيلي ها بودن كه با برداشتن تومور، زنده موندن. اي بابا! بايد برم. هنوز دارند پيجم مي كنند. تو هم دست بجنبون و تصميمت رو بگير.

و پشت ميز را دور زد تا درب خروجي اتاق.

ـ راستي يه چيزي داشت يادم مي رفت. اگه تو رضايت ندي، به عنوان يكي از اعضاي درجه يك خانواده اش، خودم اين كار رو انجام مي دم.

از جا برخاستم و به سختي رفتم تا نزديكش. خشمم را چشم در چشمش، فرياد زدم:

ـ تو حق نداري، تو نمي توني، تو نمي توني برادرت رو بكشي. چطور مي خواي اين كار رو بكني؟ اصلا چطور مي توني به دست خودت، تيغ رو برسوني به مغزش؟ من مطمئنم كه فرشيد، از اون اتاق، از ... از زير تيغ تو و اون دكترا، جون سالم به در نمي بره.

تو، تو مي خواي برادرت رو بكشي ولي... ولي نمي توني. تو جواب شيرين رو چي مي دي؟

كه پريد ميان كلامم، خطاب به سولماز.

ـ با اين محبوبه نمي شه حرف زد. خواهش مي كنم، خواهش مي كنم شما باهاش حرف بزنيد. راضيش كن. فرشيد امروز توي دانشگاه، بدون اين كه عصبي يا حتي هيجان زده بشه، دچار حمله شده. اوضاع فرق كرده، ديگه هيچي مثل چند ماه پيش نيست. فرشيد وقتي يه مرده است، كه اون جراحي رو انجام نداده باشه.

نگاه سولماز چرخ مي زد روي من و فرهاد، كه عصبي گفتم:

ـ و شايد با همون جراحي هم، يه مرده باشه.

فرهاد ولي پشت كرد به ما و دست رساند به دستگيره.

ـ فرشيد روي اون تخت، داره جون مي كنه و ... و ما داريم اراجيف مي گيم و دستي دستي، به كشتن مي ديمش.

دوباره رفتم سمتش و داد كشيدم:

ـ آره، تو ... تو داري دستي دستي، با دستاي خودت مي كشي اونو. لعنت به تو، فرهاد. ازت متنفرم. تو ... 

كه سولماز مانعم شد ولي فرهاد، حرف هايم را شنيده و نشنيده، اتاق را ترك كرد. 

ولو شدم روي زمين سنگ پوش و سولماز هم در كنارم. اشك مي ريختم و زير لبي، لعنت مي فرستادم براي همه كس و هيچ كس.

ـ محبوبه؟ تو رو خدا تمومش كن. خب راست مي گه. حال فرشيد اون قدر خرابه كه ديگه بدون دليل، دچار حمله مي شه. تو نمي توني هميشه كنارش باشي و ... 

غيظي سر بالا كردم و بازوانش را محكم فشردم.

ـ شماها چي مي گيد؟حاليتونه؟ با اون جراحي، كار فرشيد تمومه. چيه؟ مي خواين با دستاي خودم، پاي سند مرگ تمام وجود و عشق و زندگي ام، فرشيدم رو، امضا كنم؟

كه چيزي توي دلم، بالا و پايين شد. سولماز را رها كردم و دستم را گرفتم روي دهانم و با تني لرزان و حالي بد، رفتم تا روشويي كوچك گوشه اتاق. شير آب را گشودم و عق زدم.

ـ چي شد محبوبه؟ چته تو؟

داشت مي آمد سمتم كه با دست به او علامت دادم:

ـ نه، خوبم. خوب مي شم.

و باز عق زدم. لرز تنم بيشتر شده بود كه كمي آب نوشيدم و مشتي هم پاشيدم روي صورتم. دستم را نشاندم روي صورت داغ و تبدارم. اشك هايم آرام نمي گرفتند.اين ضعف ها و حالت تهوع هاي چند وقته و حالا هم فرشيد! خدايا! آب دهانم را پايين دادم. طعم بدي مي داد دهان و جان و تمام وجودم.

ـ شيرين؟ شيرين كجاست؟

ـ نگرانش نباش. پيش يكي از پرستاراي بخش اطفاله. تو چرا اين جوري شدي؟

ـ چيزي نييست. يه خرده ضعف كردم كه مربوط به شير دادن به شيرينه. خدايا! چي كار كنم؟ فرشيدم داره از دستم مي ره.

ـ نمي دونم محبوبه. تو حرفاي فرهاد رو شنيدي، پس تصميم بگير.

دقايق، تند و تند از پي هم مي گذشتند و من، با خودم كنار نمي آمدم. راه مي رفتم و مي نشستم و فكر و خيال مي كردم كه درب اتاق باز شد. يكي از پرستارها بود، نفس نفس مي زد.

ـ شما اين جاييد خانم احتشام؟ كل بيمارستان رو زير و رو كردم. ما به خون احتياج داريم.

ترسيده، ابروهايم بالا پريدند به حيرت:

ـ چي شده؟ خون براي چي؟ چرا از من؟

ـ وا! خانم احتشام؟ شوهرتون توي اتاق جراحيه و خون لازم دارند.

چشم هايم چيزي نمانده بود كه از حدقه بيرون بزنند. چه مي شنيدم؟ يك نگاه به سولماز، يك نگاه به پرستار و از اتاق بيرون زدم. توي راهروها مي دويدم و ناباورانه، لعنت باد مي فرستادم براي فرهاد. 

فرشيد زير تيغ جراحي رفته بود و من، با خودم كلنجار مي رفتم كه چه كنم؟ فرهاد چطور توانسته بود به من نارو بزند؟پاي اتاق عمل كه رسيدم، حمله ور شدم سمت دربش براي ورود ولي سد راهم شدند. خودم را به در و ديوار و اين و آن كوبيدم، فرياد زدم.

ـ تو حق نداشتي. من رضايت نداشتم. خودش هم نمي خواست. گناه مرگ فرشيد، گردن توئه فرهاد! ازت نمي گذرم كه ساده گذشتي از برادرت و زندگيش.

ـ تو رو خدا آروم تر خانم!... اين جا بيمارستانه. چه خبرتونه؟ به جاي اين سر و صداها، تشريف بياريد براي گرفتن خون.

كه سولماز از پشت در آغوشم گرفت.

ـ مگه نمي بينيد، حالش خوب نيست. من، به جاش خون مي دم.

ـ نه خانم جان. گروه خوني شما، به آقاي احتشام نمي خوره. قابل پيش بينيه.

كه ناليدم:

ـ ديدي سولماز؟ ديدي فرهاد، بالاخره كار خودش رو كرد؟ اون، فرشيد رو كشت. من از پا مي افتم.

كمي بعد، روي تخت دراز كشيده و خونم را براي آزمايش برده بودند. تا رسيدن جواب و آماده شدن براي اهداي خون، اشك مي ريختم و براي فرشيد دعا مي كردم و از خدا مي خواستم كه او را براي من و شيرين و زندگيمان نگه دارد. از خدا مي خواستم كه سالم و زنده، باري ديگر ببينمش.

كاش اجازه داده بودند، براي دفعه آخر مي ديدمش. ما حتي از يكديگر خداحافظي هم نكرديم. امروز صبح، وقتي از خانه پا گذارد بيرون، خداحافظي گرمي با او داشتم؟ امروز به او گفتم كه چقدر دوستش دارم؟ امروز، شيرين در آغوش پدرش بود؟ فرشيد امروز، او را بوسيد؟ 

و باز ضعف و سرگيجه، باز حالت تهوع. يك دست روي دهانم، دستي ديگر روي شكمم كه سولماز، شيرين به بغل از راه رسيد.

ـ تو ... تو چرا اين ريختي شدي دختر؟ چند قطره خون دادي و رنگت اين طوري پريده؟ حال و روزت چرا اين فرميه؟

چند نفس عميق كشيدم كه با كسب اجازه از يكي از پرستاران، مقداري آب به خوردم داد.

ـ اين فسقلي هم گرسنه شده ولي با اين حالِت كه نمي توني بهش شير بدي.

نگاهي به شيرين انداختم كه مشت كوچكش را فرو كرده بود توي دهانش و مي مكيدش. بوسيدمش و با بي حالي گفتم:

ـ از فرشيد چه خبر؟ اينا هم كه هيچي نمي گن.

من هم چيزي بيشتر از تو نمي دونم، فقط مطمئنم كه هنوز توي اون اتاقه.

ـ شما مي تونيد تشريف ببريد، خانوم احتشام. ديگه لزومي به دريافت خون از شما نيست.

نگاهم خشك ماند روي پرستار. دلواپس و متعجب، روي تخت، نيم خيز شدم.

ـ چي شده؟مگه فرشيد به خون احتياج نداشت؟ نكنه اتفاقي براش افتاده؟ 

ـ خانم عزيز، شما نمي تونيد خون بديد. مگر نمي دونستيد که شما بارداريد؟

گيج و وهم زده، روي تخت وا رفتم.

كف هر دو دستم را، درمانده، گذاردم روي سرم.

ـ يا خدا! بچه؟ حالا؟

ـ پس بابت همين بود كه؟ مي بخشيد خانم پرستار، تو رو خدا يه فكري به حالش كنيد. رنگش بدجوري پريده. 

حال سولماز هم بهتر از من نبود. شاد بايد مي بود يا ... كه پرستار گفت:

ـ دارم مي بينم. مي گم يه سرم براشون بزنند. 

دوباره اشك هايم، راه باز مي كردند روي پهنه صورتم به هنرنمايي.

ـ خدايا اين چه حكمتي است؟ حالا توي اين موقعيت كه درد فرشيد شده تمام درد و غصه من، خبرم مي دهند كه دارم مادر مي شوم؟ بايد خوشحال باشم؟ 

چطور خوشحال باشم وقتي كه تكليف پدر بچه ام، معلوم نيست؟ فرشيد روي آن تخت افتاده و با مرگ، دست و پنجه نرم مي كند و ... و اين بچه ... اين بچه، آرام آرام، توي وجودم جان مي گيرد و زندگي مي كند. اين ها يعني چه؟ خدايا چه دارد به سرمان مي آيد؟ نكند ... نكند قرار است، يكي را بگيري و يگي ديگر را به من هديه بدهي؟ فرشيد را بگيري و يك موجود تازه به من بدهي؟ با اين بچه، و حتي شيرين، بدون فرشيد چه كنم؟ كه سوزشي توي دستم حس كردم. آخي گفتم و پرستار، سرم را وصل كرد. سولماز هم شيرين را آرام تكان مي داد و در گوشش چيزي زمزمه مي كرد. گويا چشم هاي شيرين سبك مي شدند و او به خواب مي رفت. من هم چشمانم را بستم و دست آزادم را روي آن ها فشردم.

ـ خدايا! صدايم را مي شنوي؟ دارم با تو حرف مي زنم. يك آدم خسته و دلشكسته ام. مي دانم كه بودن دوباره من و فرشيد، با هم و حالا اين بچه، همه به خواست توست. پش فرشيد را هم از خودت مي خواهم. خدايا، خواست تو بود كه با فرشيد باشم و عاشقش شوم و خوب مي دانم كه تمام اتفاقات خوب و بد اين مدت، آزمايشات تو بوده و حتي حالا كه فرشيد توي آن اتاق است، پس فرشيد را برايمان نگه دار. من و شيرين و اين تازه وارد، به او نياز داريم. خدايا، سالم مي خواهمش. او حامي من است. كسي كه تكيه مي دهم به بودنش. از خودت مي خواهمش. خدايا، خدايا، خدايا!

آن قدر با چشمان بسته گريه و دعا كردم كه به خواب رفتم و شايد هم بيدار بودم و پرده سياه چشمانم، وادارم مي كردند كه خيال كنم، خواب هستم. 

جايي بودم بزرگ و خالي. هيچ چيز و هيچ كس، آن جا نبود. سكوت و تنهايي محض. برهوتي تاريك و بي نهايت كه تا چشم كار مي كرد، نه دار و درختي بود و نه كسي. هيچ چيز مگر تنهايي و خلوت و سياهي. ترسم را چشم مي چرخاندم در آن مطلق خالي. تنم به لرز افتاده بود كه بي هوا، پيش پايم، مات چيزي شدم. چه بود؟ وهم زده و گيج، جلوتر رفتم. چيزي بود شبيه به يك گودال، يك حفره سياه، به تاريكي و ابهام يك قبر. صداي گريه هاي كودكي، در نزديكي ام. دوباره خيره اطرافم شدم. شيرين بود؟ شيرين بود كه تنگ در آغوش سولماز زار مي زد؟ پس تنها نبودم. لبخند مي زدم اين بودن و حضور را كه ديدمش. فرشيد! همان جا ايستاده بود. پاي گور. همان جا كه به گمانم، گل هاي پرپرشده زيادي به چشم مي آمد. دستش را سمتم دراز كرده و مرا به خودش دعوت مي كرد. مستانه نامش را زمزمه كردم:

ـ فرشيد! تو، تو خوبي؟ 

لبخندم جاندارتر شد روي لب هايم. دويدم سمتش به تمنا. كسي از پشت سر صدايم مي كرد:

ـ نه محبوبه، صبر كن. 

صبر بي معني بود در مقابل دلبري نشسته در نگاه فرشيدم. من لرزان و عاجز، چه قدرتمند و عاشق، گام برمي داشتم سمت محبوبم. عشق، جان مي داد و نيرو. من مي رفتم، او هم مي رفت. نمي رسيدم به رسيدنش. نزديك كه مي شدم، دور مي شد انگار. آن قدر رفت و رفت و نرسيدم كه ناپديد شد. فريادش كردم:

ـ فرشيد! فرشيد! فرشيد! 

فرو افتادم پاي گور خالي و روي گل هاي پرپرشده. چنگ زدم گل برگها را. 

ـ فرشيد! فرشيد!

ولي كسي كه بايد، چيزي نمي گفت. جوابي نمي شنيدم. كنار گور، دراز كشيدم. خاكش را به آغوش گرفتم و نامش شد ورد زبانم. چه سرد بود تن خاك. نه! تن معشوقم، گرم بود و لبريز عطش. 

ـ محبوبه، محبوبه! تو رو خدا بيدار شو. پاشو محبوبه. 

جيغ كشيدم:

ـ نه! نمي خوام. بايد بمونم پيشش. اون اين جاست، همين جا. 

تكان و تكان. لرزم چند برابر شد. از جا پريدم. داغ كرده بودم و دستم توي دست سولماز بود. اطرافم را ديد زدم به وحشت. 

ـ من، من، كجام؟ سولماز با نگراني، دست كشيد روي صورت عرق كرده ام. 

ـ توي بيمارستاني عزيزم، به خاطر فرشيد. خوبي؟ 

ـ خدايا! فرشيد، فرشيد كجاست؟ من ... من ديدمش. 

ـ تو خواب بودي خانومي. آروم باش. توي خواب هم، فقط فرشيد رو صدا مي زدي و داد مي كشيدي. خيلي سعي كردم كه بيدارت كنم ولي ... 

كه بغضم تركيد. 

ـ فرشيد! من ديدمش ولي ... ولي يه جاي تاريك، پاي يه قبر. تو و شيرين هم بوديد و من. من بدبخت، سر اون قبر، گريه مي كردم. 

و به گريه افتادم كه سولماز در آغوشم گرفت. 

ـ هيچي نگو قربونت، اينا فقط يه خواب بوده. فرشيد زنده است و هنوز توي اتاق عمله. پرستار خبر داد كه همه چي داره خوب پيش مي ره. 

سرم را از آغوشش بيرون كشيدم.

ـ دروغه. مي دوني چند ساعته، اون توئه؟ پس خون چي؟ اون خون مي خواست ولي ... 

ـ نگران نباش. پرستار مي گفت فرهاد بهش خون داده.

ـ فرهاد؟ بازم فرهاد. من، چي بايد بهش بگم؟ خودش فرشيد رو مي فرسته زير تيغ جراحي و بعد، خودش هم بهش خون مي ده؟ 

و هق هق گريه، امانم را بريد. 

ـ داغونم سولماز. مي ترسم، مي ترسم بيان و بهم خبر بدي رو بدن. مي ترسم ديگه نبينمش. 

ـ مي فهمم چي مي گي، فقط بايد دعا كنيم براي سلامتي اش. نكن اين كارا رو با خودت. هواي اون مسافر كوچولو رو هم بايد داشته باشي. حالش چطوره؟ 

نگاهي به شكم تختم انداختم. دستي كشيدم رويش و آرام گفتم:

ـ گاهي فراموش مي كنم كه هست ولي به خيالم، حال و احوالش، بهتر از همه ماست و مخصوصا بهتر از پدرش. 

ـ نه محبوبه. اون، تو رو مي فهمه. چون با توئه و كنارت، پس اونم به اندازه ي تو دلواپس پدرشه. 

كمي بعد در سالن انتظار شيرين را بغل كرده و سعي داشتم، بخوابانمش. سولماز هم نزديكم نشسته بود و متفكرانه، زير لب چيزي زمزمه مي كرد. دعا مي كرد شايد. شيرين كه خوابيد، كتاب دعايي از يكي از پرستاران بخش گرفتم و به تقلا افتادم براي خواندنش. كلمات را با چشم هايم بالا و پايين مي كردم ولي فرشيد و لحظات با او بودن، از دل و ذهنم عبور مي كردند.

ـ چه خوشي كوتاه مدتي! چه خوشبختي موقتي! كاش آن روزها، آزارش نمي دادم و با او مي ماندم تا اين خوشبختي طولاني تر شود به قد داشتنش. 

كاش آن روزهاي شوم، مي فهميدم كه چقدر دوستم دارد و دوستش دارم. 

كاش آن قدر شك و ترديد به دلم راه نمي دادم و با باور و ايماني كامل به او، همراهش مي شدم. كاش هيچ كس را نمي ديدم و حرف هاي هيچ كدامشان را نمي شنيدم، مگر او. كاش نمي ترسيدم و شجاعانه، عاشق بودنم را جار مي زدم. كاش نه پايبند مي شدم به قول اشرف و نه از پريسا، هراسي به دل راه مي دادم. ولي افسوس! افسوس كه حماقت و لجاجت كردم. شايد اگر مي دانستم كه ممكن است اين قدر ساده و زود از دستش بدهم، به بازي نمي گرفتم زندگي مان را كه بد باخته بودم، كيش و مات. كاش همه چيز به خير و خوشي، تمام مي شد و فرشيد دوباره مي آمد. واي خدايا! نكند اين كابوس لعنتي، تعبير شود و بشود كابوس هر روزه زندگي ام. نه خدايا!تو خوب مي داني كه در تاب و توانم نيست دوباره بي فرشيد بودن. هميشگي اش نكن اين مصيبت را. كه چند ماهه چشيده بودم طعم دوري و نداشتنش را و به قد يك قرن، زجر كشيدم و شكستم و شكنجه شدم. نرسانش به دوري ابدي كه مي شود مرگ من. 

خدايا! چرا تمام فكرم شده بود نبودن فرشيد و ... و مرگش؟ لعنت به من كه اجازه مي دادم خيالات و اوهام، جولان دهند توي ذهن خسته ام. به چه جراتي، اين افكار پوچ و موهوم رو راه مي دادم به جان و دلم؟ سر تكان دادم. نگاهم جا ماند روي شيرين خفته به آغوشم.

چقدر بي خيال و خوش، خوابيده بود دختركم. نفسي تازه كردم و اشك هايم را گرفتم.

ـ دخترم، شيرينكم! خوش به حالت براي اين همه آرامش. حتما اون قدر از برگشت سلامت بابا مطمئني كه ... كه اين جوري چشماي نازت رو بستي و خواب بابا رو مي بيني و لبخند مي زني؟ كاش مي تونستم مثل تو باشم و به همون اندازه، مطمئن و آروم. 

و به آرامي روي گونه هاي قرمزش بوسه اي نشاندم و بيشتر به خودم فشردمش و باز نگاهش كردم.

ـ راستي، حالا كه سر گذاشتي روي قلبم، صداي قلب اون مسافر کوچولو رو هم مي شنوي يا نه؟ تو ... تو به همين زوديا، صاحب يه خواهر يا برادر فسقلي مي شي. 

هه! فكر كن. تو اولين كسي هستي كه توي خانواده سه نفرمون، اين خبر رو بهش مي دم. حتما خيلي خوشحالي كه يه همبازي پيدا مي كني؟ يه وروجك شيطون و شيرين زبون، عين خودت ولي ... ولي بابا فرشيد چي؟ اون هم اين خبر رو كه بشنوه خوشحال مي شه؟ اصلا مي تونه كه بشنوه و خوشحال بشه؟ من نمي دونم اما ... اما تو با خنده و اين همه آرامشت، داري بهم مي فهموني كه بابا مي تونه. چون ما، من و تو و اون خواهر يا برادر توي راهي، هر سه مون، دوستش داريم و براي سلامتي و دوباره ديدنش، از ته دل دعا مي كنيم و از خدا مي خوايم كه به ما برگردوندش. 

موهاي سياهش را نوازش دادم و دست كوچكش را به دست گرفتم و دوباره بوسيدمش.

ـ تو با اين سن و سال و هيكل كوچيكت، به من دلگرمي مي دي، چون يه وقتايي، عين بابا فرشيد مي شي. تو رو كه نگاه مي كنم، اونو مي بينم. درست نزديك قلبم و گرمات، گرمي وجود فرشيد در كنار منه. 

و من تا دقايقي را در خيالم با دخترم خلوت كرده بودم و بي صدا، درد دل مي کردم تا شايد آرام شوم به اندازه چند دقيقه. 

شيرين را گذاشتم توي كالسكه اش و سر تكيه زدم به ديوار و چشمانم را بستم و دل سپردم به آرامش جاوداني. دعا مي كردم و نذر و نياز. قسمش مي دادم به بهترين هايش. متوسل مي شدم به نام و بركت بزرگترين هايش و هر از گاهي، بي وقفه و پي در پي، لحظات با فرشيد بودن را برابر چشمم نظاره گر مي شدم و درد مي كشيدم و درد. 

نكند ... نكند اين نذر و نيازهاي من، در برابر آن چه كه از خدا مي خواهم، ناچيز و حقير باشد؟ شايد بايد از چيزي بالاتر، مثل جانم مايه بگذارم، ولي من، بي فرشيد و يا فرشيد بي من؟ ما بي هم؟ نه، نه! ما با هم معني مي گيريم. خدايا به فريادم برس. 

كه با صدايي به خودم آمدم.

ـ محبوبه، محبوبه. 

و چندين بار تنم به لرز افتاد به قدرت دستان گرمي. با ترديد و ترس، چشم وا كردم. سولماز بود كه رنگ به رو نداشت. اين حالش؟ چيزي توي دلم خالي شد. دلم لرزيد، دلم ترسيد و براي هزارمين بار، چشمانم را به اشك كشاند. 

نكند قاصد خبري ست كه شنيدنش در تاب و توانم نيست؟ 

دستانم را روي گوش هايم گذاردم و بلند و دردمندانه گفتم:

ـ نمي خوام، نمي خوام بشنوم، هيچي نگو سولماز. 

و چشمانم را بستم. هنوز هم مقابل نگاه تاريكم، فرشيد بود و فرشيد و به يك دم، جاي خود را مي داد به كابوسي كه ساعتي پيش، وحشتم مي شد. من و تنهايي و يك گور و ريختم داغ دلم را به اشك، سيل وار كه همان دستان گرم، روي دست هايم نشست و به زور آن ها را پايين آورد و مرا در آغوش كشيد و به خودش چسباند. 

ـ نه! مي خواي چي بگي؟ اصلا معلومه چي كار مي كني؟ دلداريم مي دي؟ نه، نه! نمي خوام. هيچي نمي خوام، به جز فرشيد. من ... من فقط فرشيد رو مي خوام. نمي خوام از نبودنش بگي. مي فهمي؟ 

كه سر به گوشم، بغض كرده گفت:

ـ چشمات رو وا كن محبوبه. فرشيد ... فرشيد. 

چشمانم را علي رغم سوزش شديدشان، وهم زده وا كردم. و چشم در چشمش فرياد زدم:

ـ خفه شو، نمي خوام بشنوم. 

و به تكاپو افتادم براي رها شدن از پناه دستانش. صداي گريه اي ديگر در نزديكي ام. تكرار كابوس شوم شبانه. ديگر نه! بقيه اش را نمي خواستم ببينم و بشنوم. بس بود. سر چرخاندم، سمتي ديگر، كه نبينم ولي دست هاي سولماز، بند شد طاق صورتم. نگهم داشت رو به خودش ولي من، نمي خواستم نگاهش كنم كه خبرم مي كرد چشم هايش از مصيبت. مصر بود به ادامه كارش. نگاهش كردم نااميدانه. مستقيم و خيره نگاهم مي كرد. به يك آن، چين نشست پاي چشم هاي باراني اش. لبش به خنده وا شد:

ـ تموم شد محبوبه، ديگه تموم شد. 

سر تكان دادم. محال بود. يعني فرشيد من؟ تمام شد؟ همه چيزم، همه زندگي ام؟ همه ام، ته كشيد؟ به آخر رسيد؟ نفسم بالا نمي آمد. قلبم از تپش افتاده بود انگار. جان در تنم؟ نبودم، تمام شدم. 

هنوز صداي زاري شيرين شنيده مي شد. سولماز اما، چرا مي خنديد؟ چرا غصه ام شده بود، شادي اش؟ 

ـ چرا مي خندي لعنتي؟ فرشيد من! نمي تونم. باورم نمي شه. تو نبايد بخندي. بايد ... بايد مثل من و شيرين ... بايد گريه كني. بايد جيغ بكشي و ... بايد ... 

فريادم در گلو، مبهم شد و به هق هقي، از پا افتاد. من هم از پا افتادم. سر پايين انداختم. 

ـ نبايد، نبايد عمل مي شد. فرهاد! اون، فرشيد رو ازم گرفت. اون، فرشيد رو كشت. 

زمزمه ناجانم پاسخ گرفت از سولماز.

ـ نگو، نگو محبوبه. فرشيد، فرشيدت زنده است. اون رو ... 

حرفش را تمام نكرده، سرم را بالا آوردم و چيران، چشم دوختم به او. هنوز لبخند مي زد احمقانه.

ـ اون الان توي ريكاوريه. بعد مي برنش بخش مراقبت هاي ويژه. اون زنده است. مي شنوي محبوبه؟ فرشيد زنده است. 

چه مي شنيدم؟ مگر زنده بودم كه بشنوم خبر زنده بودنش را؟ توي دودوي نگاهم توي نگاهش، پي چه بودم؟ خوش خبر بود برايم كه. واقعيت بود شنيده هايم. خوش بود با خوشي ام. خدايا شكرت. 

مثل اسپند روي آتش، از جا جستم به هيجان و اشتياق.

ـ بايد ... بايد ببينمش. كجاست؟ كجاست فرشيد؟ 

دستم را گرفت سولماز.

ـ نمي توني ببينيش. حالا نه. اون، اون توي موقعيتي نيست كه تو ... 

دستم را از ميان دستش بيرون كشيدم. با نگراني و ترديد گفتم:

ـ تو چي مي گي؟ تو چرا؟ نكنه دلم رو بي خودي خوش كردي به اين خبر و در واقع. نكنه قضيه يه جور ديگه س؟ شايد مي خواي آروم آروم، اون خبر بد رو بهم بدي ولي ... من مي دونستم. پس همه اين ها، اينا همه يه نمايشه؟ بازي نده منو. چرا راستش رو به من نمي گيد؟ 

و او را پس زدم و دويدم سالن را پي جواب سوالاتم. پي يك تن كه تمام بود و نبودم، بود. كجا مي رفتم؟ مي رسيدم به رسيدنش آيا؟ كه متوقف شدم. سر بلند كردم. يكي از پرستاران بود. 

ـ وا! چي شده خانوم؟ با اين حال و روز، كجا داري مي ري؟ 

دست و پا شكسته گفتم:

ـ مراقبت هاي ... مراقبت هاي ويژه. 

پرستار ميانسال، سر جنباند و ابروهاي باريك مشكي اش را بالا داد:

ـ نه خانوم جان. به همين راحتي ها هم كه هر كسي رو راه نمي دن اون تو. در ضمن، از اسمش پيداست. داري مي گي مراقبت هاي ويژه. پس يك بخش مهم و حساس و ... 

كه فرياد زدم با صدايي كه به زحمت، از حنجره ام بيرون آمد:

ـ من بايد برم اون جا. بايد ببينمش. بايد صداش رو بشنوم. 

و بي تفاوت به او، راهم را رفتم كه بازوانم را به خشم چنگ زد.

ـ چه خبرته؟ اين كولي بازي ها چيه درمياري؟ مگه نشنيدي چي گفتم؟ برو سرجات بشين تا به وقتش خبرت كنند. 

تقلا كردم به آزاد كردن تن خسته ام از حصار تنگ دستانش.

ـ تو نمي توني مانعم بشي. من بايد ببينمش. بايد مطمئن بشم كه خوبه و سالم. هيچ كس به من حقيقت رو نمي گه. من ... من ... بايد ...

كه كلامم را بريد به پرخاش:

ـ واسه من اين قدر بايد، بايد نكن و بيمارستان رو نذار روي سرت. انگار كه بيمارستان، ارثيه پدريشه. يه كاري نكن بندازمت بيرون. رعايت كن ديگه. 

آمدم جوابش را بدهم كه كسي گفت:

ـ چه خبر شده خانوم؟ بخش رو گذاشتيد روي سرتون. شما كه مي دونيد سكوت توي مكاني مثل بيمارستان يعني چي؟ از پرستار باسابقه اي مثل شما بعيده. 

پرستار با حق به جانبي محض، همان طور كه دستم را به سختي مي فشرد، گفت:

ـ مي بخشيد دكتر، ولي اين خانوم ... 

ـ مي دونم، ولش كنيد. 

پرستار رهايم كرد. 

خشم و غم و انتظار و التماس و ابهام و همه تلخي ها و شيريني وجودم را سر برگرداندم سمت صدايي كه خيال مي كردم به حكم حرفه اش، ياري ام بدهد. كه خلاصم كند از اين سردرگمي، كه برساندم به مقصدم، به فرشيدم. 

ولي ...

ولي ... نگاهم خشك ماند روي مردي كه ... 

خود را از مقابل پرستار كنار كشيدم و خشمگينانه رفتم سمتش. تمام احساسات بدم را ريخته بودم توي دستم كه بالا برود و بنشيند طاق صورتش و به سيلي جانانه اي، آه از نهادش درآيد و من كمي سبك شوم ولي چشم در چشمش كه شدم، خستگي و پريشاني نگاهش، مانعم شد. 

ـ شما بفرماييد خانم كامراني، من با ايشون صحبت مي كنم. 

ـ ولي دكتر، شما كه نمي دونيد چي مي گفت؟ مي خواد بره مراقبت هاي ويژه. خيال كرده كيه؟ اين همه آدم منتظرند تا عزيزشون رو ببينند، اون وقت اين خانوم، از راه نرسيده مي خواد كه ... اصلا كي اينو راه داده؟ همين الان با حراست تماس مي گيرم تا ... 

ـ گفتم كه، شما بفرماييد. ايشون، همسر برادر من هستند. من رسيدگي مي كنم. 

پرستار دستپاچه و خجل گاهي مرا نگاه مي كرد و براي لحظه اي فرهاد را.

ـ شرمنده دكتر، تو رو خدا ببخشيد خانوم احتشام. نمي دونستم كه شما ... 

فرهاد، بي توجه به پرستار، به من پشت كرد و راه افتاد. 

ـ بيا، مگه نمي خواي ببينيش؟ 

خود را رساندم مقابلش. اعصابم به هم ريخته بود. خيره شدم در نگاهش.

ـ كي رو ببينم؟ اصلا ... اصلا مگه زنده است؟ 

نگاهم كرد و با وجود خستگي، نيم خندي زد:

ـ تو چي فكر مي كني؟ 

بغض كرده، به فرياد آمدم:

ـ با من كل كل نكن. به خدا داغونم و حال خودم رو نمي فهمم. حتي الان كه اين جام و رو به روت ايستادم، يه جور اجباره. به خدا قسم، خيلي جلوي خودم رو گرفتم و دارم اين همه نفرت رو كنترل مي كنم تا خالي نكنم سرت، تمام سختي ها و شكنجه هاي اين چند ساعت لعنتي رو. 

و دستي كشيدم روي صورتم.

ـ هيچي نمي دونم. قاطي كردم. مغزم كار نمي كنه. 

كه از برابرم كنار رفت.

ـ بيا، شايد با ديدنش، بهتر بشي. 

ببينمش؟ يعني حقيقت داشت؟ فرشيد من، زنده بود؟ ولي ...

دوباره با شك پرسيدم:

ـ تو كه منو بازي نمي دي؟ 

ولي او، باز هم بي كلام، اكتفا كرد به سر تكان دادن و تا رسيدن به بخش، چيزي نگفتيم و اين سکوت درد بدي داشت. 

فرشيد، شيرين، من و اين غريبه تازه از راه رسيده كوچك ولي آشنا. يك زندگي دوباره؟ خدايا!

كه ايستاد و در بزرگي را باز كرد. 

ـ بفرماييد. 

و با دست، هدايتم كرد. نگاهش كردم. علي رغم خستگي، چقدر خونسرد و آرام به نظر مي رسيد، مثل هميشه هاي ديگر ولي من، با همان دودلي، آرام پا گذاردم داخل و كمي بعد ايستاده بودم جلوي شيشه اي بزرگ كه آن سويش روي تخت فرشيد من خوابيده بود. بغض كلافه ام كرد. اشك حريفم شد. خواستم داخل بروم ولي ... 

ـ نه، فعلا نه. اون بايد تحت مراقبت باشه تا به وقتش كه بتوني ببينيش. داري مي بيني كه، كلي دستگاه بهش وصله و كمكش مي كنه كه بهتر بشه، پس صبر كن، فقط صبر. 

ـ اما، اما شايد ... شايد بودن من در كنارش، بهبودي اش رو تسريع بده. 

ـ بعيد مي دونم، چون فرشيد، هنوز توي كماست. 

ـ و ... و اين وضعيت تا كي ادامه داره؟ 

شانه اي بالا انداخت:

ـ نمي دونم، فعلا تنهاتون مي ذارم. 

ابرو در هم قفل كردم.

ـ تنهامون مي ذاري؟ كه چي؟ كه از پشت اين حصار شيشه اي، فقط تماشاش كنم. حسرت به دل؟ 

ـ تو، نه تنها مي توني ببينيش، حتي مي توني باهاش حرف هم بزني. 

و با اشاره به گوشي كنار زندان شيشه اي، ادامه داد:

ـ اون صدات رو مي شنوه، پس ديگه گريه نكن. فرشيد، با صداي شاد و سرحال تو، جون مي گيره و چشم وا مي كنه، نه اين حال و روز غصه دار با يه صداي غمگين. 

دوباره نگاه تار شده ام به اشك را رساندم تا فرشيد، كه با آن لوله ها و سيم ها و توري سفيد روي سرش، كمي ترسناك به نظر مي آمد ولي نه! زنده بودن و نفس كشيدن فرشيد، زيباترين لحظه و صحنه بود، اما نمي توانستم شادي ام را بروز دهم با اين همه نگراني و ترديد. 

ـ چطور خوشحال باشم وقتي فرشيد، افتاده اون جا و داره براي زنده موندن و نفس كشيدن، تقلا مي كنه؟ ديگه شادي، معني نمي ده. من ... من نمي تونم بهش دروغ بگم. من نمي تونم اداي آدماي خوشحال رو براش دربيارم. فرشيد، منو خوب مي شناسه. من تا اونو بيدار و سرپا نبينم، خوشحال نمي شم. 

و باز اشك هايم ... 

ـ بشين. چند دقيقه اي رو همين جا باش، ولي بعد، بايد بري چون مقرراته. مقررات هم برادر و زن برادر دكتر و جراح جماعت نمي شناسه. تا همين الانش هم كلي تخلف كردم. 

بي توجه به فرهاد، دستم را بردم تا شيشه. دست ساييدم رويش و به خيالم نوازش دادم مردم را. چقدر، كنارش بودن را مي خواستم و وجودم، پرستاري اش را مي خواست و دلم، مي خواستش براي حرف زدن. براي شنيدن صدايش، پس بايد صدايش مي زدم ولي ... 

ولي اين صداي بغض آلود و دردمندم، آزارش مي داد نه تسلي، پس قناعت كردم به خيره خيره، تماشا كردن و با دل، صدايش زدن. دل به دل راه داشت. مي رسيد به او، بيدارش مي كرد. 

ـ راستي، تو يه عذرخواهي به من بدهكاري. 

بي آن كه نگاهش كنم و يا حتي چشم از فرشيد بردارم، گفتم:

ـ بابت چي؟ چيزي به خاطر ندارم. 

ـ كي بود كه كشتن فرشيد رو به من نسبت مي داد و لعنت باد، برام مي فرستاد و متنفرم، متنفرم مي كرد؟ 

سر برگرداندم سمتش. دست به سينه، نگاهم مي كرد. ابرو بالا داد. واقعا در انتظار عذرخواهي من بود. چشمانم را بستم و پيشاني ام را تكيه دادم به شيشه مقابلم.

ـ تا وقتي كه فرشيد رو سر پا و سر زنده، با چشماي باز و در سلامتي كامل نبينم، نظرم در موردت همونه كه شنيدي. 

كه با تمسخر و طعنه وار گفت:

ـ با اين حرف و تشكري كه ازم كردي، خستگي اين چند ساعت رو، خوب از تنم در كردي. عالي بود. 

و بيرون زد. چشمانم را باز كردم و دوباره زل زدم به فرشيد. بي صدا، نجوا كردم با او.

ـ بيدار شو عزيزم. چشات رو باز كن و ببينم. باهام حرف بزن. تكرار كن، دوستت دارم رو. از من و تويي بگو و من مثل هميشه برات مي گم كه چقدر عاشقتم. 

تو، تمام نياز مني. من به تو، به وجودت، نفس هات، گرمات، حرفات، محتاجم. كاش الان كنارم بودي و بهم لبخند مي زدي. من، سلامتي تو رو مي خوام و براي تا هميشه بودن و داشتنت، دستام رو به آسمون خدا درازه. دقايق را مي گذراندم و با وجود فاصله اي كه ميانمان داشتيم، در خيالم با فرشيد بودم، آن طور كه دلم مي خواست و خوب مي دانستم كه دلش مي خواهد.

ديدارمان كه طولاني شد، پرستار خواست كه بخش را ترك كنم. ناچار تن دادم به جدايي ولي با اين وجود احساس سرخوشي غريبي داشتم كه آميخته بود با دلواپسي و ترديد. 

ـ چي شد؟ فرشيد رو ديدي؟ چطور بود؟ 

سولماز بود، هيجان زده و مضطرب. شيرين را از آغوشش گرفتم و بوسيدمش.

ـ ديدمش. ظاهرش كه ... هه! نمي دونم. آروم آروم نفس مي كشيد و ضربان قلبش، بالا و پايين مي شد روي اون مونيتور. دعا كن كه هرچه زودتر از كما بياد بيرون و از روي اون تخت بلند شه. خوبه كه زنده است. خوبه كه هست ولي هنوز هم نگرانم. 

و رو كردم به شيرين كه لبخند مي زد.

ـ چطوري گلم؟ عزيز مامان خوب خوابيد؟ 

و باز او را بوسيدم كه سولماز نفس تازه كرد و با دست، عرق هاي صورت بزك كرده اش را گرفت.

ـ خدا رو شكر كه سالمه و هست. همين بودن و نفس كشيدنش هم غنيمته و جاي شكر داره. نمي دوني اين چند ساعت، چي بهم گذشته؟ نه به اندازه تو ولي نگرانش بودم. مدام با خودم فكر مي كردم، تو كه زنشي، چه حالي داري؟ 

سر تكان دادم و نيم خندي زدم. 

ـ تو كه فرشيد رو سالم ديدي، چي به فرهاد گفتي كه اون جوري به هم ريخته بود؟ 

يك تاي ابرويم را بالا دادم از سر كنجكاوي.

ـ چطور مگه؟ 

ـ از دست تو. وقتي شنيدم كنار فرشيدي، با خيال راحت شيرين رو بردم توي محوطه بيمارستان و زير سايه درختاي بلند و سبز روي يه نيمكت نشستيم. توي اين تابستوني، بعدازظهر خنكي داشتيم. اون جا بود كه ديدمش. با فاصله از ما، روي نيمكت ديگه اي نشسته بود. نمي خواستم برم سمتش ولي ... ولي اون قدر بلند گريه مي كرد كه دلم بي طاقت شد و وادارم كرد برم سراغش. 

براي لحظه اي مكث كرد و نگاهش افتاد روي سنگفرش كف سالن.

ـ هنوز هم انگشت به دهن موندم كه چرا علي رغم حضورم در كنارش، اشك هاش رو ازم پنهون نكرد؟ خوب مي دوني كه مرد جماعت و گريه، اونم پيش چشم يه زن! ولي اون، بي خيال اشك مي ريخت. خيال كردم حالش خوب نيست ولي اون خيلي ساده و بي پيرايه، با من ... با من درددل كرد. 

شايد مسخره باشه ولي اون باهام حرف زد. از دردي گفت كه با امضاي برگه هاي جراحي فرشيد كشيده و از اون بدتر، از زجر جراحي كه لحظه به لحظه اش رو به چشم ديده و همكاري كرده. كم مصيبتي نبوده. پاي زندگي برادرش در ميون بوده. حتي پزشكاي همكارش هم مانعش شدن ولي اون با سماجت موفق شده كه يكي از جراحان فرشيد باشه. اما چندين بار حين عمل، دستاش لرزيده و با حالي بد، نتونسته ادامه بده و خدا رحم كرده و پزشكاي اكيپ به دادش رسيدن. اما فرهاد دوباره مشغول شده. 

حال و روز فرهاد رو خوب مي فهميدم كه تجربه اش كرده بودم چندين ساعت، نه شايد چندين روز ولي دل و جرات مي خواست، حضور در آن اتاق و همراهي براي درمان عزيزي كه وصله تن بود و برادر. 

سولماز، دستي به كمرش زد و دستي ديگر به صورتش. آهي كشيد و ابرو در هم گره كرد.

ـ ثانيه به ثانيه بودنش رو در كنار فرشيد و حين جراحي، مو به مو برام گفت و گفت و من خواسته و ناخواسته، شده بودم سنگ صبورش. اون، حتي بد و بيراهاي تو رو هم، پشت در اتاق عمل شنيده بود. درست همون لحظه اي كه فرشيد رو ترك مي كنه تا آروم بشه و دوباره برگرده كنارش، حرفاي تو مي شه نمك روي زخما و درداش. اون مي گفت كه تو فكر مي كني فرشيد فقط مال توئه، درحالي كه برادر اونم هست و صددرصد، زندگي اش براش مهمه. مي گفت، بدترين لحظات عمرش بعد از مرگ اشرف، همين ساعاتي بوده كه توي اتاق عمل، مته گذاشتن روي جمجمه برادرش و تيغ كشيدن روي مغزش و ... 

سر تكان داد سولماز به خشم و عصبانيت.

ـ ولي اون چيزي كه تا به اين حد، حالش رو دگرگون كرده بود، نه فقط ديدن فرشيد توي اون وضعيت، بلكه حرف هاي تلخ و نيش دار تو هم بي تاثير نبوده. باز چي بهش گفتي؟ 

با بي تفاوتي، نگاهي انداختم به او.

ـ چيه؟ چي شده كه از فرهاد حمايت مي كني و سنگش رو به سينه مي زني؟ 

ـ پرسيدم چي بهش گفتي كه ... 

كلامش را بريدم اخم كرده.

ـ چيزي كه توي دلم بود و بايد بهش مي گفتم و اگه لازم باشه، بازم بهش مي گم. گفتم تا وقتي كه فرشيد رو سر پا نبينم و از سلامتش مطمئن نشم و باهام حرف نزنه، هيچي بين من و فرهاد، عوض نمي شه. من هنوز هم نبخشيدمش مگر اين كه فرشيد ... 

ـ تو مي دوني اون چي كشيده و تحت چه فشار عصبي بوده؟ اين به جاي تشكرته؟ 

ـ تشكر؟ ولي تشكر براي وقتيه كه كار درستي انجام شده باشه و نتيجه اش رو به بهترين نحو ممكن به چشم ببيني، اما نگاه كن. فرشيد من، هنوز توي اون اتاقه و بيهوشه. مي دوني از چي مي ترسم؟ از اين كه ... 

و كلامم را به زبان نياورده، فرو دادم و ادامه ندادم. 

ـ باورم نمي شه. تو هنوز هم فكر و خيالات بد مي كني؟ چي بگم به تو آخه؟ 

ـ هيچي، ديگه هيچي نگيم. 

و شيرين را به خودم چسباندم. شايد راست مي گفت سولماز كه بد تا كرده بودم با فرهاد، ولي ... ولي تا فرشيد را ... دوباره فرشيد، هميشه فرشيد. 

آن شب، مرا به زحمت راهي خانه كردند. نخواستم با سولماز باشم. پس رفتم خانه ولي آرامش و خواب، براي لحظه اي هم سراغم نمي آمد و كارم شده بود قدم زدن و وقت و بي وقت با بيمارستان تماس گرفتن و پيگيري حال فرشيد. 

فردا صبح، كله سحري، شيرين را بغل زدم و راهي بيمارستان شدم. باورم نمي شد ولي فرشيد هنوز هم بيهوش بود. بي تاب و دلواپس، علت را جويا شدم. گفتند طبيعي است. گفتند گاهي برخي از بيماران، در مقابل داروي بيهوشي، اين طور عكس العمل نشان مي دهند. قابل قبول نبود برايم. سراغ فرهاد را گرفتم، چون انتظار داشتم كه بالاي سر برادرش باشد كه يكي از پرستاران گفت:

ـ دكتر احتشام تمام ديشب رو اين جا بودند ولي الان، بخش جراحي اند. 

و بعد در مورد حضور شيرين در بخش، تذكر داد و به سادگي، علي رغم مقاومتم بيرونم كرد. 

روي نيمكت نشستم و با وجود نگراني براي فرشيد، سعي كردم آرام باشم و اين حس را به شيرين انتقال ندهم. خدا خدا مي كردم كه فرهاد زودتر بياييد تا واضح تر از بقيه اين پرستاران، علت اين بيهوشي طولاني را برايم شرح دهد. 

چند ساعت متوالي را توي سالن باقي ماندم ولي هر ازگاهي به زحمت، داخل بخش مي شدم و براي لحظه اي هر چند كوتاه، از پشت حصار شيشه اي فرشيد را ديد مي زدم. خدايا، كي بيدار مي شد؟ كي اين دستگاه ها را از او جدا مي كردند؟ و باز در خلال بازديدهايم، با حالت تهوع و دل به هم خوردگي، بخش را ترك مي كردم. حوالي ظهر بود كه فرهاد را ديدم. خسته به نظر مي آمد ولي من هم بدتر از او بودم. عصبي، سمتش رفتم.

ـ معلومه كجايي؟ چرا يه سراغي از برادرت نمي گيري؟ كار تو، چقدر ارجحيت داره نسبت به سلامتي برادرت؟ 

نگاهي به من انداخت و بعد با لبخند، سر جلو آورد و دست شيرين را گرفت و بوسيد و با همان خنده، رو به او گفت:

ـ سلام خوشگله، خوبي عزيز دلم؟ 

شيرين هم خنديد. 

ـ جانم، با همين خنده نازت، خستگي رو از تنم در كردي وروجك. 

و باز شيرين را بوسيد و خود را عقب كشيد و سمت بخش رفت.

ـ داري به من تيكه ميندازي؟ باشه. خسته نباشي آقاي دكتر. خوب شد؟ حالا جواب منو بده. چرا فرشيد هنوز بيهوشه؟ 

نديده و نشنيده گرفت من و كلامم را. با كشيدن آستين روپوشش، مانعش شدم. چشم در چشمش، گفتم:

ـ نكنه، نكنه اتفاقي افتاده و داري از من مخفي مي كني؟ شنيدم كه بعضي از بيمارا بعد از جراحي و برداشتن تومور تا يه مدت زنده مي مونند. حالا اين مدت، مي تونه يك ساعت باشه تا يه روز و يا ... ولي بعد ... آره؟ همينه؟ چرا حرف نمي زني؟ 

بغض و ترس، ساكتم كردند. دستم را با جديت، كنار زد.

ـ مي ذاري معاينه اش كنم يا نه؟ 

و داخل مي رفت كه با همان حالم گفتم:

ـ اگه بلايي سرش بياد. به خداوندي خدا، هيچ وقت نمي بخشمت. 

بي توجه به من، رفت. 

و من ماندم و بغضي كه هميشه گرفتارش بودم و ... و يك دنيا دلشوره و ترديد.

از همان بيرون، از پشت فاصله شيشه اي، حركات فرهاد و پرستاران را زير نظر داشتم. كارتكسش را كنترل كرد. صحبت كرد با يكي از انترن ها. نور انداخت توي مردمك چشم فرشيد. چكاپ كه تمام شد، بيرون زد از اتاق. ماسكش را پايين آورد. چيزي يادداشت مي كرد كه با اشاره يكي از پرستاران، متوجه من شد. نگاهم كرد. همان طور جدي و خونسرد بود. سر تكان داد. نگاه از من گرفت. چند جمله اي رد و بدل شد بين او و پرستاران و انترن بخش و آمد تا درب خروجي. خودم را كنار كشيدم. پا كه بيرون گذارد، عزم كردم به سوال پيچ كردنش ولي شيرين را به يك حركت از آغوشم قاپيد.

ـ من موندم چرا اين بچه رو دنبال خودت مي كشي، اين ور و اون ور؟ جانم؟ چيه خوشگل عمو؟ 

و به راه افتاد. متعجب گفتم:

ـ معلومه داري چي كار مي كني؟ بگو ببينم، حال فرشيد چطوره؟ 

قدم مي زد كه سر چرخاند رو به من.

ـ تو كه بهتر از من مي دوني، هنوز توي كماست ولي دو تا از همكارام، دكتر فراست و اخوان هم براي معاينه اش ميان، اما اگه تا بعد از ظهر، تا حوالي غروب، توي همين وضعيت باقي موند، هر سه تاتون مي تونيد بريد ملاقاتش. توي اتاق، نزديك نزديك. 

خشكم زد.

ـ هر سه تامون؟ منظورت چيه؟ 

لبخندي به رويم زد.

ـ نگو كه برادرزاده كوچولوي منو فراموش كردي. مگه شما يه توي راهي نداريد؟ 

راست مي گفت. غافل شده بودم از حضورش. يادم رفته بود و چه ساده و بي رحمانه. سر تكان دادم به تاييد. 

ـ فرشيد خبر نداشت. درسته؟ 

لب گزيدم به حسرت و شرم.

ـ نه، حتي خودم هم نمي دونستم. غافلگير شديم. 

خنده اي كرد.

ـ چه بهتر، پس اگه غروب رفتي ديدنش، خبر خوبه رو هم براش بگو. 

فرز، خنده اش را، جمع و جور كرد.

ـ باهاش حرف بزن، صداش كن، حتي شيرين رو هم بذار كنارش. نمي دونم؟ يه جوري يادش بيار كه اين جا، يه كسايي منتظرشن و دوستش دارن. 

ـ گيج شدم. باورم نمي شه. يعني ... مي تونم ... مي تونم از نزديك ببينمش؟ ولي اون پرستاراي بي حوصله و دم دمي مزاج. 

ـ هماهنگ كردم. بهتره بري خونه و تا اون موقع، هم به شيرين برسي و هم خودت، چند ساعتي رو استراحت كني. تو با اين همه نگراني و تنش روحي، نه فقط به خودت، حتي به اين بچه ها هم آسيب مي رسوني. 

غمم خالي شد توي حنجره ام. صدايم لرزيد.

ـ اين زندگيه كه نمي خواد روي خوش به ما نشون بده. تا مي خوايم يه نفس تازه كنيم خوش و راحت، تا قراره يه دم آرامش رو حس كنيم، يه اتفاق، به قول تو يه تنش، سر مي رسه و زير و رو مي كنه دنيامون رو. 

ـ ول كن اين حرف ها رو. مي خواي چي كار كني؟ من تا دو ساعته ديگه، آزادم ولي بعد، بازم بايد برم بخش جراحي. مي خواي برسونمتون خونه؟ 

ـ حرف خونه رو نزن. اون جا نمي تونم آروم بگيرم، بايد همين جا باشم، نزديكش. به خيالت ديشب، توي خونه شب خوبي داشتم؟ افتضاح بود. خواب به چشام نيومد. 

ـ پس حداقل توي اتاق من استراحت كن. از موندن توي سالن و نشستن روي اين نيمكت، كه بهتره. چيزي خوردي؟ 

او، هنوز هم مي گفت ولي من، فقط به اين فكر مي كردم كه اگر هم پيش فرشيد رفتيم و او را از نزديك ديديم، ولي تاثيري نكرد و او تا فردا و فرداهاي بعد هم، بيهوش ماند، چه؟ اگر خوابش، بيداري نداشت چه؟ 

بي هوا، حرف دلم را با دلشوره، پريدم ميان كلامش.

ـ اگه بعد از اين ملاقات فرشيد به هوش نيومد چي؟ 

خونسرد و آرام، نگاهم كرد.

ـ همه چي دست خداست. همون طور كه تا حالا خودش كمكمون كرده از اين به بعدش رو هم بسپاريم به خودش. تو كه خدا رو يادت نرفته؟ 

ـ مگه مي تونم فراموشش كنم؟ مگه مي شه؟ 

و رفتيم تا اتاقش. به اجبارش، چند لقمه اي غذا خوردم. بعد از ناهاري كه شده بود عامل دوباره اي براي تهوع پي در پي، دو دكتر تازه وارد سر رسيدند. معرفي كه شدند، فهميدم همان دكتر فراست و اخوان هستند. همان جا بود كه در خلال صحبت هاي آرام و پچ پچ كردن هاشان، شنيدم كه گفتند:

ـ علائم حياتي، هيچ تغييري نكرده. 

به اين چند كلمه حرفشان، بس بود كه غم و غصه و بغض اين دو روزه، آوار شود سرم، حتي بعد از رفتن دو پزشك، حال و تواني نمانده بود برايم كه پرس و جو كنم و علت يابي. زبانم نمي چرخيد به چرا، پرسيدن. سپرده بودم خودم و فرشيد و زندگي ام را به دست خدا. خدا، بايد يارمان مي شد. كمكمان مي كرد. كه هر چه او بخواهد، همان مي شود، بي برو و برگرد. فريادرس بود و من فريادم شده بود، تكرار نامش. مي رسيد به فريادم كه از ته دل بود و با بند بند جان خسته از دردم. خدا! خدا! خدا!

ـ تو كه بازم داري گريه مي كني، ديوونه. تو رو خدا به اين دو تا بچه رحم كن. اونا رو هم مي كني عين خودت، خل و چل. 

پنهان كردم چشم ها و صورت خيس از اشكم را از نگاهش.

ـ ولم كن، سولماز. اصلا حالم خوش نيست. 

ـ خلي ديگه دختر. كارت شده گريه و زاري. نه خورد و خوراكي داري، نه خواب درست و حسابي. يه نگاه به شيرين بنداز. كاناپه اتاق عمو دكتر، جاي خوابه بچه است آخه؟ اين بچه ها رو هم آواره كردي با خودت. 

بيني ام را بالا كشيدم.

ـ حرفات شده، كپي حرفاي فرهاد. نمي بينمش. كجا رفت؟ 

ـ كجايي تو؟ مي اومدم، توي راهرو ديدمش. مي رفت بخش جراحي. فرشيد چطوره؟ 

دست تكان دادم توي هوا.

ـ همون طوري. هيچ فرقي نكرده. 

دوباره بساط كردم دم درب مراقبت هاي ويژه. بس كه پيله كردم، راهم دادند داخل. پشت همان شيشه. نگاهم جا مانده بود روي فرشيد و خطوط كوتاه و بلند و اعداد و ارقام روي مونيتور. نه تغييري، نه تحولي. 

دم دم هاي غروب، فرهاد سر رسيد با دو پزشك همراهش. به من كه رسيدند، سلامي كردند و براي معاينه چند باره فرشيد پا گذاشتند به خلوتش. 

ـ كاشكي يه خبر خوب به ما مي دادند. 

از كل جمله سولماز، يك چيزش شد، زمزمه زير لبم:

ـ خبر خوب، خبر خوب. 

مراحل چكاپ، پيش مي رفت كه ديدم هر سه، گفتگو كردند با پرستاران. تذكرات كه تمام شد، از اتاق بيرون زدند. كنجكاو و كلافه، لبريز از تشويش و دلواپسي پرسيدم:

ـ چه خبر؟ چي شد؟ بهتره؟ 

دو پزشك، به بهانه سر زدن به بيمارانشان، عذرخواهي كردند و رفتند. ته دلم خالي شد از اين طفره رفتن. كه فرهاد، بي مقدمه گفت:

ـ حدسم درست بود. بذار ساده بگم برات. داداش تنبل من، يه جورايي، عادت كرده به اين حال و احوال. خوش مي گذره بهش انگاري. برو سراغش، بايد به خودش بياد. مي توني با شيرين، بريد پيشش. اميدوارم صداتون رو بشنوه و بيدار شه و گرنه. 

به التماس افتادم:

ـ خواهش مي كنم. تو رو خدا هيچي نگو. 

و شيرين را گرفتم از سولماز و روپوش سبز به تن، رفتيم به تنهاكده غريب فرشيد. بد هوايي داشت. خفه بود و دلگير، پر از درد و از همه بدتر، چه نزديك بودم به حالش، ميان اين همه دستگاه. لوله هاي توي بيني و دهانش، آن سيم هاي روي سر و سينه اش، همه با هم، ترس مي شدند به دلم و ... و دوباره، سيل دردهاي دنياي امروزم را، واريز مي كردند به جان و روحم. نفسم بالا نمي آمد. در هوايش بودم ولي هوا كم بود در هوايش. گم بود. حال شيرين، بهتر از من نبود. به گريه افتاد از اين همه سكوت و وهم. زمان ايستاده بود، بي تكاپو و من ... من ايستاده بودم، به سكون و فرشيد ... او خفته بود به ناخوشي و مرگ.

