نام کتاب : شیاطین سیاه،فرشتگان سفید،آدم های خاکستری

نویسنده : b.hassani کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

نام کتاب :  شياطين سياه فرشتگان سفيد آدم هاي خاکستري

نويسنده : b.hassani کاربر انجمن نودهشتيا

«کتابخانه مجازي نودهشتيا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Güneş کاربر انجمن نودهشتيا

ناظر : sanaz.p  کاربر انجمن نودهشتيا

«همه خانواده هاي خوشبخت شبيه هم هستند، اما بدبختي يک خانواده مخصوص آن خانواده است.» با شنيدن صداي موسيقي حواسش پرت شد. انگشتش را به عنوان نشانه لاي کتاب گذاشت و گوش تيز کرد. آهنگ جان عشاق استاد شجريان بود. چند لحظه گوش داد. بعد دوباره کتاب را باز کرد. کتاب آناکار نينا بود. سياوش خيلي تعريفش را کرده بود و حالا با خواندن اولين پاراگراف خوشش آمده بود. خم شد سررسيد کهنه اش را برداشت و جمله را در آن يادداشت کرد. آلارم گوشي اش صدا کرد. گوشي را برداشت و چک کرد. بعد تقريبا از جا پريد و لعنتي به خودش فرستاد. به کل فراموش کرده بود. به سرعت لباس پوشيد و از در اتاق بيرون زد.

- کجا؟

آن چنان با وحشت چرخيد که چيزي نمانده بود کله پا شود و از پله به پايين پرت شود.

- ترسيدم!

کمي مظلومانه بود، اما شاهين همچنان جدي نگاهش مي کرد و صد در صد مشخص بود که منتظر جواب است آن هم يک جواب قانع کننده.

- سوال من جواب نداشت؟

- ميرم از آقا بايرام بذر گل بگيرم.

شاهين چپ چپ نگاهش کرد و گفت:

- بذر گل؟ الان؟ تو اين ... اين سرما؟

- خب بذر ديگه خود گل که نيست. بايد اول تو گلخونه بکارمش. يه کم که بزرگ شد بعد تو باغچه مي کارمشون.

شاهين پوفي از سر نارضايتي کرد بعد ساعتش را نگاه کرد و گفت:

_- تا قبل از پنج خونه اي! مهمون دارم مهمه.

- چشم چشم! حتما!

و قبل از آن که شاهين منصرف شود از پله سرازير شد.

به سرعت رکاب مي زد، ولي اين باران بي موقع سرعتش را کم کرده بود. نگاهي به آسمان خاکستري کرد. لعنت! مثل اين که طوفان نوح راه افتاده بود. شدت باران انقدر زياد بود مثل اين که همه چيز ميان پرده ايي از آب ديده مي شد. دوباره سرعتش را زياد کرد.

«يا خدا شاهين منو مي کشه!»

در همين فکر بود که چشمش به يک کُپه لباس در کنار جاده روي چمن ها افتاد. زمان رفتن آن جا نبود. با تعجب چرخيد تا نگاهي دوباره بيندازد، اما چرخيدن همانا و کله پا شدن با تمام وجود همانا!

از جا بلند شد. دوچرخه اش يک متر آن طرف تر از خودش افتاده بود و هنوز چرخش مي چرخيد. نگاهي به سر تا پاي خودش کرد و آه از نهادش بلند شد.

«شاهين ديگه جدي جدي منو ميکشه!» نيم نگاهي به کپه لباس عامل تصادف کرد و در کمال تعجب متوجه شد که لباس نيست بلکه آدم است. جلوتر رفت و دقيق نگاه کرد. يک پيرمرد بود. پالتوي مشکي بلندي تنش بود. کلاه بره مشکي اش هم درست رو به روي صورتش روي زمين افتاده بود و عصاي چوبي زيبا و خراطي شده اش چند متر دورتر افتاده بود. کنارش زانو زد و صدايش کرد.

- آقا؟ حاج آقا؟

جوابي نداد. شانه اش را آهسته تکان داد و دوباره صدايش کرد. کمي حرکتش داد. رنگش پريده بود و دماي بدنش رو به سردي بود و از همه بدتر دهانش بود که کمي کج شده بود و آب دهانش روي ريش پرفسوري اش ريخته بود.

«يا خدا حتما سکته کرده که دهنش کج شده. »

شانه هايش را گرفت و با سختي به اتاقکي که کشاورزها با بلوک سيماني و خيلي ابتدايي ساخته بودند کشيد. دوباره برگشت سوار دوچرخه اش شد و اين بار با سرعت بيشتري رکاب زد. جلوي در ويلا دوچرخه را روي زمين پرت کرد و هن هن کنان به داخل رفت.

سياوش کنار شومينه ايستاده بود. شهناز روي مبل لم داده بود، شاهين و يک مرد جوان هم وسط سالن ايستاده بودند. ورودش بي شباهت به حمله تروريستي نبود و همه را از جا پراند.

شاهين با تعجب نگاهش کرد و بعد اخم هايش در هم رفت.

- کجا بودي تا حالا؟ اين چه سر و ريختيه؟

نفس نفس زنان گفت:

- يه نفر تو جاده افتاده بود. فکر کنم سکته کرده.

اخم هاي شاهين بيشتر در هم رفت و مرد جواني که کنارش ايستاده بود با يک قدم بلند خودش را به او رساند و گفت:

- پير بود يا جوون؟

- پير.

مرد يا خدايي گفت.

- يا خدا شاهين خودشه.

شاهين با عجله کتش را پوشيد و بازوي او را گرفت و گفت:

- پرستو بيا بايد راهو نشون بدي.

پرستو با ناراحتي نگاهي به ماشين آقا کرد و باخجالت گفت:

_ماشينتون کثيف ميشه

_اشکال نداره، بدو بيا

سوار شد و آدرس داد. شاهين با غضب چرخيد و با عصبانيت گفت :

_شما تو اين جاده چه کار ميکردي ؟ اين جا که پرنده هم پر نميزنه.

_آخه اين جاده از همه مسيرا نزديک تره. خوب شما هم گفتي شب مهمون داري من بايد تا قبل از پنج خونه باشم، مجبور شدم .

شاهين سري تکان داد و گفت :

_قانع کننده نيست پرستو خانوم! بار آخرت باشه از اين مسير مياي

وقتي رسيدند وضعيت پير مرد بدتر شده بود. به بيمارستان نزديک ترين شهر منتقل اش کردند. شاهين با عجله پياده شد وگفت :

_تو ماشين بمون تا زنگ بزنم سياوش بياد دنبالت

سي دقيقه بعد سياوش به دنبالش آمد. در حاليکه با خنده به سر تا پاي او نگاه ميکرد گفت :

_گنجشکک اشي مشي تو حوض نقاشي افتادي يا لجن ؟!!

پرستو زبانش را برايش بيرون آورد و گفت :

_اصلا هم خنده دار نبود. من مثل زورو يه عمل قهرمانانه انجام دادم. اين عوض تقديرته ؟

خنده سياوش بلند تر شد

_زورو آره ؟ تپل هم نيستي بگم گروهبان گارسيا بيشتر بهت ميخوره!!

_لوس و ننر !

با ناز سرش را به سمت پنجره چرخاند. بعد با به ياد آوردن موضوع مهماني دوباره به سياوش نگاه کرد گفت :

_شاهين حتما خيلي از دستم کفري ميشه نه ؟ حالا مهموناش چي ميشن ؟ زشت شد شاهين نيست .

سياوش موذيانه گفت :

_آره فاجعه است. فقط يه خوبي داره ميدوني چيه ؟

پرستو با تعجب سرش را تکان داد و سياوش با خنده اضافه کرد

_مهمونمون اگر بهوش بياد و ريق رحمتو سر نکشه، خودش تو يبمارستان شاهين رو ميبينه

چند ثانيه با تعجب هر چه تمام تر به سياوش نگاه کرد بعد مشتي به بازوي او کوبيد و با جيغ گفت :

_خيلي پليدي سيا خيلي. حالا که اين طور شد از به بعد ديگه عمو صدات ميکنم !!

_شما بيخود ميکني

ميدانست که سياوش از اينکه برادر زاده هايش عمو صدايش کنند متنفر است

_ عمو عمو عمو عمو ........

سياوش خنده اش را کنترل کرد و با اخم گفت :

_زهر مار عموعموعمو .... نميگي دخترا اين طوري فکر ميکنن من پير شدم !

_حالا واقعا اين يارو مهمون شاهين بود ؟

_يارو چيه بي ادب. آقاي کبيري کبير هستن ايشون

_آخه طرف خيلي پير بود. به سن شاهين نميخورد. حالا اين جوونه باز بهتر بود

_دوست شاهين نيست در اصل دوست گرمابه و گلستان باباي خدا بيامرزته. ظاهرا اين طرفا بودن فهميدن که ما يه چند وقتيه ويلا ايم اومده بود شاهين و شهناز رو ببينه .

_پس اون مرد جوونه کي بود؟

_پسرشه. ميگفت هر چي بهش گفتم بيا خودم ميبرمت گوش نداده گفته من قدم زنون ميرم تو عصر بيا. بنده ي خدا وقتي اومد ديد باباش نيست داشت سکته ميکرد .

_مگه ساعت چند زده بوده بيرون ؟

_يازده ظهر. مي خواسته نهارو با ما باشه

_چه خجسته ! موبايلي چيزي هم همراش نبوده ؟ حداقل يه زنگ ميزدن به ما ببينن اين بدبخت بين راه غش نکرده باشه

_اصلا فکرشو هم نميکردن که اين طوري بشه. پيش آمده پيش مياد ديگه !!

به خانه که رسيدند اولين کاري که پرستو کرد دوش گرفتن بود. بعد شام خورد. بذر گل هاي نازنين اش را به گلخانه برد. دسته بنديشان کرد و با ماژيک روي هر بسته را يادداشت کرد تا بعد گل بنفشه را به جاي هميشه بهار نکارد. ريشه هاي توت فرنگي و پياز سنبل و کوکب را جدا گانه گذاشت. کاشت آنها کمي ديرتر بود. گل هاي فصلي را بر اساس زمان کاشتشان طبقه بندي کرد و در نهايت وقتي خيالش از گل و گياهانش راحت شد به داخل خانه برگشت.

صبح با صداي حرف زدن چند نفر از خواب بيدار شد. لباس هايش را عوض کرد. موهايش رابالاي سرش جمع کرد و پايين رفت . سياوش ،شاهين و همان مرد جوان ديروزي در سالن نشسته بودند. از پشت ستون سالن نگاهشان کرد . حالا که بي استرس و دقيق تر نگاه ميکرد به نظرش قيافه مرد آشنا تر مي آمد .

قد بلند و هيکلي کاملا ورزيده داشت. موهايش خيلي ساده و مردانه کوتاه شده و به عقب شانه شده بود . چهره اش يک نوع جذابيت خاص داشت. جذابيتي که شايد به دل همه کس نمي نشست. جذابيتي وحشي گونه ،خشن و حتي تا حدودي زمخت و يغور. چيزي که کاملا معلوم بود اين بود که او به هيچ وجه سوسول و زنانه نبود. عنصري کاملا مردانه در وجودش بود که به چهره اش حالتي وحشي وخشن بخشيده بود. به نظر ميرسيد هورمون تستسترون در او بيشتر وجود دارد. اما چيزي که چهره اش را حتي متفاوت تر از اين کرده بود جذابيت چشم و ابرو و لب و دهانش بود. ابروهاي پهن و کاملا هشتي ،چشمان سياه ،کشيده و بسيار نافذ و در نهايت لب و دهاني که به قول سودي خدا جداگانه به روي آن کار کرده بود .

سياوش سرش را چرخاند و او را ديد.

_بيا اين جا پرستو.

جلو رفت وسلام کرد. مرد به احترامش از جا بلند شد و جواب سلام اش را داد .شاهين معرفي کرد و گفت :

_پرستو خواهرم. پرستو جان آقاي رها کبيري هستن. پسر آقاي کبيري که ديروز نجاتشون دادي

رها کبيري دستش را به نشانه آشنايي جلو برد و گفت :

_خوشبختم. در ضمن يه تشکر خيلي بزرگ بهتون بدهکارم

پرستو در حاليکه مو شکافانه نگاهش ميکرد دستش را فشرد. حالا به نظرش آشنا تر از هر زماني ميرسيد .

_خواهش ميکنم کاري نکردم .

بعد با دستش اشاره کرد و گفت :

_بفرماييد خواهش ميکنم ، حالا اوضاع پدرتون چطوره ؟

_يه استروک خفيف بود. الان البته آي سي يو هستن. ولي خوب خدا رو شکر خطر رفع شده.

پرستو سرش را تکان داد ولي همين که خواست جوابش را بدهد چشمش به مارک کت و شلوار او که کنار آستين دوخته شده بود افتاد و ناگهان يادش آمد که او را کجا ديده است.

با هيجان گفت :

_فهميدم شما رو کجا ديدم. شما مدل ايد نه ؟ مارک هاي معروفيو تبليغ کردين. اگه اشتباه نکنم خودتون هم طرح ميزنين آره ؟

رها به هيجان زياد پرستو خنديد و سرش را تکان داد

_سرت تو کاره ها. آره طرحم ميزنم

_کاراتون خيلي عاليه. من از چندتا از کاراتون الهام گرفتم

رها اين بار با تعجب نگاهش کرد و خنده اش جمع شد. معمولا دخترها بيشتر جذب عکس ها و تبليغات او مي شدند نه طرح هايش .

_مگه از طراحي چيزي ميدوني ؟

به جاي پرستو شاهين جوابش را داد

_آره پرستو سال آخر طراحيو دوخته. هنرستانيه .

رها با علاقه مندي گفت :

_برو طرحاتو بيار ببينم .

پرستو هم قبل از اينکه رها منصرف شود رفت و طرح هايش را آورد . رها با حيرت و تعجب به طرح هاي پرستو نگاه کرد. طرح هاي زنانه اش در حد متوسط بود. ولي طرح هاي مردانه اش چيزي بالاتر و بهتر از عالي بود. بسيار آوانگارد ، مبتکرانه و پر از ايده و نو آوري بود .

_پرستو چند سالته؟

_هفده

چانه رها به نشانه تعجب بالا رفت. خوب بود. حتي خوب هم برايش کم بود . پرستو با خجالت گفت :

_خيلي وحشتناک هستن نه ؟

_طرح ها ي زنونه ات شايد. ولي طرح هاي مردونت عاليه. جايي هم به صورت عملي کار کردي ؟منظورم يه توليدي يا برند خاصه ؟

_نه جايي آشنا نداشتم ، بعد هم من چون طرح زنونم افتضاحه کارم مشکل تر ميشه.

رها سرش را تکان داد و گفت :

_در موردش فکر ميکنم بهت ميگم چي کار کن

تا عصر که رها منزل آنها بود مشغول سبک و سنگين کردن موضوع بود. از يک طرف طرح هاي پرستو آن چنان عالي و مبتکرانه بود که حيفش مي آمد اين همه استعداد بيهوده رها شود. از طرفي اگر هم از او مي خواست که برايش کار کند وطرح بزند چون تمام مدت ميبايد با مدل هاي مرد سرو کار ميداشت مي ترسيد که با اين سن کم اش برايش دردسر ساز شود .

ولي عاقبت شب وقتي که مي خواست به خانه برگردد پيشنهاد کار کردن براي خودش را به او داد.

_دوست داري براي من طرح بزني ؟

پرستو با تعجب نگاهش کرد. باورش نميشد که رها کبيري به او پيشنهاد کار داده باشد .

_جدي ميگيد ؟ از خدامه

رها به او که به نظر ميرسيد هر لحظه امکان داشت از شدت خوشحالي منفجر شود اخم کرد و گفت:

_به شرطها و شروطها . فعلا با دو تا مدل بيشتر نميتوني کار کني. بايد اول کار دوختت رو هم ببينم. براي من دوخت و برش به اندازه طرح مهمه. بعد هم اونجا که کار ميکني بايد از سنت بزرگ تر رفتار کني. دوست و دوست کشيو شيطنت و از اين حرفا نداريم. حالا اگر قبول داري کي مي خوايي بياي ؟

شاهين که ظاهرا با تمام حرف هاي رها موافق بود گفت:

_تو کي برمي گردي تهران؟

_شنبه يک شنبه، نمي دونم هر وقت حال بابا بهتر بشه

_خبرم کن

_باشه پس تماس از من .

بعد از رفتن رها به اتاقش رفت و طرح هايش را دوباره زير و رو کرد. دلش مي خواست دوباره طرح بزند، ولي آن قدر استرس داشت که حتي نمي توانست يک جا بنشيند چه رسد به اين که بخواهد طرح هم بزند. بايد به گل هايش سر مي زد در اين جور مواقع فقط با گل کاري يا پختن شيريني آرامش مي کرد.

****

- زود باش پرستو من به غير از کار شما چند جاي ديگه هم کار دارما.

صداي شاهين در آمده بود، ولي پرستو همچنان دور خودش مي چرخيد. نمي دانست چه بايد بپوشد. تا به حال براي کار به جايي نرفته بود و حالا کاملا گيج شده بود. ضربه اي به در خورد و در باز شد. شاهين عصباني نگاهش کرد و گفت:

- هنوز حاضر نشدي؟ چي کار مي کني تو؟

بعد به ساعتش نگاه کرد و دوباره گفت:

- اگه تا سه دقيقه ديگه اومدي که آفرين، در غير اين صورت من ميرم تو هم ديگه خود داني و خودت!

از در بيرون رفت و اين بار پرستو به سرعت حاضر شد. مي دانست شاهين هر حرفي بزند عملي خواهد کرد.

جلوي برج بلندي ايستادند. شاهين نگاهش کرد. رنگش پريده بود. دلش سوخت، ولي حرفي نزد. تصميم داشت تنها روانه اش کند. مي دانست سخت است ولي برايش لازم بود.

- برو ديگه چرا نشستي منو نگاه مي کني؟

پرستو آن چنان با وحشت گفت "تنها برم" که براي لحظه اي سر زبان شاهين آمد که بگويد "نه من هم همراهت مي آيم."

- آره ديگه، نکنه فکر کردي منم همرات ميام هان؟ بدو دختر خوب! تو مي خواي اون جا کار کني زشت نيست بخواي با بزرگترت بري؟

چيزي نمانده بود که اشک پرستو در بيايد. با ناله گفت:

- تو رو خدا شاهين فقط همين يه بار!

شاهين اين بار با ملايمت بيشتري گفت:

- آخه عزيز دلم از چي مي ترسي؟ رها رو که يه بار ديدي ديگه خجالت نداره.

دستش را گرفت و با ملايمت نوازش کرد.

- پرستو جان اين خجالت و کم روي بعدها باعث دردسرت ميشه. من اگر سخت گيري مي کنم فقط و فقط واسه خاطر خودته. حالا مثل يه خانوم شجاع برو تو. من قول ميدم که رها نخوردت.

پرستو فقط سرش را تکان داد و از ماشين پياده شد.

جلوي در ورودي ايستاده بود و اين پا و آن پا مي کرد. از شدت استرس حالت تهوع گرفته بود. بالاخره و به هر جان کندني که بود داخل رفت. يک سالن دلباز و پر نور بود با دکوري کاملا مدرن. طراحي بسيار جالبي داشت. سفيد مشکي و پر از مجسمه هايي از جنس چيني و سراميک. دور تا دور سالن و به روي ديوار عکس هايي از مدل هاي مطرح بود. چه خارجي و چه ايراني.

چند تا از عکس ها هم عکس هاي خود رها بود. چند پسر جوان که چهره ها و اندامشان داد مي زد که مدل هستند روي کاناپه و مبل هايي که در سالن بود نشسته بودند. همه با تعجب ساکت شدند و توجه شان به پرستو جلب شد. آن همه سر و صدا و حرف زدن يک دفعه تبديل به سکوت شد. پرستو براي لحظه اي آن چنان احساس خجالت و استرس کرد که دلش مي خواست زمين دهان باز مي کرد و در آن فرو مي رفت. با بدبختي به طرف ميز منشي که ظاهرا تنها جنس مونث آن جا بود رفت، اما آن قدر عجله داشت تا از شر نگاه مردهاي درون سالن خلاص شود که پاييش به لبه ميز عسلي که در وسط راهش قرار داشت و او اصلا آن را نديده بود خورد و صداي بلندي ايجاد شد. «خدا جون،خدا جون، خدا جون!»

دلش مي خواست شاهين آن جا بود و او مي توانست سر فرصت خره خره اش را بجود!

- سلام.

منشي با تعجب نگاهش کرد و فقط سرش را کمي تکان داد.

- مي خواستم آقاي کبيري رو ببينم.

- کدومشون؟

«يعني چي کدومشون؟ مگه آقاي کبيري از بيمارستان مرخص شده؟»

- آقاي رها کبيري.

منشي بي حوصله گفت:

- چي کارشون داري؟

- من براي کار اومدم. طرح مي زنم. بهشون بگيد در جريان هستن.

منشي اين بار با حيرت بيشتري نگاهش کرد و با ترديد بلند شد و به يکي از اتاق ها رفت.

چند لحظه بعد با گيجي بيشتري برگشت.

- ميتوني بري تو؟

ضربه اي به در زد و داخل شد. رها پشت ميز نقشه کشي بزرگي که در گوشه اتاق بود نشسته بود. يک دست کت و شلوار و کراوات دودي با پيراهني يک درجه روشن تر پوشيده بود. عينک دور مشکي مخصوص مطالعه هم به چشمانش بود که حالت جذبه صورتش را بيشتر کرده بود. دوباره به احترام پرستو از جا بلند شد و جواب سلام آهسته او را داد.

- چطوري؟

به نظرش رنگ پرستو پريده بود.

کاملا مشخص بود که استرس دارد . براي آرامش بيشتر بازويش را گرفت و او را به سمت مبلي که در آن طرف اتاق بود هدايت کرد.

_بيا اينجا بشين. سعي کن يکم آروم باشي

پرستو را روي مبل نشاند و با تلفن سفارش کيک و قهوه داد. بعد گوشي موبايلش را درآورد و به کسي به اسم محمد تماس گرفت و گفت که به دفترش بيايد. چند دقيقه بعد اول منشي و بعد يک مرد جوان تقريبا هم سن و سال خود رها وارد شدند. مرد قد و هيکلي هم اندازه رها داشت و حتي از نظر قيافه هم شباهت زيادي به رها داشت. شايد تنها تفاوت شان به غير از نداشتن آن جذابيت فوق العاده ي رها، موهاي بلندش بود. موهايش را پشت سرش دُم اسبي کرده بود و بر خلاف تيپ رسمي رها شلوار جين و تيشرت به تن داشت. رها از جا بلند شد و طرح هاي پرستو را به طرف محمد گرفت و گفت :

_پسر عموم، محمد

بعد رو به محمد کرد و گفت :

_محمد اين ها طرح هاي خانوم فتوحيه. از اين به بعد با ما کار ميکنن. نظرت چيه ؟مدلش ميشي ؟

محمد با دقت طرح ها را زير و رو کرد و بعد چند ثانيه مو شکافانه به پرستو نگاه کرد و گفت :

_طراحي دوختي ؟

پرستو سرش را تکان داد محمد متفکرانه چانه اش را بالا داد و گفت :

_طرحت که خوبه بايد ديد دوختت چطوره

بعد رو به رها کرد و گفت :

_من درگيرم ، نيما و سعيد رو ميزارم که باهاش کار کنن خوبه ؟

_خوبه. صداشون کن .

بعد رو به پرستو کرد و گفت:

_وسايل آوردي با خودت ؟

پرستو سرش را به نشانه نفي تکان داد. رها هم به محمد گفت براي پرستو هر چه که لازم دارد بياورد .

محمد رفت و رها فنجان قهوه را به طرف پرستو گرفت و تعارفش کرد. پرستو هم مودبانه احوال آقاي کبيري کبير !! را پرسيد. رها هم گفت که بابا خيلي بهتره

چيزي در حدود سي دقيقه بعد که به نظر پرستو سي ساعت آمد ، محمد همراه با دو پسر جوان به اتاق برگشت. پسرها بيست و يک تا دو ساله به نظر ميرسيدند. و هر دو با حيرت هر چه تمام تر به پرستو نگاه کردند. رها معرفي کوتاهي کرد و به پرستو گفت که ميتواند کارش را شروع کند.

براي رها خيلي جالب بود اين دگرگوني رفتاري پرستو. به محض اينکه کارش را شروع کرد آن استرس و خجالت از بين رفت و کاملا غرق در کارش شد. دفتر چه يادداشت کوچکي از کيفش در آورد و تند تند چيزهاي را در آن يادداشت مي کرد. رها با کنجکاوي بالا سرش رفت و نگاهي سريع و زير پوستي به نوشته هايش کرد. با تعجب چانه اش را بالا برد. همه چيز را يادداشت کرده بود. از رنگ چشم نيما و سعيد گرفته تا مدل موهايشان. حتي فرم بيني و ابروهايشان .

پرستو سرش را بالا آورد و به رها نگاه کرد و گفت :

_مي تونم اندازه هاشونو بگيرم ؟

_آره حتما. نيما بيا جلو .

نيما پسر خيلي با نمکي بود. چشم و ابروي مشکي داشت با پوست سفيد. کم سن و سال بود. آن جذبه و پختگي رها را نداشت ولي معلوم بود که در عالم مدلينگ آينده درخشاني در پيش خواهد داشت. جلو آمد و لبخند شيطنت باري همراه با يک چشمک به پرستو زد و گفت :

_سلام من نيمام .

پرستو متر را از محمد گرفت و دور گردنش آويزان کرد و با خجالت گفت :

_منم پرستو ام

بعد شروع به اندازه گرفتن کرد. تا به حال اندازه ي مردي به غير از سياوش و گاهي شاهين را نگرفته بود. و حالا با آن همه نگاهي که به رويش زوم شده بود و انگار همه منتظر بودند تا يک سوتي عظيم از او بگيرند کارش را شروع کرد. اما به سرعت از آن دنيا خارج شد و به قول معروف سوار کار شد.

دور کمر ، دور باسن ،سر شانه ،بلندي آستين ، قد پيراهن ....

به ترتيب همه را يادداشت کرد. هم رها و هم محمد هر دو از کارش و هم از طرز برخوردش راضي به نظر ميرسيدند. نيما هم تحت تاثير حالت جدي و کاري پرستو ديگر حتي حرف هم نزد. بعد از نيما اندازه ي سعيد را هم گرفت و بعد رها به محمد گفت که اتاق کوچک انتهاي راهرو را به پرستو بدهد. بعد هم کمي در مورد ساعات کاريشان توضيح داد. پرستو با هيچ کدام مشکلي نداشت و فقط گفت که روزهايي که کلاس دارد را نمي تواند بيايد. رها هم گفت که مشکلي نيست و روز هاي کلاسش را بنويسد و به او بدهد.

به اتاقي که برايش در نظر گرفته بودند رفت. اتاق کوچکي بود ولي براي او که تازه ميخواست کارش را شروع کند همين که رها ريسک کرده بود و او را قبول کرده بود بهترين بود.

تا ظهر فکر کرد. طرح زد و بعد پاره شان کرد. آن چيزي که او ميخواست نميشد. در ذهنش چيزي بود که او را قلقلک ميداد ولي به روي کاغذ نميامد.

چشمانش خسته شده بود. تازه سرش را روي ميز نقشه کشي گذاشته بود که ضربه ايي به در خورد و محمد وارد شد

_خسته شدي نه ؟

بعد اشاره اي به کاغذهاي پاره شده درون سطل کرد و خنديد و گفت :

_براي امروز کافيه. زيادي کاغذ حروم کردي!

پرستو با خجالت لب هايش را جمع کرد و گفت :

_نميدونم چرا اين طوري شدم. مثل اينکه خنگ شدم. نميتونم اون چيزي که تو مغزمه روي کاغذ بيارم.

_خوب براي اينکه داري سعي ميکني

بعد کنارش نشست و ادامه داد :

_هميشه خيلي راحت طرح ميزني براي اينکه داري واسه دل خودت کار ميکني. ولي حالا خودتو مقيد ميدوني که حتما طرح بزني.

بعد دستش را به طرف پرستو دراز کرد و گفت :

_چند سالته پرستو خانوم ؟

_هفده.

_زياد خودتو خسته نکن. چند سال ديگه که طراح معروفي بشي خاطره امروز واست مسخره ميشه. حالا بيا ناهار.

غذا را با بيچارگي هر چه تمام تر خورد. به نظرش طولاني ترين غذاي تمام عمرش آمد. با وجود آن همه مردي که با کنجکاوي به او زل زده بودند احساس ميکرد که راه گلويش بسته شده است و غذا پايين نميرود !! به زور دلستر لقمه را قورت داد و آهسته رو به منشي که با خونسردي غذا مي خورد کرد و گفت :

_چي جوري اينقدر راحت ميخوري ؟

منشي که بعد فهميده بود اسمش خانوم متقي است با خنده گفت :

_نگران نباش براشون تازگي داري. بعد هم تو نه که سنت کمه يکم بيشتر جلب توجه ميکني

پرستو با کج خلقي پوفي کشيد و گفت :

_احساس حيووناي تو باغ وحشو دارم.

_بخور راحت باش.

ولي او نتوانست راحت باشد. تا آخر وقت استرس رهايش نکرد. مخصوصا که نتوانست حتي يک طرح کوچک نيمچه مقبول بزند.

آخر وقت از اتاق بيرون آمد. اما حسابي اخم هايش در هم بود. در اين فکر بود که شاهين به دنبالش ميايد يا آنکه خودش بايد برود ؟دعا دعا ميکرد که شاهين دم در منتظرش باشد.

اما پايين کسي در انتظارش نبود. راه افتاد تا برود که کسي برايش بوق زد و بعد به نام صدايش کرد.

_پرستو خانوم

چرخيد. آقاي اسلامي بود که در زمان زنده بودن پدرش يک جوراهايي راننده پدرش بود و حالا در شرکت براي سياوش کار ميکرد.

سوار شد و سلام کرد و پرسيد که چطور شده که او به دنبالش آمده است ؟ آقاي اسلامي هم گفت که آقاي دکتر کار داشتند.

کليد انداخت و در را باز کرد. صداي آهنگ عربي نانسي تا حياط ميامد. با تعجب در ورودي را هم باز کرد. «آقاي اسلامي که گفت شاهين کار داشته ، بعد هم شاهين و آهنگ نانسي ؟!!!»

داخل رفت. شهناز بود که با يک دست لباس جلف عربي وسط هال قر ميداد ! با تعجب نگاه کرد. قبلا سبک سري هاي زيادي از مادرش ديده بود ولي اين يکي واقعا ورژن جديدي بود !! اگر شاهين ميفهميد سکته ميکرد.

شهناز چرخي زد و همان طور که باسنش را تکان تکان ميداد چشم اش به پرستو افتاد. با سر خوشي و لوندي خنديد و گفت :

_ کي اومدي تو ؟

_شما اين جا چي کار ميکني ؟

شهناز دوباره چرخيد و بي توجه به سوال پرستو گفت :

_ خوب ميرقصم ؟ از روي سي دي آموزشي ياد گرفتم !

پرستو در حاليکه سعي ميکرد جلوي خنده اش را بگيرد گفت :

_ سي دي آموزشي ديگه از کجا آوردي ؟

_ ملک جون داده. واي پرستو بايد رقص خودشو ببيني. مثل اينکه بي پدر تو کمرش فنر گذاشتن !

پرستو چشمهايش چهار تا شد ! يعني ملک تاج خانوم هم عربي ميرقصيد ؟! او که شيرين شصت و شش هفت سالي را داشت. از کجا نفس و انرژي مي آورد ؟

_ خدا شما و ملک جونو واسه هم نگه داره ! ولي شهناز جدي جدي ملک جون ام پي تري هشتاد رو داره. خداييه که سکته نميکنه !

شهناز قري به سر گردنش داد و با نازي که پرستو هرگز نتوانسته بود به کار ببندد گفت :

_ بي تربيت ! ملک فقط شصتو پنج سالشه. بعد هم بايد ورزش کنه براي سلامتيمون خوبه !

پرستو با خنده سرش را تکان داد و به اتاقش رفت.

گاهي از اين مادر بي مسولييت ،دمدمي و بي فکر خنده اش ميگرفت. مادري که به هيچ مدلي براي آنها مادري نکرده بود. کسي که تمام دغدغه و فکر و نگرانيش لباسش ، پول و مهماني هايش بود. تا زماني که پدرشان زنده بود اوضاع تا حدودي بهتر بود. اما بعد از آن بي بندوباري هم به صفات بد مادرشان اضافه شد. با هر کسي که از راه ميرسيد گرم ميگرفت و برايش اصلا مهم نبود کسي که دارد با او ميپرد هم سن شاهين است. در اين ميان تنها کسي که با اين سبک سري او مشکلي نداشت سودي بود. و شايد بتوان گفت که تنها کسي هم که اخلاقش شبيه شهناز بود سودي بود. دقيقا همان جلف بازي ها و همان سبک سري ها ،بي بندوباري افراطي و بي مسولييت بودن. به طوري که هيچ چيز نميتوانست سودي را پاي بند کند. مثل اينکه هر چه در شهناز بود با يک توان دو برابر به سودي ارث رسيده بود! البته شهناز يک مهرباني و خوش قلبي ذاتي هم داشت که در سودي به چشم نميخورد. سودي ذاتا بسيار کينه اي و خود خواه بود. طوري که گاهي سياوش به شوخي ميگفت که سودي شبيه شتر است ! چون شتر هم حيوان کينه جو است.

با به ياد آوردن حتي اسم و ياد سودي موهاي تنش از ترس سيخ شد. اگر يک نفر در دنيا بود که به حد مرگ از او ميترسيد آن کس سودي ، خواهرش بود.

با عجله جوراب هايش را پوشيد. کيف کوليش را روي شانه انداخت و از در بيرون زد. ديگر به صبحانه نميرسيد. آقاي اسلامي پنج دقيقه اي ميشد که منتظرش ايستاده بود. از ظرف ميوه خوري درون سالن يک سيب برداشت و يک گاز بزرگ زد و همان جا در دهانش نگاه داشت. خم شد تا بند کفشش را ببندد. براي شاهين که با لباس ورزشي سر هم سفيد و مشکي ورزش ميکرد سر تکان داد. شاهين خنديد و گفت :

_ بپا خفه نشي پووسي کت !

گاهي شاهين سر به سرش ميگذاشت و او را پووسي کت دالز صدا ميکرد .

با به ياد آوردن حرف ديروز مادرش که ميگفت «ملک جون ورزش ميکنه چون واسه سلامتيش خوبه » خنده اش گرفت. ورزش شاهين و ورزش ملک جون !!

آخرين گاز را به سيبش زد و همان طور که دُم سيب را در دستش تکان تکان ميداد از آسانسور پياده شد. رها جلوي در ايستاده بود. با تعجب به پرستو نگاه کرد. پرستو هم در حاليکه تا بنا گوش قرمز شده بود آشغال سيب را در جيب اش چپاند و با لکنت سلام کرد. رها که کلا آدم مغرور و خشک و کم خنده اي بود لبخند زد و جواب سلام پرستو را داد. دلش مي خواست بگويد که جاي آن آشغال در سطل زباله است نه در جيب مبارک شما. اما دلش نيامد. به نظرش پرستو بچه تر از اين حرف ها بود که بخواهد سر به سرش بگذارد. ترجيح ميداد احترام خودش را حفظ کند.

ساعت يازده قبل ظهر بود که پرستو چند تا از طرح هايش را زير بغل زد و به سراغ رها رفت. از خانوم متقي خواست که رها را ببيند و خانوم متقي هم گفت که رها نيست و او مي تواند در اتاقش منتظر بماند. پرستو هم بي آنکه در بزند در اتاق را باز کرد. اما رها در اتاق بود. آن هم به بدترين شکل ممکن. وسط اتاق ايستاده بود و شلوارش را تا نيمه رانش پايين کشيده بود و با چشمان از حدقه در آمده به پرستو زل زده بود !! چيزي در حدود چند ثانيه طول کشيد تا پرستو که مثل مجسمه خشکش زده بود به خودش آمد و جيغ خفه ايي کشيد ، در را به سرعت بست و به طرف اتاق خودش برگشت و در جواب خانوم متقي چشم در آمده که با تعجب پرسيد:

_کجا پس ؟حالا آقاي کبيري مياد !!

گفت که هنوز طرحش کامل نيست و بعدا ميايد. دلش مي خواست با يک چيزي به سر خانوم متقي مي کوبيد و ناقصش ميکرد ! آخر منشي هم اين قدر گيج نوبر است.

دست هايش را به هم مي ساييد و طول و عرض اتاق کوچکش را متر ميکرد.

«واي خدا خيلي بد شد. افتضاح شد. الهي بگم خدا چي کارت کنه خانوم متقي زنيکه کور ! »

نمي دانست ديگر با چه رويي مي تواند به صورت رها نگاه کند. از شدت نارحتي و شرم عرق از تمام سوراخ و سنبه هاي تنش بيرون زده بود. با دست خودش را باد زد و روي صندليش ولو شد.

از آن طرف رها که هم قهوه داغ روي شلوارش ريخته و سوخته بود و هم عصبي و خجالت زده بود به محمد زنگ زد و احضارش کرد. درست بود که گاهي در شو هاي بين الملي لباس، مدل برهنه لباس زير مردانه هم شده بود. اما مدل لباس بودن با وضع فاجعه آميز امروز زمين تا آسمان فرق داشت.

دلش ميگفت همين حالا عذر پرستو را بخواهد. فکر نميکرد که تا اين حد بچه باشد. حتي يک بچه هم ميداند براي ورود به جايي که درش بسته است بايد ابتدا در بزند. اما وقتي که چند لحظه بعد محمد هم بدون در زدن وارد شد ديگر واقعا به سلامت عقل کارمندانش شک کرد.

محمد با تعجب به رها نگاه کرد و گفت :

_ تو که اين جايي.

_ مگه کجا قرار باشم ؟

_ چه ميدونم اين خانوم متقي گفت که نيستي بيام تو اتاق منتظرت باشم. حالا چي کار داشتي ؟

رها هوم بلندي گفت و سرش را تکان داد. تازه شصتش خبر دار شد که چه شده است. پس اين متقي گيج به پرستو گفته که او در اتاق نيست.

جريان را براي محمد تعريف کرد و گفت که برود و ببيند که اين پرستوي بيچاره چه کار داشته است ؟ محمد که از خنده زياد روي مبل خم شده بود گفت :

_ نه جون محمد راستشو بگو حالا طرف تا کجا رو ديد ؟

رها خنديد و خودکارش را به طرف محمد پرت کرد و گفت :

_ خيلي بي حيايي محمد ، گمشو برو بيرون

جلوي در اتاق پرستو محمد آخرين بقايا خنده را از روي صورتش پاک کرد و ضربه ايي به در زد و داخل شد. پرستو با خجالت و ناراحتي از جا بلند شد و سلام کرد. هر لحظه فکر ميکرد اگر محمد به رويش بکشد از خجالت آب ميشود. اما محمد خيلي خونسرد مثل اينکه اصلا چنين اتفاقي نيفتاده است کار پرستو را پرسيد. پرستو هم قسمتي از طرح که در آن مشکل داشت را نشانش داد.

براي ناهار پرستو اصلا از اتاق بيرون نيامد. با اينکه گرسنه بود ولي ترجيح داد از گرسنگي بميرد ولي چشمش به رها نخورد. حداقل نه به اين زودي ! عصر هم زودتر از بقيه وسايلش را جمع و جور کرد و بيرون زد. اما از شانس خوبش رها جلوي آسانسور ايستاده بود. در حاليکه يک دستش را با ژستي جالب در جيب شلوارش فرو برده بود با پاي چپش روي زمين ضرب گرفته بود. با صداي پاي پرستو به طرفش چرخيد و مچ پرستو که مي خواست به صورت کاملا ناشيانه عقب گرد کند و برگردد را گرفت. از قيافه و حالت ايستادن پرستو که چيزي ما بين عقب عقب رفتن و ايستادن بود خنده اش گرفت. صورت پرستو سرخ و چشمانش گشاد شده بود. رها براي اينکه بيشتر از اين او را شرمنده نکند سرش را پايين انداخت. در همين لحظه آسانسور هم رسيد. رها در را باز کرد و کنار ايستاد و مودبانه به پرستو تعارف کرد. پرستو خيلي دلش مي خواست که مي توانست چيزي را بهانه کند و با رها سوار اسانسور نشود. اما خوب اين هم شدني نبود. موقعييتي که برايشان پيش آمده بود تقصير هيچ کدامشان نبود. اما هر دو نفرشان را معذب و ناراحت کرده بود. سوار شد و زير چشمي به رها نگاه کرد. هر لحظه مي ترسيد که رها حرفي بزند. ولي رها جنتلمن تر از اين حرف ها بود که حتي به روي خودش بياورد. حتي به پرستو نگاه هم نکرد. بعد هم خداحافظي سردي کرد و سوار ماشين شد و رفت.

صبح روز جمعه بود و پرستو از صبح برنامه ريزي کرده بود تا به کارهاي عقب مانده اش رسيدگي کند. بايد درس مي خواند. تعدادي از کارهاي هنرستان مانده بود که بايد دوخت شان را کامل ميکرد. بايد بذر گل هايي را که از رامسر با خودش آورده بود را ميکاشت. اگر ديرتر اين کار را ميکرد گل ها ديگر براي عيد گل نميدادند. همين طور دستور پخت يک نوع شيريني گردويي بود که ظاهري خيلي اشتها بر انگيز داشت و از اينترنت پيدا کرده بود.

اول به سراغ کارهاي هنرستان رفت. آنها از همه واجب تر بودند. بعد از آن به سراغ گلخانه رفت. اما هنوز دستکش هاي باغباني اش را دست نکرده بود که تلفن زنگ خورد. شماره نا آشنا بود .

_بله بفرماييد؟

_پرستو ؟

_بله. شما ؟

_رها هستم.

_سلام. حالتون چطوره ؟

اما رها به جاي جواب آن چنان عصبي سر کسي فرياد کشيد که پرستو از جا پريد. تا به حال اين روي رها را نديده بود.

_ چي چرت و پرت ميگي تو ؟ فريد اماني که اگر باد به گوشش برسونه طرحو رو هوا زده. اون وقت فقط بشين ببين. من پدر تو يکي رو در ميارم. آخه مرتيکه .......

و تماس قطع شد. پرستو هاج و واج به گوشي درون دستش زل زده بود. چه خبر شده بود ؟ ظاهرا آن قدر اوضاع قمر در عقرب بود که رها اصلا فراموش کرده بود که با پرستو صحبت ميکرده است. موضوعي آن چنان مهم ، که رهاي آرام و خونسرد را آن قدر عصبي کرده بود. دوباره گوشي زنگ خورد.

_ الو پرستو هستي ؟

_بله. گوشي دستمه چي شده ؟

_شوي لباس جلو افتاده، اسپانسرمون ميگه اگر کاراشو تا دو روز ديگه تحويل نديم نميذاره تو شوي لباس اين فصل باشيم. شرکت هواپيمايي...که طرح لباس مهموندارهاش رو زديم هم طرحمونو رد کرده ، ميگه طرح متناسب با شوونات اسلامي نيست. سعيد هم ديشب تو حمام خورده زمين پاش شکسته. ديگه چي ميخواي؟ باز هم بگم ؟!!

پرستو خشکش زد. به ياد طرح شرکت هواپيمايي...افتاد. طفلک رها خودش طرح ها را زده بود و الحق و الانصاف هم که طرح هاي فوق العاده ايي شده بودند و حالا....

_ ميتوني خودتو برسوني ؟ بايد کارهاي اين مرتيکه مرادي رو تا پس فردا تحويل بديم.

پرستو به ساعتش نگاه کرد و گفت :

_من تا يک ساعت ديگه اونجام .

_ با شاهين مياي ؟

_نه تنهام. همه رامسر موندن.

رها با تعجب گفت :

_يعني الان تنهايي ؟ از کي تا حالا ؟

_ از پريشب تا حالا. چطور ؟

_ هيچي. پس به نيما ميگم بياد دنبالت. خونشون همون طرفاي شماست.

_باشه مرسي.

وسايلش را همان جا گذاشت و به داخل برگشت. به سرعت آماده شد. تقريبا پانزده دقيقه بعد نيما به سراغش آمد و با هم کارگاه رفتند .

رها عصبي و کلافه بود. راه ميرفت. سيگار ميکشيد. قهوه ميخورد و باز هم راه ميرفت !

پرستو تا به حال کارگاه را نديده بود. بر عکس دفتر که بيشتر کارمندان مرد بودند در آنجا تمام دوزندگان زن بودند. پرستو جلو رفت و سلام کرد. رها سيگارش را به دست چپ داد و با دست راستش بازوي پرستو را گرفت و رو به نيما گفت :

_ سريع ميري دفتر. تمام وسايل طراحيه منو مياري. شماره محمد رو هم اونقدر ميگيري تا جواب بده .

نيما نيشخندي زد و با شيطنت گفت :

_ديگه چي کار اون شاه دوماد داري ؟ بذار عشقشو بکنه بچه !

پرستو با تعجب به رها و بعد به نيما نگاه کرد و با کنجکاوي گفت :

_مگه محمد ازدواج کرد؟

نيما غش غش خنديد و رها هم يک چشم غره اساسي به او رفت و با عصبانيت گفت :

_لا الاهه اله..... برو به کارت برس بچه پرو

نيما در حاليکه هم چنان ميخنديد به پرستو که گيج مات بود نگاه کرد و چشمکي زد و رفت. پرستو به رها نگاه کرد و دوباره سوالش را تکرار کرد. رها در حاليکه که خنده اش را کنترل کرده بود پرستو را به سمت چرخ خياطي ها برد .

_بيا تو هم حالا گير دادي.

بعد به پرستو که هنوز گيج بود نگاه کرد و خنديد. ميترسيد که به محض ديدن محمد اين سوال را از خودش هم پرسد. بنابراين مختصر و سر بسته گفت :

_ ديشب با دوست دخترش بود !

پرستو چند لحظه همان طور گيج و مات به رها نگاه کرد و بعد به قول معروف دو ريالي اش افتاد. صورتش از خجالت سرخ شد ولي به روي خودش نياورد و گفت:

_خوب حالا من بايد چي کار کنم ؟

رها هم جدي شد و پرسيد :

_کار خودتو تا چه حدي جلو بردي ؟

_لباس نيما تمومه. فقط يه سري خورده کاري داره. ولي کار سعيد رو هنوز دست نگرفتم.

رها سري را تکان داد و گفت:

_ خب! سعيد رو که ديگه نميتوني باهاش کار کني، بايد يکي ديگه برات پيدا کنم

بعد بازوي پرستو را گرفت و گفت :

_تو دوخت کمک ميکني يا طرح ميزني ؟

_مشکلي نيست کار دوخت انجام ميدم. بعد ميام کمکت ...

مکثي کرد و دوباره گفت :

_ ميام کمکتون براي طرح شرکت هواپيمايي .

_با من رسمي نباش. من راحت ترم.

پرستو چشم مودبانه اي گفت و شروع به کار کرد.

گردنش را با دست ماساژ داد و به ساعت نگاه کرد. چشمانش گرد شد. ساعت دو بعداز ظهر بود. يعني چهار ساعت بود که پشت سر هم کار کرده بود. از جا برخواست کش و قوسي به بدنش داد و به اتاق رها رفت.

اتاق پر از دود سيگار بود. رها ورزشکار بود و پرستو هم در اين مدت خيلي کم ديده بود که او سيگار بکشد ولي امروز سيگار را با سيگار آتش زده بود. داخل رفت و پنجره را باز کرد. نگاهي به صورت خسته رها کرد. کتش را در آورده بود و همان طور روي تنها مبل اتاق گلوله کرده و انداخته بود. آستين هاي پيراهنش را تا آرنج تا زده بود و روي طرح خم شده بود .

_خسته شدي بلند شو بقيه اش رو من انجام ميدم.

رها پوفي کرد. عينکش را روي موهايش گذاشت و با کف دست صورتش را ماساژ داد. خيلي خسته بود. مهماني شب قبل و بعد هم ترانه تمام رمقش را برده بود. بلند شد و جايش را به پرستو داد. صندلي آورد و کنارش نشست .

دو ساعتي هم پرستو کار کرد. رها خيلي تعجب ميکرد وقتي ميديد که پرستو تا چه حد با دختر هايي که اطرافش بودند تفاوت داشت. دخترهايي که از لحاظ سني همه شان از پرستو بزرگ تر بودند ولي اين پختگي که در رفتار پرستو بود در رفتار هيچ کدام از آنها به چشم نميخورد. ميديد که او قبل از گفتن هر ايده و نظري روي آن فکر ميکند و حتي در صورت رد نظرش از طرف رها جوش نمي آورد و يا لجبازي نمي کند. هر لحظه که ميگذشت رها از اين که به او پيشنهاد کار داده بود راضي تر ميشد.

پرستو که براي راحتي شالش را در آورده بود با خستگي به دنبال مداد طراحيش ميگشت. رها که قهوه فوري درست ميکرد به او که مثل مرغ به دور خودش مي چرخيد نگاه کرد و با خنده گفت:

_ اوني که دنبالشي پشت گوشته !

پرستو دست برد پشت گوشش و مداد را بر داشت و گفت :

_من ميگم بيا به جاي مانتو و شلوار، کت و دامن ماکسي بلند باشه. هان ؟نظرت چيه ؟

رها سيگاري آتش زد و گفت :

_ ماکسي ؟ نه چه کاريه؟ ميني که بهتره!!

بعد دستي سر شانه پرستو زد و با خنده گفت :

_پا شو پَپَر خانوم، که داري حسابي گيج ميزني. من ميگم نره تو ميگي بدوش که ماده است. همون طرح قبلي که فقط يه کراوات ناقابل داشت رد کردن. اگه که اين طرح رو براشون ببرم که با همين مي کوبن تو مخم !!

پرستو خنديد. برايش جالب بود. کسي تا به حال او را پَپَر صدا نکرده بود .

_ باشه. مانتو کوتاه تا زانو ، کمرتنگ و ساسون دار. يه يقه آرشال بهش ميديم و از يه رنگ ديگه خرجش ميکنيم. از همون رنگ هم تو مقنعه هاشون کار ميکنيم و تو کلاهاشون. چطوره ؟

رها لب هايش را به طور فريبنده اي جلو آورد و گفت :

_يکم نو آوري بيشتر ميخوام .

_من ديگه مغزم نميکشه !

رها خنديد و گفت :

_هيچ وقت طرح زنونه نزن باشه ؟

تا شب کار کردند. طرح زدند. بحث کردند. پاره کردند. دور ريختند. محمد هم همراه شان شد. تا عاقبت تقريبا ساعت ده به يک توافق نسبي رسيدند. مانتو کوتاه پشت چاک دار که دو ساسون از جلو و دو ساسون از پشت مي خورد. طرح دور سر آستين ها هماهنگ با طرح دور يقه و روي مقنعه و دور کلاه بود. روي يقه را طوري کار کردند که در نگاه اول شبيه به کراوات بود. روي هم رفته کاري ساده و در عين حال همه چيز تمامي بود.

رها وسايل را جمع کرد و گفت :

_ بيا پرستو اين سوويچ. برو تو ماشين تا من بيام

_ خودم ميرم يه آژانس برام بگيري کافيه. شما خسته ايي .

رها اخم کرد و گفت :

_ديگه چي ؟

جمعه بود و خيابان ها خلوت، خيلي زود رسيدند.

جلوي در خانه رها نگه داشت و به پرستو که از شدت خستگي روي صندلي ولو شده بود، نگاه کرد و گفت :

_ فردا هم هستي ؟

کلاس داشت اما نتوانست بگوييد نه. به هر حال احساس ميکرد که رها به گردنش حق دارد .

_بله ميام.

_ خوبه. فکر نمي کردم که تا اين حد کمک حال باشي !

بعد دستش را براي خداحافظي جلو برد و گفت :

_برو استراحت کن داري وا ميري ! فردا ساعت هشت حاضر باش نيما مياد دنبالت.

نگاهي به چراغ هاي خاموش خانه کرد و با دلسوزي گفت:

_ تنها نمي ترسي ؟

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_نه مشکلي ندارم. شب بخير

از ماشين پياده شد و براي رها که ايستاده بود تا او به داخل برود دست تکان داد و رفت .

همان طور ايستاده و بدون آنکه مانتو اش را در بياورد ظرف لوبيا پلوي روز قبل را از يخچال بيرون آورد و سرد سرد خورد. بعد لباس هايش را در آورد و به حمام رفت. زير دوش به حرف رها فکر کرد «تنها نمي ترسي ؟»

کوچک تر که بود خيلي از تنهايي ميترسيد. سودي آن چنان با حرف هايش او را ترسانده بود که گاهي فکر ميکرد عوارضش هنوز با اوست. گاهي هنوز هم در تاريکي و تنهايي صداهايي ميشنيد که خودش هم ميدانست منشا اش فقط وهم و خيال است. اما حرف هاي سودي راجع به جن و پري و ارواح و اشباح سرگردان آن چنان در فانتزي پر قدرت زمان بچگي او رسوخ کرده بود که حتي بزرگ شدن و ذهن منطقي اش هم نتوانسته بود آن را به طور کامل از بين ببرد.

به محض بزرگ تر شدن و مخصوصا با فوت پدرش متوجه شد که خانواده اش مثل خانواده هاي دوستان اش نيستند... مادرش تمام مدت به فکر خوش گذراني هاي آن چناني خودش بود ..شاهين با وجود آنکه مي خواست جاي پدرشان را پر کند اما خب او هم درس و دل مشغولي هاي خودش را داشت ..سودي هم که البته حسابش از همه سوا بود . به نظر ميرسيد که به او تکليف شده است نگذارد آب خوش از گلويي پرستو پايين برود... و الحق هم که چه قدر خوب از عهده ي اين تکليف بر مي آمد !!

بنابراين پرستو فهميد که در اين دنيا فقط و فقط بايد به خودش تکيه کند و از همان موقع ها بود که تصميم گرفت مستقل باشد و روي پاي خودش بياستد. و خب مي توان گفت تا حدودي موفق هم بود. بدون در نظر گرفتن اينکه کمي خجالتي ، گوشه گير و ترسو بود تقريبا دختر موفق و مستقلي بود. البته نمي توانست وجود سياوش را ناديده بگيرد. عموي جوان و دوست داشتني اش که فقط پانزده سال با او اختلاف سن داشت تکيه گاه محکمي برايش محسوب ميشد. همراه با اين نکته بسيار مثبت که تنها کسي بود که سودي کمي از او حساب مي برد. گاهي فکر ميکرد که خانواده هاي معمولي چطور زندگي هايي دارند ؟ و هميشه رويايش ازدواج همراه با بچه و خوشبختي بود. فکر ميکرد که «ازدواج مي کنم بچه دار ميشم و يه خانواده شلوغ تشکيل ميدم.» روياي که هنوز هم گاهي به آن فکر ميکرد.

از زير دوش بيرون آمد. کمي خستگي اش در رفته بود. نگاهي به ساعت کرد دوازده نيمه شب بود. از خير زنگ زدن به زهرا دوستش گذشت و فقط يک اس ام اس داد که فردا نمي تواند بيايد و صبح زود به خانه شان ميرود و کارهايش را به او مي دهد تا به جايش سر کلاس ببرد .

موهايش را خشک کرد. دندان هايش را مسواک زد و با سه شماره بيهوش شد .

با صداي آلارم گوشي از جا پريد و گيج و منگ در حاليکه زمان و مکانش را گم کرده بود چند ثانيه صبر کرد تا به قول شاهين ويندوزاش بالا بيايد ! بعد به سرعت از جا بلند شد و دست و صورتش را شست و بدون صبحانه حاضر شد. کارهاي هنرستانش را در يک کيسه جدا گانه گذاشت و با صداي ميس کال نيما از در خانه بيرون زد.

رها به او که موهاي فرفريش از زير شال بيرون زده و نا مرتب شده بود نگاه کرد. به روي چرخ خياطي خم شده بود و با دقت کارش را انجام ميداد. اين دختر برايش جالب شده بود با آنکه آن زيبايي افسانه اي که رها هميشه به دنبالش بود و دوست دختر هايش را از بين بهترين ها و زيباترين ها انتخاب ميکرد را نداشت. ولي خب يک جورهايي با نمک بود و به دلش مي نشست. مخصوصا رفتار و حرکاتش. آرام و متين بود. و واقعا رها در عجب بود که با وجود آن مادري که در همان جلسه اول در رامسر به او نخ ميداد اين دختر چطور با اين شخصييت بزرگ شده است ؟ در تمام اين چند مدت با وجود آن همه پسر جوان و جذابي که با آنها کار ميکرد منتظر بود تا يک چيزي مثل مادرش را از او ببيند ولي نشد. برايش جالب بود. پرستو با همه آنها حرف ميزد. شوخي ميکرد و ميخنديد ولي کاملا بي منظور. هميشه سرش به کار خودش بود و از حد و حدود خودش تجاوز نميکرد و هر روز که مي گذشت رها از به کار گرفتن او راضي تر ميشد .

بالاي سرش رفت و همان طور که به دوخت تميز و ماهرانه ي او نگاه ميکرد گفت :

_نتونستم کسي رو به جاي سعيد واست پيدا کنم. خودت کسي رو سراغ نداري ؟

پرستو با تعجب نگاهش کرد. واقعا رها چه فکري کرده بود ؟ که او ليستي از مردان جذاب که همه شان مدل هستند و حتما هم فيت نس کار کردند را دارد ؟!!

_فقط سياوش و شاهين. که قطعا هيچ کدوم به درد اين کار نمي خورن.

رها به چشمانش زل زد و سرش را تکان داد .

_باشه به کارت برس خودم يه کاريش ميکنم .

تا ظهر با چند تا آژانس مدلينگ تماس گرفت. ولي نتوانست کسي را پيدا کند. هفته ديگر شوي لباس بود و طبيعتا همه مدل ها جذب کار شده بودند. همان طور که خودش يک سري از بهترين و تاپ ترين مدل ها را به کار گرفته بود.

ميتوانست طرح پرستو را به يکي از مدل هاي پر آوازه خودش واگذار کند. اما کمي دو دل بود و ميترسيد. درست بود که طرح هاي پرستو را از همه نظر پسنديده بود ولي پوشاندن آن به تن يکي از مطرح ترين مدل هايش که هميشه کار او را نمايش ميدهد ريسک بزرگي بود. چون کار او را تحت شعاع قرار ميداد. امکان اينکه فقط يک درصد از داوران و يا اسپانسرها طرح پرستو را به جاي طرح او بگيرند و از بد حادثه هم از آن طرح خوششان نيايد تمام زحمات او را به باد ميداد. ميدانست که بدجنسي است اما چاره اي نبود. تجارت من بميرم تو بميري حالي اش نبود .

ساعت دو بود که ضربه اي به در خورد و پرستو در حاليکه چند دست لباس در دست راست و يک دست لباس دوخته شده و کامل شرکت هواپيمايي به دست چپش گرفته بود ، هن هن کنان داخل شد و در را با پايش بست. رنگش به شدت پريده بود. خسته و گرسنه بود. صبح که صبحانه نخورده بود و براي ناهار هم دير رفته بود و غذا تمام شده بود. ظاهرا آبدارچي که فکر کرده بوده است همه خورده اند و غذا اضافه آمده است. آن را به يکي از خانوم هاي چرخکار که ظاهرا نياز مند هم بوده است بخشيده بود و پرستو هم خجالت کشيده بود که بگويد غذا مال او بوده و يا حداقل سفارش غذاي دوباره را بدهد .

رها که چشمش به لباس ها افتاده بود ،بي اعتنا به پرستو که بي حال روي مبل افتاده بود به سراغ کارها رفت. زير و رويشان کرد و با دقت به لبه ها و دوخت ها نگاه کرد. عالي بود. هم دوخت و هم برش بي نقص بود.

_ عاليه پَپَر کار...

حرفش را قطع کرد

_اِ. تو چرا اين طوري شدي ؟

_خوبم. يه کم خستم .

_بشين بگم کيک و قهوه بيارن.

_کيک نداريم تموم شده.

رها موشکافانه نگاهش کرد و يک دفعه و با حالتي مچ گيرانه گفت :

_ تو ناهار نخوردي ؟

پرستو که فکر نميکرد رها بفهمد از خجالت سرخ شد .

_هان ؟ نه خوردم .

_دروغ ؟ اون هم به بزرگتر از خودت ؟ چرا نخوردي ؟

پرستو که هر لحظه خجالت زده تر ميشد انکار کرد که ناهار خورده است !!

رها هم ديگر حرفي نزد و بلند شد. لباس شرکت هواپيمايي را برداشت. زير بازوي پرستو را گرفت و او را بلند کرد و گفت :

_شالتو مرتب کن اينو با هم ببريم تحويل بديم

پرستو مطيعانه شالش را مرتب کرد و به دنبال رها رفت. دلش ميخواست ميتوانست چيزي را بهانه ميکرد و بعد از رفتن رها به ساندويچي سر خيابان ميرفت و چيزي ميخورد !

اما وقتي که رها جايي نگه داشت و رفت برايش ساندويج گرفت دلش ميخواست همان جا ميپريد و رها را يک ماچ آبدار ميکرد. رها دقيقا به وسط هدف زده بود .

_ بخور تا من برگردم

طرح شان اين بار تاييد شده بود و رها خوش و خرم با يک قرارداد فوق العاده توپ برگشت. قراردادي شامل دوخت لباس مهماندارهاي خانوم شهرهاي بندرعباس و اهواز.

خيلي خسته بود. و از رها خواست تا اگر ميشود امروز را زودتر به خانه برود. رها هم که مست خوشي قرار دادش بود قبول کرد و او را به خانه رساند.

***

تمام دو روز بعد را رها به اين فکر کرد که چه کار ميتواند براي پرستو بکند. دلش نمي آمد که نا اميدش کند. آن هم بعد از آن همه زحمتي که براي طرح هايش کشيده بود. در ضمن نمي توانست ريسک کند و يکي از مدل هاي ثابت خودش را کانديد کند. شکستن بي موقع پاي سعيد همه چيز را به هم ريخته بود .

به اتاق پرستو رفت. بعد تحويل دادن کارهاي آقاي مرادي اسپانسر شان کمي از آن بار فشار کاري بر روي دوششان کمتر شده بود و حالا پرستو بيشتر به طرح خودش ميرسيد و رها ميديد که او حتي با سرسختي طرح زنانه هم کار ميکند !

پرستو طبق معمول شالش بر روي شانه افتاده بود. با عجله شال را روي سرش کشيد. رها خنده اش گرفت اين دختر زيادي مطيع و حرف گوش کن بود ! يک بار رها گوش زد کرده بود که در محيط کار حواسش به حجابش باشد. چون اگر از اماکن يا اتحاديه براي بازديد بيايند دردسرساز مي شود. و حالا با اين کار او خنده اش گرفت. پرستو به احترامش ايستاد. هر چه قدر که بيشتر با او آشنا ميشد بيشتر به اين شک مي کرد که او اصلا دختر آن مادر باشد !!

_چطوري ؟

_ مرسي به لطف شما !

پرستو اين پا و آن پا کرد. خجالت ميکشيد که بپرسد تکليف طرحي که براي سعيد پا شکسته زده است چه ميشود ؟

_ رها ؟ وقت داري لباس نيما رو پرو کنم ببيني ؟

رها که ميدانست درد پرستو چيست سرش را تکان داد. پرستو هم رفت و نيما را صدا کرد تا لباس ها را پرو کند .

لباس اول هيچ مشکلي نداشت ولي لباس دوم روي سر شانه هايش کار داشت. پرستو چهار پايه کوچکي آورد زير پايش گذاشت تا قدش به نيما برسد. نيما خنديد و گفت :

_ خاله ريزه و متر سحر آميز !

_ تقصير من چيه که شماها همتون قدتون يک متر و نوده

با احتياط قسمت سر شانه را که افتاده بود ، تو گذاشت و با سوزن ته گرد ثابت کرد. رو به رها کرد و گفت :

_ به نظرت يقه يه کم پهن تر بشه بهتر نيست؟ مي خوام يقه از زير جليقه بيرون بزنه.

رها به عادت هميشه موقع فکر کردن لبانش را کمي جلو داد و چشمانش را تنگ کرد .

_ خوبه طرح دومت عاليه. پهن ترش کن. فکر کنم خوب بشه.

به پرستو که خوشحال از تعريفش روي يقه نيما علامت گذاري ميکرد نگاه کرد. خودش هم ناراحت بود ولي نمي توانست کاري بکند .

_ اِم .. پرستو ؟

_ بله ؟

يا حالا يا هيچ وقت. تا به حال از اينکه بخواهد جواب رد به دختري بدهد آن قدر عصبي نشده بود. ولي خوب پرستو دختر سليطه اي نبود شايد همين آرامش و متانت او باعث شده بود که تا به آن لحظه دست نگه دارد.

_ من نتو نستم يه مدل خوب پيدا کنم. مجبوري کار سعيد رو کنسل کني.

به جاي هر جوابي صداي آخ ضعيف پرستو شنيده شد ! انگشت اشاره اش را به دهان برد و مک زد. به رها نگاه کرد چه مي توانست بگويد ؟ درست بود که سر اين طرح خيلي زحمت کشيده بود، اما دست زور که بالاي سر رها نداشت. به نظرش رها تا همين جا هم لطف زيادي در حقش کرده بود. ولي خب او شوکه شده بود. عادت بدي که از بچگي با بود. وقتي از چيزي يا کسي ناراحت ميشد يا از چيزي ميترسيد عکس العملش مثل بقيه آدم ها عصبانيت و گريه نبود. تا چند لحظه گيج و منگ مي ماند !

