نام کتاب :  سایه ی دوست داشتنی

نویسنده : رها.س کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Sepid کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر :setareh30   انجمن نودهشتیا

یا نور

مقدمه ی فصل اول:

بدانیم جدایی از خدا٬ سفر عشق را آغاز کرد.

شعور فردی ازطریق زندگی در قالب انسان به جستجو می پردازد

تا خود را کاملا بشناسد وبا نوری درخشان تر 

و ادراکی عمیق تر به سوی خدا باز گردد.

اگر با دیدگاه خالق هستی زندگی را بنگریم

و آن را تجربه ای آموزنده٬شگفت انگیز و ارزشمند بدانیم٬

می توانیم در هر واقعه ای نقش خلاق خود را در یابیم

ودر واقعیت خلقت خود

تمثال آینه وار ضمیر درون را بجوییم.

فصل اول

ماه خرداد رو به اتمام مي رفت، گرماي سر ظهر كلافه ام كرده بود. حس مي كردم عرق را كه از ريشه ي موهايم مي جوشيد و قطره قطره از روي پوست سرم به پشت گردنم سر مي خورد. كاش من هم مثل پريا موهايم را كوتاه كرده بودم.حيف كه خانم جون نمي گذاشت، تازه از اين كه پريا موهايش را كوتاه كرده بود چنان دلخور بود كه چند روزي به او نگاه هم نمي كرد.خانم جون نسبت به بعضي عقايد قديمي خود شديداً پايبند بود و يكي از آنها اين بود كه دختر دم بخت بايد موهايش را بلند نگه دارد، گرچه هرگاه اين مسئله را عنوان مي كرد، من و پريا سر و صدا راه مي انداختم كه حالا كو تا بخت و ما كه هنوز بچه ايم و... نگاهي به پريا انداختم، گونه هاي او هم از گرما گل انداخته بود. واقعاً كه دختر عمه ي نازنين و زيبايي داشتم. سفيد وكمي بور بود با چشمان عسلي، قدي متوسط و هيكلي كمي تپل داشت.به نظر من اين موضوع باعث مي شد كه دوست داشتني تر شود. با محبت به چهره اش نگريستم، صورتش مانند ماه شب چهارده گرد و زيبا بود. پريا مشغول صحبت در مورد گفته هاي مشاور دبيرستان، خانم عزيزي بود.

آن روز ما آخرين امتحان دوره ي پيش دانشگاهيمان را داده بوديم. از چند ماه پيش خيلي جدي براي كنكور درس مي خوانديم ولي تصميم گرفته بوديم به هيچ كلاس يا مؤسسه اي نرويم، فقط برنامه ريزي درسيمان را با كمك و زيرنظر خانم عزيزي انجام مي داديم. خانم عزيزي آنقدر مهربان و دلسوز بود كه آن روز را اضافه بر برنامه ي كاري اش به دبيرستان آمده بود تا آخرين توصيه ها را به دانش آموزان داشته باشد و ما نيز آخرين مشورت ها را از او گرفتيم. من تذكرات و نكاتي را كه روي آن تأكيد داشت يادداشت كرده بودم تا دوباره آنها را مرور كنم هميشه مرور كردن باعث مي شد نكات مهم در ذهنم ثابت و قابل دسترسي باشند.

بالاخره به خانه رسيديم، پريا در را با كليد باز كرد، وارد راهرو خنك كه شديم، يكباره گويي از گرما و نور شديد ظهر تابستان به خنكاي يك غروب تابستاني وارد شديم. راهرو كمي تاريك و خنك بود، صداي قرآن خواندن خانم جون مي آمد. راهرو نسبتاً باريك و طولاني بود. سمت چپ آن به ترتيب اتاق پذيرايي آقاجون كه پنجره ي كوچكي به كوچه داشت و اتاق نشيمن كه پنجره بزرگي رو به حياط نور آن را تأمين مي كرد، قرار داشت. سمت راست پاركينگ ماشين بود كه به جز در كوچكي از راهرو، در اصلي آن به كوچه باز مي شد و سپس آشپزخانه دلبازي بود كه آن هم نورش را از پنجره اي رو به حياط مي گرفت.

به پريا اشاره كردم كه در سكوت از راهرو عبور كنيم، با نوك پنجه وارد حياط شديم، حياط نسبتاً بزرگ بود با چهار باغچه در طرفين و حوض زيباي گردي در وسط. باغچه ها به شكل مثلث هاي قائم الزاويه اي بودند كه وترهايشان سمت حوض بود. خانم جون در باغچه اي كه روبروي آشپزخانه اش قرار گرفته بود و تاك انگور بزرگي از آن به بالاي داربست كشيده شده و قسمتي از حياط را سايه كرده بود، سبزي خوردن به خصوص ريحان مي كاشت. در باغچه ي سمت راست روبروي آن درخت گلابي پيري قرار داشت. آقاجون در آن باغچه گل رز و لاله عباسي كاشته بود. دو باغچه ي بعدي يك شمشاد هميشه سبز و يك درخت هلو و چند بوته ي رز رنگارنگ داشتند. بين آن دو باغچه تخت چوبي بزرگي بود كه روزها با سايه اي كه درخت هلو بر آن مي انداخت محل خوبي براي فرار از نور درخشان خورشيد و شب ها نيز محل تجمع اهل خانه بود.

آن سوي حياط يك ساختمان دو طبقه قرار داشت. طبقه ي پايين محل سكونت خانواده ي عمه جان عشرت بود و طبقه ي بالا كه چند سال بعد به آن اضافه شده بود، محل زندگي خانواده ي ما بود. اصل ساختمان قديمي بود ولي بازسازي هايي در داخل و خارج آن صورت گرفته بود، نماي آن و نماي ديوارهاي حياط تغيير كرده بود. ديوارها تا نيمه سنگ و بالاي آن سيمان سفيد بود. نماي ساختمان نيز سنگ هاي تراش خورده بود.طبقه ي عمه دو پنجره ي بزرگ داشت، يكي به اتاق پسر عمه ام پوريا و ديگري به آشپزخانه روشنايي مي بخشيد. در ورودي هال با شيشه هاي آبي در وسط قرار داشت. طبقه ي ما دو بالكن كوچك با نرده هايي كه از سنگ تراشيده شده بود داشت. بالكن كوچكتر به اتاق من و ديگري به هال راه داشت راه پله اي در سمت چپ حياط به بالكن بزرگتر و در ورودي هال متصل مي شد. ساختمان يك زيرزمين وسيع هم داشت كه محل نگهداري خواربار، ترشيجات، آب غوره و آبليمو و... بود. همچنين انباري براي وسايل اضافي مانند دوچرخه ي نوجواني پوريا به شمار مي رفت.

تاكنون آقاجون در مقابل وسوسه ي ساخت و ساز كه گاهي به شدت به سر مردهاي اهل خانه به خصوص پوريا مي زد، مقاومت كرده و گفته بود هر كه مي خواهد مي تواند سهمش را بفروشد، اين تذكر به منزله ي يك تهديد نيز بود زيرا هيچ كس دلش نمي خواست از كنار آقاجون و خانم جون دور شود. آنها زوج پير مهرباني بودند كه نفس گرمشان، به زندگي ما گرما و نشاط مي بخشيد و حتي گذشته از جنبه ي معنوي و عاطفي وجودشان، بارها در شرايط بحراني كمك هاي مالي خود را از فرزندانشان دريغ نداشته و از بن بست هاي مادي و حيثيتي زيادي آنها را رهانيده بودند.

خانه ي قديمي مان را دوست داشتم، اگر چه گاهي دلم هوس زندگي در آپارتمان هاي شيكي را مي كرد كه در مهماني هاي تولد دوستانم يا در فيلم ها و سريال هاي تلويزيون مي ديدم، اما همين كه در اين خانه ي وسيع كهنسال با عزيزترين كسانم زندگي آرامي داشتم بسيار خرسند و راضي بودم.

يكي از اشخاص مهم در زندگي من پريا بود. من كه خواهري نداشتم به شدت به اين دختر عمه ي مهربان و ارامم وابسته بودم. حتي رشته ي تحصيلي دبيرستانم را با توجه به خواست او انتخاب كردم تا ساعتهاي مدرسه را نيز از او دور نباشم.پريا چند ماهي از من بزرگتر بود ولي چون نيمه ي دوم سال به دنيا آمده بود با هم همكلاس بوديم.

وارد حياط شديم و مقنعه هايمان را در آورديم و به سمت حوض رفتيم. من شروع به آب پاشيدن به سمت پريا كردم، او نيز كه روي لبه ي تخت نشسته بود، با سر و صدا و در حالي كه دستانش را جلو صورتش گرفته بود كنار حوض نشست و به تلافي سر شلينگ آب را سمت من گرفت، شيطنت پر سر و صداي ما، مادرم را به بالكن كشاند:

- «هي، چه خبره؟! ... عليك سلام، خونه رو رو سرتون گذاشتين.»

عمه جان عشرت هم در هال پايين را گشود و بيرون آمد، پس از اين كه جواب سلام ما را داد با نگراني خاصي كه جزئي از شخصيت او بود، پرسيد:

- «چه خبر؟ به موقع رسيدين؟...»

سرم را پايين انداختم، همچنان كه از كنار پريا به سمت عمه مي رفتم، دست او را به علامت سكوت فشار دادم، او هم كه آماده پاسخ به عمه بود دهانش را بست و به من نگاه كرد. عمه اين نگاه را ديد و با نگراني بيشتري پرسيد:

- «بالاخره چيكار كردين؟»

آن روز صبح ماشين بابا روشن نمي شد و ما با تأخير به جلسه ي امتحان رسيده بوديم. سرم را بالا گرفتم و به مامان كه روي بالكن مانند عمه منتظر جواب ايستاده بود نگاهي انداختم و به عمه گفتم:

- «يه كم دير شد، فقط ده دقيقه... ولي...»

طفلكي عمه خيلي دستپاچه شد و تند تند گفت:

-« د... بگو عمه ديگه ... ولي راهتون ندادن... پس تكليف امتحانتون چي مي شه؟... نگفتن شما امسال كنكور دارين بايد قبولي خرداد باشين.»

بعد ازناراحتي خودش را روي تخت انداخت، پريا كه سابقه ي عمه در ضعف كردن و نوسانات فشار خون او، دستش بود، دستپاچه گفت:

- «مامان، گول اين يلداي ورپريده رو نخورين. يه كمي دير شده بود ولي راهمون دادن. جون خودم راس مي گم.»

عمه با ناباوري نگاهش كرد:

«امتحانات سراسري بوده اگه دير رسيدين، چطور راهتون دادن؟»

پريا گفت:

-«ما چند ساله تو اين دبيرستان درس مي خونيم، به قول خانوم جون حق آب و گل داريم، تازه ما از اميدهاي قبولي كنكور سراسري مدرسه ايم. مگه ميشه راهمون ندن.»

مامان دنبال حرف پريا را گرفت:

« - عشرت جون، مطمئن باش راس مي گه، اگه غير از اين بود از صبح ده تا زنگ از مدرسه مي زدن، اين شوخي هاي بي مزه ي يلدا رو ول كن، سر ظهري ما رو سركار گذاشته.»

بعد چشم غره اي به من رفت.

گفتم: «معذرت مي خوام عمه جون، خواستم شوخي كرده باشم.»

مادر هوا را بو كشيد:

-«ظهر چي درس كردي عشرت جون؟»

عمه عشرت يه هو از جا پريد:

-«واي من داشتم برنج مي جوشوندم.» و به داخل خانه دويد.

من و پريا خندان كنار هم روي تخت دراز كشيديم، لباس هاي نيم خيس مان، گرماي تنمان را گرفته بود و حالا با خيال راحت از به اتمام رسيدن امتحانات پايان سال سرمان را به هم چسبانديم و در حالي كه چشمانمان را از تابش نوري كه از لابلاي برگهاي درختان بر ما مي تابيد، نيم بسته نگه داشته بوديم، شروع به وراجي در مورد آزمون هاي قبل از كنكور، كنكور سراسري و دانشگاه آزاد و... كرديم. سرانجام نيز پرنده ي خيالمان بر بام دانشگاه نشست. رشته ي طويل تخيلات شيرينمان را صداي زنگ در از هم گسيخت.

از جا پريدم. پريا بي تفاوت تر از من به آرامي بلند شد و به سمت راهرو رفت. ساعت آمدن آقايان به منزل بود و پشت در يا پوريا بود يا پدر و آقا مرتضي كه همه به پريا محرم بودند. ولي من مقنعه ام را دوباره پوشيدم.قبل از رسيدن پريا به راهرو، گويا آقاجون در را باز كرده بود براي اينكه صداي سلام عليك آقاجون و پوريا به گوش مي رسيد.با شنيدن صداي آقاجون به سمت راهرو دويدم:

-«آقا جون، آقا جون مژده بدين.»

پريا هم ادامه داد:

-«مژده بدين كه بالاخره امتحاناتمون تموم شد.»

آقاجون خندان بغل باز كرد و همزمان ما چون دو پرنده ي دست آموز در آغوشش جاي گرفتيم.

-«آره، سر و صداتون رو شنيدم كه سر به سر ماماناتون مي ذاشتين، شيطونك ها»

پوريا خنديد:

-«عليك سلام، بر مؤدب ترين دختراي دنيا، چيه؟ خبر آوردين كه شاخ غولو شكستين، قلعه ي خيبرو فتح كردين، چيكار كردين كه مژدگوني مي خواين؟»

پريا پشت چشم نازك كرد:

-«خب سلام، حالا صبر كن وقتي ازت جلو زديم و وارد دانشگاه شديم ديگه روت نمي شه بهمون هرهر بخندي.»

پوريا گفت:

-«من خودم از ادامه ي تحصيل خوشم نمي اومد و گرنه هر وقت اراده كنم، در اولين كنكوري كه شركت كنم، هر رشته اي بخوام پذيرفته مي شم.»

سپس با پوزخندي كه نثار ما كرد، از پله ي انتهاي راهرو پايين پريد. اشاره اي به پريا كردم، قبل از اين كه حياط را رد كند با باراني كه از سر شيلنگ آب به سر تا پايش مي پاشيد، بدرقه اش كرديم، به سرعت به داخل هال پرسيد و از پشت شيشه ي در هال با انگشت برايمان خط و نشان كشيد.آقاجون خنده كنان به داخل اتاق رفت و ما دوباره روي تخت نشستيم. من گفتم:

-«چقدر اين پوريا از خود راضيه، حرص منو در مياره، خوبه كه با بيست وچهار سال سن هنوز ديپلم داره، اگه ليسانس داشت چقدر واسمون قيافه مي گرفت.»

پريا گفت:

-«ولي حس مي كنم با این كه خودش عليرغم اصرار بابا اينا زير بار تحصيلات دانشگاهي نرفت، پشيمون شده؛ الان متوجه شدي از حرف من كلافه شد، من كاملاً حس كردم.»

- «اگه مي تونه بخونه، اون فقط ادعاشو داره كار آسوني كه نيس».

- «قبول كن كه به هر كاري دس زده موفق بوده، ديپلمش رو هم كه با معدل خوبي گرفت ولي هيچ علاقه اي به ادامه ي تحصيل نشون نداد.ميگه درس خوندن آينده نداره. بيشتر به پول درآوردن فكر مي كنه. بابا هم مي گه استعدادش تو كاسبي عاليه، از وقتي واسه اونا بازاريابي مي كنه، درآمدشون خيلي بهتر شده.»

در دلم حرف هاي پريا را قبول داشتم، فكر مي كردم استعداد پوريا در كسب و كار به پدرش، آقا مرتضي رفته، يادم آمد كه آقاجون تعريف مي كرد، آن موقع ها شاگردان زيادي زير دستش تربيت كرده هر كدام به مرور به زير و بم و راز و رمز بازار وارد شده و كار و كاسبي مستقل خودشان را شروع كرده بودند، اما آقاجون هيچ كدام را از لحاظ سلامت اخلاقي و وجدان كاري نمي پسنديده تا اين كه يكي از آشنايانش، آقا مرتضي را به عنوان شاگرد و حسابدار معرفي مي كند.آقا مرتضي كم حرف و آرام بوده و آقاجون گمان نمي كرده به قول خودش از اين پسر آبي گرم شود، ولي به تدريج متوجه شده مرتضي در هنگام معامله بسيار حواس جمعي دارد، سرش كلاه نمي رود، حساب و كتاب مغازه جمع و جور و مرتب شده و كارها نظم بيشتري پيدا كرده است. با تمام اين حرف ها، آقاجون بارها شاگردش را آزمايش كرده و متوجه شده بود پسر دست و دل پاكي است و حلال و حرام را رعايت مي كند. اين بود كه دستش را در معامله و بازاريابي آزاد گذاشت و درصدي از فروش را برايش تعيين كرد. به زودي آقا مرتضي لياقت بيشتري از خود نشان داد و حسابدار امين آقاجون شد. يكسالي گذشت و سرانجام او توانست با سرمايه ي اندكي از سوي پدرش و اندوخته ي خودش با آقاجون شريك شود.او كه در جريان اين رفت و آمدها عمه عشرت را ديده بود، خانواده اش را به خواستگاري عمه فرستاد و آقاجون كه به تنها دخترش بسيار وابسته بود به شرطي با ازدواج آنها موافقت كرد كه در خانه ي آنها زندگي مشترك خود را ادامه دهند. آن موقع پدر من كه سومين فرزند خانواده بود سالهاي دبيرستان را مي گذراند. بزرگترين دختر آنها در سن هجده سالگي در اثر تصادف از دنيا رفته بود و هميشه مي توانستيم سايه ي غمگين خاطراتش را در چهره ي آقاجون و خانم جون ببينيم.شايد به اين دليل بود كه وابستگي آقاجون و خانوم جون به عمه عشرت و پدر خيلي زياد شده بود.اين موضوع تا حدي بود كه پس از داماد كردن پدر طبقه اي به بالاي خانه ي عمه عشرت اضافه كردند و از پدر و مادرم خواستند كه در آن مكان زندگي كنند. البته به مادر گفتند، هرگاه احساس كردي كسي در زندگي تو دخالت مي كند و راحت نبودي مي توانيد اينجا را ترك كنيد و به طور مستقل زندگي كنيد، ولي مادرم آنجا ماندگار شد چون علاوه بر مهرباني كه از آنها مي ديد در اين شهر غريب بود.

پدرم اولين بار مادرم را در شيراز ديده بود. آنجا دوره سربازيش را مي گذراند. به مرور زمان با يكي از همدوره اي هاي سربازيش كه اهل همان شهر بود خيلي صميمي شده بود. به طوري كه يكي دو بار كه هر دو مرخصي هاي كوتاه مدت داشتند، آن دوست كه بعدها دايي من شد پدر را به خانه شان دعوت کرده بود و پدردر خلال اين رفت و آمدها چنان اسير چشمان سياه دختر خانواده كه مهين نام داشت شده بود كه قبل از اتمام سربازي خانواده اش را به خواستگاري مهين خانم فرستاد. هنوز هم گاهي كه سر دماغ بود و اوضاع كاسبي رو به راه، فيلش ياد هندوستان مي كرد و به ياد ايام عاشقي براي مادر «دختر شيرازي جونم» را مي خواند. مامان هم هميشه با اشاره ي چشم و ابروي خندانش از او مي خواست صدايش فراتر از در و ديوار منزل خودمان نرود.

با صداي مجدد زنگ كه خبر از آمدن آقا مرتضي و پدر مي داد به افكارم پايان دادم. مردهاي منزل ما عمداً از كليد استفاده نمي كردند تا خانم ها در منزل آسوده تر باشند. البته از اين قاعده برادران كوچكتر من ايمان كه 13 سالش بود و امين كه شش ساله بود مستثني بودند.

عمه عشرت يك دختر بزرگتر به اسم پروين هم داشت كه دو سال پيش ازدواج كرده بود ولي چون دانشجو بود قصد بچه دار شدن نداشت او و شوهرش علي آقا كه كارمند سازمان آب بود با هم توافق كرده بودند تا پايان تحصيلات پروين بچه دار نشوند. بقيه ي اهل خانواده در ظاهر با احترام به تصميم آنها دخالتي در اين موضوع نمي كردند ولي در واقع دل خوشي از اين قضيه نداشتند زيرا همه ي ما به شدت عاشق بچه ي نوزاد بوديم. سالها از زماني كه صداي خنده و گريه ي زيباي يك نوزاد در خانه ي ما مي پيچيد، گذشته بود.

عصر آن روز عمه جان عشرت از پوريا خواست كه ما را هم با خود تا بازار برساند. رسم هر ساله بود كه مامان و عمه آخر هر سال تحصيلي يك هديه به دلخواه برايمان مي خريدند. چون مطمئن بودند كه ما هر سال در امتحانات با معدل خوب قبول مي شويم، گاهي اين خريد قبل از اعلام نتيجه ي امتحانات نيز انجام مي شد.

آن سال هم به علت فشرده بودن برنامه ي درسي ما خريد هديه به جلو افتاد و قبل از كنكور سراسري انجام شد. مسلماً حد و حدودي در قيمت كادو رعايت مي شد، من و پريا چند وقت بود موبايل مي خواستيم. مقداري از پس اندازهايمان را هم برداشته بوديم تا بتوانيم با اضافه كردن آن به پول هايي كه پدرانمان داده بودند، موبايلي با كارآيي هاي بيشتر بخريم. پوريا با خريدن موبايل براي پريا مخالف بود و هر وقت در جمع خانوادگي، ما تقاضايمان را به نوعي مطرح كرده بوديم، او نيز به نوعي با آن مخالفت كرده بود.البته خودش مي دانست كه در مورد من حق هيچ اظهارنظري ندارد ولي در مورد پريا خودش را محق مي دانست كه مخالفت كند، اين بود كه اصرار فراواني به عمه كرديم تا راضي شد و سرانجام دو موبايل يك شكل و يك مدل ولي با رنگ هاي متفاوت خريديم. رنگ آن را هم براي آن متفاوت خريديم كه كه اشتباه و جابجا نشود. بعد از آن رفتيم و مانتو تابستاني خريديم چون با برنامه ي فشرده ي درسي مان نمي توانستيم مطمئن باشيم دوباره بازار بياييم.

آن شب وقتي به خانه رسيديم، خانم جون بساط چاي را روي تخت كنار حوض مهيا كرده بود و همه مشغول خوردن چاي بودند. عطر چاي صداي دل انگيز فواره ي وسط حوض، صداي صحبت گرم و آهسته ي آقاجون با آقا مرتضي و پدرم، چنان احساس آرامشي در من ايجاد كرد كه ناخودآگاه سر به آسمان بلند كردم و خدا را به خاطر تمام نعمت هايي كه به من ارزاني داشته بود، سپاس گفتم. جايي خوانده بودم: «عده اي فرسنگ ها به دنبال شادي و خوشبختي مي دوند و عده اي ديگر آن را در زير پاي خود حس مي كنند.» و من به مفهوم واقعي خوشبختي را در آن شب و در آستانه ي ورود به منزلمان حس مي كردم و از صميم دل شكرگزار آن بودم.

خريدهايمان را به سايرين نشان داديم و پوريا با ديدن موبايل ها رو به پريا كرد و گفت: 

- «مگه قرار نشد موبايلو فعلاً فراموش كني؟»

عمه جان گفت: «در موردش بعداً صحبت مي كنيم»

ولي پوريا ادامه داد:

-«موبايل براي دخترها ضرورتي نداره، اون هم پريا كه بيشتر اوقاتش تو خونه است و تلفن منزل در دسترسش.»

پدر مداخله كرد:

-«ببين دايي جون، به هر حال وقتي موبايل همراهشون باشه مي تونيم موقعي كلاسن يا بيرون از خونن باهاشون هماهنگ كنيم دنبالشون بريم، احوال شونو بدونيم. مي دوني وقتي توي ترافيك سرگردون مي مونن و دير خونه مي رسن، مادرت از نگراني چند بار مغازه زنگ مي زنه؟»

عمه جان عشرت گفت:

-«آخه دلم هزار و يك راه مي ره تا اينا خونه مي رسن.»

پوريا ديگر حرفي نزد ولي به قول پريا ترش كرده بود. من و پريا شروع كرديم به ور رفتن با موبايل هايمان. در شروع يك پيام تبريك براي هم فرستاديم. مادر گوشزد كرد:

- «يادتون نره قول دادين تا بعد از كنكور سرتونو با اين چيزا گرم نكنين حالام پاشين برين نمازتونو بخونين به آخر شب نيفته.»

روز بعد جمعه بود. معمولاً جمعه ها همه دسته جمعي به گردش و تفريح مي رفتيم. همانطور كه عصرهاي پنج شنبه معمولاً كارمان رفتن به سينما يا منزل اقوام بود. اين قاعده را آقاجون در خانه عملي كرده بود، او عقيده داشت اگر خانواده به تفريحات دسته جمعي مانند كوهنوردي و گردش در طبيعت بپردازند، بچه ها علاقه و وقت خاصي براي گردش هاي تك نفره يا جمع دوستان و همسالان نخواهند داشت، اين موضوع نه تنها ارتباط دوستانه و عاطفي والدين و فرزندان را بهتر مي كند بلكه آنها را از خطرات معمول كه تحت عنوان گشتن با رفقاي نااهل معروف است دور مي سازد.واقعاً هم گردش هاي ما بسيار دلنشين بود، آقاجون صداي بم زيبايي داشت و بيشتر اوقات به خواهش ما برايمان آوازهاي قديمي يا غزل مي خواند. بعضي هفته ها آقا مرتضي تارش را با خود مي آورد و هماهنگي آنها در نواختن وي و همنوايي صداي گرم آقاجون و بعضاً پوريا كه از ته صدايي دلنشين برخوردار بود، صد برابر به لذت شنوندگان مي افزود.

از بعد از تعطيلات عيد آن سال، من و پريا از جمع خانواده در گردش هاي پايان هفته حذف شده بوديم ولي آن جمعه قرار بود به دعوت عموي پريا به باغ وي كه بسيار سرسبز و زيبا و داراي انواع درختان ميوه، استخر و پارك بازي بچه ها بود بروند. من از ناراحتي بغض كرده بودم. فكر اين كه جمعه ي به اين درخشاني را بايد در گرماي خانه بمانيم بي قرارم مي كرد. اما پريا كه با تفكري مرتاض گونه معتقد بود حتي معجزه هم بدون سختي و تلاش ممكن نيست مي گفت براي قبولي در رشته ي دلخواهمان بايد اين محروميت ها را تحمل كنيم.به هر حال همه رفتند و ما تصميم گرفتيم تا هوا خنك تر است با كتابهايمان به زير درخت هلو و روي تخت كوچ كنيم.صبح زود پدربزرگ باغچه ها را آب داده بود و به درختان نيز آب پاشيده بود، بوي عطر رزهاي باغچه و گل هاي لاله عباسي كه هنوز كاملاً بسته نشده بودند و ريحان هاي باغچه ي مادربزرگ با نم خاك درهم آميخته شده بود و ما عطر خيس هوا را با اشتياق به ريه هايمان مي كشيديم.

مشاور دبيرستانمان، خانم عزيزي سفارش كرده بود كه در مرور درس هايي مانند زبان انگليسي و عربي مي توانيم دو نفره كار كنيم و به صورت پرسش و پاسخ معاني كلمات و گرامر مطالب سريع تر مرور مي شوند و در ذهن پايدارتر باقي مي مانند. طبق برنامه تا ظهر قرار بود عربي و زبان كار كنيم بعد از نهار هر كسي به اتاقش مي رفت سراغ درس هاي تخصصي.

تازه شروع كرده بوديم كه براي اولين بار موبايل من زنگ خورد، با هيجان به آن نگاه کردم :

- «شماره ي كيه؟!»

پريا نگاه كرد: 

«پورياست ، ديشب شماره هامونو به حافظه ي موبايلش داد.» پوريا پرسيد چرا تلفن را جواب نمي دهيم.توضیح دادم توي حياطيم. بعد گفت كه به دستور بزرگترها زنگ زده ببينه خوب درس مي خوانيم يا نه؟ با ناراحتي جواب دادم:

-«مگر ما كنترل از راه دور خريديم؟»

با بد جنسي خنديد: 

-«پس چي فكر كردين؟ غير از اين بود كسي براتون موبايل نمي خريد؟»

با حرص جواب دادم:

- «نخير، اصلاً اين طور نيست، واسمون موبايل خريدن چون برا خواسته هامون ارزش قائلن» و اضافه كردم: «و چون كسي به بدجنسي هاي تو اعتنا نكرد».

با خونسردي گفت: «زن دايي مي گن غذاتون توي يخچاله فقط نيم ساعت قبل از نهار بذارين كمي دم بكشه و اگر گرمتون بود بستني توي فريزر هست.»

حرفش را قطع كردم: 

-«بگو فعلاً مي خوايم نماز شكر بخونيم كه خدا سايه ي پوريا رو يه روز از سر اين خونه كم كرده.»

به محض اينكه صداي خنده اش در گوشي پيچيد، تماس را قطع كردم. به پريا گفتم: «چرا بهش بر نمي خوره، پوس كلفت»

با شماتت نگاهم كرد:

-«د ... يلدا نگو گناه داره، حرفاتو به شوخي مي گيره، بده؟»

گفتم:

- «نه، اون مي خواد حرص منو در بياره، باور كن.»

نيم ساعت بعد پوريا پيام داد:

«عجب آلبالوهاي ترشي، جاي شيكموها خالي»

جواب دادم:

-«دوستان به جاي ما، فقط بپا رودل نكني كه الان دارم شيشه ي عرق نعناي خانم جون رو خالي مي كنم تو پاشويه ي حوض.»

يك ربع بعد پيام داد:

- «افسانه جون سلام مي رسونن.»

جواب دادم: «به جاي ما باهاش عروسك بازي كن.»

پريا از خنده غش كرد؛

-«تصور كن پوريا با افسانه در حال عروسك بازي»

گفتم: «سر پوريا چادر بندازه و يه زنبيل هم بده دستش بره آلبالو بچينه واسه عروسكاشون».

- «حيف كه از زمان عروسك بازيهامون با افسانه ده سالي مي گذره، ما هف هش ساله بوديم، اما اون از ما بزرگتره، نه؟»

- آره، اون پيارسال ديپلم گرفت ولي چون يكي، يك دانه است تا چند سال پيش عروسك بازي مي كرد، چه عروسكاي قشنگي هم داره».

- «آره، ولي وقتشه مامانش جمعشون كنه واسه سيسمونيش» دوتايي زديم زير خنده

. كلكسيون عروسكهاي افسانه در فاميل معروف بود. او عاشق عروسك بود و از آنجايي كه وضع مالي خوبي داشتند و تك فرزند هم بود در سفرهاي بي شماري كه با خانواده اش مي رفت، هميشه چند عروسك جديد هم با خودش مي آورد و به مجموعه ي عروسك هايش كه مايه ي افتخارش بودند اضافه مي كرد.

ساعتي يك بار پوريا با پيام هايش گزارش آن روز را ارسال مي كرد و ما هم جواب هاي مسخره اي برايش مي نوشتيم. هوا گرم شده بود و پريا در حال جمع كردن وسايلش بود كه به خنكاي نسيم كولر پناه ببريم كه گفتم: «پريا هوا گرم شده مي ياي بريم تو حوض آب تني كنيم.»

خنديد: «ياد بچگيهات افتادي؟»

التماس گونه گفتم:

- «بيا بريم فقط يك كوچولو».

گفت: فكر نمي كنم بزرگترها تأييد كنن.

-«قرار نيست اونا بدونن».

فقط يك مشكل داشتيم يك كوچه بعد از ما يك خانه ي چند طبقه بود امكان داشت ازطبقه ي بالاي آنها داخل حياط ديده شود. چاره ي آن را هم داشتم، ملافه ي ضخيم بزرگي در زيرزمين داشتيم كه بيشتر آن را در فصل توت ها و براي توت تكاندن استفاده مي كرديم، آن را آوردم و به شاخه هاي درخت سيب و داربست انگور كه دوسوي مختلف حياط قرار داشتند محكم كردم. مانند پرده اي بلند حوض و تخت را از نظر پنهان مي كرد. پس از اطمينان از ديد نداشتن آن سوي پرده، تن گرمازده ي مان را به خنكاي آب حوض سپرديم.

در حالي كه چشمانمان را بسته بوديم و پشتمان را به ديواره ي سرد حوض چسبانده بوديم شروع به صحبت كرديم، گفتم:

- «كاش پوست روشن تري مي داشتم.»

- «ناشكري نكن يلدا، تو يك سبزه جذابي».

- «چون پوستت سفيده نمي فهمي من چي مي گم يادته وقتي راهنمايي مي رفتيم اون پسرايي كه هميشه نزديك چهارراه واي مي ايستادن بهمون متلك مي گفتن «سياه سفيد»

خنديد: «چه چيزايي تو ذهن تو مي مونه. خيلي حساسي ولي به چيزا و آدمايي كه بي اهميتن. آخه اون لات هاي بيكار كي بودن كه تو حرفشون رو توي ذهنت نگه داشتي».

- «به هر حال صحبت از يك واقعيت بود».

به سمت من چرخيد:

«ببين يلدا! اون زمان تو لاغر و ريزه و سبزه تر بودي، اما حالا خيلي فرق كردي قد بلند و متناسب شدي، پوستت هم بازتر شده به نظر من تو يك خوشگل درجه يكي».

در حالي كه ته دلم از حرفهايش خوشحال بودم، گفتم:

«اين رو چشاي قشنگ تو ميگن».

همانطور كه به سمتم آب مي پاشيد گفت:

«نظر چشماي زشت هم كه براي تو مهم نيست، هست؟»

خنده و آب تني مان را صداي زنگ در پايان داد، دستپاچه به سمت حوله و لباس هايمان دويديم.

دوباره زنگ در به صدا درآمد. پريا سريعتر از من لباس پوشيد، چادر نمازي سرش كرد و رفت در را باز كند. وقتي برگشت، گفت كه كسي پشت در نبوده، به هر حال پرده را باز كرديم، آب حوض كمي خالي شده بود كه آن را دوباره پر كرديم و برگشتيم توي خانه سر درس هايمان.

شب شده بود كه خانواده با سر و صدا از راه رسيدند. پروين و شوهرش هم بودند. برادر كوچكم امين به سوي من دويد و گفت:

-«يلدا، من يه عالمه آلبالو خوردم، واسه ي تو هم چيدم و آوردم. زانو زدم و او را در آغوشم فشردم. سر انگشتان و اطراف ناخن هايش را كه در اثر آب آلبالو و گيلاس ها صورتي مي زد بوسيدم:

-«فدات بشم عزيزم، مرسي كه فقط به فكر خودت نبودي مثل بعضي ها.» با اشاره ي چشم پوريا را نشان دادم.

آن بعضي ها اصلاً التفاتي به بنده نفرمودند و پاكشان به داخل خانه رفتند.

مامان گفت: «با اجازه عموي پوريا، كمي آلبالو براي مربا چيديم، يه مقدار هم آلبالو گيلاس پوريا واسه شماها چيد، اول بشورين بعد بخورين كه نشسته اس.»

خجالت كشيدم وقتي پريا به من گفت: «جلو جلو قضاوت نكن زبون پوريا با قلبش خيلي فرق مي كنه.»

فرداي آن روز قبل از ظهر بود، قرار داشتيم تمام روز را تست بزنيم و زمان بگيريم و سرعت تست زدن هايمان را مقايسه كنيم.صداي پريا كه با مادر سلام عليك مي كرد و سراغ مرا مي گرفت، متعجبم كرد. وقتي وارد اتاق شد گفتم: «چرا قرارمون رو شكستي؟»

با دلهره گفت: «دليلش آن مزاحم ديروز ظهره».

چون ديد با گيجي نگاهش مي كنم توضيح داد:

-«ديروز كه آب تني مي كرديم، يادته يه نفر هي زنگ مي زد. خب، حالا فكرشو بكن و شانس ما رو ببين، پوريا چند دقيقه پيش زنگ زده و به مامان گفته اينا ديروز خونه نبودن، دوستم يه امانتي آورده بوده، كسي نبوده ازش تحويل بگيره. مامانم گفتم ظهر بيا از خودش بپرس حالا كه توي اتاقش داره درس مي خونه گفته حواسش رو پرت نكنيم. پوريا هم عصباني گوشي رو قطع كرده».

آهي از سر بيچارگي كشيد و ادامه داد:

-«من كه ناچار شدم حقيقت رو واسه ي مامان تعريف كنم ولي مامان هم صلاح نمي دونه به پوريا بگيم آب تني مي كرديم مي گه غيرتي مي شه داد و بيداد مي كنه».

- «اي بابا اصل كار باباته كه مي دونم چقدر مهربون و فهميده اس، شماها چرا اينقدر لي لي به لالاي پوريا مي ذارين؟!»

- «به هر حال بهتره يه جواب ديگه اي براش جور كنيم».

كمي فكر كرديم. آخر گفتم: «اصلاً بگو جرأت نكرديم در رو باز كنيم چون نمي دونستيم كي پشت دره. به مذاق آقا پوريا هم خوش تر مي ياد».

- «اگه باور نكنه».

- «ساعت دقيق اومدن دوستش رو كه بگي باور مي كنه، براي اون مهم اينه كه ما توي خونه بوديم كه بوديم».

- «اخه چه ساعتي بود؟»

- آي كيو يه كم بعد از اذون ظهر بود ديگه. يادت نيس چشامونو بستيم تا تمركز بگيريم و دعا كنيم».

با خوشحالي كف زد:

- «واي مرسي يلدا جون، داشتم از نگراني پس مي افتادم».

پس از رفتن پريا روي تخت دراز كشيدم و از حرص پوريا كه ما را به دروغ گفتن وادار مي كرد سعي كردم يك نسبتي برايش درست كنم.

آقا مرتضي مرد آرام و مهرباني بود. زياد هم به پريا سخت نمي گرفت. عمه عشرت هم يك مادر بود مثل خيلي از مادرهاي ديگر. با همان حساسيت ها و سخت گيريهاي معمول كه باعث شده بود پريا دختري سر به زير و نجيب بار بيايد با رفتاري موقرتر از سنش. خواهرش پروين هم آرام و حتي جدي تر از پريا بود. در درس و ازدواجش چنان منظم و مقيد به برنامه ريزي بود كه كمتر از خانه اش بيرون مي آمد. اما پوريا ضمن اين كه شيطان تر و پرهياهوتر بود، در مورد پريا سخت گيري بيشتري از پدر و مادرشان اعمال مي كرد.

نمي توانستم صفت مناسبي براي پوريا بسازم كه او را اذيت كنه و من را آرامش ببخشد او مانند مادرش سفيد و بور بود. موهايش قهوه اي روشن بود و چشمان عسلي پريا را داشت اما قد بلندتر و چهارشانه بود. شايد هم يك مقدار اين كه به عنوان يك پسر زيادي سفيد بود، حرص من را در مي آورد.چند نقشه كشيدم كه چگونه مي شود كمي آزارش داد. در آن موقع حدس هم نمي زدم كه تقدير براي آزار پوريا زودتر از من دست به كار شده است.

فصل دوم 

همه اجزاي زندگي در خدمت بسط يافتن آگاهي الهي است 

هيچكس، هيچگاه، چيزي از وجودش را كنار نمي گذارد، بلكه آن را به نور متحول مي كند تا سراسر نور شود.

اين فرآيند تدريجي است.

شايد احساس كنيد با يك ماه پيش فرقي نكرده ايد

در حالي كه چنين نيست،

زيرا يك ماه زندگي را بيشتر تجربه كرده ايد و

آگاه تر از يك ماه پيش هستيد.

بدين ترتيب نوميدي هايتان را بزدائيد

تلاش را كنار نگذاريد،

هر چه تلاش آگاهانه تر باشد، رشد هم سريع تر است.

پدرم يك كاسب واقعي بود. زيردست آقاجون بار آمده بود، حلال و حرام را رعايت مي كرد، حساب سال داشت و خمس و زكات مالش را مي پرداخت. با همكاران و مشتريان مغازه نيز خيلي خوب تا مي كرد. اخلاق توي خانه اش به خوبي بيرون نبود، بد اخلاق نبود، ولي به قولي متلون المزاج بود، گاهي شوخ و خندان بود، گاهي هم اخم كرده و دمغ منزل مي آمد و نطقش باز نمي شد تا وقتي كه از خانه بيرون مي رفت. از روحيه اش مي شد حدس زد ميزان فروش آن روز چقدر بوده يا اوضاع بانكي اش رو به راه هست يا نه.

موضوع ديگري هم كه من را بيشتر اذيت مي كرد ولي هيچگاه راجع به آن با كسي صحبت نكرده بودم فرقي بود كه بابا بين من و برادرهايم مي گذاشت. البته كسي به آن پي نبرده بود چون براي كسي جز من محسوس نبود. ظاهراً پدرم براي من هم مانند برادرهايم خوب خرج مي كرد. مثلاً به هر كلاسي دوست داشتم اجازه مي داد بروم و محدوديتي در رفت و آمدهايم و خريدهايم و... نداشتم.

ولي هيچگاه پيش نيامد به قصد محبت با من، پيشم بنشيند، از مدرسه يا درس هايم بپرسد يا علاقه مرا در زمينه ي ادبيات يا ورزش بداند. ولي بارها مي ديدم با ايمان راجع به ورزش يا آينده ي شغلي صحبت مي كند يا امين را روي پايش مي نشاند و از او با اصرار مي خواهد تا شعرهايي را كه در آمادگيش ياد گرفته، از حفظ بخواند. هر شب كه سر دماغ بود با پسرها كشتي مي گرفت يابا ايمان شطرنج بازي مي كرد. من كه به اين موضوع حساس شده بودم سراغ آلبوم كودكي ام رفتم چون مثل يك دلخوشي منتظر بودم عكسي برايم بيان كند كه وقتي سن امين بودم رفتار پدر با من مانند رفتارش با پسرها بوده ولي در همه ي عكس هاي خانوادگي من روي پا و يا در اغوش مادرم بودم. تنها در يك عكس بين آن دو نشسته بودم و دست پدر پشت من قرار داشت.

البته حس مي كردم اين ناشي از يك باور قديمي بود كه در ناخودآگاه پدر حك شده بود و آن باوري است كه خيلي از مردهاي ايراني دارند كه مي گويند دختر مال مردم است بزرگش مي كني و بايد بدهي غريبه ها ببرند و اين پسر است كه نام خانواده را حفظ مي كند و در دوران پيري عصاي دست پدر و مادر است و... اين عقيده باعث شده كه در خيلي از خانواده ها پسران از احترام و اهميت بيشتري برخوردار مي شوند و به دختران خانواده مانند مهمان هايي كه عاقبت رفتني اند، نگريسته مي شود.

مادرم تفاوت زيادي با پدر داشت. هميشه مهربان و آرام بود، فوق ديپلم حسابداري داشت. يعني تحصيلاتش از پدر بيشتر بود ولي من اين موضوع را تنها از روي پاسخنامه اي كه براي ثبت نام دبيرستان پر كرده بود، فهميدم. مادر هيچگاه اين موضوع را در هيچ زمينه اي بيان نمي كرد. يكبار كه فشار كاري پدر زياد بود و او در خانه خيلي بدخلق بود، بر سر اين كه نمره ي امتحان رياضي ايمان پايين آمده بود با مادر خيلي بحث كرد و با طريقي غيرمنطقي مي خواست ثابت كند كه تقصير از مادر است چون كنترل كافي روي برنامه ي درسي ايمان ندارد. در آخر مادر كوتاه آمد و گفت: بعد از اين سعي بيشتري در نظارت بر درس هاي ايمان خواهد داشت. فرداي آن روز من از مادر پرسيدم كه چرا در مقابل حرف هاي غيرمنطقي پدر كوتاه مي آيد و جوابي كه مادر به من داد چنان تأثيرگذار و عميق بود كه آن شب در صفحه اي از دفتر خاطراتم نوشتم تا هميشه يادم بماند.او گفت:

- «يلدا جان، مردها احتياج دارند بر حق باشند حتي وقتي در اشتباهن و زني زرنگه كه به اونا اجازه بده بر حق باشند. حتماً تو هم اصطلاح زن ذليل رو شنيدي، معمولاً براي تمسخر يك مرد و بيشتر هم تو جمع هاي مردونه به كار مي ره و در اصل يك موضوع مهم رو يادآوري مي كنه كه اين خودسري ها و لجاجت هاي مردونه ريشه اش در همون ترس از برچسب زدن ذليليه. يادت باشه به مرد بايد اين احساس داده بشه كه همه چيز تحت فرمانشه. نبايد در مقابل مرد قرار گرفت بلكه بايد در كنارش بود. در هر نوعي از رابطه جنگ طولاني مدت باعث نفرت مي شه با اين حال خيلي از زن و شوهرها دائم در حال جنگ و ستيز و بگومگو هستند ميدوني كه معمولاً زن ها زبون برنده تري دارند ولي باور كن زن هاي زيادي هستن كه خيلي وقت ها آرزو مي كنند كلمات نيش داري رو كه حين بگومگو با شوهرشون زدن پس بگيرن چون شوهرشون هرگز اون كلمات رو فراموش نمي كنه و درد نيش اون كلمات در قلب و روح اون ممكنه ساليان سال باقي بمونه.

هر زن ابلهي مي تونه شب و روز با شوهرش دعوا كنه ولي زني باهوشه كه به جاي قدرت از موضع عشق عمل مي كنه و به اين طريق مردش رو خلع سلاح مي كنه، نه با خشم و نفرت بلكه با عشق.

من با اين عقيده و روش با پدرت زندگي مي كنم و مي بيني شايد در ظاهر كوتاه مي يام ولي براي خودم عشق و ارزش و احترام رو نه تنها از جانب پدرت از طرف خانواده اش هم به دست آوردم. سپس با چشمان سياه پرمحبتش به من نگاه كرد و گفت: «و برام مهمتر از همه اينه كه شما بچه هاي دوست داشتني من در آرامش زندگي مي كنين.»

***

من و پريا با تمام توان مي خوانديم، از صبح زود تا آخر شب. يك ساعت و نيم مي خوانديم و يك ربع استراحت مي كرديم. آن يك ربع هم اكثراً پيش هم بوديم. مامان وعمه خيلي به ما مي رسيدند. پشت هم عدسي و آبميوه و تنقلات بود كه مي رسيد تا ما تقويت شويم و انرژي بگيريم.

خانوم جون هم برايمان كنجد بو داده فرستاد. عقيده داشت ذهن را قوي مي كند. بدين صورت روز نهايي و سرنوشت ساز ما فرا رسيد و ما با چشم هاي نگران عمه و لبخند اميدواركننده مادرم و دعاهاي خانوم جون راهي شديم. خوشبختانه حوزه ي امتحانيمان يك جا افتاده بود. پوريا ما را به محل برگزاري كنكور رساند. ازدحام جمعيت عجيبي بود. ترافيك سنگين باعث شد ما زودتر از ماشين پياده شويم و مسافتي را پياده به سمت حوزه ي امتحاني رفتيم. به پريا گفتم كه به نظرم خيلي اشتباه مي آيد كه والدين و به خصوص مادرها همراه دخترانشان به محل برگزاري كنكور مي آيند و با چشم هاي نگران و سفارشات سريع و دستپاچه اي كه دقايق قبل از شروع كنكور به بچه ها مي كنند، تنها استرس و دلشوره ي آنها را بيشتر مي كنند.وقتي مي ديدم بعضي از مادرها در دقايق آخر به زور لقمه اي، شكلاتي يا آبميوه اي به فرزندشان مي خورانند خوشحال مي شدم كه عليرغم اصرار عمه او را نياورده بوديم. از عمه انجام دادن اين گونه حركات هيچ بعيد نبود.

دفترچه هاي سئوالات به نظرم بي پايان مي رسيد همراه با سردرد خفيفي كه از شدت تمركز طولاني روي سئوالات در سرم شروع شده ورفته رفته شدت مي يافت، پاسخنامه ام را تحويل دادم تقريباً جزو اولين نفرها بودم كه از سالن خارج شدم به سايه ي درختي پناه بردم و در كنار جمعيت فراواني كه در سايه هاي پراكنده ي درختان پياده رو تجمع كرده بودند، به انتظار پريا ايستادم.پريا برعكس من جزو آخرين نفرات از در سالن خارج شد. جلو رفتم وقتي مرا ديد به سمتم آمد. چهره اش خندان بود. گفتم: 

- نهار دعوتت كرده بودن بيرون نمي اومدي؟

خنديد:- خيلي منتظر شدي؟

- آره، بدو بريم كه سرم از درد داره مي تركه.

وقتي به خانه رسيديم، نالان به اتاق خودم پناه بردم. مادر برايم مسكن و آب آورد. سعي كردم ذهنم را بالكل از كنكور و تست و هر چيزي كه مربوط به آن بود خالي كنم. يك ساعتي طول كشيد تا سر دردم آرام گرفت و توانستم بخوابم.

بالاخره هفته هاي بيدارخوابي با گذشتن كنكور سراسري و كنكور دانشگاه آزاد به اتمام رسيد. همراه با آن دلهره ها، بيدارخوابي ها و خواندن و خواندن و خواندن تمام شد. جو خانه به آرامش قبل برگشت. دوباره من و پريا مي توانستيم با آرامش روي تخت زير درخت هلو دراز بكشيم و به آهنگ هايي كه از هدفون موبايل هايمان پخش مي شد گوش كنيم. فرصت داشتيم در اينترنت گشت و گذاري كنيم و نيز رمان بخوانيم. من دوباره فرصتي پيدا مي كردم كه به مشغوليت ايام فراغتم بپردازم. هميشه دوست داشتم شعر بگويم ولي با آن كه حدود يك دفتر چهل برگ را با شعرهايم پر كرده بودم، هيچگاه جرأت اين كه به يك استاد آن را نشان بدهم، نداشتم. تنها كسي كه شعرهاي مرا خوانده و تك و توك را از بر مي دانست پريا بود. يكي از همين شب هاي بعد از كنكور بود كه بيخوابي به سرم زده بود. اتاق من به بالكن كوچكي راه داشت با دفتر و قلمم به آرامي به درون بالكن قدم گذاشتم روي صندلي حصيري كه كنار بالكن قرار داشت نشستم وخيره به آسمان يك مضمون نو براي شعري جديد جستجو مي كردم. سكوت و خنكي شب و مهتاب زيباي آن شب مرا در حال بسيار خوشي فرو برده بود ولي صداي نامفهومي كه شبيه به يك خنده ي فروخورده و آرام بود باعث شد به پايين و سمت حياط بنگرم.

نوري از بين شاخه هاي درخت هلو به چشم مي خورد. تيرگي يك پيكر را تشخيص دادم. با كمي دقت متوجه شدم پورياست. مشغول حرف زدن با موبايل بود. كنجكاو شدم كه نيمه شبي با چه كسي چنين صحبت گرم و فرح بخشي دارد، شم زنانه ام به من گفت آن سوي خط مسلماً شخصي از جنس مخالف است. فردا صبح بعد از رفتن مردهاي خانه به سراغ پريا رفتم. با يك ليوان شير كلنجار مي رفت. پريا هيچ علاقه اي بر نوشيدن شير نداشت ولي عمه جان معتقد بود براي دختري در سن او شير از ضروريات است، اين بود كه پريا سعي مي كرد هر روز با ماده ي جديدي شيرش را مزه دار كند تا بتواند آن را بنوشد. همين كه عمه جان به آشپزخانه رفت، كشف جديدم را با پريا در ميان گذاشتم و نظرش را پرسيدم.

او هم مدتي بود كه متوجه رفتار عجيب و پيامك هاي فراوان و بي موقع پوريا شده بود. با خنده گفتم:

- «علاقه پيدا كردن همچين پسر مغروري خودش از عجايبه. بايد لعبتي باشه كه پوريا رو به دام خودش اسير كرده».

- «لعبت خوش سليقه اي كه هست».

- «منظورت چيه؟ اين كه خان داداش تو رو انتخاب كرده؟!»

- «آره ديگه». و خنديد.

- «پريا شنيدي ميگن سوسكه از ديوار بالا مي رفت، مامانش مي گفت قربون دست و پاي بلوريت برم. حالا به جاي مامانش بذار آبجيش»

پريا كه شديدتر مي خنديد گفت:

- «آخه كجاي پوريا به سوسك شبيهه، حالا ببري، پلنگي ...»

حرفش را قطع كردم:

- «نه جونم، ملخ و عنكبوت مشابهت بيشتري دارند».

- «چه شباهتي؟!»

- «دست و پاي درازشان».

دوتايي زديم زير خنده. پريا گفت: نه خوش سليقه كه گفتم از بابت چيز ديگه اي هم بود. متوجه ساعت مچي جديد پوريا شدي؟

- «آره خيلي قشنگ و چشم گيره».

- «چند روز پيش به دستور مامان رفتم اتاق پوريا رو جاروبرقي بكشم يك جعبه ي كوچك همراه با كاغذ كادوي خوشگلي كه يك روبان ساتن به آن وصل بود توی سطل زباله ي اتاقش ديدم. يك كارت صورتي رنگ همراهش بود كه روش نوشته شده بود «با عشق» و يك حرف انگليسي زيرش امضا شده بود».

با هيجان پرسيدم: «چه حرفي؟»

- «يك F بزرگ خوشگل »

بعد از آن روز كار من و پريا اين بود كه پوريا را زير نظر بگيريم. هر بار خودش را شيك مي كرد و از در بيرون مي رفت ما به هم چشمك مي زديم، ادكلن هاي جديدش را مي شمرديم، حتي پريا پا را فراتر گذاشت و به جيب هاي پوريا هم سرك مي كشيد. من با اين كه او را از اين كار منع مي كردم يكبار كه يك گردن بند ظريف طلا با نقش «فريما» بر روي آن از جيب پوريا كشف كرد به جستجوهايش علاقه ي بيشتري نشان مي دادم.پس اسم دختر مورد علاقه ي پوريا «فريما» بود. چندي نگذشت كه تصويري از او را هم ديدم. آن را هم پريا كشف كرد. يك روز صبح كه پوريا موبايلش را به شارژر وصل كرده و فراموش كرده بود با خود ببرد، پريا شادمانه با تصويري كه از آن دختر در موبايل پوريا كشف كرده بود بالا دويد. من يك خواب صبحگاهي زيبا مي ديدم. در حياط دانشگاهي ايستاده بودم بعد به بالاي پله هاي ورودي ساختمان آن راهنمايي شدم. همه ي دانشجويان به خاطر كشف جديدم مرا تشويق مي كردند، لوح تقدير مربوط به آن زير پرده اي پنهان بود. همين كه رئيس دانشگاه مي خواست پرده را از روي آن بكشد و من در نهايت كنجكاوي فهميدن آن بودم با تكان شديدي از بالاي پله ها به پايين پرت شدم. با جيغ كوتاهي از خواب پريدم و پريا را ديدم كه خندان روي تختم پريده، خودش را كنار من پرت كرد و با هيجاني كه به زحمت مهار كرده بود گفت: پاشو، پاشو يك كشف مهم در حالي كه به شدت از قطع شدن خوابم كلافه بودم ناليدم:

- «پريا ... چقدر خروس بي محلي، يه دقيقه ديرتر مي آمدي نمي شد؟»

- «حالا با يه دقيقه تو سير خواب مي شدي؟»

- «نه ... اما خوابمو تو حساس ترين صحنه قطع كردي؟»

- كيو مي خواستي ببوسي؟ براد پيت يا...»

حرفش را با آخ بلندي كه در اثر ضربه ي بالش به سرش ايجاد شد قطع كردم.

- «حالا چه خبره شيپور صبحگاهي؟»

- «آره، خوب شد گفتي. بيا نيگا كن تا صاحبش برنگشته». موبايل پوريا را جلوي صورتم گرفت، تصوير دختري را نشان مي داد با چشمان درشت ابروان باريك، بيني كوچك و لب هاي درشت خندان. از دكوراسيون تخت و پس زمينه ي درختان در پشت سر او معلوم مي شد در يكي از رستوران هاي ييلاقي بيرون شهر گرفته شده. دوتايي مدتي به تصوير خيره شديم و از زواياي مختلف آن را بررسي كرديم.

- «حدوداً بيست و پنج سالي داره ، نكنه از پوريا بزرگتر باشه».

- «از شالش معلومه خوش سليقه اس، چه آبي خوشرنگي».

- «دندون هاي بالاش زياد صاف نيست.»

- «ابروهاش رو بالا برده ببين دم ابروهاشو».

سرانجام هم به اين نتيجه رسيديم كه بيني اش را صد درصد عمل كرده.

با صداي زنگ پريا پايين دويد مي ترسيد پوريا به دنبال موبايلش آمده باشد. وقتي دوان دوان بالا آمد من از كنار پرده مي توانستم پوريا را ببينم كه با سرعت و با حالتي عصبي طول حياط را مي پيمايد.

من هم كشف هايي كم اهميت تر از دلدادگي پوريا داشتم. مثلاً هر شب به بالكن مي خزيدم، چون پنجره ي اتاق پوريا زير بالكن اتاق من بود و در آن هواي گرم آن را باز مي گذاشت، صداي زنگ موبايل و نجواي آرام او به گوشم مي رسيد. يك شب هم كه گويا روي لبه ي پنجره نشسته بود. شنيدم كه قرار نهاري براي فردا مي گذارد، گويا آن دختر گاهي انگليسي صحبت مي كرد. چون پوريا مي گفت: باز كه زدي اون ور آب.

صبح روز بعد به پريا گفتم: «پوريا ظهر ناهار خونه نمياد» و بعد برداشت هايم از صحبت هاي او را توضيح دادم.

به هر حال در آن تابستان اين قضيه براي ما سرگرمي ايجاد كرده بود كه استرس ما راتا رسيدن نتيجه ي كنكور كم مي كرد و ريتم كند انتظار كمتر آزارمان مي داد. يكي از مشغوليت هاي ديگرمان در روزهاي بلند تابستان كه البته اين يكي مفيد هم بود شاگردي براي عمه جان عشرت بود. مهارت عمه در آشپزي و شيريني پزي ستودني بود. اين بود كه بنا به تقاضاي ما شروع كرد به آموزش چند شيريني، كيك و دسر تابستاني خوشمزه به من و پريا ايمان و امين كه به كلاس آموزش فوتبال و شنا مي رفتند بهترين مشوقين ما در پرورش استعدادهاي نوظهورمان در آشپزي و شيريني پزي بودند. هنگامي كه خسته و گرسنه از ورزش بر مي گشتند چنان با حرص و ولع به دسرهاي سرد تابستاني كه زيرنظر عمه با ميوه هاي فصل درست مي كرديم حمله ور مي شدند كه ما از تماشاي خوردن آنها لذت مي برديم.

سرانجام نتايج مرحله ي اول كنكور سراسري داده شد .

سرانجام نتايج مرحله ي اول كنكور سراسري داده شد و ما به سلامت از آن عبور كرديم. چند روز را به مشورت با پروين كه قبل از ما اين مراحل را گذرانده بود و همچنين مشاورمان، خانم عزيزي مي گذرانديم. سرانجام انتخاب رشته كرديم. هنگامي كه پاكت هاي مربوط به آن را به پست تحويل داديم، آسوده خاطر براي گذراندن يك جمعه ي دلپذير نقشه مي ريختيم كه مامان مژده داد افسانه، دختر عموي پريا نامزد كرده است. خيلي ذوق كرديم. جمعه به جشن نامزدي او دعوت بوديم. مدت ها بود يك جشن عروسي فاميلي نداشتيم.كمي بعد در آشپزخانه ي عمه عشرت جمع شديم تا ضمن پخت شيريني آن روز، در مورد تداركات مخصوص عروسي صحبت كنيم. پريا از عمه پرسيد:

-«مامان، اون شب چي بپوشم؟»

عمه همانطور كه خمير را با وردنه پهن مي كرد، پاسخ داد:

-«لباس سبزتو بپوش، مهموني تو خونشون برگزار مي شه، اون لباست براي خونه مناسب تره.»

- «ولي مامان من اونو تا حالا چند بار پوشيدم»

- «خودت مي دوني هر چي دوست داري بپوش، اصلاً از يلدا بپرس».

- «به نظر منم اون لباس بهت مي ياد، رنگ چشاتو بهتر نشون مي ده، مامان مهين، من چي بپوشم؟»

مامان كه شيريني ها را قالب مي زد گفت:

- «لباس صورتي تو».

«من اونو دوست ندارم».

- «يعني چه؟ لباس قشنگيه، پارچه خيلي خوبي داره، خوش دوخت و گرون قيمته ولي تو يه بارم نپوشيديش.»

- «از اول هم با رنگش مخالف بودم، گفتم اين پارچه رو برام ندوزين گوش ندادين، بابا، به من صورتي نمي ياد».

خانم جون كه روي صندلي نشسته بود و كنجدها را براي روي شيريني آماده مي كرد گفت:

- «مادر جون، چرا ميگي بهت نمياد، صورتي رنگ دختراس».

- «نه رنگ دختراي سبزه، اون لباس پوست منو تيره تر نشون ميده».

مامان گفت:

«همچين ميگه سبزه، پس اين هنرپيشه هاي هندي چي بگن كه با اون پوست تيره شون همش لباس هاي سفيد و صورتي و طلايي مي پوشن».

- «مامان اونا با گريم و آرايش هاي تند لباس روشن مي پوشن».

در اين موقع پريا در حالي كه آواز اينچكه دانا مي خواند و اداي رقص هندي در مي آورد، چرخ زنان به سمت من آمد و گفت: خب، ما هم تو را گريم هندي مي كنيم و سپس با انگشتي كه در مارمالاد آلبالو فرو كرده بود وسط ابروان مرا خال قرمز زد و به سمت هال فرار كرد. مامان عمه و خانم جون خنديدند. من با اخم خال مربايي را پاك كردم و گفتم:

- «نخندين خانوم جون، تقصير شماست كه عروس سبزه انتخاب كردين اگر پوست من به مامان نرفته بود مثل شماها سفيد بودم».

مادر با رنجيدگي نگاهم كرد. خانم جون با تجربه اي كه داشت اين را حس كرد و با طمطراق گفت: 

-«خيلي هم دلت بخواد كه رنگ پوستت به عروس خوشگل من رفته. مي دوني وقتي فاميل مامانت رو ديدن همه عاشقش شدن، چند نفر ازم مي پرسيدند عروستون خواهر كوچكتر نداره؟ گفتم: نه بابا، دلتون رو صابون نزنين يه خواهر بزرگتر داره كه ازدواج كرده اس».

عمه جان اضافه كرد:

-«باور كن يلدا تو هم به زيبايي مادرت هستي چرا قدر خودت رو نمي دوني؟»

- «به هر حال من اون لباس صورتي رو نمي پوشم».

عمه گفت: «برو بيارش، تا حالا كه نپوشيدي ببينيم چه شكليه».

من رفتم و لباس را آوردم. عمه گفت: «اين كه خيلي قشنگه، خيلي هم خوشرنگه، برو بپوش تو تنت ببينيم.»

- «نه نمي خوامش».

پريا گفت: «بدين من بپوشمش».

بعد به اتاق رفت و لباس را پوشيد بعد هم رقص كنان از اتاقش بيرون آمد و گفت:

- خيلي قشنگه زن دايي جون، اگه يلدا واقعاً اين رو نمي خواد بدينش به من فقط يه ذره تنگه».

عمه جان هم تأكيد كرد و با نگاه كارشناسانه اي به درزهاي لباس گفت: 

-«جاي دوخت داره ميشه كمي گشادترش كرد.»

آن شب وقتي عمه جان شيريني هاي مربايي را به جمع شبانه مان آورد.پدر پرسيد: 

-«امشب دستپخت كيه؟»

عمه جان گفت:

-«شيريني امشب مناسبت داره، دخترا به سلامتي مرحله ي اول رو قبول شدن، انشاء الله همگي جشن قبولي نهايي شون رو بگيريم.»

همه به ما تبريك گفتند و آقاجون كه شيريني بر مي داشت گفت: انشاء الله شيريني عروسي و دامادي نوه هام. مادر در حالي كه به امين چشم غره مي رفت كه زياده روي نكند به صرافت عروسي افتاد و رو به پوريا گفت:

-«پوريا جان نجنبيدي افسانه هم از دستت در رفت».

من و پريا زديم زير خنده.

پوريا گفت: «چي شده مگه؟»

خانم جون توضيح داد: «افسانه نامزد كرده، جمعه همگي شام دعوتيم».

پوريا خنديد: «كدام خري حاضر شده افسانه رو بگيره؟»

آقا مرتضي سرفه اي كرد و عمه جان با اشاره ي چشم تهديدآميزي جواب داد:

-«اينطور كه زينت خانوم گفت، خونواده ي سرشناس و پولدارين پسره هم مثل افسانه يكدونس، با پدرش شركت تجاري دارن»

با شيطنت گفتم:

-«پوريا تسليت مي گم، غم آخرت باشه».

پوريا محكم پشت دستش زد:

- «اي اي اي... روزگار بد مصب رو مي بيني، هنوز يه ماه نشده تو باغشون واسه هم داشتيم دل و قلوه سيخ مي كشيديم. اصلاً اين سنخ دخترا مث گربه بي چشم و روئن».

گفتم: «از بس ازين درخت به اون درخت آويزون شدي و ميوه ها روغارت كردي، پاك از چشمش افتادي از ليست نامزدهاي احتمالي خطت زده».

پوريا چنان غليظ گفت: «الحمدالله» که همه خنديدند.

فرداي آن روز با مامان و پريا بازار رفتيم. پس از كلي گشتن مامان را راضي كردم يك دامن كوتاه و يك بلوز خارجي شيك و خوشرنگ با سرشانه هاي باز خريدم. پس از آن با پريا سرويس هاي زيباي بدلي كه به رنگ لباس هايمان جور بود خريديم، مامان هم براي ايمان و امين كراوات هاي جديد خريد. سپس به خانه برگشتيم.

جمعه رسيد. عصر جمعه كه از آرايشگاه به سمت خانه ي عروس مي رفتيم. عمه جان با تحسيني پنهان در نگاهش به ما نگريست:

- «امشب شما چراغ خوشگلي عروس رو كور مي كنيم، بچه ها».

و مامان به شوخي گفت: 

-«بعد از اين خواستگاره كه پاشنه ي درو از جا درآره».

شوخي مامان جدي از كار درآمد. آن شب يكي از فاميل هاي داماد خيلي پيگير پريا شده بود، بعد هم كه مادر عروس، عمه عشرت را به او معرفي كرد تا موقع شام عمه ي بيچاره را با شمردن سجاياي اخلاقي و رفتاري پسرش سردرد كرد. من و پريا كه از قضيه بو برده بوديم بيشتر در اطراف عروس مي چرخيديم و با او حرف مي زديم. آن شب افسانه خيلي قشنگ شده بود. داماد نيز به نظر همسن و سال افسانه بود. هيكل درشت و قد بلندي داشت موهايش حنايي مي زد و مژه هاي كم رنگي داشت. چون عروس خواهر نداشت يه جورايي وظيفه ي گرم كردن مجلس او و كمك در پذيرايي از مهمان ها به عهده ي ما افتاده بود و ما نيز براي اين كه از نگاه هاي خيره ي آن خانم در امان باشيم از اين وظايف استقبال مي كرديم.

جشن نامزدي افسانه تا نيمه شب طول كشيد. وقتي از منزل عروس خارج شديم. به آقاجون و پدر برخورديم، آقا مرتضي هم از سر كوچه به سمت ما مي آمد. پروين سراغ شوهرش را گرفت.آقا مرتضي كه عصباني به نظر مي رسيد گفت:

-«سر شب پوريا سويچ علي آقا رو گرفته. گفته زود مي ياد ولي هنوز برنگشته، موبايلش رو هم جواب نميده، علي آقا سر كوچه رفت ببينه اون دور و برا ديده مي شه».

پريا نگاه معناداري به من انداخت. عمه با نگراني گفت: 

-«كجا رفته؟ چرا با ماشين خودمون نرفت؟»

آقا مرتضي گفت:

-«سويچ دست من بود لابد نمي خواسته بپرسم كجا مي ري كه ماشين علي آقا رو برده. حالا بياين سوار شيم جمع و جورتر مي شينيم ميريم».

خانم جون و آقا جون با ما نشستند و آقا مرتضي پروين و شوهرش را سوار كرد. به ناچار ايمان را با آقا مرتضي فرستاديم و من همراه امين جلوي ماشين بابا نشستيم. خلاصه هر جوري بود به منزل رسيديم. پياده مي شديم كه پوريا رسيد. عمه جان فوراً شروع كرد: 

-«تو معلوم هست كجايي؟ همه رو نگران كردي؟ عموت كلي سراغت رو گرفت».

وقتي ديد پوريا با شادماني سلام كرد و يك عذرخواهي آبكي تحويل جمع داد، اضافه كرد:

-«حالا ما هيچي، اينقدرم سراغت رو گرفتن هيچي، از علي آقا كه شرمنده باش».

پوريا خنديد:

-«بابا شرمنده، نوكر همتونم، علي آقا جون معذرت مي خوام، نمي دونستم تولد دوستم اينقدر طول مي كشه، همه به بزرگواري خودشون ببخشن.»

پريا زير گوشم گفت: 

-«با دختره بوده دروغگو، ببين چه شارژم هست».

آقا مرتضي كه هنوز عصباني بود به عمه گفت:

-«خانوم برين داخل، علي آقا شما هم امشب پيش ما بمونين».

عمه به صرافت تعارف كردن افتاد:

- «شب پيش ما بمونين مادر».

اما علي آقا با عذر اين كه فردا صبح بايد سركارش حاضر شود، عذرخواهي كرد و با پروين سوار اتومبيل شان شدند و رفتند. آن شب خيلي خسته بودم، پذيرايي از مهمان ها و رقصيدن زياد آن هم با كفش پاشنه دار كمرم را درد آورده بود. با اينكه باز هم صداي نجواي پوريا از پنجره ي باز اتاق به گوش مي رسيد، حوصله ي اين كه به بالكن بروم و جريان ديرآمدنش را كشف كنم، نداشتم. تا يازده صبح خواب بودم. اين از مزاياي تابستان بود. آخرش هم پريا كه با شانه ي كوچكي سعي داشت گره هاي موي تافت زده ام را باز كند، بيدارم كرد.