شيرين را فشردم توي آغوشم و قدم برداشتم سمت فرشيد. گام به گام، لرزان و عاجز، نزديكش مي شدم به نزديكي يك دو قدم. چهار ديواري تنگ و دلگير اتاق، من و فرشيد و شيرين و حتي كوچولويمان را تحت فشار گذارده بودند. نفسم بالا نمي آمد. دوباره، سر و كارم افتاده بود به تهوع و سرگيجه. بايد طاقت مي آوردم، براي فرشيد ولي شيرين ... نه! نمي توانست. بغضم تركيد:

ـ فر ... فرشيد سلام. ببين من ... من اين جام، پيشت. صدام رو مي شنوي؟ صداي گريه دخترت رو مي شنوي؟ آخه چقدر ... چقدر مي خوابي تنبل؟ دو روزه خوابيدي و هر چي صدات مي زنيم، بيدار نمي شي كه. پاشو نگام كن. مي دوني دو روز سختي رو گذروندم، بي تو و نگاهت؟ تو كه از دلبستگي نگاهم به نگاهت، خبر داري. بد نكن باهام. ببين، شيرين هم دلتنگه و دوست داره نگاش كني. دلش بغل بابايي رو مي خواد كه باهاش بازي كني و قربون صدقه اش بري. مي شنوي چه بي تابي ات رو مي كنه؟ ديدن تو، توي اين وضعيت، همون قدر براش مشكله، كه براي من. 

و نفس تازه كردم و خم شدم و نشستم روي صندلي پاي تختش ولي نگاهم هنوز با او بود. چه آرام نفس مي كشيد و چه معصومانه به خواب رفته بود. گريه شيرين، اوج مي گرفت. نزديكش كردم تا فرشيد و دست كوچكش را گذاردم روي دست فرشيد كه سرمي به آن متصل بود. صداي شيرين، بالاتر رفت. انگار، تمام اتاق، يك صدا را اكو مي دادند و آن، صداي فريادهاي شيرين بود و بي صدايي هاي من. 

ـ اين ... اين دست كوچيك شيرينه. چرا دستش رو نمي گيري؟ چرا بهش نمي گي كه خوبي؟ چرا بغلش نمي كني تا آروم بگيره و گريه نكنه؟ د حرف بزن. كشت اين بچه خودش رو كه حاليت كنه، پاشو بابايي. 

و دستم را بردم تا بازويش، و تكان دادمش كه درب اتاق وا شد و پرستاري داخل شد.

ـ چي مي كني خانوم؟ اين بچه از نفس افتاد، بس كه گريه كرد. بده به من، مي برمش بيرون. خودت رو هم اذيت نكن. تا وقتي كه اين آقا، خودش نخواد، بيدار نمي شه. 

و شيرين را از آغوشم گرفت و با خود برد. دست هايم را گذاردم روي تخت و سرم را روي آن ها، تكيه زدم به كلافگي. 

ـ تو خودت هم مي خواي بيدار شي يا نه؟

و خيره به انتظار پاسخ، نگاهش كردم. جواب ندادنش كه طولاني شد، به آرامي دستش را گرفتم. گرم بود مثل هميشه. نوازشش دادم، با يادآوري چيزي تازه.

ـ تو بايد بيدار بشي. دارم مي گم بايد، دارم مجبورت مي كنم، پس چشم باز كن. به خاطر من و شيرين و يه نفر ديگه. 

و با دست ديگرم، علي رغم بانداژ روي سرش، موهايش را هم نوازش دادم.

ـ شنيدي چي گفتم؟ از يه نفر سوم برات مي گم. نمي دونم خوشحال مي شي يا نه ولي قراره يه مهمون سر برسه پيش مون. داره مياد كه واسه هميشه بمونه. شايد باورت نشه ولي روح خودم هم خبر نداشت كه ... كه حامله باشم. ديروز فهميدم ولي حال و احوالت، نذاشت كه بفهمم بايد خوشحالي كنم براش يا ... 

و قطرات اشكم، سرريز شدند روي صورتش. 

ـ مي بيني فرشيد؟ من به درك! واسه خاطر شيرين و اين كوچولوي تازه وارد هم كه شده، بايد برگردي. من تنها و بدون تو؟ نه، نه!

كه ناغافل، ميان هجوم اشك هايم، لبخند زدم به اجبار.

ـ اصلا مگه جرات داري كه برنگردي؟ من كلي روزاي خوب با تو داشتم. دلم مي خواد تكرار شن. مي خوام دوباره باهات بخندم و توي سايه مردونگي ات، زندگي كنم با تو و بچه هامون. من يكي كه هنوز كلي باهات كار دارم. من دودستي، بهت چسبيدم و ول كنت هم نيستم، پس بهونه نيار واسم، زرنگ خان. 

ولي كمي بعد، با ديدن عدم تغيير در او، خنده ام بي جان شد و غم و درد و التماس، جان گرفت به سرعت برق و باد.

ـ چرا دستم رو محكم توي دستت نمي گيري؟ چرا پلك هات رو وا نمي كني؟ خب، يه كاري، يه حركتي. يه جوري بهم بفهمون كه صدام رو مي شنوي. خسته ام نكن از خودت. مي شنوي فرشيد؟ با توام ها. 

و خسته نشدم از اين سكوتش و ماندم با او، تا دقيقه هاي بعد. سرم را نشاندم روي دستش و صورتم را چسباندم به تنش، نزديكش. گرم بود اين آغوش آرام و من اما ناآرام. گرمايش، سحر مي كرد هنوز هم. جادو شدم به گرمي نفس ها و تنش، چشمانم گرم شدند و چرتم گرفت. رسيدم به آرامش. 

توي خواب و بيدار بودم كه با صداي بلندي، از جا جستم. صداي آژير دستگاه ها بود. وحشت كردم. دستگاه ها، توي گوشم جيغ مي كشيدند و من مستاصل، نگاهم مي رفت تا مونيتور و خط هاي كوتاهي كه كوتاه تر مي شدند، و جا مي ماند روي فرشيد و نفس هايي كه ... 

خشك زده، جم نمي خوردم كه يكي از پرستاران، زير بازويم را گرفت.

ـ بايد بريم خانوم، ديگه بسه. 

گيج و ويج و نگران، بريده بريده گفتم:

ـ چي شده؟ موضوع چيه؟ چرا يهو اين جوري شد؟ خوب بود كه ولي بعد ... 

ـ بياييد بريم خانوم، بايد دكتر و بقيه بهشون برسن. 

ـ خب بگيد چي شده؟ فرهاد؟ با توام، يه چيزي بگو تو رو خدا. 

پرستار مرا با خود مي برد كه ديدم، فرهاد و انترن ها و چند پرستار، دور تختش حلقه زدند. دستپاچه بودند همه. فرهاد، چيزهايي مي گفت. اتفاق بدي افتاده بود انگار. 

ـ دارو رو تزريق كرديد؟ اكسيژن؟ 

فرهاد فرياد زد؟ مقاومت كردم در برابر پرستار. برگشتم سمت فرشيد.

ـ دارم باهات حرف مي زنم. چي شده فرهاد؟ چي كار مي كنيد؟ 

دوباره عصبي، فرياد زد و اين بار سر من. 

ـ نپيچ توي پر و پامون، برو كنار. بذار بفهمم چه غلطي مي كنم. مگه نگفتم، اينو ببريد بيرون؟ 

كه يكي از پرستارها، گفت:

ـ بي فايده است دكتر. 

ـ بي فايده چيه؟ شوك. 

ثابت سرجايم ماندم. خدايا! مگر چه شده كه شوك مي خواد و فشار آوردن روي سينه فرشيد؟ نكند قلبش ... 

نگاهم لغزيد و رفت تا مونيتور. خط كوتاه نمي ديدم ديگر. مونيتور، شده بود يك خط ممتد و يك آژير. 

تكان خوردم كه نگاهم مات شد به پرده اشك.

ـ بيا خانوم، آروم باش. شما بايد بيرون باشيد. 

به زور، بردم با خودش. كه فرياد زدم:

ـ تو حق نداري بري فرشيد. تو نبايد بري. مي فهمي فرشيد؟ اجازه نداري رفيق نيمه راه بشي. نامردي اگه بزني زير قولت و تنهام بذاري. نمي گذرم ازت. حلالت نمي كنم. 

ـ ببر صدات رو. شما چي كار مي كنيد؟ ببريدش بيرون. 

فرياد چند باره فرهاد، چاره من نمي شد. پرستار مرا مي كشيد و من اما جيغ مي كشيدم:

ـ تو بايد بموني. خدا شاهده اگه بري، نمي بخشمت. دينم گردنته كه بي وفايي مي كني. 

كجا برم بي تو؟ كجا مي ري بي من؟ هان؟

دلبسته چي و كي شدي كه دل نمي كني از اين رفتن؟ با توام لعنتي. مي شنوي صدامو؟ فرشيد ... فرشيد. 

از تختش فاصله مي گرفتند همه. فرهاد، دستگاه را مي نشاند روي سينه مسافرم. تن فرشيد بالا مي آمد و دوباره پايين مي آمد و وا مي رفت روي تخت. و باز تكرار مي شد. 

ـ وا كن چشاتو. بس كن اين مسخره بازي رو. با توام. چرا كر شدي؟ چرا لال موني گرفتي؟ د پاشو ديگه. پاشو فرشيد. تو رو جون محبوبه ات، پاشو. تموم كن اين شكنجه رو كه تموم مي شم پا به پات. برگرد، تو رو خدا برگرد. فرشيد ... فرشيد. 

كه بيرونم كشيدند از اتاق. دستانم را قفل كردم به در و ديوار. پا قرص كردم به زمين. زور زدم كه بمانم. پرستار ديگري هم آمد سروقتم. جيغ و ناله و اشك هايم، دل هيچ كس را نمي سوزاند. هيچ كس به محبوبه حق نمي داد كه با محبوبش باشد. اين جا، كجا بود خدايا؟ دنياي بي دل و دلبري؟ دنياي مرگ عشق؟ دنياي خواب هاي طولاني و بي وقفه؟ من چه مي كردم اين جا؟ چه كارم بود با اين غريبستان، با اين همه عشق و دلدادگي ام؟ كجا مي برندم؟ از كي مي بُرندم؟ من اين جا و او آن جا؟ من بي او، او بي من؟ 

ـ صبر و طاقت بده خدا. نمي تونم، نمي تونم، نمي ... تونم. 

كه فريادم خاموش شد و توي دست هاي به ظاهر حامي اين و آن، پژمردم. مٌردم، مٌرد.

ـ محبوبه؟ محبوبه؟ صدامو مي شنوي؟ محبوبه؟ 

كسي صدايم مي زد توي اين برهوت بي كسي؟ كجا را سير مي كردم، تك و تنها؟ چه مي خواستند از من؟ چه مي خواستم از دنيا و آدم هايش، مگر فرشيد؟ رهايم كنيد. چيزي نمانده برسم تا او. نزديكم، يه قدم، يك نفس، يك هوا مانده تا هوايش. 

ـ محبوبه! وا كن چشاتو. 

صورتم تير كشيد. درد پيچيد دوباره توي جانم و دوباره صورتم شد آماج ضربه و درد. يكي، دو تا، چند ضربه. 

خوب است. بزنيد مرا. بكُشيد مرا. خلاصم كنيد كه بي او هيچم. تمامم. بمانم كه چه؟ بي او، كه چه؟ 

ـ محبوبه؟ محبوبه؟ چيزي نيست. فشارش افتاده ولي بيداره. صدام رو هم مطمئنا مي شنوه. مردمك چشمش هم ... 

ـ يه سرمي، مسكني، چيزي. هذيون مي گه و گريه مي كنه. تنش شده عين يه تيكه يخ. داره از دست مي ره. 

ـ بس كن سولماز. دارم مي گم خوبه. محبوبه؟ محبوبه؟ 

و يك ضربه ديگر طاق صورتم. درد داشت ولي اين مرد؟ كسي كه مي زد و نامم را مي برد؟ فرهاد؟ به ثانيه نكشيده، چشم وا كردم. مي سوختند چشم هايم. پهن زمين شده بودم توي آغوش كسي. سولماز بود. گريه مي كرد. و رو به رويم، نگاه به نگاه مردي بودم كه زانو زده بود پيش پايم و مچ دستم هنوز توي دستش بود. 

ـ خوبه محبوبه. عاليه. نبضت هم داره مرتب مي شه. نوك انگشت منو ببين. مسير حركتش رو دنبال كن. 

و انگشت اشاره اش را مقابل نگاهم، چپ و راست كرد. فكم لرزيد. مسخره ام مي كرد؟ چطور به خودش جرات داده بود بعد از بلايي كه به سرمان آورد. 

چنگ زدم روپوشش را. مچم را از دستش بيرون كشيدم و مشت كوبيدم به سينه اش بي وقفه ولي ناتوان. 

ـ داري چه غلطي مي كني؟ چه بلايي به سرمون آوردي؟ فرشيد رو تو بردي توي اون اتاق. تو رضايت دادي. تو جراحي اش كردي. تو بهش شوك دادي. بگو فرشيد نرفته. بگو فرشيد زنده است. 

نگاهم جا ماند توي چشم هاي قرمز و براقش و سكوت كرد. عقب نكشيد از ضربات پياپي من. مشتم درد داشت؟ مي سوخت؟ 

ـ بس كن محبوبه. چه مي كني با خودت؟ دستت، خون مياد. چي كار به كار فرهاد داري؟ آروم باش. 

و دست بند كرد بيخ مچي كه آويزان مانده بود به روپوش فرهاد. زور مي زد كه آزادش كند از دستم. پس زدم سولماز را به ضربه آرنجم توي پهلويش. آخش كه پيچيد توي گوشم، كف همان دستي را كه درد داشت، به يك آن، مملو از نفرت، كوبيدم روي سينه فرهاد. غافلگيرانه و نامتعادل، لرزيد و ولو شد روي زمين. 

ـ چطور روت مي شه زل بزني توي چشماي زني كه شوهرش رو ازش گرفتي؟ تو از برادري چي مي فهمي عوضي؟ كي گفته تو عموي بچه هاي مني؟ تو يه قاتلي. اصلا مي فهمي چي كردي با زندگيمون؟ جواب شيرين و اين بچه رو كي ميده؟ تو چه مي فهمي چي مي كشم بي فرشيد؟ خدا لعنتت كنه. نمي خوام ببينمت. 

و جيغ كشيدم و فرهاد، باريد. 

جيغ كشيدم و فرهاد گفتن نگران سولماز، گم شد توي فريادم. 

جيغ كشيدم و دست سولماز، نرسيد به ياري فرهاد. 

جيغ كشيدم و سوختند چشمان باراني ام. سوخت تمام جان و دلم. 

ـ تمومش كن. جمع كن خودت رو. زلزله انداختي به جون بخش و مريض ها. آب برداشت بيمارستان رو. 

چشم وا كردم. فرهاد ايستاده بود. يقه روپوشش را مرتب مي كرد و دست مي كشيد توي موهايش. 

ـ بس كن فرهاد. حالش رو نمي بيني؟ چه وقت شوخي كردنه. 

چه مي گفت سولماز؟ شوخي و مصيبت، جفت و جور در نمي آمد كه! نفس نفس مي زدم از خشم. از اين همه وقاحت فرهاد. دلم مي خواست جانش را بگيرم كه جانم را گرفت توي بي فرشيدي. خم شدم كه برخيزم. دست لرزانم را چسباندم به سنگ هاي خنك ديوار كه بايستم. فرهاد، كف دستش را كشيد روي صورت و پاي چشم هايش. 

ـ آها! يه تكون بده به خودت و پاشو. كولي بازي بسه. تو و اون شوهر ديوونه ات عين هم مي مونيد. مو نمي زنيد توي بي طاقتي و توهم زدن. كپي همديگه ايد توي حرص و عذاب دادن اين و اون. 

ـ دهنت رو ببند. حق نداري در مورد فرشيد اين جوري حرف بزني. 

ـ محبوبه! آروم باش. 

رها كردم خودم را از آغوش سولماز. 

ـ دكتر داريد عصبي اش مي كنيد. حالش خوب نيست. 

ـ شما دخالت نكنيد خانوم. بخش رو مرتب كنيد. بقيه كارا با من. 

عصبي پوزخند زدم توي بي نفسي و ضعف و دل پيچه ام. 

ـ كدوم كار رو مي خواي مرتب كني؟ فرشيد رو كه كشتي، برادرت رو. ديگه چي مونده كه انجام ندادي؟ بيا، بيا و جون منو هم بگير. اين زندگي رو بي فرشيد نمي خوام. بيا و خلاصم كن لعنتي. 

ـ بمون سرجات. جلوتر نيا و بذل و بخش نكن جونت رو. نگهش دار، واسه يه زندگي تازه با شوهرت. 

آمدم جوابش را بدهم كه سولماز دست به كار شد.

ـ فرهاد خواهش مي كنم كل كل نكن باهاش. حالش خرابه. برو رد كارت. 

فرهاد عينك شكسته پاي يقه پيراهنش را بيرون كشيد. توي هوا، خيره ماند به قاب خالي عينك از شيشه. 

ـ يكي طلبت محبوبه. امروز تو و شوهر خل و چلت، هم دخل من و اعصاب و روانم رو آورديد، هم دخل اين عينك رو. ريز شده شيشه هاش. هيچي نمونده ازش، مگر يه قاب لخت و كج و كوله. بهت نمياد اون دستاي ظريف، همچين پر زور باشن ولي نه! زخم و زيلي شدي تو هم. 

چه زود گريه اش، خنده شد. چه زود، يادش رفت، مرگ برادرش. چه مي كردم با اين بي كسي و غربت؟ كه رو كرد سمت سولماز. 

ـ بيارش اتاقم. بايد ضدعفوني و پانسمان بشه زخمش. ممكنه خرده شيشه هاي اين عينك، زير پوستش باشه. بعد اگه دختر خوب و حرف گوش كني بود، مي تونه بره برادرم رو ببينه، بلكه عقلش بياد سرجاش. 

ـ فرهاد خواهش كردم ازت. تو رو خدا با احساساتش بازي نكن. 

ـ اي بابا! تو چرا ديگه سولماز؟ 

تن خسته و شكسته ام را چسباندم به تن ديوار. چقدر سرد بود دنيا، توي اين همه تنهايي و بي فرشيدي. چرا كسي حالم را نمي فهميد؟ 

ـ اون آقايي كه توي اون اتاق و روي اون تخت خوابيده، يه جورايي هيجان زده شده بود. همه اش هم تقصيره اين محبوبه خانومه. شايد اون خبر خوبه رو داده بهش. بهش گفتي داره بابا مي شه ديگه؟ البته حق مي دم به فرشيد كه ضربان قلبش بره بالا و بياد پايين و بعد هم ايست كنه. 

و جلوتر آمد تا سولماز. يك جوري نگاهش مي كرد كه. آرام تر حرف مي زد:

ـ فك كن، يه ساعت توي يه اتاق باشي با عشقت. همه اش از خودتون بگي و درد بي درمون تون. عشق و عاشقي و اينا ديگه. خب منم اگه بودم، دست و پامو گم مي كردم و نفسم به شماره مي افتاد. طبيعيه. درد داداشم همين بود ديگه. 

نمي فهميدم حرف هايش را. بي سر و ته بودند ولي سولماز، دستپاچه شد. فرار كرد از زير نگاه فرهاد. آمد به ياري ام. سنگيني روح و تن داغدارم را انداختم رويش. 

ـ اينا يعني اين كه ... به هوش اومده؟ 

شانه بالا داد فرهاد.

ـ فقط مي تونم بگم برگشته و همه چي عادي شده ولي بايد صبر كرد. 

ـ مي شنوي محبوبه؟ داره مي گه همه چي عادي شده. فرشيد برگشته. خدايا شكرت، شكر. 

نمي شنيدم و شايد مي شنيدم و باورم نمي شد. ناتوان بودم از هر عكس العملي. نكند خواب مي بينم دوباره؟ ولي خودم ديدم ته كشيدنش را. ديدم تمام شد. 

ـ دكتر، دكتر احتشام. برادرتون! تشريف بياريد لطفا. 

به صداي پرستار، قاب خالي عينك را جا كرد توي جيب روپوشش و رفت.

ـ اي بابا! باز چي شده؟ چرا اين پسره نمي ذاره يه آب خوش از گلومون بره پايين؟ 

ـ فرهاد چي شده؟ چرا باز هم ... 

برگشت به سوال سولماز. نيم خندي غم زده، نشست پاي لب هايش. 

ـ مي بيني كه، منم الان خبردار شدم خانومم. مواظبش باش. 

نفهميدم. سرخ شد سولماز؟ لرزيد؟ ولي به زحمت و كلافه، راه بردم. دهانم خشك بود كه صدايي بي جان، جان گرفت از حنجراه ام بي صدا:

ـ ديدي دروغ مي گفت؟ ديدي داره بازيم مي ده؟ ديدي، شادي هام چقدر كوتاهند؟ حتي به شادي هم نرسيد. 

اينا آزمايشن خدا؟ نمي خوام خدا. ديگه نمي تونم. ديگه داري خيلي بهم سخت مي گيري خدا. من، هيچ، گناه فرشيد چيه؟ اين دو تا طفل معصوم چي؟ تو خدايي. خوش به حالت. خدايي كن كه مي توني و حقته ولي سفت نكش اين طنابي رو كه انداختي دور گردنم و مي كشي ام پي خودت. دارم خفه مي شم خدا. نكش منو خدا كه نمي كشم ديگه. بد نشو. خدايي كن ولي زور نگو. 

و باز اشك، مجالم نداد. 

ـ هيس! محبوبه كفر نگو. طاقت كن دختر. بد به دلت راه نده. 

و نشاندم روي نيمكت و نشاندم دست خونينم را روي سرم و نشاندم داغ دوباره به دلم.

شايد نيم ساعت بعد بود. از اورژانس بيرون آمدم در حالي كه دستم از حضور خرده شيشه هاي عينك فرهاد خالي بود ولي دلم، لبالب از درد و درد و درد و نفرت از فرهاد. 

دوباره برگشته بودم خانه اول. قدم مي زدم توي بخش مراقبت هاي ويژه و ... كه به گرماي دستي روي شانه ام، سربرگرداندم. چشم هاي به اشك مهمان شده اش را انداخت توي چشم هايم.

ـ آروم باش محبوبه. من ايمان دارم كه همه چي درست مي شه و فرشيدت دوباره مثل روز اولش، زندگي مي كنه و زندگي مي كني پا به پاش. 

نيم خندي نشست كنج لبش. 

ـ بعدها، با يادآوري اين روزها، خودت رو سرزنش مي كني كه چرا تا اين حد به خودت و ديگران، سخت گرفتي. 

و بغض، ساكتش كرد. سر تكان دادم.

ـ تو نمي دوني سولماز. اين دل، ديوونه ام كرده. يك دم از همه چيز نااميده و به يك آن، اميدوارتر از هميشه. نمي دونم اين ترديد و كلافگي، تا كي مي خواد با من و دلم باشه؟ حتي در مورد سلامتي فرشيد هم. آه! مي دوني چقدر دلم مي خواد كه براي يك لحظه، چشمام رو ببندم و بعد كه وا كردم، ببينم همه چي تموم شده و فرشيد سالمه و ما داريم با هم زندگي مي كنيم؟ مي دوني چند وقته كه يه خواب راحت ندارم؟ همه چي برام شده كابوس. كابوس نبودن و نداشتن فرشيد. كابوس تنها موندنم. كابوس آوارگي و بي كسي. 

بغضم داشت سر وا مي كرد كه با دلشوره گفتم:

ـ راست و دروغ فرهاد رو هم نمي فهمم. كه اگه بازي باشه حرف ها و كاراش، خدا شاهده كه ... اي خدا! چرا دير كرد؟ نكنه اتفاقي افتاده كه ... 

و دستم را گذاردم روي دهانم كه بغضم نشكند و نفس آرام گيرد شايد. 

ـ فرهاد ورودت رو به اتاق فرشيد ممنوع كرده. حتي مي خواست قدغن كنه ورودت رو توي بخش. به قول خودش، زيادي كولي بازي درآوردي. بشين اين جا تا برم و برگردم. مي رم يه خبر بگيرم از فرشيد. 

دوباره عصبي شدم.

ـ بي جا كرده. مگه كيه؟ شوهرم رو گرفتاره يه تخت كرده با هزار و يه دستگاه و داستان. اصلا نمي دونم فرشيد هست، نيست. ديوونه شدم به خدا. 

و رفتم سمت راهروي بخش كه برسم به اتاق فرشيد. سد راهم شد سولماز. 

ـ از اين خراب ترش نكن محبوبه. تو بمون، بذار من برم. قسم مي خورم هرچي كه بود، عين حقيقت رو بذارم كف دستت. بي دروغ و دغل. اوهوم؟ 

نگاه از چشمانش گرفتم و رساندم به اتاق فرشيد. 

ـ خوبه. پس همين جا بشين. باور كن، اين همه استرس نه براي تو و نه براي اون بچه، هيچ فايده اي نداره جز ضرر. 

تا بنشينم، رسيده بود به اتاق فرشيد. 

تنها شدم باز و ... و پر از بگير و ببندهاي ترديد و ابهام و دلواپسي. كلافگي ام را كج كردم روي دست هاي استوار روي زانوانم. گرفتار بودم به بلاتكليفي كه دوستش نداشتم و آزارم مي داد. حس سنگين تنهايي، حيطه كشيده بود دور و برم. فشارم مي داد در خودم و خودش. خفه مي شدم از تنهايي. نفسم بالا نمي آمد. بغضم سر باز كرد و خالي شدم از خودم و توهمات دلهره آوره غربت و آينده مبهم بي فرشيد. شور بود و تلخ بود طعم جاني كه دلش شور مي زد براي دلبرش. 

دلم جا مانده بود جايي. توي گذر دقايق، گمشده ام را مي جستم. مي خواستمش. گم بودم. نمي يافتم، نه خودم را، نه گمگشته را. نمي رسيدم پس؟ دور بودم و اين دوري، نزديك نمي شد به داشتن. 

ـ محبوبه، محبوبه. فرشيد ... اون ... اون ... 

تا به خودم بيايم، صدا پيچيد توي سرم و من فشرده شدم توي آغوشي. فريادش، از سر شادي بود يا ...؟

جدايش كردم از خودم به وحشت.

ـ چي شده سولماز؟ آروم باش تا بفهمم چي به سرم اومده. 

مي خنديد، گريه مي كرد. چقدر عصبي بود. نمي فهميدمش. 

ـ واي محبوبه! فرشيد ... فرشيد به هوش اومده. شنيدم كه گفتن حتي ضريب هوشياري اش بالاست. من ... من ديدمش. از پشت اون شيشه، ديدمش. فرهاد باهاش بود. حرف مي زدن. خدايا! 

ناباورانه نگاهش مي كردم. باوري برايم نمانده بود با اين همه كتمان كاري. 

ـ چرا اين جوري نگاه مي كني دختر؟ به جان خودم، راست مي گم. 

سر تكان دادم. ابرو در هم قفل كردم. لبم به خنده وا نشد. هنوز ته دلم قرص نبود. 

ـ بايد با دو تا چشمام ببينمش. بايد دستام رو بگيره. بايد باهام حرف بزنه، حتي به قد يه سلام، يه صدا زدن اسمم. بايد پيشش باشم، بايد ببينمش. 

و كنار زدم سولماز را به قصد اتاق فرشيد كه فرهاد بيرون زد، لبخندزنان. من و سرگشتگي ام، غوغا مي كرديم انگار، كه لبخندش پهن شد و دندان هايش به سفيدي رخ كشيدند. چه كيفي مي كرد با حال و روزم. 

ـ به چي داري مي خندي؟ چيه من تماشايي شده برات؟ 

ـ خوبه آدم عاشق باشه. خوبه دست و پاش رو گم كنه پي يه خبر از عشقش. پيداست خبرا زود پخش مي شن؟ 

و نگاهش افتاد روي سولمازي كه غم و شادي اش هنوز ناپيدا بود در پس خنده و گريه اش. 

ـ دست شما درد نكنه خانومي. ايشاا... كه هميشه خوش خبر باشي. منم چشم براهم واسه يه خبر. 

پشت چشم نازک كردن سولماز و تمام نشدن خيرگي فرهاد روي دوستم، از چشمم پنهان نماند. كه سولماز حق به جانبانه گفت:

ـ من به خودم افتخار مي كنم كه اولين كسي بودم كه اين خبر خوش رو به محبوبه داد. كاش اولين كسي باشم كه گل وا شده خنده رو روي لباش مي بينه. بخند دختر. كشتي ما رو. 

اخم كردم رو به فرهاد:

ـ خنده كه سهله، هيچ كاري ازم برنمياد، مگه وقتي كه ببينمش. مي خوام پيشش باشم. بايد ببينمش. 

فرهاد ابرو بالا داد. خنده اش جمع شد و رسيد به نيمخند. با فاصله از من و سولماز ايستاده، روي نيمكت نشست. دستي كشيد پاي چشم ها و صورتش.

ـ خيلي عجله داري زن داداش؟

ـ معلومه، حقمه. بايد ببينمش، بايد مطمئن بشم. 

ـ حالا نه، هنوز يه كوچولو گيجه. داره سوال جواب مي كنه. حتي نمي دونه چرا اين جاست. بايد بهش حق داد. وقتي بابت اون حمله، از هوش رفته، يه راست آوردنش اين جا و بعد هم، اتاق عمل و جراحي ولي از تو پرسيد و شيرين. منو هم شناخت و اين يعني، خدا رو صد هزار مرتبه شكر. 

و تكيه زد به نيمكت و سر چسباند به ديوار. چه خسته بود و گويي، به آرامش خيال رسيده بود با احوال تازه فرشيد. كه سر برداشت و چشم وا كرد.

ـ مي گم تو نمي خواي توي تصميمت در مورد من يه تجديدنظر ارائه بدي؟ يه عذرخواهي؟ يه خسته نباشيد جانانه؟ 

غيظي، دست به كمر شدم. 

ـ چه وقته اين حرف هاست؟ كجا سير مي كني دكتر؟ 

فرهاد پوزخند زنان، دست كشيد توي موهايش. چشم هايش برق مي داد از شيطنت:.

ـ شما ببخش. از دستم در رفت. اصلا چه جاي مطرح كردن اين مزخرفات؟ البته بهت حق مي دم. طبيعيه كه حال و روز خوشي نداشته باشي ولي فراموش نكن، شازده فرشيد سركار خانم، برادر اينجانب مي باشند ولي من خوبم. ريلكس و مهربون. 

چشمانم گشاد شد در مقابلش، بس كه اعتماد به نفس داشت اين مرد. كه خنديد.

ـ بي خيال! باز چاي شكرش باقيه كه مثل آدم داريم با هم حرف حساب مي زنيم و عين يه ساعت پيش، قصد جونم رو نداري و تف و لعنت نثارم نمي كني. 

و اشاره كرد به عينك بدون شيشه توي جيب بالاي روپوشش كه سولماز، پادرمياني كرد:

ـ ول كنيد اين تعارفا رو. كي مي تونه فرشيد رو ببينه؟ 

فرهاد دست كرد توي روپوشش. 

ـ خيلي دقيق نمي تونم بگم ولي شايد فردا صبح. 

كه ذوق زده، گفتم:

ـ الان چطور؟ از پشت شيشه؟ 

چشم ريز كرد فرهاد به طنز:

ـ چي؟ نه تو رو خدا. با اين ريخت و قيافه درهم كه تو داري، منم كم مونده، پس بيافتم، چه برسه به فرشيدي كه تازه از دست عزرائيل قاپيديمش. در ضمن، همون يه دونه هيجان براش بسه. بذار راحت باشه. 

اصلا ببينم؟ چرا شما خانوم ها، ما آقايون رو يه لحظه آزاد و تنها نمي گذاريد؟ بابا، ايهاالناس! چي مي خواين از جونمون؟ 

سولماز خيلي جدي گفت:

ـ آي ايهاالناس! شما آقايون، يه وقتايي از شيرين هم بچه تر مي شيد. فكر كنم جواب سوالتون رو گرفتيد. 

فرهاد از جا برخاست و رفت سمتش. حالش عجيب بود و نگاهش.

ـ خوبه. اين يعني چي؟ 

انگشت اشاره سولماز توي هوا چرخ خورد رو به فرهاد:

ـ كاملا مشخصه، اگه ما خانوم ها، شماها رو نپاييم، براي هر كار كوچيكي، هزار تا دسته گل به آب مي ديد. به طور كل، در پايان هر اقدامي، يا كارتون مي كشه به پليس و يا بيمارستان. نمونه اش هم فرشيد خان، شايد هم تيمارستان. 

كه فرهاد غيرمترقبه و بي هوا، انگشت سولماز را در حصار دستش گرفت و بعد تمام دست و انگشتانش را.

ـ ولي همون لحظه كه عاشق يكي از شما خانوم ها مي شيم و دل مي بنديم به دلتون، تيمارستاني شديم، رفته پي كارش. 

اين ها را كه گفت، چشم نمي گرفت از سولماز و سولماز هم. حال و هواي عاشق گفتن فرهاد، ديدني بود. چه برقي زد نگاهش.

سولماز تلخ شد. دستش را رها كرد. دستپاچگي اش را چرخ زد سمتم.

ـ من مي رم پاركينگ. توي ماشين منتظرتم، بجنب، هوا كاملا تاريك شده. 

و قبل از اين كه بفهمم چه خبر است و يا اين كه بگويم، مي خواهم بمانم، پشت كرد به ما و قدم زنان تركمان كرد. هول كرده بود فرهاد:

ـ اي بابا؟ چرا اين جوري شد؟ من ... من فقط. فقط داشتم باهاش شوخي مي كردم. خودش شروع كرد. پس چرا ... چرا ظرفيت شنيدن نداره؟ 

سر كج كردم سمتش:

ـ سولمازه ديگه. خيال مي كردم اخلاق و رفتاراش، اومده باشه دستت؟ 

خودش را زد به آن كوچه.

ـ دست بردار فرهاد. من يه جورايي هر دو نفرتون رو مي شناسم. پيداست هردوتون، يه چيزيتون مي شه. چرا درست و منطقي، باهاش صحبت نمي كني؟ حرف دلت رو بهش بزن. نذار خيلي دير بشه. 

ـ در مورد چي داري حرف مي زني؟ 

و موبايلش را از جيب روپوشش بيرون كشيد و روشنش كرد و ور رفت با آن. حال و روز فرشيد يك طرف، اين دو تا هم ديوانه ام كرده بودند. خيلي وقت بود كه مراقبشان بودم. ساده گذشته بودم از رابطه پيدا و پنهانشان. 

ـ دارم به عنوان يه خواهر كوچيك و غريبه و نه زن داداشت، باهات حرف مي زنم. خيلي وقته كه مي بينمتون و به روم نميارم. توي مهموني ها و اين ور و اون ور. چي رو داريد قايم مي كنيد؟ اصلا ببينم؟ تو نمي خواي سر و سامون بگيري؟ 

گوش هايش سرخ بودند. سر تكان داد و گوشي را توي جيبش چپاند.

ـ انگاري قضيه، جدي تر از اين حرف هاست. تو هم كه ول كن نيستي. آتش بس كردي با من؟ 

نگاهش كردم با ابروهاي گره كرده و لب چين خورده.

ـ داستان ما سر جاشه. تا فرشيد رو نبينم، تو برام حكم يه پزشك معالج رو داري كه شوهرم رو به زور، جراحي كرده، نه يه آشنا، نه يه برادر. غريبه اي برام ولي دلم هم براي تو و اون دختر مي سوزه. 

نگاهم كرد سرزش آميز. قدر ناشناس بودم ولي ... 

ـ همونه كه تو مي گي ولي دلسوزي نمي خوايم. كمكون كن، خانوم غريبه. 

خانوم غريبه را چه كنايه وار گفت. خودم را نباختم.

ـ جدي باهاش حرف زدي؟ 

ـ چند دفعه اي داشت خوب پيش مي رفت اما بعد يكهو، مي شد عين الان. ديدي كه؟ 

ـ از خودت براش گفتي؟ 

زير چانه اش را خاراند.

ـ آره، همه چي رو، حتي ازدواج سابقم رو. البته اون، همه چي رو مي دونه ولي با اين وجود، باز هم براش گفتم تا جاي هيچ شك و شبهه اي نمونه. ظاهرا همه رو گوش مي داد و قبول مي كرد ولي ... 

گوشه لبم، كج شد رو به پايين.

ـ خب پس چرا؟ 

ـ من هم پي يه جوابم براي همين چرا. ولي يه چيز رو خوب مي دونم؛ اين كه شايد ما دو تا، هيچ وقت به تفاهم نرسيم. 

ـ اين حرف رو نزن. تو كه محكم تر از اين حرف ها بودي. نمونه كارات هم، فرشيديه كه توي اون اتاق، روي تخت خوابيده اما شايد دليل فرار سولماز از ازدواج، برمي گرده به طرز تفكرش در مورد مردها. چي مي دوني از زندگيش؟ 

ـ همه چي رو. باهات موافقم و فكر مي كنم كه ديدگاهش در قبال جماعت مردها، بر مي گرده به رودستي كه از پدرش خورده ولي همه ما كه مثل هم نيستيم. شايد آره. قبول دارم كه ما مردها، گاهي يه خصوصيت هاي گند اخلاقي داريم كه ... ولي دليل نمي شه كه همه مردا رو از يه قماش به حساب آورد. 

و باز دست برد لاي موهايش.

ـ ديگه نمي دونم چي كار بايد كرد؟ 

و نفس عميقي كشيد. 

ـ تو بايد دركش كني. 

ـ باشه ولي كي منو درك مي كنه؟ 

ـ مسلما سولماز، پس پيشنهاد مي كنم كه جا خالي نكن و محكم پاي حرفت واستا. 

ـ دارم همين كار رو مي كنم. يه طورايي دارم مي جنگم. 

كه با يادآوري روزگار عاشقانه خود و فرشيد، لبخند زدم.

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ـ يه چيز رو مي دوني؟ تو از اين لحاظ اصلا شبيه فرشيد نيستي. فرشيد خيلي راحت حرف دلش رو زد و همه چي رو گفت. اگه دفعه اول، نتونست به زبون بياره ولي با نگاه و رفتارش، همه چي رو به من فهموند. 

ـ نه، داري اشتباه مي كني. من هم، عين فرشيدم. اين وسط، سولمازه كه شبيه تو نيست. 

و دست هايش را جا كرد توي جيب هاي شلوار كتان مشكي اش. مكث كرد ولي باز هم گفت:

ـ دارم مي رم خونه، تو هم بهتره راه بيافتي، سولماز منتظرته. فردا صبح هم بيا و فرشيد رو ببين. 

شال خردلي ام را روي سرم مرتب كردم.

ـ مي خواي با سولماز صحبت كنم؟ 

روپوشش را از تن درآورد و انداخت روي دستش.

ـ فقط خواهش مي كنم فردا بدون شيرين بيا. خسته شدم بس كه به اين و اون جواب پس دادم. مي فهمي كه؟ 

ـ شنيدي چي گفتم؟ صلاح مي دوني باهاش حرف بزنم؟ 

راه مي رفت كه دستش را مقابل دهانش گرفت و خميازه كشيد.

ـ ببخش. خيلي خسته ام. اون قدر كه جلوي پام رو هم نمي بينم. 

ـ با توام، طفره نرو. 

برگشت رو به من. 

ـ نه! هيچي نگو. خودم شروعش كردم، پس تموم كردنش هم با خودمه. كار تو نيست. 

و بي شنيدن جوابي از من، راه افتاد و دستي در هوا تكان داد.

ـ فعلا خداحافظ غريبه. فردا مي بينمت غريبه. 

كلامش، لبم را به خنده وا كرد، وقتي كه رفتنش را نگاه مي كردم در دل، به شجاعت و پايداري اش براي عشق، آفرين مي گفتم. 

مرد بود و حرفش. بايد آن قدر مي رفت تا به مقصد مي رسيد و فرهاد، مي توانست. 

دوباره نگاهم رفت تا اتاق فرشيد. لبخند پهن شد روي لبم، با هزار و يك اميد و آرزو و شكر كردم خدا را. فردا مي توانستم ببينمش و اين، كم چيزي براي من چشم انتظار نبود. سوار ماشين سولماز كه شدم، شيرين را بغل كرده و نكرده، غرغرش سرم را برد. بي مقدمه شروع كرده بود. آن قدر از فرهاد گفت تا نفسش بند آمد و گوشه اتوبان، ترمز كرد. آن قدر بد گفته بود از او، كه مي توانست به چشمم بشود بدترين. به هيچ صراطي مستقيم نبود، سولماز. حرفش همان بود و تفكرش همان ولي خوب مي دانستم، لجبازي ست و بس. 

او هم به اندازه فرهاد، عاشق بود. چشم هاي سولماز، گواهي مي دادند به عشق. برق عشق، خوش مي درخشيد در چشم هاشان.

فردا صبح، بعد از شير دادن به شيرين و مرتب كردنش، به سولماز سپردمش و راهي بيمارستان شدم. علي رغم اين كه شب بدي را گذرانده بودم، درست مثل تمام اين چند روزه، ولي حال غريبي داشتم. چيزي شبيه به انتظار براي يك حادثه خوش. نوعي هيجان مفرط. ضربان قلبم بالا رفته بود و تمام وجودم، يك صدا و هم نوا، آرامشي را مي طلبيدند كه منبع و كانونش، فرشيد بود، فقط فرشيد. اين هياهوي دل، با فرشيد به اوج مي رسيد يا فرو مي نشست؟ 

حالم را نمي فهميدم، ولي شبيه احوال روزهايي بود كه فرشيد را داشتم و نداشتم و بعد، به حلاوت يك ديدار، همه چيز دگرگون مي شد. خدايا، كي اين راه ها و خيابان ها تمام مي شوند و كي اين راهروها مي گذرند و به او مي رسم؟ چقدر بايد رفت تا به او رسيد؟ كي مي رسد اين لحظه رسيدن به هم؟

و رسيد لحظه اي كه ثانيه به ثانيه مي شمردمش براي او و با او بودن. 

پشت درب اتاقش بودم. عاشقانه از پس شيشه، نگاهش كردم. خوابيده بود انگار. يك آن، ترس برم داشت. چند ساعت پيش از طريق تماس تلفني پيگير حالش بودم كه ولي حالا ... 

ـ جاي نگراني وجود نداره خانوم احتشام. تمام ديروز و ديشب، شما رو صدا مي كردند. ديشب رو اصلا نخوابيدند ولي به احتمال قوي، الان رو بايد خواب باشند، چون علائم حياتي شون هم مرتب و نرماله. 

و با دست به داخل، اشاره و بعد، لبخندزنان هدايتم كرد و درب را آرام گشود. 

حالم هنوز همان طور بود. حتي به نفس نفس هم افتاده بودم و اين قلب عاشق، چنان مي تپيد، گويي پي دل كندن بود از حصار سينه ام. پاهايم، گاهي سست و ناتوان و لحظه اي استوار و محكم، قدم برمي داشتند سمتش. دوباره بغض پيله كرد به جانم. حالم، كه حال نبود ولي لرزان جلو مي رفتم. 

خدايا! هواي اين اتاق، نسبت به دفعات پيش چقدر تغيير كرده و تازه و زنده شده. انگار كه حتي با وجود بوي تند داروهاي ضدعفوني كه در فضاي بيمارستان به مشام مي رسيد، ولي عطر فرشيد را حس مي كردم و نفسش، با اين فاصله، جان تازه اي به من خسته مي داد. يك جوري آرام تر شدم و گام هايي استوارتر از پيش برداشتم تا رسيدن به او. مطمئن بودم كه اين پويايي و زندگي كه در اتاق حس مي كنم، از وجود نازنين فرشيد است. ديگر رسيده بودم پاي تختش كه اشك برابر نگاهم را تار كرد. دستگاه ها، همان ها بودند كه سابق بر اين، ياري اش مي دادند و با همان خطوط و اعداد و ارقام، با اين تفاوت كه برخي از لوله ها و سيم ها را كم كرده بودند. به نظر فرشيدم، راحت تر نفس مي كشيد و قلبش هماهنگ تر در سينه تكاپو داشت. خيره نگاهش مي كردم كه روي صندلي كنار تخت نشستم و در دل، عزيزمي گفتم. دست لرزانم را دراز كردم سمت دستش و آنرا بالا آوردم تا لب هايم. عزيزم دوم را با زدن بوسه اي به روي دست گرمش، به زبان آوردم كه ناگهان چشم وا كرد. 

هر دو به يك نحوي جا خورده بوديم. او، انگار كه باور نمي كرد من اين جا باشم و من كه غافلگير شده بودم و خيال مي كردم در خوابي عميق است. دستش را از دستم بيرون كشيده بود، سمت ماسك روي دهانش برد و آنرا كناري زد، در حالي كه خيره و متعجب، نگاهم مي كرد به آرامي گفت:

ـ محبوبه؟ تو ... تو اين جايي؟ من خواب نمي بينم؟ 

عصبي، چشم هاي به اشك نشسته ام را پاك كردم و بي آن كه چيزي بگويم، لبخندزنان و سرمست، سر تكان دادم و اين بار، دست بردم سمت صورت به ته ريش نشسته اش و درحالي كه انگشتانم را روي صورت و گردنش مي كشيدم، سر جلو بردم تا ببوسمش كه زل زده در نگاهم گفت:

ـ من تو رو خواب ديدم و شيرين رو و حتي ... حتي تمام زندگيم رو. من از تنم كه روي تخت بود، به شدت بيرون كشيده شدم و بعد به سرعت تمام، حركت كردم توي يه تونل نور و سمت بالا كشيده شدم. به طرف منبع اصلي نور. 

و توي اين فاصله، شايد تمام زندگي ام رو به چشم ديدم. تمامش رو. حال خوشي بود. شبيه به پرواز، شبيه به آزادي. سنگين نبودم. سبكبال، مي رفتم و از هيچي نمي ترسيدم. و چقدر دلم مي خواست برم. اون قدر برم تا برسم به اون نقطه. مي دوني كيا اون بالا، صدام مي كردند؟ 

سرم را با ترس عقب كشيدم. اين جملات را خيلي سريع به زبان مي آورد. بي شك، هيجان زده شده بود. حتي صورتش، به سرخي مي زد. 

دوباره دستش را گرفتم و با دست ديگر، صورتش را با نگراني، نوازش دادم:

ـ آروم باش فرشيدم. چيزي نگو. اينا رو بذار براي بعد. تو هنوز هم بايد استراحت كني تا. 

كه دستم را فشرد.

ـ پدر و مادر بودند كه من رو صدا مي زدند و از من مي خواستند كه برم پيش اون ها. انگار همه چي دست به دست هم داده بود تا من، با كمال ميل، بروم اون جا و من مي رفتم. اما، اما يكهو يه صدا، يه صداي آشنا، مانعم شد. اون از پشت سر، صدام مي كرد و پدر و مادر، از بالاها ولي من، راه رفته رو برگشتم و فقط به عشق اون صدا. من با اون صدا، زندگي كرده بودم، پس نمي تونستم ساده ازش بگذرم. اون صدا، صداي تو بود. تو منو برگردوندي. تو ازم مي خواستي كه بمونم كه چشم وا كنم و ببينمت. شيرين گريه مي كرد و من، حتي صداي گريه هاي دختر نازنينم رو هم مي شنيدم. 

به اين جاي كلامش كه رسيد، براي لحظه اي به ياد خوابي افتادم كه در آن، گريه هاي شيرين، خبر مرگ فرشيد را برايم مي داد و ... و حالا شده بودند ناجي او. خدايا!

فرشيد هنوز خيره خيره، نگاهم مي كرد و يك ريز، حرف مي زد:

ـ تو خاطرات تلخ و شيرين زيادي رو برام تعريف كردي. از خنده ها و گريه هامون گفتي، از عشقمون، از بودن ها و نبودن هامون و از ... 

و مكثي كرد. چشم هايش دو دو زدند توي چشم هايم پي نمي دانم چه. انگار مي خواست حرفي را توي دهانش، مزه مزه كند.

ـ تو حتي از ... از يه كوچولو هم برام گفتي. 

و لبخندي زد و دستم را كه در دستش بود، باري ديگر به محبت فشرد.

ـ درست شنيدم مگه نه؟ ما منتظر يه مسافريم؟ يه فسقلي ديگه؟ 

دوباره اشك جولان داد پاي نگاهم. از شادي بود يا غم، نمي دانم ولي به تاييد سر تكان دادم و خنديدم. با همان خنده كه مهمان لب هايش شده بود، ابرويي در هم گره كرد به شيطنت:

ـ محبوبه من كه اين قدر نااميد نبود. خيال نكن نشنيدم ولي خيلي ناليدي. از اين كه چطوري دست تنها، اون دو تا بچه رو بزرگ كني، پس دستي دستي، منو كردي زير خاك و خلاص؟ 

كه سرانگشتانم را روي لب هايش نشاندم و ساكتش كردم. اشك هايم انگار كه عادت كرده باشند، دوباره راه افتاده بودند و بي خيال، رژه مي رفتند. دستم را نرم از روي لب هايش كنار زد و با خنده گفت:

ـ دل نازك شدي، قشنگم!

ديگر نگاهش را تاب نياوردم. سر خم كردم روي سينه اش و بي مهاباتر از پيش، گريه كردم در برش. دستش را روي سرم گذارد و آرام نوازشم داد و سر بر گوشم گفت:

ـ مي دونم، مي دونم عزيزكم. خيلي اذيتت كردم. ببخش. من هميشه باعث آزار تو بودم. ببخشم خانومي. 

و چندين بار به آرامي، سر و صورتم را بوسيد و من، فقط مي بوييدمش و به صداي تپش قلبش گوش مي سپردم و با خود فكر مي كردم:

ـ من آزاردهنده بودم يا او؟ 

كه با صداي درب اتاق به خود آمديم. درب اتاق باز شد و صداي آشنايي، طنين انداخت.

ـ به به! سلام عرض مي كنم. مي بينم كه بالاخره داداش تنبل ما، سرحال شده. 

بي آن كه نگاهم را از فرشيد بگيرم، كمي دستپاچه، فقط سرم را از روي سينه اش بلند كردم. انگار فرشيد هم فقط مرا مي ديد و مي خواست. 

ـ گويا تحت مراقبت ويژه، زير نظر يه پرستار خصوصي قرار گرفتي؟ روش درماني خوبيه، فقط يك تذكر. در طي دوره درماني ـ مراقبتي، هيجان رو پيشنهاد نمي كنم. 

اين را كه گفت، به تخت فرشيد رسيده بود و با چشمكي به برادرش، كلامش را تمام كرد. 

بي تفاوت، دست فرشيد را ميان دست هايم گرفتم كه فرهاد هم دست ديگرش را براي چك كردن نبض به دست گرفت و با خنده گفت:

ـ اُ، اُ! بالاست. كاشكي زودتر توصيه پزشكي ام رو داده بودم. 

و سر بيخ گوش فرشيد چسباند و چيزي پچ پچ كرد. سرش را كه بلند كرد، هنوز مي خنديد ولي فرشيد به تاييد، فقط پلك هايش را روي هم نشاند و نيم خند ملايمي زد و با نگاهي به من گفت:

ـ حواسم هست. ديگه كار نمي دم دست خودم. 

كمي بعد، بيرون اتاق فرشيد، من و فرهاد، رو به روي هم بوديم. 

ـ حال عمومي اش رضايت بخشه. واقعا تبريك مي گم. بايد براي برگشت دوباره اش، هم خدا رو شكر كرد و هم اين كه، يه سور مفصل بايد بدي. 

نگاهش كردم با دلواپسي.

ـ ولي ... ولي فرشيد حرف هاي عجيبي مي زد. شنيدي كه؟ از اين كه توي بيهوشي، همه ما رو ديده و حتي خيلي از مكالمات رو با جزئياتش شنيده. 

فرهاد، متفكرانه، خودكارش را توي جيب روپوشش جا داد.

ـ براي من هم گفت، حتي حالات من رو هم موقع جراحي، ديده بود. جالبه كه مي دونست چند تا دكتر و پرستار، توي اتاق عمل، بالا سرش بودن. 

عصبي دست هايم را تكان دادم.

ـ خب؟ اينا يعني چي؟ 

ـ آروم باش. نمي خوام نگرانت كنم و يا حتي بترسونمت ولي ... ولي فرشيد، مرگ مصنوعي رو تجربه كرده. اين حالت، براي خيلي ها، چه زن و چه مرد پيش مياد. توي اين حالت ... 

و فرهاد برايم گفت و گفت و من به اين نتيجه رسيدم كه فرشيد، بوده و نبوده و ما او را براي مدتي، داشتيم و نداشتيم.

تا چند روز آينده، فرشيد مرخص شد و دوره درماني تازه اي را در خانه آغاز كرد و اين يعني شروع يك زندگي تازه. من و او و شيرين و كوچولويي كه تا چند ماه آينده، مهمان اين جمع دوست داشتني مي شد. 

بعد از پايان دوره نقاهت، فرشيد دوباره مشغول كارهايش شد و حتي پي پايان نامه اش را هم گرفت ولي شايد بهترين حادثه، بله گرفتن فرهاد بود از سولماز. آن هم با وساطت من و فرشيد و همت بالاي خود فرهاد. 

و كمي بعد در يك بعد از ظهر برفي، آن ها به عقد هم درآمدند و چقدر اين زوج به هم مي آمدند و عجب روزي بود آن روز. همه چيز خوب و خوش و روي غلتك معمول خود مي گذشت. نه دردي بود نه نگراني. كه به دنبال تماس هاي آزاردهنده پژمان، به خواست خود فرشيد و البته من، تصميم گرفتيم كه شراكت با پژمان را به هم بزند و براي هميشه پاي او را از زندگي مان ببريم ولي مگر به اين راحتي ها مي شد اين كنه را كند و جدا كرد؟ شده بود عين دندان كرم خورده. زرنگ تر از اين حرف ها بود و هر روز با بهانه و ترفندي، از زير آن شانه خالي مي كرد. تا اين كه بالاخره، براي يكي از بعد از ظهرها با فرشيد در خانه اش، قرار ملاقات گذارد. همان روز، فرشيد از كارخانه با من تماس گرفت كه سريع كار را تمام مي كند و به ساعت هشت شب نكشيده، بر مي گردد خانه و حتي شام آن شب را هم خودش تدارك مي بيند و از من خواست تا با خيال آسوده، فقط استراحت كنم، اما وقتي ساعت به يازده شب نزديك شد و او نيامد و حتي جواب تماس هايم را هم نداد، ناچارا علي رغم نگراني مفرطم، مشغول تهيه چيزي حاضري براي شام شدم تا به اين شكل، فكرم را آزاد كنم ولي مگر دستم به كار مي رفت؟ فرشيد با پژمان باشد و من آرام باشم؟ كارم كه تمام شد، شيرين را خوابانيده بودم كه متوجه صداي درب خانه شدم. نگاهم رفت تا ساعت كوچك با طرح آقاي پوي روي ميز اتاق شيرين. بيست دقيقه اي از دوازده شب گذشته بود. براي اين كه شيرين را بيدار نكنم، از اتاق بيرون زدم. همان جا بود كه با او مواجه شدم. آرام گفتم:

ـ فرشيد؟ خوبي؟ يه نگاه به ساعت انداختي؟ 

ولي جوابي نشنيدم و يا حتي نگاهي. راه كج كرد سمت اتاق خواب. ترسيدم. قدم به قدم، به راهرو نزديك شدم و بعد اتاقش. كه با صداي درب حمام، نگاهم را چرخاندم آن سو. پا گذاردم توي اتاق كه ديدم چراغ حمام روشن شده. 

ـ فرشيد؟ اون تو چي كار مي كني؟ 

كه صداي شرشر آب، ساكتم كرد. دست بردم سمت دستگيره. پايينش دادم. قفل بود. 

شانه اي بالا انداختم و بالاجبار، برگشتم سمت سالن. 

ننشسته روي مبل، چشمم افتاد به سوييچ و موبايل فرشيد و با كمي فاصله از آن ها، كيف پول و عينك آفتابي اش كه همه روي كاغذ تاشده سفيدي روي ميز بودند. 

به آرامي، كاغذ را بيرون كشيدم. تايش را باز كردم. با يك نگاه، تازه داشتم مي فهميدم نسخه اي از قرارداد شركت است كه نام فرشيد از ميان سهامداران حذف شده. خوشحالي ام غير قابل وصف بود كه با ديدن يك نام، حالم وارون شد. نوعي ترس، رخنه كرد توي دلم. گرفته شدم، مخصوصا كه پاي نامش، امضا داشت. كي امضا زده بود؟ وقتي كه مي رفت دبي يا اين كه. 

دوباره كاغذ را جمع كردم و سرجايش برگرداندم. انگار نه انگار، چيزي ديده باشم. رفتم تا آشپزخانه و شعله را زير غذا روشن كردم ولي فكرم جا مانده بود پيش نام او و بود و نبودش. دلم به ضعف افتاد. گذاشتم پاي گرسنگي. گذاشتم زير سر آن فسقلي شكمو ولي اين شام بي موقع، بهانه خوبي بود تا در كنار فرشيد و با او هم كلام باشم. خوراك گوشت را توي ديس سرو كردم و روي ميز اُپن چيدم. سالاد را هم كنارش گذاردم. بطري دلستر را از يخچال بيرون مي كشيدم كه صداي درب حمام آمد. تا بطري و ليوان ها را روي اپن بگذارم، با حوله تن پوش به تن بيرون زد از اتاق. كلاهش را كشيده بود روي سرش كه متعجب گفتم:

ـ اِ؟ پس لباسات كو؟ چي كارشون كردي؟ 

كه به آرامي و با صدايي كه حتي به گمانم، مي لرزيد، گفت:

ـ بايد شسته بشن. گذاشتم توي سبد رخت چركا. 