خودش را جمع و جور کرد و گفت :

_ باشه. اشکال نداره. ايشالا کار بعدي.

رها انتظار هر جوابي را داشت الا اين يکي. ترانه دوست دخترش يکي از زيبا ترين دختر هايي بود که در تمام عمرش ديده بود. ولي وقتي چيزي باب ميلش نبود تبديل به يک هالک واقعي ميشد !!

نيما که دلش براي پرستو سوخته بود به رها گفت :

_ چرا خودت مدلش نميشي ؟

رها چپ چپ نگاهش کرد. همين اش مانده بود که مردم بگويند رها کبيري با آن اِهن و تُلوپ اش رفته مدل طراح تازه کارش شده است !

پرستو که نگاه چپ چپ رها را ديده بود با خجالت تاکيد کرد که اصلا ناراحت نشده است.

کار يقه ي نيما را تا عصر آن روز تمام کرد. ديگر کاري نمانده بود. با کنسل شدن طرح سعيد کار ديگري نداشت و از رها خواست تا چند روز مانده به شو را به رامسر برود. درست بود که مادرش رگ و ريشه اي از سيب زميني داشت ولي او دل تنگ شده بود. مخصوصا دل تنگ سياوش که هر روز زنگ ميزد و احوالش را مي پرسيد. دلش مي خواست هوا کمي از آن آلودگي وحشتناکي که به مرز هشدار رسيده بود بهتر ميشد تا سياوش مي توانست به تهران برگردد. آسم شديدش با آن وارونگي هوا خطرناک بود و کارش را به بيمارستان کشانده بود. بنابراين عصر همان روز از رها و بقيه خداحافظي کرد و با آقاي اسلامي به رامسر رفت.

در حاليکه با عشق و علاقه به گل هاي درون گلخانه رسيدگي ميکرد، زير لب آهنگ گل گلدون سيمين غانم را زمزمه ميکرد. آهنگ هاي قديمي را ترجيح ميداد. درست بر عکس شهناز که خواننده هاي جديد را ترجيح ميداد. گاهي فکر ميکرد که جاي او و مادرش عوض شده است !!

به رامسر که رسيد صف طويلي از استقبال کننده گانش جلوي ويلا تشکيل شده بود! شهناز با ملک جون و يکي ديگر از دوستانش به گرگان رفته بود. شاهين و سياوش هم ظاهرا به جشن پارتي يکي از دوستان خودشان رفته بودند.

تمام آن چند روز را هم تنها گذراند. شاهين به تهران برگشت. شهناز هم که اصلا برنگشت. گاهي با سياوش حرف ميزد. سياوش از کارش و رها مي پرسيد. خب او بيشتر به خاطر سياوش آمده بود که تقريبا تمام وقتش را با سياوش گذراند.

_ سياوش ميگه که شيريني هاي خوش مزه ايي که رو ميزه دست پخت توهه.

پرستو آن چنان از جا پريد که خاک بيلچه ي کوچکي که دستش بود به هوا پرت شد و روي شلوارش ريخت .

رها بود. که با چهره ايي از هميشه جذاب تر پشت سرش ايستاده بود. يک شلوار جين تنگ و چسبان همراه با تي شرتي ساده تنگ و سه دکمه پوشيده بود. تيپ ساده اي بود و لي به تن رها اصلا ساده نبود. مثل اين بود که همين حالا از جلد يک مجله مد بيرون آمده است! موهايش را بر خلاف هميشه که ساده بود، فشن درست کرده بود و در پيشاني اش ريخته بود. و ته ريش نا منظمش چهره اش را خشن تر و مردانه تر کرده بود.

به پرستو که رنگش از ترس پريده بود خنديد. رها کم مي خنديد ولي خنده اش بسيار با نمک و مردانه بود.

_ ترسوندي منو ..

از جا برخواست و خاک روي شلوارش را تکان داد و دستکش باغباني اش را درآورد و با دست موهاي فرفريش را از روي صورتش کنار زد و کمي مرتب کرد.

_ چه خبر؟ شما؟ اينجا؟

با رها که دستش را به سمتش دراز کرده بود، دست داد و ادامه داد:

_ خيلي خوش آمدي !

_ با محمد هستم. گفتم يه سري هم به شماها بزنم.

_ کار خوبي کردي. پس محمد کو؟

_ ويلا موند.

_ پس چرا نيومد؟

_ تنهاي تنها که نيستيم. موند پيش بقيه.

البته منظور رها از بقيه ترانه و دوست دختر محمد بود !

رها به گلخانه نگاه کرد و با تحسين گفت :

_ اينجا کار خودته ؟

پرستو سرش را تکان داد و خم شد. يک شاخه از رزهاي سرخ و مخملي را چيد و به رها تعارف کرد. رها يک ابرويش را بالا برد و گفت :

_تا حالا از يه دختر گل نگرفته بودم که اونم تکميل شد !!

پرستو خنديد. لحن رها خيلي با مزه بود.

_ بريم تو ويلا. سيا گفت که اينجام ؟

رها گل را بو کرد و گفت :

_چه بي خاصيته. عطر و بو يُخ !!

_ رز پرورشيه. گل محمدي که نيست.

با هم به ويلا رفتند

_ آره. عموت گفت تو گلخونه ايي. من يه ساعتي هست که اومدم. کلي هم از اون شيريني هاي خوشمزه ات خوردم

پرستو خنديد. مردها همه مثل هم هستند.

_ واسه سيا پختم.

_پس به غير از طراحي و مد، هنر هاي ديگه هم داري ؟

سياوش که تلفنش تمام شده بود به آنها پيوست و گفت :

_پرستو يه خانوم خونه واقعيه. کلا به خونه داري و اين جور چيزها علاقه داره.

پرستو به آشپزخانه رفت و قهوه ريخت و دوباره با شيريني آورد و به رها تعارف کرد و رها با حالت خنده داري سه تا شيريني برداشت و گفت:

_ بيچاره شوهر آينده ات. حسابي تپلش ميکني سر يه ماه نشده !

رها کمي ديگر هم نشست و با سياوش راجع به کارش و اسپانسر هايش حرف زد. ولي هر چه تعارف کردند براي شام نماند. تا همان قدر هم ترانه صد و بيست باري تماس گرفته بود که رها همه را ريجکت کرده بود.

با سياوش دست داد و گفت که به شاهين و شهناز خانوم هم سلام برساند. با پرستو دست داد و گفت :

_ تو کي راه ميفتي؟ دير نکني واسه شو.

_نه حواسم هست. گفتم که آقاي اسلامي فردا عصر بياد دنبالم.

سياوش بدون منظور گفت :

_خوب ميخواي با رها برگرد؟

رها که معلوم بود حسابي جا خورده و اصلا با اين حرف راضي نيست. با حالتي کاملا مصنوعي گفت :

_اگر بخواي ميتوني با ما بياي.

پرستو که از اظهار فضل بي موقع سياوش خجالت زده شده بود و در ضمن متوجه تعارف به قول معروف شاه عبدالعظيمي !! رها شده بود، با برافروختگي گفت :

_نه. اصلا! من با آقاي اسلامي راحت ميام.

رها که متوجه خجالت پرستو شده بود. براي لحظه ايي دلش سوخت و اين بار با بي ريايي تعارفش را تکرار کرد :

_من تعارف نميکنم !! اگر دوست داشتي بياي، تا فردا خبرم کن.

بعد هم خداحافظي کرد و رفت.

اطمينان داشت که پرستو زنگ نخواهد زد.

در حقيقت، اگر خودش و محمد تنها بودند. حتما پرستو را با خودشان برميگرداند. ولي با وجود ترانه حوصله اَره دادن و تيشه گرفتن را نداشت!

به ويلاي خودشان برگشت. ترانه با حالتي طلبکارانه جلوي در آمد و با عصبانيت گفت:

_کجا بودي؟

ابروي رها از تعجب بالا رفت. ترانه ديگر شورش را در آورده بود.

_بله ؟!

بله ي رها از صد تا فحش بدتر بود و همين باعث شد که ترانه سريع عقب نشيني کند.

_خوب عزيزم نگرانت شدم.

اما رها که به هيچ وجه قصد کوتاه آمدن را نداشت، باز هم با همان اخم هاي درهم و با سردي هر چه تمام تر به ترانه زل زد. ترانه که خيلي ترسيده بود؛ خودش را لوس کرد و بازوي رها را گرفت و با ناز گفت :

_ خوش اندام من

اما رها بازويش را از دست ترانه بيرون کشيد و با لحن سرد و تهديد کننده گفت :

_ بار آخرت باشه با اين لحن با من حرف ميزني.

بازوي ظريف ترانه را در دست قوي خودش گرفت و فشار داد و با خشم فراوان گفت :

_من به بابام هم جواب پس نميدم چه برسه به تو. شير فهم؟ بار ديگه بلايي به سرت ميارم که مرغاي آسمون برات ختم قران بگيرن. افتاد؟

ترانه که از ترس يک قدم به عقب رفته بود ؛ لب هايش لرزيد و اشکش سرازير شد. براي لحظه اي رها دلش سوخت. خودش هم ميدانست که وقتي عصبي ميشود به قول محمد ديو دو سر ميشود.

_ بيا تو. زر زر نکن عصاب ندارم.

محمد و دوست دخترش مرضيه روي مبل نشسته بودند و مار پله بازي ميکردند !! رها خنده اش گرفت. از مرضيه خوشش مي آمد. دختر بي غل غشي بود. محمد اولين پسري بود که با او دوست شده بود و عاشقانه دوستش داشت. ممکن بود که محمد گاهي شيطنت هايي بکند ولي او خيلي عاشق و وفادار به محمد بود.

_پرستو چطور بود؟

رها چپ چپ به محمد نگاه کرد. به لطف حرف محمد ترانه دوباره شروع ميکرد.

_خوب بود سلام بلند بالا به تو رسوند !!

بعد به مرضيه نگاه کرد که با حرص به محمد گفت :

_اَه ...محمد تقلب نکن ديگه !

محمد خنديد و هر دو ابرويش را هم زمان بالا برد و از جا برخواست و به طرف رها رفت و آهسته گفت :

_چاه مکن بهر کسي!

_چاه کدومه بابا؟ با اين سيب زميني (اشاره به مرضيه کرد و ادامه داد) من اگه واسه تو خندق بلا هم بکنم افاقه نميکنه !!

محمد غش غش خنديد و گفت :

_ بده؟ من مي خواستم از دست اين مادر فولاد زره ديو خلاص بشي ؟!!

رها متفکرانه سرش را تکان داد. نميدانست چرا محمد هيچ وقت از ترانه خوشش نيامد. اما اين را ميدانست که ديگر نمي تواند ترانه را تحمل کند.

جريان پيشنهاد سياوش و سرخ و سفيد شدن پرستو را تعريف کرد و محمد خيلي جدي گفت که پيشنهاد خوبي است.

_چي ميگي تو؟ با ماشين خودت مياريش که تز ميدي؟ با ماشين من که نميتونه بياد .

_چرا اون وقت؟ ترانه خانوم جاشون تنگ ميشه؟

_ لاالاهه الا...گور باباي ترانه و بزا پس اندازش. من نمي خوام بحث و درگيري پيش بياد. وگرنه حال اين يکي رو که تهران رسيديم گرفتم. نمي خوام اين حرفي بزنه که پرستو ناراحت بشه. ديديش که زبون نداره حرف بزنه چه برسه به جواب. دو تا تيکه ترانه بندازه پرستو ناک اوت شده. بعد باز من بايد دخالت کنم. منم حقيقتا عصاب مصاب يُخ!

محمد نيش خندي زد و گفت :

_خب ردش کن تا بره اين سرطانو (با ابرو به ترانه اشاره کرد ) خيلي دل خسته شي؟

_تو فکرشم. تازگي ها يه چيزايي هم ازش شنيدم.

_ هه! تازه شنيدي ؟

به محمد نگاه کرد. چشمانش را تنگ کرد.

_تو کي شنيدي ؟

_بيخيال. تهران رسيدي ردش کن بره.

مرضيه صدايش کرد.

_ با پرستو هم تماس ميگيرم با ماشين خودم ميبرمش. مرضي مشکلي نداره .

سيگاري آتش زد و روي مبل لم داد و به حرف محمد فکر کرد «تازه شنيدي ؟»

به ترانه نگاه کرد. که با طنازي هرچه تمام تر داشت با موبايلش حرف ميزد .ناخوداگاه او را با پرستو مقايسه کرد. زيبايي که ترانه داشت پرستو نداشت. پرستو دختر زشت يا حتي معمولي هم نبود. زيبا بود ولي به نظرش بيشتر با نمک و تو دل برو بود يک جور زيبايي معصومانه.

ولي اخلاق آرام و متينش چيزي بود که نظر رها را خيلي به خودش جلب کرده بود.

دوباره به ترانه نگاه کرد. که هنوز هم غش غش خنده و ناز و ادا بود.

عصبي شد. طرز حرف زدنش کاملا مشخص ميکرد که مخاطبش بر خلاف ادعاي خودش يک دختر نيست.

«فکر ميکنه من خرم! يه ترانه ايي بسازم که صد تا ترانه از کنارش بزنه بيرون»

عصبي بلند شد و به طبقه بالا رفت. رفت دوش بگيرد تا بلکه آرام شود و همان جا نزند ترانه را از خانه بيرون کند. رها هر کاري ميکرد نا مردي در ذاتش نبود براي همين دست نگه داشته بود تا تهران تکليف ترانه را معلوم کند .

*****

پرستو با بلاتکليفي روي پله هاي ورودي ويلا نشسته بود و هر دو دقيقه يکبار ساعتش را نگاه ميکرد. شب قبل محمد تماس گرفته بود و با اصرار فراوان خواسته بود که با آنها به تهران برگردد. پرستو با اين که راضي نبود اما خجالت کشيد که جواب نه به محمد بدهد و حالا خيلي ناراحت و معذب بود. با زنگ در بيرون رفت. دو تا ماشين دم در بود. کنار محمد يک دختر جوان بود. کنار رها هم که بالاتر پارک کرده بود کسي نشسته بود ولي به علت دودي بودي شيشه معلوم نبود که زن است يا مرد. رها از ماشين پياده شد و با پرستو سلام و احوال پرسي کرد. پرستو هم براي اينکه مزاحم محمد نشود، در عقب ماشين رها را باز کرد. ولي چشمش به دختر جواني افتاد که خيلي زيبا و خيلي عصبي بود. ناخود اگاه به ياد سودي افتاد. شباهت کمي به سودي داشت. ولي اگر مي خواست منصفانه قضاوت کند. سودي خيلي زيبا تر از اين دختر بود !

ترانه چرخيد و با غضب به پرستو نگاه کرد و گفت:

_ببينم. شما ميخواي با ما بياي ؟

پرستو در حاليکه از شدت خجالت تا بناگوش قرمز شده بود، با گيجي به رها که ظاهرا چيزي به نقطه جوشش نمانده بود نگاه کرد . تا رها خواست دهان باز کند و به حساب ترانه برسد، محمد پياده شد و پرستو را به ماشين خودش برد.

پرستو که احساس بدي داشت، به محمد که دستش را گرفته بود و به طرف ماشين ميبرد گفت :

_ محمد من مزاحم نميشم به خدا خودم برم راحت ترم.

_ بيا ببينم. چه لوسه! اصلا حرفشم نزن

دختر جواني که با محمد بود پياده شد. «يا خدا. اين يکي فکر کنم بخوابونه تو گوشم !»

اما دختر جلو آمد و با خوش رويي سلام و احوال پرسي کرد.

_ سلام من مرضيه ام.

پرستو دستش را فشرد و با کم رويي گفت :

_پرستو فتوحي.

_بيا. محمد خيلي از کارت تعريف ميکنه

بعد پشت چشمي به طرف ماشين رها آمد و گفت :

_کار به کار ترانه نداشته باش. شعور درستو درموني که نداره. فکر ميکنه آسمون سوراخ شده، فقط اين با اون قيافه عين اِشکنه شب مونده اش افتاده پايين !!

پرستو هر چه کرد نتوانست جلوي خنده اش را بگيرد. تشبيه بسيار ناجوانمردانه ايي بود !

_به نظرم خيلي خوشکله.

مرضيه چشمانش را به نشانه نارضايتي چرخي داد و گفت:

_ اخلاقش افتضاحه!

_دوست دختر رهاست؟

مرضيه سرش را تکان داد. محمد با مهرباني دست مرضيه را گرفت و پشتش را بوسيد و گفت:

_اين مرضي خانوم هم عشقه منه.

مرضيه هم عاشقانه نگاهش کرد. پرستو فکر کرد اين همان دوست دختري است که آن روز نيما به آن اشاره ميکرد؟ به مرضيه نمي خورد دختري باشد که اهل اين جور روابط باشد. به نظر متين و خانوم ميامد.

کمي که گذشت با مرضيه صميمي تر شد. خصوصيات اخلاقيش تقريبا مثل خودش بود. زياد شر و شيطان نبود. اما به ساکتي و آرامي او هم نبود. در کل هم صحبت خوبي بود.

براي ناهار جايي نگه داشتند. پرستو ظرفي از آن شيريني هايي که رها آن روز خوشش آمده بود، از ساکي که خوراکي و چاي در آن داشت درآورد تا به رها بدهد. آنها در ماشين خورده بودند و اين سهم رها بود.

مرضيه پرستو را بين خودش و محمد نشاند و ترانه که به رها آويزان شده بود، با کنجکاوي پرستو را نگاه کرد. به نظرش حريف قدري نيامد. سليقه رها را ميشناخت. مي دانست که زيبا پسند است. به همين خاطر اين بار با ملايمت بيشتري گفت :

_ شما با رها کار ميکني؟

پرستو با تعجب به ترانه نگاه کرد و سرش را تکان داد.

_بله طرح ميزنم. البته فعلا آزمايشي.

رها با لذت يک شيريني برداشت و خورد.

_ محشره پپر. اگه يه روز خواستي قنادي بزني سرمايه از من. پايه ام

ترانه که دوباره رگ بدجنسيش گرفته بود با ناز و لوندي به رها گفت :

_اون وقت چاق ميشي. منم اصلا شوهر چاق دوست ندارم. گفته باشم.

رها مسخره آميز نگاهش کرد و گفت :

_نه تو رو خدا دوست داشته باش. کي حالا خواسته بياد تو رو بگيره؟

ترانه از خجالت و عصبانيت سرخ شد. ولي حرفي نزد. چون ميدانست حريف زبان رها نميشود و اين طور بدتر ميشود.

پرستو سرش را پايين انداخت. احساس ترانه را درک ميکرد. حس خيلي بدي بود. حسي بود که سودي بارها آن را به او چشانده بود. خجالت زده کردنش جلوي چند نفر. و اين حسي بود که پرستو حتي براي دشمنش هم تجربه اش را نمي خواست.

گاهي فکر ميکرد شايد علت اين همه خجالتي بودن و محتاط بودنش در صحبت کردن عوارض همان خجالت دادنهاي سودي است. اخلاقي که در وجودش ثابت شده بود. براي گفتن چيزي حتي اگر از درست بودنش اطمينان کامل را هم داشت عجله نميکرد و به قول معروف حرف را در دهانش مزه مزه ميکرد.

بعد از غذا راه افتادند. رها تعارف کرد که پرستو با ماشين او بقيه راه را بيايد. ولي پرستو حاضر بود تمام راه را پياده برود، ولي با ترانه در يک ماشين نشيند. با رسيدن به تهران راهشان جدا شد. محمد و مرضيه پرستو را به خانه رساندند و مرضيه با پرستو شماره تلفن ردوبدل کرد !

«واي خدا سفر مارکوپلو بود. ديگه غلط بکنم تا چند هفته آينده رامسر برم !»

در را باز کرد. ولي همان جا خشکش زد. مثل اينکه بمب در خانه منفجر شده بود! «شاهين »دلش ميخواست سر برادرش را بکند.

_رسيدن به خير پوسي کت !

چرخيد و چپ چپ به شاهين که با لباس خانه روي مبل لم داده بود نگاه کرد. شاهين خنده اش گرفت.

_چته چپ چپ نگاه ميکني؟ بيا منو بخور!

پرستو با اخم دوباره نگاهش کرد.

_شاهين خيلي دلم ميخواد بدونم براي يه لحظه واقعا فکر کردي که اين جا خونه است؟ يا نه؟

شاهين با حالت حرص دربياري سرش را به نشانه نفي بالا برد.

_حالا برو يه چيزي درست کن بخوريم. گشنمه !!

پرستو ساکش را به جاي سر شاهين به روي زمين کوبيد.

_سياه بود آقا شاهين!

شاهين خنديد و گفت:

_دلت مياد خيلي هم سفيده.

بعد از جا برخواست و لپ پرستو را کشيد.

_بدو برو. پرو نشو. جون پرستو گشنمه.

دلش سوخت. با وجود خستگي چيزي سر هم بندي کرد و کمي هم به خانه رسيد. بايد زود ميخوابيد. فردا روز پر استرس و پرکاري بود.

****

_محمد بدو يه زنگ بزن به اين مرتيکه ببين کجاست؟

داخل رفت. همه جا شلوغ بود. نيما دم در ايستاده بود. با ديدنش جلو آمد.

_چه قدر دير اومدي؟

پرستو چشم هايش گرد شد. دير؟

_من که مثل هميشه اومدم.

نيما کيسه ايي که دستش بود را گرفت و گفت :

_روزايي که شو داريم زودتر ميايم.

_کسي چيزي به من نگفت

نيما با تعجب نگاهش کرد.

_حالا بيا فعلا. فقط بپا. رها پاچه ميگيره بد رقم !

رها با ديدنش جلو آمد و پرستو قبل از اين که او حرفي بزند، تند تند شروع به توضيح دادن کرد.

_ببخشيد رها؛ ظاهرا من دير اومدم. ولي به خدا من اصلا نميدونستم بايد زود بيام.

آن قدر مظلومانه اينها را گفت که عصبانيت رها فروکش کرد. براي لحظه پرستو به نظرش خيلي شکننده آمد. حتي با وجود اينکه تمام مدت ميخواست به خودش و بقيه ثابت کند که مستقل و قوي است. اما رها روحييه شکننده و ضعيفش را ميتوانست در پس آن نقاب ببيند.

_اشکال نداره حالا. مگه محمد بهت نگفت؟

پرستو سرش را تکان داد. رها بازويش را گرفت و گفت :

_اينجا آماده ميشيم. کمپاني هايي که باهاشون قرار داد داريم، عکسايي که ميخوان رو ميگيرن بعد ميريم واسه شو. تو کارت اينجا نيست ولي اگر ميتوني کمک کن. سليقه ات رو دوست دارم. هر چي به ذهنت ميرسه. ساعت، دستبند، گرنبند، کفش ...... نميدونم. خلاصه هرچي. فقط ميخوام تازه و بکر باشه. بدو برو ببينم چه ميکني؟

سرش را تکان داد و به سمت سالن اجتماعات رفت. مغزش به سرعت شروع به پردازش کرد. طيف رنگها را در ذهنش کنار هم چيد، تا بتواند رنگها را با هم ست کند. با کشيده شدن بازويش سکندري خورد و تعادلش را از دست داد. کسي که بازويش را کشيده بود بغلش کرد تا پخش زمين نشود. قبل از اينکه برگردد، رها را از روي بوي عطر و افتر شيواش شناخت. بوي خوب و ملايم صابون و شامپو در پس زمينه عطر تند و مردانه اش هارموني جالبي را ايجاد ميکرد که پرستو از آن خوشش مي آمد.

_حواست کجاست؟ چند بار صدات کردم نشنيدي !

پرستو خجالت زده به رها نگاه کرد. و شرمگينانه خودش را از بغل او بيرون کشيد.

_ببخشيد! فکر کنم يه کم گيجم. استرس دارم.

رها چند ثانيه به چشمان پرستو زل زد و بعد گفت :

_کسي قرار نيست گازت بگيره! همون کاراي هميشه است. فقط رسمي تر.

بعد کاملا خم شد، تا حرفش تاثير بيشتري بر روي پرستو داشته باشد.

_يه کم آب بخور تا آروم بشي. نميخوام کارو خراب کني. در ضمن صدات کردم، تا بگم روي هر کسي که کار کردي قبلش نشون من ميدي. همين طوري نفرستيشون جلوي دوربين.

_باشه چشم .

_برو ببينم چه ميکني

در سالن هر کسي به کاري مشغول بود. براي محمد دست تکان داد و با آنهايي که ميشناخت سلام و احوال پرسي کرد. از آنهايي که ميشناخت شروع کرد. مدلهاي معروف را ميترسيد که حتي طرفشان برود. چه رسد به اينکه بخواهد اظهار فضل هم بکند!

از نيما شروع کرد. يک دست کت شلوار اسپرت تنش بود. جلو رفت و خوب نگاهش کرد. نيما که سنگيني نگاهش را احساس کرده بود سرش را بالا آورد و با ديدن پرستو چشمکي زد. اما پرستو خيلي جدي جلو رفت. کراوات ها را زيرو رو کرد و يک کراوات نوک مدادي با طرح بته جقه انتخاب کرد.

_سرتو بيار پايين!

نيما با تعجب اطاعت کرد و پرستو با مهارت و سريع کراوات را بست. بعد خم شد و از ميان کفش ها يک کفش نوک باريک چرم مشکي بيرون آورد. کمربندي ستش انتخاب کرد. کمربند را با سرعت برايش بست و جلوي پايش زانو زد.

_تو خم نشو لباست خراب ميشه

کمک کرد تا نيما کفشش را هم به پا کرد. عقب رفت و با دقت به نيما نگاه کرد.

_خوبه! موهاتو چي کار ميخواد بکنه ؟

_موهامو نميدونم. ولي کفش و کراواتمو ميدونم که قرار نبود اين باشه

پرستو سرش را تکان تکان داد و چرخيد تا رها را پيدا کند. گوشه اي ايستاده بود و با محمد بحث ميکرد. دستش را بالا برد تا او را متوجه خودش کند.

_چي شده پپر؟

_اين خوبه ؟

رها با دقت نگاه کرد. خم شد و مارک کفش را نگاه کرد. يکي از کفش هايي بود که قرار بود عکس تبليغش را همان روز بگيرند

رها رو به نيما پرسيد :

_چي قرار بود پات باشه جاي اين ؟

نيما کفش ديگري را نشان داد. پرستو گفت :

_اين طوري از کفش هم ميشه عکس گرفت. با يه تير دو تا نشون !

رها سيگاري در آورد، آتش زد و با تحسين گفت :

_همين خوبه. بگو علي بياد عکس بگيره.

بعد کسي را با تکان دادن دستش صدا کرد. پرستو چشمانش گرد شد. کوروش افخمي بود. يکي از معروف ترين مدل هايي که کارش بين المللي بود. حتي از رها هم معروف تر بود. با بزرگ ترين کمپاني ها همکاري ميکرد و بيشتر مواقع عکسش روي بيلبورد هاي تبليغاتي بود. حتي براي تلويزيون هم آگهي تجاري بازي ميکرد. آهسته با آرنجش به پهلوي رها زد و گفت :

_کوروش افخميه؟

رها با تعجب نگاهش کرد

_آره. چته ؟

پرستو با التماس گفت :

_منو بهش معرفي کن رها. تو رو خدا. خواهش !

حيرت رها بيشتر شد. و در حاليکه جلوي خنده اش را گرفته بود تا براي کوروش سوتفاهم پيش نيايد گفت:

_خيلي خوب تو هم. حالا فکر ميکنه چه مالي هم هست طرف!

کوروش جلو آمد و با رها دست داد و نگاهي گذرا به پرستو کرد. در آن محيط مردانه فقط پرستو و خانوم متقي زن بودند و اين خيلي در چشم بود. کوروش نگاهي به خانوم متقي که آن طرفتر با محمد و يکي از مدلها سرو کله ميزد انداخت.

ولي قبل از آنکه چيزي بپرسد، رها پرستو را معرفي کرد.

_خانوم فتوحي از همکاراي تازه ما هستن. طرح ميزنن.

پرستو با خجالت سرخ و سفيد شد و گفت :

_سلام آقاي افخمي. خوشبختم !

رها به پرستو که خيلي هيجان زده بود نگاه کرد. يک ابرويش را بالا برد و ناخوداگاه بازوي پرستو را گرفت. کوروش با پرستو سلام و احوال پرسي کرد ولي نگاهش به روي دست رها بود که دور بازوي ظريف پرستو قلاب شده بود.

_کوروش لباس بپوش بيا. ديزاين لباس شما با پرستوهه.

بعد رو به پرستو کرد و گفت :

_دو نوع لباس مي پوشه. رسمي و نيمه اسپرت. کارتو کردي، صدام کن تا چک کنم.

بازوي پرستو را رها کرد و به جايش به پشت کوروش زد و روانه اتاق پروو اش کرد.

پرستو داشت به مسعود و سهيل براي ديزاين لباس کمک ميکرد که کسي بيخ گوشش گفت :

_به اين پسره رو ندي ها! رو بدي دنبال آسترش هم مياد !

پرستو که قلقلکش آمده بود. خنديد و سرش را چرخاند تا جواب رها را بدهد. اما آن چنان با آن دو چشم سياه و نافذ رها چشم در چشم شد که براي لحظه اي همه چيز را فراموش کرد. سرخ شد و با زحمت سرش را پايين انداخت.

_باشه

صدايش کمي لرزيد و دعا کرد تا رها متوجه نشده باشد. به سرعت خم شد و بند کفش مسعود را بست و بعد بالاي چهار پايه رفت، تا مشکلي را که يقه لباس داشت درست کند. دعا دعا ميکرد، وقتي که کارش تمام ميشود رها رفته باشد. ولي وقتي ميز را دور زد تا براي سهيل کمربند بياورد، رها را ديد که يک وري روي ميز نشسته بود و با اخم و متفکرانه نگاهش ميکرد. خواست تا بي تفاوت به کارش برسد؛ اما نتوانست. و فقط به طور احمقانه ايي سرخ تر شد. احساس ميکرد که خون تمام بدنش به طرف صورتش هجوم آورده است. سرش را به کار سهيل گرم کرد تا التهاب درونش خاموش شود. با برگشتن کوروش، رها به کنارش آمد و تکان نخورد. دلش ميخواست جيغ بکشد! چند لحظه چشمانش را بست تا بتواند تمرکز کند.

«خيلي خري پرستو خيلي. خيلي. خيلي. چي فکري کردي؟ رها کبيري ؟»

به فکرش دهنه زد. نبايد جلو تر از اين ميرفت. او کم سن بود، اما احمق نبود. در حقيقت حتي از سنش هم پخته تر و عاقل تر بود. ولي حالا ....

کفش قهوه اي مدل کلاسيک و بندي؛ با کمر بند هم رنگ آن را با کت و شلوار قهوايي سوخته ست کرد. به جاي کراوات از دستمال گردن ابريشمي قهوه ايي و شرابي استفاده کرد. ساعتي با بند چرم قهوه ايي به دست کوروش بست و دکمه سردست هايش را مرتب کرد. بعد خم تا بند کفشش را ببندد. کوروش خواست تا مانع شود؛ ولي پرستو گفت که لباسش خراب ميشود. کوروش هم خنديد و به شوخي گفت :

_چه حس خوبيه که يه خانوم خوشکل کمک کنه تا لباس بپوشي.

رها پوزخندي زد و با مسخره گفت :

_رودل نکني شما يه وقت ؟!

پرستو زير چشمي نگاه کرد. رها که نگاه زير چشميش را ديده بود گفت :

_بسه ديگه پپر سوسکمون کردي!! برو يه چيزي بخور غش نکني. بعد هم جمع و جور کن زارو زندگيتو تا بريم .

جواب تشکر کوروش را داد و به آشپز خانه رفت. خانوم متقي کيک و آب ميوه ميخورد.

_شهيد شدم! باور کن پرستو آخرش من واريس ميگيرم.

پرستو خنديد و تکه ايي کيک برداشت و گفت :

_عوضش کلي پسر خوش تيپو خوش اندام تور ميکني !

_تو که لالايي بلدي چرا خودت خوابت نمي بره. يه نگاه به اين نيماي مادر مرده بکن. از تو خوشش اومده. هي بيچاره مياد سر نخ رو وصل کنه تو همچين ميزني پنچرش ميکني که فلک زده ميره تو کُله ديگه در نمياد !!

پرستو خنديد. خودش هم فهميده بود که نيما از او خوشش آمده است. ولي در ضمن اين را هم ميدانست که فقط منظورش دوستي است و پرستو هم علاقه اي به ايجاد يک رابطه دوستي نداشت. کارهاي مادرش و سودي مثل يک چراغ قرمز براي او بود. مي ديد که فاميل راجع به شهناز و سودي چه نظري دارند و مردهاي دوست يا فاميل فقط براي يک چيز به شهناز نزديک ميشوند.

گاهي فکر ميکرد شهناز و سودي کودکي کردند تا او بزرگ شود. عاقل تر و پخته تر از خواهر بزرگش و مادرش !

_من اهل دوستي نيستم. به ازدواج هم فعلا فکر نميکنم. ولي جدي جدي سحر تو ميتوني يه کيس خوب از بين اين اسپانسر هاي پولدار پيدا کني ها !

خانوم متقي خنديد و گفت :

_بي عرضه من هم سن تو بودم ده تا دوست پسر داشتم !

پرستو خنديد و خواست تا جوابش را بدهد که هر دويشان با صداي رها پريدند.

_ شما نميخواد چيز ياد اين بدي خانوم متقي. اين فعلا دست من امانته. به وقتش خودش ده تا پيدا ميکنه نترس !

پرستو ناراحت به رها نگاه کرد. دلش ميخواست بپرسد «مگه چي از من ديدي که اين حرفو ميزني ؟»

ولي چيزي نگفت. رها خيلي از او بزرگتر بود. آن طور که از سياوش شنيده بود و بيوگرافي اش را در اينترنت خوانده بود چيزي در حدود چهارده سال از او بزرگ تر بود و احترامش واجب بود .

رها که توقع داشت پرستو جيغ و داد کند. يا حداقل جوابش را بدهد. با ديدن ناراحتي بدون عکس العمل پرستو از حرفش پشيمان شد و دلش سوخت. اما ميخواست پرستو از دستش دلگير شود. آن نگاه را ديده بود و نمي خواست براي پرستو دل بسته گي ايجاد شود. تا همين جا هم اشتباه کرده بود که با او زياد گرم گرفته بود. پرستو دختر تنها و بي هم زباني بود و حالا رها فکر ميکرد که ممکن است او با اين توجه ها جذبش شود. و اين چيزي بود که رها اصلا آن را نميخواست. جدا از اينکه پرستو آن کيسي که او ميخواست نبود. کم سن هم بود. و همين رها را مصمم تر ميکرد تا اگر چيزي هم در ذهن پرستو به وجود آمده است، پاک کند .

تا شب پرستو سر پا بود. نيما را با هزار وسواس و سلام و صلوات به روي سن فرستاد. ده بار کفش و کمر بندش را چک کرد. همه اش فکر ميکرد يک جاي کار ايراد دارد. با دو لباس اسپرت نيما که شامل کتاني تنگ، پيراهن چهار خانه اسپرت و جليقه کتان بود گردنبند چوبي و دستبند چرمي ست کرد. و با کت و شلوار رسميش ساعت مارک دار. دو دکمه اول را باز گذاشت و گردنبند استيل به گردنش انداخت و موهايش را ساده تر و مردانه درست کرد.

نمايش لباس در سالن وسيعي مثل اتاق کنفرانس اجرا شد. صندلي چيده بودند و طراح ها، نمايندگي ها و کمپاني هاي بزرگ و کوچک نشسته بودند و گاهي که از طرحي خوششان ميامد عکس ميانداختند، يا يادداشتي بر مي داشتند.

پرستو پشت در سالن نشسته بود و با استرس پاهايش را تکان تکان مي داد. در باز شد و محمد بيرون آمد. يک دست کت و شلوار پوشيده بود. کاملا کلاسيک. همراه با جليقه و دستمال پوشت. جلو پريد.

_کي تمام ميشه محمد ؟

محمد خنديد. کارش تمام شده بود. ديگر لباسي براي نمايش نداشت.

_بيا. فکر کنم طرحتو پسنديدن.

پرستو به هوا پريد و دست محمد را گرفت

_جون من راست ميگي؟

محمد در حاليکه کتش را در مي آورد گفت :

_آره. ولي فکر کنم فريد اماني بود.

پرستو فکر کرد که اين اسم کجا به گوشش خورده است

_خوب مگه چشه؟

_رقيب رهاست. يه جورايي چشم ديدن همو ندارن.

يک دفعه يادش آمد «باد به گوش فريد اماني برسونه طرح رو هوا زده »

حرفي بود که رها پاي تلفن به کسي ميگفت. همين موقع در سالن باز شد. برنامه تمام شده بود. رها در حاليکه با چند نفر صحبت ميکرد با دست به پرستو اشاره کرد تا پيشش برود. با بي ميلي بازوي پرستو را گرفت و پرستو که اين بي ميلي را احساس کرده بود، خواست تا بازويش را از دست رها خارج کند که رها محکم تر آن را گرفت و با اخم به پرستو نگاه کرد.

_فريد جان! طرح هايي که پسنديده بودي کار خانوم فتوحيه.

پرستو به مرد جواني که تقريبا هم سن و سال رها؛ شايد کمي جوان تر بود نگاه کرد. چهره اش ساده اما جذاب و مردانه بود. آن جذبه و گيرايي رها را نداشت. اما زشت و بي نمک هم نبود. اندامش اما مثل رها ورزيده و مانکني بود. موشکافانه به پرستو نگاه کرد و در نهايت دستش را براي آشنايي جلو آورد و گفت :

_فريد اماني هستم خانوم فتوحي

_خوشبختم.

_طرح هات رو پسنديدم. کار زنونه چي داري؟ مردونه هات که عالي بودن.

پرستو خجولانه گفت :

_طرح هاي زنونه ام زياد تعريفي نداره

فريد ابروي راستش را بالا برد و گفت :

_کي اينو بهت گفته؟ استادت؟ طراحي و دوختي؟

پرستو ناخود اگاه به رها نگاه کرد. فريد خنديد و گفت :

_رها بهت گفته ؟ اعتماد نکن. ميخواسته از دستت نده. چون خودش کار زنونه نميکنه

اخم هاي رها بيشتر در هم رفت. پرستو گفت :

_نه رها نگفته ! خودم ميدونم که طرح زنونه ام افتضاحه

فريد پوزخندي زد و رو به رها کرد و گفت :

_پسر تو هميشه خوش شانس بودي.

بعد رو به پرستو کرد و گفت :

_اگر يه زماني طرح زنونه ات خوب شد يا از دست رها خسته شدي، بيا پيشم

بعد با رها دست داد و براي پرستو سري به نشانه احترام تکان داد و رفت. رها زير لب چيزي گفت که پرستو مرتيکه عوضيش را شنيد !

_برو وسايلتو جمع و جور کن خودم ميبرمت

پرستو بي منظور گفت :

_نه مرسي با نيما ميرم. مسيرم باهاش يکيه

ابروي رها با حالت مسخره آميزي بالا رفت و با کنايه گفت :

_چه زود دست به کار شدي ؟!

پرستو که منظورش را نگرفته بود با حالتي گيج نگاهش کرد. ولي ناگهان منظورش را گرفت.

_رها ......

ميخواست بگوييد که رها خيلي بي معرفتي و نتوانست. اطمينان داشت که رها اين حرف را به خاطر شهناز به او گفته است. گرگ زاده گرگ شود. چيزي بود که گاهي در مورد سودي ميشنيد !

ولي در حقيقت اين طور نبود. و رها در اين مدت چيزي از پرستو نديده بود و گاهي آن قدر او را با شهناز متفاوت ميديد که فکر ميکرد اين دختر واقعا دختر آن مادر است؟ رها قصدش از گفتن آن حرف فقط ناراحت کردن پرستو بود. نمي خواست پرستو فکر و خيالي پيش خودش بکند و به او دلبسته شود.

به طرفش خم شد و با تحکم گفت :

_شما با من مياي. زود وسايلتو جمع کن. تو ماشين منتظرم

پرستو مثل مواقع ديگري که ناراحت ميشد گيج و مات وسايلش را جمع کرد و رفت. رها کنار ماشين ايستاده بود و سيگار ميکشيد. سوار شد. ولي تا خانه هيچ حرفي ميانشان ردو بدل نشد. سکوت کامل. رها حتي ضبط ماشين را هم روشن نکرد.

_خداحافظ

_به سلامت !

همين. جواب خداحافظ رها از مواظب خودت باش. يا فردا ساعت چند مياي؟ تبديل شد به جمله کوتاه «به سلامت ».

*******

رابطه رها و پرستو مثل دو همکار غريبه شده بود. صميميتي که پيدا کرده بودند از بين که رفته بود هيچ. حتي آن حالت حمايت گرانه که رها روزهاي اول داشت هم تبديل به چيزي در حدود سلام و خداحافظي شده بود ! پرستو هم حالت محافظه کارانه اي که هميشه در مقابل مردها داشت را بيشتر کرده بود. نمي خواست هيچ بهانه ايي به دست رها و هيچ کس ديگري بدهد! کمتر سر کار ميرفت و بيشتر به درسش ميرسيد. بايد بيشتر درس ميخواند و همين باعث شده بود که ناخوداگاه از رها فاصله بگيرد.

رها هم که ظاهرا با ترانه کات کرده بود. بي حوصله تر از هر زماني بود. پرستو هم که اين موضوع را از مرضيه شنيده بود، سعي ميکرد کمتر جلوي چشم رها باشد !

يک هفته بود که کاملا تنها شده بود. سياوش براي يک سفر کاري به ترکيه رفته بود. شاهين به آمريکا رفته بود تا کارهاي پذيرش دانشگاهش را انجام دهد. براي دوره تخصص در رشته کودکان از دانشگاه استانفورد پذيرش گرفته بود و دير يا زود رفتني بود. شهناز هم به بهانه ديدن سودي همراهش رفته بود! ولي در حقيقت بيشتر منظور گردش و تفريح بود و گرنه شهناز آدمي نبود که دلش سال تا سال براي کسي تنگ شود!

اواسط خرداد بود و هوا خيلي گرم شده بود. از حياط به خانه برگشت. آتش از آسمان ميباريد. صبح زود از خواب بيدار شده بود و به حياط رفته و درس خوانده بود. فکر کرد که ديگر کافي است. کمي کولر را روشن کرد تا هوا خنک شود. دلش هوس شيريني کرد. خيلي وقت بود که درست نکرده بود. سريع دست به کار شد. مواد لازمش را در خانه داشت. وقتي اولين شيريني را به دهانش گذاشت به ياد رها افتاد. هر چه کرد دلش نيامد تنها بخورد. درست بود که اگر برايش ميبرد رها دوباره فکر ميکرد که او دارد نخ ميدهد، ولي واقعا دلش نيامد. آماده شد و شيريني ها را در ظرف مناسب گذاشت و به آژانس زنگ زد و راه افتاد .

جلوي در دفتر پياده شد. رها آن دست خيابان مشغول صحبت کردن با دختر جوان و زيبايي بود. چهره اش بشاش و خنده رو بود. و کاملا معلوم بود که از مصاحبت با دختر راضي است.

پرستو ايستاد و براي لحظه ايي قدمي به عقب برداشت.

«چرا با من اين طوري نيست ؟»

دلش ميخواست که رها اگر با او بگو و بخندي هم ندارد، حداقل سرد هم نباشد. و به پرو پاييش هم نپيچد. در اين مدت زياد به رها فکر کرده بود. سردرگم بود. گاهي حس ميکرد که از رها خوشش ميايد. و گاهي بخش منطقي عقلش دستور ميداد که اين حس فقط براي اين است که او هيچ گاه با پسري رابطه نزديکي نداشته و بعد يک دفعه با مرد جذاب و پخته ايي همکار ميشود که از قضا اين مرد مهربان و مسول هم هست و حس حمايتگرانه نسبت به او دارد. مخصوصا براي او که نهايت محبت و توجه اش سياوش و گاهي شاهين است. خيلي کوچک بود که پدرش را از دست داده بود و هيچ گونه ذهنيتي از او نداشت. گاهي تصاويري گنگ و مبهم .

از همه اينها گذشته رها آرزوي هر دختري بود. آن هم دختر چشم و گوش بسته ايي مثل او. ولي خودش هم ميدانست که يک درصد هم امکان ندارد که روزي رها از او خوشش بيايد. ميدانست آن زيبايي که رها هميشه چشمش به دنبال آن است را ندارد. و از نظر رها بچه است. به همين خاطر گاهي تصميم ميگرفت تا منطقي عمل کند و چشمش دنبال رها نباشد.

چرخيد تا برگردد. «کاشکي تاکسي رو رد نکرده بودم بره » از جايي که ايستاده بود، يعني کنار جدول خيابان کمي جلو تر رفت تا تاکسي ديگري بگيرد. ولي چند چيز به طور همزمان اتفاق افتاد. رها دستش را دور کمر دختر حلقه کرد تا او را سوار ماشين کند. پرستو که با دهان باز به آنها نگاه ميکرد تاکسيي را که برايش بوق زده بود از دست داد و در همين لحظه رها هم او را ديد. پرستو که ميخواست خودش را به کوچه علي چپ بزند که يعني رها را نديده است سرش را پايين انداخت. و در نتيجه موتور سواري که هر دو راکبش کلاه کاسکت تيره به سر داشتند را نديد .

رها اما از آن دست خيابان شاهد همه چيز بود. و تا خواست فرياد بزند که مواظب باش! موتوري به پرستو کوبيد و او به هوا پرت شد. و در نهايت موتوري کيف پرستو را که روي زمين افتاده بود برداشت و فرار کرد. تمام اين اتفاق ها چيزي کمتر از يک دقيقه زمان برد. و تا کسي بخواهد به خودش بيايد آنها گاز داده و در رفته بودند .

_پپر ؟ پپر جان ؟

رها آرام صدايش کرد. ولي تکانش نداد. حالا جمعيت زيادي دورشان جمع شده بودند و اتفاق را مهندسي ميکردند! عده ايي هم ناله و نفرين حواله تمام موتوري هاي روي کره زمين ميکردند!

موهاي فرفريش را از روي پيشانيش که شکسته بود و خون ميامد کنار زد. به صورت رنگ پريده و لب هاي نازک و خوش فرمش نگاه کرد. دلش سوخت. اين چند ماه اخير اصلا رفتار درستي با او نداشت. ولي خب به نظر خودش چاره ديگري هم نداشت. و حالا با نگاه کردن به ظرف شيريني ها که کنار پرستو روي آسفالت خورد و خاکشير شده بود، عذاب وجدانش بيشتر مي شد.

_آخ.....

به روي صورت پرستو خم شد و گفت :

_ جانم؟ کجات درد ميکنه ؟

پرستو که هنوز گيج و منگ بود، به رها نگاه کرد بعد به مردمي که دورش بودند و دوباره به رها .

_آخ .....آخ

اين بار ناله کرد. رها دستش را که به نظر سالم ميامد در دست گرفت و با ملايمت گفت :

_من رها ام پرستو شناختي ؟

_اهوم. پام درد ميکنه. سرم هم

آنچنان مظلومانه گفت که دل رها ريش شد

_خوب ميشي عزيزم. الان اورژانس مياد

بعد گوشيش را در آورد و همان طور که در بين مخاطبينش دنبال شماره شاهين ميگشت گفت:

_بذار زنگ بزنم به شاهين تا بياد بيمارستان

_رها ؟

رها خم شد تا صداي ضعيفش را بشنود

_جانم؟

_شاهين ايران نيست. يعني هيچ کس نيست. من تنهام

رها با تعجب به پرستو نگاه کرد. گوشي درون دستش خشک شده بود. ناخوداگاه با عصبانيت گفت :

_چقدر خانوادت بي فکر و بي محبت هستن.

پرستو چشمانش را روي هم گذاشت تا رها خجالت را در عمق نگاهش نبيند. در بين آن همه درد و ناراحتي روزي به يادش آمد که بچه بود. تازه اول راهنمايي رفته بود. يادش نيست که براي چه دليلي همه آنها را ديرتر از هميشه به خانه فرستادند. در سرويس همه بچه ها ميگفتند که حتما مادرشان نگرانشان شده است. و جلوي در هر خانه ايي هم که مي ايستادند مادر آن دختر با نگراني جلوي در به انتظار ايستاده بود. ولي وقتي پرستو به خانه رسيد. شهناز که با بي خيالي با ملک جون تلفني حرف ميزد جواب سلامش را داد و گفت :

_امروز چه زود اومدي خونه ؟!!!

با صداي رها به خودش آمد. اورژانس آمده بود .

در بيمارستان رها به پرستو که حالا ناله ميکرد و رنگش به شدت پريده بود نگاه کرد. درد حالا داشت خودش را نشان ميداد. ولي از آن جايي که پرستو کلا آدم صبوري بود کمتر ناله ميکرد. دکتر آمد و پا را ويزيت کرد. پرستار ديگري هم سرش را بخيه کرد. دکتر تشخيص شکستگيه قوزک پا را داد و رو به رها کرد و گفت :

_نامزدشي؟

_نه.

_برادرشي؟

_نه.

دکتر با تعجب به رها نگاه کرد.

_پس چه کاره اش هستي ؟

رها به پرستو نگاه کرد که با مظلوميت نگاهش ميکرد

_من صاحب ....

حرفش را خورد. ميخواست بگوييد من صاحب کارش هستم. اما احساس کرد ممکن است ذهنيتي به غير از آنکه منظور اوست در ذهن دکتر ايجاد شود.

_همکارييم در ضمن دوست برادرش هم هستم.

به نظرش اين بهترين توضيح بود.

_بايد رضايت نامه اتاق عمل امضا بشه. بايد پدر يا برادرش باشه.

_پدرش فوت شده، برادرش هم مسافرته

دکتر چپ چپ نگاهش کرد

_خيلي خب. بيا خودت امضا کن.

رها به سرعت به دنبال کارهاي عمل و بيمارستان پرستو رفت و پرستو که با مسکن کمي دردش بهتر شده بود تمام مدت از خجالت رنگ به رنگ شد. خيلي از اينکه اين طور رها را به دردسر انداخته بود ناراحت بود. رها آمد و کنارش نشست.

_چطوري ؟

_شرمندم! همش شد گرفتاري واسه شما

رها که متوجه لحن رسمي پرستو شد. از طرفي خوشحال بود که آن صميميت بينشان از بين رفته و از طرفي هم دلش براي پرستو سوخت.

_ خوب ميشي جبران ميکني. يه دونه از اون طرح خوشکل هاتو که بزني جبران ميشه .

عمل زياد طولاني نبود و ظاهرا پرستو هم از آن کساني بود که زود به هوش مي آمدند .

تلفن رها زنگ خورد. رضا يکي از دوستانش بود که همان شب گود باي پارتيش بود. براي هميشه به فرانسه ميرفت و ممکن بود که رها حالا حالا ها نتواند او را ببيند. و حالا با اين اتفاق دلش نمي آمد که پرستو را هم بي کس و تنها ول کند و برود. نگاهي به پرستو که خواب بود کرد و آهسته گفت :

_سلام رضا

_....

_به جون تو گير افتادم. فکر نکنم بتونم بيام.

_....

_ ميدونم.

_....

_داد نزن رضا! سعي ميکنم فردا بيام فرودگاه.

_....

_يه بنده خدايي هست که کمک لازمه. ميگي چي کار کنم؟

_....

_نه کسي رو نداره.

به پرستو نگاه کرد و دعا کرد که حرف هايش را نشنيده باشد. اما پرستو که چشمانش باز بود با خجالت به رها نگاه ميکرد.

_خب کاري نداري تو ؟ فردا ميبينمت

_....

_نه رضا بايد برم. خداحافظ

گوشي را قطع کرد و به پرستو نگاه کرد.

_شما ميخواي جايي بري برو. تو رو خدا! من حالم خوبه. اين جا هم که پرستارهاش خوب ميرسن

_من کاري ندارم. اتاق خصوصي گرفتم که شب بتونم بمونم.

_نه خواهش ميکنم رها. شما برو. من اين طوري راحت ترم.

رها به او که چيزي نمانده بود به گريه بيفتد نگاه کرد و کنارش روي لبه تخت نشست

_آخه دختر خوب من که نميتونم همين طوري ولت کنم برم.

_من راحتم. هيچ مشکلي ندارم

رها پوفي کرد. متوجه شده بود که با وضعيت به وجود آمده ماندنش براي پرستو ناراحت کننده تر خواهد بود تا رفتنش .

_اگه کسي هست که پيشت بمونه باشه من ميرم. در غير اين صورت اصلا حرفش رو هم نزن

پرستو فکر کرد که به چه کسي بگوييد که بيايد و شب پيشش بماند. ميدانست اگر به سياوش خبر بدهد همان شبانه خودش را ميرساند. ولي دلش نميامد او را از کار و زندگيش بياندازد. ميدانست که براي پروژه کاري که به خاطرش به ترکيه رفته بود مدتها صبر کرده و زحمت کشيده بود. حتي با آن آسم شديدش يک هفته اي را مجبور شد با وجود آلودگي شديد هوا در تهران بماند. حالا دلش نمي خواست که زحمات او را بر باد بدهد.

ياد خاله شهلا افتاد. خاله ايي که رابطه چندان خوبي با شهناز نداشت. ميگفت که شهناز و کارهايش مايه سرشکستگي او پيش شوهرش است. و خب پرستو وقتي فکر ميکرد ميديد خاله شهلاي بيچاره پُر بيراه نميگويد! شايد اگر تماس ميگرفت خاله شهلا وقتي ميفهميد که تنهاست ميامد. اما با وجود رها که هيچ رقمه حاضر نبود که برود، فقط اوضاع خراب تر ميشد. و آن يک ذره احترامي که پيش خاله شهلا به مناسبت شخصيت خودش داشت را هم از دست ميداد. در ضمن به رها هم نميتوانست بگويد برو. چون خاله ام ميخواهد بيايد و اگر تو را ببيند با وجود پرونده کثافت کاريهاي مادرم باهيچ قسم و آيه ايي باور نخواهد کرد که من و تو با هم رابطه نداريم. گفتن اين حرف به رها ديگر نهايت شرم و سرافکندگي بود.

تمام گزينه هاي موجود را در ذهنش رديف کرد. آنها خانواده پر فاميلي نبودند. و همان فاميل اندک بيشترشان خارج از کشور بودند. با آنهايي هم که ايران بودند رفت آمد چنداني نداشتند. در حد عروسي و بيشتر عزا بود که گاهي همديگر را ميديدند !

از فاميل قطع اميد کرد. حوصله حرف و حديث هاي بعدش را نداشت. ناگهان به ياد دوست صميميش زهرا افتاد. او ميتوانست بيايد. گوشي رها را گرفت و با کلي فکر کردن و دو بار گرفتن شماره ي اشتباه بالاخره توانست زهرا را پيدا کند. خلاصه ي ماجرا را برايش تعريف کرد و خواهش کرد که اگر ميشود شب را پيشش بماند. زهرا که در جريان نبودن خانواده پرستو بود، گفت که تا يک ساعت ديگر خودش را ميرساند.

در يک ساعتي که منتظر آمدن زهرا بودند هيچ حرفي بين آنها ردو بدل نشد. رها روي صندلي کنار تخت نشست و با گوشيش مشغول شد. پرستو هم از پنجره به بيرون نگاه ميکرد. رها فکر کرد که چرا آنقدر پرستو آرام است؟ اطرافش را هميشه دختر هايي گرفته بودند که شيطان و پر سرو صدا بودند و حتي يک دقيقه هم آرام و قرار نداشتند. و حالا سکوت و آرامش پرستو برايش عجيب بود. آن هم دختري در آن سن ، که معمولا پر از هيجان و شادي هستند. دوست دخترهايش که از پرستو بزرگتر بودند هم هيجان و شادي و شيطنت شان از او بيشتر بود.

بالاخره ضربه اي به در خورد و زهرا آمد. با تعجب به رها نگاه کرد و سلام و احوال پرسي کرد.

_چي شدي تو ؟ شکايت هم حالا کردي يا نه ؟

_نه بابا شکايت کدومه ؟ زد و رفت. مگه حالا وايساده که من برم شکايت کنم

زهرا با ابرويش به رها اشاره کرد که يعني اين کيه ؟

رها به کنار تخت پرستو آمد و گفت :

_مواظب خودت باش اگر کاري داشتي به دوستت بگو. دردت هم اگه غير قابل تحمل شد بگو تا بياد مسکن بزنه.

_باشه مرسي. باز هم شرمنده! شما شبت به خاطر من خراب شد.

رها لبخند مهرباني زد و دستش را براي لحظه ايي روي موهاي پرستو بالاي پيشانيش گذاشت

_شبم خراب نشده. من دارم مهمونيم رو هم ميرم.

خدا حافظي کرد و رفت. اما هنوز در را نبسته بود که دوباره برگشت و گفت :

_اِي... راستي پپر؛ فردا مرخص شدي وايسا خودم ميام دنبالت.

پرستو خواست تا بگويد که خودم تاکسي ميگيرم ولي رها در را بست و رفت. زهرا که هاج و واج به رها نگاه ميکرد به خودش آمد و با حالتي بازجويانه پرسيد :

_اين کي بود ؟

_همون که گفتم پيشش کار ميکنم ديگه

_تو گفتي براي يه آقا که از دوستاي پدرته طرح ميزني. ميخواستي منو دو در کني نامرد! آخه اين هلو کجاش به سن باباي خدا بيامرزت ميخوره ؟ آي دروغ گو سياه سرفه بگيره !!

پرستو خنده اش گرفت و گفت :

_غربتي !! اين پسر دوست بابامه. امون نميدي که آدم بگه

_تو اگه دوست خوبي بود دست منم پيش اين جيگر بند ميکردي. حيف من که وقت عزيزمو گذاشتم واسه نگه داري تو چشم دراومده !

_برو بابا دلت خوشه من خودم هم آزمايشي ام. موش تو سوراخ نميرفت جارو به دمش ميبست !

_خاک تو سرت که هم خودتو موش کردي هم منو جارو !

*****

فرداي آن روزي که مرخص شد زهرا به خانه شان رفت. با اينکه خيلي تعارف کرد که چون تنهاست پيشش بماند اما پرستو ميدانست که خانواده اش تا همين جا هم که به او اجازه دادند تا اين دو روز را پيش او بماند خيلي احترامش را داشته اند.

تنها ماندن برايش خيلي سخت بود و هنوز به چوب هاي زير بغلش عادت نکرده بود. ولي خوب چاره ايي هم نبود. حالا دو روز بود که تنها بود. شاهين زنگ زده و احوالش را پرسيده بود. ولي پرستو حرفي از پايي شکسته اش نزده بود. دلش نميامد وقتي که با آن همه مکافات و سختي پذيرش گرفته است، کارش را نيمه کاره رها کند و بيايد. اگر هم ميخواست که نيايد فقط دل نگرانيش بيشتر ميشد. شهناز را هم که ميدانست حتي با بيل مکانيکي هم کسي نمي توانست از آن جا به ايران راهي اش کند !

او هم سعي ميکرد يک جوري سر خودش را گرم کند. در حقيقت تنهايي هرگز او را اذيت نميکرد. به آن عادت کرده بود. از زماني که يادش مي آمد در خانه تنها بود. شهناز بيشتر پي کار و سرگرمي هاي خودش بود. سودي و شاهين هم دنبال درس و دوستان و دل مشغولي هاي خودشان. به همين خاطر او با تنهايي مشکلي نداشت.

زياد روي پايش راه نمي رفت. گاهي که حوصله اش خيلي سر ميرفت لنگ لنگان به حياط مي رفت و روي صندلي ها مينشست .

عصر روز سوم بود که زنگ در را زدند. با تعجب از جا بلند شد. فکر کرد شايد زهراست و آمده تا حال و احوالي بگيرد. اما با ديدن محمد و مرضيه با خوشحالي در را زد. فکر کرد شايد رها هم با آنها باشد. از آن روزي که او و زهرا را به خانه رسانده بود ديگر سراغي از او نگرفته بود و حالا پرستو در کمال وحشت متوجه شد که دارد خدا خدا ميکند که رها هم با آنها آمده باشد !! و اين به نظرش يعني فاجعه ! به خودش که نمي توانست دروغ بگوييد. تمام اين سه روز منتظر حتي يک تماس کوچک از طرف او بود. قلبش محکم ميزد. دستش را روي سينه اش گذاشت «تو رو خدا آروم تر » نگاهي در آيينه جلوي در به خودش کرد. صورتش سرخ و ملتهب بود. در را باز کرد. به غير از محمد و مرضيه نيما و سحر متقي و سهيل هم بودند. ولي فقط همين. پشت سرشان را نگاه کرد. نه کس ديگري نبود. يکباره تمام آن شور و هيجان از بين رفت. احساس کرد که حرارت صورتش پايين آمد و ضربان قلبش آرام و حتي تا حدودي کند شد. سعي کرد تا با خوش رويي لبخند بزند. شهناز اگر مادر و همسر بدي بود. در عوض يک ميزبان فوق العاده بود. و اگر ميهماني برايشان ميامد. حتي اگر دشمن خونيش هم بود آن قدر به طرف خوش ميگذشت که کنگر ميخورد و لنگر مي انداخت.

_سلام. سلام . خيلي خيلي خوش اومدين !!

با تشکر دسته گل زيبايي که دست مرضيه بود و کيسه کمپوت را از نيما گرفت و به داخل دعوتشان کرد. محمد با تعجب و آهسته پرسيد :

_پس کو دوستت ؟

پرستو با صداي معمولي گفت :

_ رفت خونه شون.

همه با تعجب به هم نگاه کردند.

_ پس تو از کي تنهايي ؟

_يه سه روزي ميشه.

_سه روزه که تو تنهايي ؟

_آره خب. نميتو نستم که بنده خدا رو اين جا گرفتار کنم. خودم به زور راهيش کردم

مرضيه با ناراحتي گفت :

_ولي ما فکر ميکرديم با دوستتي. يعني رها اين طوري به ما گفت. وگرنه بالاخره يکي ميامد پيشت که تنها نباشي.

_رها هم نميدونست تنهام. من راضي نبودم کسي تو زحمت بيفته واسه خاطر من

محمد با اخم و جدييت گفت :

_نميشه که تنها بموني. تو پات شکسته نه دستت. يه وقت مي افتي اون يکي پات هم ميشکنه

پرستو خنديد و براي اينکه بحث را عوض کند گفت :

_نه بابا بادمجون بم آفت نداره. نترس نمي افتم .

اما نه محمد کوتاه آمد و نه مرضيه. بقيه هم ظاهرا با اين موضوع موافق بودند که تنها ماندن پرستو خطرناک است. محمد گفت :

_ميخواي مرضي پيشت بمونه ؟

_نه بابا آخه چه کاريه؟ من به خدا راحتم.

مرضيه هم حرف محمد را تکرار کرد. معلوم بود که تعارف نميکند. ولي پرستو واقعا خجالت مي کشيد که وظايف خانواده اش را کسان ديگري انجام دهند.

بالاخره پرستو ظاهرا راضييشان کرد که مشکلي ندارد. ولي هنوز يک ساعت از رفتن آنها نگذشته بود که دوباره زنگ در را زدند. با تعجب و لنگ لنگان بلند شد «چه خبره امروز ، روابط عمومي شده ؟»

با ديدن رها در آيفون که با اخم، صاف به مانيتور زل زده بود دلش هري پايين ريخت. درست مثل حسي که هميشه در زمان تيک آف هواپيما داشت. در را زد.

_سلام

_رها چند ثانيه با اخم نگاهش کرد .

_سلام

فقط همين.

بعد دوباره نگاهش کرد. آنقدر که پرستو سرش را به زير انداخت.

_ وسايلتو جمع کن راه بيفت بريم

_کجا ؟

_خونه ي ما تا سياوش برگرده

_من اين جا راحتم. مشکلي ندارم

با اين حرف، رها مثل انبار باروت منفجر شد. با غضب جلو آمد و سينه به سينه پرستو ايستاد. پرستو که ترسيده بود خواست تا يک قدم به عقب بردارد. ولي رها بازويش را گرفت و نگه اش داشت. پرستو با ترس سرش را بالا آورد و به رها نگاه کرد. همان فاصله قدي زيادشان و آن هيکل و جلال و جبروت رها براي ترساندن پرستوي بيچاره کافي بود ، چه رسد به اينکه رها با آن اخم وحشتناک هم نگاهش ميکرد ! با لکنت گفت :

_ م..من

_حرف زدي نزدي. اصلا نميخوام بحث کنم. ميري وسايلتو جمع ميکني مياي.

پرستو با خواهش گفت :

_خواهش رها. خب درک کن من خونه شما راحت نيستم. اين جا هم که تا امروز مشکلي نداشتم

_يعني چي خونه ما راحت نيستي؟ مگه کي اونجاست که نشناسيش يا ازش خجالت بکشي؟ باباست که چند دفعه ديديش. منم که هر روز داري ميبيني. ديگه مشکل کجاست؟

پرستو مي خواست بگوييد که مشکل دقيقا خود تو هستي.

_من نميام. خونه راحت ترم.

رها خنده اش گرفت. اين روي پرستو را نديده بود. فکر ميکرد که حرف گوش کن است. ولي حالا ميديد که مي تواند از نظر و عقيده اش دفاع کند !