- «نكن پريا ... دردم مي ياد.»

- «سلام ... بيدار شدي، پاشو با هم حرف بزنيم.»

- «سر صبح چه حرف واجبي داري دختر».

- «سر صبح چيه؟ لنگ ظهره شاهزاده خانوم، ... پاشو كه خواستگار ديشبي زنگ زد».

چشم هايم كاملاً هوشيار شد: «خب؟!»

پريا خنديد: «فضولي خوب هشيارت مي كنه... پاشو بريم چايي بخوريم برات بگم».

پايين كه رفتيم عمه و مامان و خانوم جون زير سايه ي درخت روي تخت نشسته بودند و چاي مي خوردند. خانم جون تا ما رو ديد رو به مامان گفت: مهين جون مادر، برو واسه بچه ها اسفند دود كن كه ديشب بچه هام ماه شده بودن.مادر به داخل ساختمان رفت.

سر و صداي امين نظرم را جلب كرد با كاغذ قايق درست كرده بود و روي آب حوض گذاشته بود. با يك ني روي آب را فوت مي كرد تا قايقش روي امواجي كه با دميدن هاي متوالي ايجاد كرده بود به پيش برود. به همه سلام كردم و سراغ امين رفتم، لپ هاي صورتي اش را بوسيدم.چشمم به مورچه هايي افتاد كه سرگشته و حيران روي قايق كاغذي به اين سو و آن سو مي دويدند. خنده ام گرفت:

- «امين جان، اين مورچه ها توي قايق چكار مي كنند؟»

چشمان زيباي عسلي اش به سمت من برگشت:

-«اينا مسافراي كشتي منن. تازه اون ور دريا دو تا مسافر جديد هم بهشون اضافه مي شه. نيگا... اون زير ليوان».

يك مگس كه دو بالش را كنده بود و يك كرم خاكي كه هنوز تنش از خاك باغچه نمناك بود زير ليوان قرار داشتند. چندشم شد:

-«اي ي ي ...» 

پريا جلو آمد:

«چه مسافراي با كلاسي داري امين جون... و خم شد لپ هاي او را كه از اشتياق با دست آب حوض را به سمت مخالف مي راند، بوسيد. مادر با اسفند دود كن برگشت و آن را روي سر همه چرخاند.خانم جون داشت براي مادرم تعريف مي كرد:

-«خيلي خواستگار سمجي بود، آخرش ديدم دست از سرمون بر نمي داره شماره ي مادرشوهر پروين رو بهش دادم. گفتم دختر خيلي قشنگي دارن كه سنش هم براي ازدواج مناسبه.»

از پريا پرسيدم: «با خانوم جون حرف زدن؟»

گفت: «آره ديشب مامان شماره ي خانوم جونو داده تا اون بتونه دست به سرشون كنه».

مامان در جواب خانم جون گفت: «خوب كردين مادرجون، ولي حدس مي زنم پريا هم مثل پروين زياد خونه ي بابا نمونه».

پريا گفت: «زن دايي جون، قربونتون نگين كه از ديشب مثل نوستراداموس پيشگويي هاتون راست در مياد».

مادر خنديد. خانم جون پرسيد: «اين لوسترا... كيه ديگه؟»

پوريا خنده كنان جلو آمد و يك فنجان چاي از سيني برداشت: «لوستر يا فانوس، وسيله اي جديد براي روشنايي كه هم با برق كار مي كند هم با نفت».

گفتم: «آقا پوريا، كبكت خروس مي خونه، خبريه؟ چايي برای من بود برداشتي. بدآموزي هم نكن. خانوم جون، نوستراداموس يك پيشگو بوده كه حرفاش در مورد آينده ملت هاي دنيا و خيلي از آدمها درست در مي اومده».

پوريا گفت: «آخ ببخشيد اگه ديرم نشده بود واست يه چايي قند پهلو مي ريختم».

گفتم: «منم اگه تا صبح با موبايل حرف مي زدم دير بيدار مي شدم، شازده».

در حالي كه خندان به سمت در حياط مي رفت گفت: «حسود هرگز نياسود».

از حرص زبانم را برايش درآوردم. عمه پرسيد:

- «راست ميگي عمه تا صبح با موبايلش حرف مي زد؟!»

- «تا صبح كه نمي دونم ولي تا من بيدار بودم صداش مي اومد».

پريا من را كشيد: «بيا بريم چاي بريزيم».

در آشپزخانه گفت: «چيكار داري حالا چون چايي تو خورده رسواش نكن».

- «بالاخره كه چي؟ ... اينطور كه معلومه مسئله داره جدي مي شه نبايد كسي بدونه».

- «خودش كم كم مي گه، چند روز پيش با مامان شوخي مي كرد كه چه عروسي مي پسندين براتون بيارم».

- «جدي مي گي؟! ... خب مامانت چي جوابشو داد؟»

- «با شوخي با هم حرف مي زدن. مامان گفت: تو بگو چه زني مي پسندي من واست آستين بالا كنم». خلاصه پوريا با خنده و شوخي حرفشو چرخوند».

- «اگه قضيه رو جدي مطرح كنه، مامانت چي ميگه؟»

- «فكر نكنم مامان و بابا خوششون بياد. اونام مث من با روش خواستگاري سنتي موافق ترن».

- «تو هم... مگه روش پوريا چه عيبي داره؟ به هر حال چند ماهه كه با دختره آشناس، لابد اينقدر با هم حرف زدن كه از عقايد و اخلاق و خونواده هاي هم خبر دارن. علاقه هم كه شرط اصلي ازدواج هست. خوبه ديگه. من روش پوريا رو مي پسندم، اگه در آينده بخوام ازدواج كنم دوست دارم اول با طرفم آشنا بشم، سبك سنگينش كنم، اخلاقاشو بشناسم، بعد باهاش ازدواج كنم».

پريا خنديد و گفت: «خوب تو يه شاعري و بايد يك عشق آتشينم بخواي، ولي من فكر مي كنم كسي كه خانواده ها با تجربه ي بيشترشون براي ازدواج تأييد مي كنن مورد مناسب تريه. ازدواج از پايه محكمتر بنا مي شه.»

ما يك ساعتي در مورد درستي نظراتمان بحث كرديم. بعدها خيلي به آن روز و آن حرف ها فكر كردم و انديشيدم آيا فرشته ي مهرباني در آن نزديكي ها به حرف هاي ما گوش مي داد و تصميم گرفت ما را به خواسته هايمان برساند؟! 

فصل سوم

بسياري از تجارب تا زماني معين 

بسيار دردناك و منفي هستند

اما پس از مقطعي خاص، فرآيند يادگيري

مي تواند از مسير نور و سرور بگذرد.

صبور باشيد

خواهيد ديد آنچه تنگه هاي رنج پنداشته مي شود

فقط فرصتي است براي يادگيري 

بالاخره موعد اعلام نتايج نهايي كنكور فرا رسيد. يكي از همكلاسي هايمان زنگ زد و گفت: يك سايت نيمه رسمي از نيمه شب اسامي پذيرفته شدگان كنكور سراسري را پخش مي كند. سايت رسمي سازمان سنجش هم از فردا صبح باز مي شود. چه حس و حال عجيبي داشتيم، غير از ايمان و امين همه بيدار بوديم. بعد از صرف شام همه روي تخت، توي حياط جمع شده بوديم. تنها پوريا بعد از چند متلك به اتاق خودش رفت و در را بست. روي تخت نشسته بوديم و منتظر نيمه شب زمان را گاه به گفتگو و گاه به سكوت مي گذرانديم. آقا جون هم از آن سوي حياط به سمت ما آمد، تازه نشسته بود كه متوجه شديم خانم جون هم در حالي كه شالي روي شانه هايش انداخته بود تا آرتروزش در اثر سرماي شبانه عود نكند به سمت ما مي آيد. آقاجون برايش جا باز كرد:

-«معلوم مي شه شما هم خوابت نبرده...»

خانم جون گفت: «نمي تونم بخوابم، يك ساعت بيدار باشيم ببينيم تكليف اين بچه ها چي مي شه بعد مي ريم مي خوابيم، اين همه خوابيديم چي شد؟»

عمه جون عشرت گفت: «حالا كه دور هم جمع شديم من مي رم چاي بيارم».

من خودم را لوس كردم و توي بغل خانم جون جا دادم. خانم جون هم مثل عمه عشرت تپلي بود. بغلش گرم و نرم بود. كنار شالش را روي شانه ها و پشتم كشيد و سرش را خم كرد و پيشانيم را بوسيد. شروع به زمزمه كرد. دعا مي خواند. پريا رفت به اينترنت سري بزند. من هم شروع كردم به ذكر امن يجيب، به نظرم مناسب حالم بود. واقعاً خودم را محتاج دستگيري خالق توانا مي ديدم. شب آرامي بود ستاره ها چقدر درخشان از لابلاي شاخه هاي درختان ديده مي شدند. نسيم ملايمي وزيد و شاخه ها را تكان داد. لامپي كه تخت را روشن مي كرد بين شاخه ها تكان مي خورد وسايه ها را بلند و كوتاه مي كرد. زبانم در حال ذكر بود و چشم هايم اين بازي نور و سايه را دنبال مي كرد. نمي دانم چقدر طول كشيد ولي گويا به چرت افتاده بودم و اين خاصيت آغوش گرم و اطمينان بخش خانم جون بود. با صداي جيغ پريا از جا پريدم. همه به داخل ساختمان دويديم. پوريا موبايل به دست و متعجب در آستانه ي در اتاقش ايستاده بود. پريا پشت كامپيوتر نشسته بود و دستانش روي صورتش قرار داشت. عمه جان جلو دويد: «چي شده؟!...»

پريا دستانش را پايين انداخت، چشمانش برقي از اشك داشت ولي به پهناي صورت مي خنديد.

-«مامان، اسمم ... پريا ستوده ... ببين ... من قبول شدم...»

و خودش را در آغوش عمه كه بازوانش را به سويش گشوده بود، انداخت.عمه صورتش را غرق در بوسه كرد:

- «عزيزم... مي دونستم قبول ميشي.»

پريا از آغوش عمه به سمت پدرش رفت و آقا مرتضي با هيجان پيشاني اش را بوسيد. يكي از معدود دفعاتي بود كه يك خنده واقعي و شادمانه صورتش را درخشان كرده بود.

سپس پوريا جلو رفت و خواهرش را بغل كرد و به او تبريك گفت. من كه صبرم تمام شده بود به سمت كامپيوتر رفتم و كد رهگيري ام را وارد كردم.

با ناباوري متوجه شدم اسم من در قبول شده هاي آزمون نيست. دوباره سعي كردم، سه باره ...

همه به پريا تبريك گفته بودند وچشم ها به سمت من برگشته بود.

پريا هم كه آرامتر شده بود برگشت و پشت سر من ايستاد. ديگر مطمئن بودم اسم من بين اسامي پذيرفته شدگان كنكور نيست. پريا جلو آمد و دوباره امتحان كرد. ولي من با دستهايي كه از دو طرف بدنم آويخته شده بود، مات و بي حركت روي صندلي نشسته بودم.

جرأت نمي كردم سر بلند كنم، نمي توانستم به چشمان منتظر پدر و مادرم نگاه بيندازم. حالم بد بود، سرم را بين دو دستم گرتفم. پريا دستانش را روي شانه هايم گذاشت. با حركت سر به چشمان منتظر ديگران جواب منفي داد. همه ساكت ايستاده بودند.

بالاخره آقاجون جلو آمد و گفت: «پاشو يلدا جان، غصه نخوري بابا».

گويا منتظر همين جمله بودم، صداي انفجار گريه ام اتاق را پر كرد. پريا دستپاچه شانه هايم را نوازش مي كرد و در همان حال مي گفت:

-«اين كه سايت رسمي سازمان سنجش نيست تا فردا صبح هيچ چيز مشخص نيست. آروم باش يلدا».

آقاجون مرا بلند كرد وخانم جون جلو آمد ودستم را گرفت. به مامان كه جلو آمده بود گفت: «مهين جان، بذار امشب پيش ما بخوابه».

مرا كه همچنان اشك مي ريختم به خانه ي خودشان بردند. وقتي آرام تر شدم خانم جون همانطور كه با انگشتانش موهايم را شانه مي كرد گفت:

- «حال امشب تو منو ياد زماني انداخت كه تو همين دوران بودم و همچين اتفاقي هم براي من پيش اومد. البته از سن حالاي تو چند سالي كوچيك تر بودم. من دختر كوچيكه ي خانواده و نورچشمي بابام بودم. حاج آقام خدا بيامرز خيلي متعصب و سختگير بود. نگذاشته بود بقيه ي خواهرام مدرسه يا مكتب كه اون زمانا بيشتر از مدرسه متداول بود، برن. يعني اون طفلكي ها حتي سواد قرآني هم نداشتن. اما وقتي نوبت من رسيد، برادر خدا بيامرزم كه چند كلاسي سواد داشت و تو اداره ي فرهنگ اون موقع كار مي كرد با خدا بيامرز مادرم دست به يكي كردن و با اصرار از حاج آقام خواستن منو مدرسه بذاره. داداشم مي گفت يه با سواد تو خونه بايد باشه به دردتون مي خوره و دولت هم روي باسواد شدن دخترها خيلي تأكيد مي كنه و خلاصه من كه هميشه خدا بيامرزيشونو مي دم كه باعث شدن حاج آقام منو نه سالگي مدرسه بفرسته. مدرسه مون يه باغ بزرگ بود. هشت صبح مي رفتيم تا چهار بعدازظهر. ناهار هم توي مدرسه بوديم.

هر كسي يه لقمه اي چيزي مي آورد تا ظهر بخوره. مردم اون زمان ساده بودن. پول تو دست و بال مردم كم بود و اكثراً ندار بودن. من بيشتر نون و پنير يا نون با ماست چكيده با خودم مي بردم. خيلي هاي ديگه ام همين طور بودن. اون موقعها غذاي متداول آبگوشت بود. برنج كه حالا اينقدر باب شده سالي ماهي يكبار مي خورديم مثل شباي عيد و وقتي مهمون داشتيم. اين بود كه مادرم گاهي از گوشت كوبيده هاي روز قبلش واسم نهار مي ذاشت. سر ظهر يكساعت زنگ ناهار داشتيم بيشتر من زير سايه ي درخت توتي كه كنار ديوار مدرسه بود مي نشستم و ناهار مي خوردم.

تو يه كوزه ي سفالي كوچيك واسه خودمون آب مي برديم. آخه اون زمونا كه آب لوله كشي نبود از آب انبارها آب بر مي داشتن مدرسه ي ما هم آب انبار داشت زير كلاس هاي چهارم و پنجم بود. بيست تايي پله مي خورد تا به شير آب انبار مي رسيديم، اما آب اون پر از يه جونوراي ريز سياهي بود كه بايد با پارچه آب را صاف مي كرديم اين بود كه از خانه آب آوردن برامون راحت تر بود.

دو تا ساختمون بزرگ دو طرف حياط مدرسه بود. كلاس هاي اول ودوم و سوم رو به آفتاب بود پشت كلاسا اتاق سرايدار مدرسه بود، يه پيرمرد كري بود. بهش حاجي داداش مي گفتن با زن پيرش زندگي مي كردن بچه نداشتن. نمازخونه ي مدرسه هم همون طرف بود. ساختمون اينور هم كلاساي چهارم و پنجم و ششم بود با دفتر معلما. زير كلاسا هم كه گفتم آب انبار بزرگي بود. جلو هر دو ساختمون ايوون هاي بزرگي داشت. وسط حياط مدرسه حوض خيلي بزرگي بود. به قياس حالا بهش استخر مي گن. دو طرف باغچه هاي بزرگي بود پر از درخت هاي به و انار و توت. بين باغچه ها و استخر خيابون كشي شده بود. يك تور واليبال هم يك طرف حياط بود كه گاهي بازي مي كرديم. يك انباري بزرگ هم كنار مدرسه بود تابستون ها تنه ي قطع شده ی درختارو مي آوردن، توي حياط مدرسه كنده شكن مي اومد مي شكست واسه سوخت بخاري كلاسا تو زمستون.هيزمارو تو همون انباري مي چيدند. يه معلم داشتيم خيلي سخت گير و بد اخلاق بود. سنش زياد بود ولي ازدواج نكرده بود. بگمت كه معلماي ما هيچكدوم بيشتر از پنج و شش كلاس سواد نداشتن. خلاصه اون خانوم معلم كلاس چهارم ما بود. تنبيه هاي سختي مي كرد. بيشتر، بچه ها رو از لحاظ روحي به هم مي ريخت. مثلاً ما رو روي لبه ي حوض وسط حياط مدرسه به صف مي كرد و روي مقواي سفيدي با خط درشت مي نوشت «بچه ها من تنبلم» اين روبه پشت روپوشمون سنجاق مي كرد. روزهايي كه امتحان شفاهي داشتيم اين بلا سر چند نفر مي اومد بايد تا ساعت آخر لب حوض مي ايستاديم. زنگ تفريح كه زده مي شد بچه هاي كلاساي ديگه دور ما جمع مي شدن و نوشته رو مي خوندن و مسخره بازي در مي آوردن. اين كارش از صد تا چوب بدتر بود. خودش هم پشت پنجره كلاس يا دفتر مي ايستاد و مواظب بود از لبه ي حوض پايين نياييم يا مقوا رو باز نكنيم. سرمنم يكي دو بار اين بلا اومد. الان كه پير شدم هنوز از اون معلم نفرت دارم. آخه من تو درس رياضي ضعيف بودم و هر چي مي گفتم من كسي رو توي خونه ندارم بهم كمك كنه حاليش نمي شد. خلاصه با همه ي سختي هاش مدرسه رو خيلي دوست داشتم.

دوستاي خيلي خوبي داشتم كه قيافه ي تك تك شون تو ذهنم مونده. اون زمان كتابا با خط هاي قديمي چاپ مي شد. خوندنش سخت بود ولي من قرائت و ديكته ام هميشه بيست بود. يادمه يه روز تو عيد نوروز بود خونه ي دايي بزرگم براي عيد ديدني رفته بوديم. يه كتابي داشتن به اسم اسكندرنامه هفت جلد بود با خط شكسته و ريز نوشته شده بود.پسر دايي ام يه مقدار واسه ي دايي و حاج بابام از اون خونده بود و حاج بابام كه خوشش اومده بود اصرار كرده بود كه بده من ببرم. اونم گفته بود اين كتابو كسي نمي تونه بخونه. اين بود كه حاج بابام كتاب رو آورد توي اتاق زنا، داد به من گفت ببين مي توني بخوني. چند خطي خوندم و گفتم بله مي تونم. كتاب رو آورد خونه.

داستان قشنگي داشت، از اسكندر ذوالقرنين كه پيامبر نامرسل بوده و خداي ناديده رو ستايش مي كرده و افلاطون حكيم و ارسطو كه جزو وزيران اون بودن. شرح دلاوري ها و جنگ هاي بيشمارش كه مردم رو به خداپرستي دعوت مي كرده خلاصه بعضي مطالب كتاب طنز هم بود اين بود كه همه ي اهل خونه از شنيدن ماجراهاي اون لذت مي بردن. راديو و تلويزيون كه نبود. تفريح ما به خصوص تو شباي بلند زمستون دور هم نشستن و خوندن اون كتاب بود. بابام از اين كه با مدرسه رفتن من مخالفت كرده بود، پشيمون بود و مي گفت: من فكر مي كردم دختر جماعت نبايد مدرسه بره و سواد دار بشه حالا مي فهمم كه اشتباه مي كردم، آدم بي سواد كوره. در عين همه ي اين حرفا وقتي من كلاس شيشم رو تموم كردم، از بس كه دور و بري هامونم رو حسادت يا هر چي بگم نادوني بهتره تو گوش بابام خوندن كه اين ديگه بزرگ شده و براش حرف در ميارن روزي دو بار راسته ي بازار رو مي گيره مي ره و مياد و... خلاصه ديگه حاج بابام ادامه ي تحصيل منو قدغن كرد. چه گريه اي كردم، چند شبانه روز از خواب و خوراك افتاده بودم، مادر خدا بيامرزم داداشمو خبر كرد، دوتايي با حاج بابام حرف زدن، التماس كردن، كو گوش شنوا. داداشم گفت: حيفه اگه دو سه سال ديگه ام بخونه مي شه كارمند دولت، معلم مي شه حقوق و مواجب مي گيره.

ولي مرداي قديمي رو حرفشون خيلي تعصب داشتن. حرفي رو كه مي زدن يكي بود ديگه پس نمي گرفتن. اين شد كه من خونه نشين شدم. از اون كلاس ده دوازده نفري ما دو نفر ادامه دادن و معلم شدن يكيشونو هنوز هم توي پارك سر خيابون مي بينم، بازنشست شده. معلم عمه جانت هم بود. كار نداريم يلدا جون اون موقع خيلي غصه خوردم ولي برام بد نشد. بعد چند وقت مادرم منو گذاشت خياطي. چند ماهي آنجا بودم ولي اوستامون طبع پستي داشت از شاگردا كار مي كشيد ولي چيزي يادمون نمي داد همش بايد مي نشستيم با دست جا دكمه باز مي كرديم و دكمه و پس دوزي و اين چيزا. نمي ذاشت دور و بر چرخ خياطي اش پا بذاريم. اين بود كه به مادرم گفتم من اينجا صد سالم بمونم چيزي ياد نمي گيرم. مادرم پرس و جو كرد و يك خياط خونه ي ديگه برام پيدا كرد.

خدا رحمتش كنه خانم جون رو. از خانواده ي اصيل و ثروتمندي بود ولي روزگار با او و شوهرش خوب تا نكرده بود يكي اينكه مال و منالشون رو از دست داده بودن و ديگه ام اين كه بچه نداشتن. از راه خياطي زندگي مي كردن. غير از خانم جان، شوهرش هم كه پيرمرد خيلي مهربوني بود خياطي مي كرد. ما دخترها خانوم جان صدايش مي كرديم. فاميلاش خانوم باجي صداش مي زدن. 

روز اول به من گفت چقدر شاگردي كردي؟ گفتم: شيش ماه. گفت پشت چرخم نشستي؟ اينقدر عاشق چرخ خياطي بودم كه به دروغ گفتم بله. البته گاهي دزدكي سر چرخ اوستاي قبلي ام مي رفتم و يواشكي يه پارچه الكي رو زيرش مي انداختم و مي دوختم.ولي منظور خانوم جان خياطي كردن بود. خلاصه يه لباس داد دستم گفت درزهاشو بدوزم. با دعا و راز و نياز پشت چرخ خياطيش نشستم. چرخ خياطي هاي اون موقع پايي بود بسم اللهي كردم و درزها رو با دقت چرخ كردم. وقتي لباس رو گرفت و نگاه كرد. گفت بد نيس صاف دوختي از فرداش من و يكي ديگه از شاگرداش كه سه سال بود پيشش مي اومد نوبتي لباس هاي مشتري ها رو كه خودش مي بريد و دخترا كوك مي زدن چرخ مي كرديم. اون دختر ديگه كه اسمش بي بي زهرا بود به شاگرداي نابلد هم پس دوزي و جادكمه باز كردن و سر دوزي و ازين چيزا ياد مي داد. مادر نداشت و خانم جون و شوهرش خيلي دوستش داشتن. آخرش هم خودشون عروسش كردن و جهيزيه اش رو خودشون فراهم كردن. يه سالي پيش اونا بودم. دست آخر واسه همسايه ها لباس عروس هم مي دوختم. نور به قبرشون بباره الهي. خيلي آدماي نازنيني بودن. مي خوام بگم اين خياطي تو سالاي اول زندگي مون با آقاجونت خيلي دستمونو گرفت. بگذريم كه مختصر جهيزيه ام رو هم از روي همون دستمزداي خياطي هام تهيه كردم. اينو بهت بگم مادر و سرت رو ديگه درد نيارم، 

خدا گر زحكمت ببندد دري ز رحمت گشايد در ديگري

هنوز تو اول راهي. اگه بخواي براي اولين باري كه چرخ زندگيت به ميلت نچرخيده با خودت اينطوري كني كه عمري برات نمي مونه مادر... تا حالا سنگريزه تو آب انداختي، يلدا جان؟ ... ديدي يك دايره هايي روي آب درست مي شه. حالا اگه اين سنگريزه رو توي يك چاله ي آب بندازي تمام سطح آب متلاطم مي شه كه هيچي، آب هم پر از گل و لاي ميشه. اگه اونو توي حوض خونمون بندازي ممكنه دايره هاش سطح آب رو تا ديواره هاي حوض بگيره. ولي اگه سنگريزه تو بندازي توي استخر پارك چي ميشه؟ يه جاي محدودي كمي سطح آب تكون مي خوره و تمام. مشكلات زندگي حكم همون سنگريزه ها رو دارن و روح تو آبه. اگه ظرفيت روحت رو به اندازه ي اون چاله نگه داري مشكلات به آسوني روحت رو متلاطم مي كنن و آسيب مي زنن ولي هر چه ظرفيت روحت رو بالا ببري از پس مسائل زندگي راحت تر برمياي. ظرفيت روح هم با ايمان و توكل بالا ميره. اگه ايمان واقعي داشته باشي كه خدايي داري كه قدرتمندترين و عاقل ترين موجود هستي يه و با اين همه به بنده هاش نزديك تر و مهربون تر از مادر خودشونه، مي فهمي كه هر چي برا اين بنده ها پيش بياد درش خيري هست كه اگر چه الان اونو نفهمن ولي آفريدگار كه داناي اسراره مي دونه. پس بايد به او توكل كنيم و مطمئن باشيم كه الخير في ما وقع. خسته كه نشدي يلداجون؟ از خاطرات مادربزرگت دلت نگيره؟

سرم را بالا گرفتم وصورتش را بوسيدم. چقدر آرام شده بودم. چه سحري در بيان مادربزرگ بود؟ شايد همان ايمان و اعتقاد قلب بي آلايشش بود مگر نه اين كه سخني كه از دل بر آيد لاجرم بر دل نشيند. با احساسي از سبكباري به خواب رفتم.

صبح روز بعد هم با پريا در سايت رسمي سازمان سنجش جستجو كرديم، خبر همان بود، من در دانشگاه سراسري پذيرفته نشده بودم ولي ضربه ي بدتر وقتي به من وارد شد كه فهميديم يلدا در دانشگاه شيراز رشته هوشبري قبول شده بود. هر چيزي را مي توانستم تحمل كنم ولي دوري از او را نه. دوباره سيل اشك از گونه هايم جاري بود ولي ديگر تنها نبودم همه ي اهل منزل و به خصوص عمه جان عشرت و خود پريا هم با من همراه بودند.

من و پريا مانند دو خواهر در آن خانه بزرگ شده بوديم. خيلي از مواقع اسباب بازي ها و لباس هايمان را هم يك جور مي خريديم.به ندرت دعوا مي كرديم. يك جور همنوايي فكري و احساسي خاص با هم داشتيم كه بيشتر در دوقلوها ديده مي شد. گاهي به مرز تله پاتي هم مي رسيد. يعني حتي وقتي در كنار هم نبوديم از مشكل يا ناراحتي هم به نوعي خبردار مي شديم. من از او شيطان تر و پر سرو زبان تر بودم ولي با اين همه مثل دو قطعه ي يك پازل همديگر را كامل مي كرديم. از وقتي فهميديم بايد به شيراز برود، دل از هم نمي كنديم، حتي نهار و شام با هم مي خورديم. حرف مي زديم شعر مي خوانديم گاهي بغض مي كرديم گاهي يكديگر را دلداري مي داديم و روزها به سرعت مي گذشت. 

پروين هم با شوهرش چند روز بود خانه ي عمه آمده بود او سعي مي كرد عمه را كمك كند تا وسايل موردنياز پريا را تهيه كنند. تنها پروين وخانم جون مي توانستند خوددارتر باشند و كار مثبتي انجام دهند. سرانجام پوريا كه حوصله اش از به قول خودش فين فين هاي زنانه ي ما سر رفته بود پيشنهاد جالبي داد. گفت اگر چند روز جلوتر حاضر شويم مي توانيم خانوادگي به شيراز برويم و پس از مستقر شدن پريا برگرديم. همه به خصوص مامان از اين پيشنهاد استقبال كردند. تمام فاميل مادرم شيراز بودند و مامان از عيد كه آن هم به خاطر درس هاي من فقط چند روز به شيراز رفته بود، ديگر آنها را نديده بود. پس از دلشوره هاي پنهاني من كه يك بار در آزمون دانشگاه سراسري سر خورده شده بودم سرانجام نتيجه ي كنكور دانشگاه آزاد هم رسيد و من قبول شدم، در رشته شيمي شهر خودمان پذيرفته شده بودم. همه در هياهوي بازار رفتن، خريد كردن و جمع و جور كردن وسايل پريا بودند. مامان هم براي خانواده اش سوغات مي خريد. ديگر كسي چندان توجهي به خبر قبولي من نكرد تنها چند تبريك كوتاه از طرف آنها شنيدم، اين بود كه بدون اين كه به روي خودم بياورم آزرده خاطر شده بودم. يك شب كه براي خواب از پريا جدا شدم و به طبقه ي بالا رفتم، ايمان را ديدم كه جلو تلويزيون چرت مي زند از مامان و بابا خبري نبود. صدايش زدم. تا چشمش به من افتاد شتاب زده بقيه را صدا زد. در ميان تعجب من بابا، مامان و امين كه تا آن ساعت بيدار مانده بود از اتاق خواب بيرون آمدند، در حالي كه هر كدام كادويي در دست داشتند. پدرم در حالي كه لبخند مي زد كادوش را به من داد و گفت: بهت تبريك مي گم، رشته ي خيلي خوبي قبول شدي.

مامان هم مرا در آغوش گرفت و با بغض گفت: يلدا جون، نميدوني اين چند روزه چقدر خدا رو شكر كردم كه تو مثل پريا راه دور قبول نشدي. اصلاً نمي توانستم دوريت را تحمل كنم. خيلي خوشحالم پيش خودمون مي موني. از خوشحالي و حيرت گريه افتادم. قبولي من در دانشگاه آزاد براي آنها با ارزش تر از قبولي پريا در دانشگاه سراسري بود. خدايا باورم نمي شه. چقدر ممنون و سپاسگزار شدم وقتي كه ديدم پدر برايم لپ تاپ خريده است. مدل كامپيوتر من ديگر قديمي شده بود و كار با آن به كندي پيش مي رفت. مادر مانتو شلوار كتان و ايمان و امين كوله پشتي و كلاسور برايم خريده بودند.در پشت تمام آن كادوها سليقه ي مادر را مي ديدم و دليل آن همه بازار رفتن هايش را در روزهاي اخير مي فهميدم. پس دليل آن تنها خريد سوغاتي نبود. هدايايم را با احساس قدرشناسي عميقي دريافت كردم. بيشتر از آن، از ارزشي كه آنها براي وجود من قائل شده بودند شادمان بودم.

همه به سمت شيراز حركت كرديم. فقط پوريا در خانه ماند تا به وضع مغازه ها رسيدگي كند و قول داده بود كارهاي ثبت نام مرا هم پيگيري كند. شوهر پروين هم نتوانست مرخصي بگيرد و قرار بود شب ها پيش پوريا بخوابد. پوريا نيمه شوخي نيمه جدي گله مند بود كه بابا آدم به اين كندگي كه بپا نمي خواهد. پريا با شيطنت مي گفت: دل از طرفش نمي كنه و گرنه تنها توي خانه دوام نمي آورد. به شوخي با لحن آدم هاي رنجديده آهي كشيد و گفت: «زمونه رو ببين كه يه غريبه رو به همخون خودش ترجيح مي ده، انگار نه انگار من واسه چند ماه ازش دور مي شم».

تصميم گرفته بوديم چند روزي را كه با هميم با اشك و آه خراب نكنيم و سعي كنيم با يكديگر خوش بگذرانيم قرار بود به شيراز كه رسيديم به منزل دايي ام برويم. مادربزرگم نيز پس از فوت پدربزرگم با دايي ام زندگي مي كرد. البته در طبقه ي مجزايي زندگي مستقلي داشت. حقوق بازنشستگي پدربزرگ براي گذران زندگي ساده ي او كافي بود.

نزديك ظهر بود كه رسيديم. مامان مهين قبلاً تلفن زده و ساعت تقريبي ورود ما را به آنها خبر داده بود. پسر دايي ام فرهاد در را باز كرد و مادربزرگ و زن دايي ام به استقبال ما آمدند در حالي كه ظرف اسفندي كه ازآن دود بر مي خاست در دستان زن دايي ام بود.مادربزرگ كه از ديدن ما به خصوص دختر كوچكش خيلي خوشحال بود با شادماني ما را به داخل خانه راهنمايي كرد. بوي شيرازي پلو كه انصافاً زن دايي ام آن را بسيار ماهرانه مي پخت در فضاي خانه پيچيده بود. ساعتي بعد دايي و پسرش امير از راه رسيدند.

مادربزرگ خاله ام را نيز براي ناهار دعوت كرده بود تا همه ي خانواده را دور هم جمع كند. بازار احوالپرسي و ديده بوسي حسابي گرم بود.دايي ام شوخي هميشگي را با پدر كرد:

-«خوب خودت رو با زرنگي تو خونواده ي ما جا كردي و ته تغاري خونواده رو بردي ولايت غربت».

پدر خنديد: 

-«بيشتر از بست سال گذشته و تو هنوز داري از زرنگي من حرص مي خوري».

دايي گفت:

-«اگه اين بلا سرت بياد مي فهمي كه حرص خوردنم داره».

شايد به نوعي اشك شادي كه در چشمان خاله و مادربزرگ از دوباره ديدن مادرم حلقه مي زد باعث مي شد ياد دايي بيفتد كه خودش باعث اين وصلت ودوري مادرم شده است.

دايي ليسانس حسابداري داشت و در حال حاضر دبير هنرستان بود. دو پسر داشت امير وافشين. امير بيست و چهار ساله، تحصيلكرده و كارمند بانك بود. افشين دبيرستان مي رفت. هر چه افشين پر سر و صدا و شوخ بود امير آرام و كم حرف بود. فكر مي كنم رشته ي تحصيلي اش كه رياضي بود شغلش باعث مي شد تمام وقت در حال تمركز براي حل معادله به نظر برسد. بعد از نهار من و پريا براي استراحت به اتاق رفتيم. پريا به من نگاه هاي مخصوصي مي كرد. از آن نگاه هايي كه شيطنت از آن مي باريد. پرسيدم:

- «چيزي شده؟»

- «چيزي شده؟»

شروع كرد به بشكن زدن و خواندن: «اي يار مبارك بادا... ايشاالله مبارك بادا...» دستش را گرفتم: «آروم باش عزيز دلم، ديدي آفتاب تابستون كار دستمون داد، با هزار آرزو و مراد آورديمت شيراز، درس بخوني، واسه ي خودت خانومي بشي ولي از خورشيد شيراز غافل بوديم كه صاف سر ظهري زده مغزت رو ناكار كرده».

زد زير خنده: «حالا هر چي دلت مي خواد بگو عروس خانوم».

بعد شروع كرد به قر دادن و خواندن:

-«مي خوام عروس دايي شم شيرازي شم اينجايي شم»

با حرص كشيدمش:

-«تو رو خدا بس كن پريا، آبرومونو مي بري، لااقل بگو از چي حرف مي زني؟»

- «يعني كه تو نمي دوني؟»

- «چي رو؟»

- «بابا جون! دايي ات واضح گفت كه مي خواد تلافي كار بابات رو دربياره يعني يه دختر دادن، يه دختر بگيرن.»

- «كي گفت كه من نشنيدم».

- «يلدا يا از مرحله پرتي يا خودت رو به گيجي مي زني. تازه شم اگه رنگ روي اميرخانو مي ديدي كه چه گونه هاش قرمز گرفته مي فهميدي. من مطمئنم كه اين مسئله قبلاً توي خانواده شون مطرح شده».

با ناباوري پرسيدم: «جدي مي گي؟ ... نه فكر نمي كنم، همش خيالاته».

- «اي بابا ... من روي فهم و شعور تو بيشتر از اينا حساب مي كردم يه دليل ديگه ام دارم، متوجه رفتار زن داييت شدي خيلي امروز قربون صدقت مي رفت، وقتي سيني چايي رو ازش گرفتي كه تعارف كني، نشست كنار مامانت و چنان محو تماشاي قد و بالاي تو شده بود كه جواب مامانت رو نمي داد. اصلاً نمي شنيد كه باهاش حرف مي زنه».

- «واي پريا، اگه حدست درست باشه چيكار كنم؟ انشاء الله كه اشتباه كردي».

- «خيلي ام خوب مي شه، مياي كنار خودم عزيزم، منو از تنهايي بيرون مياري. من كه خيلي ذوق كردم». بعد با لحن من اضافه كرد: «انشاء الله كه درست فهميدم».

- «آخه من به امير بيشتر از يك پسر دايي توجه نكردم و نمي خوامم غير از اين باشه».

- «چرا، پسر به اين آقايي و باوقاري. تحصيل كرده، فهميده تيپشم كه بد نيس».

- «همه ي اينا درست. ولي اين ها ملاك من كه نيست اون خيلي ساكته، يه جورايي عصا قورت داده اس.»

با لبخند شيطنت آميزي گفت:

- «عيب رو بچه ي مردم نذار، ديدي فردا شوهرت شد پشيمون مي كني اين حرفارو زدي ها؟»

- «از اين ها گذشته فكرشو بكن من سبزه، اميرم سبزه، بچه مون ويل اسميت از آب در مياد».

پريا با شدت به قهقهه افتاد:

- «ويل اسميت اگه بدونه تو از ترس اين كه بچه ات شكل اون در بياد مي خواي خواستگارت رو رد كني خودش رو به مجسمه آزادي دار مي زنه. از خدات باشه خره كه بچه تون ويل اسميت از آب در بياد. بنده ي خدا خوش تيپ ترين و پولسازترين هنرپيشه ي هاليووده».

با نيشگوني او را ساكت كردم چون مامان و عمه براي استراحت وارد اتاق شدند.

فرداي آن روز امير از بانكش مرخصي گرفت تا بتواند به آقا مرتضي و پريا در پيدا كردن مكان دانشگاه و ثبت نام كمك كند.من هم به خواهش پريا همراه آنان شدم. دانشگاه پريا به خانه ي دايي چندان دور نبود. در ابتدا از ازدحام جمعيتي كه براي ثبت نام خود يا فرزندانشان در محوطه ي دانشگاه حضور داشتند تعجب كرديم، گمان مي كرديم با اين شلوغي و ازدحام، كار ثبت نام حالا حالا طول بكشد، ولي با راهنمايي هاي امير توانستيم خيلي سريع تر به مقصود برسيم و سرانجام فقط موضوع خوابگاه حل نشده باقي ماند.

هنگامي كه به سمت منزل دايي بر مي گشتيم خاطر من آسوده تر شده بود چون هر چه در رفتار امير دقت كرده بودم، دليلي دال بر صحت حرفهاي پريا نيافتم، او مثل هميشه آرام و سر به زير بود، اين بود كه نفس راحتي كشيدم و سعي كردم موضوع را به فراموشي بسپرم.

ظهر براي نهار دير شده بود كه به منزل رسيديم.

عمه با نگراني هميشگي اش سئوال كرد: 

-«چي شد آقا مرتضي؟ كاراتون انجام شد؟»

- «آره خانوم، امير آقا خيلي كمكمون كرد و كارهامون سريع تر از اوناي ديگه كه مث ما تو شيراز ناآشنا و غريبن پيش رفت. فقط موضوع خوابگاه مونده. فعلاً جاي خالي ندارن، گويا ورودي هاي دانشگاه بيشتر از خروجي هاي اونه».

- «مگه بدون خوابگاه هم ميشه؟»

- «ميگن فعلاً يه جايي مستقر شين تا دانشگاه برآورد كنه چه تعداد بدون خوابگاه مي مونن، بعد يه فكري بر مي دارن».

- «من كه نمي تونم دخترم رو هتل بذارم».

پريا گفت: «مي تونيم با ورودي هاي ديگه چند تايي اتاق اجاره كنيم».

- «نه، حرفش رو هم نزن، مگه ميشه نديده و نشناخته با دخترايي كه از هر تير و طايفه اي و با هر تيپ و اخلاقي وارد دانشگاه شدن هم اتاق شي. اونم خارج از محيط دانشگاه».

اقا مرتضي گفت: «حالا شما نگران نباش خانوم، فردا هم مي ريم براي اتمام ثبت نامش، شايد جاي خالي پيدا شد. اسمش روي توي ذخيره ها نوشتن».

مادربزرگ كه تا آن موقع ساكت بود، گفت:

-«عشرت جون، اگه ما رو قابل بدوني خيلي خوشحال مي شم پريا جون پيش من بمونه. مي بينين كه من تو اين آپارتمان تنهام. گاهي هفته اي مي ره و مياد من پامو تو اتاق خوابا نمي ذارم. پريا جون مي تونه يكي از اتاق خوابارو واسه خودش برداره، تو خلوت و سكوت اينجا بهتر هم مي تونه به درساش برسه».

عمه جون گفت:

- «نه خانوم زراعتي، ما همين طوري هم خيلي زحمتتون داديم».

- «اصلاً نقل اين حرفا نيست، پريا مثل يلداي خودمون عزيزه. اجازه بدين منو از تنهايي در بياره».

بعد از تعارف هايي كه ميانشان رد و بدل شد، قرار شد پريا تا خالي شدن خوابگاه پيش مادربزرگ بماند. همه حتي خود پريا از اين موضوع خوشحال بودند. گويا دورنماي زندگي در شهر غريب و با آدمهاي غريبه او را ترسانده بود، گرچه به روي خودش نمي آورد. اما حالا كه ماندنش پيش مادربزرگ قطعي شد با شادماني جلو رفت و صورت مادربزرگ را بوسيد.

چند روزي شيراز بوديم. هر روز مهمان يكي از فاميل هاي مامان مهين مي شديم و عصرها كه هوا خنك تر مي شد به گردش در شهر مي پرداختيم. با اين كه تقريباً سالي يكبار به شيراز سفر كرده بوديم، هيچگاه از زيبايي هاي دلنواز اين شهر خسته نمي شدم. شب جمعه به زيارت شاهچراغ رفتيم. حال معنوي خوبي به ما دست داده بود. 

عمه به پريا گفت:

- «يادت باشه مادر زيارت مرتب بياي و مارو هم دعا كني». و بغض كرد. پريا دستش را گرفت: «چشم مامان شما هم منو خيلي دعا كنين».

بعد از آن به حافظيه رفتيم. از يك فروشگاه نزديك آن مكان يك جلد ديوان حافظ خريدم و به عنوان يادگاري پشت جلد آن نوشتم:

«پرياي عزيزم، آغاز راه زندگي علمي ات را به تو شادباش مي گويم». امضاء كردم و تاريخ زدم.

وقتي كنار آرامگاه حافظ نشستيم آن را به پريا هديه كردم. باز هم بغض كرد. حال من هم بهتر نبود، به هم قول داده بوديم اين چند روز را شاد و بي خيال بگذرانيم ولي شب آخر بود و ما فردا راهي بوديم. سعي كردم بر خودم مسلط باشم. گفتم:

- «نيت كن تا واست فال بگيرم».

پريا چشمانش را بست و نيت كرد. ديوان را باز كردم و گفتم:

-«همه ساكت باشيد تا فال پريا را بخوانم».

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

كه هر چه بر سر ما مي رود ارادت اوست

نظيري ست نديدم اگر چه از مه و مهر

نهادم آينه ها در مقابل رخ دوست

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد

كه چون شكنج ورق هاي غنچه تو در توست

نه من سبوكش اين دير رند سوزم و بس

بسا سرا كه در اين كار خان سنگ و سبوست

مگر تو شانه زدي زلف عنبرافشان را

كه باد عاليه سا گشت و خاك عنبر بوست

نثار روي تو هر برگ گل كه در چمن است

فداي قد تو هر سرو بن كه بر لب جوست

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است

چه جاي كلك بريده زبان بيهده گوست

رخ تو در نظر آمد مراد خواهم يافت

چرا كه حال نكو در قفاي فال نكوست

نه اين زمان دل حافظ در آتش هوس است

كه داغدار ازل همچو لاله ي خود روست

پريا نگاهي به من كرد: «قشنگ بود».

و خواند: «چرا كه حال نكو در قفاي فال نكوست».

آقاجون كه تا آن موقع ساكت و متفكر نشسته بود گفت: 

-«درسته پريا جون، اگه اراده ي پروردگار اين بوده كه تو بياي شيراز و ادامه ي تحصيل بدي حتماً حكمتي در اون هست و به قول حافظ دوري و دل تنگي رو تحمل كن كه حتماً مراد خواهي يافت.»

عمه جون و آقا مرتضي با اميدواري و آرامش بيشتري به يكديگر نگاه كردند. سپس همه بلند شديم تا به خانه برگرديم.

آن شب با پريا چند ساعت صحبت كرديم. حرف ها و سفارش هايمان گويا تمامي نداشت، در آخر پريا از من خواست به خاطر عمه عشرت و ناراحتي قلبي آقاجون هم شده گريه و زاري راه نيندازيم. اين بود كه موقع خداحافظي با تمام توانم از ريزش اشكهايم جلوگيري مي كردم. عمه جان پريا را در آغوش گرفت و اشك به پهناي صورتش پايين ريخت.

خانم جون در حالي كه آن دو را جدا مي كرد، گفت:

-«عشرت، بسه مادر، دل دختره رو خون نكن، تو اولين تعطيلات مياد پيشت، بيا بريم».

رو به مادربزرگ كه همراه خانواده ي دايي براي بدرقه ي ما به خيابان آمده بودند گفت: «دخترمون دست شما امانت».

مادربزرگ جلو آمد و دستش را دور شانه هاي پريا حلقه كرد: 

-«خاطرتون جمع باشه. مثل تخم چشمم ازش نگهداري مي كنم».

سوار ماشين ها شديم و برگستيم. برعكس موقع رفتن، جاده كش مي آمد و بي انتها شده بود. من كه ديگر مانعي براي ريزش اشكهايم نمي ديدم، آنقدر گريستم تاخوابم برد. حسي در قلبم مي گفت كه پريا براي هميشه از من دور شده است. با تكان هاي ماشين كمي هوشيار شدم. صداي مادرم را مي شنيدم كه قضيه ي خواستگاري زن دايي از مرا براي پدرم تعريف مي كند. در جواب به او گفته بود كه «رحم به غريبي من بيارين و تنها دخترمو ازم جدا نكنين، ما نمي تونيم دوريشو طاقت بياريم، اصلاً حالا حالاها به فكر عروس كردنش هم نيستيم». در ذهنم به پريا انديشيدم، اگر اينجا بود كلي قيافه مي گرفت كه شم زنانه اش درست عمل كرده است.

فصل چهارم

عاشق مشويد اگر توانيد / تا در غم عاشق نمانيد

اين عشق به اختيار كس نيست / دانم كه همين قدر بدانيد

هرگز مبريد نام عاشق / تا دفتر عشق بر نخوانيد

آب رخ عاشقان مريزيد / تا آب ز چشم خود نرانيد

معشوقه وفاي كس نجويد / هر چند ز ديده خون چكانيد

اين است رضاي او كه اكنون / بر روي زمين يكي نمانيد

اين است سخن كه گفته آمد / گر نيست درست بر نخوانيد

بسيار جفا كشيد آخر / او را به مراد او رسانيد

اين است نصيحت «سنايي» / عاشق مشويد اگر توانيد!

«سنايي»

وقتي به تهران برگشتيم فرصت زيادي براي غصه خوردن نداشتم. پوريا توضيح داد كه وجود خودم براي ثبت نام الزامي است براي همين ثبت نام تكميل نشده بود.

با راهنمايي پوريا وپروين انتخاب واحد كردم و متأسفانه به علت پر شدن ساعات خوب كلاس ها، ساعت كلاس هايم نامنظم وپراكنده شد. پروين گفت: عيب نداره، اين ترم ديرتر آمدي، ترم ديگر زودتر اقدام كن، جبران مي شه.»

كلاس ها با كمي تأخير شروع شد. پروين هم كه كلاس داشت بعد از چند روزي كه مهمان عمه بود تا او غم دوري پريا را كمتر احساس كند به خانه ي خودش رفت. چهره ي ايمان و امين كه سه چهار ماهي خورده و خوابيده بودند، صبح ها خيلي ديدني بود. مادر به سختي آنها را از خواب بيدار و روانه ي مدرسه مي كرد. امين آمادگي مي رفت قيافه ي خواب آلودش همراه با فرم كودكستان و ظرف چاشتش براي همه ي ما تازگي داشت و جذاب بود.

اين قدر محيط دانشگاه، كلاس هاي مختلط، استادها و همكلاسي هاي جديد برايم سرگرم كننده بود كه در طول روز مجالي براي غصه خوردن و دلتنگي از دوري پريا نداشتم ولي شب ها دلم عجيب هوايش را مي كرد، ژاكت سبكي تنم مي كردم، زير درخت هلو، روي تخت مي نشستم و به پريا فكر مي كردم هر شب با تلفن و گاهي با پيامك هاي متوالي خبرهاي آن روز دانشگاه و خانه را به او مي دادم. پريا نيز خبرهاي جالب و جديد را تعريف مي كرد و از حال همه مي پرسيد.

يك شب پرسيد: «پوريا چطوره؟ هنوز مامانو خواستگاري نفرستاده؟»

سؤالش من را متوجه كرد كه چند روزي است كه پوريا را اصلاً نديده ام.

نه ديگه نيمه شب ها توي حياط پيدايش مي شد و نه اصلاً در شب نشيني هايمان كه به علت كاهش دما، بيشتر در اتاق نشيمن آقاجون صورت مي گرفت مي آمد. به پريا گفتم و او گفت: «احوالش رو بپرس طفلي داداشم تو خونه تنها مونده. خواهرش نيست كه براش آستين بالا بزنه».

چون خودم هم از دوريش حال درستي نداشتم نه تنها خنده ام نگرفت كه بغض كردم. يكي دو روزي گذشت كه يك شب صداي پوريا را از بالكن اتاقم شنيدم. حمام كرده بودم و داشتم حوله ام را توي بالكن پهن مي كردم. نيمه شب بود و همه جا ساكت. صداي پوريا به گوشم رسيد كه با عصبانيت داد مي زد ولي چون پنجره ي اتاقش را به علت سرماي شبانه مي بست علت عصبانيتش را نفهميدم. كنجكاو شدم كه از قضيه سر در بياورم. عصر روز بعد كه از دانشگاه برگشتم پيش عمه رفتم. او داشت خياطي مي كرد. سلام كردم و پرسيدم: 

- «چي مي دوزين عمه جون؟»

- «پيراهن پورياست. تازه خريده بود ولي نمي دوني چنان درزهاي آستين و سرشانه اش باز شده كه پارچه هم پاره شده، معلوم ميشه پارچه به شدت كشيده شده. نمي دونم عمه، پوريا اهل دعوا نيست ولي اين لباس به من ميگه تو دعوا اينطور شده».

- «از خودش نپرسيدين».

- «چيزي كه نمي گه. ولي عجيب دمغ و بي حوصله اس. زود هم عصباني ميشه، جرأت نكردم زياد سر به سرش بذارم».

- «مي خواين من باهاش حرف بزنم».

عمه با مهرباني نگاهم كرد و چشمانش به اشك نشست:

- «آره عمه جون، باهاش حرف بزن. شايد اگه پريا بود بهتر از من مي تونست حرف دلش رو با اون بزنه و كمي آروم مي شد. حالا تو به جاي پريا اين كارو بكن. بهر حال جوونين حرف همو بهتر مي فهمين».

تا شب كه پوريا به خانه برگشت غرق در فكر بودم. او كه تا هفته ي پيش خيلي شاد و سردماغ بود. چرابه قول عمه اينقدر به هم ريخته بود؟ 

به پريا زنگ زدم و قضيه را تعريف كردم. نگران شد و گفت:

- «يلدا، برو باهاش حرف بزن، شايد به نظر تو مغرور و سخت بياد ولي خيلي حساسه منتهي چون مرده به روي خودش نمياره.شايد به قضيه ي اين دختره برگرده. خبرش رو سريع تر به من بدي».

بعد از شام پايين رفتم. آهسته به در زدم، عمه در را باز كرد، آقا مرتضي پاي تلويزيون چرت مي زد. با اشاره اي به عمه گفتم: 

-«بيداره؟» 

گفت: «آره، تو اتاقشه».

ضربه ي آرامي به در اتاق پوريا زدم. جواب نداد. آرام صدايش كردم. 

گفت: «بيا تو».

ضربه ي آرامي به در اتاق پوريا زدم. جواب نداد. آرام صدايش كردم. 

گفت: «بيا تو».

داخل اتاق كه شدم متوجه ورق هاي پاره اي شدم كه از كف اتاق جمع كرد و به داخل سطل آشغالي كه كنار ميز كامپيوترش بود ريخت.بايد بهانه اي مي آوردم:

- «نمي تونم براي پريا پيامك بزنم، فكر مي كنم موبايلم ايراد پيدا كرده».

موبايل را به سمتش گرفتم. گفت: «بشين» و خودش روي لبه ي تخت نشست. روي صندلي كامپيوترش نشستم. كمي به موبايل ور رفت متوجه ريش نتراشيده اش شدم. موبايل را به طرفم دراز كرد:

-«خب، قضيه چيه؟»

نگاهش كردم. زير چشمانش گود رفته ولحنش بي حوصله بود. تكرار كرد:

- «اين كه طوريش نيست، قضيه چيه؟»

خودم را به مظلوميت زدم:

-«معذرت مي خوام كه دروغ گفتم...»

يه هو آتشي شد:

-«آره، معذرت مي خوام كه دروغ گفتم. شما دخترا با يك معذرت خواهي مي خواين دروغ هاي بزرگتون رو راحت ماست مالي كنين. مگه ميشه؟ براتون مهم هست كه اين دروغا به چه قيمتي تموم مي شه؟! يا اين كه نه، فقط به فكر خودتون و منافع خودتون و آينده ي خودتونين؟ واي كه چقدر جنس شما خرابه، آدمو ديوونه مي كنين...»

هاج و واج ماندم. از عصبانيت مي لرزيد، رنگش پريده بود، چشم هايش تيره تر به نظر مي رسيد. چنان داد مي زد كه لب هايش خشك و كف كنار لب هايش جمع شده بود. عمه در را باز كرد:

-«پوريا چته؟ چرا داد مي زني؟»

من به آغوش عمه فرار كردم. پوريا عصباني ادامه داد:

- برو، فرار كن، از واقعيت فرار كن، از دروغات فرار كن، ديگه نمي خوام ببينمت.»

عمه من را كه به شدت ترسيده بودم و سر تا پاي بدنم مي لرزيد از اتاق خارج كرد و در را بست:

-«الهي برات بميرم عمه، منو ببخش كه تو رو وارد قضيه كردم.»

آقا مرتضي هم كه ناراحت و مستأصل وسط هال ايستاده بود گفت:

- «چند روزه تو بازارم همين طوره. زود عصباني مي شه و به اندك بهانه اي با كوچيك و بزرگ سرشاخ ميشه. ديروزم با يه مشتري دعواش افتاده بود به زور با داداشت سواشون كرديم. بخواد همين طور پيش بره تو بازار آبرو واسمون نمي ذاره.»

روي مبل نشستم. عمه برايم آب قند آورد. به عمه گفتم:

- «عيبي نداره عمه جون، سعي مي كنم دركش كنم، حتماً مشكل داره وگرنه قبلاً كه جز خنده و شوخي چيزي از او نمي ديديم.»

وقتي به پريا زنگ زدم و جريان را برايش تعريف كردم خيلي تعجب كرد وساكت شد. گفتم:

-«تو هم به همون فكر مي كني كه من فكر كردم؟ اين كه دختره ولش كرده».

پريا با غيظ گفت: 

-«دختره ي ول بي لياقت، هر چي هست به اون مربوط مي شه. چكار كنيم؟»

- «نمي دونم، فعلاً كه نمي شه باهاش حرف زد.»

- «يلدا يه كاري كن، برو پيش خانوم عزيزي. اون خيلي مهربونه، خب رشته اش هم كه مشاوره اس. حتماً حرفايي داره و يه راهي جلو پامون مي ذاره.»

به يلدا قول دادم و از او خواستم با آرامش بخوابد. او مجدداً به خاطر رفتار پوريا از من عذرخواهي كرد. عليرغم اطميناني كه به عمه و پريا دادم از رفتار پوريا شديداً دلگير بودم. هربلايي سرش آمده بود به من چه ربطي داشت، چرا دق دليش را سر من خالي مي كرد؟

مانند هميشه كه وقتي عصباني مي شدم با خودم حرف مي زدم، بلند گفتم: «ولش كن اون يه مترسك لق لقوي عصبانيه»

روز بعد به خانم عزيزي زنگ زدم و گفتم مشكلي پيش آمده، گفت: «صبح كه دبيرستانم، مي توني عصر بياي خونه ام صحبت كنيم».

آدرس گرفتم و بعد از دانشگاه به سمت خانه اش راه افتادم. ديدن دوباره ي خانم عزيزي برايم لذت بخش بود. از زماني كه با پريا براي خداحافظي به مركز مشاوره اي كه تابستان ها در آنجا كار مي كرد، رفته بوديم ديگر او را نديده بودم. منزل خانم عزيزي هم مانند خودش دكوري ساده و آرام بخش داشت. من را به هال راهنمايي كرد و خودش به آشپزخانه رفت و با ليواني آب پرتقال بازگشت.ليوان را جلوي من گذاشت و پرسيد:

- «از دانشكده مياي؟»

- «آره»

- «پس برم واست بسكويت بيارم». بي اعتنا به مخالفت من به آشپزخانه رفت و در همان حين پرسيد: «از پريا چه خبر؟

گفتم: «خوبه».

- «خودت چي؟ خوبي؟ درسات سخت نيس؟»

- «نه، چندان. اولاش سخت تر به نظر مي اومد، حالا عادت كردم».

برگشت و ظرف بيسكويت را جلوي من گرفت:

- «يه چيزي بخور گلوت تازه شه و انرژي بگيري».

بعد سوال كرد:

- «پس قضيه مربوط به كيه؟»

وقتي تمام ماجرا را برايش تعريف كردم، گفت: 

-«حدس تو درسته، عصبانيت پوريا يه مرحله ي شكست عاطفيه. وقتي يه نفر تو رابطه ي عاطفيش شكست مي خوره، اولين واكنش اون به قطع رابطه به خصوص اگه از طرف مقابل صورت بگيره، انكاره يعني نپذيرفتن واقعيت و قبول نكردن مسئله. بعد كه قضيه براش جا افتاد، عصباني ميشه مخصوصاً وقتي به خاطرات و حرف ها و يا عهد و پيمان هايي كه با طرف بسته بر مي گرده و اونا رو تو ذهنش بازرسي مي كنه عصبانيت اون خيلي شديدتر بروز پيدا مي كنه، پوريا الان تو اين مرحله قرار داره. مرحله ي سوم غمگين مي شه و اگه اين سه مرحله رو به طور طبيعي طي كند در مرحله ي پاياني كه قبول حادثه است، آروم مي شه، مي تونه اين قطع رابطه رو بپذيره و بدون عصبانيت يا غم و اندوه شديد به خاطرات گذشته اش نيگاه كنه.

پرسيدم: «كاري از دست ما برمياد يا نه بايد اونو به حال خودش بگذاريم؟»

جواب داد: «سئوال مهمي كردي. بايد به اون كمك كنيد از مراحلي كه واسه ات توضيح دادم رد بشه اگه در يك مرحله متوقف بشه، احساس درد و رنج رو به طور دائم با خودش داره كه بهش ميگن دلشكستگي. يلدا جون، تو و خونواده ات بايد اونو همراهي كنين تا به مرحله ي قبول اين مطلب برسه. به خانواده اش اطمينان بده كه عصبانيتش گذراست. در اصطلاح روانشناسي الان دچار تنش و فشار عصبي شده و يكي از راه هاي عملي كمك به سلامت رواني اون در حال حاضردر درجه اول صحبت کردن راجع به مسایلیه که ناراحتش کرده وکلا در اصطلاح روانشناسی همدلی کردن ودر معنای عام همون درد دل کردنه که به فرد دلشکسته کمک زیادی به تخلیه تنش و کاهش فشار روانی میکنه .اینو بگم که یه راهکار خوب در مرحله بعدی مي تونه ورزش باشه. حتي اگه پياده روي تند داشته باشه بدنش از تنش رهايي پيدا مي كنه. وقتي بدن آروم تر و راحت تر بشه احساس آرامش روحي پيدا مي كنه، خواب و خوراكش هم بهتر مي شه. سومين چيزي كه به پوريا كمك مي كنه عوض كردن چيزهايي كه اونو ياد گذشته مي اندازه.

من حدس مي زنم جمله اي كه تو به اون گفتي «معذرت مي خوام كه دروغ گفتم» جمله اي بوده كه از طرف مقابلش هم شنيده بوده اين تداعي خاطرات باعث انفجار عصبي اش شده. بخصوص كه از هم جنس اون يعني يه دختر ديگه شنيده. پس بايد تا جايي كه مي شه از تداعي خاطراتش جلوگيري كرد تا زودتر اونا برايش كمرنگ و كم اهميت بشن.

خوبه كه محيط زندگيش رو تغيير بدين. حالا اگه شده حتي تغيير دكور اتاقش حتي تغيير رنگ پرده و ملافه اش. محيط كه تغيير كنه جلو بعضي از مواردي كه باعث يادآوري خاطرات اون ميشه تا حدودي گرفته مي شه. فعلاً اين موارد رو به كار بگير نتيجه اش رو به من گزارش بده تا من روش هاي مؤثر تو مرحله ي بعد درمانش رو بهت بگم.

از خانم عزيزي تشكر كردم و چون هوا رو به تاريكي مي رفت با قلبي سرشار از سپاس به سمت خانه راه افتادم.

عمه و مامان مشغول خرد كردن كلم براي ترشي بودند. به آشپزخانه رفتم و همه ي آنچه را از قبل مي دانستم به اضافه ي گفته ها و راهنمايي هاي خانم عزيزي برايشان تعريف كردم.

عمه به گريه افتاد:

-«بميرم الهي واسه بچه ام، عجب دخترايي پيدا مي شن. چطور با جووني و شادابي پسرم بازي كرد و رفت».

مادر به عمه دلداري مي داد. گفتم:

-«عمه جون ناراحت نباشين تجربه ي خيلي سختي يه ولي با شناختي كه من از پوريا دارم از پس اون برمياد. منم بهش كمك مي كنم.»

عمه با شرمندگي نگاهم كرد:

-«مرسي يلدا جون، من هنوز بابت ديشب ازت شرمنده ام. بذار حالا روحيه اش بهتر بشه وادارش مي كنم ازت عذرخواهي كنه. تو و مامانت خيلي به من كمك مي كنين اگه شما نبودين، جاي خالي پريا منو از پا مي انداخت چه رسد به كاراي اين شازده».

مامان گفت:

- «چيكار كرديم واست، بيخودي شرمنده اي».

عمه دوباره بغض كرد:

-«همين كه تو از صبح رفتي ميدون تره بار وسايل ترشي خريدي برامون من مي فهمم مي خواي كنارم باشي و سرمو به كارهاي خونه گرم كني. ازت ممنونم مهين جون. مثل خواهري هستي كه از دست دادم».

اشاره ي عمه به خواهر بزرگترش، طلعت بود كه در هجده سالگي در تصادف كشته شده بود. با اشاره ي مامان رفتم و يك سيني چاي ريختم و براي عمه هم مقداري گل گاوزبان دم كردم. خانوم جون مي گفت آرامش بخشه و اعصاب رو آروم مي كنه.

به عمه گفتم: 

-«اگه پوريا دم كرده گياهي مي خوره به اونم بدين شايد شبا بهتر بخوابه».

دو سه روزي از قضيه ي آن شب مي گذشت كه يك روز صبح كه از خانه بيرون مي رفتم تا به كلاسم برسم، با پوريا كه بيرون در توي كوچه ايستاده بود مواجه شدم. براي اولين بار در سلام كردن پيش دستي كرد و گفت:

- «هوا ابره، ممكنه بارون بياد، مياي برسونمت».

مي خواستم قبول نكنم مگه نگفته بود نمي خوام ببينمت ولي ياد حرف هاي خانم عزيزي و قولي كه به پريا و عمه داده بودم افتادم. به سمت اتومبيلش كه كنار كوچه پارك كرده بود رفتيم. سريع در را برايم گشود. وقتي پشت فرمان نشست گفت: 

-«روم نمي شه باهات روبه رو بشم، حرفاي بدي بهت زدم، معذرت مي خوام».

گفتم: «ازت تعجب كردم، سابقه نداشت داد بزني چه برسه به اون حرفا».

دوباره زير لب عذرخواهي كوچكي كرد و ديگر هيچ. منتظر بودم در جوابم توضيحي بدهد يا ادامه ي صحبت را بگيرد تا كم كم حرف هاي تلنبار شده اش را از دلش بيرون بكشم، اما جرأت سئوال كردن بيشتر را هم نداشتم مي ترسيدم دوباره مثل آن شب دچار سوء تفاهم و عصبانيت شود. در سكوت به مقصد رسيديم و به محض پياده شدن من با سرعت گاز داد و رفت.

*** 

عمه و مامان كه ترشي هايشان را انداخته بودند با مشورت هم بازار رفته و ملافه اي زيبا با زمينه ي سبز خوشرنگ و گل هاي زرد و چند متر پرده ي حرير متناسب با آن خريده بودند. قرار بود دكوراسيون اتاق پوريا را كه بيشتر به رنگ هاي آبي و سورمه اي بود، عوض كنند. چون عمه از واكنش او مي ترسيد اول ملافه و روبالشي و بعد از يك روز پرده ي اتاق را عوض كردند. عمه به مامان گفته بود هيچ واكنشي نشان نداده است. دو سه روز گذشت. عصر بود و من كه آن روز كلاس نداشتم براي تحقيقي كه استادمون داده بود سراغ اينترنت رفته بودم. صداي داد و فرياد پوريا دوباره بلند شد.دستپاچه روي بالكن رفتم. عمه را ديدم كه از در هال بيرون آمد و گريه كنان از پله ها بالا دويد. به پيشوازش رفتم و در هال را باز كردم. مادر كه در آشپزخانه بود بيرون آمد:

- «چي شده عشرت جون»؟

- «ديگه طاقتم تموم شده، نمي دونم چه گناهي به درگاه خدا مرتكب شدم كه مستوجب همچين عذابي واسم شده. آقا سيگار مي كشه. از ظهر به جاي اين كه سركار بره توي اتاقش دراز كشيده و سيگار مي كشه. حالا چند وقته مغازه رو ترك كرده ولي سيگار اونم تو خونه تا حالا دستش نديده بودم رفتم لباس چركاشو بردارم بريزم تو لباسشويي مي بينم اتاق همه دوده. مي گم نكش مادر. ميگه اگه مي ترسي پرده و ملافه هاي جديدت دود بزنه كثيف شه، ميرم بيرون مي كشم، منم گفتم اونا فداي سرت، اين كوفتي واسه بدنت ضرر داره. كه باز شروع كرد به داد كشيدن كه بدن خودمه، هر كاري بخوام باهاش مي كنم، اختيار خودم رو هم ندارم و همين طور داره به خودش حرفاي نامربوط مي زنه. خدايا چيكار كنم؟ مهين جون چيكار كنم؟

و دوباره زد زير گريه. مامان ليوان آبي دستش داد. و من حسابي عصباني بودم. آنقدر گريه هاي عمه و رفتارهاي احمقانه ي پوريا اعصابم را به هم ريخته بود كه نفهميدم چيكار مي كنم، پايين دويدم و داخل اتاق پوريا شدم. روي تخت دراز كشيده بود و سيگاري لاي انگشتانش قرار داشت. بوي تند سيگار فضاي اتاق را پر كرده بود. فرياد زدم: «ممكنه يه دليل موجه واسه ي اين كاراي احمقانه ات بگي تا ما بفهميم دردت چيه؟»

- «به تو مربوط نيست».

- «آره... درست مي گي. زندگي خودته، بدن خودته، عمر خودته به هيچ كسم مربوط نيست. اما تأثيرش رو بقيه رو چي ميگي؟ اعصاب پدر و مادرت هم مهم نيست. يعني اون دختر اون قدر ارزش داشته كه براش اينقدر عصبي بشي، غصه بخوري و بقيه رو هم غصه بدي؟»

بلند شد و روي تخت نشست و هوار زد:

-«تو چرا كاسه ي داغ تر از آش شدي، اما راس مي گي، هيچ دختري ارزش نداره آدم واسش غصه بخوره... من واسه ي خريت خودم عصبانيم، برا سادگيم، اين كه چرا باورش كردم؟ چرا بهش دل بستم؟ روزي هزار بار حرف ها لبخندها و قول و قرارهاش يادم مياد و آتيش مي گيرم... چه آسون به همه چي پشت پا زد و رفت. مي دوني چرا؟... چون طعمه ي چرب تر تو دامش افتاده بود. مي بيني شما دخترا از چه قماشين. از شعر و گل و بلبل مي گين با حرف هاي شاعرانه تون دل آدمو اسير مي كنين اما...»

من هم فرياد زدم:

-«چرا همه ي دخترا رو جمع مي بندي. اگه تو عاشق رنگ و لعاب اون شدي، اگه خريت كردي و فقط ظاهر اونو ديدي و گول زبونشو خوردي، اگه تو با اين همه ادعات اينقدر احمقانه رفتار كردي و گذاشتي اون بازيت بده، به دخترا ربطي نداره. تا كي مسئوليت حماقت خودت رو به دوش بقيه مي اندازي، مرد باش... بگو خودم كردم».

رگ هاي گردنش از غيظ ورم كرده بود، داد كشيد:

-«گم شو يلدا، برو تا كارمون به جاهاي باريك نكشيده».