و درب بار مانند آشپزخانه را كنار زد و داخل شد و بي نگاهي به من، ليواني از روي ميز برداشت و درونش آب ريخت. خنده اي تصنعي تحويلش دادم:

ـ چشم آقا. اگه فرمايش ديگه اي هست، در خدمتم. 

و به ناز، سر خم كردم تا ببوسمش. كاري كه هميشه خودش به محض ورود به خانه انجام مي داد ولي امشب ... كه باز بي جواب، به من پشت كرد. 

عجيب شده بود. اين رفتارها. چرا حتي نگاهم نمي كرد؟ خسته بود شايد ولي ... پس ساده انگارانه، خنده ام را پهن تر كردم. 

ـ تبريك مي گم. بالاخره از شر اون جونور و شركتش خلاص شديم. 

كه بي هوا به سرفه افتاد و ليوان آب را روي اُپن كوبيد. خيلي سريع سمتم برگشت و فرياد زد:

ـ خلاص شديم؟ ولي به چه قيمتي؟ مي دوني چه تاوان سنگيني دادم؟ 

و به من خيره ماند. عصبي تر از او گفتم:

ـ هيس! چرا سرم داد مي زني؟ 

كه تازه متوجه چشم هاي خيس و تن لرزانش شدم. صدايم را پايين آوردم و به او نزديك شدم. دست بردم سمت بازويش و مهربانانه گفتم:

ـ چي شده عزيزم؟ معلومه تو چته امشب؟ حالت خوبه؟ چشات چرا قرمزن؟ 

خودش را از دستم رها كرد و باز پشت به من، كمي آرام تر ولي با دستپاچگي آشكار، گفت:

ـ چشمام؟ اومــم! موقع حمام دوش كه گرفتم. آره، آره. شامپو ... 

و جمله را تمام نكرده، دو دستش را بالاي سرش گرفت و بيرون زد از آشپزخانه. رفتم پي اش. خودم را رساندم مقابلش.

ـ باشه، تو راست مي گي. ولي چرا دير كردي آخه؟ مگه قرار نبود هشت خونه باشي؟ چرا تلفنت رو جواب ندادي؟ نمي شد يه خبر بدي كه دير ميايي تا از نگراني دربيام؟ نمي دونم. آخه چي بايد به تو بگم؟ 

باز بي آن كه نگاهم كند، راه كج كرد و روي كاناپه ولو شد. بعد، سر خم كرد روي دست هايش كه تكيه داده بودشان روي زانوانش. 

ـ دارم با تو حرف مي زنم. شنيدي چي گفتم؟ 

در همان حال و شايد هم آميخته با بي حالي، گفت:

ـ كارم طول كشيد، متاسفم. 

هنوز كنجكاو بودم و نگران و صد البته كه پاسخش، قانعم نكرده بود، پس دوباره پرسيدم:

ـ شام چي؟ شام مي خوري كه؟ 

بي صدا گفت:

ـ ميل ندارم. 

و سرش را بالا آورد و چشم دوخت به رو به رويش. رفتم و كنارش نشستم.

ـ ميل نداري يا يه چيزي بيرون خوردي؟ 

سر تكان داد و با نگاهي به ميز پيش پايش، كنترل تلويزيون را برداشت و در همان حال، با ضربه اي، كاغذ قرارداد را پايين ميز انداخت. كنترل را بالا گرفت و تلويزيون را روشن كرد.

ـ چيزي بيرون نخوردم، چون ميل نداشتم. الان هم ميلي به غذا ندارم. ولي تو، تو شامت رو بخور. 

و دكمه هاي كنترل را فشرد و آن قدر كانال ها را عقب و جلو كرد تا بالاخره روي يكي از كانال هاي خبري خارجي متوقف شد، بعد دست هايش را به روي سينه اش قفل كرد و خيره شد به صفحه تلويزيون. توجيهي براي كارهايش نداشتم، پس احمقانه، ابرويي بالا انداختم و خنديدم:

ـ اوه شام؟ منظورت همون شاميه كه قرار بود تو حاضرش كني؟ 

ولي باز جوابم را نداد. 

ـ خب، خب مي گم، مي گم چرا اين شبكه؟ تو كه از اخبار خوشت نمي اومد؟ چي شده كه ... 

ـ امشب يه فيلم داره. 

ـ واقعا؟ فيلم؟ اونم از اين شبكه؟ 

و با نگاهي به نيم رخ مات و بي روحش، من هم تكيه زدم به كاناپه و بعد از مكثي گفتم:

ـ مي دوني، امروز اصلا باباي خوبي نبودي؟ تو از سر ظهري به اين ور، نه حال شيرين رو پرسيدي، نه حال و احوال پسر كوچولوت رو. حتي نخواستي بدوني حال مادرشون چطوره؟ 

و دستم را روي شانه اش انداختم و سرم را تا روي سينه اش كج كردم ولي خيلي ناگهاني، سمتم چرخيد. و به شدت عقبم زد و با تشر گفت:

ـ به من نچسب، دست از سرم بردار، ولم كن. 

دستم را براي دفاع از كودكم، روي شكمم نگهداشتم و ناباورانه نگاهش كردم. چشم هايش به اشك نشسته بودند كه دستانش را مقابل صورتش حصار كرد. حال امشبش، حال نبود. نمي فهميدمش.

ترس و حيرتم را، ابرو انداختم در هم. 

ـ تو؟ حالت خوبه؟ امشب، مثل هر شب نيستي. چي شده؟ نمي خواي هيچي بگي؟ 

كه با همان حال روز، دوباره روي كاناپه وا رفت و اين بار هم، پشت به من. شايه هايش آشكارا تكان مي خوردند. چه شده بود، نمي دانستم. دلواپسانه گفتم:

ـ با اون پسره احمق، حرفت شده؟ سهمت رو كامل نداد؟ گور پدرش كه نداد. اَه فرشيد. چي شده آخه؟ چرا حرف نمي زني؟ 

كه صداي گريه شيرين، مرا متوجه خود كرد. نگاهم را چرخاندم سمت اتاق شيرين ولي دوباره روي فرشيد ثابت ماندم. نه حرفي و نه عكس العملي و من فقط نگاهش مي كردم. 

كه صداي گريه شيرين و مامان مامان گفتنش، بلند و بلندتر شد. ناچارا از جا برخاستم و سراغش رفتم. حتما از سر و صداي ما بيدار شده بود. سعي مي كردم آرامش كنم ولي به هم ريختگي فرشيد و علتش، درگيري فكري تازه من شده بود. چشم هاي شيرين كه گرم شد، او را بوسيدم و بي صدا اتاق را ترك كردم. توي راهرو بودم كه نگاهم رفت تا فرشيد كه هنوز هم برابر تلويزيون روشن، نشسته. نزديك تر كه شدم، خواب بود. سر جنباندم.

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ بيدار شو. پاشو سر جات بخواب. پاشو فرشيد. 

مثل برق گرفته ها، چشم وا كرد و من من كنان گفت:

ـ چيه؟ كجام؟ چي شده؟ 

ـ آروم باش. چرا اين جا خوابيدي؟ پاشو بريم توي اتاق. 

نگاهي به اطرافش انداخت و چند باري پلك زد. انگار كه بخواهد چيزي را به ياد بياورد. بعد با نگاهي به تلويزيون گفت:

ـ نه، نه. مي خوام ... مي خوام فيلم رو ... فيلم رو تماشا كنم. 

دستي به كمرم زدم و با بي حوصلگي گفتم:

ـ فيلم؟ هه! اين شبكه، بيست و چهار ساعته خبر پخش مي كنه، پس تماشاي فيلم از اين شبكه خبري، كاملا بي معنيه. 

ـ نه! فيلم ... يه فيلم قراره پخش كنه. مطمئنم. تو برو، تو برو بخواب. 

ـ باشه، پس حداقل، يه چيز درست و حسابي بكن تنت. سرما مي خوري ها. 

ـ آها! باشه. 

و در تمام مدتي كه با هم حرف مي زديم، حتي يك بار هم، نگاهم نكرد. حس مي كردم پي فرار از من است. شبيه آدم هاي خطاكار شده بود. دركش نمي كردم. فرشيد هميشگي نبود. وقتي به تنهايي روي تخت دراز كشيده بودم، فكرم شده بود حرف ها و رفتارهايش. حتما با پژمان، دهن به دهن شده بود و شايد هم كارشان كشيده بود به جاهاي باريك و كتك كاري و تا ساعاتي با همين خيالبافي ها، توي تخت، غلت مي زدم. تا اين كه به زحمت، با خيال اين كه فردا خودش مي شود، به خواب رفتم اما چه ساده بودم كه فكر مي كردم ماجرا به همين يك شب ختم مي شود ولي فردا صبح و فردا شب هم به همان نحو گذشت و تا سه روز و سه شب، فرشيد، آن فرشيدي نبود كه مي شناختم. من سه شب را بي او به سر بردم، درحالي كه در خانه بود ولي به هر بهانه اي از من و با من بودن، فرار مي كرد و حتي از نگاه كردن به من. 

فرشيد پرهياهوي من تبديل شده بود به فردي ساكت و گوشه گير و حتي غمگين و اين وضعيت قرمز و بحراني در زندگي مان، كشيد تا يك هفته و من مي ديدم كه به چه آساني، روز به روز از من، دور و دورتر مي شود. تا اين كه يك شب، با حالي بد، از خواب پريدم. چشم كه وا كردم، اتاق تاريك و گلويم خشك و من، مثل تمام اين چند شب، تنها بودم. قلبم، تند و تند مي زد. درست حال كسي را داشتم كه ترسيده باشد و من، علتش را مي دانستم. يك دستم را روي دهانم نشاندم و دست ديگرم را روي شكمم. انگار كه قلب جنينم هم هماهنگ با من و ترسيده مي زد. تمام تن و صورتم خيس از عرق شده بود. چشم هايم را بستم. خدايا! عجب خواب مزخرفي بود و بغض كردم. 

چشم كه وا كردم، به يك نگاه، سايه اي روي ديوار اتاق افتاده بود. دوباره ترسيدم و جيغ كشيدم. نكند خواب نبوده ام و همه چيز حقيقت باشد؟ و با اين فكر، صورتم را ميان دست هايم پنهان كردم. 

ـ چي شده محبوبه؟ چرا داد مي زني؟ 

صداي فرشيد بود؟ سر كه بلند كردم، چراغ را روشن كرده و كنار درب اتاق ايستاده بود. ديدنش، اشك هايم را روان كردند. درست مثل كودكي شده بودم كه آرامش و محبت بخواهد. دستانم را سمتش دراز كردم و آغوشم را به رويش گشودم. من پي پناهگاهي بودم كه دردم را تسكين دهد و آرامم كند. به آرامي و سلانه سلانه، سمتم آمد و كنارم، روي تخت نشست و به همان آرامي، در آغوشم گرفت.

ـ چي شده؟ تو چرا اين جوري؟ اتاق خنكه ولي ... ولي سر و صورت و تنت، عرق كرده. خوبي تو؟ 

بي جواب، فقط محكم به او چسبيدم و سر بر سينه اش، گريه كردم. خدايا! اين فرشيد است. خواب كه نمي بينم؟ 

كه مرا از خودش جدا كرد و از بطري شيشه اي روي ميز، ليواني آب ريخت و به دستم داد:.

ـ چرا اين طوري نفس نفس مي زني؟ حتي داري مي لرزي. اين رو بخور بينم. بعد بگو چي شده. با صداي بلند، اسمم رو صدا مي كردي. شانس آوردي كه بيدار بودم و صدات رو توي سالن شنيدم. 

كلمه سالن، كافي بود كه به يادم بياورد كه چه مدت است شب ها را كنارم نيست و با هر بهانه اي از من كناره مي گيرد. ليوان و دستش را با هم پس زدم. 

متعجب ليوان را سرجايش برگرداند و صورتم را برابر صورتش نگه داشت و عصبي گفت:

ـ اين كارا يعني چي؟ مي خواي حرف بزني يا نه؟ 

او بعد از مدت ها، داشت نگاهم مي كرد؟ و من در نگاهش، همه چيز، همه آن كابوس را مي ديدم. دوباره چشمانم را بستم و عقبش زدم و سر كج كردم ميان متكا. حتما حالم را نمي فهميد. 

ـ چي شده محبوبه؟ 

و با بي حوصلگي ادامه داد:

ـ ببين عزيزم، اصلا وقت خوبي براي لوس بازي و جلب توجه كردن، نيست. 

فرشيد در مورد من چه فكر مي كرد؟ بيشتر دلم گرفت. به هق هق افتادم كه بازويم را نرم تكان داد. 

ـ خو چرا حرف نمي زني دختر؟ با اين وضعت، داري نگرانم مي كني. تو رو خدا، لااقل واسه خاطر اين بچه، بگو چته؟ 

و با دستي ديگر، موهايم را نوازش داد. چه بايد مي گفتم؟ اصلا بگويم يا نه؟ با صدايي كه به زحمت و مبهم، صدا شده بود، گفتم:

ـ لعنت به من. لعنت به من. 

با صدايي كه به وضوح، متحير و نگران بود، گفت:

ـ معلومه چي داري مي گي؟ محبوبه! به من نگاه كن و بگو چته دختر؟ 

و صورتم را از ميان متكا جدا كرد و سمت خودش گرداند ولي يك جور شرم كه مسلما دليلش همان كابوس بود، مانع مي شد نگاهش كنم كه دوباره با همان حالش و حتي دستپاچه تر، پيله كرد به من:

ـ چي شده؟ تو ... تو چرا؟ نكنه. نكنه خواب ديدي كه ريختي به هم؟ خب بگو چي شده؟ بگو ديگه. 

چه انتظاري از من داشت؟ مي خواست برايش از كابوسي كه ديده بودم، حرف بزنم؟ يعني مي توانستم؟ جراتش را داشتم؟ متهمم نمي كرد؟ ولي تحمل درد و رنج آن خواب در توانم نبود. من بايد سبك و خالي مي شدم. 

پس همان طور كه صورتم ميان دست هايش بود و نگاهم رو به گوشه اتاق، با صدايي لرزان، لب وا كردم:

ـ با هم بوديم، من و تو. توي يكي از همون مهموني ها كه ديگه خيلي وقته نمي ريم. يه مهموني توي ... توي خونه ... خونه اون ... اون پسره لعنتي. 

و ساكت شدم. صورتم را رها كرد.

ـ پژمان؟ 

سري تكان دادم به پاسخش. دستم را به محبت فشرد و لبخند زد:

ـ زياد بهش فكر نكن. كابوس ديدي. آها؟ 

و سر جلو آورد و از روي عادت اين چند وقته اش، فقط بوسه اي شايد سرد، روي پيشاني ام نشاند.

ـ حالا هم بخواب خانومم. 

و خواست تا كمك كند براي خوابيدن روي تخت، كه باز هم دستش را پس زدم. عصبي نگاهش كردم.

ـ نه. يه مهموني عادي نبود. همه مهمون ها، لباس هاي عجيبي تنشون بود و ماسك داشتند. 

شانه اي بالا انداخت به خونسردي.

ـ يه بالماسكه بوده ديگه؟ 

ـ به من و تو هم يه ماسك دادند. ماسك ها رو زديم روي صورتمون و دست به دست هم، مثل بقيه مشغول شديم. 

و با دستي لرزان تر از صدايم، تار موهايم را كه با اشك و عرق روي صورتم چسبيده بودند، كنار زدم.

ـ من و تو، مي چرخيديم و ... و مي رقصيديم و حتي با وجود اون نقاب ها، به هم خيره بوديم. همه چي ... همه چي خوب بود. درست مثل اولين باري كه ديدمت. آره، آره. دقيقا همون احساس رو داشتيم. هردومون ... 

ولي به يك لحظه به قد يه پلك زدن نبود كه. نمي دونم چي شد كه، كه تو، خيلي عاشقانه، دستم رو كشيدي و از اون پله هاي توي سالن، بردي طبقه بالا. نمي دونستم كجا مي ريم ولي ... ولي صداي خنده يه زن رو شنيدم:

ـ خوش بگذره. 

و باز دست نهادم روي دهانم. نفسم بالا نمي آمد. خدايا! اين من بودم كه اين ها را مو به مو و چشم در چشم برايش مي گفتم؟ تا كجايش را بايد و مي توانستم تعريف كنم؟ كه فرشيد، خيلي عادي گفت:

ـ و بعد؟ 

در همان حال، با دست روي دهان، عصبي به لرز گفتم:

ـ و بعد؟ چي بگم؟ چي مي خواي بشنوي؟

نگاهش به نگاهم بود دلسوزانه. دستم را پايين آوردم و تكان دادم در هوا.

ـ و بعد رفتيم توي يه اتاق. يه اتاق، مثل يكي از اون اتاق هاي خونه پژمان كه تعريفش رو از بچه ها شنيده بودم. يه اتاق كه پر بود از شمع هاي روشن و پرده هاي تور نارنجي و زرد. عين شعله هاي داغ آتيش هوس و اون وسط، يه تخت. تو به تخت اشاره كردي. بهت گفتم، مي دوني مي خواي چي كار كني؟ اين جا؟ الان؟ گفتمت: نه، وقتش نيست. بيا برگرديم خونمون. اين جا و حالا نه. 

ولي انگار ... انگار صدامو نمي شنيدي. تو از من، توي اون اتاق و موقعيت، چيزي مي خواستي كه برام قابل درك نبود. اما تو منو بردي روي اون تخت بزرگ ميون پرده هاي زرد و نارنجي و ... و بعد. 

كه صداي گريه هايم بلندتر شد و خيلي ناگهاني، سر در آغوشش فرو كردم و بريده بريده گفتم:

ـ و بعد ما، ما با هم بوديم. خيلي واقعي بود. درست مثل تمام زندگيمون ولي ... ولي بي هوا. دستم به ماسكت رسيد و كنارش زدم. باورم نمي شد. ترسيدم. وحشت كردم. 

نفسم به سختي بالا مي آمد و زبان در كام، ياري نمي كرد براي گفتن و اشك هايم، سريع تر از پيش، حتي لباس فرشيد را هم خيس كرده بودند. 

آرام، شانه و بازوهايم را نوازش داد و در گوشم نجوا كرد:

ـ هيس! آروم، آروم باش. چيزي نيست. هيچي نشده. هيچي عزيزم. 

كه عصبي، سرم را از آغوشش بيرون كشيدم و با صدايي گرفته فرياد زدم:

ـ چرا! يه چيزي بود. اون كه كنارم بود، تو نبودي، تو نبودي. 

و لرزيدم از خاطره تلخ آن لحظه بي فرشيد بودن و با ديگري بودن. 

ـ آروم، آروم باش خانومم. به فكر و خودت و اين بچه نيستي، به شيرين فكر كن. اگه صدامون رو بشنوه و بيدار شه، چي؟ تو كه مي دوني اگه اون بدخواب بشه، چه دردسرايي بايد بكشيم؟ 

و باز مرا به خودش چسباند ولي خود را آزاد كردم از تنگناي بودنش. 

ـ مي شنوي چي مي گم؟ حواست با منه اصلا؟ دارم مي گم، اون ... اون، تو نبودي. متاسفم فرشيد ولي اون، اون مرد، پژمان بود. مي فهمي؟ 

و كف هر دو دستم را نهادم روي صورت و چشمانم و فرار كردم از سنگيني نگاهش وليباز صحنه به صحنه كابوس مقابل ديدگانم جان مي گرفتند كه دستانم را پايين آورد و خيلي منطقي و خونسرد گفت:

ـ اين فقط يه خوابه، يه كابوس بي ربط و بي سر و ته. از بس كه پي لغو قرارداد شراكت با پژمان بودم و مدام صحبتش رو مي كرديم، اين كابوس لعنتي رو ديدي، پس خودت رو بيشتر از اين آزار نده چون فقط يه خواب روزانه و معموليه. 

حيرت و اعصاب خردي ام را، خيره شدم به او.

ـ نه، اين همه اش نبود. وقتي با نفرت، خودم رو از بودن با پژمان كنار كشيدم، پرده هاي اون اتاق هم كنار رفتند و من، دوباره تو رو پيدا كردم، اما درست توي وضعيتي مشابه خودم. تو ... تو هم با يه زن بودي. با يكي غير از من. با ... با ... 

ـ بس كن محبوبه. 

كه جيغ كشيدم بي صدا:

ـ تو با ... تو با ... پريسا بودي. 

و از شدت گريه و درد، سر خم كردم تا روي زانوانش و شايد از شرم. 

ـ من ... من با پژمان بودم ولي خودم رو كنار كشيدم و دوري كردم ازش ولي تو ... تو با پريسا موندي و موندي و بودي. 

خيلي صدات زدم ولي انگار صدام به هيچ جا نرسيد. به تو نرسيدم. تو حتي، نگاهم نكردي. 

و سر در آغوشش، بلند بلند ناله كردم. 

حس آن كابوس، به حدي واقعي بود كه تحملش در توانم نمي گنجيد و انتظار داشتم تا فرشيد، به نحوي آرامم كند ولي برخلاف خواسته ام، او بي حركت و بي حرف، هيچ عكس العملي نشان نداد. نكند بابت بودن من و پژمان با هم، از من متنفر شده؟ ولي نه، خودش گفته بود كه اين فقط يك كابوس بوده، 

پس با احساس ترس و نياز به يك تكيه گاه، به او چسبيدم و دستم را به دور كمرش حلقه كردم ولي باز هم حركتي نكرد كه خيلي ناگهاني، چيزي خيس و گرم، روي گردنم نشست. 

نگران، سر بالا بردم. وهم زده و مات، زل زده بود به نقطه اي دور و نزديك و بي نفس ولي تند تند، اشك مي ريخت. گرمي پشت گردنم، پس قطره اشك او بود؟ 

اشك آلوده تر از او، تكانش دادم.

ـ فرشيد؟ چي شده فرشيد؟ 

كه به خودآمد و با نگاهي دردمندانه به من، دستش را روي پيشاني نشاند و چشم هايش را بست. به خيالم شايد كه ديگر نمي خواهد ببيند مرا. پس دستش را غمگينانه گرفتم:

ـ ببخش فرشيد! ولي دست خودم نبود. هيچي توي اون كابوس، با ميل من پيش نرفت. من با تو بودم ولي ... 

كه دستم را عقب زد و از روي تخت برخاست، به عزم بيرون رفتن از اتاق و تنها شدن من و خودش كه به التماس افتادم:

ـ تو رو خدا. تو رو جون محبوبه، تنهام نذار. ديگه بدون دليل، از خودت نرونم. ديگه ازم فرار نكن. اين روزها و شب ها، برام بدترين لحظات بوده، پس ديگه، تكراري و طولاني شون نكن. 

بي حركت، پشت به من ايستاده بود.

ـ خيال نكن كه با تعريف اين خواب، دارم برات فيلم بازي مي كنم يا اين كه همه اش دروغ بوده. نه! به خدا قسم، ثانيه به ثانيه اش رو به چشم ديدم و انگار كه دردش موندگار شده توي بند بند تن و جونم. من بهت احتياج دارم. مي خوام كه آرومم كني. تو رو خدا دست رد به سينه ام نزن كه ديگه نمي تونم. 

و باز هق هق و نفس نفس زدن و يك سكوت اجباري. 

به يك آن، سمتم برگشت و ليوان آب روي ميز را رساند تا لب هايم.و من نوشيدم، كه هرچه از او مي رسيد، خوش بود و خواستني و گوارا. اصلا، بودنش، دواي درد بود. تا او بود، درمان مي خواستم كه چه؟ 

كه نگاهمان، با هم يكي شد. گره خورديم به هم. هر دو غمگين، هر دو پريشان، هر دو شكسته دل. آب را تمام نكرده، خود را رها كردم در آرامشگه بازوانش.

ـ متاسفم بابت اون خواب. بابت هر كاري كه كردم و تو رو تا اين حد از خودم رنجوندم كه تركم كني، تا اون جايي كه جدا از من زندگي كني و بخوابي. متاسفم. 

كه بوسه اش نشست پاي موهايم و همان طور كه در آغوشش مي فشردم، بغض كرده گفت:

ـ ديگه چيزي نگو و فراموش كن. بگذر از همه چيز. اون ... اون فقط يه كابوس بوده، فقط يه خواب ترسناك. همين و بس. 

سرم را از ميان آغوشش بلند كردم و با نگاهي به او و حال و روزش، پرسيدم:

ـ آخه تو ... تو چرا گريه مي كني؟ 

سر تكان داد و دوباره چين نشست بين ابروها و روي پيشاني اش و باز اشك هايش، به چه سادگي، روان شدند. سر پايين انداخت. 

من بيرون كشيدم خودم را از او. دست بردم سمت چانه اش. سرش را بالا بردم به نگراني.

ـ چي شدي تو؟ 

دستم را گرفت ميان لرزش دستانش. و روي صورتش نشاند.

ـ هيچي نپرس، هيچي نگو، هيچي. 

و به آرامي، روي تخت خوابانيدم.

ـ چشمات رو ببند و بخواب. ديگه به هيچي فكر نكن. 

دستش را به چنگ گرفتم.

ـ بمون كنارم، نرو. 

سري به تاييد تكان داد و كنارم دراز كشيد. و سر بر متكا و رخ به رخم، خيره شديم در هم. 

ـ كنارت مي مونم و هيچ وقت، تنهات نمي ذارم. من، بي تو، يه گرفتارم، يه اسير. 

صدايش مي لرزيد ولي سخت تلاش كرده بود كه صافش كند و بي خش و نتوانسته بود. كه گفتم:

ـ اسيري؟ مثل من، اسير كابوس هاي هر شبه و دروغي؟ 

ـ نه، اسير و گرفتار يه واقعيت تلخ. 

و آهي از ته دل كشيد به چه حسرت. 

ـ چشات رو ببند نازنينم. بخواب، همه چي تموم شد، من كنارتم. 

و قفل تر كرد هماغوشي دست هامان را در بَر هم.

آن شب را با من ماند و شب ها و روزهاي ديگر را. يك جورهايي، اوضاع و احوالش، سر و سامان گرفته بود. خوب بود كه خودش شده بود، بي حرف. شبيه به همان فرشيدي كه مي خواستم. دوباره مي خنديد ولي گاهي ميان هياهوي خنده هايش، ردپاي غمي كهنه و حتي ماندگار، بدجور قلم مي كشيد روي شادي هاي لحظه اي. چيزي بود و نبود. بود كه گفتنش، طاقت مي خواست و تابي نبود در فرشيد. پر بود و لبالب از حرف و حرف، ولي سرريز نمي شد. مي ترسيدم از لحظه فوران حرف و درد با هم. 

آن روز، قرار بود كه فرشيد، بعد از ساعت كلاسش در دانشگاه، شيرين را از مهدكودك به خانه بياورد و تا رسيدن پدر و دختر، من هم حاضر شوم تا برساند مرا به سالن سولماز. رفتن به كلاس هاي آمادگي كنكور، آن هم به اصرار فرشيد، باعث شده بود كه شيرين را بسپاريم به مهد. نگاهي به ساعت انداختم. قرارمان ساعت دوازده بود ولي چهل دقيقه اي گذشته، و آن ها نرسيده بودند. پيله كردم به شماره همراهش ولي بعد از چند بوق آزاد، رد تماس مي داد. دلواپسي و نگراني، چنگ انداخته بود به جانم. نكند اتفاقي افتاده؟ نبايد به اين زودي ها، رانندگي مي كرد. اين همه دلشوره براي چهل دقيقه كم بود. بايد كاري مي كردم. شيرين چه؟ فرشيد؟ 

گوشي را برداشتم با دستي كه بي رمق شده بود و لرزان.

ـ سلام، وقت بخير. مهد شكوفه ها؟ 

ـ ...

ـ خسته ... خسته نباشيد. آ! من ... من احتشامم، مادر شيرين. بله، درسته. 

ـ ...

ـ ممنونم، بله. آه! مي بخشيد خانم صولتي، مي خواستم بدونم، بدونم پدرش ... پدرش، اومده دنبالش يا نه؟ 

ـ ...

چشم هايم گشاد شدند. دست آزادم ثابت ماند روي لب ها و دهان نيمه بازم. چه مي شنيدم؟ محال بود. آرام زير لب حرف صولتي را تكرار كردم:

ـ يه زن؟ يه زن، اونو برده؟ ولي كي؟ چطور؟ چرا اجازه دادي؟ چرا؟ 

و روي مبل وا رفتم كه درب سالن به شدت باز شد و به هم كوبيد. خانم صولتي هنوز هم مي گفت و من نمي شنيدم و گوشي تلفن از دستم پايين افتاد. 

نگاه فرشيد، پي چيزي، چرخ مي زد روي گوشه و كنار خانه. اين چشم ها و نگراني اش را مي شناختم. حالش، حالم بود. بغض خفه كننده اين دقايق، آرام آرام، خلاص شد و توي نگاهم شكست. 

ـ شيرين؟ شيرين كو؟ 

تكيه زد به سوالم، تنگ ديوار. دو دستش را جا كرد لاي موهايش و خيره ام ماند به آشفتگي. فرياد زدم سرش:

ـ شيرين كجاست؟ مي شنوي چي مي گم؟ شيرينم كو؟

دستش را پايين آورد و من من كنان، سر تكان داد:

ـ من ... من، خيال مي كردم، با توئه. مگه، مگه تو ... مگه تو نرفتي سراغش؟ 

دستم را كشيدم پاي نم چشم هايم:

ـ خدايا! قرار بود، تو بري دنبالش، نه من و نه هيچ زن ديگه اي، فقط تو. حالا كجاست؟ هان؟ 

ـ اين جا چه خبره محبوبه؟ 

ـ از من مي پرسي؟ 

و دندان فشردم روي لب هايم.

ـ مربي اش مي گفت يه زن ... يه زن اومده دنبالش و واسه اين كه از حرف اون زن مطمئن بشه، حتي اون زن با تو تماس گرفته و خانم صولتي باهات صحبت كرده. تو هم بهش گفتي اون از طرف تو اومده. 

عصبي تر شد.

ـ چي داري مي گي؟ توي اين مدت كه بيرون بودم، هيچ احدالناسي با من تماس نگرفته مگر از كارخونه و يك تماس هم، خاله طلعت. نمي فهمم، دارم ديوونه مي شم. 

ـ من با اين حرفا كاري ندارم. شيرين ... من، شيرين رو از تو مي خوام. تو بايد ...

پريد ميان كلامم:

ـ صبر كن، بذار فكر كنم. 

چند قدم عقب و جلو رفت و مدام دست كشيد روي صورت و موهايش و با خودش، آرام گفت:

ـ كي؟ كي مي تونسته باشه؟ يه زن؟ كي؟ كي؟ 

مشت كوبيد روي سنگ اُپن. ثابت ماند و نگاهم كرد. انگشت اشاره اش را در هوا رقصاند، تا رسيد به من. بعد با عجله، گوشي همراهش را از جيب بيرون كشيد و دكمه ها را تك به تك فشرد.

ـ بجنب، بجنب ديگه. زودباش جواب بده. 

گيج و مغموم، پرسيدم:

ـ به كي زنگ مي زني؟ 

ـ سولماز. آره، اون. شايد سولماز رفته باشه سراغ شيرين. تو بايد امروز مي رفتي پيشش. خب شايد، شايد پيش دستي كرده و خودش رفته سر وقت شيرين تا ... 

كه اخم كرده گفت:

ـ اَه! چرا گوشي اش رو جواب نمي ده. 

گل از گلم شكفت به شنيدن نام سولماز. راست مي گفت فرشيد. خيلي فرز، گوشي را از پيش پايم برداشتم و شماره سالن رو گرفتم. 

ـ اي بابا! يه دم خطش آزاده، ولي اين دفعه خاموشه. لعنت به اين خطاي بي سر و ته. لعنتي. 

ـ سلام، سلام. سولماز ... سولماز خانوم هستن؟ 

ـ مگه، مگه اون جا سالن سپيده نيست؟ واي! شرمنده خانوم. 

تماس را قطع كردم و مجدد شماره گيري كردم. بس كه هول كرده بودم و مضطرب، حتي حال خودم را هم نمي فهميدم، چه برسد به تشخيص درست اعداد و ارقام. فرشيد، كلافه و نااميد، گوشي اش را ول داد روي ميز و خود را روي مبل بغل دستم، رها كرد. 

ـ سلام. سالن سپيده؟ 

ـ خدا رو شكر. مي تونم با سولماز خانوم صحبت كنم؟ 

ـ مي دونم شلوغيد ولي خواهش مي كنم. يه مسئله مهمه. بگيد محبوبه پشت خطه. مي شناسن. 

ـ آره، محبوبه ام. 

و چشمانم را بستم. 

ـ چي شد؟ اون جاست؟ هستش؟ 

چشم وا كردم رو به او.

ـ خدا كنه شيرين پيشش باشه و الا ... 

و خيره ماندم به او كه نگاهم را تاب نياورد و چشم انداخت جايي ديگر، و هر دو دست را پهن كرد روي شانه مبل. 

ـ كجايي تو دختر؟ مگه قرار نبود تا يك ساعت پيش اين جا باشي تا يه دستي به سر و ريختت بكشم؟ خيال مي كني چي؟ آخر هفته است، يعني يعني ... فكر نكنم ديگه تا شب، وقت سرخاروندن هم پيدا كنم. خوبه والا تو بايد ... 

ـ بسه سولماز، مي ذاري حرف بزنم يا نه؟ شيرين ... شيرين پيش توئه؟ 

ـ وا! حالت خوشه محبوبه؟ من از پس خودم و كارام بر نميام، اون وقت شيرين رو وردارم بيارم پيش خودم، واسه چي؟ چه غلطا. تازه اش هم، سراغ بچه ات رو از من مي گيري؟ 

نگاهم به فرشيد بود كه اشك، موج زد و نديدمش ديگر. سكوتم طولاني كه شد، سر برگرداند سمتم. نمي دانم چه حالي بودم كه خيز برداشت تا نزديكم.

ـ چي شده جونم؟ خوبي تو؟ سولماز چي مي گه؟ 

و گوشي را از دستم بيرون كشيد و دست ديگرش را قفل كرد دور كمرم. 

ـ الو؟ سولماز هستي؟ چي شد؟ شيرين اون جاست؟ 

آرام و منگ، زير لب گفتم:

ـ شيرين ... شيرين ... 

كه فرياد فرشيد، به يك آن، تنم را به رعشه انداخت.

ـ پس كي رفته دنبالش؟ كجاست اين بچه؟

گوشي را كوبيد سرجايش، و تمام دنيا را توي سرم. خودم را كنار كشيدم از آغوشش. مواخذه وار و اشك ريز، پس زدم دستش را از خودم.

ـ شيرين كو؟ كجاست؟ پيش كيه؟ من ... من شيرين رو از تو مي خوام. تو بايد مي رفتي دنبالش، نه يه غريبه. 

دستپاچه و پريشان گفت:

ـ من ... من رفتم. سر ساعت هم رفتم ولي ... ولي صولتي گفت كه ... 

داد زدم سرش:

ـ مي دونم. آره، يكي بردش ولي كي؟ اون الان كجاست؟ پيش كيه آخه؟

صدايش در آمد به بغض:

ـ نمي دونم، فقط تو خودت رو اذيت نكن. قول مي دم پيداش كنم. اصلا، همين الان با پليس تماس مي گيرم و مشخصاتش رو مي دم ولي تو فقط آروم باش. حال و روزت رو مي بيني؟ به خودت رحم كن و اين بچه. 

ـ آروم باشم؟ چطور آروم باشم، وقتي نمي دونم بچه ام كجاست و دست كيه؟ تو چرا اين قدر خونسردي؟ اصلا بذار راحتت كنم، من فقط تو رو مقصر مي دونم، فقط تو. پس برام پيداش كن. من، شيرين رو مي خوام. مي فهمي؟ 

فرشيد دوباره دست دراز كرد به آرام كردنم. باز كنار زدمش.

ـ مگه اون بچه، چند سالشه؟ اگه ... اگه بلايي به سرش بياد، حتي نمي تونه كمك بخواد. لعنت به من. لعنت به من، كه سر اصرارهاي تو براي رفتن به اين كلاس هاي مزخرف، شيرين رو سپردم مهد. خدايا! 

ـ بس كن محبوبه. چرا خودت رو داري زجر مي دي، وقتي من مقصرم؟ زبون به دهن بگير و آروم باش تا يه تماس با پليس بگيرم. 

و خم شد براي برداشتن گوشي.

ـ تو رو خدا اينقدر نگو آروم باش، آروم باش. نمي تونم. تو نمي فهمي چي مي كشم؟ تو، مادر نيستي كه بفهمي. 

دستش را روي دهني گوشي نگه داشت به سرزنش:

ـ پدر كه هستم؟ 

و ادامه داد:

ـ سلام جناب، وقت بخير. خسته نباشيد. مي خواستم يه گزارش بدم از ... 

سرم را كج كردم روي دست هاي تكيه زده به زانوانم. 

ـ يعني كجاست؟ كي، اونو برده؟ مگه به جز ما دو تا، كسي آدرس مهد شيرين رو مي دونست؟ نمي فهمم؟ كجاست؟ چي داره به سرمون مياد؟ 

و چشمانم را بستم.

ـ شيرين؟ الان در چه حاليه؟ شايد ... شايد گرسنه باشه. امروز صبح كه سپردمش مهد، خوب پوشونده بودمش؟ نكنه توي اين هواي سرد؟ واي! اگه، اگه اتفاقي براش بيافته، خودم رو نمي بخشم. نه! 

كه دستي گرم، پناه دست هايم شد و پايينش كشيد از سنگيني سرم. 

ـ به پليس خبر دادم. هنوز بچه اي با اين مشخصات تحويلشون نشده. يه قطعه عكس مي خواستن تا ... 

باز سزاوار فريادم شد.

ـ چرا حرفاي احمقانه مي زني؟ مگه شيرين گم شده كه حالا پيدا بشه؟ يكي برده بچه ام رو. دزديدنش. مي فهمي؟ 

ـ هيس! آروم، آروم عزيزم. 

و مرا سمت خودش كشاند و باز راندمش.

ـ نكنه بيافته دست يكي از اون خلافكارا كه بچه ها رو قاچاق مي كنن واسه اعضاشون. 

به حرف خودم، سست شدم. در برم گرفت و فشردم به خودش. سر بيخ گوشم ناليد:

ـ نگو، هيچي نگو. تو رو خدا از اين فكراي ترسناك نكن. رحم كن به من و خودت. رحم كن به اين يكي بچه. 

ـ نمي تونم، نمي تونم بهش فكر نكنم. اون فقط ... فقط يه بچه كوچيكه. اگه ... اگه ... خدا! فكرش هم داغونم مي كنه. 

ـ هيس! بسه محبوبه. منم به اندازه تو، نگرانم. طاقت كن. 

ـ نگراني؟ تو؟ ولي چرا اين جايي؟ خب برو پي اش، برو برام پيداش كن. تو نگران باشي و بند بشي يه جا؟ 

ـ آره، من مادر نيستم و شايد حتي به قد تو، نگران به نظر نرسم و يا حتي خونسرد باشم ولي ... ولي اين منصفانه نيست. شيرين، دختر منم هست. ولي چي كار كنم؟ نمي دونم سراغ كي برم و كجا رو بگردم براش. حتي ... حتي نمي دونم اون زن كي بوده؟ به خدا، به اندازه تو، كلافه و به هم ريخته ام. كاش درك مي كردي. 

و ساكت شد و ساكت شدم. نه! گاهي صداي نفس هايش را مي شنيدم كه آه مي شدند و بي نفس تر از قبل، بي تابم مي كردند براي گمشده مان و من، جاخوش كرده در آرامش بودنش، آرام نمي شدم هيچ. 

چقدر گذشت، نمي دانم ولي با صداي ريتم لايت موبايل فرشيد، از فكر و خيال بيرون آمدم. سر برداشتم از آغوشش. رهايم كرد و دست برد سمت گوشي اش. يك نگاه كوتاه و گذرا، روي صفحه گوشي و گره شدن ابروانش در هم. دكمه قرمز را فشرد و سر داد گوشي را روي ميز. 

ـ كي بود آخه؟ پس، پس چرا جواب نمي دي؟ 

پا روي پا انداخت و انگشتانش را متفكرانه، روي لب ها و صورت صاف و تيغ زده اش كشيد. يك جوري، دستپاچگي اش بيداد مي كرد. 

ـ چي شد؟ چرا هيچي نمي گي؟ اون كي بود؟ 

پايش را پايين انداخت و كف دستانش را روي زانوانش زد و از جا برخاست. عصبي بود و داغون و كلافه تر از من حتي. دست فرو كرد توي جيب هايش و بنا كرد به قدم زدن. نگران تر از قبل التماسش كردم:

ـ د يه حرفي بزن. مي شنوي صدامو؟ مي گم، كي بود؟ 

كه دوباره زنگ خورد موبايلش به ريتمي كه مرا ترساند و لرزاند. مصمم شدم به برداشتن گوشي اش. فريادش خراب شد روي سرم:

ـ تو، نه! بهش دست نزن. جواب نده. 

جا خوردم.

ـ آخه چرا؟ مگه مي دوني كيه؟ 

و خودش گوشي را برداشت و با نگاهي دوباره به آن، دكمه را به عصبانيت فشرد.

ـ آره، خوب مي شناسمش. يه چند وقتي هست كه منو با يكي ديگه اشتباه گرفته. 

ـ خب خاموشش كن. اين كه اين همه اعصاب خردي نداره. توي اين گير و دار، اين لعنتي چي مي خواد از جونمون؟ 

ـ خاموش كردم. ديگه مزاحم نمي شه. 

و گوشي خاموش را چپاند توي جيب عقب شلوار جين دودي اش و باز قدم زد، از اين سو به آن سوي سالن را. دلواپس و باراني گفتم:

ـ بيا بشين، راه نرو. دارم ديوونه مي شم. چرا يهو اين جوري شدي تو؟ تو رو خدا، اگه چيزي شده بگو. نكنه ... نكنه در مورد شيرين باشه و پنهون كاري مي كني ازم؟ 

كه صداي زنگ تلفن، خفه ام كرد. قبل از اين كه فرشيد جم بخورد براي گوشي، برداشتمش.

ـ بله؟ بفرماييد؟ الو؟ الو؟ بله؟ الو؟ الو؟ 

ولي سكوت محض و چيزي شبيه به نفس كشيدن و بعد هم يك بوق ممتد. 

ـ الو؟ چرا چيزي نمي گي؟ كي هستي؟ چي مي خواي از جون ما؟ خب حرف بزن. الو؟

كه گوشي از ميان دستم كشيده شد و جا ماندم زير نگاه شاكي و خشم زده فرشيد.

ـ مگه نگفتم جوابش رو نده؟ اون حرف حساب حاليش نيست. 

و گوشي را روي شارژش جا كرد. متحير چشم دوختم به او.

ـ پس ... پس بايد خوب بشناسيش. 

ـ يه مزاحم، نيازي به شناخته شدن نداره. معلومه چي مي خواد. 

كه دوباره زنگ خورد تلفن. دستپاچه، گوشي را برداشت. از دستش افتاد. چنگش زد ميان دستش و خشمش را خالي كرد:

ـ بله؟ بله؟ چه دردته؟ 

كه گوشي را با خود برد و رفت تا كمي آن طرف تر، پشت به من. 

ـ چرا لال موني گرفتي؟ حرف بزن. چي مي خواي؟ تو كه قرار بود بري و ديگه ... 

كه بي صدا شد. و طولاني شد سكوتش. طولاني تر از تحمل مادرانه من. برخاستم و رفتم سمتش. نرسيده به او، گوشي را روي كاناپه انداخت.

ـ كثافت. خدا لعنتت كنه. 

و سمت درب سالن دويد. ضربان قلبم. مانده بودم، كه زنده ام يا نه؟ نفسم بالا نمي آمد. دست گذاردم روي شكمم. 

ـ فرشيد؟ چي شده؟ كي بود؟ كجا داري مي ري؟ 

و از سالن بيرون رفت. حال و روزم را به وحشت، راه بردم از پي اش. روي تراس رسيده، او وسط حياط بود. پله ها را كه گذشتم، درب خانه را وا كرده بود. خم شد و چيزي را از پشت در يا روي زمين بلند كرد. كنجكاو و ترسيده، جلو رفتم قدم به قدم از زير درخت هاي سرمازده. سوز زمستان، لرز انداخت به جان و تنم. حالم بد بود. اين جا چه خبر بود؟ فرشيد، چشم مي انداخت اين طرف و آن طرف را. 

ـ چي شده فرشيد؟ تو رو خدا. يه چيزي بگو. جون به لب شدم. اون چيه دستت؟ 

كه فرياد كشيد:

ـ كدوم گوري خودت رو قايم كردي بي شرف؟ جرات داري از اون سوراخ موشت بيا بيرون، لعنتي. 

به او، رسيده و نرسيده، صداي گريه آشنايي، خط خطي كرد ذهن مادرانه دل نگرانم را. فرشيد را برگرداندم سمت خودم. خشكم زد. 

ـ خدايا! اين كه ... اين كه شيرينه!

شادي و غم؟ حالم رانمي فهميدم. نمي دانم، فقط شيرين را از ميان آغوش فرشيد بيرون كشيدم. درب خانه، محكم پشت سرم بسته شد. گريه هاي شيرين را با بوسه هايم آرام مي كردم. كلاهش را از روي صورتش عقب كشيدم.

ـ جانم، عزيزم. نه مامان. نه گلكم. آروم، عزيز دل مادر. جانم دخترم. 

و تنگ آغوشم، فقط بوسه بارانش كردم و بوييدمش ولي بويش هميشگي نبود. عطري تند، آميخته با تلخي سيگار كه فرشيد، پناهمان داد در حصار آغوشش. نگاهش كردم.

ـ تو از كجا فهميدي، شيرين اين بيرونه؟ چطوري آخه؟ نكنه اون تلفن؟ 

فرشيد، چيزي نگفت و فقط زل زده بود به شيرين كه دست كوچكش را بوسيد طولاني. نگاه مردم را نمي فهميدم كه شده بود چندگانه. دلسوزي داشت و خشم. غصه دار بود و سرشاز از عاطفه. نفرت و عشق. نه خودم را مي فهميدم، نه او را. 

ـ تو، تو اونو مي شناختي. كي بود؟ چرا شيرين رو برد؟ چرا؟ چي مي خواد از جونمون؟ 

كه چشم انداخت توي چشمم.

ـ تمومش كن. اوهوم! 

و هدايتم كرد سمت خانه و با خودش بردم. 

ـ موندم تو چطوري فهميدي كه شيرين دم دره؟ مگه تو ... 

ـ گوش كن. يه عوضي لعنتي، زنگ زد و گفت كه شيرين اون جاست. همين، پس ديگه چيزي نپرس، كه از اين بيشتر نمي دونم. حالا هم بجنب بريم توي خونه، بايد به شيرين برسيم. 

و چشم دزديد از نگاهم. برق زد نگاهش به اشك. نبايد مي پرسيدم و مي گفتم ولي ... 

ـ فرشيد ... تو ... تو چته؟ شيرين كه اين جاست، پيشمون، پس تو چرا؟ 

كه با گفتن غير مترقبه بس كن! تركم كرد و راه پله ها را گرفت و وارد ساختمان شد. ناباورانه، مانده بودم كه چه كنم؟ شيرين را بيشتر پوشاندم و رفتيم. 

فرشيد توي سالن نبود كه جايي كنار شومينه روشن، نشستم و شيرين بي تاب و صد در صد، گرسنه را روي كاناپه خواباندم و رفتم سمت شيشه شيري كه ساعت هاي پيش برايش آماده كرده بودم. سرد بود. نمي دانم چطور و با چه حالي، ولي صداي گريه هاي شيرين توي گوشم بود كه شيشه شير تازه را آوردم و به خوردش دادم. توي آغوشم، با ولع به شيشه شير مك مي زد. 

كمي كه گذشت با حس اين كه گرم شده، پوشش او را كم كردم. در واقع مي خواستم، تنش را چك و كنترل كنم تا شايد آسيبي نديده باشد. خب، بچه بود و براي تمام حالاتش، چه گرسنگي، چه خيس كردن خودش و حتي خواستن من و لوس بازي هايش، فقط گريه مي كرد كه سر عقب كشيد و شيشه شير را نخواست و نخورد. چند بار به آرامي، پشت سرش ضربه زدم. آرام كه گرفت و به دست و پا تكان دادن افتاد، برايم خنديد و با زبان بي زباني، بلبل زباني كرد و حرف زد كودكانه و من مثل هميشه هاي مادر و دختري مان، بسنده كردم به بوسيدن و قربان صدقه رفتنش. همان طور كه به رويش مي خنديدم، لباس هايش را از تن بيرون آوردم ولي برق چيزي، خنده را روي لب هايم خشكاند. 

ـ وا! اين چيه ديگه؟ 

و آرام و مبهوت صدا زدم:

ـ فرشيد؟ فرشيد. 

چيزي كه مي ديدم، گردنبندي بود از طلاي سفيد، با آويزي از برگ مو، مملو از نگينهاي ريز. آشنا بود برايم. كجا ديده بودمش، ذهنم ياري نمي كرد. شايد توي يك جواهرفروشي ولي از تنها چيزي كه مطمئن بودم، اين كه چنين آويزي، متعلق به دختركم نبود. گردنبند را از او جدا كردم و شيرين را بي لباس، بغل زدم و بردم سمت اتاق خواب. پا كه گذاردم توي اتاق، فرشيد روي تخت نشسته بود و سر به زير داشت. 

ـ يه دقيقه شيرين رو نگهدار. 

سر كه بلند كرد، چشم هايش سرخ بودند و ملتهب. اخم كردم و حيرت. گريه كرده بود اين مدت را؟ ولي چرا آخر؟ 

ـ چي شده؟ واسه چي، توي اين هوا، بچه رو لخت كردي؟ 

و شيرين را چسباند به گرماي تنش و بازوانش را حلقه زد گردش. با ذهني درگير، رفتم و از كمد شيرين، حوله و لباس هايش را بيرون كشيدم و برگشتم كنارشان. 

ـ خواستم ببينم، به قول تو، اون لعنتي عوضي، بلايي سرش نياورده باشه. سالمه ولي هيچي ... بيارش دنبالم، بايد بشورمش. 

عصبي، دست كشيدم و موهاي رها شده از حصار گيره سرم را پشت گوش انداختم. 

ـ تو چته محبوبه؟ حالا مي خواي بشوري بچه رو؟ مگه تازه شير نخورده؟ بذار براي بعد. اون لباسا رو بده بكنم تنش. يخ كرد بچه. سينه پهلو مي كنه ها. 

گيج بودم و هنوز پي جوابي، براي وجود گردنبندي كه توي مشتم مي فشردمش. كه يكي از لباس ها را آرام از دستم كشيد و تن شيرين كرد و بعد هم، بقيه را و پدرانه، گپ زد با دخترش و بوسيدش. 

ـ اِ! چرا ... چرا شيرين، اين بو رو مي ده؟ 

با ترديد نگاهش كردم ولي با تظاهر به بي خبري.

ـ چه بويي؟ 

ـ يعني تو نفهميدي؟ بوي سيگار مي ده. 

سر تكان دادم به تاييد.

ـ واسه همين خواستم، حمامش كنم. 

و دستم را بالا آوردم تا برابرش. و مشتم را وا كردم. نگاهش مانده بود به دستم و گردنبندي كه با زنجيرش، از سرانگشتانم آويزان بود. رنگ باخت نگاهش. چشمانش دو تا شد به خشم و حيرت. دستپاچگي اش را به ظاهر، آرام بروز داد.

ـ اين ... اين جا چي كار مي كنه؟ توي دست تو؟ از ... از كجا اومده؟ 

و خيره ماند به آويزش. برگ موي نگين كاري، برق مي زد توي نگاهش. 

ـ منم همينو مي خوام بدونم. اين، گردن شيرين بود. 

و با طعنه ادامه دادم:

ـ شايد كار اون لعنتي عوضي بوده. راستي تو مي دوني اون لعنتي عوضي، زن بود يا مرد؟ شناختيش كه؟ 

شيرين را روي تخت خواباند و از جا برخاست عصبي.

مي شه اين قدر تكرار نكني، اون عوضي لعنتي رو؟ 

ـ خب، خودت اين جوري صداش كردي ولي باشه. چي بگم خوبه؟ بگم اون زنه يا اون مرده؟ 

ـ دست بردار محبوبه. 

و پشت كرد به من و دخترش.

ـ تو واقعا اون مزاحم رو نمي شناسي؟ نمي دوني كيه؟ نمي دوني چي مي خواد؟ 

برگشت رو به من.

ـ تو چي مي خواي بشنوي؟ 

ـ همه چي رو، از اون تلفن ها گرفته تا اين گردنبند. 

آمد تا نزديكم و به يك حركت، زنجير آويزان را از توي دستم چنگ زد و پرتش كرد يه گوشه. گوشي روي پاتختي را برداشت. 

ـ موندم تو چته آخه؟ چي كار مي كني؟ داري با كي تماس مي گيري؟ 

ـ با صد و ده. مي خوام خبر بدم كه شيرين اين جاست و ... و ... 

ـ و چي؟ و مشخصات اون مزاحم رو بدي بهشون؟ 

دوباره نگاهم كرد به غيظ.

ـ چرا فكر مي كني مي شناسمش؟ 

ـ فكر نمي كنم، مطمئنم. رفتارات، آشفتگي ات، حرف هايي كه مي زني و نمي زني، حتي ديدن اين آويز، همه دارن مطمئنم مي كنن كه تو، خيلي چيزا رو مي دوني و نمي گي. 

گوشي را ول داد روي پاتختي.

ـ هيچي نمي دونم مگر ... مگر اين كه يه رواني تماس گرفت و خبر داد كه شيرين بيرون خونه است و ... 

ـ و تو هم نمي دوني دليلش براي اين كار چي بوده؟ حتي نمي گي زن بوده يا مرد؟ اصلا ... اصلا شماره اين جا و يا ... يا شماره همراه تو رو چطوري گير آورده؟ اينا يعني چي؟ 

ـ خيالاتي شدي. تمومش كن. 

ـ چشمام هم خيالاتي شدن كه چشمات رو اين جوري مي بينن؟ نه! اين چشما، به من دروغ نمي گن. تو يه چيزيت هست. بگو، مي شنوم.

كه چشمانش را با انگشتانش فشرد و آرم ولي دستوروار گفت:

ـ برو بيرون و تنهام بذار. 

دست هايم را قفل كردم روي سينه ام و براق شدم توي صورتش و محكم ايستادم.

ـ نه! من از جام تكون نمي خورم، چون اين قضيه، هر چي كه هست، به تو تنها مربوط نمي شه، چون پاي شيرين رو هم وسط كشيده. وقتي هم كه تو و شيرين درگير باشيد، تكليف من معلومه. چرا خودت رو راحت نمي كني؟ باهام حرف بزن. اگه لازمه پليس رو هم در جريان بذار. 

كه بي توجه به من و كلامم، به يك چشم به هم زدن، پالتويش را برداشت و اتاق را ترك كرد. آمدم كه پي اش بروم، با اشاره دستش، مانعم شد.

ـ مي خوام تنها باشم لطفا. 

بالاجبار، كوتاه آمدم و نشستم روي تخت، كنار دختركم و او رفت و هيچ نگفت، تا وقتي كه صداي بسته شدن درب خانه را شنيدم.

ديگر كاملا اطمينان پيدا كرده بودم كه فرشيد خيلي چيزها را مي داند و نمي خواهد و يا حتي نمي تواند به زبان بياورد. دور و برم چه مي گذشت؟ شايد بايد بيشتر اصرار مي كردم و يا به خواست و ميل او تن مي دادم و سكوت مي كردم؟ ولي اگر باز هم تكرار مي شد و يا مصيبتي بدتر از نبودن شيرين به سرمان مي آمد، چه؟ شيرين كه نبايد بشود بازيچه اشتباهات و خودخواهي ما دو نفر. چه بايد مي كردم؟ هيچ نمي دانستم. 

آن شب، دير وقت بود كه فرشيد برگشت و من كه تا آن ساعت را با فكر و خيال، دست و پنجه نرم مي كردم و بيدار بودم، تظاهر به خواب كردم ولي با نور كم ساطع شده از بيرون اتاق، ديدم كه پالتويش را روي صندلي مقابل ميز توالت رها كرد و سمت تخت آمد و به آرامي در كنارم دراز كشيد. 

به نظر، آن قدر خسته مي آمد كه حتي رغبتي به تعويض لباس هايش هم نداشت. اما همين كه برگشته بود، جاي شكر داشت. با همان چشمان نيمه بسته، با خودم فكر مي كردم تا اين ساعت از شب را كجا بوده و چه مي كرده؟ سرانجام طاقت نياوردم و براي لحظه اي، آرام چشم وا كردم كه حال و روزش را از نظر بگذرانم. كه خيره شدم در خيرگي چشمان بازش رو به خودم. جا خوردم از اين همه تماشا كه تمام نمي شد. بي شك، آن چنان در عالم خود غرق بود كه حتي متوجه نگاهم نشد. فقط زل زده بود به من ولي خودش جايي ديگر سير مي كرد كه بي هوا، نگاهش به اشك نشست و برق زد و ليز خورد روي گونه اش و رسيد به متكا. سريع، دست نشاند روي صورتش و در همان حال درازكش، به من پشت كرد و پهلو به پهلو شد. در حالي كه شانه هايش تكان مي خوردند. اخم كردم. حال و احوالش، روي اعصابم بود. تحمل اين وضعيت، نه در توان او، كه حتي براي من هم غيرممكن بود. بايد با من حرف مي زد تا آرام و سبك شود ولي حالا؟ اين موقع شب؟ شانه هايش هنوز مي لرزيدند و او، بي صدا مي گريست. خدايا چه خبر بود؟ چه بر سرش آمده؟ چه مي كند با خودش و زندگي مان؟ 

سرانجام، بي طاقت دست بردم سمت شانه اش و نگراني ام را توي گوشش نجوا كردم:

ـ فرشيد؟ فرشيدم؟ تو خوبي؟ 

و به زحمت، سمت خودم برگرداندمش. 