خنده اش را خورد و با اخم گفت :

_ اين جوريه؟ آره؟ باشه پپر خانوم

گوشي تلفنش را در آورد و شماره سياوش را گرفت. پرستو که متوجه شده بود او مي خواهد به چه کسي تلفن کند دست دراز کرد تا گوشي را از رها بگيرد. اما قد رها کجا و قد او کجا؟

_رها خواهش ميکنم. بدجنس نشو. سيا گناه داره هول ميکنه راه دور

بازوي رها را که گوشي در دستش بود گرفت و کشيد. ولي رها بازويش را به عقب کشيد. پرستو که نقطه ي اتکايش بازوي رها بود با اين کار تعادلش را از دست داد و روي سينه رها افتاد. رها اما بيدي نبود که با اين بادها از جا جم بخورد. کمي سکندري خورد. اما به موقع توانست خودش را سرپا نگه دارد. پرستو که ترسيده بود با يک دستش بازوي رها را گرفت و با دست ديگر پيراهنش را چسبيد. رها کمرش را صاف کرد و با عصبانيت گفت :

_آخه اين بچه بازيها چيه تو از خودت در مياري؟ اگه دوباره...

اما با ديدن صورت پرستو حرفش را خورد. دلش سوخت. رنگش پريده بود. دستش را دور کمرش حلقه کرد و با دست ديگرش موهايش را از روي صورت کنار زد.

_خوبي پرستو؟

با اينکه پاييش درد گرفته بود اما سرش را به نشانه مثبت تکان داد.

نمي خواست که بهانه به دست رها بدهد. رها صورتش را خم کرد، تا بهتر بتواند او را ببيند و اين کارش باعث شد که بوي ملايم افتر شيواش در بيني پرستو بپيچد. پرستو که اين نزديکي را نمي خواست خودش را عقب کشيد. رها اين بار با ملايمت بيشتري گفت :

_دختر خوبي باش و برو وسايلتو جمع کن. اين قدر هم منو حرص نده

پرستو فقط نگاهش کرد. ترسيد که دوباره به او نه بگويد ! در همين لحظه تلفن رها زنگ خورد. سياوش بود. ظاهرا در آن کشمکش بين رها و پرستو تلفن يک تک زنگ براي سياوش خورده بوده و حالا او نگران زنگ زده بود که ببيند چرا رها قطع کرده است. رها بي آنکه چيزي بگويد کمي از پرستو فاصله گرفت و گوشي را جواب داد.

_ سلام. چطوري ؟

_....

_سلامتي. شما چطوري؟ چه خبر؟

به پرستو که مشکوکانه نگاهش مي کرد نگاه کرد و خنديد .

_نه. روبه روم نشسته.

پرستو که فهميد شخص پشت خط سياوش است، خيز برداشت تا تلفن را از رها بگيرد. يادش رفته بود که يک پا دارد! چيزي نمانده بود که با سر کله پا شود. رها به جايش خيز برداشت و قبل از آنکه با مخ روي زمين بيايد بازويش را گرفت. صحنه بسيار جالبي شده بود. رها بالاي کتف پرستو را گرفته بود و پرستو مثل گوشت قرباني يا جوجه هايي که بالشان را ميگيرند؛ از دست رها آويزان شده بود. پاي سالمش را صاف روي زمين نگه داشته بود. ولي پاي گچ گرفته اش از زانو خم شده بود. و همين باعث شده بود که يک وري به رها آويزان شود !

_لا الاهه ... سيا يه لحظه گوشي

گوشي را روي نزديک ترين مبل پرت کرد و در حاليکه از شدت عصبانيت در مرز انفجار بود پرستو را بالا کشيد.

_آخه بچه! تو چرا اينقدر سرتقي!؟ امون بده آخه. ميزني هم خودتو ناقص ميکني هم منو

آن چنان نگاهي به پرستو کرد که پرستو دهانش بسته شد و ترسيد حتي يک کلمه زياد و کم بگويد.

_ الو سيا هستي ؟

_....

_چيزي نيست. راستش پرستو چند روز پيش جلوي دفتر يه موتوري بهش زد. نه. نه به جون سيا. چيزيش نيست. پاش شکست. حالا هم حالش خوبه. تا امروز دوستش پيشش بود. حالا که اون بنده خدا رفته هر چي به اين ميگم بيا خونه ي ما تا عموت بياد، گوش نميده. ميگه تنها راحتم. گفتم زنگ بزنم خودت بهش بگي تا قبول کنه

_....

_نه بابا اين حرفا چيه؟ بابا خودش منو فرستاد بيام دنبالش. پرستو واسه من مثل خواهر نداشتمه .....

همين. ديگر بقيه حرف هاي رها را نشنيد. مثل خواهر. مثل خواهر. مثل خواهر ......

همين يک کلمه در مغزش مثل يک يويو بالا و پايين ميرفت. گيج و مات به رها که گوشي را به دستش مي داد نگاه کرد.

سياوش با نگراني حالش را پرسيد. و دست آخر گفت با آنکه ميداند که آنجا معذب است، اما خواهش کرد که تا آمدنش به آنجا برود. تا خيال او هم راحت تر باشد. پرستو که فقط و فقط آره و نه مي گفت قبول کرد که به آنجا برود. رها اما مو شکافانه به او نگاه ميکرد. حالا حدسش در مورد اينکه پرستو دل بسته اش شده است به يقين تبديل شد. دنيا ديده تر از اينها بود که نتواند حالات روحي يک دختر هفده ساله را تشخيص بدهد ! براي لحظه اي از اينکه آن همه براي بردن او به خانه شان اصرار کرده بود پشيمان شد. فکر ميکرد که ممکن است پرستو فکر ديگري پيش خودش بکند ! تازه از دست ترانه راحت شده بود به دردسر جديد احتياج نداشت.

به پرستو که با نگاه صاف و بي آلايشش نگاهش ميکرد، چشم دوخت. پشيمان شد.

«آخه اين چه دردسري ميتونه باشه ؟ اين روش نميشه به من نگاه کنه. چطور ميخواد ابراز علاقه کنه که بخواد منو تو دردسر بندازه »

پرستو گوشي را به سمت رها دراز کرد

_ميخواي بيام کمکت؟

پرستو که هنوز گيج بود در دلش لعنتي به اين اخلاق عجيب و غريبش کرد و گفت :

_کمک؟

_براي جمع کردن وسايلت؟

سرش را تکان داد :

_نه مرسي

دلش ميخواست مثل بقيه دخترها وقتي ناراحت ميشود گريه و داد و فرياد کند. نه آنکه به قول سودي مثل بز به طرف زل بزند.

جمع کردن وسايلش زياد وقت نگرفت. و در يک ساک کوچک جا گرفت. سياوش گفته بود که همه سعي اش را ميکند که تا يک هفته ديگر آنجا باشد.

شير گازها را بست و پکيج را خاموش کرد و بعد از رها که با ساکش جلو تر از او ميرفت، لنگ لنگان رفت.

*****

دو روزي بود که خانه آقاي کبيري بود. آقاي کبيري را دوست داشت. بر خلاف رها که شخصيتي مغرور و خشک داشت. او آرام و منطقي و خيلي خيلي مهربان بود. بعد از آن استروک خفيف که از بيمارستان مرخص شده بود؛ چند باري او را ديده بود. ولي خيلي کوتاه. و فرصت پيش نيامده بود که شناخت آن چناني از شخصيتش پيدا کند. ولي در اين دو روز آنقدر مهرباني از او ديده بود که به رها غبطه ميخورد که همچون پدري دارد. مهرباني که فقط مختص يک نفر نبود. از رفتگر محل گرفته تا آقا تورج مستخدمشان و پرستو از اين مهرباني بي نصيب نبودند. هر کدام به نوعي. يکي با کمک مالي و يکي با توجه اي از کودکي از آن محروم بوده است.

آقاي کبيري نگاهي به ساعت کرد و به پرستو گفت :

_پرستو جان بابا. اون تلفن بغل دستته يه زنگ بزن به اين پسره ببين کجاست؟

_چشم آقا جون !

گوشي بعد از آنکه آنقدر زنگ خورد که ديگر اميدي به جواب آن نبود توسط دختري بر داشته شد! پرستو با تعجب دوباره به شماره نگاه کرد.

_الو؟

آنقدر شلوغ بود که صدا به صدا نمي رسيد. دوباره و بلند تر گفت :

_الو؟

_جونم ؟ عزيز؟

چشمانش چهار تا شد. آن دختر يا حال خوشي نداشت و چيزي مصرف کرده بود. يا آنکه در آن شلوغي او را با کس ديگري اشتباه گرفته بود. لحنش پر از ناز و ادا و لوندي بود. اين ديگر روي دست سودي و شهناز زده بود !

_ببخشيد با رها کار داشتم. شماره رو درست گرفتم؟

_آره. يه لحظه .....

بعد در تلفن بيخ گوش پرستو آنچنان فرياد کشيد که پرستو از جا پريد.

_رها ...

و چند لحظه بعد بالاخره رها پشت خط آمد.

_بله بفرماييد ؟

پرستو که توقع داشت رها حداقل کم کمش مست و پاتيل باشد. با صداي صاف و سرحال رها مواجه شد !

_سلام رها

_پپر؟

_بله خودمم.

_چيزي شده ؟

_نه فقط آقا جون گفتن که تماس بگيرم ببينم کي مياي؟

_جايي هستم. دير ميام. شما بخوابيد.

_باشه خداحافظ

_خداحافظ

پرستو با غصه گوشي را قطع کرد. در اين دو روزي که آن جا بود. شايد سر جمع دو ساعت هم رها را نديده بود. رها نمي خواست خودش را درگير کند و پرستو را دلبسته. بنابراين سياست بي توجهي را پيش گرفته بود و نمي دانست که اين کارش تا چه حد پرستو را اذيت ميکند. در آن لحظه فقط اين برايش مهم بود که به پرستو فکر نکند .

گاهي در تنهايي و بي کاري به پرستو فکر ميکرد. پرستو خصوصيات اخلاقيي داشت که براي رها جالب بود. آرامش و متانتش. و اينکه به خانواده بي خيالش تا چه حد اهميت مي دهد. منهاي سياوش و کمي هم شاهين، شهناز از آن مادرهايي بود که در هر قرن فقط يک نمونه از آنها ظهور ميکند! و گاهي که رها او را با مادر خدا بيامورز خودش مقايسه ميکرد به صبر و تحمل پرستو آفرين ميگفت.

براي خودش هم جالب بود که به پرستو فکر ميکرد. چون او آدمي نبود که اگر کسي حتي ذره اي هم برايش اهميت نداشت به او فکر کند و مغزش را مشغول کند. گاهي فکر ميکرد که فقط دلش براي پرستو ميسوزد و گاهي يک کار يا رفتار پرستو به نظرش جالب مي آمد و همين باعث ميشد تا به او فکر کند.

خودش هم مي دانست که از پرستو خوشش آمده است. اما فقط همين. يک احساس محبت در ته قلبش. احساسي متفاوت از حسش به دختر هاي ديگر. مثل حسي که هر مردي به دختر عمو يا دختر خاله ايي که چهارده سال از خودش کوچک تر است دارد.

اما متوجه علاقه پرستو شده بود و همين باعث مي شد محتاطانه تر رفتار کند .

نگاهي به مرضيه و محمد که کنار هم نشسته بودند کرد. دعا کرد که محمد خر نشود و مرضيه را پا در هوا بگذارد. مرضيه براي محمد بهترين بود.

_بزن روشن شي !

نيما بود که بالاي سرش ايستاده بود و يک ليوان نوشيدني به دستش داد. رها رد کرد و گفت :

_نه نمي خورم

_دِ...چرا ؟

_بايد برم. شما اين جا ميمونين من بايد رانندگي کنم. بگيرنم چوب تو آستينم ميکنن !

_وايسا حالا. کجا مي خواي بري ؟

رها بلند شد و گفت :

_کار دارم. نميتونم بمونم.

در راه خانه به نيما فکر کرد. نيما را براي پرستو مناسب نميدانست. از کثافت کاريهايش خبر داشت. ولي از ته دل آرزو ميکرد که يک مرد مناسب در زندگيش ظاهر شود تا دست از سر او بردارد !

اما به سرعت از فکرش پشيمان شد. بسيار نامهربانانه بود. «اين بيچاره که کاري به کار من نداشته تا حالا » دست خودش نبود. نمي خواست پاي بند شود. مخصوصا پاي بند پرستو. ميدانست که اگر پدرش بويي از اين فکر و خيال ها و دلبستگي پرستو ببرد بيخيالش نمي شود. و رها فکر ميکرد که هنوز آمادگي ازدواج را ندارد. هميشه نظرش اين بود که اگر زماني خيال ازدواج داشت، بايد با کسي ازدواج کند که آن قدر عاشقش باشد که به خاطرش قيد خوشي ها و آزادي هاي دوران تجرد را بزند و پرستو قطعا آن کسي نبود که رها به خاطرش چنين کاري را بکند .

تعطيلات آخر هفته مقارن با ولادت پيامبر شده بود و سه روز پشت سر هم تعطيل بود. رها با اصرار پدرش مجبور شد که تمام برنامه هاي عالي که براي اين چند روز ترتيب داده بود را کنسل کند و آن ها را به رامسر ببرد. سياوش هم تماس گرفته بود که جمعه شب برميگردد و قرار بود که از فرودگاه مستقيم به رامسر بيايد.

به پرستو که روي صندلي در بالکن نشسته بود نگاه کرد. هيچ کاري نميکرد فقط به جنگل روبه رويش زل زده بود و در فکر بود. جولي سگ ژرمن شپرد رها هم که خيلي با پرستو جور شده بود. پوزه اش را روي زانوي پرستو گذاشته بود و به طرف ديگري زل زده بود. چيزي در وجود پرستو بود که رها عاشقش بود و آن موهايي فرفري او بود. موهايش زمخت و خشن نبود. حلقه هاي طبيعي و درشت فر و بسيار نرم و خوش حالت بود. جولي سرش را بلند کرد و با بي تفاوتي به رها نگاه کرد و دوباره پوزه اش را روي پاي پرستو گذاشت !

_تو فکري ؟

پرستو چرخيد و نگاهش کرد. تعجب کرده بود که رها قابل دانسته و با او حرف زده است! در آن پنج روزي که درخانه ي آنها بود رها کاملا او را ناديده گرفته بود. و پرستو کم کم به اين نتيجه رسيده بود که او براي رها اصلا وجود خارجي ندارد!

_سيا فردا شب مياد.

رها به خوشي بي اندازه اي که در صورت پرستو بود نگاه کرد.

_يعني تا اين حد بهت بد گذشته ؟

پرستو نگاهش کرد. چشمان جذاب و نافذ رها موشکافانه او را مي پاييد. آهي کشيد و حسرت در تمام سلول هاي بدنش شروع به رشد کرد. حسرت از اينکه ميدانست رها هرگز او را نخواهد خواست !

_نه اين چه حرفيه؟ آقاجون نهايت لطفو مهربوني رو در حق من کردن. فقط دلم واسش تنگ شده

رها نيش خندي زد و با طعنه گفت :

_فقط آقا جون ؟

پرستو با خجالت نگاهش کرد. چه توقعي داشت؟ که بعد از آن همه ناديده گرفتن بگويد: بله عزيزم تو که خرمن توجه و محبت بودي !!

_شما که هميشه به من لطف داشتي!

برايش جالب بود حرف دو پهلوي پرستو. متفکرانه نگاهش کرد و گفت :

_اگر براي کار منظورته؟ خودت لياقتش رو داشتي. من فقط يه سکوي پرتاب برات بودم.

پرستو خواست تا جواب رها را بدهد که گوشي رها زنگ خورد. عذر خواهي کرد و گوشي را جواب داد :

_جونم ؟

_.....

_سلام. خانوم خانوما. چطوري تو ؟

بعد از سر جايش بلند شد و با کمي فاصله به نرده هاي بالکن تکيه داد. و اصلا متوجه نشد که پرستو کي بلند شد و به داخل خانه رفت.

*****

_پرستو ؟ پرستو ؟

سرش را از روي طرحي که ميزد بلند کرد تا جواب سياوش را بدهد.

_جانم ؟

_بيا پايين يه دقيقه.

سه هفته ايي بود که گچ پاييش را باز کرده بود. ولي همچنان به سر کار نميرفت. درسش را بهانه کرده بود و سياوش هم که هميشه درس را در اولويت ميدانست بي خيال اصرار براي سرکار رفتن او شده بود. رها هم که ظاهرا از خدا خواسته بود هيچ زنگي نزده بود که چرا به سرکار برنميگردد.

_بله سيا کاري داشتي؟

جلوي سياوش يک کيک کوچک قرار داشت که يک شمع با عدد هجده رويش بود .

_يادت بود؟

خنديد و دست هايش را دور گردن سياوش حلقه کرد و خودش را به او چسباند. سياوش پيشانيش را بوسيد.

_مگه ميشه يادم بره ؟

او را کنار خودش نشاند و با هم شمع را فوت کردند ! سياوش دست در جيب کرد و کادوي پرستو را در آورد و به دستش داد. يک پلاک طلا با اسم خودش.

_مرسي سيا خيلي قشنگه.

_روزي که به دنيا اومدي اندازه يکي از اين چاقو بزرگ هاي آشپز خونه بودي !! اينقدر ريز بودي که ميترسيدم بغلت کنم. ميترسيدم يه وقت بد بگيرمت يه جاييت بشکنه. ولي بابات خدا بيامورز خودش آوردت گذاشتت تو بغلم. اسمت رو خودم گذاشتم. گفتم اسمشو بزارين پرستو که به شاهين بخوره. خيلي خوشکل بودي اصلا مثل بقيه ي بچه ها زشت نبودي. همين موهاي فرفريتو هم داشتي. ولي يادمه سودي خيلي زشت بود!

پرستو خنديد و گفت:

_خوب براي اينکه سودي جوجه اردک زشت بود. يه دفعه تبديل به قو شد!

خنده سياوش پاک شد و با جدييت به پرستو نگاه کرد.

_سودي خوشگله. خيلي هم خوشگله. ولي تو هم خوشگلي کوچولو. چرا اين قدر خودتو دست کم ميگيري؟ هر کدومتون به يک نوعي زيبايي دارين.

پرستو براي طولاني نشدن موضوع فقط سرش را تکان داد و چيزي نگفت. البته که حرف سياوش را قبول نداشت. خودش هم مي دانست که دختر زشتي نيست اما اينکه بخواهد خودش را با سودي مقايسه کند احمقانه بود و حتي يک بچه هم ميتوانست تشخيص دهد که سودي زيبا تر است !

تازه شام خورده بودند که تلفن زنگ زد. شاهين بود که زنگ زده بود تا تولد پرستو را تبريک بگوييد و بگويد که برايش يک هديه هم فرستاده است. و البته با حضور افتخاري مادرش که گوشي را گرفت و کلي قربان و صدقه الکي براي پرستو حواله کرد و گفت که احتمالا براي تعطيلات تابستان با سودي به ايران بر ميگردند!

پرستو با بي چارگي به گوشي درون دستش زل زده بود. سودي مي خواست به ايران بيايد. حاضر بود که يک چيزي دستي به شهناز بدهد تا سودي را با خودش نياورد. سياوش که از قبل خبر را ميدانست دعا کرد که سودي آنقدر بزرگ شده باشد که کارهاي گذشته اش را تکرار نکند. آن گوشه کنايه ها و آن حسادت ها به قدر کافي دو خواهر که به نظرش بايد پشت هم ميبودند را دور کرده بود. بايد با سودي يک گفتمان حسابي ميکرد. به نظرش همين طور هم روزگار به اندازه کافي در حق پرستو کوتاهي کرده بود. هم شاهين و هم سودي به اندازه کافي با پدرشان بودند که کمبود محبت پدري را نداشته باشند. و هم شهناز آن زمان مادريه بيشتري براي آنها کرده بود. ولي پرستو تا توانست دست چپ و راستش را از هم تفاوت بگذارد پدرش رفت و شهناز هم وظايف مادريش را از ياد برد. نمي گذاشت سودي ديگر بيشتر از اين اذييتش کند.

تازه خوايبده بودند که با صداي زنگ تلفن از جا پريد. کورمال کورمال در تاريکي به دنبال گوشيش گشت. قلبش آنچنان ميکوبيد که کوبش آن را در گلويش احساس ميکرد. دوباره زنگ خورد و او با تعجب متوجه شد که زنگ تلفن نيست بلکه زنگ در است. از جا پريد. ميدانست که سياوش را اگر بار کنند و به جاي ديگر هم منتقل کنند محال ممکن است که بيدار شود !!

نگاهي به ساعت کرد. نزديک دو بود. آيفون را برداشت و سعي کرد تا در تاريکي پشت در تشخيص بدهد که چه کسي است اما فقط سايه اي مبهم ديده ميشد. حتما طرف از در خيلي فاصله گرفته بود.

_کيه ؟

_باز کن پپر. رهام !

فقط يک نفر بود که او را پپر صدا ميزد و حتي اگر خودش را معرفي هم نميکرد او را از صداي بم و پپر گفتنش ميشناخت.

در را زد و رفت تا در ورودي را هم باز کند. با تعجب به رها نگاه کرد. کت و شلوار و جليقه و کراوات قهوه اي سوخته به تن داشت کاملا رسمي و مجلسي. مو هايش را فشن درست کرده بود و قسمتي را در پيشانيش ريخته بود. پرستو که محو تيپ و قيافه رها شده بود با گيجي سلام کرد.

_سلام

_سلام. چطوري ؟

بوي الکل در بيني پرستو پيچيد و کمي از او فاصله گرفت.

_چي شده ؟ اين موقع شب ؟

_عموت کجاست؟

_خوابه؟ چي شده تو رو خدا؟

رها دستش را روي شانه پرستو گذاشت و با ملايمت او را به داخل هل داد.

_چيزي نيست پپر جان. برو سيا رو بيدار کن.

اما پرستو با سرسختي از جا تکان نخورد

_ميگي چي شده يا نه؟

رها پوفي کرد و سيگاري از جيبش در آورد و آتش زد. به ياد چند ماه قبل افتاد که پرستو به خاطر شکستن پاي سعيد مجبور شد طرح هايي که آن همه رويشان کار کرده بود را بي خيال شود. و رها هم با اينکه ميتوانست کاري بکند، ولي کاري نکرد. و حالا اين اتفاق براي خودش افتاده بود. فردا يک شو کوچک شمال، در ويلاي خصوصي يکي از اسپانسرانشان داشتند. که با وجود خودماني و کوچک بودن براي رها خيلي اهميت داشت. ولي دقيقا همين امشب در مهماني مامورها ريختند و دو تا از مدل هايش را که براي فردا لباس هاي او را نمايش ميدادند گرفتند. رها، محمد و سهيل خيلي شانس آوردند که فقط کمي قبل تر رفته بودند تا از ماشين سهيل نوشيدني مورد علاقه رها را بياورند و در مهماني نبودند و گرنه رها هم الان در حال نوشيدن آب خنک بود !

و حالا رها ميخواست از سياوش بخواهد که اجازه بدهد، شبانه پرستو را به شمال ببرد که تا فردا عصر کمک کند که لباس ها از دوباره براي رها و محمد دوخته شوند. چون رها به هيچ وجه نمي توانست از اين شو بگذرد تا فريد اماني با خيال راحت تمام کارهاي خوب را درو کند. در ضمن خجالت ميکشيد خودش از پرستو خواهش کند که کمک شان بکند. جدا از کم محلي هاي اخيرش ميدانست که آن دفعه هم در حق پرستو کوتاهي کرده است و حالا دقيقا همان اتفاق براي خودش افتاده بود.

ماجرا را کوتاه و سر بسته براي پرستو تعريف کرد و راضيش کرد تا برود و سياوش را صدا کند.

چند لحظه بعد سياوش خواب آلود آمد. رها از پرستو قهوه خواست تا هم اثر آن الکل کمي که خورده بود بپرد و هم نخود سياهي باشد براي پرستو.

ماجرا را براي سياوش تعريف کرد و اجازه پرستو را خواست و قول داد که خودش هم دو روز بعد او را بر ميگرداند. سياوش با ترديد گفت :

_امن هست؟ اصلا کاراتون قانوني هست؟

_آره بابا امن امنه. خودم مواظبش هستم.

_نمي دونم چي بگم. دردسر نشه واسش ؟

_نه خيالت راحت. من قول ميدم که همه چي امن و امانه.

_از خودش بپرس ببين اصلا مياد يا نه ؟

پرستو را صدا کرد و سياوش مختصر و مفيد موضوع را تعريف کرد.

_ پپر اگه بياي کمک خيلي عالي ميشه. اين شو خيلي واسه من مهمه. مياي ؟

پرستو به چهره پر خواهش رها نگاه کرد. مگر ميتوانست بگويد نه؟

_اگه عمو سياوش اجازه بده. آره ميام .

سياوش نگاهي به ساعت کرد و گفت :

_کي راه ميافتين؟

_هر چي زودتر بهتر. زود باش پپر حاضر شو.

پشت ماشين خوابيده بود. ولي صداي صحبت کردن آرام سهيل و محمد را ميشنيد. يک لحظه خوابش سنگين تر شد و سرش روي شانه رها که کنار دستش نشسته بود افتاد. هراسان چشم باز کرد و سرش را برداشت. مي ترسيد که رها دوباره کج خلقي کند و عذابش بدهد. اما رها هم خواب بود. براي يک لحظه شيطان شد و از آيينه نگاهي سريع به محمد و سهيل کرد. حواسشان نبود و حرف ميزدند. و او هم آهسته سرش را دوباره روي شانه رها گذاشت. چه اشکالي داشت؟ بگذار تا او هم دزدکي لحظاتي را خوش باشد. خوابش سنگين شد و زماني به خودش آمد که تقريبا صبح شده بود. و او چرخيده بود و کاملا روي صندلي خوابيده بود و سرش هم روي پاي رها بود و انگشت هاي رها در ميان موهاي او! نفسش گرفت. قلبش آنچنان ميکوبيد که لحظه اي فکر کرد همين حالا ست که از سينه بيرون بزند. رهاخيلي آهسته با موهايش بازي ميکرد و با صدايي آرام با سهيل و محمد حرف ميزد. نمي دانست که چه خاکي بايد در سرش بگيرد. اين حالي که داشت برايش تازگي داشت. احساس ميکرد که قلبش متورم شده و ديگر در فضايي سينه اش جا کم دارد.

سعي کرد تا تنفسش را آرام و منظم کند. اما رها به روي صورتش خم شد و چند ثانيه نگاهش کرد. و به سرعت دستش را از لاي موهاي او بيرون آورد و به عقب برگشت. پرستو اطمينان داشت که رها متوجه بيدار بودنش شده است. چشمانش را باز کرد و از جا بلند شد.

_صبح به خير.

به رها نگاه نکرد. ميدانست که اگر نگاه کند از خجالت سرخ ميشود و همان يک احتمال کوچک رها در مورد خواب بودن او از بين ميرود. محمد از آيينه نگاهش کرد و با خنده چشمکي زد و گفت :

_صَبَح کُم الله !! پرستو خانوم. کشف حجاب کردي بابام جان !!

_صباح الخير منظورت بود ديگه ؟ آره؟

نگاهي در آيينه به خودش کرد. شالش سرش نبود و موهايش آشفته و به هم ريخته شده بود .

_بيا شالت

شال روي پاي رها بود. شال را به طرف پرستو گرفت ولي وقتي پرستو گوشه شال را گرفت و کشيد آن را ول نکرد.

_صبح عالي متعالي پپر خانوم !!

لحن اش کنايه آميز بود. پرستو براي لحظه ايي نگاهش کرد. همين يک لحظه کافي بود تا رها اطمينان پيدا کند که پرستو بيدار بوده است. لعنتي در دل به خودش نثار کرد که نتوانسته بود جلوي وسوسه اش درباره مو هاي پرستو را بگيرد!

گوشه شال را ول کرد و پرستو موهايش را جمع کرد و شالش را روي سر مرتب کرد.

به ويلاي خودشان رفتند و بعد از آنکه صبحانه مختصري خوردند شروع به کار کردند. پرستو از نو اندازه هاي رها را گرفت تا دوباره لباس را بدوزد. سايز محمد و عليرضا يکي از مدلهاي باز داشت شده به هم ميخورد. ولي سايزش به فرزام نمي خورد و سايز رها به هيچ کدام از آنها نمي خورد. شانه هاي رها تقريبا دو برابر آنها بود و قدش بلند تر و دور سينه اش هم پهن تر بود.

_چاره داره به نظرت که اندازه ي من بشه ؟

نگاهي به رها کرد و سعي کرد در آن لحظه فقط به کار فکر کند !

_نه رها اصلا جا نداره. (به سمتش خم شد و قسمت شانه پيراهن را نشانش داد )ببين. شونه هاي تو دو برابر شونه هاي اونهاست (يک پيراهن ديگر از کاور لباس ها بيرون آورد ) اين يکي رو شايد بشه شکافت. چون جاي درزش زياده ولي اين يکي اصلا. هم جا نداره هم جنس پارچه جوريه که اگر شکافته بشه فاتحه اش خونده است. خودت که بهتر ميدوني

رها پوفي کرد و سرش را تکان داد

_خيلي زمان ميبره نميرسيم

پرستو پشت چرخ نشست و گفت :

_بيا کمک. با هم تمومش ميکنيم

_من برش بلد نيستم پپر. من طراحم خياط که نيستم.

_چرخ ميتوني بکني ؟

رها سرش را تکان داد

_فقط جاي صاف و مستقيم رو

پرستو خنده اش گرفته بود و هيچ مدلي هم نمي توانست جلوي خنده اش را بگيرد. رها نگاهش کرد و گفت :

_بخند. خفه نشي يه وقت! يه امروز رو بالا غيرتا بپا بلا سرت نياد!

پرستو خنديد. خنده اي بلند. رها با تعجب نگاهش کرد. تا به حال خنده ي بلند او را نشنيده بود. خيلي با ناز ميخنديد. نازي که کاملا طبيعي بود و نه من در آوردي و براي جلب توجه. خنده اش خيلي به دل مينشست.

در حاليکه هنوز ميخنديد گفت :

_باشه من تمام برش ها رو ميزنم شما چرخ کن. البته فقط صاف و مستقيما رو

دوباره خنديد. ابرو هاي رها با تعجب بالا رفت. فکر نميکرد که پرستو روحيه شوخ و شاد هم داشته باشد. ساکت و آرام بودن هميشگي او باعث شده بود رها فکر کند که کمي سرد و تودار است.

تا ظهر همه کار کردند. پرستو حتي محمد و سهيل را هم وادار کرد تا تمام کوک ها را بزنند و بعضي از دکمه ها که با چرخ دوخته نميشد را بدوزند و پس دوزي ها را انجام دهند. بر خلاف تصور پرستو خيلي خوش گذشت. در بين کار محمد و سهيل و حتي رها کارهاي عجيب و غريب ميکردند. مثلا سهيل آهنگ (پيرهن صورتي) را خواند و رها بلند شد و بابا کرم وسط سالن رقصيد !! و محمد هم دست پرستو را گرفت و بلند کرد و وادارش کرد تا با آهنگ (از اون بالا ميياد يک دسته حوري) با رها برقصد !!

نزديک ساعت چهار عصر بود که زنگ ويلا را زدند. رها که در آشپز خانه بود و قهوه ميخورد بلند گفت :

_خاک تو سرت بکنن سهيل اونقدر با اون صداي نکره ات عرعر کردي که اومدن بگيرنمون ! پپر؟ پپر؟

پرستو در حاليکه هنوز ميخنديد و سرخ شده بود به آشپز خانه آمد. رها نگاهش کرد. اين پرستو را بيشتر دوست داشت. يعني تا به حال کسي به اين دختر نگفته بود که خنده هاي از ته دلش تا چه حد او را دوست داشتني و ملوس ميکند ؟

_ برو ببين کيه ؟ نذار اينا برن

پرستو خنده اش جمع شد و گفت :

_نکنه واقعا مامورها باشن ؟

رها بازوي پرستو را گرفت. اما در همين لحظه در ورودي باز شد و سهيل که رفته بود و در را باز کرده بود با سه تا دختر وارد شد. پرستو با تعجب به آنها نگاه کرد و رها با اخم. يکي از دختر ها که از همه قشنگ تر و خوش تيپ تر بود جلو آمد و به رها گفت :

_اين جا چه خبره؟ اين ديگه کيه رها؟

پرستو ناخود اگاه از رها فاصله گرفت ولي بازويش هنوز در دست رها بود.

_تو اين جا چي کار ميکني؟

لحن رها اصلا مهربانانه نبود. دختر اما عقب نشيني نکرد و با غرور گفت :

_مثل اينکه اسپانسر امشب برنامه شما پدر منه ها !!

رها هم عقب نشيني نکرد و با لحن آرام اما عصبي گفت :

_خدا سايه پدرتونو از سر شما کم نکنه !! حرف من اينه که شما تو ويلاي من چي کار ميکني ؟!

دختر پشت چشمي نازک کرد و گفت :

_به من چه که منشيت دهن لقه. من خر هم گفتم بيام سورپرايزت کنم. نمي دونستم خودم سورپرايز ميشم !!

به پرستو اشاره کرد. پرستو سرش را پايين انداخت. رها با خشم گفت :

_شما بفرما ويلاي پدر جان. من اينجا کار دارم. شب بنده همه جوره در خدمتم !!!

هر دو پهلوي رها ، سهيل و دو تا از دخترها را به خنده انداخت. دوست دختر رها که اين حرف را شنيد و با عصبانيت به سمت رها خيز برداشت تا با مشت به سينه اش بکوبد اما رها در نيمه را مشتش را گرفت.

_ اين جا نه فرزانه. کارت قشنگ نيست. همه ميفهمن چه ... (خم شد و آهسته چيزي درون گوشش گفت ) هستي

دختر که چيزي به انفجارش نمانده بود از رها فاصله گرفت و با جيغ گفت :

_به پدرم ميگم که از هستي ساقط ات کنه رها کبيري. فکر کردي که کي هستي ؟

کيفش را به سمت رها پرت کرد ولي کيف کمي کج شد و از آن جا که کيف دستيش بيشتر شبيه ساک بود تا کيف؛ نصف کيف به صورت پرستو خورد و نصف ديگرش به سينه رها ...

_ميخواي يه مسکن بخوري ؟

پرستو به صورت نگران رها نگاه کرد و دلش به تاپ و تاپ افتاد. سرش را تکان داد.

_نه خوبم. يه کم ميسوزه

رها آه بلندي کشيد.

_عموت منو ميکشه

پرستو خنديد. اما گونه اش درد گرفت. نشانه گيري دوست دختر رها حرف نداشت !!!

چون او خودش بعد اعلام کرد که اسمش را نبر رها را نشانه گرفته بوده است !! اما کيف با يک فاصله تقريبا پنجاه سانتي به صورت پرستو خورد و نوک زيپش به گونه پرستو نشست و آن را سوراخ کرد. و به جاي از مردي افتادن رها پرستو ناکار شد !!

دختر که خودش هم از آن همه خوني که از صورت پرستو مي آمد ترسيده بود. تند تند معذرت خواهي ميکرد. ولي رها ديگر غير قابل کنترل شده بود. آن چنان نعره هايي ميزد که چهار ستون خانه ميلرزيد و چيزي نمانده بود که با مشت و لگد فرزانه را از خانه به بيرون پرت کند.

دوباره به پرستو که با آن پانسمان فاجعه سهيل و با يک باند قلنبه خنده دار شده بود نگاه کرد. براي خودش هم عجيب بود که آن چنان به خاطر پرستو نگران و ناراحت شده بود. اولين بار بود که اين چنين از دختري دفاع ميکرد. نگاهي به ساعت کرد. سرو صداي بيرون نشان ميداد که مهمان ها آمده اند. يک اتاق به آنها اختصاص داده بودند که در آن تعويض لباس کنند. رها بي توجه به پرستو پيراهنش را در آورد و روي صندلي ميز آرايش نشست

_موهامو چي کار ميخواي بکني؟

پرستو سرخ و سفيد شد و بي هيچ حرفي سشوار را برداشت و شروع کرد به مرتب کردن موهاي رها. خوب سشوار کشيد و بعد ژل زد و حالت داد.

خوبه؟ يا ساده ترش کنم ؟

رها سرش را تکان داد و گفت :

_نه فعلا با اين لباسهاي اسپرت خوبه .

از جا بلند شد و به پشت پاراوان کوچکي که در اتاق بود رفت تا شلوارش را عوض کند. ضربه اي به در خورد.

_سلام آقاي اماني

فريد که خيلي از ديدن پرستو آن جا تعجب کرده بود و گفت :

_به! خانوم فتوحي. هنوز از دست رها خسته نشدي ؟

رها سرش را از پشت پاراوان بيرون آورد و گفت :

_پارسال دوست امسال آشنا فريد خان!

فريد در حاليکه چشم از پرستو بر نميداشت به داخل آمد. و رها هم که هنوز آماده نشده بود با شلوار و بالا تنه برهنه بيرون آمد. و با اخم با سردي با فريد دست داد و با يک اخم وحشتناک به او که همچنان به پرستو نگاه ميکرد زل زد. پرستو اما نگاهش متوجه رها بود که آنطور با عجله و لباس نپوشيده بيرون آمده بود. ناخود اگاه به زيپ شلوارش نگاه کرد. خدا را شکر که با آن عجله اين را فراموش نکرده بود! فريد که اين نگاه را ديده بود نيش خند زد و پرستو از خجالت ارغواني شد. رها اما چيزي به انفجارش نمانده بود. اصلا از فرم نگاه فريد به پرستو خوشش نيامده بود. پرستو با آن شلوار پارچه ايي سفيد تنگش و پيراهن آلبالويي که طرح و برشي مردانه داشت. زيبا تر از هميشه شده بود. اما چيزي که به نظر رها بيشتر از همه جلب توجه ميکرد موهاي زيباي پرستو بود که باز روي شانه هايش پيچ و تاب خورده بود.

_حاضر نميشي ؟ دير شد.

رها چشم از فريد برداشت و بازوي پرستو را گرفت و با خودش به پشت پاراوان کشيد.

پرستو که تعجب کرده بود آهسته گفت :

_چرا همچين کردي ؟

_از نگاههاي فريد خوشم نمياد.

پرستو فقط نگاهش کرد و سرش را تکان داد. او تجربه ايي در رابطه با مردها نداشت و در آن لحظه واقعا نميدانست که منظور رها چيست؟ اينکه يعني از او خوشش آمده است که برايش حساسيت نشان ميدهد؟ يا اينکه فقط همان حس حمايت و مسوليت است که باعث اين رفتار رها شده است؟ رها پيراهنش را پوشيد. يک پيراهن شتري رنگ با شلوار کتان يک درجه تيره تر و يک جليقه قهوه ايي. پرستو بند کفش هاي اسپورتش را بست و کمي نگاهش کرد. رفت و يک گردنبند استيل آورد.

_يکم خم ميشي؟

رها سرش را خم کرد و پرستو گردنبند را برايش بست و با لحن با نمکي گفت :

_ رها ؟ يه چيزي بگم نه نميگي ؟

رها چشمانش را تنگ کرد و نگاهش کرد و در حاليکه از پشت پاراوان خارج ميشد گفت :

_تا چي باشه.

پرستو به او که با آن موها و ته ريش نا منظم قيافه اش مردانه تر و تخس تر شده بود نگاه کرد به سرعت به سمتش رفت و دو دکمه بالاي لباسش را باز کرد. حيف آن عضله ها بود که اگر نمايش داده نمي شد !

با التماس به رها نگاه کرد. رها اخم کرد و گفت :

_چي تو اون سرته ؟

پرستو نگاهي به فريد کرد که بي تفاوت به اخم رها مشغول ديد زدن او بود و گفت :

_بزار وسط ابروتو تيغ بزنم و بشکونم!

رها چشم هايش را گرد کرد و فريد خنديد.

_ديگه چي ؟ يه نگاه به سن و سال من کردي ؟

فريد که همچنان ميخنديد عذر خواهي کرد و بيرون رفت تا به گوشيش جواب بدهد.

_خواهش! اگه بد شد پاي من.

_چي ميگي تو پپر؟ شبيه لات ها ميشم!

پرستو با سر سختي گفت :

_نه شبيه پسر تخس ها ميشي

رها خنديد و سرش را تکان داد و خواست از در بيرون برود که پرستو جلويش در آمد و سينه به سينه اش ايستاد. رها با تعجب به پرستو نگاه کرد. اين پرستو بود ؟!!

_چي کار ميکني ؟

_خواهش رها! من ميدونم عالي ميشه. اگه بد شد چاره اش يه مداد ابروهه.

رها چند ثانيه به چشمان پرستو خيره شد و در نهايت گفت :

_اگه بد شد من ميدونم و تو!

_بد نميشه قول ميدم .

سريع بيرون رفت و به چشم بر هم زدن برگشت. روي صندلي رفت و در حاليکه روي صورت رها خم شده بود سعي کرد که فقط به کارش فکر کند. اما نگاه رها به رويش سنگيني ميکرد و نميگذاشت تا تمرکز کند.

با هر بدبختي که بود ابروي خوش حالت رها را تيغ زد. کمي عقب رفت تا بهتر کارش را ببيند. عالي شده بود. يک خط نه چندان باريک و نه چندان پهن گوشه ابروي راستش انداخته بود. خنديد. رها که اين خنده را ديد با ترديد گفت :

_چي شد ؟ چي کار کردي ؟

بعد چرخيد تا خودش را در آيينه ببيند. خوب شده بود. يعني از خوب هم بالاتر شده بود. چهره اش خشن و خيلي فتوژنيک شده بود !

نا خوداگاه همان ابرو را که تيغ خورده بود را بالا برد. خوشش آمده بود. چرخيد و به پرستو که با نگراني نگاهش ميکرد چشمک زد.

_اين دفعه رو شانس آوردي!

کارهاي تمام طراح ها به نظر پرستو عالي بود. اما به نظرش کارهاي رها و فريد اماني بهترين کارها بود. و تک عکسي که از رها گرفته شده بود به نظر خيلي ها بهترين عکس آن شب شده بود. فيگورش کاملا طبيعي بود. کمي خم شده بود ، مثل اينکه ميخواهد بند کفشش را ببندد. و در همان حال سرش را بالا آورده بود و به دوربين نگاه کرده بود. خيلي ساده و بي نهايت جذاب. پرستو با حسرت به عکس نگاه کرد. رها برايش دست نيافتني بود و خودش هم اين را ميدانست .

*****

نمايش تقريبا تمام شده بود و همه در حال جمع کردن وسايل هاشان بودند. پرستو به رها و محمد نگاه کرد که با فريد و چند نفر ديگر از مدل ها و چند مرد جوان که فکر ميکرد از اسپانسرها باشند حرف ميزدند. محمد چيزي ميگفت که رها با سرسختي سرش را تکان داد. پرستو با اينکه کنجکاو شده بود اما سرش را به کار خودش گرم کرد .

_پپر؟

روي زانوانش نشسته بود و لباس ها و وسايل را جمع ميکرد. سرش را بالا برد و موهايش را از روي صورتش کنار زد.

_بله ؟

رها نگاهي قدر شناسانه به او کرد .

_بچه ها ميخوان يه دورهمي کوچولو بگيرن. تو مشکلي نداري ؟

پرستو با تعجب نگاهش کرد. چه مشکلي ميتوانست داشته باشد ؟ شايد رها منظورش آن بود که او از اتاق بيرون نيايد !

با ترديد پرسيد :

_ميخواي از اتاق بيرون نيام ؟

_نه نه اصلا. گفتم اگر راضي نيستي کنسلش کنم. چون آخه جمع پسرونه است و فقط تو دختري

_من مشکلي ندارم. همه رو مي شناسم تقريبا

_پس از کنار من جم نميخوري باشه ؟ امانتي دستم !!

پرستو با غصه سر تکان داد و از سر جايش بلند شد. ميدانست که اين توجه ها دليل ديگري ندارد اما احمق بود که فکر ميکرد شايد رها او را ببيند !

مهماني آن طور که رها ميگفت خودماني نبود و رها هم که به نظر ميرسيد خودش هم از وضع موجود راضي نيست با اخم روي مبل نشسته بود و بر طبق عادت هميشه اش در موقع ناراحتي سيگار به سيگار آتش ميزد. پرستو اما به مردهاي درون سالن نگاه ميکرد. خنده اش گرفته بود. تا به حال اين همه مرد خوش تيپ و خوش اندام و جذاب را يک جا نديده بود. سودي و شهناز براي بودن در چنين جايي جان ميدادند !! خنده اش پهن تر شد. رها موشکافانه نگاهش کرد.

_چي خنده داره ؟

پرستو از جا پريد

_هوم ؟ هيچي ..

اما کمي سرخ شد.

_رها بيا

سهيل ليوان نوشيدني را به رها داد و يک پيک کوچک تر و سبک تر به سمت پرستو گرفت.

_بفرما پرستو خانوم. سلامتي.

پرستو اما نگرفت به جايش رها پيک را گرفت و رو به پرستو کرد و گفت :

_تا حالا خوردي ؟

پرستو سرش را به نشانه نفي تکان داد.

_دوست داري بخوري ؟

با اينکه رها سوال کرد اما لحنش کاملا نشان ميداد که اصلا راضي نيست که پرستو مي بزند.

_ ميشه نخورم ؟

_آره عزيزم چرا نميشه ؟ !!

لحنش کاملا خوشحال بود. و ليوان پرستو را هم خودش با يک ضرب بالا رفت دوباره به سهيل اشاره کرد تا برايش پر کند.

نگاهش به فريد اماني افتاد. گوشه سالن نشسته بود و در حاليکه با محمد صحبت ميکرد نگاهش به پرستو بود و وقتي که پرستو را متوجه خودش ديد ليوان نوشيدني اش را بالا آورد و به سلامتي او خورد. رها عصبي ناسزايي زير لب گفت و دوباره يک ليوان ديگر بالا رفت.

نمي خواست خيلي بخورد. يعني اصلا نمي خواست که از هوش و حواس برود. اما سهيل نابودش کرده بود. نگاهي به پرستو کرد. موهاي دوست داشتني اش به او چشمک ميزد. بي اراده دستش را زير موهاي او برد. پرستو چرخيد و با حيرت هر چه تمام تر نگاهش کرد. خشکش زده بود و فقط به رها که به نظر ميرسيد خيال ندارد دست از نوازش موهايش بردارد زل زده بود .

_رها ؟

صدايش تحت چند حس مختلف ضعيف شده بود و به زحمت شنيده ميشد. گرماي صورتش، که ناشي از شرم و خجالت بود را حس ميکرد. سرش را به عقب کشيد. رها که تازه به خودش آمده بود با چشمان خمار نگاهش کرد. وقتي که مست ميشد احساسش به هر چيز ده برابر ميشد و حالا نمي توانست از پرستو چشم بردارد.

_ميدونستي که خيلي ملوسي ؟!! بيشتر از اينکه خوشکل باشي با نمکي !!

پرستو چشمانش گرد شد. « اون مسته! فقط همين »

اولين و تنها فکري که به مغز قفل شده پرستو ميرسيد همين بود. بنابراين قبل از اينکه کار احمقانه ايي بکند از جا بلند شد. احساسي را که به خاطر مصرف الکل به غليان در آمده باشد را نمي خواست. رها دستش را گرفت.

_کجا ؟

پرستو فقط نگاهش کرد. چه مي توانست به يک آدم بي هوش و حواس بگوييد ؟ «که چون تو مستي من دارم از پيشت فرار ميکنم. » يک آدم مست حتي اگر سياه مست هم شده باشد باز هم قبول نميکند که مست است!!

_خسته شدم. ميرم يه کم هوا بخورم.

رها از جا برخاست و گفت :

_لازم نکرده با وجود اين مرتيکه اماني بري تنها بگردي.

بعد دستش را دور شانه پرستو حلقه کرد و او را به سمت جلو هل داد. از ساختمان بيرون زدند. رها که اين حالش براي خودش هم بي سابقه بود آهي کشيد و به پرستو گفت :

_دوست داري بريم لب آب؟

پرستو نگاهش کرد. حالا به نظرش بهتر مي آمد. قدم هايش محکم بود و زبانش هم لق نشده بود. ولي خب به نظر مي رسيد که هنوز سرش کمي گرم است.

_نه همين جا خوبه

به سمت درخت هاي نارنج و پرتقال رفت و روي نيم کت زير درخت ها نشست. رها هم آمد و کنارش ايستاد. سيگارش را روشن کرد و بي هيچ حرفي به پرستو خيره شد. پرستو که سنگيني نگاه رها آزارش ميداد آهسته سوت زد. چند لحظه بعد جولي پيدايش شد و دويد و آمد پايين پاي پرستو نشست و چند بار پارس کرد. پرستو به شکمش نگاه کرد. از آخرين باري که او را ديده بود شکمش بزرگ تر شده بود.

_حامله است ؟

رها سرش را تکان داد و گفت :

_اوهوم. يه ژرمن شپرد ديگه. مال يکي از دوستام. ميخواستم با يه نژاد ديگه جفت گيري کنه. ولي نشد

_توله هاش کي به دنيا ميان؟

_چيزي نمونده فکر کنم. من زياد در جريان نيستم. آقا هوشنگ ، سرايدار در جريانه.

پرستو سرش را تکان داد. به نظر ميرسيد که هر دويشان معذب هستند. اين صحبت ها در مورد حاملگي سگ خانه به نظر کمي نمايشي مي آمد !

رها سيگارش را خاموش کرد و کنار پرستو نشست و يک دستش را از پشت روي لبه نيمکت گذاشت. پرستو با خجالت، کمي خودش را جمع کرد. رها به پانسمان صورتش نگاه کرد و گفت :

_فريد اونجا که بين تماشاچي ها نشسته بودي چي بهت ميگفت ؟

_پرسيد که صورتم چي شده ؟

_تو چي جواب دادي ؟

پرستو نگاهش کرد چه توقعي داشت؟ که پرستو گفته باشد، آن قدر دست و پا جلفتي بودم که زمين خوردم و اين طور شدم ؟

_راستش رو گفتم !!

رها جلوي خنده اش را گرفت و گفت:

_متشکرم واقعا !!

پرستو نخودي خنديد که رها را هم به خنده انداخت. صداي خنده رها را دوست داشت. بم و کلفت ميخنديد. با يک آهنگ خاص.

_به عموت چي ميگي؟ تو رو خدا بالا غيرتا به اون ديگه راستشو نگو. ميترسم با اون تفنگه که بالاي شومينه تونه؛ همون تفنگ دو لوله بياد سراغم!

خنده پرستو بلند تر شد. و رها با شيفتگي به او خيره شد. ناز خنده اش رها را از خود بي خود کرد. دست دراز کرد و با انگشت اشاره اش گونه پرستو را نوازش کرد. خنده ي پرستو قطع شد و با حيرت به رها که به سمتش متمايل شده بود نگاه کرد.

رها کاملا به طرفش خم شد و با دست ديگرش دست پرستو را در دست گرفت. دست کوچک پرستو در دستان بزرگ او گم شده بود. نگاهي به دست پرستو کرد. پوست سفيد پرستو در مقابل پوست برنزه او تضاد جالبي را به وجود آورده بود.

_چه قدر دستات کوچيکه پپر!

پشت دستش را نوازش کرد و به چشمان پرستو خيره شد. چشمانش صاف و بي غل و غش بودند و حتي بي قراري آن لحظه هم نتوانسته بود خللي در صفاي چشمان و بکارت روحش ايجاد کند. دختر هايي که رها با آنها دوست بود هيچ کدام اين نگاه آرام را نداشتند. همه شان به اميد چيزي با او بودند. يکي پول ، يکي شهرتش و خيلي چيزهاي ديگر. ولي ميتوانست از عمق نگاه پرستو بخواند که به خاطر خودش او را مي خواهد. فقط به خاطر وجود رها کبيري. نه پول و شهرتش .

بي اختيار نگاهش به لبهاي نازک و ظريف پرستو افتاد. پرستو به تقلا افتاد تا از جا بلند شود. خجالت ميکشيد. اگر کسي آنها را تا اين حد به هم نزديک ميديد ، ديگر از فردا همه فکر ميکردند که او آن کاره است و آبرو برايش باقي نمي ماند. از تمام اين ها گذشته ميدانست که رها مست است. و او اين احساس را نمي خواست.

نيم خيز شد تا بلند شود. ولي دست رها دور مچش حلقه شد و نگذاشت که تکان بخورد. هر دو دستش در دستان رها اسير شده بود.

دهانش را باز کرد. اما قبل از اينکه چيزي بگويد بوسه رها دهانش را بست !

هميشه فکر ميکرد که بوسه اولش چطور خواهد بود؟ با عشق است يا يک ازدواج سنتي بدون عشق ؟ گاهي فکر ميکرد اصلا بوسه لب چه فرقي از نظر عشق و احساس دارد که تمام عشاق جهان عشق شان را با بوسيدن لب هاي همديگر ابراز ميکنند ؟

حالا اين اولين بوسه ي او بود. بوسه ايي که نه حاصل يک ازواج سنتي بود و نه يک عشق. فقط حاصل مستي يک مرد بود.

شوکه شده بود. ديده بود که در فيلم ها موقع بوسيدن ، چشمانشان را ميبندند ولي او چشمانش باز تر شده بود. زير دست و تنه ي سنگين رها مانده بود و نمي توانست تکان بخورد.

رها او را مي بوسيد. نه با خشونت و حريصانه ، اما اشتياقي در وجود و بوسه اش بود که براي خودش هم تازگي داشت. و نميتوانست از وجود پرستو دل بکند .

به هر جان کندن که بود خودش را از زير دست رها بيرون کشيد. گيج و منگ به رها نگاه کرد. اصلا نميدانست که چه عکس العملي بايد نشان دهد. بايد مثل فيلم ها يکي زير گوش رها مي خواباند؟!! ناخود آگاه به ياد فيلم بر باد رفته افتاد صحنه ايي که رت باتلر به زور اسکارلت را ميبوسد و اسکارلت هم توي گوش رت ميزند. به نظرش خيلي احقانه و نمايشي آمد. اين زندگي واقعي بود نه فيلم.

رها که به نظر ميرسيد تازه فهميده بود که چه غلطي کرده است !! با نگراني به پرستو خيره شده بود. ناراحت بود و و جدانش درد گرفته بود اما به خودش که نمي توانست دروغ بگويد، آن ته قلبش دوباره خواهان يک بوسه ديگر بود! قبل از آنکه کار احقانه ديگري بکند کمي از پرستو فاصله گرفت. اما دست پرستو را ول نکرد.

پرستو چند ثانيه همان طور نگاهش کرد و بعد به سرعت از جا بلند شد.

_پپر ؟

فقط همين. نتوانست چيز ديگري بگويد. پپر چي؟ پپر ببخشيد که بدون اجازه تو را بوسيدم ؟ يا پپر متاسفم که اين کار فقط از روي مستي بود؟ هر چه ميگفت باعث ميشد که تنها خودش مسخره شود و بس!

پرستوسعي کرد که به زور دستش را از دست رها بيرون بکشد. رها هم که اين حرکت را ديد دستش را ول کرد و پرستو به سرعت برق به داخل ساختمان رفت.

به اتاقي که در آن چند روز اقامتش با پاي شکسته، در ويلاي آقاي کبيري به او اختصاص داده بودند رفت. و در را از داخل قفل کرد و مثل مرغ سر کنده در اتاق بال بال زد. آرامش نداشت. حال به خصوصي داشت که تا به حال تجربه نکرده بود. حالت تهوع داشت. يک نوع دل شوره و بي قراري. سردرگم بود و نميدانست که چکار بايد بکند. کسي را نداشت که با او صحبت کند ، تا آن بي قراري کاهش پيدا کند. زياد اهل دوست و رفيق نبود. تنها دوست صميميش زهرا بود که با او هم آن قدر صميمي نبود که بتواند چنين چيزي را برايش بگويد.

يک ساعتي گذشته بود. حالا سرو صدا ها بيشتر شده بود. صداي موزيک بلند شده بود و به نظر ميرسيد که مهماني از آن حالت دور همي خارج شده است و حالت پارتي به خودش گرفته است.

ضربه ايي به در خورد و بعد صداي محمد آمد.

_پرستو ؟ درو باز کن

_سلام

محمد سيني غذا را به طرفش گرفت و گفت :

_بيا غذاتو بخور ضعف نکني. از صبح که درست و حسابي چيزي نخوردي. در ضمن رها گفت که اگه ميشه بيرون نيا. يه کم اوضاع از کنترل خارج شده. اينا رَم کردن

پرستو سيني را گرفت و تشکر کرد. دلش مي خواست بگويد که خود جناب کبيري که بيشتر از همه رَم کرده!

غذايش را خورد. خدا را شکر اتاق مستر بود و براي حمام و توالت احتياج نبود که با آن جماعت بيرون برود. اگر سياوش ميفهميد رها را تير باران ميکرد!

دوش گرفت و دندان هايش را مسواک زد و به رختخواب رفت اما نتوانست بخوابد. ابتدا فکر کرد که به خاطر سرو صدا است. ولي وقتي ساعت دو نيمه شب مهماني تمام شد، باز هم نتوانست پلک روي هم بگذارد. نمي دانست که چه بلاي به سرش آمده است. تمام صحنه سر شب با جزييات، درست مثل پرده سينما از مقابل چشمانش عبور ميکرد و او نمي توانست هيچ کاري براي توقفش انجام دهد. آن قدر غلت زده بود که تمام ملحفه و پتو به دورش پيچيده شده بود و مزيد بر علت بي خوابيش شده بود. بلند شد و قدم زد. سر اتاق به ته اتاق. دلش مي خواست که به بيرون برود ولي حتي يک درصد هم نمي خواست احتمال اين را داشته باشد که با رها روبه رو شود. پنجره را باز کرد و لبه پنجره نشست. از آنجا دريا معلوم نبود. فقط سياهي جنگل ديده ميشد که هيچ آرامشي با آن همراه نبود. اما آنقدر همان جا نشست تا کمي آرام شد و توانست ذهنش را سرو سامان بدهد تا بتواند کمي بخوابد. نزديک سپيده صبح بود که بالاخره خوابش گرفت و به رختخواب رفت.

با ضربه هايي که به در ميخورد از خواب پريد چند ثانيه گيج و منگ به اطرافش نگاه کرد. دوباره چند ضربه ي ديگر و بعد صداي بم و گرفته رها با آن همراه شد

_پپر ؟ پپر خوبي ؟

در را باز کرد. رها و محمد پشت در ايستاده بودند و با نگراني نگاهش ميکردند. رها با کمي تندي گفت :

_چرا درو باز نميکني؟

پرستو در حاليکه سعي ميکرد روي صحبتش فقط با محمد باشد گفت :

_خواب بودم. اصلا صداي درو نشنيدم.

_حاضر شو داريم برميگرديم تهران.

پرستو سرش را تکان داد و در را بست. حتي براي يک ثانيه هم به رها نگاه نکرده بود. اما حالا قلبش مثل يک موتور با دور تند ميکوبيد. دوباره حالت تهوع و آن دلشوره و حس بي قراري شب قبل برگشته بود.

سريع لباس پوشيد و پايين رفت. سهيل و محمد، صبحانه مي خوردند. ولي علي رقم اصرار آنها، او حتي نتوانست يک لقمه هم بخورد. ميدانست که هر چه بخورد بالا خواهد آورد.

دعا دعا ميکرد که مثل زمان آمدن با رها در صندلي عقب تنها ننشيند. حاضر بود با سهيل که شناخت چنداني از او نداشت؛ عقب بنشيند ولي با رها نه !

دعايش قبول شد و محمد آمد کنارش نشست و رها پشت رل نشست. اما تا خود تهران چشم از پرستو برنداشت. مثل يک (ايگوآنا )چشم هايش سيصدو شصت درجه ميچرخيد. هم رانندگي ميکرد ، هم با سهيل و محمد حرف ميزد و هم از نگاه کردن به پرستو غافل نبود. « چطوريه که ميگن مردا چند تا کارو همزمان نميتونن انجام بدن ؟اين که مثل مخلوط کن چند کاره است !»

جايي براي ناهار نگه نداشتند. رها عصبي و کج خلق بود و محمد و سهيل هم ديگر اصرار چنداني نکردند. تقريبا نزديک ساعت پنج عصر بود که به تهران رسيدند. اول محمد و سهيل را رساندند. بالاخره از چيزي که ميترسيد به سرش آمد. با رها تنها شد. نمي دانست که چه عکس والعملي بايد نشان دهد. خودش را به بي تفاوتي بزند ، يا همان طور خجولانه رفتار کند. اصلا نميدانست که رها چيزي از شب قبل يادش هست يا نه؟ يا آنقدر مست بوده است که هيچ چيز را به خاطر نمي آورد. اما با نگاه هايي که رها از صبح به او ميکرد و اينکه جنس و نوع نگاهش نسبت به او عوض شده بود احساس ميکرد که اگر رها حرفي نزند و يا اشاره ايي هم نکند، وانمود کرده که چيزي به خاطر نمي آورد.

_بيا جلو بشين.

چند متر بالاتر از خانه محمد نگه داشت.

پرستو بي هيچ حرفي رفت و جلو نشست. کمي که رفتند بالاخره رها زبان باز کرد.

_چته؟ تحويل نميگيري ؟

براي خودش هم گيج کننده بود که چرا کم محلي و بي توجهي که پرستو از صبح پيش گرفته بود برايش آن قدر عذاب آور بود. او اين پرستو را نمي خواست. پرستويي برايش آشنا و دوست داشتني بود که علي رقم کج خلقي ها و ناديده گرفتن هايش صبورانه او را تحمل ميکرد.

پرستو حالا صد در صد اطمينان پيدا کرده بود که رها شب قبل را کاملا به خاطر دارد. فقط دعا ميکرد که آن قدر جنتلمن باشد که آن را به رويش نياورد.

_خوبم. يه کم خستم.

پشت چراغ خطر ايستادند و رها کاملا چرخيد و نگاهش کرد. اما پرستو به شيشه ي جلو زل زده بود. آن چنان مو شکافانه ، که به نظر ميرسيد چيزي به غير از شيشه در آن ميبيند!! رها که از آن همه تظاهر ناشيانه پرستو خنده اش گرفته بود، با اخم اما لبخند بر لب گفت :

_پپر خانوم؟ ببين منو.

پرستو به اجبار به رها نگاه کرد. قلبش دوباره به تالاپ و تلوپ افتاد. ابروي شکستش ، موهايي که به صورت نا مرتبي ژل خورده بود و چشمان نافذش که تنگ شده و با کنجکاوي او را نگاه ميکردند. او را براي پرستو نفس گير تر از هر زماني کرده بود. دلش ميخواست يک پاي ديگر در پشت سرش داشت تا با آن يک لگد جانانه حواله باسن خودش ميکرد. تا آن قدر مثل احمق ها با ديدن رها از خود بي خود نشود !!

_مياي شام با هم بريم بيرون؟

رها احساس ميکرد که يک عذر خواهي به او بدهکار است و از آن جا که نه خودش رغبت داشت که اتفاق شب قبل نبش قبر شود و نه پرستو ، حداقل اينطور مي توانست تا حدودي پشيماني و ناراحتيش را ابراز کند .

پرستو چند لحظه جوابي نداد. نمي دانست که چه جوابي بايد بدهد و چه جوابي دلش مي خواهد که بدهد. دلش مي خواست که قبول کند. بودن با رها هر لحظه برايش آرزو بود. از طرفي ميدانست که اينکار چندان هم درست به نظر نمي آيد.

_ به چه مناسبت؟

چراغ سبز شد و رها به راه افتاد.

_فکر کن به مناسبت موفقيت در طرحام.

پرستو فکر کرد، با يک شام خوردن که اتفاقي نمي افتد. دوست داشت به حرف دلش گوش کند. حتي اگر اطمينان داشته باشد که اشتباه است.

_باشه

سرش را چرخاند و به بيرون چشم دوخت و لبخند موفقيت آميز رها را نديد! رها به ساعت نگاه کرد و گفت :

_حالا که زوده مي برمت خونه لباسي چيزي ميخواي عوض کني عوض کن هشت ميام دنبالت.

پرستو سرش را تکان داد و حرفي نزد. رها او را به خانه رساند و رفت. کسي خانه نبود. با سياوش تماس گرفت. منشيش گفت که جلسه دارد و نمي تواند تماس را وصل کند. پرستو هم پيغام گذاشت که من برگشتم ولي شب با دوستم شام بيرون ميرم.

وقتي که اين حرف از دهانش درآمد تازه فهميد که چه اشتباهي کرده است. اما ديگر کاري نمي شد کرد. او حتي يک بار هم با دوستانش شام بيرون نرفته بود. يعني در حقيقت دوست چنداني نداشت. زهرا خانواده ي آن چنان محدود و بسته ايي نداشت اما عقيده داشتند که براي شام خوردن و کمي دير به خانه آمدن، آنها هنوز کم سن هستند. بنابراين او هرگز با دوستي شام بيرون نرفته بود و قطعا سياوش شک ميکرد. اما خوب چه کار ميتوانست بکند؟ دوست داشت که براي يک شب هم که شده است به ساز دلش برقصد با رها بيرون برود. آن هم زماني که بالاخره رها او را ديده بود! ولي نميتوانست به سياوش حقيقت را بگويد. گذشته از اين که خجالت ميکشيد. ميدانست که سياوش هرگز نمي گذارد که او با رها بيرون برود. آن هم در شرايطي که رها فقط يک سال از عمويش کوچک تر بود و گذشته چندان پاکي هم نداشت. سياوش کمترين کاري که در مورد پرستو ، که عزيز و دردانه اش بود ميکرد، اين بود که با همان تفنگ دو لول به سراغ رها ميرفت !