از اتاق بيرون آمدم و در را به هم كوبيدم اما صداق هق هق گريه اش سر جا ميخكوبم كرد. تا حالا جز صداي گريه ي آقاجون تو روضه هاي ماه محرم صداي گريه ي هيچ مردي را نشنيده بودم. راستي چرا مردها گريه نمي كنند؟ گريه كه خيلي آدم را سبك مي كند؟ و پوريا واقعاً گريه مي كرد. كمي ايستادم و نفس هاي عميق كشيدم. به ياد پريا افتادم. اگر اينجا بود چكار مي كرد؟

دوباره در اتاق را باز كردم. پوريا به سرعت صورتش را به سمت پنجره چرخاند. يك دستمال كاغذي بيرون كشيدم و به سمتش دراز كردم:

- «پوريا، متأسفم، من به پريا قول دادم هواي تورو داشته باشم ولي اصلاً به قولم عمل كه نكردم هيچ برعكس ناراحتت هم كردم».

پوريا ساكت بود. ادامه دادم:

-«من از حرفات يك چيزهايي حدس زدم، اگه دوست داري برام تعريف كن. مي دونم پريا خيلي مهربون تر و آروم تر از منه. اما فكر كن منم پريام.»

هنوز ساكت بود. رفتم يك ليوان چاي ريختم با قندان توي سيني گذاشتم و برگشتم. سيني را روي ميز كنار تختش گذاشتم:

-«يه چايي مي خوري پسر عمه؟»

به سمتم چرخيد. هم خوني، چيز عجيبي است. از ديدن رنجي كه در نگاهش بود و چشمان گود رفته و لبان بي رنگش دردي عجيب در سينه ام احساس كردم. گويا غصه اش به من هم سرايت كرد و در آن لحظه دل شكستگي اش را درك كردم، صورتش را ريش چند روزه اي پوشانده بود و لاغرتر و ژوليده تر به نظرم مي رسيد. ناخودآگاه گفتم:

-«به خدا پوريا اگر دستم به آن ورپريده اي كه اين بلا رو سر تو آورده برسه با همين ناخونام چشاشو درميارم.

از شدت حرص چنان ناخن هاي بلندم را به كف دستم فشار داده بودم كه كف دستم خون افتاده بود.وقتي خواستم فنجان چاي را دستش بدهم متوجه شد و غمگين گفت:

- «نيگا كن دستتو چيكار كردي. بي خيال حالا كه ديگه رفته. ديگه نه من مي بينمش و نه تو، فقط خاطراتش داره منو ديوونه مي كنه».

بعد جرعه اي از چايش را خورد و ادامه داد:

- «مي دونم نبايد بهش فكر كنم. مي فهمم نبايد سر مامان داد بزنم مي دونم سيگار كشيدنم چيزي رو عوض نمي كنه. اما يلدا، بغضش را فرو برد: چيكار كنم دارم ديوونه مي شم».

گفتم: «برام مي گي كجا باهاش آشنا شدي؟»

جرعه ي ديگري از چايش را به سختي قورت داد:

-«منشي يكي از دوستام بود كه شركت صادرات واردات فرش دستي و تابلو فرش داره، منم واسش جنس جور مي كنم. تو خلال رفت و آمدام به شركت باهاش آشنا شدم. باور مي كني اولين بار اون به موبايل من زنگ زد. از تو فاكتورا شماره مو برداشته بود. به بهانه ي اين كه یک كيف چرمي مردونه تو دفتر جا مونده مال شما نيست شروع كرد و بعد از اين ور و اون ور حرف زد كه نگران آينده ي شغلي شه و آيا من شغل ثابت تري براش سراغ دارم يا نه. از تحصيلات دانشگاهي اش گفت كه فارغ التحصيل دانشكده ي هنرهاي زيباس و پدرش هم هنرمنده و... كه بعداً فهميدم همه اش دروغ بوده» نفس عميقي كشيد و ادامه داد:

«چند روز بعد كه با دوستم كار داشتم و به دفترش رفته بودم برگشتنم همزمان شد با ساعت تعطيلي اون. باهام اومد تا طبقه ي همكف و وقتي من يه تعارف ساده از روي ادب كردم كه برسونمتون ديدم با اشتياق قبول كرد. حالا كه فكر مي كنم مي بينم اون از قبل من و حتي رنگ و مدل ماشينم رو هم زير نظر داشته چون اون روز بدون اين كه من ماشينم رو نشونش بدم خودش رفت و كنار در جلويي ماشين وايساد تا من درا رو باز كنم. خلاصه اين آغاز آشنايي ما شد. خيلي خوب حرف مي زد، وقتي حرف مي زد اصلاً گذشت زمان رو نمي فهميدم اطلاعاتش هم تو زمينه ي شغلي ما خيلي زياد بود. نظرياتش در مورد بازار خريد طرح هاي خاصي از فرش يا تابلو درست از كار در مي اومد. يكي دو بار با هم به كافي شاپ رفتيم. يك سري هم منو به يك مشتري خوب و پولدار معرفي كرد كه فاكتور سنگيني به اون فروختم. با خودم فكر مي كردم هم خوشگل و تحصيل كرده اس، هم باهوشه و به تجارت و شغل من هم كه علاقه داره و وارده، اين بود كه به عنوان كادويه انگشتر برليان گرون واسش خريدم و شام دعوتش كردم رستوران وقتي انگشترو بهش دادم گفتم مي خوام باهات ازدواج كنم. خيلي ذوق زده شد و همونجا بدون اينكه وقتي براي فكر كردن يا مشورت با خانواده اش بخواد قبول كرد. بهش گفتم: يه مقدار زمان مي بره تا با خانواده ام صحبت كنم و بريم خواستگاري رسمي. گفت: من از الان خودمو زن تو حساب مي كنم و هر چي تو بخواي و تو بگي قبوله. مي دوني اون شب لعنتي كي بود؟ همون شب عروسي افسانه.»

با لبخندي به ياد آوردم:

- «يادمه چه شنگول بودي، چقدرم دير برگشتي».

- «آره، اون شب با حرفاي اون من آسمونا رو سير مي كردم. منتظر يه فرصت بودم كه قضيه رو به مامان اينا بگم. مي ترسيدم كه خانواده ام از اين مدل عروس گرفتن خوششون نياد و مخالفت كنن. اما قضيه ي قبولي پريا پيش اومد و راه دورش و... همه تو مود غم و غصه بودن، بعد هم كه دسته جمعي رفتين شيراز. يه روز سر زده به همون شركت دوستم رفتم كه فريما اونجا كار مي كرد.يه منشي ديگه سرجاش نشسته بود. سراغش رو از دوستم گرفتم. گفت: يه هفته اي هست كه نمياد. اونقدر تعجب كردم كه گفتم: به من كه چيزي نگفته كه نخواد بياد. اونم تعجب كرد و گفت: حالا چرا به تو بگه؟ وقتي قضيه را براش تعريف كردم گفت: چرا زودتر نگفته بودي. تا جايي كه من مي دونم درسته كه اون خيلي باهوشه ولي بيشتر از ديپلم نخونده، پدرم نداره. چند تا خواهرن و با مادرشون تو يه آپارتمان اجاره اي زندگي مي كنن.بعد گفت: واسم تحقيقات كاملتري مي كنه چون رفتار اخير فريما خيلي مشكوك بوده مرخصي زياد مي گرفته و تلفن هاي طولاني داشته كه دوستم چند بار بهش تذكر ميده. اونم تسویه حساب كرده و رفته. 

وقتي از اتاقش بيرون اومدم از سنگینی مطالبی که شنیده بودم منگ بودم و سرم گيج مي رفت پام به در گير كرد و نزديك بود با سر برم رو زمين. منشي اش من رو نشوند روي صندلي و يه ليوان آب بهم داد. ازش پرسيدم: فريما رو مي شناسه گفت:

- شما آقاي ستوده اين؟

گفتم آره. گفت:

-خانوم يغمايي رو همون روز اول ديدم كه كارا رو تحويل من دادن. اخر وقت كه مي خواستن برن يه يادداشتي نوشتن و گفتن هر موقع آقاي ستوده اومدن شركت بهشون بده.

به زحمت خودمو به ماشين رسوندم و نامه رو باز كردم، اگه پاره اش نكرده بودم مي دادم بخوني ببيني چه راحت عذرخواهي كرده بود كه نتونسته به عهدش وفا كنه و معذرت خواسته بود كه گاهي مجبور بوده بهم دروغ بگه در آخرم توضيح داده بود با يكي نامزد كرده كه تاجره و قراره همراه اون به خارج از كشور بره. به همين سادگي. آن همه حرف هاي عاشقانه، قول و قرارهامون – نقشه هايي كه براي زندگي مشتركمون كشيده بوديم همه رو پشت پا زد و رفت. مي ديدم هفته ي آخري قرارامونو لغو مي كنه ولي هميشه بهانه هاي موجهي مي آورد و حتي تا شب قبل از اون به شركت برم تلفني با هم حرف مي زديم و يه كلمه ام بروز نداده بود.هر چی بیشتر به کارها و حرفاش فکر می کردم کلافه تر می شدم.با تمام عصبانیتم انگار نمی خواستم باور کنم که این همون دختر احساساتی و دوست داشتنی باشه که همچین یادداشتی نوشته . بالاخره طاقت نیاوردم و بهش زنگ زدم و ازش توضيح خواستم همون حرفاي تو يادداشتشو با خونسردي دوباره گفت وقتي ديد داغ كردم و هوار راه انداخته ام قطع كرد و ديگه ام موبايلش هميشه خاموش بود. چند روز بعد هم دوستم زنگ زد و گفت از طريق آشنايي كه فريما رو بهش معرفي كرده فهميده كه خانواده ي ناجوري هستن. مادرشون دخترارو آزاد گذاشته تا خرج خودشون رو، خودشون در بيارن. خواهر بزرگش دو بار ازدواج كرده و هر بار هم با مرداي زن دار عقد مي كرده و مهريه ي كلوني شرط مي كرده، بعد عقد هم با زن طرف دعوا و آبرو ريزي راه مي انداخته و خلاصه طوري مي شده كه مرده براي حفظ زندگي و آبروش مهريه شو كامل پرداخت مي كرده و طلاقش مي داده. خبر داشت كه خود فريما هم با يك تاجر پير ترك ازدواج كرده و رفته تركيه.

آهي كشيد و ادامه داد: «بالاخره يه حرفش راست بود واقعاً از اين مملكت رفت . »

پوريا ساكت شد. من هم ساكت بودم. بهت زده به اين همه پستي و رذالت فريما فكر مي كردم. پوريا حق داشت كه اينقدر از دختر جماعت زده و متنفر شود. اين را به خودش هم گفتم. جواب داد:

-«به دل نگير يلدا. حرف هاي اين روزاي منو از اين گوش بگير از اون گوش بيرون كن. من پريا و تو رو هم ديدم. با هم بزرگ شديم، پاكي و صفا و قلب هاي معصومتون رو مي شناسم. ولي قبول كن ضربه ي غافلگيرانه و سختي خوردم. مثل يك شوك همه ي افكار و عقايدم را زير و رو كرد. شايد هم زندگي كردن با دختراي ساده و معصومي مثل تو و پريا باعث شد من به اين آسوني و بي هيچ تحقيقي همه ي حرفاي فريما رو باور كنم و به دام عشق ساختگي اون بيفتم».

از اتاق پوريا كه خارج شدم عمه پايين آمده بود. فكر مي كنم قسمتي از حرف هاي پوريا را شنيده بود. چون چشم هايش خيس از اشك بود. صورت مهربان و غمگينش را بوسيدم. او هم مرا بوسيد و گفت:-«ممنونم يلدا جون». 

بعد با درماندگي پرسید: «ميگي چيكار كنم تا حالش بهتر بشه؟»

گفتم: «بهش فرصت بدين عمه. زمان خودش بهترين درمانگر دردهاي روحي و عاطفيه».

آن شب تا نزديك صبح بيدار بودم وقتي هم خوابم برد خواب هاي آشفته مي ديدم، اين بود كه خودبخود اذان صبح بيدار شدم. وضو گرفتم و به نماز ايستادم. گاهي كاملاً درك مي كنم هنگام نماز صبح نزديكترين ارتباط را با خداوند دارم. خوانده بودم كه بيشترين انرژي را در هنگام بین الطلوعین دريافت مي كنيم که از سپیده فجر تا طلوع خورشید میباشد و دعاهاي قبل و بعد از طلوع آفتاب مستجاب ترين دعاهاست. خانوم جون هم هميشه مي گفت: روزي رو قبل از طلوع آفتاب پخش مي كنن هر كي واسه نماز صبح پاشه، مي تونه روزي شو از فرشته ها بگيره. دعا كردم كه روزي من سلامتي و آرامش فاميلم به خصوص آرامش قلب و روح پوريا باشد.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

***

ساعت هفت بود كه لباس پوشيده و آماده با فلاكس چاي و بيسكويت پايين رفتم و به پنجره ي اتاق پوريا كوبيدم.با صورتي خواب آلوده و گيج پنجره را باز كرد و مرا كه ديد با تعجب گفت: - «خبريه؟! سر صبح كجا ميري؟

گفتم: «جايي نمي رم، جايي ميريم. پاشو بريم پارك ورزش صبحگاهي».

- «به جان يلدا ديشب دير خوابيدم، الان اصلاً نمي تونم باهات بيام خيلي خوابم مياد».

- «بله به لطف بيوگرافي حضرت عالي من كه تا اذون صبح بيدار بودم ولي اين دليل نمي شه، پاشو امروز جمعه اس وقتي برگرديم مي خوابيم. من كلي چاي درست كردم (فلاكس قرمز چاي را نشانش دادم) بيا ديگه رومو زمين ننداز».

با نارضايتي گفت: «پس صبر كن تا حاضر شم».

روي تخت نشستم. چقدر برگ هاي رنگارنگ از درختان باغچه روي زمين ريخته بود. درختان داشتند كاملاً لباس هايشان را مي كندند و لخت و عور مي شدند. پوريا بيرون آمد: «حالا كجا بريم؟»

- «هر كجا كه تا حالا نرفته باشيم».

توي كوچه ايستادم تا اتومبيلش را از گاراژ بيرون آورد.وقتي راه افتاديم، گفت:

-«ديشب راز اين كه شما زن ها علاقه ي زيادي به درد دل كردن دارين فهميدم. بعد ازچندشب بيدار خوابي ديشب خواب آرومي داشتم». 

گفتم: «خوشحالم كه حرفاتو برام زدي. دوست داشتم جاي پريا رو برات پر كنم».

حرف را عوض كرد:

- «راستي با كلاسات چطوري؟»

- اين ترم كه مي گذره ولي ترم آينده دو واحد تربيت بدني داريم ميگن مربي اش خيلي سختگيره و خيلي ها رو از درسش انداخته. ترم بالايي ها ميگن قبل از اينكه باهاش كلاس برداريم بهتره بريم ورزش تا بدنمون آماده بشه، گويا تمريناتش خيلي سخته.

- «خب تو هم برو كلاس، باشگاهي چيزي ديگه».

- «آخه ساعت درس هاي دانشگام خيلي ناجوره. فكر كردم اگه تو پا باشي، تا هوا خيلي سرد نشده و برف و بوران شروع نشده صبح ها بياييم و بدويم و نرمش كنيم. نظرت چيه؟»

- «چي بگم؟ مي دوني كه حالشو ندارم».

- «به خاطر من پوريا، يادته اون شب هر چي دلت خواست به من گفتي. ديشب هم كلي سرم هوار كشيدي. نمي خواي بدخلقي هات رو جبران كني؟»

- «يعني اگه صبح ها باهات بيام ورزش فراموشي مي گيري؟»

- «آره نه تنها فراموشي مي گيرم كه قول مي دم اون صفحات مربوط به حرفاي تو رو از دفتر خاطراتم پاره كنم بريزم دور...»

- «چي، تو دفتر خاطراتتم نوشتي؟ واي بر من ... اينترنت چي؟ سايت باز نكردي بين المللي درد دل كني؟»

خنديدم: «اگه قول بدي دست كم يه ماهي باهام ورزش بياي قول ميدم اون صفحات رو از دفترم پاره كنم».

پوريا اتومبيل را كنار يك پارك زيبا نگه داشت:

- «نظرت در مورد اينجا چيه؟ به نظر بزرگ و با صفا مي ياد ولي من تا حالا داخلش نرفتم».

- «پس بريم كشفش كنيم».

پارك زيبايي بود، پر از درختان زيباي سپيدار و سرو و زبان گنجشك. برگ هاي خوشرنگ پاييزي سطح راهروهاي آن را پوشانده بود. هنگامي كه راه مي رفتيم گويا ولوله اي در ميان برگ هاي رنگارنگ مي افتاد و آنها همراه قدم هاي ما به حركت و شادي در مي آمدند. روي سطح آب استخر نيز برگ هاي خشك مانند زورق هاي طلايي و نارنجي جلوه گري مي كردند. من به سرعت راه مي رفتم ولي پوريا كه در فكر فرو رفته بود به آرامي و سلانه سلانه راه مي رفت. يكي دو بار صدايش زدم و با حركت دست به سريع قدم برداشتن تشويقش كردم اما گويا باز در افكار ناراحت كننده فرو رفته بود، چون شانه هايش فرو افتاده و سرش پايين بود.ايستادم تا رز پاييزي زيبايي را بو كنم. وقتي پوريا نزديك شد گفتم: 

-«پوريا مي خوام قراردادمون رو فسخ كنم، نمي خوام صبح ها همراهم بياي، در عوض دفتر خاطراتمم ناقص نمي شه».

- «چرا؟ چيزي شه؟»

- «آخه اين چه طرز راه رفتنه، مث عنكبوتي شده كه با كفش مي كوبن روش» دست و پايم را شل كردم و كج كج راه رفتم.

همين كه ديدم به سويم خيز برداشته به سرعت در رفتم. كمي دنبالم دويد تا در كنار هم قرار گرفتيم، گفت:

-«مرد نيستم اگه بگذارم خاله سوسكه از من جلو بزنه». و رد شد.

خيلي حرصم را درآورد. اين اسم را در كودكي روي من گذاشته بود من هم كه به رنگ پوستم حساس بودم، بارها دعواي سختي روي اين حرفش راه انداخته بودم. با پاهاي بلنش به سرعت از من فاصله گرفت. مقداري دويدم وقتي ديدم به او نمي رسم تكه چوبي را كه از روي زمين پيدا كرده بودم به سمتش پرتاب كردم. پشت سرش خورد و صدايش به گوشم رسيد: «آخ» ايستاد و پشت سرش را با دست ماليد.به او رسيدم و گفتم:

- «تا تو باشي ديگه حرفاي بد نزني».

- «عجب، من عنكبوتم حرف زشتي نيست تو كه خاله سوسكه باشي زشته».

- «بريم كه گلوم خشك شده، بساط چايي رو بياريم».

بساطمان را روي چمن پهن كردم. رفتم دستهايم را بشويم و هنگامي كه برگشتم ديدم پوريا فنجان چاي در دست، به نقطه اي خيره شده است. چهره اش غمگين بود و اخمي بين ابروانش را خط انداخته بود. نشستم و گفتم:

- «پوريا، مي خواستم يك اعترافي بكنم».

با حواس پرتي گفت: - «بگو».

- «من عكس فريما رو ديدم».

يكه خورد: «از كجا؟»

- «يه روز پريا توي موبايلت ديده بود به منم نشون داد».

آهي كشيد: «پس ديديش، خب به نظرت چطور بود؟»

- «خب، اگه بدت نمي ياد كه بگم، بيشترش رنگ و لعاب بود».

- «جدي ميگي؟ منظورت چيه؟»

- «ببين ابروهاش تاتو بود. بينيش نشون مي داد كه عمل شده روي اين موضوع با پريا توافق داشتيم. آرايششم كه خيلي غليظ بود موهاش هم مشخص بود طبيعتاً به اين درجه روشن نبود و رنگ شده بود. راستي دندوناش هم كه ارتدونسي لازم داشت.»

پوريا سرش را تكان داد: «خب ديگه خيلي بي انصافي نكن».

- «نمي گم زشت بود ولي بلد بود چطور خودش رو خوشگل كنه».

بايد باز هم ذهنش را از يك نامزد زيبا و معصوم مي چرخاندم. حتي با بزرگنمايي چيزهاي منفي كه فريما داشت بايد آن بت قابل پرستشي كه در ذهن پوريا طي ماه ها ساخته شده بود مي شكست تا غم و اندوه از دست دادنش كمتر و كمتر مي شد.اين بود كه ادامه دادم:

-«حالا كه بيشتر شناختمش به نظرم مثل عروسك رنگ و روغن زده اي مياد كه گويا تنها هنرش دلبري كردن از مرداي پولداره. هر چه پولدارتر بهتر، ديگه عشق، تفاهم، مردونگي و غيرت، نجابت، مذهب و خيلي چيزهاي ديگه اي كه يه دختر موقع انتخاب همسر براش اهميت داره واسه اون همه در درجه دوم كه نه در درجه ي آخر قرار داره. اگه غير از اين بود كه با يك مرد مسن ازدواج نمي كرد كه تازه يك مليت ديگه ام داره. در مجموع من عميقاً معتقدم خدا باهات يار بوده كه ارتباطتون تو اين مرحله قطع شد و گرنه با همچين تيپ دختري كارت زار بود. 

پوريا غرق در تفكر گوش مي داد. به نظرم رسيد زياده گويي كرده ام. مي ترسيدم فكر كند از روي بدجنسي يا حسادت زنانه اين حرف ها را مي زنم.

كمي بعد وسايلمان را جمع كرديم و به سمت اتومبيل پوريا راه افتاديم. وقتي نزديك خانه رسيديم، پوريا گفت: 

-«امروز كه بد نبود، از فردا باهات مي يام».

با خوشحالي جواب دادم:

-«مرسي، پس بايد زودتر راه بيفتيم كه من به كلاس هاي صبحم دير نرسم، مي توني زودتر بيدار شي؟»

گفت: - «آره، من هر كاري بخوام مي تونم انجام بدم».

اين جمله ي آخريش مرا اميدوار كرد كه واقعاً ورزش آن روز صبح مؤثر واقع شده است. پس از مدتها با لحن مطمئن سابقش صحبت مي كرد. به پريا زنگ زدم. از خواب بيدار شدم.تمام وقايع شب گذشته و صبح را برايش تعريف كردم. خيلي ذوق كرد:

- «مرسي يلدا جون، خيلي فكرم راحت شد. اينقدر ناراحت بودم كه قصد داشتم دو سه روزي از كلاسام بزنم و بيام خونه».

- «خيالت راحت باشه، تازه مي خوام سعي كنم پوريا رو تشويق كنم مامانت رو بياره شيراز».

- «خيلي عالي ميشه، ببينم چيكار مي كني».

يك هفته گذشت صبح ها ساعت شش و نيم با پوريا راه مي افتاديم و ساعت هفت و نيم برمي گشتيم. براي اين كه به كلاس هايم دير نرسم، پوريا خودش مرا به دانشگاه مي رساند، يك روز كه به سمت دانشگاه مي رفتيم، گفتم:

- «پوريا، با اين سحرخيزي و همراهي كردنات كه حسابي شرمنده مي كني منو تا دانشگاه مي بري من همين فردا خاطرات ناجورمو از توي دفترم پاره مي كنم. چون حسابي جبران كردي ولي در مورد عمه جون چي؟ مي دوني تو اين يكي دو ماهه چه عذابي كشيده و چقدر غصه ي تو رو خورده. نمي خواي جبران مافات كني؟»

- «چيكار كنم؟... باور مي كني حوصله ي هيچ كاري رو ندارم. دلم مي خواد همش توي اتاق بشينم و فكر كنم. زندگي برام يكنواخت و تكراري شده. اين دويدناي صبح هم اجباريه، نه اين كه اجبار تو باشه ها. نه... اين دويدنه برا من حكم همون فرياد كشيدناس. ميگي گره هاي وجودمو باز مي كنه. هر چي سريع تر مي دوم، خالي تر مي شم. مي دونم اگه همين يه ساعتو ندوم باز بايد با هوار كشيدن حس بدي رو كه تمام وجودمو گرفته بريزم بيرون».

- «به هر حال عمه هم گناه داره، از اون ور دوري پريا رو تحمل مي كنه از اين ور مسائل تو غصه اش مي ده. آقا مرتضي و بابا هم كه با نبودن تو فشار كاريشون بيشتر شده و كمتر تو خونه هستن. گناه داره. اين فشاراي روحي عاقبت روي هم ميشه مريضش مي كنه. ديشب مي گفت دلش خيلي واسه پريا تنگ شده اصلاً تا اسم پريا مي ياد اشكاش مي ريزه. چند روز ببرش پريا رو ببينه هم واسه خودت خوبه هم واسه پريا و عمه».

كمي فكر كرد و گفت: «باشه راجع بهش فكر مي كنم».

صبح پنج شنبه عمه و پوريا با هواپيما به شيراز سفر كردند. طوري برنامه ريزي كرده بودند كه تعطيلات آخر هفته با پريا باشند. يكي دو روز هم گردش كنند و برگردند. فرصت را غنيمت دانستم و عصر پنج شنبه كه كلاس نداشتم به جان اتاق پوريا افتادم. با كمك مامان وسايل اتاقش را بيرون آورديم. با هماهنگي قبلي كه با آقا مرتضي داشتيم يك نصاب كاغذ ديواري آمد و در عرض چند ساعت كاغذ ديواري زيبايي كه زمينه ي سبز مات بسيار خوشرنگ با ساقه هاي ظريف پيچان داشت، ديوارهاي اتاق پوريا را پوشاند.سپس جاي تخت پوريا را با ميز كامپيوترش عوض كردم تخت را طوري قرار دادم كه وقتي بيدار شود از پشت پرده ي حرير پنجره ي اتاقش منظره ي حياط درختان و گل هاي نسترن نوازشگر چشم هايش باشد و شب ها كه به خواب مي رود ستارگان آسمان براي او رازهاي هستي پر عظمت و شگفت انگيز پروردگار را نجوا كنند و باعث پيوند روحش با خالق كهكشان گردند. خود من هم تختم را در همين زاويه قرار داده بودم. ديدن آسمان شب، زيباترين منظره اي بود كه هميشه روح مرا سرشار از آرامش مي ساخت. طبق باوري كه از سالهاي كودكي در ذهنم جاي گرفته بود جايگاه پروردگار و فرشتگان را در آسمانها مي دانستم و با نگاه به آسمان حس مي كردم خداوند در زندگيم حضور دائم دارد و ملائك حافظ و نگهبان من هستند. معمولاً قبل از خواب هميشه نيايش هايي خودجوش از قلبم برمي خاست و حس مي كردم در سكوت شب پروردگارم حتماً شكرگزاري و نيايش هايم را مي پذيرد.

دوشنبه عصر عمه و پوريا برگشتند من كه گرفتار درس هايم بودم و از طرفي از واكنش پوريا به تغيير دكوراسيون اتاقش نگران بودم ترجيح دادم پايين نروم. صبح روز بعد بود. من بعد از خواندن نماز صبح مجدداً به آغوش رختخواب گرمم خزيده و خوابم برده بود.

صدايي باعث پاره شدن چرت صبحگاهي ام شد. حس كردم سايه ي شخصي پشت پنجره ي بالكن است. از وحشت جيغ كوتاهي كشيدم و در رختخواب نشستم 

آن سايه تكان تكان مي خورد. مادر كه هر روز صبح زود در تدارك صبحانه بيدار مي شد به درون اتاق دويد:

- «چي شده يلدا؟!»

به سمت پنجره اشاره كردم. به آن سو رفت و پرده را كنار زد و بيرون را نگريست. بعد پنجره را گشود، قدم به بالكن گذاشت و در حالي كه مي خنديد، گفت:

-«عليك سلام، چرا بچه مو سر صبح مي ترسوني؟ اين سوغاتي ته واسش آوردي؟

من كه با حضور مامان قوت قلب گرفته بودم با شنيدن اين كلمات به سمت بالكن رفتم. پوريا توي حياط ايستاده بود، توپ سوراخ شده ي امين را سر چوب بلندي كرده و كاپشن ورزشي اش را روي آن انداخته بود، گويا با آن به شيشه ي پنجره مي كوبيد. همزمان عصباني و خوشحال بودم ولي با ديدن چهره ي باز و خندان پوريا چنان به بهبود روحيه اش اميدوار شدم كه عصبانيتم تحت الشعاع قرار گرفت. گفت:

- «اين سزاته كه سر خود و بدون هماهنگي به اتاقم دست زدي».

- «يك روز كلفتي تو كردم تازه بايد مزد هم بهم بدي».

- «حالا پارك نمياي، چرا حاضر نيستي؟»

- «فكر كردم خسته اي مي خوابي، الان حاضر مي شم».

***

وقتي كنار هم مي دويديم گفت: «حالا سر خود كه اتاقمو كن فيكون كردي ولي قشنگ شده، ممنون. ديروز كه از در اتاق وارد شدم يه آن فكر كردم عوضي وارد اتاق پريا شدم».

- «يعني چون سليقه ي منه، ميگي دخترونه شده».

- «اي يه جوري آره».

وقتي ديد بد نگاهش مي كنم خنديد:

- «نه شوخي مي كنم. جالب شده، آرام بخشه».

- «با عمه جون و آقا مرتضي هماهنگ كرده بوديم، مي شه گفت هديه ي تولدتم هست. يادت بود تولدته؟»

- «نه به جان خودم فراموش كرده بودم مگه چندمه؟»

- «امروز پنجم آذره و تولد شماست شازده، تولدت مبارك».

به خانه كه بر مي گشتيم، هديه را كه از قبل برايش تهيه كرده بودم از كيفم خارج كردم يك ادوكلن بود وقتي كه مي گرفت گفت:

- «چرا اينقدر خجالتم مي دي، زحمت اتاقم كه به دوشت افتاد، بس بود».

- «قابلتو نداره، راستي از پريا چه خبر؟ خوب بود؟»

- «آره، خيلي از رفتنمون ذوق كرد. مادربزرگت خيلي بهش مي رسه، پريا ميگه منو ياد خانوم جون مي اندازه، خيلي مهربونه. خونواده ي دايي تم خيلي خوب بودن، همه براتون سلام رسوندن».

وقتي به خانه رسيديم پوريا يك بسته ي كادوپيچي شده از داشبورد اتومبيلش خارج كرد و به من داد و گفت:

-«اين سوغاتيه. با سليقه ي پريا واست خريدم».

به اتاقم رفتم تا براي رفتن به دانشگاه حاضر شوم. سوغات پوريا را باز كردم. هشت كتاب سهراب سپهري بود و يك شال پشمي نرم و لطيف آبي رنگ كه براي سرماي اين فصل عالي به نظرم آمد. آن را روي مقنعه ام سرم انداختم. وقتي براي صبحانه خوردن به آشپزخانه رفتم مادرم پرسيد: 

- «چه شال قشنگي، از كجا؟»

گفتم: «سليقه ي پرياي، و كتاب سهراب را نشانش دادم: «پرياس كه مي دونه من به چي علاقه دارم، مدت هاس مي خواستم اين كتاب رو بخرم».

پوريا صدايم زد. پايين دويدم. وقتي شال را روي سرم ديد لبخند زد:

- «بهت مي ياد».

- «پريا مي دونه چه رنگي به من مياد. پوريا خيلي ممنون. من عاشق اين كتاب بودم، بهترين سوغاتي بود كه مي تونستي به من بدي».

به پايان ترم چيزي نمانده بود. هنوز صبح ها با پوريا پارك مي رفتيم. گاهي عمه و گاهي كه ايمان و امين شيفت بعدازظهر بودند، همراهمان مي آمدند. بقيه ي روز را در دانشگاه يا خانه به درس خواندن مي گذراندم. قصد داشتم اولين ترم دانشگاه را با موفقيت به پايان ببرم.

فصل پنجم

گر عشق نبودي و غم عشق نبودي

چندين سخن نغز كه گفتي كه شنودي؟

ور باد نبودي كه سر زلف ربودي

رخساره ي معشوق به عاشق كه نمودي؟

شيخ علاء الدوله سمناني 

با پريا مرتب در تماس بودم، او نگران حال پوريا و عمه بود و من مانند يك نماينده ي دقيق گزارش روزانه و حال رو به بهبود پوريا را به او خبر مي دادم. يك شب صدايش رنگي از هيجان داشت. گفتم:

- «خدا رو شكر مثل اين كه سرحالي».

- «آره، از وقتي بابت پوريا خيالم راحت تر شده روحيه ام بهتره. امروز يه كلاس فوق برنامه كه نزديك حافظيه اس ثبت نام كردم».

- «چه كلاسي؟»

- «كلاساي حافظ شناسي كه از طرف انجمني به همين اسم برگزار ميشه».

- «آفرين! خيلي باكلاس شدي دختر. به اين زودي چه كلاسايي رو رديابي كردي».

- «اميرآقا منو معرفي كرد. اون از اعضاي قديمي اين انجمنه، اصلاً بذار از اولش برات بگم، ديروز از كتابفروشي برمي گشتم، چند تا كتاب سنگين و قطور كه استادامون معرفي كرده بودن خريده بودم و كيفم هم روي شونم پر جزوه بود. خلاصه دستم حسابي از شونه تا پايين درد مي كرد. يك دفعه به اميرآقا برخوردم كه واسه خونه شون ماست خريده بود. خلاصه تعارف كرد و من از خدا خواسته، اون كتاباي منو رسوند خونه و منم سطل ماست اون رو. تو راه صحبت از كتاب و شعر مي كرديم و من گفتم كه بعضي اشعار قديمي مثل غزل هاي حافظ رو اونطوري كه دلم مي خواد نمي فهمم و اصل معني برام روشن نيست. اون هم كمي در مورد حافظ و استعارات و كنايات شعر او گفت. خيلي خوب حرف مي زنه. اينقدر با اشتياق گوش مي دادم كه گفت اگه اينقدر علاقه دارين مي تونم به كلاسهايي كه از طرف انجمن برگزار ميشه معرفي تون كنم. خلاصه بعد از اين هفته اي دو شب با اميرآقا ميريم انجمن».

من خيلي خوشحال شدم كه سر پريا گرم شده و غربت كمتر اذيتش مي كنه در عين حال تعجب كردم كه اين سرگرمي مفيد را امير خشك و بي احساس برايش فراهم كرده است.

***

با برگشتن پریا ،نشاط به خانه ي عمه عشرت بازگشت. هم عمه دوباره شاد و سرحال شده بود و هم روحيه ي پوريا بهتر بود. رابطه ي پريا و پوريا خيلي صميمانه و نزديك بود. اگر آمار مي گرفتيم شايد من كه دختر دايي آنها بودم از بچگي با پوريا بيشتر دعوا كرده بودم تا پريا، دليلش اين بود كه پريا آرام و مهربان بود و تمام امر و نهي ها و قلدري هاي پوريا را اطاعت مي كرد و هيچگاه رو در روي او قرار نمي گرفت حتي اگر حق با پوريا نبود، اما من از كارهاي او چنان كفري مي شدم كه به جاي پريا هم به او اعتراض مي كردم و دايم با هم بگو مگو داشتيم.

يكي از روزها كه با پريا توي اتاق من روي تخت دراز كشيده و حرف مي زديم،صدای پیامک گوشیش توجه من را جلب کرد.رسیدن پیامک چیز عجیبی نبود اما گر گرفتن پریا و رنگ گرفتن گونه های تپلش به شدت تو چشم می زد و کنجکاوم می کرد.پیام را خواند و لبخند زیبائی صورتش را پوشاند ،حتی چشمان عسلیش درخشانتر شده بود .گویا یک منبع نور خیال انگیز ته برکه های عسلی چشمانش روشن شده باشد.مدتی نگاهش می کردم اما او دیگر درین دنیا نبود.آن پیام مرموز پریا را به سرزمین رویا برده بود.دیگر نتوانستم تحمل کنم.جیغ زدم :پریا...طفلکی چنان هول شد که از جا پرید و موبایل از دستش افتاد.قبل از اینکه به خودش مسلط شود گوشیش را چنگ زدم و متن سه کلمه ای پیام مرا مات کرد:" I miss you "

حالا من مات مانده بودم و به چهره ی گلگون از شرم پریا زل زده بودم.به زحمت آب دهنش را قورت داد و گفت:خب...میدونی...چیزه...امیره .با تعجب داد زدم:امیر!!!!کدوم امیر؟امیر دایی ؟

پریا که به شدت دست و پایش را گم کرده بود به سمتم خیز برداشت و دهانو را با کف دستش پوشاند:" ای خدا نمیری یلدا...تا آبرومو نبری دست از جیغ جیغ کردن برنمیداری که." وقتي چشمان مرا كه از تعجب گرد شده بود دید گفت :" اگه آروم بگیری برات تعریف می کنم."به نشانه ی تایید سرم را تکان دادم و تا دستش را شل کرد چند نفس عمیق کشیدم :" تو هم جای من بودی از تعجب شاخ در میاوردی.امیر خشک و جدی و پیامک دلتنگی...زود تعریف کن پریا که حسابی شاکیم ازت.کلی اتفاق این وسط افتاده که توی نامرد از من قایم کردی."

پریا دستپاچه شد:"به جون خودم هیچ پنهونکاری در کار نبود.فقط میخواستم از احساسم مطمئن شم بعد برات بگم.بعدم منتظر بودم بیام پیشت و از نزدیک برات حرف بزنم و ازت راهنمایی بخوام.به هر حال تو بهتر امیر و خانواده ی داییتو می شناسی." به سمت من چرخيد و صدايش را پايين آورد:

- «يه رازي رو باهات در ميون ميذارم ولي فعلاً علني اش نكن، امير از من خواستگاري كرده». 

چنان از اين اعتراف ناگهاني پريا خشكم زد كه سيبي كه در دستم بود و به آن گاز مي زدم روي فرش افتاد و غلطيد و زير تخت رفت.

- «نه!... چه به سرعت!!... زود نيست؟

- « چی بگم؟ منم گفتم هنوز زوده برای خواستگاری کردن اما اون میگه چرا زود باشه... ما چند ماهه با هم آشنا شديم. خونواده هامون كه از خيلي قبل همو مي شناسن و به هم اطمينان دارن. ما هم در طي رفت و آمد به كلاساي انجمن حافظ شناسي خيلي بيشتر همديگه رو ديديم و حرف زديم و شناخت خوبي از روحيات هم پيدا كرديم.»

و ادامه داد:

«مي دوني پريا،امیر برخلاف ظاهر جدي و منطقي و شغلي كه داره خيلي نرم و خوش خلقه، طبع شاعرانه اي هم داره، باور مي كني نصف غزل هاي حافظ و خيلي از حكايت هاي گلستان سعدي رو حفظه.»

با هيجان نشستم و دستانش را گرفتم:

- «تعريف كن، كجا و با چه لحني ازت خواستگاري كرد، بهت گل سرخم داد؟ ... جلو پات زانو زد، دستش رو روي قلبش گذاشت؟...

- «هي يلدا... از كتاباي رمان اونم قرون وسطاييش بيا بيرون تا برات بگم، اصلاً اين خبرا نبود، يه روز بعد ازظهر بود. كلاس اون روزانجمن رو يه ساعت زودتر انداخته بودن چون يكي از استاداي دانشكده ي ادبيات دعوت شده بود واسمون سخنراني كنه. من كه دير هم از دانشگاه اومده بودم سعي مي كردم سريع حاضرشم، از صبح هوا باروني بود منم باروني سفيدمو با شلوار جين پوشيدم با شال روشن و چكمه هاي پاشنه داري كه با هم اول مهر خريديم. خلاصه امير توي كوچه منتظر بود و من دستپاچه از در حياط خارج شدم كه پاشنه ي باريك چكمه ام به شكاف بين موزاييك ها گير كرد و خوردم زمين. از خجالت و دستپاچگي سريع پا شدم اما لباس هام كه روشن بود پر از لكه هاي گل شده بود. اين بود كه از امير عذرخواهي كردم و سريع دويدم تو خونه. يك پالتو و شلوار تيره پوشيدم و شال و كيفم رو عوض كردم. چكمه هامم دستمال كشيدم تا دوباره براق شدند اين بار كه از در بيرون مي رفتم مواظب بودم. وقتي جلوي انجمن از تاكسي پياده شديم باز بارون شديدي راه افتاده بود. امير سريع تر پياده شد و بعد چترش رو باز كرد تا روي سر من بگيره همزمان من هم مي خواستم از روي يك چاله ي آب بپرم كه يكي از سيم هاي چتر كه برعكس حفاظ پلاستيكي اش هم افتاده بود به صورتم كشيده شد و پوستم رو يه خراش خوشگل داد بلافاصله هم يه خوني راه افتاد كه نگو ميگي زخم شمشير خورده.

وقتي دستم رو به گونه ام گرفتم و خوني شد ترسيدم همونجا روي لبه ي باغچه كنار پياده رو نشستم و اشكام تند تند مي ريخت. امير بيچاره هم رنگ از صورتش رفته بود. مدام عذرخواهي مي كرد بالاخره دستمالش رو از توي جيبش درآورد و به من داد تا روي زخمم بگيرم و گفت: پاشو بريم درمانگاه. گفتم نه درمانگاه لازم نداره، صبر كنين خونش وايسه ببينم اوضاش چه جوريه.

همين طور مستأصل بالاي سرم ايستاده بود با اون وضع از رفتن به جلسه سخنراني منصرف شديم و قدم زنان به سمت پارك همون نزديكي رفتيم بس كه عذرخواهي مي كرد گفتم چيزي نشه يه خراش سطحي يه.

كه يه هويي گفت: «من كه آزارم به يه مورچه ام نمي رسه چرا بايد باعث آزار عزيزترين كس زندگيم بشم».

منو ميگي هاج و واج فقط بهش نيگا مي كردم بعد هم اينقدر خجالت كشيدم كه سرمو انداختم پايين. كه اون گفت: «پريا ميشه به من نيگا كني؟» دفعه ي اول بود كه منو به اسم كوچيك صدا مي زد هميشه مي گفت خانوم ستوده وقتي سرمو بالا گرفتم ديدم چشمهاش از نم اشك برق مي زنه. با صداي آرومي گفت: «نمي دوني چقدر دلم مي خواست از نزديك به چشمات نيگا كنم، حالا مي بينم خيلي خوشرنگ تر از چيزيه كه من تو ذهنم حدس مي زدم». نگاهم رو دوباره دزديدم. فكر نمي كردم اينقدر رمانتيك حرف بزنه. اينقدر هم هيجان زده شده بودم كه دلم مي خواست پاشم از پيشش فرار كنم، صورتم داغ شده بود و قلبم داشت از جا كنده مي شد.

پريا ساكت شد، نگاهش كردم «خب بعد...» با شيطنت گفت: «بقيه اش سانسوريه...»

با اعتراض گفتم: «اگه تو پارك بودين، چيكار مي تونستين بكنين كه سانسور لازم داشته باشه، لوس نشو ديگه تعريف كن».

با لبخند گفت: «خب خصوصيه ديگه... اصلاً روم نميشه واست تعريف كنم».

از بازوش نيشگون محكمي گرفتم: «تعريف مي كني يا كبودت كنم؟»

با خنده و آخ و واي شروع كرد: «بالاخره حرف آخرشو زد گفت: «پريا دوستت دارم، مدت هاست دوست دارم و نهايت آرزوم اينه كه احساسم يكطرفه نباشه و تو هم دوستم داشته باشي».

من سكوت كرده بودم. راستش از شنيدن صداي گرمش كه با لرزشي از هيجان حرف دل رو به زبان مي آورد لذت مي بردم. اونم كه ديد من حرفي در جوابش ندارم آهي كشيد و ساكت شد. يه حال عجيبي داشتم. وقتي نيگا مي كردم مي ديدم كه از همون روز اول به نظرم خيلي خوب و باوقار رسيده بود يادته كه بهت مي گفتم. خلاصه قلبم كه مثل خودم ساكت نبود چنان به در و ديوار سينه ام مي كوبيد كه نفسم رو بند آورده بود. دلم مي خواست حرفامو بهش بزنم اما انگاري لال شده بودم يه مقداري ساكت نشستيم. بعد اون گفت: «بهتره ديگه بريم».

من هم نمي خواستم و هم نمي تونستم از جام پاشم. برگشت منو نيگا كرد و گفت: «سرد ميشه، سرما مي خورين بريم از داروخانه يه پمادي چيزي واسه صورتتون بگيريم، زودتر زخمش خوب شه كه شرمندگي من طولاني نشه».

به زحمت گفتم: حالم خوب نيست نمي تونم بلند شم».

طفلكي باز دستپاچه شد و گفت: «شايد فشارتون افتاده، من الان برمي گردم». رفت سريع دو تا آبميوه خريد آورد سر يكيشو باز كرد، ني گذاشت داد من. يكي دو مك زدم و كم كم حالم بهتر شد. گفتم: اميرآقا... گفت: جانم... باز نگاهمون افتاد تو چشاي هم. نمي دونم چقدر طول كشيد.

فقط تو سكوت به هم خيره شده بوديم. بالاخره هم امير سكوت رو با يك بيت شعر از حافظ كه زمزمه كرد شكست:

«نفس برآمد و كام از تو بر نمي آيد فغان كه بخت من از خواب در نمي آيد»

خنده ام گرفت. با ديدن لبخندم شجاع شد و گفت: «پريا، فقط بگو كه من مي تونم اميدوار باشم يا نه؟ اگه اميد داشته باشم حاضرم تا هر وقت بگي صبر كنم».

منم بيشتر طاقت نياوردم و گفتم: «امير آقا من الان ام مي تونم به شما جواب بدم. من هم شما رو دوست دارم. از همون اولين باري كه شما رو ديدم حس خوبي نسبت بهتون داشتم و اين صحبت ها و همراهي هاتون براي من كه تو اين شهر غريبم غنيمته و باعث شده كه بيشتر بهتون وابسته و علاقمند بشم».

تا اين حرفا رو شنيد گل از گلش شگفت. با لبخند گفت: «يعني اگه الان از شما خواستگاري كنم چه جوابي مي گيرم؟»

خندیدم و گفتم :" زود نیست؟" اونم خندید اما جدی گفت:"من از احساسم مطمئنم.اگه شما هم اطمینان دارین منو بییشتر تو بلاتکلیفی رها نکنین."

منم که از خدام بود و دلم از خوشی غنج میزد بله رو دادم و بچه مو از بلاتکلیفی در آوردم.

از هيجان پريدم توي بغل پريا و دوتايي افتاديم روي تخت.

آنقدر خنديدم و سر به سرش گذاشتم كه صداي مامان درآمد. پريا به نوعي نامزد دار شده بود. اين موضوع ضمن شگفتي باعث ناراحتي من نيز مي شد. احساس تنهايي مي كردم. همان حسي كه وقتي پريا را شيراز ترك كرده بوديم، داشتم دوباره برگشته بود. اين كه پريا براي هميشه از من دور مي شود.

دو روز بعد پريا هيجان زده سراغم آمد وگفت كه امير علاقه اش را با خانواده اش در ميان گذاشته و با رضايت آنها قرار است تا پريا به شيراز برنگشته بيايند خواستگاري. به او نگفتم از جريان خبر دارم. چون دايي ام شب گذشته به مادرم زنگ زده بود و موضوع علاقمند شدن امير به پريا را مطرح كرده و نظرش را راجع به پريا پرسيده بود. مامان هم كه پريا را خيلي دوست داشت تا جايي كه مي توانست از اخلاق و رفتار پريا تعريف كرد. زن دايي شب بعد به عمه جان عشرت زنگ زد و پس از احوال پرسي هاي متداول و تعريف زياد از پريا، اجازه گرفت براي امر خير مزاحم شوند. عمه جان جواب او را موكول به كسب اجازه از آقا مرتضي و آقاجون و پريا كرده بود. وقتي با پريا صحبت كرد و رضايت قلبي او را دريافت موضوع را باديگران در ميان گذاشت، سايرين نيز ايرادي در اين خواستگاري نمي ديدند، اين بود كه قرار خواستگاري رسماً گذاشته شد.

شور و شوقي آشكار در تمام زواياي خانه ي قديمي ما مي جوشيد و همه را در بر مي گرفت. شادي و نگراني توأمان عمه را در برگرفته بود. پوريا را فرستاد دنبال خاله صفورا. خاله صفورا پيرزن مهربان و رنج كشيده اي بود كه از سال هاي جواني مادربزرگم با او دوست و همسايه بود. در همه ي مراسم خواستگاري و عروسي و دعوتي ها و افطاري ها، دنبالش مي فرستادند. يكي به خاطر يك عمر دوستي با مادربزرگ بود و ديگر زبر و زرنگي خاله صفورا.

در شلوغي مجلس و گرماگرم كارها خاله صفورا مثل يك مهندس ناظر عمل مي كرد حواسش به همه جا بود. با بودن او مامان و عمه خاطرجمع بودند كه هيچ ميهماني پذيرايي نشده نمانده و يا هيچ آداب و رسومي از قلم نيفتاده است. آن قدر خوش صحبت بود كه همه حتي ما جوان ترها هم خواهان او بوديم. سالي چند بار به خانه ي ما مي امد و هر بار چند روزي مي ماند. خانم جون با خواهر خوانده اش حالي مي كرد در اين چند روز. همه ي اخبار و شايعات، عروسي ها و مرگ و ميرهاي محله ي قديمي شان را براي آنها مي آورد.

خاله صفورا رسيد و با زبان نرمش همه حتي پوريا را به كار كشيد. پوريا مجبور شد تمام باغچه ها را كه بعد از پاييز پر از برگ و خيلي نامرتب شده بودند، تميز و مرتب كند. گودال هايي را در باغچه ها كند و برگ ها را در انها چال كرد تا در زير خاك بپوسد و تبديل به گياخاك شود. تمام گلدان ها را نيز به زيرزمين برد تا سرماي دي ماه خرابشان نكند. من و مامان هم به كمك عمه و پريا رفتيم و خانه ي آنها را مانند خانه تكاني شب عيد از بيخ و پين بيرون ريختيم و پس از نظافت و گردگيري مجدداً چيديم. تمام روز مي شستيم، اتو مي زديم، شامپو به فرش ها مي كشيديم، پرده نصب مي كرديم و شيشه پاك مي كرديم. شب ها همراه پوريا و پريا در اطراف خاله صفورا مي نشستيم و از او مي خواستيم از جوانيش برايمان تعريف كند. خاله زندگي پر فراز ونشيبي داشت جوانيش را در روستا و در زمان قحطي گذرانده بود، هر شب گوشه اي از خاطرات تلخ و شيرينش را تعريف مي كرد وقتي خسته مي شد، خانوم جون كه تقريباً همسن و سالش بود و ساعت خوابش را مي دانست به ما مي گفت: «بچه ها پاشين برين خونه هاتون تا من و خاله هم بخوابيم».

يك شب كه از اتاق نشيمن خانم جون خارج شديم پوريا گفت: «فردا هم ورزش نمياين. چند روزه تعطيلش كردين ها» من گفتم: «نه نميايم، تو كه نمي خواي عروس سرما بخوره، شب خواستگاري آب بيني اش راه بيفته».

- «به قول خانوم جون، ديگه خريدارش خريده و فروشنده ش فروخته، اميرآقا حرف زده بايد پاي حرفش هم وايسه حتي اگه عروس فين فيني بهش بديم».

پريا با خنده اعتراض كرد: پوريا رو به من كرد و گفت: «تو چي، تو كه خواستگار پشت در نداري، آب بيني تم راه افتاد بي خيال».

از او خواستم تا بعد از خواستگاري پريا صبر كند.

***

سرانجام ميهمان ها رسيدند. عمه كه از صبح آن روز در آشپزخانه در تكاپو و فعاليت بود خانه را سرشار از بوهاي اشتهاآور كرده بود. وقتي با يا الله گفتن هاي آقاجون مهمان ها وارد شدند. پريا دستم را چسبيد. دستش سرد سرد بود، ولي نگاهش كه به امير افتاد، گونه هايش گل انداخت. همه از ديدار مجدد يكديگر آن هم به اين نيت مبارك خوشحال بودند.

دايي و پدر شوخي مي كردند و همه مي خنديدند. من هم از ديدن آنها و به خصوص مادربزرگ خيلي خوشحال بودم و كنارش نشستم. پريا چاي آورد و بعد از تعارف كردن كنار من و مادربزرگ نشست. در اثر شرم ذاتي اش چشمانش را به زير انداخته وگونه هايش گلگون شده بود. به نظر من زيبايي و معصوميتش در آن لباس ساده و روسري كرم خوشرنگش صد چندان شده بود.

نگاه هاي تحسين آميز زن دايي و سايرين هم نظر مرا تأييد مي كرد. پوريا ميوه تعارف كرد. نيم ساعتي به صحبت هاي متداول گذشت سپس مادربزرگ صحبت را به اصل مطلب سوق داد.

دايي هم دنباله ي صحبت مادربزرگ را گرفت و پريا را از آقامرتضي خواستگاري كرد. پريا دست من را گرفت و چنان فشار مي داد كه انگشتانم درد گرفته بود. آقا مرتضي هم بعد از حرفهاي مرسوم ريش و قيچي را دست بزرگترها سپرد.

آقا جون گفت: «همه ي شما مثل بچه هاي خودمين».

رو به مادربزرگ كرد و ادامه داد: «ما چند ساله با دختر شما توي يك خونه زندگي كرديم و كوچكترين ناراحتي يا بي احترامي از طرف ايشون يا خانواده ي شما نديديم. اميرآقا هم كه ماشاء الله از ديانت و نجابت و تحصيلات مورد تأييد همه ي ماست. پرياجون هم كه گويا تو صحبتي كه با مادرش داشته موافقت خودش رو اعلام كرده. اينه كه با اصل موضوع كه وصلت مبارك اين دو جوونه هم موافقيم. ساير موارد مثل مهريه و مسائل جانبي ديگه هم كه حل شده اس. سنگين گرفتن اين آداب و رسوم فقط باعث جدايي دختر و پسر و دردسر خونواده هاس.

خونواده ي ما هيچ وقت اين مسائل رو سخت نمي گيرن و نگرفتن چون به قول معروف:

ما براي وصل كردن آمديم ني براي فصل كردن آمديم

درسته علي آقا؟»

علي آقا شوهر پروين با لبخندي حرف هاي آقاجون رو تأييد كرد. خانواده ي عمه در ازدواج علي آقا و پروين نيز نهايت همدلي را با دامادشان كه تازه سر كار رفته و سرمايه ي خاصي نداشت، كرده بودند.

مادربزرگ در ادامه ي حرف هاي آقاجون گفت:

- «پريا جون تو اين مدت محبت همه ي افراد خونواده ي ما رو جلب كرده، خيلي خانوم، مهربون و فهميده اس. ارزش اون براي ما خيلي بيشتر از اين حرفاس.»

خانوم جون گفت:

- پس مباركه، پوريا چون مادر پاشو شيريني بيار كه وقتشه دهنمونو به سلامتي و خوشبختي اين عروس و دوماد شيرين كنيم.

همه كف زدند. پوريا شيريني تعارف مي كرد. من هم به اشاره مامان به آشپزخانه رفتم تا يك سري ديگه چاي بريزم.

پوريا داخل آشپزخانه شد و با ديس شيريني به سمت من آمد، با لبخند گفت: «بيا شيريني عروسي بخور كه شگون داره».

گفتم: «الان ميل ندارم».

- «مگه ميشه، بخور تا رازشو برات بگم».

يك دانه شيريني برداشتم. گفت:

- «بخور ... خب حالا بدون كه ويروس پريا واگيرداره چون اين شيريني بخت دختراي خونه مونده رو باز مي كنه».

كفرم درآمد: 

-«تو غلط كردي كه من خونه مونده ام. خودت چي كه چند سال از من بزرگتري و بوي ترشي ات مياد».

- «ميدوني كه پسرا هيچ وقت ترشي نميشن اونم من كه قالي كرمونم، سال به سال رو ميام».

خنده ام گرفته بود. پسر به اين پررويي و تكبر، نوبر بود.

سيني چايي رو برداشتم و تعارف كردم به پوريا كه رسيدم، زير لب گفتم: «قالي كرمون بفرمايين».چاي برنداشت. وقتي به چشمانش نگاه كردم، خيلي جدي بود و با نگاهش قصد داشت چيزي را به من بفهماند. فكر كردم لابد بدش مياد جلو دايي اينا سر بسرش بذارم.توی دلم پوفی گفتم و اخم مختصری چاشنی نگاهم کردم و از جلو پوریا گذشتم. آن شب زن دايي انگشتر زيبايي را انگشت پريا كرد به اين ترتيب نامزدي پريا و امير به صورت رسمي درآمد.قرار جشن عقدكنان را براي تابستان گذاشتند تا فاميل هاي دايي و زن دايي هم بتوانند با استفاده از تعطيلات به جشن آنها بيايند. 

فصل ششم

يادمان باشد از امروز خطايي نكنيم

گر كه در خويش شكستيم صدايي نكنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سر و پايي نكنيم

دو روز بعد مهمان هايمان رفتند در حالي كه پريا هم به خاطر شروع ترم جديد همراه ايشان مي رفت. دوباره خانه ساكت شد. خاله صفورا هم كه واقعاً كمك بزرگي براي ما بود به خانه اش برگشت، پروين و شوهرش علي آقا به ملاحظه ي عمه كه خسته و دلتنگ به نظر مي رسيد دو روز بيشتر ماندند. ولي با شروع رسمي كلاس ها پروين هم رفت. من و پوريا روزهايي كه هوا خوب بود پارك مي رفتيم و گاهي كه كلاس هايم ساعت اول صبح بود پوريا مرا مي رساند. يك روز كه از اتومبيل پوريا پياده شدم متوجه يك گروه پسر شدم كه نزديك در دانشگاه ايستاده بودند و به سمت ما نگاه مي كردند. با خودم فكر كردم شايد اتومبيل جديد پوريا كه مدل و رنگ زيبايي داشت نظر آنها را جلب كرده است. وقتي از كنار آنها مي گذشتم متوجه شدم دانشجويان ترم هاي بالاتر هستند. دانشگاه ما محوطه ي بزرگي داشت. قسمت جلو محوطه با نرده هاي فلزي از پياده رو جدا مي شد. سمت راست نيز ديوار مشترك با يك ارگان دولتي بود. روبروي در ورودي ساختمان اصلي دانشگاه قرار داشت و در سمت چپ آمفي تئاتر، سالن اجتماعات، رستوران و قسمت اداري در دو طبقه جاي گرفته بودند. در محوطه باغچه هاي بزرگي قرار داشت كه درختان كاج مطابق و بيد مجنون و چنار در آنها كاشته شده بود و اطراف باغچه ها را از يك سمت شمشادهاي كوتاه و گرد و از سمت داخل بوته هاي رز و گل هاي فصلي مانند بنفشه مي پوشاند. در كنار باغچه ها نيمكت هايي براي استراحت دانشجويان در ساعات فراغت قرار گرفته بود. در حال عبور از ميان باغچه ها به سمت در ورودي ساختمان بودم كه كسي صدايم زد. وقتي برگشتم نسرين را ديدم. نسرين يكي از بچه هاي كلاسمان بود كه با او از دوران دبيرستان آشنايي داشتم. ظاهري معمولي داشت ولي فوق العاده خوش سر و زبان و راحت بود. با همه از استاد گرفته تا دانشجويان دختر و پسر و كادر اداري و حتي نگهباني دانشگاه آشنا بود و گرم مي گرفت. او بالفطره از مهارت ارتباط با ديگران در حد بالايي برخوردار بود.

وقتي به من رسيد گفت: «سلام، چقدر تند راه ميري از نفس افتادم تا بهت رسيدم».

- «خب چه عجله اي داشتي آروم مي اومدي سر كلاس همديگر و مي ديديم».

- «آخه كنجكاو بودم ببينم با رامبد چه آشنايي داري؟»

- «رامبد كيه؟!»

- «رامبد راد. دانشجوي ترم شيش هم رشته ي خودمونه».

- «بگو ... مي بينم اسمش برام آشنا نيست، پس همكلاسمون نيست».

- «نباشه، همه ي دانشكده اونو مي شناسن». صدايش را پايين آورد: «علي الخصوص دخترا».

- «چطور مگه؟»

- «بابا يلدا خيلي پرتي، واقعاً سال داره تموم مي شه تو هنوز خوش تيپ ترين و باكلاس ترين پسر دانشگاه رو نشناختي؟!»

- «باور مي كني نمي دونم از كي داري حرف مي زني. خب حالا چرا فكر كردي من بايد بشناسمش».

- «آخه وقتي وارد دانشگاه شدي، من پشت سرت بودم متوجه شدم اون و گروهش وايساده بودن نيگات مي كردن بعد هم از بقيه جدا شد و دنبالت راه افتاد. برگرد نيگا كن، هنوز داره مياد».

- «داره ميره كلاسش، چرا دنبال من بياد».

- «حس ششم به من گفت قصدش تويي. حالا معلوم ميشه».

وارد راهرو شديم و به سمت طبقه ي سوم بالا رفتيم. وقتي از پاگرد پله ها مي پيچيديم توانستم شخص موردنظر نسرين را ببينم.

پسر قد بلندي بود. كاپشن شلوار تيره پوشيده بود، از بالا صورتش ديده نمي شد ولي پوست سفيدي داشت. وارد كلاس كه شديم، نسرين دوباره بيرون رفت و پس از چند دقيقه برگشت.

يواشكي گفت:

-« رفتم ببينم ميره پايين تا بهت ثابت كنم كه كلاسش اين طبقه نبوده و برگشته پايين. همچين جاخوردم وقتي ديدم كنار در كلاس پشتشو داده به ديوار وايساده. اونم تا منو ديد گفت: «خانوم، يه سئوالي داشتم ميشه بگين اسم اين دوستتون كه همراهتون بودن چيه؟»منم جواب دادم: «چرا از خودشون نمي پرسين؟»گفت: «لااقل بگين ازدواج كرده يا نه؟»منم گفتم صلاح نمي دونم آمارشون رو بدون اجازه شون كف دست شما بذارم و برگشتم داخل كلاس. حالا ديدي درست گفتم. با انگشت به بيني اش زد و گفت: اين شم مخصوص كارآگاهي من هيچ وقت اشتباه نمي كنه.»

هاج و واج مانده بودم، پرسيدم:

- «تو مطمئني كه از من مي پرسيد؟ شايد منظورش كس ديگه اي بوده».

- «مطمئنم».

- «من كه هنوز قيافه اش رو نديدم».

- «اين ديگه از گيجي خودته و اگر نه فكر نمي كنم كسي تو دانشگاه پيدا بشه كه رامبد رو نشناسه. مث گاو پيشوني سفيده، هم خوش قيافه و خوش تيپه هم وضع ماليش خوبه. ماشينش از شيكي تو دانشگاه تكه. متوجه نشدي؟»

- «نه، فكر مي كني چرا اين چيزها رو از تو پرسيد؟»

- «يه احتمالش اينه كه مي دونه كه من ميام به تو ميگم و اين طوري توجه تو جلب ميشه».

- «غلط كرده، به همين خيال بمونه».

جواب نسرين را دادم سرم را به جزوه ام بند كردم، ولي در واقع فكرم مشغول شده بود. كلاسمان كه تمام شد همراه بقيه بيرون آمدم و از پله ها به پايين سرازير شدم كه پايين پله ها چشمم به جوان تيره پوشي افتاد كه روبروي پلكان تكيه به در سالن داده بود. قلبم فرو ريخت و با حركت او به سمت خودم مطمئن شدم رامبد است.نفهميدم چرا وسط راه پله عقب گرد كردم و به سرعت پله ها را بالا رفتم. طبقه ي دوم توي سالن پيچيدم و جلوي يك تابلوي اعلانات ايستادم. در حالي كه بي هدف مطالب روي آن را مرور مي كردم به فكر آن بودم كه چه واكنشي در قبال اين قضيه بايد نشان بدهم تا ختم به خير شود و پيامدي به دنبال نداشته باشد.صدايي در كنارم پرسيد:

-« سلام، ببخشين ساعت دارين؟» 

خنده ام گرفت. انتهاي تمام راهروها ساعت هاي بزرگي نصب شده بود و همه آن را به خوبي مي ديدند. لبخند زنان به سمت صاحب صدا چرخيدم، رامبد بود كه او هم لبخند مي زد:

- «آره، درسته يك حيله ي قديمي و مسخره براي باز كردن سر صحبت با يك دختر خانوم».

لبخند روي صورتم خشك شده بود. خدايا اين پسر غريبه از كجا سبز شده بود و چرا توي اين همه دختر مرا نشان كرده بود. ادامه داد:

- «سلام عرض كردم».

- «سلام».

- «رامبد هستم. اعتراف مي كنم سعي كردم اسمتونو از زير زبون دوستتون بكشم اما موفق نشدم».

قد بلند و سفيد پوست بود. ابروان و چشمان تيره و بيني و دهان متناسبي داشت. همچنان خيره به او مانده بودم و در ذهنم دنبال جواب مناسبي مي گشتم. من كه به حاضر جوابي معروف بودم، حالا چه مرگم شده بود كه همه ي كلمات ازذهنم فرار كرده بودند. دستي به موهاي پرپشتش كشيد و گفت: «دوست دارم با شما آشنا بشم».

خودم را جمع و جور کردم و به زحمت آب دهنم را قورت دادم و اين بار جواب دادم:

-«دليلي براي آشنايي نمي بينم». و به سمت پله ها راه افتادم.

به سرعت همپاي من شد:

-«خب، لااقل ممكنه شماره تونو به من بدين يا حداقل اين شماره رو از من بگيرين، شايد نظرتون عوض شد مي تونم تلفني براتون توضيح بدم» و يك برگه ي يادداشت به سمت من دراز كرد. براي اين كه اين غائله قبل از اين كه كسي از همكلاسي هايم ما را ببيند ختم شود كاغذ را گرفتم و همچنان كه در كيفم فرو مي بردم از پله ها پايين رفتم.

وقتي به خيابان رسيدم كاغذ را باز كردم شماره ي موبايلش را نوشته و اضافه كرده بود: «حتماً زنگ بزنيد».

كاغذ را مچاله كردم و در جوي آب انداختم. آن شب به پريا زنگ زدم و برايش از رامبد گفتم و او گفت: «مواظب باش تا مطمئن نشدي چطور بشريه باهاش قاطي نشي».

خنديدم: «خاطرت جمع باشه، شماره شو انداختم دور، ولي خودمونيم عجب حرفه اي حرف مي زني ها».

خنديد و گفت:

- «يكي از دختراي هم ترممون ورد و ذكرش همين چيزاست. دائم تو نخ پسراي دانشگاه و دوست پيدا كردن و ازين حرفاس. تكيه كلام هاش رو گاهي ناخودآگاه به كار مي بريم».

- «ياد خانوم عزيزي افتادم يادته تابستون كه واسه خداحافظي رفتيم بهمون هشدار مي داد مي گفت دخترا و پسرا ترم اول كه وارد محيط دانشگاه مي شن، واكنش هاي مختلفي به اين تغيير محيط نشون ميدن. بعضي ها از دانشگاه به عنوان راهي براي رسيدن به هدف بالاي علمي و اجتماعي شون استفاده مي كنن اكثريت هم دنبال كلاس بالاتر ياشخصيت كاذبي هستند كه با تحصيلات بدست مي يارن. بعضي دانشگاه رو بنگاه زوج يابي و ازدواج مي بينند و عده اي هم كه فقط به دنبال خوشگذروني با جنس مخالف و وقت تلف كردن هستند».

- «خب. حالا تو بايد ببيني پسري كه پاپيچت شده از كدام تيپ آدماست».

- «اين كه ترمای آخرشه و اين مراحل ذوق زدگي ورود به دانشگاه رو رد كرده. بعدشم قضيه براي من اصلاً جدي نيست».

آن شب كه وارد تختخوابم شدم اميدوار بودم ديگه آن پسر را نبينم تا اين كه بخواهم شخصيتش را حلاجي كنم. اميدواري من خيلي زود به يأس مبدل شد. مجدداً رامبد را جلوي در دانشگاه در حلقه ي دوستان هميشگي اش ديدم. شرم قديمي ام به سراغم آمد. از اولين سال هاي بلوغ هميشه از رد شدن از جلوي پسرها خجالت مي كشيدم گاهي حاضر بودم كوچه اي را دور بزنم و كلي مسيرم را دور كنم ولي از كنار يك گروه پسر عبور نكنم البته هميشه وجود يك همراه اين قضيه را آسان تر مي ساخت و آن روز صبح نسرين مانند فرشته ي نجاتي نازل شد، چنان مشتاقانه به او سلام كردم كه گفت: 

-«چيه؟ كبكت خروس مي خونه. حق هم داري عزيزم، هاي كلاس ترين پسر دانشگاه رو در چشم به هم زدني تور كردي...»

توي حرفش رفتم:

- «اين چه حرفيه، به جان خودم نسرين اگه من تو باغ اين پسره بودم، تا تو نگفته بودي من حتي نديده بودمش».

- «باورت مي كنم. تو با اين جذابيت و خوش انداميت نيازي نداري تور پهن كني. پسرا همين طوري جذبت مي شن».

بعد با لحن مسخره اي ادامه داد: «من بدبخت بايد هي تو سر اين شيكمم بزنم و محكم كوبيد به شكمش و رژيم بگيرم بلكه اضافه وزنم از بين بره و تعطيلات عيد رو هم بايد بشينم يه تور كلفت درست و حسابي ببافم كه بشه باهاش يه شاه ماهي صيد كرد.»

خنديديم. ضمن اين صحبت ها از كنار رامبد و دوستانش گذشته بوديم و به يمن پرحرفي هاي نسرين سنگيني نگاه آنها را چندان احساس نكرده بودم. چند روزي هنگام رفت و آمد به دانشگاه يا 

در محوطه مرتب رامبد سر راه من سبز مي شد. حس مي كردم منتظر فرصتي است كه دوباره مرا تنها ببيند براي همين سعي مي كردم حتي المقدور با چند نفر يا دست كم با نسرين راه بروم تا اين كه يك روز نسرين گفت: «يلدا رحمي به حال اين عاشق دلخسته كن، التماس دعا داره».

گفتم: «كي؟»

گفت: «خودت رو به اون راه نزن، رامبد رو مي گم ديگه، ديروز از من خواست ازت شماره تو بگيرم ميگه كار واجب داره باهات».