برخلاف انتظارم، بدون كوچك ترين مقاومتي، سمتم خزيد و سر فرو كرد توي آغوشم و من با همه چراها و اماها و اگرها، چه ساده پذيرفتمش. 

ـ چي شده عزيزم؟ چرا اين جوري تو؟ گريه چرا آخه؟ اصلا تا حالا كجا بودي؟ 

هيچ نگفت و تنها پاسخ سوالاتم، اشك بود و چند بار بالا كشيدن صدادار بيني اش. 

ـ فرشيد ... تو ... تو هنوزم نمي خواي حرف بزني؟ من كم آوردم با اين حال و روزت. آخه طاقت تو چقدره مرد؟ 

و او طاقت مي آورد و هيچ نمي گفت ولي ذهن من شده بود خانه اي براي هزاران هزار سوال بي جواب و هزاران چرا. 

فرداها و فرداهاي بعد هم، سكوت بود و من هم ظاهرا پي گيري نكردم، حتي با وجود تماس هاي تلفني مشكوكي كه روح و روان و اعصابم را به هم مي ريخت و اوج همه اين ها، وقتي بود كه چند روز بعد از گم شدن شيرين، خيلي غيرمترقبه و ناگهاني، به آپارتمان موروثي اشرف به من، نقل مكان كرديم و با توافق بين فرهاد و فرشيد، خانه پدري شان به يك مستاجر سپرده شد. 

و باز من مانده بودم و هجوم بي امان و مخرب و سيل آساي سوالاتم. 

هنوز چيدمان خانه تمام نشده بود و كلي از كارتن ها توي اتاق خواب و گوشه سالن واحد جديد، روي هم انباشته بودند. فرشيد بعد از مرتب كردن اتاق شيرين و تميز كردن شيشه هاي بزرگ و رو به شهر سالن و نصب پرده ها، براي رفع خستگي، متوسل شده بود به دوش گرفتن و من مشغول شستن سبزيجات براي صرف ناهار بودم. شير آب را باز كرده بودم روي سبزيجات و با دستم بالا و پايين شان مي كردم كه موبايلش زنگ خورد. ناخواسته نگاهم سر خورد روي گوشي خودم كه روي ميز ناهارخوري بود. 

شير آب را نبسته، از آشپزخانه بيرون زدم و موبايلش را از روي ميز تلويزيون ال سي دي، برداشتم و دكمه اتصال را فشردم.

ـ بله؟ بفرماييد. 

ولي بي پاسخ و سكوت و سكوت و چند نفس. 

كه با صداي شرشر آب توي سينك ظرفشويي، مصمم به بازگشت به آشپزخانه شدم. 

ـ الو؟ الو؟ بفرماييد؟ الو؟ اي بابا! 

و صداي بوق ممتد، منصرفم كرد از ادامه اصرارم براي اين مكالمه. سر تكان دادم و با دست آزادم شير آب را بستم و با همان دست، سبزي ها را دسته دسته، از ميان آب و سينك بيرون كشيدم و توي سبد ريختم. گوشي اش هنوز توي دست ديگرم بود و بايد سر جايش مي گذاردم. هنوز پا توي سالن نگذارده، فكر اين مدت، دوباره گرفتارم كرد. چند وقتي مي شد تلفن و موبايل اين خانه زنگ مي خوردند ولي كسي به عنوان مخاطب پاسخگو نبود. من شماره مزاحم هر روزه را از روي حافظه تلفن، يادداشت كرده بودم ولي در مورد گوشي فرشيد، نه! 

دستپاچه و سردرگم، موبايلش را رو به صورتم بالا آوردم و با زدن رمزي كه مي دانستم حروف انگليسي نام من است، ليست تماس هاي ثبتي را چك كردم. با يك نگاه و كمي پس و پيش كردن صفحات، دست و دلم لرزيد.

ـ اگه ... اگه هر دو تا شماره، يكي بودن، چي؟ چي كار كنم من؟ 

كه نگاه و نفسم، ثابت ماندند. باورم نمي شد. اين شماره هماني بود كه توي حافظه تلفن خانه و مخيله من ثبت شده بود. يك شماره موبايل. چند بار چك كردم. اطمينان داشتم كه خودش بود. با اين تفاوت كه تكرار تماس هاي اين شماره ناشناس، روي گوشي فرشيد، به يكي دو بار يا چند دقيقه مكالمه خلاصه نمي شد. اين شماره، روزها و شب هاي قبل هم، به كررات، تكرار شده و حتي، مدت زمان برخي از مكالمات، تا بيست دقيقه هم مي رسيد. ترسيده ولي دلخور، موبايل را همان جا، روي ميز تلويزيون رها كردم. اين مزاحم كي بود كه فرشيد، در حضور من با او حرفي نمي گفت و در غياب من، بر عكس!با بي حالي روي مبل، ولو شدم و دستم را گذاردم روي شكمم. چرا اين همه كتمان كاري؟ چرا اين همه دروغ با من و زندگي مان؟ او چه مي دانست كه من نبايد سر در مي آوردم؟ بايد حرف مي زد ولي او كه هيچ نمي گفت. ولي سوالات من چه؟ همه را بايد جواب بدهد. حتي علت اين همه سر سنگين شدنش را. اما، نه فقط آن روز، بلكه روزهاي بعد هم از پاسخ دادن، طفره رفت و با بهانه وضعيت جسماني ام و وجود پسر كوچولوي هفت ماهه مان، مرا به آرامش فرا مي خواند، درحالي كه به وضوح مي ديدم خودش در آرامش نيست. روزها، وقتي هنوز در خواب بودم، از خانه بيرون مي زد و شب ها وقتي باز مي گشت كه به ظاهر در خواب بودم. گاهي شب ها را تا ساعت ها بيدار مي ماند و در تاريكي مطلق اتاق، قدم مي زد و شب هايي كه خواب به چشمانش راه مي يافت، كمي بعد، با فرياد و دغدغه كابوسي هر شبه از جا مي جست و من خوب مي دانستم كه نه فقط اصرارهاي من، حتي استفاده از ابزارهاي كلامي و احساسي زنانه ام نيز، وادار به گفتنش نخواهد كرد. 

وضع بدي بود و حس مي كردم، روز به روز، از هم دور مي شويم. حتي روزهاي تعطيلي را هم كه در خانه بود، حضورش را آن طور كه بايد و شايد، حس نمي كردم. حتي ديگر، مثل گذشته ها با شيرين بازي نمي كرد. فقط او را در آغوش مي كشيد و بي حرف و بي لبخند، چشم مي دوخت به او و به گمانم، شايد بدون كوچك ترين احساسي او را مي بوسيد و محبت خرجش مي كرد. در مورد من هم، همه چيز پيش و پا افتاده بود كه شامل مراقبت از من و محبت هاي ساده و معمولي مي شد. دوستت دارم هايي ظاهري و به همان اندازه، بي احساس ولي نگاهش، آشكارا، غمي را يدك مي كشيد كه مرا با خود مي برد به گذشته هايي تلخ و آزاردهنده. فرشيد درد بزرگي را با خود داشت و گويا، شريكي براي درددل نمي طلبيد. او سنگ صبور نمي خواست. مي خواست به تنهايي، با هرچه بود، بجنگد و خم به ابرو نياورد ولي ... 

ديگر همه چيز براي خانواده چهار نفره مان، جور ديگري شده بود. تلخ و تلخ و تلخ.

هفته آخر بارداري ام را پشت سر مي گذاشتم و چند هفته اي مي شد که فرشيد وقت بيشتري را در کنارم مي گذراند و در ظاهر توجهش نسبت به من و فرزندانمان بيشتر شده بود ولي از ديد من، هنوز هم غمگينانه مي خنديد. 

گريه يا خنده؟ گاهي روزها، چنان بلند و عصبي، به مسائل ساده و مسخره مي خنديد که به گريه مي افتاد. از لحاظ روحي، کاملا به هم ريخته بود و حال و روزش نامفهوم بود برايم و ناشناخته. دلخوشي اين هفته هاي پاياني بارداري و تحمل سختي هايش و البته دوري هاي وقت و بي وقت فرشيد از من و زندگيمان، با همکلامي ام با مادر خوش تر مي شد و ساده تر مي گذشت. 

چند ماهي مي شد که دل به دريا زده بودم و با گرفتن شماره خانه اي که روزگاري زندانم بود و نمي دانستم که براي بقيه هاي آن زندگي بي سر و ته، هنوز هم قفس هست يا نه، تماس داشتم. آن روز را يادم نمي رود که با شنيدن صداي بي رمق مادر، چه حالي شدم. خيلي وقت بود که تنها ارتباطم با آن ها از طريق ارسال پول بود و بس و حالا که صدايش را مي شنيدم، باورم نمي شد که هنوز هم توي آن خراب شده، نفس مي کشند و سر مي کنند. مادر بعد از رفتن من طلاق گرفته بود، و خود و بچه ها و زندگي شان را از شر ناپدري ناکوک و خمار و پسر هيزش خلاص کرده بود. که بعد از من، خواهر کوچک ترم، طمعشان را برداشته بود و طفلک شده بود منبع درآمدشان. شده بود بازيچه دست اين و آن. شده بود ... که مادر، بي طاقت شده بود سر اين همه تحقير و دم نزدن و راحت کرده بود همه را و تمام. که دوباره خودش شده بود مرد و زن زندگي، و زحمت هاي هر روزه و کارگري و خدمه گي. که برادر کوچکم شده بود کارگر استاد غلام جوشکار و چرخ زندگي شان مي چرخيد ولي به زحمت. داغ دلم تازه مي شد با همکلامي ام با مادر ولي همين که حرف مي زد و سبک مي شد و حرف مي زدم و آرام مي گرفتم، خوب بود. همين خوب بود که صداي صحبت ها و خنده هاي کودکانه شيرين از اين همه فاصله، خنده را مهمان لب هاي خنده نديده مادر مي کرد. همين خوب بود که نصيحتم مي کرد مادرانه براي حفظ حريم زندگي و خانواده ام. همين خوب بود که امر و نهي ام مي کرد سر دلبستگي بيشترم به فرشيد. همين خوب بود که دل نگراني داشت براي من و پسر کوچولويم و هي سفارش مي کرد به اين کار و آن کار و اين را خوردن و آن را نخوردن و هزار و يک خرده فرمايش ديگر، به نفع خودم و فرزندان و زندگي ام. 

يکي از همان بعدازظهرها، مکالمه ام با مادر تمام شده بود که رفتم سر وقت شيرين براي خوابانيدنش. چشم هايش تازه گرم شده بود که صداي زنگ در به گوش رسيد. نگاهي به شيرين انداختم. شانس آوردم که بيدار نشده بود. آيفون هنوز زنگ مي خورد. فرشيد هم براي خريد اقلام موردنياز شيرين و البته من، بيرون رفته بود و اين نبودش، براي مني که سنگين تر شده و چند قدم برداشتن هم مشکلم بود، راه طولاني به حساب مي آمد. 

روانداز شيرين را مرتب کردم و با زدن دستي به کمرم، از پاي تختش برخاستم و راه راهرو رو در پيش گرفتم. و با پايين رفتن از سه پله کوتاه سنگ پوش، وارد سالن شدم. دستم را بند کرده به کمرم، آيفون را با دست ديگر برداشتم و چشم انداختم روي مونيتورش. بله اول را گفتم ولي جوابي نشنيدم. روي صفحه و فضاي مقابلم در بيرون، چيزي مشهود نبود. بله دوم را علي رغم کشش بدنم رو به پايين و توان کم پاهايم و با بي حوصلگي گفتم. کمي بعد، صداي بم مردي از آن سو، بي ديدن تصويرش، جوابم شد:

ـ نامه داريد خانوم. 

بسيار خوبي گفتم.

ـ طبقه دوم. واحد اول، لطفا. 

و دکمه را براي باز شدن ورودي اصلي مجتمع زدم و گوشي آيفون را سر جا برگرداندم و به همان زحمت، راهي شدم. به درب واحد نرسيده، متوجه پاکت سفيد پاي درب روي زمين شدم. ابرو بالا انداختم از سر تعجب.

ـ اي بابا! مگه من نبايد به پستچي امضا بدم؟ پس چي شد؟ اين چه مدلشه ديگه؟ و با فشردن دستم به درب، به سختي خم شدم و نامه را برداشتم و تا قد راست کردن کاملم، براندازش کردم. هيچ چيز مشخصي، روي پاکت به چشم نمي خورد. نه تمبر پستي و نه حتي آدرس گيرنده يا فرستنده اي. احمقانه به نظر مي رسيد. شايد کسي سر به سرمان مي گذاشت. دستم را قفل کردم به کمرم. کمرم تير کشيده بود. از چند روز پيش شروع شده بود و امروز، بدتر از قبل. پاکت نامه بدست، راه کاناپه هاي ال مانند زرشکي رنگ گوشه سالن را پيش گرفتم. دستم را از کمرم کندم و کنجکاوانه، پيله کردم براي پاره کردن پاکت و بيرون کشيدن نامه درونش. نامه که نه، چيزي شبيه به کارت پستال که قسمت سفيد رنگش رو به من بود. به کاناپه نرسيده، عکس را برگرداندم. 

به يک نگاه، هنگ کردم. باورم نمي شد. چند بار پلک زدم. عکس را بالا و پايين کردم و زير ريز و درشت نگاهم گرفتمش. نفسم بالا نمي آمد. خدايا! چه مي ديدم؟ اين؟ يعني اين؟ نه! محال بود. نه!

و فرياد زدم:

ـ نه! نه! نه! 

دوباره کمر و پهلويم با هم تير کشيد. دست چسباندم به پهلويم و با دست ديگر، عکس را مچاله کردم. مي فشردمش ميان مشتم به تکرار هر دردي که به وجودم مي نشست. که خلاص شوم از شرش. که راحت شوم از نگاهشان. که آرام بگيرم توي آرامش ظاهري شان. آشفته، دور خودم چرخ مي زدم و مي فشردم منحوس ترين تصوير را ميان مشتم. من مي چرخيدم يا دنيا چرخ مي زد؟ پريشان بودم و پرپر مي زدم توي ناباوري ام براي تلنگر خورده به اعتماد و احساسم. تحت فشار بودم. نفس و بغض با هم افتاده بودند به جانم و خفه ام مي کردند. چيزي توي وجودم بي قراري مي کرد و بي تابي. يك صدا. يك جان بي جان شده. دلم فرياد مي خواست. کاش خلاص مي شدم و نمي ديدم. 

نگاهم توي خانه، پي چيزي دودو مي کرد ولي با اشک مات شد. 

ـ تو ... تو چي کار کردي؟ تو با من و زندگيمون چه کردي؟ 

اشک هايم، تند و تند مي باريدند و مي ريختند و من، پرسه مي زدم ميان هپروت ديده هايم. قابل قبول نبود. در باور نمي گنجيد. گيج و منگ، ناخودآگاه، فريادم به هوا رفت. که نه از درد کمرم، که از داغ و درد نشسته به تک تک سلول هاي جان و تنم بود. خنجر خيانت، نشسته بود بيخ قلب و روحم. تمام كرده بودم. آخي كشيدم از ته دل و از فرط درد، چين نشست پاي صورتم. چشمم سياهي رفت و وا دادم روي كاناپه. هنوز دنيا مي چرخيد و من، چرخ مي زدم لحظه لحظه هاي زندگي ام را پي غفلتم. كجاي كار را لنگ زده بودم كه شده بود اين جا و اين ثانيه و اين مصيبت؟ كجاي دنياي زناشويي ام، زن نبودم براي مردم كه ... 

مغزم، زُق زُق مي كرد. دستم را كوبيدم روي سرم. چشم بسته هم فقط عكس را مي ديدم و آدم هايي را كه لبخند مي زدند از مزه مزه كردن گناه و خوش بودند. نفرتم را مي فشردم لاي مشتم و لعنت مي فرستادم براي خودم و باور پوچ و توخالي ام به مردي كه ... 

چشم كه وا كردم، بلند بلند زار مي زدم به حال خودم و سادگي ام. چه حماقتي؟ هنوز هم همان احمق سال هاي پيش بودم و بس. كه زنگ ناگهاني تلفن، تنم را لرزاند. چه بد موقع. مگر حالي هم مانده بود كه پاسخگو باشم؟ ولي آرام نداشت كه. زنگ مي خورد و زنگ. دست لرزانم را رساندم تا گوشي و براي ساكت كردنش، برداشتم و دوباره سرجايش برگرداندم. دستم همان جا ثابت ماند ولي دستي كه سند جرم مچاله شده در ميانش بود، روي پيشاني ام نشاندم. محال ممكن بود. او و اين اشتباه؟ نه! شايد تصور باطل خودم بوده. شايد قصه ديگري باشد و من، بد خوانده باشمش. شايد ... و اميدوارانه، دست عقب كشيدم و مشت وا كردم و عكس مچاله شده را گشودم از هم. تار مي ديدم. دست سابيدم تا پاك كنم رد اشك ها را. پلك زدم چندباره ولي تصوير مقابلم، مرد زندگي ام بود در كنار زني كه حتي با اين تصوير چروكيده هم، خوب مي شناختمش. چشمانم را به نفرت و عجز، بستم و نخواستم ببينم سند حماقت و خوش باوري خودم را. مي باريدم بي وقفه و عكس، تر مي شد به قطره قطره نم درد و بيچارگي و واماندگي من كه دوباره تلفن، زنگ خورد. سر تكان دادم. نفسم تازه نمي شد. بالا نمي آمد. خوب بود، خفه مي شدم و مي مردم. عكس را رها كردم پاي تلفن و روي ميز. سر سنگينم را جا دادم ميان حصار دستاني كه مي لرزيدند. بايد باور مي كردم؟ مگر مي شد؟ صداي زنگ بد آهنگ تلفن، پتك مي شد و فرود مي آمد توي مغزم. هيچ چيز تمامي نداشت انگار. نه من، نه اين مصيبت، نه اين زنگ، نه اين كمر درد لعنتي.

دست دراز كردم با بي حالي و اعصاب به هم ريخته، براي برداشتن گوشي. بغض كرده فرياد زدم:

ـ چيه؟ چه خبرته؟ 

صداي مردي طنين انداخت:

ـ مي بينم حسابي ريختي به هم. حتما باورت نشده؟ ولي عين واقعيته. شك نكن توي ديده هات. 

و خنديد. آب دهانم را به سختي فرو دادم كه گلويم خشك شده بود از بي نفسي و بغض. 

ـ از چي حرف مي زني؟ كي هستي تو؟ 

مستانه، قهقهه زد.

ـ مثل هميشه نشناختي. برخلاف من، تو هميشه زيادي كم لطفي. به هرحال دونستن اين كه من كي ام، توفيري به حالت نداره. چيزي كه الان مهمه، عكسيه كه توي دستاته. 

دوباره داد كشيدم سرش:

ـ لعنت به تو. پس اين عكس، كاره توئه؟ كي هستي عوضي؟ 

كمرم تير كشيد دوباره. پلك روي هم فشردم. 

ـ من كي ام؟ كسي كه خيلي دوستت داره و نمي خواد ببينه كه داري عمرت رو به پاي مردي هدر مي دي كه بهت وفادار نيست. شايد اون عكس بهت بفهمونه كه تا حالا با چه جونوري زندگي كردي. مردي كه بجز تو، يه نفر و شايد هم چندين نفر ديگه رو توي زندگي اش داره. شايد هم در تمام اين مدت، اون زن، همسر واقعي و شريك زندگي اش بوده و تو، توي حاشيه بودي و فقط نقش يه بازيچه و عروسك رو داشتي واسه لذت و هوس و.. . 

اشك مي ريختم كه كلامش را بريدم و صدايم را انداختم روي سرم:

ـ خفه شو. خفه شو و دهن كثيفت رو ببند. اينا همه مزخرفند. دروغن. 

ـ هه! اون عكس چي؟ اون زن، چطور؟ اونا، همه مزخرف و دروغن؟ خيلي احمقي. 

به هق هق افتادم و گوشي از دستم افتاد. صورتم را پنهان كردم ميان دستان لرزانم. هنوز صداي مرد غربيه مي آمد. هنوز رگباري، مي گفت و مي گفت. 

دستانم را از روي صورت داغ و خيسم، كَندم و نشاندمشان روي گوش هايم. 

ـ نمي خوام بشنوم. خفه شو، خفه شو، بسه ديگه. 

و چه ساده بودم من، كه خيال مي كردم اگر آن مرد ساكت شود، فكر من هم آرام خواهد گرفت ولي فكر من شده بود، حرف هاي مرد ناشناس و سند جرم مرد آشناي زندگي ام. خدايا! نكند تمام اين مدت را ظاهرا با من بوده ولي فكر و دلش با ... اين چند ماهه هاي دق مرگي من و او؟ روزهايي كه زود مي رفت و شب هايي كه دير مي آمد. اين همه وقت، با او بوده و من در خواب غفلت؟ اين بي تفاوتي ها، حواس پرتي ها. خدايا! از كجا پيداش شد اين زنيكه؟ 

سر سنگينم را بلند كردم. كاش حرف زده بوديم. كاش همه چيز را مي گفت. كاش نمي كشيد به اين جا و امروز ولي اين بار، كوتاه نمي آمدم. بايد لب وا مي كرد به گفتن. نوشداروي بعد از مرگ سهراب بود ولي مي ارزيد به ... 

چه مي گويم خدايا؟ بعد از اين اتفاق، با اين عكس، مي توانم همكلامش شوم؟ طاقت مي آورم به شنيدن؟ تواني مي ماند كه بنشينيم رو به روي هم و چشم در چشم، افشاگري كنيم؟ شرمش نمي آمد؟ دوباره تيغ درد، نشست بيخ پهلويم. آخم به هوا رفت. اين دردها، پيچيده بود توي تمام تن و دلم. روحم درد مي كرد. ريه هايم اكسيژن كم آورده بودند. داشتم خفه مي شدم از فشار ديوارها و آدم ها. چه مي خواستند از من؟ دست سابيدم پاي گردنم. خيس عرق بود و اشك. دستم را كشيدم تا روي سينه ام كه تند و تند بالا و پايين مي شد ولي بي نفس. و رساندم دستم را روي شكمم. گيج مي زدم و دنيا گيج مي زد گرد سرم. دست بند كردم به زير شكمم و دسته مبل. خواستم برخيزم و چاره اي كنم به حال خودم. صداي چرخيدن كليد در قفل درب، زمين گيرم كرد. 

ابرو در هم گره دادم و دست بردم تا چشمانم. رد اشك ها را پاك كردم كه درب وا شد. سلامي شنيدم و نشنيدم. نيم نگاهي به نفرت، حواله اش كردم. 

هر دو دستش پر بود از پاكت هاي خريد، آن قدري كه با پايش، درب واحد را بست. چشم گرفتم از او. ديدن نداشت نامرد. به يك آن، پر شده بودم از حس هاي بد. 

ـ شيرخشك هميشگي رو تموم كرده بودن، اصلا كمياب شده اين مارك. خيلي گشتم ولي نبود. مجبور شدم يه مارك ديگه بگيرم. دكتره مي گفت، چيز خوبيه. بيارم ببيني؟ مقوي هم هست. 

و مكث كرد.

ـ اين؟ اين صداي شيرينه؟ چرا گريه مي كنه؟ 

شيرين گريه مي كرد و من مادر، چرا نشنيده بودم؟ كجا بودم؟ غرق كدام خوشي بودم كه ناخوشي اش را نفهميدم؟ سرم گرم كدام دلگرمي زندگي ام بود كه ... كه نگاهم روي عكس پاي تلفن افتاد. چشم بستم به تاسف و حسرت. نفرت بود اما ناباوري محال. ولي حرف هاي آن مرد چه؟ اين عكس لعنتي چه؟ گرماي چيزي روي صورتم، اجبارم كرد به وا كردن بي هواي چشمانم. خودش بود كه طبق عادت هر روزه تكراري اين زندگي، كه از بيرون سر مي رسيد، مي بوسيدم. 

وهم زده، پسش زدم و خودم را توي كاناپه، عقب كشيدم. حق نداشت با اين دست ها، به من دست بزند. پاك نبودند. لمس من و ديگري با هم؟ 

هر دو خيره يكديگر بوديم. نگران، پيش پايم خراب شد. حيرتش را سوال پرسيد:

ـ محبوبه؟ چي شدي تو؟ چرا؟ نمي فهمم. چه خبره؟ اون از شيرين، حالا هم تو. تو گريه مي كني؟ نكنه بازم اون دردها؟ 

دلم فرياد مي خواست سرش. دلم نديدنش را مي خواست، نبودنش را. همه چيز اين مرد، از چشمم افتاده بود. چشم هايش، دست هايش، نفس هايش. 

صداي زنگ موبايلش، جو را عوض كرد. گوشي اش را عصبي از جيبش بيرون كشيد. يك نگاه و يك فشار روي دكمه قرمز و يك لعنتي زير لبي. تير خلاص بود برايم. دوباره سنگ روي يخ شدم. شاهد از غيب رسيده بود. 

پي گرفتن دستم بود كه به يك ضربه سخت، ردش كردم. اخم كرد.

ـ اين جا چه خبره؟ اگه حالت بده، خب يه چيزي بگو. چي شده آخه؟ 

دوباره چشم هايم به اشك نشستند و دلم به درد. چشم دزديدم از نگاهش. بدتر مي شد حالم وقتي توي چشم هايش، تصوير زني را مي ديدم غير از خودم. چشم هايش، رنگ دروغ گرفته بود و بلاهت من. 

ـ با توام محبوبه. دِ يه چيزي بگو. 

بي نگاهي، لرز افتاده به صدا، گفتم:

ـ من بايد بگم يا تو؟ 

عصبي نيم خند زد انگار.

ـ چي داري مي گي؟ اگه بابت اون شيرخشكه، كه من ... 

سر تكان دادم. گرفته ولي آرم زمزمه كردم.

ـ بس كن. 

و دستم را نشاندم روي دهانم. نفسم گير كرده بود جايي و بالا نمي آمد. 

ـ چي شده؟ به خدا كلافه شدم. جون به لبم كردي دختر. تو چرا ... 

كه مستقيم خيره شدم توي چشم هاي حقيرش. 

ـ اوني كه تماسش رو قطع كردي. كي بود؟ 

دست توي هوا تكان داد. آشكارا دست و پا گم كرده بود.

ـ خب. هه! مسخره است. اون ... خب ... اون ... يعني ... اون يه... يه مزاحمه. 

ـ همون مزاحم هميشگي؟ 

دستي كشيد روي صورت و شانه اي بالا انداخت. دردم، درد شده بود صد برابر، كه پرسيدم:

ـ زن بود يا مرد؟ 

متعجب و كلافه، نگاهم كرد. سكوتش، سكوت معني دارش كه طولاني شد، تكرار كردم سوالم را به خشمي چندين باره. نگاهش را در اتاق چرخاند و دوباره روي من متمركز شد.

ـ چه اتفاقي افتاده؟ چرا حرفاي صد تا يه غاز مي زني؟ نكنه دردات شديدتر شده. شايد ... 

دوباره فرياد شدم:

ـ پرسيدم زن بود يا ... 

ـ كه كلامم را بريد به غيظ.

ـ شنيدم. من چه مي دونم؟ چه فرقي مي كنه. من كه نمي شناختمش. مي رم ببينم شيرين چشه.

تابم بي تاب شد در برابر اين همه بي شرمي و جسارت حقارت گونه اش. عكسي را كه بي شك، نديده بودش، چنگ زدم و سمت صورتش پرت كردم.

ـ اينو چي؟ اين زني رو كه من هم مي شناسمش، تو نمي شناسي؟ اون مردي رو كه كنارشه چي؟

حركتم آن قدر ناگهاني بود كه خودم هم از تك و تا افتادم، چندين باره. ولي او، خودش را نباخت. قبل از افتادن عكس روي زمين، توي هوا قاپيد و تماشايش كرد. مات و ساكت، با چشم هايي كه چيزي از حدقه بيرون زدن نداشتند، خيره مانده بود به عكس. رنگش پريد. سرخ شد. نه، سفيد شد به سفيدي گچ ديوار. ناباوري بيداد مي كرد توي نگاهش. بريده بريده لب به كلام وا كرد:

ـ غيرممكنه. آخه ... نه ... نه ... اين؟ هه! نه، نمي تونه واقعي باشه. دروغه. كذبه محضه. 

دردم، ثانيه به ثانيه، اوج مي كشيد و بيشتر مي شد و بيشتر. 

ـ چي واقعي نيست؟ چي دروغه؟ بودن تو با اون زن، توي اون وضعيت؟ با زني كه يه روزي همسر شرعي و قانوني ات بوده و شايد هم هست؟ 

نگاه از سند جرم گرفت و چشم روي من انداخت به خشم و حيرت:

ـ خداي من؟ محبوبه؟ تو ... تو كه باور نكردي؟ اين. اين يه عكس ساختگيه. اين روزا، سرگرمي آدماي مريض و رواني، همين كاراست كه با فتوشاپ بيافتن به جون عكساي مردم. اين وسط يكي موش دوونده. يه ديوونه، خواسته ... خواسته با ما شوخي كنه. 

ـ شوخي؟ كدوم شوخي؟ تو رو خدا، تمومش كن. چطور مي توني با وجود حال و احوالم، هنوز هم بازيم بدي؟ بس نيست؟ تو تا كجا مي خواي ادامه بدي؟ من نمي كشم. مي فهمي؟ چرا ... چرا همه چي رو نمي گي؟ 

دستم را نشاندم تنگ دهانم. درد داشتم. از شدت درد، چشمانم را به هم فشردم و آخ كشيدم به درد نيرنگ و دسيسه اي كه شده بود ابزار نابودي من و زندگي ام. كه مردم شده بود، باعث و باني اش. 

ـ چي شده محبوبه؟ دردات شروع شدن؟ رنگت پريده. 

ناخواسته چشم وا كردم به دلواپسي اش. مسخره بود همه چيزش برايم. هنرپيشه خوبي نبود. بدا به حالم با اين همه اعتماد بي اعتبارشده. گريه داشت حال و روزم. 

ـ من خوبم. اون قدر خوبم كه ... تو، فقط حرف بزن. بگو داري چي مي كني؟ چند وقته اون لعنتي، برگشته؟ دوباره، دوباره از نو، شروع كرديد؟ 

ـ باورم نمي شه. اينا رو تو داري مي گي؟ ولي اين دروغه. آخه، آخه چرا داري مزخرف مي گي؟ 

عكس و دستش را كه با هم و پيش چشمم تكان تكان مي داد، پايين دادم به حرص.

ـ برام حرف بزن. از خودت و اون بگو. 

دستش را پرت كرد و عكس را ول داد. 

ـ ولي من هيچ حرفي براي گفتن ندارم. 

درد و خشم، دوباره به فريادم آورد:

ـ اما اون عكس داره با من حرف مي زنه. اون عكس داره به من مي گه كه توي عوضي با اون كثافت، چه غلطي كردي؟ اون عكس داره به من مي گه كه تمام مدت رو با يه دروغگوي پست زندگي مي كردم. كه كاش هيچ وقت، پيشت بر نمي گشتم. 

و لبي گزيدم ولي انزجارم را خالي كردم توي نگاهش.

ـ حالم ازت به هم مي خوره. ازت متنفرم. كاش همون چند ماه پيش مي مردي. كاش مرده بودي و ... 

و باز، تيغ بران و تيز درد، فرو نشست به پهلو و كمرم. هوارم به آسمان رفت. توي خودم مچاله شدم و جيغ كشيدم. تمام تنم خيس بود از عرق و صورتم خيس از اشك. نم نمك، تر مي شد زير پايم. 

ـ خدايا! چي مي شنوم؟ محبوبه، اين تويي كه داري اين اراجيف رو رديف مي كني؟ تو در مورد من چي فكر كردي؟ 

كه چنگ انداختم به دل كاناپه. راه نگاهم به اشك، بند شده بود، و راه نفسم، به بغض و حرف هاي ناگفته. 

درد، امانم را بريده بود. دم پاهايم خيس شده بود، چرا؟ كه برق زد نگاه فرشيد به چيزي شبيه به اشك. باورش نكردم. 

ـ محبوبه؟ چي به سرت اومده؟ اين چيه ديگه؟ 

نگراني اش را سپرد دست گوشي كه از جيبش بيرون كشيده بود. چشم از من بر نمي داشت كه كمي فاصله گرفت. نفسي آه گونه، كشيد.

ـ سلام سولماز. 

ـ ...

ـ آره، فرشيدم ديگه. ببين چي مي گم. 

ـ ...

و باز نگاهش خيره ماند روي خيسي پاها و تري لباس حاملگي ام. سر تكان داد. 

ـ نه، خوب نيست. نمي دونم چي شده؟ درد داره و ... و تمام جونش خيسه. 

ـ آره، واي! كيسه آبش؟ نمي دونم. 

و دست بند كرد به كمرش، بلاتكليف.

ـ ... 

ـ نمي دونم. فقط تو رو خدا، خودت رو برسون اين جا. شيرين تنهاست. مي دوني كه چه جور بچه ايه؟ از تنهايي مي ترسه. منم محبوبه رو مي رسونم بيمارستان. بجنب سولماز. 

ـ ...

و اين بار دست گذارد روي صورتش. 

ـ باشه، باشه. من خوبم. نه، چيزي نيست. فقط بيا.

ـ ... 

كه دوباره از درد، فرياد زدم. حال و احوالم، دردهايم، آشنا بودند برايم. كه تجربه شان كرده بودم توي لحظه تولد شيرينم. شيرين را هم توي بدبياري و مصيبت، به دنيا آورده بودم. دستش را كند از صورتش و دلشوره اش را به نگاهي انداخت به من:

ـ نمي تونيم صبر كنيم سولماز. حال محبوبه خوب نيست.

ـ ... 

ـ آ! ببين، من. من كليد واحد رو مي دم به خانم ملكي، همسابه كناري. از اون تحويل بگير. زن مطمئنيه. شيرين رو هم مي سپرم دستش تا برسي. 

ـ ...

ـ پاك قاطي كردم، فعلا. 

و گوشي را توي جيبش چپاند و كنارم زانو زد. دست دراز كرد تا زير بازويم را بگيرد كه باز هم پسش زدم. 

ـ به من دست نزن. برو گمشو. 

كه جا خوردم به دادي كه سرم كشيد. 

ـ من چي كار بايد بكنم، ها؟ بذارم تو و بچه از دست بريد؟ نبايد كمك كنم؟ خب، خب تو زن مني. 

ـ من، من كمك تو رو نمي خوام. من ديگه حتي، تو رو هم نمي خوام. 

دستي كشيد لاي موهاي سياهش و اعصاب خردي اش را فرياد زد:

ـ لعنت! لعنت! لعنت! 

و با مكثي گفت:

ـ داري از درد، تلف مي شي. حاليته يا نه؟ 

و باز جيغي ديگر. دوباره فرو رفتم توي كاناپه. فرشيد، آشفتگي اش را دور خودش چرخ مي زد. شيرين هنوز بي تابي مي كرد. دل فرشيد به رحم آمد و دويد سمت اتاقش. چشمانم را بستم و سعي كردم آرام تر نفس بكشم ولي مگر مي شد؟ هنوز گرفتار همان حس فشار و خفگي،بودم و فكرم هم، درگير بود. مانده بودم روي دردم تمركز كنم يا روي دل زخم خورده ام. با چنگ و دندان زندگي ام را جمع و جور كرده بودم. سخت، سر پا شده بود ولي به يك چشم به هم زدن، همه چيز خراب شد. كه چيزي روي موهايم نشست. چشم هايم را که از اشك مي سوختند، وا كردم. چه مي كرد اين ديوانه؟ من داشتم خفه مي شدم ولي فرشيد، اين شال را كشيده بود روي سرم؟ عزمم را جزم كردم براي خلاص كردن خودم از شر شالم. كه دستم را محكم گرفت و پانچوي نخي سورمه اي را هم كه با خود آورده بود، به تنم پوشاند. تقلا كردم و هوار كشيدم:

ـ نمي خوام كمكم كني. بهم دست نزن. 

هرچه من تلاش مي كردم براي رهايي، او مصمم تر مي شد به انجام كارش. 

بعد، يك دستش را گذارد پشت كمرم و دست ديگر زير زانوانم. عجيب بود ولي علي رغم وزن زيادم، در آغوشم كشيد. من كه بالا رفتم تا آغوشش، دستم بالا رفت تا صورتش. به يك آن، سيلي نشست پاي صورتش. 

هيچ نگفت و هيچ نكرد در ازاي حركت ناگهاني ام. فقط دلگرمي داد:

ـ آروم باش. تحمل كن. الان مي ريم بيمارستان. سعي كن راحت تر نفس بكشي. 

و رفت تا درب خانه و در را به زحمت وا كرد و بيرون زد. توي آسانسور، تا رسيدن به پاركينگ، مدام پي آرام كردنم بود. 

ديوانه شده بودم و تحمل بودن با او و در كنارش را نداشتم. مخصوصا كه گرماي تن داغ و تبدارش، برخلاف هميشه، آزارم مي داد. 

نه آرامش، نه آسايش، هيچ چيز با او معني نداشت. پس فقط چشمانم را بستم و اين همه درد را تك و تنها، به دوش كشيدم.

با دردم كلنجار مي رفتم كه خودم را روي صندلي ماشين يافتم و صداي او كه به گوش مي رسيد به شكنجه:

ـ مي رم ساك و وسايل بچه رو بيارم. يه خرده تحمل كن عزيزم. همين الان برمي گردم. 

چشم روي هم فشار دادم. چه چيز را بايد تحمل مي كردم؟ اين دردي كه چنبره زده بود توي تمام جانم و يا وجود او را؟ 

يك دستم را بند كردم به صندلي و دست ديگرم را فشردم روي پهلويم. چندشم مي شد از اين لباس هاي خيس تنم. چه به سرم آمده بود؟ كه با صداي بسته شدن درب ماشين و بعد هم صداي او، به خود آمدم.

ـ مي بخشيد ولي شيرين، آروم نمي گرفت. سخت راضي شد كه بمونه با خانوم ملكي. طاقت كن. دارم راه مي افتم عزيزم. 

و ترمز دستي را آزاد كرد و زد توي دنده، كه باز آهي كشيدم از ته دل و دندان به هم فشردم. با تكان ماشين، چيزي توي وجودم تكان خورد. من اين جا چه مي كردم؟ كجا مي رفتم با او؟ بودنمان با هم، معني نداشت ديگر. 

ـ جواب بده فرهاد. تو رو خدا. كجايي پسر؟ جواب بده. حتما جراحي داره. 

با تلفنش حرف مي زد و غرغر مي كرد.

ـ الو؟ الو سلام فرهاد. 

ـ ...

ـ شرمنده، مي دونم سرت شلوغه ولي محبوبه ... 

ـ ...

ـ آره، اين جوري كه دارم مي بينم، وقتشه. 

ـ ...

ـ آها! دارم ميام اون جا. فقط تو رو خدا باهاشون هماهنگ كن. محبوبه خيلي اذيته. 

ـ ...

ـ باشه ولي آخه چطوري آروم رانندگي كنم؟ اونم با اين خيابون هاي پر از دست انداز؟ 

ـ ...

ـ باشه، فهميدم. نه! من خوبم.

ـ ... 

ـ سعي مي كنم، مي بينمت. 

و با كمي وقفه، خطاب به من گفت:

ـ با فرهاد صحبت كردم. تا رسيدن به بيمارستان، اونا همه چي رو رديف مي كنن، پس طاقت بيار عزيزم. 

عزيزم؟ حالم از عزيزم گفتنش، به هم مي خورد. عقم مي آمد از او، از صدايش. هواي ماشين، شده بود نفس ها و عطرش. عقم مي آمد از اين بودن اجباري با هم. نفسم هنوز بالا نمي آمد. بالا هم كه مي آمد، پايين مي رفت با چه؟ با هوايي كه پر شده از دم و بازدم هاي يك نامرد؟ ريتم لايت موبايلش طنين انداخت توي فضاي خالي بينمان. سكوت شكسته شد، و دل من، هزار باره. 

ـ لعنتي! 

فرشيد اين را گفته بود. زنگ موبايلش قطع شد و فريادش پا گرفت:

ـ ديگه چي از جونم مي خواي كثافت؟ تو كه گند خودت رو زدي و محبوبه رو به من بد دل كردي. ديگه چي مي خواي؟ هان؟ 

ـ ...

ـ ببند دهنت رو، خفه شو. 

ـ ...

و سكوت كرد. انگار كه گوش سپرده بود به حرف هاي مخاطب آن سوي خط. كه باز داد كشيد:

ـ با اون عكس، چي رو مي خواي ثابت كني؟ تو كه مي دوني دروغه. 

ـ ...

ـ نه! اشتباه نكن. محبوبه هم مي دونه كه دروغه. الان توي شرايط جسمي و روحي خوبي نيست كه ... 

ـ ...

ـ خفه شو. تو هيچ غلطي نمي توني بكني. من از زن و بچه و زندگيم، دست نمي كشم و تا وقتي كه زنده ام، باهاشون مي مونم. 

ـ آره، آره. اين حرف اول و آخر من بوده و هست. براي هزارمين بار مي گم، ديگه هم با من تماس نگير. حاليته؟ 

و شنيدم كه گوشي اش را پرت كرد جايي، شايد روي داشبورد. و زمزمه كرد:

ـ لعنتي آشغال. 

دستم را به دندان گرفتم از درد و دوباره اشك ريختم به حال و روز امروز و حماقت هر روزم. 

ـ خوبي محبوبه؟ 

انگار كه مرا به ياد آورده باشد. جوابش را ندادم. كه خيلي ناگهاني گفت:

ـ اميدوارم در موردم فكراي بد نكني. آخه اون عكس هجو، همه ماجرا نيست. من، بايد همون روز، همه چي رو برات مي گفتم و اجازه نمي دادم كار به اين جا بكشه و اون عوضي، اين جوري ازم سوءاستفاده كنه. شرايط تو هم كه ... 

خدايا! پس حقيقت داشت؟ پس بودن با او را تاييد مي كرد؟ حالا آمده بود كه چه چيز را برايم توضيح دهد؟ رابطه عاشقانه اش را؟ دل و دلبري اش را؟ 

كه مشتي كوبيدم به پشت صندلي اش.

ـ نمي خوام، نمي خوام چيزي بشنوم. فقط ... فقط مراقب رانندگي ات باش و لال موني بگير. 

ـ اين يعني اين كه توي يه وقت و موقعيت ديگه، باهات صحبت كنم؟ 

و باز من بودم كه سكوت، چاره ام مي شد. دردم بي درمان بود. نبايد فريادش مي زدم كه رسوا كند من و زندگي ام را. كمي بعد، روي تخت روان، سمت اتاق عمل، در حركت بودم و فرشيد، پا به پاي تختم، همراهم بود. عجيب بود. چه شده بودم من؟ چرا حتي حالا و در اين موقعيت هم نمي خواستمش؟ مگر ما زن ها، در چنين لحظات سخت و حساسي، نيازمند يك حامي و پشتيبان نيستيم؟ چرا حتي دست هايش هم افاقه نمي كردند توي آرامشم؟ مگر مي شد به اين دست ها هم اعتماد كرد؟ اطمينان نداشتم به گرماي دست هايش، كه شده بود سهم ديگري. شب تولد شيرين و تنهايي ام، پيش چشمانم بود. شبي كه كنارم نبود و من، ديوانه وار، همه جا مي ديدمش و مي طلبيدمش و امشب، كنارم بود و هيچ حس تعلقي به او نداشتم. وجود نداشت انگار. نبود برايم. چشم هايم را بستم و حتي گوش هايم را. نه مي خواستم ببينمش، و نه صدايش را بشنوم. 

ديگر چيزي نفهميدم. همه چيز، هيچ شد. هيچ ...

***

پلك هاي سنگينم را به سختي از هم وا كردم ولي نور زياد، وادارم مي كرد به چندين بار پلك زدن. دوباره به آرامي چشم گشودم. 

ـ سلام خانومي. حال و احوال؟ 

درست بالاي سرم، چشمان خندان سولماز، زل زده بودند به من. علي رغم بي حالي ناشي از بيهوشي بعد از عمل، لبخند مليحي زدم. آرام به رويم خم شد و با نشاندن بوسه اي به گونه ام، هيجان زده گفت:

ـ خسته نباشي. چه گل پسري؟ چي بگم از نق و نوقش؟ بايد بهش برسي و شير بدي، بلكه رضايت بده به آروم شدن. كمكت مي كنم تا يه جوري روي تخت بشيني. مي توني كه؟ 

چشمان سنگينم را بستم و دوباره باز كردم و سر جنباندم. نرم، طوري كه به بخيه هايم فشاري وارد نشود، با كمكش، نيم خيز روي تخت نشستم و او، از تخت كوچك كنار دستم، چيزي پيچيده در ملحفه سفيد را به آغوش كشيد و با خنده گفت:

ـ الهي قربونش. يه پسر تپل و خوشگله و البته تنبل. واسه دو دقيقه، چشاش رو وا مي كنه و در عوض، دو ساعت تموم چشم مي بنده و خوابه. 

و پسركم را در ميان آغوشم سپرد.

ـ راحتي كه محبوبه؟ 

خيلي تواني براي حرف زدن در خود نمي ديدم ولي مشتاق بودم براي ديدن پسرم. پس با صدايي كم رمق گفتم:

ـ خوبم، فقط مي خوام ببينمش. 

و او در برم بود و با صداي قلبم، جان مي گرفت و نفس مي كشيد به نفسم و گرمم مي كرد به گرماي تن ظريفش، و شيره جانم را مي مكيد و جانم مي بخشيد. رنگ پوست و چهره اش، درست مثل آن روزهاي شيرين بود، فقط برخلاف او، تپل و سرحال تر به نظر مي رسيد. درحالي كه به آرامي مك مي زد و شير مي خورد، با پشت انگشتانم، پوست لطيفش را نوازش دادم. 

ـ عين يه سيب مي مونه كه نصفش كرده باشن با فرشيد. توي خونه تون، يه عكس از بچگياي فرشيد ديدم. كپي خودشه، مگه نه؟ 

نگاه از پسرم كندم و انداختم روي سولمازي كه كنارم روي لبه تخت نشسته بود. حرفش بي مقدمه بود، آن قدر كه كفايت مي كرد براي گرز شدن نام فرشيد و فرود آمدنش به سنگيني، روي سرم. 

فرشيد! امروز! آن عكس! ولي آخر چطور توانسته بود؟ با كدام جرات؟ با كدام حق؟ 

و سر عقب كشيدم و روي متكا كج كردم و باز، چشمانم را به درد و غم، روي هم فشردم. ولي برابر نگاه تاريكم فقط يك چيز بود و آن هم عكس دو نفره شان. درد داشت كه همه جا آن ها بودند با هم و من، تنها. 

ـ چي شد محبوبه؟ خوبي؟ اين شازده هنوز گرسنه است ها. زود خسته شدي. 

چشم وا كردم به كلام سولماز، ولي بغض، بدجور آزارم مي داد. سولماز، زيادي از مرحله پرت بود. 

ـ هنوز هم بابت داروي بيهوشي و عمل، گيجي. شايد هم واسه خاطر عطر اين گل هاست، به هرحال، بهت گفته باشم كه اين شكمو، تا يه شيكمه سير نخوره، ول كنت نيست، پس تنبلي رو بذار كنار و به اموراته مادرانه ات برس. 

دوباره چشم دوختم به پسر كوچولويم ولي با هر نگاه، فرشيد در نظرم زنده و زنده تر مي شد و دل من، داغدارتر. آخر اين بچه كه گناهي نكرده بود كه مورد دلسردي ام قرار بگيرد. كه سولماز رفت تا يخچال كوچك گوشه اتاق و درحالي كه در آن سرك مي كشيد، گفت:

ـ اين تو رو ببين چه خبره؟ فرشيد واقعا سنگ تموم گذاشته ولي متاسفم كه سركار خانوم، فعلا اجازه خوردن هيچ كدومشون رو نداري تا چند ساعت ديگه. ولي با اجازه، من حسابي گشنمه. 

و خم شد تا چيزي را از آن داخل بردارد، كه چيزي ديگر در دهان چپاند و با همان دهان پر گفت:

ـ اون موقع كه فرشيد تماس گرفت و خبرم كرد تا بيام، هنوز، هنوز ناهار نخورده بودم. نه كه آخر هفته ها، سرم حسابي شلوغ مي شه. 

و به سرفه افتاد و از همان جا، قوطي راني برداشت و به يك حركت بازش كرد و به دنبال سرفه هايش، سر كشيد. آرام كه شد، نفسي تازه كرد:

ـ اين شيرينيا، محشرن و منم خيلي گرسنه. 

و باز يكي ديگر از شيريني ها را برداشت و سرانجام رضايت داد به بستن درب يخچال. همان طور كه مي رفت روي صندلي بنشيند،، شيريني خامه اي را هم با، راني مي خورد. كه صداي چند ضربه به در، توي اتاق پيچيد. 

سرم را در جهت صدا، چرخاندم. در با صداي كشداري، گشوده شد. يك دسته گل و او، در ميان درب.

ثابت مانده بوديم، نگاه به نگاه هم. نگاه او، عاشقانه و نگاه من، منزجرانه. 

ـ اي بابا فرشيد! بسه تو رو خدا. باز هم گل و شيريني؟ 

كه فرشيد دستپاچه رو به سولماز گفت:

ـ آ! نه، نه. برات ناهار گرفتم. 

سولماز با شادي، قوطي خالي راني را توي سطل زباله رها كرد و سمت فرشيد رفت. شايد هم دويد و با گفتن ممنونم كه حواست به منم هست، جعبه پيتزا را از دست فرشيد قاپيد. 

داشت مي رفت كه بيرون برود و تنهايمان بگذارد كه نگاه گرفتم از هر دويشان. 

ـ خب، من ديگه مي رم و شما دو تا عاشق رو با پسرتون تنها مي ذارم. خوش بگذره. 

هنوز از در بيرون نرفته و هنوز فرشيد به تختم نزديك نشده بود كه قاطعانه گفتم:

ـ بمون سولماز، فقط تو بمون. 

فرشيد اين پا و آن پا شد. سر به زير، دست كشيد روي سرش. سولماز تعجب كرد. 

ـ وا! چرا آخه؟ فرشيد، خيلي وقته منتظره تا تو بيدار بشي و ببيندت. اون ...

كه كلامش را بريدم، با صدايي برنده تر و محكم تر از قبل:

ـ ولي من، نمي خوام ببينمش. 

ـ ديوونه شدي دختر؟ نكنه اون داروي بيهوشي، مخت رو معيوب كرده؟ اصلا مي فهمي چي داري مي گي؟ 

سر بلند كردم و بغض آلوده، فرياد زدم:

ـ آره، مي فهمم. نمي خوام ببينمش. 

كه صداي گريه پسرم، ساكتم كرد و همزمان، دردي در تنم پيچيد. سولماز كاملا جا خورده بود ولي باز هم سرسختانه گفت:

ـ اون شوهر توئه، پدر اين بچه، پدر شيرين. تو نبايد.. . 

كه فرشيد، سبد گل را روي ميز رها كرد و غمگينانه گفت:

ـ چيزي نيست سولماز. 

و با نگاهي به من ادامه داد:

ـ من مي رم. اگه اين جوري راحتي، باشه. فقط خودت رو اذيت نكن. آروم باش. تو بايد استراحت كني تا ... 

بغضم شكست و به اشك نشستم. صدايم مي لرزيد از بغض كه گفتم:

ـ برو، برو بيرون. 

سولماز، حيرت زده، جعبه پيتزا را روي ميز برگرداند و سمتم آمد و پسرم را به چشم غره اي، از آغوشم گرفت و درحالي كه سعي داشت آرامش كند، از تختم فاصله گرفت. 

چشمانم را بستم و دستانم را حتي علي رغم وجود سرم متصل به آن، روي صورتم نهادم.

ـ برو بيرون، تنهام بذار. فقط برو، نباش. 

فرشيد، آرام اعتراض كرد:

ـ ولي تو ... 

ـ من؟ ديگه هيچ مني براي تو وجود نداره. مي فهمي يا نه؟ 

و باز به بخت و اقبالم گريستم. هميشه و همه جا، پا به پايش بودم و همراهي كردم لحظه به لحظه خوشي ها و ناخوشي ها را با او. كم نياوردم، نلرزيدم. كه خيالم راحت بود به حضورش، به تكيه گاه بودنش. خواب بودم و پوچ بود. پوشالي بود تكيه گاهم. كه دستي ، دستانم را گرفتند و پايين آوردند آن ها را از صورتم. و به يك آن، در آغوش كسي بودم. به خيالم سولماز باشد براي دلداري ولي با استشمام آن عطر آشنا، چشم وا كردم و ديدمش. 

من اما نه! نمي خواستمش. محبتش را نمي خواستم. تقلا كردم به جدا شدن از او كه رهايم كند. 

ـ ولم كن. بهم دست نزن. برو گمشو. 

فرشيد، از سر ترس و شايد دلواپسي حالم، رهايم كرد و خود را عقب كشيد.

ـ آروم باش تو رو خدا. ببين چي كار كردي؟ سرمت جدا شده و داره از دستت خون مي ره. 

كه باز فرياد كشيدم سرش:

ـ برو بيرون. من، دلسوزي تو رو نمي خوام. من هيچي ازت نمي خوام. من حتي ديگه نمي خوام ببينمت. من ديگه نمي خوامت. حالم ازت به هم مي خوره. برو بيرون. نذار دهنم واشه و ... 

كه در ميان نگاه اشكبارم، ديدم به تسليم، دست بالا برد.

ـ باشه، دارم مي رم. تو فقط آروم باش. آروم. خواهش مي كنم. 

و همان طور كه عقب عقب مي رفت، قبل از اين كه نگاه بگيرم از او، دردمندانه، چشم دزديد از من. صداي او هم مي لرزيد وقتي كه سفارشم را به سولماز كرد.

ـ بايد برم. نمي تونم بمونم. مراقبش باش. سرمش جدا شده. 

كه سر تكان دادم به حرص و خشم ولي آرام گفتم:

ـ بسه ديگه، تمومش كن. 

نگاهم نكرد و ترك كرد اتاق و من را. كاش دنيايم را ترك مي كرد. سولماز ولي كه تا آن لحظه شاهدي بود بر مجادله ميانمان، با چشماني گشادشده، خيره ام بود. نوزادم را توي تختش گذارد و من من كنان گفت:

ـ بايد با دكترت حرف بزنم. تو پاك قاطي كردي. ديوونه شدي. بيچاره فرشيد. 

ـ اسم اونو جلوي من نيار. 

كه آمد سمتم و عصبي، چندين دستمال را از جعبه دستمال كاغذي روي ميز برداشت و روي جاي سرم دستم كه به خون نشسته بود، گذارد و فشارش داد. نگران و توام به غيظ گفت:

ـ موضوع چيه؟ بين شما دو تا چي گذشته؟ معني اون حرفا چي بود؟ يعني. يعني حق اون مرد، اينه؟ جوابه محبت هاش؟ 

كه دستم را از فرط فشاري كه به آن وارد مي كرد، از دستش بيرون كشيدم.

ـ هي! چه خبرته؟ معلومه چي كار مي كني؟ داغونم كردي. اين جوري كمك مي كني؟ 

كه بي هوا دستم را رها كرد و زير لب، چيزي نامفهوم گفت و از اتاق بيرون زد. 

سر تكان دادم. حس ناتواني مي كردم. يك جور آه! نمي دانم ولي حال خوبي نداشتم. آخر چرا همه ندانسته، مرا سرزنش مي كردند، ولي فرشيد نه؟ چرا همه چشم بسته بودند روي خطاهاي پيدا و پنهانش، ولي فقط من خطاكار بودم و انگشت اتهامشان كشيده بود سمتم؟ هنوز از دستم خون مي رفت و پسرم بي صدا، انگار كه خواب بود. كه درب اتاق وا و پرستار وارد شد. بلافاصله با وسايل پانسمان توي سيني همراهش، نزديكم شد:

ـ آخه چي كار داشتي به اين سرم؟ پيداست يهويي جدا شده كه اين جوري خونريزي كرده. رنگت هم پريده. به بچه شير دادي؟ 

و به انتظار جواب من نمانده، با مكثي كوتاه، دوباره پرسيد:

ـ هنوز گيجي؟ 

به تكان دادن سر اكتفا كردم و سر كج كردم روي تن متكا و چشمانم را بستم. 

ـ شوهرت رو ديدي، مگه نه؟ پس واسه چي هنوز ايستاده اون بيرون؟ نبايد توي بخش بمونه. 

با همان چشمان بسته، ابرو در هم گره كردم و دست آزادم را گذاردم روي سرم. 

شوهرم؟ هه! كدام شوهر؟ كدام زندگي؟ كدام عشق؟ كدام من؟ 

چقدر خسته بودم. چقدر دلم يك خواب آرام و شيرين مي خواست. خوابي بي كابوس. كه وقتي چشم وا كردم و بيدار شدم، روز، روزي ديگر باشد. شبيه روزهاي اول. مثل عاشقانه هاي هميشه عاشق. فقط من و او. بي ديگري. نه شبيه امروزي كه پر شده از غريبگي و غريبه ها. ولي نه! شايد اولي هم نبوده باشد. شايد از اول دروغ بوده. شايد از اول فقط دلخوشي بوده و خوش خيالي. خيالم آرام نمي گرفت و خوش نمي شد. كه به زحمت، به خواب رفتم با دلي كه پر بود از آه و حسرت و نفرت و خيالي، خالي از او.

بيدار كه شدم، پرستار برايم شام آورده بود و چقدر هم احساس ضعف و گرسنگي داشتم من. با وجود ذهن درگير و بدحالي و كسالتم، سعي كردم تمام غذايم را بخورم ولي درنهايت، با حالت دل به هم خوردگي، دست كشيدم از خوردن باقيمانده اش. بعد از شام بود كه سولماز، بي صدا پا گذارد داخل اتاق و بي حرف و بي نگاه، چراغ ها را بست و روي تخت خالي آن طرف اتاق ولو شد. نمي دانم، شايد هم خوابيد ولي به هرحال، داشت نقش همراه بيمار را بازي مي كرد. كه با نگاهي به پسرم كه خواب بود، آرام گفتم:

ـ خبر داري از شيرين؟ الان كجاست؟ 

روي تخت به حالت درازكش، به من پشت كرد و با كلامي آميخته به بي تفاوتي گفت:

ـ كجا بايد باشه؟ پيش پدرشه ديگه. 