يک ساعت بعد سياوش که کمي مشکوک شده بود زنگ زد.

_سلام جوجه فوکولي چطوري؟ کي رسيدي؟

_سلام. خوبم. تقريبا يه ساعتي ميشه. تو چطوري ؟

سياوش رو به کسي که احتمالا منشيش بود گفت که قهوه شيرين با شير مي خورد.

_من خوبم. کاراتون چطور پيش رفت؟ رها راضي بود؟

_آره. خيلي عالي بود. کلي از طرح هاش فروش رفت.

_به سلامتي. خب! تو با کي ميخواي شام بري بيرون؟

چند لحظه سکوت کرد و بعد با ناشيگري گفت :

_اِم. با دوستم مرضيه.

سياوش چند لحظه مکث کرد. احساس مي کرد که پرستو دروغ ميگويد.

_مرضيه ؟ اسمشو تا حالا نشنيده بودم.

_تو هنرستان نيست. پيش رها باهاش آشنا شدم.

دوباره چند لحظه مکث ديگر از جانب سياوش برقرار شد.

_ کي برميگردي ؟

_زود.

سياوش آهي کشيد و گفت :

_خيلي خوب. بگو کجا ميام دنبالت.

پرستو سريع گفت :

_نه مرسي. خودش ماشين داره.

اين بار مکث سياوش طولاني تر شد و در نهايت گفت :

_پرستو؟...

همين. حرفش را قطع کرد و ديگر ادامه نداد.

_بله؟

_هيچي. مواظب خودت باش.

اما کاملا مشخص بود که سياوش حرفش را عوض کرده است.

ساعت هشت رها به سراغش آمد. پرستو آن چنان دل شوره داشت که احساس ميکرد، هر لحظه امکان دارد که نقش بر زمين شود! تا به حال با مردي به اين صورت بيرون نرفته بود. و از همه اين ها گذشته او رها کبيري بود. اگر سياوش ميفهميد خيلي بد ميشد. چون هميشه سياوش به او ميگفت که من حساب ديگري غير از سودي به روي تو باز کرده ام.

با استرس سوار شد و سلام کرد. رها جواب سلامش را داد و با دقت نگاهش کرد. بر خلاف هميشه که او را ساده ديده بود آرايش ملايمي کرده بود و موهايي فرفريش را هم بيشتر از هميشه از شال بيرون گذاشته بود. خيلي ملوس تر و تودل برو تر از هميشه شده بود. رها چند لحظه مات نگاهش کرد. فکر ميکرد اين همان دختري است که روز اول او را با آن سر و لباس گلي ديده بود؟ کسي که به نظر رها بچه و خيلي معمولي آمده بود. حالا همان دختر به نظرش با نمک و دوست داشتني ميامد و از بي توجهيش سردرگم ميشد. قطعا اين خودش بود که تغيير کرده بود نه پرستو.

با کلافگي ماشين را روشن کرد و راه افتاد ولي هيچ حرفي نميزد. عصبي بود. بيشتر از همه از دست خودش. او مدت ها پرستو را ناديده گرفته بود و کج خلقي کرده بود، فقط به خاطر اينکه پرستو از او سرد شود و دل بسته اش نشود. و حالا، اين خودش بود که او را بوسيده بود و باز هم اين خودش بود که از سردي و بي توجهي پرستو دل گير شده بود. نمي خواست که اين طور شود. ولي به نظر مي رسيد که اين موضوع از عهده او خارج است. ناگهان متوجه شد که شام آن شب تا چه حد تصميم عجولانه ايي بود. آن هم براي او که سي و يک سالش بود و هميشه ادعا ميکرد که آدمي منطقي است. ولي در يک لحظه مثل يک جوان عاشق پيشه بيست ساله رفتار کرده بود.

دوباره به پرستو نگاه کرد. از پنجره به خيابان نگاه ميکرد. اصلا آن شيطنت دختران اطراف رها را نداشت. ولي رها خوب که فکر ميکرد ميديد که همين آرامش و متانت او بيشتر از همه چيز او را تحت تاثير قرار داده بود.

مقابل يک رستوران نگه داشت و به پرستو گفت :

_اين جا رو دوست داري؟ يا اينکه بريم جاي ديگه؟

پرستو خيلي وقت بود که رستوران نرفته بود. خانواده صميمي آنها وقتي براي دور هم بودن نداشتند. آخرين باري که به رستوران رفته بود تولد دو سال قبلش بود. شهناز به آمريکا رفته بود. سياوش هم با دوستانش تور ايران گردي گذاشته بودند. و فقط او و شاهين با هم به رستوران رفته بودند. سرش را تکان داد و گفت :

_نه همين جا خوبه.

پياده شد. رها در رستوران را برايش باز کرد و کنار ايستاد تا ابتدا او وارد شود. رستوران شلوغ بود. از خانواده گرفته تا زوج هاي جوان و دختر و پسر هايي که بيشتر گوشه هاي دنج رستوران را انتخاب کرده بودند. رها زير بازويش را گرفت و او را به طبقه بالا راهنمايي کرد. طبقه بالاي رستوران خودماني تر بود و اختصاص به مشتري هاي هميشگي و خاص داشت.

_اين جا نمي شينيم؟

رها نگاهش کرد. ساده بود. و رها از همين سادگي او خوشش آمده بود. دختر هاي ديگر خودشان پيشنهاد يک جاي خلوت تر را ميدادند.

_نه اين جا شلوغه.

روبروي رها نشست و به در و ديوار رستوران نگاه کرد. دکور زيبايي داشت که پرستو خيلي خوشش آمد. کاغذ ديواري هاي سفيد و مشکي، با طرح هاي هلالي که چشم را اذيت نميکرد. سقف بلند کار شده بود. با يک سمت سالن که ديوار کوب چوبي کار شده بود يک سبک مدرن و سنتي را ايجاد کرده بود. نور ملايم زرد و سفيدش باعث آرامش ميشد. رها به او نگاه کرد که به چشم يک هنرمند به دکور سالن نگاه ميکرد. منو را به طرفش گرفت.

_چي ميخوري؟

منو را از رها گرفت و نگاه کرد. زياد اهل غذا نبود. غذاهايش عالي ميشدند اما خودش زياد خوش غذا نبود.

_ميگو سوخاري.

منو را جلوي رها گذاشت و سرش را به درو ديوار گرم کرد. نمي خواست که به رها نگاه کند.

_به سيا چي گفتي؟

دوباره به عذاب وجدان يک ساعت قبل اش برگشت. با ناراحتي گفت:

_دروغ گفتم !!

رها تعجب کرد. برايش خيلي جالب بود که او آنقدر راحت اعتراف ميکرد.

_خوب چرا دروغ گفتي؟

متوجه ناراحتي و عذاب وجدان پرستو شده بود.

_چي بايد ميگفتم؟ ميگفتم عمو جان اجازه ميدي من با رها کبيري شام برم بيرون؟

براي اولين بار بود که رها او را ديد که عصبي شد و صدايش کمي بالا رفت. ميتوانست فشار و ناراحتي را که قطعا خودش و رفتار شب قبلش روي پرستو گذاشته بود را ببيند. دست دراز کرد و دستش را در دست گرفت. اما پرستو که خاطره خوبي از اين دست گرفتن نداشت دستش را پس کشيد.

رها عصبي آه کشيد و سيگاري بيرون آورد. اما با به خاطر آوردن اينکه سيگار در رستوران ممنوع است دوباره آن را در جيب گذاشت و به پرستو خيره شد.

_پپر ؟

وقتي اين طور آشنا او را صدا ميزد. طوري که حتي خانواده اش هم صدايش نکرده بودند مگر ميتوانست که جوابش را ندهد؟

سرش را بالا برد و رها را نگاه کرد.

_ميخواي اگر ناراحتي برگرديم؟

سرش را چند بار تکان داد. نميدانست که چه بايد به رها بگويد؟ بگويد که يکي از علت هاي ناراحتيش خود اوست؟ او که پرستو هنوز نتوانسته بود منظور و نيت واقعيش را از کار ديشب يا توجه هايش بداند. نمي توانست بگويد که رها کبيري خود تو من را سردرگم کرده ايي !

_نه خوبه

نگاهش به پشت سر رها افتاد. گارسون غذاها را آورد و روي ميز گذاشت.

با ديدن ميگو ها به ياد سودي افتاد. سودي از ميگو متنفر بود. آنقدر که حتي با ديدنش هم کهير ميزد ! بي اختيار خنده اش گرفت. رها با چشمک پرسيد که چه شده و او هم جريان را تعريف کرد.

_همون يه دونه خواهر رو داري؟

«همون يه دونه هم زياده !»

_آره. اول شاهينه بعد سودابه بعد هم من.

رها هومي گفت و براي پرستو نوشابه ريخت.

_ شما هم دوتا هستين ديگه ؟ آره ؟

رها سرش را تکان داد و پرستو دوباره گفت :

_عکسش رو اون چند روز که خونه تون بودم ديدم. خيلي شبيه توهه !

_آره همه ميگن. البته به نظرم رضا از من خوشکل تره!

مي شد عمق علاقه ي رها به برادرش را از لابه لاي حرف هايش فهميد. براي لحظه پرستو حسرت اين همه صميميت را خورد.

_يه سوال بپرسم ؟

رها که از لحن پرستو خنده اش گرفته بود گفت :

_دو تا بپرس!

_چرا اسم تو رو رها گذاشتن؟ رها يه اسم دخترونه است.

قيافه رها ديدني شد. مثل اينکه آنقدر اين موضوع را براي همه گفته بود که ديگر از بازگو کردن آن حالش به هم ميخورد!

_مادر خدا بيامورزم وقتي که منو حامله بوده تک خواهرش جوون مرگ ميشه. اسمش هم رها بوده. مادر من هم ميگه اگر دختر شد اسمشو ميذارم رها. ميزنه و پسر از آب در مياد (با خنده به خودش اشاره کرد ) خلاصه روزي که ميره براي شناسنامه با گريه و زاري برميگرده به اون طرفي که شناسنامه صادر ميکرده جريانو ميگه. اون بابا هم به خاطر اينکه دل مادرمو شاد کنه ميگه رها اسميه که براي پسر هم ميذارن. سرتو درد نيارم اينجوري شد که اسم من رها شد. اول ها خيلي اذيت ميشدم. بچه ها تو مدرسه مسخرم ميکردن. بعد که درسم تمام شد و اومدم تو کار مد و مدلينگ. اون جا بود که اسم تکم به دردم خورد و باعث معروفيت بيشترم شد. همين. حس کنجکاويت ارضا شد؟

پرستو خنديد و سرش را تکان داد و گفت :

_به نظر منم اسمت واسه يه پسر خيلي تک و قشنگه. من اسمتو خيلي دوست دارم.

رها يک ابرويش را بالا برد و با شيطنت گفت :

_شما لطف دارين بانو.

پرستو سرخ و سفيد شد و براي عوض کردن بحث گفت :

_اسم دادشت هم داستان داره ؟

رها خنديد و يک جرعه از نوشابه اش را خورد و انگشت اشاره اش را به طرف پرستو تکان داد و گفت :

_دقيقا.

بعد به پشتي صندلي تکيه داد .

_رضا وقتي به دنيا اومد اسمش رو رايان گذاشتن. دو سالي هم اسمش همين بود که يه مريضي خيلي سخت گرفت. مادرم نذر امام رضا کردش که اگر خوب بشه اسمش رو بزارن رضا. الان هم تو توضيحات شناسنامه اش قيد شده که اسم قبليش رايان کبيري بوده.

_چه جالب.

رها به او که با کنجکاوي نگاهش ميکرد گفت :

_خوب پس ميگفتي که اسم من رو دوست داري و تک و قشنگه؟ آره ؟

پرستو بيشتر سرخ شد و رها لبخند زد. ديدن صورت خجالت زده پرستو برايش جالب بود.

نگاهي به ساعت کرد و رو به پرستو گفت :

_اگر تمومي بلند شو تا بريم. ميترسم دير برسيم سياوش بياد سر کوچه منتظرت وايسته !

پرستو که اصلا فکر اينجا را نکرده بود سريع از جا بلند شد.

_آره بريم.

بيرون رستوران رها که بدجور دلش براي يک سيگار لک زده بود سريع سيگاري آتش زد و پک عميقي به آن زد. پرستو نگاهش کرد و گفت :

_از فردا دوباره بيام سر کار؟

رها در ماشين را برايش باز کرد و در حاليکه سيگار گوشه لبش بود جويده جويده گفت :

_چرا نياي ؟

پرستو خجولانه گفت :

_آخه چند وقت بود که سرکار نمي اومدم.

رها ابروي تيغ خورده و شکستش را بالا برد و گفت :

_خوب چرا نمي اومدي ؟ مگه من بهت گفته بودم که نياي ؟

پرستو سرش را تکان داد. چه مي توانست بگوييد؟ که من به خاطر کج خلقي تو به سر کار نمي آمدم !

_نه. خب حالا هر چي. اصلا هنوز منو ميخواي ؟

رها چرخيد و ابتدا با تعجب و بعد با لبخند نگاهش کرد. لبخندي که پرستو را از خود بي خود ميکرد. عاشق لبخندها و خنده هاي به ندرت رها بود. چهره اش کاملا عوض ميشد.

_اگر دختر خوبي باشه، هميشه ميخوامت !!

پرستو با حرف دو پهلوي رها تازه فهميد که چه گفته است تمام سعيش را کرد که سرخ نشود. چون اين بدترين حالت ممکن بود! اما حرف بعديش تنها اوضاع را بدتر کرد .

_از نظر کاري گفتم !!

رها اين بار بلند تر از هميشه خنديد ولي چيزي نگفت. فقط دست پرستو را در دست گرفت. و اين بار به تلاش پرستو براي بيرون آوردن دستش اهميتي نداد و نگذاشت که او دستش را بيرون بياورد.

تا رسيدن به خانه هيچ کدام حرفي نزدند. جلوي در خانه نگه داشت و گفت :

_فردا منتظرتم. اگه ميتوني يه کم زودتر بيا. يه چند جا کار دارم. بايد کمک محمد باشي. ميتوني ؟

_آره.

_ساعت هفت حاضر باش ميام دنبالت

_مرسي نمي خواد، خودم ميام.

رها چند ثانيه نگاهش کرد.

_ساعت هفت حاضر باش. به عموت هم بگو.

پرستو خواست تا چيزي بگويد که رها سريع تر گفت :

_بدو برو . حرف اضافه هم نميزني. جون پپر دارم از خستگي وا ميرم. چند شبه که درست و حسابي نخوابيدم.

پرستو بي هيچ حرفي از ماشين پياده شد. و کمي خم شد و از رها خداحافظي کرد.

_باشه مرسي. شام خيلي عالي بود.

رها که به نظر کمي گيج و کلافه ميامد فقط سرش را تکان داد.

_خداحافظ !

زير لبي جواب خداحافظي پرستو را داد و ايستاد تا به خانه برود. اما همين که در خانه بسته شد يک دفعه مثل انبار باروت منفجر شد. با کف دستش چند بار روي فرمان ماشين کوبيد. و در موهايش چنگ زد. دلش ميخواست فرياد بکشد. از همان لحظه ايي که جلوي خانه نگه داشته بود، ميل به لمس کردن گونه و موهاي پرستو او را ديوانه کرده بود. زير نور کم رنگ کوچه و تاريکي درون ماشين صورتش حالتي پيدا کرده بود که رها را ديوانه کرده بود. چرا؟ خودش هم علتش را نمي دانست. آن زيبايي افسانه ايي ترانه را نداشت؛ او نداشت. زيبايي که يک نوع جاذبه زنانه محسوب ميشد. اما زيبايي داشت که به او آرامش ميداد. خودش هم ميدانست که هر چه هست مربوط به صورت پرستو نيست. هر چه بود از دلش بود.

چند بار دستش را پيش برده بود که موهايش را لمس کند. اما ميدانست که با اين کارش فقط پرستو را ميترساند.

دلش نوشيدني ميخواست. مي خواست آنقدر از خود بي خود شود که زمان و مکان را فراموش کند. آنقدر که شايد دست از سر اين دختر بردارد.

به خانه مجرديش رفت و با پدرش تماس گرفت و گفت که شب به خانه برنمي گردد. بعد به سراغ شيشه هاي نوشيدني اش رفت و آرام آرام شروع کرد. ساعاتي بعد آنقدر از خود بي خود شده بود که حتي اسم خودش را هم به خاطر نمي آورد.

با ويبره گوشيش از خواب پريد. گيج و منگ بلند شد و نشست. روي کاناپه خوابيده بود و کمرش به شدت درد گرفته بود. دهانش طعم بدي ميداد. اما از همه آنها بدتر، سردرد و حشتناکي بود که دچارش شده بود. احساس ميکرد ، هر لحظه امکان دارد که چشمانش از حدقه بيرون بزند. با هر جان کندني که بود گوشي را برداشت.

_الو ؟

صدايش وحشتناک شده بود.

_رها ؟

پرستو بود. اما او نتوانست جوابش را بدهد. يک باره تمام معده و روده و اندرونش آنچنان به سمت دهانش هجوم آورد که گوشي را پرت کرد و به سمت حمام دويد. ده دقيقه تمام سرش را در کاسه توالت فرنگي کرده بود و عق ميزد. بعد هم آنقدر بي حال شده بود که همان جا کف حمام نشست و به ديواره ي وان تکيه داد. دلش ميخواست همان جا مي خوابيد. اما صداي زنگ تلفن نميگذاشت. با سختي از جا بلند شد. سرش گيج رفت. با آن همه نوشيدني که شب قبل خورده بود، اگر تا آن لحظه کبدش از دهانش بيرون نزده بود خيلي جايي تعجب و شکر گذاري را داشت !!

به نظرش ميرسيد که هر قدمي که بر ميدارد صد سال طول ميکشد. فشارش افتاده بود و لرز داشت. گوشي را بر داشت.

_رها ؟ رها خوبي ؟

_پپر يه زنگ به محمد بزن. بگو بياد آپارتمانم. خونه ي خودم. يه کم حالم بده.

صداي ضعيفش نا گفته هم حال بدش را نشان ميداد. آن هم کسي که هميشه محکم صحبت مي کرد.

_باشه. حتما مال ميگوي ديشبه! من همين الان به محمد زنگ ميزنم.

گوشي را قطع کرد. ميدانست که بايد يک چيز شيرين بخورد. اما توان اينکه از جا بلند شود و چيزي بخورد را نداشت.

يک ساعت بعد محمد رسيد. خدا را شکر کرد که کليد داشت و گرنه مجبور بود که چهار دست و پا برود و در را برايش باز کند!

_رها چي شدي؟ پرستو گفت که مسموم شدي. آره؟

کمي به سمت رها خم شد. و با بوي الکلي که هنوز از دهان و حتي بدنش مي آمد شصتش خبر دار شد که جريان از چه قرار است. ولي فقط تعجبش از اين بود که رها هيچ وقت آنقدر نمي خورد که اينطور به کثافت کشيده شود.

_چي خوردي؟ عرق سگي؟

منتظر جواب رها نشد به آشپز خانه رفت تا يک چيز شيرين درست کند و برايش بياورد.

_مي خواي بلند شو بريم يه سرم بزن ؟

رها شربت را گرفت و گفت :

_نه خوب ميشم.

_چي شده ؟

رها نگاهش کرد و بي حوصله گفت :

_چيو ؟ چي شده ؟

محمد نيش خندي زد و گفت :

_سياه ميفرمايين جناب کبيري؟ ما خودمون تو صنف ذغال فروشهاييم داداش!

رها به ليوان شربتش خيره شد و حرفي نزد.

_چي تو دلته؟ بريز بيرون

_هيچي.

محمد چپ چپ نگاهش کرد. آنقدر او را ميشناخت که اطمينان داشت، يک چيزي اين وسط درست نيست.

_پپر رو چي کار کردي؟

_اون قدر اورژانسي اومدم خدمت شما که بهش گفتم خودش بره. فکر کنم با راننده شون رفت.

رها سرش را تکان داد و همان جا روي زمين، کنار مبل دراز کشيد. ديگر دلش نمي خواست به پرستو فکر کند. آن همه الکل را شب قبل ، محض دوا نخورده بود که تا مرز مردن پيش برود؟ براي پاک سازي و سامان دادن افکارش تا خرخره خورده بود. اما متوجه شد همين که نگران پرستو بوده و سراغش را از محمد گرفته است يعني اينکه هر چه رشته بود پنبه شده بود.

سعي کرد تا کمي بخوابد. سر درد امانش را بريده بود. به اتاق خواب رفت و پرده ها را کامل کشيد تا اتاق تاريک شود. به محمد هم گفت که به کمک پرستو برود و يک زنگ هم به کساني که با آنها قرار داشت بزند و از قول او عذر خواهي کند. و بعد خوابيد. خوابي که مثل آن را تا به حال نرفته بود. يک خواب سنگين و در عين حال پر از کابوس.

با صداي زنگ در بيدار شد. احساس ميکرد که پلک هايش متورم شده اند. و نمي تواند آنها را درست باز کند.

تلو تلو خوران از جا برخاست تا در را باز کند. پرستو و محمد و مرضيه بودند. در را زد. به خاطر خواب نا آرام پر تنش اش عرق زيادي کرده بود و حالا خودش ديگر نميتوانست خودش را تحمل کند. او که هر شب بدون دوش گرفتن خوابش نمي برد. شب قبل از مستي زياد نتوانسته بود به حمام برود و حالا دو روز بود که حمام نرفته بود. در ورودي را باز کرد.

ابتدا پرستو وارد شد. بر خلاف هميشه که شال مي پوشيد يک مانتو و شلوار پارچه ايي ساده و مقنعه به تن داشت که سنش را خيلي کمتر از آن چه بود نشان ميداد. سلام کرد و با تعجب به رها نگاه کرد. تا به حال رها را اين طور نديده بود. موهايش آشفته و پشت پلک هايش متورم شده بود. رنگ صورتش هم کمي به زردي ميزد. حالت کامل يک آدم مريض را داشت. رها دستي درون موهاي آشفته اش کشيد و آنها را با انگشتانش شانه کرد و با پرستو دست داد.

_چطوري ؟

_من خوبم. شما چطوري؟ کاشکي يه دکتر ميرفتي. رنگت زرد شده.

رها که سرش هنوز درد ميکرد، پلک هايش را به روي هم فشرد و گفت :

_بهترم. بيا تو. (رو به مرضييه و محمد که همان جا دم در آهسته حرف ميزدند کرد ) شما چرا نمياين تو ؟ مرضي ؟

دست محمد را گرفت و به داخل کشيد و آهسته کنار گوشش گفت :

_مرضي ميدونه جريانو؟

محمد به چشمانش نگاه کرد و سرش را تکان داد.

_خاک تو سرت !!

محمد خنده اش را خورد و گفت :

_به من چه. تو که مرضي رو ميشناسي. فضوله. اونقدر بيخ گوشم وز وز کرد که منم لو دادم .

_بميري. پس حداقل برو جلوي دهنش رو بگير بند و آب نده بذاره کف دست اين دختره. زشته. اون وقت فکر ميکنه من دايم الخمرم !

_نيستي؟

رها که خنده اش گرفته بود گفت :

_عمه مکرمته !!

بعد قبل از انکه محمد جوابش را بدهد گفت :

_من ميرم يه دوش بگيرم. مرگ مادرت بشين ور دل اينها. اين مرضيه حرف اضافه نزنه.

يک دوش سريع گرفت و به سالن برگشت. پرستو و مرضيه کنار هم نشسته بودند و حرف ميزدند. چپ چپ به محمد نگاه کرد که اين طرف سالن نشسته بود و WWEنگاه ميکرد!

مرضيه چيزي در گوش پرستو گفت که پرستو با تعجب برگشت او را نگاه کرد و بعد هر دو خنديدند. مرضيه با آن صداي بلندش که به نظر رها موقع خنديدن شبيه شيهه اسب ميشد و پرستو با آن خنده نازش که رها را آن شب از راه به در کرده بود. با تعجب به سر تا پاي خودش نگاه کرد. هر عيب و ايرادي بود از خود او بود. شلوارش را پشت و رو پوشيده بود !!

وقتي که لباسش را عوض کرد و برگشت. آنها هنوز مي خنديدند به سراغشان رفت و با اخم گفت :

_ همش تقصير تو مرضيه و گرنه پپر سرش به کار خودشه.

بعد به پرستو نگاه کرد و با توجهي که ناخواسته بود و باعث تعجب خودش هم شد گفت :

_تو چطوري پپر خانوم ؟

پرستو از خجالت سرخ شد و گفت :

_من طرح لباس کارمنداي اون تشريفات مجالس که تو اتاقت بود رو کامل کردم.

_چي کارش کردي ؟

_واسه مرداشون شلوار سورمه ايي با پيراهن آبي و کراوات سورمه اي زدم. واسه زنها برعکسش کردم . مانتو و شلوار سورمه ايي و مقنعه مدل مهمون داري آبي زدم. يه کارهاي هم روي مانتوي زنها کردم. اگر فردا پسنديدي کار دوختشو شروع ميکنيم. فردا که مياي ؟

رها سرش را تکان داد.

_خوبه. آره فردا ميام. کلي کار دارم. ديگه چه خبر ؟

_هيچي آقاي اماني هم يه سر اومد اونجا

اخم هاي رها در هم رفت.

_چي کار داشت؟

به جاي پرستو مرضيه جواب داد :

_اومده بود پرستو رو ببينه !!

چشم هاي رها گرد شد. پرستو با ناراحتي گفت :

_چي ميگي مرضيه؟ بابا براي کار اومده بود.

رها که خيلي خيلي کج خلق و عصباني شده بود با صداي بلند به محمد گفت :

_محمد اماني چي کار داشت ؟

اما محمد که محو بازي شده بود اصلا صداي رها را نشنيد. رها اين بار بلند تر گفت :

_شازده ؟ با شما هستما.

_جانم ؟

_ميگم اماني چي کار داشت ؟

_چرتو پرت. بياين از اين به بعد کار گروهي برداريم. ما طراح ها بايد پشت هم باشيمو. چه ميدونم از اين خزعبلات !!

رها به پرستو نگاه کرد. زير نگاه دقيق و مو شکافانه مرضيه نمي توانست چيزي بگوييد. اما نمي توانست چيزي که ذهنش را به خود مشغول کرده بود را نپرسد.

_اومد تو اتاق تو ؟

پرستو سرش را به نشانه نفي تکان داد.

_پس مرضيه تو چي ميگي؟

مرضيه که هم چنان نگاهش بادقت بين رها و پرستو در گردش بود گفت :

_همين طوري به نظرم اومد که مايل به ديدن پرستو بود. چون من با سحر متقي تو سالن بودم که اومد. بعد همش سراغ پرستو رو ميگرفت

دوباره به هر دوي آنها نگاه کرد. مرضيه دختر تيزي بود و حالا به سرعت متوجه شد که يک اتفاق هايي بين آن دو نفر افتاده است.

رها با چشمان تنگ شده به پرستو نگاه کرد و پرستو سرش را به زير انداخت. سيگاري از روي ميز برداشت و آتش زد. تازگي ها مصرف سيگارش بالا رفته بود و چند روز قبل که به باشگاه رفته بود، موقع زدن وزنه نفس کم آورده بود و به هن هن افتاده بود و مربيش هم توصيه اکيد کرده بود که حتما سيگار را به طور کامل کنار بگذارد.

آهي کشيد. بايد يک فکري براي اين اماني ميکرد. کاملا مشخص بود که چشمش به دنبال پرستو است. حالا به هر دليلي. يا کاري ؟ و يا براي چشم چراني و دوستي.

به پرستو نگاه کرد با مرضيه ميگفت و ميخنديد. دوباره و دوباره سعي کرد تا به او فکر نکند. دلايلي که به نظر خودش موجه بود را پشت سر هم رديف ميکرد. از سن کم پرستو که در بالاي ليستش قرار داشت گرفته، تا پاي بند نشدن خودش. و اينکه اصلا از او خوشش نيامده و به دنبال يک کيس بهتر است. و در نهايت اين که پرستو اصلا آن چهره ايي که رها ميپسندد را ندارد.

اما با همه اين تفاصيل خودش هم ميدانست که يک اتفاق هايي براي دلش افتاده است. حسش چه بود و از چه جنسي ؟ اين را نمي توانست پيدا کند.

*****

با صداي زنگ در دست هايش را که آردي شده بود را با دستمال پاک کرد و نگاهي به ساعت ديواري آشپز خانه کرد. تعجب کرد.

رها بود در را زد. دو روزي بود که سياوش براي يک قرار داد کاري به عسلويه رفته بود و ديگر از آن روز رها به خانه آنها نيامده بود. با سياوش خيلي صميمي شده بودند و تقريبا هرشب يا رها خانه آنها بود و يا سياوش به آپارتمان خود رها ميرفت. گاهي هم پرستو را با خودش ميبرد. اوايل پرستو به دلش وعده ميداد که رها به خاطر اوست که هر شب به آنجا ميايد. ولي بعد متوجه شد که نه ، فقط به خاطر سياوش است.

دو هفته از آن شب ميگذشت. و پرستو کاملا به نتيجه رسيده بود که هر چه بوده از سر مستي بوده است.

در ورودي را باز کرد.

_سلام

با تعجب نگاهي به سبد بزرگي که در دست رها بود کرد. رها به داخل آمد و بو کشيد.

_بوهاي خوبي مياد. داري شيريني درست ميکني ؟

پرستو خنديد و گفت :

_آره بيا. مادر زن آينده ات خيلي دوست داره.

_ميخواستي تک خوري کني؟

صداي بوق تايمر فر آمد. پرستو به سمت آشپز خانه رفت تا سري اول شيريني ها را که پخته بود از فر خارج کند و سري بعدي را در فر بگذارد.

_نه بابا تک خوري چيه؟ اين همه شيريني رو بخورم که منفجر شدم. برات گذاشتم کنار تا فردا بيارم.

رها با همان سبد به دنبالش تا آشپز خانه آمد و يکي از شيريني ها را در دهانش گذاشت و سوخت. درحاليکه دهانش را باد ميزد گفت :

_پپر اينا رو با چي پختي؟ با آتيش؟ چه کاريه آخه؟

پرستو خنديد.

_نه اجي مجي کردم؟

رها پشت ميز آشپز خانه نشست و سبد را کنارش روي زمين گذاشت و گفت :

_دستت درد نکنه. پپر يه قهوه هم برام درست کن.

پرستو سرش را تکان داد و قهوه ساز را به برق زد. زير چشمي به رها نگاه کرد. پيراهن چهار خانه مردانه ي آستين کوتاه، با بندينک و شلوار چسبان کتان به تن داشت و موهايش را خيلي ساده و مردانه به عقب شانه کرده بود. پرستو عاشق زمان هايي بود که رها موهايش را فشن ميکرد. چهره اش حالت تخس و پسرانه به خودش ميگرفت.

قهوه را درست کرد و برايش روي ميز کنار شيريني ها گذاشت. ميخواست آن طرف ميز بشيند که رها دستش را گرفت و همان جا کنار خودش نشاند.

بعد خم شد و سبد کنار پايش را بالا آورد و روي ميز گذاشت.

_سياوش ميگفت پنجم تولدت بوده. من که نميدونستم. حالا با يه تاخير بيست روزه مجبور شدم الان کادوتو بهت بدم.

مکثي کرد و با صداي بم و کلفتش خنديد و ادامه داد :

_آخه اون هم بايد به دنيا ميامد!!

در سبد را باز کرد. پرستو با حيرت خم شد و داخل سبد را نگاه کرد. از آنچه ديده بود به شدت احساساتي شده بود. به جرات مي توانست بگوييد که اين بهترين کادويي بود که در تمام عمرش از کسي گرفته بود.

_خيلي خوشکله. خيلي . من ....

حرفش را خورد. نمي توانست چيزي بگوييد که عمق احساساتش را به رها و هديه اش بيان کند.

رها با محبت گفت :

_دوسش داري؟

پرستو دستش را پيش برد و آهسته توله سگ ژرمن شپرد کوچکي که وسط سبد بود را بلند کرد.

_عاشقشم. اين بهترين کادويه که تو تمام عمرم گرفتم.

توله خيلي کوچک بود و به زحمت اندازه ي کف دست يک مرد ميشد. حتي چشمانش هم هنوز بسته بود.

_توله ي جوليه ؟

رها سرش را تکان داد.

_نره يا ماده است ؟

_نمي دونم والا. هوشنگ که ميگفت نره

با انگشت اشاره اش گوش کوچک سگ را نوازش کرد.

_فقط پپر امروز که گذشت. سعي کن فردا حتما يه دامپزشک ببريش. اين خيلي کوچيکه. تو هم که تجربه نداري. يه وقت ميوفته ميميره. بايد در مورد غذاشو واکسن و جاي خوابشو اين جور چيزا از دکتر بپرسي.

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_مرسي رها. خيلي ملوسه.

چيزه نمانده بود که رها بگوييد مثل تو ملوسک !! ولي به موقع جلوي دهانش را گرفت. يک لحظه يادش رفت که با چه کسي صحبت ميکند و چندين روز است که سعي ميکند، به حد و مرز هايي که خودش تعيين کرده است پا نگذارد.

به پشتي صندلي تکيه داد. لعنت! دوباره دلش هوس سيگار کرد. متوجه شده بود که پرستو رابطه مستقيم با سيگار کشيدن او دارد. چند روزي بود ، به هر بيچارگي که بود سيگار نکشيده بود و حالا دوباره سر از نو.

يکي از چسب هاي نيکوتين دار را از جيب در آورد و به بازويش زير آستين لباسش زد. پرستو با تعجب پرسيد:

_اون چيه ؟

_برچسب نيکوتين.

_داري ترک ميکني ؟

ميخواست بگويد که اگر شما بگذاري.

سرش را تکان داد و گفت :

_يه قهوه ديگه ميدي ؟

پرستو توله را آرام درون سبدش گذاشت و گفت :

_اين اسم هم داره ؟

_نه. اسمشو چي ميخواي بذاري ؟

فنجان قهوه تازه را مقابل رها گذاشت و گفت :

_ فاکس خوبه ؟

رها سرش را تکان داد. خوشش آمد. اسم سنگين و زيبايي بود. نه يک اسم احمقانه و سبک.

_فاکس ؟ ققنوس آره؟

پرستو گفت :

آره فاکس يا فونيکس. همون ققنوس خودمونه.

_خوبه دوستش دارم.

نگاهي به ساعت مچي اش کرد و گفت :

_شام خوردي ؟

پرستو سبد فاکس را با احتياط بلند کرد و گفت :

_نه.

_لباس بپوش بريم بيرون شام بخوريم.

پرستو نگاهش کرد. متوجه نگاه محتاطانه رها شد. حالت صورتش مثل کسي بود که هم دوست دارد کاري را انجام دهد و هم از انجام آن واهمه دارد.

_مرسي. من زياد اهل شام نيستم. حالا هم که کلي شيريني خوردم يکم سيرم.

_حالا بپوش بريم. يه چرخ ميزنيم، بعد شام مي خوريم .

_باشه، پس بذار اينو سرو سامون بدم.

رها هم بلند شد و به دنبال او به طبقه بالا رفت. تا به حال اتاق پرستو را نديده بود. پرستو که اصلا متوجه نشده بود رها هم به دنبالش آمده است، سبد فاکس را کنار تختش گذاشت و همين که برگشت رها را ديد که روبه روي ميز آرايشش ايستاده و به عکس خودش خيره شده است.

عرق سرد از ستون فقراتش به پشت کمرش جاري شد. خشکش زده بود. نميدانست که چه عکس و العملي بايد نشان بدهد. اصلا شک داشت که با آن خشک شدگي کاري بتواند بکند !

همان تک عکس از رها بود که در آخرين نمايش شان در شمال گرفته شده بود. و به عقيده همه بهترين عکس آن شب شده بود. و پرستو با هزار بيچارگي فايل آن را از عکاس گرفته بود و حالا يکي از آن در ابعاد 25&35سانت روي ميز آرايشش خودنمايي ميکرد.

رها در حاليکه بهت و حيرت در تمام صورتش معلوم بود چرخيد و به او نگاه کرد. پرستو خجالت زده سرش را پايين انداخت. دلش ميخواست زمين دهان باز ميکرد و او در آن فرو ميرفت. خفت و خجالتي از اين بالاتر وجود نداشت.

رها چند ثانيه نگاهش کرد. دلش نمي آمد که هيچ حرف درشتي به او بگوييد. به کسيکه به جاي عکس خانواده اش عکس او را جلوي چشمانش گذاشته بود اصلا چه ميتوانست بگوييد ؟

بي هيچ حرفي به طبقه پايين برگشت. گيج و کلافه شده بود و براي يک نخ سيگار جان ميداد.

چند قدمي در سالن پايين و بالا رفت. به آشپزخانه رفت و يک قهوه ديگر براي خودش ريخت. ولي بيشتر از چند جرعه نتوانست بخورد. قهوه را در سينک ظرف شوييي خالي کرد و به طبقه بالا رفت. پشت در اتاقش گوش ايستاد. ولي هيچ صدايي نمي آمد. ضربه ايي به در زد.

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

_پرستو ؟ پوشيدي ؟

چند لحظه طول کشيد و بعد صداي گرفته اش آمد. آهسته و بغض دار.

_الان ميام.

تصميم گرفته بود که اصلا به روي خودش نياورد. به نظرش اين بهترين کار بود.

به پايين برگشت و روي يکي از مبل ها نشست. اما تمام هوش و حواسش بالا پيش او بود. پاي چپش را روي پاي راستش انداخته بود و مثل پاندول ساعت تکان تکان ميداد.

_من حاضرم.

نگاهش کرد. ولي پرستو سرش را پايين انداخته بود. به طرفش رفت و بي اختيار روبه رويش ايستاد و دست برد و چانه اش را بالا گرفت. چند ثانيه در چشمانش خيره شد.

دستش را پايين انداخت. دلش مي خواست چيزي بگويد. هر حرفي که بتواند کمي از آن بار و فشار رواني بين دو نفرشان را کم کند. ولي نتوانست.

دستش را زير بازوي پرستو حلقه کرد و گفت :

_دوست داري کجا بريم ؟

به نظر خودش هم سوال احمقانه ايي بود ولي در آن لحظه واقعا چيز بهتري به ذهنش نرسيده بود.

_برام فرق نميکنه.

صدايش کمي گرفته بود. در ماشين را براي پرستو باز کرد و با دقت بيشتري نگاهش کرد. به دنبال گريه و آثار آن بود. ولي خدا را شکر چيزي پيدا نکرد. تنها چيزي که رها خيلي از آن مي ترسيد و دست و پايش را گم ميکرد گريه زنها بود. در اين طور مواقع دو حالت پيش مي آمد. يا به نفع طرف مقابلش کوتاه مي امد. حتي اگر به ضرر خودش تمام ميشد. و يا آنکه از پيش طرف ميرفت تا چشمش به او نخورد !

در تمام مدت که پشت ترافيک طولاني گير کرده بودند، پرستو با حالت غمگيني سرش را به شيشه تکيه داده بود و بيرون را تماشا ميکرد. خجالت ميکشيد که حتي براي يک لحظه هم به رها نگاه کند.

فکر ميکرد که حالا رها پيش خودش چه فکرها که نميکند. رها خواننده و يا هنر پيشه معروفي نبود که پرستو بهانه ايي براي گذاشتن پوستر او در اتاقش داشته باشد. گذاشتن عکس رها آن هم جلوي چشمش تنها يک علت ميتوانست داشته باشد، که رها اگر در خنگ ترين حالت ممکن هم مي بود ميتوانست آنرا تشخيص بدهد.

جلوي يک کيوسک روزنامه فروشي ايستادند. با تعجب به رها نگاه کرد که به سرعت پايين رفت چيزي خريد.

_تو که گفتي تو ترکي ؟

به رها که با لذت خاصي پک هاي عميق به سيگار ميزد نگاه کرد.

رها هم چرخيد نگاهش کرد. نگاهشان چند ثانيه در هم گره خورد ، و همان دوباره باعث شد که رها ميل شديدي به لمس کردن او پيدا کند. بي اراده دستش را گرفت و پشتش را بوسيد. حس ميکرد که اين دختر به محبتي وراي تمام اين ها احتياج داشت. به محبتي که از جانب پدرش کمبود داشت.

_سخت نگير پپر. بايد ميکشيدم.

دستش را از دست او خارج نکرد و گفت :

_دوست داري بريم دربند ؟

پرستو سرش را تکان داد و رها ماشين را سرو ته کرد و به طرف دربند حرکت کرد.

تا رسيدن به جاده هيچ کدام حرفي نزدند. پرستو که هنوز در شک کار رها بود و رها هم در شيش و بِش کاري که کرده بود. تمام مدت سعيش اين بود که اگر رشته ي اميدي هم براي پرستو ايجاد شده است آن را قطع کند. ولي بعد خودش با يک کار احمقانه يک رشته به رشته هاي قبلي اضافه ميکرد.

با ايست پليس که کنار جاده ايستاده بود کنار کشيد. هوا کم کم رو به تاريکي ميرفت.

_سلام خسته نباشين!

_سلامت باشين. مدارک لطفا.

به پرستو نگاه کرد و بعد رها. پليس راهنمايي و رانندگي بود ولي اگر شکي به منکراتي بودن آنها مي کرد ميتوانست که نگهشان دارد.

موشکافانه به پرستو نگاه کرد. تيپ ساده ي پرستو و سن نسبتا بالاي رها کمي او را دودل کرده بود.

_کجا به سلامتي ؟

رها نگاهي به پرستو که چيزي نمانده بود، سکته کند کرد و خيلي خونسرد گفت :

_سلامت باشين. با خواهرزاده ام جايي ميريم.

پليس دوباره به پرستو نگاه کرد و پرستو سعي کرد که لبخندي تحويل او بدهد. تا کمي اوضاع را طبيعي جلوه دهد. اما نتوانست. حس ميکرد که عضلات صورتش کش آمده است !!

مدارک را به رها داد و گفت :

_به سلامت!

رها تشکر کرد و به راه افتاد.

کمي که فاصله گرفتند هر دو به هم نگاه کردند و پرستو مثل بادکنکي که هواي درونش يک دفعه خالي ميشود پوف بلندي کرد و گفت :

_نزديک بودها ! چرا گفتي خواهر زاده ات هستم ؟

رها که متوجه لحن ناراحت او شده بود با خونسردي گفت :

_چي بايد ميگفتم؟ نامزدمي؟

پرستو نگاهش کرد. و با ناراحتي سرش را پايين انداخت. رها انگشتش را روي نقطه درستي گذاشته بود. نقطه ي سرطاني او. نقطه ي درد. براي اينکه دقيقا همين به ذهن پرستو گذشته بود. شنيده بود و در فيلم ها ديده بود که معمولا در چنين مواقعي پسر، دختر همراهش را نامزدش معرفي ميکند. ولي حالا ميديد که تصميم گيري و حرف هاي آدمها در زندگي عادي تا چه حد با داستان ها و فيلم ها تفاوت دارد.

_قصه ي نامزدمه و محرميم و اين چيزها ديگه تکراري شده. اين ها هم گرگ بارون زده هستن. سن و سال من و ديده. خر که نيست! ميفهمه ما به هم نميخوريم. به داييت بيشتر ميخورم. من يه سال از سيا کوچيک ترم.

همين. با همين يک جمله همه ذهنيت پرستو را به هم ريخت. هشدار ، کاملا معلوم و روشن بود. ما به هم نمي خوريم.

سرش را به سمت شيشه چرخاند و به بيرون نگاه کرد. دلش ميخواست بگويد که «رها چرا اين قدر بدجنسي؟ چرا نميذاري هيچ شادي تو دل من بمونه»

مثل اينکه به رها تکليف شده بود که هر از چند گاهي موقعييت پرستو را جلوي چشمانش بياورد.

نکته جالب اين بود که هر بار هم اولين کسي که ناراحت ميشد و عذاب وجدان ميگرفت خودش بود. پرستو بعد از چنين اتفاق هايي آنقدر ساکت و آرام ميشد که رها را به غلط کردن مي انداخت. رها کبيري هر عيب و ايرادي که داشت خيلي رقيق و القلب بود و دوست نداشت که با نامردي کسي را اذيت کند. حتي با ترانه ايي که ميدانست خيانت ميکند با خشونت رفتار نکرد. هر که بود همان جا در شمال او را از خانه بيرون ميکرد. ولي او صبر کرد تا به تهران برسند و بعد تکليفش را مشخص کرد. حالا اين يکي که ديگر جاي خود را داشت. او پَپَرش بود. ته قلبش او را دوست داشت و دلش نمي آمد که او را ناراحت کند.

نگاهش کرد. صورت آرامش ، ناراحت و غمگين بود. جلوي رستوران ها نگه داشت و دوباره به پرستو نگاه کرد. اصلا متوجه نشده بود که رسيده اند. نگاهش به زخم صورتش افتاد. زخم خوب شده بود ولي جاي زخم محو نشده بود و احتمالا هم هرگز محو نميشد. دست پيش برد و با انگشت اشاره اش جاي زخم را نوازش کرد. پرستو از جا پريد. کاملا معلوم بود که اصلا آن جا نبوده است.

_تو فکري ؟ پياده شو رسيديم.

پرستو حرفي نزد و فقط صورتش را کمي کنار کشيد.

رها پوفي کرد و پياده شد.

دست پرستو که آهسته به سمت تخت هاي زير درختان ميرفت را گرفت. پرستو دستش را از دست او بيرون کشيد و رها با اخم نگاهش کرد و دوباره دستش را گرفت.

پرستو آهي کشيد و دستش را در دست بزرگ رها گذاشت. يکي از خلوت ترين تخت ها را انتخاب کردند و نشستند. هوا کاملا تاريک شده بود و ستاره ها چشمک ميزدند. پرستو سرش را به طرف آسمان گرفت و به ستاره ها نگاه کرد و گفت :

_وقتي که کوچيک بودم سياوش برام کتاب شازده کوچولو رو ميخوند. بعد من شب ها به آسمون نگاه ميکردم و پيش خودم ميگفتم که چي ميشد منم مثل شازده کوچولو يه خونه تو يکي از اين ستاره ها داشتم ؟

رها لبخند زد و به ياد فانتزي هاي کودکي خودش افتاد و گفت :

_بچگي خيلي خوبه. کاشکي آدم هميشه بچه بمونه. منو رضا هميشه برنامه ريزي ميکرديم که يه شب با دوچرخه و کلي آذوقه بريم تو جنگل چادر بزنيم و خرس شکار کنيم! اون هم کجا وسط تهرون. بعد وقتي که براي تعطيلات ميرفتيم ويلا مادر خدا بيامرزم بايد چهار چشمي ما رو مي پاييد که بلايي سر خودمون نياريم.

پرستو نگاهش کرد و خنديد. رها حتي در خاطرات کودکيش هم تنها نبود. ولي او از همان کودکي هم به فکر يک خانه ي تنها در يک ستاره بي سکنه بود!

_چي ميخوري؟

_فرق نميکنه. هر چي شما بخوري.

رها نگاهش کرد. کاملا معلوم بود که کسل و بي حوصله است.

_کوبيده خوبه ؟

پرستو سرش را تکان داد و به گروه شلوغ پر از دختر و پسري که روي تخت کناريشان نشسته بودند و همه ي آنجا را روي سرشان گذاشته بودند نگاه کرد. دخترها تقريبا هم سن او بودند و پسرها سه چهار سال از او بزرگتر. ميگفتند و ميخنديدند. و پر از سرو صدا و شادي بودند.

او هرگز نتوانسته بود که اين طور شاد باشد و شيطنت کند. جداي از گوشه گيري و انزوايي که محصول خانواده بي سامانش بود، او ذاتا هم آرام و ساکت بود و دوست آنچناني هم نداشت. به غير از زهرا فقط يک دوست صميمي ديگر داشت که او هم دو سال قبل با خانواده اش به نروژ مهاجرت کرده بودند و حالا فقط از طريق ايميل و گاهي اسکايپ با هم در تماس بودند.

غذاها را آوردند و رها با اشتها و او با بي ميلي شروع کردند. به رها نگاه کرد. همراه هر لقمه اش يک تکه پياز بزرگ ميخورد !

رها لقمه خودش را در دهان گذاشت و يک لقمه ي بزرگ با پياز براي پرستو گرفت و به سمتش تعارف کرد. پرستو با خنده گفت :

_مرسي نمي خورم.

رها يک ابرويش را بالا برد و گفت :

_از اين افتخارا نصيب همه کس نميشه ها. من براي هيچ کدوم از دوست دختر هام تا حالا لقمه نگرفتم.

پرستو با خجالت دست دراز کرد و لقمه را از رها گرفت و پياز را از داخلش برداشت. رها با اخم گفت :

_چرا همچين ميکني؟ همه مزه اش به همون پيازشه.

پرستو بينيش را چين داد و با اکراه گفت :

_آخه دوست ندارم. بوي جوجه ميگيرم !!!

رها هر دو ابرويش را بالا برد و يکي از آن خنده هاي نادر را کرد و گفت :

_بوي چي چي ميگيري ؟

پرستو با ناز خنديد و گفت :

_اِ...خوب بوي جوجه ميگيرم ديگه.

رها با خنده لقمه را از پرستو گرفت و دوباره پياز را درونش گذاشت و به سمت دهان او برد.

_دهنتو باز کن. تو خودت جوجه ايي نترس بوي اضافه تر نميگيري !!

پرستو سرش را کنار کشيد و رها که اين حرکت را ديد خنده اش بيشتر شد و گفت :

_پپر با زبون خوش دهنتو باز کن!

پرستو که چاره ايي نداشت دهانش را باز کرد و رها لقمه به آن بزرگي را در دهانش چپاند!!

قيافه پرستو خنده دار شده بود. لقمه به آن بزرگي در دهانش مانده بود و نه ميتوانست آن را بجود و نه در بياورد !

به هر بدبختي که بود لقمه را جويد و فرو داد. رها لبخند زد و گفت :

_باز هم ميخواي ؟

_نه نه. قربون شما.

_خوب حالا جريان اين بوي جوجه چيه ؟

پرستو خنديد و گفت :

_هيچي. آخه مگه نديدي تو ده و روستا که هنوز مرغ و جوجه نگه ميدارن به جوجه هاشون پياز ميدن که کمتر مريض بشن. به همين خاطر به نظر من هر کي پياز بخوره بوي جوجه ميگيره !!

رها که غذايش تمام شده بود سيگاري آتش زد و گفت :

_حالا غذاتو بخور جوجه کوچولو يخ کرد.

آخر غذايش بود که تلفنش زنگ خورد. به شماره نگاه کرد. سياوش بود. به رها نگاه کرد و گفت :

_سياوشه، چي بگم ؟

رها با ملايمت گفت :

_راستشو. راست گفتن هميشه بهتر از دروغ گفتنه.

پرستو سرش را تکان داد و گوشي را برداشت. سياوش با نگراني پرسيد که کجاست و پرستو هم با خجالت گفت که با رها براي شام خوردن به بيرون آمده اند.

سياوش چند لحظه سکوت کرد. کاملا معلوم بود که ناراحت شده است. و دست آخر هم با سردي گفت که زودتر به خانه برگردد. گوشي را قطع کرد و با ناراحتي گفت :

_راست گفتن هميشه بهتر از دروغ گفتن نيست. سياوش از دستم ناراحت شد.

رها دست پرستو را گرفت و کمک کرد که از روي تخت پايين بيايد و گفت :

_هميشه بهترينه. مخصوصا به کسي که دوست داره و برات نگرانه.

دستش را دور شانه پرستو حلقه کرد و از کنار صورتش به او نگاه کرد. موهايي فرفريش از شال بيرون زده بود و نصف گونه اش را پوشانده بود. رها دست ديگرش را بالا آورد و موهاي پرستو را کنار زد و به پوست سفيد و شفاف گونه و پيشانيش نگاه کرد. ابروهاي خوش حالت و کشيده اش را دوست داشت.

_سيا فقط نگرانته. دوست داره.

پرستو سرش را چرخاند و به رها نگاه کرد. دوباره مثل همان روز احساس کرد که چيزي در قلبش به پايين فرو ريخت و حرف زدن را از يادش برد. سرخ شد و سرش را پايين انداخت و سعي کرد تا از رها فاصله بگيرد. اما دست رها که دور شانه اش حلقه شده بود نگذاشت. قدم زنان تا ماشين رفتند. رها دوست داشت که باز هم قدم بزنند. حال خوشش را دوست داشت. او در رابطه اش با دخترها تا ته خط ميرفت ولي با پرستو به غير از بوسه آن شب که آن هم از مستي زياد بود، برخورد ديگري به وجود نيامده بود. ولي با او آرام بود. مثل اينکه کمي از آرامش ذاتي پرستو در وجود او ريخته ميشد. با پرستو از شيطنت و رقص و بزن و بکوب خبري نبود. ولي حال خوش و آرامي که با او داشت با شيطان ترين و خوش صحبت ترين دوست دخترهايش هم نداشت. گاهي هم دلش برايش ميسوخت. تنها بود و محبت و توجه خيلي کمي از جنس مردانه در زندگيش دريافت کرده بود. درست بود که سياوش و تا حدودي شاهين هوايش را داشتند ولي هر دوي آنها فاصله سني پانزده و دوازده ساله با او داشتند و قطعا نتوانسته بودند محبتي مردانه و پدرانه به او ابراز کنند. محبتي که رها کاملا کمبود آن را در او حس ميکرد.

کمي ديگر همان دور و اطراف با هم قدم زدند. بدون هيچ حرف و کلامي. رها نيازمند آرامش او و پرستو تشنه ي حس امنيت و حمايتي که با رها به دست مياورد.

***

بي حوصله روي ميز نقشه کشي خم شده بود و طرح ميزد. يک مدل براي شلوار کتان. يک مدل اسپرت با جيب هايي از يک رنگ ديگر. به نظرش خوب ميشد. البته اگر ميتوانست آن چيزي را که در ذهنش بود به روي کاغذ بياورد. ضربه ايي به در خورد و مرضيه به داخل اتاق آمد. بلند شد و با هم ديده بوسي کردند.

_چطوري؟ چه خبرا؟

براي مرضيه از فلاسک کوچکي که با خودش مياورد و مي برد چاي ريخت و گفت :

_سلامتي. تو چطوري؟ کم پيدايي؟

_داغونم پرستو !

_چرا؟

مرضيه به گريه افتاد. پرستو با تعجب و در حاليکه دست و پايش را گم کرده بود دست مرضيه را گرفت.

_مرضي؟ مرضي جان چي شدي؟ ببينمت.

سر مرضيه را بالا گرفت و با محبت اشک هايش را پاک کرد.

_چي شده جان جانم؟ بگو. با محمد حرفت شده ؟

مرضيه سرش را تکان داد. پرستو شانه هايش را ماليد و گفت :

_بذار يکم آب بيارم بخوري، نفست در نمياد.

از اتاق بيرون رفت. جلوي در آشپز خانه رها و محمد ايستاده بودند و آهسته بحث ميکردند.

_مرتيکه تو که از مامانت اطمينان نداشتي غلط کردي بهش دست زدي. اونم مرضيه که به قول خودت تو اولي براش بودي. مگه فکر کردي دختر خرابه؟ يا بي سرو صاحابه ؟

پرستو سرفه ايي کرد و خودش را نشان داد. حالا همه چيز دست گيرش شده بود.

رها حرفش را قطع کرد و رو به پرستو گفت :

_مرضيه پيش توهه ؟

پرستو سرش را تکان داد و به محمد که خيلي به هم ريخته و بي قرار بود نگاه کرد و گفت :

_آره. اونقدر که گريه کرده نفسش بالا نمياد.

رها سرش را با تاسف تکان تکان داد و به محمد گفت :

_شازده تحويل بگير!

محمد چپ چپ به هر دو نفر آنها نگاه کرد و به سالن رفت. پرستو ليوان آب را پر کرد و به رها گفت :

_چرا مادر محمد مخالفه؟

رها که خنده اش را کنترل کرده بود با اخم و لحني که يک بزرگ تر با کوچک تر صحبت ميکند گفت :

_گوش وايستادن کار خيلي بديه پپر خانوم.

پرستو شانه هايش را بالا انداخت و گفت :

_بلند حرف زدن در مورد مشکل مردم هم کار خيلي بديه!! چون اون وقت اگر به جاي من خانوم متقي جريانو ميشنيد تا عصر امروز فقط خواجه حافظ شيرازي خبر نمي شد !!

رها که از حاضر جوابي پرستو خنده اش گرفته بود با همان اخم گفت :

_بلبل زبوني هم با بزرگ تر از خودت جز همون کار بدهاست وروجک !!

و يک کشيده خيلي آهسته به گونه پرستو زد.

_بدو برو آب رو ببر تا اين دختره خفه نشده.

پرستو که از شوخي رها قند در دلش آب شده بود با نيش باز به اتاق برگشت. مرضيه هنوز گريه ميکرد.

_بيا بخور. عوض گريه يه فکري کن که چه جوري دل مامان محمد رو به دست بياري .

مرضيه گريه اش قطع شد و با تعجب گفت :

_تو از کجا جريانو فهميدي؟

پرستو با سرش به در اشاره کرد و آهسته گفت :

_از ما بهترون.

_رها ؟

_اوهوم!!

مرضيه گريه اش را از نو شروع کرد.

_حالا چه خاکي تو سرم بريزم پرستو ؟

_چرا مامانش راضي نميشه؟ اصلا تو رو ديده ؟

مرضيه سرش را تکان داد و گفت :

_نه. اون مشکلش من نيستم. اون ميگه من به محمد اطمينان ندارم که يه دخترو بدبخت کنم. ميگه ميترسم مثل بقيه دخترها سر دو روزه ازش زده بشي بعد من بايد جواب بدم. هر چي محمد ميگه من ميخوامش ، ميگه اگر ميخواي زن بگيري بيا دختر خاله اتو بگير که فردا به خاطر چشم تو چشمي هم که شده ديگه نتوني کاري بکني.

پرستو پوفي کرد و گفت :

_امان از اين دختر خاله ها!! تو زندگي اکثر زنهاي ايراني يه کابوس به اسم دختر خاله هست!!

مرضيه بي حوصله خنديد

_دقيقا!

بعد با شيطنت گفت :

_راستي رها دختر خاله نداره !!

پرستو سرخ شد و گفت :

_مبارک زن آينده اش!

مرضيه ابرو بالا انداخت.

_اِ... پس مبارکت باشه !

پرستو بي حوصله خنديد و گفت :

_چي ميگي تو؟ همين طوري واسه خودت ميبري و ميدوزي.

_مگه بده ؟ خيلي هم دلش بخواد.

پرستو حرفي نزد و مرضيه گفت :

_تو که خيلي دوستش داري. کاملا معلومه. حتي اون روز محمد هم ميگفت.

پرستو خجالت زده گفت :

_خيلي تابلوهه ؟

_آره به نظر مياد که فقط منتظري که رها يه اشاره بکنه و تو با کله بري طرفش!

پرستو خنده تلخي کرد و گفت :

_آره با کله.

مرضيه دستش را گرفت.

_به نظرم رها هم بي ميل نيست. فقط يه جورايي انگار تکليفش با خودش معلوم نيست. نميدونم چه طور بگم. انگار زياد به احساسش اطمينان نداره. خوب البته يه جورايي هم حق داره، فاصله سني تون فکر کنم زياده. آره ؟

_چهارده سال.

مرضيه نچ نچي کرد و گفت :

_درست ميشه پرستو غصه نخور. مطمنم که رها اونقدر احمق نيست که دختر خوبي مثل تو رو از دست بده.

_اومدم تو رو آروم کنم، تو منو آروم کردي.

مرضيه که دوباره به ياد گرفتاري خودش افتاده بود به گريه افتاد.

_واي پرستو اگر محمد ديگه منو نخواد من چه خاکي بايد تو سرم بريزم؟

پرستو خنديد و گفت :

_نترس ديوونه محمد ولت نميکنه.

_اگر دختر خاله اش رو بهش غالب کنن چي؟

پرستو خم شد و دست مرضيه را در دست خودش گرفت.

_مرضي جان چيزي نميشه محمد ولت نميکنه. ولي اگر هم اين طور بشه تو نميتوني کاري بکني. تو زندگي بعضي از کارا از عهده ما خارجه. فقط بايد صبر کني. گذر زمان همه چيز رو تو خودش حل ميکنه.

مرضيه با غصه نگاهش کرد و سرش را تکان داد.

رها که ناخواسته قست آخر حرف هايي پرستو را شنيده بود چند لحظه همان جا پشت در ماند. برايش جالب بود که اين دختر آن همه حرف هايي بزرگ تر از سن خودش را ميزد.

ضربه اي به در زد و داخل شد. به مرضيه که چشمها و بينيش ورم کرده بود نگاه کرد و گفت :

_بيا برو محمد کارت داره.

مرضيه بلند شد. ليوان آب را به پرستو داد و به رها گفت :

_رها تو رو خدا تو با زن عموت حرف بزن.

و دوباره به گريه افتاد. رها با ملايمت دستش را روي شانه مرضيه گذاشت.

_باشه اينقدر گريه نکن کور شدي. من خودم با عمو و زن عموم صحبت ميکنم، حالا بيا برو محمد منتظره.

مرضيه خم شد و گونه پرستو را بوسيد و خداحافظي کرد.

پرستو فنجان چايي که براي مرضيه ريخته بود را برداشت تا به آشپز خانه ببرد. به رها که جلوي در ايستاده بود و با آن هيکل درشتش تمام چهار چوب در را گرفته بود نگاه کرد. چند ثانيه نگاهش کرد. ولي رها خيال کنار رفتن نداشت.

_نمي خواي بري کنار ؟

_چايي مال کيه ؟

_واسه مرضي ريخته بودم ولي نخورد.

فنجان را از پرستو گرفت و گفت :

_بده من.

_يخ کرده.

_اشکال نداره. منم زياد داغ نميخورم. از اون شيريني کره ي ها نداري؟

پرستو سرش را تکان داد و از کشوي ميز کارش يک ظرف دردار بيرون آورد و به رها داد. مقدار زيادي از اين شيريني ها درست کرده بود. چون خشک بود و بدون يخچال تا مدتها دوام مياورد، مناسب سر کار بود. مقدار خيلي زيادي به رها داده بود. ولي به نظرش ميرسيد که تمامش را يک روزه خورده بود !! چون تمام هفته بعد را غرولند کرد که چاق شده است و تمام اش تقصير پرستو است !

رها در ظرف را باز کرد و با لذت يک شيريني برداشت و با چاي خورد. پرستو به سرکارش برگشت. قلم را در دستش گرفته بود ولي فکرش جاي ديگري بود. ذهنش مثل ترانزيت فرودگاه شلوغ و پر ترافيک بود. از مرضيه و مشکلش گرفته تا خبر برگشتن شهناز و شاهين و صد البته سودي.

چشمانش را روي هم فشرد. همين آخرين مشکل که از شب قبل تا به حال ذهنش را به خودش مشغول کرده بود از همه شان بدتر بود.

پرستو از ته دل دعا ميکرد که سودي کمي عقلش رشد کرده باشد. آخرين ديدارشان دو سال قبل بود و پرستو خاطره خوبي از اين ديدار نداشت. دلش ميخواست اگر خواهر هاي جان جاني نبودند، حداقل چشم ديدن هم را داشته باشند و هر دفعه که يکديگر را ملاقات کردند نخواهند با چنگ و دندان به جان هم بيفتند !!

تازگي ها دچار سردرد هاي طولاني و بدي ميشد. سياوش احتمال ميداد که چشمانش ضعيف شده است.

سرش را روي ميز گذاشت.

_چته ؟

رها خم شد و موهاي پرستو را کنار زد تا بتواند که صورتش را ببيند. کنار گوشش گفت :

_پپر کوچولو چشه ؟

پرستو به سرعت کمرش را صاف کرد. نميخواست. اين نزديکي را نمي خواست.

_يه کم سرم درد ميکنه.

رها اخم هايش را درهم برد.

_دوباره؟ خوب چرا دکتر نميري ؟

پرستو سرش را تکان داد. رها ناخوداگاه دست دراز کرد و چانه ريز و کوچک او را بين انگشت اشاره و شصتش گرفت. ولي به سرعت دستش را کشيد.

_فردا عصر يکي از دوستام يه کنسرت تک نوازي گيتار داره. کنسرت آنچناني نيست. خيلي کوچک و جمع جوره، با چند تا گيتاريست. مياي ؟

پرستو نگاهش کرد و سرش را تکان داد.

_آره ميام.

_خوبه. فردا عصر نميخواد بياي. ساعت هفت حاضر باش ميام دنبالت. حالا هم بيا برو. کاري که نداري. اين طرح واجبه ؟

پرستو سرش را به نشانه نفي تکان داد و رها گفت :

_جمع کن بيا برو، واست تاکسي ميگيرم. بجنب

وسايلش را جمع کرد و از شرکت بيرون زد.

******

_پپر جان. حاضري ؟

آخرين نگاه را در آيينه به خودش کرد . آرايش مليحش چهره اش را بانمک تر کرده بود. شالش را مرتب کرد و کمي عطر زد.

_پرستو ؟

اين بار صداي سياوش بود که بلند شده بود. قرار بود که با رها و سياوش به مهماني يکي از دوستان سياوش بروند. تمام دو هفته قبل را با رها و گاهي سياوش گذرانده بود. کنسرت، نمايشگاه، مهماني، سينما ....