گفتم: «كار واجب داره بياد بگه چرا معطله؟»

گفت: «دختر جون كار واجب بهانه ي ايجاد ارتباطه».

عصباني شدم: «اگه رابطه نخوام چي؟»

- «چرا آخه؟ اون خوشگل و خوش تيپه. پولدارم كه هست تو پسر بهتر از اون توي دانشگاه ديدي؟» و آه كشان اضافه كرد: «كاش دلش پيش چشم و ابروي من گير كرده بود».

- «تا تو خوشگلي رو در چي ببيني».

- «ظاهرش كه خوشگله باطنش رو هم تا باهاش حرف نزني متوجه نمي شي».

به فكر فرو رفتم. چه بايد مي كردم. گويا رامبد خيلي مصر بود كه با من حرف بزند و اين بي اعتنايي هاي من او را منصرف نمي كرد.

به فكر فرو رفتم. چه بايد مي كردم. گويا رامبد خيلي مصر بود كه با من حرف بزند و اين بي اعتنايي هاي من او را منصرف نمي كرد.

از لحاظ تيپ و قيافه هم كه بد نبود به قول نسرين جزو تاپ هاي دانشگاه بود، وسوسه مي شدم كه حرف هايش را نيز بشنوم و دليلش را از اين كه انگشت انتخابش را سوي من نشانه رفته بود بدانم. لااقل از اين موش و گربه بازي كردن ها راحت مي شدم. نسرين دوباره پرسيد:

«شماره تو بدم؟»

سرم را بالا گرفتم و با اشاره ي مختصري گفتم: «بده تا ببينم چي ميگه؟»

خنديد:

«خب، مباركه... متعجبم تو با اين دل دل كردنات چطور مي خواي سر سفره ي عقد بله رو بگي. لابد اينقدر ميري گل مي چيني و گلاب مي گيري و از اين چيزا كه عاقد بيچاره رو رواني مي كني».

بعد خندان از من جدا شد و رفت:

آن روز عصر رامبد زنگ زد، خيلي دستپاچه شده بودم حتي پشيمان بودم كه چرا اجازه داده ام نسرين شماره ام را به او بدهد. اما او با آرامش و خوشحالي صحبت مي كرد. گفت كه مي دانسته عصر شنبه كلاس ندارم بسكه مرا زير نظر گرفته همه ي برنامه ي كلاسي ام را حفظ شده و اين كه زيبايي من او را خيلي تحت تأثير قرار داده اما بيشتر از آن از وقار و خانمي من خوشش مي آيد و... نيمي از حواسم به حرف هاي او بود و نيمي به در اتاق.نگران بودم مادر ناگهاني در را باز كند. مثل كسي بودم كه در حال دزدي باشد و دايم نگران غافلگير شدن، اين بود كه به بهانه اي تلفن را قطع كردم. بلند شدم و جلوي آينه ي قدي اتاقم ايستادم. زيبايي من او را تحت تأثير قرار داده؟ به چهره ام در آينه طوري مي نگريستم كه گويا دفعه اولي است كه آينه گيرم آمده، از روبرو، از سه رخ، تمام قد، با لبخند، با اخم و... با خودم فكر كردم آيا به قول پريا من واقعاً يك سبزه ي قد بلند و جذابم؟ دختر توي آينه با لبخندي حرف پريا را تأييد مي كرد.

پس از آن پيامك هاي رامبد شروع شد، زيباترين كلام هاي عاشقانه را مي فرستاد و از من مي خواست پاسخش را بدهم. من هم كه تا به حال جملاتي چنين شاعرانه و سرشار از زيبايي و دلدادگي نسبت به خود نشنيده بودم احساسات متفاوتي را تجربه مي كردم كه تا آن زمان دركي راجع به آن نداشتم. گرم و سرشار از هيجان و احساس مي شدم، مي انديشيدم چه خوب است كه بداني يك نفر دوستت دارد و چنين جملات زيبايي را به قول خودش از تراوشات قلب عاشقش به تو بگويد.همراه با مستي سكرآور جملات رامبد با ذهني نيمه هوشيار درس مي خواندم، غذا مي خوردم و مي خوابيدم 

دركلاس كه بودم نقشه مي كشيدم هنگام برگشتن كمي معطل كنم تا بقيه بروند و دور از چشم كنجكاوشان رامبد را ببينم و كمي با هم صحبت كنيم.يك بار هم با اصرار فراوان مرا تا نيمه راه خانه رسانده بود. فقط شانسم گرفته بود كه اهل سحرخيزي نبود و گرنه حتماً هنگامي كه با پوريا به ورزش صحبگاهي مي رفتيم با پيامك هاي گاه و بيگاهش رازم را آشكار مي ساخت. زمستان سرد با گرماي كلمات عاشقانه ي رامبد به سرعت طي مي شد و سال نو نزديك بود.

مادر و عمه سرگرم خانه تكاني و خريد عيد بودند. روزهاي آخر اسفند پريا از شيراز آمد. پروين هم كه كلاس هايش تعطيل شده بود براي كمك كردن به عمه در كارهاي خانه و شيريني پختن به خانه ي عمه آمد. دوباره منزل ما شلوغ و پررفت و آمد شده بود اما اولين سالي بود كه من چندان از اين هياهوي آمدن بهار دلخوش نبودم، سكوت و تنهايي را بيشتر دوست داشتم زيرا زمزمه هاي سرشار از احساس رامبد آن را برايم به نحوي لذت بخش پر مي كرد.

در اولين فرصت پريا را به اتاقم كشاندم و حرف هاي زيادي را كه در طي دو ماه گذشته تلنبار كرده بودم برايش تعريف كردم. چنان با شرح جزييات از قد بلند، مدل مو و چشم و ابروي مشكي و لباس هاي آخرين مد و شيك رامبد گفتم كه اعتراف كرد ديگر با چشم بسته هم مي تواند او را تجسم كند بعد پرسيد:

- «پس قضيه خيلي جديه، كي ميان خواستگاري؟» 

سؤالش مرا به فكر فرو برد، رامبد هيچگاه از من خواستگاري نكرده بود. حتي اشاره اي هم به ازدواج و آينده مشتركمان نمي كرد. صحبت هاي او همه در حال خلاصه مي شد وقتي او را با پسر دايي ام، امير مقايسه مي كردم كه در اولين صحبت عاشقانه اش از پريا خواستگاري كرده بود، حس مي كردم بايد بيشتر در حرف هايش دقت كنم تا هدفش را از اين رابطه بفهمم.

آيا منظور او فقط يك دوستي ساده بود يا يك رابطه ي عاشقانه بدون هيچ هدف و آينده مشتركي. تصميم گرفتم در اولين تماس در مورد اين موضوع صحبت كنم و نظرش را بدانم.

ولي آن شب كمي گرفتار شدم، پدرم و ايمان روي يك كاردستي مدرسه ايمان كار مي كردند. مادر، امين را به اتاق برده بود تا برايش قصه بگويد و او را بخواباند. وقتي متوجه من شد صدايم زد:

- «يلدا، مياي امشب تو واسه ي امين قصه بگي؟ عمه ات با من كار داشت مي خوام برم پايين».

- «مامان، چرا شما چند تا نوار قصه براش نمي خرين خودتونو از اين قصه گفتن هاي شبانه خلاص كنين؟»

مامان از اتاق بيرون آمد و با لحن رنجيده اي گفت:

-«به نظر تو يه ضبط صوت و صداي يه غريبه جاي قصه گفتن منو ميگيره، از بچه گيهاي خودت يادت بياد بعد نظر بده».

بغلش كردم و گفتم:

- «دلخور نشين مامان، من الانم دلم مي خواد كنار امين دراز بكشم و شما قصه ي حسن كچل رو برامون تعريف كنين».

پيش امين رفتم كه با چشمان منتظر در تختش دراز كشيده بود. كنارش دراز كشيدم و گفتم:

- «عجب جاي گرمي داري ها، چه قصه اي دوست داري برات تعريف كنم».

گفت: «همون حسن كچل كه گفتي».

هنوز حسن كچل را به دختر حاكم نرسانده بودم كه امين خوابش برد.يواش از كنارش برخاستم و بعد از شب به خير گفتن به بابا و ايمان كه هنوز در حال خرابكاري روي كاردستي ايمان بودند به اتاقم رفتم. موبايلم را چك كردم، چند پيامك از رامبد داشت. اول يك جوك فرستاده بود و بعد:

- «خانوم ناز سلام، كجايي؟»

- «به من زنگ بزن».

چون مي ترسيدم صدايم بيرون برود، پيامك فرستادم:

- «شب بخير، چه خبر؟»

- «دلم تنگ شده مي خوام ببينمت».

- «هنوز كه سه روزه همو نديديم، فعلاً خيلي گرفتارم».

- «كوتاه، يك ساعت»

- «به چه بهانه اي تنها بيام بيرون. تو اين سرما كجا بريم؟»

- «به هر بهانه اي فقط بيا. خونه ي ما كسي نيست».

- «غيرممكنه».

- «چرا؟»

- «درست نيست».

پيامك هايش قطع شد و من به پيشنهادش مي انديشيدم. تاكنون چند بار از من خواسته بود كه به خانه اش بروم ولي هر دفعه به بهانه اي از اين موضوع شانه خالي كرده بودم. به مرور زمان از رامبد خوشم آمده بود، البته هنوز به آن درجه از شور و دلدادگي كه او در تماس هايش بروز مي داد نرسيده بودم ولي بهرحال دلم ازسنگ نبود آنقدر از عشق در گوشم زمزمه كرده بود و چنان زيبايي مرا مي ستود كه دلم را نرم و ذهنم را به تدريج پذيراي عشق و محبتش ساخته بود ولي دلم مي خواست اين همه دوست داشتن را در قالب شرعي و عرفي بريزد، آنگاه با آغوش باز به استقبال عشق شورانگيزش مي رفتم. غرق در خيالات بودم كه موبايلم زنگ خورد. آن سوي خط رامبد بود. بي صبرانه پرسيد:

-«چرا ميگي درست نيست؟ ميدوني دفعه ي چندمه دعوت منو رد مي كني؟»

با صداي آهسته كه از اتاقم بيرون نرود گفتم:

-«من كه قبلاً برات توضيح دادم، عقايدي دارم كه برام محترمه و يكي اش اينه كه پايبند دين و اخلاقم».

- «مگه من ازت مي خوام كار غيرشرعی بكني».

- «نه ولي من مي ترسم كه با تو تنها توي خونه باشم».

با اوقات تلخي گفت:

- «اين حرفت توهينه، يعني به من اطمينان نداري؟ تو چه طور شخصيتي از من تو ذهنت ساختي؟ فكر كردي من كيم؟»

- «من تو رو در حد حرفاي خودت مي شناسم نه خونواده تو ديدم نه از رفتار تو خونت خبر دارم. خيلي چيزهاست كه نمي دونم. به نظر تو عاقلانه است كه وارد خونه ات بشم؟»

- «اينطوري با من حرف نزن يلدا، من چند ماهه تمام وقتمو براتو گذاشتم. خودت مي دوني كه چقدر دختر و پسر دور و برم بودن، به خاطر تو از همه بريدم، تمام فكر وذهنم تويي، الان هم از دلتنگي بهت زنگ زدم و گرنه اينقدر دوستت دارم كه تو هيچ موردي با اصرار كردنام باعث اذيتت نشم و نمي شم فقط همين يه خواهشو ازت دارم مي خوام بدونم يك صدم من عشقي توي اون قلب كوچيكت هست؟ اگه باشه جواب نه بهم نمي دي».

- «پس يه پيشنهاد ديگه مو گوش كن. حالا كه اصرار مي كني صبر كن بعد از سال تحويل يه روز ميام. الان اينقدر خونه مون شلوغه و كار سرمون ريخته كه به هيچ وجه نمي تونم از خونه خارج شم».

- «اگه واقعاً قول بدي چند روز ديگه ام تحمل مي كنم».

- «باشه قول ميدم بيام».

صبح روز بعد مامان گفت: خانواده ي دايي زنگ زده اند و از آقا مرتضي تقاضا كرده اند اجازه بدهد پريا و امير را عقد كنند.آقا مرتضي هم پس از مشورت با عمه با پيشنهاد آنها موافقت كرده است. قرار شده خانواده ي دايي به همراه مادربزرگ از شيراز بيايند و عقد ساده اي تنها به نيت محرم كردن آنها انجام شود و مجلس و تشريفات عقدكنان در عيد سال آينده برگزار شود.

من وپريا با عشق به استقبال بهار مي رفتيم يا بازار بوديم و يا در خانه به تداركات سفره ي هفت سين مي پرداختيم. جوانه هاي نورس نوك شاخه هاي هلو را با شادماني بهم نشان مي داديم و به آقاجون و خانم جون در آماده كردن باغچه ها براي بذرپاشي كمك مي كرديم. آقاجون سفارش كرده بود چند جعبه گل بنفشه برايش آورده بودند و آنها را در كناره باغچه ها مي كاشت. با پريا از عشق مي گفتيم و من آخرين شعرهايم را كه پس از صحبت هاي پرشور رامبد مي نوشتم مي خواندم. تنها فرق ما اين بود كه پريا آزادانه و رها از دلدادگيش و آينده ي مشتركش با امير مي گفت و من در خفا و با ترديد از آينده مي گفتم. رامبد از من خواسته بود به خانه اش بروم واطمينانم را نسبت به او نشان بدهم، آنگاه از آينده صحبت كنيم.

در بدرقه سال كهنه و استقبال از سال جديد همگي در خانه ي آقاجون جمع شديم. اين رسم هر ساله ي ما بود كه در كنار سفره هفت سين خانم جون و با زمزمه ي قرآن خواندن آقاجون سال نو را جشن بگيريم. دسته جمعي دعاي تحويل سال را خوانديم و من غرق در نيايش بودم. با تمام وجود از خداوند خواستم هدايتم كند. ما انسان ها توانايي درك محدودي داريم كه علت آن قفس مادي بدن ماست. جسم ما روحمان را در بند كشيده و ادراك ما محدود به بعد ماديمان مي شود. اين است كه چون آگاهي و احاطه اي واقعي به صلاح امورمان نداريم و به قولي تنها جلوي پايمان را مي بينيم، خيلي از مواقع ممكن است تصميماتي در امور مهم زندگي بگيريم كه اصلاً حكمتي در آن نباشد و نه تنها ما را از مسير صحيح منحرف كند بلكه از تكامل وپيشرفت معنوي و رسيدن به هدف نهايي زندگي مان كه سعادت و جاودانگي است باز بمانيم. بنابراين هميشه بايد از خداوند هدايت بطلبيم كه داناي نهان است و آگاه به مصالح بندگان خويش و چون سميع و عليم و رحمن و رحيم است يعني نه تنها دعاي ما را مي شنود و صلاح ما را مي داند كه بنابر صفت مهرباني و بخشندگيش به يقين بنده اي را كه هدايت مي جويد، تنها و بدون راهنما رها نمي كند و دعايش را اجابت مي فرمايد. من با تمام وجود به صفات خداوند ايمان داشته و از صميم قلب آرزوي بهترين تصميم و بهترين تقدير را در سال جديد نمودم.

چند روز اول سال به ديد و بازديد گذشت. صبح هاي زيباي آغازين روزهاي بهار را با پوريا و پريا كه به جمع ما اضافه شده بود، پارك مي رفتيم. تنها باران يا برف مي توانست خللي در برنامه ي صبحگاهي ما ايجاد كند. شور عشق و انرژي جواني در رگهايمان مي جوشيد و طراوت و شادابي بهار همچون مغناطيسي ما را به طبيعت زيباي پارك دوست داشتني مان مي كشاند. تلفن هاي رامبد كماكان ادامه داشت اظهار دلتنگي مي كرد و با شيطنت مي گفت: اگر دير بجنبم و به ديدنش نروم عيدي كه برايم تهيه كرده به اولين دختري كه در خيابان ببيند خواهد داد. از طرفي موعد آمدن خانواده ي دايي محمود براي عقد پريا و امير نزديك مي شد. تصميم گرفتم قبل از رسيدن آنها به ديدن رامبد بروم تا ضمن اين كه مانع دلخوري بيشتر او شوم، عيدي را كه برايش تهيه كرده بودم قبل از اين كه مامان آن را كشف كند به او بدهم ولي چنان سرم گرم تفريحات و ديد و بازديدهاي عيد بود كه مدام نيتم را عقب مي انداختم تا شبي كه رامبد زنگ زد و گفت:

- «دلم برات تنگ شده، بيشتر از ده روزه كه نديدمت. دو سه روزه تنهام. خونواده ام رفتن دوبي. به منم خيلي اصرار كردن باهاشون برم ولي من به خاطر تو نرفتم. در حالي كه تو حاضر نيستي حتي يه ساعت به خاطر من وقت بذاري و از خونه بيرون بياي».

مدتي حرف زديم. اصرارش تأثيرگذار بود و بالاخره قرار شد فرداي آن روز به خانه اش بروم. خوشحال شد و به اميد ديدار فردايمان ارتباط را قطع كرد. نمي دانستم كه كار خوبي بود كه تقاضايش را قبول كردم يا نه. غرق در شك و ترديد خوابم برد.

صبح روز بعد با صداي ضربه ي سنگريزه هايي كه پوريا به پنجره ي اتاقم مي زد از خواب بيدار شدم. پتو را دورم پيچيدم و روي بالكن رفتم. صبح خيلي سردي بود. گفتم: 

- «سلام پوريا خيلي سرده، نميشه امروز رو بي خيال شي».

جواب داد: «نه، بيا پايين تنبلي ام موقوف».

به كندي لباس پوشيدم، كلاه و شال گردن و دستكش هم برداشتم دلم نمي خواست هنگام ملاقات با رامبد سرما خورده و فين فيني باشم.

پوريا ماشين را روشن نگه داشته بود تا گرم شود. با ديدن من گفت:

- «چه خبره بابا، زمستونو برگردوندي، پريا هم كه از زير پتوش بيرون نيومد».

- «حق هم داره به هر حال عروسه و حيفه همچين روزايي سرماخورده و مريض بشه».

پوريا كمي از اين طرف و آن طرف صحبت كرد و من كه غرق در فكر به دنبال بهانه اي بودم تا به قراري كه با رامبد گذاشته بودم برسم چندان توجهي به صحبت هاي او نداشتم سرانجام او نيز سكوت كرد و هنگامي كه از ماشين پياده مي شديم پرسيد:

- «يلدا چته؟ دوست داري برام بگي چي تو سرت مي گذره؟...»

- «چطور مگه؟...»

- «خيلي ساكتي كه از تو بعيده، معلومه فكرت خيلي درگيره».

سرم را پايين انداختم تا عدم صداقتم را از صورتم نخواند.

- «تو فكر ازدواج پريا و تنهايي خودمم».

- «پس ما بوقيم... تو خونه ي به اين شلوغي ادعاي تنهايي مي كني».

- «جدي باش پوريا».

- «جدي باشم ميگم كه مگه قراره تو توي خونه بموني – امروز و فردا تو هم از تنهايي درمياي».

نيمه شوخي نيمه جدي ادامه داد:

- «دختري به خوشگلي تو زياد تنها نمي مونه».

ذوق كردم:

- «هي پوريا، صدقه برات بدم راستگو شدي، دفعه ي اوله كه از من تعريف مي كني».

- «آخه جنبه كه نداري مي ترسيدم غرور بگيرتت...»

- «ا ... واسه همين بهم مي گفتي سوسك سياه كه غرور نگيرتم».

- «خب ديگه، اون كه مال چند سال پيش بود و از حق نگذريم اسم بامسمايي هم بود».

- در حالي كه مي خنديد دويد و من نيز با عصبانيت به دنبالش دويدم.

ساعت يازده صبح با رامبد قرار گذاشته بودم. كلي مغزم را كاويده بودم تا بهانه اي براي بيرون رفتن از خانه جور كنم كه كسي مشكوك نشود.

آخر با وسواس زياد لباس پوشيدم، آرايش ملايمي كردم، كفش هايي را كه دو روز پيش با پريا خريده بودم برداشتم و از پله ها پايين رفتم.

پايين بود و به عمه در آشپزي كمك مي كرد. پريا حمام بود. خانواده ي دايي محمود و مادربزرگ براي نهار مي رسيدند. مامان با تعجب پرسيد: «كجا؟»

گفتم: 

«- يك لنگه از كفش هايي كه خريدم پامو مي زنه، حسابي هم مي زنه، برم تا دير نشده عوضشون كنم».

مامان گفت: «بعد دو روز تازه فهميدي ايراد داره. مگه توي مغازه نپوشيده بودي؟»

- «چرا خب، نمي دونم چرا نفهميده بودم».

صداي ياالله گفتن پوريا آمد. مرا كه ديد گفت:

- «بيا كمك اين ليست خريد بي انتهاي عمه جونتو بياريم تو».

بعد جعبه هاي شيريني دستش را زمين گذاشت. من هم از خدا خواسته كه حواس مامان پرت شد رفتم و از صندوق عقب ماشين پوريا جعبه ي نارنگي را برداشتم كه از دستم گرفت:

- «برندار اينو برات سنگينه، تو اون نايلون كاهو و كلم رو بردار».

وقتي وارد خانه شديم پرسيد:

-«جايي مي رفتي؟»

برايش توضيح دادم. وسايل را توي هال گذاشتيم و من كه نگران گذشت زمان بودم جعبه ي كفشم را برداشتم و خداحافظي سريعي كردم.

مامان گفت:

-«زود برگشتي ها، بايد به پريا كمك كني».

پوريا گفت: «نگران نباشين زن دايي، اگه كاري با من ندارين، خودم يلدا رو مي برم كه زودتر برسه».

من بلند گفتم: «نه»

نگاه خانوم جون و مامان و عمه به سمتم برگشت.آرام تر ادامه دادم:

-«باعث زحمت نمي شم، حتماً عمه امروز كار زياد داره، خودم برم تو رو هم علاف كنم؟...»

عمه از آشپزخانه داد زد: «نه عمه جون، من با پوريا ديگه كاري ندارم، برين به سلامت. فقط پوريا به خاله صفورا زنگ زدم برو بيارش. بنده ي خدا ايام عيدي تو خونه تنهاس».

پوريا در حالیکه با لحن بانمکی غرولند میکرد:" چه برای من تعارفی هم شده،عمه زیاد کار داره ،تو رو هم علاف کنم..."زیر چشمی چشم غره رفت:" خانوم،ما عمریه علاف شما دو تا جغله ی این خونه ایم.امروزم روش "جعبه كفش را از دستم گرفت و راه افتاد.

پوريا جعبه كفش را از دستم گرفت و راه افتاد. من هم در حالي كه احساس گوسفند بودن بهم دست داده بود دنبالش راه افتادم. بعدها خيلي به ماجراي آن روز و حكمتي كه در آن بود فكر كردم.

سوار ماشين كه شديم پوريا پرسيد:

- «از كجا خريدين؟»

جواب دادم: «كفاشي پگاه».

- «اه، خوب پس بگو از آقاي داوودي خريدي. پس چرا اينقدر نگراني اون بنده ي خدا آشناس حتماً برات عوض مي كنه».

- «نه نگران نيستم، زيادم مهم نيست».

چشمم به ساعت ماشين بود، ده و چهل دقيقه را نشان مي داد. پوريا كه مرا مي گذاشت و مي رفت با يك تاكسي دربست به موقع به خانه ي رامبد مي رسيدم. به نزديكي مغازه كه رسيديم گفتم: «پوريا، همين سر چهارراه منو پياده كن كه بلوارو نمي توني دور بزني راهت دور ميشه».

- «من كه رفيق نيمه راه نيستم يلدا خانوم، برت مي گردونم.»

آخ بلندي گفتم: ترسيد: «چي شده؟»

- «مغازه تعطيله».

- «خب تعطيل باشه، عصر ميارمت يا فردا، ترسوندي منو»

- «اين موقع روز چرا اين تعطيله؟»

- «لابد كار بانكي چيزي داشته».

- «مي گم تو برو من يه كم قدم مي زنم تا بياد».

پوريا جلوي مغازه ترمز گرفت و نگاهي انداخت: چون حفاظ مغازه اش پايينه، فكر نمي كنم بعد از اين بياد و باز كنه. صبر كن بپرسم.»

قبل از هر واكنشي از سمت من، به سرعت پياده شد، وقتي برگشت توضيح داد:

- «همسايه اش ميگه فاميلشون فوت كرده دو سه روزي رفتن شهرستان. خوب شد پرسيدم و گرنه بازم همين راهو بايد الكي مي اومدي».

زير لب تشكر كردم. پرسيد «جاي ديگه ام كار داري؟»

گفتم: «نه»

- «پس چرا اينقدر به ساعت نيگا مي كني».

- «هيچي». و به سختي سعي كردم بغضم را فرو بخورم.

اين چه شانسي بود من داشتم. امروز همه از مامان و عمه و پوريا و مغازه دار عليه من متحد شده بودند تا من به قرارم نرسم. چاره اي نبود بايد بر مي گشتم و از رامبد عذرخواهي مي كردم. 

موبايلم زنگ خورد، شماره ي رامبد بود. دستپاچه شدم. چيكار بايد مي كردم؟ خيلي رسمي جواب دادم: 

- «بفرمايين».

- گفت: «نازخانوم، ساعت يازده اس، كجايي؟ مث اين كه تو خيابوني، آره؟...»

گفتم: «نخير آقا اشتباه گرفتين». و قطع كردم.

يه دقيقه بعد دوباره زنگ زد: جواب ندادم، پوريا پرسيد: 

- «چرا گوشي تو جواب نميدي؟»

- «همون شماره اس، اشتباهي مي گيره».

- «دس برنميداره، مي خواي من جوابشو بدم».

زنگ موبايل قطع شد و باز مجدداً زنگ خورد. جواب دادم:

- «من كه به شما گفتم اشتباه گرفتين». گوشي را بدون اين كه پوريا بفهمد خاموش كردم و در كيفم گذاشتم.

پوريا من را رساند و گفت:

- «ميرم دنبال خاله صفورا».

با كليد در را باز كردم و به سرعت به سمت اتاقم دويدم. مامان مرا ديد و صدا زد:

- «زود بياي پايين به پريا كمك كن».

- «چشم» در اتاقم موبايلم را روشن كردم و به رامبد زنگ زدم. از فريادهاي عصباني او كه در گوشي مي پيچيد به شدت جا خوردم. بدون اين كه فرصت صحبت و یا توضیحی به من بدهد، با فرياد گفت:

- «اين كاراي تو چه معني ميده؟ چرا گوشي تو خاموش مي كني؟ اگه نيت اذيت كردن منو داري كه هنوز نفهميدي با كي طرفي تا نيم ساعت ديگه بايد اينجا باشي. فكر كردي من مترسكم كه از صبح منو تو خونه كاشتي حالا ميگي نمي توني بياي. نيومدي بد مي بيني يلدا» و گوشي را قطع كرد.

هاج و واج مانده بودم. اين همان پسر جنتلمن و مؤدب توي دانشگاه است. هماني كه هر شب يك ساعت با نرمترين صدا زيباترين كلماتي كه يك دختر را تا عرش مي برد در گوش من زمزمه مي كرد. اشكهايم از عصبانيت و دلخوري و ناكامي مي ريخت.

چرا اينطور شد؟!... چرا حتي به حرفهام گوش نداد؟!

چرا اينطور شد؟!... چرا حتي به حرفهام گوش نداد؟!...

اين سئوال ها در سرم مي چرخيد كه پريا به در اتاق زد و با سر و صدا وارد شد:

- «تو كه افتخار نمي دي بياي پايين. من اومدم كمكم كني موهامو سشوار بكشم».

تا پريا را ديدم بغضم تركيد و گريه كنان به سمتش رفتم. سريع در را بست و من را در آغوش كشيد:

- «چي شده؟ چه خبرته؟!...»

اشكريزان ماجراي آن روز را برايش توضيح دادم. همانطور كه دستم را نوازش مي كرد، به فكر فرو رفته بود، سرانجام گفت:

- «يلدا، خدا باهات ياره. اگه نگي مثل خانوم جون حرف مي زنم بايد بگم خدا به قلب پاك و معصومت رحم كرده و از يك خطر جدي نجاتت داده. آخه دختر خوب با چه فكري تو يه خونه ي خالي با يه پسر جوون قرار گذاشته بودي. بعضي وقتا واقعاً فكر مي كنم عقل و مغزت تو پونزده سالگيت در جا زده. اين كار در حد سبكسريهاي دختراي تازه بالغ مي مونه. از تو بعيده، خدا رو شكر نتونستي بري».

- «پريا، فقط مي خواستيم بعد چند روز همديگه رو يه ساعت ببينيم و حرف بزنيم. بعد هم من به رامبد مطمئنم. اونقدر منو دوست داره كه كاري كه باعث ناراحتيم بشه نمي كنه».

- «مثل بچه ها حرف نزن، ديدي كه موقع عصبانيت يه وجه ديگه از شخصيتشو شناختي و اينقدر متفاوت بود. چقدر تعجب كردي؟ فكرشو مي كردي سرت داد بزنه يا تهديدت كنه؟ يه كم عاقل باش دختر، از كجا مطمئني كه هنگام تنهايي با تو، جنبه ي ديگه اي از خودشو رو نكنه، اصلاً يعني چي كه تهديد مي كنه؟ چه حقي داره؟»هق هق گریه ناشی از شوکی که به من وارد شده بود مهلتی برای پاسخگویی به سوالات او و پرسشهای بی امانی که به مغزم هجوم آورده بود نمی داد.

در حالي كه با عصبانيت برس را به زانوش مي كوبيد اضافه كرد:

«موبايلتو خاموش كن و صبر كن ببين چي ميشه. حالام آروم باش، اشكاتو پاك كن. اصلاً مي خواي تا من موهامو سشوار مي كشم، برو يه دوش بگير، حالتو بهتر مي كنه».

از پريا تشكر كردم و رفتم حمام، زير دوش ايستادم و آرزو كردم آب داغ، تمام غصه ها و نگراني هايم را بشويد و با خود ببرد. وقتي به اتاق برگشتم پريا موهايم را با سشوار خشك كرد. گفتم:

- «معذرت مي خوام، همچين روزي فكرت رو به هم ريختم».

جواب داد:

«فكرشو هم نكن، حالا بدو بريم پايين كه چند بار صدامون زدن».

تازه پايين رفته بوديم كه زنگ زدند. صداي يا الله گفتن آقاجون رسيد. با صداي خوشامدگويي پوريا فهميديم مهمان ها رسيده اند. همه شاد بودند و من به سختي خودم را كنترل مي كردم تا كسي پي به درون آشفته ام نبرد.

صبح روز بعد پريا و امير رسماً به عقد يكديگر درآمدند. هنگامي كه در محضر خطبه ي عقد آنها خوانده شد و امير انگشتر زيبايي را به انگشت پريا جاي داد من از خوشحالي ديدن سعادتي كه در چهره ي پريا موج مي زد اشك در چشمانم حلقه زد. وقتي براي تبريك گفتن به آنها كه در جمع فاميل احاطه شده بودند نزديك شدم پريا مرا در آغوش گرفت و زير گوشم گفت: «ميگن دعاي عروس موقع خوندن خطبه ي عقد مستجاب ميشه يلداجون من فقط براي خوشبختي تو دعا كردم». به چشمان مهربانش نگاه كردم و از محبت و صداقت نهفته در عمق چشمان زيبايش چنان متأثر شدم كه واقعاً اشكهايم بي محابا بر گونه هايم ريخت.

آن روز در میان شادی و نشاط همه و خودداری سخت من ازظاهر شدن بیقراری و آشفتگی ام رو به پایان می رفت.نهار را همگی به دعوت دایی در یک رستوران خوب خارج از شهر گذرانده بودیم و تمام عصر را دور هم خانه عمه به گفتگو و کاهی رقص بچه ها و ادابازی های بانمک پوریا که سعی میکرد امیر محجوب و قرمز شده از خجالت را به رقص وادارد گذراندیم.بابا و دایی که یعد از عذرخواهی از دیگران به خاطر محموله ی فرشی که رسیده بود از جمع جدا شدند ؛ سایرین هم کم کم پراکنده شدند.

غروب بود و من در اتاقم نشسته بودم. مامان و خانواده ي دايي به دیدن یکی از اقوام مادری ام رفته و پريا و امير هم اولین گردش رسمی دونفره شان را به بهانه ی سینما بيرون آغاز کرده بودند. تلفن زنگ زد و كمي بعد امين مرا صدا زد. نسرين بود. گفت:

«كجايي دختر، هر چه موبايلتو ميگيرم خاموشه. تلفن خونتونو به زحمت از بچه ها گير آوردم. اين رامبد منو كچل كرد. آدرس و شماره تلفنتو مي خواد».

دستپاچه گفتم: «بهش كه ندادي؟!»

- «نه بابا، بچه ام مگه، اول مي گفت مي خواد با خونواده اش خواستگاري بياد وقتي پرسيدم چرا از خودش نمي گيري؟ گفت: مي خوام سوپرايزش كنم. اما من به علتي كه بعداً واست توضيح مي دم باورم نمي شه. بالاخره عصباني شد و گفت: اگه تونستي باهاش تماس بگيري بهش بگو تا حالا دختري نبوده كه بتونه منو قال بذاره و چوبشو نخوره بالاخره مياد دانشگاه، اينقدر شايعه براش درست كنم كه آبروش توي دانشگاه بريزه و ديگه نتونه سرشو بالا بگيره. كافيه بگم چند روز از تعطيلات عيد رو با هم ويلاي شمال بوديم. خلاصه كلي خط و نشون كشيد من كه نفهميدم اصل قضيه چيه؟ چرا اينقدر عصباني بود؟»

من در حالي كه از ترس و نگراني اشك مي ريختم، قضيه آن چند روز را برايش بازگو كردم. با ناراحتي گفت:

«خداي من، خطر از سرت گذشته يلدا، آخه ميدوني من چي شنيدم. روز آخر امتحانات بود كه يكي از دوستام رو ديدم. همكلاس رامبده. از سال سوم با يكي از پسراي كلاسشون نامزدن. گفت: از نامزدش شنيده كه رامبد با دوستاش يه شرط بندي كلون كردن. قضيه شرط بندي هم اينطور شروع شده كه رامبد به خاطر محبوبيتش بين دخترا خيلي مغرور بوده و ادعا مي كرده مخ هر دختر سال اولي رو كه بخواد مي تونه بزنه. دوستاش هم ميگن ما يه نفرو انتخاب مي كنيم تو اگه راست ميگي مخشو بزن. شرط بندي رو هم در صورتي رامبد مي برده كه با دختره توي خونشون قرار ميذاشته و دوستاش رو خبر مي كرده تا اونا رو با هم ببينن يا از دختره فيلم برمي داشته. خلاصه چند روزي دم در دانشگاه و توي محوطه دختراي سال اولي رو زير نظر مي گيرن تا يكي رو كه هم خوشگل و مغرور بوده و هم با حجاب و با وقار به نظر مي اومده انتخاب مي كنن و به رامبد نشونش ميدن و ميگن اگه تونستي قبل از شروع كلاس ها تو سال جديد با اين دختر قرار بذاري شرط رو بردي. خلاصه دوستم مي خواست بدونه من اون دخترو مي شناسم، من حدس زدم قضيه مربوط به تو ميشه ولي راستش احساس كردم به رامبد علاقمند شدي و نخواستم تو پرت بخوره، گفتم شايد اون هم به تو علاقه داشته باشد و از خير اين شرط بندي بگذره، چرا من همه چي رو بينتون خراب كنم؟ 

بقیه ی حرفهای نسرین را نمیشنیدم.صدایش در هم می پیچید و تک تک کلماتش در گوشهایم، در سرم و در مغزم اکو می شد؛صدها صدا درونم را به لرزه در آورده بودند:"شرط بندی...شرط بندی...شرط بندی."

- " الو... يلدا، گوش ميدي، من شرمنده ام، حدس هم نمي زدم قصد اصلي اون چيه، ... الو... يلدا...»

گوشي را گذاشتم. هال دور سرم مي چرخيد. حرف هاي نسرين مانند آواري بر سرم خراب شده بود. خدايا ندانسته در چه دامي افتاده بودم. مانند كسي بودم كه در خواب راه مي رفتم و لبه ي پرتگاهي از خواب بيدار شود، هوشيار ولي كاملاً در مرز خطر. آن هم خطر بي آبرويي. بي آبرويي براي من، مني كه تا پيش از آشنايي با رامبد به هيچ پسري اهميت نداده و شأنم را بالاتر از آن مي دانستم كه به نگاه هاي معني دار يا متلك هاي پسرهاي محله و خيابان يا دانشگاه ارزشي قائل شوم يا حتي نگاهي سمت آنان بيندازم. اینقدر دور هال راه رفتم و به کلمات پژواک شده ی نسرین که مانند پتک نه تنها بر سرم که گویی بر تک تک سلول های بدنم کوفته شده بود فکر کردم و اینقدر بدون هیچ نتیجه ای سعی در تمرکز فکرم بر راه نجات ازین مخمصه ی دلهره آور داشتم که ناگهان متوجه شدم زمین زیر پایم می چرخد و من در هوا معلقم به زمین خوردم و فقط توانستم جسم سر شده ام راکمی به کناری بکشانم، منگ گوشه ای خزیدم. امين در اطرافم مي چرخيد و با من صحبت مي كرد. حتي ناي جواب دادن به سئوالات او را نداشتم، سرم درد گرفته بود و سنگيني خاصي روي قفسه ي سينه ام احساس مي كردم سپس حالت تهوع بود كه به سراغم آمد به دستشويي رفتم و عق زدم آنقدر تكرار شد كه ناچار به هال برنگشتم و داخل حمام روي صندلي حمام نشستم. ايمان و امين با نگراني صدايم مي زدند. ايمان پايين رفت و خانوم جون و مادربزرگ را خبر كرد، آنها آمدند و مرا كه ديگر رمقي در دست و پايم نمانده بود بلند كردند و روي كاناپه خوابانيدند. خانوم جون زير لب ان يكاد مي خواند و به من فوت مي كرد. خاله صفورا با ليواني چاي نبات بالا آمد و به اصرار كمي از آن را به من خوراندند ولي دوباره حالت تهوع به سراغم آمد و تلوتلو خوران به سمت دستشويي رفتم خانوم جون با نگراني به مادربزرگ گفت كاش مهين و محمود بيرون نرفته بودند. الان هيچ مردي تو خونه نيست تا يلدا رو به يك كلينيك برسونيم.» مادربزرگ به سمت تلفن رفت و شماره مي گرفت مي شنيدم كه مريضي مرا براي دايي توضيح مي دهد.

نگران به خانوم جون گفت: «محمود ميگه با اين ترافيك سنگين زودتر از يه ساعت ديگه خونه نمي رسن، بهتره آژانس بگيريم».

بعد سراغ من آمد و مانتو و روسريم را آورد و مثل يك بچه ي كوچك تنم كرد، بدنم يخ كرده بود از لرزي كه به تنم افتاده بود دندان هايم به هم مي خورد با كمك ايمان و مادربزرگ از پله ها پايين آمدم.

خانوم جون كه زودتر لباس پوشيده بود به سمت در حياط مي رفت كه با پوريا برخورد كرد صداي صحبت هاي سريع و نگران آن دو را مي شنيدم. خانوم جون همراه پوريا به سمتم آمد و گفت:

«خدا پوريا را رساند بياين بريم و به مادر بزرگ گفت:

«خانوم زراعتي شما زحمت نكشين من و پوريا مي بريمش».

خاله صفورا كه ساكت كناري ايستاده بود جلو آمد و گفت: «نه خواهر، شما هم بمونين خونه بهتره، بهرحال مهمون دارين و كم كم بچه ها از راه مي رسن شما نباشين نگران مي شن من همراهشون مي رم». خانوم جون شال بزرگ كاموايش را روي شانه هايم انداخت و گفت: «چه لرزي بهش افتاده».

پوريا گفت: «من و خاله صفورا مي بريمش، شما پيش بچه ها بمونين اولين فرصت بهتون تلفن مي زنم و خبر مي دم».

پوريا در را باز كرد و من با كمك خاله روي صندلي عقب نشستم خاله مرا به خودش تكيه داد و بازويش را دور شانه هايم حلقه كرد پوريا پتويي را كه از خانوم جون گرفته بود روي پاهايم انداخت و پشت فرمان اتومبيل نشست و حركت كرد. دیگر لرز نداشتم،برعکس به شدت گرمم شد.سعی می کردم پتو را از روی پاهایم کنار بزنم اما رمق در دستانم نمانده بود.کم کم گر می گرفتم.نفسم سنگین بود گویی سنگینی ناپیدائی روی قفسه سینه ام مانع رسیدن اکسیژن به ریه هایم شود، صدای پوریا را مي شنيدم كه با نگراني با خاله در مورد علت بيماري من صحبت مي كند.صداهايشان در سرم مي پيچيد و گم مي شد و صداي نسرين واضح و آشكار طنين انداخت:

«شرط بندي رو در صورتي رامبد مي برده كه با دختره تو خونشون قرار مي ذاشته ... دوستاش مي اومدن اونا رو با هم مي ديدن يا از خودشون فيلم برمي داشته... گفته آبروشو تو دانشگاه مي برم....كاري مي كنم نتونه سرشو بالا بگيره... چهره ي رامبد جلوي چشمم آمد. مي خنديد، خنده اش پرطنين و شيطاني بود. بعد قامت خمیده ی پدرم جای آن را گرفت دلشکسته و عصبانی خطاب به من داد زد: بي آبرو... صدايش با خنده ي رامبد در سرم مي پيچيد. مادرم غمگين گوشه اي ايستاده بود. صدايش زدم، نگاهم نمي كرد.

داد زدم: «مامان، غلط كردم... مامان... » در يك آن همه چيز در ذهنم به هم پيچيد و تاريك شد و سكوت همه جا را فرا گرفت.

وقتي به هوش آمدم دست نوازشگر و گرمي موهاي نم دار روي پيشاني ام را بالا مي زد. چشم هايم را به زحمت گشودم و از نوري كه يك مرتبه به چشمهايم تابيد پلك هايم را به سرعت بستم مادر بدنش را بين صورتم و نور درخشان لامپ حايل كرد. ناليدم: «مامان...» اشك در چشمان مهربانش حلقه زد: «يلدا، ... دخترم، يهويي چت شد؟ عصر كه حالت خوب بود...» پرستاري كه براي سركشي وارد اتاق شده بود وقتي ديد به هوش آمده ام با خوشحالي رفت تا دكتر را صدا بزند.

پرسيدم: «چي شده؟...»

مامان گفت: «منم هنوز نفهميدم چي شده و تو چرا به اين روز افتادي؟ چند ساعته بيهوشي. همه رو خيلي ترسوندي. نمي دوني پريا چقدر اشك ريخت، عروس بينوا».

با صدايي خراشيده گفتم: «بريم خونه...» 

- «نه عزيزم، زوده، سرم بهت وصله» دكتر داخل اورژانس شد. رو به من پرسيد:

- «چه بلايي سر خودت آوردي دختر؟»

بعد به مامان گفت:

- «جواب آزمايش هاش چيزي رو نشون نميده، شك داشتم چيزي مصرف كرده باشه».

مامان دستپاچه پريد تو حرف دكتر:

- «غيرممكنه دكتر، ما خانواده ي مقيدي هستيم».

- «البته، منظورم فقط مواد غيرمجاز نيست، مثلاً اگه قرص مسكن يا داروي ديگري خورده باشه كه بدنش به اون واكنش حساسيتي نشون بده مشابه همين حالات ديده ميشه. به هر حال اين موضوع طبق جواب آزمايش هايي كه ازش گرفتيم منتفي شده، بنابراين وقتي علتي در جسم باعث اين واكنش حاد بدن نشده مي تونه يك علت روحي داشته باشه. چيزي مثل يك شوك عصبي. شوكي كه يكباره به اعصاب وارد ميشه، بدن رو به دفاع وادار مي كنه، در مورد ايشون عكس العمل بدنشون به اين صورت بروز كرده، در هر صورت سرم كه تموم شد مي تونين ببرينشون خونه. من داروي تقويتي و آرام بخش براشون مي نويسم چند روز استفاده كنن و استراحت داشته باشن، انشاء الله مشكلي پيش نمیاد».

مادر همراه دكتر از اتاق خارج شد. چشمانم قطرات مايعي را كه از انتهاي سرم به داخل شيلنگ متصل به آن مي چكيدند و سپس رو به پايين سر مي خوردند، دنبال مي كرد. صداي پوريا مرا به خود آورد: «يلداجان، خوبي؟»

به سويش چرخيدم چشمان مهربانش به صورتم دوخته شده بود و مژه هايش نمناك بود. از بس عق زده بودم حس مي كردم گلويم ورم كرده و صدايم آهسته و خش دار شده بود، آهسته گفتم:

«مي خواي بگي تو هم واسه ي خاله سوسكه گريه كردي؟»

لبخند ملايمي زد: «اينقدر حالت بد بود كه ترسيدم براي هميشه از دستت بديم».

- «جدي ميگي پوريا؟»

دستی به پیشانیش کشید و کلافه گفت:"مثل کابوس بود بیهوشیت...همه رو شوکه کرد." بعد پرسید:

- « حالا ميگي چرا اينطوري شدي؟ برام مسئله اي شده. دكتر ميگه شوك عصبیه. چرا؟…!! " سکوتم را که دید فهمید نمیخواهم یا نمی توانم جوابی به سوالش بدهم ،سعی کرد لبخند بزند:"عروس شدن پريا اينقدر تو رو ناراحت كرده؟»

دستاويزي برایم داد که سعی کردم مثل خودش موضوع را به شوخی تمام کنم : «آره خودت گفتي خونه مونده شدم».

- «من اينو گفتم، گوشات عيب كرده. من گفتم نگران نباش، تو خوشگلي زود ردت مي كنيم بري».

- «پوريا... يه سئوالي بپرسم صادقانه جوابمو ميدي؟»

- «آره، مطمئن باش».

- «نظرت در مورد من چيه؟»

سعي كرد شوخي كند:

- «متأسفم كه بايد صادق باشم، در حال حاضر كه هيچ چنگي به دل نمي زني».

- «جدي باش ديگه... مي خوام بدونم منو چطور دختري مي دوني، مثلاً اگه يه روزي...»

با آمدن بابا و مامان حرفم را قطع كردم. بابا جلو آمد و پيشاني ام را بوسيد. كيسه نايلوني داروهاي من را در دست داشت. چقدر به نظرم خسته و دوست داشتني مي رسيد. من چقدر احمقم كه با آبروي چنين مرد زحمت كش و مهرباني بازي كردم.

اشك در چشمانم جمع شد: «بابا...»

- «جان دلم... بگو بابا...»

- «دوستتون دارم... ببخشين ناراحتتون كردم».

بابا بغض كرد و سرم را در آغوشش گرفت:

«نه عزيزم، اين حرفو نزن، همين كه به هوش اومدي و مسئله ي خطرناكي نبوده خدا رو صد هزار بار شاكرم».

مامان با گوشه ي روسري اشكهايش را زدود و گفت:

«نمي دوني چند تا نذر و ختم برات برداشتيم عزيزم، وضعيتت همه رو گيج كرده بود». بعد رو به پوريا گفت:

«آقا پوريا، خيلي ممنون كه تا حالا موندي، اين خاله صفورا بنده ي خدا خسته اس روي نيمكت داره چرت مي زنه، ببرش خونه، ما هم سرم يلدا كه تموم شد، ميايم».

شب از نيمه گذشته بود كه ما به خانه رسيديم، خانه تاريك بود فقط چراغ حياط را روشن گذاشته بودند وقتي از پله ها بالا مي رفتيم پرده ي اتاق پوريا تكان خورد. فكر كردم يعني هنوز بيدار است؟مسلماً در فكرش نيز نمي گنجد علت شوك روحي و مريضي من چه بوده؟ مادر مرا خواباند و قرص هايم را داد. با اين كه افكار ناراحت كننده مانند خوره مغزم را مي خورد، نفهميدم چگونه خوابم برد. صبح روز بعد با صداي مهربان مادربزرگ كه مرا صدا مي زد بيدار شدم. سلام كردم. مادربزرگ پيشاني ام را بوسيد و گفت:

«بهتري مادرجون؟ بيدارت كردم چون نخواستيم خداحافظي نكرده بريم».

با التماس گفتم: «چرا برين؟... چرا به اين زودي؟... مامان بزرگ خواهش مي كنم بمونين...»

به جاي مادربزرگ دايي كه وارد اتاق شده بود گفت:

«بليط رفت و برگشت داريم دايي، نمي تونيم بيشتر بمونيم. مرخصي امير هم تموم شده،...»

زن دايي و امير هم وارد اتاقم شدند تا خداحافظي كنند سعي كردم از جايم بلند شوم و بايستم اما سرم گيج خورد و نزديك بود بيفتم كه دايي بازويم را گرفت.

زن دايي گفت: «بشين يلدا جون...» اشكهايم سرازير شد:

«زن دايي جون، من معذرت مي خوام باعث ناراحتي همتون شدم. حالام كه مي خواين برين فرصت جبران نيست.»

زن دايي مرا بوسيد:

«اصلاً اين حرفا رو نزن، مريضي كه دست تو نبوده عقب بيندازيش. ما خيلي هم خوشحال شديم كه به خير گذشته. از خودت مراقبت كن كه براي مجلسشون بايد جبران كني».

امير هم جلو آمد:

- «پريا تو رو مثل پروين دوست داره. از حالا علاوه بر دختر عمه نقش خواهري كه ندارم هم تو بايد برعهده بگيري. پس زودتر خوب شو، تابستون كه برسه، تو هم در نقش خواهر عروسي هم خواهر داماد. بايد سنگ تموم بذاري...»

از صحبت هاي پر از محبت آنها غرق خجالت و شرمندگي شدم. آنها رفتند و من دوباره دراز كشيدم. مدتي بعد پريا بالا آمد. سيني صبحانه در دست دم در تعظيم كرد وگفت:

«سلام بانوي من»، سپس جلو آمد و گفت:

«در نقش ملكه ها بازي كردن چطوره؟ منم نديمه اتم و توي تختت واست صبحونه آوردم».

لبخند كمرنگي زدم:

«بذارش كنار پريا، هيچ اشتها ندارم».

«مگه ميشه، خانوم جون با دستاي مباركش برات شيربرنج پخته. كلي دعا و آيه ي شفا بهش خونده. بيا از آب پرتغالت شروع كن».

- «پريا، ديشبت رو خراب كردم، متأسفم، اولين شب زندگي مشتركت بود».

- «هيچ فكرشو نكن، حالا كو تا زندگي مشترك، فرصت زياد داريم. البته وقتي اومديم و ايمان جلو دويد و گفت: چه حالي داشتي، ترسيديم به پوريا هم كه زنگ زدم اول گفت حالت خوبه اصرار داشتم گوشي رو بده به تو، اونم مجبور شد بگه بيهوش شدي ديگه نمي دوني چه حالي شدم. خانوم جون نذاشت بيام پيشت گفت مهمون دارين زشته و گرنه امير حاضر بود منو بياره».

- «معذرت مي خوام پريا...»

- «به جاي معذرت خواهي يه كمي بخور. بعد هم تعريف كن چي شده من از امين پرسيدم چيزي خوردي اينطور شدي گفت نه داشته با تلفن حرف مي زده كه شروع كرده به گريه».

- «واي... به كس ديگه اي هم اينو گفت».

- «نه نترس... داشتم براي امين قصه مي گفتم بخوابه ازش پرسيدم اونم جواب داد كس ديگه اي نبود. حالا بگو قضيه چيه؟ شروع به شرح ماجرا براي پريا كردم. اشكهايم دوباره جوشيد و از گونه هايم فرو ريخت چقدر از ديروز اشك ريخته بودم!... ياد مثل هاي خانوم جون افتادم كه مي گفت چرا عاقل كند كاري كه باز آرد پشيماني. 

پريا در سكوت متفكر و اندوهگين گوش مي داد. براي چندمين بار پرسيدم:

«ميگي چه خاكي به سرم بريزم؟ فكرشو نمي كردم اين طوري بشه. خيلي آقا و جنتلمن بود، مؤدب و خوش اخلاق، وقتي برام از عشقش مي گفت قشنگ ترين زندگي رو جلوي چشمام مي ديدم. وقتي ازم تعريف مي كرد چنان كلماتي به كار مي برد كه حس مي كردم زيباترين دختر شهرم. حالا فكر كن كه تمام اون حرفا به خاطر اين بوده كه ثابت كنه ميتونه منو خر كنه و تونست. پريا من همين الان هم حتي جلوي خودم نمي تونم سربلند كنم چه برسه توي دانشگاه شايعاتي رو پخش كنه، اونطوري انگشت نماي آشنا و غريبه مي شم. اونوقت چيكار كنم؟

چطور تو محيط دانشگاه سرم رو بالا نيگه دارم... اي كاش هيچ وقت دانشگاه قبول نمي شدم... هق هق گريه كلامم را قطع كرد.

پريا همچنان در فكر بود. سرانجام گفت:

«بايد به بزرگترا بگيم، چاره اي نيست...»

از جا پريدم: «تو رو خدا پريا يه فكر ديگه بكن، نذار بابام يا آقاجون بفهمن. من بميرم بهتره تا اونا يه جور ديگه به من نيگا كنن. تو رو خدا...»

- «خيلي خب... آروم باش... خانم عزيزي چي؟ موافقي يه سر برم پيشش. در مورد پوريا كه راهنمايي هاي خوبي كرده بود. انشاء الله براي اين مورد هم يه راه حل عاقلانه اي نشونمون ميده... بيا تو صبحونه تو تموم كن من ميرم زنگ بزنم. به مامان هم ميگم ميرم ازش واسه زحمتي كه براي پوريا كشيده تشكر كنم».

عصر بود كه پريا برگشت. خانوم جون داشت دم كرده ي گل گاوزبان به خورد من مي داد. پرسيدم:

- «چي شد، خانوم عزيزي رو ديدي؟»

- «آره گفتم مريضي و گرنه با هم ديدنش مي رفتيم».

پريا تا غروب پيشم نشست، وقتي خانوم جون براي نماز مغرب پايين رفت با اشتياق پرسيدم:

- «چي شد؟ تعريف كن».

- «تمام جريان رو براش تعريف كردم. خيلي برات غصه خورد. گفت بهش بگو افسوس برگذشته خوردن خطاست. تصميم گيري صحيح الانه كه مي تونه آينده رو درست كنه. از چيزايي كه شما در مورد شخصيت رامبد گفتين برمياد كه پسريه كه با تكيه بر زيبايي خودش و ثروت پدرش تا حالا هر چي خواسته به دست آورده و هيچ وقت هیچ دختري دست رد به سينه اش نزده، اعتماد به نفس و غرور بالايي كه در اين مورد داشته باعث همچين شرط بندي شده. اينطور آدما شكست رو نمي تونن بپذيرن، عادت دارن هميشه پيروز ميدون باشن. براي همين به هر كاري دست ميزنن تا موفق بشن ولي به همون نسبت هم چون سختي نكشيده و همه چي رو بدون جنجال و مبارزه به دست آورده اگه بدونه براي دست يافتن به يلدا و برنده شدن تو شرط بنديش با مشكلي روبرو ميشه، زود جا مي زنه. اينه كه حتماً بايد توسط يكي از بزرگترهاتون كه ترجيحاً مرد هم باشه، دست و پاشو جمع كنين. يه مقدار تهديد به شكايت يا گوشمالي قانوني مي تونه اونو سرجاش بنشونه.

الان اون يلدا رو تهديد مي كنه چون طرف حسابش يه دختر كم تجربه و نجيب و آبرو داره، شخصيت اونو شناخته و مي دونه كه با تهديدش به بي آبرويي مي تونه به هدفش برسه ولي شما بايد قضيه رو برعكس كنين به يلدا بگو نگران نباشه اين قضيه حل مي شه ولي بعد از اين چشم و گوشش رو خيلي باز نگه داره».

گفتم: «من از اين هچل در بيام ديگه غلط بكنم به هيچ پسري نيگا كنم چه برسد حرف بزنم يا بهش فكر كنم. پسرا چي هستن؟...يه مشت اراذل پست».

پريا چشمانش را گرد كرد:

«يلدا، يه بلا نسبت كه بگو».

شرمنده شدم:

- «معذرت مي خوام پريا، دست خودم نيست يا خودم رو فحش ميدم يا به بقيه ناسزا ميگم. البته امير آقا و پوريا استثنان. ولي پريا مشكل اصلي سرجا شه، من واقعاً نمي تونم تو روي بابام يا باباي تو يا آقاجون نيگا كنم اگه حتي بويي از اين جريان ببرن، فكرشو بكن چقدر ديدشون نسبت به من عوض ميشه».

پريا گفت: «فكر اونشم كردم، با پوريا در ميون ميذاريم.»

با نگرانی جیغ خفه ای زدم:

- «نه... بهش نگي، اونوقت راجع به من چي فكر مي كنه؟»

عصباني شد:

«پس ميگي چيكار كنم؟ به سوپري سرمحل بگم؟ آخه از دست خودمون كه كاري بر نمياد. خانم عزيزي هم گفت طرف حسابش بهتره مرد باشه. پوريا شرايط رو درك مي كنه. يادت رفته خودش چقدر با قضيه ي فريما مشكل داشت. مطمئن باش بهترين گزينه پورياست».

یکساعتی با پریا حرف می زدیم و او سعی داشت مرا مجاب کند که چاره ی دیگری جز کمک گرفتن از پوریا نداریم.در عین مخالفتم که بیشتر ناشی از شرمندگی بسیار از غلطی بود که کرده بودم ،منطق حکم می کرد که ناچاریم پوریا را هم در جریان بگذاریم.از پریا خواستم تا به هر نحوی که صلاح می داند موضوع را مطرح کند و باز ساعتی به سبک سنگین کردن جملاتی گذراندیم که او باید به پوریا می گفت تا حس غیرت او و آبروی من تا کمترین حد خدشه دار شود.

شب كه پوريا به خانه آمد، پريا پايين رفت. من قرار و آرام نداشتم، از واكنش پوريا و از برخوردي كه بعد از آگاهي پيدا كردنش به اين موضوع با هم داشته باشيم نگران و شرمنده بودم.

بيشتر از يكساعت طول كشيد تا پريا در اتاقم را زد و وارد شد. قبل از اين كه سئوالي بپرسم صداي پوريا را شنيدم كه با مادر احوالپرسي مي كرد و بعد حال مرا پرسيد. مادر تشكر كرد و گفت: «بهتره، بيداره اگه دوست داري حالشو بپرسي».

به سرعت دراز كشيدم و پتو را تا سرم بالا بردم. 

پوريا وارد اتاق شد و به پريا كه كنار من روي لبه ي تخت نشسته بود گفت: «زن دايي كه گفت بيداره».

پريا چيزي نگفت ولي احساس كردم با اشاره با هم حرف مي زدند. پوريا روي صندلي نشست و گفت:

«خب، من اينجا مي شينم تا بيدار شه».

پريا خنديد: «يلدا، پاشو حتي وقتي خجالت كشيدنم نداريم من پس فردا بايد برگردم شيراز، كلاس هاي خودت هم دو سه روز ديگه شروع ميشه. پوريا يه راه حلي پيدا كرده، پاشو».

كمي اميدوار شدم، پريا پتو را از روي صورتم پايين كشيد. بلند شدم نشستم ولي خجالت مي كشيدم سرم را بلند كنم.

سنگيني نگاه پوريا چهره ام را گلگون ساخته بود. چند لحظه اي به سكوت گذشت. ورود پدر به اتاق سكوت را شكست.

پدرم وارد اتاق شد و پس از سلام و احوال پرسي با پريا و پوريا كنار تختم نشست. دستم را گرفت و گفت:

«چطوري بابا؟ بهتري...» لحنش مهربان بود. سال ها بود كه پدر با اين توجه و مهرباني با من حرف نزده بود. چرا ما آدم ها بايد واقعاً درد و مصيبت را حس كنيم تا قدردان نعمت هاي خدادادي مان شويم. گويا بيهوشي ناگهاني و چند ساعته ي من پدر را به صرافت اين موضوع كه دختري دارد در سن نياز به صحبت و توجه پدرانه ي وي انداخته بود. مهر خاموشي كه هيچگاه ابراز نكرده بود در دلش شعله ور گشته و من آن را از خلال نگاه هاي غمگين و صداي مهربانش در ميافتم و چون تشنه اي كه قدر قطره قطره هاي آب را مي داند، مهربانيش را مزه مزه مي كردم و آنگاه به روح تشنه ام مي سپردم.

اشك هاي غصه و خجالتي كه تمام وجودم را در برگرفته بود با ديدن مهرباني ديرهنگام پدر مجالي براي سرريز شدن يافتند و بي محابا بر گونه هايم باريدند. پدر گفت:

- «يلدا چي شده؟ چه دل نازك شدي بابا...» و من را بغل كرد.

سرم را روي شانه اش گذاشتم. وجود شرمنده ام طاقت نگاه كردن به پدر و پوريا را نداشت. بعد از چند دقيقه مادر براي آنها چاي آورد. پدر من را از خودش جدا كرد و گفت: من هنوز دستهام رو نشسته ام». و بيرون رفت. مادر به پوريا چاي تعارف كرد و به دنبال پدر از اتاق خارج شد. پريا دوباره كنارم نشست و گفت: «خوب پوريا، براي يلدا نقشه ات رو بگو شايد آروم ترش كنه».

پوريا ساكت بود. بالاخره سرم را بلند كردم و نگاهم در چشمانش افتاد كه غمگين بود ولي سرزنش بار نه. گفتم:

- «پوريا، دلم مي خواست مرده بودم و اين خجالتي رو كه الان از روي تو دارم نصيبم نمي شد».

آرام خواند:

«اگر غم لشگر انگيزد كه خون عاشقان ريزد من و ساقي به هم سازيم و بنيادش براندازيم»

پريا با تعجب و شیطنت گفت:

«داداشي، عجب طبع لطيفي داشتي و رو نمي كردي».

پوريا لبخند زد و سعی کرد مانند پریا لحنش را شوخ کند، گویا هردو فشار روانی که بر من بیچاره وارد می شد را درک می کردند و با شوخی سعی در تعدیل آن داشتند :

«من خيلي استعدادها دارم كه رو نمي كنم مثلاً استعداد حال گيري از بچه هاي مايه دار و ننر رو. يلدا هيج خيالت نباشه. قول ميدم تا فردا شب قال اين قضيه رو بكنم، ديگه فكرش رو هم نكن فقط يه قولي بده...»

- «چه قولي؟»

راست توي چشم هايم نگاه كرد و گفت:

«دفعه ي ديگه كه هوس عشق و عاشقي به سرت زد، زودتر از اين ها به من بگو تا آمار طرف رو برات در بيارم».

از خجالت سرم را پايين انداختم:

«مطمئن باش دفعه ي ديگه اي در كار نخواهد بود چون از هر چي پسره بيزارم».

هنوز جمله ام تمام نشده بود كه پريا سقلمه ام زد، سريع گفتم:

«بلا نسبت شما و امير آقا».

پريا و پوريا خنديدند و پوريا گفت:

«خب با توجه به تجربه ي من، الان بايد اين حرفا رو بزني ولي كم كم فراموشي سراغت مياد و نظريات پر شورت رو عوض مي كني».

پريا حرفش رو قاپيد:

«يعني تو نظرت عوض شده، تعريف كن، يالا».

پوريا با خنده گفت:

«عجب نكته سنج شدي حالا من يه چيزي گفتم. پاشو بريم تا يلدا بخوابه. منم فردا خيلي كار دارم».

صبح روز بعد پريا بالا آمد، لباس پوشيده و آماده ي بيرون رفتن بود.

پرسيدم: «جايي ميري؟»

- «آره، با مامان ميريم يه مقدار خريد كنيم، تولد امير هم نزديكه مي خوام واسش هديه بخرم».

- «پوريا بيدار شده؟»

- «آره بابا، يك ساعتي هست بيرون رفته گفت تا ظهر نقشه شو كامل كنه با ما در ميون ميذاره».

- «ديشب كه بهش گفتي چي گفت؟ من فكر مي كردم عصباني بشه. خيلي مي ترسيدم».

- «آره، منم با شناختي كه ازش دارم خيلي با احتياط و كلي صغري كبري چيدن موضوع رو تعريف كردم. البته عصباني هم شد. خيلي، ولي بيشتر از كار تو از دست اون دوستت نسرين. كلي التماس كردم باهات اوقات تلخي نكنه. به گمانم اشكهايي كه تو بغل دايي ريختي دلشو نرم كرد. خيلي خب، حالا سر تو به كتابي، فيلمي چيزي بند كن تا ظهر بشه ببينيم ميخواد چيكار كنه».

- «مي ترسم دعوا و كتك كاري راه بندازه».

- «فكر نكنم، خوبي پوريا اينه كه چند ساله تو بازار كار مي كنه و تجربه ي بيشتري تو اين كارها به نسبت اون پسره، رامبد داره».

سپس خداحافظي كرد و رفت. من هم كه هنوز موقع راه رفتن سرگيجه داشتم روي تختم ماندم. هيچ چيز مثل آمدن خانوم جون به همراه خاله صفورا نمي توانست گذران ساعت هاي انتظار را براي من به آساني سرعت ببخشد. خانوم جون يك كاسه پر از مغز بادام دستش بود. مغزها را در آب خيسانده بود و حالا تك تك آنها را بين دوانگشت شصت و سبابه اش مي ماليد تا پوست قهوه اي شان جدا شود. خاله هم مغزهاي پوست گرفته را با چاقو خلال مي كرد.

پرسيدم:

- «خلال بادام براي چي مي خواين؟»

خانوم جون توضيح داد:

- «مامانت ديگ شله زرد نذر كرده بود خوب شي. حالا كه بهتري قراره درست كنه بين همسايه ها پخش كنيم.»

- «من باعث زحمت همه شدم، ببخشين».

خاله صفورا گفت:

- «نه عزيزم، الهي عمرت طولاني باشه». بعد رو كرد به خانوم جون و گفت: 

«خوشگلي يلدا و اين رنگ پريده ي امروزش منو ياد خدا بيامرز مهرانگيز انداخت، ازش يادت مياد نصرت خانوم؟

خانوم جون سرش را با افسوس تكان داد:

- «آره طفلي چه الكي الكي، سر جووني و بهار عمر، پرپر شد».

من پرسيدم:

- «مهرانگيز كي بود؟ من مي شناختمش؟»

خاله صفورا گفت:

- «نه مادر، عمر تو قد نميده اون خدا بيامرز از عمه عشرتت بزرگتر بود، مگه نه نصرت جون؟»

- «آره، موقع مرگش، عشرت شش ساله بود.» بعد رو به من كرد و گفت: «دختر همسايه مون بود. ما و صفورا تو يه خونه زندگي مي كرديم».

خاله صفورا پريد تو حرفش:

«تازه با صاحبخونه».

- «آره صابخونه مون دو تا اتاق تو در توي اونطرف حياطشو با زيرزمينش كه به جاي آشپزخونه اش بود برا خودش نگه داشته بود و دو تا اتاق اين طرف رو يكي به ما و يكي هم به خدا بيامرز آقا ماشاء الله شوهرخاله صفورا اجاره داده بود. آن موقع سر اتاق ها يك جاي كوچكي شبيه انباري مي ساختند كه بهش صندوق خونه مي گفتند. معمولاً يا به جاي آشپزخونه از اون استفاده مي كرديم يا جاي رختخواب و صندوق لباس و وسايل اضافي مان بود. خلاصه هر كدام از ما با چند تا بچه ي كوچيك همچين جاي كوچيكي زندگي مي كرديم».

خاله دوباره آمد وسط:

«بس كه تجملات كم بود ننه، يك زيلو و دو دست رختخواب چند تا بالش و پشتي و يه كم وسايل پخت و پز. زندگي خيلي آسون تر بود، به همون نسبت فشار هم روي مردها كمتر بود. همه شادتر بودند حالا چي، سعيد من از صبح سحر تا بوق سگ كار ميكنه، زندگي شون عالي، همه چي فراهم، ولي زنش دايم سردرده، همش ميگه اسپرس دارم».

خنديدم: «استرس، خاله جون».

خاله هم خنديد: «همون كه تو ميگي قربون خنده هات برم. نصرت جون حرفت يادت نره از مهرانگيز مي گفتي؟»

خانم جون ادامه داد: «آره مي گفتم. همسايه ي بغلي ما بودن البته اونام مستأجر بودن. باباش راننده ي بيابون بود و بيشتر وقتا نبود. مي گفتن طرف زاهدان يه زن ديگه داره. اتفاقاً اين زنش كه مادر مهرانگيز باشه خيلي هم قشنگ بود. بعضي مردا اينن ديگه، قدر نعمت نمي دونن...»

خاله صفورا: - «خوشي مي زنه زير دلشون».

- «بچه هم زياد داشتن، چند تا پسر چند تا دختر يادم نيست.»

خاله پريد وسط حرفش:

«شيش تا بودن چهار تا دختر دو تا پسر».

- «آره، مهرانگيز دختر بزرگه شون بود، همه ي بچه ها به مادره رفته بودن خوشگل بودن به خصوص مهرانگيز كه تو قد افتاده بود، بلند و كشيده، چشمي و ابرو مشكي، كمر باريك، پوستش به سفيدي برف بود».

گفتم: «پس زيادم شبيه من نبوده» و در دلم براي اولين بار به سفيد پوستي كسي غبطه نخوردم.

خاله گفت: «آره مادر دور از جونيت باشه، ماشاء الله تو با نمك تري.»

خانوم جون ادامه داد: 

- «مادر مهرانگيز خياطي مي كرد، اون موقع ها با چرخ پايي كار مي كرد. چرخ برقي هنوز تو بازار نبود. بعضي هم كه چرخ خياطي دستي داشتند. باباهه هم كه شش ماه، يه سال، يكبار مي اومد.»

خاله كامل كرد: «يه بچه واسه بيچاره درست مي كرد و مي رفت».