ـ بي تابي نكرد؟ سراغ منو نگرفت، بچه ام؟ فراموش كه نكرده، بايد سر ساعت بهش شيرش رو بده؟ غذاي كمكي هم براش گذاشته بودم كه بايد ... 

كه ناگهاني روي تخت نشست و با صدايي كه سعي مي كرد بلندش نكند، گفت:

ـ آخه به من چه مربوط؟ در ضمن داري از كي حرف مي زني؟ فرشيد؟ خب چرا از خودش نمي پرسي؟ شما دو تا چتون شده؟ نه به اون شوري شور، نه به اين بي نمكي. نه اون چيزي ميگه نه تو. چي بينتون گذشته كه اين شده حال و روزتون؟ 

كمي روي تخت جابه جا شدم و همان طور كه چشمانم را مي بستم، با بي حالي گفتم:

ـ اگه توي مسائل ما دخالت نكني، ممنونت مي شم. مفهومه؟ 

عصبي، پوزخندي زد يا نزد. نمي دانم ولي گفت:

ـ دخالت نكنم؟ هه! اون موقع كه كار هر روز تو و فرشيد شده بود، راضي كردن من و فرهاد واسه ازدواج، دخالت كردن به حساب نمي اومد ولي حالا كه يه كلمه پرسيدم، چه درد تونه، شده دخالت توي مسائلتون؟ نه عزيزم. حرف دخالت نيست، قضيه پيچيده تر از اين حرفاست. 

چشمانم را با بي قيدي، باز و بسته كردم و ميان كلامش پريدم:

ـ صبر كن. اين فقط، يه دعواي معموليه زن و شوهريه، پس تو رو خدا بزرگش نكن. 

ـ اين چه دعواي بي موقعيه، آخه؟ حالا؟ توي اين وضعيت؟ درضمن، تا ديشب كه من و فرهاد پيشتون بوديم، مي گفتيد و مي خنديد و مثل آدم، خوش بوديد. چي شد يهو؟ نمي دونم ولي هرچي بوده، امروز اتفاق افتاده. 

ـ گفتم كه هيچي نييست. پس لطفا همين جا تمامش كن. 

سرانگشتانم را فشردم پاي شقيقه ام. چيزي نبود؟ يك دعواي معمولي بود؟ هه! فاجعه تر از اين، مگر مي شد؟ 

سكوت كوتاه، با نگاه طولاني و كلامش، به ته رسيد:

ـ اصلا به من چه؟ واسه چي و كي دارم خون خودم رو كثيف مي كنم؟ 

و شانه اي بالا انداخت و دوباره روي تخت دراز كشيد و كمي بعد، شب بخير نامفهومي گفت و ديگر هيچ. 

سرم را روي متكا، اين سو به آن سو كردم و نگاهم را رساندم تا پسركم. چه كوچولوي خوش خوابي. خدا را شكر كه اين سر و صداها، لحظه اي خواب نازش را برهم نزد. كاش من هم مي توانستم مثل او باشم و بي خيال همه چيز شوم و بي خيالي طي كنم. ولي مگر مي شد؟ حقيقت، چيزي فراتر و مهيب تر از بي خيالي بود. فرشيد و پريسا، دوباره با هم؟چقدر احمق و ساده بودم من كه خيال مي كردم بهترين و عاشق ترين مرد دنيا، همسرم است. همسري وفادار، كه ثمره با او بودن و در كنارش خوشي را مزه مزه كردن، شده بود شيرين و اين پسرك و يك زندگي زيبا ولي ... پس چه به سر ما و زندگي مان آمد؟ كجاي كار را اشتباه كرده بودم؟ من كه هميشه عاشقش بودم و لحظه اي محبتم را از او دريغ نكردم، پس چه شد كه چشم وا كردم و ديدم، منم و زندگي خالي از فرشيد، ولي پر از سايه هاي زشت پريسا؟ من با فرشيد چه كرده بودم كه رها شدم و سراغ ديگريي رفت كه خودش مي گفت، متنفر است از او؟ چه شد كه پريسا، دوباره عزيز شد و من، دوباره ذليل؟ سخت بود همه چيز، حتي خوابيدن، ولي چاره مي شد براي دردم، شبيه به يك مسكن. 

فردا صبح، بعد از خوردن صبحانه و دادن شير به پسرم، و حتي كمي قدم زدن در راهروي بخش به كمك سولماز، اولين كسي كه به ديدنم آمد، فرهاد بود. او هم، بعد از تبريك و مقدمه چيني و كلي از اين شاخه به آن شاخه پريدن، از فرشيد گفت و پرسيد و من، هماني را جواب دادم كه به بقيه گفته بودم. در همان حين بود كه پرستار با دسته گلي تازه وارد شد. سر تكان دادم و با بي حوصلگي گفتم:

ـ خدايا! باز هم؟ 

سولماز دسته گل را تحويل گرفت و با نگاهي به آن، تمسخروار گفت:

ـ خودت رو زحمت نده. شبيه دسته گلاي فرشيد نيست. اين دسته گل، زيادي ناميزون و بي تناسبه. انگار كسي كه اين دسته گل رو سفارش داده، هيچ گونه دقت و سليقه اي، توي سفارشش به كار نبرده. يه جوريه. انگاري هول بوده. ببخشيد ها، ولي براش مهم نبودي. اين، كار فرشيد نيست. درضمن، اون كه از صبح داره بيرون كشيك مي ده ولي بهش اجازه نمي دن بياد توي بخش تا به وقتش. حالا گل واسه چي بايد بخره؟ اِ!اين تو، يه پاكت هم هست. فرشيد كه پاكت و نامه نمي فرسته. بلده خودش حرفش رو بزنه. 

كنايه كلام سولماز را گرفتم كه دسته گل بزرگ و به واقع، ناهمگون از رنگ هاي مختلف را روي ميز گذارد و پاكت را بيرون كشيد و بالا و پايينش را برانداز كرد و با كنجكاوي گفت:

ـ هيچي ننوشته روش. بايد داخلش رو ببينم چي هست. 

و دست برد تا پاكت را باز كند كه اخم كرده گفتم:

ـ نه! لطفا بذارش روي ميز. 

ـ منظورت اينه كه كار فرشيده؟ يعني ... 

و باز اشاره اي كرد به دسته گل:

ـ يعني تا اين حد، به هم ريخته است كه حاليش نشده چه دسته گل مزخرفي سفارش داده؟ يه مشت گل هاي گرون و بعضا بي ريخت؟ 

كه فرهاد طنزگونه گفت:

ـ فكر نكنم. آخه ما دو تا برادر ، كلا خوش سليقه ايم. حتي در شرايط بحراني و ... و جنون آميز. نمونه اش هم انتخاب شما دو تا به عنوان همسره. 

و پوزخندي نشست كنج لب هايش. اما من، به حال و روزم و اين نامه تازه، تاسف مي خوردم و دست كشيدم پاي صورتم. بعد، عصبي، كجي موهايم را دادم زير روسري صورتي ام. 

ـ جنون آميز؟ 

نگاهم رفت تا خيرگي نگاه خشم گرفته سولماز روي فرهاد. ابرو بالا داد اين بار.

ـ هنوز خيلي هم دير نشده، فقط چند ماه گذشته. تو مي توني باز هم عاقل بشي، البته اگه عقلي داشته باشي. 

فرهاد مثل هميشه كه آماده به شليك جواب هاي رندانه و دندان شكن بود، آمد حمله كند به سولماز كه با خستگي گفتم:

ـ خواهش مي كنم فرهاد، سولماز. تو رو خدا، مسائل و دعواهاي خانوادگي تون رو جايي ديگه مطرح كنيد. من به اندازه كافي، مشغله فكري دارم. 

ولي سولماز، خيلي قاطع در حالي كه چشم نمي گرفت از فرهاد، عصبانيتش را خالي كرد:

ـ نه! بايد همه چي رو همين جا حل كرد. تو شاهد خوبي هستي. 

خواستم چيزي بگويم كه فرهاد، رفت تا برادرزاده اش. رويش خم شد و دست كوچكش را طولاني بوسيد. بعد سمت سولماز چرخ زد و همان طور كه از كنارش مي گذشت، شنيدم كه گفت:

ـ متاسفم كه هنوز هم ظرفيت شوخي هاي منو نداري. من و تويي كه هنوز همديگه رو نشناختيم، چطوري قراره يه عمر با هم زندگي كنيم؟ 

و سر سمت من گرداند.

ـ باز هم تبريك مي گم. استراحت كن. بعدازظهر مي توني بري خونه. فقط خوبه كه تا اون موقع، چند دقيقه اي رو باز هم قدم بزني. پس تا بعد. 

و سمت درب اتاق مي رفت كه سولماز گرفته گفت:

ـ صبر كن ببينم. تو هرچي دلت خواست مي گي و مي ري؟ صبر كن فرهاد. بايد به من جواب بدي. 

و او هم از پي اش، اتاق را ترك كرد. سر تكان دادم.

ـ اين دو تا كي مي خوان، بزرگ بشن؟ 

كه چشمم به پاكت روي ميز افتاد. چه چيز را مي خواست، ثابت كند؟ همه چيز، مثل روز، روشن بود. نكند فكر كرده با نوشتن نامه و توجيه اشتباهش، مي تواند همه چيز را عوض كند؟ ولي قلب من شكسته و بند زدن ندارد ديگر. با اين فكر، نگاهم را كج كردم تا پسرم. و بعد، باز رسيدم به دسته گل. شك نداشتم كه هيچ كدام اين گل ها، حتي آن گل هاي گرانقيمت، سليقه فرشيد نبود. فرشيد خوب مي دانست كه من چه گل هايي و با چه رنگي را مي پسندم. 

تمام گل هاي توي اتاق، كار خودش بود ولي اين آخري نه!

آرام روي تخت نشستم و با تكيه به دستم، سعي كردم بلند شوم. هنوز كمي درد داشتم. پايم كه روي زمين محكم شد، خود را از تخت كندم و دستم را بند كردم زير شكمم. بايد راه مي رفتم. يك دست به كمر، دست ديگر به شكم، آرام و قدم به قدم راه افتادم و طول اتاق را رفتم و بعد عرضش را. احمقانه است ولي در هر چرخش و رفت و برگشتي، نگاهم به پاكت روي ميز ختم مي شد. هر بار چشمانم را مي بستم و خودم را به بي خيالي مي زدم ولي ... سرانجام با خودم كنار آمدم و سمت ميز رفتم. مسلما چند خط، دست نوشته بود و با كمي چاشني خواهش و التماس و احتمالا توضيح در مورد اشتباهاتش. يك بار مي خواندمش و بعد هم خلاص. از اين آشفتگي و پريشاني كه بهتر بود. نزديك ميز، دستم را از كمرم رها كردم و با دستي لرزان، پاكت را برداشتم. عصبي شده بودم. دست ديگرم را هم آزاد كردم تا راحت تر بتوانم پاكت را باز كنم كه دردي توي تنم پيچيد. تحمل كردم و پاكت را گشودم. اين كه نامه نبود. دستم لرزيد و پاكت و عكس را رها كردم. پايم سست شد و به پايين كشيده شدم. اتاق را كوبيده بودند توي سرم و شايد هم دنيا را با همه بزرگي اش. غيرقابل تحمل بود. خواستم دستم را به تخت بگيرم ولي با بدترين حال ممكن، نقش زمين شدم. انگار تمام اتاق، دور سرم چرخ مي زد. نفسم بالا نمي آمد. چشمانم را بستم و مثل تمام اين مدت، بغض كردم. چه ساده با خودم فكر مي كردم كه فقط همان جا و همان يك بار را با هم بوده اند. كه سادگي و دروغين بوده ولي دوباره با هم، در مكان و حال و احوالي ديگر. لعنت به سادگي ام. لعنت به اعتماد بيش از حدم به فرشيد. لعنت به من. لعنت به فرشيد. لعنت به پريسا. اشك هايم تند و تند، فاصله چشم ها تا صورتم را طي مي كردند و روي زمين مي افتادند. آرام چشم وا كردم. چه بوي ماده ضدعفوني كننده اي مي داد اين كف پوش و درست در راستاي نگاهم، همان عكس لعنتي، افتاده بود. خواستم سر برگردانم و نبينم، ولي انگار چسبيده بودم به زمين. زمان هم از حركت مانده بود. تنم به شدت درد مي كرد و روي جاي بخيه هايم، از همه بيشتر. بالاخره، به سختي دست دراز كردم سمت عكس و چنگ انداختم به آن و روي زمين كشيدمش تا خودم. خواستم پاره اش كنم ولي متوجه نوشته پشت عكس شدم. چند بار پلك زدم، چون يكي دو قطره اشك، برگشته بود توي چشمم.

ـ باورم نمي شه با وجود يه همچين شوهري، دوباره رضايت داده باشي به بچه دار شدن از اون. خوب بهش نگاه كن. اون هميشه مال من بوده و هست. 

دستم را نشاندم روي دهانم. به هق هق افتاده بودم. عكس را مچاله كردم. پس اين عكس ها و دسته گل، كار خود پريسا بوده؟ دلم فرياد مي خواست و يا حتي بلند بلند گريه كردن. خسته شده بودم از بي صدا زار زدن. خسته شده بودم بس كه دردم را نگفتم و تلنبار كردم توي دل صاب مرده ام. خسته شده بودم از زندگي و بازي هايش. خسته شده بودم از خود بي خودم ولي فقط به بستن چشم هايم اكتفا كردم و درد ريختم روي درد. هيچ حالي براي برخاستن و تغيير وضعيت نداشتم. يك جوري، جاخوش كرده بودم. برخيزم كه چه؟ بايستم كه چه؟ خراب شده بودم. شكسته بودم. 

ـ چي شده؟ تو چرا؟ چرا اين جا افتادي؟ چي شدي تو؟ د ِ، يه چيزي بگو محبوبه. 

صداي يك مرد بود. مسلما يك فرد آشنا، چون مرا با نام كوچك صدا كرد. شايد فرهاد ولي نايي براي بروز هيچ عكس العملي نداشتم، چه برسد به جواب پس دادن و يا حتي تمركز براي شناختن صاحب صدا. حتي چشمانم را باز نكردم ولي صداي قدم ها و بعد فريادش را به وضوح مي شنيدم:

ـ كمك! پرستار. كمك! كسي اين جا نيست؟ و باز قدم هايي كه به من ختم شد و همان صداي نگران:

ـ چي شده؟ چرا حرف نمي زني؟ چرا لباست خوني شده؟ 

هنوز اشك مي ريختم و به خودم و بدبختي هايم فكر مي كردم و تف و لعنت مي فرستادم براي اين و آن كه حس كردم دستي زير گردن و بعد زانوانم قرار گرفت و به يك حركت، در آغوشي جا گرفتم. 

ترسيدم. فرهاد داشت چه مي كرد؟ سريع چشم وا كردم و علي رغم سوزش چشم ها و درد تنم، سعي كردم خود را از دستش رها كنم، كه ميان تيره و تار ِاشك هايم، او را ديدم. دستم را به شدت به سمتش روانه كردم و سيلي محكم، با نفرت تمام، روي صورتش نشاندم. چرا حس مي كردم اين صحنه را قبلا جايي ديده ام و يا اين كار را دفعه چندمي است كه انجام مي دهم؟ 

نگاهش رويم ثابت ماند. چشم هايش، سرخ و ملتهب بودند. انگار كه ديشب را شب زنده داري كرده و بيدار بوده اما بي تفاوت به رفتارم، مرا روي تخت خواباند.

ـ آروم باش عزيزم. الان پرستار مياد. 

و زنگ كنار تخت را فشرد.

ـ چي شد كه افتادي؟ جاييت درد نمي كنه؟ دارم چي مي پرسم؟ لباست خوني شده. بذار ببينم چه بلايي به سرت اومده. 

و دست كشيد سمت شكم و لباسم كه دستش را پس زدم و عكس مچاله شده توي دست ديگرم را پرت كردم سمتش. 

ـ به من دست نزن! برو بيرون. ديگه نمي خوام ببينمت. ازت بدم مياد. بفهم اينو. 

ـ معلومه داري چي مي گي؟ بذار ببينم چي شده؟ 

ـ چرا نمي فهمي؟ نمي خوام، برو بيرون. 

كه عكس مچاله شده را برداشت از پيش پايش و با نگاهي به آن، ابرو در هم انداخت.دستي برد لاي موهايش. چند بار عقب و جلو رفت. سرانجام، عكس را مچاله تر كرد و با حالي آشفته، سمت سطل زباله گوشه اتاق انداخت. 

ـ به خدا قسم كه اين ها ... اين ها فقط نقشه پريساست. اون خيلي وقته كه مي خواد ما رو از هم جدا كنه و من اجازه اين غلطا رو بهش ندادم. حالا هم دست به دامن اين عكساي فتوشاپي شده تا ... 

سرم را برخلاف او گرداندم و منزجرانه گفتم:

ـ من و تو خيلي وقته از هم جداييم و تو اين رو نفهميدي هيچ وقت. حتي وقتي با پريسا خوش مي گذروندي. 

كه ناغافل، دستم را گرفت. 

ـ باور كن، اين عكس ها همه دروغند. تك به تكشون. من هيچ وقت نخواستم با اون باشم. من فقط ... 

جمله اش را تمام نكرده، تلاش كردم تا دستم را از دستش بيرون بكشم ولي او به سختي، دستم را گرفته بود.

ـ ولم كن. ديگه چي از جونم مي خواي؟ بيا و همين ته مونده جون رو هم بگير و خلاصم كن كه ديگه نبينم و تحمل نكنم. كه ديگه نمي كشم. ديگه بسه برام. 

ـ مي خوام حرفام رو بشنوي. مگه همين رو نمي خواستي؟ بذار همه چي رو برات بگم. بذار خلاص بشم. همه چي از اون بعداز ظهر لعنتي شروع شد كه رفته بودم پيش پژمان. روز فسخ قرارداد. اون جا بود كه ... 

كه فرياد زدم:

ـ نمي خوام صداتو بشنوم. برو بيرون. هيچي نمي خوام بدونم. حتي نمي خوام ببينمت. 

ـ اين جا چه خبره؟ شما داريد چي كار مي كنيد آقا؟ 

نگاهم رفت تا پرستاري كه پا گذارده بود توي اتاق و با ديدن من و فرشيد در آن حال، عقب گرد كرد و سر بيرون برد از اتاق.

ـ دكتر رو خبر كنيد، يكي هم بياد كمك من. 

ـ تو رو خدا بگيد ولم كنه. خواهش مي كنم ببريدش بيرون. 

پرستار با اين حرف من، ترسيده به سمتمان برگشت كه در ميان درب، سولماز را ديدم. انگار تمام مسير را دويده باشد. نفس زنان گفت:

ـ توي راهرو بودم كه صداتو شنيدم. چي شده فرشيد؟ 

سر تكان داد فرشيد.

ـ نمي دونم، نمي دونم. فقط وقتي اومدم، ديدم افتاده بود روي زمين. لباسش هم ... نمي ذاره ببينم چي شده. 

كه به التماس گفتم:

ـ سولماز تو بهش بگو، بگو دست از سرم برداره، بگو ولم كنه. 

و اشك امانم را بريد و بي كلامم كرد. نه پرستار مي دانست كه چه بايد بكند و نه سولماز. همه مستاصل و بلاتكليف، مانده بودند به تماشاي من و فرشيد و اصرار او براي حرف زدن و دست و پا زدن من براي نديدن و نشنيدن. 

ـ چي شده؟ صداتون تمام بخش رو برداشته. 

كه سولماز گفت:

ـ شكر، به موقع رسيدي. بيا فرشيد رو ببر بيرون. گفتم كه نبايد محبوبه رو مي ديد. ببين چي شده؟ 

فرهاد آمد تا فرشيد و سعي كرد او را از من جدا كند. كه فرشيد، با همان حالش گفت:

ـ بايد به حرفام گوش بده. حق نداره در موردم بد قضاوت كنه. بايد همه حقيقت رو بدونه. 

و فشار دستش، تنگ دستم، بيشتر و بيشتر شد.

كه سولماز گفت:

ـ حالا؟ توي اين شرايط؟ مگه حالش رو نمي بيني؟ اَه! صداي اين بچه رو هم درآورديد. 

و رفت تا تخت كودكم، كه با دست آزادم، چنگ زدم به التماس، دستش را.

ـ نمي خوام، داغونم. بودنش، بدترم مي كنه. بفرستيدش بره. بندازيدش بيرون. 

و جيغ كشيدم. از ميان اشك هايم ديدم كه دستش را رها كرد و پسرم را در آغوش كشيد تا آرامش كند. 

ـ تو حق نداري متهمم كني. من هيچ گناهي نكردم. اگه كاري هم كردم، فقط به خاطر زندگيمون بوده. به خاطر تو كه همه چيزمي. بايد گوش كني، مجبوري! مي فهمي؟ 

چندشم مي شد از گرمي دستش. سرسختانه دستم را مي فشرد. شك نداشتم كه قفل دستش، وا نمي شد از دستم. 

ـ حالم خوب نيست. ببريدش بيرون. داره آزارم مي ده. تو رو خدا به فريادم برسيد. 

خلاصي نداشتم. تمام نمي شد بودنش ولي در اوج نااميدي حضورش و ناتواني وجودم، دستم ول شد. فرهاد آزادم كرد و با خودش برد او را. 

ـ ولم كن فرهاد، بذار حرفامو بزنم. بسه هرچي رعايت حالش رو كردم كه هر روز كوتاه اومدم توي حرف زدن كه ال نشه و بل نشه و فلان بلا نياد به سر اون و بچه هام ولي ديگه بسه. ديگه قراره چه به سرمون بياد؟ بلا از اين بدتر كه داره زندگي ام از هم مي پاشه؟ 

و در برابر اجبار فرهاد، رو كرد به من به خشم:

ـ تو به من شك كردي. مي فهمي يعني چي؟ وا مصيبتا! به كجا رسيديم؟ بايد گوش كني. بايد بفهمي چي كشيدم كه هميشه خدا، توي هر بزنگاه، تنها بودم و بي تو. كه براي تو، صبر كردم و طاقت. ولي بسه، بايد بشنوي. 

كه جيغ كشيدم بدتر از قبل و دست هايم را فشردم روي گوش هايم.

ـ صداتو ببر! خفه شو! نمي خوام صداتو بشنوم. برو، برو و ديگه هيچ وقت برنگرد، هيچ وقت. 

و هق هقم، خفه كرد مرا. بي جان، وا رفتم روي تخت. 

پلك زدم و ديدم كه بي حرف و بي مقاومت و بي زور فرهاد، بيرون رفت. پلك زدم و سوخت دستم و چيزي خنك ميان رگ هايم نشست و عطش جانم سيراب شد. پلک زدم و لباسم كنار رفت و بوي تند ماده ضدعفوني توي مشامم پيچيد و تنم خيس شد و ... پلك زدم و تار شد نگاهم. پلك زدم و ديگر وا نشد چشمانم. 

***

دو روز آينده را بيمارستان نشين شدم، بابت زخمي كه مجدد بخيه شده بود و كوفتگي هاي مختصري كه سر افتادنم از تخت، نصيبم شدند. مانده بودم آن جا كه بهتر شوم ولي همان بعدازظهر، دسته گل بعدي همراه با يك عكس ديگر، شوك تازه را وارد كرد. كلافه بودم. پريسا تا كي مي خواست ادامه دهد؟ شايد مي خواست از پا دربياوردم ولي كور خوانده بود. من مبارزه مي كردم و دوام مي آوردم. فرشيد به درك! فرزندانم چه؟ اما آيا مي توانستم، وقتي كه امروزم فردا مي شد با دسته گل و عكس تازه اي كه تار مي كرد روزگارم را و كم مي كرد توانم را؟ وضع روحي ام به هم ريخته بود، آن قدري كه نه فقط ميلي به خوردن غذا نداشتم كه حتي نمي توانستم به پسرم هم برسم و يا شيرين را ببينم. شيريني كه بيشتر روزش را يا در مهدكودك سر مي كرد و يا با پدرش. هر روز گل و عكس. هر روز يك تصوير تازه از يك بودن قديمي و ماندگار. هر روز يك درد به دردهايم. هر روز اشك و اشك. هر روز، شبيه ديروز. هيچ كاري از دستم بر نمي آمد، جز اين كه عكس ها را حتي بي مچاله كردن، رها كنم ميان آشغال هايي كه آن دو نفر از جنس شان بودند. چاره اي نداشتم. يك جوري، عادت كرده بودم به ديدن عكس ها. دردشان، صبورم كرده بود. ايمن شده بودم. ديگر اشك نمي ريختم. باورم شده بود كه بازنده اصلي من هستم و بوده ام، پس مبارزه، بي معني مي شد توي اين گير و دار ولي پريسا، تا نابودي كامل من، ادامه مي داد و پافشاري مي كرد به تكرار. 

شش روز از زايمانم مي گذشت و من، سرم به دست، روي تخت بيمارستان، دور از فرزندانم، به هواي بهبودي، بدتر مي شدم از بد. همان روز بود كه سولماز خبر داد كه فرشيد براي پسرم شناسنامه گرفته.

ـ تو اين اسم رو مي پسندي يا فقط سليقه فرشيده؟ چه جوري به ذهنش رسيده؟ شروين؟ 

نگاهم را با بي حالي چرخاندم رو به شروين كوچولو. اين همان اسمي بود كه هر دو رويش تواق داشتيم ولي افسوس كه ديگر توافقي نمانده بود ميانمان، ديگر حتي ما هم معنا نداشت. 

روز هفتم، به پيشنهاد دكتر صولتي، پزشك معالجم، براي ادامه درمان در منزل مرخص شدم ولي من، خانه اي كه فرشيد در آن باشد، خانه ام نمي شد. من بر نمي گشتم به او. پس بنا به تقاضايم از سولماز، راهي منزل او شدم. هنگام ظهر، بعد از خوردن اجباري چند لقمه غذاي بد طعم بيمارستان و شير دادن به شروين، خستگي و بدحالي ام را به خواب رفتم كه با هياهويي بيدار شدم.

چشم كه وا كردم، اتاق تقريبا شلوغ بود. چند پرستار و در ميانشان سولماز كه موبايل به دست، قدم مي زد.

ـ تو رو خدا خودت رو برسون. نمي دونم.

ـ ... 

ـ دارم بهت مي گم نمي دونم. اصلا اين جا هيچكي هيچي نمي دونه. نمي دونن چطور اتفاق افتاده.

ـ ... 

ـ من؟ به من چه. مگه من محافظ زن و بچه توام؟ 

ـ ...

ـ دستت درد نكنه. خب رفتم تا خونه رو براي اومدنش آماده كنم كه ... 

روي تخت نيم خيز نشستم كه يكي از پرستارها با حالي غريب گفت:

ـ بخواب، تكون نخور. 

چشمانم را مالش دادم.

ـ آخه چرا؟ من كه چيزيم نيست. مرخص دارم مي شم. بايد خيلي وقت باشه كه خوابيدم؟ 

كه فرهاد هم سر رسيد. سلامي گفته و نگفته، سمت سولماز رفت و بي تفاوت نسبت به مكالمه اش با تلفن همراهش، بازويش را گرفت و با خود به بيرون اتاق كشيد. 

ابرويي بالا دادم و دستي به موهايم، روسري ام را جلو كشيدم. چه خبر شده بود؟ چرا همه يك جوري، آشفته و به هم ريخته بودند؟ كه سرپرستار بخش هم از اتاق خارج شد. پرستار اولي هم بيرون مي رفت كه گفتم:

ـ چي شده؟ موضوع چيه؟ 

پرستار دستپاچه و رنگ پريده بود.

ـ موضوع؟ موضوع؟ آ! چي بگم؟ من ... من ... 

كه با يادآوري چيزي به ميان كلامش پريدم:

ـ مي شه كمك كنيد تا لباسم رو عوض كنم؟ فكر مي كنم كاراي ترخيصم انجام شده تا حالا. اگر نمي تونيد كمكم كنيد، پس حداقل به همراهم بگيد. كلي كار داريم. شروين رو هم بايد آماده كنم. 

و درحالي كه از روي تخت بلند مي شدم تا سراغ شروين بروم ، گفتم:

ـ بهتره اول به شروين شير بدم، بعد ...

كه پرستار سد راه شد.

ـ نه، بذار براي بعد. 

نگاه و رفتارش عجيب بود. نگران شدم بي هوا. چه اتفاقي افتاده بود. 

ـ تو بايد هنوز ... هنوز بايد استراحت كني. 

ـ معلومه شما چي مي گيد، خانوم؟ من امروز مرخصم. لطفا بريد كنار تا به پسرم برسم. 

و خواستم كنارش بزنم كه صداي فرهاد توي اتاق پيچيد:

ـ محبوبه. من، شروين رو زودتر بردم خونه. اون الان پيش خاله طلعت و شيرينه. مي گم سولماز، بياد و كمكت كنه. 

جا خوردم. برگشتم در جهت فرهاد.

ـ آخه چرا؟ خب، با خودم مي موند. اون بايد ... بايد شير مي خورد. 

ـ گفتم كه خواستم كاراي ترخيصت رو سريع تر انجام بدم. 

ـ صبر كن. چي داري مي گي؟ يعني شروين، مانع ترخيص من بود؟ 

دستي پاي بيني اش كشيد. عصبي بود. 

ـ شما اين جا چي كار داري خانوم؟ تشريف ببريد دنبال كارتون. بر و بر منو تماشا مي كنه. 

پرستار، به فرياد فرهاد، سر به زير از اتاق بيرون زد. 

فرهاد را اين طور نديده بودم. حيرت زده و كنجكاو نگاهش كردم.

ـ فرهاد؟ 

ـ اي بابا! محبوبه؟ چرا اين قدر گير مي دي؟ تو مي خواي بري خونه يا نه؟ بچه هات منتظرن. 

ـ باشه، باشه ولي شما؟ چرا همه تون يه جوري شديد؟ خبريه؟ 

ـ خبر از اين مهم تر كه داري مرخص مي شي؟ مي خواي حاضر بشي؟ 

ـ مي شه سولماز رو صدا كني؟ 

سري به تاييد تكان داد و از زير نگاهم، جا خالي داد و بيرون رفت.

تمام فكرم شده بود اين كه چرا شروين را بدون من، بي خبر برده بودند خانه، كه سولماز سر رسيد. چشم هايش قرمز بودند و دستپاچه تر و پريشان تر از بقيه ها. سوال پيچش كردم، بلكه چيزي دستگيرم شود ولي بي جواب، ساكم را جمع و جور و در تعويض و پوشيدن لباس كمك كرد. توي ماشين فرهاد، سكوت محض، به سنگيني سايه انداخته بود. حال اين زن و شوهر را نمي فهميدم. چيزي آزارشان مي داد. چيزي ناآرامشان مي كرد كه تلفن فرهاد، زنگ خورد. گوشي را با يك دست بالا آورد و با نگاهي سريع روي صفحه آن، اتومبيلش را تا كنار اتوبان هدايت كرد و پاسخ داد:

ـ جانم. سلام. چه خبر؟ 

ـ ...

ـ عين تو، هيچي. 

ـ ...

لحظه اي مكث كرد و دستش را تكيه داد به شيشه پايين كشيده ماشين. گوش مي كرد انگار به حرف هاي مخاطبش. كه يک نگاه به سولماز، يک نگاه رو به عقب، تحويل من داد و از اتومبيل بيرون زد. دستش به درب بند بود هنور كه شنيدم.

ـ پليس رو بايد در جريان بذاري. بهترين راه حل ممكن، همينه. نه اين كه دست روي دست بذاريم تا ... 

كه درب را بست و چند قدم دور شد. حيرت زده و نگران تر، سر رساندم تا نزديك سولماز و دست نشاندم روي شانه اش.

ـ داستان چيه سولماز؟ چه خبره؟ مشكلي براي فرهاد پيش اومده؟ آدم ترس برش مي داره. پليس چرا؟ 

سولماز بي نگاهي به من، شانه خالي كرد از زير دستم و سر كج كرد و چشم انداخت به بيرون. 

ـ هيچي نمي دونم. هيچي. 

صداي آهسته و بغض كرده اش، بيشتر ترساندم.

ـ وا! تو ديگه چته سولماز؟ از بعد از ظهري به اين ور، توي خودتي و دهن وا نكردي. اصلا همتون يه چيزي تون مي شه. نكنه ... نكنه ... 

و مكثي كردم و دلشوره ام را با فكري كه مثل برق از ذهنم گذشت، به زبان آوردم:

ـ شايد ... شايد اتفاقي براي كسي افتاده؟ شيرين يا ... يا شروين. د ِ يه حرفي بزن. كشتيد منو. 

سولماز اما ناغافل، دو دستش را گذارد روي سرش و فرياد زد:

ـ نمي دونم. نمي دونم. 

با اين هوار بي هوا، حتي صدايم هم به لرز افتاده بود شبيه تنم. 

ـ قسم مي خورم ... قسم مي خورم يه چيزي شده. از حال تو و بقيه مي تونم بفهمم. 

و بغض كردم ولي سولماز، بي جوابم گذارد دوباره. 

به زحمت، از اتومبيل پياده شدم و رفتم تا فرهاد و مقابلش ايستادم و خيلي فرز، بي توجه نسبت به مكالمه اش، گوشي را پايين دادم با دستش.

ـ مي گي چي شده يا نه؟ چي رو از من مخفي مي كنيد؟ پليس براي چي؟ 

ـ اِ! تو چته محبوبه؟ دارم صحبت مي كنم مثلا. 

ـ سولماز چشه؟ چرا اين جوري رفتار مي كنيد؟ دارم مي ترسم. اگه چيزي شده يا براي ... براي كسي اتفاقي افتاده، خب بگيد ديگه. 

نگاه از نگاهم گرفت و دستش را با گوشي بالا آورد.

ـ بعدا باهات تماس مي گيرم، فعلا. 

و گوشي را چپاند توي جيبش و نگاهش را سر داد تا همسرش و سري تكان داد و باز رسيد به نگاه پرسشگر من.

ـ نچ! چي بگم آخه؟ چيزي نشده خانم. چرا الكي خودت رو اذيت مي كني. برگرد توي ماشين. بجنب ديگه. فسقلي ها منتظرن. 

قبل از اين كه هدايتم كند تا ماشين و درب را وا كند برايم، شكاكانه پرسيدم:

ـ يعني چي؟ 

گوشه لبش بالا جست و ابروهايش.

ـ چي و يعني چي؟ 

ـ يعني ... يعني همه چي خوبه؟ همه خوبن؟ بچه ها؟ 

درب را وا كرد و دستش را توي هوا، به نشان دادن مسير، پشت كمرم نگه داشت و لبخند زد.

ـ آره، همه خوبند.

ـ ولي ... ولي پس سولماز چشه؟ موضوع پليس؟ 

نشستم روي صندلي عقب و درب را بست و خودش هم روي صندلي جلو نشست و چشم دوخت به سولمازي كه هنوز خيره دنياي بيرون بود. دستش را نرم و با محبت، نشاند پاي گونه سولماز. 

ـ تقصير منه، من اذيتش كردم. 

سولماز، دور از انتظار، دستش را پس زد و خود را عقب كشيد.

ـ بسه فرهاد، تو چطور مي توني؟

فرهاد اما، سوييچ را چرخاند .

ـ سولمازم، اين جا جاي جنگ و مرافعه من و تو نيست، قربونت. بذار براي بعد. زشته به خدا. 

و دل داد به رانندگي اش.

ـ مي بيني محبوبه؟ هنوز هيچي نشده، من رو جلوي تو هم ضايع مي كنه. يعني يعني، با حضور شاهد، اومده بودم عذرخواهي بابت تخلف. خدا به داد بعدا برسه كه قراره بريم زير يه سقف. 

حرف هاي فرهاد و لبخندهاي متينش، آرامش را اندك اندك، رسوخ مي داد به جان و دلم ولي سولماز، دوباره به گريه افتاده بود. نمي دانم چه بينشان گذشته و فرهاد چه كرده بود كه سولماز، راضي به گذشت نمي شد. در تمام مدت و در تمام طول مسير تا رسيدن به خانه، دست سولماز توي دست فرهاد بود ولي سولماز، خودش نمي شد. با اولين قدم به داخل خانه سولماز، خاطرات قديم، پيش چشمم رژه رفتند.نازي، مهتا، سهراب، نگين و ... 

همان جا بود كه بعد از چند ماه، يعني دقيقا بعد از جشن عقد فرهاد و سولماز، خاله طلعت را مي ديدم. خاله مهرباني كه شيرينك من، جا خوش كرده بود ميان آغوشش. مشتاق براي عطر تن دخترم و بوسيدنش، آغوش وا كردم به رويش ولي برخلاف انتظارم، سر توي آغوش خاله طلعت پنهان كرد و به گريه افتاد. ابرو در هم گره دادم. و نگاه حيرانم را انداختم روي طلعت. دست دراز كردم براي نوازش شيرين كه فريادش به هوا رفت و تنگ تر، خود را به طلعت چسباند. 

ـ ولش كن مادر. غريبي مي كنه بچه، بس كه تو رو نديده. خوب مي شه. صبر كن. 

ـ ولي خاله، شيرين به من وابسته بوده. حالا چرا؟ 

ـ بسه محبوبه، زيادي تكون تكون نخور. مراقب اون بخيه ها باش. تو هنوز هم به استراحت نياز داري. 

فرهاد اين را گفت و سر كج كرد براي بوسيدن پيشاني دخترم. 

ـ اين وروجك عمو هم خوب مي شه با مامانش. بهش حق بده. يه هفته است تو رو نديده، حقته كه باهات قهر كنه. آخه هر وقت مي اومد بيمارستان، يا بدحال بودي يا خواب. 

و شيرين را از طلعت گرفت و باز گونه اش را بوسيد.

ـ آ قربون اين عسلك برم. چشاشو ببين. الهي! 

صداي بابا گفتن شيرين را مي شنيدم و پر مي شدم از حس هاي بدتر از بد. دخترم از من مي ترسيد؟ فرار مي كرد از من؟ حسادت مي كردم به فرشيد. حتي حسادت مي كردم به فرهادي كه عزيزتر از من مادر شده بود براي دخترم. 

ـ قدم نو رسيده مبارك عزيزم. مي گن خيلي خوشگله، اون شازده پسرت. حواس كه نمي ذارن واسه آدم. خودت خوبي؟ بهتري؟ 

خودم را از آغوش و از زير بوسه هاي طلعت بيرون كشيدم ، شگفت زده گفتم:

ـ خاله؟ كيا مي گن؟ مگه شما خودتون شروين رو نديديد؟ اون كه ... مگه اين جا نيست؟ مگه پيش شما نيست؟ 

طلعت، گيچ شده بود به كلامم.

ـ چي مي گي مادر؟ من تازه دو ساعته اين جام ولي ... 

كه فرهاد پريد به ميان كلامش:

ـ خاله جان! شما كه ... شروين كه ... 

و دست طلعت را گرفت و با خودش برد تا آشپزخانه. 

ـ شروين كه بالاست پيش شكوه خانوم، دوست سولماز. حتما يادش رفته به شما بگه. آخه بهش سپرده بودم مراقبش باشه و بخوابونش تا ما برسيم. 

ـ حالت خوبه فرهاد؟ كسي كه اين جا نيست. 

كه فرهاد باز حرف به حرفش شد.

ـ محبوبه جان، شما واسه چي ايستادي؟ بشين ديگه. 

سر تكان دادم به انكار.

ـ نه، مي رم بالا پيش شروين. حتما ديگه گرسنه اش شده. بچه ام چرا گريه نمي كنه؟ 

ـ نه، نه. اصلا بهتره ... بهتره بري اول يه دوش بگيري. خيلي برات لازمه. سولماز هم كمكت مي كنه. شروين هنوز خوابه. بيدار كه شد، برو سراغش. 

و همان طور كه دست گره زده بود تنگ بازوي طلعت، راه آشپزخانه را طي كرد و رسيدند به حياط خلوت. آرام روي كاناپه فرود آمدم. سولماز كه خيلي زودتر از من و بقيه، نشسته بود، سر ميان حصار دستانش داشت. 

ـ چت شده سولماز؟ حالت خوب نيست؟ 

سرش را بلند كرد و عصبي، چشم انداخت به من.

ـ چرا سوالاي تكراري مي پرسي؟ يا برو توي اون اتاق استراحت كن، يا اين كه يه دوش بگير. به من هم گير نده لطفا. فقط بذار بفهمم چي شده؟ 

ـ باشه ولي اين دليل نمي شه كه مسائل و درگيري هاي خصوصي خودت و فرهاد رو به ديگران انعكاس بدي. اين زندگي تو و فرهاده و به ديگران هيچ دخلي نداره. 

نگاهش رنگ تعجب گرفت و حتي نوعي تمسخر.

ـ واقعا؟ ببين كي داره اين حرف رو مي زنه؟ كسي كه يه جورايي سر حماقت و لجبازي، همه رو توي زندگي اش درگير كرده. 

ـ از چي حرف مي زني؟ 

ـ برو رد كارت. اصلا حوصله ندارم. 

و كيفش را از روي پايش، روي ميز كوبيد و به سمت همان اتاقي كه براي استراحت به من نشان داده بود، راهي شد و در را به سختي، پشت سرش به هم كوبيد.

از زور تعجب، نيم خندي زدم و صدايم را بالا بردم:

ـ فرهاد؟ تو به اين سولماز چي گفتي كه اين جوري زده به سيم آخر؟ 

فرهاد، سرش را از درب حياط خلوت، كج كرد.

ـ محبوبه؟ تو كه هنوز نشستي. پاشو برو يه دوش بگير، برات خوبه. آبش ولرم باشه. درضمن، توي وان هم ... 

ـ مي دونم آقاي دكتر. هر چي باشه دفعه دومه كه مادر شدن رو تجربه مي كنم، پس همه چي رو مي دونم ولي شروين چي؟ يعني خيالم راحت باشه از بابتش؟ 

ـ آره، تو برو. ما حواسمون به بچه ها هست. 

ممنوني گفتم و به زحمت از جا برخاستم. با وجود اطميناني كه فرهاد در مورد شيرين و شروين به من داد، ولي دلم شور مي زد و نگران بودم. اما با ايستادن زير دوش آب، جان ديگري گرفتم. دلم خوابيدن توي وان مي خواست. سر فرو كردن زير آب. كه آب ببرد دردها و كسالت ها را، كه آب ببرد خوابم را، كه آب ببرد مرا، كه دوباره من شوم، يك من سبك و خالي. 

حوله اي را كه سولماز برايم آورده بود، دور تنم پيچيدم. نگاهم براي لحظه اي دوباره خيره ماند روي بخيه ها. چندشم مي شد از طرحش روي تنم. چقدر دلخوني كشيدم وقتي كه دست مي كشيدم رويش و مي شستمش. دكتر صولتي گفته بود جذب مي شوند. صورتم به چين نشست از دردش. حوله را كناري گذاردم و دست به كار پوشيدن لباس هايم شدم. 

ـ من مي دونم كجاست، مطمئنم پيش خودشه. اون قبلا هم، همين كار رو با ما كرده بود. 

پشت درب حمام گوش تيز كردم به اين صداي مبهم. كه فرهاد گفت:

ـ در مورد چي حرف مي زني؟ 

ـ قضيه شيرين رو مي گه. خيال نكنم تو در جريان باشي. 

سولماز جواب فرهاد را داده بود. كه طلعت با صدايي دردمند و ملتمس گفت:

ـ بچه ها! تو رو خدا يه جوري حرف بزنيد، منم بفهمم. اي خداي بزرگ! چرا شما اين طوري مي كنيد؟ چرا هيچي بهش نمي گيد؟ اون مادره، بلاخره كه بايد بفهمه چه بلايي سر بچه اش اومده. 

هيس سولماز توي گوشم پيچيد.

ـ آروم تر خاله، مي شنوه ها. شما كه مي دونيد شرايط روحي و جسمي مناسبي نداره. 

بي حركت و دلواپس، تكيه زدم به درب حمام. دستم خشك مانده بود به درب و توي ذهن درگيرم، حرف هايشان را تجزيه و تحليل مي كردم. هيچ چيز را نمي فهميدم. گيج تر از پيش، گيج مي زدم با خودم. سر كدام بچه، بلا آمده بود؟ كدام مادري بود كه بايد از حال و روز بچه اش بي خبر مي ماند؟ اين ها يعني چه؟ اصلا شايد بچه هاي من! نه، شيرين كه اين جا بود و كنار عمويش. شروين هم كه طبقه بالا، خواب. پس؟ 

كلافه از حمام بيرون زدم. 

ـ شماها با هم چي مي گيد؟ موضوع چيه؟ اين جا چه خبره؟ 

كه نگاهم خيره ماند روي مردي كه بودنش غافلگيرم كرد. عصبي تر شدم. چشم گرفتم از مرد. 

ـ مگه ... مگه قرار نبود جايي كه ميام، اين نباشه؟ چرا الان اين جاست؟ چرا راهش داديد؟ يا جاي اونه يا جاي من. 

سولماز، بي تفاوت شانه اي بالا داد. كه راه رفته تا شيرين را براي همراهي ام تا خروج از خانه، به قدرت دستي، برگشتم. 

ـ متاسفم كه مزاحمت شدم خانوم ولي بايد باهات حرف بزنم. 

سر برگرداندم. رخ به رخم، فرشيد ايستاده بود، با بازوي من ميان دستش. سر تا پايش را غيظي و تحقيرآميز برانداز كردم.

ـ ما حرفي با هم نداريم. چند بار بايد تكرار كنم كه نمي خوام ببينمت؟ 

دستم را ول نكرد، ولي رو كرد به طلعت گفت:

ـ خاله جان، ممكنه شيرين رو ببريد. نمي خوام اين جا و الان، شاهد بگو مگوي پدر و مادرش باشه. 

پوزخندي زدم. 

ـ پدر و مادر؟ هه! من و تو بگو مگويي نداريم كه شيرين بخواد شاهدش باشه. شيرين، همين جا مي مونه، چون قراره با من، از اين خراب شده بره بيرون. 

و بازويم را عقب كشيدم از زورش ولي بي نتيجه. كه فرشيد خيلي قاطعانه تكرار كرد:

ـ خاله جان، لطفا بريد. 

خواستم مانع طلعت شوم ولي ... 

ـ من اين بچه رو مي برم ولي بهتره واقعيت ها رو بگيد. بريد سر اصل مطلب و وقت تلف نكنيد. تو رو خدا به اين فكر كنيد كه اون بچه فقط، چند روز شه. اگه اتفاقي براش بيافته؟ 

مات حرف هاي طلعت بودم كه فرياد ناگهاني فرشيد، لرزاندم.

ـ خواهش مي كنم خاله، تمومش كنيد. بريد ديگه. 

و خشم را خالي كرد روي بازويم و پس زد و رها كردم. طلعت بيچاره، سري تكان داد كه سولماز، او و شيرين را تا طبقه بالا همراهي كرد. همزمان فرهاد، توبيخ كرد فرشيد را:

ـ آروم، مراقب حرف زدنت باش. مسلط باش به خودت. 

فرشيد با حرص، چرخ زد تا فرهاد و با صدايي به نسبت پايين، گفت:

ـ مگه نمي بيني داره چي مي گه؟ خاله چي كار مي خواد بكنه؟ مي خواد دستي دستي، دختره رو دق بده و بندازه روي دستم؟ 

بي خيال او و كلام و بودنش، پشت كردم تا رفتن و رسيدن به راه پله ها. 

ـ صبر كن، تو بمون. يه چيزي رو بايد برات بگم. حرف دارم. 

دستي، سر بي تفاوتي تكان دادم توي هوا. 

نمي خوام چيزي بشنوم. همه حرفات، يه مشت دروغه. 

ـ منطقي باش. 

سمتش برگشتم. خيلي طاقت مي خواست وجودش را تحمل كردن و هر حرفي را شنيدن از زبانش. خشمم را سرريز كردم سرش به فريادي از ته دلم:

ـ منطقي باشم؟ كدوم منطق؟ تو منطق، مي فهمي؟ توي اين زندگي چند ساله، منطق تو رو خوب ديدم. آره! منطق تو، اون بود كه خواستي مخفيانه ازدواج كنيم و با هم باشيم. رفتار منطقي بعدي تو، بچه دار شدن و تولد شيرين بود. بعد هم ازدواجت با اون دختره، و تنها گذاشتنه من و دخترت. بقيه رفتارا و كاراي منطقي ات رو هم تا همين الان، خودت بهتر از من مي دوني كه امروز و الان زندگي ام، نتيجه خوشگذروني منطقي جنابعاليه. 

راست مي گي. هميشه تو منطقي بودي و من، من احمق، يه ساده احساساتي بودم كه فقط خام شدم ولي ديگه بسه. ديگه نه مي خوام ببينمت، نه مي خوام چيزي ازت بشنوم، آقاي منطقي. 

و پله ها را به خاطر وضعم، بر خلاف درونم، آرام و با مكث، بالا رفتم. نرسيده به پله سوم، صداي محكمش، رسيد تا من.

ـ حتي اگه حرفم، در مورد شروين باشه؟ 

خشكم زد. سختم بود ولي عقبگرد كردم رو به او. ولي همان جا، روي پله فرو نشستم. حلاجي حرف ها و پريشاني آدم هاي دورو برم، ختم شده بود به شروين؟ 

فرهاد و او، دويدند سمتم. كف دستم را بالا بردم. 

ـ خوبم، شروين چشه؟ اون كه بالاست، مگه نه فرهاد؟ 

فرهاد چشم گرفت از من، به سر پايين انداختن. سر تكان داد شايد؟ ولي هيچ نگفت و سر جايش برگشت، نزديك همان شومينه گوشه سالن ولي فرشيد، پيش پايم نشست.

ـ گوش كن محبوبه. من و تو بايد يه جايي بريم، با هم. 

نام شروين، كافي بود تا نوعي بي حالي و وارفتگي مفرط را مستولي جانم و تنم كند. 

ـ چرت و پرت مي گي. من و تو، هيچ جايي نمي ريم. از شروين بگو. البته اگه شروين، بهانه اي براي توجيه اشتباهاتت نباشه. 

ابرو در هم گره داد به جديت.

ـ گوش كن، ببين محبوبه. راستش شروين ... شروين ... 

كاسه صبرم لبريز شد و از كوره در رفتم:

ـ شروين چي؟ توي اين يه هفته، خوب و سالم بود. خوب شير مي خورد و تمام تنش هم سالم بود. اون، هيچ عيب و ايرادي نداره، پس حرفت رو بزن و اين قدر، شروين، شروين نكن. 

و خطاب به فرهاد گفتم:

ـ تو بهش بگو. بگو كه شروين سالمه. اصلا، چرا نمي ره بالا و نمي بينش؟ 

فرهاد هيچ نگفت ولي فرشيد:

ـ مي دونم، مي دونم عزيزم ولي ... ولي شروين، اون، اين جا نيست.

با چشماني گشاد شده، به من من افتادم.

ـ اين ... اين ... چي ... چي داره مي گه فرهاد؟ 

فرهاد، بي جواب، روي يكي از كاناپه ها نشست و سر خم كرد روي دستانش. 

ديگر با اين حرف ها و رفتارهاي همه، داشتم مطمئن مي شدم خبري است و من، بي خبر ولي مگر مي شد؟ نه، نه. شروين همين جا بود ولي چرا؟ چرا توي اين مدت، حتي يك بار هم صداي گريه اش را نشنيده بودم؟ شروين برخلاف شيرين، ساكت و بي سر و صدا بود اما هر چه باشد، بچه است و شير مي خواهد و كسي را براي مراقبت. او مادر مي خواهد. پس چرا؟ 

نگاهم رفت تا مسير طبقه بالا و بعد ختم شد به فرهاد. 

ـ گفتنش برام خيلي سخته ولي ... ولي شروين پيش پريساست. 

نام پريسا، داغ شد روي دلم. پتك شد روي سرم. زهر شد به جانم. نامش از پا انداختم. 

شروين من، پيش پريسا؟ غيرممكن بود. چطور؟ چشم هايم مي سوختند در حسرت باران. دوختمشان توي چشم هاي ملتهبش. سر تكان دادم به ناباوري.

ـ دروغه. داري دروغ مي گي. داري اذيتم مي كني. آره، آره. اصلا چيزي كه مي گي، محاله. 

و عصبي، تلخندي زدم ولي چشم هايش ... 

ـ امروز بعد ازظهر، اومده بيمارستان و به اسم ملاقات با تو، وقتي كه خواب بودي شروين رو برداشته و رفته. نمي دونم چطور؟ نمي دونم چرا؟ حتي نمي دونم چرا هيچكي، هيچي نفهميده ولي شروين الان پيش اونه. خودش گفت. 

گيج بودم. بازي ام مي داد. شروين را كرده بود وسيله اي براي جلب رضايت من. شوخي خوبي نبود. دوباره پوزخند زدم. 

ـ اين چند شب، خواب به چشام نيومده و امروز. تركش آخرش، شروين بود. 

ديگر نگاهش نكردم. حرف هايش توي كتم نمي رفت. سرم را چند بار چرخ دادم دور و برم. پي چاره اي بودم، راه حلي. هر دو دستم را گذاردم روي سرم. 

ـ شروين؟ پيش پريسا؟ شروين، پيش اون رواني؟ 

فكرش هم حالم را نزار مي كرد. دو دستم را كندم از سر و صورتم. نشاندمش طاق سينه فرشيد. ضربات و فريادم يكي شدند با هم.

ـ اينا همه نقشه هاي تو و اون دختره آشغاله. اول تو رو گرفت، حالا هم بچه ام رو. آره! تو و اون دختره ديوونه مي خواهيد تا مرز جنون، منو شكنجه بديد. شما مي خواهيد منو بكشيد تا با خيال راحت به هم برسيد و زندگي نكبتتون رو كنيد. 

ازت متنفرم كثافت. حالم ازت به هم مي خوره. چطور تونستي اون طفل معصوم رو بكني وسيله آزار من؟ بچه خودت رو؟ اون فقط، فقط هفت روزه كه پا گذاشته توي زندگي بي سر و سامون ما، اون وقت اين جوري ازش پذيرايي كردي؟ تو پدري آخه؟ بچه ات رو قرباني هوست كردي؟ لعنت به تو. لعنت به تو و پريسا. 

كه مچ هر دو دستم را به همت پنجه هاي مردانه اش، مهار كرد. مصمم ولي دلواپس، زل زده بود به نگاهم.

ـ اگه فكر مي كني كه با زدن من، شروين برمي گرده، باز هم بزن ولي اين مدلي، شروين رو نمي تونيم از پريسا بگيريم. راهش نيست.، پس تمومش كن. 

نگاه باراني ام را گرفتم از نگاه شماتت بارش. تكانم داد با دست هايم.

ـ منو ببين محبوبه. ما بايد با هم بريم. و با هم شروين رو ازش بگيريم. 

با هم؟ چه مي شنيدم؟ چه مي گذشت؟ چه شده بود؟ 

پلك به هم زدم. نمي ديدمش، شايد هم تار مي ديدمش. دو دستم را به شدت از ميان دستش بيرون كشيدم سر ناغافلي اش. عاجزانه ناليدم:

ـ اون بچه، ضعيفه. تمام تنش، نرمه و اون ديوونه، با دستاي وحشي اش، از پا ميندازه پسرم رو. شروين،. چند ساعته شير نخورده. اون ... اون ... 

دوباره چنگ زدم لباسش را. سرش داد كشيدم:

ـ بهش زنگ بزن و تموم كن اين مسخره بازي رو. بهش بگو، شروين رو پس بده به من. اگه مي خواد با گرفتن شروين، راه رو براي گرفتن هميشگي تو هموار كنه، باشه، حرفي نيست. تو رو دو دستي بخشيدم بهش، ديگه نمي خوامت. تو از اول هم مال اون بودي. اصلا شماره اش رو بگير تا خودم به زبون خوش حاليش كنم كه از تو گذشتم. تو، مال اون. مال گند، بيخ ريش صاحبش. براي من كه مرد نبودي. نامردي كردي در حق، شايد به اون وفا كني. ديگه نمي خوامت. ديگه نمي خوامت، فقط شروين، فقط اون رو به من برگردون. آخه گناه اون بچه چيه كه به آتيش ما بسوزه؟ اگه شروين ... 

نفسم، بي نفس شد و زبانم در كام نچرخيد. كه مرا محكم به خودش چسباند و بازوانش را به دورم حلقه كرد. 

ـ بسه، ديگه هيچي نگو. حرف نزن. تو نبايد منو شريك اون بدوني. من، هميشه با تو بودم. من، مال توام نه هيچ كس ديگه. تو نمي توني از من بگذري. كجا برم وقتي تو و بچه هام رو اين جا دارم؟ 

تقلا كردم براي رهايي. بي فايده بود. آن چنان سخت مرا گرفتار خود و آغوشش كرده بود كه چاره اي نداشتم جز بي حركت ماندن و اشك ريختن به حال و روزم. بختم برگشته بود چندباره. عجيب اين كه، حسش نمي كردم. خالي بود. غريبه شده بود برايم. سرگذارده بود روي شانه ام. سرم را نشانده بود روي سينه اش. گرم بود ولي من، يخ كرده. يخ احساسم ، ذوب نمي شد. به هيچ صراطي مستقيم نبود دلم. جان نداشتم انگار. سرم را به زحمت، رساندم بيخ گوشش.

ـ اون روز، شيرين رو از تو خواستم. امروز هم، شروين رو از تو مي خوام. تو بايد بري پيش اون زنيكه. تو با اون بودي و خوب مي شناسيش. اون، حرف تو رو قبول داره. هرچي بگي، مي فهمه. چون دوستت داره. 

تن ضعيفم را خيلي ناگهاني، از خودش كند و مقابلش، رخ به رخش نگهداشت و عصبي گفت:

ـ من غير از تو، هيچ كس رو دوست ندارم. بجز تو هم، هيچ زن ديگه اي توي زندگي ام نيست. تو، اول و آخري واسم. تو رو خدا، بفهم اينو. 