بهترين روزهاي عمرش بود. اينکه با دو مرد مهم زندگيش باشد و خوش بگذارند.

عينکش را که به عقيده ي رها خيلي به او ميامد، به چشمش زد. بالاخره عينکي شده بود. وقتي که کوچک بود حسرت اين را داشت که عينک بزند و حالا ميديد که چيز چندان خوبي هم نيست !

سياوش چپ چپ نگاهش کرد و با اخم گفت :

_ميزاشتي فردا صبح ميومدي!

پرستو روي پنجه پايش بلند شد و گونه عمويش را بوسيد.

_حرص نخور عمو جون !!

_عمو جون عمو جون نکني اونجا. من که انکار ميکنم ! ميگم من اصلا اين خانوم رو نميشناسم. خود داني. آبروي خودت ميره. ميگن ديوانه است.

رها به پرستو که با اخم به سياوش نگاه ميکرد لبخند زد و زير بازويش را گرفت و گفت.

_ولش کن اينو. به من بگو دايي جون. من ناراحت نميشم.

مهماني آن چنان شلوغ نبود. يک چيز جمع و جور و خودماني. مانتو يش را در آورد و به صاحب خانه داد. صاحب مجلس يکي از دوستان دانشگاه سياوش بود که مهماني سالگرد ازدواجشان را جشن گرفته بودند.

شالش را باز کرد و دستي زير موهاي فرش کشيد. يک دست بلوز و شلوار پارچه ايي مشکي و ساده که فقط کمي در کنار يقه اش نقره ايي کار شده بود پوشيده بود. خيلي ساده و بدون زرق و برق بود و به پوست سفيدش خيلي ميامد.

رها نگاهش کرد و با محبت زير گوشش گفت :

_خانوم خوشکلا ديگه ما رو تحويل نميگيرن ؟

پرستو با تعجب نگاهش کرد و تا بناگوش سرخ شد. به غير از آن شب کذايي که مست بود ديگر هيچ وقت اشاره مستقيم به زيبا بودن يا نبودن پرستو نکرده بود.

آنها تمام دو هفته را با هم تنها و يا با سياوش به گردش و تفريح رفته بودند. ولي هر کس رابطه آنها را ميديد دچار شک ميشد، چه رسد به خود پرستو !

رها محبت ميکرد و توجه نشان ميداد ولي فقط همين. ديگر نه هيچ حرفي و نه هيچ اشاره ايي. با پرستو جوري رفتار ميکرد مثل اينکه يکي از عزيزانش است. ولي يک اشاره مستقيم نه. گاهي تک مضرابي ميزد. ولي خيلي زود عقب نشيني ميکرد.

سرش را پايين انداخت و آهسته گفت :

_من که خوشکل نيستم.

رها با مهرباني دستش را دور شانه اش حلقه کرد و گفت :

_پس منم که امشب اينقدر دلبر شدم ؟

پرستو خنديد و نگاهش به سياوش افتاد که آن طرف سالن کنار دوستش نشسته بود و با اخم به آنها نگاه ميکرد. بي اختيار سرش را پايين انداخت. رها فنجان قهوه اش را برداشت و با خونسردي بدون توجه به چشم غره هاي سياوش گفت :

_قهوه بدون شيريني هاي تو اصلا حال نميده.

بعد آهسته کنار گوش پرستو گفت :

_چقدر مهموني شون پاستوريزه است. نوشيدني موشيدني چيزي نميدن !؟

_فکر نکنم. ميبيني که خانوادگيه.

رها سرش را تکان داد و جرعه اي از قهوه اش نوشيد و گفت :

_شاهين و مادرت کي ميان؟ سيا ميگفت تو اين ماه ميان، آره ؟

پرستو سرش را تکان داد. با لوس بازيهاي شهناز همه ممنوع شده بودند که حرفي از تاريخ برگشتشان نزنند. شهناز ميخواست که به قول خودش پرستو و سياوش را سورپرايز کند. و همين کارش پرستو را تا سر حد مرگ عصبي کرده بود!

_نميدونم. نگفتن . شهناز ميخواد سورپرايزمون کنه.

«يا شايد هم منو سکته بده !»

سياوش از سر جايش بلند شد، آمد کنار پرستو و گفت :

_چند تا از بچه ها ميگن فردا بريم کوه، شما هم مياين ؟

پرستو سرش را تکان داد. خيلي وقت بود که کوه نرفته بود. اصلا به خاطر نمي آورد که آخرين بار کي به کوه رفته است؟

_رها تو چي مياي ؟

_آره بدم نمياد.

_خوب پس قرارشو بذارم ؟

_اوهوم. ميام.

سياوش رفت و رها به پرستو که به نظر کمي گرفته ميامد نگاه کرد و گفت :

_چته؟ تو همي ؟

_نه خوبم.

چه ميتوانست بگويد. از اينکه خواهرش ميخواهد برگردد ناراحت است ؟

رها چند ثانيه نگاهش کرد و گفت :

_ميدونستي خيلي عجيب و غريبي؟ اخلاق و رفتارت اصلا شبيه به هم سن و سال هاي خودت نيست.

_خوبه يا بد ؟

رها همان ابروي شکسته اش را که حالا کاملا در آمده و پر شده بود را بالا داد و گفت:

_بستگي داره به طرف مقابلت. بعضي مردا از دختراي ساکت و آروم خوششون مياد. بعضي ها هم از دخترهاي شر و شيطون.

قبل از اينکه بتواند جلوي دهانش را بگيرد، جمله از دهانش بيرون آمد. مثل اينکه مغزش به موقع فرمان توقف را صادر نکرده بود!

_تو کدومو مي پسندي ؟

خجالت زده به رها نگاه کرد. رها چند لحظه متفکرانه نگاهش کرد و بعد سرش را تکان داد و حرفي نزد. همين پرستو را بيشتر پشيمان و خجالت زده کرد. خجالت زده از اينکه چرا چنين سوالي را کرده است ؟

سرش را پايين انداخت و به ناخن هايش نگاه کرد. رها از جا بلند شد و گفت :

_ميرم تو بالکن هم يه سيگار ميکشم هم يه هوايي ميخورم.

رفت و مدت زمان خيلي زيادي طول کشيد و وقتي برگشت آرام تر و مهربان تر شده بود. ميترسيد که نتواند آنچنان که بايد و شايد نسبت به پرستو منصف باشد. دلش نميخواست قلبش را بشکند. تنهايي و بي هم زباني او را ميديد و نميخواست کوچکترين آزاري به قلبش برسد. درست بود که تکليف خودش با خودش هنوز معلوم نبود ولي ناراحتي پرستو را هم نمي خواست.

شام را آوردند. سياوش گرم صحبت با دوستانش بود و رها گفت :

_ميخواي واسه تو هم بکشم؟

_نه مرسي خودم ميام.

بشقابش را برداشت و کمي سالاد ماکاراني و چند تکه هم جوجه کباب براي خودش برداشت. با هم به گوشه اي از سالن که خلوت تر بود رفتند.

_نتيجه کنکورت کي مياد؟

_چيز ديگه نمونده.

رها سرش را تکان داد و به او نگاه کرد که با بي اشتهايي غذا ميخورد

_چرا اينقدر بي اشتها ؟ درست بخور. منم از غذا انداختي.

پرستو خنديد و بشقاب غذايش را کنار گذاشت. بعد از غذا آهنگ لايتي گذاشتند و چند نفري بلند شدند و تانگو رقصيدند. رها آهسته کنار گوش پرستو گفت :

_معمولا رقص قبل از غذاست، نه موقعي که مردم تا خرخره خوردن ديگه جا واسه تکون خوردن ندارنو

پرستو بلند خنديد و رها نگاهش کرد و لبخندي زد. خنده هاي پرستو برايش دوست داشتني بود .

به زوج هايي که ميرقصيدند نگاه کردند. خانوم و آقاي دوست سياوش هم به جمع رقصنده ها پيوستند و سياوش هم آمد و گفت که پرستو بپوشد تا به خانه بروند.

چون همه با ماشين سياوش رفته بودند جلوي در خانه رها هم پياده شد که سوار ماشين خودش بشود. پرستو با تعجب نگاهي به چراغ هاي خانه کرد و به سياوش گفت :

_سيا تو چراغ ها رو روشن گذاشتي ؟

_نه. چطور ؟

پرستو با سرش به خانه اشاره کرد.

سياوش با اخم هاي در هم به رها اشاره کرد و قفل عصايي ماشين را در آورد. پرستو که متوجه شد سياوش مي خواهد به داخل برود، يک قدم به طرفش برداشت. ولي رها دستش را گرفت.

_شما کجا ؟

با التماس نگاهش کرد و گفت :

_رها تو رو خدا نذار بره. خطر داره. اگه با يه چيزي بزنن تو سرش.

سعي کرد تا دستش را از دست رها خارج کند. اما رها دستش را به سرعت به دست ديگر خودش داد و با دست ديگرش دور کمر او را گرفت.

_شما همين جا ميموني.

در همين گيرو دار و کشمکش بودند که در ورودي خانه باز شد. و اول صداي جيغ بلندش و بعد خود سودي بيرون آمد و خودش را در بغل سياوش که خشکش زده بود و همان طور قفل عصايي به دستش بود، انداخت.

_سيا جون. قربونت برم. دلم برات تنگ شده بود.

سرو صورت عمويش را بوسه باران کرد. سياوش خنديد و گفت

_سودي خدا نکشتت. داشتي همه رو سکته ميدادي.

سودي چرخيد و به پرستو که مات و متحير تقريبا در آغوش رها بود نگاه کرد. و بعد به رها نگاه کرد. کمي قيافه اش به نظرش آشنا آمد. مثل اينکه خيلي وقت است که او را ميشناسد. به نظرش خيلي جذاب و تا حدودي خشن آمد. يک ابرويش را بالا برد و به سمت آنها رفت.

_پرستو ؟

پرستو که تازه به خودش آمده بود، دستش را از دست رها بيرون کشيد و خواهرش را در آغوش کشيد. سودي هر دو گونه ش را بوسيد و گفت :

_چقدر عوض شدي. بزرگ شدي. خوشکل شدي .

پرستو که از رفتار خوب خواهرش هيجان زده شده بود گفت :

_نه به خوشکلي تو.

سودي خنديد و با شيطنت گفت :

_اون که صد البته !!

بعد نگاه معني داري به رها که با تعجب به او خيره شده بود کرد و با نازي که فقط مخصوص به خودش بود گفت :

_معرفي نميکني پرستو ؟

پرستو قدمي به عقب برداشت و دست رها را گرفت و با ذوق گفت :

_آقاي رها کبيري. پدرشون دوست بابا بودن. حالا هم من پيش رها طرح ميزنم.

اخم هاي سودي براي لحظه ايي در هم رفت و چند بار زير لب اسم کبيري را تکرار کرد.

رها دستش را جلو برد و گفت :

_خوشبختم.

سودي اخم ها يش را باز کرد و با خوش روي سلام و احوال پرسي کرد. اما کاملا مشخص بود، که هنوز گرفته و نارا حت است. شاهين و شهناز هم با سرو صداي آنها بيرون آمدند.

پرستو شاهين را بغل کرد و با محبت بوسيد.

_چطوري ؟ پوسي کت ؟

پيشاني پرستو را بوسيد و با رها دست داد. شهناز هم با ناز و ادا و کلي لوس بازي که به نظر پرستو بيشتر به يک دختر چهارده ساله ميخورد تا يک بيوه زن پنچاه ساله ! پرستو را بوسيد و با رها دست داد.

شاهين رو به سياوش کرد و پرسيد :

_کجا بودين شماها ؟ بايد وقتي ما رسيديم قيافه شهناز رو ميديدين. از تو راه همش برنامه ريزي کرده بود که چطور شما رو سورپرايز کنه.

پرستو با خنده گفت :

_سورپرايز از اين بالاتر شهناز جون؟ داشتي ما رو سکته ميدادي!

شاهين به رها گفت :

_شما چه خبرا آقاي کبيري؟

_سلامتي شما آقاي دکتر.

شهناز با خنده و جيغ و جيغ گفت :

_اي بابا چه کاريه شما ها سر پا وايسادين. بياين تو. رها جان بيا تو . راستي بابا چطورن ؟

رها تشکر کرد و گفت که دير موقع است و بايد برود.

همان جا برنامه فردا را هم گذاشتند و سودي و شاهين هم گفتند که آنها هم ميايند. و قرار شد که رها ساعت پنج آنجا باشد .

بعد از رفتن رها همه به داخل رفتند. يکي از مواقع نادر بود که تمام اعضاي خانواده دور هم جمع بودند. و البته به شادي و بدون دلخوري !

شهناز سوغاتي هاي پرستو و سياوش را داد. يکي ديگر از خوبي هاي شهناز دست و دلبازيش بود. شهناز به اصطلاح لارج بود و هر چيزي که براي خودش ميخريد، براي پرستو و سودي هم ميخريد. از اين نظر او يک مادر نمونه بود!

تاپ دکولته سرخ آبي جيغي را از چمدان بيرون آورد و به پرستو داد و گفت :

_بيا پرستو. از اين سه تا گرفتم. يکي خودم، يکي سودي، يکي هم واسه تو.

پرستو با حيرت نگاهي به تاپ کرد. اين تاپ با آن رنگ جيغش مناسب يک دختر نوجوان بود نه شهناز ! جلوي خنده اش را گرفت و با لبخند تشکر کرد. شاهين که تاپ را ديده بود با اخم هايي در هم گفت :

_شهناز شما واسه سودي و پرستو اين مدلي گرفتي، واسه خودت هم اين مدلي؟

هيچ چيزي بيشتر از اينکه کسي سن و سال شهناز را به رخش بکشد او را از کوره به در نمي برد !!

_يعني چي ؟ ميخواي بگي من پيرم؟ همون شماها به دردتون يه ننه ايي ميخورد که بوي گند عرق و قورمه سبزي بده !!

پرستو ديگر نتوانست جلوي خودش را نگه دارد و بلند بلند خنديد. سودي هم به خنده افتاد. و پشت سرش سياوش. سودي صورتش را جمع کرد و گفت :

_اَه...حالمو به هم زدي شهناز جون. آخه قورمه سبزي چه ربطي به عرق داره؟

و موضوع خود بخود به شوخي کشيده شد و بحثي پيش نيامد. بعد از انکه کادو ها باز شد. سياوش گفت که همه بخوابند که بايد ساعت چهار و نيم از خواب بلند شوند و بقيه تعريف ها را براي فردا بگذارند.

با صداي آلارم گوشيش از خواب پريد. در آن خانه خواب او همه اعضاي خانواده سبک تر بود. به همين خاطر او مامور بيدار کردن بقيه بود. اول به سراغ سياوش رفت. بيدار کردن او يک پروسه کامل ده دقيقه ايي بود !! بعد شاهين که از بقيه ي آنها سبک خواب تر بود. و بعد سودي. به اتاقش برگشت و لباس پوشيد. با روشن شدن چراغ، فاکس هم از خواب بيدار شده بود و سعي ميکرد که از کناره هاي سبد بالا برود. حالا تقريبا سه هفته اش بود و کمي شکل سگ به خودش گرفته بود !! چشمانش باز شده بود و موهاي قهوه ايش رشد کرده بود. خم شد و گوشش را نوازش کرد. دوستش داشت. حسابي در موردش تحقيق کرده بود و متوجه شده بود که نژاد ژرمن شپرد جزو شيطان ترين و باهوش ترين و در عين حال وفادار ترين سگها هستند. به طوري که حتي حاضرند جان خودشان را هم به خاطر صاحبشان به خطر بياندازند.

کف دستش را بو کرد. بر طبقه گفته دکتر بايد روزي چند بار ميگذاشت تا او بويش کند. تا بوي او را به عنوان صاحبش تشخيص بدهد.

با صداي شاهين کيفش را برداشت و از در بيرون زد. رها آمده بود و در حياط با سياوش و سودي ايستاده بودند و صحبت ميکردند.

براي لحظه ايي محو رها شد. موهايش را فشن کرده بود و تيپ ساده جين و تک پوش پوشيده بود. به پرستو نگاه کرد و گفت :

_احوال پرستو خانوم؟ رخصت دادين ؟

_داشتم به فاکس ميرسيدم.

رها لبخند زد و سرش را تکان داد. سودي اما با کنجکاوي پرسيد :

_فاکس ؟

_سگمه. رها براي تولدم کادو بهم داد. يه ژرمن شپرده.

ابروان سودي بالا رفتند ولي حرفي نزد.

همه سوار ماشين رها شدند و به راه افتادند.

رها از آينه به پرستو نگاه کرد که بين خواهر و برادرش نشسته بود و سرش را روي شانه شاهين گذاشته و خوابيده بود. شاهين هم چشمانش بسته بود. بي اختيار نگاهش به سودي افتاد. جا خورد او بيدار بود و نگاهش رو به او بود. موشکافانه نگاهش ميکرد. وقتي که توجه رها را ديد. لبخند دلربايي زد و رها را ناک اوت کرد !!

رها حواسش را به جاده داد. به نظرش سودي يکي از زيبا ترين دخترهايي بود که تا به حال ديده بود. از آن دخترهايي بود که زيبايي و دلربايي و ملاحت را با هم داشت.

دوباره نگاهش به پرستو افتاد. پرستو نصف زيباي خواهرش را هم نداشت. اما به نظرش معصوم تر و تو دل برو تر بود.

وقتي که رسيدند، همه آمده و منتظر آنها بودند. سلام و احوال پرسي ها انجام شد و همه به راه افتادند. پرستو با سياوش و رها ميرفت. شاهين با يکي از دوستان سياوش و سودي هم تنها. پرستو از رها و سياوش جدا شد و به طرف سودي رفت. حالا که شکر خدا سودي از خر شيطان پياده شده بود و اخلاقش خوب شده بود او نمي خواست اين رابطه خراب شود.

_چه خبرا ؟ درست هم که تمومه. واسه تخصص چه برنامه ايي داري ؟ ميخواي ادامه بدي ؟

سودي سرش را تکان داد و گفت :

_آره حتما. ولي شايد برگردم ايران.

_ميخواي واسه تخصص تو ايران درس بخوني ؟

_آره. فکر نکن که ايران از نظر پزشکي پايينه. الان پزشک هاي ما رو همه جاي دنيا قبول دارن . رييس بيمارستاني که الان توش کار ميکنم يه ايرانيه که تحصيلاتش رو هم تو ايران تموم کرده .

_چي ميخواي بخوني ؟

_شايد زنان. نميدونم. شايد هم داخلي. يه کم شک دارم. آخه داخلي يه کم سخته. ميدوني؟ مجبوري هر چي تا حالا خوندي رو تخصصي تر و کامل تر بخوني. بگذريم تو چه ميکني ؟ طرح ميزني يا مخ جناب کبيري رو ؟

پرستو سرخ شد و خنديد.

_نه بابا.

سودي نيش خندي زد و گفت :

_آره بابا.

بقيه راه صحبت درباره کار پرستو بود و اينکه کار طراحي در خارج از کشور جاي کار و ترقي بيشتري براي پرستو دارد. شاهين هم به آنها ملحق شد و کمي بعد ، سياوش به سراغ دوستانش رفت و رها هم به جمع آنها پيوست. کنار پرستو آمد و گفت :

_خواهر و برادرت رو ديدي تحويل نميگيري پپر خانوم؟

سودي چرخيد و با تعجب گفت :

_پپر؟

پرستو خجولانه گفت:

_رها منو پپر صدا ميکنه.

هر دو ابروي سودي بالا رفت و موذيانه گفت :

_کاره خيلي خوبي ميکنه !!

بعد لبخندي با ناز تحويل رها داد.

بعد از انکه آنقدر راه رفتند که همه از نفس افتادند. بساط صبحانه را بر پا کردند. و همه دور هم نشستند و مشغول شدند. هوا عالي بود. بعد از صبحانه هر کس به گوشه اي رفت و خودش را مشغول کرد. يکي عکس ميگرفت. يکي آهنگ گذاشته بود. و چند نفر هم سرشان را با بازي ورق گرم کردند. رها سيگاري آتش زد و کمي از بقيه فاصله گرفت به دور دستها خيره شد. بايد فکري به حال سيگارش ميکرد. برچسب نيکوتين هم ظاهرا کار ساز نبود.

_دور دستها خبري نيست جناب کبيري. همه جا امن و امانه!

رها چرخيد و به سودي نگاه کرد. حالا که از نزديک و با دقت بيشتري نگاهش ميکرد ميديد که خيلي زيباتر از آن چيزي است که متوجه شده بود.

_لطفا رها صدام کن.

سودي با لوندي سيگار رها را از لاي انگشتش بيرون کشيد و پک عميقي زد و به او برگرداند. ابروي رها بالا رفت ولي حرفي نزد.

_ميتونم يه سيگار داشته باشم ؟ کيفم تو ماشينت جا موند.

رها دست در جيب کرد و پاکت سيگارش را در آورد و به سودي تعارف کرد. بعد خم شد و آن را برايش روشن کرد. سودي هم با کشيدن انگشت ميانيش به پشت دست رها تشکر کرد. رها مات نگاهش کرد. کاملا معلوم بود که اين دختر فقط براي اين آفريده شده است که مردها را بدبخت کند!! نگاهش کرد که به سمت عمو و برادرش رفت. و پرستو که آن طرف بدتر از خودش گيج و مات تماشا گر اين صحنه بود.

سيگار ديگري آتش زد دوباره از کوه به پايين نگاه کرد.

_فکر کردم ترک کردي.

نگاهي به پرستو کرد و گفت :

_نه. اين برچسبهاي نيکوتين افتضاح ترين چيزيه که تا حالا اختراع شده. اصلا فايده نداره. تازه نيکوتينش هم خيلي بالاست.

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_بند کفشت باز شده.

رها خم شد و بند کفشش را بست. پرستو بي حوصله گفت :

_تاريخ تحويل کاراي اين کارخونه مواد شوينده کيه ؟

_چيزي نمونده. فردا بايد روش کار کنيم.

_ميگم اين لباسهاي فرم رو براي کدوم کارمنداشون ميخوان؟ مگه اينها تو کارخونه روپوش سفيد تنشون نيست ؟ ديگه لباس فرم واسه چيه؟

_واسه کادر اداري. همه کارمنداشون که قرار نيست تو خط توليد پاي دستگاه باشن.

پرستو سرش را تکان داد و رها گفت :

_خيلي هم رو طرحشون سخت گيرن. اون روز که اين آقاي تهراني آمده بود واسه سفارش، خيلي تاکيد کرد که حتما لباس ها ساده باشه. ميگفت نميخوام کارمندا رو با مانکنهاي فشن تيوي اشتباه بگيرن.

اخم هاي پرستو در هم رفت و غرولند کنان گفت :

_هيچي از طراحي حاليشون نيست اون وقت تز هم ميدن.

رها با تعجب نگاهش کرد. نديده بود که پرستو از چيزي ايراد بگيرد و بد قلقي کند.

لبخند مهرباني زد. ميدانست علتش فقط يک چيز ميتواند باشد. آن هم توجه خواهرش به او.

سياوش صدايشان کرد و حرفشان نيمه تمام ماند و به خانه برگشتند. جلوي در خانه سياوش و شاهين خيلي اصرار کردند که رها ناهار را با آنها باشد ولي رها گفت که از روز قبل قول ناهار را به خانه عمويش داده است و حالا هم منتظرش هستند.

پرستو آهسته گفت :

_در مورد مرضيه و محمد هم چيزي ميگي؟

رها همان طور که به طرف ماشينش ميرفت گفت :

_آره حتما. اگر موقيعت جور بود و اوضاع خيلي قمر در عقرب نبود. اصلا به همين خاطر هم دارم ميرم. بلکه درست بشه مرضيه دست از سر من برداره. روزي دو بار رو مخمه !!

پرستو خنديد و برايش دست تکان داد و با رفتن رها با داخل خانه رفت.

حالا تقريبا دو هفته بود که سودي برگشته بود. و ظاهرا هم که خيال برگشتن به آمريکا را نداشت. اگر چه آن محبت کمي که روز اول بين او و پرستو به وجود آمده بود از بين رفته بود. ولي با هم مشکلي هم نداشتند. مثل خيلي از خواهر برادرها که گاهي نسبت به هم بي تفاوت هستند، رابطه آنها هم فدايت شومي نبود. ولي خوب خوشبختانه به زد و خورد و دل شکستگي هم تبديل نشده بود !!

با باز شدن يک دفعه در از جا پريد. خانم متقي با تعجب نگاهش کرد و بعد با خجالت گفت :

_اِ.. پرستو جان تو هنوز نرفتي؟ خواهرت اومده بود. من گفتم که تو نيستي. الان هم اومدم يه سري طرح واسه آقاي کبيري ببرم.

پرستو از جا پريد و به طرف در رفت. گاهي فکر ميکرد که چطور رها توانسته است خانوم متقي را تا به امروز تحمل کند !!

به طرف راهرو دويد. خوش بختانه سودي جلوي آسانسور ايستاده بود. صدايش کرد.

_سودي

سودي چرخيد و با تعجب نگاهش کرد.

_وا ....تو که اين جايي.

پرستو چشمانش را چرخي داد و با سرش به در دفتر اشاره کرد و آهسته گفت :

_يه کم گيجه. من تو اتاقم بودم.

_يه کم بيشتر از يه کم گيجه. خدا به دادت برسه.

پرستو خنديد و گفت :

_از اين طرفا ؟

سودي با ناز گفت :

_هر چي منتظر بودم که دعوتم کني، ديدم نه خير خبري نيست. گفتم خودم خودم رو دعوت کنم. تو که معرفت نداري.

پرستو با خجالت گفت :

_نه به خدا اين طوري نيست. فکر نميکردم که ديدن محيط کار من برات جالب باشه.

بعد بازوي خواهرش را گرفت و دوباره او را به دفتر برگرداند. با هم به اتاق پرستو رفتند. براي سودي چاي و شيريني آورد. سري آخر شيريني ها را از دست رها در يک کشوي قفل و بست دار گذاشته بود!! ته تمام شيريني هاي خودش را که در مي آورد به سراغ شيريني هاي پرستو مي آمد و به آنها دست برد ميزد !!

سودي با تعجب به طرح هاي روي ميز کار پرستو نگاه کرد و گفت :

_چقدر عالين؟ اصلا فکر نميکردم که کارات اينقدر خوب باشه.

_واقعا ؟

_اوهوم ...

طرح ها را برداشت و يکي يکي و از نزديک نگاه کرد و دوباره تعريف کرد. بعد هم گفت که براي کار به يک بيمارستان که به آن جا نزديک بوده است رفته و تصميم گرفته که سري هم به او بزند.

_آدرس از کي گرفتي؟

سودي چايش را طبق عادتش با شکر شيرين کرد و گفت :

_از سيا. البته نه امروز.

پرستو هر لحظه توقع داشت که سودي احوال رها را بپرسد و يا اينکه بخواهد او را هم ببيند. ولي چنين چيزي نشد و او فقط حرف خودشان را زد. از دوست پسر جديدش گرفته تا درسها و زندگيش در آنجا.

يک ساعتي نشست و بعد کيفش را برداشت و گفت :

_خوب من ديگه برم.

_کجا حالا ؟ باش يه کم ديگه. با هم برميگرديم، شام هم ميريم بيرون.

پرستو ميخواست که به هر طريقي که شده است رابطه شان را حفظ کند.

سودي جلوي آينه قدي اتاق کار پرستو موهايش را مرتب کرد و رژ لبش را در آورد و تجديد کرد و گفت :

_نه بايد برم. ايشالا يه وقت ديگه. شام با مستانه ام. يادته که؟

_مستانه سرشار؟ مگه هنوز باهاش در ارتباطي؟

_آره. با ايميل و تلفن.

_خوب به سلامت. خوش بگذره !

از سر جايش بلند شد که خواهرش را بدرقه کند که ضربه ايي به در خورد و رها در حاليکه با عصبانيت با تلفن صحبت ميکرد به داخل آمد. مقداري طرح و کاغذ زير بغلش بود که به سمت پرستو گرفت و گفت :

_بهش بگو آخه مرتيکه تو از مد و طراحي چي ميدوني؟ فکر ميکني چون چند تا چرخ گذاشتي تو کارگاهت شدي طراح ؟

با سرش به طرح ها و کاغذهايي که حالا در دست پرستو بود اشاره کرد و بعد در دهاني گوشي را گرفت و دست ديگرش را براي دست دادن با سودي جلو برد و آهسته گفت :

_احوال شما خانوم ؟

سودي دست داد و لبخندي به رها زد و رها دوباره شروع کرد و گفت :

_برو بهش بگو هر غلطي ميخاد بکنه بکنه. من همينم. طرحم هم همينه. لياقت ميخواد.

سودي آهسته به پرستو گفت :

_من برم پرستو کاري نداري؟

_نه برو به سلامت.

اما رها بازويش را گرفت و با حرکت ابرويش و به اشاره پرسيد که کجا ؟

سودي آهسته گفت :

_ميخوام برم ديگه.

رها خداحافظي کوتاهي با طرف پشت خطش کرد و گفت :

_قدم من سنگين بود؟

_نه خواهش ميکنم. من خيلي وقته که اومدم. حالا هم بايد برم. براي شام قرار دارم.

رها ابروي بالا انداخت و گفت:

_به سلامتي. خوش بگذره!

سودي دوباره با او دست داد و با خواهرش هم خداحافظي کرد و رفت.

رها خودش را روي مبلي که در اتاق پرستو بود انداخت و چند لحظه به پرستو نگاه کرد.

_تو چرا با خواهرت نرفتي ؟

پرستو نگاهي به طرح هايي که رها به او داده بود کرد و کمي شانه هايش را بالا برد و گفت :

_خوب براي اينکه من دعوت نبودم. با يکي از دوستاي دبيرستانش قرار داشت .

رها هومي کرد و گفت :

_چي کار کنيم به نظرت طرحهاي اين تهراني رو؟

_چرا اينقدر سخت ميگيره؟

_نميدونم والا. خودم هم تو کارش موندم. فکر ميکنم از يه جاي آب مي خوره.

پرستو با تعجب پرسيد:

_کجا ؟

رها از جا برخواست و يکي از شيريني هاي روي ميز را براشت و در دهانش گذاشت و با اخم گفت :

_زير آبي ميري. منو دو در ميکني ؟ اينها رو کجا قايم کرده بودي ؟

پرستو خنديد و رها با صداي بلند گفت :

_وقتي اخراجت کردم اون وقت ميفهمي.

به طرف در رفت و پرستو دوباره پرسيد :

_نگفتي کي ؟

رها سرش را کمي داخل اتاق کرد و گفت :

_فريد اماني. شرلوک هلمز!

******

کارت عقدکنان مرضيه و محمد را در دستش گرفته بود و با شوق نگاه ميکرد. مرضيه بوسه بارانش کرد.

_خوب خدا رو شکر که همه چي به خير و خوبي گذشت.

به محمد هم تبريک گفت و آهسته به مرضيه گفت :

_مادر محمد چطوره؟ مشکلي که ندارين؟

_نه خدا رو شکر زن خوبيه. اولش يه کم بد قلقي کرد ولي حالا خودش بيشتر از ما ذوق داره.

پرستو خنديد و گفت :

_خوب خدا رو شکر. ايشالا هميشه به شادي باشين.

_مرسي گلم. واسه تو هم. من هميشه تعريفت رو ميکنم. تو خوش قلبي.

پرستو لبخند زد و دوباره به کارت نگاه کرد. هميشه عاشق عروسي و مراسم عروسي بود. گاهي فکر ميکرد که اگر طراحي و دوخت را نميرفت حتما يک تشريفات مجالس عقد و عروسي ميزد. به نظرش لذت بخش ترين کار دنيا بود که به يک عروس و داماد پر از استرس در روزي عروسي شان کمک شود تا آنها بتوانند از مهم ترين و بهترين روز زندگيشان لذت ببرند.

_با مامانت اينا بيا پرستو. کارت اونها جداست. اين کارت فقط مخصوص خودته

بعد کارت ديگري در آورد و به پرستو داد. پشت کارت ذکر شده بود جناب آقاي دکتر فتوحي و خانواده محترم.

پرستو خنده اش گرفت. شهناز جنگ به پا ميکرد. چيزي که شهناز را خيلي ناراحت ميکرد اين بود که مثل جارو به دم بچه هايش بسته شده باشد !!

_مرسي مرضي جان حتما.

بعد نگاهي به رها و محمد کرد که آن طرف با نيما و سهيل صحبت ميکردند و گفت :

_راستي؟ رها زبون گذاشت که راضي شدن ؟

_آره بابا. بيچاره خيلي سر اين جريان زحمت کشيد.

بعد با شيطنت گفت :

_ايشالا عروسي تون جبران ميکنيم !!

پرستو خنديد و گفت :

_برو بابا تو هم خيلي خجسته ايي !!

_حالا ميبينيم.

از ماشين پياده شدند و به داخل رفتند. مراسم در باغ يکي از فاميل ها در لواسان گرفته شده بود. رها به استقبالشان آمد. براي لحظه پرستو به ياد آخرين شوي لباسشان افتاد. همان کت و شلوار را به تن داشت و موهايش را به همان حالتي که پرستو خودش برايش درست کرده بود آرايش کرده بود. و همان ابرويش را هم دوباره تيغ زده بود و شکانده بود. پرستو مات جذابيت او شده بود که به طرفشان ميامد. اما کسي که رها ماتش شده بود او نبود. با هفت سال اختلاف سن و يک زيباي فوق العاده، او محو جمال و زيباي سودابه فتوحي شده بود !

جلو آمد و چشم از سودي برداشت و با همه سلام و احوال پرسي کرد و به پرستو و سودي گفت که ميتوانند مانتو و شالشان را در اتاق کناري در بياورند. و ساعاتي بعد.....

پرستو گيج و منگ شده بود. به رها نگاه کرد که زير چشمي به سودي نگاه ميکرد. ولي سودي بي توجه به رها به جمعيت نگاه ميکرد. دوباره به رها نگاه کرد. اين بار نگاه رها روي او بود. چند ثانيه. و بعد يک لبخند مصنوعي.

تمام شب بازي موش و گربه پرستو و رها ادامه داشت. رها زير چشمي و گاهي علنا به سودي خيره ميشد. و گاهي با سردرگمي خاصي به پرستو نگاه ميکرد. اما نوع نگاهها کاملا متفاوت بود. نگاهش به سودي با نوعي تحسين و حتي ميتوان گفت خريدارانه بود. و به پرستو با ديدي موشکافانه نگاه ميکرد. مثل کسي که ميخواهد چيزي را کشف کند، يا از نگاه کردن يه کسي پي به کنه وجود او ببرد.

در اين ميان سودي بي طرف بود. يا از نظر پرستو تظاهر ميکرد که بي طرف است. درست است که پرستو ساده بود. ولي بعضي چيزها هست که يک زن هرگز درموردشان اشتباه نمي کند. حتي اگر درباره آن چيز تجربه نداشته باشد. اين چيزها که مربوط به حس زنانه است چيزي کاملا غريزي است. و حالا هم احساس پرستو ميگفت که اين بي تفاوتي سودي و ناديده گرفتن رها از جانبش چندان هم نا آگاهانه نبود و با برنامه ريزي و حساب شده بود. سودي ظاهرا به رها نگاه نميکرد و چندان با او هم صحبت نميشد ولي سعي داشت که با لوندي و ناز و ادا توجه رها را به خودش جلب کند. با دست پس ميزد و با پا پيش ميکشيد !

نگاهي به خواهرش کرد. سيگاري روشن کرده بود و با ناز خاصي ميکشيد. فوق العاده زيبا شده بود. آه از نهاد پرستو بلند شد. او اگر خودش را ميکشت و کل صورتش را عمل زيبايي ميکرد هم به خوشکلي سودي نميشد. رها حق داشت. آن شب سودي با آرايش ملايمي که کرده بود مرضيه ي بيچاره که مثلا عروس بود را هم از رونق انداخته بود چه رسد به او!

شاهين با اخم سيگار را از دست سودي بيرون کشيد و گفت :

_يه بارديگه هم بهت گفتم. من بدم مياد تو سيگار بکشي.

سودي بي تفاوت نگاهش کرد و با پررويي گفت :

_به تو ربطي نداره. چند دفع بهت گفتم تو کار من دخالت نکن!

شاهين از خشم و عصبانيت سرخ شد. ولي به خاطر رها حرفي نزد. پرستو دلش سوخت ولي نمي توانست حرفي بزند. سودي تازه با او خوب شده بود.

سياوش سرش را با تاسف تکان داد و کمي صندليش را دورتر از سودي کرد تا دود سيگار اذيتش نکند. رها که اوضاع را ناجور ديد عذر خواهي کرد و به بهانه کار داشتن آنها را تنها گذاشت. و بعد از رفتن او شاهين و سودي و سياوش مثل سگ و گربه به جان هم افتادند و بحث شان شد. پرستو که حوصله خودش را هم نداشت از کنار آنها بلند شد و به بهانه تبريک گفتن به عروس و داماد به باغ رفت. هوا عالي بود. روي يکي از نيمکت ها نشست و به آسمان نگاه کرد. با آن سرو صداي کر کننده درون سالن حالا اين جا معني آرامش را درک ميکرد. اما آرامشي که براي او که در درونش غوغايي بود بي معني بود. آرزو کرد که اي کاش اصلا به اين عقدکنان نيامده بودند. ولي به اين نتيجه رسيد که اگر قرار است چيزي هم بشود خب مي شود. و او نمي تواند جلوي آن را بگيرد. چشمانش را روي هم گذاشت. به رها فکر کرد. ميدانست که رها زيبا پسند است. حالا هم او با کسي آشنا شده بود که به نظر خود پرستو هم از همه دوست دختر هاي رها زيبا تر بود. يا لااقل از آن دو تايي که او ديده بود سودي خيلي خيلي زيبا تر بود. و پرستو اگر ميخواست کاملا واقع بين باشد، بايد اعتراف مي کرد که انگشت کوچک خواهرش هم نميشد. احساس خوبي نداشت. دعا ميکرد که اين احساس بد، تبديل به کابوس زندگيش نشود.

کمي ديگر در باغ ماند. وقتي که به داخل سالن برگشت، رها و سودي در ميان جميعت وسط سالن در حال رقص بودند. چند لحظه نگاهشان کرد. اينکه خيلي به هم مي آمدند را هر بچه ايي هم ميتوانست تشخيص بدهد. به نظر ميرسيد که رها فقط منتظر اين بوده است که پرستو برود و به محض آن سودي را به رقص دعوت کرده است. نگاهش به مرضيه و محمد افتاد. محمد دستش را بالا آورد و با انگشت به او اشاره کرد که به نزد آنها برود.

_اين خواهرته ؟

پرستو سرش را تکان داد و کنار مرضيه نشست و گفت :

_چقدر خوشکل شدي!

نگراني را در صورت مرضيه ميديد. نمي خواست شادي دوستش مختل شود.

_کاشکي دستم شکسته بود به خانوادت کارت نميدادم.

پرستو لبخندي زورکي زد و دستش را روي دست مرضيه گذاشت.

_نه خدا نکنه. بي خيال تو فکر نکن.

مرضيه خواست تا چيزي بگويد که با آمدن چند نفر از دوستان و فاميل هايشان حرفش نيمه کاره ماند. پرستو هم که شلوغي را ديد بلند شد تا بقيه هم بتوانند عروس و داماد را ببينند و تبريک بگويند. سر جايش برگشت. سياوش با اخم به سودي و رها نگاه ميکرد. شاهين سرش در گوشيش بود و توجهي به اطرافش نداشت. بالاخره رقص تمام شد و رها سودي را به سر ميز برگرداند، و خودش به دنبال کاري که عمويش او را فرستاده بود رفت. تا آخر مهماني ديگر به سر ميز آنها برنگشت. و آخر شب هم با عمو و پدرش از آنها خدا حافظي کرد. بدون هيچ نگاه و توجه مضاعف ديگري به سودي. آن قدر رسمي که پرستو براي لحظه دچار شک شد. به نظرش رسيد که شايد آن رقص هم چيز خاصي نبوده است. به خانه برگشتند ولي فرداي آن روز سياوش به بدترين حمله آسمي که تا به حال داشته بود دچار شد. آنقدر شديد که در طي بيست و چهار ساعت سه بار به زير اکسيژن کشيده شد و همه آنها را نيمه جان کرد. حتي شهناز بي خيال را. شهناز اگر سياوش را بيشتر از بچه هاي خودش نمي خواست کمتر هم نميخواست. از ده سالگي که مادرش فوت کرده بود پيش آنها زندگي کرده بود و ميتوان گفت براي او حتي از پرستو هم بيشتر مادري کرده بود و حالا نگران و دلواپسش بود. شهناز کلا دل رحم بود و يک خوش قلبي ذاتي داشت. شايد اگر از بي مسوليتي و بي خياليش فاکتور گرفته ميشد در کل آدم آن چنان بدي به حساب نمي آمد. قطعا نه مثل سودي که کينه توز بود و محبت آن چناني هم نداشت.

با به وخيم شدن حال سياوش دکتر دستور داد که اگر ميتواند حتي براي يک ثانيه هم در تهران نماند. و به اين ترتيب سياوش و شهناز و پرستو به رامسر رفتند. شاهين هم هفته ايي دوبار سر ميزد ولي سودي گفت که نميتواند بيايد و براي کارش بايد در تهران بماند. کارش در بيمارستان نزديک شرکت رها جور شده بود و او نمي توانست کار تازه اش را ول کند.

ولي پرستو به اصرار خودش با آنها رفت. سياوش دلش راضي نبود که پرستو کارش را ول کند و خودش را اسير او کند، ولي پرستو راضي نمي شد. به او گفت که از رها اجازه بگيرد و اگر کاري نداشت با آنها بيايد. و به محض اينکه پرستو از خانه خارج شد با رها تماس گرفت و گفت که يک جوري و به يک بهانه ايي پرستو را در تهران نگه دارد. سياوش ميترسيد. فکرهاي پيش خودش کرده بود که اصلا صلاح نميدانست ، پرستو با او به شمال بيايد آن هم براي يک مدت طولاني.

پرستو به شرکت رفت و از رها خواست که تقريبا بيست روزي را به او مرخصي بدهد. رها چند لحظه نگاهش کرد. خودش هم نمي دانست که چه بايد با اين دختر بکن؟ اصلا تحمل و طاقت دل شکستنش را نداشت. دوستش داشت. اما به شيوه خودش. از روز مهماني دايما صورت سودي جلوي نظرش بود. برايش خيلي جذب کننده بود. به طوريکه گاهي فکرش بي اختيار به سمتش کشيده ميشد.

_شما واسه چي ميخواي بري؟ مگه شهناز خانوم و شاهين يا سودي نيستن؟ من اين جا کارت دارم. خودت که ميدوني کاراي تهراني هنوز کلي کار داره. منم دست تنهام. محمد هم که مي بيني شکر خدا، عاشقه عاشقه!

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_ميدونم. ولي بايد برم. نمي تونم اين جا بمونم.

رها با اخم گفت :

_گفتم نه، ديگه اصلا حرفش رو هم نزن.

پرستو چند ثانيه نگاهش کرد و بعد با صدايي که از بغض خش دار شده بود گفت :

_خواهش ميکنم رها. بذار برم. يکي ديگه رو بيار.

بي اختيار يک قطره اشک از چشمش پايين افتاد. به سرعت چرخيد و پشتش را به رها کرد. آهسته و بي صدا اشک هايش مي آمدند و شانه هاي ظريفش را ميلرزاندند. رها به سرعت از پشت ميزش بلند شد و به طرفش رفت. تا به حال گريه او را نديده بود. دختر هايي که در زندگي او بودند هر دقيقه و هر لحظه گريه ميکردند تا از نقطه ضعف رها استفاده کنند و لي پرستو نه. آن هم گريه ايي به آن آرامي و مظلوميت.

دستش را روي شانه او گذاشت.

_اِ..اِ..اِ..ببينمت تو رو. چرا گريه ميکني ؟

براي خود پرستو هم عجيب بود. خيلي وقت بود که گريه نکرده بود. کلا دختري نبود که با هر اتفاقي اشکش سرازير شود. بيشتر ناراحتي و غصه اش را درون خودش ميريخت. ولي حالا. به نظر ميرسيد که مريضي سياوش و اتفاق هاي اخير عصابش را حسابي تحريک پذير و آماده گريستن کرده بود.

_ببينمت پپر جان! گريه نکن.

او را چرخاند و چانه اش رابالا آورد تا صورتش را ببيند. نوک بينيش قرمز شده بود و حالت بامزه و بچه گانه ايي به صورتش داده بود.

_نگاه کن تو رو خدا. براي چي گريه ميکني آخه ؟

پرستو سرش را پايين انداخت و گفت :

_سياوش حالش خوب نيست. خودم پيداش کردم. اين حمله از تموم قبلي ها بدتر بود. کبود شده بود.

ديگر نتوانست ادامه دهد. گريه اش بيشتر شد. هر دو دستش را جلوي صورتش گرفته بود و بي صدا اشک ميريخت.

رها بي اختيار بغلش کرد. و سرش را به سينه فشرد.

_هيش ...هيش ...باشه عزيزم. برو. فقط ديگه گريه نکن.

ميتوانست فشار ترس و و حشتي را که موقع پيدا کردن عموي محبوبش آن هم سياه و کبود و بدون اکسيژن تحمل کرده بود را در لابه لاي گريه هايش ببيند.

و به اين ترتيب رها تسليم شد و به پرستو اجازه رفتن را داد. و پرستو و شهناز با سياوش که حسابي از دست رها شاکي بود راهي رامسر شدند.

*****

با صداي باز شدن در ويلا سرش را از روي کتابي که ميخواند بلند کرد و از روي تاب بلند شد. حتما سياوش يا شهناز در را از داخل زده بودند. تعجب کرده بود شاهين که روز قبل آن جا بود.

در کاملا باز شد و ماشين رها به داخل آمد. به طرف در رفت. بيست روزي بود که رامسر بودند ولي دريغ از يک تلفن از جانب رها. دو بار خود او تماس گرفته بود و گاهي اس ام اس داده بود. ولي از جانب رها، هيچ.

با ديدن سودي که کنار رها نشسته بود و با ناز براي رها چيزي را تعريف ميکرد، خشکش زد و همان جا ايستاد. احساس ميکرد که نفس کشيدن برايش سنگين شده است.

به رها نگاه کرد. با شيفتگي به سودابه نگاه ميکرد و ميخنديد. همين. همين کافي بود که تا ته خط را بخواند. به نظر ميرسيد که احساس بد آن شبش ، کابوسي مبدل به واقعيت شده بود.

از ماشين پياده شدند. سودي به سمتش آمد و سلام و احوال پرسي کرد. و پرستو همانطور گيج و درمانده جوابش را داد. رها هم جلو آمد و يک سلام کوتاه کرد و همراه سودي به داخل ويلا رفت.

پرستو همان جا روي لبه کوتاه باغچه نشست تا بلکه بتواند کمي خودش را پيدا کند. سعي کرد تا چند نفس عميق بکشد. ولي حس ميکرد که چيزي به بزرگي يک ليمو ترش در گلويش گير کرده و نه بالا مي آيد و نه به پايين ميرود.

بالاخره بعد از پنج دقيقه، به هر جان کندني که بود به داخل ويلا رفت. سياوش با ناراحتي نگاهش کرد و اشاره کرد تا برود و پيش خودش بشيند. رفت و کنار عمويش نشست. بي اختيار به رها نگاه کرد. او هم نگاهش به روي پرستو بود. ولي به سرعت نگاهش را دزديد.

****

و ديگر در آن نيم ساعتي که آنجا بود به پرستو نگاه نکرد. براي خود رها هم عجيب بود که نگاهش را از پرستو ميدزديد. اعتراف اين موضوع حتي به خودش هم کار آساني نبود. و آن اين بود که او از پرستو خجالت ميکشيد. با اينکه اميدي به او نداده بود و هرگز ابراز علاقه ايي هم به او نکرده بود ولي از او خجالت ميکشيد و وجدانش اصلا آرام نبود. چيزي که در مورد دخترهاي ديگر هرگز اتفاق نيفتاده بود. اگر از دختر ديگري خوشش مي آمد، خيلي راحت با آن يکي کات ميکرد. حتي اگر آنها خواهر بودند. و حالا موقعيت جديدش کمي برايش عجيب و عذاب آور بود.

دلش براي پرستو مي سوخت. ديگر آن قدر او را شناخته بود که از حالاتش پي به اوضاع روحي و رواني درونش ببرد. فهميده بود که ديدن او و خواهرش در يک ماشين، با آن بگو و بخند و يک دوري و غيبت دو هفته ايي از طرف او تا چه اندازه پرستو را عذاب داده و از درون متلاشي کرده است. همين ديدن حالت گيج و منگ صورتش، قلبش را به درد آورده بود. ولي کاري نمي توانست بکند. يا حداقل خودش را راضي ميکرد که کاري نمي تواند براي پرستو بکند. ولي خودش هم در آن عميق ترين زواياي روحش ميدانست که کاري نمي خواهد براي پرستو بکند.

از سودي خوشش آمده بود. حتي چيزي بالاتر از آن، فکر ميکرد که عاشقش شده است. خودش هم ميدانست که مدت زمان کمي است براي اينکه از کسي خوشش بيايد و از آن بالاتر به او علاقه مند شود. ولي به نظر ميرسيد که اين موضوع از عهده او خارج است. به نظر ميرسيد که گنجايش تمام بخش احساسي و عاطفي مغزش توسط سودي پر شده است و ديگر جايي براي پرستو و يا هر دختر ديگري وجود ندارد.

هر کاري که اين دختر ميکرد برايش جالب و هيجان انگيز بود. حتي سيگار کشيدنش! با اينکه چندان موافق سيگار کشيدن خانوم ها نبود ولي حتي در اين مورد هم با سودي مشکلي نداشت.

بعد از آن شب مهماني، به طور دايم به سودي فکر ميکرد. ولي جرات اينکه بخواهد حرفي بزند و يا پيشنهادي به او بدهد را نداشت. اول براي اينکه سودي در شب مهماني چراغ سبز آنچناني به او نشان نداده بود. دوم به خاطر اينکه آنها رفت و آمد خانوادگي داشتند. و اگر سودي موافق نبود و از او خوشش نيامده بود، که او اين طور فکر ميکرد، نمي خواست کار به بحث و ناراحتي کشيده شود و احيانا پاي پدر خودش و يا شاهين و سياوش به ميان کشيده شود.

اما وقتي که فرداي روز رفتن پرستو به رامسر سودي به دفترش آمد، آن هم با يک بهانه مسخره به اين عنوان که ماشينش روشن نمي شود و آنجا آمده است تا رها برايش تاکسي تلفني بگيرد، رها همان جا موضوع را گرفت که شازده خانم ناز فرموده بودند و گرنه چراغ سبز که سهل بود ظاهرا براي رها برف پاکن هم زده بودند !!

و به اين ترتيب رها هم شد حکايت همان کور که از خدا چه ميخواهد به جز دو چشم بينا. به جاي اينکه براي او تاکسي بگيرد پيشنهاد داد که خودش او را ميرساند. و بعد از کلي اصرار از جانب او و انکار از طرف سودي، با يک من بميرم و تو بميري سودي راضي شد که رها او را به خانه برساند. و همان شد سرآغازي براي آشنايي آنها و ديدارهاي هر روز شان به بهانه هاي مختلف! بهانه هايي که حتي براي يک بچه هم خنده دار و احمقانه بود.

همين ديدارها و قرارهاي شام و ناهار باهم رها را دلبسته کرد. به نظرش سودي بر خلاف تيپ و آن لوندي و ناز و ادايش دختر خيلي متيني بود !! و آن ذهنيتي که بار اول در او به وجود آمده بود از بين رفته بود و حالا هر روز نگاهش به ساعت بود تا سودي از بيمارستان بيايد و با هم براي ناهار بروند. اوقات خوشي که با هم ميگذراندند باعث مي شد که پرستو در ذهن و فکرش حضور کم رنگ تري پيدا کند. گاهي در تنهايي به او فکر ميکرد و حتي برايش دلتنگ ميشد. پرستو علاوه بر صورت بانمک و تو دل برو يش آن قدر محسنات اخلاقي داشت که بتواند يک مرد را به فکر وا دارد و دل تنگ خودش بکند. ولي به سرعت فکر سودي و دلبستگي به او، جايش را در ذهن و فکرش ميگرفت و ديگر جايي براي پرستو نمي ماند.

تمام آن دو روزي که سودي آنجا بود رها ديگر به آن جا نيامد. به بهانه داشتن مهمان در ويلاي خودش ماند و فقط براي برگرداندن سودي به ويلاي آنها رفت. و از شانس خوبش پرستو و سياوش براي قدم زدن به کنار دريا رفته بودند و او اصلا پرستو را نديد. طاقت ديدن ناراحتي و نگاه غمگينش را نداشت . وقتي که پرستو و سياوش به ويلا برگشتند با نامه سودي روبه رو شدند که خدا حافظي کرده بود و گفته بود که با رها به تهران برگشته است و پرستو ديگر رها را نديد تا بيست و دو روز بعد.

نتايج دانشگاه را اعلام کرده بودند و پرستو از صبح نگاهش به گوشي بود تا مگر رها که آن همه در مورد دانشگاه و درس او حساسيت به خرج ميداد و تا قبل از آمدن سودي هر روز از تاريخ اعلام نتايج ميپرسيد، زنگي بزند و احوالي بپرسد. ولي دريغ از يک تماس کوچک.

سياوش او را ميديد که تمام روز مثل ارواح سرگردان ميچرخيد و آرام و قرار نداشت. ولي کاري نمي توانست بکند. خودش پرستو را بزرگ کرده بود و از هر کسي بيشتر به او نزديک بود. متوجه علاقه اش به رها شده بود و نگرانش بود. ولي وقتي توجه و محبت هاي رها را ديده بود کمي از نگراني هايش کم شده بود. به نظرش يک مرد هم سن و سال پرستو اصلا مناسب او نبود. کسي مثل رها ميتوانست هم براي او شوهري کند و يک تکيه گاه باشد، و هم تا حدودي نقش پدري را برايش ايفا کند. ولي حالا با اتفاق هاي اخير هيچ کاري از دستش بر نمي آمد که انجام بدهد. به غير از آنکه غصه خوردن برادرزاده محبوبش را ببيند و بدتر و بي قرارتر از او بشود.

در نهايت رها هيچ تماسي نگرفت. يعني اصلا به يادش هم نبود. تمام آن روز که پرستو در انتظار تماس او بود، او و سودي و دو نفر از دوستان خودش و سودي به گردش و مهماني بودند.

در انتهاي روز مرضيه تماس گرفت و از نتايج پرسيد. پرستو بي حوصله گفت که قبول شده است. مرضيه با اينکه ميدانست که درد پرستو چيست ولي با خوش رويي گفت :

_مبارک باشه گلم. ايشالا به سلامتي. خوب ديگه چه خبرها ؟ عموت چطورن ؟ بهترن ؟

_مرسي مرضيه جون خيلي بهتره. ديگه ظرف فردا يا پس فردا برميگرديم تهران.

_اِ... پس شيريني يادت نره. محمد ميگه بايد دعوتمون کني شام بيرون.

پرستو بي حوصله خنديد و گفت :

_چشم حتما1

بعد مکثي کرد و با ترديد پرسيد :

_رها چطوره ؟

مرضيه که تمام اين مدت از ترس شنيدن اين سوال از جانب پرستو با او تماسي نگرفته بود، چند لحظه مکث کرد. جواب اين سوال برايش سخت بود. آهي کشيد و گفت :

_براي تو چه فرقي ميکنه؟

سکوت پرستو در آن سوي خط آنقدر طولاني شد که مرضيه فکر کرد که تماس قطع شده است.

_الو پرستو ؟

_راست ميگي. (دوباره مکثي کوتاه ) ولي من دوست دارم که خوب باشه، حتي اگه با من نباشه.

مرضيه پوفي از سر ناراحتي و عصبانيت کرد و گفت :

_حالش خوبه.

پرستو نفس عميقي کشيد و گفت :

_باشه. مرسي مرضيه جان که تماس گرفتي.

_خواهش. پس هر وقت برگشتي خبرم کن.

_حتما.

گوشي را قطع کرد و به حياط رفت. فاکس جست و خيز کنان آمد و به پايش چسبيد. و آهسته پوزه اش را به پاي پرستو فشار داد. نگاهش کرد و خم شد و او را بغل کرد. حسابي بزرگ شده بود و خيلي بانمک و شيطان.

پشت گوش هايش را نوازش کرد و بعد پشت گردنش را. فکر ميکرد که اي کاش يک بچه داشت که مال خودش بود و او ميتوانست تمام عشق و محبتي که در وجودش بود را بدون چشم داشتي به او ابراز کند. دوباره به رها فکر کرد. کاري که در آن سي هشت روز انجام داده بود. روزهايي که لحظه به لحظه اش را با فکر رها و به ياد او گذرانده بود. گاهي در آن سي و هشت روز فکر ميکرد که آمدنش همراه با سياوش اشتباه بوده است و همين باعث از دست دادن رها شده است. ولي وقتي خوب فکر ميکرد متوجه ميشد که اين اتفاق دير يا زود مي افتاد. و اين رفتن و دور شدن او فقط به آن سرعت بخشيده بود. و مثل يک کاتاليزور عمل کرده بود!

****

نگاهي به آسمان کرد. هوا کم کم تاريک ميشد. بي حوصله و کسل بود. به ياد آن شب که با رها به دربند رفته بودند افتاد. آن حس امنيت و آرامشي را که در کنارش داشت. حسي که هيچ وقت و با هيچ کس ديگري نداشت. حتي با سياوش. حسي، مثل اينکه وقتي با رهاست همه چيز درست و سر جايش است. و همه چيز برايش ممکن مي شود. حسي که فقط و فقط در کنار رها داشت.

سياوش از پشت پنجره نگاهش ميکرد. به حياط رفت و در کنار او روي تاب نشست. به آسمان خاکستري که به سياهي شب ميرفت نگاه کرد و گفت:

_دوست داري امشب تو حياط بخوابيم؟ مي تونيم ستاره ها رو هم نگاه کنيم

به نيم رخ سياوش نگاه کرد و گفت :

_اوهوم! خوبه.

دو روز بعد به تهران برگشتند. شهناز که تقريبا ده روز قبل از رامسر به گرگان رفته بود، هنوز برنگشته بود. و شکر خدا خانه چندان منفجر نشده بود. ظاهرا خانمي که هفته ايي يک بار براي نظافت به خانه مي آمد، آنجا را تميز کرده بود.

نزديک ظهر کيکي را که ميدانست رها دوست دارد، درست کرد و به شرکت رفت. سحرمتقي سرش پايين بود و به گوشي موبايلش نگاه ميکرد.

_سلام سحر جون! چطوري ؟

سرش را بالا آورد و با تعجب او را نگاه کرد. بعد بلند شد و با محبت ديده بوسي کرد.

_چطوري پرستو جون؟ دلمون برات تنگ شده بود. عموت چطوره ؟

_مرسي به لطفت. بهتره.

کيک را روي ميز گذاشت. سحر با چشمک پرسيد :

_اين چيه ؟

پرستو در ظرف را برداشت و گفت :

_به مناسبت قبول شدنمه.

_واي! مبارکه مبارکه! ايشالا به سلامتي.

_مرسي سحر جون. بچه ها هر کدوم هستن واسشون ببر.

مکثي کرد و با سر به در اتاق رها اشاره کرد و گفت :

_آقاي کبيري هست؟

سحر که همه هوش و حواسش متوجه کيک خوش عطر و بوي پرستو بود سرش را تکان داد و گفت :

_آره هست. اتفاقا خواهرت هم داخله.

بعد يک دفعه کيک را فراموش کرد و با شيطنت گفت :

_خبريه پرستو ؟ آخه خواهرت هر روز اين جاست.

پرستو خشکش زد. و همان طور بهت زده به سحر نگاه کرد. به هر بدبختي که بود خودش را جمع و جور کرد و گفت :

_نه بابا چه خبري.

سحر چشمکي زد و گفت :

_بيا کيک رو ببريم سهم بچه ها رو بديم.

به آشپز خانه رفتند و پرستو يک برش بزرگ کيک براي رها بريد و با قهوه شيرين و شير برايش برد.

ضربه ايي به در زد و داخل شد.

رها پشت ميز خودش نشسته بود و از داخل کامپيوتر به سودي که بالاي سرش ايستاده بود چيزي را نشان ميداد.

سودي کاملا خم شده بود و چانه اش را روي شانه رها گذاشته بود و صورتش را به گردن رها تکيه داده بود !

هر دو يشان از جا پريدند. سودي با اخم به پرستو نگاه کرد و رها با نگراني به صورت رنگ پريده اش خيره شد. دوباره همان حس بد گناه به سراغش آمد. عذاب وجدان و گناه که شايد آن طور که بايد نسبت به پرستو منصف نبوده است.

_سلام.

صداي آرام و لرزانش دل رها را سوزاند.

_سلام پرستو خانوم. چطوري؟ کي اومدين ؟

پرستو کيک را روي ميز گذاشت و سعي کرد دست هايش، که به طور وحشتناکي ميلرزيد را مخفي کند. ديدن همان صميمت و احساس بين آنها خيلي چيزها را براي او روشن کرده بود.

_ديروز.

رها به کيک خوش آب و رنگ نگاه کرد و با محبت گفت :

_دستت درد نکنه. اين به چه مناسبته ؟

پرستو معمولا شيريني هاي خشک به دفتر ميبرد و اين اولين بار بود که کيک پخته و برده بود.

_براي قبولي دانشگاه.

براي لحظه ايي رها خشکش زد. اگر ميتوانست محکم به پيشاني خودش ميکوبيد. چيز به اين مهمي را فراموش کرده بود. آن هم در صورتي که تا يک ماه قبل تاريخش را به ياد داشت و يا دايم از پرستو ميپرسيد.

اخم هايش در هم رفت و گفت :

_مبارکه!

سودي بي حوصله رو به رها کرد و گفت :

_بريم رها؟ من خيلي گشنمه

رها نگاهي به پرستو و کيک روي ميز کرد و نگاهي به صورت زيباي سودي.

_ميريم.

بعد بشقاب کيک را برداشت و يک تکه از آن خورد.

_خيلي عاليه پپر جان!

نگاهي به اخم هاي درهم سودي کرد. احساس ميکرد که بين دو خواهر گرفتار شده است.

بقيه کيک را روي ميز گذاشت و گفت :

_ما واسه ناهار ميريم، تو نمياي ؟

پرستو به سودي نگاه کرد که دوباره بد خلق و خشن شده بود. به نظر ميرسيد که محبت خواهرش نسبت به او تمام شده است.

آهي کشيد و گفت :

_نه شما بريد به سلامت. من با دوستم قرار دارم.

هم رها و هم سودي بهتر از هر کس ديگري ميدانستند که پرستو با هيچ کس قرار ندارد. ولي هر دو نفرشان خودشان را به آن کوچه زدند! و خداحافظي کردند و رفتند.

از پشت شيشه به آنها که در پارکينگ با خنده سوار ماشين ميشدند، نگاه کرد

« در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم ميرود »

حس تهي بودن و از داخل خالي شدن ميکرد. کيفش را برداشت؛ از شرکت بيرون آمد و پياده به خانه برگشت.

يک دور ديگر چک ليست درسهايش را نگاه کرد و بعد به شماره کلاس ها دقت کرد. تا همه را به خاطر بسپرد. برگه را جلوي دماغش گرفته بود و زير يک درخت ايستاده بود تا از آفتاب در امان باشد. دهم مهر ماه بود ولي هوا هنوز گرم بود و مثل اينکه خيال هم نداشت، حالا حالاها سرد شود.

_شما هم طراحي لباسي ؟

چرخيد و به دختر ظريف و زيبايي که کنارش ايستاده بود و با لبخند نگاهش ميکرد نگاه کرد.

_تو کلاس ساعت اول ديدمتون.

پرستو سرش را تکان داد و مودبانه گفت:

_بله. ظاهرا هم کلاسيم.

دختر دستش را جلو آورد و گفت:

_آي سودا حقيقي.

_پرستو فتوحي.

_چه گرايشي هستي ؟

_مزون و صنعتي.

دختر لبخند بازي زد و گفت:

_اِ.. منم. ساعت بعد چي داري ؟

پرستو دوباره به چک ليست دروسش نگاه کرد و گفت :

_مباني هنرهاي تجسمي. ساعت بعدش هم کارگاه طراحي پايه. بعد از ناهار هم پارچه شناسي. شما هم با مني ؟

_آره با هميم.

وسايلش را جمع کرد و به کلاس رفتند. عاشق رشته اش بود . ميديد که دروس دانشگاه زمين تا آسمان با دروس هنرستان تفاوت دارد. خيلي کلي تر و جامع تر بود. با آي سودا حسابي صميمي شده بود. شايد نه به صميميت مرضيه؛ ولي دختر خوبي بود. و خصوصيات اخلاقي مشترک زيادي داشتند که بتوانند از مصاحبت با هم لذت ببرند. دختر متين و يک رنگي بود. و اخلاقي که پرستو خيلي در او مي پسنديد روحيه همکار و کمک رسان او بود. تحت هر شرايطي سعي ميکرد که هر کاري از دستش برمي آمد، براي هر کسي انجام دهد. اوايل خيلي در رفتارهاي پرستو دقيق ميشد. متوجه شده بود که تا چه حد دلمرده و افسرده است و برايش خيلي تعجب آور بود. خودش دختر شادي بود. نه از آنهايي که از ديوار راست هم بالا ميروند ولي شاد و پرروحيه بود. و اين سکوت و افسردگي پرستو برايش تعجب آور بود.