خانوم جون نگاه چپي به خاله صفورا كرد كه او هم محلي نگذاشت و ادامه داد:

«خلاصه زندگي شون به سختي مي گذشت، تا اين كه پدرش بعد يك سال با يكي از دوستاي بيابونش اومد. يه مردي بود سن هاي خودش. سياه و زمخت و جا افتاده. مهرانگيز رو به دويست تومان به مرده دادن. مهرانگيز نمي خواستش خيلي گريه زاري كرد. ولي مردا حرفاشون رو تموم كرده بودن. مهرانگيز رو عقد كردن، طرف يه هفته اي بود بعد رفت كه شيش ماه ديگه بياد عروسش رو ببره شهرشون. به نظرم اهل همون طرفاي زاهدان بود. درسته نصرت خانوم؟»

خانوم جون ادامه ي صحبت را گرفت:

- «آره، همشهري زن دوم باباي مهرانگيز بود. خلاصه چند ماهي گذشت. متوجه شديم مهرانگيز خوب راه نمي ره. طفلكي مي لنگيد ولي هيچي به روش نمي آورد.مادرش هم اينقدر گرفتار خياطي هاي مردم و تر و خشك كردن بچه هاي قد و نيم قدش كه از سر و كولش بالا مي رفتن بود كه ديگه مهرانگيزو نمي ديد چش برسه بگه مادر دردت چيه؟ بالاخره وضع دختره طوري شد كه دولا دولا راه مي رفت و از درد ناله مي كرد تا اين كه مجبور شدن بيچاره رو درمونگاه ببرن. معلوم شد يه غده از كشاله ي رون دختر بيچاره دراومده و هي بزرگ و بزرگتر مي شه. طفلكي شرمش مي شده به مادرش چيزي بگه. روش هم نمي شده جاي غده رو به كسي نشون بده. خلاصه جراحيش كردن و گويا غده ي چركي بود مي گفتن چركش رو خالي كردن. روزي كه از بيمارستان آوردنش ما رفتيم ديدنش. طفلي بعد مدت ها صاف دراز كشيده بود. گفت: راحت شدم، چقدر اين چند ماهه درد كشيدم. ولي بعد از اون ديگه نتونست از جاش بلند شه. نامه نوشته بودن باباش اومد. يه مقدار از پولاي مهريه اش رو داد براش جهيزيه خريدن و تو يكي از اتاقاي خونه چيدن. مي خواستن دلش خوش باشه ببينه كه جهيزيه اش درسته بلكه حالش بهتر بشه. حتي يه روز چند نفري زير بغلشو گرفتن بردنش توي اتاقش چند ساعتي بود بعد باز برش گردوندن تو رختخوابش. طفلي بچه همون شب تموم كرد. هنوز چهارده سالش تموم نشده بود».

- «چرا؟»

- «نفهميدیم مادر، شايد عفونت رو دير خالي كرده بودن به خونش زده بوده. چه مي دونم. كسي پيگير نشد. نمي دوني غريبه و آشنا واسه اين بچه چه جوري گريه مي كردن».

خاله صفورا تأييد كرد:

- «يادته باباهه بعد مرگش چه اشكي مي ريخت، اينقدر سرش رو به ستون ايوون كوبيد كه سرش شيكست و خون راه افتاد. چه سود، دختر مث دسته گلش رو به دست خودش پرپر كرد».

چه داستان دردناكي بود. بغض گلويم را گرفته بود. چيزي در اين ميان فكرم را ناراحت مي كرد. خاك بر سرم، چه مرگم شده بود؟ آخر داستان مهرانگيز مرا ياد پدر مي انداخت. 

صداي اذان كه بلند شد، خانوم جون و خاله صفورا براي نماز اول وقت بلند شدند و پايين رفتند. فرصت را مغتنم شمردم وبه پوريا زنگ زد

از فرصت استفاده کردم و به پوریا زنگ زدم.وقتی سلام کردم و جواب داد به من من افتادم.هنوز از ماجرایی که اتفاق افتاده بود خجالت زده بودم.گویا از سکوتم حال بدمو حدس زد چون بیشتر منتظر نماند و گفت: خوب شد زنگ زدی ،کارت داشتم.ازت میخوام به این پسره زنگ بزنی.

نیازی نبود اسمش را بیاورد ،همانطور که او تمایلی به بردن نامش نداشت من هم حتی از اسمش مانند همه ی خاطرات و تداعی هایی که ازو برایم مانده بود فراری و بیزار بودم برای همین از شنیدن جمله ی پوریا ساکت و وحشتزده ماندم.

پوریا گفت: الو، یلدا...هستی؟

- آره...به سختی خودم را کنترل کردم:چرا باید زنگ بزنم؟باور کن اصلا دلم نمیخواد حتی صداشو دوباره بشنوم.

- -خب درک می کنم اما واقعا ناچاری...باید باهاش یه قرار بذاری ، ضمن اینکه آدرس خونه شم میخوام.

- - آدرس خونه شو دارم بهت میدم.

- - بازم باید یه قرار باهاش بذاری.دس دس نکن یلدا ، نقشه ای براش دارم که انشالله دیگه شرش برای همیشه از سرت کوتاه میشه.اما این زنگ زدن اجباریه.هرچه زودتر بهتر...نمیخوای که تهدیداشو عملی کنه؟

به سرعت پاسخ دادم:- نه...

آرام خندید: - پس دست پیش رو بگیر...زودتر زنگ بزن و خیلی طبیعی رفتار کن.باهاش یه قرار دیگه بذار.

با بیتابی منتظر پریا بودم،پیامک فرستاده بودم که به محض رسیدن به خانه پیشم بیاید.وقتی کنجکاو از راه رسید موضوع را برایش شرح دادم و گفتم :

- پریا ...به جون خودم این سخت ترین تلفنیه که در تمام عمرم زدم.

دستم را فشرد: - میدونم.اما من کنارتم تا زنگ بزنی.بهتره تا خونه خلوته و کسی بالا نیومده این کارو بکنی.

سعی کردم لرزش دستم رو مهار کنم و گوشی موبایلم را که پریا به سمتم دراز کرده بود از او گرفتم.هنوز یه بوق بیشتر نخورده بود که صدای نحسش در گوشم پیچید.چطور من این صدا را آرامبخش و زیبا می دانستم؟!

آب دهانم را قورت دادم و با صدایی که از شدت استرس خفه به نظر می رسید سلام کردم ،رامبد با تردید گفت:

-یلدا...خودتی؟

صدامو صاف کردم: -آره ،خوبی؟

- تا تو خوب رو چی معنی کنی؟فکر می کنی اگه یک پسری برای اولین بار از عشقش تقاضایی بکنه و اون بارها روشو زمین بزنه دیگه حال خوبی براش باقی میمونه؟

- عذر میخوام...هرچی بگی حق داری.

صدایش نرم تر شد و گفت:

-خب چی شده حالا به این دیو دوسر زنگ زدی؟نترسیدی از پشت تلفن بخورمت؟

-دیو؟!!

با لحن شوخی گفت: - دیوم دیگه...پات اینجا برسه میخورمت... جدی تر ادامه داد:ازت توقع نداشتم یلدا،اعتبارمو پیش خودم زیر سوال بردی با این رفتارت.

- «شوخي نكن ديگه، نمي شد بيام، تو هم كه چنان داد و بيداد راه انداختي كه فرصت توضيح دادنو از من گرفتي. اينقدر ازت دلخور بودم...»

مكث كردم و اداي گريه كردن را در آوردم.

- «آي آي آي آي ... خانومي... چت شد؟ ... معذرت مي خوام.»

- «اصلاً توقع نداشتم تهديدم كني... اون حرفات چه معني مي داد؟»

پوفی کرد: - حالا من چطوری از پشت تلفن تو رو قانع کنم که اون حرفام فقط از شدت دلتنگی بود و ناراحتی که تو در مورد من چی فکر می کنی که یه ساعت وقت برای این دل بی صاحب موندم نمیذاری... ادامه داد:

- «ببين يه كاري كنيم، تو پاشو بيا خونه ي ما، من هنوز كادوي عيدت رو بهت ندادم. يه سوپرايز كوچولوئه كه اميدوارم دلخوريهاتو از دلت در بياره. اوكي؟»

یه لبخند کوچولو و چشمک به پریا زدم که گوشش را از طرف دیگر به گوشی چسبانده بودو نیشش تا بناگوشش باز بود.

لحنم را دلخور کردم:

- «نمي خواستم اصلاً بهت زنگ هم بزنم، حالا بيام خونتون چيكار؟»

- «بيا ديگه... پشت تلفن نمي تونم خوب عذرخواهي كنم. كادوتم كه هست بايد بياي تا بهت تقديم كنم... عزيزم... تو هم بايد بدقولي هاتو جبران كني.»

- «حالا فكر كنم».

- «فكر كردن نداره، پاشو ديگه همين حالا راه بيفت».

- «الان كه سر ظهره، عصر بيام، ساعت پنج، خوبه؟»

نفسش را خالی کرد:

- «باشه ساعت پنج همون آدرسي كه بهت داده بودم داري كه؟»بعد چک کردن آدرس اضافه کرد:

دلم برات تنگ شده خانومم،امیدوارم این چند ساعت زودتر بگذره و من روی ماهتو ببینم.

خندید: - نامررررد...من از پارسال ندیدمت آخه.

سعی کردم کلمات مشابهی را برایش ردیف کنم و حقیقت این بود که دیگر این کلمات توی دهانم نمی چرخید.حیفم میامد کلمات مقدس دوستت دارم و دلتنگتم را برای وجود بی ارزش و خبیثش خرج کنم.

پس از قطع كردن تماس، نفس راحتي كشيدم. به پريا گفتم: 

- «چه سخته،اینکه زبونت برعکس دلت حرف بزنه. دلم ميخواست اينجا بود تا يه تف مي انداختم تو صورتش. فكرشو بكن مي خواد دوستاش رو خبر كنه و با يه نمايش عشقي شرط بنديشو ببره. واقعاً رذل و بي شرمه.»

به پوريا زنگ زدم و نشاني و ساعت قرارمان را گفتم دوباره از او خواستم محتاط باشد. پريا به من اطمينان داد كه پوريا حواسش جمع است و از من خواست كه در جمع كردن چمدانش به او كمك كنم. با كمك او از پله ها پايين رفتم. مشغول تا زدن لباس هاي پريا بودم اما هجوم افكار ناراحت كننده يك لحظه رهايم نمي كرد. آهي از ته دل كشيدم. پريا پرسيد:

«چرا آه مي كشي؟»

در حالي كه بغضم را فرو مي خوردم گفتم:

«تو هم فردا ميري، باز من مي مونم و تنهايي. ميدوني گاهي فكر مي كنم يه دليلي كه علاقه ي رامبد رو با عجله ي بيشتري قبول كردم و حرفاش سريع منو جذب كرد نبودن تو بود. مثل اين بود كه دنبال جانشيني براي تو مي گشتم كه اون قسمت خالي قلبم رو كه تو با خودت بردي پر كنه، چه ميدونستم به جاي اون زخمي به قلبم مي زنه كه اثرش تا زنده ام به يادگار مي مونه».

بغضم تركيد و صورتم را در لباسي كه تا مي كردم فرو بردم. پريا جلو آمد كنارم نشست و گفت:

- «ببين يلدا با اين حرفها خودت رو عذاب نده. با هر شكست تجربه هايي به دست مي ياد كه در نهايت باعث پيروزي آدم ميشه. تو هم از اين موضوع درس هاي زيادي گرفتي كه حتماً تو زندگي و آينده ات به دردت مي خوره. از اين گذشته مي خوام بگم شكست تو از غصه ي پوريا كه عميق تر نيست. اين قضيه براي تو هنوز صورت جدي نگرفته بود. الان هم غرورت جريحه دار شده و از آبروت واهمه داري. ولي اون واقعاً دلش شكست. اما مي بيني كه گذشت زمان اين زخما رو بهبود مي ده. فقط بايد صبور باشي. مگه خودت به پوريا كمك نكردي از اون هچل در بياد. حالا به خودت كمك كن». بعد با شادي اضافه كرد:

«گريه نكن كه يه خبر خوب بهت بدم. پوريا دوباره طراحي مي كنه. خيلي مهمه ها!.. اين يعني دوباره آرامش داره، آخرين طرحي كه ازش ديده بودم از همون دختره كشيده بود كه بعد هم اون سري طرحاش رو پاره كرد ريخت دور».

با خودم فكر مي كردم آيا ممكنه اين چند ماه از سالهاي زندگي من حذف بشه. كاش پاك كني اختراع شده بود كه مي توانستيم خاطرات ناخوشايند را از صفحات ذهنمان پاك كنيم. در عين حال مي دانستم اگر گذشت زمان غم و درد وحشتناكي را كه اكنون مانند پنجه اي آهنين قلبم را در هم مي فشرد آرام تر كند، اثر زخمي كه رامبد بر روحم وارد كرده بود تا آخر عمر با من باقي خواهد ماند. ديگر هرگاه سخن از عشق و دلدادگي مي شنيدم به عدم صداقت و رياكاري پنهان در اين گونه رابطه ها فكر مي كردم. آن تصوير درخشان و پاكي كه همراه با كلمه ي عشق در ذهنم هويدا مي گشت جاي خود را به تصويري مبهم و توأم با بي اعتمادي داده بود. چون رامبد طعم عشقي را به من چشانده بود كه در آغاز مرا بر فراز ابرهاي نقره اي آسمان درخشان رؤياهايم به پرواز درآورد و ناگاه به درون چاهي ظلماني و ترسناك پرتابم کرد. هنوز كابوس هايي مشابه زمان بيهوشيم مرا آزار مي داد به حدي كه شب ها از خوابيدن وحشت داشتم.

پريا، پوريا را كه تازه از راه رسيده بود به اتاق آورد و من كه غرق تفكرات تلخم به گوشه اي زل زده بودم حضور آنها را حس نكرده بودم. با سلام پوريا يك مرتبه از جا پريدم. هر دو خنديدند.

پوريا گفت: «تو فكر مي كني من عمل مي كنم، كدوممون موفق تريم؟»

بلند شدم و به سمتش رفتم:

-«تعريف كن، چي شد؟»

- «بگو چي مژدگاني ميدي اگه شرش رو براي هميشه از سرت كم كرده باشم».

- «راست ميگي؟ هر چي بخواي... فقط زودتر تعريف كن».

- «باشه، پريا شاهد باش بعد زير قولش نزنه». در جواب اعتراض هاي ما خنديد:

«تعريف مي كنم... نقشه ي خوبي براش كشيده بودم. يه دوستي از زمان هنرستان دارم فاميلش صادقي يه، هم فاميل تو. پدرش سرگرد نيرو انتظامي يه. خلاصه با دوستم پيش جناب سرگرد رفتيم و موضوع رو براش تعريف كردم و نظرش رو پرسيدم. خيلي اظهار تأسف كرد و گفت شكايت كنين رسيدگي مي شه كه گفتم فعلاً اگه بشه در حد تهديد يه گوشمالي بهش بديم بهتره. اين بود كه به تو زنگ زدم آدرسش رو پرسيدم با سرگرد صادقي رفتيم در خونشون رأس همون پنج در زديم اومد دم در. گفتم من از طرف يلدا صادقي اومدم. يه مقدار جا خورد ولي باز هم با پررويي جواب داد: «بله شما رو گاهي كه دانشگاه مي رسوندينش ديدم، گويا باديگاردشين». به زور جلوي خودمو گرفتم كه يك مشت حرومش نكنم، گفتم شايد من رو بشناسين ولي عموي يلدا جناب سرگرد صادقي رو مي شناسين؟ بعد سرگرد صادقي جلو اومد و كارت شناسايي شو نشون رامبد داد. رنگ از صورتش پريد و به تته پته افتاد.

سرگرد صادقي گفت:

«آيا شما يلدا رو تهديد كردين كه در صورت قطع دوستي اش با شما براش آبروريزي ايجاد مي كنين؟» رامبد انكار كرد. سرگرد گفت: «ما شاهد داريم كه اين موضوع رو تأييد مي كنه و شاهدهايي كه شرط بندي احمقانه ي شما رو بر سر آبروي يك دختر تأييد مي كنن. بدونين كه خانواده ي صادقي مي تونن عليه شما شكايت كنن و ادعاي شرف و اعاده ي حيثيت داشته باشن و چنين شكايتي براي شما خيلي گرون تموم ميشه. دست كم مي تونم كاري كنم كه از دانشگاه اخراج بشين. پس به نفعتونه كه با آبروي خودتون و يك دختر بي گناه بازي نكنين. فردا هم در وقت اداري تشريف بيارين كلانتري و تعهد بدين كه ديگه دورو بر يلدا پيداتون نشه».

جاتون خالي بود. عين اين فيلم هاي سينمايي در مقابل تحكم و جبروت سرگرد پسره مثل يه موش ترسو سرش پايين و گوشاش آويزون حتي جرأت نمي كرد جيك بزنه.

همچين به تته پته افتاده بود، اگه بودي از ديدن ترس و حقارتش دلت خنك مي شد. خلاصه يلدا خانوم موضوع رو حل شده بدون و ديگه خيالت راحت».

نفسي به راحتي كشيدم. وقتي خواستم از پوريا تشكر كنم، اشكهاي قدرداني از گونه هايم مي چكيد:

«چطور مي تونم زحماتت رو جبران كنم پوريا، منو از كابوس رامبد نجات دادي. براي تمام عمر ازت ممنونم».

جدي و شرمگين نگاهم كرد:

«اصلاً نمي خواد تشكر كني. من از همدلي كردنات موقعي كه اونقدر با خودم درگير بودم كه هيچ اميدي براي ادامه ي زندگي نداشتم يادم نرفته. اون موقع پريا هم نبود و تو واقعاً به دادم رسيدي. كمكم كردي من از زاويه ي ديگه اي به فريما و وضعيتي كه درگيرش بودم نگاه كنم». 

پريا خنديد: «كار هردوتون خوب بوده، پس اين به اون در. پوريا خيلي ممنون.» به سمت پوريا رفت و گونه اش را بوسيد.

من گفتم:

«از طرف منم لپ ديگه شو ببوس».

پريا باز خنديد: «چشم» و گونه ديگه پوريا را بوسيد.

پوريا با شيطنت گفت:

«به قول خانوم جون، بوسه به پيغام نميشه. حالا نميشه خودت گوشه ي روسري تو روي صورت من بندازي و منو ببوسي».

گفتم: «پررو نشو باز ازت تعريف كردن، جنبه نداري كه...»

- «د ببين پريا، خودش گفت مژدگاني هر چي بخوام بهم ميده حالا در عرض نيم ساعت زير قولش زده».

- «من چي ميدونستم؟ تو نامحرمي خودت رعايت كن».

-«ببين از اون بوس تلفني هايي كه امين رو مي كني چي؟ دستاتو بهم مي چسبوني...»

- «از راه دور باشه»، در حالي كه با پريا مي خنديدیم دستانم را در كنار يكديگر قرار دادم طوري كه شصت دست چپم به نوك انگشت كوچك دست راستم مماس باشد و انگشت شصت دست راستم را بوسيدم. پوريا گونه اش را به سمت من گرفته بود. با نااميدي گفت: «تموم شد، پس چرا من چيزي حس نكردم؟».

پريا خنديد و گفت: «بياين بريم پيش خانوم جون شب آخري دو روبر هم باشيم».

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

فصل هفتم

بدانيد٬

هر گامتان گامی درست و دقيق به سوي مقصد است

راهتان هر چه باشد، بي ترديد بهترين راه براي شماست

فقط از طريق گذشتن از ميان ترديدهاست

كه مي توان به حقيقت و نور رسيد

به زندگي اعتماد كنيد:

هر چند كه شما را به دشت هاي دور ببرد

اين سفر را ضروري بدانيد

آقاجون از جواني آسم داشت، وقتي هوا سرد مي شد وضع تنفسي اش سخت تر مي شد، بايد هواي اتاقش را دايم مرطوب نگه مي داشتند و مجبور بود زياد از خانه خارج نشود چون هواي خشك و سرد سينه اش را تحريك مي كرد. اين بود كه تا وقتي كه هوا گرم و مناسب حال آقاجون مي شد بيشتر شب ها ما در خانه ي آنها جمع مي شديم. پدر و آقا مرتضي هم، هر شب هنگام ورود به منزل اول به سراغ آقاجون مي رفتند و نيم ساعتي بودند سپس هر كس به خانه ي خودش مي رفت. آن شب همه خانه ي آقاجون جمع شده بوديم پروين و شوهرش هم آمده بودند. آقاجون سر به سر پوريا مي گذاشت و از او مي خواست داماد شود. پوريا هم مي گفت تا به وضع زندگيش سر و سامان ندهد و دست كم يك آپارتمان شخصي براي خودش نخرد به فكر ازدواج نمي افتد».

آقاجون گفت: «بابا جون تا اون موقع كه ما سرمونو گذاشتيم زمين و انا لله و انا اليه راجعون رو خونديم».

مامان و عمه عشرت به سرعت گفتند: «خدا نكنه آقاجون».

آقاجون ادامه داد:

«مرگ با كسي تعارف نداره و ما هم كه آفتاب لب بوميم. ولي پوريا جان يه نصيحتي بهت بكنم درسته كه زمانه تغيير كرده ولي خوب شما جوونا هم زياده طلب شدين و مي خواين يك شبه ره صد ساله رو برين. وقتي كه از اول زندگي، خونه ي خوب، ماشين شيك و اثاثيه ي درجه يك داشته باشين ديگه چه انگيزه اي براي كار و تلاش واسه تون باقي مي مونه. از طرفي هم اون دختري كه از اول ازدواج تمام امكانات رفاهي در اختيارشه فكر مي كني با اولين مشكلي كه پيش بياد چيكار مي كنه، جا مي زنه. اين رو من همين طوري نمي گم به عينه تو زندگي خيلي ها ديدم يكيش پسر حاج رضا، پوريا حاج رضا رو كه مي شناسي اول بازار يه مغازه ي بزرگ دو نبش داره، خب خودش كه يكي از بازارياي اصيل و استخون داره ماشاء الله اوضاع مالي شم توپه، فقط يه دونه پسر داره كه اونم فعال و زرنگ بود و با حاج رضا كار مي كرد. بيشتر كارهاي صادرات فرش رو حاجي به اون سپرده بود. براي اين پسر هر چي بگي خريد از خونه ي ويلايي سه هزار متري و اتومبيل هاي درجه يك خارجي، سه دنگ از همون مغازه اي كه توش كار مي كنن رو هم به نام پسرش زد. خلاصه دختر يكي از همكارامونو كه اونم از لحاظ مالي در سطح خودشون بود واسش گرفت و ديگه نمي دونين چه مجلسي واسه عروسي گرفتن بگم نصف شهرو خبر كردن، باور كن».

پوريا حرف آقاجون رو قطع كرد و با لبخند شيطنت آميزي پرسيد:

«آقاجون، حاج رضا نصف شهر رو كدوم هتل جا داده بود؟» 

آقاجون ريشش را خاراند:

«من گفتم نصف بازاريهاي شهرو... خلاصه مجلس مفصلي بود، همه حسرت عروس و داماد اون شبو مي خوردن. براي ماه عسل هم اونارو فرستاد سفر اروپا. حالا دست تقدير رو ببين گويا ايتاليا كه بودن تصادف مي كنن. دختره جراحات سطحي برميداره ولي پسر حاج رضا مهره هاي كمرش ضرب مي خوره و پاي راستش از چند جا مي شكنه و طحال شم پاره شده بود. خلاصه چند تا عمل روش انجام داده بودند و چند ماهي توي بيمارستان بستري بود. بنده ي خدا حاج رضا يه پاش اينجا بود يه پاش اونجا. چقدر خرج رفت و آمد و بيمارستان و دكتر و دوا كرد بماند، كه كارهاي مغازه و تجارتش هم لنگ موند.پسرش كه نبود، خودش هم كه آواره و هميشه مسافر. معامله كردن و خريد و فروش هم كه كار شاگرد مغازه و حسابدار و اينا كه نيس. بازار هم كه روال خودش رو داره. موعد چك هاش مي رسيد و نمي تونست جاشونو پر كنه و اين بود كه كم آورد. مجبور شد چند تا ملكي كه اطراف شهر داشت و ويلاي شمالش رو بفروشه. دست آخر هم خونه اي كه واسه ي پسرش خريده بود فروخت و جهيزيه ي عروسش رو آورد طبقه ي بالاي خونه ي خودش رو خالي كرد و چيد اونجا. بهرحال بعد چند ماه عروس و داماد كم شانس به ايران برگشتن. البته پسرش هنوز نمي تونست صاف راه بره و عصا داشت. وقتي عروس خانوم متوجه شد اوضاع رو به راه نيست و خونه شون رو فروختن، اول به هواي دلتنگي مادر و پدرش چند روزي شوهرش رو ول كرد و رفت خونه ي باباش، بعد هم پيغام فرستاد كه نمي تونه زندگي كنه. هر چه وعده و وعيدش دادن قبول نكرد كه نكرد.

اين شد باعث طلاق اونا، اينه بابا كه ميگن «زمانه را چو نكو بنگري همه پند است.» من نمي گم دختر پسرا مثل زماناي ما از صفر شروع كنن ولي از يه زندگي ساده و بدون تجملات شروع كنن بعد دوتايي با هم مثل پرنده هايي كه يواش يواش شاخ و برگ جمع مي كنن و لونه شونو مي سازن، با تلاش و همفكري، زندگيشونو بسازن و پيشرفت كنن، مطمئن باشين در اونصورت قدر اون زندگي رو مي دونن و موقع سختي هام كه ميشه زود جا نمي زنن، چون دلشون واسه ي دسترنج چند ساله شون مي سوزه اينه كه با تر و خشك زندگي سازگارترن.»

پوريا گفت: «ايول آقاجون! حالا من ميگم اگه يكي نخواد يه بنده خداي ديگه رو توي زحمت كشي و حماليش شريك كنه، چي؟ مگه ما مردا مجبوريم اول زحمت بكشيم بديم يكي ديگه بخوره، بعد منت بكشيم تنهامون نذاره».

من گفتم: «واقعا كه پوريا، اولاً دوره ي حالا كه مرد و زن با هم كار مي كنن و بار زندگي رو مشتركاً دوش مي كشن. بعدشم من نمي فهمم چرا اكثر آقايون مثل تو كار خونه رو زحمت نمي دونن. مي دوني يه زن خونه دار چقدر به اقتصاد خونواده كمك مي كنه. با يه حساب سرانگشتي مي توني در بياري. تفاوت غذاي رستوران با غذاي خونه رو از لحاظ كيفيت و قيمت به اضافه ي پول لباسشويي، اتوكشي، مزد كارگر براي نظافت منزل، پرستار بچه و خيلي چيزهاي ديگه كه با نبودن زن تو خونه، بايد يه مرد هزينه كنه، اين تازه بعد مادي قضيه اس، بعد معنويش بماند.»

پوريا با لحن جاهل ها گفت:

«معنويت، پعنويت ما نخواستيم».

عمه عشرت حرف هاي مرا تأييد كرد:

«پوريا، تو اگه من نباشم صب به صب جوراباتم بايد از گوشه كنار حياط و باغچه پيدا كني».

مامان بحث را درز گرفت: «آقاجون شما واقعاً از صفر شروع كردين؟»

آقاجون جرعه اي از فنجان چايش را نوشيد و گفت: 

«ميشه گفت صفر ديگه. من بيست و يك سالم بود و پيش اوستام كه كارش پرداخت فرش هاي دستي بود كار مي كردم. اين آسم لعنتي هم كه پيرمنو درآورده ريشه اش از همون سالهاييه كه توي يك كارگاه بدون پنجره و هواكش صبح تا شب كار مي كرديم نمي دونين چه هواي آلوده اي داشت. قالي ها رو كه پرداخت مي كرديم زمين پر از پرز و پشم مي شد، كافي بود كسي در كارگاه رو باز كنه بياد تو يا نسيمي از در بوزه، چنان فضاي كارگاه پر از كرك و پرز و گرد و خاك مي شد كه چشممون تار مي ديد، همون هوا رو نفس مي كشيديم ديگه. خلاصه بعد يه مدتي رفوگري رو هم از اوستام، رمضونعلي خدا بيامرز ياد گرفتم. يه روز بعد از ظهر نزديكاي عيد نوروز بود و اوستا رمضونعلي هنوز نيومده بود ديدم يه دختر جووني با چادر گلدار سفيد، روشو محكم گرفته و پشت در اين پا و اون پا مي كنه، داداش كوچكترش هم همراش بود و يك قاليچه رو طفلكي به سختي نگه داشته بود. رفتم و درو باز كردم گفتم: بفرمايين گفت: اين قاليچه رو براي رفو آوردم ممكنه ببينين درست ميشه يا نه؟ قاليچه رو باز كردم. قاليچه ي قديمي قشنگي بود وسطش بيست سانتي جر خورده بود. گفتم: چطوري وسطش پاره شده؟ گفت: موقع تكوندن با چوب اينطوري شده. گفتم: درست ميشه ولي نمي دونم مثل اولش دربياد يا نه؟ يه هويي ديدم داره گريه مي كنه. دستپاچه شدم نيگاش كردم، ديدم عجب چشم و ابروي قشنگي داره، سفيد و تپلي هم بود.»

اينجاي داستان آقاجون كه رسيد عمه عشرت و مامان زدن زير خنده، تازه من يادم آمد كه آقاجون دارد قصه ي آشنايي اش را با خانوم جون تعريف مي كند. خانوم جون خودش را جا به جا كرد و خندان گفت:

«ا... حاجي شمام ديگه، اون زمان كه من چاق نبودم، بعد چند شكم زاييدن كم كم گوشت گرفتم و چاق شدم».

آقاجون در حالي كه مي خنديد گفت:

«كي گفت شما چاق بودي؟ گفتم تپل، اتفاقاً من دختر تپل و سفيد دوست داشتم از دختراي سبزه و لاغر بدم مي اومد. خلاصه كاشف به عمل آمد كه خانم قاليچه اي كه ارثيه ي مادربزرگش به مادرش بوده موقع تكوندن با چوپ زده پاره كرده حالام از ترس مادرش يواشكي قاليچه رو آورده بود كه رفو كنيم و ببره بندازه سرجاش. هم مي خواست سريع درست شه و هم گرون درنياد كه با پول پس انداز خودش بتونه دستمزد رفوگرو بده. خلاصه چشم و ابرو و اشكاش كار خودشو كرد و من كارو قبول كردم. اوستا كه اومد، كلي خدا بيامرز دعوام كرد كه چرا شب عيدي كار رفو قبول كردم، حق هم داشت آخه به كاراي پرداخت فرشا هم نمي رسيديم چه رسد به رفو. همه فرشاشونو براي شب عيد مي خواستن. خلاصه گفت حالا كه سر خود كار قبول كردي خودت بايد بيشتر بموني بعد از كارهاي مشتريها به وعده ات عمل كني. من بيچاره اون شب رو تا صبح تو كارگاه موندم تا اون قاليچه رو رفو كردم. حالا چقدرم دقت كردم بماند. فرداش اول صبح داداشش اومد دنبال قاليچه. به هواي اين كه براي تو سنگينه خودم قاليچه رو زير بغلم زدم و بردم تا خونه شونو ياد بگيرم. خودش اومد دم در، هر چي تعارف كرد دستمزدمو قبول نكردم. وقتي تشكر كرد و گفت خدا خودش عوضتون بده، همه ي خستگي و بيدار خوابيم از تنم در رفت. 

باز همه زدن زير خنده!

خانوم جون هم خنديد:

«اره مادر، چه مي دونستم گلوش پيشم گير كرده و به قول معروف سلام گرگ بي طمع نيست. بعد سال نويي بود كه مادرش رو فرستاد خواستگاري. كاري نداريم كه بالاخره ماه كه پشت ابر نمي مونه، با اين قضيه ي خواستگاري، قضيه ي قاليچه ي رفو شده هم رو شد. خدا بيامرز مادرم اون قاليچه رو يادگاري داد به خودم.» بعد اشاره كرد به گوشه ي اتاق: همونه كه هميشه آقاجونتون روش مي شينه».

به قاليچه ي كهنه نگاه كردم، حالا راز اين كه چرا با اين همه كهنگي بالاي اتاق جاي داشت برايم آشكارمي شد. از زيبايي و پايداري عشق آقاجون اشك در چشمانم حلقه زد. در دل آرزو كردم اي كاش من هم لياقت چنين عشق و چنين مرد وفاداري را داشته باشم. با تجربه اي كه از سر گذرانده بودم ارزش عشق آنها را بيشتر از قبل ارج مي نهادم. نگاهم به پوريا افتاد كه مرا مي نگريست ابروانش را به علامت سئوال بالا برد. به آرامي چشمانم را پاك كردم و با اشاره ي مختصر سر نشان دادم چيزي نيست ولي از توجه دلسوزانه ي او دوباره اشك در چشمانم نشست.

روز بعد پريا هم راهي شد و دوباره اشكهايمان موقع وداع جاري شد. باز هم به هم قول داديم مرتب تلفن بزنيم و اين بار از پوريا قول گرفت مواظب من باشد و به پروين سفارش عمه را كرد كه تنها نماند.دو سه روزي از رفتن پريا گذشت و كلاس هاي دانشگاه من هم شروع شده بود. روز اول كه مي خواستم راهي دانشگاه شوم دلهره اي داشتم كه كم از دلهره ي روز اول سال تحصيلي ام در كلاس اول دبستان نداشت. واقعاً دلم نمي خواست بروم از دوباره ديدن رامبد مي ترسيدم. اگر او سر قولش به سرگرد صادقي نمانده باشد، اگر تهديداتي را كه مي گفت عمل كند، اگر دوباره با گروهش دم در دانشگاه منتظر من ايستاده باشد...

تمام اين اگرها به صورت فيلم هايي زنده در ذهنم جان مي گرفت و چنان روحيه ام خراب شده بود كه تصميم گرفتم يكي دو روز اول كلاس هايم را نروم. ساعت هفت و نيم صبح بود كه پوريا با سنگريزه به شيشه ي اتاقم زد. روي بالكن رفتم. لباس پوشيده و آماده در حياط ايستاده بود. گفت:

«چي؟... تو چرا حاضر نيستي؟ مگه كلاس نداري؟...»

- «روزاي اول خبري نيست، نميرم. تو اين هواي سرد علافيه»

- «نرفته استاد شدي؟ از كجا معلوم خبري نباشه».

وقتي انكار مرا از رفتن ديد گفت: «يلدا، براي غلبه بر ترس بايد با اون روبرو بشي نه اين كه ازش فرار كني».

انگشت روي نقطه ي حساس مشكل من گذاشت گويا مرا بيشتر از خودم مي شناخت. سرم را پايين انداختم. گفت:

«حاضرشو بيا پايين منتظرم».

با اكراه حاضر شدم و بيرون رفتم. در راه از هر دري صحبت كرد تا ذهن مرا مشغول كند وقتي سكوتم را ديد گفت:

«خاطرت جمع باشه، جرأت نمي كنه از صد متري سايه ات رد بشه. قول ميدم».

وقتي از اتومبيلش پياده شدم، در پياده رو ايستادم و به جمع پسرهايي كه داخل محوطه پشت نرده ها ايستاده بودند، نگاه مي كردم از آن فاصله نمي توانستم ببينم آيا رامبد و دوستانش نيز با آنها هستند يا نه؟ برگشتم و به پشت سرم نگاهي انداختم. پوريا در اتومبيل نشسته بود و با حركت خفيف سرش به من شهامت رفتن مي داد. سرانجام وارد محوطه شدم و از كنار آن جمع گذشتم. همه دانشجويان ترم اول و بعضي همكلاسي هاي خودم بودند. بقيه ي محوطه را سريع بررسي كردم و وقتي اثري از رامبد نديدم، به سرعت از راهرو گذشتم و از پله ها بالا رفتم از پنجره ي كلاس كه به خيابان نگاه كردم هنوز اتومبيل پوريا پشت نرده ها ديده مي شد. برايش پيامك فرستادم: «همه جا امن و امانه، مرسي».

جواب داد: «ساعت برگشتن تو پيامك بزن ميام دنبالت».

سپس ديدم كه اتومبيل پوريا از جلوي در دانشگاه عبور كرد و دور شد. براي لحظه اي احساس كردم از رفتنش دلم گرفت. خودم به حال خودم خنده ام گرفته بود. واقعاً كلاس اولي شده بودم. همان حالي از رفتن او به من دست داده بود كه وقتي مادرم مرا در كلاس اول گذاشت و رفت، داشتم. حس دلتنگي و دور ماندن از چتر حمايتش.

چند روزي با پوريا مي رفتم و بر مي گشتم. ديگر مطمئن بودم كه رامبد يا دانشگاه نمي آيد يا واقعاً از رويارويي با من اجتناب مي كند. اولين باري هم كه نسرين را ديدم با برخورد سردي به او فهماندم كه دوستي بين ما دوامي نخواهد داشت.

مدتي گذشت. از گوشه و كنار شنيده بودم كه رامبد بعضي از درس هايش را غيرحضوري برداشته است. پس دليلش اين بود كه كمتر در دانشگاه آفتابي مي شد. البته يكي دو بار از دور همديگر را ديده بوديم ولي هيچ كدام علاقه اي به نزديك شدن به هم نداشتيم. حتي يكبار او كاملاً دور زد و مسير مخالف راهي را كه مي آمد در پيش گرفت.

بعد از هر نمازم غيرممكن بود كه شكرگزاري ويژه اي از پروردگار مهربان به خاطر اين لطفش نداشته باشم. آرزو مي كردم لطف خداوند هميشه نور زندگي من در صراط مستقيم باشد. بارها نيز از پوريا به خاطر همدلي و كمكهايش تشكر كرده بودم و از او خواهش كرده بودم ديگر مرا نرساند واقعاً از وقتي كه براي بردن من به دانشگاه مي گذاشت شرمنده بودم. به اين ترتيب روزها به آرامي مي گذشت و به تدريج از تنش هاي روحي من كاسته مي شد. كمتر به فكر و خيال درباره ي گذشته مي پرداختم و با آرامشي تدريجي كه قدر آن را بسيار مي دانستم سرگرم درس و مطالعه مي گرديدم. كماكان صبح ها با پوريا به پارك هميشگي مي رفتيم يك نوع احساس مالكيت نسبت به آن پارك پيدا كرده بوديم و با اكثر كساني كه مانند ما براي نرمش صبحگاهي يا هواخوري به پارك مي آمدند آشنا بوديم و سلام عليك داشتيم. چند بار آقاجون و خانوم جون كه با گرماي هوا كم كم از خانه خارج مي شدند همراهمان شده بودند. قدم زدن همراه آنها و سپس خوردن صبحانه اي كه خانم جون با دستان مهربانش تهيه كرده بود يكي از بهترين خاطره هاي من از آن صبح هاي زيباي بهاري است.

يكي از آن روزها پوريا تصميمش را براي ادامه ي تحصيل با ما در ميان گذاشت. آقاجون چنان خوشحال شد كه پيشاني اش را بوسيد و گفت: «هميشه از اين كه اين همه هوش و استعدادت رو فقط براي بازار خرج مي كني غصه داشتم، خيلي خوشحالم كه خودت به اين نتيجه رسيدي».

ساعتي بعد كه با هم به سمت دانشگاه مي رفتيم نظر مرا راجع به ادامه ي تحصيلش پرسيد. جواب دادم:

- «خيلي عاليه، ولي با چند سال ترك تحصيل بايد خيلي زحمت بكشي».

- «آره ميدونم فقط كاش گرافيك نخونده بودم، دلم مي خواست تجربي خونده بودم واسه ي دانشگاه رشته ي شيمي رو انتخاب مي كردم مي اومدم دانشگاه شما».

- «چطور مگه؟ به شيمي علاقه داري؟»

- «نه زياد ولي اگه دانشگاهمون يكي بود، بيشتر مواظبت بودم».

حرفش مانند پتك بر سرم كوبيده شد با خشم نگاهش كردم: «يعني چي که مواظبم بودي؟ منظورت اینه مواظبم می بودی كه ديگه خطا نکنم؟ یه وقتی آبروريزي واستون درست نكنم؟ حالا علت اين زحماتتو مي فهمم... این ببر و بیار هاتو ...تو اطمينانتو به من از دست دادي».

متعجب ازین خروش ناگهانی من ، نگاهم كرد و دهانش را براي ادامه ي صحبتش باز كرد اما مگر این رنجش عظیم که اگر واقع بینانه میتوانستم نگاهش کنم دلیل موجهی نداشت ،مهلت میداد: 

- «آره اشتباه كردم... گول زبون بازي هاي يك بي شرف پست رو خوردم اما فقط همون يك دفعه بود و خواهد بود».

تمام دلخوریها و نگرانی و وحشتی که ازین جمله به قلبم ریخته بود بغض شد و توی گلویم جوشید.از همان ابتدا هم که پریا میخواست از پوریا کمک بگیریم نگران این لحظه بودم،زمانیکه اعتماد شیرین پوریا به نجابت و متانتم خدشه بردارد.به هق هق افتادم:

«توقع داشتم دركم كني نه اين كه فكر كني مثل يه دختر... يه دختر هرزه...»

بی طاقت و عصبانی صدايش را بلند كرد:

- «ساكت شو يلدا... اصلاً منظور من اين نبود».

- «چرا حرف دلت رو زدي. حالا متوجه شدم چرا اينقدر به خودت زحمت ميدي و منو همراهي مي كني. مي خواي مواظبم باشي كه ديگه دست از پا خطا نكنم».

نزديك دانشگاه رسيده بوديم.

وقتي پياده مي شدم گفتم:

- «محبت كن و ديگه دنبالم نيا... ديگه نمي خوام برسونيم».

با ناراحتي فرياد زد:

-«صبر كن با هم حرف بزنيم».

اما من محكم در را به هم كوبيدم و راه پياده رو را در پيش گرفتم. آن روز خيلي طولاني و سخت گذشت و روزهاي بعد از آن هم همانگونه بود. دمغ و بي حوصله بودم سر كلاس حواسم پرت بود، درس استادهايمان را درك نمي كردم و مشتاق به آخر رسيدن كلاس ها بودم، توي خانه هم مثل مرغ سركنده بال بال مي زدم ولي جانم بالا نمي آمد. وقتي هم خيلي حرص مي خوردم و فكر مي كردم نفسم تنگ مي شد. آنقدر غم و اندوه روي سينه ام سنگيني مي كرد كه نمي توانستم هوا را توي شش هايم داخل بكشم. گاهي كه شب ها از شدت فكرهاي پريشان كننده دچار بيخوابي مي شدم، اين حالت برايم پيش مي آمد و مجبور مي شدم روي بالكن بروم. تمام سعي خود را مي كردم تا هواي خنك شبانگاهي را به داخل ريه هايم بكشم. كم كم آرام تر شدم اما ديگر حوصله ي هيچ كاري نداشتم، مشق و درسم را گذاشته بودم كنار بماند كه حتي به پريا هم زنگ نمي زدم. او هم كه تماس مي گرفت چنان غرق عشق امير بود كه تنها از حرف ها و محبت هاي او مي گفت. حيفم مي آمد دنياي شادش را برهم بزنم و هيچگاه نگفتم چقدر احساس تنهايي مي كنم. ديگر غروب ها هم پيش آقاجون نمي رفتم مي ترسيدم پوريا آنجا باشد و آنقدر از او دلخور بودم كه نمي خواستم روبرو شويم. به اين صورت يكي دو هفته ي طولاني و ملال آور سپري شد يك روز ظهر با دوستم از دانشگاه بيرون آمده بوديم و قصد عبور از خيابان را داشتيم كه اتومبيلي جلوي پايمان بوق زد. پوريا بود، پياده شد و گفت: «اومدم دنبالت».

نگاه سردي به او كردم و گفتم: «دوستم باهامه، با هم مي ريم».

پوريا به او تعارف كرد ولي او تشكر كرد و رفت. پوريا كه ديد مردد ايستاده ام گفت: «آقاجون حالش خوب نيست، بيمارستانه».

يكباره گويا آسمان با عظمتش بر سرم فرود آمد. زانوانم تا شد و دستم را به اتومبيل پوريا گرفتم تا مانع افتادنم شود.

ناليدم: «آقاجون! چشه؟ خيلي حالش بده؟»

- «سوار شو تا برات بگم».

وقتي راه افتاد گفت:

- «صبح ديدن يكي از دوستاش رفته بوده، توي تاكسي كه بر مي گشته راننده و يكي از مسافرا سيگار مي كشيدن. هواي خيابونا هم كه خودش كم آلوده نيست. خلاصه نفسش تنگ مي شه و حمله ي سرفه ي خيلي شديدي مي گيرتش. اسپري آسمش هم همراهش بوده هر چي مي زنه افاقه نمي كنه. راننده كه مي بينه حالش بد شده مي رسونش بيمارستان. دكتر ترجيح داده چند روزي بستري باشه».

با دلهره پرسيدم:

«تو خودت آقاجونو ديدي؟ چطور بود؟»

با سر جواب مثبت داد و گفت:

«نترس، خيلي بهتره. الان هم ساعت ملاقاته خودت مي توني ببينيش. ديگر ساكت شديم. نزديك بيمارستان به يك ترافيك سنگين برخورديم. پوريا زير لب غر زد: «حالا حالاها اين ماشين ها تكون نمي خورن» سويچ را چرخاند و اتومبيلش را خاموش كرد. سپس به سمت من چرخيد و خيلي جدي گفت:

«يه چيزي رو مي خوام برات روشن كنم راجع به اون روز».

بدون اين كه نگاهش كنم گفتم:

«نيازي به توضيح نيست من...»

با عصبانيت حرفم را قطع كرد و گفت:

«تو يه دختر كم طاقت و نمك نشناسي. با يك كلمه حرف عصباني ميشي و تموم دوستي و حمايت منو پاي تعصب و بي اطميناني ميذاري هر چي دلت مي خواد ميگي و بعد هم مثل بچگيهات قهر مي كني. يلدا، خيلي دلخورم كردي. اون از كج فهميت كه من منظورم اين بود كه دوست دارم دانشگاه شما بيام، چون تو برام مهمي و مي خوام ازت محافظت كنم نمي خوام ديگه كسي بتونه چپ نيگات كنه چش برسه نقشه ي اذيت كردنتو داشته باشه. اون بردن و آوردنت هم به همين دليل بود. هيچ فكر كردي مسير من چقدر دور مي شد به خاطر تو. چقدر توي ترافيك سرگردون مي موندم و تو ارزش همه ي اين كارهامو با توهين به فكر و شخصيت من از بين بردي منو تا حد يك آدم متعصب و بد دل پايين آوردي.

اون هم از كم صبريت كه چند لحظه تحمل نكردي برات توضيح بدم اينم از قهركردناي طولانيت، تازه از يكي كه مي رنجي، بي مهريت شامل حال همه ميشه. خبر دارم كه يك هفته اس نه احوال مامانو پرسيدي نه آقاجون و خانم جونو».

شرمنده نشسته بودم و به حرف هايش گوش مي دادم. جرأت سر بلند كردن نداشتم. كاملاً حق را به او مي دادم. چه مرگم شده بود كه حتي فرصت توضيح دادن به او را ندادم. به دو هفته عذاب مي ارزيد؟ يا به اين كه از حال آقاجون غافل شدم؟ حالا به چه رويي تو صورت خانوم جون نگاه كنم؟ جوابي براي سئوالاتم نداشتم. صداي پوريا دوباره افكارم را گسيخت:

- «به هر حال اگه من درست منظورمو بيان نكردم عذر مي خوام».

نگاهش كردم و اشك هاي حسرت و پشيماني از چشمهايم روان شد.

نگاهش كردم و اشك هاي حسرت و پشيماني از چشمهايم روان شد.

با مهرباني پرسيد:

«چرا گريه مي كني؟ من ناراحتت كردم يا به خاطر آقاجونه؟»

با پشيماني گفتم:

- «از دست خودم دلخورم، خيلي بچگانه رفتار كردم. من از تو بايد معذرت بخوام پوريا، روم نميشه نه تو صورت تو نگاه كنم نه تو صورت خانوم جون و بقيه...»

پوريا جعبه ي دستمال كاغذي را طرفم گرفت:

«زندگي سراسر تجربه اس و تو از همه ي ما كوچيكتر و كم تجربه تري. كسي از تو به دل نميگيره. مطمئن باش.»

پرسيدم: «يعني تو رفتار منو به دل نگرفتي؟»

صف اتومبيل ها به راه افتادند. سويچ را چرخاند و موتور با صداي بمي شروع به كار كرد. به سمت من چرخيد و لبخندي زد:

«نه خانوم كوچولو... ازت به دل نگرفتم، حالا بريم».

خانوم كوچولو اسمي بود كه گاهي پريا را با آن صدا مي زد. از لحن و كلامش احساس آرامش كردم. مطمئن شدم كه حرف هايش ناشي از همان محبت و توجه برادرانه اي است كه نسبت به من همچون پريا دارد. از اين كه سوء تفاهم بين ما حل شده احساس خوبي داشتم صادقانه به خودم اعتراف كردم كه دلم براي محبتش و حرفهاي صميمانه اش تنگ شده بود.

آقاجون در اورژانس بيمارستان بستري بود و با كمك دستگاه اكسيژن نفس مي كشيد. نفس هايش عميق و صدا دار بود. ديدن او با شيلنگ سبزي كه با كش به صورت و بيني اش وصل بود احساس از اندوه و ترحم را در قلبم زنده كرد. پيشاني اش را بوسيدم. نگاهم كرد و دستش را بالا آورد. دستش را گرفتم و بوسيدم.

دستش ضعيف و چروكيده بود. در لباس هاي بيمارستان خيلي لاغرتر به نظر مي رسيد. چقدر دوستش داشتم. به خانوم جون و مادرم نگاهي انداختم. چشمانشان قرمز بود. پدر و آقا مرتضي كنار پنجره تكيه به ديوار داده بودند و به نجوا صحبت مي كردند. از ته دل استغاثه كردم خدايا كمكش كن، نذار طوريش بشه. خدايا شفاش بده.

چشمم به نوشته ي روي شيشه بالاي در ورودي اورژانس افتاد «يا من اسمه دواء و ذكره شفاء»

آرام از كنار تخت دور شدم و جايم را به پروين كه تازه با شوهرش از راه رسيده بودند دادم. به راهرو رفتم. عمه عشرت كه از شدت نگراني زير چشمانش كبود شده بود روي نيمكت نشسته بود. تسبيحي دستش بود و زير لب ذكر مي گفت. مرا كه ديد بغلش را باز كرد. خودم را در آغوشش انداختم و گريه كردم. او هم سرم را بوسيد و اشك هايي را كه به زحمت مهار كرده بود رها ساخت.

پوريا از اورژانس خارج شد و به سمت ماآمد:

«هيس، حدس زدم صداي گريه ي تويه.. يلدا ! آروم باش كه پرستارا بيرونت مي كنن».

سرم را بلند كردم و سعي كردم خودم را كنترل كنم. چشمان پوريا هم غصه دار بود. گفت: «به خاطر خانوم جون هم كه شده روحيه تونو حفظ كنين». با سر تأييد كردم.

عمه اشكهايش را پاك كرد و پيش بقيه رفت. تسبيحش را گرفتم و نيت كردم براي شفاي آقاجون صد مرتبه ذكر «يا من اسمه دواء و ذكره شفاء» را بگويم. پوريا رفت و با ليوان آبي در دست بازگشت آن را به من داد و گفت: «بخور تا آروم تر شي...»

بعد كنارم نشست. گفتم: «پوريا، نمي دوني چقدر احساس حماقت مي كنم كه اين مدت به خونه ي آقاجون سر نزدم. خيلي خريت كردم اگه آقاجون طوري بشه هيچ وقت خودم رو نمي بخشم».

آرام گفت: «خودت رو اذيت نكن يلدا جان، براي گذشته نبايد افسوس خورد هميشه بايد حال رو درست زندگي كرد. الان كه داري براي سلامتيش دعا مي كني جبران كم كاري هفته ي پيشت ميشه. اضافه كرد: 

«زندگي آب تني كردن در حوضچه ي اكنون است».

با سپاسگزاري به او نگاه كردم. چقدر از دوباره ديدنش و گوش دادن به حرف هاي عاقلانه اش آرامش مي گرفتم.

آقاجون سه روز بعد از بيمارستان مرخص شد. به دستور پزشك برايش كپسول اكسيژن تهيه كرديم تا در مواقع ضروري در خانه از ماسك اكسيژن استفاده كند. حالا كه خيال همه از بابت آقاجون راحت تر شده بود با سرعت به مرور درس هايم كه بيشتر از دو هفته بود از آنها غافل بودم پرداختم. امتحانات پايان ترم نزديك بود و دروس تلنبار شده من مطالعه ي فشرده تري را مي طلبيد. گويا پوريا نيز واقعاً تصميمش براي ادامه ي تحصيل جدي بود. چون كلاس كنكور ثبت نام كرده بود، قيد بازار را زده بود و با پشتكار زيادي مشغول خواندن بود. امتحانات آخر ترم گذشت. به دعوت مادربزرگ به شيراز رفتيم و دو هفته اي ميهمان فاميل مهربان مادرم بوديم. عمه و پروين هم آمده بودند. چون دايي پريا را گروگان در شيراز نگه داشته بود تا عمه و آقا مرتضي مجبور شوند به شيراز سفر كنند. البته پدرم و آقا مرتضي همچنين شوهر پروين قرار بود قبل از بازگشت ما كه مصادف با سه روز تعطيل رسمي بود به شيراز بيايند. براي نخستين بار حوصله ام در آنجا سر مي رفت. يك دليل آن پريا بود كه ديگه پرياي سابق نبود. تا وقتي شوهرش بانك بود، او همراه من به گردش يا خريد مي آمد و يا اين كه فقط مي نشستيم و صحبت مي كرديم از كلاس ها، دانشجوها و استادهايمان مي گفتيم و يا كتابهايي را كه تازه خوانده بوديم به هم معرفي مي كرديم ولي آن ساعات به سرعت مي گذشت و با آمدن امير، تمام توجه پريا به او اختصاص مي يافت. برايش شربت خنك درست مي كرد كنارش مي نشست و از ساعات روزش مي پرسيد، عصرها اغلب امير با ما بود و بودنش يعني نبودن پريا همراه من، شب ها هم كه ديگر مشخص بود. دلم لك زده بود براي آن شب هايي كه تا نزديك صبح مي گفتيم مي خنديديم و تا صداي مامان و عمه را در نمي آورديم خواب به چشمانمان راه نمي يافت.

در يك كلام تازه به مفهوم واقعي كلمه درك كرده كه پريا شوهر كرده است. به پوريا زنگ مي زدم و التماس مي كردم درس هايش را كناري بگذارد و به شيراز بيايد، اما او هم در كارش جدي بود و به گله هاي من از تنهايي، چندان توجهي نمي كرد. گاهي به شيوه ي مخصوصي كه خودمان هنگام پياده روي هاي صبحگاهي كشف كرده بوديم برايش پيامك مي فرستادم، من به زبان فارسي پرطمطراق زمان قاجاريه و او با لحن جاهلانه اش پيام مي فرستاديم:

«حضرت اجل اشرف جناب پوريا خان، محصل الممالك با عرض سلام، اگر بدانيد كه دوري تان باعث تكدر خاطر مبارك والده ي گرامي تان گرديده، چون ديشب هنگام تناول شام، ياد شما افتاده به شدت نگران وضع خورد و خوراك و اجابت مزاج حضرتعالي بودند، باز هم قدم رنجه نمي فرماييد؟»

«سام عليكم آبجي، راستيتش اوضام توپ توپه، به والده مونم بگو ديشب جاي دوستان خالي با دايي و بابا آبدوغ خيار مشتي زديم با ريحون٬ جيگرمون جلا گرف. بي خيال ما شه. خوش باشين».

- »از پيشگاه حضرتعالي بسيار پوزش مي طلبم كه باعث تضييع وقت گرانبهايتان مي گردم ولي لطفاً بگوييد در آن هواي گرم، تنها، چگونه ايام را طي مي نماييد؟»

-«سرم پكيده از بس كه فورمول و ايكس و ايگرگ خوندم اگه اين جنابي كه مجهولاتو كشف كرد مي ديدمش، نامرد بودم اگه با نوك تيزي جيگر طلايي كه دارم رو صورتش چن تا ايكس و ايگرگ نمي انداختم».

«اين همشيره ي مكرمه تان پريا خانم، عجب نديد بديد شوهر بود و ما بي اطلاع بوديم. تا اميرخان كارمند الدوله را مي بيند سر از پا نشناخته در خدمتش كمر بسته مي ايستد. وقتي هم كه به اندروني داخل مي شوند من از شدت تنهايي به تنگ آمده، در خودم فريادها سر مي دهم».

«مي دونستم شوورداري همشيره ام بيسته، ياد بگير آينده كه شوور كردي به دردت مي خوره، اينقده ام نك و نال نكن، حال مونو مي گيري.»

با اين اوصاف وقتي كه پوريا هم همراه بابا و آقا مرتضي و علي آقا رسيد از شادي شوكه شده بودم. عمه پرسيد: «تو كه قرار نبود بياي، چي شد يكباره؟»

با خنده گفت: «ديدم بدون من سفر بهتون حال نميده چند روز از وقتم رو واسه شاد كردن بعضي ها خالي كردم». و به من نگاه كرد.

آنقدر خوشحال بودم كه تنها خنديدم و جواب جمله ي مغرورانه اش را ندادم. آقا مرتضي گفت:

«كلي اصرارش كرديم تا كتاباشو بسته و راه افتاده».

امير هم مثل هميشه مؤدبانه تعارف كرد:

«خيلي خوب كاري كردين، مطمئنم پريا هم خيلي از اومدنتون خوشحاله»

نگاه دلخور من به امير از ديد پوريا مخفي نماند و او را كه از علت دلخوري ام آگاه بود به خنده انداخت.

سه روز آخر مسافرت با حضور پوريا خيلي خوش گذشت. او كه از تنهايي من در چند روز گذشته آگاه بود با مهرباني وقت بيشتري را به صحبت كردن با من اختصاص مي داد.بخاطر ورود آنها دوباره تمام مکانهای دیدنی شیراز را گشتیم و این بار در سایه ی حمایت های محسوس بابا و آقا مرتضی که وجودشان احساس امنیت به جمع زنان خانواده همواره می داد و این را از برق دل انگیز چشمان شاد عمه و مامان میتوانستی به وضوح ببینی وبخصوص در کنار بذله گویی و روحیه ی شاد پوریا خیلی بیشتر خوش گذشت.وقتی حافظیه رفتیم ، از آقاجون به اصرار خواستیم تا برای همه تفالی به دیوان حافظ بزند ولی چنان با تفسیرهای خنده داری که پوریا با خواندن هر بیت از فالی که آقاجون برایمان میخواند به خنده می افتادیم که اشک از چشمانمان روان شده بود، دست آخر آقاجون که به حافظ ارادتی عظیم داشت ،دیوان را بست و دیگر نه به خواهش های ما و نه قول های پوریا برای مودب بودن در پیشگاه حافظ اهمیتی نداد.به این ترتیب سه روز مرخصی آقایان هم به سرعت به سرآمد و عزم بازگشت کردیم. هنگام برگشتن در كمال خوشحالي من آقا مرتضي اجازه نداد پريا بيشتر از آن در شيراز بماند و او به اجبار با امير خداحافظي پر اشك و آهي كرد و با ما برگشت. پوريا دوباره با شدت بيشتري به درس هايش روي آورد و من حضور نصفه نيمه ي پريا را در كنارم نعمتي مي دانستم. تابستان با پريا به كلاس خوشنويسي با قلم ني مي رفتيم. من با تمام قلب و ذهنم در كلاس شركت مي كردم ولي پريا همچنان مثل هميشه، حضورش نصفه نيمه بود. واقعاً نيمي از قلب و روحش در شيراز بود.

شب ها كه او با تلفن به صحبت هاي طولاني با امير مي پرداخت من نيز با صداي خوشايند غژغژ قلم ني هايم بر كاغذ خلوت مي كردم. اكثر ابياتي را كه دوست داشتم بر كاغذ مي نوشتم و هر كدام زيباتر مي شد بر ديوار اتاقم مي چسباندم يك بيت مورد علاقه ام از حافظ خيلي خوب از كار درآمد:

آن كيست كز روي كرم با ما وفاداري كند

ور جاي بدكاري چو ما يكدم نكوكاري كند

يك روز كه پوريا كارهاي من و پريا را نگاه كرد از آن به شدت خوشش آمد و من آن را با طرحي از خانوم جون كه روي تخت حياط نشسته بود و پوريا آن را تابستان سال پيش كشيده بود و خواهان زيادي داشت، معاوضه كردم.

با پشتكاري كه پوريا داشت هيچ تعجب نكرديم وقتي شنيديم در رشته ي طراحي فرش دانشگاه آزاد پذيرفته شده است. به اين صورت بود كه سال تحصيلي جديد را با ورود دو محصل جديد به محيط آموزشي شروع كرديم يكي پوريا و ديگري امين كه كلاس اول مي رفت. روز اول مهر آن سال روزي سراسر شادي و خنده براي ما بود. عمه براي اولين بار از رفتن پريا پكر نبود چون او و آقا مرتضي از ادامه ي تحصيل پوريا خيلي خوشحال بودند. وقتي مادر امين را از زير قرآن رد كرد تا اولين سال تحصيلي اش را با تبرك و حفاظت قرآن شروع كند. عمه و آقا مرتضي هم به حياط آمده بودند تا پوريا را بدرقه كنند. آقاجون و خانوم جون هم به جمع ما پيوستند.

من كه پايين آمده بودم گفتم:

«مامان، بياين پوريا رو هم از زير قرآن رد كنين چشم زخم نخوره، بچه بعد از بيست و پنج سال مي خواد بره دانشگاه».

پوريا با خنده گفت:

«تا كور شود هر آن كه نتواند ديد».

پدر كه با افتخار دست امين را گرفته بود گفت:

«مهم همته كه پوريا داره و اين همت و غيرتش به خونواده ي صادقي رفته».

آقا مرتضي هم با خنده جواب داد:

«از آب گل آلود ماهي نگير، پسر منه تمام خصوصياتش به خودم رفته تو رو س ن نه؟» خانوم جون همه را از زير قرآن عبور داد و ما در ميان هاله اي نوراني از عطر دعاي آقاجون و تبرك قرآن كريم پا به كوچه نهاديم.

فصل هشتم

اي عشق همه بهانه از توست

من خامشم اين ترانه از توست

سال دوم دانشگاه من آغاز شد. قبول شدن پوريا از جهتي براي من منفعت داشت و آن هم همراهي او با من در بيشتر مسير بود. راه دانشگاه او دورتر از من بود ولي مسيرمان تقريباً يكي بود. روزهايي كه كلاس هايمان همزمان شروع مي شد مي توانستم با او بروم و اين همراهي باعث نيم ساعت صحبت هاي شاد و فرح انگيز در آغاز روز مي گرديد.

به سرعت پوريا دوستان جديدي پيدا كرد و خيلي از اوقات فراغتش را با آنها به نمايشگاه يا سينما مي رفت. وقتي دور هم جمع بوديم كتاب يا جزوه اش همراهش بود و ديگر مثل سابق از سر بيكاري سر به سر من يا ديگران نمي گذاشت.

روزها مي گذشت. نيمه ي ترم نزديك بود. يك شب كه در اتاقم مشغول تحقيق در اينترنت براي يكي از پروژه هاي درسي ام بودم مادر به اتاقم آمد واز من خواست به هال بروم، پدرم مي خواست موضوعي را با من در ميان بگذارد. پدر به نظر كلافه مي رسيد، رفتم و در كنارش روي كاناپه نشستم:

-«چيزي مي خواستين به من بگين بابا».

پدر من و من كنان گفت:

-«آره، يعني ميدوني، نگاهي به مادر انداخت، مادر به كمكش شتافت».

-«يكي از همكاراي بابات واسه ي پسرش تو رو خواستگاري كرده».

از تعجب صاف سر جايم نشستم:

- «چيكار كرده؟»

پدر گفت: «اجازه خواست كه با خانوم بچه هاش بيان خونه ي ما به قصد خواستگاري».

- «شما چي جواب دادين؟»

- «گفتم اجازه بده با خانوم و دخترم مشورت كنم بعد جوابت رو ميدم».

- «مرسي بابا جواب خوبي دادين ولي بهتر بود مي گفتين دختر من تازه رفته تو بيست سال هنوز براي ازدواج كوچيكه».

- «شايد اگه كس ديگه اي بود اين حرفو مي زدم ولي آقاي صدري رو هم توي بازار به خوشنامي و تدين مي شناسن و هم اين كه وقتي مشخصات پسرش رو گفت ديدم تحصيلكرده اس، رشته ي خوبي هم خونده، مهندسي برق داره علاوه بر اون از نظر مالي پدرش كاملاً تأمينش مي كنه، خيلي ها دنبال يه همچين دامادين».

- «بابا جون! من هنوز آمادگي ازدواج رو ندارم، خيلي زوده».

- «حالا عجله نكن، بس كه اصرار كرد قرار شد بيان مهموني خونمون نه خواستگاري تا همديگه رو ببينين، بعد ديگه باخودته بگي آره يا نه».

بعد هم صورتش را به سمت تلويزيون چرخاند، اين حركت به معني اين بود كه ديگه نمي خواهد در اين مورد چيزي بشنود. با دلخوري بلند شدم و به داخل اتاقم برگشتم.

صبح روز بعد كه طبق معمول اكثر روزهاي هفته با پوريا به دانشگاه مي رفتم دمغ و بي حوصله بودم، اين موضوع از چشمان تيزبين پوريا دور نماند و پرسيد:

- «چيزي شده؟ به نظر كسل مياي؟»

- «نه، ديشب خوب نخوابيدم».

در حالي كه دوباره در نقش جاهل مآبانه اش فرو رفته بود، نوك سبيل نداشته اش را تاب داد و با صداي بمي گفت:

- «اخمتو نبينم يلدا خانوم، اگه بدخواه مدخواه داري كافيه لب تر كوني، نامردم اگه با اين تيزي، شيكمشو جلوي چشت، سفره نكونم».

-در حالي كه خنده ام گرفته بود، بازي را پي گرفتم:

- «خاطرتان را مكدر نفرماييد حضرت والا، چاكران و سرسپردگان جناب مستطاب، از وحشت گردش چشمان شرربار شما جرأت هيچگونه عرض اندام و ابراز وجودي ندارند».

غرشي كرد و گفت:

-«خوب اومدي، اينو حال كردم».

جواب دادم: «سرتان سلامت باشد حضرت والا، اين بنده ي حقير براي انبساط خاطر گرانقدر شما، هر جفتكي كه امر بفرماييد، مي پرانم».

پوريا قاه قاه خنديد:

«-هر جفتكي، اين ديگه چي بود وسط جملات اميركبير پروندي».

مرا پياده كرد و خندان رفت، اما من دوباره به فكر جفتك پراني بر عليه خواستگاري از پيش تعيين شده فرو رفتم.

آن روز تا عصر كلاس داشتم. پوريا پيام داده بود كه عصر مي آيد دنبالم. پيامك فرستادم، خودت رو علاف نكن، من با دوستام برميگردم. اما وقتي از دانشگاه خارج شدم، پوريا را پشت فرمان در انتظار يافتم. سوار شدم و گفتم:

-«سلام، من اصلاً راضي نيستم اينقدر وقتت رو به خاطر من هدر بدي».

با لحني جدي گفت:

-«آره، مي دونم بعد از اين كس ديگه اي هست كه وقتش رو برات بذاره و ديگه نيازي به من نيست».

با تعجب گفتم: «منظورت چيه؟ واضح حرف بزن».

گفت: «آقاي مهندس صدري رو ميگم ديگه. ميگي اينقدر مشغله ي كاري داره كه نمي تونه دنبال دختر دايي ما بياد؟»

تازه متوجه شدم كنايه هاي او چه معنايي دارد:

-«تو از كجا خبردار شدي؟»

با لحني رنجيده گفت:

-«من از كي نامحرم شدم و خبر نداشتم. آقاجون و خانوم جون تا پريا كه راه دوره هم خبر دارن. فقط من نبايد خبر داشته باشم.»

- «آخه من خودم همين ديشب از بابا شنيدم و همون ديشب هم گفتم كه من فقط بيست سالمه و اصلاً هم قصد ازدواج ندارم».

- «پس چطور فردا شب قراره بيان خواستگاري؟»

- «اين ديگه از بدبختي دختر ايراني قرن بيست و يكمه كه هيچ كس واسه حرفش تره هم خورد نمي كنه».

بعد هم بغض كردم. پوريا نگاهي ناراحت به من انداخت و در سكوت به رانندگي اش ادامه داد.

شب خواستگاري فرا رسيد. مامان و عمه عشرت از من بيشتر استرس داشتند ودر تكاپو بودند. من آرام در اتاقم نشسته بودم، فكرهايم را كرده بودم و مطمئن بودم كه آن پسر هر چه باشد شوهر آينده ي من نخواهد بود.

مامان گفت: «واسه شب چي مي پوشي؟»

- «مانتو شلوار و روسري».

- «خاك بر سرم، مگه پدرت ناداره يا مي خوايم دختر كلفتمونو شوهر بديم».

- «اين حرفا چيه مامان، خواستگاري منه، منم ميگم چي مي پوشم».

كمي بعد عمه بالا آمد و پيشم نشست. با مهرباني گفت:

«يلدا جان چرا لجبازي مي كني عمه، حالا بابات اشتباه كرده بدون رضايت تو گفته اينا بيان. ولي همكارن از فردا چشمشون تو چشم همديگه اس. از اون گذشته اينا مهموني ميان، ببين بابات از ما هم خواسته تو مهموني باشيم كه حالت خواستگاري نداشته باشه. اين وسط تو هم پسره رو ببين اگه نخواستي كه هيچ كس قصد اجبارت رو نداره. حالام به خاطر بابات نه واسه خاطر مامانت هم كه شده پاشو، اومده پايين داره گريه مي كنه. دختر يك دونه شي آرزو داره جلوي مهمونا آراسته و مرتب حاضر شي، چرا اذيتش مي كني عمه؟ پاشو كمكت مي كنم يه لباس مناسب بپوش». 

دلم براي مادرم سوخت. عمه راست مي گفت. مادر چه گناهي داشت كه به خاطر لجبازي من با پدر غصه بخورد.