به تكان هايش، نيم خندي نشست كنج لب خشك و ماتم. 

ـ باشه، باشه. تو راست مي گي ولي شروين رو به من پس بديد. 

ـ من و تو، با هم بايد بريم. پريسا الان توي خونه مامان اشرفه. هيچ وقت فكر نمي كردم كسي كه خونه احتشام رو كرايه كرده پريسا باشه ولي همه چيز، خيلي دير معلوم مي شه.

ـ اون با تو تماس داره. پس برو و شروين رو ازش پس بگير، تك و تنها. 

ـ شما دو تا چي داريد مي گيد؟ من و تو نداره. يه لحظه به اون بچه فكر كنيد. اگه شروين گريه كنه و پريسا از پس آروم كردنش برنياد، با چه روشي گريه اش رو بند مياره؟ ما هممون خوب مي دونيم كه اون دختر، اعصاب درست و حسابي نداره. اگه ... 

حرف فرهاد، مثل آب سرد خالي شد روي تنم. يخ بستم. 

ـ بايد ... بايد بره. اون، پريسا رو خوب مي شناسه. قلقش دستشه، مخصوصا توي اين چند ماهه اخير. 

و خود را كاملا از فرشيد كنار كشيدم كه گفت:

ـ نه مي خوام و نه بايد، تنهايي برم پيشش. تمام هدف اون همينه كه من رو تنها و بدون تو ، بكشونه توي دام خودش. اون هميشه خواسته، جدا باشيم از هم. بي هم. 

ـ پس برو! اين كه به نفع هر دوي شماست. تو هم كه خوب از بر شدي، رامش باشي. نشون دادي و ثابت كردي كه مي توني. توي اون عكس ها، خيلي ساده مي شه فهميد كه چه شكار مطيع و سر به زيري هستي. 

چشم هاي قرمز از بي خوابي اش، سرخ شده بودند از حرص و آشوب دلش. نه. بي تاب پريسا بود انگار؟ ولي دست بند كرد پاي چانه ام به خشونت. 

ـ تمومش كن محبوبه. دروغ هاي پيدا، توي اون عكس ها رو ببين و بفهم. پريسا داره به من و تو ضربه مي زنه. داره از هم جدامون مي كنه. من و تو، بدون همديگه، تموميم، ته خطيم. عقلت كجاست ؟ ها؟ 

فشار انگشت هايش روي صورتم بيشتر شد.

ـ بذار خلاصت كنم. من بدون تو. پيشش نمي رم. من، يه اشتباه رو، دو دفعه مرتكب نمي شم. پس بنداز دور اين ادا و اصولا رو. بچگي نكن و راه بيافت. شروين در خطره. 

توي دو دوي نگاهمان، چيزي ديد انگار. دستش سست شد. اخم كرد. نگاهش رفت تا پايين ها. 

ـ كاش هيچ وقت، اون بعد از ظهر لعنتي، براي فسخ قرارداد، پا نمي ذاشتم توي خونه پژمان.

صداي توبيخ فرهاد، ما را به خود آورد.

ـ فرشيد؟ محبوبه؟ شما دو تا از همه چيز مي گيد الا شروين. چي كار مي خواهيد بكنيد؟ تجديد خاطرات؟ ببينم، شروين توي خاطرات زندگي شما جايي داره يا نه؟ 

فرشيد، سر بالا كرد و آه مانند نفس كشيد.

ـ مگه نمي بيني؟ راضي نمي شه كه، من هم تنهايي نمي رم. چاره كار اين نيست.

ـ پس پليس رو خبر مي كنيم. 

ـ نه. ابدا. بدون پليس هم مي شه، همه چي رو رو به راه كرد. به اين شرط كه محبوبه هم بخواد و با من، همراه بشه. 

كلافه و بي چاره بودم. چيزي را كه به سرمان آمده بود، نه درك مي كردم و نه باور. هنوز هم فكر مي كردم اين فقط يك كابوس دلهره آوره ديگر است. كه صداي زنگ موبايلي، جو را به هم زد. 

موبايل فرشيد بود. بس كه دستپاچه شد توي خيره ماندنش روي صفحه گوشي:

ـ خودشه، پريساست. 

ـ خب جوابش رو بده. باهاش حرف بزن. 

حرف فرهاد را با شانه بالا دادني، پاسخ داد:

ـ كه چي بشه؟ 

بي صبرانه، خيلي سريع، دست دراز كردم و گوشي را كه هنوز هم زنگ مي خورد، از دستش بيرون كشيدم. تا دكمه اش را بزنم، فرشيد داد زد سرم:

ـ نه محبوبه، تو نبايد ... 

كه بي مهابا گفتم:

ـ الو؟ الو؟ حرف بزن لعنتي. چي از جون من و زندگيم مي خواي؟ بچه ام رو پس بده. هي! صدام رو مي شنوي يا مثل هميشه كري و نمي خواي بشنوي؟ دارم با تو حرف مي زنم بي شرف. 

سكوت به درازا كشيد ولي ... 

ـ مي بينم صدات مي لرزه و داري گريه مي كني. كاش اون جا بودم و از نزديك، اين حالت رو مي ديدم كه بايد زيادي ديدني باشه. جالبه كه اين فسقلي هم عين تو، ونگ مي زد ولي من، ساكتش كردم. 

از تب و تاب افتادم. دست آزادم را كوبيدم روي سرم. 

ـ خفه شو رواني. چي به سرش آوردي؟ اون، خيلي كوچيكه. چي كارش كردي كثافت؟ 

ـ دهنت رو ببند و گوش كن. فرشيد رو بفرست، بچه ات رو تحويل بگير. 

ـ هه! تمام خواسته تو، فرشيده؟ باشه، ارزونيه خودت ولي فقط شروين رو به من بده. 

ـ نه! اين جوري كه نمي شه. بايد ازش جدا بشي، طلاق بگير، سه طلاقه. البته، تو كه دليل خوبي هم براي كارت داري. شوهر تو، با يه زن ديگه رابطه داره، پس حق داري كه به پاش نموني. 

اشك هايم، مهار نمي شدند. بي واهمه، سرازير مي شدند و مي رفتند روي صافي گونه و صورتم، به آه دلم. 

نگاهم رفت تا فرهاد و بعد، روي فرشيد ثابت ماند. زير لب، زمزمه كردم به عجز:

ـ طلاق؟ سه طلاقه؟ يعني، بدون برگشت؟ 

صداي بي قوتم، رسيد به گوش فرشيد، كه سر جنباند و به دل پريشاني، دست كشيد لاي موهايش. 

ـ گوشي رو بده ببينم چي داره ميگه؟ 

كه دستم را بالا آوردم در برابر دست دراز شده اش تا من. منعش كردم از دخالت. نگاهم به نگاهش بود هنوز.

ـ خدايا! من از اين مرد متنفر بودم ولي نه تا آن جا كه، سه طلاقه؟ ولي ... 

كه صداي نحسش، مرگ گونه، زنگ خورد توي گوشم. 

ـ چي شد؟ برق گرفته تو رو؟ ولي اين حقيقته. تو كه نمي خواي با مردي زندگي كني كه بجز تو، يه زن ديگه رو توي زندگيش داره و بهش فكر مي كنه و خوشه باهاش و عاشقشه. 

من با هديه دادن اون عكس ها به تو، چشمات رو به دنيا وا كردم. خواستم بفهمي كه دور برت چي مي گذره. توي زندگي فرشيد، تو هميشه، اضافه و مزاحم بودي. دفعه اول حماقت كردم كه جا خالي دادم و رفتم. ولي اين دفعه، اوني كه بايد بره، رفتنيه و تو خوب مي دوني، كيه كه بايد بره. 

و لال موني گرفت پريسا. 

هنوز نگاهم بال و پر مي زد در هواي نگاه نامردي كه مرد بود براي روزگاري دور. باراني بود هوايم در هوايش. لرز افتاده بود به تمام تنم، قد دستانم. 

ـ به اون فرشيد هم بگو، عجله كنه. من صبر و طاقت كمي دارم. همين الان هم اگه بجنبه، مي تونه توي يه محضر، كار رو تموم كنه. هنوز تا شب، خيلي مونده. 

بعد، با برگه طلاق كه اومد پيشم، اين جيغ جيغو رو تحويل مي دم. در ضمن، تنها هم بايد بياد. پسرت رو هم مي دم يه نفر بياره برات. نمي خوام فرشيد، به بهونه بچه، دوباره برگرده و هوايي بشه. 

فكر همه چيز را كرده بود. چه برنامه ريزي دقيق و حساب شده اي. يعني، فرشيد هم خبر داشت؟ مسلما، چرا كه نه؟ آخر، همه چيز به او ختم مي شد. 

و نگاهم هنوز با او بود. و چشم هاي سرخش، با من. ديگر گريه نمي كرد. چند وقتي بود، مشك اشكش خشك شده بود انگار. نرم نبود و سختي مي كرد. زور مي گفت و حالا هم با كمك پريسا، تيشه مي زد به قد و بالاي زندگيمان ولي ميان حال و هواي غريب چشم هايش، دروغ و نيرنگ، شكلك مي كشيدند به من. فيلم بازي كردن نداشت كه. او كه داشت به خواسته دلش مي رسيد، پس آزار شروين چه معني داشت؟ 

ـ با اون دختره، شيرين، هم مي تونستم كار رو تموم كنم ولي اون فقط زار نمي زد. مدام، مامان مامان مي كرد. روي اعصابم بود. ديوونه ام مي كرد. پس مجبور شدم به برگردوندنش ولي بعد كه فهميدم، يه توي راهي ديگه هم داري، خيالم راحت شد. چون مي دونستم كه با كمك پژمان، مثل دفعه قبل مي شه خيلي كارا كرد. فرشيد زيادي احمقه كه خيال مي كرد به همين سادگي هاست كه از شر من خلاص شه. يعني به نظر اون، فهميدن اجاره دادن خونه پدري و نقل مكان به آپارتماني كه اشرف به نامت كرد يا پيدا كردنه شماره تماس جديدش، با كمك بر و بچه هاي كارخونه، براي من كار سختيه؟ هه!

و خنده اش جاندارتر شد و صداي سرخوشانه اش پيچيد توي سرم.

ـ از وقتي برگشتم ايران، هميشه مراقبش بودم. لحظه به لحظه، سايه به سايه. فرشيد، ساده تر از اين حرف هاست كه بخواد منو دور بزنه. يادته كه گفته بودم، هر چي باشه، اون مال منه. 

خيره بودم به اويي كه همه حرف پريسا، مي رسيد و خلاصه مي شد به او. آرام گرفته بودند اشك هايم از تند و تندي و تكاپو. ديگر با هر پلك زدن، قطره اي ناغافلانه، ليز مي خورد پايين. فرشيد اما بي حركت. 

ـ تو چرا هيچي نمي گي؟ چرا عين پسرت، ساكت شدي؟ مي دوني. وقتي اين بچه خوابه، همه چي، خوب و آرومه ولي وقتي ونگ مي زنه، دنيا خراب مي شه روي سرم. زلزله مياد. به هرحال، من هم يه روش هايي دارم براي ساكت كردنه بچه ننه هاي لوس. 

روشي بلد بود براي ساكت كردن بچه ام؟ 

دنيا چرخ زد، گرد سرم. زبان به كام خشكيده ام چرخاندم. بغضم به فرياد نشست اما دشوار.

ـ چه بلايي سرش آوردي كثافت؟ اگه ... اگه فقط يه تار مو، فقط يه تار مو از سر شروين كم بشه، دنيات رو سياه مي كنم. مي كشمت آشغال. 

كه گوشي از دست يخ بسته ام، بيرون كشيده شد. 

ـ معلومه چي داري مي گي؟ مي دوني با حرف ها و كارات، چه به سره اين زن و بچه اش آوردي؟ 

اشك هايم، پا تند كرده بودند باز، وقتي فرهاد دوباره فرياد زد سر پريسا. 

ـ هي! چي چي رو به تو ربطي نداره. داري چه غلطي مي كني؟ حاليته؟ 

كل كل مي كرد فرهاد با او، كه رو كردم به فرشيد، ملتمسانه.

ـ ياا...! پاشو بريم يه محضر و كار رو تموم كنيم.اون اگه طلاق نامه رو توي دستت ببينه، شروين رو برمي گردونه به من. بجنب تا همه جا تعطيل نشده. 

يك تاي ابروي فرشيد، بالا رفت. صد برابر شد خشم نشسته به نگاه و كلامش. توبيخ بود همه. 

ـ چي رديف مي كني محبوبه؟ يعني به همين راحتي، قبول كردي كه با هم نباشيم؟ كه جدا شيم؟ براي هميشه؟ چرا؟ چطور مي توني؟ 

ـ دليلي مهمتر از شروين وجود داره؟ اون ديوونه، مدام توي حرف هاش مي گفت كه شروين گريه كرده و اون هم به روش خودش، ساكتش كرده. مي ترسم، مي ترسم بلايي سر اون بچه آورده باشه. اگه چيز خطرناكي به خوردش بده چي؟ 

كه فرهاد، گوشي خاموش را كشيد تا فرشيد و جوابم را داد به استيصال و درماندگي.

ـ خوروندن هر جور مسكن و دارويي به شروين، يعني ... يعني، مرگ اون بچه. مگر يه سري داروهاي مخصوص، كه بعيد مي دونم به عقل اون خل و چل برسه. 

و با تاسف، دست كشيد پاي چانه به ته ريش نشسته اش.

ـ بايد بجنبيد، وقت نداريد.

رو كردم به فرشيد. 

ـ گوش دادي چي گفت فرهاد؟ جون شروين در خطره. ما بايد كاري رو كه پريسا خواسته انجام بديم. بذار تمومش كنيم. شروين ... 

فرشيد، سر تكان داد به انكار. 

ـ نه! اشتباه نكن. ما كاري رو انجام مي ديم كه من مي گم. مي ريم پيشش و با هم، شروين رو ازش پس مي گيريم. بودن و موندن ما با هم، خراب مي كنه اون ديوونه رو. 

كه فرهاد، غير مترقبه، اعتراض كرد:

ـ بسه ديگه. تمومش كن فرشيد. الان، وقته كاماندو بازي نيست. تنها راه حله ممكن، خبر كردن پليسه. اونا خودشون مي دونند چي كار بايد كرد. 

و خيلي فرز، دست فرو كرد توي جيبش و موبايلش را بيرون كشيد.

ـ به جاي اين كه حرفاي بي خود بزنيد و وقت تلف كنيد، از همون اول بايد با پليس تماس مي گرفتيد. اين، يه بچه دزديه و جون اون بچه در خطره. 

داشت شماره مي گرفت. يك به يك. به صفر نرسيده، فرشيد موبايل را از دستش قاپيد. 

ـ آره، جون اون بچه در خطره ولي وقتي كه ما پليس رو خبر كنيم. اينو پريسا بهم گفت. تهديد كرده كه كشيدن پاي پليس به اين ماجرا، يعني ... يعني ... 

و نگاه رنگ غم گرفته و متاثرش را از من دزديد. 

ـ يعني مرگ شروين. 

قد راست نكرده، دوباره فرو ريختم پاي ديوار. دستم را گذاردم فرق سرم.

ـ خدايا!اين چه مصيبتي بود كه به سرمون اومد؟ چه گناهي به درگاهت كرديم، كه اين شد تقاصش؟ 

ـ يه نفر، از چند ساعت پيش تا حالا، همه جا، عين سايه، دنباله منه. اجير شده پريساست، مراقبمونه. حالا، چطور با وجود اون خبرچين بيرون خونه، پاي پليس رو بكشونيم به اين جا؟ 

كه فرهاد، عصبي گفت:

ـ پس مي خواي چي كار كني؟ كل كل و آه و ناله و نفرين؟ 

لب به دندان گزيد فرشيد. 

ـ تنها راه، رفتن من و محبوبه، با هم، پيش پريساست. اون، ما رو كه با هم ديد، حتما. 

ـ دست بردار فرشيد. تو مي خواي با نمايش بازي كردن و حرف زدن، مصالحه كني و شروين رو پس بگيري؟ مسخره است. اصلا نمي فهمم توي اون مغز تو چي مي گذره؟ 

تو و محبوبه، بيشتر از من، پريسا رو مي شناسيد و مي دونيد به وقت عصبانيت، چه اخلاقاي گندي داره، سر بي طاقتي اش. تو خوب مي دوني كه اگه اراده كرد براي داشتن چيزي، بايد مال اون بشه، حتي اگه تو باشي. اون بلده موانع رو برداره، حتي اگه محبوبه و شروين باشن. 

ـ واي فرهاد! چي داري مي گي؟ تو هم كه حرف محبوبه رو مي زني. چرا نمي فهميد، من نمي خوامش. اصلا من، هيچ تعلق خاطري بهش ندارم.

دو برادر با هم كلنجار مي رفتند و من، با افكارم.

ـ چه كاري بايد كرد؟ كاري كه پريسا از ما مي خواست يا چيزي كه فرشيد رويش اصرار داشت؟ حرف پريسا، جدايي بود و ... و حرف فرشيد، با هم ماندن. فرشيد؟ اصلا مگر فرشيدي هم برايم باقي مانده؟ فرشيد، ديگر مال من نبود.

فرشيد، روزهايي را به شب مي رساند با من كه پريسا را هم در خلوتش داشت. ديگر بود و نبود من و فرشيد با هم، معنايي نداشت، چون اين من بودم كه ديگر به فرشيد، اعتماد سابق را نداشتم. چيزي به اسم اطمينان نبود، كه تكيه بزنيم به آن. اگر مي توانستم از كنار اشتباهاتش، ساده بگذرم ولي گول زدن و به بازي گرفته شدنم را نمي توانستم فراموش كنم. دو دستم را گذاردم روي سرم. سر خم كردم تا روي زانوانم. كلافه تر از پيش، انگار افتاده باشي در باتلاقي و هر چه دست و پا بزني، بيشتر فرو روي، غرق شوي. بغض راه بر نفسم بست، شبيه تمام اين چند وقته. 

ـ خدايا! چه بايد بكنم؟ من و فرشيد و پريسا و همه به كنار، شروين چه گناهي كرده كه شده پاسوز ما؟ مگر او، از دنياي بزرگ ما چه مي خواست، جز ذره اي توجه و محبت پدر و مادر؟ اين يعني، همان محبت؟ كدام پدر و مادري چنين مي كردند در حق فرزندانشان، كه من و فرشيد، پيشه كرده بوديم؟ شروين و حتي شيرين، تاوان چه چيزي را پس مي دادند؟ تاوان اشتباهات پدرشان يا غرور و لجبازي مادرشان؟ 

دوباره برزخي شده بودم.

ـ جدا شدن يا ماندن با فرشيد؟ تكليف اين دو بچه چه مي شد؟ پريسا چه؟ يعني اجازه مي دادم به همين سادگي، زندگي را كه با اين همه سختي به اين جا رسانده بودمش، صاحب شود؟ سايه سياهش تا كي با ما بود؟ 

من، شب ها و روزهايي را براي فرشيد و زندگي با او، در عذاب سر كردم. چطور، حالا با اشاره يك زن ديوانه، يك شبه همه را فراموش كنم و همه چيز را از كف بدهم؟ اصلا مگر مي توانستم؟ سرم را آرام بلند كردم و با نگاه مات از اشكم، چشم دوختم به فرشيدي كه هنوز با برادرش مشاجره مي كرد. يعني يك بار ديگر به او اعتماد مي كردم؟ بايد با او همراه مي شدم؟ يعني مي شد فراموش كنم كه در تمام اين چند ماه با پريسا بوده؟ آيا اگر مي خواستم فردا و فرداهاي بعد را تا هميشه با هم باشيم، مي توانستم تحملش كنم؟ اصلا مي توانستم زير يك سقف با او سر كنم و با نفسش، نفس بكشم؟ مي توانستم چشم در چشم، نگاهش كنم؟ آيا باور حرف هايش، در گنجايشم بود؟ راست و دروغش را؟ اصلا، به بود و نبودش در كنارم، شك نمي كردم؟ 

هنوز با فرهاد بحث مي كرد بي نتيجه، كه نگاهش گره خورد به نگاهم. ثابت و خيره من شد. حالش چقدر شبيه من بود. كلافه و سر درگم، عاجز و ناتوان،خسته و وامانده، نگران و دلواپس و حتي ملتمس. شايد ملتمس بخشش من، محبت من و حتي، حتي برگشت دوباره ام به زندگي اش. آيا بايد به اين خواهش، پاسخ مي دادم؟ 

ـ چي شده محبوبه؟ چرا ... چرا اين جوري نگام مي كني؟ 

پلك روي هم خواباندم و قطره اي اشك سقوط كرد. سر تكان دادم. 

ـ برنامه ات چيه؟ ما فرصت زيادي نداريم. به شروين فكر كن. اين لحظاتي كه براي ما طولاني مي گذره، شايد براي اون ... 

خداي من! چرا اين قدر ساده، شروين و شيرين را از ياد مي بردم؟ چرا فقط خودخواهانه، فكرم مي شد خودم و خودم؟ شايد بشود به خاطر آن دو بچه، فرشيد را تحمل كرد و با او بود، ولي او را نديد. حسش نكرد، نفهميدش. يعني مي شد؟ به اين مي شد گفت: زندگي؟ هر چه بود، براي بچه ها بود ولي اگر يك روز بچه ها مي فهميدند چه؟ خدايا! باز هم يك قصه تازه.پ ولي بايد تصميم مي گرفتم، رفتن يا ماندن؟ 

ـ بهتر نيست به جاي گريه كردن و زل زدن به همديگه، يه كاري بكنيد؟ با هر دوتونم ها. 

صداي فرهاد، كفايت مي كرد براي يك به خود آمدن. از جا برخاستم به زحمت و رو به فرشيد، آرام، لب از لب وا كردم:

ـ بايد بريم، ديگه نبايد وقت تلف كرد. 

علي رغم ناراحتي، خنده شبيه هيجان روي لب هاي فرشيد پا گرفت.

ـ يعني ... يعني اين كه با من مي موني؟ 

فرهاد، عصبي دستي در هوا تكان داد و زير لب غر زد:

ـ باز هم همون حرف هاي تكراري، باز هم عشق و عاشقي. 

من كه هنوز نگاه نگرفته بودم از فرشيد، با جديت گفتم:

ـ مي مونم ولي اون طور كه خودم مي خوام. 

از شادي، سر از پا نمي شناخت و اين حال زايد الوصف، توي چشم هايش بيداد مي كرد. سرخوشانه، مي آمد سمتم كه با اشاره دست، مانعش شدم و پشت به او، رفتم تا درب خروجي.

ـ مي خواي راه بيافتي يا نه؟ 

در همان حال، از روي يكي از كاناپه ها، مانتويم را چنگ زدم و به تن كردم. همان جا نزديك كاناپه اي كه فرهاد لم داده بود، خطاب به ما گفت:

ـ شما دو تا مي دونيد داريد چي كار مي كنيد يا نه؟ مطمئنا اين راهش نيست. در ضمن، محبوبه خانوم، يادت نره كه تو بايد هنوز هم استراحت كني. اگه بري اون جا و اوضاع و احوال جوري نباشه كه تو و اين فرشيد خان، فكر مي كنيد و بهت آسيبي برسه، چي؟ تو پريسا رو مي شناسي. اگر ... 

درحالي كه دست بند كرده بودم به بستن دانه دانه دكمه هاي مانتوي گشادم، گفتم:

ـ هيچي برام مهم نيست، مگر شروين. من خودم رو براي همه چي آماده كردم. پريسا و هر كس ديگه اي مثل اون، در برابر تصميم من هيچ اند. هر اتفاقي هم كه بيافته، در برابر آزارها و زحمت هايي كه ديدم، چيزي به حساب نمياد. 

و روسري ام را مرتب كردم و صدايم را پرتوان ت، رو به فرشيد بالا بردم:

ـ راه بيفت. چرا ماتت برده؟

رو كردم به فرهاد:

ـ لطفا تا وقتي كه بر مي گردم، مراقب شيرين باشيد. خيلي بي تابي مي كنه، ولي اگه هواشو داشته باشيد، آروم و حرف گوش كنه.

و بعد دستي كشيدم روي صورت و چشم هايم و ردپاي اشك ها را گرفتم. رسيده به در، دستگيره را چرخاندم و پا گذاردم بيرون. مطمئن بودم كه فرشيد، از پي ام مي آيد و فرهاد، نه حرفي زد و نه حتي مانعم شد.

هنوز سوار ماشين نشده، فرشيد از پشت سرم گفت:

ـ ممنونم، ممنونم كه بهم اعتماد كردي. هنوز باورم نمي شه. 

سر بالا بردم و مستقيم، نگاه عاقل اندر سفيهي نثارش كردم.

ـ آره، خودم هم باورم نمي شه كه به همين راحتي، يه بار ديگه، گرفتارت شده باشم، كاش دفعه آخر باشه. 

جا خورده بود، که نگاهم کرد. بي شک، انتظار شنيدن چنين حرفي را نداشت. حتما خيال مي کرد همه چيز را فراموش کرده ام و دوباره رضايت داده ام به زندگي با او و رد شدن از کنار اشتباهات ننگينش ولي مگر مي شد؟ حرف خيانت بود. بي اهميت نسبت به حضورش، درب اتومبيل را گشودم و سوار شدم. نشستم روي صندلي عقب و نگاه انداختم به محوطه سبز و به گل نشسته خانه سولماز و فکر و دلواپسي ام را پر دادم تا پسرکم. 

روي صندلي جلو که نشست، درب را که بست، گفت:

ـ اون جا چرا نشستي؟ اين کارا يعني چي؟ 

رنگ بي تفاوتي پاشيدم به نگاهم. حتي سر برنگرداندم. ناديده گرفتمش. 

ـ دارم با تو حرف مي زنم. 

صدايش برنده بود و آن قدر جاندار و خشن که وادارم کند به يک نيم نگاه گذرا. 

ـ راه بيفت. 

دستوروار بود کلامم. که نگاهم گرفتار شد به نگاهش توي آينه جلو. ابروهاي گره شده و چشم هاي سرخ. ترس مي ريخت به دل آدم. اين مدل فرشيد را تجريه نکرده بودم ولي مقاومت کردم و رو گرفتم دوباره. 

ـ کجا راه بيافتم؟ يه جوري حرف مي زني انگار با يه راننده تاکسي طرفي. بيا بشين جلو. 

دست هايم را قفل کردم روي سينه ام. و رو چرخاندم سمتش اخم کرده.

ـ خيال کردي چي هستي برام؟ هيچي. درضمن، مشکل ما يه چيز ديگه است. شروين! حالا هم راه بيفت که خيلي دست دست کرديم. 

سر و تنش روي صندلي جلو، چرخ خورد سمتم. 

ـ بچه بازي درنيار. با اين اداها که در مياري، هيچ کاري پيش نمي ره. يه جوري رفتار نکن که از حرف زدن هم منصرف بشم. آخه يه حرفايي هست که خيلي زودتر از اينا بايد برات مي گفتم. شايد حالا که فقط ما دو تا هستيم، تا رسيدن به قرار، فرصت مناسبي باشه تا ... 

چشم هاي غضب آلوده اش نترساندم. پريدم ميان کلامش:

ـ هيس! هيچي نگو. نمي خوام چيزي بشنوم. خيال نکن چون الان باهاتم، دليلي مي شه براي لاپوشوني گناها و از ياد بردن نامردي هايي که در تمام اين مدت نسبت به من داشتي. 

ـ دست بردار. چرا اين قدر فکر تو بسته است؟ بايد روشنت کنم. هيچ چيز، اون جور که تو فکر مي کني، نيست. تو هنوز هم نظرت در مورد من عوض نشده. 

عصبي، خنده اي کردم. سر تکان دادم. به کنايه گفتم:

ـ چرا اين جوري حس مي کني؟ 

ـ چون خيلي خوب مي شناسمت. 

زل زدم به نگاه هزار رنگش که نمي فهميدم حال و هوايش را، بس که رنگ به رنگ شده بود از غم و خشم و نااميدي و شماتت و ... 

ـ تو اگه منو شناخته بودي، اين همه دروغ تحويلم نمي دادي. 

ـ کوتاه بيا، تو حق نداري. 

چين غيظ جا خوش کرد ميان ابروان و تمام اجزاي صورتم. 

ـ تو با خودت چي فکر کردي؟ چي رو حق ندارم؟ اين که نظرم رو در موردت، به سادگي به زبون آوردم؟ چون جرات دارم توي چشمات زل بزنم و بگم، بي معرفت و نامردي؟ 

نه آقاي احتشام، گذشت دوره حماقت. گذشت روزگار کوتاه اومدن. اين محبوبه، اون محبوبه سابق نيست. اگه الانم، دارم زير يه سقف و توي يه قوطي فلزي چهار چرخ، باهات اختلاط مي کنم، فقط و فقط به خاطر شروين و شيرينه که من و تو، داريم اسم و رسم پدر و مادري و مسئوليتش رو در قبالشون، يدک مي کشيم. دقيقا يک هفته است که برام هيچ و بي ارزش شدي ولي اگه بخواهم سخت گيري کنم، حق دارم زمان ارتکاب به جرمت رو هم حساب کنم ولي ... 

گوشه پلکش مي پريد که چين نشست پايش. چشم ريز کرد و دندان کشيد به لب هايش. تاسف مي خورد به حال من يا خودش؟ که ادامه دادم:

ـ به عنوان آخرين درخواست، ازت. اگه شروين رو از اون آشغال گرفتيم و خريت کردم براي زندگي دوباره باهات، به خاطر بچه ها هم که شده، با هم مي مونيم و زندگي مي کنيم ولي نه مثل گذشته ها. يه جوري تحملت مي کنم. عادت مي کنم به بودنت ولي دلبسته نمي شم. دين پدري رو که گردنته ادا مي کني ولي براي من و در قبال من، نه. نمي خوام همسرم باشي و به طور متقابل، هيچ انتظاري از من نبايد داشته باشي. يه چيزي شبيه به اين چند وقته که بود و نبودت براي من و بچه هام، يکي بود. اينا همه تحت شرايطيه که تو نخواي با پريسا بموني. 

ابرو بالا انداخت و نيشخند زد. 

ـ اين مزخرفاتي که تو گفتي، اسمش زندگي نيست، يه بازيه، يه نمايش مسخره و در عين حال، تلخ و آزاردهنده. نچ! 

شانه بالا دادم.

ـ ولي تو از پسش بر ميايي، چون بازيگر خوبي هستي و کارت رو بلدي. به هر حال، مي توني انتخاب کني. يا من يا پريسا. 

بي حرف نگاهم مي کرد و هنوز به سرزنش، سر تکان مي داد و پوزخند مي زد. به که مي خنديد، من و تفکراتم يا خودش؟ که نفسش، عميق و طولاني، روي صورتم نشست.

ـ تو اگه برام يه جهنم هم بسازي و هر روز، با نگاه و کلامت يا حتي بي تفاوتي ات، به آتيشم بکشي، فقط با تو مي مونم. اين مرگ تدريجي، مي ارزه به زنده به گورشدن آني توسط پريسا. 

و نيم تنه اش را چرخ داد رو به جلو و چشم گرفت از من و افتاد به جان راه انداختن ماشين.

ـ بودن با تو، در هر شرايطي، براي من کفايت مي کنه. من، تو و زندگي با تو رو، با هيچي عوض نمي کنم حتي اگه دوستم نداشته باشي و به چشمت نيام. 

و سوييچ را چرخاند.

ـ راست مي گي، بازيگر خوبي ام. طاقت آوردن و صبر کردن رو خوب بلدم. چون با تو، تجربه اش رو داشتم. همين که من دوستت دارم و تو، همه چيز مني، برام بسه. 

بي حوصله شدم از اين پافشاري اش. خودم را خالي کردم به فريادي:

ـ تمومش کن، نمي خوام بشنوم. 

ـ نبايد حرف بزنم؟ ولي اين منصفانه نيست که اجازه نمي دي حقايق پيش روت رو برات بگم، پس حداقل رضايت بده به شنيدن حرف دلم. 

که درب اتومبيل را گشودم و يک پايم را تهديدوار بيرون گذاردم.

ـ اگه بس نکني، همين الان پياده مي شم. 

ـ عادت کردم به لجبازي هاي بچه گانه و بي فکري ها و خودخواهي هاي محضت، پس بعد از پياده شدن، راه کج کن و بيا بشين جلو.

روي اعصابم بود با رفتارها و جبهه گيري هاي جديدش. کلام برانش، حرصم را در مي آورد. در برابر هيچ عکس العمل و اعتراضي از سوي من، نرمش به خرج نمي داد. مي خواست به زانو درآوردم ولي من ... پا کشيدم داخل و درب ماشين را به سختي به هم کوبيدم. 

ـ داريم وقت تلف مي کنيم سر کل کردن هاي بي ربط. راه بيفت. جون شروين در خطره. 

تا اتومبيل را روشن کند، شيشه را داده بودم پايين. از اين که با بودنم و هواي ماشين لبريز شده بود از نفس هايش، حس بدي داشتم. اين همه نفرت، چه اندازه عميق شده بود. يعني واقعا در توانم بود، طاقت آوردن براي زندگي با او؟ زندگي که هر لحظه اش را بايد با او مي بودم و مي گذراندم؟ نگاهم را انداختم بيرون. ديگر هيچ کداممان چيزي نمي گفتيم. سکوت مطلق. تنها چيزي که به گوش مي رسيد، صداي نفس هاي مضطرب و نگران ما دو نفر بود و آه هاي از ته دل فرشيد. ترافيک هاي سنگين را با فکر و خيال هاي درهم و آشفته، پشت سر گذاشتيم تا به خانه اشرف برسيم. من قبل از فرشيد، پياده شدم. مي رفتم سمت درب خانه که صداي بسته شدن درب اتومبيل از پشت سرم و کلامش، وادارم کرد به توقف. 

ـ خانوم کجا دارن تشريف مي برن، تک و تنها و بي من؟ 

چشم هايم را باز و بسته کردم و دست توي هوا تکان دادم.

ـ خدايا! بازم شروع شد. نمي فهمم. چه فرقي مي کنه؟ 

دزدگير ماشين را زد.

ـ بدون هم بودن من و تو، همون چيزيه که پريسا مي خواد. که اگه غير از اين بود، سنگ روي يخ نمي شدم سر التماس به تو براي همراهي. تنها مي اومدم و شروين رو مي گرفتم ازش ولي يادت باشه قرار گذاشتيم با شروين که برگشتيم، زندگي کنيم با هم، پس براي رسيدن به اين هدف، لازمه که با هم باشيم. پريسا بايد بفهمه يا حداقل خيال کنه که من و تو، هنوز هم عاشقيم و هيچي، حتي اون عکس هاي کذايي هم نمي تونه ما رو از هم جدا کنه. 

اين بار من لب وا کردم به پوزخند و دستم را عصبي، نشاندم طاق صورتم. 

ـ مثل اين که تصميمت، جديه. پس مي خواي با من زندگي کني. تحت همون شرايط سخت و خاص؟ 

به من نزديک تر شد و با نگاهي گفت:

ـ گفتم که هر شرط ديگه اي هم که بذاري، من مي مونم باهات، پس خواهشا تو هم جلوي پريسا، تظاهر کن. چون بهش احتياج داريم. 

و سوييچ توي دستش را اشاره داد رو به موها و بعد هم دکمه هاي نامرتب و يک در ميان بسته مانتويم.

ـ يه دستي به سر و شکلت بکش. زيادي، داغوني. اين ريختي بودنت، خيلي خوش به حال پريسا مي شه. 

دندان هايم را روي هم فشردم.

ـ انتظار داشتي توي اين اوضاع و احوال، بيگودي بکشم و لاک بزنم و سرخاب و سفيداب کنم؟ يا اين که شال و کلاه کنم با بهترين لباس و مانتوم؟ من، همينم که هستم. موندم با اين همه استرس، چطوره که هنوز زنده ام؟ اون وقت تو ... 

و پا تند کردم به رفتن که، برابرم قد علم کرد و با کشيدن مانتوي گشادم سمت خودش، سد راهم شد. و به يک حرکت، چسباندم به تن ديوار و چسبيدم به او و گرما و عطرش. 

ـ دارم مي گم خودت باش و محکم. مي خوام که سست و از پاافتاده نشون ندي در مقابلش، بعد واسه من رو ترش مي کني و ناز ميايي؟ 

و تا به خودم بجنبم و بفهمم چه شده، دکمه ها را باز و بسته کرد به نظم و روسري ام را مرتب. بعد خود را عقب کشيد، با يک نگاه که نفهميدمش ولي ديدم که سرخ شده بود و اعصاب صورتش، تک به تک، نبض مي زدند و نبض من، چند برابر. دور نشده بود كامل، كه دستش را بالا آورد تا من.

ـ مي دونم تحملم برات سخته ولي اجازه بده تا دستت رو بگيرم. مي خوام وقتي كه پريسا ما رو مي بينه، دست هامون خيلي محكم به هم گره شده باشه. نمايش داره شروع مي شه. 

بوي كنايه كلامش آشكارا به مشام مي رسيد. مسخره ام مي كرد. قبل از بازي دادن پريسا، بازي اش با من شروع شده بود، بازي با احساساتم. 

سر تا پايش را با حالتي تحقيرآميز، برانداز كردم. پشت مي كردم به او كه گفت:

ـ من كه مهم نيستم. به درك، به خاطر بچه هامون، مادر فداكار.

راست مي گفت كه وجودش برايم غير قابل تحمل و سخت شده بود. حتي گرفتن دستش، آن هم براي مدتي كوتاه؟ به كجا رسيده بوديم؟ يعني ما همان محبوبه و فرشيدي بوديم كه بي گرماي وجود هم، مي مرديم؟ همان دو نفري كه گرماي يكديگر، دواي هر دردمان بود؟ بوديم ولي نبوديم. دستش هنوز سمتم دراز بود. بي هوا، رفتم تا اولين ديدارمان، اولين تقاضا، اولين دست به دست شدن و نفس به نفسش دادن. آن شب همراهش شدم ولي امروز؟ مي توانستم؟ لجم مي گرفت وقتي رنگ نگاهش را ترجماني نبود برايم. وقتي كه پوزخند مي زد و توبيخ مي كرد. وقتي مي باريد و التماس داشت. مي شكست يك لحظه. دمي ديگر، مقاوم تر از هر زماني، زير و رويم مي كرد به تازيانه تلخ كلامش، بدتر از هزار نفرين و دشنام. 

ـ داره دير مي شه. 

نفسم را پوفي بيرون دادم و بالاجبار و بي ميل، دست نشاندم روي دستش. غافلگيرش كرده بودم. و همين را مي خواستم تا به نحوي برخلاف انتظارش عمل كنم. به خيال لجاجت من بود ولي رو دست خورده بود با حركتم.

ولي لبخند غمگيني نشست كنج لبش. چشمانش برق زدند. دستم را ميان دستش، محكم فشرد و سر بيخ گوشم گفت:

ـ خوبه، اميدوارم كردي. داري بزرگ مي شي. 

چه فكر مي كردم و چه شد؟ برخلاف انتظارم عمل كرده بود. حس بدي داشتم. خواستم خودم را از دستش آزاد كنم ولي مرا با خود مي برد سمت درب خانه. 

ـ ولم كن ديوونه، منو مسخره مي كني؟ اي كاش! اي كاش شروين و شيرين نبودند، اون وقت دو دستي مي سپردمت به پريسا و براي هميشه خلاص مي شدم. 

نگاهم نكرد ولي دستم را محكم تر از قبل فشرد و آن را تا روي سينه اش، تا قلبش بالا آورد و با نيم خندي گفت:

ـ يعني تا اين حد ازم بيزاري؟ 

دست برداشتم از تلاش، دستمان را رها كردم. 

ـ حتي بيشتر از اين. 

كه دست آزادش را رساند تا آيفون و فشرد. 

ـ دروغ مي گي. 

حرصم را صد برابر مي كرد ولي براي پرهيز از سرخوشي بيشترش توي آزارم، به روي خودم نياوردم. كه صداي مردي از آن سوي آيفون، به گوش رسيد.

ـ بالاخره اومدي؟ 

ـ در رو واكن و حرف زيادي نزن. 

كه درب وا شد. كنجكاو بودم براي شناختن مرد داخل خانه. 

ـ كي بود؟ مي شناختيش؟ مگر پريسا تنها نيست؟ 

ـ نه. رفيق شفيقش بود، پژمان. 

و درب را پشت سرمان بست. 

ـ واي! اون عوضي هم اين جاست؟ 

و داخل شديم. با خودم فكر مي كردم، تمام افرادي كه ازشان بيزار بودم، يكجا جمع شده بودند. پريسا، پژمان و آخريشان، فرشيد. كه چشمم چرخ خورد روي حياط بزرگخانه. در اين چند ماهه، چه به روزش آورده بودند؟ چرا هيچ كس به اين گل ها و درخت ها نرسيده بود؟ بوته هاي رز؟ حتي بوته شب بويي كه عاشقش بودم، خشك شده بود. زير پاهايمان، صداي خش خش برگ ها به وضوح شنيده مي شد. از كنار دو اتومبيل توي حياط گذشتيم. وضعش خوب شده بود دختره رواني. 207 آلبالويي اش را با يك تويوتاي بژ عوض كرده. 

ـ به به! چشم و دلم روشن. پس چرا اين جوري؟ برگه طلاقتون كو؟ 

سر بالا بردم تا صدا. پريسا بود ايستاده و دست به كمر بالاي پله ها و درست پشت سرش، پژمان. 

تكان نخورده بود. زيباتر و خبيث تر به نظر مي رسيد حتي ولي با وجود هر دوشان، ترسي ريخت توي دلم كه فرشيد، دستم را تنگ دستش فشرد كه پا جلو بردم. 

ـ شروين كجاست؟ چه بلايي به سرش آوردي؟ 

خنده اي كرد پريسا.

ـ پس اسم اون نق نقو، شروينه؟ 

ـ دارم مي پرسم كجاست؟ 

ـ خيلي وقته خوابه. يعني مجبور شدم خوابش كنم. لالايي خوندم براش.

از فرط نگراني براي شروين، پا جلوتر گذاردم تا نزديك پله ها.

ـ چي داري مي گي لعنتي؟ 

فرشيد دستم را عقب كشيد.

ـ ولم كن، بايد شروين رو پيدا كنم. 

كه پريسا گفت:

ـ شروين رو مي خواي؟ .ولي تو كه شرطش رو مي دوني؟ فرشيد، مال من مي شه، شروين مال تو. 

بي لحظه اي فكر، سر فيصله دادن قضيه گفتم:

ـ باشه، پس ... 

كه فرشيد، خود را جلو كشيد و مانع ادامه كلامم شد.

ـ بچه هاي ما، هر دومون رو مي خوان، نه يك نفرمون رو. 

پريسا خنده اي كرد به تمسخر.

ـ نظر محبوبه هم همينه. 

مستاصل شده بودم. عجب گرفتاري بزرگي. چه بايد مي گفتم؟ كه فرشيد نگاهم كرد، آميخته با چشم غره.

ـ ـ مگه نمي بيني؟ ما با هم اومديم، پس با هم، بچمون رو تحويل مي گيريم. بهش بگو محبوبه، بگو كه با من مي موني. 

چاره اي نداشتم توي اين شرايط، مگر تاييد فرشيد. پس سر تكان دادم كه پريسا گفت:

ـ اي دختره احمق. يعني، همه اشتباهاتش رو نديد گرفتي؟ اون به تو خيانت كرده. اينا رو فراموش كردي؟ اصلا ببينم، تو مي دوني كه ما چند ماهه با هميم؟ 

ـ خفه شو! ما با هم نبوديم، فقط اين توي كه خيال مي كردي با هميم. تو سراغم مي اومدي. 

با فرياد فرشيد در جواب پريسا، جا خوردم. مگر مي شد؟ خواستم دستم را از دستش بيرون بكشم.

ـ اين جا چه خبره؟ چي داره مي گه اين؟ يه جوري مي گه چند ماه كه هر كي ندونه، خيال مي كنه مي گه چند سال. 

پريسا سرمستانه خنديد.

ـ آره، اون قدر خوش گذشت كه به خوشي چند سال بود. 

و خطاب به فرشيد ادامه داد:

ـ فرشيد! مگه تو همه چي رو براش نگفتي؟ نگفتي از كي با هميم؟ خب، پس كلي كار داريم. بيايين تو. راه رو كه بلديد؟ بايد همه چي رو براي اين دختره تعريف كنم. از اون جايي كه من و تو دوباره شروع كرديم تا همين حالا. 

و پشت كرد به ما براي داخل شدن كه فرشيد گفت:

ـ صبر كن! ما نيومديم اين جا كه قصه بشنويم. شروين رو تحويل بده. يالا. 

ـ عزيزم.چقدر عجله داري. نمي شه كه همين جوري. بايد اين دختره رو روشن كنم. بيايين تو، ديگه. 

و داخل ساختمان شد و پژمان، از پي اش. كه دستم را از دست فرشيد، عقب كشيدم تا شايد خلاص شوم ولي بي فايده بود. 

ـ دستم رو ول كن. حالم ازت به هم مي خوره. پس حرف يكي دو هفته نيست! شما خيلي وقته با هميد؟ 

با يك حركت روي دستم، نزديكم كرد تا خودش. نگاه خشم زده اش را انداخت توي نگاهم. 

ـ دندون روي جيگر بذار. صدات رو مي شنوه و همه چي خراب مي شه. داره دروغ مي گه. همه چي از اون فسخ قرارداد شروع شده. اون بعد از ظهر، توي خونه پژمان. 

دست آزادم بالا رفت ولي ميان پنجه هايش، متوقف شد.

ـ داري چه غلطي مي كني؟ ديگه تكرار نكن. 

ـ تو ... تو، چه غلطي كردي؟ خودت فهميدي چي گفتي؟ داري از شش ماه پيش حرف مي زني. شش ماهه كه با اوني. چه ساده بودم كه خوش خيالي مي كردم به يه رابطه چند هفته اي و نه بيشتر. 

با تاسف سر تكان داد. كه كسي از داخل ساختمان گفت:

ـ بياييد تو، بجنبيد. 

پژمان بود انگار. فرشيد، قدم از قدم برداشت و مرا با خودش كشيد و از پله ها بالا رفت.

ـ دست از سرم بردار لعنتي. 

نيمه پله ها، چرخ زد سمتم. صدايش حرص زده ولي آهسته به گوشم رسيد:

ـ تو نخواستي و نمي خواي حقايق رو از زبون من گوش كني. پس بد نيست دروغاي پريسا رو بشنوي. اين جوري شايد يه چيزايي دستگيرت بشه.

هنوز با نفرت نگاهش مي كردم كه پژمان با شيطنت گفت:

ـ ببينم، شما دو تا، با هم جنگ داريد يا سازش هستيد؟ چتونه؟ . 

فرشيد به يك نهيب، جوابش را داد:

ـ به تو چه دخلي داره؟ تو سرت به كار خودت باشه. 

پژمان شانه اي بالا داد و با نگاهي هيز به من، از جلوي درب كنار كشيد تا ما داخل شويم. 

تمام دكور خانه عوض شده بود. مبل ها، صندلي ها، تابلوها و گلدان ها و حتي پرده هاي والن دار. مدرن و به روز شده بود و در عين حال طبق سليقه و پسند. 

ـ شما دو تا رو با چسب به هم چسبوندن؟ ولي بلاخره كه جدا مي شيد. 

نگاهم رفت تا پريسايي كه روي مبل چرم قرمز، پا روي پا انداخته و سيگار دود مي كرد و پوزخند مي زد. كه فرشيد گفت:

ـ تموم كن اين مسخره بازي ها رو. شروين كو؟ 

لب بر چيد پريسا.

ـ به همين راحتي؟ ولي اول، بايد خيلي چيزا رو براي اين خانوم، افشا كنم. تو كه هيچي براش نگفتي؟ 

نگاه فرشيد بين من و پريسا دودو كرد.

ـ نه، نمي دونم. شايد بهتر باشه از زبون تو بشنوه. البته اگه چيزي وجود داشته باشه براي گفتن.

ـ نچ نچ! يعني تو منكرش مي شي عزيزم؟ 

فرشيد، هيچ نگفت. پريسا، ته سيگارش را توي زيرسيگاري بلور پيش پايش، فشرد.

ـ خب، پس خودت براش بگو. همه چي رو. مطمئنا اگه من چيزي بگم، جز دروغ، هيچي به حساب نمياد. تو رو كه قبول داره، پس خودت بگو. چيه؟ خجالت مي كشي؟ خوب حق مي دم بهت. اعتراف به خيانت، اونم در ملاء عام، زيادي سخته.

و چشمكي نثار من و فرشيد كرد. 

ـ من، هيچ وقت به محبوبه خيانت نكردم، هيچ وقت.

عكس العمل فرشيد، فريادي بود در برابر عشوه پريسا. 

ـ نه عزيزم. پس اون عكسا چي؟ اون خاطره هاي موندگار با هم بودن؟ 

ـ دست بردار. من و تو، خوب مي دونيم اون عكس ها، چيه و كار كيه؟ . 

و نگاه انداخت روي پژماني كه بادي به غبغب انداخته، گفت:

ـ ما اينيم ديگه. 

ـ دهنت رو ببند پژمان. الان، وقت خودنمايي نيست. 

فرياد پريسا، خنده را ماساند روي لب هاي پژمان. كلافه اين دهن به دهن گذاشتن ها و مزخرف گويي ها، پرسيدم:

ـ شما داريد چي مي گيد؟ تكليف شروين چي مي شه؟ 

كه فرشيد نگاهم كرد، خيره و مستقيم. 

ـ مي خوام جرات پيدا كنم و همه چي رو برات بگم. تو هم بايد گوش كني. 

سر ناسازگاري گذاردم.

ـ اين كارا يعني چي؟ وقت تلف مي كنيم كه چي؟ حرفي نداريم با هم كه اگه باشه، فقط حرف شروينه و ... 

كه دستش روي لب هايم نشست و ساكتم كرد.

ـ هيس! فقط گوش كن.

نگاهش به نگاهم بود كه صورتم را از زير دستش عقب كشيدم. در حالي كه هنوز يك دستم، گرفتار دستش بود. چين، نقش بست روي پيشاني فرشيد، وقتي لب از هم وا كرد به اعتراف:

ـ اون بعد از ظهر لعنتي، طبق قرار قبلي با پژمان، رفتم ويلاش. كار داشت، بايد منتظر مي موندم. چند دقيقه اي رو توي تنهايي و با مرور برگه هاي قرارداد سپري كردم. همون جا، توي همون اتاق بود كه فهميدم تنها نيستم. 

نمي دونم از كجا پيداش شده بود؟ عين ديدن جن بود برام. شوكه شده بودم. خيال مي كردم هنوز هم بايد دوبي يا هر خراب شده ديگه اي باشه، الا اين جا. 

اين قدر نزديك؟ باوركردني نبود. اون برگشته بود، شايد هم اصلا نرفته بود. بدون ذره اي تغيير در ظاهر و باطنش و به همون اندازه، مغرور و بي حيا و سركش. 

قهقهه زشت پريسا، تكانمان داد شبيه زلزله. فرشيد اما چشم بر نداشت از من.

ـ شكل و شمايل درست و حسابي نداشت و پوشش، نامناسب بود. چيزي مثل هميشه ها. پشت كردم بهش و خواستم از اون دام، از اون اتاق، بيرون بزنم. ولي ... ولي در قفل بود. 

آره، همون دري كه چند دقيقه پيش ازش وارد شده بودم، حالا قفل شده بود. وحشت كردم. درگير و گيج اين بودنش، تقلا كردم براي فرار ولي اون نزديك و نزديك تر مي شد به من و من، قدم به قدم، عقب مي رفتم. من حتي نمي خواستم ببينمش اما اون! نمي دونم. ديوونه شده بود. مي خنديد و با ناز و ادا، حرف مي زد و سمتم مي اومد. از تو مي گفت. از شيرين و حتي از ... از من و خودش. اون، يه زندگي دوباره مي خواست از من. مي خواست كه با هم باشيم. از همون لحظه تا ابد. گرفتار و اسير شده بودم. دست و پا بسته و بدون راه فرار، درست مثل اون روز، توي مزون لباس. با اين فرق كه تو نبودي تا تو رو نگاه كنم و اونو نبينم، تا تو رو بشنوم و اون رو، نه. اون حرف مي زد. وقيح و بي شرم. ورد زبونش شده بود، از خودش و من گفتن. چشمام رو بستم و دستام رو قفل كردم روي گوش هام. جلوي چشمام، فقط تو بودي و ... كه صدايش خفه شد و به لرز افتاد. ساكت شد از تند تند و بي نفس، گفتن هايش و من، حيرتم را نگاه مي كردم توي چين و شكن هاي درد نشسته به جانش روي اعصاب صورتش. پس آن شب و آشفتگي و پريشاني اش. حس مي كردم دستم با بي تفاوتي كامل، ميان دستش جا خوش كرده بود. حس؟ هيچ احساسي به او، نمانده بود در وجودم. آن قدر خالي و بي تفاوت، كه حتي نمي خواستم و تلاش نمي كردم كه از دستش رها شوم. نفس تازه نكرده، صداي گرفته اش را بيرون داد:

ـ هيچ راه خلاصي نبود. احمقانه است ولي فقط فرياد زدم. اون قدر فرياد زدم تا ازم فاصله گرفت. چند تا از اون عكساي ساختگي، مربوط به همون شبه، كه با فتوشاپ، روغن داغش رو زياد كردن. 

بالاخره اون شب، فسخ دوستي من با پژمان و قرارداد شراكتمون، امضا شد ولي كار پريسا تازه شروع مي شد.هر روز تماس هاي تلفني. وقت و بي وقت پيدا شدنش سر راهم. توي دانشگاه و كارخونه، كوچه، خيابون. خونه نشين شدم و حتي دور بيليارد رو خط كشيدم. آسايش و آرامش روحي ام رو ازم گرفته بود. تا اون روز كه شيرين گم شد. اون روز ...

داشت يك چيزهايي دستگيرم مي شد. اين پريسا، تا كجا پيش رفته بود؟ چه مي خواست؟ فقط فرشيد را؟ كه ميان كلامش دويدم:

ـ ديگه چيزي نگو. مي تونم حدس بزنم. تمامش، كار پريسا بود. اوني كه شيرين رو برد و بعد هم با تو تماس گرفت و آوردش دم خونه و تحويلش داد. واسه خاطر همين هم، خونه و خط موبايلت رو عوض كردي؟ فكر مي كردي مي شه خلاص شد؟ 

فرشيد سر تكان داد به تاييد. 

ـ ولي اين، آخرش نبود. اون، خيلي راحت، منو پيدا مي كرد. 

اخم كردم.

ـ چرا ادامه دادي؟ چرا تماس هاش رو جواب دادي؟ چرا سر قرارها مي رفتي؟ 

ـ چي كار بايد مي كردم؟ توي شرايطي كه يك بار زندگي دخترم تهديد شده بود؟ يا با اون وضعيت بارداري تو؟ چاره اي داشتم جز سازش؟ راهي بود؟ 

ـ خب، خب مي تونستي به من بگي. من، كمكت مي كردم. 

ـ تو؟ 

نيم خندي غمگينانه، جان گرفت كنج لبش. سر جلو آورد و بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ به تو مي گفتم؟ تو كه در هر شرايطي، با هر اتفاقي، مي خواي ولم كني و بري؟ تو كه بي محاكمه، متهمم مي كني به هيچ؟ تو كه پريسا، عذاب جونته؟ تو كه هميشه خدا، پر از شكي؟ براي تو، از پريسا مي گفتم؟ 

و سر عقب كشيد. عذاب وجدان، سيخونكم مي زد. شرمنده شدم از خودم. پي دستاويزي بودم براي رهايي از آب شدن و رنگ به رنگ شدن، برابر نگاهش. 

ـ پس، پس، اون عكس ها چي؟ 

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

خيره و شاكي، نگاهم كرد. حرصش را با فشار بيشتر سرانگشتانش روي دستم، خالي كرد. 

ـ كاملا مشخصه، با استفاده از كوچك ترين فرصتي كه پريسا سراغم مي اومد، پژمان اون عكس ها رو گرفته. فتوشاپ مي دوني چيه؟ اين هنر خانمان براندازه فتوشاپه. 

كه سر چرخاندم سمت پژمان.

ـ پس، پس تو بودي كه اون روز، باهام تماس گرفتي و اون مزخرفات رو گفتي؟ 

پژمان، چند قدم جلو آمد. برق شرارت، حتي براي لحظه اي، خاموش نمي شد از نگاهش. 

ـ به خاطر خودت بود. مي خواستم بفهمي با كي زندگي مي كني. با يه خائن. 

خشمگين، يورش بردم به او:

ـ دهنت رو ببند. تو حق نداري به فرشيد، توهين كني. 

كه فرشيد، عقبم كشيد. متعجب، نگاهم مي كرد. من هم از خودم باورم نمي شد. زير و رو شده بودم. آن نفرت عميق چند وقته، بي هوا شده بود همان عشق آتشين قديم. اين بار دست من بود كه دست فرشيد را به سختي مي فشرد و رهايش نمي كرد. 

ـ بسه پژمان، تمومش كن.حالا كه همه چي رو مي دونه و نمي خواد عاقل بشه، خودمون بايد دست به كار بشيم. بيا، وردار ببر اين دختره رو. من و فرشيد هم كلي كار داريم. 

مجالي براي عكس العمل نيافتم. چرا كه فرشيد، مرا ميان آغوشش جا داد و دستانش را دورم حلقه كرد.

سرجات بمون پژمان. اگه يه قدم بيايي جلو ... 

پژمان كه بي خيال، جلو مي آمد، با تمسخر گفت:

ـ مثلا چه غلطي مي كني؟ خب، اونو بده به من، در عوض پسرت رو ببر. همون جاست، توي اتاقت. 

ـ گم شو. ما با هم شروين رو مي بريم. 