با ديدن سرو وضع و لباس پرستو و اينکه گاهي عمو و برادرش با آن ماشين هاي آخرين مدلشان به دنبال او مي آمدند، به اين نتيجه رسيده بود که او قطعا مشکل مالي ندارد. و هر چه بود از داخل و اعماق قلبش بود. ولي خوب آنقدر با او صميمي نشده بود که بتواند از او سوال کند و اگر بشود کمکش کند.

پرستو هم که هر روز شاهد رشد علاقه بين رها و خواهرش بود در يک خاموشي و سکوت عجيبي به سر ميبرد. قبل از اينکه با رها آشنا شود هم او دختر شاد و پر سر و صدايي نبود. ولي لااقل افسرده و خاموش هم نبود. سرش به کار خودش گرم بود و زندگيش را ميکرد. ولي حالا. به نظر ميرسيد که او کاملا عوض شده است. حتي شهناز بي خيال هم اين موضوع را فهميده بود.

گاهي فکر ميکرد که قبل از رها چطور زندگي ميکرده است که حالا بدون او حتي نمي تواند به زندگي سابقش بر گردد. رها کاري با او کرده بود که تمام زندگيش عوض شده بود. و ديگر هيچ چيز برايش مثل سابق نبود. حتي شيريني پختن و باغباني.

اواسط آبان بود. هوا سرد شده بود. از شب قبل باران ميباريد و هنوز هم با شدت هر چه تمام تر ادامه داشت. از پنجره کلاس به بيرون نگاه کرد. هوا کم کم تاريک ميشد. فکر کرد که کاش به سياوش زنگ ميزد و ميگفت که به سراغش بيايد. گوشيش را از جيب بيرون آورد تا به سياوش اس ام اس بدهد. اما يادش آمد که صبح سياوش گفته بود که تا شب گير است و دير بر ميگردد. پوفي کرد و گوشي را دوباره در جيبش گذاشت. و شروع به طراحي کرد. باز هم بي اختيار به ياد رها افتاد. حالا هم مثل قبل او را هر روز ميديد. ولي با يک تفاوت بزرگ و آن اينکه او هر روز به خاطر خواهرش به آن جا مي آمد و نه او. به نظر ميرسيد که رها اصلا او را نمي بيند. تا دو ماه قبل هر روز دعا ميکرد که سودي برود و رها به او برگردد. ولي حالا ديگر اطمينان پيدا کرده بود که علاقه و احساس بين آنها قوي تر از اين حرف ها است. يا حداقل از جانب رها که اين طور بود. از علاقه خواهرش اطمينان نداشت. بي بندو باري و باري به هر جهت بودن هاي زيادي از او ديده بود و به نظرش ميرسيد که رها براي او فقط يک مورد تازه است. يک مرد جذاب و جنتلمن که مدتي سرگرمش کند. ولي در مورد رها اين طور نبود. کاملا معلوم بود که به غير از سودي کس ديگري را نميبيند.

و حالا در اين يک ماه اخير فقط دعا ميکرد که اين ماجرا براي رها ختم به خير شود.

وسايل طراحيش را جمع کرد و به زير صندلي رفت تا قلم مويش را که از اول کلاس از دستش افتاده و به زير صندلي رفته بود را بردارد.

آي سودا زودتر از او برداشت و به دستش داد.

_با من مياي ؟

قلم را از او گرفت و در کوله اش انداخت و گفت :

_ماشين آوردي ؟

آي سودا چرخي به چشمانش داد و گفت :

_تو فکر کن با اتوبوس ميخوام برم.

پرستو دور و برش را نگاه کرد و زبانش را برايش در آورد و گفت :

_تو هم فکر کن که من با تو بيام. اون هم با اتوبوس.

آي سودا دستش را زير بازوي او فرو برد و گفت :

_پرويي ديگه چه کارت کنم. آخه من نميدونم تو چرا گواهي نامه نميگيري ؟

سياوش هم چند روز قبل اين حرف را گفته بود. ولي او که کمي از رانندگي ميترسيد دايما پشت گوش مي انداخت و امروز و فردا ميکرد.

_مي خوام ببينم فضولم کيه ؟

نگاهي به صورت سبزه و با نمک دوستش که برخلاف پوست سفيد او بود کرد و با خنده گفت :

_که ديدم تويي.

بيرون دانشگاه پرستو گوشه ديوار زير طاق پشت بام اتاق نگهباني ايستاد تا آي سودا ماشين را بياورد. احساس کرد که کسي صدايش ميزند. با تعجب اطرفش را نگاه کرد تا چهره آشنايي از هم کلاسي ها و يا استادانش را ببيند ولي کسي نبود.

_پپر ؟ پپر؟

قلبش يک دفعه ايستاد. تنها يک نفر در دنيا او را پپر صدا ميکرد.

و با پياده شدن رها از ماشين قلبش دوباره به کار افتاد. اين بار آن چنان با شدت مي کوبيد که براي لحظه ايي آن را در گلويش احساس کرد. احساسي فوق العاده بد و مشمعز کننده. حالا حال بد بيماراني که طپش قلب دارند را درک ميکرد.

آب دهانش را قورت داد و به سرعت نگاهي به داخل ماشين انداخت. سودي در ماشين نبود و فقط نيما بود که روي صندلي جلو نشسته بود. رها در حاليکه ميدويد به کنارش آمد و گفت :

_تو اين جا چه کار ميکني ؟

پرستو نگاهي به قد و بالاي او کرد و لبخند زد. دلش ضعف رفته بود که رها براي لحظه اي مثل سابق نگرانش شده بود.

_اين جا درس مي خونم. دانشگامه

رها سرش را تکان داد و گفت :

_منتظر سياوشي؟

پرستو هنوز دهانش را باز نکرده بود که آي سودا در حاليکه آب از موهايش و مقنعه اش ميچکيد پياده برگشت. پرستو با تعجب گفت :

_اِ... تو چرا اين طوري شدي؟ پس ماشين کو ؟

آي سودا با کنجکاوي به رها نگاه کرد. قبلا برادر و عموي پرستو را ديده بود ولي او را نه. به پرستو نگاه کرد که لپ هايش گل انداخته بود و کاملا معلوم بود که هيجان زده است. دوباره به رها نگاه کرد.

_ روشن نميشه. نميدونم چه مرگشه ؟

رها به پرستو نگاه کرد و گفت :

_بياين ميرسونمتون

پرستو به آي سودا اشاره کرد که بروند ولي آي سودا با چشمانش اشاره کرد که نميايد.

پرستو دستش را گرفت و آهسته گفت :

_بيا بريم خيس آب شديم. با مني ديگه. به منم اعتماد نداري ؟

آي سودا گفت :

_صحبت اعتماد نيست. زشته منم بيام.

رها با اخم و صداي کمي بلند گفت :

_ خيس آب شدم. استخارتون تمام نشد؟

آي سودا آهسته گفت :

_واي چه سگه !! خدا به دادت برسه !

پرستو چشمانش از اينهمه تيزي آي سودا گرد شد.

_چته ؟ چرا اين جوري نگاهم ميکني؟ خوب قيافه ات داد ميزنه. حالا بيا بريم تا کتک نخورديم . فردا درباراش حرف مي زنيم.

سوار ماشين شدند. نيما چرخيد و با چشمکي احوال پرستو را پرسيد.

_سلام احوال پرستو خانوم. کم پيدايي؟ دانشجو شدي تحويل نميگيري ؟

پرستو خنديد. از نيما خوشش مي آمد به شرط آنکه پاييش را از گليمش درازتر نميکرد! پسر خوب و خوش خنده ايي بود. مثل اينکه هميشه يک چيزي براي خنديدن داشت.

_سلام. خوبم. نه بابا فقط يه کم کارم زياده.

بعد رو به آي سودا کرد و او را به رها و نيما معرفي کرد.

رها از آيينه به آي سودا نگاه کرد و به ترکي چيزي به او گفت. آي سودا هم سرش را تکان داد و به ترکي جوابش را داد. پرستو ميدانست که مادر رها اهل باکوي جمهوري آذربايجان بوده است. ولي هرگز نديده بود که با کسي ترکي صحبت کند. آقاي کبيري بزرگ فارس بود و رها هم هميشه با او فارسي صحبت مي کرد ولي ظاهرا به زبان مادريش هم کاملا تسلط داشت.

رها به پرستو که با دهان باز او را نگاه ميکرد لبخند زد و گفت :

_ داشتم از دوستت ميپرسيدم که اهل کجاست ؟

پرستو به آي سودا نگاه کرد و گفت :

_نميدونستم که تو هم ترکي. کجايي هستي ؟

_از اسمم هم نفهميدي؟ من تهران به دنيا اومدم. ولي پدر و مادرم مال اوروميه هستن.

_اسمت يعني چي ؟

_ماه بر آب.

_اوو ! چه قشنگ.

آي سودا آهسته با ابرويش به نيما که از آيينه بغل در ميان آن همه قطره باران به پرستو خيره شده بود، اشاره کرد.

_داريش ؟

پرستو سرش را تکان داد و مثل خود آي سودا آهسته گفت :

_داستان داره. حالا سر فرصت تعريف ميکنم.

رها با اخم به پرستو نگاه کرد و آن چنان گاز داد که براي لحظه در سر پيچ، انتهاي ماشين روي آسفالت سر خورد. پرستو هم ديگر به نيما که نگاهش ميکرد توجه نکرد. ته دلش اميدوار شد. اميدوار به اينکه شايد هنوز رها او را بخواهد. يک کور سو. کور سويي که شايد خودش هم ميدانست که بي فايده است.

اول آي سودا را رساندند و بعد نيما را. فاصله خانه نيما تا خانه آنها راه چنداني نبود. رها در حاليکه هنوز اخم داشت گفت که پرستو بيايد و جلو بشيند و ديگر هيچ حرفي بين آنها ردو بدل نشد. جلوي خانه نگه داشت و کمي به طرف پرستو چرخيد.

پرستو کوله اش را برداشت و نگاهش کرد. کاملا مشخص بود که چيزي در ذهن رها است که مي خواهد به زبان بياورد. ولي به شدت دو دل است و يا نميداند که چگونه بايد به زبان بياورد.

_مرسي که رسونديم.

رها سرش را فقط يک بار تکان داد و به شيشه جلو خيره شد.

پرستو که به نتيجه رسيده بود او اصلا خيال حرف زدن ندارد در را باز کرد تا پياده شود.

_پرستو ؟

چرخيد.

_بله؟

رها چند ثانيه نگاهش کرد و گفت :

_فردا ميتوني ساعت ده و نيم دفتر من باشي؟ کلاس نداري؟

پرستو سرش را تکان داد.

_نه کلاس ندارم.

_پس منتظرتم.

پرستو پياده شد و خم شد تا دوباره از او تشکر کند. رها شيشه را پايين داد.

_باشه ميام. مرسي.

_به سلامت!

به داخل خانه رفت. بايد خوشحال مي بود که رها مي خواست او را ببيند ولي ته قلبش اصلا گواه خوبي نداشت.

*****

سر ساعت ده نيم به دفتر رها رفت. سحر با مسعود و سهيل سر پارک کردن ماشين يکه به دو ميکرد و آنها هم سر به سرش ميگذاشتند و او را حرص ميدادند. سلام و احوال پرسي کرد و سحر گفت که آقاي کبيري منتظرش است.

ضربه ايي به در زد و داخل شد. رها روي ميز نقشه کشي اش خم شده بود. همان عينک دور مشکيش را که پرستو عاشقش بود به چشم داشت و مشغول طراحي بود. از سر جايش بلند شد و با پرستو دست داد.

گره کراواتش را کمي شل کرد و با تلفن دستور قهوه داد. پرستو مو شکافانه نگاهش ميکرد. کاملا معلوم بود که رها گيج و پر از اضطراب است.

آمد و روبه روي پرستو روي مبل نشست. چند ثانيه به پرستو نگاه کرد و بعد هر دو دستش را در موهايش کشيد سرش را پايين انداخت.

پرستو احساس کرد که اگر چيزي نگوييد رها هرگز شروع نخواهد کرد.

_چيزي شده رها؟

رها سرش را بلند کرد و نگاهش کرد. بعد سرش را تکان داد.

_ آره.

_خوب، اگر به من مربوطه بگو. ميشنوم.

سيگاري آتش زد و از پنجره به بيرون نگاه کرد.

_من عاشق شدم.

ضربه اي به در خورد و سحر قهوه ها را آورد.

پرستو مات و منگ به رها خيره شد. برايش کاملا مشخص و واضح بود که عاشق او نشده است. ولي اينکه بخواهد به او از عشقش بگويد و غم وغصه اش را زياد تر کند، برايش قابل درک نبود. شايد هم توقع داشت که پرستو او را در آغوش بگيرد و تاپ تاپ به پشتش بزند و آرامش کند!

سحر بيرون رفت. نگاه رها هنوز هم به پنجره بود. مثل اينکه نميتوانست به هيچ مدل ديگري حرفش را بزند.

_من عاشق خواهرت شدم.

سرش را چرخاند تا واکنش پرستو را ببيند. با ديدن چشمان پر از غم پرستو خم شد و سيگارش را در زير سيگاري خاموش کرد و با بي چارگي گفت :

_پرستو خواهش ميکنم ...

حرفش را قطع کرد و پرستو را در خماري باقي گذاشت.

کمي خودش را جلو کشيد و دستان ظريف و مثل برف سرد پرستو را در دستش گرفت. يا حالا يا هيچ وقت. بايد همين امروز تکليف او را مشخص ميکرد. او مي خواست که با سودي زندگي کند و اصلا نمي خواست که پرستو مزاحمت و يا ناراحتي براي سودي به وجود بياورد. جنگ اول به از صلح آخر است.

_پرستو خواهش ميکنم، از زندگيم برو بيرون. نمي خوام فردا پس فردا سودي چيزي بفهمه و يا به گوشش برسونن که نارا حتش کنه. ميدوني؟ منظورم اينکه ...

دوباره حرفش را قطع کرد و به پرستو که رنگ پريده و گيج نگاهش ميکرد نگاه کرد. دلش سوخت. اما حالا که ضربه را زده بود ديگر بايد کار را يکسره ميکرد.

_چيزي بين ما نبوده. يا حداقل از طرف من نبوده. من اگر توجه و محبتي هم کردم، از روي دلسوزي بوده. حس ميکردم که چقدر تنهايي مي خواستم آرومت کنم. همين. اگه تو ذهن تو چيز ديگه ايي به وجود اومده همين حالا بريزش دور.

احساس مي کرد که دست پرستو در دستش لحظه به لحظه سردتر مي شود و رنگش پريده تر.

_ در مورد اون شب هم تو شمال، من مست بودم. خواهش ميکنم جور ديگه ايي برداشت نکن.

مکثي کرد و با خواهش گفت :

_پرستو خواهش ميکنم اگه چيزي هم تو دلته فراموش کن. بذار من زندگيمو بکنم.

دستش را از دست رها بيرون کشيد و تهي و گيج و منگ تر از هميشه نگاهش کرد. احساس ميکرد که زمان متوقف شده است. جريان خون را سريع تر از هر زمان ديگري پشت گوش هايش احساس ميکرد. و در آن طرف بدنش، کمي پايين تر، درست سمت چپ سينه اش احساس افت جريان خون را ميکرد. قلبش کند تر و سنگين تر از هر زمان ديگري ميزد. سعي کرد به آشفتگي ذهنش غلبه کند. بلند شد و به طرف در رفت. رها هم بلند شد و به دنبالش آمد. مثل اينکه تا او را به طور کامل از زندگيش با تيپا بيرون نميکرد خيالش راحت نميشد!

ايستاد و همان طور که صورتش رو به در خروجي بود آهسته گفت :

_ من چيزي از اون شب يادم نمياد که بخوام به کسي بگم (يک مکث طولاني کرد و نفسش را به سختي بيرون داد ) خوش باشي! مبارکت باشه!

از در بيرون رفت.

احساس ميکرد که در هوا راه ميرود و زير پاهايش خالي است. قلبش درد ميکرد و به هن و هن افتاده بود. مثل کسي که مسافت طولاني را دويده است و نفس کم آورده است. گوشه خيابان ايستاد و به ديوار تکيه داد. گلويش خشک شده بود. دلش ميخواست جاي مينشست. به کافي شاپي که آن طرف خيابان بود رفت و روي يکي از صندلي ها نشست و به بيرون زل زد. پسر جواني براي سفارش گرفتن به سراغش آمد و او فقط سفارش يک ليوان آب داد. پسر با تعجب رفت و با يک ليوان و بطري آب معدني برگشت. آب را تا ته خورد و دوباره به خيابان نگاه کرد. فقط نگاه ميکرد. ولي چيزي نميديد. اصلا متوجه گذر ساعات نشد. و فقط دو بار ديگر آب سفارش داد. فشار و ناراحتي وارد شده به عصابش تمام رگ و پي بدنش را خشک کرده بود.

_خانوم؟

سرش را بالا برد و به مرد جواني که بالاي سرش ايستاده بود نگاه کرد. چهره برنزه و جذابي داشت. شايد نه به جذابيت رها . اما بسيار خوش تيپ و مودب.

_ وقت غذاست. ما اين جا غذا نداريم. ولي اگر دوست داشته باشيد براتون قهوه و کيک بيارم.

چند ثانيه گيج نگاهش کرد و بعد سرش را تکان داد. نگاهي به سرتا پايش کرد. به گارسون ها نمي خورد.

_شما مدير اين جا هستين؟

مرد سرش را تکان داد. چند سالي از رها کوچکتر بود.

_چيزي ميل دارين براتون بيارم؟

_فقط آب. ممنون

اخم هاي مرد در هم رفت و سرش را تکان داد و به طرف يکي از کارمندانش رفت و چيزي گفت و دوباره به پشت ميزش برگشت.

لحظه ايي بعد همان پسر اولي برايش کيک و قهوه و يک ليوان آب آورد. ليوان آب را سر کشيد و بقيه را دست نخورده رها کرد.

و دوباره به پنجره نگاه کرد. احساس خالي شدن از درون را ميکرد. به هيچ وجه حرف هاي رها برايش قابل هضم نبودند.

« من اگر توجه و محبتي هم کردم از روي دلسوزي بوده »

اين حرف مثل يک پتک سنگين به نوبت به سر و قلبش کوبيده ميشد.

سعي کرد تا نفس عميقي بکشد. احساس ميکرد که قفسه سينه اش بسته است. مثل اينکه يک سنگ سنگين به روي سينه اش بود که مانع درست نفس کشيدنش ميشد. نتوانست و چيزي به جز يک نفس نفس بريده نصيبش نشد.

ساعت هاي طولاني آن جا نشست و فقط به بيرون خيره شد. چيزي حس نميکرد. حتي يک بار هم به ساعت نگاه نکرد. با صداي زنگ تلفنش به اين دنيا برگشت. به شماره سياوش نگاه کرد و جواب داد.

_پرستو؟

صداي سياوش نگران و عصبي بود.

_ بله؟

سياوش لحظه ايي مکث کرد و با ترديد پرسيد:

_خوبي پرستو؟

_خوبم.

اما صدايش بي شباهت به غار غار يک کلاغ خسته و دم مرگ نبود.

_کجايي؟ هيچ به ساعت نگاه کردي؟

مچش را چرخاند تا بتواند ساعت را ببيند. نزديک نه بود. گيج و منگ دوباره به ساعت نگاه کرد. فکر کرد، او که با رها ده و نيم قرار داشت حالا چطور ساعت نه است؟ يک لحظه زمان و مکان را فراموش کرد. به بيرون نگاه کرد، جايي که تا همين چند ثانيه قبل هم نگاه ميکرد. تعجب کرد. هوا کاملا تاريک شده بود.

«يعني من از صبح همين جا بودم؟ »

از جا برخواست و نگاهش به قهوه يخ کرده و بشقاب کيکش افتاد.

_من همين حالا ميام خونه.

_کجايي؟ بگو ميام دنبالت.

دوباره گيج شد. اصلا او کجا بود؟ به خاطر نمي آورد بعد از آنکه از دفتر رها بيرون آمد به کجا رفته است.

_يه لحظه گوشي سيا...

به طرف صاحب کافه که موشکافانه نگاهش ميکرد رفت و با خجالت گفت :

_ببخشيد. اينجا چه خيابونيه ؟

مرد با تعجب نگاهش کرد و اسم خيابان را گفت.

سياوش که آن سوي خط مکالمه او را ميشنيد با خشم پرسيد:

_پرستو؟ تو چطور نمي دوني که کجايي؟

آهي کشيد و گفت :

_ميام خونه ميگم. نمي خواد بياي، من تاکسي ميگيرم ميام.

_تاکسي تلفني بگير.

_باشه.

گوشي را قطع کرد و به مرد گفت :

_ميشه زحمت بکشيد و يک تاکسي برام بگيريد.

مرد سرش را تکان داد و پرستو هم روي صندلي کنار ميزش نشست.

در کيفش را باز کرد و گفت :

_حساب من چقدر ميشه؟

_مرد چند ثانيه نگاهش کرد و گفت :

_هفت تا ليوان آب داشتين آره؟

پرستو با تعجب نگاهش کرد. يعني او با آن معده خالي ، از صبح فقط هفت تا ليوان آب خورده بود؟

مرد نگاهش کرد و گفت :

_بعضي مشکلات رو فقط بايد رهاشون کني. اگر بخواي اونها رو روي دوشت حمل کني، حاصلش ميشه هفت تا ليوان آب.

پرستو نگاهش کرد و بدون هيچ حرفي به روبرو خيره شد.

_ کار دنيا حساب و کتاب نداره. ناراحتي رو تو خودت نگه ندار بريز بيرون.

به ياد حرف رها افتاد. « هر چي از من تو دلته بريز بيرون »

_تاکسي تون اومد.

پرستو بلند شد و گفت :

_نگفتين حساب من چقدر شد؟

مرد خنديد و گفت :

_ نترس همه از شير آب لوله کشي بود!

پرستو هم لبخند بي جاني زد و گفت :

_از صبح ميزتون اشغال بوده. پول اين رو که ديگه بايد بگيريد.

_ بذار يک روز هم يکي از ميزها مشغول يه خانم غمگين باشه!

پرستو سرش را به نشانه تشکر تکان داد و خداحافظي کرد و از کافه بيرون زد.

در را باز کرد و داخل شد. صداي خنده ي شاد سودي ميامد و داد و بيداد شاهين. آهسته سلام کرد.

سياوش با نگراني نگاهش کرد. به طرف اتاقش رفت. سياوش بلند شد و به طرفش رفت.

_کجا بودي تا حالا؟

پرستو خواست تا جواب بدهد که سودي گفت :

_ولش کن تو هم حالا سياوش.

بعد صدايش را صاف کرد. مثل کسي که ميخواهد خبري را بدهد.

_ حالا بذارين پرستو هم که آمد من خبرم رو بدم.

شاهين با خنده گفت :

_اي جونت بالا بياد سودي کشتيمون!

چشم غره ايي به شاهين رفت و گفت :

_ منو رها ظهر ناهار رو با هم خورديم بعد هم رها از من خواستگاري کرد منم جواب مثبت دادم.

عکس العمل ها متفاوت بود. سياوش خشکش زده بود. شهناز تعجب کرده بود و شاهين اخم هايش در هم رفته بود. پرستو اما بي تفاوت بود. فقط تنها چيزي که باعث تعجبش شده بود، اين بود که رها چقدر زود دست به کار شده است! ظاهرا آن زماني که پرستو در کافي شاپ گيچ و منگ و در جهنم اختصاصي خودش به سر مي برده، رها مشغول خواستگاري کردن از سودي بوده است!

_مبارکه!

اولين کسي بود که تبريک گفت. سياوش سرش را با ناراحتي تکان داد و شاهين گفت :

_ شما که همه کاراتو کردي يه دفعه عقد هم ميکردي بعد خبر ميدادي؟

شهناز که ظاهرا در اين مورد با شاهين هم عقيده بود سرش را تکان داد، ولي حرفي نزد.

سودي اخمي کرد و گفت :

_الان ديگه مثل قديم نيست که دختر بشينه تو خونه تق تق بيان خواستگاريش.

شاهين سرش را با تاسف تکان داد و گفت :

_نه نيست. حداقل واسه تو نيست. ولي ما هم اين جا آدم بوديم، يه سوال ميکردي بد نبود.

سودي با اخم گفت :

_چيزي نگفتم براي اينکه هيچ کدوم از شماها که قرار نيست با رها زندگي کنين. من قراره زندگي کنم.

شاهين با خشم بلند شد و گفت :

_ باشه. حالا که اين طوريه بيان خواستگاري، من که نيستم. چون که قرار نيست باهاش زندگي کنم. خودت ميدوني و خواستگارت.

سودي جيغ کشيد و با گريه گفت :

_خيلي پستي شاهين، ازت متنفرم!

به اتاقش رفت و آنچنان در را محکم به هم کوبيد که يکي از تابلو هاي آويزان به ديوار راهرو به پايين افتاد و شکست. شاهين با خشم خيز برداشت که به سراغش برود. ولي سياوش بازويش را گرفت.

_ول کن شاهين شر راه ننداز.

_مگه نمي بيني چه شعوري داره؟ من ترسم از اينکه دو روز بعد برگرده لاي گيس خودمون. آخه اين پسره الان بيل تو مُخش خورده کشته مرده قيافه اين شده! فردا پس فردا که رفتن زير يه سقف، تازه ميفهمه خريت نه چندان علف خوردن است !!

سياوش سرش را تکان داد و گفت :

_ميدونم. ولي ميگي چي کار کنيم؟ بريم به رها بگيم که عاشق چه سليطه ايي شده؟

نگاهي به پرستو کرد که رنگ پريده و خاموش روي مبل نشسته بود و به حرف هاي صد من يک غاز شهناز گوش ميداد.

شاهين پوفي کرد و گفت :

_اين آدم بشو نيست. فقط خدا کنه رها بتونه آدمش کنه.

سيگاري آتش زد و براي اينکه دود آن عمويش را اذيت نکند به حياط رفت. سياوش به پرستو اشاره اي کرد و گفت :

_شما؟

_بله؟

_چيزي خوردي؟

پرستو بلند شد و سرش را تکان داد و گفت :

_آره يه چيزي خوردم.

سياوش با اينکه ميدانست دروغ ميگوييد، ولي زياد موضوع را کش نداد و فقط گفت :

_دوشت رو گرفتي خواستي بخوابي بيا اتاقم کارت دارم.

دوش گرفت و دندان هايش را مسواک کرد و لباس خواب بلوز و شلوار عروسکي خرس پو اش، که شهناز برايش آورده بود را پوشيد. موهايش را بافت و به اتاق سياوش رفت. در زد و داخل شد.

سياوش روي تحت نشسته بود و پشتش را به تاج تخت تکيه داده بود و با لپ تاپ روي پايش کار ميکرد. صداي آهنگ ملايم هتل کاليفرنيا ي گروه ايگلز مي آمد.

_جانم سياوش کاري داشتي؟

به کنارش اشاره کرد و گفت :

_بيا امشب پيش من بخواب.

پرستو سرش را تکان داد و بدون هيچ حرفي کنار عمويش خوابيد. سياوش لپ تاپ را بست و کنار گذاشت و چرخيد و به پرستو که گلوله شده بود و مثل بچه ها پاهايش را در شکمش جمع کرده بود نگاه کرد. نمي توانست بگويد که سودي را دوست ندارد. دوستش داشت. آن هم خيلي زياد. اما سو گليش پرستو بود. براي خاطر او حاضر بود هر کاري بکند.

_ از صبح کجا بودي؟

_ تو يه کافي شاپ.

حلقه اي از موهاي فرفريش را از روي پيشانيش کنار زد و گفت:

_تو ميدونستي نه؟

پرستو سرش را تکان داد.

_صبح پيش اون بودي آره؟

پرستو دوباره سرش را تکان داد.

_چي بهت گفته که اين طوري بهمت ريخته؟

پرستو چشمانش را بست و آهسته گفت :

_ديگه مهم نيست.

_واسه من مهمه.

پرستو آهي کشيد. ولي باز هم نتوانست که به طور کامل نفس بکشد. قلبش درد ميکرد. دقيقا وسط جناق سينه اش با هر نفس در ميگرفت.

_گفت که از زندگيش برم بيرون. گفت که اگر هم محبت و توجهي کرده از روي دلسوزي بود. چون من تنها بودم.

سياوش يک دفعه منفجر شد. و شروع به ناسزا دادن کرد.

_غلط کرده مرتيکه نفهم.

نفسش گرفت و پرستو از جا پريد و اسپري را در دهانش گذاشت.

_تو رو خدا سياوش حرص نخور. من اصلا ناراحت نشدم. بعد هم من علاقه آنچناني به اون نداشتم. اصلا اتفاقي که نيفتاده.

آنقدر ترسيده بود و ميخواست به هر طريقي سياوش را آرام کند، که پشت سر هم حرف ميزد.

سياوش نفس عميقي کشيد و اسپري را کنار تخت گذاشت.

_حاليش ميکنم!

دستش را گرفت.

_تو رو خدا سياوش. تو عصبانيت برات سمه. ولش کن اون منو نميخواد. بذار اوضاع همين طوري بمونه. نميخوام کوچيک تر از اين بشم.

سياوش چندثانيه چشمانش را روي هم فشرد و بعد سرش را تکان داد. پرستو حق داشت. اصرار بيش از حد به ضرر خود پرستو بود.

دراز کشيد و گذاشت که پرستو هم در آغوشش آرام بگيرد. براي پرستو چه خوابها که نديده بود. به نظرش رها زوج خوبي براي پرستو ميشد. حالت حمايت گرانه ايي که رها نسبت به پرستو داشت، براي پرستوي شکننده بهترين حمايت و عشق بود. ولي حالا ميديد که تمام پيش بيني هايش به هم ريخته است. نگاهي به صورت آرام و معصوم پرستو کرد، چراغ را خاموش کرد و خوابيد.

پشت ميز آرايشش نشسته بود و به عکس رها نگاه ميکرد. نميدانست که چه کار بايد با اين عکس بکند. از طرفي دلش نمي آمد که آن را دور بياندازد. از طرفي ديگر نگه داشتن آن هم کار درستي نبود. اگر سودي ميفهميد صورت خوشي نداشت.

گاهي فکر ميکرد که سودي از قصد با رها گرم گرفت و او را عاشق و شيفته خودش کرد. فقط به اين خاطر که او را اذيت کند. ولي بعد به سرعت نظرش عوض ميشد. فکر ميکرد که سودي که نميدانسته است که او عاشق رها است که بخواهد به اين وسيله او را عذاب دهد. با اينکه سودي ديگر مثل گذشته نبود و کاري به کار او نداشت، اما او هنوز نظر مساعدي نسبت به خواهرش نداشت.

دوباره به عکس نگاه کرد. بلند شد و آن را لاي يکي از پيراهن هايش پيچيد و ته کمد لباس هايش زير لباس هاي ضخيم زمستاني گذاشت. بعد موهايش را پشت سرش بست و به صورت يک گوجه فرنگي بزرگ در آورد. به طوري که حتي يک حلقه هم از موهاي فرفريش که ميدانست رها زماني از آنها خوشش مي آمده است، پيدا نبود.

کت و شلوار آبي اسماني که کنار يقه و سر آستين هايش تور ارگانزاي سورمه اي کار شده بود و طرح و دوختش مال خودش بود را پوشيد. آرايش نکرد. فکر ميکرد که خواستگاري سودي است، نه او. و احتياجي نيست که خيلي به خودش برسد.

کتاب خاطرات يک گيشا را برداشت و به حياط رفت. روي تاب نشست و کتاب خواند.

حالا بعد از چند روز که از ملاقات با رها در دفترش گذشته بود، آن گيجي و بهت اوليه از بين رفته بود. ولي به جايش بي حسي عجيبي وجودش را گرفته بود. بي حسيي که شامل همه چيز ميشد. مثل اينکه اصلا کل دنيا ارزشش را براي او از دست داده بود. مثل يک ربات شده بود. ميخورد، ميخوابيد، حرف ميزد، ولي به کل در اين دنيا نبود.

شاهين چند روز بود که در رفتار او دقيق شده بود. متوجه شده بود که يک جاي کار ميلنگد. ولي کجا؟ آن را نميدانست. و مطمن بود که پرستو تودار تر از اين حرف هاست که بتواند از او حرف بکشد. نگرانش بود. ولي ميدانست که تا پرستو خودش نخواهد به کسي اجازه نزديک شدن به حريم خصوصيش رانمي دهد. بنابراين به سياوش متوصل شد. ميدانست که رابطه سياوش و پرستو هميشه وراي رابطه سياوش با سودي و حتي خود او بوده است. و اطمينان داشت که سياوش جريان را ميداند.

از سياوش پرسيد. ولي سياوش هم اظهار بي اطلاعي کرد. فکر ميکرد که اگر پرستو بخواهد خودش همه چيز را به برادرش خواهد گفت.

با تکان خوردن تاب، سرش را از روي کتاب بلند کرد و به شاهين که کت و شلوار پوشيده کنارش نشسته بود نگاه کرد. شاهين جلد کتاب را برگرداند و گفت :

_خاطرات يک گيشا؟ قبلا خوندمش از کجا آورديش؟ يادمه به کسي دادم که اون هم هيچ وقت برنگردوند.

_سياوش برام گرفته.

شاهين سرش را تکان داد و گفت :

_خوبي؟

پرستو لبخند زد و گفت :

_آره تو خوبي؟

_من خوبم. ولي به نظرم تو يکم خوب نيستي. چيزي شده پرستو؟

پرستو سرش را تکان داد و به آسمان نگاه کرد. ساعت چهار بود، ولي هوا زود تاريک ميشد.

_من خوبم.

باد سردي وزيد و باعث شد که براي يک لحظه پرستو بلرزد. براي آنکه بحث را عوض کند گفت :

_هوا سرد شده.

شنل بافت را بيشتر به دور خودش پيچيد.

شاهين خنده ايي کرد و گفت :

_بحث عوض نکن.

کمي به طرف پرستو چرخيد.

_چي شده؟ هر چي تو دلته بريز بيرون.

نمي دانست که چرا همه همين حرف را به او ميزنند؟ در حاليکه اين حرف او را به ياد رها مي انداخت.

_يادته کوچيک که بودي همه حرفات رو به من ميزدي؟

پرستو سرش را تکان داد. کوچک تر که بود عاشق شاهين بود و حتي گاهي شب ها به تخت او ميرفت و ميخوابيد. اما با بزرگ تر شدن و پرمشغله تر شدن شاهين صميميت بينشان هم کم رنگ تر شد. حتي به خاطر مي آورد، اولين کسي که درباره عادت ماهانه اش به او گفت شاهين بود و نه شهناز. يادش مي آمد که تازه وارد سيزده سالگي شده بود که براي اولين بار عادت ماهانه شد. درد داشت و بدتر از آن ترسيده بود. شهناز هيچ حرفي در اين مورد به او نگفته بود و ظاهرا آن روزي که در مدرسه راجع به اين موضوع به طور مفصل صحبت شده بود او غاييب بوده و دوست آنچناني هم نداشت که به او بگويد. به نظرش خيلي خجالت آور بود. عاقبت شاهين او را در حال گريه کردن در حياط پشتي خانه پيدا کرده بود. در حاليکه درد داشت و حتي نميدانست که چطور بايد خودش را جمع و جور کند. تازه از مدرسه برگشته بود و تمام لباس هايش کثيف شده بود.

شاهين او را بلند کرده بود و به اتاق خودش برده بود. آن زمان شاهين دانشجوي سال پنجم پزشکي بود و به طور کامل براي پرستو اتفاقي را که افتاده بود شرح داد. آن قدر علمي و کامل که تا به حال هيچ دختري آن قدر اطلاعات در مورد اين موضوع پيدا نکرده بود.

آرامش کرده بود و گفته بود که اين اصلا چيز بدي نيست. اين نشان ميدهد که پرستو ديگر بچه نيست و يک خانم بزرگ شده است. بعد او را به حمام فرستاده بود و با راه انداختن يک جنجال حسابي با شهناز که چرا پرستو را از قبل آماده نکرده است، خواسته بود که به او پد بهداشتي بدهد و کمي او را آماده و آرام کند.

ولي حالا همان شاهين به نظرش دور و غريبه مي آمد. نمي دانست که چه کسي باعث اين دوري است. درس و درگيري هاي شاهين و يا بزرگ شدن او ؟

نگاهي به برادر خوش قيافه اش کرد و گفت :

_چيزي نيست. خوب ميشم. يک کم به خاطر کنکور و کار خستم.

نتوانست بگوييد. يعني نخواست که بگويد. رها او را نمي خواست و قرار بود تا ساعاتي ديگر به خواستگاري خواهرش بيايد. گفتن اين موضوع به شاهين ديگر فرقي در اصل قضيه براي او نمي کرد. فقط ممکن بود باعث به وجود آمدن بحث و درگيري شود که پرستو اين را نمي خواست. يعني چيزي که رها را اذيت بکند نمي خواست.

_ميدوني که اگه بفهمم چيزي رو از من پنهون کردي، ناراحت ميشم ؟

پرستو سرش را تکان داد. قرار نبود که کس ديگري چيزي از علاقه او و رها بداند. رها در آينده شوهر خواهرش ميشد و داشتن هر حس ديگري به او اصلا درست و اخلاقي نبود. پس گفتنش هم به شاهين کار بيهوده و عبثي بود.

با صداي زنگ در هر دو از جا برخواستند. پرستو به سرعت به داخل رفت. دوست نداشت او کسي باشد که به استقبال آنها ميرود.

اول آقاي کبيري بزرگ وارد شد با پرستو دست داد و با محبت بالاي سرش را بوسيد. بعد عمه هاي رها وارد شدند که خيلي خون گرم و مهربان برخورد کردند. و در آخر هم عمو و دايي و خود داماد وارد شدند. پرستو بدون اينکه به رها نگاه کند سلام آهسته ايي کرد و کنار شهناز و سياوش نشست. چند دقيقه بعد عروس افتخار داد و به جمع شان پيوست. آن قدر زيبا شده بود که دهان هر دو عمه رها باز مانده بود و لبخند رضايت را بر لبانشان جاري کرده بود. رها هم عاشق و شيفته محو جمال سودي شده بود.

پرستو ناخوداگاه پوزخند زد. ميديد رها که هميشه به دنبال زيبايي بود، حالا هم يکي از زيباترين ها نصيبش شده بود.

بحث هاي اوليه شروع شد ولي پرستو هيچ کدام را نمي شنيد. شيوه جديدي براي غلبه به افکارش پيدا کرده بود. و آن اين بود که به افکار ديگرش اجازه بدهد که بي محابا براي خودشان بگردند و هر جا که خواستند بروند. سخت بود ولي شدني بود. به چيزهاي کم اهميت و احمقانه فکر ميکرد. از فکر کردن درباره جزييات لباس طرف مقابلش گرفته تا شام شب قبل!

با صداي دست و مبارک باد به اين دنيا برگشت و دست زد. شهناز اشاره کرد که بلند شود و شيريني را تعارف کند. مثل يک آدم آهني بلند شد و شيريني را دور گرداند و نشست. حتي براي يک صدم ثانيه هم به رها نگاه نکرد. ديگر نميخواست. ديگر رها براي او نبود. ديگر برايش ممنوعه بود.

ظاهرا قرار ازدواج را براي دو ماه ديگر گذاشته بودند. پرستو خيلي تعجب کرد. به نظرش خيلي زود ميامد. فکر ميکرد که آنها واقعا نسبت به هم شناخت پيدا کرده اند؟ شاهين، سياوش و حتي شهناز هم چنين نظري را داشتند. آنها هم ميگفتند که حداقل تا عيد صبر کنند. عروسي در اواخر دي و در آن برف و يخ بندان چه مزه ايي ميتوانست داشته باشد؟ ولي مرغ سودي يک پا داشت و حرفش يکي بود. آنها هم که اوضاع را اين طور ديدند ديگر حرفي نزدند. يعني سودي ديگر جاي هيچ حرفي را براي آنها باقي نگذاشته بود!

******

کفش هايش را با عجله پوشيد و کوله اش را به دوشش انداخت و در حاليکه لبه مقنعه اش را صاف ميکرد در حياط را باز کرد. سينه به سينه رها شد که ميخواست به داخل بيايد. چيزي نمانده بود به زمين بخورد که رها بازويش را گرفت و نگهش داشت.

دوباره همان بوي آشنايي افتر شيو و عطر و صابون در بينيش پيچيد. به سرعت خودش را جمع و جور کرد و صاف ايستاد. و بازويش را از دست رها بيرون کشيد. در اين يک ماهي که از نامزدي آنها ميگذشت، هميشه سعي کرده بود که کمترين تماس را با رها داشته باشد. تمام خاطرات او را به بايگاني مغزش فرستاده بود و درش را يک قفل بزرگ زده بود. و حالا تنها با بوي يک عطر به گذشته پرتاب شد.

سعي کرد که کاملا خونسرد باشد.

_اِ...سلام. حال شما؟

براي يک لحظه به چشمان رها نگاه کرد. نگاهش متفکرانه و حتي تا حدودي غمگين بود. رها سرش را تکان داد.

_احوال پرستو خانم؟ جايي ميري؟

پرستو با سرش به ماشين آي سودا که کمي بالاتر پارک شده بود اشاره کرد و گفت :

_بله دانشگاه.

بعد کوله اش را روي شانه جابه جا کرد و گفت :

_خوب با اجازه. فکر کنم سودي منتظره شماست.

در همين لحظه صداي سودي از آيفون در کوچه پيچيد.

_مرسي پرستو جان! اين به خودش باشه که منو يادش ميره.

رها خنديد. يکي از آن خنده هايي که حالت صورتش را عوض ميکرد.

_ بيا پايين خوشکل خانم. من ديگه تو نميام.

پرستو سري براي رها تکان داد و خداحافظي کرد. ديگر نمي توانست شاهد عاشقانه هاي بين آنها باشد.

به طرف ماشين آي سودا رفت که از پشت فرمان با اخم هاي در هم به رها زل زده بود. يکي از کساني که ماجراي او را ميدانست، آي سودا بود. ويکي از کساني هم که در اين مدت خيلي کمکش کرده بود او بود. در ماشين جريان برداشتن آيفون توسط سودي را براي آي سودا تعريف کرد. آي سودا با لحن مشکوکي گفت :

_پرستو؟ تو مطمني که خواهرت از علاقه تو به رها خبر نداشته؟ به نظرم اين کار رو کسي ميکنه که به اون طرفش مشکوک باشه.

پرستو فکر کرد که پُر بي راه نمي گوييد. فکر ميکرد که يعني سودي فقط به خاطر ضربه زدن به او اين کار را کرده است ؟ يا بعد از دلبستگيش به رها کسي جريان علاقه پرستو را به رها به او گفته است و او را دچار شک و وسواس کرده است؟ آن طور که بخواهد با برداشتن آيفون به صحبت بين پرستو و رها گوش کند. نظريه اول به نظرش احمقانه بود. اينکه کسي بخواهد به خاطر يک لج و لجبازي زندگي خودش را خراب کند. نظريه دوم پررنگ تر بود. ولي موضوعي که مهم بود اين بود که چه کسي به او خبر داده است. کسي که بوسه آن شب آنها را ديده است؟ يا کسي مثل مرضيه که آنقدر از سودي متنفر بود که سايه اش را با تير ميزد. يا شايد ميخواسته با اين کارش او را از رها دلزده کند و به نفع پرستو کارکند. که آن هم به نظرش بعيد بود. مرضيه چنين شخصيتي نداشت که بخواهد زندگي کسي را خراب کند. حتي اگر به خاطر دوستش باشد. با صحبت آي سودا درباره کلاس تاريخ لباس ايران بحث به چيز ديگري کشيده شد و ناخوداگاه پرستو هم موضوع را فراموش کرد.

***

تقريبا اوايل دي ماه بود هوا خيلي سرد شده بود. پرستو در تعجب بود که سودي چطور ميخواهد در اين سرما عروسي بگيرد؟ ماشين را روشن کرد و با هزار بدبختي از پارک خارج شد. بالاخره سياوش او را مجبور کرد که به کلاس آموزش رانندگي برود. بعد از سه بار رد شدن بالاخره گواهي نامه رانندگي اش را گرفته بود ! شاهين هم يک پژو206 دست دوم برايش گرفته بود تا هر چه قدر ميخواهد به در و ديوار بکوبد تا زماني که دست فرمانش خوب شود و يک ماشين بهتر برايش بگيرد. گوشيش زنگ خورد و مجبور شد که دوباره ماشين را نگه دارد. نمي توانست هم رانندگي کند و هم جواب تلفن را بدهد. هنوز کمي زود بود. گوشي را برداشت. سودي بود که خواهش کرد، سر راهش به خانه رها برود و لباس او را که براي تولد يکي از دوستان رها خريده بود و خانه آنها جا مانده بود را براي او بياورد. پرستو هم با کمي غرولند قبول کرد. نمي خواست با رها رو به رو شود. حالا تقريبا بيست روزي ميشد که اصلا او را نديده بود. و هر بار که به سراغ سودي مي آمد پرستو درس را بهانه ميکرد و از اتاق بيرون نمي آمد.

ولي وقتي سودي گفت که رها کار داشته و گرنه به او ميگفته که برايش بياورد، قبول کرد و دور زد و برگشت.

جلوي در خانه رها با احتياط نگه داشت. پياده شد و متوجه شد که با آن همه دقت و احتياط باز هم ته ماشين کج پارک شده است! دوباره سوار شد و يک دور ديگر عقب و جلو کرد و دوباره پارک کرد، که باعث خنده ي چند پسر جوان شد که در ماشين خودشان نشسته بودند که کمي آن طرف پارک بود.

آقاي کبيري هم منزل نبود. پرستو با تورج مستخدمشان سلام و احوال پرسي کرد و مستقيم به اتاق رها رفت. سودي گفته بود که در يک پاکت کاغذي به رنگ قرمز است. تمام اتاق را نگاه کرد ولي چنين چيزي نديد. در کمد را باز کرد. حدسش درست بود. در قفسه زيرين کمد بود. خم شد و دو زانو روي زمين نشست و سرش را داخل کمد کرد.

_شما کي هستي؟

آن چنان از جا پريد که سرش به قفسه ي بالاي کمد خورد و اشکش را در آورد.

_آخ!

_ببينمت چي شدي؟

کنار پرستو زانو زد و دستش را از روي سرش برداشت تا محل برخورد را ببيند.

پرستو مات و مبهوت او را نگاه کرد. دردش فراموشش شد.

نگاهي به پرستو که با دهاني باز نگاهش ميکرد کرد و لبخند زد و سرش را نگاه کرد.

_چيزي نيست. دختر خوب نيست انقدر ترسو باشه. بالاخره نگفتي کي هستي؟

مکثي کرد و با ترديد گفت :

_نکنه شما عروس خانمي؟

_نه من پرستو ام!

هر دو ابرويش به حالت خنده بالا رفتند و لبخند زد. پرستو دوباره مات شد. همان لبخند رها، همان صورت، و همان اخم و غرور.

_پرستو؟

پرستو خجالت زده تصحيح کرد.

_خواهر عروسم.

هومي گفت و دستش را به نشانه آشنايي دراز کرد تا دست بدهد.

_منم رضا هستم. برادر رها.

پرستو سرش را تکان داد. از همان لحظه اول او را شناخته بود.

_بله شناختمتون. خوشبختم.

يک ابروي رضا به نشانه تعجب بالا رفت و پرستو توضيح داد که :

_از روي عکستون. آقاي کبيري و رها عکساتون رو نشونم دادن.

رضا خنديد و گفت :

_پس معروفم؟

از جا برخواست. پرستو هم پاکت کاغذي را از کمد بيرون کشيد و بلند شد. رضا گفت :

_فکر کردم که عروس خانمي. گفتم بالاخره ما به زيارت زن برادرمون نايل شديم.

نگاهي به پرستو کرد و ادامه داد:

_اما خوب خواهر هم انگار خود آدمه. نه؟

پرستو خنده اش را فرو خورد و گفت :

_بله دقيقا !!

نگاهي به ساعتش کرد و با عذر خواهي گفت :

_ببخشيد آقاي کبيري. من ديرم شده. از ديدنتون خوشحال شدم.

رضا سرش را تکان داد و گفت :

_من رو رضا صدا کنيد. به عروس خانم هم از قول من سلام برسونيد.

پرستو تشکر کرد و سوار ماشين شد و رفت. از آيينه به رضا نگاه کرد و برايش بوق زد. شباهت خيلي زيادي به رها داشت. ولي همان طور که خود رها هم اعتراف کرده بود از رها خيلي جذاب تر بود. پوستش سفيد تر از رها بود. نه کاملا برنزه و سبزه مثل رها و نه سفيد و بي نمک. اما قدش از رها کوتاه تر بود. چيزي در حدود پنج تا شيش سانتي متر. ابروهايي کشيده تر و پيشاني کوتاه تر از رها داشت. پرستو با اينکه در درون اعتراف کرد که به نظرش رها جذاب تر است اما سعي ميکرد که به اين نکته به طور مستقيم فکر نکند. به نظرش رها حالت پخته تر و مردانه تري داشت. درست بود که صورتش از رضا خشن تر بود. ولي حالت مردانه اندام و صورتش بيشتر از او بود. مي توان گفت که رضا نسخه بدل ظريف تر و پسرانه تر رها بود.

لباس را به بيمارستان سودي برد و به دستش داد و سلام رضا را هم به او رساند.

_مگه رضا اومده؟

پرستو با تعجب به سودي نگاه کرد. حالتش مثل کسي بود که هول شده است و ترسيده است. مثل کسي که کار اشتباه و يا دزدکي انجام داده است و حالا که دستش رو شده ترسيده است.

پرستو سرش را تکان داد و سودي که کاملا مشخص بود ناراحت است به کانتر ايستگاه پرستاري تکيه داد. اخم هايش در هم رفته بود و در فکر بود.

_چيزي شده؟

به سرعت به خودش آمد و به حالت هميشه برگشت و گفت:

_هان؟ نه. تو برو. دستت درد نکنه.

پرستو که همچنان مطمن بود که يک اتفاق هايي افتاده است خداحافظي کرد و به دانشگاه رفت.

آخرين سيني شيريني را هم در فر گذاشت و دست هايش را پاک کرد و روي صندلي نشست. فاکس، هاپ هاپ کنان آمد و کنار پايش شروع به جست و خيز کرد. بغلش کرد و يک حبه قند کف دستش گذاشت تا بخورد. صداي زنگ در آمد و بعد از چند ثانيه شهناز به داخل آشپز خانه آمد و گفت:

_پرستو بيا اومدن.

سرش را تکان داد و به استقبال خانواده کبيري رفت. شهناز به مناسبت آمدن رضا به شام دعوت شان کرده بود. که البته همه کارها را توران خانم و پرستو کرده بودند.

پرستو که از صبح متوجه اضطراب سودي شده بود با تعجب به او که رنگش کمي پريده بود و کاملا مشخص بود که آرام و قرار ندارد نگاه کرد. رها و رضا با هم وارد شدند و پرستو بلافاصله متوجه حالت رضا شد. با ديدن سودي به معني واقعي کلمه خشکش زده بود. رها که پشتش به برادرش بود، اين بهت و حيرت او را نمي ديد و با خنده با سودي که او هم حال هميشه را نداشت خوش و بش ميکرد. براي لحظه پرستو اعتراف کرد که رها خيلي گيج است و يا خيلي عاشق! که هنوز متوجه نشده است که سودي آن سودي هميشه نيست.

_چي شده سودي جان؟

پرستو نفس عميقي کشيد. « بالاخره »

سودي بي توجه به رها به سمت رضا رفت و گفت :

_سلام رضا. خيلي وقته نديدمت. چطوري؟

رضا که به نظر مي رسيد از شدت خشم در مرز انفجار است. زير لب و بريده بريده گفت :

_من خوبم. ولي شما انگار بهتري زن داداش!

کلمه زن داداش را با حالت خاصي گفت. همه با تعجب به مکالمه آنها نگاه ميکردند. در اين ميان قيافه رها از همه ديدني تر بود. آن چنان تعجب کرده بود که اگر به جاي شاخ درخت چنار هم به روي سرش سبز ميشد جاي تعجب نداشت!!

_شما همو ميشناسين؟

لحنش کاملا عصبي و خشن بود. به طوريکه سودي را از جا پراند.

_آره. هم کلاسي بوديم.

يک ابروي رها بالا رفت و رو به سودي گفت :

_صحيح! اون وقت چطور تا حالا نگفته بودي؟

نگاهي به برادرش کرد و گفت :

_ عذر رضا موجهه اون تو رو اصلا نديده بوده، ولي تو که ميدونستي چرا حرف نزدي؟

_براي اينکه منم اطمينان کامل نداشتم. تو شبيه برادرت هستي ولي اينکه دليل نميشه. منم که اطلاع ديگه ايي نداشتم. نه عکسي ازش ديده بودم نه ميدونستم که کجا زندگي ميکنه. بعد اون وقت چطوري بايد چيزي ميگفتم؟

رها که معلوم بود قانع نشده است سرش را تکان داد. ولي ديگر حرفي نزد. ناراحت بود و اين را هر کسي ميتوانست تشخيص دهد. شهناز که اوضاع را قمر در عقرب ديد با تعارف کردن و شوخي و خنده آن جماعت بهت زده را به داخل دعوت کرد. تا کمي اوضاع را آرام کند.

***

رها آنچنان اخم کرده بود که حالت تمام صورتش عوض شده بود. رضا اما به نظر ميرسيد که آن خشم اوليه اش از بين رفته است و به جاي آن نوعي ناراحتي و غم و اندوه در صورتش به چشم مي خورد. پرستو ساکت گوشه اي نشسته بود و اوضاع را زير نظر گرفته بود. به نظرش يک چيزي اين وسط درست نبود. به نظرش سودي داشت دروغ ميگفت و يا چيزي را از رها پنهان ميکرد. براي لحظه ايي نگاهش به نگاه رها گره خورد و به سرعت سرش را پايين انداخت و بعد از چند لحظه مرتکب اشتباه شد و دوباره نگاه کرد. رها هنوز نگاهش به روي پرستو بود. خجالت زده از جا برخواست و به آشپز خانه رفت. نمي خواست که رها دوباره او را به شرکت احظار کند و بخواهد که ديگر نگاهش هم نکند. ديگر تحمل اين موضوع را نداشت. چايي را که توران خانم ريخته بود در سيني چيد و خواهش کرد که خود توران خانم ببرد. روي صندلي نشسته بود و شيريني هايي که خنک شده بود را درون سيني مي چيد که سودي وارد آشپز خانه شد.

_اگه يه بار ديگه با شوهر من نظر بازي کني من ميدونم و تو. حسابي اون روم رو نشونت ميدم. فهميدي؟

پرستو که شکه شده بود، به سودي زل زده بود و از ترس زبانش بند رفته بود. سودي به رويش خم شد و بازويش را محکم گرفت و فشار داد و با قيافه برزخي گفت :

_لال موني نگير پرستو! من جدي هستم. فقط يه بار ديگه اين کار رو بکن. همچين حالت رو ميگيرم که تو داستانها بنويسن.

پرستو فقط توانست سرش را تکان دهد و بازويش را از دست سودي بيرون بکشد. قبل از آنکه آنرا بشکاند. خيلي دلش ميخواست که بداند آيا رها اين صورت و سيرت سودي را ديده است؟ اين حالت وحشيانه و خوي حيوانيش را که فقط چشمه هايي از آن را اعضايي نزديک خانواده ديده بودند. سودي دو رو داشت صورتي که هميشه به غريبه ها نشان ميداد و آنها را شيفته زيبايي و محسنات خودش ميکرد و صورتي که با خشم و تند خويي به خانواده اش نشان ميداد و در اين ميان پرستو بيشترين نصيب را از آن برده بود.

_سودي؟

با صداي رها سودي کمرش را صاف کرد و با لبخند به طرفش برگشت.

_جونم عزيزم ؟

رها کمي سرش را خم کرد و از کنار سر سودي به پرستو که رنگ پريده روي صندلي نشسته بود نگاه کرد. جا خورد. حتي رنگ لبهاي پرستو هم سفيد شده بود.

_چيزي شده؟

_ نه چي؟ قهوه ميخوري؟

روي پنجه پاهايش بلند شد و به لب هاي رها بوسه زد. پرستو سرش را پايين انداخت. دوباره همان درد را در قفسه سينه اش احساس کرد و همان تنگي نفس را. نفهميد که کي بيرون رفتند. فاکس را بغل کرد و به اتاقش رفت. روي تخت نشست و به ديوار خيره شد. در تمام اين مدت گريه نکرده بود و فقط غم و غصه اش را در درون خودش ريخته بود. و حالا احساس ميکرد که چشمانش ميسوزد. اولين نشانه گريه. اما بغضش را فرو خورد و روي تخت دراز کشيد.

براي صرف شام به پايين رفت. رضا همچنان ناراحت بود. اما رها به نظر ميرسيد که کمي موضوع را فراموش کرده است. در حاليکه سودي روي پاهايش نشسته بود و خودش را لوس ميکرد، سرش را در موهاي سودي کرده بود و با لذت موهايش را مي بوييد. سرش را به چيدن ميز گرم کرد. ديدن عاشقانه هاي آنها هيچ نفعي برايش نداشت به جز غم و غصه.

گرمي نگاهي را به روي خودش حس کرد. سرش را بالا برد و با رضا چشم در چشم شد. لبخند خجولانه ايي زد و شروع به چيدن بشقاب ها کرد.

_ رها ميگفت تو هم طراحي مي خوني، آره؟

سرش را بلند کرد و به رضا نگاه کرد که کنار دستش به گوشه ميز تکيه داده بود. کمي سرخ شد و گفت :

_بله. تازه ترم اولم.

رضا لبخند زد. اما کاملا مشخص بود که لبخندش با ناراحتي و غم همراه است. مثل اينکه پرستو را براي هم صحبتي انتخاب کرده بود تا کمي از بار ناراحتي و غصه اش بکاهد.

_ولي رها خيلي از کارت تعريف ميکرد.

_رها به من لطف داره.

رضا سري تکان داد و با لحن مسخره آميزي گفت :

_رها نسبت به همه لطف داره!!

بعد به سودي و رها نگاه کرد. عضله هاي فکش منقبض شدند و اخم هايش در هم رفت. ولي به سرعت به پرستو نگاه کرد و گفت :

_شيريني ها خيلي خوش مزه بودن. مامانت گفت که کار توهه. ممنون!

پرستو سرخ شد و آهسته گفت :

_نوش جان

****

_چند سالته؟

_هجده.

رضا سرش را تکان داد. در همين لحظه سياوش به کنارشان آمد. نگاهي مشکوکانه به رضا کرد و گفت :

_پس شما با سودي ما هم کلاس بودين؟

رضا با اخم سرش را تکان داد. ولي ديگر هيچ حرفي نزد و به بهانه شستن دست هايش از آنها فاصله گرفت.

_يه کم اين قضيه بو داره. نه ؟

پرستو هم سرش را تکان داد و سيني برنج را از دست توران خانم گرفت.

_زياد باهاش گرم نگير.

پرستو چرخيد و به عمويش نگاه کرد و آهسته گفت :

_کاري به کارش ندارم.

سياوش با محبت دستش را دور شانه اش حلقه کرد و گفت :

_براي خودت ميگم پرپرکم. نمي خوام يه ضربه ي ديگه بخوري.

شاهين هم به آنها پيوست و با لحن مشکوکانه ايي پرسيد:

_چي چي پچ پچ ميکنيد شما دو تا؟

پرستو سريع گفت :

_هيچي.

بعد به آشپز خانه رفت. سياوش هم شانه هايش را بالا برد و به دنبال او رفت.

*****

تقريبا پانزده روز به عرسي مانده بود و رفت و آمد هاي دو خانواده به اوج خودش رسيده بود. رها تقريبا هر روز آنجا بود و با سودي به خريد لوازم و سايل شان ميرفتند. پرستو سرش به کار خودش بود. زندگيش را ميکرد. يعني سعي ميکرد که زندگي کند. درس ميخواند، به کار هايش ميرسيد، ولي هيچ شور و هيجاني براي زندگي نداشت.

احساس ميکرد که بعد از رها زندگي برايش متوقف شده است.

در اين رفت و آمد ها هم سعي ميکرد تا کمتر حضور داشته باشد. سودي روي او حساس شده بود و پرستو نمي خواست که به اين حساسيت او دامن بزند. رها با او شاد بود و اين شادي و خوشبختي از تمام رفتار و گفتارش مشخص بود. پرستو کار ديگري نمي توانست بکند. رها قسمت او نبود.

با صداي زنگ تلفن به خودش آمد. نگاهي به شماره کرد. چيزي نمانده بود که چشمهايش از حدقه در بيايد و کف اتاق بيفتد. شماره ي رها بود. قلبش به شدت ميتپيد. و اين از نظرش اصلا نشانه خوبي نبود. به نظرش اين طپش قلب فقط يک معني داشت. و آن اين بود که قلب او هنوز هم درگير رها بود.

گوشي را برنداشت. چند لحظه بعد اس ام اس اش آمد که : «پرستو کارت دارم يه زنگ بزن»

نمي دانست که چه کار بايد بکند. زنگ بزند يا نه؟ سودي اگر ميفهميد خونش را ميريخت!

بعد از پانزده دقيقه کشمکش بالاخره خود رها دوباره زنگ زد.

اين بار گوشي را برداشت. اما قبل از آن يک نفس عميق کشيد. دستش را روي قلبش گذاشت تا آرام شود. حرارت هيجان را ميتوانست در روي گونه هايش احساس کند.

_سلام.

_سلام. احوال پرستو خانم؟

از پپرم يا پپر جان به پرستو خانم ارتقا مقام پيدا کرده بود!

_مرسي خوبم به لطف شما!

رها مکثي کرد و گفت :

_پرستو به کمکت احتياج دارم. ميتوني چند روزي رو بياي کمکمون؟ ميخوام امسال تو جشنواره مد فجر شرکت کنم.

پرستو درباره چشنواره مد فجر ميدانست اما تاريخ دقيقش را نه.

_کي هست؟

_آخراي بهمن. بعد از جشنواره فيلم فجر.

پرستو مکث کرد. موقعيت فوق العاده ايي بود و او ميتوانست که تجربه زيادي کسب کند. ولي اصلا دلش نمي خواست که با سودي سرشاخ شود. يعني اصلا به بحث و درگيري با سودي نمي ارزيد. اعصابش از فولاد که نبود. او هم از گوشت و خون بود. تنش ديگري را نمي توانست تحمل کند. بنابراين رو دربايستي را کنار گذاشت و پرسيد :

_سودي مشکلي نداره؟ دوست ندارم که باعث ناراحتي و بحثي بينتون بشم.

_آره خبر داره. ما همکاريم. در ضمن اينکه شما نون زير کباب من هم هستي !!

خنديد و پرستو پوزخند زد. دلش ميخواست که به جاي سودي بود. خواهر زن بودن را نمي خواست.

_باشه، ميام.

_حالا خونه ايي؟

_آره.

_وسايل ات رو جمع کن رضا مياد دنبالت. کار رو از همين حالا شروع کنيم. اون دوست آي سودا، اگر بتونه بياد پول خوب ميدم.

پرستو آهي کشيد. وجود آي سودا غنيمت بود.

_باشه بهش ميگم.

گوشي را قطع کرد و حاضر شد. يک ساعت بعد صداي زنگ در راشنيد. به طبقه پايين رفت. کسي خانه نبود. اما همين که پاييش را روي پله دوم گذاشت صداي سودي را شنيد که به کسي گفت :

_هر کاري دوست داري بکن. فکر کردي اون باور مي کنه؟ اون هم با اين وضع تو. توقع داشتي چه کار کنم؟ هان؟

_يه کم مدارا !

صداي مرد به نظرش خيلي آشنا آمد. گوش ايستاد. کاري که تا به حال نکرده بود. ولي حالا کنجکاويش به شدت تحريک شده بود.

_رضا نمي تونستم، بفهم. مجبور شدم. همه در مورد اون موضوع ميدونستن. مي خواستي ...

ناگهان حرفش را قطع کرد. و پرستو صداي پاهايش را شنيد که از سالن پذيرايي بيرون آمد. پرستو به سرعت خودش را جمع و جور کرد. ولي به شدت قرمز شده بود.

سودي به او که خيلي خون سرد از پله ها پايين مي آمد نگاه کرد. شک داشت که پرستو حرف هايشان را شنيده است يا نه؟ همين که بوي عطر پرستو را شنيده بود حرفش را قطع کرده بود!

با اخم به پرستو نگاه کرد و گفت :

_بيا رضا اومده دنبالت....

حرفش را قطع کرد و به طرف پرستو خم شد و آهسته گفت :

_سرت به کار خودت باشه. به فکر تور کردن شوهر من هم نباش.

پرستو بدون اينکه جوابش را بدهد به طرف رضا رفت و سلام و احوال پرسي کرد.

در راه رضا حرفي نمي زد و فقط رانندگي ميکرد و پرستو هم هنوز گيج حرف هاي آنها بود. چيزي که مطمن بود رها از آن خبر ندارد.