عمه در كمد لباس هايم را باز كرد:

- «چي مي پوشي عمه؟»

- «هر چي شما صلاح بدونين».

با لبخندي از سر آسودگي كت و دامن سورمه اي قشنگي كه جديداً خريده بودم با روسري هماهنگ با آن از كمد خارج كرد:

- «بپوش عمه كه ديره، يه دستي هم به سر و صورتت بكش. رنگت پريده».

ساعتي بعد صداي زنگ ورود ميهمان ها را اعلام كرد. پدر و آقا مرتضي آن شب زودتر به خانه آمده بودند تا هنگام ورود آنها در خانه باشند. صداي خوشامدگويي پدر را مي شنيدم. شروع به چيدن فنجان ها در سيني كردم همچنان كه به احوال پرسي ها و تعارف هاي معمول خانم ها گوش مي دادم شروع به ريختن چاي در فنجان ها كردم. فكر كردم: «حالا ديگر همه نشسته اند و تعارف هاي هميشگي تمام شده حالاست كه مامان ميگه، يلدا...»

صداي مادرم از هال بلند شد: «يلدا جان، مامان چايي بيار».

سيني چاي را برداشتم و به سمت هال رفتم، سلام كردم و نگاهم روي افرادي كه در اطراف هال روي مبل هاي پذيرايي نشسته بودند چرخيد و روي پوريا ثابت شد. گوشه اي جدا از ديگران نشسته بود و با نگاهي خاص به من مي نگريست. نفهميدم چرا و چطور فنجان هاي تو سيني لغزيدند و سيني يكوري شد و فنجان ها با سر و صداي فراوان بر سراميك هاي كف هال ريختند. در ميان سكوت و بهت همگان تنها پوريا را ديدم كه براي كمك به من نيم خيز شد كه عمه به سرعت بلند شد و گفت: من كمك مي كنم. يلدا جان چيزيت نشد عمه؟».

خانوم جون به خود آمده گفت: «قضا بلا بود ننه، تا باشه به شكستني بخوره دور از جون و عمر همه تون باشه».

هر كس اظهار نظري براي آرام كردن اوضاع به هم ريخته ي هال مي كرد. من سيني خالي در دست به آشپزخانه برگشتم. مامان پشت سرم آمد: «فكر نمي كردم اينطوري آبرومونو ببري».

با التماس گفتم: «اشتباه مي كنين، به خدا مامان عمدي نبود».

عمه كه با جارو و خاك انداز چيني شكسته ها را از كف هال جمع كرده بود وارد آشپزخانه شد و گفت:

«ده بار به اين داداش گفتم سراميك براي كف هال به درد نمي خوره به حرف نكرد حالا به حرفم رسيد. طفلكي يلدا سر خورد تازه اگه فنجون ها روي فرش مي ريخت همچين سر و صدايي به پا نمي شد. رو به مامان گفت:

«زود باش دستمال بده بندازم روي چايي ها جذب شه. يلدا تو هم يه سيني ديگه چايي بريز».

اين بار سيني را با احتياط بردم، سرم را بالا نگرفتم و به هيچ كس نگاه نكردم. شرمنده از اتفاقي كه افتاد، بودم و گيج از تأثيري كه حضور پوريا در جمع بر من گذاشته بود. خانوم حاج آقا صدري مرا طوري نشاند كه رو به روي پسرش قرار داشتم. حس مي كردم از خجالت تمام صورتم قرمز شده و حرارتي كه از گونه هايم بر مي خاست كاملاً احساس مي كردم.

سعي مي كردم به خودم تلقين كنم آرامم و اين فقط يك مهماني معمولي است. تازه داشتم آرامشم را به دست مي آوردم كه با اشاره اي كه بين خانم صدري و پسرش صورت گرفت، او روبه پدرم كرد و گفت:

«به هر حال نيت، از مزاحمتي كه امشب براي شما ايجاد كرديم، آشنايي آقا آرش و يلدا جونه. بنابراين اگه صلاح بدونين چند كلامي با همديگر صحبت كنن تا بيشتر اين آشنايي صورت بگيره.»

پدر نگاهي به آقاجون و خانوم جون انداخت. در دلم فرياد زدم نه قرار ما اين نبود، ولي پدر به من نگاه نكرد. آقاجون گفت:

«چه اشكال داره؟ خيلي هم لازمه كه از افكار و عقايد هم باخبر بشن».

به اين ترتيب بود كه با همراهي مادر اول آقا آرش صدري و بعد من به اتاقم راهنمايي شديم. مادر تعارف كرد و آرش روي صندلي نشست. مادر بيرون رفت و در را بست و من همچنان ايستاده بودم. آرش گفت: «شما نمي شينين؟»

سربلند كردم و براي اولين بار به او نگريستم، لاغر و متوسط بود، پوست روشني داشت و چشم و ابروي معمولي. سبيل گذاشته بود. جلوي موهايش كمي ريخته بود. او هم با بي پروايي بيشتري به من نگريست.

او هم با بي پروايي بيشتري به من نگريست. جلو رفتم و روي لبه ي تختم نشستم. نگاهي به اطراف اتاقم انداخت و پرسيد:

- «اتاق شماست؟»

- «بله»

- «از سبك دكوراسيون اون پيداست».

نگاهي به خوشنويسي هاي من بر روي ديوارها انداخت:

- «خط كار مي كنين؟»

- «بله»

نگاهش جذب طراحي پوريا از خانوم جون شد، واقعاً هم زيبا و جان دار آن را كشيده بود.

- «طراحي هم كار شماست؟»

- «نه كار من نيست».

توجهش به قطعه شعري كه روي شيشه ي كتابخانه ام چسبانده بودم جلب شد.

بلند شد و به سمت كتابخانه رفت و خواند:

«تا شقايق هست زندگي بايد كرد، نيمايوشيج، بله؟»

- «نخير، سهراب سپهري».

نگاهي به كتاب هاي داخل كتابخانه كرد:

- «رمان زياد مي خونين؟»

جواب دادم:

- «هرازگاهي كه وقت داشته باشم، به اقتضاي سنم».

- «درسته بيست سالتونه خيلي جوون و من سي و يك ساله ام مي دونستين.»

- «نه».

- «چرا؟ براتون سن و سال مهم نيست».

- «چرا ولي اگه قصد ازدواج داشته باشم».

- «آه پس شما قصد ازدواج ندارين يا شايد شخص خاصي رو براي زندگي آينده تون در نظر گرفتين؟»

سئوالش صريح و بي مقدمه بود. يكه خوردم با چشمان متعجب به او نگاه كردم. با خونسردي مرا نگريست و بي پرده گفت:

-«از چي تعجب كردين؟ هوش و ذكاوت بالايي لازم نبود كه علاقه ي شما رو به آقاي ... چي معرفي كردن پسر عمه تونو… به هر حال واضح بود».

ضربه ي كوبنده اي بود،علاقه؟ به پسر عمه ام؟!!! به پوریا؟!!!با دهان باز به چشمانش که حالا شبیه کاراگاه های فیلم های پلیسی روبروی من ایستاده بود و دست به سینه ،مستقیم و اعتراف گیرنده نگاهم میکرد خیره شده بودم.در برابر پوزخندی که بر لبانش شکل گرفت ،کمی به خودم آمدم و با لكنت گفتم:

-«شما ... شما دارين اشتباه مي كنين».

دوباره موشكافانه نگاهم كرد:

-«خب شايد هم... پس حالا که اینطوره من از شما تقاضاي ازدواج مي كنم».

- «چرا؟»

- «چرا؟... خب چون از ملاك هايي كه من براي دختر ايده آلم قرار داده ام شما برخوردارين، زيبا و جذاب هستين، تحصيلات دانشگاهي دارين و همين طور از يك خانواده ي اصيل و نجيب هستين ...خب جواب شما چيه؟

من ناخودآگاه از لحن تعريف كردن او غرق در خاطره اي ديگر گشته بودم، صورتي ديگر كه شبيه همين كلمات را چند ماه پيش بارها وبارها در گوشم زمزمه كرده بود. چقدر از اين كلمات و اين لحن بيزار بودم، دوباره سئوالش را تكرار كرد.

- «من نمي دونم...».

و چون همچنان خيره به من منتظر جواب بود٬ادامه دادم:

- «فكر نمي كنين تفاوت سني ما زياده؟»

گفت: «بله اين هم مي تونه دليل براي رد پيشنهاد من باشه، اگر چه نه دليل اصلي، پس ما به توافق نرسيديم. بهتره بقيه رو منتظر نذاريم».

بلند شد در اتاق را باز نگه داشت تا من خارج شدم سپس به دنبال من وارد هال شد. ساعتي ديگر نشستند و او با خونسردي تعجب برانگيزي با سايرين در مورد بازار و ركود اقتصادي صحبت مي كرد. بعد از رفتن آنها به اتاقم رفتم وديگر بيرون نيامدم. بقيه مرا راحت گذاشتند. آن شب تا صبح از اين پهلو به آن پهلو مي شدم. صدايش در سرم مي پيچيد:

«هوش بالايي لازم نبود كه علاقه ي شما رو به پسر عمه تون، بهرحال واضح بود».

مهندس صدري اشتباه كرده بود، علاقه اي به پوريا در خودم نمي ديدم، البته پوريا را دوست داشتم ولي مانند دوست داشتن پريا به خاطر همخون بودن، به خاطر اين كه از كودكي با هم بزرگ شده بوديم و من به حضور او مانند يك برادر بزرگتر در زندگيم عادت كرده بودم، واقعاً هم او نقش برادر را به خوبي براي من ايفا كرده بود، خاطرات فراوان من از تك تك وقايع پر اهميت زندگي ام، حكايت از حضور دائمي و حمايتگرانه ي پوريا داشت.

يادم مي آمد كه دوچرخه سواري را پوريا يادم داد، آن تابستان كه پدر اولين دوچرخه را برايم خريد بارها پوريا پشت چرخ مرا مي گرفت تا من در حياط خانه تمرين كنم تا زماني كه به مهارت كافي رسيدم كه در كوچه ي مان دوچرخه سواري كنم و به تدريج مهارتم به حدي رسيده بود كه با او و پريا مسابقه مي دادم. ياد پريا خاطرات عروسك بازيهاي دوران كودكي ام را زنده كرد و پوريا را كه بر اثر اصرارهاي فراوان ما بالاي درخت مي رفت تا براي خاله بازي هايمان هلو بچيند يا به خواروبار فروشي محل مي فرستاديمش تا برايمان لواشك و پفك بخرد. ياد زماني افتادم كه ايمان به دنيا آمده بود من كلاس اول دبستان بودم و مادر كه گرفتار نوزاد كوچكش بود از پوريا خواهش مي كرد علاوه بر پريا به من هم ديكته ي شب بگويد.

به كلاس هاي بالاتر كه رفتم، وقتي در مسئله هاي رياضي گير مي كردم پوريا بود كه به دادم مي رسيد و باز هم در دوران راهنمايي، رسم هاي دردسر ساز رياضي را او براي من وپريا مي كشيد.

خاطره ي روشني از تابستان دوازده سالگي ام داشتم، براي تفريح به باغي خارج از شهر رفته بوديم، ما بچه ها جست و خيز كنان از تپه هاي اطراف باغ بالا مي رفتيم هنگام بازگشت، پوريا بالاي تپه اي ايستاد و پيشنهاد مسابقه داد، هر چهار نفر با سرعت از بالاي تپه به پايين سرازير شديم. ناخودآگاه قدم هاي من سريع و سريع تر مي شد، طوري كه ديگر نمي توانستم دويدنم را كنترل كنم و سرانجام با فريادهايي كه از شدت هراس از گلويم خارج مي شد به پايين تپه رسيدم و به داخل جوي آبي كه پايين تپه روان بود پرت شدم، پيشانيم شكست و خون صورتم را پر كرد. پريا و پروين وحشت زده گريه مي كردند و پوريا تمام راه مرا روي پشتش به سمت بزرگترهايمان حمل كرد. تمام لباسش خون آلود شده بود. دست آخر هم تمام تقصيرها به گردن او افتاد كه پيشنهاد مسابقه را داده بود. به تدريج كه به سن بلوغ نزديكتر مي شديم، پوريا بيشتر وقتش را با دوستانش و خارج از خانه مي گذراند و كاملاً از جمع دخترانه ي ما فاصله گرفت، روحيه ي برتري طلبي و غرور و خودبيني پسرانه اي پيدا كرده بود كه نه تنها فاصله اش را روز به روز از ما بيشتر مي كرد بلكه باعث عصبانيت من و در نتيجه جر و بحث ها و درگيريهاي لفظي فراواني بين ما مي گرديد. شايد عصبانيت من نتيجه ي اعتراضات خفته ي وجودم بود وقتي مي ديدم پدرم نيز بين من و برادرهايم فرق مي گذارد و احساس محبت و صميميت بيشتر او را با برادرانم مي ديدم و حس مي كردم، اين بود كه تمام دق دليهايم را با كل كل كردن هاي مداوم با پوريا بروز مي دادم.

زماني بود كه من و پوريا هميشه سعي در شكستن غرور يكديگر داشتيم و آن قدر يكديگر را اذيت مي كرديم كه يا قهر مي كرديم و يا پرياي بيچاره كه اين وسط رنج مي كشيد با پا در مياني كردن و عجز و لابه ميانه را مي گرفت و جريان را خاتمه مي داد. پوريا كه ديپلم گرفت و سربازي رفت، من نفس راحتي كشيدم و اين دوري دو ساله ي او از جمع خانواده و از طرفي بزرگتر شدن من باعث شد كه پس از بازگشت او از سربازي و سپس سر كار رفتنش ديگه روابط ما حالت محترمانه تري به خود بگيرد، اگر چه هنوز هم در مسائل مختلف با هم بحث مي كرديم و هر يك بر ديدگاه هاي خودمان اصرار و پافشاري داشتيم ولي حالت مشاجره سالهاي قبل را نداشت.

از زمان شكست عشقي پوريا، روابط مابه تدريج گرم تر و بهتر شده بود. بعد هم كه ماجراي رامبد پيش آمده بود، پوريا با كمك هاي به موقع و مدبرانه اش من را از يك بي آبرويي حتمي نجات داده بود و مديون خود ساخته بود. پس از قطع رابطه ام با رامبد نيز تا مدتها مرا به دانشگاه مي برد و بر مي گرداند، به خاطر آوردم چگونه دقايقي را مكث مي كرد تا مطمئن شود من وارد ساختمان دانشگاه شده ام.

به ياد چشمان مهربان و تسلي دهنده اش افتادم وقتي مي خواست مرا مطمئن كند كه كابوس رامبد براي هميشه از زندگيم خارج شده است. وقتي بچه بوديم مرا سوسك سياه و كلاغ زاغي صدا مي كرد و اين اسم ها چقدر مرا عصباني مي ساخت اما بعدها كه بزرگتر شديم به من يلدا پرچونه مي گفت. ياد چند ماه پيش افتادم كه هنوز از ضربه اي كه رامبد بر روحم وارد كرده بود شديداً دلگير و غصه دار بودم. يك روز كه با پوريا به دانشگاه مي رفتيم و من شديداً در افكار آزار دهنده ام غرق شده بودم صداي گرم آواز پوريا در ماشين پيچيد. گنجشكك اشي مشي را با صداي گرمش خواند و پس از آن هم گاهي مرا گنجشك خانوم صدا مي زد، پس از مدتي گفت كه قد بلند من به يك گنجشك خانم ريز جثه نمي خورد و بايد صفت مناسب تري برايم پيدا كند، از آن به بعد به فراخور حال من اسامي گوناگوني بر من نهاده بود از يلدا جان و خانم كوچولو كه هنگام دلداري دادن من مي گفت تا خاله قزي كه مرا خنده مي انداخت. به تدريج اين اسم گذاري به يك بازي بين ما تبديل شده بود، گاهي من او را با نام كاكل زري سلام مي كردم و او جواب مي دادم عليك سلام دندون مرواري. وقتي در نقش دربار قاجار فرو مي رفتيم يكديگر را حضرت والا و سركار عليه صدا مي زديم و گاهي او با لهجه ي جاهلي اش مرا آبجي و همشيره و حاج خانوم صدا مي زد و من اسمش را داش آكل مي گذاشتم كه شخصيتش را در داستان صداق هدايت خيلي دوست داشتم. اخيراً به من سروناز مي گفت، يادم آمد كه گفته بود پس از كلي فكر كردن اين اسم را انتخاب كرده و به من خيلي مي آيد. چقدر آن روز ذوق كرده بودم، خيلي از سروناز گفتنش خوشم مي آمد. قول داده بودم يك اسم مناسب برايش انتخاب كنم، چقدر گشتم و اسمي كه مورد نظرم بود پيدا نمي شد تا اين كه يك شب كه به روال هر شبمان خانه ي آقاجون جمع شده بوديم، خيلي اتفاقي در بين كتابهاي آقاجون يك شاهنامه ي قديمي نظرم را جلب كرد، آن را ورق زدم، در بين صفحات كه با خط قديمي زيبايي نوشته شده بود، نقاشي هاي سياه و سفيد قشنگي از ماجراها و مبارزه هاي دلاورانه ي رستم با دشمنان و ديوان بدهيبت و درشت هيكل كشيده شده بود. توجهم به تصويري كه مبارزه رستم و سهراب جوان را نشان مي داد جلب شد.

سهراب قد بلند و چهارشانه بود، موهايش كمي بلند، چشمانش درشت و دستان قوي داشت. اگر سبيل او را حذف مي كردم خيلي شبيه پوريا مي شد.

كنار پوريا كه با ايمان مشغول بازي شطرنج بودند نشستم و آهسته گفتم: «انتظارت به سر رسيد، اسمتو انتخاب كردم، سهراب» با تعجب سرش را بلند كرد، چرا سهراب؟» سرانگشت سبابه ام را روي سبيل سهراب نقاشي گذاشتم و گفتم: «ببين چقدر شبيهته، قد و هيكل و چشماش. فقط تو سبيل نداري و او با لبخندي رضايتش را اعلام كرد و از فرداي آن روز او به من سروناز خانوم مي گفت و من آقا سهراب صدايش مي زدم. ياد تابستان افتادم كه شيراز رفته بوديم و من عجيب دلم برايش تنگ شده بود. اگر چه اين دلتنگي ام را به پاي تنهايي و بي همزباني ام گذاشته بودم. همراه با تك تك اين خاطره ها احساسي قوي و لذت بخش در من شكل مي گرفت و سربلند مي كرد. صحنه ي خواستگاري شب گذشته در ذهنم جان گرفت.آن لحظه كه پوريا را ديدم كه از گوشه ي هال با نگاهي خاص به من چشم دوخته بود، واژگون شدن فنجان ها و آن گرماي لذت بخشي كه همراه با دردي ناگهاني از قلبم بيرون دويد و تمام وجودم را در بر گرفت. وقتي به خاطرم آوردم ابتدا او بود كه براي كمك به من عكس العمل نشان داد، حس خوب حمايتش قلبم را سرشار از شادي و آرامش مي ساخت، سپس سعي كردم با خودم صادق باشم، واقعاً پوريا چه نقشي در زندگيم داشت؟ مي دانستم كه در طي يكسال اخير كمك ها و حمايت هاي بيشتري از من كرده بود آيا اين احساس فوق العاده اي كه در يك آن قلبم را سرشار از شادي هيجان آوري مي ساخت همان احساس مديون بودن و سپاسگزاري نسبت به او بود؟ به قلب هيجان زده ام رجوع كردم مي خواستم بدانم پوريا چه جايگاهي در قلبم دارد. با فكر كردن به نامش و تجسم ناخودآگاه چهره و لبخندش، همان درد شيرين آشنا در قلبم دويد. ضربان قلبم در جواب آن شوك لذت بخش سرعت گرفت و من با حيرتي آميخته با هيجان اين حس غريب را تجزيه و تحليل مي كردم. نمي دانم چقدر طول كشيد تا عاقبت ناچار شدم در خلوت اتاقم، همنوا با ضرباهنگ دل شوريده ام، اعتراف كنم كه مهندس صدري درست حدس زده بود، من عاشق پوريا شده بودم.

مانند كسي كه مدت ها جواهر گران بهايي را ، به گمان سنگ زيبايي به همراه داشته و هنگامي كه به ارزش بالاي آن پي مي برد، دچار ناباوري و شادي فراوان مي گردد، من نيز پس از ناباوري به شادماني رسيده بودم. احساس عشقم به پوريا قلبم را گرم و روحم را آرامش مي داد. به آرامي در تختم دراز كشيدم و سرشار از شعف كشف اين احساس جديد با لبخند به استقبال خواب ديرهنگام آن شب رفتم. 

ناگهان از زواياي پنهان ذهنم تيري زهرآگين به سوي خيالات شيرين و تابناكم رها شد: «اگه اين عشق يك طرفه باشه چی ؟» و هجوم بي امان افكار زهرآلود بعدي كاملاً هشيارم کرد: «عشق يكطرفه یعنی چیزی که تو گرفتارش شدی و جز عذاب و رنج چیزی به همراه نداره ». «پوریا تو رو فقط به عنوان دختردائی و نهایتا یه دوست می بینه» با ذهني خسته و درمانده ، دوباره پي نشانه ها، در خاطرات دور و نزديكم گشتم: پوريا حمايتم مي كرد، كاملاً درست بود، ولي بارها گفته بود من جاي خالي پريا را برايش پر مي كنم و اين به معناي آن بود كه همان حس تعصب و مهر برادرانه اي كه نسبت به پريا داشت به من نيز نشان مي داد پس آيا من حق داشتم حمايت هاي او را تعبير به غير آن بكنم؟

خاطره ي ديگري كه مرا آزار مي داد، عشق پرشور و داغ او نسبت به فريما بود پوريا مانند يك هوس زودگذر او را دوست نداشت، او را براي همسري برگزيده بود، اگر به من احساسي مي داشت آيا مي توانست عاشق ديگري شود؟

خاطراتم از گذشته هاي دور كه به مراتب دل سرد كننده تر نيز بود بارها پس از بحث و جدالي با پوريا، مدت ها با هم قهر مي كرديم و من تنفر او را از خلال كلام و رفتارش نسبت به خود ميديدم. با يادآوري اين واقعيت ها ترنم عاشقانه ي قلبم به سكوت سرد و سنگيني بدل شد و آرامش اندوهبار و عذاب آوري بر روحم سايه انداخت. صداي اذان كه از گلدسته هاي مسجد محل طنين انداز شد پايان بخش يكي از سخت ترين شب هاي زندگيم بود كه در آن با تلنگر مهندس صدري از ناآگاهي به آگاهي و از آگاهي به دركي توأم با شادي و غم رسيدم.

صورتم از هجوم اشك هاي حسرت و نااميدي خيس شده بود. بلند شدم تا وضو بگيرم و به نماز بايستم. ياد سخني از تولستوي افتادم كه گفته بود:

»هر كجا كه عشق هست، خدا هم وجود دارد.» مي خواستم با خدا راز و نياز كنم و از او بخواهم كه كمك كند عشقي بي حاصل در قلبم ريشه ندواند. سجاده ام را پهن كردم و به نماز ايستادم. پس از نماز آنقدر زاري و التماس كردم كه هنگامي كه سر برداشتم سپيده زده بود. سپس جسم خسته ام را به تختم كشاندم و با روحي سبك از راز و نياز سحرگاهي به خواب رفتم.

مادر سراغم آمد: «چرا تو هنوز خوابي؟ ديرت ميشه پاشو راه بيفت». 

به زور پلك هايم را نيمه باز كردم: «نمي تونم مامان، سرم درد مي كنه».

با تعجب نگاهم كرد: «چقدر پلك هات ورم كرده و قرمزه، چت شده». پيشانيم را با دست لمس كرد: «تب كه نداري».

- «ديشب تا صبح خوابم نبرد».

با نگرانی گفت:

- «اي بابا، يك خواستگاري ساده كه بيدار خوابي نداره، و با شیطنت ادامه داد: - هنوز اول راهي اگه با هر دفعه خواستگاري بخواي يه شب بيدار خوابي بكشي كه اينقدر بي ريخت مي شي كه ديگه كسي سراغت رو نمي گيره».

وقتی سکوتم را دید وشاید هم خیلی به نظرش زار و بینوا رسیدم ، با مهرباني موهايم را نوازش كرد:

- «خيلي خب، اگه اينطوره امروز رو استراحت كن».

عصر آن روز پيش خانوم جون رفته بودم. مي خواستم از آرامش و صفاي وجود این زن و شوهر عاشق و دوست داشتنی ، جان خسته ام را کمی آرامش ببخشم. كنار آقاجون به پشتي لم داده بودم و او با صداي گرمش غزلي از حافظ را زمزمه مي كرد. خانوم جون مشغول كاموابافي بود. شنل توري سفيد و زيبايي را براي پريا بافته و به عنوان هديه ي نامزدي اش به او كادو داده بود.

ولي بسكه من آه و فغان كرده بودم مشغول بافتن يك شنل ديگر براي من بود و به شوخي مي گفت: «اين شنل مخصوص هديه ي نامزديه، زودتر يه فكري بردار وگرنه تمومم بشه، بهت نمي دم».

ناگهان صداي در حياط آمد، كمي بعد پوريا پشت در اتاق نشيمن يا الله كرد. گوشه ي چادر نماز خانوم جون را روي سرم كشيدم. خانوم جون گفت: «بيا تو مادر». پوريا داخل شد و سلام كرد. آقاجون جواب داد:

«عليك سلام، چي شده زود اومدي؟»

پوريا كه دستانش را روي بخاري گرم مي كرد گفت:

«اينقدر هوا سرد شده كه همه ي مردم تو خونه هاشون قايم شدن. از كلاسم پيش بابا اينا رفتم اما كسي واسه ي خريد بيرون نمياد. بازار خلوت خلوته. گفتم: ببندين با هم بريم خونه. گفتن تو برو ما يه ساعتي ديگه هستيم بعد ميايم. بعد رو به من كرد و گفت:

-«كلاساتو تعطيل كردي عروس خانوم؟»

من كه از حضور يكباره ي او دستپاچه و نگران بودم، سرم را به گوشه ي شال كاموايي خانوم جون گرم كرده بودم و جرأتي كه به او نگاه كنم نداشتم. ضربان قلبم بالا رفته بود و حس می کردم تمام تنم از گرمای خاص و هیجان آوری پر می شود.گونه هایم داغ شده بود،عقلم نهیب آرامش میزد اما این احوال دست من نبود؛ نمی توانستم در حضور مردی که تمام دیشب را به او فکر کرده بودم بی تفاوت و آرام بمانم و این بود که به شدت مي ترسيدم. وقتي غریبه ای مثل مهندس صدری در زمانیکه خودم هنوز واقعیت دلبستگی ام به پوریا را نمیدانستم و آن را به عادت و وابستگی فامیلی و غیره نسبت میدادم ؛درد دل عاشقم را از نگاهم فهمیده بود؛ حتماً امروز كه خودم از عشقم مطمئن بودم نگاه عاشق وگونه های تبدارم راز نهانم را نزد آقاجون و خانوم جون كه عمري تجربه ي عاشقي داشتند برملا مي ساخت.

پوريا دوباره گفت: «هنوز عروس نشده واسه ي ما قيافه مي گيري ها».

با غيظ گفتم: «حالا كي خواست عروس بشه. به خود آقاي مهندس صدري هم گفتم قصد ازدواج ندارم. (كلمه مهندس را عمداً غليظ و كشيده گفتم).

با اشتياق پرسيد:

-«جدي ميگي؟ ديدم بنده ي خدا سبيلاش آويزون شده بود».

در دلم قربان صدقه ی صدای شوخش رفتم و دلم برای دیدن چشم های عسلیش ضعف رفت ،اما هنوز چشمانم مصرانه به شال بافتنی و حرکت دست و قلاب بافتنی خانوم جون خیره بود.

از خانوم جون پرسيدم:

-«خيلي بد شد چايي ها رو چپ كردم؟»

پوريا خنديد: «جاي يه دوربين خالي بود. صحنه ي جالبي بود، چه سر و صدايي به پا شد».

صدای خنده اش ناخوداگاه چشمانم را متوجه صورتش کرد. مات نگاهش كردم، متوجه نشده بودم وقتي مي خندد شبيه پسر بچه ها مي شود. از نگاهم فكر كرد دلخور شده ام، خنده اش را جمع و جور كرد و گفت:

- «خوب، اتفاقه ديگه».

خانوم جون اضافه كرد:

-«غصه نخور يلدا جان، اين نشونه ي نجابت توئه كه دستات لرزيدن و چايي ها ريخت و گرنه دختراي پرروي اين زمونه كه با يه لشكر مرد روبرو بشن، ككشون هم نمي گزه.»

آقاجون گفت: «يلدا دخترم، ما انتخاب روبه عهده ي خودت گذاشتيم چون اين تويي كه بايد يه عمر با اين مرد زندگي كني ولي بيشتر فكر كن و با عجله تصميم نگير قراره دوباره زنگ بزنن. پسره فهميده و تحصيل كرده اس. جامعه گشته اس. براي زندگي امروز اينا مزيتهاي مهميه».

در دل گفتم: «زنگ نخواهد زد چون فهميد دل من جاي ديگه اي گروه».

اگر چه دلم را كسي اسير كرده بود كه خودش هم خبر نداشت و اينگونه شادمانه سر به سرم مي گذاشت. به آقاجون گفتم: «آقاجون بازم بخونين».

و آقاجان با لبخند نگاهي به من انداخت و با صداي زيبايش خواند:

»مرا مي بيني و هردم، زيادت مي كني دردم / ترا مي بينم و ميلم زيادت مي شود هر دم

به سامانم نمي پرسي نمي دانم چه سر داري / به درمانم نمي كوشي نمي داني مگر دردم

نه راهست اين كه بگذاري مرا برخاك و بگريزی / گذاري آر و بازم پرس تا خاك رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاك آن دم هم / كه بر خاكم روان گردي بگيرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت د مم٬ دم مي دهي تا كي / د ما از من برآوردي نمي گويي برآوردم

شبي دل رابه تاريكي ز زلفت باز مي جستم / رخت مي ديدم و جامي هلالي باز مي خوردم

كشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويت / نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا كردم 

تو خوش مي باش با حافظ برد گو خصم جان، ميده / چو گرمي از تو مي بينم چه باك از خصم دم سردم

بيشتر از آن نمي توانستم در آنجا بمانم مي دانستم كه پوريا دوباره شروع به صحبت و شوخي مي كند و درد من اين بود كه مثل گربه دزده شده بودم كه چوب را برميداري فرار مي كند همه چيز را از نگاه خودم معنا مي كردم، امشب حتي شعر حافظ هم برايم معناي ديگري يافته بود و واهمه داشتم همه بفهمند كه به درد عاشقي مبتلا شده ام، مي ترسيدم نگاهم يا حرف هايم، انديشه هاي دردآلود و در عين حال شيرينم را آشكار كنند. اين بود كه به هواي درس خواندن از آنها خداحافظي كردم. به حياط كه قدم گذاشتم با چند نفس عميق، هواي سرد آخر پاييز را به اعماق ريه هاي ملتهبم فرو كشيدم. غروب سرد و تاريكي بود، تك و توك ستاره ها مي درخشيدند. فضاي حياط با تنه هاي سياه درختان و سايه هاي كوتاه و پر درختچه هاي شمشاد و بوته هاي رز وهم آلود به نظر مي رسيد. حتماً عمه هنوز پختن شامش را تمام نكرده بود و گرنه هر غروب هنگام سر زدن به آقاجون يكي دو تا از چراغ هاي اطراف حياط را روشن مي كرد. صداي مهربان پوريا ضربان قلبم را به طرز خوشايندي پرطنين كرد: --«حالت خوبه؟»

دستم را روي قفسه ي سينه ام گذاشتم، مي ترسيدم دل ديوانه ام يك آن از جا بيرون بپرد.

- «ترسوندمت؟»

- «نه حالم خوبه، چطور مگه؟»

- «به نظرم خيلي تو فكر اومدي. آقاجون كه خوند نيگات مي كردم تو يه عالم ديگه بودي».

با شيطنت اضافه كرد:

«اگه پشيمون شدي كه مهندسو رد كردي كافيه لب تر كني من همونطور كه اون يكي رو از سرت باز كردم، مي تونم اين يكي رو هم تو يه چشم به هم زدن، آويزونت كنم».

ناليدم:

-«آخ پوريا، از دست تو، چه دل خوشي داري؟

» آهي كشيد: «من از او پرسيدم دل خوش سيري چند؟»

سپس ايستاد، به طرفم چرخيد و نگاهم كرد: «خوب پس...»

نفس عميقي كشيدم و سعي كردم صداي لرزانم را كنترل كنم:

-«من تو فكر حافظ بودم. البته مي دونم كه غزل هاي حافظ فقط اين معني ظاهري كلمات نيستن و معاني عرفاني بالايي پشت اين كنايه هاي چشم و ابرو و خال و گيسو هست ولي از اين غزلي كه آقاجون خوند حس كردم حافظ يه نفرو دوست داشته يا اين كه در وصف كسي سروده كه يه نفرو دوست داشته ولي نمي دونسته طرف هم چنين احساسي بهش داره يا نه؟»

- «ممكنه درست فهميده باشي چون اين وضعيتيه كه ممكنه واسه خيلي ها پيش بياد به نظر تو طرف تو اين موقعيت بايد چيكار كنه؟»

- «نمي دونم، خيلي سخته.»

اصرار كرد: «يه كمي فكر كن، اگه تو بودي چيكار ميكردي؟»

-« من... » نگاهي به صورتش انداختم، آهي سوزان كه از دلم بر مي آمد در گلو خفه كردم، خوشحال بودم كه در تاريكي حياط چشمهايم را كه بر اثر طرح اين سئوال آن هم از طرف او به اشك نشسته نمي بيند.».

- «من ترجيحاً عشقمو براي خودم نگه مي داشتم، چون اگه اعتراف مي كردم و طرفم هيچ احساسي به من نداشت يا هيچ ارزشي به ابراز عشقم نمي داد چه فايده جز اينكه غرورمو پايمال كرده بودم، يا اين كه از سر دلسوزي و ترحم به من محبت مي كرد كه باعث مي شد احساس كنم خودمو به اون آويزون كردم و گدايي محبت مي كنم. نه، به نظر من اگه طرف هم عاشق اون بوده حتماً نشون داده و به قول خانوم جون ماه پشت ابر نمي مونه».

از پوريا جدا شدم، همینقدر هم به سختی و با کنترل شدید صدای مرتعشم بیان کرده بودم.حالا دیگر همراه با کوبش سریع قلبم ، دست و پایم هم می لرزید .درنگ بيشتر جايز نبود، بغض گلويم را مي فشرد به اتاقم پناه بردم تا با بارش غصه هايم بر صفحات سفيد دفتر خاطراتم، آنها را نيز مانند آن شب تيره ي پاييزي، سياه و غمگين بسازم.

روزهاي بعد بسيار سخت بر من گذشت، از سويي امتحانات پايان ترم رسيده بود و من نمي توانستم به اندازه ي كافي بر درس هايم تمركز داشته باشم و از سوي ديگر روزهايي كه با پوريا به دانشگاه مي رفتم، حالي غريب داشتم كه تمام انرژي ام را همان سر صبح تخليه مي كرد. در آن واحد خوشحال و نيز ناراحت بودم. در عيني كه قلبم خوشحاليش را از ديدن او با تپش ديوانه وارش نشان ميدادم، عقلم ناراحتيش را از وابستگي بيشتر به دليل تماس طولاني تر با او اعلام مي كرد. در آن روزهاي رنج آور نه تكليفم با خودم روشن مي شد كه شادي يا غمم را بفهمم نه درس هايم را مي توانستم درست بخوانم. امتحانات بهر صورت گذشت و ما وارد تعطيلات پايان ترم شديم. پريا از شيراز آمده بود. مثل هميشه آرام و شاد با صورتي تابناك از عشق پاكش كه جوابش را به شيريني از امير دريافت مي كرد. وقتي با تمام وجود، گرم صحبت با امير در آن سوي خط تلفن بود به او مي نگريستم و با اندوه مي انديشيدم خدايا مي شود من هم روزي مخاطب عشق پرشور مردي شوم كه خودم عاشق اويم؟

صبح يكي از روزها من و پريا براي خريد بيرون مي رفتيم كه به پوريا برخورديم او گفت همراهمان مي آيد ولي اول بايد بعضي از نمرات درسي اش را كه اعلام شده بود بگيرد ما نيز از روي بيكاري و كنجكاوي همراه او وارد دانشگاهش شديم. دانشگاهشان چندان بزرگ نبود يك ساختمان نوساز دو طبقه با نماي آجرسفال، چيزي كه براي من تعجب آور بود مربوط به حلقه ي بزرگ آشنايان پوريا مي شد. دائم مي ايستاد و با دختر و پسر سلام عليك مي كرد. با آنهايي كه صميمي تر بود، ما را نيز معرفي مي كرد. نكته ي جالب توجه تر كه پريا نيز متوجه آن شده بود برخورد آشنايان دختر او بود، هنگام با صحبت با او راحت بودند و بعضاً حالت دلبري و جلب توجه هم داشتند. حتی متوجه تفاوت نگاههایشان وقتی چشمانشان از پوریا به سمت من و پریا می چرخید شدم؛ به او با اشتیاق و به ما با مخلوطی از کنجکاوی و حسرت نگاه می کردند.وقتی پوریا معرفی مان میکرد،نگاهشان به پریا محبت آمیزتر و به من سرد و عناد آمیز بود.یلدای درونم شروع به غرغر کرده بود: " چه پررو...به رستم من نظر دارن...نمیدونن این آقا خوش تیپه مرد چشم عسلیه منه.شیطونه میگه با همین ناخنای مانیکور شده م خدمت اون چشای هیزشون برسم.مخصوصا اون بلوند لوسه که خودشو صمیمی می گیره و پریا جووون میگه." از حسادت اخم هايم تو هم رفته بود و اصلاً تمايلي به خوش و بش كردن با دخترهايي كه پوريا به ما معرفي مي كرد نداشتم.صدای گرمی مرا از گرداب افکار ناراحت کننده ام بیرون کشید."سروناز خانوم...چی شده اخم کردی؟خسته ت کردم؟" سرم را یکباره بلند کردم و گونه ام به بینی پوریا که صورتش را جلو آورده بود تا زیر گوشم حرف بزند کشیده شد.یک آن گر گرفتم.صورتش را کنار کشید و با لبخند دماغش رو مالید:" شکستی این اثر هنری روم باستان رو که."

نگران شدم و ناخوداگاه دستش را گرفتم و از روی بینی اش پایین کشیدم.با دیدن برق پر شیطنت چشمان عسلی و لبخند شیطان ترش ، رنجیده گفتم :"سرکار میذاری؟بدجنس..."

تازه متوجه شدم که دستش را گرفته ام و سریع آن را رها کردم . سرم را چرخاندم که چشمم به چشمان عصبانی همکلاسی بلوندش افتاد ،هنوز نگاهش را حلاجی نکرده بودم که اینبار دست بزرگ و گرم پوریا انگشتان سردم را گرفت:" سرونازم..."

نفسم ایستاد.یک موج مکزیکی شیرین تمام بدنم را از درون به ارتعاش انداخت.درست شنیدم."سرونازم"؟! من سروناز پوریام؟وااای...یک میم و این همه معنای لذت بخش؟...پوریا منتظر انگشتانم را فشار خفیفی داد. یک آن یلدای شیطان درونم که همان چند دقیقه چند ترفند دلبری از دخترهای اطراف یاد گرفته بود سربرداشت ،سرم را با مکث چرخاندم وگردنم را کمی کج کردم و نگاه خماری به چشمان خوشرنگش انداختم. انتظار و مهر همیشگی چشمانش جای خود را به تعجب داد.کمی ابروانش بالا رفت و با نگاه غریبی به چشمانم خیره شد.از خیرگی نگاهش دست و پایم را گم کردم، دستپاچه چشمانم را پایین انداختم و دستم را از بین انگشتان بی حرکتش بیرون کشیدم. تند گفتم: نه...خسته نیستم. راحت باش." همزمان پریا از گروه دخترهایی که مشغول صحبت با او و شاید گرفتن آمار پوریا بودند جدا شد و به سمت ما برگشت:" داداشی،کارت خیلی طول می کشه؟" پوریا تکانی خورد و سریع گفت :" نه خانوم کوچولو، الان تا آموزش میرم و سریع میام .همینجا وایسین." بالاخره نگاهش را از من گرفت و راه افتاد.نفسم بالا آمد و همزمان یک نیشگان محکم از بازوی خودم گرفتم:"ای خدا...منو چی به عشوه های شتری این دخترها...پوریای بیچاره بیشتر کپ کرد و بینوا مات موند.چرا من اینقدر احمقم." خیلی پشیمان واز خودم نا امید شده بودم.

بالاخره پوريا نمراتش را گرفت و با خارج شدن از دانشگاه عذاب من هم سر آمد.اما دیگر سرم پایین بود و حتی جرات نگاه کردن سمت کفش هایش را هم نداشتم.او هم ساکت بود.توی ماشین نشستیم . پریا فارغ از سوتی های من که باعث این سکوت معنا دار شده بود از نمرات پوریا پرسید و پس از اين كه برادرش را به خاطر نمرات خوبش تشويق و تحسين كرد گفت:

- «پوريا، چه همكلاسي هاي باحالي داري، بيخود نيست اينقدر مشتاق درس خوندن شدي».

پوريا خنديد: «آره بابا، من خيلي هم باهاشون قاطي نمي شم و گرنه اينقدر اصرار مي كنن با هم استخر و كوه و گردش بريم».

پريا با تعجب پرسيد:

- «با دخترا استخر بري؟! چشم مامان عشرت روشن!»

- «كي صحبت از دخترا كرد؟ چرا حرفا رو قاطي مي كني؟»

- «فكر كردي مي گم همكلاسي هاي باحال، منظورم پسرهاست. اصلاً به من، يك زن شوهردار همچين حرفي مياد؟»

- «اهان! خب دختراي كلاسمون آره خيلي دور و برم مي چرخن. اما خبر ندارن كه من... زهر عشقي چشيده ام كه مپرس...»

بعد آهي كشيد و گفت:

-«نگاه من به عشق و زندگي با گذشته خيلي فرق كرده».

بعد براي اين كه موضوع صحبت را عوض كند از پريا پرسيد:

-«از امير تعريف كن، خونتون رو كي تحويل ميدن؟»

پريا شروع به صحبت كرد و من صحبت هاي پوريا را در ذهنم حلاجي مي كردم، در عين نگراني متوجه شدم كه چقدر راضي و آسوده خاطرم كه با تلخي به جاي مانده از ماجراي بين او و فريما، ديگر در برابر دلبري دختران اطرافش واكسينه شده است.

با تمام شدن تعطيلات پايان ترم پريا به شيراز برگشت در حالي كه نيمي خوشحال و نيمي ناراحت بود و بايد گفت كه خوشحاليش از دوباره ديدن امير به اندوهي كه از جدا شدن از خانواده داشت مي چربيد، عمه كه مانند من اين موضوع را حس كرده بود آه كشان به پروين گفت: «ديگه پريا واسه من دختر نميشه، وقتي كه نيست، نيست وقتي هم كه مياد دلش پيش شوهرشه نصف حواسش با ماست نصفش به تلفن».

پروين با خنده خودش را لوس كرد:

-«مامان، شما منو هنوز دارين ك دربست در خدمتتونم».

عمه درست مي گفت پريا ديگر آن پرياي پيشين نبود. همانطور كه براي عمه يك دختر نصفه نيمه بود براي من هم يك رفيق نيمه كاره بود، چقدر دلم براي آن شبهاي سرشار از حرف و شعر و مهر و محبتمان تنگ شده بود تا نزديك سحر مي گفتيم و مي خوانديم و مي خنديديم و حالا نصف حرفهاي پريا از امير بود، شعرها را با ياد او تفسير مي كرد و محبتش كه به يقين بيشتر از من به امير تعلق يافته بود. قبلاً اين موضوع مرا عصباني مي ساخت ولي حالا كه خودم دل در بند عزيزي اسير داشتم به خوبي حالات پريا را درك مي كردم و دلخوري هايم كاملاً از بين رفته بود. براي آنكه بر افسردگي ناشي از رفتن پريا فائق شدم به كتابهايم پناه بردم. چشمم به كتابي افتاد كه از يكي از دوستانم به امانت گرفته بودم، كتابي قديمي كه ترجمه ي اشعار معروف ترين شاعران جهان را چاپ كرده بود. صفحه اي از آن را گشودم و قطعه شعري از شاعره فرانسوي مارسلين دبرد والمور نظرم را جلب كرد:

« يك روز بي آنكه سخني از غم دل به ميان آورم به تنها كسي كه دوستش دارم نوشتم:

«زني است كه تو را از جان ودل دوست دارد، پيرامون خود را بنگر و حدس بزن كه او كيست. آنگاه پاسخش ده اينجا هستم».

روزي او راديدم. به سويش دويدم و فرياد شادي پر اضطرابي را كه از دلم برخاسته بود در گلو خاموش كردم.

اما او به خود نگفت: «اوست». به من هم نگفت «تويي!»

بي آنكه از خويش نامي ببريم بدو نوشتم:

«روز و شب به ياد تو اشك مي ريزم. در انتظار آن روزم كه پرتو عشق ديدگان تو را به روي من بگشايد و دلهاي ما را به هم پيوند دهد».

يكروز مرا ديد. ديدگان مرا كه هنوز غرق اشك بودند ديد.

اما وقتي كه دست لرزان مرا در دست گرفت، به خود نگفت «اوست!» به من هم نگفت «تويي»!

بي آنكه بگويم «منم» از نزدش گريختم، راز پنهان را در دل نگه داشتم، اما غم دل از پايم افكند.

روزي چند ديگر اثري از من و راز پنهان من باقي نخواهد ماند.

شايد آن روز، وي در پي آن كس كه دل در مهر او داشت بر سر گورم گذر كند و با خواندن نام من به راز دلم پي برد. آنگاه با پريشاني به خود بگويد «او بود»! به من بگويد: «تو بودي»!

خواندن اين قطعه متأثرم كرد با اندوه انديشيدم يعني سرنوشت من هم اينگونه مي شود. اين سخت ترين تنبيهي است كه براي يك عشق يك طرفه مي توان انتظار داشت، اين كه تا زمان مرگ معشوقت از راز نهان در سينه ات آگاه نشود و تو در تنهايي و غم فراق او بسوزي و زندگي را به پايان ببري. عقلم نهيب مي زد: «يلدا عاقل باش تو ديوونه اي و دلت از تو ديوونه تر، مهار احساساتت رو به دست دلت ميدي تا يك عشق بي فرجام رو در نظرت بزرگ جلوه بده . اختيار احساست را به من بسپار. تا با يادآوري دوران دلبستگيت به رامبد و نتيجه ي تلخش ، دلتو مهار کنم. مگه تو نبودي كه بعد ازون تجربه ي تلخ جنس مرد رو از جنس شيطان ساخته بودي و به خودت قول داده بودي كه ديگه دل به هيچ مردي نسپري؟ تو كه مي خواستي تا آخر عمر مجرد بموني و ديگه هيچ مردي رو لايق عشقت نمي دونستي؟ حالا چرا تا پوريا رو مي بيني قلبتو کف دستت میگیری و آماده ی پیشکش کردن اونی؟ این دلدادگی یکطرفه ست... چيزي جز دلشكستگي واست نمی مونه».

در برابر نهيب عقلم سراپا گوش مي شدم و تسليم . تصميم مي گرفتم بعد از آن كاملاً عاقلانه و موقرانه با پوريا برخورد كنم. مهمترين مسئله اي كه اين تصميم مرا تحت الشعاع خود قرار مي داد دو روز در هفته بود كه من با پوريا همزمان از خانه خارج مي شديم و مطابق ترم گذشته او مرا تا دانشگاه مي رساند. البته ترم پيش روزهاي بيشتري برنامه مان همزمان شده بود. در موقع انتخاب واحد براي ترم جديد من با اطلاعات كم و بيشي كه از زمان كلاس هاي او پيدا كرده بودم نهايت دقت را داشتم كه كلاسهاي من كمترين تطابق زماني را با برنامه ي كلاسي او داشته باشد ولي در نهايت دو روز هفته صبح ها با هم از خانه خارج مي شديم. در تمام طول راه او مي گفت و مي خنديد و من دچار احساسات متضادي بودم. اگر با صحبت ها و خنده هايش همراهي مي كردم جاذبه ي گفتار و لبخند شيرينش مرا تا عرش مي برد و روز به روز شيفته ترم مي ساخت، اگر سكوت مي كردم و سرم را به جزوه هايم گرم مي كردم او نيز ساكت مي ماند و اين سكوت رنج آور و بسيار آزاردهنده بود. مدتي طول كشيد تا راه حلي براي اين موضوع يافتم.

يكي از بچه هاي دانشگاه که هم ترم نيز بوديم از محله ي خودمان بود. او را از دوران راهنمايي كه هم كلاس بوديم مي شناختم. اين آشنايي قبلي باعث دوستي عميق تري بين ما شده بود. ضمن صحبت هايش فهميدم كه پدرش او را به دانشگاه مي رساند اين بود كه از او خواستم موقع آمدن سر كوچه ي ما ترمزي بگيرند و مرا هم سوار كنند. با خوشحالي قبول كرد. شب كه در خانه ي آقاجون جمع بوديم به پوريا گفتم:

- «از فردا صبح ديگه مزاحم تو نيستم با يكي از دوستام دانشگاه ميرم».

با تعجب نگاهم كرد و گفت:

-«حالا كي گفته تو مزاحمي؟ من تو مسيرم تو رو مي رسونم».

- «نه ديگه، تو واسه ي من كلي از راهت دور ميشي در حالي كه پدر دوستم الهام هر روز صبح كه كلاس داره اونو مي رسونه و براشونم فرقي نمي كنه اگه تو مسیرشون منم سوار كنند.»

مامان كه گوش مي داد گفت:

-«راست ميگه پوريا جان، يلدا تا حالام خيلي مزاحمت شده، اينطوري تو كمتر تو ترافيك سر صبح سرگردون ميشي».

پوريا ديگر چيزي نگفت فقط آنشب نگاه خیره اش را بیشتر روی خودم احساس می کردم و معذب بودم ، با خود فکر می کردم لابد درموردم فکرهای ناجور می کند.شاید باآن عشوه ی خرکی که آن روز از من دیده مرا دختر سبکی میداند که باز هم به دنبال آزادی های بیشتری برای رفت و آمدم هستم.در عین عذاب ازین افکار سمج و آزار دهنده از جنبه ی عقلانی به قضیه نگاه می کردم و خوشحال بودم كه با اين ترفند، عاقلانه رفتار مي كنم و كمتر با او تماس دارم، مگر نه اين كه گفته اند «هر آنچه ديده بيند دل كند ياد» و من اميدوار بودم با كمتر ديدنش، دل تبدارم را آرامش ببخشم.

يكي دو هفته با الهام و پدرش به دانشگاه مي رفتم. پدر الهام بازنشسته ي يكي از ادارات بود. مرد مهربان و با شخصيتي به نظر مي رسيد كه وقت بيكاريش را در اختيار همسر و فرزندانش قرار داده بود.تنها سلام و احوالپرسی مودبانه ای می کردم و دیگر هیچ ، مگر به اختصار جواب سوالات الهام را میدادم. تمام راه ساکت بودم و فقط به پوریا فکر می کردم. به نیمرخش که هنگام رانندگی گاهی جدی و گاهی خندان زیباترین چشم انداز نگاهم بود.به حرکت دستش روی دنده...به شوخی هایش...به آن روزی که بخاطر پریودم دل درد داشتم و با تمام سعیم در پنهان نگه داشتن درد ، او متوجه شد و از کیفش یک بسته مسکن درآورد و به من داد،مسکن هایی که هنوز داشتمشان و مثل یک شیء ارزشمند که حاکی از توجه و مهربانی او بود گاهی نوازششان می کردم،به خودم اعتراف کردم که دلم برای آن ساعتهای رویایی که در کنار او می نشستم و از هوای نفس های او تنفس می کردم و مناظری را می دیدم که چشم انداز نگاه او بود و گاهی هم توجه دونفرمان به یک موضوع در خیابان جلب می شد و در موردش حرف می زدیم تنگ شده.

يك روز صبح كه نزديك اتومبيل پدر الهام شدم در كمال تعجب متوجه شدم كه پسر جواني پشت فرمان نشسته كه به محض ديدن من با احترام پياده شد و سلام و احوال پرسي كرد. مختصر جوابش را دادم و با حالتي معذب روي صندلي عقب مچاله نشستم. الهام توضيح داد كه ديسك كمر پدرش عود كرده و برادرش ايمان وظيفه ي پدر را به عهده گرفته است.

يك هفته ي ديگر هم گذشت، گويا كمر پدر الهام نمي خواست بهبود پيدا كند. از نگاه هاي خيره و معني داري كه ايمان از آينه به من مي انداخت هيچ خوشم نمي آمد، اين بود كه با وجود اين كه مؤدبانه و با احترام برخورد مي كرد من دنبال بهانه اي بودم كه از اين همراهي عذرخواهي كنم. يك روز صبح هنگامي كه سر كوچه رسيدم مطابق معمول ايمان از اتومبيل پياده شد و سلام كرد. هنگامي كه جوابش را مي دادم متوجه حركت آهسته ي اتومبيلي در كنارم شدم. فقط يك لحظه چشمان شرربار و عصباني پوريا را در آينه ي بغل اتومبيلش ديدم. سپس او با سرعت از ما دور شد.بهت زده به ماشینش خیره شدم که به سرعت از پیچ خیابان پیچید و ناپدید شد.

با تعارف ایمان به خودم آمدم و سوار شدم.نگاه های ایمان هم آن روز متفاوت و کنجکاو به نظر می رسید اما ذهن من درگیر پوریا بود. اين موضوع كاملاً فكر وذهنم را درهم ريخته بود، آن روز از كلاس و درس هايم هيچ چيز نفهميدم، دائم نگاه ناراحت و عصباني پوريا جلوي چشمانم بود. نگران بودم كه حالا او چه برداشتي از رفتار من خواهد داشت.آيا فكر مي كند من به او دروغ گفتم كه با دوستم و پدرش به دانشگاه مي روم. اينقدر اين مطلب ذهنم را آشفته كرده بود كه ظهر با وجود اصرار مامان نتوانستم جز يكي دو قاشق از غذايم را بخورم. بعد از آن هم از پريشاني طاقت ماندن در اتاقم را نداشتم پالتو پوشيدم و شال آبي كه پوريا از شيراز برايم سوغات آورده بود، روي سرم انداختم و به حياط رفتم. از برفي كه چند روز گذشته باريده بود هنوز روي شمشادهاي باغچه سفيد بود. روي لبه ي حوض و لبه ي ديوارهاي حياط هم لايه اي از برف قرار داشت. به رد پاي كلاغ هايي كه لبه ي حوض نشسته بودند نگاه كردم. آسمان يخ زده، زمين يخ زده، حتي دل من هم يخ زده بود دست هايم را در برف ها فرو بردم و غرق در تفكر به برفهايي كه از گرماي دستم ذوب مي شدند مي نگريستم. سرانجام از شدت سرما دستانم را كه قرمز شده بودند از برف بيرون كشيدم. چقدر دلم براي پريا تنگ بود. براي بهار و براي پريا، اگر چه دردي به دلم افتاده بود كه حتي براي پريا هم نمي توانستم آن را بازگو كنم.

از سنگيني نگاهي سرم را بلند كردم و متوجه پوريا شدم كه پشت پنجره اتاقش ايستاده بود و با نگاهي سرزنش بار و جدي به من مي نگريست.

خداوندا چه جادويي در چشمان روشن و نگاه نافذ او قرار داشت كه مرا اين چنين بي قرار و آشفته مي ساخت. دسته ی موهای آشفته ام را که از زیر شالم بیرون ریخته بود با دست پنهان کردم و سعی کردم لرزش دستانم را مهار کنم.چقدر دلتنگش بودم.چقدر این نگاهش را میخواستم حتی اگر اینطور طلبکار و خیره نگاهم می کرد.چقدر آن ساعد تکیه داده به قاب پنجره خوش فرم و مردانه به چشمم می آمد.خدایا...چقدر دوستش داشتم و به غلط فکر می کردم با دو روز همراهش نبودن از شدت این علاقه کم می شود.من فنا شده بودم.این را در آن لحظات که مسحورآن نگاه عسلی دلخوربودم به روشنی درک کردم. نمی دانم چند لحظه یا چند دقیقه در سکوت به هم خيره شديم و سپس او ناگهان پرده را انداخت، تازه به خودم آمدم و به سرعت بالا دويدم. تا شب در خانه بيهوده مي لوليدم. براي اين كه فكرم را منحرف كنم به امين ديكته گفتم و براي ايمان نقاشي كشيدم ولي نقاشي ام فقط دو چشم بود، دو چشم جدي و سرزنش بار. ايمان با دلخوري گفت: «چرا دفترم را بيخودي سياه كردي؟ تو كه اصلاً نقاشي بلد نيستي.» دفترش را برداشت و رفت. بعد از شام مامان گفت:

«لباس گرم بپوشين بريم پايين ديدن آقاجون».

گفتم: «حوصله ندارم».

- «از صبح آسم آقاجون عود كرده، حالش خوب نيست».

با نگراني لباس پوشيدم هميشه زمستان ها براي آقاجون فصل سختي به شمار مي رفت.

با ديدن كفش هاي عمه و پوريا پشت در اتاق نشيمن آقاجون پاهايم سست شد ولي به ناچار همراه ديگران وارد شدم و سلام كردم، متوجه شدم كه پوريا با همه سلام و احوال پرسي كرد و به من كه رسيد سرش را به امين گرم كرد و نه جواب سلام مرا داد و نه حتي به من نگاه كرد با دلي گرفته پيش آقاجون رفتم و احوالش را پرسيدم. با صدايي كه از شدت سرفه هاي پي در پي خش دار و گرفته بود جوابم را داد. كنارش نشستم و سرم را به ديوان حافظي كه هميشه كنار قرآن آقاجون روي ميز كنار دستش قرار داشت گرم نمودم. پوريا همچنان سرسنگين بود، برخلاف هميشه نه حرف مي زد و نه شوخي مي كرد. ايمان دفتر نقاشي اش را به او داد و گفت: «معلممون گفته يه نقاشي خيالي بكشيم، اين يلدا كه اصلاً بلد نيست نقاشي كنه فقط دفترمو حروم كرد. تو برام مي كشي؟»

پوريا بدون اين كه حرفي بزند صفحه ي نقاشي مرا پاره كرد و با مهرباني به ايمان گفت: من كمكت مي كنم تا خودت بكشي، اين كار بهتره و به نفع خودت هم هست».

آن دو سرگرم نقاشي شدند و من كه دچار احساس حقارت شديدي شده بودم با بغضي كه به زحمت مهار شده بود از جا بلند شدم و به بهانه ي امتحان فردا از ديگران خداحافظي كردم.

رفتار سرد پوريا چند روز ديگر هم ادامه داشت. با اين كه براي احوالپرسي از آقاجون اكثر شب ها يكديگر را مي ديديم جز سلام و احوال پرسي سرد و ساده هيچ برخوردي با هم نداشتيم. داشتم از غصه مريض مي شدم، اشتهايم كم شده بود و تمركزم روي درس هايم بالكل از بين رفته بود. مثل مرغ سركنده بال بال مي زدم. يك روز مامان كه متوجه رنگ پريده ي من شده بود سر صحبت را باز كرد: «يلدا جون، چيزي شده مامان؟ چرا اينقدر ناآرومي؟»

سعي كردم خودم را به آن راه بزنم: «نه من خوبم، چطور مگه؟»

- «به من دروغ نگو، چند روزه حالت خوب نيست اشتهات كم شده و بيشترم تو فكر و خيالي». 

بعد يك راست رفت سر اصل مطلب:

-«با پوريا حرفت شده؟»

با حيرت نگاهش كردم:

-«چي؟!»

- «آخه با هم كه هستين خيلي ساكتين، ورزش تونو به خاطر برف و يخ قطع كردين، پرحرفي ها و سر به سر گذاشتن هاتونو چرا كنار گذاشتين. فكر مي كنم عمه تم فهميده شما دو تا يه جورايي با هم قهرين. مي گه پوريا هم تو خونه بي حوصله و ناراحته. اگه دوست داري برام تعريف كن شايد بتونم بهت كمك كنم».

در حالي كه بغض كرده بودم جريان را براي او تعريف كردم و اضافه كردم:

-«لابد اون دلخوره چون فكر مي كنه من از اول بهش دروغ گفتم يا اين كه خوشم مياد با داداش الهام دانشگاه برم، چه ميدونم چي فكر مي كنه، منم دلخورم كه چرا اينجوري فكر مي كنه، اصلاً اون به من چيكار داره؟»

مامان با مهرباني گفت:

-«اون مثل برادر بزرگي مي مونه كه نداري، خب غيرتي ميشه ديگه وقتي مي بينه با يه جوون غريبه دانشگاه ميري. اگه داداش بزرگتر داشتي كه از اين ها سخت ترم مي گرفت، فوراً قدغن مي كرد كه ديگه با دوستت دانشگاه بري».

ناخودآگاه اشكهايم روي گونه هايم غلطيد حتي مامان هم معتقد بود پوريا نسبت به من غيرت برادرانه دارد. اي كاش... ولي جرأت نيافتم تخيلاتم را ادامه دهم، عقل دورانديشم دوباره نهيب زد:

-«عشق يكطرفه يعني اشتباه و پشيماني».

عصر آن روز مامان كه مشغول زدن تخم مرغ و شكر بود از من خواست بروم و از عمه كمي وانيل بگيرم. مخالفت كردم:

- «مامان شما كه مي دونين من دوست ندارم پايين برم...»

- «به عمه ات چه ربطي داره. زود باش لازم دارم، دستم بنده و گرنه خودم مي رفتم.»

مانتو و شالم را پوشيدم و پايين رفتم. با اضطراب به در زدم: «عمه ... عمه...»

در را باز كردم و داخل شدم. خانه در سكوت فرو رفته بود. عمه در آشپزخانه هم نبود. دوباره صدا زدم: «عمه، نيستين؟»

وقتي جوابي نشنيدم به خيال آن كه عمه حتماً به خانه ي آقاجون رفته برگشتم تا از حال خارج شوم كه صداي دستگيره در اتاق پوريا را شنيدم و متعاقب آن خودش بيرون آمد يك لحظه خون در رگهايم منجمد شد. ساكت و بهت زده به قد بلندش كه قاب در اتاق را پر كرده بود خيره شدم. تي شرت زرد خوشرنگي با شلوار ورزشي به تن داشت. موهاي قهوه ايش ژوليده به نظر مي رسيد. به صورت خواب آلودش نگاه كردم.هنوز دلخور به نظر مي رسيد.باز دلم لرزید حتی با وجود اخم بین ابروانش.اخمش هم برایم جذاب و خواستنی بود.

به زحمت سلام كردم،اما او گویا نمیخواست سکوتش را بشکند، همانطور که محو صورت خوابالود و نگاه خیره اش بودم ادامه دادم:

- «ببخش كه بيدارت كردم، با عمه كار داشتم».

این بار لب باز کرد:

- «آره مي دونم، تو خيلي وقته ديگه با من كار نداري».

طعنه ی کلامش را دریافتم.تلخ و کوتاه گفت و در عین حال به وضوح علت ناراحتیش را بیان کرد.اما دل بینوای هجران کشیده ام چه ذوقی کرده بود بماند.گویا در میان قفسه ی سینه ام کسی بلند و جاندار بر طبل آفریقایی می کوبید..چقدر بيچاره و ذليل شده بودم كه تنها مي خواستم او با من صحبت كند ولو اينكه طعنه بزند، به چهره اش نگاه كردم، چشم هايش ناراحت و جدي بود.چشم های عسلی خواستنی اش که موقع ناراحتی و نگرانی تیره تر به نظر می رسید.

دوست نداشتم ناراحت ببينمش. گفتم:

- «ميذاري برات توضيح بدم؟»

دستش را از چهارچوب در برداشت و دستانش را به سینه ی ستبرش قلاب کرد:

- «چرا بايد به من توضيح بدي؟ من خيلي هم خوشحالم كه تو از تنهايي و يكنواختي روزايي كه من مي رسوندمت در اومدي، مي ديدم اين روزهاي آخر ساكت و دمغي اما نگفته بودي ترجيح ميدي با دوستت بري...»

از ژست طلبکارش دلم گرفت و از لحن پرطعنه و توام با دلخوری اش بغض کردم.اینکه با پیشداوری رفتارهای مرا به این شدت غلط ارزیابی کرده بود دلم را شکست.

اين شد كه نتوانستم جلوي ريزش اشكهايم را بگيرم و هق هق كنان گفتم:

- «اشتباه مي كني، به خدا باباي الهام مارو مي رسوند حالا چند روزه اون مريضه با داداشش دنبالم مياد. خودمم دوست ندارم ديگه باهاشون برم تا حالام تو 

رو در وايسي موندم».

بعد هم گريه كنان بيرون آمدم، از پله ها بالا دویدم و به اتاق خودم پناه بردم. شب به الهام زنگ زدم و خواستم ديگر منتظر من نباشد و در جواب اصرارش گفتم پدرم برايم سرويس گرفته است. صبح روز بعد زودتر از خانه خارج شدم و به سمت سر كوچه راه افتادم. عمداً كمي زودتر بيرون رفته بودم تا با الهام و برادرش روبرو نشوم. از طرف ديگر چون قصد داشتم با اتوبوس بروم بايد جبران معطلي در ايستگاه را مي كردم كه به موقع سر كلاس حاضر شوم.

تازه به خيابان اصلي پيچيده بودم كه صداي بوقي مرا به خود آورد. پوريا بود كه در اتومبيل را برايم مي گشود. شادمانه سلام كرد. با تعجب به چهره ی بشاشش نگاه کردم و با تعارف دوباره اش، با كمي ترديد سوار اتومبيلش شدم. دوباره صبح بخير گفت و وقتي ديد جدی و اخمالود ،صورتم را به سمت خیابان گرفته و نگاهش نمي كنم؛ پرسيد:

- «يلدا خانوم، سر صبحي چرا اخماتون تو همه؟»

با دلخوري جواب دادم:

- «اول تو بگو اخماي اين چند روزت سر چي بود؟ فقط منتظر بودي غرورمو بشكني و اشك منو در بياري بعد سگرمه هاتو باز كني؟»

به قهقهه خنديد: «پس واسه غرور شكسته ات عزا گرفتي منو بگو كه فكر مي كردم از دوري الهام جون و داداشش ناراحتي؟»

با عصبانيت كلاسور دستم را به سر و شانه اش كوبيدم:

-«پوريا خيلي احمقي!»

خنده اش شديد تر شد، آنقدر صداي خنده اش شيرين و گوش نواز بود كه ناخودآگاه خنده ام گرفت. گفتم: «بدجنس» و صورتم را به سمت خيابان برگردانم. دلجويانه گفت:

-«خانوم كوچولو قهر نكن، معذرت مي خوام ناراحتت كردم... و با لحن جدي تري ادامه داد: ولي نمي دوني چقدر برام سخت بود تو رو توي ماشين اونا ببينم. اون روز صبح كه نزديك بود پياده شم و يه دعواي درست و حسابي راه بندازم».

جيغ كوتاهي كشيدم:

- «واي خدا، چه آبروريزي مي شد».

و از اين كه دوباره من را به لقبي كه روي پريا گذاشته بود خانوم كوچولو صدا كرد دلخور شدم. چرا بايد او فقط به چشم يك خواهر كوچكتر به من نگاه می کرد؟ ایکاش مثل آن روز باز هم به من سروناز می گفت با آن "میم" خوش آهنگ آخرش.بعد از لحظاتی به این نتیجه رسیدم که دست از ای کاش ها بردارم و همین لحظات را خوش باشم.لحظات نزدیکی به دوست داشتنی ترین پسرعمه ی دنیا...آن هم بعد از دو هفته دلتنگی و نق زدن این دل بر باد رفته که اختیارش دست من نبود و باز نوای پرکوب طبلش را آغاز کرده بود و گمانم از شادی خودش هم زومبایی می رقصید. به نيمرخ زيبا و دوست داشتني پوریا نگاه كردم...به لبخند درخشانش، با خوشحالي گوش مي دادم كه مي گفت وقتي از پنجره مرا ديده بيرون مي روم صبحانه نخورده بيرون زده تا خودش مرا برساند. اسمش غيرت بود ياتعصب، حتي اگر حمیت برادرانه اي بيش نبود من خوشحال و راضي كنارش نشسته بودم و هيچ به داد و بيدادهاي عقل بيچاره ام كه فريادهاي تحذیر را سر داده بود گوش نمي كردم.َ

ظهر آن روز خيلي سرحال و شديداً گرسنه بودم. موقع ناهار وقتي با ايمان جوك مي گفتيم و مي خنديديم متوجه نگاه هاي مهربان مامان شدم. موقع شستن ظرف ها به كمكم آمد و پرسيد: «مشكلت با پوريا حل شد؟»

به صورت زيبا و خندانش نگاه كردم و ناگهان همه چيز برايم روشن شد:

-«مامان، چقدر ناقلايي، ديروز عصر مي دونستي عمه خونه نيست و منو پايين فرستادي دنبال وانيل؟ بگو چرا ديگه سراغ وانيل رو نگرفتي؟»

خنديد: «يلدا جون، تو و پوريا هنوز كم تجربه اين. قهر كردن و حرف نزدن نه تنها مشكلات رو حل نمي كنه كه سوءتفاهم ها رو بيشتر و موضوع را بغرنج تر و طولاني تر مي كنه. خدا اين زبونو به ما داده براي ارتباط بهتر با هم. براي اين كه منظورمونو به بقيه بهتر بفهمونيم و زندگي برامون آسون تر بگذره نه اين كه زبون ببنديم و زندگي را به كام هم تلخ كنيم. از من به تو نصيحت هر وقت از كسي دلخور بودي يا برعكس كسي از تو ناراحت بود، حرفات رو مؤدبانه بزن و نذار قضيه كش پيدا كنه و بزرگتر بشه. ببين با يه صحبت ساده دوتاتون از ناراحتي بيرون اومدين.» به نقل قول از سهراب سپهري گفت: «من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن».