و مرا بيشتر به خودش فشرد. كه پريسا، عصبي گفت:

ـ تو بايد با من بموني. چرا نمي فهمي؟ هنوز براي تو زود بود، پدر شدن. اونم پدر دو تا بچه! تو، توي اين سن بايد خوش باشي و خوشي كني و از جووني ات لذت ببري، نه اين كه عمرت رو به پاي اين زنيكه و وروجك هاش تلف كني. 

ـ هي! مراقب حرف زدنت باش. اون زن و بچه ها، مال منند. همه چيز من،خونواده من و تو حق نداري كه ... 

ـ حق دارم، چون دوستت دارم. تو بايد با من باشي و با من زندگي كني. 

ـ هه! با تو؟ با تو كه با صد تا مثل من، زندگي كردي و مي كني؟ يكيش، همين پژمان. نذار بگم تا كجا باهاش پيش رفتي؟ و يا حتي با سهراب و اون همه مرد ديگه. به خيالت كه نمي دونم؟ 

آره! تو، زندگي اين جوري مي خواي ولي من نمي خوام. چون اين زندگي نيست، هرزگيه، بي بند و باريه، هوس بازيه. نه، نه. من عاشق خونواده ام هستم و دوستشون دارم. تو به چشم من، زيادي بي ارزشي. اون قدر كه مي شه گفت، حتي به چشمم نميايي. 

و پشت كرد به او و مرا با خود به سمت اتاقش برد كه پژمان، مقابلمان سد راه شد. فرشيد، سپر بلا شد و پناهم شد، رو در روي پژمان.

ـ تا حالا هر چي خودت رو قاطي اين جريان كردي، هيچي نگفتم ولي ديگه بسه. آخه چي گير تو مياد اين وسط؟ چرا شدي ملعبه دست پريسا؟ چرا به هر سازش مي رقصي؟ 

لبخندي شيطاني زد پژمان.

ـ اون دختره، مهم نيست. اين يكي دختره است كه مهمه. من، اونو مي خوام. 

و با سر و نگاهش به من اشاره داد. فرشيد، خشمگينانه دستش را سمت او پرت كرد.

ـ خفه شو كثافت. 

كه ناغافل، دو دست پژمان كوبيده شد طاق سينه فرشيد و او را عقب زد به حركتي:

ـ چه خبرته؟ هار شدي ولي تو كه بايد بدوني، من عاشق زنتم. و دير يا زود، صاحبش مي شم. حالا مي بيني. 

خونم به جوش آمده بود. قبل از اين كه فرشيد، چيزي بگويد يا حركتي بكند گفتم:

ـ دهنت رو ببند. خفه شو حيوون وحشي. خفه شو آشغال. 

ولي پيش از اين كه به او برسم براي تلافي، پريسا، صدايش را بالا برد:

ـ كجاييد پسرا؟ بياييد اينا رو ببريد. 

به چشم برهم زدني، دور و برمان را چهار مرد نره غول، گرفته بودند. اين ها از كجا پيدايشان شده بود؟ كجا بودند كه نديديمشان؟

فرشيد، غافلگيري اش را با پناه هرچه بيشتر من ميان بازوانش بروز داد. پژمان دست دراز كرد سمتم.

ـ بيا، بيا بريم. بايد همه چي رو همين جا تموم كنيم. من خيلي وقته كه منتظر اين لحظه ام. 

پس كشيدم خودم را. فشردم خودم را ميان امنيت بودن فرشيد. 

ـ برو گم شو بي شرف! نمي خوام ببينمت. 

و سرم را نشاندم تنگ سينه فرشيد و بغضم، از ترس، از تنهايي تركيد. 

ـ شما تن لش ها چه غلطي مي كنيد؟ مگه با شما نيستم؟ سواشون كنيد. پسره رو بياريد اين جا، دختره رو هم بسپريد به پژمان. 

به دستور پريسا، بغضم را فرياد زدم:

ـ نه. 

فرشيد، دستپاچه ي هجوم غريبه ها، گفت:

ـ قرار ما ، اين نبود. تو گفتي شروين رو بهمون پس مي دي ولي ... 

ـ قرارمون؟ آره قرار بود تنها بيايي نه با اين دختره. با برگه طلاق، پس ديگه قراري با هم نداريم. مي دونستم روي تو نبايد حساب باز کنم، چون جربزه اش رو نداري ولي حالا هم دير نشده. اين دختره رو مي ديم به پژمان. 

دست و پا بسته، پيش از هر پاسخي، دو نفر از چهار نفر، به سرعت باد، بازوهاي فرشيد را چسبيدند و سعي كردند جدايش كنند از من. چسبيدم به او ولي دو نفر ديگرشان، پيله كردند به من. 

هيچ كداممان رضايت نمي داديم به خلاصي از هم. كه رو به پريسا فرياد كشيدم:

ـ چرا برگشتي؟ براي چي؟ 

پوزخند زد:

ـ چرا؟ خب، اومدم كه حقم رو بگيرم. 

ـ حقت؟ چرا اون موقع كه مريض و دردكشيده بود، نموندي؟ چرا اون موقع، از حقت گذشتي؟ 

ـ هه! دختره احمق. خيال كردي كه چي؟ عمرم رو به پاي يه مرده متحرك، هدر مي دادم؟ وقتي پژمان بهم خبر داد كه باهاش عقد كردي، برات غصه خوردم و به سادگي ات هم خنديدم، به حماقتت. بيوه شدن با يه بچه، اون هم توي اوج جووني؟ هه! درعوض، اين سرنوشت، تنبيه خوبي براي تو بود ولي چند ماه بعد كه پژمان اومده بود دوبي، برام گفت كه با يه عمل جراحي، فرشيد شده عين روز اولش، و حتي بهتر. برام غيرقابل تحمل بود كه تو، باز هم توي نكبتي، باهاش باشي و من اين جا، توي غربت با تنهايي سر كنم. فرشيد حق منه و بايد مال من بشه، به هر نحو ممكني، حتي به قيمت خلاص شدن از شر تو. 

كه فرشيد، حرص زده، ختم كلام پريسا شد:

ـ لعنت به تو پريسا. متنفرم ازت. هميشه از تو و اون رفتارات، بيزار بودم. هميشه باعث آزار من و زندگيم بودي، هميشه. 

و سر چرخاند تا من.

ـ هي كثافت! بهش دست نزن. ولش كن. 

جمله كوتاه آخرش را به يكي از آن ياردانغول ها گفته بود كه شانه هايم را از پشت چنگ زده بود و با كمك رفيقش، پي جدا كردنم از فرشيد بودند. كه جيغ كشيدم:

ـ دستت رو بكش آشغال. ولم كنيد، ولم كنيد. 

كه نگاهم به نگاهش گره خورد. جا ماند پيش دلش. برق زد نگاهش از دلهره اسارت من. برق زد نگاهم از ترس نبودنش. تنگ تر مي شد، حصار دست ها و آغوش هامان. رهايي نه. 

ـ شما كه هنوز، معطليد. بجنبيد ديگه. پژمان، كمكشون كن. 

گيج بودن و نبودنش، دست هايي غير دست هايش، حلقه شد گرد پهلويم. مرا از جا كند و سمت ديگري كشيد، غير او. آن قدر سريع و ناگهاني، كه درد حاصل از قدرت دست ها، پيچيد توي تمام جانم. درست، جايي نزديك بخيه هايم.

چشم هايم را از فرط درد، بستم. فرشيد، دست و پا زنان، گفت:

ـ محبوبه؟ چي شده محبوبه؟ خدا لعنتت كنه پژمان. ولش كن مردتيكه. 

صداي فرشيد را كم كم مبهم مي شنيدم. درد، كر و لالم كرده بود؟ چشم وا كردم. نه! يكي از مردها، دست گذارده بود روي دهان فرشيد. دور مي شدم از او. دور و دورتر ولي گرمي و فشار دست هاي فرشيد، با من بودند. 

حس مي كردم شايد جاي دست هاي قوي فرشيد، روي دست ها و تمام تنم مانده، سر مقاومت مان از جدايي كه دردي ديگر، فرو نشست روي پهلويم. 

جيغ كشيدم دوباره و از شدت درد، رها كردم آرامش دست فرشيد را. 

كاري از دستم ساخته نبود، مگر جيغ كشيدن و اشك ريختن به حال و روزمان كه ديدم دو مرد، فرشيد را كشان كشان، با خود مي بردند، درحالي كه نگاهش با من بود و اسارتم ميان دستان پژمان. سعي كردم، تمام قوايم را يك جا جمع كنم و به او ضربه بزنم ولي او، دو نفر ديگر را هم همراه داشت. بيش از انتظارم، گير افتاده بودم. كه فرشيد داد كشيد:

ـ روش جدا كردنمون از هم، واقعا مسخره است. برات متاسفم پريسا. 

كه پريسا، نيم خندزنان گفت:

ـ اگر مسخره است، تو چرا نمي خندي؟ بخند به مسخرگي اش، كه خيلي خنده داره، مخصوصا لحظه رسيدن ما به هم. 

و اشاره كرد به مردهاي نگهبان فرشيد.

ـ شما دو تا، بياريدش اين جا. تو هم اون دختره رو ببر، طبقه بالا، پژمان. 

از وحشت، صدايم را لرزان بيرون دادم:

ـ فرشيد؟ فرشيد نجاتم بده. مي ترسم، مي ترسم فرشيد. 

و به هق هق افتادم. كه نفسي نشست بيخ گوشم. 

ـ از چي مي ترسي؟ من با توام. 

بي نفس، از پا افتاده، خودم را كنار كشيدم از پژمان. 

ـ فرشيد، فرشيد. 

دست پژمان نشست روي صورتم. درد نشست به غرورم. پژمان لبخند زد. من اشك ريختم. او خواهش كرد. من به التماس افتادم كه ديدم، فرشيد از چنگشان فرار كرد و دويد سمتم ولي نرسيده به من، دوباره محاصره اش كردند. حتي يكي از مردهايي كه پژمان را ياري مي رساند، آزادم كرد و رفت تا فرشيد و دو رفيقش. فرشيد، مشت و لگد مي پراند ولي آن ها، قوي تر از اين حرف ها بودند. به آساني، دو نفرشان از پشت، دست هايش را مهار كردند و نفر سوم، بي رحمانه شروع كرد به ضربه زدن فرشيد. برابر نگاهم تار مي شد از اشك. نفر سوم، پشت به من و رو به فرشيد ايستاده بود. ديگر نمي ديدم فرشيد را. جيغ ها و التماس هايم، گم شد توي فريادهاي دردآلود فرشيد كه پرسا دويد سمتشان. با دست، نفر سوم را عقب كشيد و خشمگينانه توبيخشان كرد:

ـ معلومه چه غلطي مي كنيد؟ مگه نگفتم هيچ آسيبي نبايد ببينه؟ هر كاري مي خواهيد، با اون دختره بكنيد ولي يه تار مو از سر فرشيد نبايد كم شه. 

و نشست پيش پاي فرشيدي كه نقش زمين شده بود. دست برد زير چانه اش. بي رمق شده بود فرشيد، و از بيني و شايد هم دهانش خون مي رفت. پريسا باز ضربه اي به مرد زد.

ـ اينا مشت اند يا گرز آهني؟ چي كارش كردي احمق؟ از جلوي چشمام، برو گمشو. 

و رو كرد به فرشيد با نگراني گفت:

ـ فرشيد؟ فرشيد صدام رو مي شنوي؟ 

و چند سيلي خواباند طاق صورتش و فرياد زد سر مرد خاطي:

ـ كجاش زدي كه از حال رفت؟ چه به سرش آوردي؟ 

بي طاقت اين همه تماشاي مصيبت، ناله كردم:

ـ فرشيد، فرشيد، پاشو. چي شده فرشيد؟ پاشو. 

و صدا رنگ باخت توي حنجره ام. پژمان مرا از پله ها بالا برد. چه ساده، مرا بلند كرده و با خود مي برد، شبيه به كاه. 

ـ از امروز، زندگي برات يه جور ديگه مي شه. عاشقانه و رويايي. مي دوني چقدر منتظر امروز بودم؟ تو هميشه سهم من بودي، ولي لجبازي كردي و نخواستي قبول كني. تو خودت رو به فرشيد تحميل كرده بودي. 

پژمان، پيروز و سرخوش، حرف مي زد و من، به حال خودم، تاسف مي خوردم. خيلي چيزها را باخته بودم. شروين، فرشيد و خودم را. دور مي شدم و دورتر. سرد مي شدم و سردتر. دست دراز كردم نااميدانه تا فرشيد. هوايش نزديك بود. 

صدايش زدم. نه حركتي، نه پاسخي، نه نگاهي. بي صدا شدم، بي حركت، بي سوال، بي نگاه. 

پريسا، هنوز بالاي سرش بود و حرص مي خورد.

راه پله هاي مارپيچ، پله به پله، تمام و به بالا ختم مي شد. همان بالاها بودم كه ديگر نديدمش. همان لحظه ها بود، كه در اوج نااميدي خودم را بازنده يافتم . يك شكست خورده مطلق. اسير دست هاي كثيف پژمان. پايين آمده بودم، خيلي پايين تر از ارزش و اعتبارم. كاش اين نفس هاي به شماره افتاده، مكث مي كردند و تمام. كاش مي مردم. مرگ بهتر بود براي من، تا با پژمان بودن، حتي براي ثانيه اي. دست هاي مذاب از هوسش، روي اين تن يخ كرده! بدا به حالم، خوشا به حالش. نفس هاي گام گرفته به شهوتش، تند و تند، راه مي بردند روي تنم و من، بي نفس تر از پيش. مرگ برسان خدا. مي شنوي خدا؟ اين من، خدا خدا مي كند پيشت، به پايت افتاده، به فرياد برس خدا. 

اشك هايم، بي توان تر از من، خشكيده بودند، باخته بودم خودم را. راهي تا اتاق نمانده بود. همان جا كه كام مي گرفت پژمان و من، ناكام. همان جا كه جان مي شد براي پژمان و من، بي جان. همان جا كه به مراد مي رسيد به خواهش وصل و من، ملتمس فصل. من چسبيده در آغوش مصيبت، فرو رفته در مرداب بلا، وامانده و تنها. خدا هم نبود با من؟ خدا! خدا! خدا! 

تن و جانم را حس نمي كردم. خراب و بدحال، دست و پا بسته و گرفتار، مي رفتم تا نابودي غرور و بودنم، مي رفتم تا ويراني ابدي. 

ـ همگي بي حركت. خونه تحت محاصره ماست. سلاحتون رو تحويل بديد و بخوابيد روي زمين. يالا، همين حالا. 

چه مي شنيدم؟ يعني ممكن بود؟ ته مانده قواي تحليل رفته ام را، با شادي اين حضور ناگهاني، دهان وا كردم براي فرياد كمك ولي قبل از هر تقلا، دستي فرو نشست روي دهانم. و آرام اخطار داد:

ـ دست از پا خطا نكن دختر. آروم، بي صدا. 

و عصبي، اشاره كرد به هم دستش.

ـ اردشير، برو ببين چه خبره؟ 

مرد هيكلي و مشكي پوش، خيلي فرز، از بيخ كمرش چيزي بيرون كشيد. يك كلت كمري. 

ـ مي خواي چه خبر باشه؟ معلومه ديگه، پليسه. مگه نمي شنوي؟ 

ـ آخه كي خبرشون كرده؟ 

نگاه اردشير، غضبناك، خيره شد روي من. كلت را نشاند پاي چانه ام. صد برابر لرز افتاد به تنم. 

ـ كار اين دختره است يا شوهرش. 

پژمان، دست كوبيد زير دست اردشير. 

ـ بكش كنار اين ماس ماسك رو. نه! محاله. اتابك، لحظه به لحظه آمارشون رو داشته، هيچ غلطي نكردن اينا. 

ـ نه پسر! به خانوم كلك زدن. نمي بيني مگه؟ 

ببند اون گاله رو. برو ببين داستان چيه؟ بجنب ديگه. 

تا اردشير، رضايت بدهد به رفتن، پژمان سر كج كرد تا گوشم:

ـ راست مي گه كه كار توئه؟ نچ نچ! داري بد تا مي كني با من. دختر بدي شدي. 

و فشار يك دستش به تنم بيشتر شد. دستش را كوتاه نكرد از دهانم. نفسم تنگ تر مي شد. تاب و تواني نمانده بود برايم. دست و پا زدنم، بي فايده و من، بيشتر غرق مي شدم به فلاكت.

ـ همون جا بمون. جم نخور. اسلحه ات رو بنداز، بنداز مي گم. حالا برو عقب، عقب تر. بچسب به ديوار. 

كه پژمان زير لبي غر غر كرد:

ـ اردشير دست و پا چلفتي! احمق، گير افتاد. 

چرا كسي به فرياد من نمي رسيد؟ سخت و زجرآور بود برايم، بودن با كسي كه حال به هم زن بود و تهوع آور. چندشم مي شدم از خودم و او. 

ـ لعنت به تو محبوبه. كاش گذاشته بودم، مي كشتنت. تو همه برنامه هاي منو، به هم ريختي ولي داغ بچه ات رو به دلت مي ذارم. 

ـ حرف نباشه، راه بيفت. 

اين صداي پريسا بود؟ يعني او را هم؟ 

با اطمينان از حضور آدم هايي ناجي و قانونمند، قوايم مضاعف شد. با كمي جا به جا شدن، دست پژمان را روي دهانم، به دندان گرفتم و تا پژمان به خودش بجنبد، با استفاده از سهل انگاري و سستي اش، فرياد زدم:

ـ كمك، كمكم كنيد. 

ولي درد پهلو و زخمم، مجالي براي حركت آن چناني به من نداد و پژمان به سادگي، به چنگم گرفت و سمت خودش كشيد و در يك آن، ضربه سيلي اش برق از سرم پراند. گوشم زنگ خورد. دست پراندم و ضربه زدم به تقابل با او و پسش زدم ولي اسير بودم. 

ـ وحشي بازي رو بذاز كنار و آروم بگير. 

و ناغافل، مچ دستم را در هوا قاپيد. چه زوري داشت لامصب. چيزي نمانده بود برسم ته خط مقاومتم كه ... 

ـ تكون نخور، ولش كن. با توام، مي گم ولش كن. 

تا سر برگردانم، جهت صدا، پژمان زير لب، لعنتي گفت و دستم را و بعد، خودم را رها كرد. نويد آزادي ام، وا رفتنم روي زمين بود. نگاه رساندم تا مردان سبزجامه پوش ناجي ام. 

ـ از اين خانوم، فاصله بگير. برو رو به ديوار، دستات رو هم ببر بالا. آروم! هيچ حركت اضافه اي ازت سر نزنه. بجنب!

و مامور رفت تا پژماني كه بدبخت تر از هميشه، تن چسبانده بود به ديوار. مرد ديگر خطاب به من پرسيد:

ـ شما خوبيد خانوم؟ 

سر تكان دادم و خودم را عقب كشيدم روي زمين و براي برخاستن از جا، پنجه انداختم به نرده ها و زمين و دست سابيدم براي جا به جايي و سعي كردم براي آرام شدن نفس هايم. نفس هايي كه خش دار و به زحمت، بالا و پايين مي شدند. سر تكيه دادم پاي نرده هاي مارپيچي راه پله ها. چشمانم را بستم.

ـ خديا! ممنون، شكرت. ممنون كه صدام رو شنيدي و دستم رو گرفتي. 

كه به ياد فرشيد افتادم. چشم وا كردم و پنجه انداختم به نرده ها و زمين، براي برخاستن از جا. سخت بود. زحمت داشت. تمام تنم درد مي كرد.

ـ فرشيد؟ فرشيد؟ 

و دردهايم را دويدم سمت پله ها. با پايين آمدنم، ديدم بازتر مي شد براي ديدن فضاي سالن. به گمانم فرشيد، هنوز روي زمين دراز كشيده بود ولي اين بار، مردي با پوششي غير انتظامي، بالاي سرش بود. 

با آن حالم، پله ها را دو تا يكي پايين رفتم و دوان دوان، رسيدم تا كنارش. بي حركت بود و با چشماني بسته. زانو زدم. تكانش دادم.

ـ فرشيد؟ فرشيدم. چشمات رو واكن. 

گوشه لب و بيني اش خونين بود. خون حتي رسيده بود تنگ ي يقه اش. كه صدايي آشنا گفت:

ـ چه خبرته محبوبه؟ آروم خانومي. اون خوبه، چيزي اش نيست. 

سر بلند كردم رو به او. اين كه فرهاد خودمان بود. شادي و نگراني ام با هم يكي شده بودند. با من من گفتم:

ـ تو؟ اين جا چي كار مي كني؟ 

به سرزنش سر تكان داد و دست دراز كرد براي گرفتن نبض فرشيد.

ـ مثل روز روشن بود كه از شما دو تا هيچ كاري ساخته نيست. كارتون منطق بر نمي داشت، پس خودم دست به كار شدم. از همون اول هم بايد پليس رو در جريان مي ذاشتيم تا كار به اين جا نمي كشيد. 

كه فرشيد سر جنباند و با چند بار پلك زدن، چشم وا كرد. دستش را گرفتم. چشمانش، تنگ و گشاد مي شدند و بالاخره نگاهش ثابت ماند روي من. دردآلوده گفت:

ـ محبوبه؟ اين تويي؟ خوبي تو؟ 

دستش ميان دستم را به مهر فشردم و دست ديگرم را كشيدم ميان موهاي خيس خورده به عرق روي پيشاني اش. 

ـ خوبم عزيزم. تو چي؟ چرا از حال رفتي؟ 

ـ نمي دونم ولي فكر مي كنم، آره! يكيشون از پشت زد پس سرم. 

و متوسل شد به جمع و جور كردن خودش و نشست روي زمين. كه با آخ كشيدن، فريادش به هوا رفت. سرجايش برگشت خورد و درازكش شد.

نگراني ام را چشم انداختم روي صورت به چين نشسته و درهم فرشيد.

ـ چي شد يهويي؟ 

ـ درد دارم. 

پرسشگر، زل زدم به فرهاد. كه پرسيد:

ـ دقيقا كجات درد مي كنه؟ 

ـ آخ! سينه، شكم، نمي دونم. 

اخم كرد فرهاد و دو دستش را نرم، روي شكم فرشيد گذارد.

ـ آروم فشار مي آرم، هر جا احساس درد كردي، به من بگو. 

كه ناغافل، داد فرشيد به هوا رفت. فرهاد دست عقب كشيد.

ـ آروم، آروم. تكون نخور. فكر كنم خونريزي داخليه. اون ديوونه ها چطوري تو رو زدن آخه؟ 

كه فرشيد، به سختي، دستش را كمي پايين تر، روي سينه اش نشاند.

ـ اين جا! اين جا هم درد مي كنه. 

اخمش، با گره ابروانش در هم نمودارتر شد.

ـ دست نزن و آروم باش. اميدوارم مربوط به دنده هات نباشه. تو فقط جم نخور، آمبولانس توي راهه. 

كه گفتم:

ـ اوناي ديگه چي شدن؟ پريسا؟ پژمان؟ 

ـ دارن مي برنشون. مي بيني كه. 

كه كسي هيجانزده گفت:

ـ يه دكتر مي خواييم. توي اون اتاق، يه نوزاد هست ولي نفس نمي كشه. 

حرف مامور، شبيه به يه تلنگر بود. بيدارم كرد از بي خيالي. شروين! چرا فراموشش كرده بوديم؟ مگر براي او نبود، آمدنمان؟ پس چرا ... 

كه فرهاد از جا پريد و من از پي اش ولي عصبي، برگشت سمت من.

ـ بشين سرجات. تو، پا توي اون اتاق نمي ذاري. فهميدي؟ 

وهم زده و شوكه، كلافگي ام را به زبان آوردم:

ـ ولي ... ولي اون، بچه منه. بايد بدونم چي به سرش اومده يا نه؟ 

ـ من حرف هام رو، دو دفعه تكرار نمي كنم. 

و بي معطلي و وقت هدر دادني ديگر، به سمت اتاق دويد. 

اين پا و آن پا مي كردم كه از پي اش بروم. مردد بودم و دلم به آرامش نمي رسيد. پاي رفتنم قرص شده بود كه فرشيد دستم را گرفت:

ـ نه، نرو محبوبه. بمون، شايد ... 

نگاه فرشيد، ترساندم. تنم به لرز افتاد از غم نشسته به چشمانش، وقتي كه توي بي خبري كودكم، دست و پا مي زدم. 

ـ تو رو خدا، اين جوري نگام نكن فرشيد. چرا اين طوري حرف مي زني؟ نه ... نه ... پسر كوچولوي من، سالمه. اون هيچي اش نيست. 

و مصمم تر از قبل، اما بغض كرده، دستش را رها كردم و پي فرهاد را گرفتم. به اتاق، رسيده و نرسيده، اميد توي دلم، رنگ باخته بود. چند ساعتي مي شد كه آمده بوديم و توي اين خانه سر مي كرديم ولي در تمام اين مدت، حتي يك بار هم صداي گريه اي به گوشم نرسيد. پريسا، لالايي خوانده بود برايش؟ پريسا، خوابش كرده بود؟ دست لرزانم را نشاندم روي تن ديوار و سرم را. چشمم سياهي رفت به خيال فاجعه رخ داده. نفسم جا خوش كرده بود توي ريه هايم. تازه نمي شد. پايم سست و چيزي تا سقوط نمانده بود. سعي كردم بايستم و تنم نلرزد و تاب بياورم سنگيني بار اين فاجعه را. پسركم، شروين. نه! 

ـ خانم؟ خانم؟ شما خوبيد؟ چشم وا كردم رو به مامور جلوي درب اتاق خواب. چند بار پلك زدم و تار ديدمش. چانه ام مي لرزيد از بغض. بغضم، شكست و خودم هم. بايد مي ديدمش. يك نگاه ، كفايت مي كرد براي ديدن شروين. 

تنم را با خودم كشيدم داخل اتاق. فرهاد، بي هيچ عكس العملي، پشت به من، روي تخت نشسته بود. جراتم ته كشيد، توي قدم از قدم برداشتن و جلو رفتن ولي فكر شروين، بي فكرم مي كرد از دنيا و آدم هايش. تنم تاب مي خورد، توي گام به گام شدنم. دنيا، هي مي چرخيد دور سرم. اشكم، تمامي نداشت كه ديدمش. روي تخت خوابيده بود، درحالي كه عمويش، دست و پاهاي كوچكش را به آرامي لمس مي كرد. تن سفيدش، بي پوشش بود. جم نمي خورد. جم نخوردم. ثابت ماندم. چقدر آرام و ساكت بود، پسركم. 

ـ چي شده؟ چشه فرهاد؟ چرا؟ چرا اين قدر آرومه بچه ام؟ 

گرفتگي صدايم، فرهاد را به خود آورد. نگاهم كرد. دستپاچه بود و آشفته تر از من مادر. سرزنشم كرد:

ـ نبايد مي اومدي. 

ـ جواب منو بده. 

دست كوچك شروين توي دستش بود كه شانه اي بالا انداخت.

ـ مي بيني كه هيچ وسيله اي همراهم نيست ولي چيزي كه مشهوده، اينه كه نفس مي كشه ولي هم نبض و هم تنفسش، كنده. هيچ گونه آثار كبودي يا زخمي هم روي بدنش به چشم نمي ياد ولي رنگ پوست و صورتش. 

رنگي نمانده بود به شروين كه؟ وا رفتم روي تخت. غصه دار گفتم:

ـ اينا يعني چي؟ علتش چيه؟ 

فرهاد دست شروين را ميان هر دو دستش نوازش داد. 

ـ مطمئنا، اون دختره رواني، براي آروم كردنش، يه چيزي بهش خورونده. با يكي از همكارام تماس گرفتم. تا برسيم بيمارستان، اون هم خودش رو رسونده. 

نگاهم خيره شروين بود كه دست دراز كردم به تقليد از فرهاد، براي گرفتن دست او. با اولين برخورد، خشكم زد. دستش، شبيه به يك تكه كوچك يخ بود. ترسيده، رهايش كردم.

ـ چرا؟ چرا دستاش، اين قده سردن؟ 

فرهاد چشم چرخاند اطراف. 

ـ بايد لباساش رو پيدا كنيم. تمام تنش سرده. بايد گرمش كنيم. لعنتي ها، همين جوري ولش كرده بودن. 

كه نگاهش ثابت ماند، روي حوله افتاده روي تنه صندلي. فرز از جا جست و برداشتش. پيچيدش دور تن شروين و بعد، ملحفه روي تخت را كشيد. چند تا زد و شروين را ميانش گذارد. 

ـ مي پيچونمش توي اين ملحفه. تو هم محكم توي بغلت نگهش دار. 

كه از بيرون، صداي آژير شنيده شد. 

ـ بايد آمبولانس باشه. پاشو، تو شروين رو بيار. منم مي رم سراغ فرشيد. مي توني كه؟ خوبي؟ 

نگاهم هنوز با شروين بود، و دلم. به تاييد سر تكان دادم و خودم را از تخت كندم:

ـ بده به من، شروين رو. 

دست بردم و آغوش وا كردم براي گرفتن شروين ملحفه پوش، كه ناگهان صداي فرهاد بالا رفت:

ـ خدايا! چه بلايي سر شماها اومده؟ ببينم حالت خوبه محبوبه؟ 

سر تكان دادم به چپ و راست. عصبي بودم.

ـ آره، خوبم. شروين رو بده من، ديگه. 

شروين را پس كشيد، تا آغوشش. فشردش به خودش. نگران نگاهم كرد.

ـ تو واقعا حالت خوبه؟ ولي به نظر نمياد. نمي دونم ولي دارم درست مي بينم؟ روي مانتوي تو؟ اون خونه؟ 

توي اين شرايط بحراني حرف هايش را نمي فهميدم. 

ـ چي داري مي گي؟ 

و مسير نگاهش را دنبال كردم. درست روي مانتوي كرم رنگ گشادم، جايي روي شكمم، لكه نسبتا بزرگي از خون به چشم مي خورد. از ديدن خون، خودم هم ترسيدم. دستم را نشاندم آن جا. خون خيس بود و تازه. جايش، درد مي كرد. تير مي كشيد. خوب مي دانستم مربوط به چه بود. 

ـ نه محبوبه. باز هم؟ بخيه هات؟ يك هفته از زايمان تو مي گذره. اين بخيه ها بايد خوب مي شدند و يا حداقل جذب مي شدن، نه اين كه چند باره خونريزي كنند. تو ضربه اي خوردي؟ 

چشمانم را بستم و دستم را گذاردم روي لكه خون و آن را با دست پنهان كردم و باز سر تكان دادم. 

ـ راه بيافت. شروين رو خودم ميارم. مي توني راه بري يا كمك مي خواي؟ 

ـ مي تونم.

ـ پس آروم. اصلا عجله نكن. نمي خوام وضعيتت از ايني كه هست، بدتر بشه. ولي من زودتر مي رم تا شروين رو بسپرم دست دكتراي اورژانس. بعد ميام كمكت. فكر كنم تا حالا فرشيد رو هم بردن توي آمبولانس. 

باز چشمم سياهي رفت و پايم سست شد ولي با گرفتن دستم به تخت، خودم را نگه داشتم. 

ـ چي شد محبوبه؟ 

ـ هيچي. سرگيجه دارم. خوب مي شه. 

ـ همين جا بشين تا برگردم.

تا بنشينم، فرهاد، شروين را با خودش برده و از اتاق بيرون رفته بود. 

سرم را كج كردم روي دستانم و چشمان ملتهبم را فرو بستم ولي سرگيجه ام بيشتر مي شد. با همان چشمان بسته، نيم خيز روي تخت دراز كشيدم. ضعف شديدي به جانم افتاده بود. نمي دانم شايد بابت خونريزي زخمم و يا، از صدقه سر اين تنش ها و نگراني ها. كي قرار بود به آرامش برسيم؟ خدا مي دانست و بس. كمي بعد، فرشيد و شروين را با آمبولانس راهي بيمارستان كردند و من ماندم با فرهاد. 

وارد بيمارستان نشده، گفتم:

ـ فرهاد؟ يه خواهش دارم ازت. ممكنه يه جوري هر سه تامون، كنار هم باشيم؟ . توي يه اتاق؟ 

متعجب نگاهم كرد.

ـ تو با خودت چي فكر كردي دختر؟ نمي شه، خلاف مقرراته. كار شكني محسوب مي شه، حتي براي مني كه نيم بيشتري از سهام بيمارستان رو صاحبم. در ضمن، شروين رو چطور بذارم كنار شما؟ مطمئنا به خاطر شرايط جسماني اش، بايد تحت مراقبت هاي ويژه باشه. 

و سر تكان داد و درحالي كه پا مي گذارد توي بخش اوژانس، با تاسف و حتي مواخذه وار گفت:

ـ نبايد كار به اين جا مي كشيد. كاش به حرفتون توجه نمي كردم و خيلي زودتر از اينا، پليس رو در جريان مي ذاشتم. شايد الان، شروين توي اين وضعيت نبود. 

نگران و مضطرب گفتم:

ـ صبر كن ببينم. يعني حال شروين تا اين حد بده؟ 

از بالاي شانه اش نيم نگاهي به من انداخت .

ـ چي بايد بگم؟ خودت ديدي كه. ولي نمي خوام از اين نگران ترت، كنم، اما فقط براش دعا كن. 

وا رفتم، لرزيدم. دستم را نگه داشتم به يكي از نيمكت هاي توي بخش و كم كم، نشستم رويش. فكر نداشتن شروين، آزاردهنده و عير قابل تحمل بود. چرا هميشه اين كودكانند كه قرباني جنگ ها و دعوا و مرافعه هاي ما بزرگترها مي شوند؟ 

ـ چي شده؟ باز هم حالت بده؟ 

كه بغضم، ساده تركيد و دستم را بردم تا برابر دهانم. عقبگرد كرده، كنارم نشست. و ملايم تر از قبل و حتي دلسوزانه گفت:

ـ متاسفم كه ناراحتت كردم ولي تو مادرشي و بايد همه چيز رو بدوني. الان دونستن همه چيز، خيلي بهتر از بعدا. نه؟ مجبورم رك باشم باهات. بهتره خودت رو براي هر چيزي آماده كني. 

دردآلوده گفتم:

ـ بس كن فرهاد. چطور مي توني اين حرف رو بزني؟ چطور دلت مياد درباره، درباره مرگ بچه من، حتي فكر كني؟ 

دستانش را روي زانوانش زد و از جا برخاست.

ـ متاسفم، ديگه بهش فكر نكن. همين جا باش تا بگم يكي از پرستارا بياد كمكت. دكتر بايد معاينه ات كنه. 

و تنهايم گذاشت و رفت ولي مگر مي شد به كوچولويم فكر نكنم؟ آخر گناه اين بچه، چه بود؟ به دقيقه نكشيده، توي يك اتاق و روي تخت، دراز كشيده بودم و بخيه هايم، ضدعفوني و پانسمان جديد شده بودند و سرمي عجين شده به دستم. سرگيجه ام كم تر مي شد ولي ... دكتر سفارش كرده بود مراقب خودم باشم و به هر چيزي كه باعث آزار روحي و جسمي ام مي شد، فكر نكنم، اما چند ساعتي بود كه منم چشمانم را بسته و به هر چيزي فكر مي كردم، غير از آرامش. ناآرامي، ولوله انداخته بود به جانم. بي شروين و فرشيد، هيچ چيز جفت و جور درنمي آمد. سخت به خواب رفتم. كابوس مي ديدم و كابوس. 

چقدر خوابيده بودم كه با صداي باز شدن درب اتاق، چشم وا كردم. سر چرخاندم سمت درب اتاق. تماما از هم وا شده بود و پرستاري پشت به من با تخت روان، داخل شد و كمي بعد، پرستاري ديگر، آن سوي تخت از پي اش. 

چشمانم را ريز و درشت كردم براي تشخيص بيمار خوابيده روي تخت كه قرار بود هم جوار من باشد در اين اتاق خصوصي. گل از گلم شكفت با ديدنش ولي با مشاهده قفسه سينه كاملا پانسمان شده و بيهوشي او، خنده روي لب هايم بي جان شد. 

ـ فرشيد؟ 

زمزمه نامش به آهستگي، بي شك به گوش دلش رسيد ولي همان طور كه نگاهم با او بود، نيم خيز شدم براي برخاستن. 

ـ آ! تكون نخور و سر جات بمون. 

دوباره درد نشست به جانم كه فرهاد را در آستانه درب اتاق ديدم. 

ـ مي خوام كنارش باشم، نزديكش. 

و قدم زنان، با طمانينه وارد اتاق شد.

ـ دست بردار محبوبه، اون كنارته. مگه همين رو نمي خواستي؟ فقط محض گل روي شما و ديوونه بازي هاتون، براي چندمين بار مقررات بيمارستان رو نقض كردم. طبق روال معمول، شما بايد توي دو بخش مجزا بستري مي شديد ولي ... شك ندارم دكتر ماهان، به همين زوديا دكم كنه. 

كه دو پرستار، فرشيد را روي تخت خالي كه با فاصله از من قرار داشت، گذاردند و تخت ديگر را با خود بيرون بردند. درحالي كه هنوز چشم از فرشيد بر نداشته بودم، با حالي آميخته با مظلوم نمايي گفتم:

ـ خيلي ازم دوره، حتي درست نمي بينمش. 

و دستم را سمت فرشيد دراز كردم.

ـ مي بيني؟ حتي نمي تونم دستش رو بگيرم. 

فرهاد پوزخندي زد.

ـ ديگه چي؟ بهتر نيست سطح توقعاتت رو بياري پايين؟ بس نيست اين خودخواهي هاي بچه گانه؟ يه نگاه به دور و برت بنداز. حال و روز خودت و شوهرت و پسرت اينه و شما دو تا مقصر اصلي قصه ايد. 

ديگر از پوزخند روي لب هايش خبري نبود. جدي شده بود. 

ـ ولي من فقط مي خوام ... 

ـ هيس! هيچي نگو. مگه نمي بيني اون خوابه. خيلي درد داشت. مسكن تزريق كردن براش. تو هم استراحت كن. 

و راه گرفت تا نزديك تخت من ولي من نگاهم به فرشيد بود هنوز. شبيه بچه ها شده بود توي خواب. معصوم، مظلوم، خواستني. 

ـ سرمت هم تموم شده، مي گم بيان عوضش كنن. اي بابا! بس كه اين داداش ما رو نگاه كردي، رنگش پريد. 

ـ وضعش چطوره؟ 

ـ دو تا دنده شكسته. محتويات شكمش هم، يه خرده عين مغزش، ريخته به هم. قاطي پاطي. اينا هم چيز زياد بدي نيست. خيلي زود خوب مي شه. مطمئنم، چون تو كنارشي. 

و باز لبخند زد.

ـ خودت چطوري؟ 

اين تغيير رويه سريع اخلاقي اش، متعجبم مي كرد. لب فشردم به هم.

ـ بهترم ولي نمي فهمم چرا اين بخيه ها مدام اين جوري مي شن. 

لبخند فرهاد، پهن تر شد.

ـ از من مي پرسي؟ خب سلامتي جسمي هر فردي، در گرو سلامتي روحي شه. 

و با گرفتن راه نگاه من به فرشيد، خنده اش رنگ باخت.

ـ يه كم به خودت برس و افكار آزار دهنده رو از خودت دور كن. 

سر چرخاندم سمتش.

ـ آدم هاي آزاردهنده رو چي؟ با اونا چي كار كنم؟ 

ـ چشمات رو به روشون ببند، نبينشون، زندگي ات رو بكن. 

ـ هه! چي داري مي گي؟ مگه ممكنه؟ اون آدم هاي شكنجه گر، جزيي از زندگي من شدند و هر از چند گاهي، ضربه اي اساسي به من و زندگي ام وارد مي كنن. مشخص نيست؟ 

و به فرشيد اشاره كردم:

ـ اين، هنر دست اون هاست و شروين كوچولوي من، با اون حالش. چطور چشمام رو به روشون ببندم؟ سكوت كنم و بذارم هر غلطي كه خواستن، انجام بدن؟ ديگه چه كاري بايد بكنند، كه نكردند؟ 

چند جمله آخر را عصبي و تقريبا با فرياد گفته بودم. 

ـ آروم خانوم. تو اين جوري مي خواي به خودت برسي و مراقب فرشيد و شروين باشي؟ به نظرم، حالا حالاها، نه زخم ساده تو خوب مي شه، و نه حال و احوال اون دو تا. خود داني. 

دست آزاد از سرمم را نشاندم روي پيشاني ام و اخم كردم.

ـ مقصر تويي. حرفاي بي ربط مي زني. 

ـ هه! اينم به جاي دستت درد نكنه اته ديگه؟ 

و نزديك تر شد به من.

ـ خودم سرمت رو عوض مي كنم. يه كم دور و برتون خلوت باشه، بهتره. بايد هر دو تون استراحت كنيد. 

و در حالي كه سعي مي كرد به آرامي سرم دستم را جدا كند، دست عقب كشيدم و نگاهش كردم.

ـ از همه چي گفتي الا شروين. 

ـ چرا از چيزي مي پرسي كه برات آزاردهنده است؟ من كه همه چي رو برات گفتم، حتي بدترين اتفاق ممكن رو. 

كه دردي توي دستم پيچيد. چشمانم را روي هم فشردم و چه ساده، مقابل چشمان بسته ام، چهره شروين را مي ديدم. چيزي توي قلبم هم به درد آمد. 

چشم كه باز كردم، فرهاد رسيده بود تا درب خروجي اتاق. 

ـ بهشون بگو، مراقب بچه ام باشند. 

سر تكان داد و درحالي كه دستگيره درب را پايين مي داد، اطمينان بخش گفت:

ـ تو هم مراقبت خودتون باش. 

و از درب گذشت و ديگر نديدمش.

نگاهم را رساندم تا فرشيد. آرام به خواب رفته بود ولي هنوز هم گوشه لب و بيني اش، ردي از يك زخم به چشم مي آمد و سينه پانسمان شده اش، به آرامي بالا و پايين مي شد. دست دراز كردم تا او ولي به او نمي رسيد. 

كاش مي توانستم برخيزم ولي زخمم تازه مداوا شده بود. پس اكتفا كردم و رضايت دادم به تماشايش. 

يعني مرا مي بخشيد؟ چه فكرهايي در موردش، به ذهنم راه يافته بود و تا كجاها پيش رفته بودم سر متهم كردنش؟ چقدر احمقانه، زندگي را به كام خودمان، تلخ كرده بودم ولي شايد هر زن ديگري هم كه به جاي من بود، با ديدن آن شواهد و عكس هاي كذايي، اعتمادش نسبت به همسرش ته مي كشيد و خائن مي شد در نظرش ولي من كه، هر زني نبودم. من ديگر چرا؟ 

مني كه در اين مدت، سر رسيدن به فرشيد و با او بودن و زندگي كردن، اين همه سختي كشيده بودم، چرا؟ من كه داعيه عشق و عاشقي مي كردم چرا؟ من كه قبولش داشتم چرا؟ من كه بايد مي فهميدم، طرفم دروغگو و خيانتكار نمي تواند باشد، چرا؟ مگر او هم صادقانه، پاي عشقمان نماند و قدم به قدم، در اين راه با من رنج نكشيد؟ چرا يادم رفت اين همه را؟ از خودمم شرمم مي آمد.با اين همه ادعايم هنوز هم فرشيد را نشناخته بودم. چند سال ديگر، بايد با چنين آزمون هايي، تست شويم و ببريم و ببازيم؟ نمي بُريم؟ ديگر ظرفيتش را داريم؟ مي توانيم؟ احساس خستگي مي كردم. آرام چشمانم را به روي فرشيد بستم ولي آن قدر فكر و خيال سراغم آمد كه ميانشان،خوابم گم شد و از همه آن ها واضح تر، تصوير شروين بود. شروين درون يكي از آن اتاقك هاي شيشه اي دلگير، با كلي لوله و سيم، متصل به تن كوچك و ضعيفش. واي! يعني خوب مي شد؟ يعني مي توانستم يك بار ديگر او را در آغوش بگيرم و ببوسمش؟ يعني صداي گريه هايش را دوباره مي شنيدم؟ يعني مي شد بوييدش؟ دلم خواستش. آن قدر با خودم خيالبافي كردم و بغض نشاندم به جانم، تا سرانجام با سنگيني شان، خسته تر از قبل، به خواب رفتم. بيدار كه شدم، شعاع نور ساطع شده از بيرون، حس خوبي به من و اين اتاق مي داد. حس خوبي نسبت به امروز و اين صبح داشتم. تا كمي دست بكشم پاي چشم هايم، پرستار، ميز صبحانه را جلويم گذارد و سراغ فرشيد رفت. باورم نمي شد. بيدار بود و جالب اين كه، نگاهم مي كرد. 

لبخندي روي لب هايم نشست و نرم گفتم:

ـ سلام. 

نيم خندي زد و به آرامي من، بي خيال پرستار گفت:

ـ سلام به روي ماهت، بدقلق من. 

كنايه كلامش را گرفتم. شرمنده شدم از خودم و اخلاق گندم كه پرستار براي گذاردن سيني مقابل فرشيد، مانع ديدم شد. وقتي كارش تمام شد، گفت:

ـ مي گم يكي بيان، براي دادن صبحانه آقا. 

ـ نه، نمي خواد. خودم انجامش مي دم، شما بفرماييد. 

كه درب اتاق باز شد و پرستاري ديگر، داخل شد. ميانسال و پخته به نظر مي رسيد. با قدي بلند و ابروهاي تاتو شده اي كه توي صورتش زيادي به چشم مي آمدند. 

ـ نه خانوم احتشام! اجازه نداري جابه جا بشي. بخيه هاتون ... 

كه ميان كلامش، دويدم:

ـ درد ندارم، بهتر شدم. ممكنه يه نگاه به زخمم بندازيد؟ كه اگه بهتر باشم، پس خودم صبحانه مي دم بهش.

به تختم نزديك شد.

ـ دكتر احتشام، خيلي سفارشتون رو كردند. راست مي گن كه حرف گوش نمي كنيد، خيلي لجبازيد شما. من هم بهشون قول دادم از پستون بربيام و به نحوه احسنت، كمكتون كنم. 

عجب آدم رك و سمجي بود! فرشيد ريز خنديد ولي من با اعتماد به نفس بالا گفتم:

ـ حسم بهم مي گه خيلي بهترم. 

كه فرشيد، با پوزخندي نمكين گفت:

ـ حرف گوش كن شو خانوم. حتما يه چيزي هست كه تاكيد مي كند. 

ـ نه عزيزم، من خوبم. 

و خطاب به زن ادامه دادم:

ـ شما تشريف بياريد. يه معاينه چشمي از زخمم، كه ضرري نداره. 

پرستار اخم كرده، كه حالا رسيده بود تا تختم، از توي سيني وسايل پاي تخت، دستكشي برداشت و دست فرو كرد در آن. بعد آرام، لباس صورتي فرمم را كنار زد و پانسمان را با دقت برداشت و بررسي كرد. درحالي كه دوباره مراحل ضدعفوني و پانسمان را انجام مي داد، غر زد:

ـ خونريزي اش بند اومده ولي هنوز كلي مونده تا بهبودي كامل. خيلي عجله داري خانوم احتشام. 

نگاهي به فرشيد كردم.

ـ اجازه بديد حركت كنم، من بايد كنار شوهرم باشم. 

نگاهش چرخ زد بين من و فرشيد. يك تاي ابرويش را بالا داد.

ـ ديگه از اين بيشتر؟ كي، زن و شوهر رو توي يه اتاق بستري كردن؟ داريد كار مي ديد دست خودتون. 

ـ نه، قول مي دم. 

ـ هه! به من قول نديد، به خودتون قول بديد، به فكر خودتون باشيد. 

و دستكش هايش را انداخت توي سطل زباله و در حالي كه بيرون مي رفت، گفت:

ـ همه چي پاي خودتون، چون دكتر صولتي گفتند اگه زخمتون دوباره سر باز كرد، ديگه سراغشون نريد. 

و درب اتاق را پشت سرش بست. 

هيجان زده، ميز حاوي صبحانه را با دست پس زدم و به آرامي كج شدم روي تخت و به زحمت، نشستم. 

ـ چي كار مي كني تو؟ مگه نشنيدي چي گفت؟ 

بي حرف و لبخندزنان، يك پايم را آرام گذاردم روي زمين و بعد دستم را به روي شكمم نشاندم و پاي ديگرم را هم پايين بردم. دوباره كمي درد حس كردم ولي بي خيال، وقتي كاملا ايستادم، يك دست به شكم، به آرامي گام برداشتم سمت تختش. 

او كه متعجب، شاهد كارهايم بود، با لبخند گفت:

ـ كجا داري مياي؟ مگه حال من و خودت رو نمي بيني؟ اصلا تو حالت خوبه؟ 

ناز آمدم:

ـ دارم ميام بهت صبحانه بدم. 

ـ فقط همين؟ واسه خاطر همينه كه اين همه به خودت زحمت مي دي؟ 

رسيدم به تختش. دست دراز كردم نزديك دستش و محكم به چنگ گرفتمش. 

ـ نه! مي خوام تو رو هم ببينم، حرف دارم. 

و چشم در چشم، دل بستيم به نگاه هم. دوباره خنده اي كرد و چشمانش را چند بار، باز و بسته كرد. چقدر اين دست ها، آشناتر و گرم تر از هميشه ها بودند كه چشمانش را ريز كرد و پر شيطنت گفت:

ـ با اين كه عين من، وضع خوبي نداري، ولي ... ولي خيلي خيلي، خوشگل به نظر مي رسي. 

نيم خندي زدم ولي به غم. من با خودم چه فكر مي كردم و او به چه فكر مي كرد؟ چطور مي توانستم براي آن همه بي اعتمادي و ترديد نسبت به او، عذرخواهي كنم؟ راهي گذارده بودم براي بخشش؟ آيا اين دست ها، مثل گذشته، باري ديگر مهربانانه نوازشم مي دادند و آرامم مي كردند؟ مرا براي آن همه شك، خواهد بخشيد؟ مرا مي بخشد كه هنوز نشناخته بودمش؟ كه هنوز نفهميده بودمش؟ كه قدر ندانستمش؟ 

دستم را به محبت فشرد.

ـ ببينم؟ تو مي خواي با اين وضعت، همين جوري بايستي و من رو تماشا كني؟ بشين دختر خوب ولي اصلا داري چي رو نگاه مي كني؟ من رو با اين ريخت و قيافه و اين تن باندپيچي شده؟ 

سر تكان دادم و نگاه به نگاهش، روي صندلي كنار تختش نشستم. 

ـ دارم نگات مي كنم. انگار كه خيلي وقته، نديدمت. چشمات ديگه اون چشماي سابق نيستن. ديگه غم و غصه نداره. پر از زندگيه. عين روزاي خوبي كه با هم داشتيم. خوش به حالت! انگار سبك شدي. راحت شدي. چون همه چي رو گفتي ولي من ... من تازه اول شرمندگي هامه. حالا تو، يه زن شرمنده رو مي بخشي؟

حالا او، يك زن شرمنده را مي بخشيد؟ ساده بغض كردم. نگاه دزديدم از نگاهش. كه غيرمترقبه گفت:

ـ اي بابا! تو نمي خواي به من صبحانه بدي؟ به جان خودم، نه فقط شير، حتي چايي هم يخ بسته. 

با صدايي گرفته، به التماس افتادم:

ـ خواهش مي كنم فرشيد. شنيدي چي گفتم؟ تو بايد منو ببخشي. براي اشتباهاتم، براي تموم فكراي بدي كه در مورد تو، اومد و نيومد. براي اون همه سوءظن. براي ... 

با بي تفاوتي، رو كرد به در و ديوار.

ـ حالا صبحانه هم نخواستيم. كي خلاص مي شيم از اين قفس؟ 

دستش را عصبي فشردم.

ـ اين بي تفاوتي و بي توجهي ات، منو داغون مي كنه. عين يه تنبيه مي مونه براي مني كه پرم از خطا و سركشي ولي كفايت نمي كنه. من پي بخشش توام. ببخشم و خلاصم كن از اين همه شرمندگي. خلاصم كن از اين همه عذاب وجدان كه بد تا كردم با تو و زندگي مون، كه بد كردم ... 

كه دستش به احتياط و آرام بالا آمد و نشست روي لب هايم، وقتي چشم در چشمم داشت.

ـ هيــس! حرف نباشه. فقط صبحانه. يك صبحانه با هم بعد از مدت ها. 

عجيبه! ولي علي رغم دردي كه دارم حس مي كنم زيادي سرحالم و تو، توي اين حال خوش، بي تاثير نيستي. 

صورتم را از زير دستش عقب كشيدم:.

ـ ولي فرشيد، اين بخشش ، نياز منه. من بايد براي زندگي دوباره با تو، با مجوز اين بخشش، موجه بشم. بايد كه بتونم برگردم و برگشت من به تو و با تو، مستلزم گذشت و بخشش توئه. 

و قطره اي اشك، سلانه سلانه، رد گم كرد روي صورتم. رفت و رفت و دست و پا گم كرد روي دستش. چشمانش را بست. نگاه از من گرفت.

ـ نچ! خرابش نكن ديگه. 

ـ خواهش مي كنم فرشيد. فقط يك كلمه. بگو كه منو بخشيدي. همين. خواسته زياديه؟ 

سر برگرداند سمتم و چشم وا كرد رو به من. چشم هاي من، گريه داشتند و چشم هاي او، مي خنديدند. مگر اشك ها و ندامت مرا نمي ديد؟ مي ديد و مي خنديد؟ با همان خنده غريب، نگاهش رفت تا دست هايم كه دستش را در ميان داشتند. 

ـ توي اين مدت، كم مهمون دستات نشدم. اونم چه پذيرايي مفصلي. چک هاي آبدار و از ته دل. آمارش دستم نيست ولي جاي آخريش، هنوز يه خرده درد مي كنه. 

و باز خنديد و ميان لبخندش، درد كشيد و لب به دندان گزيد و من، شرمنده تر از پيش، فقط نگاه دزديم از نگاهي كه در پس خنده هاي وقت و بي وقتش، گلايه داشت و سرزنش. كه مي خنديد ولي زهرخند بود و تلخ خند. كه سر به زير مي شدم از اين همه معرفت و بزرگي اش. دستم لرزان، ول شد از دستش. 

ـ من ... من ... توي شرايط بدي بودم. خيلي بد. 

و بغض كردم كودكانه. بق كردم. 

دستش رسيد تا صورتم. نرم، بالا داد سربه زيري ام را. 

ـ به من نگاه كن محبوبه. ياا... دختر! نگام كن. 

با نگاهي باراني، دل دادم به نگاهش كه همه مهرباني بود و عشق. جدي تر از قبل به نظر مي رسيد. دست كشيد پاي چشم هايم.

ـ لوس شدي خانومي. گريه؟ ولي من، چشماي قشنگت رو اين جوري نمي خوام. مي خوام برام بخندن. 

و اشك هايم را گرفت و همان دستش، قفل شد به دستم. باز لب وا كرد به خنده:

ـ و اين دست هات به جز مهموني گرفتن واسه من، كاراي ديگه اي هم از پسشون برمياد. اينا مي تونن، منو سالم و زنده كنند. مي تونن زندگي بشن. مگه نه؟ 

و دستم را راه برد تا مهماني لب هايش. 

ـ حالا ديگه بخند. اوهوم؟ 

و به انتظار، نگاهش نشست توي نگاهم. يعني با حرف ها و رفتارها و اين چشم هاي دوست داشتني، داشت به من مي فهماند كه بخشيده مرا؟ يعني گذشته بود از گذشته ها؟ 

ـ مي شه يه كم، يه كوچولو، بياي جلوتر؟ با اجازه مي خوام ببوسمت. البته اگه باز نخواي منو بزني و از ريخت بندازي. 

ميان دويدن هاي بي وقفه اشك هايم، گريز زدم به نيم خندي كه نصيبم شده بود از غافلگيريه كلام ناگهاني اش. بي هوا، هوايي ام كرده بود به هواي بودنش. در اوج شرمساري، مشتاقانه سر جلو بردم تا لمس داشتنش. تا مزه مزه كردن ممنوعيت ها و محروميت هاي اجباري. به كام نرسيده و ره به مقصد نبرده، صداي ضرباتي به درب اتاق، سد راهم شد. تا سر بكشم عقب، درب وا شد و كسي داخل شد. فرهاد بود. فرشيد، نفسي بيرون داد به تمسخر.

ـ پووف! چه به موقع. 

دستم هنوز توي دستش بود كه فرهاد گفت:

ـ چشم و دل دكتر صولتي، روشن. كجاست كه ببينه مريض تازه مداوا شده اش، از تخت اومده پايين؟ آخه اين چه مدل نشسته دختر؟ واسه چي قوز كردي و كج شدي روي تخت؟ به زخمت فشار مياد. 

خودم را جمع و جور كردم و كمي بيشتر از فرشيد، كناره گرفتم. كه فرشيد، اخمي تصنعي كرد.

ـ نمي فهمم، تو چرا هميشه، يهويي پيدات مي شه؟ 

فرهاد در را پشت سرش، جفت كرد و راه آمد تا تخت فرشيد.

ـ به به! سلام بر داداش رزمي كار من. مي گم يه سوال داشتم. كيسه بوكس بودن، چه جورياست؟ 

و پوزخند زد. ولي فرشيد لب برچيد.

ـ برادر ما رو باش. اين نطق بلند بالاي تقديرگونه، به جاي حال و احوال پرسيدنته؟ 

ـ حال و احوال؟ اون كه معلومه. پيش زنت باشي و بد بگذره بهت؟ محاله. 

و با نيم نگاهي به من ادامه داد:

ـ تو هم كه مطمئنا خوبي ديگه؟ 

ولي انگار كه تازه متوجه رد پاي اشك هايم شده باشد، با نگراني خيره شد به من:

ـ باز چي شده؟ تو ... تو گريه كردي؟ 

تند و تند، دستپاچگي ام را پاي چشم هايم خالي كردم براي پنهان كردن ته مانده اشك هايم و كلافه تر، ناچارا لبخند زدم.