کارشان خوب پيش ميرفت. آي سودا و پرستو با هم کار ميکردند. آي سودا دوختش از پرستو خيلي تميز تر بود. به همين خاطر دوخت به عهده آي سودا بود. عصر ها با سحر، سه نفري در اتاق پرستو جمع ميشدند و کار ميکردند و بگو بخند هم داشتند. يعني بيشتر سحر و آي سودا که با هم جور شده بودند، و گرنه پرستو که همان روحيه کمي شوخش هم از بين رفته بود. رها را خيلي کم ميديد. گاهي سري به آنها ميزد. که آن هم زماني بود که سودي به آن جا آمده بود و مثل عقاب حواسش به او بود. اما رضا را زياد ميديد. رضا هنوز تصميمي به برگشتن يا ماندن نداشت. به همين خاطر به دنبال کار هم نرفته بود. تصميم به ادامه تحصيل و گرفتن تخصصش را داشت. اما بلا تکليف بود. مي آمد و به آنها سر ميزد. به کارشان علاقه نشان ميداد. حتي گاهي نقش مدل را برايشان ايفا ميکرد. لباس هايي که ميدوختند را به تن ميکرد و صبورانه مي ايستاد، تا آي سودا و پرستو در موردش تصميم بگيرند که چه طرحي را به رويش پياده کنند. حالا که پرستو او را بيشتر شناخته بود، ميديد که خيلي از رها آرام تر است. کمي تو دار بود. ولي پرستو چيز خاصي از او نديده بود. با جنس مونث هم برخوردي متفاوت از رها داشت. با احترام ولي کاملا محتاطانه برخورد ميکرد. هيچ وقت گوشيش زنگ نمي خورد. بر عکس رها که قبل از سودي تمام گوشيش پر از شماره دخترها بود، او هيچ تماسي نداشت. تنها وجه اشتراک با برادرش، دوست داشتن شيريني هاي پرستو بود. کنار آي سودا و پرستو مينشست و قهوه و شيريني ميخورد و در مورد زندگي در خارج از کشور صحبت ميکرد. پرستو احساس ميکرد که رضا مشکلي دارد که خيلي خيلي ذهنش را درگير کرده است. گاهي ميديد که به شدت به فکر فرو ميرفت و ساعت ها به همان حال ميماند و بعد با سردرگمي شرکت را ترک ميکرد و تا دو روزه بعد از او خبري نمي شد.

همه چيز داشت با برنامه جلو مي رفت و سودي و رها تمام کارهاي عروسي را کرده بودند که يک هفته مانده به عروسي، يک دفعه رها همه چيز را ول کرد و بدون خبر گم شد. همه چيز به هم ريخته بود. گوشيش زنگ مي خورد، ولي جواب داده نمي شد. سودي آنقدر اشک ريخته بود که چشما نش ورم کرده بود. شاهين و سياوش و رضا در به در به دنبال رها ميگشتند و سودي که به نظر ميرسيد، ميداند چرا رها رفته است فقط گريه ميکرد و حرفي نمي زد.

ديگر جايي نمانده بود که به آن جا سر نزده باشند. از ويلاي شمال گرفته، تا آپارتمان خود رها که حالا ده روزي بود که جهزيه سودي را در آن چيده بودند و کاملا آماده بود. سراغ تمام دوستانش و فاميل هايشان رفته بودند. ولي مثل اينکه رها يک قطره آب شده بود و به زمين فرو رفته بود. رضا آقاي کبيري را به خانه عمه اش فرستاده بود تا کمتر در جريان کارها باشد. خطر يک استورک ديگر براي او خيلي زياد بود.

سياوش خسته و عصبي به سودي که سيگار پشت سيگار آتش ميزد نگاه کرد و سرفه کرد. پرستو بلند شد و رفت کمي پنجره را باز کرد تا سياوش در آن دود نفسش نگيرد. سياوش لبخند محبت آميزي به او زد و دوباره با اخم به سودي نگاه کرد. شاهين بلند شد و سيگار را از دست سودي بيرون کشيد و با حرکت عصبي ايي در زير سيگاري خاموش کرد.

_خاموش کن اين زهر ماري رو!

سودي از جا پريد و با جيغ گفت :

_به تو چه ؟ کشتي منو. هر کاري ميکنم از نظر شماها اشتباهه....

شاهين حرفش را قطع کرد و با صداي بلند گفت :

_اوهو اوهو ! کجا؟ پياده شو با هم بريم. تو همه کارات اشتباه هست. چي غلطي کردي که اين پسره گذاشته رفته؟ ننه من غريبم در نيار که اصلا باورم نمي شه. ( به طرف سودي خم شد و انگشت اشاره اش را به طرفش تکان داد ) يا ميگي چي شده، يا تو رو به خير و ما رو به سلامت. از کار رو زندگيمون نزديم که از جنبعالي کلفت هم بشنويم.

سودي دستش را زير انگشت شاهين زد و با جيغ بلندتري گفت :

_ آشغال!

شاهين بازويش را محکم گرفت و از ميان دندان هاي کليد شده اش با خشمي مهار گسيخته گفت :

_جرات داري يه دفعه ديگه بگو تا دهنت رو پر خون کنم.

شهناز و سياوش از هم جداشان کردند و شهناز براي اولين بار، با تندي به سودي گفت بهتر است که خفه شود و اوضاع را خراب تر از اين نکند! کلا شهناز عادت نداشت که با بچه هايش تندي کند ولي به نظر ميرسيد که او هم عصبي و نگران شده است.

سياوش بازوي سودي را گرفت و گفت :

_سودابه يک کلمه ميپرسم درست و حسابي جوابم رو بده. تو و رها بحثتون شده؟

سودي چند ثانيه مکث کرد و گفت :

_نه.

سياوش بازويش را رها کرد و گفت :

_خودت برو دنبالش. به ما ربطي نداره.

سياوش صد در صد مطمن بود که بين او و رها مشکلي پيش آمده است. برادرزاده خودش را مي شناخت و به اندازه کافي از رها هم شناخت داشت که بداند آدمي نيست که يک دفعه همه چيز را ول کند و برود.

سودي گريه کنان و در حاليکه به زمين و زمان بدو بيراه ميگفت به اتاقش رفت و در را به هم کوبيد.

سياوش و شاهين به آشپز خانه رفتند و آهسته آهسته صحبت ميکردند. پرستو نگاهي به ساعت کرد و به اتاقش رفت و به سرعت لباس پوشيد. بايد به دفتر ميرفت. مقداري از طرح هايش و يکي از فلش هايش را در دفتر جا گذاشته بود. سويچش را برداشت و در را روي فاکس که مي خواست به همراهش بيايد بست و به طبقه پايين، به آشپز خانه رفت تا به شاهين و سياوش بگويد که دارد به دفتر ميرود.

_من مشکوکم شاهين. اگه اين طوري باشه دهن ما همه جوره بسته است.

دوباره گوش ايستاد. تازگي ها عادت بدي پيدا کرده بود !!

_اگه اين جوري باشه که آبرومون رفته ...

با ورود پرستو حرفشان را قطع کردند. شاهين با اخم نگاهش کرد.

_شما کجا به سلامتي؟

_دارم ميرم دفتر.

اخم شاهين غليظ تر شد.

_عصر روز جمعه؟

پرستو سرش را تکان داد و با مظلوميت گفت :

_فلشم با چند تا از طرح هام جا مونده بايد برم بيارم.

_زود برميگردي.

_چشم.

شاهين لبخند زد. هيچ وقت به پرستو به اندازه سودي سخت گيري نکرده بود. چون در حقيقت احتياجي نداشت. پرستو رام بود و سرش به کار خودش بود. ولي پرستو همين سخت گيري هاي کوچک و يا به اصطلاح گير دادن هاي شاهين را هم بي جواب ميگذاشت و تندي و بي احترامي نمي کرد. اما سودي، هيچ وقت نتوانسته بود يک نقطه مشترک با او پيدا کند.

در دفتر را باز کرد و وارد شد. همه جا تاريک بود اما قبل از آنکه چراغ را روشن کند، متوجه نور کم رنگي که از اتاق رها به بيرون ميتابيد، شد. لاي در باز بود. آهسته و نوک پا به طرف در رفت و از لاي در نگاه کرد. رها بود که مثل هميشه شيک و خوش لباس روي کاناپه نشسته بود و سيگار ميکشيد.

_بيا تو پرستو.

از جا پريد. رها نيم رخش به طرف در بود چطور او را ديده بود؟ ناگهان به ياد دوربين هاي مدار بسته افتاد.

به داخل رفت و رو به روي رها ايستاد.

رها سرش را بالا آورد و به او نگاه کرد. کت و شلوار و جليقه و کراوات يک رنگ سورمه اي با پيراهن آبي آسماني پوشيده بود. موهايش را فشن کرده بود و بوي عطر و افتر شيوش تمام اتاق را گرفته بود. به مردي نمي خورد که چند روز است نامزدش را ول کرده و بي خبر گذاشته و رفته است. شبيه مردي بود که همين حالا مي خواهد به يک مجلس عروسي برود!

_بشين!

پرستو نشست و متفکرانه به رها نگاه کرد. حالا متوجه شد که تمام اين شيک پوشي مثل يک حباب رنگي است. شيک و تماشايي، ولي پوک و تو خالي. حال روز رها اصلا خوب نبود. چشمانش به شدت قرمز بود. کاملا مشخص بود که چند روز بي خوابي داشته است. و کمي هم گونه هايش فرو رفته و لاغر شده بود.

_ چي شده اومدي دفتر؟

سيگارش را با يک سيگار ديگر آتش زد. سعي ميکرد که خودش را کاملا خونسرد نشان دهد. مثل اينکه هيچ اتفاقي نيفتاده است.

_رها چي شده؟

به پرستو نگاه کرد و پک عميقي به سيگارش زد.

_همه چي آرومه. تو به من دل بستي. اين چقدر خوبه که تو کنارم هستي.

چشمان پرستو گرد شد. رها يا مست بود يا کاملا به سرش زده بود.

_رها؟

_جونم؟

پرستو مکث کرد. اصلا نمي دانست که چه کار بايد بکند. به نظرش رها اصلا حال خوبي نداشت.

_چي شده؟

مکث کرد. يک مکث طولاني. آن قدر طولاني که پرستو به نتيجه رسيد که رها واقعا مست است و حرف عاقلانه تري از او نخواهد شنيد!

_همين يک ساعت پيش يه دختر رو سوار ماشينم کردم. تا خونه هم بردمش. ميبيني که خوشتيپ کردم!

حرفش را قطع کرد. پرستو مات و متحير نگاهش کرد. رها چه کرده بود؟ خانم بازي آن هم چند روز قبل از عروسي اش؟

_رها ...

ديگر نتوانست ادامه دهد. چه شده بود که رها چنين کاري کرده بود؟

هر دو بازويش را روي پاهايش گذاشت و دستانش را در موهايش فرو برد و با صداي گرفته گفت :

_نتونستم پپر. نتونستم.

سرش را بلند کرد وبه پرستو نگاه کرد.

_ردش کردم رفت. نتونستم تا ته خط باهاش برم. مي خواستم خواهرت رو آتيش بزنم. که بفهمه. که بدونه.

دوباره سکوت. پرستو گيج و منگ نگاهش کرد. رها درد ميکشيد و او طاقت درد کشيدن او را نداشت.

دستش را روي دست رها گذاشت. رها سرش را بلند کرد و گفت :

_به من دروغ گفت. به مني که عاشقش بودم. فکر کرد من خرم! يا مثلا بار اولمه که نفهمم.

دوباره سکوت. پرستو مصرانه پرسيد :

_چي رو دروغ گفت؟

رها سرش را با تاسف تکان داد و گفت :

_اينکه دختر نبود.

پرستو به معني واقعي کلمه قفل کرد. هاج و واج به رها نگاه کرد و بعد از خجالت سرخ شد و لب گزيد.

_ حالا که فهميدم ميگه که انقدر امل نباش. اونجا اينجور رابطه ها يه چيز معموليه. اگر دختري تا سن من دختر مونده باشه اين عجيبه.

آهي کشيد.

_ هيچ وقت به يه دختر دست نزدم. چون نمي خواستم آينده اش خراب بشه. اگر با کسي هم بودم همه به خواست خودشون بوده. هيچ کدوم دختر نبودن. اين يه حقيقته که يه مرد ايروني دوست داره هميشه اولين مرد زندگي زنش باشه. حالا ....

درمانده و بي چاره دست پرستو را بيشتر فشرد.

_چي کار کنم پپر؟ منه احمق هنوز دوستش دارم. چي کار کنم؟ دارم ديونه ميشم. کم آوردم.

اين بار پرستو بود که سکوت کرد. چه مي توانست به رها بگويد؟ «خواهرم را ول کن. يا دوباره برگرد پيشش ؟»

اين چيزي نبود که کسي بتواند به راحتي در مورد آن پيشنهادي به طرف مقابل بدهد. آن هم براي کسي مثل رها که ظاهرا اين موضوع برايش به شدت مهم بود.

رها بلند شد و شروع به قدم زدن در اتاق کرد. راه ميرفت و سيگار ميکشيد. آشفته و بي قرار بود و اين را به راحتي ميشد از تک تک حرکاتش تشخيص داد.

پرستو بلند شد و کمي پنجره را باز کرد. دود تمام اتاق را گرفته بود.

به طرف رها رفت و سيگار را از دستش بيرون کشيد. رها نگاهش کرد و دوباره فکري که تمام اين چند روز ذهنش را به خودش مشغول کرده بود در مغزش شروع به رژه رفتن کرد. اينکه نکند که پرستو آه کشيد باشد و آه او دامنش را بگيرد؟

خودش هم ميدانست که آن روز در دفترش درباره پرستو کمي خشونت به خرج داده بود و زياده روي کرده بود. ميدانست که قلبش را شکسته است. حالا که در اين چند روز خوب فکر کرده بود، از خودش مي پرسيد که اصلا سودي ارزش اين کار را داشته است؟

نيمه احساسي عقلش هنوز عاشقانه دوستش داشت و براي خاطر سودي حاضر بود دل هر کس ديگري را هم بشکاند. ولي نيمه عقلاني ذهنش، که مخصوصا در اين چند روز فعال تر شده بود، از آينده کمي وحشت داشت. نمي توانست اين موضوع را هضم کند. مي ترسيد و نگران بود.

بي اختيار مچ دست پرستو را گرفت و نگهش داشت.

پرستو با تعجب نگاهش کرد.

_از دستم ناراحتي؟

تعجب پرستو بيشتر شد. سرش را تکان داد و سعي کرد تا دستش را از دست رها خارج کند.

_نه!

رها مچ او را ول کرد و پرستو کمي از او فاصله گرفت.

رها به طرف پنجره رفت و آن را بست و با صداي گرفته گفت :

_حالش چطوره؟

پرستو چرخيد و به رها نگاه کرد. به ميز تکيه داده بود و درست مثل مدلي شده بود که همين حالا از روي صحنه پايين آمده است.

سرش را تکان داد. هر فکر ديگري درباره رها را براي مغزش حرام اعلام کرده بود. رها شوهر خواهرش بود. بايد براي او مثل شاهين مي شد.

_بده. همش گريه ميکنه.

دلش مي خواست مي توانست دروغ بگوييد. بگويد که سودي هيچ مشکلي ندارد و خوش و خرم است. اما گذشته از شخصيت خودش که چنين چيزي را قبول نمي کرد، ميدانست که با اين کارش فقط رها را خورد ميکند، ولي در اصل قضيه تغييري حاصل نخواهد کرد. رها مال او نخواهد شد.

رها دوباره شروع کرد به متر کردن اتاق !

گوشي پرستو زنگ خورد نگاه کرد. شاهين بود

_شاهينه!

رها ايستاد و چند ثانيه با بلاتکليفي به پرستو نگاه کرد و بعد اشاره کرد که گوشي را بردارد

_سلام

_سلام تو کجايي؟ رفتي که زود برگردي

_ اِم! دفترم

شاهين چند ثانيه مکث کرد و گفت :

_خوبي؟

_اوهوم !

رها دستش را براي گرفتن گوشي دراز کرد و پرستو گفت :

_شاهين سودي پيشته ؟

_نه. چيزي شده ؟

_آره. رها اين جاست مي خواد باهات حرف بزنه

گوشي را به رها داد

_سلام شاهين.

_......

_چرا از خودش نمي پرسي که چي شده؟

_......

_نمي دونم شايد بايد منم قبل از عروسي يه گواهي صحت و سلامت از خواهرت مي خواستم !

_......

_مي توني از خودش بپرسي. واسه من که خوب بلبل زبوني کرد. ميگفت امل نباشم اون جا آزاديه

_......

_ من نميدنم با کي بوده. اصلا مگه فرقي هم ميکنه.

_.....

_من تو دفترم.

_.....

_نمي دونم شاهين. به خدا نميدونم چه کار بايد بکنم.

_.....

_باشه منتظرم.

گوشي را قطع کرد و به طرف پرستو گرفت

_بيا تو برو خونه

پرستو با ترديد گفت :

_برم؟

رها لبخند بي جاني زد و بازوي پرستو را گرفت و گفت :

_نترس پپر کوچولو نمي خوام دادشت رو بکشم.

پرستو مکثي کرد و گفت :

_سودي رو هم مياره؟

رها مي توانست حسادت را در لابه لاي جمله ي پرستو تشخييص دهد. دلش مي خواست که مردي مناسب در زندگي پرستو پيدا شود تا او کمي از بار ناراحتي و عذاب وجدانش کم شود.

_نه سودي رو نمياره. مي خوايم مردونه اختلاط کنيم.

پرستو سرش را تکان داد و به اتاق خودش رفت و وسايلش را برداشت و دوباره به اتاق رها برگشت. کنار پنجره ايستاده بود و سيگار ميکشيد.

_من دارم ميرم. رها ؟

چرخيد و به پرستو نگاه کرد.

_بله؟

_مي شه خواهش کنم کمتر سيگار بکشي.

رها نگاهش کرد و سرش را تکان داد و سيگار را خاموش کرد.

_برو به سلامت!

از دفتر بيرون آمد. جلوي در با رضا سينه به سينه شد.

_سلام .

_سلام. تو به شاهين خبر دادي ؟

پرستو سرش را تکان داد و با تعجب به رضا نگاه کرد. کاملا مشخص بود که اين رضا رضاي هميشه نيست. اخم هايش در هم بود و کاملا به هم ريخته و عصبي بود.

_آره. اومده بودم دفتر فلشم رو بردارم که ديدم رها اين جاست.

رضا موشکافانه به پرستو نگاه کرد. بيشتر از هر زماني شبيه برادرش شده بود. اگر کسي آن دو نفر را نمي شناخت خيلي راحت مي توانست آنها را دو قلو فرض کند.

_چي بهت گفت؟

اين بار پرستو مو شکافانه نگاهش کرد و گفت :

_همون چيزي که شما به خاطرش اومدي اين جا !

يک ابروي رضا بالا رفت و با شگفتي گفت :

_زبلي! بهت نمي خوره. من چيزي نمي دونم بلا خانم! شاهين به من زنگ زد و گفت رها پيدا شده، خودم رو اورژانسي برسونم دفترش. همين.

پرستو به چشمان رضا نگاه کرد. همان جذبه نگاه رها را داشت.

اما به نظرش ميرسيد که آن ته نگاهش مشکل بزرگي وجود دارد که گره کوري را در زندگي رضا ايجاد کرده است.

رضا بازويش را گرفت و با خنده گفت :

_معاينه ي بنده تموم شد جناب فرويد ؟

پرستو با خجالت سرش را به زير انداخت و رضا آهسته مثل اينکه با خودش حرف ميزند گفت :

_چقدر با خواهرت فرق مي کني.

نگاهي دوباره به پرستو کرد و به سرعت سري برايش تکان داد وبه داخل شرکت رفت.

پرستو گيج و منگ سوار ماشين شد و به خانه برگشت.

اينکه در آن جلسه خانوادگي چه شد و چه حرف هايي زده شد، چيزي بود که پرستو هرگز نفهميد. ولي ظاهرا رها از خر شيطان پياده نشده بود. سياوش و شاهين و رضا جلسه را تشکيل داده بودند. ولي به نظر ميرسيد که رها دودل تر از اين حرف ها است که بشود با يک من بميرم و تو بميري موضوع را حل و فصل کرد.

سودي که حالا مطمن بود همه جريان را فهميده اند، کمتر بي قراري ميکرد. شهناز سکوت کرده بود و پرستو سرش را به کار گرم کرده بود.

ساعت از يک شب گذشته بود که سياوش و شاهين به خانه برگشتند.

شاهين مثل يک انبار باروت بود و هر لحظه امکان داشت که منفجر شود.

سياوش رو به سودي که حالا خونسرد تر شده بود کرد و گفت :

_گمشو برو تو اتاقت !

سودي چند ثانيه بهت زده به سياوش نگاه کرد. هرگز سياوش با او اين طور صحبت نکرده بود. شاهين چرا. ولي سياوش، نه.

_سياوش!

اين دفعه سياوش آن چنان فرياد کشيد که همه از جا پريدند.

_گفتم از جلوي چشمام گمشو برو کنار. کثافت کاريشو تو کردي، کيفش رو تو کردي، من و برادرت بايد سرکوفتش رو بشنويم؟

بايد رها بگه آقايون کلاهتون رو بذارين بالاتر سودابه خانم دختر نيست. چي کار کردي تو سودي؟ چه خاکي تو سر ما ريختي؟

شاهين عصبي از جا برخواست و به سمت سودي رفت و گفت :

_همين حالا ميري تو اتاقت. وگرنه اصلا تضمين نميدم که سالم از اين در بري بيرون.

رو به شهناز کرد و گفت :

_مي بيني خانم دست پرورده شماست، ديگه بهتر از اين نمي شه!

شهناز اين بار بر خلاف هميشه حرفي نزد. مثل اينکه خودش هم حرف پسرش را قبول داشت.

شاهين به طرف سودي چرخيد و گفت :

_تو گندي زدي که با آب زمزم هم پاک نميشه. آخه من چي به اين پسره بگم؟ بگم بيا خواهر دست خورده منو بگير؟

دستي ميان موهايش کشيد و روي مبل کنار پرستو نشست.

سياوش عصبي گفت :

_ تو دفترشه. خودت ميدوني و خودش. دهن ما بسته است. جاي هيچ حرفي رو نزاشتي. برو هر غلطي ميتوني بکن! تو که تونستي خرش کني که دست از ....

حرفش را قطع کرد و چشمانش را به روي هم فشرد. داشت در ميان عصبانيت حرف هايي را ميزد که نبايد ميزد.

شاهين تيز شد و با دقت به سياوش و به سودي نگاه کرد. و بعد به پرستو که رنگش پريده بود. خبري بود که او از آن بي اطلاع بود، ولي حالا حدس هايي پيش خودش زد.

_لا الا اله ...

سودي بلند شد. بدون اينکه حرفي بزند، تنها نگاهي پر از کينه و نفرت به پرستو که سرش پايين بود کرد و بعد لباس پوشيد و به سراغ رها رفت.

شاهين نگاهي به پرستو که صورت سفيدش رنگ پريده تر از هميشه بود کرد و گفت :

_يه مسکن به من ميدي؟

پرستو بلند شد و به آشپز خانه رفت. شاهين هم به دنبالش.

بين در يخچال و کانتر او را گير انداخت.

_چي بين تو و رها بوده؟

پرستو سرش را تکان داد و به زمين نگاه کرد.

_ببين منو!

چانه اش را گرفت و صورتش را بالا کشيد.

_چي بوده؟

_هيچي!

شاهين نگاهش کرد.

_دروغ ؟

_ولش کن شاهين.

نگاهي به سياوش کرد که جلوي در ايستاده بود و با اخم و دست به سينه به آنها نگاه ميکرد. از جلوي پرستو کنار رفت و پرستو بدون اينکه به هيچ کدام نگاه کند به اتاقش رفت. ميدانست که شاهين آنقدر سياوش را سين جيم خواهد کرد که سياوش جريان را خواهد گفت. ولي ديگر چيزي برايش مهم نبود. برايش مثل روز روشن بود که سودي اين بار هم رها را خام خواهد کرد. دلش غصه داشت براي اولين بار در زندگيش حسرت زيبايي منحصر به فرد سودي را خورد. زيبايي که با همان رها را بدست آورده بود.

روي تخت نشست و از داخل کمد عکس رها را بيرون آورد و به آن نگاه کرد. و براي اولين بار بعد از اين ماجراها گريه کرد.

****

نگاهي به خواهرش که در آن لباس سفيد فوق العاده شده بود کرد.

و آهي کشيد. رها با اخم کنار سودي نشسته بود و عاقد خطبه عقد را جاري ميکرد. همه به شوخي ميگفتند که چه داماد بد اخلاقي و رها نيمچه لبخندي ميزد و باز در خودش فرو ميرفت.

اينکه آن شب سودي چه وردي در گوش رها خواند که راضيش کرد را فقط خدا ميدانست!

رها راضي شده بود. ولي مثل کسي بود که به زور او را آن جا نشانده اند.

پرستو نگاهي در آن طرف سالن به رضا کرد که به ديوار تکيه داده بود و با نگاهي که هيچ حسي در آن ديده نمي شد به عروس و داماد چشم دوخته بود.

جشن را در ويلاي دايي رها گرفته بودند. چون متراژ خود ويلا بزرگ بود و توانسته بودند که تمام مهمان ها را در داخل جا بدهند. چون به غير از سرماي وحشتناک، از شب قبل بارش برف هم شروع شده بود و امکان برگزاري عروسي را در باغ غير ممکن کرده بود.

مرضيه درگوش پرستو گفت :

_رها چشه؟ اونقدر چشم و دماغ و ابروش تو همه که نمي شه از هم سواش کرد!!

پرستو خنده اش گرفت. راست ميگفت. اخم هايش به شدت درهم بود.

_هيچي.

مرضيه خنديد و به شوخي گفت :

_فکر کنم تازه فهميده که چه کلاه گشادي سرش رفته!

پرستو هم لبخند زد « حتي فکرش رو هم نميکني که چقدر وسط خال زدي »

محمد هم به آنها پيوست و حرف هايي مرضيه را تکرار کرد. کمي با مرضيه و محمد صحبت کرد و بعد مجبور شد که براي دادن کادوهايش و گفتن تبريک به نزد عروس و داماد برود.

جلو رفت و به سودي يک دست بند و به رها يک زنجير هديه داد و با هر دو دست داد و به سر جايش برگشت.

_خوشکل شدي

با تعجب به رضا که کنارش نشست نگاه کرد. نديده بود که با جنس مخالف بازيه با کلمات داشته باشد. نسبت به خوشگل تر از او هم بي تفاوت بود.

_مرسي.

رضا آهي کشيد و دوباره به سودي و رها نگاه کرد و گفت :

_حالا ديگه نوبت توهه!

پرستو با تعجب به رضا نگاه کرد و با خجالت گفت :

_هنوز زوده! من خيال ازدواج ندارم.

خودش هم ميدانست که اگر رها از او خواستگاري کرده بود با کله قبول ميکرد. دوباره به فکرش دهنه زد و نگهش داشت.

_چرا نه؟ اگه يه خواستگار خوب داشته باشي باز هم ميگي نه ؟

پرستو با کنجکاوي گفت:

_مثلا کي؟

رضا کمي به سمتش خم شد و گفت :

_من!

پرستو آن چنان نگاهش کرد، مثل اينکه رضا از يک سياره ي ديگر آمده است و به زباني صحبت کرده است که پرستو هيچ چيز از آن نمي داند! رضا که خنده اش گرفته بود، دست پرستو را در دست گرفت و با لحن بامزه ايي گفت :

_چه هيجان زده شدي!

پرستو خجالت زده و پر از شرم و حيا گفت :

_نه. من...

رضا آرام خنديد. حتي تن صدا و فرم خنديدنش هم شبيه به رها بود. چطور ميتوانست به او بگوييد که نمي توانم يه خواستگارييت جواب مثبت بدهم چون تو شبيه برادرت هستي!

دستش را از دست رضا بيرون کشيد و گفت :

_من خيال ازدواج ندارم. ميخوام درس بخونم.

رضا به پشت صندلي تکيه داد و با خونسردي گفت :

_منم درس مي خونم، چيز خاصي نيست. مي تونيم هم زندگي کنيم و هم درس بخونيم.

پرستو به سياوش که از آن طرف سالن نگاهش ميکرد نگاه کرد و از جا برخواست. ولي رضا دستش را گرفت و محکم گفت :

_برقصيم؟

همان صلابت رها را داشت، که وقتي مي خواست کاري را انجام دهد هيچ چيز جلو دارش نبود. و پرستو ديگر نمي خواست در برابر اين يکي برادر هم کم بياورد و تحت نفوذ او قرار گيرد. اما قبل از آن که جواب نه به او بدهد رضا بلند شد و در حاليکه بازوي او را در دست داشت به ميان جمعيتي که ميرقصيدند کشيد. ديگر پرستو هيچ کاري نتوانست بکند. نميشد در ميان آن همه جمعيت جنگ و دعوا راه بياندازد.

آهنگ ملايم و زيباي قلبم را نشکن توني برکستن پخش ميشد.

پرستو در حاليکه مثل گل شقايق قرمز شده بود در ميان بازوهاي رضا شروع به رقص کرد. زوج هايي ديگري هم شروع به رقص کردند که عروس و داماد هم در بينشان بودند. واکنش هر کدامشان متفاوت بود. رها با تعجب نگاه کرد و لي بعد به پرستو لبخند زد. به نظر ميرسيد دعايش زودتر از آن چه که فکر ميکرد اجابت شده بود و يک مرد خوب به پرستو توجه نشان داده بود. برادرش کسي بود که او از همه جهت او را براي پرستو مناسب ميدانست.

سودي اما آن چنان شوکه شده بود که در طي رقص چند بار پاي رها را لگد کرد.

رضا حرفي نمي زد و آرام بود . همين کمک کرد تا پرستو هم کمي آرام شود و آن سرخي و حرارت گونه هايش از بين برود.

با تمام شدن آهنگ پرستو بلافاصله از رضا فاصله گرفت و به طرف ميزي که شاهين و سياوش نشسته بودند رفت.

شاهين به رضا نگاه کرد و گفت :

_چي بهت ميگفت؟

پرستو چند لحظه مکث کرد. فکر کرد؛ او که خيال ندارد به رضا جواب مثبت بدهد پس اصلا دليلي هم ندارد که جريان خواستگاري را به شاهين بگويد. شاهين از بعد از جريان سودي خيلي حساس شده بود. و پرستو نمي خواست که به اين حساسيت دامن بزند.

_هيچي!

شاهين نگاهش کرد و چشمانش را تنگ کرد ولي حرفي نزد.

مراسم براي پرستو خسته کننده ترين و غم بار ترين عروسي تمام عمرش بود. تمام مدت سودي به رها آويزان بود. رها هم براي حفظ ظاهر سعي ميکرد تا عاشقانه رفتار کند.

پرستو در عجب بود که داشتن به اين صورت تحقير آميز رها چه لذتي مي توانست براي سودي داشته باشد؟

مراسم به اوج خودش رسيده بود. بيشتر فاميل هايي رها بودند، که مجلس را گرم کرده بودند. وگرنه آنها که کسي را نداشتند.

به آشپز خانه تا يک ليوان آب بخورد. خلوت بود و فقط کساني که مسول پذيرايي بودند، گاهي مي آمدند و مي رفتند. کفش هايش را در آورد. عادت به کفش پاشنه بلند نداشت. کف زمين نشست و پاهاي دردناکش را ماساژ داد.

_تو هم خسته شدي؟

از جا پريد. رضا بود که به يخچال تکيه داده بود و او را زير نظر گرفته بود.

_بله. شما هم؟

رضا سرش را تکان داد و کنار او روي زمين نشست و به کابينت تکيه داد.

_وجه اشتراک زياد داريم.

پرستو خنديد و سرش را تکان داد.

_من خيال ازدواج ندارم.

رضا سرش را چرخاند و چند لحظه خيره نگاهش کرد.

_من از زندگي چيز زيادي نمي خوام. هيجانات زيادي تو زندگيم داشتم که خيلي به نفعم نبوده. حالا فقط آرامش مي خوام.

پرستو هم چند لحظه نگاهش کرد.

_اون وقت فکر مي کني که با من آرامش داري؟

رضا سرش را تکان داد و نگاهش را از او گرفت.

_سعي ميکنيم.

پرستو حرفي نزد و رضا دوباره گفت :

_با پدرم هم صحبت کردم. خيلي تو رو دوست داره. کلي ذوق کرد. اگه اجازه بدي ميام خواستگاري

پرستو دوباره حرفي نزد. مطمن بود که سياوش و شاهين صددرصد مخالف هستند.

_نميدونم!

رضا از جا برخواست و گفت :

_فکراتو بکن. منتظرم!

انتظار رضا طولاني تر از آن شد که فکرش را ميکرد. دو هفته از عروسي رها و سودي گذشته بود و اوضاع تا حدودي به حالت اولش برگشته بود. رها آرام تر شده بود و مثل گذشته سودي را لوس ميکرد و به نظر ميرسيد که آن موضوع را پذيرفته است و يا حداقل با آن کنار آمده است.

بعد از آنکه از ماه عسل برگشتند، رضا زنگ زد و دوباره خواسته اش را تکرار کرد. اين بار به نظر ميرسيد که رها هم پشت برادرش است و او هم راضي و راغب به اين وصلت است.

عاقبت يک تعطيلات آخر هفته که همه شمال رفته بودند، رضا به طور علني خواستگاري کرد.

شاهين و سياوش با اينکه راضي نبودند ولي تصميم را به عهده خود پرستو گذاشتند و پرستو گيج و درمانده نمي دانست که چه کار بايد بکند. ميدانست که نمي تواند تا آخر عمرش به خاطر رها راهبه شود. ولي رضا را هم نميتوانست قبول کند. شايد اگر آنقدر به رها شبيه نبود قبولش هم آنقدر دشوار نبود.

در اين ميان به نظر ميرسيد کسي که بيشتر از همه مخالف است سودي است. دايما جو را خراب ميکرد و به رضا متلک مي گفت که ما به تو دختر نمي دهيم و کسي به اين وصلت راضي نيست. اما رضا به نظر ميرسيد که کاملا وجود سودي را ناديده گرفته است و همين بيشتر سودي را عذاب ميداد. سودي دختري بود که عادت به هميشه ديده شدن و مورد توجه واقع شدن داشت.

علي رقم سردي هوا به کنار دريا رفت. خيلي دوست داشت که ميتوانست کفش هايش را هم در بياورد و پاهايش را در آب فرو کند. حس خوبي که اين کار به او ميداد با هيچ چيز در دنيا برابر نبود. ولي سردي هوا اين اجازه را به او نمي داد.

کنار ساحل نشست و به دريا خيره شد. با نشستن کسي کنار دستش حواسش پرت شد.

_هوا سرده سرما مي خوري.

نگاهي به رها کرد که باد موهايش را پريشان کرده بود. چشم از او برگرفت. « اون شوهر خواهرته ... اون شوهر خواهرته ..»

حواسش را به درياي مواج داد. هوا گرفته بود و دريا هم طوفاني شده بود.

_چرا به رضا جواب نميدي؟

بدون آنکه نگاهش کند، فقط شانه هايش را کمي بالا برد.

باد سردي وزيد و او را لرزاند. رها سويشرتش را در آورد و روي شانه پرستو انداخت.

_نمي خوام مرسي.

رها اخم کرد و با شدت آن را به او پوشاند.

_سرما ميخوري!

ناگهان از دهانش در رفت که :

_برات مهمه؟

لبش را گزيد. دوباره مغزش دير به زبانش فرمان ايست داده بود.

رها چند ثانيه نگاهش کرد و متفکرانه سرش را تکان داد و گفت :

_آره! مهمه. تو يکي از مهم ترين آدم هاي زندگيم هستي.

حرفش را قطع کرد و به پرستو نگاه کرد و با محبت گفت :

_مي خوام خوشبخت بشي.

_فکر ميکني با برادرت خوشبخت ميشم؟

رها سرش را تکان داد و پرستو دوباره به دريا چشم دوخت.

نمي دانست که چه کار بايد بکند. احساس ميکرد در کابوسي گرفتار شده است که رهايي از آن غير ممکن است.

گاهي فکر ميکرد که با جواب مثبت به رضا، رها را خواهد داشت. ولي به سرعت فکر ميکرد که اين کار خيانت به رضا است. و اگر جواب مثبتي هم در کار باشد، بايد فقط و فقط به خاطر شخص رضا باشد و يه هيچ کس ديگري.

رضا به نظرش مرد بدي نمي آمد. از خيلي جهات حتي از رها هم بهتر بود. رابطه ايي که رها با جنس مخالف داشت رضا نداشت. آرام بود و به نظر ميرسيد که اهل زن و زندگي باشد. فکر ميکرد که مگر يک زن چه از زندگي مي خواهد؟ نميدانست. واقعا جواب اين سوال را نميدانست. يک زن چه از زندگي زناشويي مي خواهد؟

هيچ ذهنيتي از زندگي زناشويي نداشت. به غير از حرف هاي دخترانه ايي که گاهي در مدرسه ميشنيد. که آن هم بيشتر درباره روابط زناشويي بود تا زندگي مشترک .

به رها نگاه کرد و گفت :

_نمي دونم چي کار بايد بکنم؟

رها نگاهش کرد و گفت :

_ميدونم که عاشقش نيستي، ولي رضا مرد زندگيه. من به عنوان برادرت ميگم که بگو آره!

چند لحظه نگاهش کرد و کلمه برادرت را زير لب زمزمه کرد.

به نظر ميرسيد که اين کلمه مثل شليک تير خلاص، تمام مقاومت او را از بين برد و تسليم کرد. آهي کشيد و گفت :

_باشه!

رها نگاهش کرد و خنديد و بلند شد و گفت :

_مبارکه! برم از شاه دوماد باج سيبيل بگيرم.

دير تر به ويلا برگشت. سياوش متفکرانه به آتش شومينه خيره شده بود. رها و رضا آهسته آهسته با هم صحبت ميکردند. سودي با اخم هاي در هم کنار سياوش نشسته بود و به او چشم غره مي رفت. شاهين هم همان دم در به سراغش آمد.

شهناز و آقاي کبيري، عکس هاي قديمي را نگاه ميکردند و اصلا توجه شان به او جلب نشد.

_بيا بالا کارت دارم.

سرش را تکان داد و دنبال شاهين به طبقه بالا رفت.

_چي کار داري ميکني پرستو؟ چرا به اين پسره جواب مثبت دادي؟ چون شبيه رهاست؟

در باز شد و سياوش هم وارد شد.

پرستو روي تخت نشست و اجازه داد که فاکس روي پاهايش بشيند.

_جواب مثبت دادم چون به نظرم مرد خوبيه.

چه مي توانست بگوييد؟ اينکه جواب مثبت دادم چون که رها خواست؟ يا اينکه چون رها مال کس ديگري است و من را به عنوان خواهرش خطاب کرد؟

خودش هم به طور دقيق نمي دانست که علت چيست. فقط اين را ميدانست که آن قدر تحت فشار بود که فقط مي خواست کسي را داشته باشد که بتواند فکر او را از رها متفرق کند.

شاهين چند لحظه نگاهش کرد.

_رضا پسر بدي نيست. ولي من مي ترسم که تو به خاطر چيز ديگه ايي جواب بله داده باشي. پرستو اين کار از نظر اخلاقي درست نيستا!

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_مي دونم. خيلي در اين مورد فکر کردم....

مکثي کرد و با سردرگمي به شاهين نگاه کرد و گفت :

_من نمي دونم چکار بايد بکنم. انتخاب ، خيلي سخته!

شاهين کنارش نشست و با ملايمت گفت :

_پرستو صحبت يه روز دو روز نيست. صحبت يه عمر زندگيه. اگر دلت هنوز پيش رها ست، با کپي برابر اصلش ازدواج نکن.

برادرش را نگاه کرد و سرش را تکان داد.

_باشه درباره اش فکر ميکنم.

سياوش که تا آن لحظه ساکت بود گفت :

_مي خواي يه مدتي رو نامزد باشين؟ هم اخلاقتون دست هم مياد. هم مي توني جنس حست به رضا رو تشخيص بدي.

شاهين حرفي نزد. ولي به نظر ميرسيد که چندان مخالف نباشد.

قرار بر اين شد که به محض برگشتن آنها به تهران، خانواده کبيري به خواستگاري بروند و چند ماهي را نامزد باشند.

بر خلاف تمام خواهر هاي بزرگتر که در زمان خواستگاري خواهر کوچکترشان، سعي ميکنند که او را در لحظه لحظه اش همراهي کنند، سودي هيچ کاري براي پرستو نکرد. از همان اول مخالفتش را اعلام کرد، که با به تو ربطي نداردي که رها به او گفت ديگر ساکت شد. ولي همراهي و نشاط و شادماني هم نشان نداد.

آي سودا و مرضيه به زور پرستو را به خريد بردند و وادارش کردند تا يک لباس شيک بخرد. بعد هم او را به آرايشگاه بردند و يک آرايش ملايم کردند و به خانه برگرداند.

رضا با محبت به او که خيلي بانمک و ملوس شده بود نگاه کرد. ولي اين رها بود که با تعجب نگاهش کرد و بعد به سرعت سرش را پايين انداخت. تا به حال پرستو را به اين زيبايي و ملاحت نديده بود.

آقاي کبيري مدام از پرستو تعريف ميکرد و باعث ميشد که سودي با اخم پشت چشم نازک کند.

شاهين شرايط را گفت و اعلام کرد که حتما بايد چند ماهي را نامزد بمانند. رضا همه شرايط را قبول کرد و فقط قبل از آن خواست که چند لحظه ايي را با پرستو تنها صحبت کند.

پرستو رضا را به حياط برد و در گلخانه که گرم بود نشستند.

نگاهش کرد. کلافه بود. مثل کسي بود که نمي داند چطور بايد موضوعي که مي خواهد بگويد را ، مطرح کند.

روبه روي پرستو نشست و نفس عميقي کشيد وگفت :

_اگر بعد از حرفام حتي يک درصد هم دلت راضي نيست بگو. من همين حالا ميرم بيرون همه چيز رو بهشون ميگم. ولي اگر راضي هستي بايد پاي همه چيز وايستي. خوب، بد، سختي، خلاصه همه چيز. دوست ندارم فردا پس فردا سرکوفتم بزني. چون دارم صاف و پوست کنده همه چيزو بهت ميگم.

پرستو با تعجب نگاهش کرد و با خنده گفت :

_داري منو مي ترسوني.

رضا هم لبخند زد و دست پرستو را گرفت و گفت :

_ترسوندن تو کار نيست. فقط نمي خوام بعدا بگي چيزي رو نمي دونستي.

پرستو سرش را تکان داد

_بگو ميشنوم

رضا نفس عميقي کشيد.

_يادته گفتم که هيجانات زيادي تو زندگيم داشتم که بعضي هاشون به نفعم نبوده ؟

_آره!

_تو دانشگاه به طور حرفه ايي شروع به ورزش راگبي کردم. تو آمريکا اين ورزش خيلي خواهان داره، يه جورايي مثل ورزش مليشون ميمونه، مثل کشتي ما. ورزش خيلي خشنيه ديدي که ؟

پرستو سرش را تکان داد. ولي هر لحظه تعجبش بيشتر مي شد. خواستگاري کردن و جواب او چه ربطي به ورزش کردن رضا داشته است؟

_تو يکي از اين بازي ها يه ضربه به ....

حرفش را قطع کرد و به پرستو نگاه کرد که گيج و منگ نگاهش ميکرد. خنده اش گرفت. تراژدي زندگيش که باعث شده بود توانايي جنسي اش را از دست بدهد، حالا برايش خنده دار مي آمد. حالا که مجبور بود به همسر آينده اش توضيح بدهد که چه مشکل حادي دارد و تحت درمان است. آن هم به دختر صفر کيلو متري مثل پرستو!

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

به هر جان کندن که بود بالاخره حقيقت را به او گفت. پرستو چند دقيقه با حيرت به رضا نگاه کرد و هيچ حرفي نزد. بعد سرش را پايين انداخت. اصلا نمي دانست که چه بايد بگوييد. به طور کامل متوجه نشده بودکه مشکل رضا دقيقا چيست. ميدانست اين چيزي نيست که بتواند از کس ديگري درباره اش کسب اطلاعات کند. پس تصميم گرفت خجالت را کنار بگذارد و از خود رضا به طور دقيقتري توضيح بخواهد

با خجالت و لکنت زبان گفت :

_من ....من ..دقيق متوجه نشدم .. ميشه ؟

رضا حرفش را قطع کرد و گفت :

_ضربه اونقدر شديد بود که باعث شد من توانايي جنسيم رو از دست بدم. حالا هم تحت درمانم. دکتر اميد داده ولي گفته زمان ميبره. اگر با من ازدواج کني ما نمي تونيم که ...

اين بار پرستو حرفش را قطع کرد. متوجه شده بود.

_خوب چرا من رو انتخاب کردي؟

رضا نگاهش کرد و گفت :

_نمي دونم اول که ازت خوشم اومد. بعد هم به نظرم کسي اومدي که ميتونه منو درک کنه و کمي مدارا کنه.

نفس عميقي کشيد و گفت :

_اولش گفتم، حالا هم ميگم. اگر ميبيني که دلت راضي نيست. همين حالا ميريم بيرون من همه چيز رو بهشون ميگم.

به پرستو نگاه کرد و پرستو سرش را تکان داد

_ميشه فکر کنم؟

_آره حتما!

از گلخانه بيرون آمدند و به سالن برگشتند. رضا اعلام کرد که پرستو زمان گرفته تا کمي فکرهايش را بکند. همه تعجب کردند. براي اينکه فکر ميکردند، پرستو فکر هايش را کرده است و اين در حقيقت بله برون است.

رها کلافه و عصبي ايستاده بود و پرستو جلوي پايش زانو زده بود و پايين شلوارش را اندازه ميزد.

پيراهن مردانه مشکي به تن داشت که دکمه هايش را باز گذاشته بود. و يک دستش را هم به کمر شلوار قلاب کرده بود، تا از پايش نيفتد

_قدش خوبه؟ ببين؟

رها چرخيد و در آينه خودش را نگاه کرد و سرش را تکان داد.

_ آره خوبه. فقط يه فکري به حال اين کمرش کن. داره از پام مي افته!

پرستو بلند شد و ايستاد. و در حاليکه کمي به روي شکم رها خم شده بود، سعي کرد تا با سوزن چند کوک بزند تا ثابت شود.

در باز شد و سودي وارد شد با اخم به پرستو نگاه کرد و گفت :

_اين کارشما تمام نشد؟ من نخوام تو به بهانه ي لباس به شوهرم بجسبي کيو بايد ببينم؟

رها اخم هايش را در هم برد و گفت :

_تو دوباره شروع کردي سودي؟

پرستو اما ديگر طاقت نياورد. کمرش را صاف کرد و بدون هيچ حرفي به طرف ميز رها رفت و شروع به جمع کردن وسايلش کرد.

رها که متوجه شد پرستو مي خواهد برود به طرفش رفت و بازويش را گرفت :

_ کجا مي خواي بري پپر؟

قبل از اينکه پرستو حرفي بزند سودي با لحن تندي گفت :

_تو به من قول دادي که ديگه پپر صداش نکني!

پرستو شوک زده به سودي نگاه کرد. حالا دليل اينکه ديگر رها پپر صدايش نمي کرد را فهميده بود.

سرش را با تاسف تکان داد و بازويش را از دست رها بيرون کشيد و گفت:

_من ديگه نمي تونم کار کنم. بقيش با خودت.

رها دوباره بازويش را گرفت ولي پرستو اين بار دستش را محکم تر بيرون کشيد و با ناراحتي گفت :

_خواهش ميکنم ديگه به من دست نزن.

رها چندثانيه نگاهش کرد و گفت :

_دست و پاي منو تو پوست گردو نذار پرستو. لازمت دارم به خدا!

اما پرستو که ديگر نمي توانست اين وضع را تحمل کند سرش را به نشانه نفي تکان داد. اين دومين بار بود که سودي با اين وضع با او برخورد ميکرد. براي گرفتن اندازه ها و گاهي پرو لباس، لازم بود که پرستو به رها که خودش يکي از مدل هاي جشنواره مد فجر بود نزديک شود. و ديگر طاقت نداشت که هر دفعه سودي با اين لحن با او صحبت کند.

وسايلش را جمع کرد و در کوله اش ريخت.

رها عصبي پيراهنش را در آورد و روي ميز کوبيد و آن چنان با خشم به سودي نگاه کرد که سودي ناخوداگاه کمي غلاف کرد و عقب نشست.

پرستو در حاليکه به طرف در ميرفت گفت :

_ آي سودا رو ميفرستم کمکت

ميدانست که تمام مشکل سودي با اوست و اگر آي سودا به کمک رها برود مشکلي نخواهد داشت. به اين نتيجه رسيده بود که جشنواره مد ارزش تحمل کردن سودي را ندارد.

جلوي در آسانسور پارکينگ به فريد اماني برخورد که مي خواست سوار آسانسور شود.

_سلام و عليک!سرکار خانم فتوحي

_سلام. حال شما؟

فريد نگاهش کرد و سرش را تکان داد و گفت :

_من خوبم. شما چطوري؟ درگير جشنواره اي آره؟

_نه اتفاقا کار ندارم

فريد ابروانش را با تعجب بالا بردو گفت:

_قبلا که خواهر زن رها نبودي پيشنهاد کار منو قبول نکردي. حالا که ديگه خواهر زنشي ديگه جاي خود داره

پرستو چند لحظه نگاهش کرد و ناگهان فکري به ذهنش خطور کرد.

_اگر هنوز روي پيشنهادتون هستين من حرفي ندارم. واستون کار ميکنم. ولي فقط مردونه!

فريد آن چنان با تعجب پرستو را نگاه کرد که پرستو سعي کرد تا خنده اش را فرو بخورد!

_مي خواي واسه من کار کني؟

مثل اينکه باورش نشده بود.

پرستو سرش راتکان داد و فريد با خنده گفت :

_خيلي عالييه. اتفاقا براي جشنواره تو قسمت آقايون هم هستم. خيلي خيلي هم کمبود نيرو دارم. مخصوصا تو همين قسمت مردونه

پرستو نگاهي به ساعتش کرد و گفت :

_از کي ميتونم کارمو شروع کنم؟

فريد که باورش نميشد ابروانش را بالا داد و گفت :

_اگر بخواي از همين حالا

مکثي کرد و گفت :

_ماشين داري؟

پرستو سرش را تکان داد و فريد کارتي از جيبش در آورد و به طرف پرستو گرفت و گفت :

_اين آدرس. شما برو تا من هم يه کاري با اين جناب کبيري داشتم انجام بدم بيام.

پرستو کارت را گرفت و به طرف ماشينش رفت

_پرستو ؟

چرخيد و نگاهش کرد

_مي تونم پرستو صدات کنم؟

سرش را تکان داد و فريد با خنده گفت :

_فقط يه چيزي، من ابروم رو تيغ نمي زنم!!

پرستو چند لحظه با تعجب نگاهش کرد و بعد يادش آمد که منظور فريد شوي شمال شان است که پرستو رها را وادار کرد که ابرويش را تيغ بزند.

ياد شمال موجي از احساسات ممنوع را به قلب و مغزش سرازير کرد. چقدر به نظرش آن زمان دور ميامد. احساس ميکرد که سالها از آن ابراز محبت هاي رها ميگذرد. رهايي که اين قدر از او دور نبود و اين طور زندگيش را نابود نکرده بود. رهاي مهربان که هوايش را داشت و پپر صدايش ميکرد.

با غصه سوار ماشين شد و به آدرس کارت رفت.

گوشي تلفن را دور از سرش نگه داشته بود تا صداي فريادهاي رها گوشش را اذيت نکند.

_آخه من به تو چي بگم؟ آخه بچگي تا چه حد پرستو؟ بلند شدي رفتي پيش اين مرتيکه که چي؟ مي خواستي منو کنف کني ؟ مي اومدي ميزدي تو گوشم بهتر از اين بود که اين مرتيکه بياد بگه، جناب کبيري انگار روابط با خواهر زنتون تيره و تار شده. پرستو خانم همين حالا تو پارکينگ قبول کردن که براي من کار کنن. همينو مي خواستي؟ آره؟

پرستو خسته و غمگين گفت :

_من فقط مي خوام کار کنم همين. کار به کار هيچ کسي هم ندارم. اين جرمه؟ گناهه ؟

ديگر توان نداشت. عصابش بيش از اندازه تحريک شده بود. درست مثل فنري که محکم فشرده شده است، عاقبت رها ميشود و با ضربه به جاي اولش بر ميگردد.

_نه خير جرم نيست. اين منم که مُردم بعد شما مجبوري بري واسه اين مرتيکه عوضي کار کني.

پرستو آهي کشيد و گفت :

_خدا سايه شما رو از سر سودابه کم نکنه.

مکثي کرد و يک نفس ديگر گرفت و گفت :

_رها خواهش ميکنم مراعات کن. اين طوري هم زندگي براي شما زهر ميشه، هم سودي داره عرصه رو به من تنگ ميکنه. به خدا منم طاقت ندارم. منم آدمم. ديگه نمي کشم.

جملات آخرش آن قدر با درد و نارحتي همراه بود که رها را خلع صلاح کرد.

بعد از سکوتي کش دار گفت :

_باشه. ولي اگر مشکلي واست پيش آورد به خودم بگو!

_مرسي!

تلفن را قطع کرد و به آشپز خانه رفت و از يخچال يک مسکن در آورد و خورد. سرش به شدت درد ميکرد. آن قدر زياد که فشار درد را در پشت پلک هايش هم احساس مي کرد.

با صداي زنگ در به هال رفت. نگاهي به ساعت کرد. هشت صبح بود. تعجب کرد.

آيفون را برداشت. رضا بود. تعجبش بيشتر شد. از روز بعد از خواستگاري ديگر از رضا خبري نبود. دعا کرد او هم نيامده باشد که حرف هاي رها را تکرار کند. در را زد.

_سلام

_سلام به روي ماهت!

سرخ شد و لبخند زد. رضا هم با محبت لبخندش را جواب داد.

_احوال خانم ؟

_مرسي. شما چه خبر ؟

رضا نگاهي به خانه کرد و گفت :

_تنهايي؟

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_آره! مامان که با دوستاش رفته کيش. سياوش سفر کاري رفته. شاهين هم با دوستاش رفتن شمال

رضا با تعجب بيشتري گفت :

_چند روزه تنهايي؟

_يه دو روزي ميشه. شما چه خبر؟ آقا جون چطورن ؟

_ما خوبيم. چرا نرفتي پيش سودي و رها؟ تنها که درست نيست.

پرستو سرش را تکان داد.

_تنها راحت ترم.

به آشپز خانه رفت و گفت :

_شما صبحانه خوردي؟

چرخيد تا جوابش را بگيرد که به رضا که درست پشت سرش ايستاده بود خورد. خجالت زده خودش را کمي جمع کرد. ولي رضا بدون اينکه فاصله بگيرد با لحن شوخ اما غمگيني گفت:

_نترس! من که از کار افتادم. کبريت بي خطرم!

پرستو سرخ تر شد و گفت :

_نه خواهش ميکنم اين چه حرفيه؟

رضا به کانتر تکيه داد و گفت :

_حالا اين کبريت بي خطر اومده که جواب بگيره. از شما که خبري نشد. خودم دست به کار شدم.

پرستو چند ثانيه حرف نزد. خيلي در اين باره فکر کرده بود.

اين از هر تصميمي که در زندگيش گرفته بود سخت تر بود. برايش مشکل رضا چندان مهم نبود. گاهي حتي فکر که ميکرد ميديد که چندان هم چيز بدي نيست. رضا تحت درمان بود و آنها مي توانستند وقتي که کاملا به هم شناخت پيدا کردند و علاقه ايي بينشان ايجاد شد رابطه زناشويي هم برقرار کنند. به نظرش خيلي خوب بود. اگر رضا يک مرد عادي بود او از همان ابتدا تحت فشار قرار ميگرفت و مي بايد با کسي که به او علاقه نداشت رابطه برقرار ميکرد. ولي حالا مي توانست سر فرصت و پيدا شدن يک علاقه و محبت به يک رابطه تن دهد.

چيزي که او را دو دل ميکرد مشکل رضا نبود. خود رضا بود. آن شباهت بي اندازه، آن علاقه ايي که احساس ميکرد با وجود سرکوب کردنش هنوز به رها دارد. اينها به نظرش درست نبود.

مي ترسيد که نتواند به رضا علاقه پيدا کند. مي ترسيد که با اين ازدواج دو سويه که او را بيش از پيش به رها نزديک ميکرد، علاقه اش به رها از بين نرود و نتواند او را فراموش کند.

آن زماني که رضا هنوز از او خواستگاري نکرده بود او تصميم داشت که بعد از عروسي رها از ايران برود. مي خواست از اين عشق فرار کند. ولي حالا با اين ازدواج به او نزديک تر ميشد.

به رضا که موشکافانه نگاهش ميکرد نگاه کرد و گفت :

_من ميترسم. يه کم تصميم گيري برام مشکله

رضا بي صدا خنديد و گفت :

_يعني اينقدر ترسناکم؟

_نه نه! من از زندگي مشترک ميترسم. از مسوليتش، از اين دو تا شدن. من هنوز علاقه ايي به شما ندارم.

رضا آهي کشيد و گفت :

_ميدونم. زندگي مشترک هميشه ترس داره. حتي اگر عاشق طرف مقابلت هم باشي. ولي من فکر ميکنم که مشکلات ما حل ميشه. به نظرم تو دختر مقاومي مياي. من تحت درمانم پرستو، فقط کسي رو مي خوام که بتونه يه کم منو تحمل کنه. مي توني؟

پرستو نگاهش کرد و با کم رويي گفت :

_چند وقته تحت درماني؟

_يه چند ماهي ميشه

_پس تازه اين اتفاق افتاده؟

رضا سرش را تکان داد

_آره .

پرستو با خجالت فراوان گفت :

_من اصلا با اون مشکل شما مشکلي ندارم.

خودش هم از حرفش خنده اش گرفت. رضا با خنده گفت :

_پس با کدوم مشکل من مشکل داري؟!

_يه کم از همين زندگي مشترک ميترسم. خوب وقتي آدم ازدواج ميکنه ديگه يکي نيست. دو نفره. بايد به هردو نفر فکر کنه و با دو نفر زندگي کنه. از همين ميترسم. از مسوليتش

رضا آهي کشيد و با محبت گفت :

_اون هم درست ميشه. با يه کم صبر، به هم علاقه هم پيدا ميکنيم.

سرش را تکان داد و رضا گفت :

_دوران نامزدي رو براي همين گذاشتن ديگه

فکر کرد که واقعا از زندگي مشترک ميترسيد، يا از اينکه رضا شبيه به رها است؟ احساس بدي داشت. احساس ميکرد که از همين حالا به رضا دروغ گفته است و به نظرش اين اصلا نشانه خوبي نبود. فکر ميکرد زماني خواهد رسيد که ديگر به رها فکر نکند؟ در حاليکه دايما جلوي چشمانش است. چه خودش و چه رضا که نسخه بدلش است .

خيلي سخت بود. ولي به نوعي دلش نمي آمد که دل رضا را هم بشکند. احساس ميکرد که هر دويشان مشکل دار هستند و يک انسان و نرمال براي زندگي نيستند. او دل شکسته بود و قلبش مثل يک ماشين خراب و از کار افتاده کارميکرد و رضا هم که يک مرد نرمال و سالم نبود و احتياج به کمک داشت. فکر ميکرد که آدم هاي مشکل دار، بهتر همديگر را درک ميکنند.

_باشه. يه مدت نامزد باشيم تا ببينيم که خدا چي مي خواد.

رضا لبخند زد و گفت :

_من مطمنم که همه چي درست ميشه.

پرستو سرش را تکان داد. فکر ميکرد که واقعا همه چيز درست خواهد شد ؟ با اين اوضاع به هم ريخته روحي و روانيش بعيد ميدانست. به رضا نگاه کرد.

_ايشالا ....

رضا با انگشت اشاره اش روي زخم گونه پرستو کشيد و دوباره داغ دلش راتازه کرد.

_اين جاي زخم مال چيه؟ بهت نمي خوره کوچيک بودي شيطون بوده باشي

پرستو آهي کشيد و گفت :

_نه مال بچگي هام نيست. جديده.

توضيح ديگري نداد. خودش هم خنده اش گرفت. چه ميتوانست بگويد؟ اينکه قرار بود برادرت ناکار شود، من زخمي شدم؟

رضا ابرويش را بالا برد و گفت :

_سياوش و شاهين کي ميان؟

چرخيد و از کابينت هاي بالا دو فنجان بيرون آورد و گفت :

_دو سه روز ديگه. چطور مگه ؟

رضا دستش را روي شانه اش گذاشت و گفت :

_چايي نمي خورم زحمت نکش. واسه خواستگاري ميگم.

پرستو فنجان چاي را با شيريني هاي مورد علاقه رها روي ميز گذاشت و خجولانه گفت :

_خبرتون ميکنم.

رضا پشت ميز نشست و در حاليکه يک شيريني در دهان مي گذاشت با خنده گفت :

_از اين شيريني ها نمي شه گذشت !!

****

نامزديشان خيلي سريع تر از آنچه فکرش را ميکرد اتفاق افتاد. مراسم آن چناني نگرفتند. يک جشن کوچک و خودماني. رضا با آن کت و شلوار و کراوات يک دست مشکي با پيراهن دودي مثل رها در آخرين شوي لباسش شده بود. عکسي که هنوز در کمد لباس هايش بود و دلش نيامده بود که آن را دور بياندازد.

رضا مصرانه ميخواست که عقد کنند و شاهين هم به هيچ وجه حاضر نبود که از موضع اش پايين بيايد. نامزدي و بس. شاهين نمي خواست تا زماني که پرستو از احساسش مطمن نشده است بهيچ وجه رابطه ايي بين آنها شکل بگيرد.

تجربه ايي که براي سودي داشت حسابي او را محتاط کرده بود.

فکر ميکرد که شانس آورده بودند و رها با دختر نبودن سودي کنار آمده بود. اگر اتفاق مشابه پيش ميامد و بعد کار پرستو و رضا هم به نتيجه نمي رسيد، شايد پرستو آن قدر شانس نداشت که کسي پيدا شود که همه جوره او را قبول داشته باشد.

با دخالت آقاي کبيري قرار بر اين شد که يک ماهي را نامزد باشند و بعد عقد کنند. شاهين هم ديگر نتوانست روي حرف آقاي کبيري حرفي بزند.

نامزديشان دوران کوتاهي بود و تا چشم بر هم گذاشتند يک ماه تمام شد و به محضر رفتند تا عقد کنند.

روز عقد کنان شاهين زماني که همه شان به غير از آقاي کبيري حضور داشتند موضوعي را مطرح کرد تا هم تلافي بلايي که سودي به سرشان آورد و آبرويشان را برده بود بکند و هم نشان دهد که اگر سودي آبرويشان را برد، پرستو هست که متين و خانوم است. به نوعي مي خواست با وجود پرستو روي کار هاي سودي و شهناز سر پوش بگذارد.

_رضا؟

رضا چرخيد و به شاهين نگاه کرد. کنار پرستو نشسته بود و آهسته در گوشش حرف ميزد.

_بله؟

شاهين کمي اين پا و آن پا کرد و گفت :

_ در مورد پرستو مي خواستم بگم اگر بخواي مي توني ببريش دکتر. ميدونم که خودت اگر اشکالي باشه متوجه ميشي ولي گفتم شايد مايل باشي يک دکتر زنان معاينه اش ......

رضا حرفش را قطع کرد و به پرستو نگاه کرد.

پرستو و سودي هر دو سرخ شدند. پرستو از خجالت و سودي از شدت عصبانيت!

رضا به سودي نگاه کرد. دستش را دور شانه پرستو حلقه کرد و با اطمينان گفت :

_احتياجي نيست من به پرستو اطمينان دارم. هر کسي از قيافه اش معلومه که چي کاره است!

سودي از جا پريد و در حاليکه از غضب بنفش شده بود به سمت رضا خيز برداشت و با جيغ گفت :

_خيلي پستي! بي شرف ...

اما حرفش با داد بلند رها نيمه کاره ماند.

_خفه شو! بگير بتمرگ سر جات سودي.

بازويش را گرفت و آن چنان او را کشيد که تلوتلو خورد و به سينه رها کوبيده شد.

پرستو تا به حال رها را آن طور عصباني نديده بود. صورتش سرخ شده بود و به نفس نفس افتاده بود.

به برادرش نگاه کرد. چيزي در نگاهش نبود. نه عصبانيت و نه سرزنش. مثل اينکه رضا حرف راست و درستي را زده است که رها اگر چه از آن ناراحت شده است، ولي حرفي هم ندارد که در جواب به او بدهد. يا به قولي حرف حق که جواب ندارد.

بازوي سودي را گرفت و گفت :

_راه بيافت بريم.

بعد رو به رضا کرد و گفت :

_مبارکت باشه داداش. خوش باشيد.

و به زور سودي را که ديگر صدايش در نمي آمد به طرف در خروجي راند.

به محضر رفتند ولي رها زنگ زد و عذر خواست و گفت که کاري پيش آمده که نمي تواند بيايد. ولي خوب همه ميدانستند که علت اصلي چيست.

در يک صبح اسفند ماه به عقد رضا در آمد و عصر همان روز يک دسته گل بزرگ با پيک در خانه تحويلش داده شد. دسته گلي که حاوي اين پيغام بود.