با شادي گونه اش را بوسيدم و گفتم:

-«مامان، من اگه شما رو نداشتم چيكار مي كردم؟»

از ته دل خدا را به خاطر وجود نازنين و عاقلش شكر گزاردم.»

فصل نهم

به بهار

تو كه با طره هاي پر از شبنم گيسوي خود جلوه گري مي كني و از پس پنجره هاي شفاف بامدادان به دشت و دمن مي نگري، با ديدگان زيبايت به جزيره ي دور افتاده ي غربي ما نگاه كن كه با دلي مشتاق، اي بهار زيبا، تو را سلام مي گويد.

همه جا، تپه ها و رودها، تو را به يكديگر مژده مي دهند و همه جا دره ها گوش فرا داشته اند تا صداي قدمهاي تو را بشنوند. ما همه نيز بي تابانه چشم به پرده هاي لطيف بستر تو دوخته ايم تا مگر آنها را زودتر پس زني و پاهاي نازنينت را بر آسمان ما گذاري.

اي بهار زيبا، از تپه هاي مشرق به ديدار ما بيا، بگذار بادهاي سرزمين ما بر جامه ي عطرآگين تو بوسه زنند و هر صبح و شام نفس حيات بخش تو بر ما بوزد. بگذار مرواريدي چند با دست تو بر زمين ما كه ازعشق تو می میرد٬ افشانده شود.

با سرانگشتان زیبای خود ٬سرزمین ما را با گوهر بیارای.بوسه های پر مهر خویش را بر سینه آن نثار کن.

تاج زرین خو د را نیز بر سر او گذار٬زیرا دیریست که وی گیسوان خود را در انتظار تاج طلای تو آراسته است.

نشانه هاي فرا رسيدن بهار همه جا نمايان بود. در خيابان ها و كوچه ها كه راه مي رفتم از ديدن آكواريوم هاي ماهي قرمز و ظرف هاي جور واجور سبزه و سمنو كه براي فروش به مردم عرضه مي شد لذت مي بردم. مردم زيادي در خيابانها به خريد وسايل سفره هفت سين و خريد لباس و كفش مشغول بودند. من عاشق آداب و رسوم و سنت هاي كهن كشورمان هستم. شادمان به خانه بر مي گشتم و از ديدن جنب و جوش عمه و مامان براي تميز كردن خانه نيز لذت مي بردم. آن سال شور و شوق بيشتري هم در خانه ي ما وجود داشت و دليل آن همزمان شدن عيد نوروز و جشن عروسي پريا بود. عمه و مامان با دو نفر كارگر از صبح تا شب مشغول شست و شو و گردگيري و مرتب كردن تمام زواياي پنهان و آشكار اتاق ها، آشپزخانه و انباري بودند. شب كه مي خواستيم تلويزيون تماشا كنيم روي مبل ها چهار زانو مي نشستيم چون مامان تمام فرش ها را به قاليشويي فرستاده بود و سراميك هاي كف هال عجيب سرد بود. من مسئوليت نظافت اتاقم را برعهده گرفته بودم چون نمي خواستم كارگرها جزوه ها و كتابهايم را به هم بريزند ولي مامان پرده و ملافه ها و حتي روكش هاي بالش و دشكم را باز كرده بود. بعد از تميز كردن، دو روز صبح تا شب شيريني مي پختند و من و پروين با كمال ميل در اين فعاليت سرگرم كننده و خوشمزه شركت كرديم. سرانجام نيز نوبت به بازار رفتن و خريد كردن رسيد. چون پريا نمي توانست قبل از بيست و پنجم اسفند بيايد انتخاب آتليه عكاسي و سفره ي عقد و ساير موارد مربوط به جشن عروسي اش را به سليقه ي من و پروين گذاشته بود. پوريا راننده ي اختصاصي عمه و پروين شده بود و گاهي با شوخي مي گفت: «مامان دم عيدي پاك منو از درس و كاسبي انداختي. كمش روزي صد هزار تومن بايد بهم كرايه بدي».

گاهي كه عمه از شدت فعاليت و پياده روي به قول خودش از پا و كمر مي افتاد از من مي خواست با پروين همراهي كنم و در انتخاب وسايل سفره ي عقد و خريدهاي ديگر سليقه ي پريا را در نظر بگيرم و من با احساسي توأم با بيم و شادي همپاي پروين و پوريا بودم. در كنار پروين مي نشستم و گوش به پيشنهادات و نظرات او در مورد موضوعات مختلف جشن مي دادم اما تمامي روح و قلبم كنار پوريا به سر مي برد، هر چه سعي مي كردم حواسم را به پروين بدهم و به پوريا فكر نكنم بيشتر درگير مي شدم. براي خودم نيز سئوال شده بود كه چطور در اين چند سال متوجه نشده بودم وقتي در فكر است، گوشه ي لبش را به دندان مي گيرد يا اين كه رنگ چشمان عسلي اش همچون آينه ي منعكس كننده ي ذهن و روحش مي باشد هنگامي كه شاد و بي خيال بود چشمانش روشن تر و وقتي ناراحت يا در فكر بود رنگ آن تيره تر به نظر مي رسيد. نديده بودم دست هايش مردانه و بزرگ است و روي بندهاي انگشتان دستش موهاي ظريفي روييده است و گوش هايش كوچك و ظريف شبيه گوش هاي پرياست. تمامي اين جزييات به نظرم دوست داشتني و با ارزش مي رسيدند.

اما شب كه مي شد در خلوت اتاقم، خودم را بازخواست مي كردم، تنبيه و تحقير مي كردم، تصميم مي گرفتم اختيار چشم و دل و زبانم را به دست عقلم بسپارم و ديگر به پوريا جز نگاه به خويشاوندي كه حكم برادر بزرگترم را دارد نيندازم. مگر نه اين كه او نيز جز به چشم خواهر كوچكترش به من نمي نگريست در پايان شب با تصميم بر اين كه از فردا كاملاً عاقلانه و موقرانه با پوريا برخورد كنم به خواب مي رفتم، ولي اين تصميم تا زماني پا بر جا بود كه او را نديده بودم. صبح روز بعد وقتي براي گرفتن لباس هاي عمه و خودم از خياطي كنارش مي نشستم و او كه از عروسي خواهر كوچكش شاد و سرحال بود شروع به جوك گفتن و سر به سر گذاشتن با من مي نمود، دل ديوانه ام كنترل مغز و چشم و زبانم را از عقلم مي دزديد و با بي پروايي همراه پوريا مي گفت و مي خنديد، در وجودم ندايي خوش مي پيچيد كه:

«اين قافله ي عمر عجب مي گذرد درياب دمي كه با طرب مي گذرد»

و تا شب، اوقات شادي را مي گذراندم. و باز شب بود و محاكمه و قول و قرارهاي هميشگي و اگر پريا ديرتر از شيراز مي رسيد، من واقعاً از جدال دروني و كشمكش هاي عقل و احساسم به مرز جنون مي رسيدم. با آمدن پريا به نشاط جمع اضافه گرديد و مشغله هايمان نيز بيشتر شد. تنها دو روز ما را از اين خيابان به آن خيابان و از اين مزون به آن مزون برد تا لباس سفيد عروسي اش را انتخاب كرد. تازه وقت تنگ بود و گرنه هنوز هم از انتخابش كاملاً راضي نبود. به هر حال چنان روزها گرم كار و خريد و بازار بوديم و شب ها را نيز تا پاسي از شب در خانه ي آقاجون به مشورت و برنامه ريزي بيدار مي نشستيم كه به محض اين كه از سايرين جدا شده و در اتاقم به زير پتوي گرم مخملي ام مي خزيدم، خواب سنگين و گوارايي مرا به دنياي فراموشي ها مي برد و عقل بيچاره ام فرصت هيچ گله گذاري و تهمت زدن به قلب سركشم را نمي يافت.

بدين گونه شب عيد فرا رسيد، ساعت تحويل سال ده شب بود. من و پريا از ظهر شروع به چيدن سفره ي هفت سين در اتاق نشيمن آقاجون كرديم. خانوم جون براي همه با عدس سبزه انداخته بود. براي سفره ي خودشان هم دو بشقاب سفالي كوچك سبزه نگه داشته بود. روي برگ هاي ريز جوانه هاي عدس را با مخلوط مركوركورم و كمي آرد، خال هاي قرمزي نهاده بود. چنان به نظر مي رسيد كه سبزه هايش شكوفه هاي ريز قرمز داده اند. ابتكار زيبايي بود. متوجه شدم از ماهي قرمز عيد يادمان رفته است. ساعتي بعد پوريا رسيد، شش ماهي زيبا با خودش آورده بود كه در سه تنگ بلور شفاف شنا مي كردند. خانوم جون پرسيد:

- «پوريا جان، اين همه ماهي چرا گرفتي؟»

- «خانوم جون، سه خانواده ايم. سه تنگ دوتايي ماهي گرفتم. دلم نيامد ماهي تك توي تنگ ها بندازم. گفتم طفلكي ها تا آخر عيد، تنها توي تنگ هاشون دق مي كنن».

خانوم جون خنديد: «قربون اون دل مهربونت برم مادر».

سخت مشغول تماشاي ماهي ها بودم. يك ماهي عروس كه دم سه شاخه ي بلندش و كله ي سفيد نقره اي روي سرش واقعاً او را به زيبايي و شكوه عروس نموده بود، نظرم را سخت جلب كرد. پوريا آن تنگ را جدا كرد و به دست من داد و گفت:

-«اين تنگ رو به نيت تو خريدم».

پريا برايش ناز آورد:

-«ولي من عروسم، اونم ماهي عروسه بايد بدينش من».

پوريا جواب داد:

-«تو كه ديگه بله رو گفتي، حالا بذار اين ماهي يلدا رو وسوسه كنه تا بلكه به فكر عروس شدن بيفته».

ياد موضوعي افتادم و با خنده گفتم:

-«راستي پوريا بهت گفتم الهام منو واسه داداشش خواستگاري كرد».

با عصبانيت ابروانش را بالا داد:

-«ببين من الكي حساس نشده بودم، مردك چشم ناپاك، كاش همون روز له و لورده اش مي كردم».

گفتم: «خب حالا حساس نشو همون سر صبحي جواب رد و گذاشتم كف دستش».

پريا خنديد:

-«تو كه الان گفتي مي خواي يلدا رو به وسوسه ي عروس شدن بندازي. خب عروس شدن با خواستگاري شروع ميشه ديگه».

پوريا نگاه غضبناكي به خواهرش انداخت:

-«عروس بشه نه با هر از راه رسيده اي كه. يكي مثل امير، مطمئن و آشنا... وقتي ديد پريا با رضايت مي خندد، ادامه داد:

«جنتلمن و مؤدب و خوش تيپ و با وقار.... بسه ديگه پريا، زيادي بهت حال دادم».

در حالي كه سر به سر هم مي گذاشتند من با تنگ ماهي ام كه آن را مانند جواهري گرانبها در آغوش گرفته بودم به آن سوي حياط راه افتادم با خود مي انديشيدم: « كاش پوريا مي دانست جز او كسي براي من داراي اين صفات نيست. كاش...» آن تنگ آخرين هديه ي آن سال بود كه مي گرفتم و گرفتنش از دست پوريا براي من حسن ختامي براي سال كهنه بود.

سال نو را با دلي سپاسگزار از خداوند مهربان به خاطر اين كه وجود پر بركت آقاجون را در جمع ما حفظ كرده بود آغاز كرديم.

دعاي تحويل سال را همه با هم خوانديم سپس آقاجون چند آيه از قرآن مجيد را براي مبارك ساختن دقيقه هاي آغازين سال جديد خواند. آنگاه روبوسي ها و تبريك گفتن هاي فراواني بود كه از هر سو به سمت ديگر سرازير شد. به پوريا كه آن طرف سفره بود تبريك گفتم و او نيز از شلوغي استفاده كرد، انگشتان دو دستش را به هم چسباند و با شيطنت برايم يك بوسه ي تلفني فرستاد. براي اين كه خنده ام، شادي و هيجان قلب ديوانه ام را بروز ندهد صورتم را از او برگرداندم ولي با اين حركت طنز او، پيام هاي شادي بخش بسياري در سرم شكل گرفتند و به قلبم ارسال شدند.

آقاجون به همه اسكناس هاي نو عيدي داد. من هر سال اولين عيدي ام را از دست آقاجون مي گرفتم و هيچ گاه آن را خرج نمي كردم. تمام آن اسكناس هاي تا نخورده را تاريخ مي زدم و در جلد سفيد رنگ قرآن كوچكم جاي مي دادم. آنها را مايه ي بركت و آرامش و شادي زندگيم مي دانستم.

قرار بود شام آن شب را ديرتر و بعد از تحويل سال بخوريم. اين بود كه در فاصله اي كه مامان و عمه عشرت به خانوم جون در پهن كردن سفره و كشيدن شام كمك مي كردند به خانه رفتم تا اسكناس عيدي ام را قبل از اين كه چروك شود در جاي هميشگي اش كنار عيدي سال هاي پيش قرار دهم. سپس كمي كنار تنگ ماهي هايم نشستم. به آنها نيز عيد را تبريك گفتم و چنان برايشان آرزوي خوشبختي كرم كه گويا واقعاً آنها من و پوريا هستم. به نگاه و حركت پوريا در هنگام تبريك سال نو مي انديشيدم و قلبم سراسر لذت و نشاط پايكوبان زمزمه ي عشقي ديگر را سر داده بود. آيا ممكن بود پوريا نيز نظري جز نظر برادرانه به من داشته باشد؟ صداي پريا كه مرا صدا مي زد مرا از آن حال خوش خارج ساخت. مانند كسي كه عمل خطايي را مرتكب شود از كنار تنگ ماهي به سرعت بلند شدم. پريا وارد شد با خوشحالي مجدداً در آغوشش گرفتم و برايش آرزوي سال هاي خوشي را نمودم. او هم براي من آرزوي موفقيت كرد و گفت:

-«امير هم زنگ زد و سال نو رو به همه تبريك گفت».

بعد با لحن عجيبي ادامه داد:

-«يلدا... يه خبر جديد و مهم...»

ناخودآگاه دلم لرزيد: «چي شده»؟

- «نمي توني حدس بزني چي شده؟»

- «خبر خوشحال كننده ايه؟»

- «آره خيلي هم، تو فهميدي پوريا چند وقته خيلي سرحال و شاده».

- «آره خب!»

- «خيلي روحيه اش بهتر شده، اينو مامانم ميگه، مثل زماني شده كه با اون دختره آشنا شده بود. يادته چه شنگول و اميدوار بود».

حس غريبي از حسادت قلبم را فشرد:

- «آره يادمه، چي مي خواي بگي؟»

- «خب هنوز كاملاً مطمئن نيستم ولي حدس مي زنم كه اون دوباره عاشق شده».

در آن واحد احساس هاي متضادي از اميد و نوميدي و شادي و غم وجودم را فرا گرفت: «چطور مگه؟»

- «گفته بودمت كه دوباره طراحي مي كنه، بين طراحي هاش باز يه دخترو داره مي كشه».

قلبم از تپش ايستاد، به زحمت پرسيدم: «اون كيه؟»

- «نمي شناسمش، واضح نيست چون طراحي چهره نكرده، تمام قده، هيكلش متناسب و باريكه، موهاش مي ريزه تا نزديك زمين. جلو موهاشم تو صورتش ريخته. فكر مي كنم خيلي خوشگله. اسمش هم قشنگه «ياس» قشنگ نيست؟»

با شنیدن این کلمه ی سه حرفی چیزی درونم فرو ریخت.حس کردم تمام بدنم لرز برداشته و زانوانم تا میخورند.خودم را روی مبلی که نزدیکم بود انداختم و سعی کردم پریا متوجه حال خرابم نشود . خوشبختانه ضمن حرف زدن حواسش به بازی با تنگ ماهی پرت بود و گرنه حتما متوجه دگرگگونی حالم می شد.منتر جواب نگاهم کرد،لبهایم را به نشانه ی لبخند کش دادم، " خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزترست" به نشانه تایید سری تکان دادم :

«چرا، قشنگه، از كجا اسمشو فهميدي؟»

بی قیدانه جلو آینه موهایش را مرتب می کرد:

- «هر طرحي كه از اون كشيده زيرش به انگليسي نوشته YAS. مي دوني يه جورايي كه خوشحال شدم ولي بايد در اولين فرصت بگم حواسشو جمع كنه تا شناختش از دختره كامل نشده، خودش رو درگير مسئله نكنه».

صداي پروين بلند شد كه براي شام دعوتمان مي كرد. پريا با عجله پايين دويد و گفت: «يلدا بدو، شام رو كشيدن، سرد ميشه».

پريا چند جمله بيشتر نگفت ولي كوهي از غم را بر سر من آوار كرد. نام ياس در سرم مي پيچيد. خداوندا، چرا من نبايد روي خوشي و شادماني را مي ديدم؟ چرا نبايد روزهايم مانند همه ي جوانهاي همسن و سالم با بي خيالي و آرامش مي گذشت؟ نفرين بر مهندس صدري كه مرا متوجه اين عشق خاموش نهفته در قلبم كرد؟ نفرين بر هر چه عشق كوركورانه و يكطرفه است از پايين صدايم می زدند. با بدني لرزان به پله ها رسيدم و با كمك نرده ها، پله ها را پايين رفتم. توي حياط روي تخت نشستم و به آسمان نگاه كردم. شب سردي بود و آسمان بدون ابر، ستاره هاي درخشان سال نو را با چشمك زدن هاي مداومشان تبريك مي گفتند. سعي كردم چند نفس عميق بكشم. بايد بر خودم مسلط مي بودم. نبايد مي گذاشتم راز دلم از چهره و حركاتم آشكار شود. زير لب به خودم تلقين كردم: «حالم خوبه، سال نوه، همه شادن من هم شادم، بايد شاد باشم». مانند يك ذكر آن را تكرار كردم تا پشت در اتاق آقاجون رسيدم. دوباره نفس عميقي كشيدم، غم و اندوهم را در سينه پنهان كردم و صورتم را با ماسك بي تفاوتي پوشاندم و داخل شدم. همه مشغول خوردن شام بودند . پوريا با ديدن من با شيطنت هميشگي اش گفت:

«تو و پريا از زير سفره پهن كردن در رفتين، جمع كردن سفره و ظرف شستن ديگه با شماست». چقدر با آن بلوز پرتغالي شيكش زيباتر شده بود. نگاهم را به سرعت از او گرفتم و با لبخندي زوركي بر سر سفره نشستم. خانوم جون بشقاب سبزي پلو را دستم داد و مامان ديس ماهي را جلويم گرفت. يك تكه ماهي روي برنجم گذاشتم. اشتها نداشتم يعني بغض راه گلويم را بسته بود و قادر به خوردن غذا نبودم. كمي با غذايم بازي كردم. پوريا از آن طرف داد زد:

«ماهي شو خودم خريده ام، فروشنده اش قسم خورد استخون نداره. با خيال راحت بخور».

وقتي ديدم نگاه بقيه هم متوجه من شده از ترس كه مامان يا بقيه گير بدهند چند قاشق كوچك را به كمك ماست و آب قورت دادم. بقيه حواسشان به پريا بود كه داشت ساعت آمدن خانواده ي دايي و ساير اقوام داماد را اطلاع مي داد. فكر كردم از فردا صبح ديد و بازديدهاي عيد هم شروع مي شود و خانه لبريز از مهمان خواهد شد. ديگر كسي به من توجهي نشان نخواهد داد، فقط امشب بايد آرامش و خودداري ام را حفظ كنم. بعد از شام آقاجون ديوان حافظش را آورد و خواست غزلي از آن را بخواند. پوريا گفت:

«آقاجون، لطفاً به نيت من باز كنين». پريا نگاه معني داري به من انداخت. آقاجون خواند:

«تاب بنفشه مي دهد طره ي مشك ساي تو

پرده ي غنچه مي درد خنده ي دل گشاي تو

اي گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز

كز سر صدق مي كند شب همه شب دعاي تو

من كه ملول گشتمي از نفس فرشتگان

قال و مقال عالمي مي كشم از براي تو

مهر رخت سرشت من، خاك درت بهشت من

عشق تو سرنوشت من، راحت من رضاي تو

شور شراب عشق تو، آن نفسم رود زسر 

كاين سر پر هوس شود خاك در سراي تو

شاه نشين چشم من تكيه گر خيال توست

جاي دعاست شاه من بي تو مباد جاي تو

خوش چمني است عارضت خاصه كه در بهار حسن

حافظ خوش كلام شد مرغ سخن سراي تو»

پريا خنديد و به پوريا گفت:

«پوريا حافظ حسابي رسوات كرد، مگه نه؟»

پوريا خنديد:

«خب ديگه، شترسواري دولادولا نمي شه».

هيجان و خنده همه را فرا گرفت، پروين پيش پوريا رفت و به شوخي گوشش را گرفت: «پوريا زود اعتراف كن. طرف رو معرفي كن».

پريا هم كه سمت ديگر پوريا نشسته بود شروع به نيشگون گرفتن از بازوي او كرد: «يالا اعتراف كن».

پوريا كه آخ آخ مي كرد گفت: «مامان به دادم برسين، عجب خواهراي ديكتاتوري دارم، خدا به داد شوهراشون برسه».

عمه طاقت نياورد:

«ول كنين بچه ام رو، خب مادرجون ما آرزو داريم، خواهراتم دلشون مي خواد زودتر زن داداششونو بشناسن. حالا اين دختر خوشبخت كيه؟»

پوريا خندان گفت:

«حالا يه كلمه از مادر عروس بشنو. مامان جان كمك نخواستم. بابا شمام كه اهل كمك نيستين».

آقا مرتضي فقط خنديد، بعد گفت:

«برو تار منو بيار».

پوريا فوراً از جا بلند شد:

«دمت گرم بابا، ولم كنين پدر امر كرده برم تارشو بيارم».

پوريا رفت و همه خوشحالي و تعجب خود را از اين كه بالاخره دختر دلخواهش را پيدا كرده اعلام مي كردند.

با بازگشت او، آقا مرتضي تار را روي زانوش قرار داد وشروع به نواختن كرد، آقاجون هم خواند:

«زهي عشق زهي عشق كه ما راست خدايا

چه نغز است و چه خوبست و چه زيباست خدايا

چه گرميم چه گرميم ازين عشق چو خورشيد

چه پنهان و چه پنهان و چه پيداست خدايا» 

از اين كه عقلاني رفتار نكرده و براي بار دوم پيرو احساسات قلبي ام شده بودم احساس پشيماني فراواني داشتم. آن شب قدري گريه كردم و هنگامي كه كمي سبك تر شدم و توانستم با ديد روشنتري به اين قضيه نگاه كنم تصميم گرفتم به هر سختي كه شده اين دلبستگي ام را به پوريا كم كرده و عشق نوپاي قلبم را از ريشه خشك كنم. روز عقدكنان پريا سوم فروردين بود من مي توانستم با دايي و مادربزرگ كه بعد از جشن به شيراز برمي گشتند به خانه ي مادربزرگ بروم و تا آخر تعطيلات آنجا بمانم، شايد دوري از پوريا شدت علاقه ام را به او سردتر مي ساخت. تصميم ديگري هم گرفتم كه به خاطر پريا هم شده، سعي كنم افكار منفي و اندوهبارم را كنار گذاشته و اين چند روزه را شاد و خوشحال جلوه كنم.

روز دوم عيد بود كه مادربزرگ ودايي و خاله ام همراه خانواده هايشان رسيدند. پريا از شادي ديدن دوباره ي امير روي پا بند نبود. امير هم خيلي رمانتيك و عاشقانه رفتار مي كرد. خانه ي ما حسابي شلوغ شده بود. سر و صداي بچه ها و خوشامدگويي و تبريك عيد بزرگترها همه جا را فرا گرفته بود. به استقبال مادربزرگ رفتم و او را در آغوش گرفتم احساس آرامش وجودم را فرا گرفت، تأثيري كه بزرگترهاي فاميل روي من مي گذاشتند، انكارناپذير بود، آرامش و صبوري آنها كه با تجربه ي ساليان پر فراز و نشيب عمرشان به دست آمده بود، مانند انرژي مثبتي وجود مرا هم متعادل مي ساخت. تجربه ي آنها باعث مي شد مانند ما جوان تر ها نه گول شادي ها و خوشحالي هاي زودگذر دنيا را بخورند و دل به آن ببندند و نه غم ها و جدايي ها و دردها آن قدر اذيت شان كند كه از زندگي بيزار شوند يا احساس خشم و ناسپاسي داشته باشند.

صبح روز بعد همه زود بيدار شدند، پس از صرف صبحانه مردها و پوريا به سراغ رديف كردن كارهاي جشن و سالن عروسي رفتند و خانم ها با مرتب كردن خانه به آماده ساختن وسايل پذيرايي از مهمان ها و تهيه ي نهار پرداختند. آرايشگر پريا از او خواسته بود ساعت یازده صبح در سالن آرايشگاه باشد و قرار بود پروين همراه عروس به آرايشگاه برود ولي او كه نگران مشغله ي زياد عمه بود از من خواست همراه عروس باشم و گفت ترجيح مي دهد قبل از ظهر به عمه در تهيه ي ناهار كمك كند و بعدازظهر به جاي من با مادرم به آرايشگاه هميشگي مان برود. بنابراين من و پريا وسايل و لباس هايمان را برداشتيم، امير ما را رساند و قرار شد ساعت چهار براي رفتن به آتليه ي عكاسي دنبالمان بيايد.

وقتي كار آرايشگر روي صورت و موهاي پريا تمام شد و با كمك من لباسش را پوشيد، چنان زيبايي چشمگيري پيدا كرده بود كه خانم هايي كه در آرايشگاه حضور داشتند چشم از او بر نمي گرفتند و همه زيبايي اش را تحسين كردند. موهاي بور خوشرنگش بالاي سرش جمع شده و حلقه هاي زيبايي از آن در اطراف سرش قرار داشت و چشمان عسلي اش با خط چشم و آرايش ماهرانه ي آرايشگر بسيار جذاب تر و خوشرنگ تر به نظر مي رسيد. با لبخند گفتم: «پسر دايي من خوش شانس ترين پسر فاميله. چون خوشگل ترين و خانوم ترين دختر شهرمون روتور زده».

پريا با خنده گفت:

«اگه امشب تو چراغ خوشگلي منو كور نكني». سپس مرا به سمت آينه چرخاند. در آينه به خودم نگريستم، قيافه ام براي خودم هم كمي غريبه شده بود، چون براي اولين بار ابروانم كمي باريك شده و پيوستگي مختصر بين دو ابرويم برداشته شده بود. به خاطر همين و همراه با آرايش ملايمي صورتم خيلي متفاوت از قبل به نظر مي رسيد. موهايم نيز طوري روي سرم جمع شده بود كه كمي شلوغ به نظر مي رسيد و طره هايي از آن در اطراف صورتم ريخته بود. مدل مويم مرا شيطان و بي خيال نشان مي داد، گويا با لاقيدي و كاملاً تصادفي موهايم را بالا برده و فرم داده بودم. پريا از دوخت لباسم نيز تعريف كرد. پارچه ي لباسم را خانوم جون از مدينه آورده بود پر از سنگ دوزي هاي زيبايي بود كه در زير نور چراغ تلألو دلربايي داشتند. مدل آن را كه در عين سادگي زيبا بود از بين چندين مجله ي مد گشته و پيدا كرده بودم. سر شانه هاي باز و آستين هاي چسب داشت و دامن آن با برش هاي زيبايي تزيين يافته بود، رنگ آن نيز همان آبي تيره، رنگ مورد علاقه ي من بود. داماد دير كرده بود. پريا قصد داشت به او زنگ بزند كه زنگ آيفون آرايشگاه به صدا درآمد و به ما گفته شد كه دنبالمان آمده اند.

من حجاب پريا را طوري كه موهايش را خراب نكندبه آرامي بر سرش قرار دادم و خودم نيز مانتو پوشيده و شال لطيف و خوشرنگي كه مخصوص اين شب خريده بودم سرم كردم و بيرون رفتيم.

برخلاف تصورمان پوريا دم در ايستاده بود و هاج و واج به زيبايي خواهرش خيره شده بود. من بعد از پريا خارج شدم و به او سلام كردم. نگاه مبهوت او از صورت پريا به چهره ي من مات ماند. پوريا كت و شلوار تيره ي خوش دوختي به تن كرده و كراواتي هماهنگ با آن روي پيراهن روشنش بسته بود. 

در دل آراستگي او را ستودم و آرزو كردم زمان بايستد و من سير نگاهش كنم تا هنگامي كه از او دور شدم خاطره ي اين تصوير، تنهايي روزهايم را پر كند. پريا با تعجب و دلخوری پرسيد: «امير كجاست؟ مگه قرار نبود اون بياد دنبالمون؟»

پوريا نگاهش را از من گرفت و در حالي كه پريا را به سمت اتومبيل هدايت مي كرد گفت:

«مهموناشون از فرودگاه رسيده بودن آدرسو ياد نمي گرفتن، مجبور شد خودش بره دنبالشون گفت بعد يكسره مياد آتليه.»

توی ماشین نشسته بودیم.پریا ساکت بود،گویا نیامدن امیر استرسش را بیشتر کرده بود.پوریا هم غرق در فکر به نظر می رسید و من...حالم قابل توصیف نبود. دلم از دیدن مردمورد علاقه ی خوش تیپم ذوق کرده بود و بندری می رقصید و همزمان فکر انجام نقشه ام و دوری از او چنان حالم را دگرگون می کرد که بغضم را به سختی پایین می بردم.بالاخره پوریا دست از فکر کردن برداشت و پخش اتومبیلش را روشن کرد.با جاری شدن آهنگ شاد عروسی،حال و هوای من هم بهتر شد و تصمیم گرفتم امروز را خوش بگذرانم.متوجه چشمان پوریا که از آینه نگاهم می کرد شدم و غرق در آن عسلی های خوشرنگ، لبخند شادی روی لبانم نقش بست که تا رسیدن با آتلیه ادامه داشت.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

داماد به آتليه هم دير رسيد. پريا گفت: «پوريا مياي تا امير برسه چند تا عكس بگيريم».

يك عكس دو نفري كنار هم برداشتند، وقتي كنار هم مي ايستادند، نسبت خوني آنها هويداتر مي شد، رنگ پوست و چشم شان يكي بود فقط پوريا قد بلندبود و شانه هاي مردانه ي پهني داشت. سپس پريا وسط ايستاد و من و پوريا در طرفينش يك عكس سه نفري برداشتيم. من و پريا آخرين عكس دوران تجردمان را نيز برداشتيم.

پوريا رو به من كرد: «با من عكس نمي گيري؟»

- «گرفتيم كه...»

- «اگه بياي يه عكس دو نفري برداريم يه ماجراي جالب براتون تعريف مي كنم، واقعي و خنده داره».

پريا هلم داد: «برو وايسا يه عكس بگير تا تعريف كنه».

من كنار پوريا ايستادم سنگيني نگاهش مرا متوجه صورت آرايش شده ام كرد اين بود كه شرمگين كمي چرخيدم و پشتم به او متمايل شد. خانم عكاس از او خواست كه مانند من كمي به سمت مخالف بچرخد و گفت: «حالا دستاتونو روي سينه قلاب كنين و صورتها رو به دوربين لبخند بزنين، آفرين، اين يه ژست سينمايي شد».

پريا گفت: «عكس قشنگي ميشه، خانوم از اين عكس دو تا چاپ كنين منم يكي مي خوام. حالا پوريا قصه ات رو تعريف كن».

پوريا گفت: «قصه نيست، واقعيته، يكي از بچه هاي تو بازار از بچگي كه يه شوكي بهش وارد شده، تيك گرفته. يعني چشم راستش مي پره، وقتي عصبي يا هيجان زده مي شه اين موضوع زيادتر اتفاق مي افته. جالب اينجاس كه تيكش حالت ريتميك داره، يعني دو بار پشت سر هم چشمش مي پره بعد مكث داره بعد دوباره دو بار ديگه. خلاصه هفته ي پيش كه ديدمش طفلكي سر و كله اش باد كرده و زير چشمش هم كبود بود.پرسيدم «چي شده؟» تعريف كرد كه رفته بوده خواستگاري دختر مورد علاقه اش، دختر پدر نداره ولي برادر بزرگش كه خيلي هم قلدر و با جبروته تو جلسه ي خواستگاري حضور داشته. خلاصه مادر دختر اينا رو راهنمايي مي كنه و همين طوركه رسمه دختر خانوم با سيني چايي وارد مي شه. اين دوست ما هم چنان قلبش مالامال از عشق دختره اس كه تا چشمش به اون مي افته هيجان زده ميشه و تيك چشمش شروع ميشه. برادره مي بينه و فكر مي كنه داره به خواهرش چشمك مي زنه با عصبانيت چشماشو مي دوزه به پسر بيچاره اين طفلكي ام دستپاچه مي شه و خلاصه دو تا چشمك پياپي هم واسه داداشه مي زنه. برادر عروس كه فكر مي كنه منظورش اينه ناديده بگير و زير سبيلي رد كن، عصباني تر ميشه و با داد و هوار و يك مشت كه مي خوابونه زير چشم داماد كم شانس بعد هم دسته گل و شيريني رو ميده زير بغلش و از خونه بيرونشون مي كنه».

پريا و خانوم عكاس از خنده ضعف كرده بودند من هم مي خنديدم اما دلم هم به حال پسرك مي سوخت. گفتم: «پوريا، دوستت گناه داره، نخندين بهش».

- «غصه نخور، از گرفتارياي پريا خلاص شيم، با دايي و بابا مي ريم پيش برادر دختره تا موضوع رو رفع و رجوع كنيم».

همين موقع اميرآقا رسيد وقتي وارد آتليه شد پوريا جلويش را گرفت و پرسيد: «قبل از اين كه خواهرمو ببيني اعتراف كن ببينم مشكل اعصابي، تيكي چيزي نداري؟ نمي خوام بعداً مديونت بشم».

سئوال بي ربط پوريا و شليك خنده ي ما، امير بيچاره را سر جا ميخكوب كرده بود. بالاخره پريا خودش را جمع و جور كرد و در جواب امير كه پرسيد: «اينجا چه خبره؟»

جواب داد: «بيا كه خيلي دير كردي، بعداً برات تعريف مي كنم». ولي امير چنان محو زيبايي چشمگير پريا شده بود كه هيچ توضيحي لازم نداشت.

با مقداري تأخير به سالن عروسي رسيديم. عروس و داماد در ميان هلهله ي مدعوين وارد قسمت خانم ها شدند. من و پروين پشت سرشان مي رفتيم و نقل و سكه به سرشان مي پاشيديم. پس از اين كه عروس و داماد كنار سفره ي عقد جاي گرفتند. پروين به من گفت: «خوب شد اومدي يلداجون، بيا كمك كن به كار پذيرايي نظارت كنيم. مامان خيلي نگرانه نكنه كسي درست پذيرايي نشه».

من از اين ميز به آن ميز مي رفتم و ضمن احوال پرسي با اقوام و آشنايان مراقب بودم كه وسايل پذيرايي براي همه مهيا باشد. خيلي از فاميل را مدت ها بود كه نديده بودم و آنها با شگفتي مي گفتند كه من به نظرشان خيلي بزرگتر و زيباتر مي آيم. با لبخندي از ايشان تشكر مي كردم ولي دلم ناله مي كرد پس چرا پوريا من را به اين چشم نمي نگرد و من برايش همان دختر بچه ي سالهاي پيش هستم.

موقع دادن كادو به عروس و داماد، آقاجون و پدرم و آقامرتضي و پوريا، دايي و افشين پسر دايي ام وارد سالن شدند، كه كادوهايشان را به عروس و داماد تقديم كنند. در كمال تعجبم، ايمان و امين هم به دنبال بقيه پايين آمدند و در جواب اعتراض من گفتند ما آمديم به جاي كادو براي عروس و داماد برقصيم.

متوجه شدم قيافه ي جذاب و خواستني پوريا، توجه خيلي از دخترهاي فاميل را به خود جذب كرده، من كه خودم يك دختر بودم از اشاره ها و نجواهاي معني دار آنها با هم مي فهميدم كه منظور نگاه هايشان كيست. گاهي هم اسم پوريا را به وضوح از ميان كلامشان مي شنيدم. اين موضوع ناراحتم نمي كرد. اولاً حقي نسبت به او براي خودم متصور نبودم و دوماً فكر مي كردم او آنقدر آراسته و جذاب است كه بايد هم توجه دختران را به خودش جلب كند.

مادر به دنبال من مي گشت وقتي مرا ديد كه در گوشه اي تكيه كرده واز دور به مراسم نگاه مي كنم با عصبانيت گفت: «يلدا، حواست كجاست؟ همه كادوهاشونو به عروس دادند. مگه نمي خواي كادوتو به پريا بدي؟»

يكدفعه يادم آمد گردن بند ظريف وزيبايي را براي پريا خريده بودم و جز مادرم به كسي نشان نداده بودم، گردنبند را از مامان گرفتم و به سمت جایگاه عروس رفتم. به آقاجون، پدرم و سايرين سلام كردم، آقاجون با مهرباني پيشاني ام را بوسيد، نگاه سنگين و پرمحبت پدر را بر چهره ام احساس مي كردم . از خجالت سرم را پايين انداخته و به سمت پريا رفتم، گردن بند را به پريا نشان داده و گفتم: «اميدوارم بپسنديش».

با لبخند گفت: «يكي از قشنگ ترين كادوهامه خيلي زحمت كشيدي»

وقتي آن را به گردنش مي بستم پوريا كه كنار عروس ايستاده بود زير لبي گفت: «معلوم هست كجايي؟ بس كه دنبالت چشم تو خانوما چرخوندم حتماً همه ي مهمونا فكر مي كنن من چقدر هيزم».

خنده ام گرفت و گفتم: «بهونه ي چش چروني تو سر من نذار».

با لحن عاشقانه و گرمي گفت:

«اگه تو از اول جلو اومده بودي قسم مي خورم فقط تو رو نيگا مي كردم».

دلم از شوق به تپش افتاد، جرأت نداشتم سربلند كنم مي ترسيدم صورت برافروخته و نگاه پريشانم راز پنهانم را پيش چشم هاي كنجكاو زيادي كه به سمت ما دوخته شده بود آشكار سازد.

فاميل كه از صداي دلنشين آقاجون اطلاع داشتند از او خواستند چند بيتي بخواند. آقاجون گفت:

«به افتخار نوه ي عزيزم و براي اين كه تو فيلم عروسي اش يه يادگاري از ما بمونه مي خونم اما به شرطي كه خانومم بياد پيشم بشينه».

در ميان تشويق مهمان ها، خانوم جون كه مانند دخترهاي نوجوان از خجالت گل انداخته بود رفت و كنار دست آقاجون نشست. چقدر عشق آنها بعد از اين همه سال آرامش دهنده و شادي بخش بود. فكر مي كنم همه ي دختران و خانم هاي مجلس آرزو مي كردند همسري داشته باشند كه تا آخر عمر اين چنين عاشق و وفادار باقي بماند. انديشه ام را با صداي بلند براي پريا كه از قدرشناسي اشك در چشمان زيبايش حلقه زده بود، بيان كردم. پوريا كه حرفهايم را شنيده بود جواب داد:

-«دست كم مي تونم به تو يكي اطمينان بدم كه شوهر آينده ات تمام عمر غلام حلقه به گوشت باقي مي مونه».

دیگر اختیار نگاه گریزانم که از ابتدای مجلس سعی در کنترل آن داشتم ،از دستم خارج شد و خیره ی آن نگاه روشن تر از همیشه شدم.این چشم های ستاره دار چه می خواستند به من بگویند؟اگر حسی که وجودم را اینگونه به آتش کشیده بود مشترک بود ، پس این یاس کیست؟به پوریا نمی خورد که یک بام و دوهوا باشد. با خودم عهد کردم که امشب ته و توی قضیه ی رقیبم را در بیاورم.

همان موقع آقاجون شروع به خواندن كرد و گویا پوریا از حواس پرتی دیگران استفاده کرد و به من نزدیک تر شد . از نزدیکیش می ترسیدم چون قلبم با صدای بلندی می تپید و تمام تنم گرم بود ،حس می کردم گونه هایم آتش گرفته و می ترسیدم با نزدیکی بیشترش از حال بروم. چقدر این دل عاشقی نکرده ام بی جنبه بود.از نگاه خیره و تبسم زیبای عشقش جشن شادمانه ای راه انداخته بود. چشمان مهربانش مصرانه مي خواستند مطلبي را به من عنوان كنند. از احساس آن گرماي مطبوعي در قلبم دويد ولي ناگهان به ياد یاس مرموز و حرفهاي پريا افتادم و آنقدر دردی که با احتمال وجود یک رقیب در وجودم پیچید حالم را دگرگون کرد که با تصمیمی آنی گفتم: «پوريا، يه سئوالي داشتم، مي خواي جواب نده ولي اگه ميگي بايد راستشو بگي».

دست راستش را بالا گرفت و گفت:

«قسم مي خورم كه جز حقيقت چيزي را از زبان من نخواهي شنيد».

در حالي كه از لحن و ژست مسخره اش خنده ام گرفته بود پرسيدم:

«ياس كيه؟» از سئوال صريح من به وضوح يكه خورد. ادامه دادم: «براي عروسي پريا دعوتش نكردي؟» سريع خودش را جمع و جور كرد و دوباره چشمانش با برقي از شيطنت درخشيد با لحني پنهان كارانه گفت: «ياس رو از كجا مي شناسي؟ اول تو بگو كي تو اتاق من رفته بودي؟»

دستپاچه شدم، مي خواستم قضيه را برايش توضيح بدهم كه صداي سرفه هاي شديد و پي در پي آقاجون حواس همه را پرت كرد. پوريا با عجله به سمت آقاجون دويد. ميهمان ها اطراف آقاجون حلقه ي تنگي زده بودند. آنها را كنار زد و گفت: «بذارين هوا بهشون برسه».

خانوم جون اسپري آسم آقاجونو از جيب كتش درآورد و چند بار توي دهانش اسپري كرد. كم كم نفس آقاجون بالا آمد.

پريا و شوهرش كه مصطرب به اين صحنه نگاه مي كردند، كمي آرامش پيدا كردند. خانوم جون از پوريا خواست كه او و آقاجون را به خانه برساند تا آقاجون بتواند استراحت كرده و از ماسك اكسيژن استفاده كند. پوريا و پدر به آقاجون كمك كردند و همراه خانوم جون از سالن خارج شدند. با رفتن آنها مهمان ها به سر ميزهاي خود برگشتند. مجلس سردتر وساكت تر شده بود. در همان موقع از بلندگوها مهمانان را براي صرف شام به رستوران هتل دعوت كردند.

نزديك نيمه شب بود كه به خانه بر مي گشتيم. پوريا به موبايل پدر زنگ زد و گفت چون ديده حال آقاجون خوب نيست او را به جاي خانه به بيمارستان رسانده است. بنابراين به بيمارستان رفتيم. آقاجون را در اورژانس بستري كرده بودند، چون نيمه شب بود و براي ساير مريض ها مزاحمت ايجاد مي شد اجازه نمي دادند كسي وارد شود، تنها يك نفر مي توانست شب پيش آقاجون بماند، پدر با اصرار خانوم جون را روانه كرد و خودش پيش آقاجون ماند. پوريا ما را برگرداند. در راه سرم را روي سينه ي مهربان خانوم جون گذاشتم و از هجوم فكرهاي تيره و غم انگيز اشكهايم دانه دانه روي گونه هايم مي ريخت. پوريا گاهي از آينه ي ماشين به ما نگاه مي كرد، از نگاه او نيز غم مي باريد و هيچ اثري از شيطنت سر شب در نگاهش باقي نمانده بود. وقتي به خانه برگشتيم هال پذيرايي عمه عشرت پر از مهمان بود، عروس وداماد و دايي به استقبالمان آمدند. همه احوال آقاجون را مي پرسيدند. عمه عشرت جلو دويد و با نگراني از پوريا پرسيد:

-«آقاجون چطوره؟ تو كه گفتي با خودت مياريشون خونه. پس كجان؟»

پوريا با صدايي بلند كه همه بشنوند گفت: «آقاجون خوبه، دكتر يه امشب رو براي احتياط نگه شون داشت. فردا بر مي گردن خونه».

همه ساكت نشستيم. دلم براي پريا مي سوخت، رنگش پريده بود و بدجوري بغض كرده بود، خانوم جون از امير خواست پريا را به اتاقش ببرد تا استراحت كند و به مامان و عمه گفت: جا بندازين مهمونا بخوابن خسته ان. خانوم ها بالا بخوابن چون داداشت امشب پيش آقاجون مي مونه بالا مرد نيست راحت ترن، آقايون هم پايين بخوابن. خانوم بزرگ هم بيان پيش من كه امشب تنهام».

امين با خوشحالي به خانوم جون چسبيد: «منم ميام پيشتون، مي خوام امشب پيش دو تا مامان بزرگم بخوابم، برام قصه مي گين؟»

خانوم جون دست نوازشي بر سرش كشيد:

-«آره بيا، هر قصه اي بخواي واست ميگم».

من به خانوم جون نگاه مي كردم كه چه دل بزرگي داشت، چه مقتدرانه اندوه خود را مهار مي كرد و نمي گذاشت ناراحتي اش به ديگران سرايت كند.

آن شب گذشت و شبهاي ديگر هم در پي آن گذشتند، آقاجون برخلاف وعده اي كه پوريا داده بود، همچنان در بيمارستان بستري بود.

دايي و امير و ساير مهمان هاي شيرازيمان بعد از چند روز به خانه هايشان برگشته بودند. ولي مادربزرگ با ديدن آشفتگي و بيقراري ما با آنها برنگشت.

فصل دهم

مرگ پايان كسي نيست ٬عبوري است لطيف

از جهاني همه رنج و همه درد

پيش يك يار عزيز

صبح آن روز كه رفتي به سفر

سبدي داشتي از ذكر و نيايش لبريز

دست هايي پر مهر٬دست هايي پر عشق

خانه اي ساختي از جنس بلور

شيشه هايش همه نور

ياد خير همه ي اهل محل

بدرقه ي راهت باد

خانه از زمزمه ي ياد تو

خاموش مباد

«محمد ابراهيم احمدي»

شش روز طولاني گذشت و سرانجام پنج شنبه، نهم فروردين، موقع غروب آفتاب، چراغ خانه ي ما براي هميشه خاموش شد.

نيم ساعت قبل از آن پوريا به بيمارستان رفته بود تا عمه را كه از صبح پيش آقاجون مانده بود خانه بفرستد و خودش بيمارستان بماند. همان موقع حال آقاجون بد شده بود ودكترها بالاي سرش آمده بودند اما با تمام سعي و تلاشي كه به كار برده بودند، كاري از دستشان برنيامده بود، علت مرگ از كارافتادگي ريه اعلام شد. پوريا خبر را تلفني به آقامرتضي داده و گفته بود حال عمه هم خوب نيست و تحت نظر دكتر است.

از سر شب باران شديدي گرفته بود. وقتي آقامرتضي و پدر از بيمارستان به خانه برگشتند خيس شده بودند. پوريا هم زير بغل عمه را گرفته بود و او را داخل خانه آورد. وقتي عمه داخل راهرو شد و چشمش به دمپايي هاي چرمي آقاجون كه مانند هميشه جفت شده و مرتب كنار در اتاق نشيمن قرار داشت افتاد، شروع به جيغ كشيدن كرد، همه به سمت راهرو دويديم. جيغ هاي عمه دلخراش بود خودش را به درگاه اتاق آقاجون چسبانده بود و دمپايي ها را محكم در آغوش گرفته بود، آنها را مي بوسيد و زاري مي كرد. دم گرفته بود و آقاجون را صدا مي زد.

آقامرتضي و پوريا نمي توانستند او رااز روي زمين بلند كنند. بابا كه چشمش به خانوم جون افتاد به سمتش آمد و دستش را دور گردن او انداخت سرش را در پناه گردنش پنهان كرد و هق هق گريه اش بلند شد. شانه هايش از شدت گريه مي لرزيد. همه گريه مي كرديم. مادر امين را كه از شدت گريه و زاري ديگران ترسيده بود بغل كرد و با خودش برد.

خاله صفورا كه از دو روز پيش خانه ي ما آمده بود و همراه مادربزرگ پيش خانوم جون مانده بود جلو آمد و نگذاشت بيشتر در راهرو بمانيم.

گفت سرما مي خورين بياين بريم خونه ي عشرت، عمه عشرت اصرار داشت داخل اتاق آقاجون شود خاله نگذاشت و به زور همه را به خانه ي عمه برد.

عمه در آغوش خانوم جون گريه مي كرد. مدام آقاجونو صدا مي زد. گاهي هم از عمه طلعتم كه در جواني فوت كرده بود مي خواست مواظب آقاجون باشد. خانوم جون آرام مي گريست، گويا ناله هايش را خفه كرده بود، يك عمر نجابت و آبروداري نمي گذاشت كه حتي غم و غصه اش را با فرياد بيرون بريزد و آرام شود. صداي برخورد باران با شيشه هاي پنجره سمفوني غم انگيز آن شب دردناك را كامل مي كرد. من و پريا به هم تكيه داده بوديم و اشك هايمان هنوز رنگ ناباوري داشت. آرام گفتم: «من كه باور ندارم ديگه آقاجون نباشه، يعني ديگه نتونيم ببينيمش، ديگه هيچ وقت برامون نخونه، آخه وقتي دور هم جمع شيم كي واسمون فال حافظ بگيره؟ عيد بعدي كه بياد اولين عيدي مونو از دست كي بگيريم؟ شباب تابستون روي تخت دور كي حلقه بزنيم؟ بدون آقاجون هيچ كدوم از اينا معني نداره».

ايمان و امين كنار پدر نشسته بودند و گريه مي كردند. پوريا سرش را روي زانوانش قرار داده بود. خاله صفورا يك سيني پر از ليوان هاي دم كرده گل گاوزبان آورد و به اصرار به خورد همه داد.

مادربزرگ از مادرم خواست دفترچه ي تلفن را بياورد و گفت: «بايد به فاميل هايتان خبر بدهيد كه فردا صبح براي تشييع جنازه جمع شوند».

تا اسم تشييع جنازه را شنيدم وحشت تمامي وجودم را گرفت. سرماي شديدي تمام بدنم را مي لرزاند. جيغ هاي گوش خراشي از حنجره ام بيرون مي آمد كه هيچ اختياري در كنترل آنها نداشتم، مادر به سمتم دويد و با پريا سعي مي كردند آرامم كنند اما من به سرعت از هوش رفتم.

نمي دانم حالت بي خبري ام چقدر طول كشيد صداي پدرم را مي شنيدم كه چيزي را توضيح مي داد و به دفعات اسم خودم را مي شنيدم ضربات ملايمي به صورتم زده مي شد. كمي چشم هايم را باز كردم و چهره هاي ناشناسي را بالاي سرم ديدم كه سعي در بهوش آوردن من داشتند اما من نمي خواستم بهوش بيايم. مي خواستم در دنياي فراموشي غرق شوم. مي خواستم غصه هايم را فراموش كنم. واقعيت برايم آن كابوس آشناي بچگيهايم بود كه وقتي بيدار مي شدم از بين مي رفت. وقتي كابوس مي ديدم دست و پا مي زدم كه از خواب بيدار شوم مي دانستم اگر بيدار شوم همه آن عذاب ها به پايان مي رسد و به آرامش خانه وارد مي شوم. اما اكنون برعكس بود خانه مان سرشار از غم و درد و عذاب بود و من مي خواستم به آرامش خواب پناه ببرم و آرزو مي كردم وقتي بيدار شوم هيچ اتفاقي براي آقاجون نيفتاده باشه و همه چيز مانند سابق عادي باشد.»

صبح روز بعد با صداي گريه و زاري شديد عمه و پريا بيدار شدم. در اتاق پريا خوابيده بودم، اول متوجه هيچ چيز نمي شدم گيج و مبهوت به سر و صدايي كه از پشت در بسته ي اتاق به داخل نفوذ مي كرد گوش مي دادم، بعد كم كم صداي گريه ي عمه را شناختم و جيغ هاي پريا را كه آقاجون را صدا مي زد. خاله صفورا وارد اتاق شد و گفت: «بيدار شدي يلدا جان، پاشو عزيزم اين مانتو روسري مشكي تو مامانت داده بپوشي».

وقتي بيرون رفتم هال شلوغ بود. خانواده ي دايي را ديدم كه گويا تازه از راه رسيده بودند، پريا در آغوش امير گريه مي كرد و او سعي داشت آرامش كند. مادرم سرش را روي شانه ي زن دايي گذاشته بود. دوباره عمق مصيبتي كه دامنگيرمان گشته بود باتمام عظمتش به من هجوم آورد، پدربزرگ مهربانم رفته بود. براي هميشه از اين دنياي فاني پر كشيده بود.

در ذهنم خواندم: «ونترسيم از مرگ... مرگ پايان كبوتر نيست...

مرگ وارونه ي يك زنجره نيست،

مرگ در ذهن اقاقي جاريست».

مادربزرگ تا مرا ديد به سمتم آمد و در آغوشم گرفت. از روي شانه مادربزرگ پوريا را مي ديدم مشكي پوشيده و غمگين به سوي ما مي آيد.

به من گفت: «خوبي؟» سرم را تكان دادم و چشمانم از هجوم قطرات اشك خيس شد رو به مادربزرگ كرد و گفت: «خانوم بزرگ ميشه از شما خواهش كنم مواظب يلدا باشين، ديشب حالش اينقدر بد بود كه مأموراي اورژانس بهش آرام بخش تزريق كردن».

مادربزرگ مرا به گوشه اي برد و روي مبلي نشاند كنارم نشست و مرا به خودش تكيه داد. هال به تدريج شلوغ تر مي شد. گروهي از همسايه ها داخل حياط جمع شده بودند همه جا مشكي بود، همه مشكي پوشيده بودند.

نگاهم به حلقه گل سفيدي افتاد كه داخل حياط گذاشته بودند، تكيه داده بر تخت، همانجايي كه هميشه آقاجون مي نشست، وسط گل هاي گلايول سفيد عكس زيبايي از آقاجون قرار داشت كه لبخند هميشگي اش كنج لبانش بود. 

كنار قاب عكسش را با نوار مشكي تزيين كرده بودند و روي نوار مقوايي سفيدي كه در قسمت پايين حلقه ي گل نصب كرده بودند با خطي خوش نوشته بود:

«هرگزم نقش تو از اين دل و ازجان نرود». اشكهايم دوباره جوشيد و قطره هاي گرم اشك صورتم را خيس كرد. شايد هزاران بار اين شعر را شنيده بودم اما هيچگاه اين چنين به مفهوم آن پي نبرده بودم. مطمئن بودم پدربزرگ عزيزم آنقدر متواضع و خونگرم و مهربان بود كه يادش مانند نقشي كه بر سنگ بتراشند درقلب هاي ما تاابد حك شده و كوچكترين حركتش، نصيحتهايش لبخند زيبايش و صداي گرم و دلنشينش را هيچگاه فراموش نخواهيم كرد.

براي تشييع جنازه راه افتاديم، قبل از خاكسپاري براي آخرين بار آقاجون رو ديدم، صورتش را باز كردند و من با تمام وجود به آن صورت دوست داشتني و مهربان زل زدم. صدايي غمگين در سرم پيچيد:

«هرگزم نقش تو از اين دل و از جان نرود»

بعد بيشتر از همه براي خانوم جون گريه كردم كه با گريه هاي بي صدا و مظلومانه اش بي توجه به گل و لايي كه از باران شب پيش بر زمين نشسته بود كنار تابوت نشست و آخرين وداع را با شريك پنجاه ساله اش كرد. با صداي غمگين برايش خواند: 

«سفر كردي و بر دل ها نشاندي آتشين دردي

چه دردي سخت تر از اين كه ديگر بر نمي گردي»

خيلي مظلومانه گريه مي كرد. جگرم براي خانوم جون آتش مي گرفت. خودم را به سويش انداختم، بغلش كردم و زار زدم. خانوم جون از شدت گريه در آغوشم مي لرزيد. مادربزرگ آمد و مرا بلند كرد:

«يلدا جان، ملاحظه ي خانم جونت رو داشته باش مادر.»

صورت آقاجون را پوشاندند. مي خواستم باز هم ببينمش، نمي خواستم از كنارش دور شوم صداي غصه دار پدرم را شنيدم كه مرامثل زمان كودكي ام صدا مي زد: «يلدا، ...، بابايي» سرم را بلند كردم ٬ پدر با چشماني اشكبار بالاي سرم ايستاده بود. بازوانم را گرفت و بلندم كرد. گفتم «بابا.. آقاجونم...» بغضش تركيد: «كمرم شكست يلدا...چراغ خونمون خاموش شد بابا...» گريه كرديم و گريه كردند. هر كس آقاجون رو مي شناخت در غم از دست دادنش سوگوار بود. عده ي زيادي از مشايعين آقاجون دوستان چندين ساله اش از كسبه و اهل بازار بودند، همسايگان محله ي قديمي و همسايگان فعلي مان نيز آمده بودند. فاميل ها و بستگان كه چند روز پيش در مجلس عقدكنان پريا با خوشحالي و شادماني در كنار يكديگر جمع شده بودند حالا با لباس هاي مشكي و چهره هاي غمگين به آخرين ديدار خود از بزرگ خانواده ي صادقي آمده بودند.

مراسم تشييع تا ظهر طول كشيد، خورشيد كه اوايل صبح چهره ي خود را پشت ابرهاي خاكستري پنهان كرده بود ساعتي بود كه با درخشندگي تمام بر سنگ قبرهاي شسته شده و زمين هاي گل آلود مي تابيد. بوي خاك باران خورده و رطوبتي كه از بخار شدن قطرات آب روي سنگ ها و مقبره ها برمي خاست هوا را شرجي و نفس كشيدن را سنگين مي ساخت.

آقامرتضي و پدر از مشايعين درخواست كردند براي صرف نهار به رستوران بروند. امير، من و خانوم جون را كه لباس هايمان گلي شده بود به همراه پريا و مادربزرگ به خانه برگرداند. خانوم جون لباس و چادر مشكي اش را عوض و به همراه امير و پريا به رستوران رفتند. اما من طاقت شلوغي را نداشتم، سرم به شدت درد مي كرد. مادربزرگ يك مسكن به من داد و مرا خواباند و رفت تا چاي تازه دم كند. همان طور كه مشغول مرتب كردن آشپزخانه ي عمه بود گفت: «من حال حاج خانوم رو درك مي كنم، درسته سال ها از فوت پدربزرگت گذشته، تو اون موقع خيلي كوچيك بودي چيزي يادت نمياد ولي امروز ميگي تموم اون صحنه ها دوباره برام تكرار شد. براي حاج خانوم امروز روز خيلي سختي بود ولي خيلي خوب رفتار كرد. واقعاً خودداري مي كنه، الان حال درستي نداشت ولي براي اينكه پشت بچه هاش گرم باشه و حرمت مهموناشو نيگه داره پاشد رفت رستوران. زن با اراده و محكميه، بايدم باشه و گرنه روز به روز غم و غصه و دلتنگي هاش بيشتر خوردش ميكنه».

مادربزرگ مي گفت و من فكر مي كردم هنگام رنج ها و مصيبت ها، همسر مي تواند خيلي در دلداري دادن و آرامش بخشيدن به شخص رنج ديده كمك كند.

امروز متوجه شده بودم كه آقامرتضي چقدر مواظب عمه عشرت بود و مامان با نگراني چشم از پدر بر نمي داشت. چيزي كه برايم تازگي داشت عشقي بود كه حتي در ساعات غمبار صبح از رفتار پر ملاطفت امير نسبت به پريا مي باريد. در بهشت زهرا كتش را با مهرباني روي شانه هاي پريا انداخت و هنگامي كه او از شدت بي تابي توي صورتش مي زد دستهايش را با ملايمت مي گرفت تا صورتش را زخمي نكند. كاملاً حق با مادربزرگ بود، براي خانوم جون امروز روز خيلي سختي بود، همسر همدل و مهرباني را از دست داده بود كه نه فرزند و نه نوه هيچكدام نمي توانستند جاي او را برايش پر كنند. در اين افكار غوطه ور بودم كه پوريا ياالله كنان وارد شد. كيسه اي نايلوني در دست داشت كه چند ظرف غذا در آن بود. به مادربزرگ سلام كرد و به سمت من آمد: «حالت چطوره؟» گويا همين كلام كوچك او غم عالم را به يادم آورد پس از آقاجون ديگه چه حالي برايمان مي ماند؟ فقط دوري مي ماند و دلتنگي و غم. اشكهايم در جواب پوريا بر گونه هايم غلطيد

كنارم نشست:

«يلدا... سعي كن آرام تر باشي، نمي گم گريه نكني، گريه براي بيرون ريختن غصه هات لازمه. ولي به خاطر خانوم جون هم كه شده روحيه ات رو نباز».

بعداز مادربزرگ كه چاي برايمان آورده بود تشكر كرد و گفت:

«غذا آوردم تا سرد نشده بخورين. خودم هم با شما غذا مي خورم. از اونور بريم مسجد».

رفت و از آشپزخانه بشقاب و قاشق چنگال آورد يكي از ظرف هاي غذا را جلوي مادربزرگ گذاشت. سر دومي را هم باز كرد و در بشقاب گذاشت و دست من داد. گرفتم ولي هيچ اشتهايي نداشتم. 

گفت: بخور سرد ميشه. گفتم: «نمي تونم راه گلوم بسته اس».

مادربزرگ گفت: «بيا چايي تو بخور شايد بهتر شي...»

فنجان چاي را دستم داد و گفت:

«ببين مادر، با نخوردن تو چيزي عوض نميشه هيچي، دردسر بقيه هم بيشتر ميشه، دلت ميخواد باز ضعف كني و مامان و بابات با اين همه گرفتاري تو رو دكتر و دوا كنن، از اون گذشته تو الان بايد خانوم جونتو دلداري بدي، سعي كني تنهاش نذاري، غم و غصه فيل رو از پا مي اندازه، اين بنده ي خدا كه مثل من پيرزنه، شماها بايد خيلي مراقبش باشين.»

با اصرار مادربزرگ مقداري ازغذا را خوردم و ساعتي بعد براي رفتن به مسجد ازخانه خارج شديم.

چند روز بعدي را سعي كردم به سفارش مادربزرگ رفتار كنم، در كنار خانم جون باشم و نگذارم تنها بماند. در مسجد كنارش مي نشستم و درخانه مراقب بودم كه داروهايش را به موقع بخورد به دليل اينكه دارو نبايد با معده ي خالي خورده شود، وادارش مي كردم مقداري غذا بخورد.

خانوم جون مثل من بي تابي نمي كرد مثل عمه هم بلند گريه نمي كرد، عزاداريش مثل هيچ كس نبود. مثل شخصيت خودش بود. عزاداريش هم نجيبانه و محترمانه بود. موقع مداحي چادرش را توي صورتش مي كشيد و شانه هاي تپلش از شدت گريه ي بي صدايش تكان مي خورد، آرام گريه مي كرد. خيلي از اوقات مي شنيدم كه با آهي بلند زمزمه مي كرد: «خدايا راضيم به رضات».

يك روز عصر كه خانه كمي خلوت شده بود، من رفته بودم دوش بگيرم وقتي پايين آمدم، خانم جون نبود، دورو بر را نگاه كردم. به اتاق پريا سر زدم با شوهرش نشسته بودند و عكس هاي خانوادگي را تماشا مي كردند. عذرخواهي كردم و از هال خارج شدم. پوريا غرق تفكر لب حوض نشسته بود و به ماهي هاي قرمزي كه قبل از تحويل سال خريده بود و حالا از تنگ هايشان به حوض آب منتقل شده بودند، نگاه مي كرد. نزديكش رفتم سرش را بلند كرد و با ديدن من لبخند آرامي زد:

«يلدا، بيا ماهيارو نيگا كن، يه جورايي خوش بحالشونه مي چرخن و بالا و پايين ميرن و به همين آب حوض قانعن و از قناعتشون شاد».

به جاي ماهيها غرق تماشاي خودش بودم. صورتش راته ريشي پوشانده بود، غم و اندوه و بيدارخوابي ها و فعاليت هاي اين چند روزه، زير چشم هايش را گود كرده بود. وقتي ديد نگاهش مي كنم پرسيد:

«چرا به من زل زدي؟» و دستي به صورتش كشيد:

- «تا حالا صورتتو با ريش نديده بودم».

- «چه شكلي شدم؟»

دوباره دقيق نگاهش كردم و اشك در چشمانم جوشيد:

«« شكل اقاجون شدي، نمي دونستم اينقدر شباهت داري».

نگاهش غمگين شد و دوباره به سمت حوض برگشت. يادم آمد كه دنبال خانم جون مي كردم، پرسيدم: «خانوم جونو نديدي؟»

- «رفت اتاق خودشون».

به آن سوي حياط رفتم وقتي از پله ي راهرو بالا رفتم صداي هق هق گريه ي خانم جونو شنيدم كه در راهرو طنين انداخته بود. به سرعت به سمت اتاق رفتم. وارد كه شدم خانم جونو ديدم روي قاليچه ي ارثيه ي مادربزرگش دراز كشيده، همان قاليچه اي كه باعث آشناييش با آقاجون شده بود.

قاب عكس آقاجون را در بغلش گرفته بود و براي اولين بار در طي اين چند روز با صداي بلند زار مي زد. جلو رفتم و كنارش نشستم. سرش را روي زانويم گرفتم، نياز به هيچ كلامي نبود. اندوه و دلتنگي اش قابل درك بود.

اشكهايم بي صدا پايين مي ريختند و بر روسري مشكي خانم جون ناپديد مي شدند. پوريا در آستانه ي در اتاق ايستاده بود و ما را نگاه مي كرد. به صورتش نگريستم قطرات اشك او نيز بر گونه هايش جاري مي شد و در ريش كم پشتش مي دويد.

***

چند روز از پايان تعطيلات مي گذشت و همه ي ما به اجبار بر سر درس هايمان برگشتيم. پريا و شوهرش به شيراز رفته بودند. پروين نيز بعداز چند روز كه از رفتن آنها گذشت ناگزیر شد به خانه اش برگردد. خانه ساكت و غم زده بود. براي اولين بار بود كه وقتي از كلاس بر مي گشتم هيچ رغبتي به داخل شدن به خانه مان را نداشتم. گروهي ازدوستانم از فوت آقاجون باخبر شده و در عزاداري هايمان شركت كرده بودند ولي بقيه هم با ديدن من با لباس سر تا پا مشكي و وزني كه در طي اين دو هفته از دست داده بودم مي فهميدند كه عيد سختي را پشت سر گذاشته ام. 

شب ها پيش خانم جون مي خوابيدم، و اكثر صبح ها با او صبحانه ي مختصري مي خوردم، گاهي با پوريا و زماني به تنهايي به دانشگاه مي رفتم.

يك ماهي گذشت. يكي ازشب هاي ارديبهشت بود كه خواب آقاجون را ديدم. لباس احرام تنش بود و مثل هميشه صورتي آرام و خندان داشت. رو به روي هم ايستاده بوديم. من از نگاه كردن به چشمان روشن مهربانش سير نمي شدم و او نيز با نگاهي محبت آميز به من مي نگريست. بعد به نظرم رسيد كه مي گويد: «به خانم جونت بگو مسجدالحرام منتظرشم». لبهايش هيچ تكاني نخورد ولي با نگاهش پيامش را به ذهن من انتقال مي داد. سپس به آرامي از من دور شد و من مانند رباتي كه منبع انرژي اش خالي شده باشد جامد و سنگين بودم، نمي توانستم دنبالش بدوم يا حتي صدايش بزنم از شدت عجز و ناتواني از خواب بيدار شدم. نيمه شب بود و خانه ساكت. صداي نفس كشيدن آرام خانم جون مي آمد. به آرامي از رختخوابم خارج شدم، نور مهتابي كه از پنجره به داخل مي تابيد، اتاق را نيمه روشن ساخته بود، لبريز از احساسات بودم. مي خواستم دلتنگي ام به آقاجون را طوري بيرون بريزم. دنبال قلم و كاغذي گشتم. هميشه خانم جون دفتر و قلمي كنار تلفنش مي گذاشت. آنها را پيدا كردم از اتاق بيرون رفتم و روي پله ي راهرو نشستم. قصه ي دلتنگي قلب غصه دارم از نوك خودكار بر كاغذ جاري شد:

با غم تو چكنم؟

كه غمت تنها نيست... كه غمت تنهاييست...

با غم نبودنت...

اي عزيز همه عمر

اي تو گرماي وجودم... رفتي

اي كه تو بود و نبودم رفتي

و منم مانده به راه

ناآشنايم تو بگو رو به كجا

قبله ي دوم من

دست من رو به دعا

تنم و حسرت آن آغوشت

مهربان آغوشت

گوشم و حسرت آن گرمايي

كه نوازش صدايت مي ريخت

چشمم و حسرت آن جادويي

كه فقط مي باريد... مهر جادويي چشمان تو...

غم تو تنها نيست، كه غمت تنهاييست...

خانم جون صدايم مي زد و من گيج خواب سنگين سحرگاهي بودم، بالاخره توانستم بر تنبلي ام غلبه كنم و بلند شوم. خانم جون روي سجاده اش نشسته بود و قران آقاجون جلويش باز بود. گفت:

«مادرجون چرا امروز اينقدر سنگين خواب شدي، پاشو كه نمازت قضا ميشه.»