ـ نه، نه! چيزي نيست. مال اين ... اين بوي تند هواي بيمارستان. هنوز بهش عادت نكردم.

اين جملات مسخره، از كجا به ذهنم رسيده بودند؟ خودم هم نمي دانستم. ولي راه فراري خوبي بود. كه فرهاد، گوشه لب هايش را پايين داد و ابرويي، بالا.

ـ پس هيچي ديگه. اميدوارم فقط يك حساسيت معمولي باشه، نه چيز ديگه اي.

و به برادرش، نگاهي عجيب انداخت. انگار كه مچ مقصر را سر بزنگاه گرفته باشد. كه فرشيد گفت: 

ـ شما بفرما، ما كي مرخص مي شيم؟ 

ـ خانوم خانوما، امروز بعد از ظهر. البته به شرطي كه، استراحت كنه ولي جنابعالي، حالا حالاها مهمونه مايي. درد كه نداري؟ 

و تا فرشيد بخواهد چيزي بگويد، خودش پيشدستي كرد و گفت:

ـ درد؟ چه سوال مسخره اي. با محبوبه باشي و درد داشته باشي؟ عجب ها. 

كه به ياد شروين افتادم.

ـ شروين چطوره؟ مي خوام ببينمش. 

فرشيد، نگران شد.

ـ شروين؟ پاك فراموشش كرده بودم. موضوع چيه؟ چي شده؟ 

كه فرهاد، متفكرانه، ابرو در هم انداخت.

ـ چي بگم؟ همون جوريه. تحت مراقبت ويژه. 

با تجسم صورت شروين و تن نحيفش، دوباره بغض جاخوش كرد توي تمام وجودم. فرشيد نگران تر پرسيد:

ـ مراقبت ويژه؟ اين جا چه خبره؟ چي به سر اون بچه اومده؟ د ِ يه نفرتون حرف بزنه. 

فرهاد پريد ميان كلامش ولي حرفش، پاسخ سوال فرشيد نبود.

ـ يه خبر ديگه دارم براتون. 

فرشيد عصبي شد. آن قدر كه دستش را در هوا تكان داد و به طبعش، درد كشيد.

ـ من دارم از شروين مي پرسم، اون وقت تو ... 

كنجكاوانه و در عين حال، غمگين، ابرو دادم در هم. كه فرهاد سر تكان داد.

ـ بي ارتباط به شروين نيست. مربوط مي شه به اونايي كه شروين رو دزديدند. 

قراره از طريق مراجع قانوني به سزاي عملشون برسن .

به حرف فرهاد، نگاهي بين من و فرشيد، رد و بدل شد و فرشيد بود كه متحير گفت:

ـ اون دختره عوضي؟ 

فرهاد دو انگشت شصت و اشاره اش را چسباند روي چشم هايش و فشردشان.

ـ آها! اون و دارو دسته اش. اون جور كه سرهنگ مي گفت، آمار خلافكاري هاشون، زيادي بالاست. قاچاق زنان، مواد مخدر، شيشه، كراك، حمل سلاح سرد غيرمجاز و ... و رابطه نامشروع و كلي خلاف ديگه. اين آخري ها هم به ليست سياهشون، بچه دزدي رو اضافه كن. شنيدم با شواهد و مداركي كه بر عليه اون و پژمان بدست اومده، مجازات سختي در انتظارشونه.

نمي دانستم بايد شاد باشم يا نه ولي حال شروين، جاي هيچ شادي و دلخوشي را باقي نمي گذارد. فقط بايد شاكر مي بوديم كه تا مدت ها، سايه نحسشان، روي زندگي مان سنگيني نمي كرد و آرامش داشتيم. 

ـ مستحقش بود. كاش خيلي وقت ها پيش از اين، به پليس خبر داده بوديم. 

نيم نگاهي به فرشيد انداختم و به تاييدش، سر تكان دادم كه فرهاد گفت:

ـ خوب شد گفتي. اتفاقا پليس از شما هم سوالاتي داشت كه به خاطر شرايط جسماني تون، خواستم كه بذارند براي بعد از بهبودي تون. 

فرهاد رفت و من ماندم و فرشيد و يك دنيا درد دل. يك عالم، حرف هاي نگفته كه تك و تنها، سنگيني نگفتن شان، خفه كرده بودش. از روزهايي گفت كه با من بود ولي تنهاتر از هر روز ديگر، سپري مي كردشان به زحمت و سختي كه درد مي كشيد و زبان وا نمي كرد به شكايت. حتي از زماني گفت كه پژمان، مرا با خود مي برد و او گمان كرده بود براي هميشه از دستش رفته ام. كه دور مي شوم از او، بدتر از هزار دوري و فاصله كه نداردم، بدتر از نداشتن هاي قديم. ولي ... 

و من، چقدر دلم تنگ شده بود براي عاشقانه و صادقانه، گپ زدن هايمان. براي نگاه هاي تر و تازه و بي درد و رنجش. براي اميد خوابيده توي چشم هايش. براي كسي كه هميشه عاشق بود و مرا هم، هميشه عاشق مي خواست ولي من ... 

باز هم ولي، باز هم اما. من چه مي كردم كه آخرش مي شد ولي؟ 

بعد از ظهر، من مرخص شدم ولي تمايلي به رفتن به خانه نداشتم، چرا كه در بيمارستان، دو تكه از دل و جانم را جا گذاشته بودم. فرشيدم و شروينم را ولي به اجبار خود فرشيد و به خاطر شيرين، راهي خانه شدم و مسئوليت مراقبت و پرستاري از من در منزل، محول شد به سولماز و خاله طلعت. بعد از مدت ها چه اندازه شيرين بود، بساط كردن شيرينكم پاي عروسك ها و سرگرمي هاي كودكانه اش. كنارش نشستم. دلم لك زده بود برايش. ديگر غريبي نمي كرد، چرا كه گرماي آغوشم را شناخته بود. عروسك ها را توي صورتش بازي مي دادم. بلند بلند، مي خنديد و جيغ مي كشيد. دست بردم لاي نرمي موهاي سياهش.

ـ عزيز دلم. من، من با تو و داداشي، چي كار مي خواستم بكنم؟ مگه مي شه شما دو تا، بدون من و بابا باشيد؟ شما دو تا فسقلي، بايد در كنار من و بابا باشيد، قد بكشيد و بزرگ بشيد. من و بابا با هم بايد چيزاي زيادي به شما ياد بدهيم. 

و چند بار به آرامي بوسيدمش.

ـ عزيز من، دختركم. ببخش اگه اذيت شدي. ديگه هيچ وقت تنهات نمي ذارم. نه تو رو، نه شروين كوچولو رو و نه، بابا فرشيد رو. ما بايد تا هميشه، با هم باشيم. ما به هم احتياج داريم.

و باز بوسه اي ديگر روي دست هاي كوچكش. چقدر خوش بود دختركم. خوش به حالش. 

فردا، خيلي طولاني و دير به صبح رسيد. و من شبي آسوده با خوابي آرام تر را تجربه نكردم. بس كه دلهره داشتم براي شروين، علي رغم مخالفت هاي خاله طلعت و سولماز، به اصرار راه بيمارستان را در پيش گرفتم و سولماز، بالاجبار همراهي ام كرد. با ورودم به بيمارستان، از حال و روز فرشيد كه مطمئن شدم و ديدمش، سراغ بخش اطفال و نوزادان رفتم ولي اجازه ورود ندادند. پس به التماسم، رضايت دادند به ديدنش از پشت حصار شيشه اي. طفل معصوم، ميان آن مستطيل شيشه اي تنگ و دست به گريبان كلي سيم و لوله بود. ياد آن روزهاي شيرين افتادم كه همين حال را داشت. توي زل زدن هايم به كودكم بغض چيره شد به احوالاتم. 

ـ جانم؟ گل پسرم؟ عزيز مامان؟ چشات رو وا كن. مي خوام چشات رو ببينم. برام بخند. گريه كن. دست و پا تكون بده پسرم. بذار ببوسمت. بذار بوي تنت، بهم جون بده ماماني. زنده ام كن. 

به زور اشك هاي روان شده ام شروين برابر نگاهم تار شد ولي لب گزيدم و نفس تازه كردم به التماسش.

ـ مگه تو گرسنه نيستي وروجك؟ چرا گريه نمي كني و ازم نمي خواي بغلت كنم؟ چرا اين قدر ماماني رو اذيت مي كني؟ مگه چند روزه كه ديدمت؟ به همين زوديا فراموشم كردي؟ 

حواست با من هست آقا؟ منم، مامان! مامان تو. بيدار شو عزيزم. چشمات رو وا كن. نفس بكش. به خاطر من، نفس بكش. 

به هق هق افتادم ولي سولماز، كندم از شيشه و سمت خود گرداند و توي آغوشش جا دادم. شانه هايم را نوازش مي داد كه بيخ گوشم زمزمه كرد:

ـ آروم باش محبوبه. تو نبايد خودت رو اذيت كني. قوي باش. تو نه فقط براي شروين، كه براي فرشيد و شيرين هم بايد قوت قلب باشي ولي اين جوري. 

ـ لعنت به من، همه اش تقصير منه. تمام اين مصيبت ها، تقصير منه. 

ـ كم مقصر نيستي. داري چوب لجبازي خودت رو مي خوري ولي كشش نده. به خودت بيا و هواي زندگي ات رو داشته باش. بسه ديگه. با اين اشك ها، هيچي درست نمي شه. 

و كمي بعد، كنار فرشيد بودم و سولماز با فرهاد رفتند و تنها مانديم. تمام حواسم جا مانده بود پيش شروين. خوب مي شد؟ برمي گشت به آغوشمان؟ كه با حركتي روي بازويم به خودم آمدم. 

ـ بله؟ بله؟ چي شده؟ 

ـ كجايي خانومم؟ دارم با شما حرف مي زنم. مي دوني چند دفعه صدات كردم؟ نگات با منه ولي فكرت، نمي دونم؟ 

خيره شدم به او. توي چشم هايش چه ديدم كه باز بغض لعنتي، خودنمايي كرد؟ سر انداختم پايين. 

ـ تو خوبي محبوبه؟ نكنه باز هم درد داري؟ چي شدي تو؟ 

سر چرخاندم به چپ و راست. 

ـ سرت رو بالا كن ببينم. نگام كن. 

كه بغضم تركيد و رها شدم و پناه بردم توي آغوشش. 

ـ آخ، آخ! چي كار مي كني؟ آروم دختر. من هنوز براي اين جور كارا، آمادگي ندارم. مگه وضعم رو نمي بيني؟ 

ولي من نه فكر مي كردم و نه مي ديدم. همه چيزم شروين بود و پي كسي بودم تا خالي كنم درد دلم را پيش سنگ صبوري اش. 

ـ شروين! نگرانم. اون بچه؟ مي ترسم فرشيد. مي ترسم كه از ... از دست بره. 

ـ خدايا! چي مي گي تو؟ 

و دست كشيد روي سرم. 

ـ من هم نگرانشم ولي كاري از دستمون ساخته نيست، جز دعا كردن. 

سر برداشتم از آغوشش. آب دهانم را قورت دادم پايين. 

ـ ديشب، ديشب. خيلي فكر كردم. من ... من ديگه ... ديگه بچه نمي خوام. ديگه نبايد بچه دار بشيم، هيچ وقت. من ... من كه ... 

كه كف دستش را به علامت سكوت بالا آورد كه بس كنم. 

ـ صبر كن. صبر كن ببينم، چي داري مي گي؟ چرا يهويي؟ چرا اين جوري؟ چرا حالا و اين جا؟ اصلا اين فكر مسخره، از كجا زده به سرت؟ 

بيني ام را پر صدا بالا كشيدم.

ـ ديشب، تمام مدت، وقت خواب و بيداري شيرين، تماشاش مي كردم و با زبون بي زبوني، ازش عذرخواهي كردم. من ... من مادر خوبي نبودم و نيستم. 

من ... من ديگه نبايد مادر بشم، يعني حق ندارم. من از پس وظيفه ام خوب بر نيومدم. بچه هاي كوچيك من، قرباني خودخواهي من شدند. بچه دار شدن دوباره ما، يه حماقته، يه گناه بزرگه.

و سرم را تكيه دادم روي دست هاي استوار شده ام روي تخت. و صورتم را جا دادم ميانشان. 

ـ ببين عزيزم. اگه حرف عدم مسئوليت پذيريه، من هم شريك جرمم. آره، من هم بد كردم. من هم پدر خوبي نبودم ولي ما تنها مقصر نبوديم. يه كسايي، يه چيزايي دست به دست هم دادن تا ما نتونيم براشون پدر و مادري كنيم. 

نشد كه خونواده خوبي باشيم ولي از اين به بعد، همه چي فرق مي كنه. ما دوباره يك خونواده خوب مي شيم. 

سرم را بالا دادم و دويدم ميان كلامش:

ـ نه، نه! تو گوش كن فرشيد. شروين، توي اون اتاق، ميون اون زندون شيشه اي، براي موندن، براي زندگي، داره دست و پا مي زنه. داره تلاش مي كنه كه باشه و من مقصرم. 

ولي تو هم مقصري. آخه من و تو، با هم به وجودش آورديم، پس ما مقصريم. كاش به همه چي فكر كرده بوديم. كاش شرايط رو در نظر مي گرفتيم و همه چي رو پيش بيني مي كرديم. كاش به دنيا نيومده بود تا اين همه زجر نكشه. 

اين همه بلا، فقط توي چند روز؟ آخه گناه اين طفل معصوم چيه؟ ها؟ 

و گريه خفه ام كرد.

گرمي دستي، دستم را پناه داد. دست كشيد روي سرم و آن را كشيد تا روي شانه هايش، نزديك آغوشش. 

ـ آروم! آروم عزيزم. دركت مي كنم. تو در شرايط خوبي نيستي. كاش همه چي عوض مي شد و مي تونستم جبران كنم. ما مستحق يه زندگي خوب هستيم و اين كه يه خونواده چهار نفره شاد باشيم. 

ـ چبران؟ ولي هيچ چيز نمي تونه وضع شروين رو عوض كنه. نه تو، نه من و نه هيچ كس ديگه نمي تونه شروين رو برگردونه. 

ـ باورم نمي شه محبوبه. اين تويي؟ اما تو نبايد نااميد بشي. تو كه خدا رو فراموش نكردي؟ 

ـ خدا؟ خدا؟ خيلي صداش زدم. ازش كمك خواستم ولي ... تو هم اگه وضع شروين رو مي ديدي، حال الان منو داشتي. 

و باز اوج گرفتن ناله هاي من. 

ـ چرا؟ چرا زندگي ما اين جوريه؟ كي اين زندگي، روي خوشش رو به ما نشون مي ده؟ اين بچه ها، كي مي تونند طعم زندگي رو بچشن و معني پدر و مادر داشتن رو حس كنن و بفهمند؟ كي مي شه با خيال راحت، نفس كشيد؟ كي؟ 

مهربانانه، دلداري ام داد:

ـ بسه، بسه ديگه. سرت رو بلند كن. همه چي درست مي شه. بهت قول مي دم. 

ـ اي كاش! اي كاش! 

و فقط به گفتن اين دو كلمه اكتفا كردم، كه خيلي غيرمترقبه و با لحني متفاوت گفت:

ـ اي بابا! مي گم تو نمي خواي يه خرده به من برسي؟ يه نگاه به من بنداز. قيافه ام رو ديدي؟ به نظرت اين صورت، يه اصلاح نمي خواد؟ يه رسيدگي؟ 

سرم را برداشتم از آغوشش. نگاه باراني ولي متعجبم را ، عصبي نثارش كردم.

ـ چي داري مي گي تو؟ تو كجايي و من كجام؟ حواست به من و حرفام بود؟ شنيدي باهات درددل كردم؟ تو خيلي خودخواهي. توي اين شرايط به چي فكر مي كني؟ به خودت؟ آره، مطمئنم كه به تنها چيزي كه فكر نمي كني، شروينه. فقط خودت و بس. 

و با پس زدن دستش، از تختش كنار كشيدم و رفتم تا نزديك درب خروجي اتاق. 

ـ نه محبوبه! صبر كن. بازم داري تند مي ري. قضاوت بي جا نكن دختر. من فقط خواستم ... مي خواستم از اين حال و هوا بيايي بيرون. من اصلا منظورم ... 

و به او پشت كردم. 

ـ ديگه نمي خوام بشنوم. 

دستم به دستگيره نرسيده، درب رو به من وا شد. يك قدم عقب كشيدم. سولماز، پشت درب وا شده، ظاهر شد و با هيجان و بي مقدمه گفت:

ـ شروين ... شروين ... 

از شكل و شمايل و حالش هيچ چيز دستگيرم نشد. فقط ترسيدم.

ـ چي؟ چي شده؟ چي به سرش اومده؟ خدايا! 

و تكيه زدم به ديوار. تا سولماز چيزي بگويد، كمي جا به جا شد و فرهاد را ديدم. با دست، سولماز را از مسيرش كنار مي زد.

ـ باز كه تو خراب كردي سولماز. تو نمي توني يه دقيقه جلوي زبونت رو بگيري؟ اينم نتيجه. رنگ و روي اين يكي رو داشته باش. 

و به من اشاره كرد. سرم تير مي كشيد از درد. 

ـ مي گي چي شده يا نه؟ چه بلايي سر بچه ام اومده؟ 

كه فرشيد هم پرسيد:

ـ چه اتفاقي افتاده فرهاد؟ شروين خوبه؟ 

نگاه سرزنش آميز فرهاد، روي سولماز سنگيني كرد و بعد، رو كرد به ما.

ـ بد فكر نكنيد. شكر خدا، ضربان قلب و تنفس شروين، عادي شده. 

محال بود. ناباور گفتم:

ـ اشتباه نمي كني؟ من همين يك ساعت پيش، ديدمش. همون جوري بود. يعني ... 

ـ حتما نپرسيدي، والا توي بخش بهت مي گفتند. چند ساعتي هست كه برگشته به وضعيت نرمال و عادي. 

حالم را نفهميدم. لبخند زدم و شكر گفتم خدا را براي اين همه لطفش. دست و پا شكسته گفتم:

ـ مي خوام ... مي خوام ببينمش، همين الان. 

يك جور خاصي نگاهم كرد. ابرويش را بالا داد.

ـ اوامري باشه خانوم؟ خرده فرمايشي هست، دريغ نكن، بگو. 

و جدي تر گفت:

ـ حالا نه، شايد فردا. 

ـ يعني مي شه اميدوار بود كه خطر كاملا رفع شده؟ 

به حرف فرشيد، چند قدم جلوتر آمد تا داخل اتاق.

ـ تا حدودي، بله، فقط بايد منتظر باشيم و دعا كنيم. يه مقدار توي علايم حياتي ديگه، كند جواب مي ده كه اون هم با گذشت زمان، رو به راه مي شه. البته به خاطر بچگي و پايين بودن سنش، اين كاملا طبيعيه. شما دو تا چطوريد؟ 

و نگاهي به من انداخت و كنايه وار گفت:

ـ حال و احوال تو كه معلومه. بازم كله سحري، شال و كلاه كردي، اومدي بساط كردي بيمارستان. مي گم ناهاري، چيزي بار گذاشتي و پياز پوست كندي كه چشات اين فرميه؟ نكنه باز هم بوي تند هواي اين جا؟ 

سريع، دست كشيدم پاي چشم ها و بيني ام و به همان سرعت، نيم نگاهي به فرشيد. داشتم چشم مي گرفتم از او، كه مچم را گرفت.

ـ خدا حواسش به ماست. ديدي گفتم هم چي درست مي شه؟ 

چشمانم را به رويش بستم و زير لب و خيلي آرام گفتم:

ـ تو رو خدا بس كن. 

فرهاد رسيده بود پاي تختش.

ـ درد كه نداري؟ 

و با خنده ادامه داد:

ـ شلخته شدي مهندس. اين ته ريش؟ شدي شكل باباها. 

فرشيد، دستي به صورتش كشيد و دوباره نگاهم كرد.

ـ كمك خواستم ولي كسي به فريادم نرسيد. 

ديگر تاب نياوردم و خشمگينانه اعتراض كردم:

ـ بس كن، بي انصاف. 

و با پس زدن سولماز گيج از مقابلم، راه باز كردم و پا گذاردم بيرون. صداي سولماز توي گوشم مي پيچيد:

ـ تو چته دختر؟ چرا بي ربط مي گي؟ وايستا بينم. كجا داري مي ري ديوونه؟ 

و بازويم را چسبيد.

ـ ولم كن. اصلا حالم خوش نيست. نگران شروينم، مي رم پيشش. 

اخم كرده نگاهم كرد.

ـ صبر كن ببينم. تو چرا جني مي شي؟ متوجه بودي كه چي به فرشيد گفتي؟ اصلا چرا گفتي؟ 

رو به رويش ايستادم. چشم در چشمش، عصبي گفتم:

ـ كي گفته مسائل خصوصي زندگي من، به سركار مربوط مي شه؟ 

شانه اي بالا داد و لب برچيد.

ـ هيچ كي ولي اين حرف من نبود. 

ـ پس به سلامت. 

و خودم را به يك تكان، از دستش رها كردم و راه بخش اطفال را پيش گرفتم. كوتاه نيامد و دوباره پي ام آمد.

ـ تو بي انصاف نيستي كه توي اين وضعيت، تنهاش مي ذاري؟ 

ـ اگه بي انصافي اينه، پس تو هم بي انصافي كن و تنهام بذار. 

صداي گام هايش كه پشت سرم شنيده نشد، با خيالي به ظاهر راحت، سراغ شروين رفتم.

نمي دانم چقدر پشت شيشه ايستادم و شروين را تماشا كردم و اشك ريختم. 

ولي سرانجام، ناچارا از بخش بيرونم كردند اما تواني براي برگشت به خانه ام در خود نمي يافتم. پس در محوطه بيمارستان، باقي ماندم و در رفت و آمدي تكراري و مداوم، قدم زدم و گاهي حال عصبي و پر استرسم را با نشستن، منتقل مي كردم روي نيمكتي و آشفته، اطراف را ديد مي زدم ولي شب هنگام، راهي خانه سولماز شدم. آن جا ماندن هم بي معني بود، پس با برداشتن شيرين با خودم، رفتيم تا خانه. به محض ورود، اولين چيز چشمگير و مشخص منزل، دست نخورده بودن آن بود. انگار كه در اين يك هفته، فرشيد هم در خانه نبوده. شبيه خانه ارواح. شيرين را كه خواب بود، به آرامي روي كاناپه گذاردم. همان جا بود كه چشمم به عكس پاي ميز افتاد. قلبم تير كشيد. اخم كردم. 

آرام دست دراز كردم و عكس را برداشتم. فرشيد بود با پريسا. چشم بستم به رويشان. چشم كه باز كردم، قدم هايم رسيده بود پاي سطل زباله. عكس را كه پاره پاره مي كردم، دلم براي فرشيد سوخت. چه ساده، باز هم آزارش داده بودم. چه تكراري شده بود اين شك ها. تكه پاره هاي عكس كذايي را كه خالي كردم توي سطل، خالي شدم از خودم. باورم نمي شد. يك دم عشق، يك دم نفرت؟ اين داستان تا كي و كجا مي خواست ادامه يابد؟ تا كي بايد فرشيد را ناجوانمردانه مجازات مي كردم و با حق به جانبي محض، مي بخشيدم و تبرئه اش مي كردم با منت؟ ليواني آب نوشيدم. برخورد آخرم با او؟ به چه دليلي؟ چرا؟ فقط چون خواسته بود، كمي هم به او توجه كنم؟ ولي پس شروين چه؟ وقتي شروين با مرگ، دست و پنجه نرم مي كند، چطور مي توانيم به خودمان برسيم و خوش باشيم؟ نه! فرشيد بچگي كرد. توي اين شرايط، بي انصافي را در حق شروين، تمام كرد. من، اشتباه نكرده بودم. فردا صبح، بدون اين كه به ديدن فرشيد بروم و يا حتي پيگير حالش شوم، سراغ شروين رفتم. پزشك متخصص، اعلام رضايت خود از وضعيت فعلي او را اعلام كرد ولي تا بهبودي كامل، خيلي راه داشت. 

دو روز را با سر زدن به پسركم گذراندم تا اين كه اجازه يافتم او را از نزديك ببينم و لمسش كنم و اين يعني نرمال شدن حال مزاجي شروين. 

آن روز صبح، هنوز پا توي اتاق نوزادان نگذارده بودم كه در كنار جايگاه شروين، نگاهم رفت تا مردي كه پشت به من، روي ويلچر نشسته بود. حس كنجكاوي و حيرتم را با پرسش از حضور اين غريبه در كنار فرزندم، از پرستار ارضا كردم.

ـ ايشون كي هستند پيش پسر من؟ كي بهش اجازه داده كه قبل از من، حتي. خدايا! چي مي خواد اصلا؟ كيه؟ 

پرستار، متعجب لبخندي زد.

ـ وا! خانم؟ ايشون، آقاي احتشامند، همسرتون. از ديشب اين جا هستن. ديروز هم اين جا بودند. حالا هم، حدودا دو ساعتي مي شه كه كناره اون كوچولو هستند. 

دستپاچه شدم.

ـ ديروز و ديشب؟ اين جا بوده؟ فرشيد؟ ولي چطوري؟ آخه وضعيتش؟ 

ـ وا... در جريان نيستم. فقط شنيدم كه خيلي اصرار كردن. گويا، بعد هم با اجازه پزشك، با ويلچر آوردنشون اين جا. البته دكتر احتشام هم همراهيشون مي كردن. تا يك ساعت پيش هم اين جا تشريف داشتند ولي الان ... 

بي آن كه ادامه كلامش را بشنوم، راه كج كردم تا فرشيد. رفتم سمتش، در حالي كه مثل تمام اين مدت، شرمنده اش بودم. باز هم يك اشتباه ديگر، و اين بار قبول داشتم. قبول داشتم، قضاوت عجولانه ام را. 

يعني يك بار ديگر مي بخشيدم؟ گذشت مي كرد؟ 

دستم را لرزان، سمت شانه اش بردم. شبيه كسي شده بود كه از خواب بپرد. در جا لرزيد. 

ـ بله؟ كيه؟ چي شده؟ 

فراموش كرده بودم كه به خاطر شرايط فعلي اش، قادر به حركت گردنش نيست، پس گامي به جلو برداشتم و با صدايي زير و كوتاه، گفتم:

ـ س ... سلام. 

و چرخيدم تا برابرش و براي پنهان كردن خجالتم از او، نگاه انداختم روي شروين در ميان آغوش گرم پدرش.

نگاهم كرد يا نه، نمي دانم ولي به همان آهستگي من، پاسخ سلامم را داد. دزدكي، نگاهش كردم. مهربان بود مثل هميشه ها. ريش هايش چقدر بلند و نامرتب شده بودند. لبخند زد به نگاهم كه دور نمانده بود از تيررس نگاهش.

ـ منتظرت بودم بي معرفت. يه روزه كه ميايي بيمارستان، ولي يه احوالپرسي كوچيك از من نگرفتي. حتي يه ملاقات چند لحظه اي، بدون اين كه بفهمم. حتي وقت خوابم؟ هيچي؟ 

جوابي برايش نداشتم. زدم به كوچه علي چپ. به نوازش، دست كشيدم روي موهاي سياه شروين.

ـ چطوره؟ دكترش چي مي گه؟ 

با همان لبخندش، سر تكان داد.

ـ خوبه، خدا رو شكر، خيلي بهتره. 

و اشاره كرد به صندلي خالي كنارش. 

ـ چرا نمي شيني؟ مگه نمي خواي بغلش كني؟ 

مشتاقانه براي پيشنهادش، كنارش نشستم. 

ـ خيلي نمي تونم تكون بخورم. هنوز وقت و بي وقت درد دارم. خودت، شروين رو بردار. آروم، مراقب باش. 

دست بردم سمتش و با كمي كج شدن رويش، شروين را از آغوشش بيرون كشيدم كه سر به گوشم نجوا كرد:

ـ تو نمي خواي حال منو بپرسي؟ 

و ميخ نگاهش شدم. چشم هايش مثل اين چند وقته ها بودند. با همان برق تازه زندگي و يك عالم شكوه. سرم را عقب كشيدم و شروين را در آغوشم جا دادم. چه حس خوبي بود وقتي كه گرماي اين موجود كوچك را لمس مي كردم و نفسش، به من زندگي مي بخشيد. انگشت اشاره ام را ميان انگشتان ظريفش قفل كردم و چندين بار بوسه زدم روي دستش. چشم هاي درشت قهوه اي اش رو به من باز بودند و متعجب، نگاهش چرخ مي زد روي اجزاي صورتم. 

لب غنچه مي كرد. زبان مي زد به لب هاي خواستني اش. لبخند زد. 

ـ جانم؟ چيه عزيز دلم؟ منو شناختي؟ ماماني رو شناختي، فسقلي من؟ 

و پيشاني بلندش را بوسيدم. چه عطري داشت اين وروجك. 

ـ پرستار مي گفت، مي توني بهش شير بدي. 

به حرفش، نگاهش كردم. راست مي گفت ولي ... 

ـ حالا؟ اين جا؟ 

ـ شروين گرسنه است. گناه داره طفلك. 

چشم انداختم به اطرافم. دو پرستار، پاي تخت نوزادان بودند، اما من چرا روي اين كار را نداشتم؟ حرف آدم هاي حاضر در اتاق نبود. نكند از مرد كنارم، شرم داشتم؟ از شوهرم؟ چرا؟ شايد بس كه بد كرده بودم در حقش. غريبگي كرده بودم با او؟ چه بد بودم من و چه اندازه خوب بود او. پس دست به كار شدم. شروين، با ولع شير مي خورد. دردم آمد. عقب كشيدم. درست مثل دفعه اول و تجربه ام با شيرين. 

ـ چي شد؟ چرا نمي ذاري شير بخوره؟ 

خنده اي كردم.

ـ بدجنس كوچولوي من، زيادي هول كرده. 

و خطاب به شروين ادامه دادم:

ـ آروم آقا! اين شير، تمامش سهمه توئه، شيكمو خان. 

و باز، مهمانش كردم به خوردن و مك زدن. با همان لبخند، توي تجديد خاطراتم خوش بودم.

ـ شيرين هم دفعه اول، همين شوخي رو باهام كرد. 

سرش را چسباندم روي سينه ام، درست روي قلبم و خوب مي دانستم پسركم با صداي قلبم آرام مي گيرد و موهايش را نوازش مي دادم تا چشمانش گرم شود و بخوابد. غرق توي سرخوشي حضور خواستني طفلم، دست فرشيد را روي دستم يافتم.

دست عقب كشيدم ولي نه! اجازه نداد. حرارت دست هايش، گرمم كرد. 

سر بالا بردم به ترديد. جرات مي خواست نگاه كردن توي چشم هايش و مردد، جرات كردم به تماشا. هنوز هم لبش وا بود به لبخند. اين حالش، پرم مي كرد از توبيخ خودم. پر از مواخذه خودم. عذابم مي داد با اين همه خوبي. يادم مي آورد چه كرده بودم با او. يادم مي آورد عذابش دادم. 

شاكي، سر تكان دادم.

ـ چرا يه جوري نگام مي كني كه احساس شرمندگي، داغونم كنه؟ باشه، تسليم. متاسفم ولي قبول كن كه تو هم ... 

دست آزادش بالا آمد و به علامت سكوت، نشست روي لب هايش. 

ـ هيس! فقط تماشاش كن. 

و به شروين اشاره كرد. 

ـ اجازه بده، من هم هر دوتون رو تماشا كنم. بدون يادآوري تلخي ها، بدون حرف ذار شيريني اين با هم بودن رو حس كنيم. 

كنايه وار، آميخته با كمي شيطنت گفتم:

ـ يعني ... يعني حتي حالت رو هم نپرسم؟ 

خنده اش پهن شد روي لب هايش. آن قدري كه سفيدي دندان هايش را به رخ كشيد ولي هيچ نگفت. بي حرف دل سپرد به خوشي لحظه با هم بودنمان. 

كمي بعد، وقتي كه شروين كاملا سير شده و حتي به خواب رفته بود، علي رغم ميل دروني مان، تركش كرديم و اين بار، به جاي پرستار، خودم فرشيد را تا اتاقش همراهي كردم. تمام طول مسير رسيدن به اتاقش، نه حرفي بود و نه نگاهي ولي من با افكارم دست به گريبان بودم. اين همه دودلي، كي ختم به خير مي شد و ته مي كشيد؟ كي قرار بود، پي ببرم به صداقت مردي كه تمام دقيقه هاي با او بودن، مردانگي بود و معرفت و عشق؟ كي باورش مي كردم؟ 

كي اعتمادم به او، نقص بر نمي داشت و خالص مي شد؟ كي من، درست مي شدم؟ كي من، من مي شدم؟ پاي تختش كه رسيديم، در را پشت سرم، جفت كردم. 

ـ ممنون عزيزم. ديگه بايد پرستار رو خبر كني. تو نمي توني دست تنها، كمكم كني تا توي تخت برم. 

بي توجه، سمت كمدش رفتم و از ميان ساك كوچكش، كيف اصلاحش را بيرون آوردم. برگشتم سمتش. بي حرف، وسايل را روي پايش، رها كردم. صندلي را تا رو به رويش كشيدم و همان جا نشستم. زيپ كيف كوچك مشكي را كه كشيدم، نگاهم به نگاهش گره خورد. حيرت كرده بود. من، همان محبوبه بودم؟ 

بي خيال نگاهش، مشغول اصلاحش شدم. با مقداري آب توي ليوان روي ميز، دستم را خيس و روي صورتش كشيدم. مچ دستم، ميان پنجه اش مهار شد. 

ـ تو خوبي؟ چي كار مي كني؟ 

نيمخندي زدم به رويش. به صورتي كه توي چين هاي پيشاني اش، دلخوري نشسته بود.

ـ كاري كه قبلا بايد انجام مي دادم ولي ... 

چشم مي دزدم. نگاهش نمي كردم، كه مچم را فشرد و تكانم داد.

ـ بازم؟ يه بازي تازه؟ يه ادا و اصول جديد؟ با دست پس مي زني و با پا پيش مي كشي منو؟ بس نيست؟ 

خشم داشت صدا و نگاهش. جا خوردم. 

ـ من ... فرشيد، من فقط ... 

ـ خودت باش. چشات و وا كن و ببين تا اين جا، با من و زندگيمون چي كردي؟ ببين از من و زندگي با من چي مي خواي؟ تموم كن اين شك و دودلي رو كه پيله كرده به جون و روحت. نذار خسته شم. نذار كنارت بزنم. نذار دور شم ازت. نذاز خسته شم ازت. 

ته دلم خالي شد، به حرفش. مي خواست برود؟ تنهايم بگذارد؟ خسته شده بود از من؟ 

غمگينانه گفتم:

ـ نگو اينا رو. تو نمي توني. تو نبايد ... نبايد. من ... من، شريك زندگي توام. مادر بچه هات، همراهت، زنت، عشقت. 

صداي خفه، ولي سرزنش آميزش، از گذر دندان هاي به حرص نشسته اش، بيرون زد:

ـ من برات چي ام؟ برات چي بودم اين همه وقت كه هميشه و توي هر قصه، مي شم آدم بده. مي شم خطاكار؟ چقدرم برات، كه خائن مي شم و متقلب و رياكار؟ وقتي متهم مي شم و مقصر اصلي، چه اندازه برات ارزش دارم؟ وقتي خيلي راحت، طردم مي كني و ازم مي گذري و مي ري، آدم به حساب ميام؟ عشقم برات عشق هست؟ كي برات كم گذاشتم؟ كي بايد مي بودم و نبودم؟ كي همراهي منو خواستي و همراهي نكردم؟ كي تنهات گذاشتم توي درد و بي كسي و غربت؟ كه اگه وقتي هم بوده و جام خالي بوده، خودت خواستي و خودت صلاح ديدي و خودت بودي و خودت. اصلا منو مي بيني؟ به چشمت ميام؟ وقتي زنم هستي، مردت هستم يا نه؟ 

خيرگي نگاهش، ذوبم مي كرد از شرم. بار خشمش، سنگين بود و از پا مي انداختم. حق مي گفت ولي حرفم نمي آمد. هيچ دفاعي از خود نداشتم. حق داشت محاكمه ام كند توي محكمه اش. عادلانه بود. سكوت كردم و بغض. 

ـ د ِ حرف بزن. بگو كجا بد بودم و تو كجاها خوبي كردي؟ چقدر تلاش كردي براي سر پا نگهداشتن اين زندگي نوپا؟ چقدر منو و بچه ها رو به عنوان يه خونواده براي خودت قبول كردي؟ براي داشتن ما چه كردي؟ د ِ بگو. بگو منم حق دارم باهات بد شم؟ حق دارم همونايي رو به سرت بيارم كه به سر من و اين زندگي آوردي؟ بگو باهات چي كار كنم؟ چرا من پرم از اين همه سوال بي جواب و تو فقط سكوت كردي؟ چرا من پرم از حرف و اعتراض و فرياد و تو ... 

زور مي زدم كه نبارم، كه آب نشوم، كه غرورم زير لگدهاي حقايق انكارناپذيرش، له نشود ولي اشكم درآمد. 

وقتي سر به زير شدم و بي نگاه، پوزخندي عصبي زد. 

ـ بد مي كني با من و خودت، وقتي توي همصحبتي و حل و فصل مشكلات، بند مي كني به گريه و زاري. حرف بزن كه سكوتت، يه معني داره و اون، مقصر بودنته. كه داره مي گه محبوبه، همه رو قبول داره، كه محبوبه اشتباه كرده، كه محبوبه بد كرده با فرشيد و شيرين و شروين و خودش، كه محبوبه با خودخواهي و تصميمات عجولانه و سرخودش، روزها و لحظه هاي قشنگي رو توي اين زندگي باهم، به باد فنا داده، كه خيلي چيزا رو باختيم و محبوبه نفهميد. 

مچ دستم را رها كرد. ولم كرد. وا رفتم. شانه هاي آويزان و خودم بدتر. لرز افتاد به تنم از هق هق و رفتنش. ضربات تازيانه كلامش، كاري بود. سر تا پايم درد مي كرد و قلبم. 

ويلچر را عقب داد. به سختي و زحمت، راه بردش. پشت كرده بود به من؟ 

ـ برو بيرون. موندنت اين جا، هيچ فايده اي نداره. 

لرزيدم دوباره. صدايش نمي لرزيد. محكم بود توي گفتن برو بيرون. 

شوكه شدم به حرفش. سر بالا كردم. چه مي گفت؟ با من بود؟ 

تقلا مي كرد براي حركت ويلچر. خودم را روي زمين، كشيدم تا چرخش. دست بند كردم به دستش روي چرخ ويلچر. 

ـ فرشيد؟ تو چي مي گي؟ اين؟ يعني چي؟ 

نگاهم نكرد وقتي دستش را كنار كشيد از دستم. 

ـ نمي خوام باشي، برو بيرون. تا خودت رو پيدا نكردي، برنگرد. تا سهم منو، توي زندگي ات ندونستي، نيا، نباش. 

و رفت. فرياد زدم به التماس. 

ـ نگو اينا رو. خرابم نكن. من نمي كشم، نمي تونم. تلافي نكن با من. هر چي كردم باهات، نكن با من. فرشيد!

ويلچر رسيده بود تا درب بسته اتاق. 

ـ كاش بلد بودم باهات تلافي كنم. 

صدايش انگار، يك مكالمه بود با خودش. ورد بود و كوتاه. با خودش گفته بود يا به من؟ 

پشت به من، دست رساند تا دستگيره. فشردش. درب وا شد. اشاره كرد.

ـ بيرون. 

ناباورانه، مات مي ديدمش از اشك.

ـ اين ... اين يه شوخيه. 

تكان داد دستش را. تحكم صدايش، ترساندم.

ـ به سلامت. برنگرد، مگر با محبوبه من.

آن روز، گيج و منگ، من رفتم و درب اتاقش بسته شد به رويم و باز نشد تا لحظه مرخص شدنش از بيمارستان. در تمام مدتي كه زير نظر پزشك و بستري بود، اجازه هيچ ملاقاتي را به من نداد. نه گفتاري، نه ديداري، هيچ. خوش خيال بودم كه گمان مي كردم آخرش مي رسد به محدوديت هفتگي بيمارستان، چرا كه با ترخيصش از بيمارستان، ديگر نديديمش. 

باز هم رفته بود و خوشبختانه، شيرين و شروين را با من باقي گذارده بود و يك خانه و همه امكاناتش را ولي خالي از او. 

به محض مرخص شدن از بيمارستان، ناپديد شد. نه فرهاد خبري داشت و نه حتي سولماز و شايد هم ادعاي بي اطلاعي و بي خبري مي كردند. 

شهر را زير و رو كردم پي اش. شايد حال اين روزهايم، حال روزهايي بود كه آشفته از سرانجام نامعلومم، دنيا را پي ام، بالا و پايين مي كرد. تماس با موبايلش هم بي فايده بود. رد تماس مي داد و بعد هم اعلام خاموشي و اين يعني اين كه نمي خواهد بشنودم، نمي خواهد ببيند مرا. 

با اطلاع قبلي از برنامه كاري و درسي اش، در محل مربوطه، حاضر و غافلگيرش كردم. به سادگي، ناديده مي گرفتم. حرف هايم را نمي شنيد و يا تظاهر مي كرد به نشنيدن و شايد اگر ترس از آبرو و شأن اجتماعي اش نبود، همان جا، توي كارخانه و دانشگاه و باشگاه بيليارد، به تمام معنا، سنگ روي يخم مي كرد و فرياد مي زد سرم، كه خوب اين حس و حال را توي چشم هايش مي فهميدم ولي حرمت داري كرد براي خودم و خودش و گذشت، رفت. 

و من، مفهوم خرد شدن غرور و شخصيت را به تلخي، تجربه كردم. شكستم. 

حسم شده بود شبيه يك چيز حقير كه حتي يك نيم نگاه به من، كسر شانش مي شد، كه به يك ثانيه با من گفتگو كردنش، اجر و قربش را مي رساند به صفر، كه هيچ شده بودم برايش. خوار و خفيف. مغرور شده بود و من، بي غرور. 

واي! چه كشيده بود كه هزار بار و به هزار ترفند احمقانه، غرورش را بازي داده بودم؟ چقدر مردانه گذشته بود و رفتن، پيشه كرده. هيچ نگفته بود، بي اعتراض. 

شب ها را در حسرت بودنش، به صبح مي رساندم. خوابيدن توي تختي كه هنوز معطر از عطش و بوي تنش بود، ناممكن و عاقبتش، تا صبح، بيداري و شب زنده داري بود. شيرين و شروين هم با حسم، هماهنگ بودند. بي هوا، هواي او را مي كردند. بابا مي خواستند و من، دست و پا بسته تر از هميشه براي اجابت درخواست شان ولي هروقت مي خواست، مي ديدشان، پدر بود ديگر. 

مي رفت تا مهدكودك و شيرين را مي ديد. خيلي روزها، مي ديدم كه كشيكمان را مي كشد، وقت تعطيلي مهد. مي نشست توي ليفان سفيد و شيشه دودي اش، تماشايمان مي كرد ولي نزديكي به ما را نمي خواست. نه! من را نمي خواست. زندگي اش را مي كرد، سركار مي رفت، درس مي خواند، خوش مي گذراند توي باشگاه، خريد مي رفت و به خودش مي رسيد، همه جا ولي بي ما. 

دورادور، هواي ما را هم داشت. خرجي مي داد. هزينه هاي مهد و كلاس هاي كنكور، خريدهاي خانه، حتي گاهي بليط براي تئاترهاي كودكانه، پارك، استخر، ولي بي او. تماس مي گرفت و شيرين را مي خواست. با من هيچ نمي گفت ولي گپ مي زد با شيرين با زبان بي زباني دخترمان. لذت مي برد حتي از گريه ها و نق و نوق هاي شروين، پشت گوشي و من، اشك مي ريختم وقتي صداي گوش نوازش را روي اسپيكر مي شنيدم. يك وقت هايي هم، دلش به رحم مي آمد توي گشت و گذارهايش با فرزندانمان، مرا هم شريك مي كرد. كنارم بود، ولي نبود. تمام وقتش را در پارك و گردش، سر مي كرد با شيرين و شروين. قهقهه مي زد با جيغ و خنده هاشان و من يك گوشه و روي يك نيمكت، تماشاچي و تنها، حسرت به دل. 

دست و دلم به هيچ چيز نمي رفت. هيچ چيز زندگي ام، پيش نمي رفت. هر روزهاي تكراري، هر روزهاي بي او، هر روزهاي پوچ، هر روزهاي التماس، اشك، آه. 

انزوا، گوشه گيري، تنهايي و تنهايي و تنهايي. تنبيه شده بودم؟ ادبم كرده بود؟ 

يك ماه گذشته بود از برخورد آخرمان در بيمارستان. تمناهايم بي نتيجه. واسطه هايم، دست خالي. دلش به هيچ چيز نرم نمي شد. كودكانم هم، چاره اش نمي شدند. 

ـ سلام محبوبه جان. عزيزاي عمو خوبن؟ خودت خوبي؟ خواستم بگم، فردا دفاعيه فرشيده. سالن آمفي تئاتر دانشكده مهندسي. ساعت پنج بعد ازظهر. شايد اين ديدار، افاقه كنه براتون. مي بينمت. 

چند بار، پيامك بلند بالاي فرهاد را از نظر گذراندم. فرشيد، خيلي عقب مانده بود از درسش، از وقتي كه پايم وا شد به زندگي اش، پس دوري از من، فايده داشت برايش. پايان نامه اش را هم در اين مدت تمام كرده بود؟ دفاعيه؟ 

حق با فرهاد بود. شايد يه فرصت دوباره ولي چه بايد مي كردم؟ چه بايد مي گفتم؟ كلافه بودم و سردرگم. پس در اولين اقدام، وقت گرفتم از سالن زيبايي سولماز. بايد بعد از مدت ها، دستي به سر و شكلم مي كشيدم. شبيه آدم هاي افسرده و مريض شده بودم. چند ساعتي را كه توي سالن، زير اصلاح و رنگ و مش و سشوار و هزار كوفت ديگر بودم، فقط به او فكر مي كردم. حتي پند و اندرزهاي سولماز را هم نمي فهميدم. چطور مي شد به راهش آورد؟ چطور مي شد رامش كرد؟ چطور مي توانستم آخر؟ 

حوالي ساعت چهار بود. جلوي آينه نشسته بودم. بزک دوزک مي كردم با دل خوش. بعد، جديدترين مانتويم را به تن كردم. مانتوي كوتاه آبي نفتي، با شال سفيد برفي. چقدر هايلات رنگ بسكويتي موهايم با مش، خودش را نشان مي داد با اين تيپ جديد. شيرين و شروين هم آماده بودند. كش موي گربه اي روي موهاي نرم شيرين را مرتب كردم. بايد با آژانس تماس مي گرفتم. دستم به گوشي نرسيده، آهنگ پيامك موبايلم، بي حركتم كرد. شروين را روي پايم جابه جا كردم براي چك كردن گوشي ام. صفحه گوشي روشن شد. فشار چند دكمه. باورم نمي شد. فرشيد بود.

ـ حق نداري بيايي، نبايد باشي، نمي خوام باشي. خيلي وقت ها توي زندگي ام، نبودي. امروز و توي اين مرحله مهم هم نباش.

هنگ كرده بودم. دستم علنا مي لرزيد. چند بار پلك زدم. از اول خواندمش. گفته بود نيايم؟ يعني دفاعيه اش را نباشم؟ كنارش نباشم؟ به جرم روزهايي كه كنارش نبودم؟ داشت تلافي مي كرد. دروغ مي گفت كه بلد نيست. 

بغض زجرم مي داد از اين همه تحقير. كه انگشت فشردم روي دكمه ها.

ـ چرا حالا؟ نه!

گوشي را ول دادم روي ميز. شروين را چسباندم به خودم. سر تكيه زدم روي شانه مبل. بغض لعنتي، راه بسته بود به نفسم. داشت با من چه مي كرد؟ اين همه شكنجه؟ مي خواست برسد به چه؟ خردم كرده بود كه. ديگر چه مي خواست؟ چه حماقتي كه خودم را نو نوار كرده بودم به عشقش. چه ساده، سادگي خرج كرده بودم. دوباره زنگ پيامك. با بي علاقگي، با يك جور ركود، گوشي را برداشتم. و خواندم.

ـ از چيزي كه جوابش مشخصه، نپرس. فقط نيا. ازت خواهش نمي كنم. اين يه دستوره. 

بغضم رم كرد. 

دستور؟ به من؟ حق داشت؟ خيلي جاهاي زندگي مان، يكه تازي كردم و اُورد دادم، او فقط سازش كرد. پذيرفت. رقصيد به هر سازم. هر ساز ناكوكم. 

ـ بايد ببينمت، حرف دارم باهات. 

و دكمه ارسال را زدم براي پيامم. شروين بي تابي كرد به اشكم. حالم را فهميده بود وروجك؟ 

دستش را رساندم به لب هايم. طولاني بوسيدمش. شيرين هنوز وسط اسباب بازي هايش، خاله بود و خانه داري مي كرد. خوش به حالشان. 

به آهنگ پيامك تازه، خواندم.

ـ حرفي نمونده. هيچ جايي براي گپ و گفت نداريم. مگر، يك جا. مطب يك مشاور. 

چشم هايم گرد شدند. مشاور؟ مگر با ديوانه طرف بود؟ اصلا چرا؟ 

مجالي براي پاسخ پيدا نكرده بودم كه يك پيامك جديد:

ـ بايد برم. بازم تكرار مي كنم كه اجازه نداري بيايي. از اين لحظه به بعد، ديگه حتي توي تفريحاتم با بچه ها هم، اجازه حضور نداري. به احتمال قوي، بچه ها رو ميارم پيش خودم. مي موني خودت و تفكرات بسته و ترديدهات، والسلام. چشم هاي گشادشده ام، مي سوختند از زور اشك هاي سرريزم. داشت نابودم مي كرد؟ بچه ها را مي برد؟ حق نداشت، نمي توانست، نبايد. 

بي فكر و عصبي، نوشتم برايش:

ـ برنامه بعدي ات چيه؟ طلاق؟ 

گوشي را فشردم ميان دستم. 

ـ لعنتي! 

گريان، شروين را خواباندم روي مبل. شال را از روي سرم، به يك حركت كندم و پرت كردم كنج سالن. چه اندازه، از خودم و او بيزار شده بودم. دست بند كردم به دكمه هاي مخفي مانتويم. داشتم خفه مي شدم از خودم و او. مانتوي تازه و دوست داشتني ام را، پرت كردم همان نزديكي هاي شال. فرشيد تند مي رفت. تنها و خودخواهانه ولي من هم ... چه شبيه شده بوديم. 

دوباره آهنگ پيام:

ـ خيلي بهت فرصت دادم، بيرونت كردم ولي خودم بيرون رفتم، تنهات گذاشتم، فاصله گرفتم، زيادي وابسته بودي. عادت كرده بودي به آزارم. تكراري شده بود برات، تسليم شدن و بخششم. خواستم خودت رو پيدا كني. بفهمي كي بودي و كي بودم ولي هنوز نرسيدي بهش. ديگه كافيه. فردا ساعت شش و نيم عصر توي مطب مشاور. اينم آدرسش ... اميدوارم بيايي، در غير اين صورت ... 

طاقت نياوردم. شماره همراهش را گرفتم. زور مي گفت، تهديد مي كرد. حربه دستش شده بود، بچه ها، حق نداشت. 

ـ دستگاه مشترك مورد نظر خاموش مي باشد. دستگاه مشترك مورد نـظر ... 

گوشي ام را پرت كردم. سرم را پناه دادم ميان دستانم. خشم و اشك، شدت گرفته بود در من. شروين فرياد مي كشيد. شيرين، موهاي عروسكش را مي كند. چقدر بيچاره بودم من. يا بايد مي رفتم سر قرار. يا در غير اين صورت ... خدايا! چاره كن دردم را. 

دفاعيه اش را نبودم كنارش. مادرشدنم را كنارم نبود و هزار بودن و نبودن ديگر. خودم كردم كه لعنت بر ... 

***

فردا بعد از ظهر، طبق آدرس اعلامي از فرشيد، توي دفتر مشاوره بودم. قبل از من آمده بود. بي حرف، بي نگاه، بي حس و حال. جواب سلامم را هم نداد، نگاه، پيشكشش. حس بدي داشتم از آن جا بودن. مجبور شدم به آمدن. مرا چه به اين جا؟ درد دل كردن با يك روانشناس؟ 

به دقيقه نكشيده، وارد اتاق شديم. با هم داخل شديم. من راست نشستم و فرشيد، چپ. فرشيد، آغاز كرد و من، تمام كردم. گفتيم و گفتيم و شنيديم، گفتني ها را. منطقي بودند حرف هايش، احساسي بودند حرف هايم. حالش خوب بود، حالم بد بود. اعتراف سخت بود. وقت يك ساعته مان كه ته كشيد، جلسات بعدي مشاوره، به صورت تك نفره و فردي ، مشخص شد. من، تنها. فرشيد، تنها. من، دو روز ديگر. فرشيد، فردا. 

جلسات متعدد. حرف زدن هاي طولاني. سبك شدن ها. خالي شدن ها. 

چقدر گذشته بود، نمي دانستم ولي من به قدر يك عمر، حالم خوش شده بود. حرف گوش كن، شده بودم. راهكارهاي پيشنهادي مشاور را، سر لوحه كردم به رفتار و كلام و اخلاقم. يك چيزي توي وجودم، جا به جا شده بود. كمي اين ورتر، كمي آن سوتر. باورهايم، ديدم به زندگي و فرشيد. رنگ دنيا، خوش رنگ شده بود. همه چيز در من و با من خوب بود. فقط، فرشيد نبود هنوز هم. 

***

چند هفته بعد، توي كلاس كنكور بودم. چيزي تا كنكور نمانده بود. كلاس هاي پاياني و جمع بندي. فرمول هاي كاربردي. تم پيامك گوشي ام. دست سراندم توي جيب كناري كيف قرمزم. بيرون كشيدمش با احتياط از نگاه سرزنشگر استاد. 

ـ سلام، اگه فكر مي كني آماده اي، بيا. برگرد. توي خونه منتظرتم. 

ابروهايم را از زور حيرت بالا دادم. چه پيام كلي يي. منظور فرشيد چه بود؟ اين پيام، هيچ شباهتي به پيام هاي هميشگي اش بعد از مشاوره هاي اين چند وقته نداشت. توي خانه منتظرم بود؟ چرا؟ آمادگي براي چه؟ 

ـ چرا؟ 

پيامكم كه بي جواب ماند، بساطم را جمع كردم. بي خيال كلاس و پيگير كشف رمز كلامي فرشيد، استاد و كنكور و فرمول را دودر كردم. به سرعت برق و باد، خودم را رساندم خانه. هيچ كس نبود. نه او و نه بچه ها. ترسيدم. چه شده بود؟ بايد تماس مي گرفتم با او. 

0912 شماره تمام نشده، يك پيامك سر رسيد:

ـ امروز يك خاطره است و تو فراموش كردي. 

و يك آدرس در پايان پيام. چقدر آشنا به نظر مي رسيد. يعني بايد مي رفتم آن جا؟ خودم را جمع و جور كردم و راهي شدم. بايد سر در مي آوردم از اين ماجرا. 

با نزديك شدن به آدرس، منطقه شناخته تر شد. به مقصد كه رسيديم، همه چيز روشن شد. اين جا كه منزل پدري احتشام؟ اين جا كه در رهن بود، پس ... 

دست فشردم رو دكمه آيفون. ثانيه اي بعد، درب وا شد. با اولين قدم به محوطه، خيلي چيزها پيش چشمم جان گرفتند. غم ها، شادي ها، تلخ و شيرين ها. ماشين هاي توي محوطه هم آشنا بودند. ليفان سفيد، مگان نوك مدادي. ماشين هاي احتشام در منزل احتشام. پله هاي منتهي از محوطه به سالن را به آخر كه رسيدم، درب را وا كردم. با كنار رفتن درب، چشم و دلم روشن شد. فشفشه ... كف ... جيغ ... خنده و يك كيك با شمع هاي روشن. من اما گنگ و گيج و منگ. برق زد نگاهم از برق اين همه نور و زيبايي و اين همه آدم هاي مهربان. فرهاد، سولماز، طلعت، اين؟ اين مادرم بود؟ برادرهايم، خواهرم، شيرين، شروين و ... و ... و مَردم. مَردم كه فاصله ها را كوتاه كرده و نزديكم بود. گرمايش ملموس تر. بودنش، خواستني تر. عاشق تر. 

ـ سالگرد ازدواجمون مبارك. 

امروز يك خاطره بود؟ خاطره؟ 

ـ هفته ديگه هم، جشن ازدواج من و سولمازه. همه دعوتيد. 

دوباره جيغ، كف، هياهو و من، نگاهم گره خورده به نگاهي ديگر بود. غريق درياي عشقش. قفل در حرارت دست هايش ولي ... اين چندمين سالگرد ازدواجمان بود؟ يادم نمي آمد!

به پايان رسيديم اما نکرديم آغاز

فرو ريخت پرها نکرديم پرواز

ببخشاي اي روشن عشق بر ما ببخشاي!

ببخشاي اگر صبح را ما به مهماني کوچه دعوت نکرديم

ببخشاي اگر روي پيراهن ما نشان عبور سحر نيست

ببخشاي ما را اگر از حضور فلق روي فرق صنوبر خبر نيست

نسيمي گياه سحرگاه را در کمندي فکنده ست و تا دشت بيداريش مي کشاند

و ما کمتر از آن نسيم ايم

در آن سوي ديوار بيم ايم

ببخشاي اي روشن عشق بر ما ببخشاي

به پايان رسيديم اما نکرديم آغاز

فرو ريخت پرها نکرديم پرواز.

" شفيعي کدکني"

پايان نهايي :  تير 92

انتشار در سايت نودهشتيا : تير 93

نويسنده : http://www.forum.98ia.com/member202208.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member218150.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member93262.html

«کتابخانه مجازي نودهشتيا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com