به داخل حياط رفتم، سرماي سحرگاهي تنم را به لرز انداخت. نگاهي به آسمان آبي تيره انداختم. سايه هاي روشن افق به سمت مركز آسمان گسترده مي شدند. به سمت حوض رفتم و شير آب را باز كردم، از برخورد آب سرد با پوستم حسابي هوشيار شدم. چراغ اتاق پوريا روشن بود، آيا پوريا براي نماز صبح بيدار شده؟ پس از مدت ها به ياد رقيب ناديده ام «ياس» افتادم، خيلي دلم مي خواست بدانم اين بار پوريا براساس چه معيارهايي عشق خود را انتخاب كرده است. قلبم از به ياد آوردن نامش تير كشيد. درنگ بيشتري جايز نبود. وضو گرفتم و به اتاق خانم جون برگشتم. او با صداي آرام بخشش مشغول خواندن قرآن بود. نماز صبحم را با زمزمه هاي معطر خانم جون به پايان رساندم، وقتي زير پتو برگشتم چشمم به عكس آقاجون افتاد، يكدفعه خوابم را به وضوح و روشني به خاطر آوردم. نخواستم زمزمه ي دوست داشتني خانم جون را بشكنم. مانند يك آرام بخش سريع مرا به خواب شيرين صبحگاهي سپرد. 

صبح بابا كه نان تازه خريده بود به در اتاق خانم جون زد و گفت: «صبحانه ي صبح جمعه رو توي حياط بخوريم، هوا هم خيلي خوبه».

خانم جون سماور را روشن كرده بود و داشت چاي دم مي كرد. گفت: «پس بيا اين سماورو ببر بيرون تا من استكانارو بيارم».

من كه بيدار شده بودم و به خواب ديشبم فكر مي كردم، بلند شدم تا به خانم جون در بردن بساط چاي و صبحانه كمك كنم.

سرانجام سر سفره خوابم را براي ديگران تعريف كردم. خانم جون در سكوت غمباري گوش مي داد. پدر گفت: «مي بينيد خانم جون، خيلي عجيبه كه آقاجون موعد سفر حج رو هم به یاد داره و يادآوري مي كنه كه نوبت تون نزديكه».

خانم جون كه اشك در چشمانش برق مي زد گفت:

«من طاقت حج رفتن ندارم. دوتايي ثبت نام كرده بوديم، دلم نمي ياد تنهايي برم. به جاي ما تو و مهين برين. عشرت جون هم كه با ما ثبت كرده، سه نفر ميشين، عشرت هم تنها نيست.»

پدر مخالفت كرد:

«نشنيدين يلدا چي گفت؟ آقاجون از شما خواسته حتماً سفرتونو برين. به جاي آقاجون، آقامرتضي رو راه مي اندازيم با عشرت بياد، تنها و بدون مرد هم نيستين».

عمه عشرت در حالي كه بغض كرده بود به درون خانه رفت، پدر و مادر آنقدر دليل و برهان آوردند تا خانم جون و آقا مرتضي متقاعد شدند. چهلم آقاجون فرا رسيد. با آمدن پريا و فاميل مادرم از شيراز دوباره همگي بر سر مزارش جمع شديم تا ياد و خاطره ي عزيزترين مسافر ديار ابديت را گرامي بداريم. سنگي از گرانيت سياه بر مزار آقاجون كار گذاشته بودند كه با خطي شكسته و زيبا بر آن حك شده بود:

غم به سنگيني كوه

دل به بي جاني كاه

و ميان من و تو 

اين همه راه

از وقتي كه بر سر مزارش آمده بودم و آن سنگ سياه را همچون سدي محكم در بين خودم و آقاجون ديدم، رفتن بي بازگشت آقاجون را كاملاً پذيرفته بودم.

حالا ديگر پيوستن به ابديت را درك مي كردم و عجيب دلتنگش بودم و عجيب دلتنگش بوديم، و اين دلتنگي را در بي حوصلگي هاي پدر، در بدخلقي هاي عمه، در سكوت محسوس تر آقامرتضي، در غيبت هاي گاه و بيگاه پوريا از خانه و در اشك هاي پنهاني همه ي ما كه دور از چشم خانم جون مي ريختيم مي شد ديد و حس كرد. پريا چند روزي بيشتر ماند تا براي مراسم بدرقه و خداحافظي با خانم جون و پدر و مادرش حضور داشته باشد.

سرانجام مسافرين ما نيز به سمت جده پرواز كردند در حالي كه برخلاف تمام مسافرين ديگر كه از شادي در پوست نمي گنجيدند، از خاطره ي مردي كه بايد اكنون مسافر حج باشد ولي كيلومترها دورتر زير سنگ قبری سياه خوابيده بود، دلشان مالامال غم و اندوه بود، پريا هم روز بعد از آنها رفت. با رفتن پروين و پريا خانه خيلي ساكت تر شد. پوريا روزها بيرون بود، يا كلاس داشت يا اين كه به جاي آقا مرتضي سعي مي كرد كمك حال پدرم باشد. شب ها كه به خانه مي آمد، مامان صدايش مي زد تا شام را با ما بخورد. يكي دو شب اول تعارف مي كرد ولي با اصرار پدر كه بيشتر حالت دستوري قاطع داشت تعارف را كنار گذاشت و هر شب با پدر بالا مي آمد.

گاهي هم پروين و شوهرش علي آقا به جمع ما اضافه مي شدند، اما همه خيلي آرام تر از قبل بوديم. سكوت بين ما را تنها ايمان و بخصوص امين با حرف ها و سؤال هايشان مي شكستند و بيشتر پاسخ آنها را پوريا و علي آقا مي دادند. بدين صورت دو هفته گذشت و موعد بازگشت مسافران ما رسيد. پريا روز قبل با امير آمده بودند، همگي به استقبال خانوم جون و بقيه به فرودگاه رفتيم. ساعاتي طول كشيد تا آنها از صف طولاني گمرك خلاصي پيدا كنند و از سالن خارج شوند. خانوم جون را كه ديديم اشك از چشمانمان جاري شد، واقعاً دلمان براي او تنگ شده بود. همان طور كه دلمان براي آقاجون تنگ شده بود و گويا با در آغوش كشيدن خانم جون مي توانستي عطر حضور آقاجون را هم احساس كني. پس از بازگشت آنها چند روزي مهمان داشتيم و چقدر خوشحال بوديم كه اين سفر معنوي روحيه ي عمه را تا حد زيادي بهبود بخشيده بود نگاه و رفتارش حالتي از تسليم و رضا داشت و آرامشي كه در اثر اين موضوع پيدا كرده بود بر همه ي ما آشكار بود. يكي از كساني كه به منزل ما آمد افسانه بود كه همراه پدر و مادرش به ديدن آقا مرتضي و ديگران آمده بودند. مثل هميشه خوش لباس و آراسته بود وبوي ادوكلن گران قيمتش در هال پيچيده بود، ناخن هاي لاك زده ي زيبايش زير نور چراغ مي درخشيد. عمه احوال شوهرش فريد را پرسيد و مادر افسانه بهانه اي كوتاه براي نيامدن دامادش تراشيد. پس از پذيرايي كنار افسانه نشستم و او گفت:

«بيا به ياد قديما كه روي تخت توي حياط عروسك بازي مي كرديم، تو حياط بشينيم.» به حياط رفتيم، پريا هم به ما پيوست. افسانه كمي در اطراف حياط قدم زد گل هاي باغچه ها را بو كشيد و كنار حوض ايستاد و به بازي شاد ماهي هاي قرمز در آب خيره شد، سرانجام با آهي عميق رو به ما كرد و گفت:

-«دارم از فريد جدا مي شم».

من و پريا با تعجب به او خيره شديم. 

دوباره به نجوا گفت: «داريم جدا مي شيم.»

من پرسيدم: «آخه چرا؟ يكدفعگي».

با بي علاقگي گفت: «نه همچينم يكدفعه نشد. به همون دليلي كه همه دارن و هميشه مي شنويم، عدم تفاهم».

پريا پرسيد: «يعني به اين شدت بود كه نتونستين با هم كنار بياين؟»

- «نه، تفاوت فكر و سليقه و فرهنگ و هر چي كه بگين داشتيم اونم از زمين تا آسمون. تنها شباهتمون، وضع مالي خانواده هامون بود كه در يك سطحه و تك فرزنديمون، كه اولش به خاطر همين دو مورد خودمون و خانواده هامون فكر مي كرديم چقدر به هم ميايم. اما اين فقط ظاهر قضيه بود، تو موضوعات ديگه همه اش اختلاف نظر داشتيم. ما حتي نتونستيم يه مقصد مشترك رو براي رفتن به ماه عسل مون انتخاب كنيم».

افسانه مجموعه اي از اختلاف نظرهايشان را بيان كرد كه تك به تك بسيار جزيي و بي ارزش تر از آن به نظر مي رسيدند كه به خاطرشان يك ازدواج حساب شده و به ظاهر موفق به طلاق بيانجامد. اما او با روي هم گذاشتن انها سدي فولادي ساخته بود كه بين او و شوهرش جدايي ابدي مي افكند. شب وقتي با پريا امير و پوريا نشسته بوديم، پريا خبر جداشون قريب الوقوع افسانه و فريد را به پوريا داد و در مورد علت طلاق آنها و زياد شدن آمار طلاق در جامعه شروع به صحبت كرديم. من گفتم:

«به نظر من اينجا مشكل اصلي خانواده ها هستند».

پريا پرسيد: «اونا كه خيلي بچه هاي يكدونه شون رو دوست دارن؟»

جواب دادم:

«مشكل همينجاست، اگه توجه كرده باشي افسانه گفت پدرش روز عقدكنانش به اون سفارش كرده: «هيچ وقت جلوي شوهرت كم نياري من پشتت هستم. هر وقت احساس كردي تو اين معامله مغبون شدي يا فريد بهت تو زندگي سخت گرفت كافيه لب تر كني. دوباره بردت مي گردونم پيش خودم». خب وقتي دختري با اين پيش زمينه ذهني زندگي مشتركش رو شروع كنه معلومه كه با كمترين مشكل يا اولين اختلاف نظري كه بينشون پيش بياد، به جاي كوتاه اومدن يا سازگاري متقابل به فكر لجاجت و به كرسي نشوندن حرف خودشه. چون پشتش به خونواده اش گرمه كه بدون هيچ چون و چرايي حق رو به جانب اون ميدن. براي شوهرش هم احتمالاً همين موضوع صدق پيدا مي كنه چون فريد هم تك فرزنده و با حمايت هاي همه جانبه ي خونواده اش پشتيباني ميشه. اينه كه به قول خانم جون كه ميگه تو زندگي يك نفر بايد سنگ زيرين آسيا باشه تا چرخ زندگي بچرخد تو زندگي اينا هيچ كس حاضر نيست اين نقش رو به عهده بگيره.» 

پوريا تحسين آميز نگاهم كرد:

«آفرين يلدا خانوم، بيا تبليغ كنيم مشاوره به زوج هاي جوون بده، كلي كاسب ميشي ها!»

در حالي كه مي خنديديم پريا و امير بحث جديدي را شروع كرده بودند كه در زندگي آنها نقش سنگ زيرين آسيا با كيست. در آخر تصميم گرفتند نوبتي و بنا به مورد پيش آمده اين نقش را برعهده بگيرند تا هيچ كدام مغبون نشوند.

*** 

آن بهار برخلاف سال هاي پيش خيلي آرام و با تأني گذشت و فصل امتحانات نزديك شد. گذشت زمان نه تنها مرا که همه ي خانواده را به تدريج آرام تر ساخته بود ولي آرامشي توأم با غم بود، توأم با خاطرات شيرين پيرمردي مهربان و نوراني. بارها برايم پيش آمده بود كه جزوه هايم را گشوده بودم تا براي امتحان فردايم مطالعه كنم ولي بي دليل افكارم به گذشته پر مي كشيد، اكثر اوقات را در گذشته به سر مي بردم و اين موضوع تمركزم را بهم مي ريخت. يك روز صبح كه با پوريا به دانشگاه مي رفتيم و من براي امتحان آن روزم آمادگي كافي نداشتم، اين موضوع را براي پوريا بازگو كردم، اين كه با تداعي خاطرات گذشته چقدر دلخوشم و چگونه زمان را غرق در ماه ها و سال هاي پيش از دست مي دهم.

پوريا متفكرانه گفت: «براي رسيدن به آرامش بايد دري آهنين به روي آينده و گذشته كشيد و تنها به حال انديشيد». اينو ديل كارنگي گفته و به نظرم كاملاً درسته، اگه زمان حال رو با افسوس بر خاطرات گذشته ات كه چه خوب بود و چه خوش مي گذشت و از اين حرفا پر كني در اصل كاري كه كردي اينه كه يه گذشته غم انگيز ديگه واسه ي فرداهات درست كردي، ميدوني ميشه همون جمعه ي معروف «سال به سال دريغ از پارسال».

با تشويق هاي پوريا و به خاطر پدر و مادرم كه نگران بودم با پاس نشدن واحدهاي درسي ام موجب ناراحتي بيشتري براي آنان گردم، سعي كردم با تلاش بيشتري مطالعه كنم و سرانجام فقط توانستم به زحمت نمرات قبولي در درس هايم را بياورم.

فصل يازدهم

زندگي شايد آن لحظه ي مسدودي است 

كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد.

و در اين حسي است 

كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت.

«فروغ فرخزاد»

سرانجام تعطيلات تابستاني فرا رسيد. ايمان و امين كه حدوداً يك ماهي قبل از من تعطيلاتشان را با ذوق و شوق و سر و صدا آغاز كرده بودند. پروين و پريا نزد عمه آمده بودند و كم كم فضاي خانه از سكون ودلمردگي چند ماهه بيرون مي آمد. يكي از شب هاي اوايل مرداد بود. همگي به عادت شبهاي تابستان توي حياط در اطراف خانم جون نشسته بوديم. كمابيش سكوت حاكم بود. تنها سكوت را صداي نجواي پريا با امير كه – چند روزي مرخصي گرفته بود – مي شكست.

گاهي نيز امين كه در آغوش پوريا لميده بود و با قصه اي كه پوريا زير گوشش مي گفت داشت به خواب مي رفت، خميازه ي پر سر و صدايي مي كشيد.

من به آقاجون فكر مي كردم كه اگر بود مي خواستم فالي برايم بگيرد و به اين بهانه غزلي برايمان مي خواند. حس دلتنگي شديدي برايش داشتم. در ذهنم مي خواندم: «گوشم و حسرت آن گرمايي كه نوازش صدايت مي ريخت».

فكر مي كنم دست كم خانوم جون هم مثل من به آقاجون فكر مي كرد چون سربلند كرد و گفت:

«گمون نكنم خوابمو از آقاجون، كه شباي آخري تو مكه ديدم، براتون تعريف كرده باشم.» همه با تكان سر گفتيم كه نشنيديم و او ادامه داد:

«اونجا واسه ي عشرت و آقامرتضي تعريف كرده بودم. حاجي رو ديدم كه با لباس احرام اومده بود، دوتايي با هم طواف مي كرديم. بعد اومديم رو پله هاي اطراف خونه ي كعبه نشستيم. گفت: «خانم، بعد از اين سفر باز هم از هم جدامي شيم». منم ناراحت شدم و گفتم: «حاجي، منم باخودت ببر، شما كه وفادار بودي چرا حالا تنها سفر مي كني؟»اونم نگاهي به من كرد و گفت: «تو هنوز كار داري، به موقعش مياي پيشم». بعد هم در مورد همه ي بچه ها صحبت كرد. حرفاي جالبي از آينده گفت كه من يادم نموند گفت چند تا نوه واسه عشرت خدا ميده و چند تا واسه ي مهين. اسم دامادها و عروس هاشونم گفت. ولي نمي دونم چرا حرفاشو پاك فراموش كردم. وقتي بيدار شدم خوابم واضح يادم بود، دلم خيلي آروم شده بود».

من با اشتياق گفتم:

«آخ خانوم جون، كاش يادتون مي موند، خيلي جالبه كه آدم شوهر آينده شو بشناسه».

خانم جون خنديد: «اره مادر... ولي من فكر مي كنم، به صلاح پروردگار اين چيزا رو فراموش كردم».

عمه با خنده گفت: «احتمالاً آقاجون اسم شوهر يلدا رو محسن معرفي نكرد؟»

همه ي نگاه ها به سمت عمه برگشت. من متعجب بودم. پريا هم كه خيلي تعجب كرده بود، با كنجكاوي پرسيد: «مامان محسن ديگه كيه؟»

مادر و عمه خنديدند. گفت: «آقا محسن يك پسر خيلي فهميده، درس خونده و خونواده داره كه شماها خاله اش رو خيلي خوب مي شناسين. مطمئنم كه يلدا اين يكي رو ديگه رد نمي كنه. البته اگه قيافه اش هم مثل خونواده اش جذاب باشه».

من سرم را پايين انداختم. نه تنها چون از حضور امير و پوريا خجالت مي كشيدم بلكه به خاطر اينكه نمي خواستم چشمم به عمه بيفتد، دهانم باز شود و حتي قبل از اينكه بدانم محسن كيست جواب نه را با صراحت توي صورتش بگويم. نمي توانستم بگويم پوريا آن كسي است كه تمام روياها و آرزوهاي اين يكساله مرا در خودش خلاصه كرده و قلب من تنها به ياد او مي تپد. و اگر چه مي دانم كه اين عشق يك طرفه است ولي تا زماني كه او با دختر دلخواهش، با ياس عزيزش ازدواج كند، من در اين خانه مي مانم. لااقل تا سال آقاجون صبر مي كند و من در اين چند ماه مي توانم از هوايي كه او نفس مي كشد، نفس بكشم، صداي آواز خواندنش را از پنجره ي اتاقش بشنوم و موقع رفتن به دانشگاه از هم صحبتي اش برخوردار شوم و از نگاه به نيم رخ زيبايش در هنگام رانندگي لذت ببرم.

باز هم پريا بود كه پرسيد: «مامان معما طرح نكنين ديگه، مگه خاله اش كيه؟»

عمه با لبخند گفت: «خانم عزيزي». از شنيدن اين اسم با تعجب به عمه خيره شدم، عمه ادامه داد:

«خانم عزيزي زنگ زد و گفت خواهرش دنبال يك خانواده ي نجيب و خانواده دار مي گرده، اونم مي خواسته يلدا رو بهش معرفي كنه ولي خواسته هم اجازه بگيره هم اينكه از يلدا مطمئن بشه كه آمادگي براي ازدواج داره يا نه؟»

پريا از خوشحالي كف زد: «چه عالي! فاميل خانم عزيزي شدن فوق العاده اس».

مادر و عمه با آسودگي به من نگاه مي كردند، گويا مطمئن بودند كه با علاقه ي شديدي كه به خانم عزيزي دارم، خواهرزاده اش را خواهم پذيرفت.

نگاهي به پوريا انداختم، از انديشه اي عميق پيشاني اش را چين انداخته بود و موشكافانه به من خيره شده بود. براي اين كه از زير نگاه هاي پرسش آميز او و ديگران فرار كنم بدون هيچ كلامي بلند شدم و از پله ها بالا رفتم. باز دچار نفس تنگي شده بودم، سينه ام از فشار حرفهاي نگفته سنگين بود. بدون اين كه چراغ اتاقم را روشن كنم روي تخت افتادم. بعد از چند دقيقه كه به حال خودم گريه كردم بلند شدم، چراغ مطالعه ي روي ميزم را روشن كردم و سعي كردم بنويسم. هميشه وقتي خيلي حالم بد بود يا فكرم آشفته و مشغول مي شد، نوشتن مانند مسكني مرا آرام كرده بود. از فوت آقاجون به بعد نزديك به يك دفتر چهل برگ خاطره و شعر و درد دل نوشته بودم.

حدود نيم ساعت دستم را زير چانه ام زده بودم و قلم به دست فكر مي كردم. وقتي با صداي پريا به خود آمدم نگاهي به كاغذ كردم. با حيرت ديدم كه تمام صفحه پر از نام رقيب غريبه ام شده است، به فارسي و انگليسي فقط نوشته بودم «ياس» به سرعت دفترم را بستم و به سمت در اتاق چرخيدم. پريا داخل شد. نزديك آمد كنارم ايستاد و با دستانش سرم را كه پايين انداخته بودم بلند كرد، موهايم را از روي صورتم پس زد:

- «درست حدس زدم، گريه كردي؟»

لب هايم را به هم فشردم تا بغضم را در گلو خفه كنم. گفتم:

«پريا، من نمي خوام هيچ وقت ازدواج كنم، نه با مهندس صدري، نه با محسن نه با هيچ كس ديگه اي».

اخم هايش درهم رفت: «آخه مگه ميشه، يلدا يه كم واقع بين باش، به خاطر يه موضوع كوچيك و كم اهميت كه ممكنه براي خيلي از دختراي جوون و كم تجربه پيش بياد تو مي خواي زندگيتو خراب كني. حيف نيس. اون ماجرا بيشتر از يك ساله كه تموم شده و اون پسر يك غريبه بوده با يك فرهنگ جدا و يك خانواده ي متفاوت، اما توي آشناها و فاميل مون پسرهايي پيدا ميشن كه كاملاً مي شناسيشون، مي توني به حرفاشون اعتماد كني. از خونواده شون مطمئني و از لحاظ ديني هم به ما مي خورن. من فكر مي كنم محسن جزو همين دسته خونواده ها باشه. البته تا تحقيقات كاملي نكرديم و مطمئن نشديم كه هيچ جوابي بهشون نميديم اما اگه خانوم عزيزي مطمئن نبود كه قدم جلونمي گذاشت، معلوم ميشه همون شناختي رو كه از تو داره از اون پسر هم داره و با توجه به اين كه خودش هم مشاوره تشخيص داده كه شماها از لحاظ فكري و فرهنگي و اخلاقي به هم مي خورين كه همچين پيشنهادي رو مطرح كرده. در هر حال من ميگم اجازه بده بيان، پسره رو ببين، بعد نظرتو بگو. يلدا خواهش مي كنم صفحه ي رامبد رو از دفتر خاطراتت پاره كن بريز دور».

ناخودآگاه ناليدم: «كاش موضوع فقط رامبد بود».

نگاهش در چهره ام دقيق شد: «پس چيه؟»

صورتم را برگرداندم: «نمي تونم برات توضيح بدم. شايد بعداً...»

مدتي ديگر پيشم ماند ولي وقتي تمايلم را به تنهايي متوجه شد، خداحافظي كرد و پايين رفت. اولين بار بود كه موضوعي را از پريا مخفي مي كردم. اميدوار بودم از من نرنجيده باشد ولي هر چه فكر مي كردم بيشتر مطمئن مي شدم كه عشق بي سرانجامم به پوريا بايد تنها راز قلبم براي تمامي عمر باقي بماند. احساس حقارتي كه پس از ماجرايم با رامبد، در نزد پريا و پوريا كشيده بودم براي تمام عمرم بس بود. كمي بعد مامان در زد و داخل اتاقم آمد. چشم هاي او نيز مانند من غمگين بود. رو به روي من روي تخت نشست و نگاهم كرد، بعد آرام و شمرده شروع به صحبت كرد:

-«يلدا جون، هيچ غصه نخور مامان، تا زماني كه آمادگي نداشته باشي هيچ كس تو رو مجبور به انتخاب و ازدواج نمي كنه حتي اگه بهترين پسرا خواستگاريت بيان. تو كه ديگه بايد ازاين موضوع مطمئن باشي. يادته كه زن داييت قبل از پريا، از تو واسه ي پسرش امير خواستگاري كرد، اگه قرار بود كسي به ازدواج اجبارت كنه همونجا بابات مجبورت كرده بود چون هم از امير مطمئن بود هم اينكه به وصلت با دايي ات خيلي راضي بود. فاميل بودن و از هر لحاظ مناسب ما، درست نمي گم؟»

من در سكوت به حرف هاي مادر گوش مي دادم همان طور كه در مقابل دليل و برهان پريا سكوت كرده بودم. نمي دانستم چه بگويم. رازي در سينه ام داشتم كه به هيچ وجه نمي خواستم آن را بيان كنم. حاضر بودم مهر سكوت تا ابد بر لبم بماند تا اين كه خفت يك عشق يكطرفه و بي حاصل نگاه هاي ترحم آميز ديگران را به سويم جلب كند. مادر پس از مكثي طولاني گفت: «يلدا، من از اون ناراحتي كه پارسال اون پسره برات پيش آورد باخبرم».

با حيرت پرسيدم: «پسره؟ كدوم پسره؟»

مامان گفت: «همون رامبد ديگه، فكر نمي كردي بدونم؟»

سرم را با تعجب به علامت نه تكان دادم. ادامه داد:

-«خب اين اشتباه شما جووناس كه فكر مي كنين اين همه غم و غصه از وجودتون داد بزنه و پدر و مادرتون نفهمن. تو اون روزا خيلي غمگين و به هم ريخته بودي، بعد هم كه اون مريضي عجيب غريب و بي دليلت پيش اومد. من مطمئن بودم اون همه آشفتگي و بي قراريت اونم موقع عقد پريا كه تو اينقدر باذوق و شوق منتظرش بودي، يه دليلي بيرون از خونه داره. اين بود كه كمي طبق وظيفه ي مادري ام تحقيق كردم. از پریا پرسیدم و به خانم عزيزي زنگ زدم و خلاصه از تموم اينا فهميدم كه چه مشكلي داري بعد از حل شدن قضيه، من به پوريا پيشنهاددادم كه ورزش تون رو توي پارك از سر بگيره و تو رو با خودش ببره و بعد هم كه دانشگاهت شروع شد خواستم يه مدتي مواظبت باشه، در عين حال تصميم گرفتم تا خودت ماجرا رو به هم نگفتي به روت نيارم».

با خجالت گفتم: «معذرت مي خوام مامان، من قصد پنهون كاري نداشتم روم نمي شد واسه تون از بي عقلي هام بگم».

مادردستم را گرفت و به سوي تخت برد دوتايي كنار هم نشستيم در حالي كه دست مرا نوازش مي كرد گفت: «يلداجون براي اتفاقهايي كه افتاده خودت رو سرزنش نكن و تهمت هاي بي عقلي به خودت نزن. من به عقل و شعور تو مطمئنم. اين رو هم به پاي جوونيت ميذارم، تو فكر كردي من هيچ وقت جوون نبودم يا پدر و مادرت هيچ وقت همچين اشتباهاتي نكردن؟ چرا عزيزم، من تو رو درك مي كنم چون ياد جووني و بي تجربگي خودم افتادم. اولين عشق من هم مثل تو، عين حباب قشنگ ولي تو خالي و پوچ بود، راست ميگن كه دختر به مادر ميره». و خنديد.

با هيجان و ناباوري پرسيدم:

«راست ميگي مامان، مگه اولين عشق شما بابا نبوده؟»

- «نه، من احتمالاً اولين عشق بابات بودم ولي اون براي من اولي نبود».

چند سال قبل از اين كه بابات رو بشناسم بود. من هيفده سال داشتم٬ در حال عبور از مرحله ي سخت بلوغ قدم بلندتر از همه ي همكلاسي هام و سرم پرشورتر از بقيه بود. خون پر شور بلوغ توي رگهام مي جوشيد، حس مي كردم بزرگ شدم، احساس هيجان و بي قراري داشتم، دبيرستان مي رفتم، سال سوم بودم، توي كلاس حوصله ي درس گوش دادن نداشتم تو خونه حوصله ي درس خوندن، زنگ آخرو كه مي زدن مثل زنگ رهايي از زندان به خيابون پر مي كشيدم. يكي از پسرهاي محل كه هميشه سر راه دختر مدرسه اي ها مي ايستاد نظر من رو جلب كرده بود. حالا فكرش رو بكن تو بي عقلي يا من، پسره سر چهارراه مي ايستاد تا به دخترا متلك بگه و هيزي كنه اما من عاشق يه همچين شخصيتي شدم. سنم، سني نبود كه زياد به شخصيت اون توجه كنم. از قد بلندش، از موهاش كه به مد اون روزا فکلي بود، از تيپش، حتي از سيگاري كه مثل هنرپيشه ها با ژست و ادا و اطوار به اون پك مي زد، خوشم مي اومد. اونم بعداز چند بار متلك گفتن وقتي ديد من در جواب لبخند مي زنم و سكوتم علامت رضاست، شير شد و كم كم شروع كرد به تعقيب من، يه روز توي يك كوچه ي خلوت صبر كردم تا بهم رسيد وقتي سلام كرد جوابش رو دادم بعد گفتم: لطفاً ديگه منو تعقيب نكنين؟ اون پرسيد چرا؟ گفتم آخه داداشم اگه متوجه بشه براتون خيلي بد ميشه. خنديد و گفت: باشه اگه شماره تلفنتونو بدين، باهاتون تلفني حرف بزنم ديگه دنبالتون نمي يام. خلاصه من هم بهش شماره دادم و تماس هاي تلفني ما شروع شد تا اين كه ازم خواست بياد خواستگاريم.

عرش رو سير مي كردم، نمي دوني چقدرخوشحال بودم، فكر مي كردم همون شاهزاده اي كه توي قصه ها سراغ سيندرلاي قصه مي ياد و اونو از زندگي يكنواخت و غمبارش به شهر آرزوها مي بره گيرم اومده. توي ذهنم هزاران قصر خيالي براي خودمون مي ساختم، خلاصه خيلي سرخوش و اميدوار بودم.

مادر و خواهرش اومدن خواستگاري، همين كه بابام و داداشم فهميدن طرف حسابشون كيه و چيكاره اس شديداً مخالفت كردن. نه اين كه تو يه محله بوديم و از همه چيز هم خبر داشتيم، هم اونا مي دونستن پسرشون لقمه ي دندون گيري گير آورده هم بابا اينا فهميدن پسر لات يك خانواده ي بي آبرو جرأت كرده خواستگاري دخترشون بياد. خلاصه خونه ي ما واويلايي بپا شده بود. من به مامان گفته بودم فقط با همين پسر ازدواج مي كنم و بابا هم به عنوان حرف آخر گفته بود من جنازه ي دخترم رو هم رو دست اين پسره ي لات آسمون جل نمي ذارم و مامان بيچاره ام اين وسط خيلي غصه مي خورد. هر چي مادر و خواهرم باهام حرف مي زدن مي گفتم: من درستش مي كنم، سيگارشو ترك ميدم، سر كار مي فرستمش، اون منو دوست داره واسم همه كاري ميكنه. آخه خودش بهم قول داده بود. بالاخره يه شب همين دايي محمودت منو با خودش به پاتوق اون برد. چادر سرم كرده بودم و به دستور داييت رومو سفت گرفته بودم تا شناخته نشم. با ماشين منو برد رفتيم يه محله ي ديگه اي، جاي خوبي نبود، بااين كه شب بود ولي شلوغ و كثيف بود، يه گوشه اي پارك كرد و من با چشماي خودم اردشير رو ديدم كه سر كوچه ايستاده بود و سه چهار تا جووناي همسن و سال و تيپ خودش دور و برش بودن. يك خانوم جووني با بچه اش رد شد و اردشير واسش سوت كشيد و يه چيزي هم گفت كه من متوجه نشدم ولي زنه با عصبانيت جوابشو داد و دست بچه اش رو كشيد و رفت. گفت مي بيني كه به زن بچه دارم رحم نمي كنه. اون وقت تو ميگي عاشقته. با اين كه با چشماي خودم ديده بودم، باورم نمي شد. يه ساعتي وايساديم يه جوون لاغر و رنگ پريده اي نزديك اونا شد، به زور هيفده سال داشت ديدم به اردشير پول داد اونم يه چيزي كف دست پسرك گذاشت محمود دوباره گفت: «خوب چشاتو باز كن مهين خانوم، مواد به پسره فروخت، اين عشق تو مواد فروشه» گريه ام گرفته بود، گفتم «غيرممكنه اون گفته شبا ميره، شبونه درس مي خونه تا ديپلمش رو بگيره، مي خواد بره دانشگاه»

جواب داد: «آره ديگه راست گفته، اعتياد رو داره عملي به بچه هاي مردم درس ميده.»

بعد با غيظ ادامه داد: بچه هايي كه دارن درس مي خونن داره گمراه و معتاد مي كنه، تو باور مي كني خودش مي خواد ادامه ي تحصيل بده». بعد ضربه ي آخر رابه من زد: «خودش هم معتاده، اگه يه ساعت ديگه وايسيم خمار كه شد خودش هم ميره توي خرابه ي اون روبه رو مي كشه. من چند شبه ميام اينجا تا مطمئن نشدم كار و زندگيش اينجا چيه، تو رو با خودم نياوردم».

با گريه گفتم: «برگرديم خونه». گفت: «نه نميريم تاتو همه چيز رو ببيني و باور كني٬ اون تا شب به ده نفر بيشتر مواد مي فروشه، تازه يه مشتري زن هم داره، وايسا هنرهاي مردي رو كه براي يه عمر زندگي انتخابش كردي ببين».

خلاصه برخلاف اصرار من يك ساعت ديگه هم اونجا مونديم و من با وحشت اون روي شخصيت اردشير رو ديدم. شب سختي بود از وحشت و غصه ي چيزهايي كه پي برده بودم دو روز تب كردم. كارم به دكتر و دوا كشيد. ولي خب دواي بي عقلي و سبك سري من همون شد. ديگه رفتم اسم عشق و عاشقي و ازدواج بيارم. چند سال بعد هم كه بابات من رو ديد و خوشش اومد، بيشتر از نجابت من خوشش اومده بود. نه به خوش سر و زبانيش مي خنديدم نه به لبخندها و نگاه هاي معني دارش محل مي دادم. بعد كه خانواده اش رو آورد خواستگاري، همه ي خانواده مون موافق بودن علي الخصوص دايي محمودت كه خودش و خونواده اش رو خوب مي شناخت پاك طرفداريش رو مي كرد. اين بود كه تو اولين فرصتي كه باهاش حرف زدم، قضيه ي اردشير و خواستگاريش رو براش تعريف كردم. پرسيد: عقد هم كردين؟ گفتم: در حد خواستگاري بود. اونم با بي خيالي گفت: از خواهر من عشرت هم چند نفر از فاميل و غريبه خواستگاري كردن تا عاقبت قسمت آقا مرتضي شد. شما هم قسمت منين من اينو مطمئنم. بعدها تعريف كرد كه چند سال پيش سه شب پشت سر هم خواب يه دختري رو مي ديده عين من كه براش حافظ مي خونده. وقتي اومده شيراز و منو اونم اهل شهر حافظ ديده، مطمئن شده دختري كه تو خواب دلشو برده منم». مامان خنديد: «نمي بيني گاهي ميگه واسش از غزلهاي حافظ بخونم».

من كه با دقت و اشتياق به قصه ي جواني مادرم گوش مي دادم پرسيدم: 

- «پس با اين حساب بابا رو دوست نداشتين و بله رو گفتين؟»

جواب داد: «اول كه نه، به دليل اين كه قضيه ي اردشير رو بدون تعصب قبول كرد و خانواده ام خيلي تأييدش كردن قبولش كردم. يه دليل مهم ديگه ام هم آقاجونت بود. نمي دوني اون خدا بيامرز چقدر به دلم نشست، بيشتر از بابات از اون خوشم اومد و اطمينانمو جلب كرد. اما عشق به تدريج به وجود مياد دست كم براي من كه اينطور بود.» در حالي كه بلند مي شد گفت: «اين همه برات صحبت كردم كه بگم همه ي ازدواج هاي موفق پس از يك عشق آتشين به وجود نيومدن من خيلي ها رو سراغ دارم كه بعد از يك عشق واقعي و داغ تو ازدواجشون شكست خوردن و كارشون به طلاق كشيده و برعكسش ازدواج هاي سنتي كه ضامن خوشبختي يه عمر دختر و پسر شده، به خودت فرصت يك انتخاب خوب رو بده مطمئن باش عشق هم با محبت هاي همسر آينده ات چاشني زندگيت ميشه»

مادر از اتاق خارج شد و من باز با افكار دور و دراز خود تنها ماندم چكار بايد مي كردم، تا كي بايد منتظر مي ماندم؟ وقتي پوريا با دختر مورد علاقه اش، ياس ازدواج مي كرد، چه بر سرم مي آمد؟ از فكر آن هم نفسم بالا نمي آمد. خدايا راه درست را به من نشان بده. آيا مي توانستم يك عمر مجرد زندگي كنم؟ و اگر قرار به ازدواج باشه آيا فردي كه خانم عزيزي معرفي كند بهترين شخص غير از پوريا نيست. از فشار افكار جور واجور سرم درد گرفته بود. يكي از فرص هاي آرام بخشي را كه دكتر برايم تجويز كرده بود خوردم نفهميدم چقدر طول كشيد تا خوابم برد.

صبح روز بعد كه از خواب بيدار شدم هنوز آثار سردرد شب قبل خودش را نشان مي داد. مادر صدايم مي زد. به سختي بلند شدم و به سمت پنجره رفتم. گنجشك ها سر صبح روي درخت هلو قشقرقي راه انداخته بودند. منظره ي حياطمان از بالا چقدر سرسبز و با صفا به نظر مي رسيد، متوجه دو نفر شدم كه زير سايه بان درخت انگور به سمت راهرو مي رفتند وقتي از پله هاي راهرو بالا رفتند، پوريا و امير را شناختم، چشمانم از غم عشقي كه از قلبم زبانه مي كشيد به سوز افتاد. دوباره مادر صدايم زد. از اتاقم خارج شدم، به پدرم كه لباس پوشيده و عازم بازار بود سلام كردم. جوابم را داد و احوالم را پرسيد، از نگاهش فهميدم كه از موضوع خواستگاري و گريه هاي شب پيش من با خبر است. به دستشويي رفتم، توي آينه به خودم نگاه كردم، چشم هايم پف كرده بود و موهاي مشكي بلندم نامرتب اطراف صورتم ريخته بود، صورتم را با آب سرد شستم و موهايم را با سر انگشتان خيسم كمي مرتب كردم، صداي پريا مانند جيك جيك پرنده اي خوشحال به گوشم رسيد. فكر كردم حق هم دارد، ديشب در آغوش گرم امير تا صبح رؤياي خوش آينده ي روشنش را مي ديده، براي او عشق هم معناي وصال است. اما عشق براي من معناي رنج و سوز و گداز را دارد. ديشب هم از نگراني و ترديد براي آينده ي مبهمم جز كابوس هاي شبانه هيچ نصيبي نداشتم.

سر ميز صبحانه نشستم در حالي كه هيچ ميلي به خوردن در خودم نمي ديدم مامان به پريا گفت: «نيگاش كن، ديشب هم هيچي نخورده، يعني قبل از شام خوابش برد. من كه گفتم انتخاب با خودته باباتم همين عقيده رو داره، ديگه چرا خودتو زجر ميدي، يه نه ميگي والسلام».

پريا گفت: «غصه نخورين زن دايي جون، گمونم من هم درد و هم درمونش رو پيدا كردم.»

همان طور كه يك دستم زير چانه ام بود و با دست ديگرم فنجان چاپم را مي چرخاندم با بي حالي به پريا نگاه كردم، گفت: 

«چند لقمه بخور، بيا كه باهات كار دارم».

با اصرار او و مامان چند لقمه اي به ضرب چاي شيرين فرو دادم. پريا دستم را گرفت. «بيا بريم».

مادر با كنجكاوي پرسيد: «كجا مي رين؟»

- «هيچي تا پايين، يه چيزي رو مي خوام نشونش بدم».

مرا به دنبال خودش از پله ها پايين برد. واردهال كه شديم عمه داشت ظرف هاي صبحانه را مي شست. گفت:

«پريا حداقل وقتي تو خونه اي يك كم تو كارهاي خونه كمك كن. كجا سر صبح رفتي؟»

-«چشم مامان، شما صبر كنين الان خودم همه ي كارها رو مي كنم».

- «شوهرت كه برگرده و خونه ي به اين شلوغي رو ببينه مي خواي شروع كني.»

بعد هم به سراغ جاروبرقي رفت. پريا جارو را از دستش گرفت و گفت: «چرا نميرين يه سري به خانوم جون بزنين ببينين داروهاشونو خوردن يا نه؟»

عمه با نارضايتي نگاهي به پريا انداخت و از هال خارج شد. پريا دستم را مجدداً گرفت و مرا به اتاق پوريا كشاند:

-«بيا كه پوريا بالاخره ديشب عشقش رو لو داده،با شنیدن این جمله از پریا یک آن حس کردم تمام خون بدنم را از پاهایم کشیدند بیرون،سرم گیج رفت و برای اینکه سرپا بمانم پشتی تک صندلی که در اتاق پوریا بود را در انگشتانم فشردم ، می دانستم رنگم پریده و مطمئن بودم این حال خرابم مشت دلم را نزد پریا که با چشمان متعجب و در عین حال دقیقش نگاهم می کرد باز کرده ،پریا با عجله در را بست و من را كه از شدت لرزش دست و پا رو به سقوط بودم در آغوش گرفت:

- «ديشب كه تو از پيش ما با اون وضع بغض كرده بالا رفتي همه ساكت بودن. براي من حال تو خيلي سئوال بود مي خواستم نظر پوريا رو بپرسم كه ديدم خيلي عصباني و ناراحته، رنگش از عصبانيت قرمز شده بود. بعد كه نور چراغ اتاقت تو حياط افتاد، ديدم خيره شده به پنجره ي اتاقت و بدون هيچ حرفي تو فكر فرو رفته بود. بعد هم پا شد و شب به خيري گفت و به اتاقش رفت. براي شامم سر سفره نيومد گفت سيره. خلاصه من شك كردم صبح كه با امير رفتن بيرون اومدم سراغ اتاقش مادام مارپل بازي يا به قولي فضولي. بعد يكي از طراحي هاي پوريا را كه هنوز به تخته ي طراحي وصل بود نشان داد: «اينم خانوم ياس». چشمانم را به سختی و با درد به سمت نقاشی چرخاندم.نفس حبس شده ام با دیدن طرح سیاه و سفید بالا آمد.این که مبهم ترین طرح از یک دختر بود...پس پریا چه می گفت و چه چیز را کشف کرده بود که اینقدر ذوق و شوق داشت؟!

وقتي ديد من با گيجي نگاهش مي كنم ،گفت:

- «نشناختيش؟»

با بی حوصلگی جواب دادم:

- «نه» . طرح سياه قلمي از نيم رخ يك دختر بود، روي صندلي نشسته و موهاي بلندش در اطرافش ريخته بود، دستش زير چانه اش قرار داشت. طرح را به صورت سايه روشن كشيده بود. صورت و اندام دختر سياه بود و زمينه ي پشتش سايه روشن. گفتم: «نه اسمي داره، نه صورتش رو كشيده چطور مي خواي بشناسمش؟!»

با هيجان گفت: «ولي من شناختمش، صد درصد مطمئنم حدسم درسته». نقسم در سينه گير كرد. پس تعبير كابوس هاي نامفهوم نيمه شبم كه مرا تا سپيده ي صبح بي قرار و آشفته ساخته بود اين بود؟ امروز زمان ويراني كاخ رؤياهايم بود. روز پايان بخش آرزوهاي نوميدانه ي قلب فنا شده ام، دستانم را با شادي گرفت: «اين تويي يلدا! خودتي، مطمئنم».

باز سرم گيج خورد، دستم را به ميز كامپيوتر پوريا گرفتم:

-«چي داري ميگي؟ اين كجا شبيه منه؟»

-«ديشب كه چراغ مطالعه ات رو روشن كرده بودي، روي پرده ي اتاقت سايه ات افتاده بود، واضح يادمه، درست همين طرح بود، موهات دورت پريشون بود و دستت رو زير چونه ات زده بودي، يادمه فكر كردم الان داري در مورد خواستگاري خانم عزيزي تصميم مي گيري، اين بود كه اومدم نظرت رو بدونم. اما وقتي اون حال پريشونت رو ديدم و حرفاي مبهمي كه زدي خيلي تعجب كردم. همونطور كه از حال پوريا تعجب كرده بودم».

بعد خنديد و مرا در آغوش گرفت و بوسيد:

-«تو هم پوريا رو دوست داري، مگه نه؟»

بعد من را كه ناباورانه نگاهش مي كردم رها كرد و ساير طراحي هاي پوريا را از كشو ميزش خارج كرد. طرح هاي زيادي از يك دختر باريك اندام و بلند قد بين آنها بود كه پايين طراحي هايش نام ياس را به انگليسي نوشته بود. موهاي بلند دختري كه در طراحي هايش بود تا پايين پاهايش ريخته بود.

گفتم: «من نه ياسم و نه موهام به اين بلنديه».

جواب داد: «ياس كه به احتمال زياد اسم مستعاره ولي موهات رو ميدونم كه تو ذهن پوريا به اين بلنديه. يه روز قبل از عقدي من كه با مامان صحبت آرايشگاه و مدل مو و ازين حرفا داشتيم، پوريا از من پرسيد: موهاي يلدا اندازه موهاي توئه و من گفتم نه بابا موهاش خيلي بلنده، خيلي هم خوش حالته. چند ساله موهاشو كوتاه نكرده».

سرم را به حالت انكار تكان دادم:

«اينا دليل نميشه پريا، خواهش مي كنم قضيه رو جدي نكن».

اين دفعه نگاه طولاني و عميقي به من انداخت و گفت:

«ميدونم كه پوريا رو دوست داري. اينو شب عيد نوروز از حالت ها و نگاه هات به اون پي برده بودم ولي چون اين طرحاشو ديده بودم مي ترسيدم وقتي دل اون دنبال يكي ديگه اس تو براي بار دوم عاشق بشي و بازم دلت بشكنه، اين بود كه قضيه ي «ياس» رو برات گفتم. البته متوجه شده بودم كه اون توجه خاصي هم به تو داره ولي چون فكر مي كردم سر حاليش مربوط به دلبستگي اش به ياس ميشه، توجهش به تو رو پاي دلسوزي و غيرتش مي ذاشتم. ولي حالا با اين طرح آخرش مطمئن شدم پاي كس ديگه اي وسط نيست، يلدا خيلي خوشحالم كه ياس تويي».

با گيجي و ناباوري طرح هاي پوريا را ورق مي زدم كه ناگهان يك ورق كاغذ كوچكتر از بين آنها سر خورد و به روي فرش افتاد. خم شدم تا آن را بردارم. چشمم به نقاشي خودم افتاد. همان نقاشي من در دفتر ايمان بود در آن شبي كه چشمان سرزنش بار پوريا آرامش را از من سلب كرده بودند و من آن چشم ها را كشيده بودم. يادم آمد چقدر دلم شكسته بود وقتي پوريا آن صفحه را از دفتر ايمان پاره كرده بود. زير آن خط زيباي پوريا به چشم مي خورد: به چشمان سيه كردي هزاران رخنه در دينم...

كم كم داشتم اميدوار مي شدم، خدايا ممكنه حدسيات پريا تبديل به واقعيت شود؟ در آن صورت من شاكرترين و خوشبخت ترين بنده ي درگاهت خواهم بود.

صداي جاروبرقي پريا را به خود آورد. از اتاق بيرون دويد و خندان دسته ي جاروبرقي را به زور از دست عمه گرفت. من هم بيرون رفتم و در حالي كه قلبم همچون چكاوك شادي، نغمه جديدي را سر داده بود دستمال گردگيري عمه را از دستش گرفتم و به گردگيري خانه پرداختم. وقتي از پله ها به سمت بالا مي رفتم صداي ياالله گفتن امير وپوريا به گوشم رسيد روي پله ها مكث كردم تا از حياط عبور كردند بعد با شادماني و اميد تازه اي كه از حرف هاي پريا در قلبم پديدار شده بود به آنها سلام كردم. امير براي احوالپرسي ايستاد اما پوريا با تعجب و ناراحتي نگاهي به من كرد و جواب سلامم را كوتاه گفت. سپس سرش را پايين انداخت و داخل هال شد. توی دلم قربان صدقه اخم خوشگل و قد بلندش رفتم . بعد نگاهم را به آسمان دادم که به نظرم خوشرنگ ترین آسمان در تمام روزهای عمرم بود. یک آبی درخشان و خوش رنگ با سفید ترین و زیبا ترین ابرهای پنبه ای. یاد بازی کودکی مان با پریا افتادم که ابرهای آسمان را به شکل های حیوانات و شخصیت های کارتونی تشبیه می کردیم.با دقت ابرها را نگاه کردم.چرا امروز همه ی آنها با کناره های منحنی شان شبیه دل بودند.چندین دل تک و دوتایی که یا به هم چسبیده بودند و یا به دنبال هم روان بودند تا یکدیگر را گم نکنند.شک نداشتم که خدای خوبم که مهربانیش امروز به من ثابت شده بود با وزش یک باد تند مهرامیز انها را به وصل می رساند.نمیدانم این خیالبافی و شکرگزاریم چقدر طول کشید که با تقه ای که مامان به پنجره بالکن زد به سویش چرخیدم و با دیدن چشم های نگرانش خندیدم.ابروانش از شدت تعجب بالا جست و چشمانش گردتر شد.با خنده گفتم:"قربونت برم." و یک بوسه با سر انگشت برایش پرتاب کردم و به داخل هال رفتم.

عصر آن روز پريا دنبالم آمد:

- «پاشو حاضر شو مي خوايم با امير بريم پارك تو هم بيا روحيه ات عوض ميشه.»

- «ممنون، حوصله ندارم، خودتون برين».

- «اگه بگم آقا پوريا هم افتخار ميدن چي؟» بعد با شيطنت غش غش خنديد:

- «آخه پوريا هم همين جوابو داد: حوصله ندارم» از ديشب كه جريان خواستگارتو فهميده دمغه. ولي تا گفتم يلدا رو هم مي بريم گفت: باهامون مي ياد».

- خنده ام گرفت. بوسيدمش. كمي در كنار هم نشستيم به هم تكيه زده بوديم مثل آن قبل ترها كه در سكوت حرف هاي دل هم را مي فهميديم. سرانجام او بلند شد: «يك مانتو شاد بپوش و يك روسري خوشگل، آرايش هم بكن، حس ششمم ميگه امروز پوريا دلش رو به دريا مي زنه».

مدتی جلو کمد لباسم حیران ایستاده بودم و بالاخره مامان به دادم رسید.وقتی فهمید با پریا و امیر بیرون می رویم و پوریا نیز همراهمان هست لبخند و نگاه معنا داری به سویم انداخت و مانتو جدید مشکی ام را از دستم گرفت.از داخل کمد مانتو سفیدم که حاشیه های آبی و سورمه ای داشت بیرون کشید و آن را با یک روسری ساتن آبی خوشرنگ و شلوار جینم ست کرد.با نگاه به چهره ی بشاشش گفتم: "سفید بپوشم؟"

با چشمان درخشان از محبتش نگاهم کرد و جواب داد:"چرا که نه عروس خانوم؟"

مبهوت این جمله ی مامان مانده بودم که با حرکت سریعی مرا در آغوش گرفت و گفت:"خیلی خوشحالم یلدا، پوریا مناسب ترین کسیه که میتونستی انتخاب کنی.

متعجب گفتم:" مامان!!!شما چیزی شنیدین؟"

خندید:"تو فکر می کنی من و عمه ت اینقدر از شماها غافلیم؟"

با شیطنت مانتوم را توی بغلم انداخت:" بپوش ...ماتت نبره...الانه که پریا صدات بزنه."

پوريا تمام طول راه ساكت بود. جز همان سلامي كه در آغاز به من داشت صدايش را نشنيدم. غرق در افكار دور و درازش رانندگي مي كرد. پريا و امير شوخي مي كردند و مي خنديدند يك بار در جواب كنايه ي پريا و اشاره ي او به پوريا خنده ام گرفت و نگاهم به پوريا افتاد كه از آينه ي ماشين متفكر و پريشان نگاهم مي كرد. چقدر آن اخم شيريني كه ابروانش را به هم نزديك كرده بود دوست داشتم. با نشاط برخاسته از قلبم به او لبخند زدم. چند لحظه نگاهمان درهم ثابت ماند كه ناگهان بوق ممتد اتومبيلي كه در حال گردش به چپ بود باعث شد ترمز محكمي بگيرد. امير كه يكه خورده بود گفت: «مي خواي من رانندگي كنم، پاك حواست پرته ها».

پوريا گفت: «نه يك آن حواسم پرت شد».

پريا شروع به خنديدن كرد: «من بايد علت حواس پرتي امروز تو رو كشف كنم».

با خنده و شوخي آنها به پارك رسيديم. در آغاز پياده رويمان پوريا و امير جلوتر و من و پريا عقب آنها در حركت بوديم. به تدريج پريا به امير پيوست و قدم هايشان را سريع تر كردند. پوريا كه احساس كرده بود من تنها شده ام عقب كشيد و همپاي من شد.زیر چشمی به پیراهن اسپرت و شلوار جینش نگاهو کردم.به قد و بالای مردانه اش که چند سانتی از من بلندتر بود.دزدکی به دستش نگاه کردم که ناآرامیش را با زدن سرانگشتانش به کنار رانش نشان میداد.چقدر دلم می خواست آن انگشتان بلندش را در دستم بگیرم و بفشارم و آرامشی که به لطف پریای نازنینم در روح و قلبم جاری بود به وجود او انتقال دهم. مدتي در سكوت راه رفتيم. سرانجام من سكوت را شكستم: «ميدوني ياد چه موقعي افتادم؟»

پوريا گفت: «ياد پياده روي هاي صبحگاهي مون».

خنديدم: «چه جالب! تو هم ياد اون موقع بودي».

- «آره، در عين روحيه خراب اون روزام، قدرش رو خوب ميدونم، غصه ي حالا مم كمتر از اون موقع نيست».

با آه غمگینی حرفش را تاييد كردم:

-«درسته اون موقع آقاجون زنده بود، همه ي ناراحتي ها تموم ميشه ولي غصه ي جدايي از عزيزانمون تمومي نداره».

باز سكوت كرديم. اين بار او صحبت را با سوالي شروع كرد:

- «پريا ديشب جواب مامانو ندادي؟»

مي دانستم چه مي گويد با اين همه پرسيدم:

-«راجع به چي؟»

-«خواستگاري خانم مشاورتون ديگه، البته فكر مي كنم تو هم مثل پريا با اصل قضيه موافقي، درسته؟»

-«چرا فكر مي كني موافقم؟»

-«آخه از صبح خيلي خوشحالي. روحيه ات عاليه».

-«نمي دونم چي بگم. من كه اون پسر رو نمي شناسم ولي شايد هم از تنهايي بهتر باشه. پريا كه براي هميشه از من دور شده مثل الان ، ببين."

پريا و شوهرش خيلي از ما جلو افتاده بودند... ادامه دادم:

-«البته به اون حق ميدم بايد بيشتر وقت و توجهش رو به شوهرش بده، تو هم كه سرت با درسات و با همكلاسي هات و از همه مهمتر با خانوم ياس گرمه. منم اجباراً بايد يه فكري واسه ي تنهايي خودم بكنم ديگه».

نگاهش كردم. ايستاد و گفت: «مياي رو اون نيمكت بشينيم؟»

-«پريا و امير چي؟»

-«ولشون كن، باهات حرف دارم».

روي نيمكت نشستيم. مدتي در سكوت به گنجشكاني كه در روي چمن ها در جستجوي دانه نوك بر زمين مي زدند نگاه كرديم. براي شكستن سكوت خواندم:

-«خواهش روشن يك گنجشك وقتي از روي چناري

به زمين مي آيد».

پوريا تكاني خورد. سپس به چشمان منتظر من نگاه كرد:

«خيلي وقته مي خوام از ياس برات حرف بزنم ولي با اين قضيه ي آقاجون و دلمردگي همه مون ديدم جاش نيست، نه خودم حوصله داشتم نه روم مي شد تو اون موقعيت روحي تو برات از عشقم بگم و ازت كمك بخوام».

- «چه كمكي از دستم برمياد؟»

با صدايي كه به مهرباني و عشق آميخته شده بود گفت:

«مي دوني ياس دختر خيلي خوبيه، دانشجوه، تو كلاسمون نيست ولي من هر روز مي بينمش. خوشگل و خانومه، مهربونه با يه قلب پاك و حساس، طرفدار هم زياد داره. منم چند وقته بهش علاقمند شدم ولي نميدونم بهش بگم يا نه؟»

دچار ترديد شده بودم آيا اين همه صفت هاي خوب را به من نسبت داده بود، نكند پريا اشتباه كرده بود و واقعاً دختري به اين اسم وجود داشت؟

-«چرا بهش نمي گي؟»

-«مي ترسم عشق منو قبول نكنه».

مي خواستم بگويم یاست بی تاب منتظره كه تو بهش ابراز عشق كني اما سكوت كردم بايد اول مطمئن مي شدم.

- «پوريا، من نمي فهمم چرا تكليف خودت رو يكسره نمي كني؟»

- «ميشه تو اين كارو برام بكني؟... ازش بپرسي ببيني به من علاقه داره يا نه، يه ذره هم علاقه داشته باشه، واسم كافيه».

به چشمانش نگاه كردم،به آن عسلی گرم که مشتاق و در عین حال نگران نگاهم می کرد. نمي دانست ماههاست که من در آرزوي يه ذره از علاقه ي او بي تابم. نگاهم را از چشمانش به سختی گرفتم:

- «باشه تلفنش رو داري يا بايد بيام دانشگاهتون باهاش حرف بزنم».

- «نه شماره شو حفظم».

موبايلش را از جيبش خارج كرد و شماره گرفت. در همان هنگام موبايل من زنگ خورد. قلبم از شادي بي تاب شده بود. هيچ وقت از آهنگ زنگ موبايلم اينقدر لذت نبرده بودم. تصميم گرفتم بازي را ادامه بدهم.

گفتم: «پوريا قطعش كن تا من موبايلمو جواب بدم». بعد آن را از كيفم خارج كردم و به صفحه اش نگاه كردم، اسم و شماره موبايل پوريا روي صفحه ي نمايشگر كامل كننده ي اطمينانم و به منزله ای اجازه ی ورود به هجومی از حس های خوب بود. به صورت پوريا نگاه كردم: «چرا شماره ي منو گرفتي؟»

در حالي كه در چشمانم خيره شده بود گفت: «آخه ياس من تويي. يلدا صادقي دوستت دارم، مدتهاست فهميدم دوستت دارم ولي مي ترسيدم بهت بگم چون ازجواب نه تو مي ترسيدم». قلبم در سينه به سرعت مي كوبيد چه حس لذت بخشي داشت شنيدن ابراز عشق پوريا پس از ماه ها نااميدي و عذاب:

-«واقعاً ياس منم».

- «آره، هر وقت خيلي دلم براي بودن با تو بي تابي مي كرد، يه طرحي ازت مي كشيدم اما واسه اين كه مامان و پريا رازم رو نفهمن از حروف لاتین اول اسم و فاميلت ياس رو ساختم و زير طرحهايي كه ازت مي كشيدم مي نوشتم».

صورتم زیر نگاه خیره و عاشق پوریا از شادي و شرم قرمز شده بود، حرارت گونه هايم را احساس مي كردم. موبايلم همچنان زنگ مي خورد، بلند شدم و كمي از نيمكت دور شدم سپس به آن جواب دادم: «بله»

صداي گرم پوريا در گوشم پيچيد، « خانوم ياس؟ »

- «خودمم بفرمايين».

- «ممکنه با دختر دايي من حرف بزنين»

-«ايشون در چه موردي مي خوان با من حرف بزنن؟»

-«مي خوان شدت عشق منو نسبت به شما توضيح بدن».

با شیطنت پرسیدم:

-«چرا خودتون اين كارو نمي كنين؟»

-«من بارها به نوعي علاقه ام رو بيان كرده ام، ولي شما به من محل ندادين».

موبايل را قطع كردم و به سمتش برگشتم. روي نيمكت نشسته بود و نگاهم مي كرد. لبخندي كه عاشق آن بودم گوشه ي لبش را زينت داده بود. با بيقراري پرسيدم: «چه موقع به من اظهار علاقه كرده بودي، من محل ندادم؟»

- «الان كه چند بار گفتم ولي هنوز جوابمو ندادي، قبلي ها رو هم وقتي جوابمو بدي يادت مي يارم».

ساكت شدم و اجازه دادم موجي از شادي و عشق از قلبم به سرتاسر سلول هاي بدنم بدود و از ارتعاش آن زبانم به لكنت افتاد:

-«من... خب... الان رو درست ميگي... حالا چيكار كنيم؟...»

با لحني جدي گفت: «يلدا جان، دارم از دستت ديوونه مي شم، كمكم كن بگو جواب ياس به من چيه؟ اميدوارم مي كنه يا نه؟ "

در حالي كه از چشمان عسلي خوش رنگش نمي توانستم دل بكنم گفتم: «ياس جواب مثبت ميده..... نمي دوني پوريا ، تا ديشب دلم مي خواست دختري به اين اسم روي زمين وجود نداشته باشه».

پوريا با شادماني خنديد: «جدي ميگي؟»

-«آره، حاضر بودم از حسادت چشماشو با همين ناخنام در بيارم تا ديگه تو رو نتونه نيگا كنه. پوريا اين ياس تو واسه من يه هووي درست و حسابي شده بود. اگه بدوني چه روز و شبايي از منو كابوس اون تلخ كرده».

با تعجب پرسید:

-«واقعا !! پس چرا چيزي نمي گفتي؟»

-«من بايد مي گفتم؟... تو بايد زودتر حرفات رو به من مي زدي و اينقدر منو تو برزخ نمي ذاشتي».

-«من بارها بهت گفتم البته واضح نمي گفتم چون از عكس العملت مي ترسيدم، مي دوني چرا؟ آخه خودت گفته بودي اگه عشق يكطرفه باشه، اعتراف به اون فايده اي نداره يا طرف محلمون نميده و غرورمون رو زير پاش له مي كنه يا اين كه ترحم مي كنه كه اون گدايي محبته نه عشق...گفتي اگه طرفم منو دوست داشته باشه بالاخره نشون ميده. يادته مي گفتي از بعد از قضيه ي رامبد از هر چي حرف عاشقونه اس عقت مي گيره؟ با مطرح شدن نام رامبد با شرمندگي رويم را از او چرخاندم. با مهرباني صدايم زد:

-«يلدا خانوم، يادت نيست گفتم هدفم از رسوندنت به دانشگاه محافظت از توئه، آخه آدم از كي محافظت مي كنه، از كسي كه دوستش داره. اون روزي كه حرفاي منو بد تعبير كردي و به حالت قهر از ماشين پياده شدي رفتي نميدوني چي كشيدم، روم نمي شد و گرنه مثل فيلمهاي هندي دنبالت مي دويدم و اينچكه دانا مي خوندم، بلكه از خر شيطون پايين بياي...»

خنده ام گرفت، او هم لبخندزنان ادامه داد: آره حق هم داري بخندي چه بلاها كه سر من نياوردي. ماهي عروس قرمز عيد رو با وسواس زياد فقط براي تو انتخاب كردم، يادته گفتم شايد وسوسه ات كنه به فكر ازدواج بيفتي. يه چيز ديگه ام يادم اومد از دو روز پيش از عروسي پريا تو فكر بودم چطوري يك عكس دو نفري باهات بگيرم اينقدر نقشه كشيدم و بيچاره مهمون هاي امير رو با آدرس اشتباهي سردرگم كردم تا آخرش خودش مجبور شد بره دنبالشون و من اومدم دنبالتون آرايشگاه تا آتليه همراهتون باشم. مي دوني اون عكس الان كجاست. روزها لاي كتاب حافظمه. شبها زير بالشم ميذارم.»

به قهقهه افتادم: «پوريا... چاخان نكن، اصلا ًبهت اين حرفا نمياد».

با شيطنت گفت: 

-«راست ميگم. امشب بيا تو اتاقم تا بهت نشون بدم.»

قرمز شدم: «د ... پوريا.. بازم خاطره ها تو بگو٬ برام خیلی جالبن...»

خودش را به من نزدیکتر کرد.از حس نزدیکی و گرمای تنش خجالت کشیدم و سرم را به زیر انداختم.پرسید:

"میذاری دستتو بگیرم؟"

نمی دانستم چه جوابی بدهم.می خواستم و نمی خواستم.او که این سکوت ناشی از دودلیم را مثبت تلقی کرده بود دستش را جلو آورد و دست راستم را که بیحرکت روی زانوم قرار داشت در دستان گرمش گرفت و فشرد.گرمای لذت بخشی در تمام تنم پخش شد.نزدیک گوشم با صدای آرامی ادامه داد:

«تو سالن عروسي هم كه بهت واضح تر از هميشه گفتم.یادته بهت گفتم دلم مي خواد فقط تو رو نيگا كنم و بعدم كه گفتم شوهرت تمام عمر غلام حلقه به گوشت مي مونه، نگفتم؟... احساس خودمو مي گفتم ديگه. اون شب عشقم نسبت به تو چنان از قلبم فوران مي كرد كه وقتي پرسيدي ياس كيه مي خواستم راستشو بهت بگم و همون شب ازت خواستگاري كنم كه حال آقاجون يهويي بهم خورد يادته؟»

با آمدن اسم آقاجون ذهنم دنبال خاطرات مشتركمان با آقاجون كشيده شد.

«پوريا نيتت چي بود وقتي روز عيد به آقاجون گفتي به نيت تو يه غزل بخونن؟»

«از خدا خواستم كه تو سال جديد من رو به تو برسونه و كمك كنه تا عاشقم بشي».

«نیازی به دعا و نیت نداشتی... من از زماني كه منو از دردسر رامبد نجات دادي سپاسگزار و مديونت شدم و از موقعي كه...» خاطرات تلخ و شيرين ناگهان به ذهنم هجوم آورد.

«چرا حرفت رو قطع كردي؟»

«ميدوني كي فهميدم دوستت دارم؟»

با اشتياق پرسيد: «كي بود؟»

-«وقتي مهندس صدري اومده بود خواستگاريم، چايي كه آوردم چشمم به تو افتاد يك آن قلبم درد گرفت. نمي دونستم درد عشق كه ميگن اينه. واسه همين فنجون هاي چايي ريخت. حتي مهندس صدري هم قضيه رو فهميده بود...»

چنان گرم صحبت و گفتگو بوديم كه نفهميديم پريا و امير به سمت ما مي آيند. پريا در چند قدمي صدايمان زد: «شما اينجا نشستين تنبلا، من و امير يه دور كامل پارك رو قدم زديم».

من دستپاچه از جا بلند شدم. گفت:

-«بشين من خسته ام، مي خوام استراحت كنم.» سپس بين من و پوريا نشست، امير هم كنارش نشست. پريا پرسيد:

-«راجع به چي حرف مي زدين؟»

پوريا گفت: «راجع به اون جلسه ي خواستگاري كه يلدا چايي ها رو چپ كرد».

پريا خنديد: «كاش با موبايلي چيزي فيلم برمي داشتي، خيلي جالب و خنده دار بوده.»

نيم ساعتي را به حرف زدن گذرانديم. و بعد به پيشنهاد پريا به سمت كافي شاپي كه در آن نزديكي بود راه افتاديم. پريا دست مرا گرفت و جلو جلو حركت كرد:

-«يلدا، بالاخره پوريا به عشقش اعتراف كرد يا نه؟ 

وقتی سکوت و لبخند مرا دید آهی از سر آسودگی کشید:

این پسر چقدر هل لازم داشتا...کلی با مامانت و مامانم نشستیم فکرامون رو ریختیم رو هم تا چیکار کنیم که شازده محجوبمون دست از دل دل کردن برداره و شهامت گفتن حرف دلشو پیدا کنه.همه ی عملیاتی کردنشونم با من بود.دیشب که از استرس خفه ش کردم ، بس که از خوبی ها و مهربونی خانم عزیزی و خانواده ش گفتم و بهش تلقین کردم که اونقدر خانوم عزیزی رو دوست داری که اوکی رو بهشون میدی ، بعد هم كه زوركي آوردمتون پارك. حالام كه تنهاتون گذاشتم تا حرف بزنين، خوشت مياد چقدر برنامه ريزيم عاليه؟»

از شدت احساس اشك در چشمانم حلقه زد، در برابر چشمان متعجب امير و پوريا يكديگر را در آغوش كشيديم. پريا با لبخند به پوريا نگريست:

-«تبريك مي گم داداشي، انتخابت عاليه».

امير هم كه قضيه را پي برده بود، به ما تبريك گفت. اينگونه آن روز يكي از خاطره انگيزترين روزهاي عمر من رقم خورد.

آن شب تا نيمه هاي شب روي تخت توي حياط نشسته بوديم، چون پريا و امير دو روز ديگر عازم شيراز بودند، هيچكس دل از محفل شبانه مان نمي كند. پوريا از جايش بلند شد و رفت. كمي بعد با تار آقا مرتضي برگشت و آن را به دست وي داد. آقا مرتضي با حالت سئوالي به خانم جون نگاه كرد، خانم جون با اشاره ي سر اجازه داد.

پس از فوت آقاجون دفعه ي اول بود كه صداي تار آقا مرتضي را مي شنيديم. آقا مرتضي قدري نواخت و ما همگي در حسرت صداي آقاجون كه آهنگ تار را تكميل مي كرد بوديم، كه صداي گرم پوريا در فضا پيچيد:

«شاه صنم زيبا صنم بوسه زنم بر روي تو

ابريشم قيمت نداره حيف از اون موهاي تو...

آوازي محلي بود كه بارها از آقاجون شنيده بوديم پوريا با احساس مي خواند. در من احساسات متضادي از شادي و غم پديدار شده بود. به پوريا نگريستم و نگاهم در نگاه درخشان او ثابت ماند. اشك چشمانم را نمناك ساخت. پريا سقلمه اي به پهلويم زد و در گوشم نجوا كرد:

-«چشماتو درويش كن يلدا خانوم. مخاطب اين صدا و اين نگاه خانوم ياس هستند نه تو».

-«سر به سرم نذار پريا...»

-«ای بابا ...دارین از دست میرینا...آقا ما مي خوايم بيايم خواستگاري رسمي. اجازه ميدين؟»

خنده ام گرفت. كمي بعد پدر و امير و آقا مرتضي هم شروع به خواندن با پوريا كردند:

«شاه صنم زيبا صنم بوسه زنم بر روي تو

ابريشم قيمت نداره حيف از آن موهاي تو» 

هر چه گویی آخری دارد بغیر از حرف عشق

کین همه گفتند و آخر نیست این افسانه را

پایان 

۷ آبان ۱۳۹۲

۱۱:۵۰ قبل از ظهر

پایان نهایی :  آبان 92

انتشار در سایت نودهشتیا : تیر 93

نویسنده :  http://www.forum.98ia.com/member243953.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member18890.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com