« سرکار خانوم پرستو فتوحي طرح شما در جشنواره مد فجر در قسمت آقايان مقام چهارم را آورد. به اميد موفقيت روز افزون شما، فريد اماني . »

چند ثانيه گيج و مات به کارت روي گل ها و خود دسته گل نگاه کرد. بعد به درون خانه دويد.

_سيا.... شاهين ... شهناز جون

بيچاره شاهين ليوان آب بدست از آشپز خانه بيرون دويد.

_چي شده؟

با هيجان بالا پريد و خودش را به بغل شاهين انداخت و گونه هايش را بوسيد.

_چهارم شدم. چهارم شدم.

شاهين گيج نگاهش کرد و شهناز که هنوز گوشي تلفن در دستش بود و قطعا تا قبل از آن با ملک جون حرف ميزده است گفت :

_چي رو چهارم شدي؟

آنقدر هيجان زده بود که نمي توانست حرف بزند.

نفس عميقي کشيد و با صداي لرزان گفت :

_ تو جشنواره مد فجر چهارم شدم.

صورتش قرمز شده بود و لپ هايش گل انداخته بود. سياوش زودتر از همه به خودش آمد و او را بغل کرد و بوسيد و تبريک گفت. خيلي عجيب بود. ولي شهناز از شدت خوشحالي به گريه افتاد! فين فين کنان بوسيدش و گفت که مثل احمق ها به گريه افتاده است.

شاهين سرش را بوسيد و گفت که يک کادو عالي پيش او دارد !

با فريد تماس گرفت تا هم به خاطر گلها تشکر کند و هم تمام ماجرا را از او بپرسد. فريد گفت که چرا نرفته است ؟ درست بود که جايزه اي به او تعلق نگرفته بود، چون جايزه فقط تا مقام سوم داده ميشد ولي گفت که اسم او هم خوانده شده است. پرستو گفت که اصلا فکرش را هم نمي کرد که چهارم شود که بخواهد به اختتاميه بيايد.

بعد از آنکه قطع کرد به رضا تماس گرفت و خبر را به او هم داد. رضا هم تبريک گفت و خوشحالي کرد.

تا آخر شب منتظر تماسي از جانب رها بود. مگر امکان داشت که رها از موضوع خبر دار نشده باشد؟ ولي رها تماس نگرفت. نه آن شب و نه هيچ وقت ديگر.

رابطه اش با رضا خوب بود. چيز خاصي در بين نبود. نه هيچ شوري و نه هيجاني. ولي بي احترامي و ناراحتي هم در بين نبود. گاهي فکر ميکرد که اين آرامش و حالت خنثي که بين او و رضا بود چيز طبيعيي نبود. آنها هرگز حتي بحث هم نمي کردند. حرف هايشان چيزي در حد حرف هاي دو دوست ساده بود. بحثي درباره زندگي آينده شان نمي کردند که بخواهد به يک ناراحتي و دلگيري منجر شود. چيزي حتي ساده تر و بي آلايش تر از يک دوستي ساده.

با هم بيرون ميرفتند و ساعت ها قدم ميزدند. حرف ميزدند، ولي آن صميميت که بايد بينشان ايجاد نميشد. پرستو با تمام وجود تلاش ميکرد تا به رضا نزديک شود. ولي به نظر ميرسيد که علاوه بر مشکل رضا چيزهاي ديگري هم در بين بود که مانع نزديکي آنها بود. رضا محبتي در حد محبت يک برادر به خواهرش را به او ابراز ميکرد. و زماني که پرستو مي خواست تا حدي خودش را نزديک کند او عقب نشيني ميکرد و به لاک دفاعي خودش فرو ميرفت. هرگز حتي نشد که دست همديگر را بگيرند و گاهي پرستو فکر ميکرد که رضا واقعا تحت درمان است؟ او که حتي از گرفتن دست پرستو هم ميترسيد.

رها رابطه اش را با برادرش حفظ کرده بود. هيچ چيز نمي توانست مانع علاقه رها به رضا شود. حتي کارشکني هاي سودي و متلک هاي رضا به سودي. ولي کسي که رها کاملا او را ناديده ميگرفت پرستو بود. ديگر حتي موقع سلام و احوال پرسي هم با پرستو سرسنگين بود و حتي از شيريني هاي مورد علاقه اش هم نمي خورد.

پرستو ميدانست که اين کارهاي رها از کجا آب ميخورد. نگاه هاي سودي را ميديد ، زماني که رها و پرستو به هم ميرسيدند رها را آشکارا زير نظر ميگرفت.

پرستو با اينکه رفتار رها دلش را به آتش ميکشيد ولي حرفي نمي زد. نمي خواست که زندگي رها به ناراحتي و مشکل کشيده شود.

ولي فکر ميکرد که سزاوار اين نيست که رها با او مثل يک جذامي رفتار کند.

شب چهار شنبه سوري بود. همه در باغ يکي از دوستان مشترک رضا و رها جمع شده بودند. پرستو خودش رفته بود و قرار بود رضا از سرکار به آنجا بيايد. سلام و احوال پرسي با صاحب خانه که هم او و هم خانومش پزشک بودند کرد و گوشه اي نشست. جمعيت زيادي آمده بودند و کسي کاري به کار او نداشت.

شنلش را به دور خودش پيچيد و به باغ رفت. چند آتش کنار هم روشن کرده بودند. عده اي از روي آن مي پريدند و عده اي هم کنار آتش ايستاده بودند و خودشان را گرم ميکردند.

روي سکوي کنار باغچه نشست. سودي و رها کمي آن طرف تر روي صندلي هاي تاشو نشسته بودند و سرشان را به هم نزديک کرده بودند و عاشقانه حرف ميزدند.

آهي کشيد و نگاهش را از آنها برگرفت. به غير از سلام و احوال پرسي اولش ، ديگر حرفي بين آنها و پرستو ردو بدل نشده بود.

بي اختيار نگاهش دوباره به سمت آنها کشيده شد. رها دستش را دور کمر سودي حلقه کرده بود و در گوش سودي چيزي ميگفت که سودي با ناز جوابش را ميداد. فکر ميکرد روزي خواهد رسيد که او رضا هم عاشقانه داشته باشند؟ دلش مي خواست که دل رضا هم براي او بتپد. دلش مي خواست که او هم رضا را بي تاب کند. دلش مي خواست رها ببيند که اگر او را پس زد کسي هست که بي تاب و بي قرارش است.

رها سرش را بلند کرد و نگاهش با نگاه پر از غصه ي پرستو گره خورد. آنقدر نگاهش پر از حسرت و غم بود که نا خود اگاه پشت رها را لرزاند. فکر ميکرد که خودش پرستو را ترغيب کرد تا اين تنهايي و غم نگاهش را از بين ببرد. ولي حالا ميديد که هر دفعه او و سودي با نزديکي و محبت کنار هم بودند نگاه پرستو پر از حسرت ميشد.

خيلي به رفتارهاي رضا و پرستو دقيق شده بود. حس ميکرد که يک جاي کار مشکل دارد. ميدانست که اين مشکل قطعا از جانب پرستو است، چون رضا خيلي به اين وصلت راضي بود و اين پرستو بود که با هزار بيچارگي راضي شده بود. بايد در زماني مناسب که سودي نبود با پرستو صحبت ميکرد. قبل از آنکه پرستو بچگي کند و زندگيش را به هم بريزد. حالا ديگر فقط صحبت پرستو نبود. زندگي برادرش بود که با بچگي پرستو به هم مي خورد. آنچنان اخم کرد که پرستو جا خورد و با خجالت سرش را پايين انداخت. بايد با زور و تهديد ، هر طور که شده بود فکرش را از سر پرستو بيرون مي انداخت. کاملا از رفتارهاي سرد پرستو به برادرش ميخواند که دل پرستو هنوز هم پيش خودش است.

تا آمدن رضا ديگر به رها و سودي نگاه نکرد. اخم رها تنها يک پيغام برايش داشت، نفرت!

يک گوشه نشست. خيلي سختش بود و خجالت ميکشيد. حس بدي بود. تنها آشنايانش از هر غريبه ايي غريبه تر بودند.

با آمدن رضا جان گرفت. به طرفش رفت و براي اولين بار بازويش را گرفت. رضا که جا خورده بود با تعجب نگاهش کرد. سرش را خم کرد و گفت :

_ چي شده ؟

پرستو سرش را تکان داد. نميتوانست بگويد که برادرت و خواهرم من که در اين جمع هيچ کس را نمي شناختم تنها گذاشتند. دوست نداشت مثل يک بچه نق نق کن هميشه به رضا آويزان باشد. ولي دست خودش نبود در جمعي که کسي را نمي شناخت خيلي احساس بدي داشت. از آن دسته دختر ها نبود که خيلي راحت با هر محيطي خودشان را هم رنگ ميکنند و حتي در يک جمع غريبه خيلي سريع دوست پيدا ميکنند.

_چيزي نيست. يه کم حوصله ام سر رفته بود.

رضا لبخند زد و بازويش را از دست پرستو بيرون کشيد و به جايش دست پرستو را گرفت و گفت :

_بيا بريم من با رها سلام و احوال پرس کنم

گاهي حسرت صميميت دو برادر را مي خورد. صميمت و علاقه اي که هيچ چيز نمي توانست آن را از بين ببرد.

شب خسته کننده ايي بود. به نظرش ميرسيد که همه شاد هستند بجز او. ميديد که زوج ها با چه شيطنتي از روي آتش مي پريدند و شادي ميکردند. رها سودي را روي پشتش سوار ميکرد و دو ترکه از روي آتش مي پريدند. تمام مدت دست در کمر و سر در گوش هم زمزمه ميکردند. نگاهي به رضا کرد با يکي از دوستانش در مورد يک کيس پزشکي صحبت ميکردند. ولي به نظر ميرسيد که پنجاه درصد حواس رضا به حرف دوستش بود. پنجاه درصد ديگر پيش سودي و رها بود.

گاهي اوقات فکر هايي پيش خودش ميکرد و بعد به همان سرعت که فکر به سرش افتاده بود از سرش بيرون مي رفت. درست نمي دانست ولي مثل يک جور چين ناقص بود. تکه هايي کوچک و مبهم، که دور از هم بودند و فقط يک سري چيزها را به او الهام ميکردند. فکرهايي که گاهي به نظرش درست و منطقي مي آمد و گاهي واهي و پوچ.

****

از اول صبح دل شوره دست از سرش برنداشته بود. احساس تهوع ميکرد. از پشت پنجره به بيرون نگاه کرد.

_عروس خانوم، بيا نوبت شماست

آن چنان با ترس و دلهره به طرف صندلي آرايشگاه رفت که آرايشگر خنده اش گرفت و سعي کرد با حرف زدن فکر و ذهنش را کمي آرام کند.

به غير از او سه عروس ديگر هم بودند که هر سه نفر آنها مثل اينکه واقعا عروسي شان بود!!!

مي گفتند و مي خنديدند و سعي ميکردند او را هم با خودشان همراه کنند. فکر ميکرد که چرا اين طور است؟ اين همه استرس براي چه بود؟ او که حتي قرار نبود آن شب رابطه ايي هم داشته باشد پس اين ترس و دلهره از کجا سرچشمه مي گرفت؟

صداي زنگ آرايشگاه آمد و همه عروسها کنار پنجره رفتند تا ببينند که شوهر کدامشان آمده است با خنده ميگفتند که اين داماد جيگر شوهر کدومتونه ؟ همه به هم نگاه کردند و بعد به پرستو که هنوز زير دست آرايشگر بود. يکي از دختر ها با تعجب گفت :

_عزيزم فکر کنم شوهر شماست، لباس آورده

پرستو از سر جايش بلند شد و به کنار پنجره رفت.

سرش پايين بود. ولي از همان فاصله و با سر پايين هم او ميدانست که رضا نيست. رها است.

گاهي بعضي چيزها احتياجي به ديدن و ديده شدن نداردند. از ضربان قلب و حسي که به تمام وجود آدم القا ميشود اين ناديده ها ديده ميشوند. با چشم جان. اين چشم هرگز دروغ نمي گويد و گمراه نمي کند.

مانتو اش را برداشت و شالي روي سر انداخت و به پايين رفت.

_سلام

رها چرخيد و نگاهش کرد. براي لحظه ايي آن قدر تعجب کرده بود که چشمانش گرد شده بود. هرگز پرستو را آن قدر زيبا نديده بود. با آن آرايش مليح و موهايي که هنوز فرفري بود و از زير شال به طرز با مزه ايي بيرون زده بود و حالتي کودکانه به او داده بود. به ياد حرفي که هميشه پدرش ميزد افتاد. وقتي که جلوي در آرايشگاه زنونه ايي به کسي متلک نگو، چون ممکنه مادر بزرگ خودت باشه !!

ولي خوب به نظرش کمي بي انصافي آمد که بخواهد اين را بگويد. آرايش پرستو آنچنان زياد و غليظ نبود. اين را ديگر هر کسي مي توانست تشخيص دهد. ولي نمي دانست که چرا اينقدر عروس و ملوس شده است؟

_سلام

خم شد و از داخل ماشين لباس پرستو را بيرون آورد و به دستش داد.

_مرسي

فقط سرش را تکان داد. پرستو نگاهي به ساعتش کرد و گفت :

_به رضا بگو ساعت سه اين جا باشه

دوباره سرش را تکان داد. پرستو آهي کشيد و جعبه لباس را در دستش جابه جا کرد. ديگر ماه ها بود که اين رفتارهاي رها برايش عادي شده بود. درست بود که هنوز هم نيش ميزد و از درون او را مي سوزاند. ولي کمي کمتر از قبل شده بود.

مي خواست به داخل آرايشگاه برگردد که رها بازويش را گرفت و صدايش کرد.

_پرستو؟

از لحن و تن صداي رها فهميد که مکالمه آرام و خوبي نخواهند داشت.

_بله؟

رها به سمتش خم شد و در حاليکه کاملا اخم کرده بود با حالتي تهديد کننده گفت :

_خيلي وقته که مي خواستم باهات حرف بزنم ولي خوب فرصت پيش نمي آمد. حالا اين حرف ها رو اين جا ميگم که خوب يادت بمونه و تو گوشت فرو بره. اگر با برادرم بد تا کني من ميدونم و تو . هر چي بوده و هر چي الان تو ذهنته ميريزي بيرون. تمام فکر و ذکرت ميشه شوهرت. فکر نکن که من نمي فهمم باهاش سرد رفتار ميکني. ولي ديگه تمومه. تو ديگه زن شوهر داري، تموم فکرت بايد شوهرت باشه. بفهم پرستو، زندگي خودت و داداشم رو خراب نکن که او روي سگ من بالا بياد حالا حالاها درست بشو نيست شير فهم ؟

فقط توانست که سرش را تکان بدهد. هميشه از محمد ميشنيد که رها عصباني که ميشود پاچه ميگيرد ولي هرگز عصبانيت واقعي او را نديده بود به جز آن شب که سر سودي داد کشيد.

ولي حالا علاوه بر عصبانيت يک حالت تهديد کننده در صورتش بود که او را ترسناک تر از هر زماني کرده بود.

دلش به حال خودش سوخت. چه مي توانست در جواب توهين هاي رها بگويد؟ وقتي که رضا او را قسم داده بود که به کسي حرفي از مشکلش نزدند. دلش نمي آمد که آبرويش را ببرد. وحالا خودش در مظن بدترين تهمت ها از جانب رها بود.

درست بود که گاهي به رها فکر ميکرد ولي سعيش را ميکرد که به افکارش دهنه بزند. حتي فکر خيانت را هم نمي کرد. حالا رها متر نکرده بريده و دوخته و به تنش کرده بود.

با صدايي که ميلرزيد گفت :

_من رضا رو دوست دارم. با من مثل زنهايي هر جايي حرف نزن!

رها براي لحظه اي دلش سوخت. ولي خط قرمز او رضا بود. پرستو و ناراحتيش برايش در درجه دوم اهميت قرار داشت.

_من نمي خواستم توهين کنم. فقط ميخواستم که زندگيتون به هم نخوره. نمي خوام.....

اما پرستو پر از بغض و ناراحتي به بقيه حرفش گوش نداد و بدون خداحافظي به داخل برگشت. پشت در ايستاد و چند نفس عميق کشيد تا بلکه آرام شود. احساس ميکرد اشک به پشت پلک هايش رسيده است. چند بار پشت سر هم پلک زد تا اشک را به عقب براند. هيچ وقت فکرش را هم نکرده بود که در روز عروسيش چنين پذيرايي گرمي از طرف خانواده شوهرش از او شود!

هميشه در روياهايش روز عروسيش را جور ديگري تصور کرده بود. روزي پر از دلهره هاي دخترانه. پر از نور و شادي. پر از ناز کردن و نياز ديدن از جانب داماد.

آهي کشيد و به بالا برگشت.

رضا سر ساعت سه به سراغش آمد به آتليه رفتند و عکس گرفتند. بعد به باغ رفتند. به نظرش آن کارها و کلا تمام مراسم بي خود و متظاهرانه مي آمد. همان علاقه و نشاط اندک او هم با حرف هاي صبح رها از بين رفته بود و به جايش دلشکستگي و ناراحتي ايجاد شده بود.

تمام لبخند هايش دروغين و براي جلوگيري از هر حرف و حديثي بود.

نمي خواست شاهين و سياوش که به نظر ميرسيد تمام مدت نگاهشان روي او بود را نگران تر کند. حالا که بعد از يک ماه نامزدي و پنج ماه عقد بالاخره با اصرار هاي رضا به عروسي تن داده بود هنوز شاهين نگران انتخابش بود. يک ماه ديگر به آمريکا ميرفت و پرستو نمي خواست که تمام فکر و خيال شاهين اين جا پيش او باشد.

خود شاهين دست به دستشان داد و با محبت او را بوسيد و سفارشش را به رضا کرد.

_مواظب پوسي کت من باش. پرستو ساکت و مظلومه. اگر از چيزي ناراحت هم بشه حرفي نميزنه. اذييتش نکن.

رضا سرش را تکان داد و به شاهين اطمينان داد که جاي پرستو به روي چشمانش است.

روي مبل نشست و کفش هايش را از پا در آورد. براي آنکه تفاوت قديش با رضا کم شود مجبور شده بود که کفش پاشنه بلند به پا کند.

رضا کنارش نشست و با خستگي کراواتش را شل کرد.

_خسته نباشي عروس خانم!

_شما هم

دستش را گرفت و پشتش را نوازش کرد و با محبت گفت :

_پاشو پرستو جان. چشمات از خستگي شهلا شده ! يه دوش بگير بخواب

سرش را تکان داد و به اتاق خواب رفت. روي تخت پر بود از گل هاي پرپر شده زر قرمز و روي پاتختي ها و هر جاي مسطح ديگري شمع هاي عطري روشن بود. ميدانست که کار مرضيه و آي سودا است. پوزخند تلخي زد. چه شب زفافي بود.

دوش گرفت و وقتي که برگشت رضا هم دوش گرفته بود و خوابيده بود. چراغ را خاوموش کرد و طرف ديگر تخت خوابيد .

بعد از سه هفته که از ازدواجشان ميگذشت به نظر ميرسيد که همه چيز به روال عادي زندگي برگشته است. او کارش را ميکرد و از کارش خيلي هم راضي بود. فريد اماني اصلا آن شخصيت بدي که رها در ذهنش ايجاد کرده بود را نداشت. اوايل کمي نخ ميداد و بدش نمي آمد که شيطنتي هم بکند. ولي به مرور زمان و نامزد کردن و بعد هم عروسي کردن پرستو ديگر حتي يک نگاه چپ هم به او نمي کرد و با ادب و احترام برخورد مي کرد.

زندگي مشترکش با رضا در آرامش کامل بود. اوقات بدي را با هم تجربه نمي کردند. درست بود که آن شور و هيجان يک نو عروس و داماد را نداشتند ولي آرامشي که هر دو به دنبالش بودند را به دست آورده بودند. بهترين اوقاتشان از نظر پرستو شب ها بود. رضا علاقه داشت که موقع درست کردن شام کنار پرستو بايستد و حرف بزند و گاهي به غذا ناخونک بزند. بعد از شام ظرف ها را در ماشين ميگذاشتند و در آرامش کنار هم روي کوسن هاي بزرگ کف هال لم ميدادند و فيلم ميديدند و تنقلات ميخوردند. سليقه و علاقه مندي هاي تقريبا يکساني داشتند. گاهي با هم درباره فيلم و شخصيت هايش بحث ميکردند و گاهي نظراتشان يکي ميشد.

بعضي شب ها هم که فيلم مورد علاقه شان نبود تخته بازي ميکردند. رضا يک نرد باز حرفه ايي بود و به پرستو هم ياد داده بود. شرط بندي هم ميکردند. سر چيزهاي خنده دار، مثل درست کردن شام شب بعد، يا خريدن يک جفت جوراب.

زندگي آرامي بود و همين آرامش باعث شده بود که فکر پرستو از رها منحرف شود و هر چه بيشتر به سمت رضا کشيده شود. از خيلي خصوصيات اخلاقي رضا خوشش مي آمد. همين آرامشي که داشت برايش بزرگ ترين موهبت بود. آن هم بعد از همه ي ناراحتي هايي که به خاطر رها متحمل شده بود.

سيني چاي را برداشت و از آشپز خانه بيرون رفت. شاهين چند روز ديگر ميرفت و او يک دور همي کوچک گرفته بود تا شاهين با خاطره خوب برود.

رها و شاهين کنار هم نشسته بودند و حرف ميزدند. سياوش و شهناز هم روي يک مبل دو نفره نشسته بودند و مثل يک مادر و پسر واقعي با هم جر و بحث ميکردند. گاهي فکر ميکرد که شهناز آن قدر که به سياوش علاقه دارد به شاهين ندارد.

آقاي کبيري روي مبل کنار پنجره نشسته بود و ديوان غزليات شمس پدر خدا بيامرز او را که عتيقه بود با احتياط ورق ميزد.

چشم چرخاند تا رضا را پيدا کند. کنار شومينه خاموش روي يک مبل تکي نشسته بود و به چيزي خيره شده بود. چاي را چرخاند و کنار شهناز و سياوش نشست. حالا متوجه شد که رضا به چه چيزي خيره شده بود. سودابه.

دقيقا روبه روي رضا نشسته بود و با ناز و ادا با يکي از دوستانش حرف ميزد. رضا آن چنان ميخش شده بود که به نظر ميرسيد اگر توپ هم کنار پايش در کنند متوجه نمي شود !

در نگاهش چيزي بود که نظيرش را فقط در نگاه يک مرد ديگر ديده بود. برادرش رها کبيري. زماني که به سودي نگاه ميکرد.

شيفتگي که در نگاهش بود تمام قطعات ناقص پازل ذهنش را کنار هم چسباند. حالا که آشفتگي هاي ذهنش کمتر شده بود و فکر و زندگيش آرامش بيشتري پيدا کرده بود، اين جور چين هم کامل شده بود. تکه تکه افکارش کنار هم قرار گرفتند.

حرف هاي سودي را در آن روزي که رضا به دنبالش آمده بود و سودي نمي دانست که او در خانه است را به خاطر آورد.

« مي خواستي چه کار کنم ؟ همه در مورد اون موضوع ميدونستن .....»

و جواب رضا که چيز ديگري را به يادش آورد.

« يکم مدارا ....»

و روزي که در گلخانه راجع به مشکلش به پرستو گفته بود.

« يکم مدارا کن »

ديگر نتوانست آن جا بشيند. بلند شد و به دستشويي رفت. در توالت فرنگي را بست و رويش نشست. سرش را در بين دستهايش گرفت. فکر ميکرد چرا زماني که فکر ميکند همه چيز سر جاي خودش است تازه ميفهمد که از همان ابتدا هم هيچ چيز سر جاي خودش نبوده است.

نميدانست که چه بايد بکند. براي دو مرد مهم زندگيش شماره دو بود. عشقش و همسرش. و به نظر ميرسيد که هميشه اين سودي است که شماره يک مردان زندگي اوست. سودي که کابوس زندگي او شده بود.

با ضربه ايي که به در خورد به خودش آمد سرفه اي کرد و از جا بلند شد. چند ثانيه جلوي آيينه ايستاد تا حالش کمي روبه راه شود.

رضا پشت در بود و موشکافانه نگاهش ميکرد.

_حالت خوبه؟

سرش را تکان داد و خواست تا از کنار رضا رد شود که بازويش را گرفت.

_چي شده؟

سرش را بالا گرفت و به شوهر خوش قيافه اش نگاه کرد. ديگر نتوانست به فيلم بازي کردنش ادامه بدهد. احساس کرد که نياز دارد براي يک بار هم که شده حرفش را بزند بدون انکه ملاحضه اين را بکند که طرف مقابلش ناراحت خواهد شد يا نه؟

_تو باهاش بودي نه؟ تو اولي بودي آره؟

رضا گيج و مات نگاهش کرد .

_ با کي؟ اول چي؟

آهي کشيد. آنقدر شرم و حيا داشت که حتي به رضا هم خجالت ميکشيد رک و راست حرفش را بزند.

_تو با سودي بودي؟ تو دختريش رو از بين بردي. نه ؟

حالا اين بار نوبت رضا بود که خشکش بزند. دهانش باز مانده بود. فکر نمي کرد که پرستو تا اين حد دقيق باشد. هميشه فکر ميکرد کسي که اين موضوع را ميفهمد رها است، نه پرستو که هميشه سرش به کار خودش بود. ولي حالا ميديد که رها عاشق تر از اين حرف هاست. عشق آنچنان او را کور کرده بود که جلو تر از دماغش را نميديد.

دستي درون موهايش کشيد و سرش را تکان داد. تکذيب کردن هيچ کمکي نميکرد. فقط به شعور پرستو توهين مي شد.

_از کي؟

به ديوار راهرو تکيه داد و سرش را به بالا گرفت وبه سقف نگاه کرد.

_از اولين روزي که ديدمش عاشقش شدم. وقتي فهميدم که ايرانيه بيشتر بهش نزديک شدم و رابطه مون شکل گرفت. ولي اون اتفاق همه چيزو بهم ريخت. سودي ازم فاصله گرفت و دور شد. بعد هم که به ايران اومد و بقيه اش رو که خودت ميدوني

پرستو سرش را با تاسف براي خودش تکان داد.

_هنوز هم عاشقشي؟

رضا چند ثانيه سکوت کرد. سکوتي که گوياي همه چيز بود.

_نه. به نظرم ارزشش رو نداره. من حالا تو رو دارم.

نمي دانست که بايد حرف رضا را باور کند يا نه؟ آن هم با شيفتگي که هنوز در نگاهش نسبت به سودي بود. رضا دستش را دراز کرد و با ملايمت گونه پرستو را نوازش کرد. خم شد و براي اولين بار گرم و طولاني لبهايش را بوسيد.

با صداي سرفه يک نفر به خودشان آمدند. رها بود که با خنده نگاهشان ميکرد. پرستو در حاليکه رنگ به رنگ ميشد از آنها فاصله گرفت. در حاليکه هنوز از بوسه رضا گيج و منگ بود بي اراده به ياد بوسه رها افتاد. چشمانش را بست و سرش را محکم تکان داد تا افکار مزاحم از سرش بيرون برود . سعي کرد تا به چيز ديگري فکر کند. به اينکه اگر رها چند ثانيه زودتر رسيده بود و حرف هاي آنها را شنيده بود چه عکس العملي نشان ميداد؟

به سالن برگشت. فنجان هاي خالي را برداشت و به آشپز خانه برد. در فر را باز کرد و نگاهي به مرغ، که درون فويل آلومينومي پيچيده شده بود کرد.

_زندگي چطوره پرستو؟

چرخيد و به سودي که به کانتر تکيه داده بود نگاه کرد.

_خوبه. شما چه خبر؟

سرش را به کارش گرم کرد تا يک وقت به سرش نزند که با چنگک دو شاخه مخصوص مرغ به سر خواهرش بکوبد !

_شب عروسي چطور بود؟ مشکلي که نداشتي؟

مي خواست بگويد که يه کم زود نپرسيدي؟

_نه

سودي خنديد. نه يک خنده شيطنت آميز و يا زهر خندي مسخره کننده. خنده ايي شاد و مفرح. مثل اينکه موضوعي بود که او ميدانست و ميتوانست با آن کلي بخندد و تفريح کند .

_آره خوب. آدم با رضا که به مشکل بر نمي خوره !!

پرستو چرخيد و نگاهش کرد. سودي با خنده بينيش را چين انداخت و بوسه ايي براي خواهرش فرستاد و از در آشپز خانه بيرون رفت و پرستو را همان طور گيج و مات آنجا رها کرد.

پشت ميز نقشه کشي نشسته بود و روي طرحي که همان صبح پرينت گرفته بود کار ميکرد. مي خواست آن را روي تيشرت مردانه چاپ کند. ضربه ايي به در خورد و کسي به داخل آمد. اشکال اتاق کار جديدش اين بود که ميز کارش پشت به در بود و هر کاري که کرده بود نتوانسته بود که آن را جابه جا کند. فريد نبود. چون فريد هميشه با سرو صدا وارد ميشد. بوي ملايم صابون و افتر شيو در اتاق پيچيد. اين بو را در هر جايي ميتوانست تشخيص بدهد. بلند شد تا با رها سلام و احوال پرسي کند.

_سلام خوش اومدي. چه خبر؟

رها سرش را تکان داد و لبخند زد. به نظرش ميرسيد که رها بعد از ديدن بوسه او و رضا نسبت به او ملايمت بيشتري نشان ميدهد.

_سلام. سلامتي! تو چه خبر؟ رضا چطوره ؟

براي رها قهوه ريخت و با شيريني مقابلش گذاشت.

_اون هم خوبه

مي خواست بگويد که چه چيزي باعث شده است که تو افتخار ديدن ات را به من ارزاني کردي؟ آن هم بدون سگ سه سر نگهبان دوزخ ات !

رها به روي طرح خم شد و با دقت نگاه کرد و بعد با تعجب گفت :

چه گوارا؟

_بده؟

يک ابرويش را بالا برد و گفت :

_نه اتفاقا خيلي مبتکرانه است.

_مرسي

خم شد و از کشوي ميزش يک عکس ديگر از چه گوارا در آورد و به رهانشان داد وگفت :

_حالا اين به نظرت بهتره يا اون ؟

رها با انگشتش طرح روي ميز را نشان داد و گفت :

_مردم با اين يکي عکس آشنايي بيشتري دارن.

پرستو عکس را در کشو گذاشت و گفت :

_خوب چه خبر ؟ از اين ورا ؟

رها خنديد و گفت :

_راستش واست يه زحمت دارم .

پرستو آهي کشيد. نميدانست که چرا رها هر وقت با او کاري دارد مهربان ميشود.

_بله بفرماييد

_مي خوام واسه سودي تولد بگيرم. از اون تولد هاي سيکرت ! مي خوام خودش ندونه. مي خوام سورپرايزش کنم.

دو هفته قبل تولدش بود و به غير از سياوش کس ديگري به موقع زنگ نزد تا تبريک بگويد. رضا شب به خاطر آورد. آن هم زماني که کادوي سياوش را روي ميز ديد. خيلي عذر خواهي کرد و فرداي همان روز يک گردنبند سنگين و گران قيمت خريد. ولي پرستو ديگر هيچ رغبتي براي استفاده از کادوي او نشان نداد. گوشواره هاي کوچک سياوش را به گوشش کرد و کادوي رضا را در کمد گذاشت.

حالا رها مي خواست براي سودي تولد بگيرد. گاهي فکر ميکرد که شايد واقعا چيزي از سودي کم دارد؟ خودش هم ميدانست که آن چيز زيبايي است. وقتي که کنار خواهرش مي ايستاد ديده نمي شد. آن هم زماني که هر دو مرد زندگيش چشمشان به دنبال زيبايي بي حد و اندازه سودي بود.

با حرف رها به خودش آمد.

_مي توني کمکم کني؟ من که از کارهاي جشن و اين چيزا سر در نميارم. اگر کمک کني يه دنيا ممنون ميشم.

نگاهش کرد. گاهي دلش مي خواست که بپرسد « رها تو اصلا منو يک بار هم ديدي ؟ »

خودش هم ميدانست که جوابش چيست. رها اگر او را ديده بود که با يک چشم و ابروي سودي از راه به در نمي شد. دلش به رضا خوش بود که او هم اين طور از آب در آمد. هنوز چشمش به دنبال سودي بود. گاهي به نظر ميرسيد که از او متنفر است و گاهي آن چنان با شيفتگي نگاهش ميکرد که پرستو حسرت را در تمام سلول هاي بدنش حس ميکرد.

بعد از اعتراف رضا، به طلاق هم فکر کرده بود. نمي توانست مثل يک احمق بنشيند و شاهد نگاه هاي سرشار از علاقه شوهرش به خواهرش باشد. به نظرش اين روابط مفتضحانه و کثيف بود. خودش با اينکه به رها علاقه مند بود ولي تمام سعيش را ميکرد که درباره اش فکرنکند، تا عذاب خيانت اذييتش نکند. ولي حالا اين نگاه ها و اين شيفتگي که رضا هنوز به سودي داشت به نظرش چه از نظر شرعي و چه عرفي اصلا درست نبود.

گاهي فکر ميکرد که مشکل رضا باعث به وجودآمدن چه مشکلاتي که نشده بود. اگر رضا سالم بود سود ي با او مي ماند و رها هم شايد بالاخره او را ميديد. شايد هم نه. ولي حداقل او بين اين عشق هاي ممنوع گير نمي افتاد.

_باشه.

رها تشکر کرد و گفت :

_خوب تو چه خبر؟ زندگي چطوره؟

سرش را تکان تکان داد و بي حوصله گفت :

_خوبه مي گذره.

رها با حالتي مشکوکانه گفت :

_رضا چطوره؟ مشکلي که با هم ندارين؟

براي چند لحظه به چشمانش خيره شد و گفت :

_نه همه چي آرومه.

پوزخندي زد. يادش مي آمد که يک بار خود رها اين حرف را به او گفته بود.

رها يک ابرويش را بالا برد و گفت :

_اگر رضا اذييت ات ميکنه بگو. خودم گوشش رو ميپيچونم .

لبخند يک وري زد.

_نه. رضا خوبه

رها چند ثانيه نگاهش کرد و بعد گفت :

_دانشگاه چطوره؟

به نظر ميرسيد رها فهميد که يک جاي کار ايراد دارد ولي تصميم گرفت که زير پوستي آن را ناديده بگيرد و ديگر موضوع را کش ندهد.

کمي ديگر هم ماند و بعد خداحافظي کرد و رفت.

مهماني دقيقا همان چيزي شد که رها ميخواست. کاملا غافلگير کننده. سودي از شدت خوشحالي چيزي به انفجارش نمانده بود !

و پرستو خسته و بي حوصله گوشه اي از سالن روي مبل کنار رضا که او هم اخم هايش در هم بود و فقط خدا مي دانست که براي چه؟ نشسته بود. همه چيز عالي و به موقع و به اندازه بود. غذاها، تزيينات، موزيک، کيک و چيز ها ي ديگر ....

آي سودا که مدتي بود براي رها کار ميکرد و آن شب هم خود رها دعوتش کرده بود به کنارش آمد و گفت :

_پرستو؟

_جونم؟

سعي کرد تا لبخند بزند.

_خوبي؟

دست پرستو را گرفت و با رضا هم سلام و احول پرسي کرد.

_آره عزيزم. تو چطوري؟

آي سودا چند لحظه به عمق چشمانش نگاه کرد .

_پرستو خيلي خسته و بي حوصله ايي

آهي کشيد و دوباره يک لبخند اجباري ديگر.

_خوبم. يه کم خسته ام

دستش را گرفت و رو به رضا گفت :

_آقا رضا ميشه من يه دقيقه خانومت رو قرض بگيرم؟

رضا خنديد و گفت :

_زود برش ميگردوني

به حياط رفتند و روي تاب نشستند. فاکس که تحت هيچ شرايطي از کنار پرستو تکان نمي خورد مگر آنکه او را بسته باشند، آمد و کنار پاي پرستو روي زمين نشست و هوشيارانه اطراف را نگاه کرد.

_حالا بگو چي شده؟

پرستو اين بار واقعا خنده اش گرفت

_جنايي حرف ميزني آي سود ؟

اما آي سودا با اخم گفت :

_شايد نتونم برات کاري بکنم ولي حداقل سنگ صبور که ميتونم باشم.

چند دقيقه سکوت بينشان حاکم شد.

_ نمي تونم بهت بگم. چون راز من نيست.

آي سودا نگاهش کرد.

_درباره رها ست؟

سرش را به نشانه نفي تکان داد و گفت :

_نه.

_رابطه ات با رضا چطوره؟

دلش مي خواست که ميتوانست براي کسي درد و دل کند. دلش مي خواست که ميتوانست آن قدر حرف بزند تا خالي شود.

_خوبه!

آي سودا آهي کشيد. اطمينان داشت که مشکلي اين وسط است. مشکلي که باعث شده بود دوست ساکت و آرامش تبديل به مجسمه اي محزون و غمگين شود. مجسمه اي که به نظر ميرسيد به طور دايم وزن کم ميکند.

_پرستو هر مشکلي ارزش اين خود خوري رو نداره. تو داري خودت رو داغون ميکني. تو اين يه ماهه خودت رو وزن کردي؟

خنديد.

_بده؟ مانکن شدم.

آي سودا اخم هايش را در هم فرو برد.

_اصلا خوب نيست پرستو به خودت بيا. ول کن مشکلات رو

دوباره سکوت و اين بار پرستو سکوت را شکست.

_من اگه تو و مرضي رو نداشتم چي کار بايد ميکردم؟

خم شد و گونه آي سودا را بوسيد.

_ول کن باشه. مياي بريم ورزش ؟ واسه روحيه ات خوبه

_آره خوبه

با صداي رها حرف شان نيمه کاره ماند.

_پرستو؟ کيک رو مياري؟

از جايش بلند شد و آي سودا زير لب گفت :

_اين رها خيلي پروهه. تو هم که خداي عرضه!! خوب لال موني گرفتي بگي که به من چه؟

پرستو خنده اش را خورد و گفت که همين حالا مي آيد.

_نه خير بايد روت کار کنم که ديگه اينقدر مثل اين خل ها به اين قوم الظالمين سواري ندي!

*****

با پاييش روي زمين ضرب گرفته بود و سعي ميکرد تا با اين کار کمي از بار استرسش را کم کند.

نگاهي به ساعت مچي اش کرد و گوشيش را در آورد و با رضا تماس گرفت.

_جونم عزيزم؟

گاهي دلش مي خواست که به خاطر اين خونسردي رضا خفه اش کند.

_رضا من که علف زير پام سبز شد. کجايي ؟

رضا آهسته خنديد و گفت :

_سرتو يه کم بچرخوني منو مي بيني.

سرش را چرخاند و چشمانش را تا مي توانست گرد کرد و خنده رضا را بلند تر کرد.

_کجايي تو؟ مي ذاشتي فردا مي اومدي.

رضا دستش را زير بازويش حلقه کرد و آهسته کنار گوشش گفت :

_شرمنده پرستو جان يه کم طول کشيد.

با هم به داخل مطب رفتند و رضا به سمت ميز منشي رفت و خودش را معرفي کرد. اين دکتر جديد را يکي از همکارانش معرفي کرده بود. دکتر قبلي به نظر ميرسيد که هيچ کار مفيدي براي رضا نکرده است به غير از مقداري آرام بخشهاي ضعيف مثل کلر ديازپوکسايد و فلوکستين و کمي داروي هاي تقويت جنسي کار ديگري نکرده بود.

بعد از مريضي که بيرون آمد آنها به داخل رفتند. دکتر کمي از رضا بزرگتر بود و بسيار خنده رو و پر از انرژي مثبت بود. جوري که مريض احساس راحتي ميکرد و ميتوانست حرفش را بزند.

با رضا صحبت کرد و تمام سوابق و علت بيماريش را پرسيد و راهنمايي هاي بسيار خوبي کرد.

توضيح داد که بايد کم کم و آهسته جلو بروند. نبايد عجله داشته باشند و دلسرد شوند. نبايد انتظار داشته باشند که مثل زن و شوهر هاي سالم روابطي راحت و معمول داشت باشند. کمي زمان ميبرد و صبر و حوصله هردويشان را ميطلبد.

بعد از دکتر به خانه برگشتند. پرستو مشغول درست کردن شام شد و رضا کنارش ايستاد و خيار ها را براي سالاد پوست گرفت.

کنار پرستو رفت و هر دو دستش را دور کمر پرستو حلقه کرد و سرش را در ميان موهاي پرستو فرو برد.

قاشق از دست پرستو روي گاز افتاد. هرگز تا اين حد رضا به او نزديک نشده بود. خشکش زده بود. اصلا نمي دانست که چه عکس العملي بايد نشان بدهد. نفسش در نمي آمد. اصلا فکر نمي کرد که رضا به اين زودي به حرف ها و راهنمايي هاي دکتر گوش بدهد. او اصلا آمادگيش را نداشت!

چرخيد و با خجالت به رضا نگاه کرد. رضا خنده اش گرفت. به نظرش ميرسيد کسي که اول به راهنمايي و راه انداخته شدن احتياج دارد پرستو است!!

گونه اش را نوازش کرد و سعي کرد تا آرامش کند.

_چيزي نيست پوسي کت

گاهي که مثل شاهين او را پوسي کت صدا ميزد و دلش را براي شاهين که هزاران کيلو متر از او فاصله داشت تنگ تر ميکرد.

دوباره به رضا نگاه کرد. اين مدل موي جديد که کمي کوتاه تر از هميشه بود خيلي به او مي آمد و جذاب ترش کرده بود.

خم شد و لب هاي پرستو را بين لبهاييش گرفت.

احساس ميکرد که خون تمام بدنش به سمت صورتش هجوم آورده است. ضربان قلبش آنقدر تند شده بود که طپش آن را در گلويش احساس ميکرد.

با ملايمت موهاي فرفري پرستو را از روي صورتش کنار زد و از او فاصله گرفت. ديگر بيشتر از اين نمي توانست.

نگاهي به پرستو که خشکش زده بود کرد. آن قدر بامزه شده بود که دوباره خم شد و او را بوسيد.

با صداي زنگ در به خودشان آمدند. رضا زير لب فحشي داد و براي باز کردن در رفت.

پرستو به کانتر تکيه داد و سعي کرد تا به موج احساساتي که برايش ناشناخته بود فايق آيد. چند نفس عميق کشيد و کمي آب خورد. با صداي خنده ي پر از ناز و لوندي سودي به خودش آمد و از آشپز خانه بيرون رفت.

سودي شالش را باز کرده بود و با ناز و ادا دستش را زير موهاي صاف و لختش ميکشيد و براي رضا چشم و ابرو مي آمد. رضا هم محو جمال و زيباي او شده بود و مثل مترسک خشکش زده بود.

_سلام

سودي چرخيد و نگاهش کرد

_سلام. چطوري پرستو ؟

آب دهانش را به سختي فرو داد. به شوهرش نگاه کرد. مردي که تا همين چند لحظه قبل با اشتياق او را بوسيده بود و حالا مشتاقانه تر به خواهرش نگاه ميکرد.

گلويش گرفته بود و حس ميکرد که چيزي به خفه شدنش نمانده است.

به رضا نگاه کرد که حالا کلافه و عصبي آمد و کنار پرستو ايستاد و ديگر به فرکانس هايي که از جانب سودي مي آمد توجه نکرد.

_از اين ورا؟ داداشم کو؟

سودي با اخم ابرويش را بالا برد و گفت :

_واسه کاري رفت کيش. منم گفتم تنها نمونم بيام پيش شما ها

پرستو بغضش را فرو خورد و مودبانه گفت :

_خوش اومدي.

سودي مهمان بود و احترامش واجب بود. با اينکه اصلا دلش نمي خواست که آنجا باشد ولي نمي توانست بيرونش کند.

به آشپز خانه برگشت و در نهايت تعجب رضا هم به دنبالش آمد. نگاهش کرد. کلافه و به هم ريخته بود. مثل کسي که در چنان دو راهيي گير کرده است که نمي داند بايد چه کار کند و چه تصميمي بگيرد.

قهوه ريخت و به دست رضا داد. رضا نگاهش کرد و سرش را تکان داد.

_خودت ببر.

اما پرستو مصرانه سيني را به طرف رضا نگه داشت و گفت :

_ببر رضا جان من کار دارم.

مي خواست براي چند لحظه هم که شده تنها باشد. مي خواست تا دوباره رضا را محک بزند.

اما رضا خيلي خونسرد پشت ميز آشپز خانه نشست و يک پايش را روي آن يکي انداخت.

پرستو پوفي کرد و سيني قهوه را به پذيرايي برد.

چند ثانيه بعد رضا هم آمد و کنارش روي مبل نشست و دستش را دور شانه او حلقه کرد و کمي به خودش فشرد.

اما پرستو اين نزديکي را نمي خواست. دوست نداشت که وسيله ايي اورژانسي شود براي دفع سودي. براي اينکه شوهرش هنوز تکليفش با خودش مشخص نيست و نميداند که چکار بايد بکند.

با دلخوري کمي از رضا فاصله گرفت ولي رضا حلقه دستش را محکم تر کرد و با اخم نيم نگاهي به او کرد و سرش را کنار گوش او آورد و آهسته گفت :

_حالا نه پرستو. خواهش!

عجز و ناتواني که در چشمان رضا ديد باعث شد که تا کمي عقب نشيني کند. ذات مهربان و دلسوزش هميشه باعث درده سر برايش بود.

به رضا تکيه داد و به حرف هاي صد من يک غاز سودي گوش داد.

بالاي منبر رفته بود و خيال نداشت که حالا حالا ها پايين بيايد !

صحبت شان به بيمارستان کشيده شد و رضا هم ناخواسته وارد بحث شد و پرستو بار ديگر به ذکاوت و هوش خواهرش آفرين گفت. سودي با زرنگي خاصي رضا را به بحثي که مورد علاقه اش بود کشيد. بي آنکه زحمت خاصي بکشد دوباره در کانون توجه قرار گرفت.

آهي کشيد و از جا برخواست و به آشپز خانه برگشت، تا بقيه کارهاي شام را انجام دهد و به نظر ميرسيد که اين بار رضا ممانعتي نکرد.

بعد از شام ملحفه هاي تخت اتاق مهمان را عوض کرد و کمي هم آب خنک براي سودي گذاشت. مي دانست که عادت به خوردن آب در طول شب دارد.

به اتاق خودشان برگشت. رضا روي تخت نشسته بود و به گوشه اتاق زل زده بود.

دلش سوخت. کاملا مشخص بود که رضا در گرداب شک و ترديد دست و پا ميزند و به هر دست آويزي براي راحت شدنش چنگ ميزند تا شايد کمي آرام بگيرد.

کنارش نشست. رضا متوجه اش شد و نگاهش کرد. دست پرستو را گرفت و پشتش را بوسيد.

_ميدوني؟ گاهي آدم خودش هم ميمونه که با خودش چه کار کنه.

دراز کشيد و پرستو را بلند کرد و روي سينه اش خواباند. پرستو خجولانه خودش را جمع و جور کرد. ولي رضا حلقه دستش را تنگ تر کرد.

_دوري نکن پرستو. بزار تکليفم با خودم معلوم بشه.

_هنوز دوستش داري نه؟

رضا سکوت کرد و نگاهش کرد.

_نمي خوام بهت دروغ بگم، آره. اون عشق سوزان دير خاموش ميشه. ولي من دارم تمام سعي ام رو ميکنم که يادم بره. نمي خوام در حق برادرم اين کارو بکنم. نمي خوام چشمم به ناموسش باشه. کمکم کن.

پرستو آه کشيد و از روي سينه رضا بلند شد و بي هيچ حرفي به حمام رفت.

ساعت ها زير دوش نشست و چشمانش را بست و سرش را به طرف جريان آب گرفت. اجازه داد تا جريان يک نواخت آب آرامش کند. احساس ميکرد که خلا بزرگي در مغزش ايجاد شده است که اجازه نمي دهد به درستي فکر کند. تمام افکارش ناقص و بريده بريده بود. نمي توانست به درستي به روي موضوعي تمرکز کند.

ضربه اي به در خورد و قبل از آنکه رضا داخل شود، خيز برداشت و پرده حمام را کشيد.

_پرستو خوبي؟

_آره آره! الان ميام

شير آب را بست و حوله اش را به تن کرد و از حمام بيرون آمد.

رضا روي تخت دراز کشيده بود و با لپ تاپش کار ميکرد.

_خوبي ؟

_اوهوم!

روي صندلي ميز آرايشش نشست و به دست هايش کرم مرطوب کننده زد.

سرش سنگين بود. بايد يک مسکن مي خورد تا بتواند بخوابد.

مسافرت رها يک هفته تمام به طول انجاميد و سودي تمام آن يک هفته را آن جا ماند. سياوش به مالزي رفته بود. شهناز هم که با شاهين رفته بود و خيال برگشتن را نداشت. ديگر چيزي به ديوانگي پرستو نمانده بود. رضا هم از خانه فراري شده بود و سعي ميکرد تا تمام وقتش را در مطب يا بيمارستان باشد. نمي خواست زمانها يي که پرستو منزل نيست با سودي تنها در خانه بماند. به همين دليل ساعت رفت و آمدش را با پرستو يکي کرده بود.

چيزي به شوي لباس زمستانه نمانده بود و فريد و پرستو تمام مدت گير و گرفتار بودند. آنقدر زياد که گاهي دل فريد به حالش ميسوخت و زودتر او را تعطيل ميکرد.

يادش به جشنواره مد فجر سال قبل افتاد. امسال تصميم داشت که آنقدر کار کند تا مثل پارسال فقط اسمش را نخوانند و جايزه هم به او تعلق گيرد.

نزديک سالگرد ازدواج سودي و رها بود و او و رضا در آرام ترين حالت خود به سرمي بردند. به نظر ميرسيد که درمان هاي رضا خيلي عالي جواب داده بود. جدا از خجالت پرستو رضا حالش بهتر بود. روحيه اش بهتر و عصابش آرام تر شده بود.

دو روزي بود که رها از کيش برگشته بود و سودي هم به خانه خودشان رفته بود. پرستو هم خودش را آماده ميکرد تا با فريد و چند نفر از خانم ها و آقايان همکارش به اصفهان بروند.

شوي لباس مهمي از يک کمپاني بزرگ در اصفهان برگزار ميشد که يکي از اسپانسر هاي فريد بود و حضورش در آنجا واجب بود.

تمام کارها را کرده بود. براي چند روزه رضا غذا درست کرده بود و همه چيز هايي که ميدانست ممکن است لازمش شود را دم دستش گذاشته بود. تمام سفارش ها را کرده بود و مثل يک مادر نگران و دلواپس تهران را براي يک هفته ترک کرد.

زمان برگشتنش مشخص نبود و فريد گفته بود، هر وقت که کارشان تمام شد خودش بليت ها را مي خرد.

سفرشان عالي و پربار بود. با وجود پرستو و استعدادش فريد از رها جلو افتاده بود. طرح هاي عالي و مبتکرانه پرستو در اصفهان خواهان زيادي پيدا کرد و يکي از طرح هايش که خيلي مورد پسند واقع شد همان تيشرتي بود که عکس چه گوارا را به روي آن چاپ کرده بود که با يک جين کهنه و کت تک چروک و دستمال گردني که خيلي شل به دور گردن مدلش بسته بود عالي شده بود .

چاپش را به کمک يکي از دانشجو هاي گرافيک زده بود و خيلي تميز و بي نقص درآمده بود.

آنقدر خسته بود که به محض سوار شدن به هواپيما خوابش برد. و زماني که رسيدند فريد صدايش کرد و گفت رسيدند.

_بيهوش شديا!

خنديد و گفت :

_ آخه تو خيلي زورگويي. کارمندات رو نابود مي کني.

فريد ابروي با شيطنت بالا انداخت و گفت :

_اختيار داريد سرکار خانم. اين خودش يه هنره !

کمر بندش را باز کرد و از جا برخواست.

_اگه اين طوريه که برادر شوهر من از تو هنرمند تره!

فريد خنديد و گفت :

_ رها که استعمار گره. چرچيل بايد از قبر در بياد و جلوي برادر شوهر جنابعالي سه بار تعظيم کنه !!

ساک کوچک شان را از قفسه هاي بالا برداشتند و بيرون رفتند.

در سالن خروجي احساس کرد که کسي کيف دستيش را ميکشد. چرخيد و رها را ديد که با لبخند نگاهش ميکرد.

_اِ... سلام. شمايي ؟

_هر چي صدات کردم نشنيدي.

رو به فريد کرد و سلام و احوال پرسي سرسنگيني با هم کردند. گاهي اين رفتار واخلاق آنها او را به ياد دختر بچه هاي ابتدايي مي انداخت!

_شما ؟

ناگهان حرفش را قطع کرد. دلشوره به سراغش آمد. فکر کرد که نکند اتفاقي افتاده است و رها آمده است تا او را آماده کند.

_رضا کو؟ چيزي شده؟

رها ابروي راستش را که هنوز گاهي تيغ ميزد را بالا برد.

_نه بابا شوهر دوست. اون خوبه، دماغش هم چاقه. نترس!

نفس راحتي کشيد.

فريد با چند نفر از همکارانشان جلو آمدند و با پرستو خداحافظي کردند و از آنها جدا شدند.

_از کجا فهميدي ما امروز ميايم؟ فريد بهت گفت ؟

رها سرش را تکان داد و ساک دستي پرستو را گرفت و گفت :

_آره. رضا نمي دونه ؟

_نه. من خودم هم تا صبح نميدونستم. بعد تماس گرفتم که بهش بگم گوشيش خاموش بود. احتمالا بيمارستانه.

سوار ماشين شدند و پرستو دوباره پرسيد:

_نگفتي چي شده؟

_ آدم دنبال خواهر زنش بياد حتما بايد چيزي شده باشه؟

پرستو موشکافانه نگاهش کرد و پوزخند زد « حالا معلوم ميشه »

کمي که رفتند رها سرفه اي کرد و گفت :

_ميگم پرستو؟

آهي کشيد و خنده اش را فرو خورد. « بالاخره »

_بله؟

_سالگرد ازدواج منو سودي نزديکه. در جرياني که ؟

ديگر نتوانست جلوي خودش را بگيرد و خنديد.

_آره کاملا در جريانم. هفته ديگه است. چه کار مي خواي بکنم؟ باز هم سيکرت باشه ؟

رها خودش هم خنده اش گرفت.

_قربون آدم چيز فهم!

دلش مي خواست بگويد که «اين سودابه خانم رودل نکنه با اين محبت هاي شما؟ مي ترسم سر دلش بمونه و خاکشير لازم بشه، خدا نکرده !! »

سرش را تکان داد و همان طور که مي خنديد گفت :

_باشه. هر چي مي خواي ليست کن بده تا هفته آينده خدا بزرگه.

گاهي دلش مي خواست که ميتوانست « نه » بگويد. ولي مشکل اين جا بود که او نه تنها به رها بلکه به هيچ کس ديگري اين کلمه را نمي توانست بگويد.

تنها باري که به طور قاطع نه گفت زماني بود که از پيش رها رفت.

_دستت درد نکنه. ايشالا چند ماه ديگه که رضا خواست سوپرايزت کنه من جبران ميکنم.

به بيرون خيره شد. « بعيد ميدونم »

به خانه رسيدند. رها ايستاد و گفت :

_پس من کارها و چيزايي که مي خوام رو واست ايميل ميکنم. سودي فقط سر کامپيوتر دفتر من نمي ره !! حالا هم کلي آرتيست بازي در آوردم که نفهمه دارم ميام فرودگاه.

خنديد و گفت :

_اي زن ذليل!

رها خودش هم خنده اش گرفت

_ اِ! اينکه ماشين رضا است. خونه است؟

چرخيد و نگاه کرد. بله ماشين رضا بود.

با تعجب نگاه کرد و گفت :

_آره. چرا تو پارکينگ نزاشته ؟

پياده شد و رها هم پياده شد و گفت :

_شايد اومده خونه چيزي برداره بره. منم بيام يه سلامي بکنم. يه چند روزي هست نديدمش.

در را باز کرد و جلو تر از رها رفت و آسانسور را زد. رها سوار آسانسور شد و درباره مسافرت و طرح ها پرسيد و پرستو هم گفت که عکس چه گوارا خيلي مورد پسند واقع شد. همان طور که از کار و اصفهان صحبت ميکردند و پرستو هم فکر کرد که چقدر خوب شده است که رها رفتارش با او مثل قبل شده است، کليد انداخت و در را باز کرد. ولي قبل از آنکه وارد خانه شود رها بازويش را گرفت و نگهش داشت.

با تعجب نگاهش کرد. اخم هايش در هم رفته بود.

_چي .....

اما رها به سرعت دستش را جلوي دهانش گرفت و بقيه حرف در ميان لبهايش خاموش شد.

گيج شده بود. اما با اشاره رها به زير پاهايش متوجه کفش هاي زنانه اي شد که کنار جاکفشي بود. همزمان صداهايي از داخل خانه شنيده شد.

براي لحظه احساس اُفت فشار خون کرد. آن قدر زياد که سرگيجه و تهوع هم زمان به سراغش آمد. احساس ميکرد که پاهايش توانايي نگه داري از وزن بدنش را ندارد. حالا کاملا متوجه موضوع شده بود. بر خلاف رها که عصبي ولي گيج بود، او آگاه و غمگين بود.

دلش ميخواست ساعت برنارد را داشت تا همان جا زمان را متوقف ميکرد و بعد همه چيز را به حالت اولش بر ميگرداند.

اخم هاي رها هر لحظه بيشتر در هم ميرفت.

ناخوداگاه بازويش را گرفت. رها چرخيد و سرش را به نشانه نفي تکان داد و بازويش را از دست او بيرون کشيد.

............چند لحظه بعد صداي جيغ خفه او در فرياد هايي که به نظر ميرسيد کل ساختمان را لرزانده است و بيشتر از آن عرش خدا را به لرزه انداخته بود گم شد ............

_ آقا؟ اخوي؟ داداش؟

سرش را بالا گرفت و به درجه دار جواني که بالاي سرش ايستاده بود، نگاه کرد و دوباره به روبه رو خيره شد.

_ آقا جان؟ حالت خوب نيست؟

به رويش خم شد. به نظرش مست مي آمد. ولي وقتي بو کشيد به غير از بوي خوب افتر شيو و عطر نسبتا تند مردانه که کاملا معلموم بود گران قيمت است، چيز ديگري حس نکرد.

شانه اش را تکان داد. به نظرش بهت زده مي آمد. مثل کسي که عزيزي را از دست داده است و هنوز در شوک و دنياي ديگر به سر ميبرد.

به درون ماشين برگشت و به سربازي که همراهش بود گفت که از آقا شماره تماس بخواهد، اگر نداد جيبش را بگردد تا شايد چيزي پيدا کنند که بتوانند به کس و کارش خبر بدهند.

سرباز آمد و گفت که يک شماره بدهد تا به خانواده اش خبر بدهند. به سرباز نگاه کرد و با صداي گرفته گفت که حالش خوب است. ولي سرباز و درجه دار قانع نشدند. به نظرشان کسي که با آن حال و روز خراب و آن موقع شب در کنار اتوبان روي گارد ريل بنشيند، اصلا حالت نرمالي ندارد.

_آقا جان يک شماره به من بده. برادر من، حالت خوب نيست.

سرش را تکان داد وگوشيش را بيرون آورد و رمزش را باز کرد و در ميان آن همه ميس کال و اس ام اس به ليست مخاطبين رفت و شماره محمد را پيدا کرد و به دست درجه دار داد.

_ اسمت چيه؟

_ رها

درجه دار نگاهش کرد و با خنده و شوخي گفت :

_ اي آقا، اسمت هم که دخترونه است !

در همين لحظه محمد گوشي را برداشت.

_ باد آمد و بوي عنبر آورد!

خنديد و درجه دار گفت :

_آقا محمد؟

چند ثانيه مکث کرد و بعد اين بار محمد کاملا جدي و گوش به زنگ جواب داد.

_بله شما؟ گوشي پسر عمو ي من چرا دست شما ست؟

_بله. بنده سروان احمدي هستم، پليس راهنمايي رانندگي. اين بنده خدا ميگه اسمش رها ست، بعد اين موقع شب ما تو اتوبان ....پيداش کرديم. روي گارد ريل نشسته، حالش خوب نيست. مثل اينکه داغ ديده است بنده خدا، آره ؟

محمد آن چنان بلند گفت داغ ديده؟ که درجه دار از جا پريد.

_ من نمي دونم آقا جون. به نظر اين جور مياد.

چند لحظه سکوت در آن سوي خط ايجاد شد و بعد محمد که هنوز نتوانسته بود موضوع را تجزيه و تحليل کند گفت که آدرس بدهند تا به دنبالش بيايد.

درجه دار آدرس را داد و گوشي را قطع کرد و به رها نگاه کرد. به نظرش مثل مجنون ها ميامد. حالي که نه مثل مست ها بود و نه آنهايي که مواد ميزنند. مثل کسي که مصيبت عظيمي ديده است.

محمد با دلهره به عمويش تماس گرفت. اولين احتمالي که ميداد و دعا ميکرد که اشتباه باشد، اين بود که اتفاقي براي عمويش افتاده است، که رها را مصيبت زده ، آواره و مجنون کرده است. ولي با جواب دادن عمويش نفس راحتي کشيد. احتمال بعديش سودي بود. به خانه شان تماس گرفت، ولي کسي گوشي را برنداشت. با موبايلش تماس گرفت آن هم خاموش بود. از استرس نميدانست که چه کند. حالا ديگر مطمن بود که براي سودي مشکلي پيش آمده است. با پرستو تماس گرفت. قطعا او از خواهرش خبر داشت.

بعد از آنکه آن قدر زنگ خورد که او کم کم اميدش را از داده بود، پرستو گوشي را برداشت.

_پرستو؟

_ سلام محمد

دلش پايين ريخت. صداي پرستو آن قدر گرفته بود، مثل کسي که ساعت ها گريه کرده و يا فرياد کشيده است.

_پرستو چي شده؟ کسي طوريش شده؟

چند لحظه سکوت ....

_ تو از کجا فهميدي؟

_ چيزي شده؟

_ کجايي محمد؟

محمد کلافه گفت :

_تو رو ارواح خاک بابات پرستو چي شده؟ الان پليس با من تماس گرفت گفت که رها رو تو اتوبان ....پيدا کردن، گيجه گيج. ميگفت مصيبت ديده است. چي شده؟

پرستو که متوجه شد محمد جريان را به طور کامل نميداند آهي کشيد و گفت :

_ کسي طوريش نشده. جريان چيز ديگه است.

_چي؟

_ مرضيه پيشته؟

_ آره

_ اونو بفرست خونه من، خودت برو دنبال رها

محمد عصبي و با صداي بلند گفت :

_ارواح خاک بابات قسمت دادم پرستو، تو رو خدا بگو چي شده. من تا اونجا نمي کشم.

چند لحظه سکوت ديگر. نمي دانست که چطور بايد موضوع را بگويد. اصلا صحيح بود که حرفي بزند يا نه؟ موضوع آن قدر مفتضحانه و خجالت آور بود که در گفتنش ترديد داشت.

_ من و رها مچ سودي و رضا رو تو خونه گرفتيم !

کوتاه و مختصر. توانايي توضيح بيشتر را نداشت.

آن سوي خط محمد به معناي واقعي کلمه خشکش زده بود.

صداي مرضيه در آمد که به محمد اعتراض ميکرد که چرا خشکش زده است.

_ چي ميگي پرستو؟

آهي کشيد. ميتوانست بهت و حيرت محمد را درک کند.

_ برو دنبالش محمد، نابوده.

محمد دوباره سکوت کرد. مثل اينکه هنوز باور نداشت.

_باشه، مرضي رو ميفرستم پيشت.

_مرسي

گوشي را قطع کرد و سر دردناکش را روي ميز گذاشت و چشمانش را بست.

با سرعت ميراند. دلش مثل سير و سرکه ميجوشيد. با دقت دنبال خروجي شماره دو ميگشت. با ديدنش ، ماشين پليس راهنمايي و رانندگي را هم ديد که کمي بالا تر از خروجي ايستاده بود. جفت راهنما زد و آهسته کنار کشيد. پياده شد و جلو رفت. با ديدن رها قلبش از جا کنده شد. نابود واژه مناسبي نبود. مثل اينکه رها را برده بودند و کس ديگري را به جايش گذاشته بودند.

_ سلام سرکار، محمد کبيري هستم. شما با من تماس گرفتيد.

کارت شناسايي اش را در آورد و به درجه دار نشان داد.

درجه دار سرش را تکان داد و گفت :

_پسر عموتون تحويل شما

بعد کمي آهسته تر پرسيد :

_چي شده؟ کسي ازش فوت شده؟

محمد سرش را تکان داد و گفت :

_ آره. زنش!

رها سرش را بالا آورد و به محمد نگاه کرد و با کلافگي دستي درون موهايش کشيد.

محمد به طرفش رفت و زير بازويش را گرفت. حالا متوجه دو دکمه کنده شده و مختصر خون خشک شده ي جلو پيراهنش شد.

کنار صورتش دقيقا پايين شقيقه، جاي خراش عميق يک ناخن بود که زخم شده بود و خون رويش خشک شده بود.

_بيا بريم

بدون اينکه حرفي بزند سوار ماشين محمد شد و محمد هم بعد از آنکه از پليس ها تشکر کرد، سوار ماشين شد و گفت :

_ماشينت کو؟

قطعا او اين همه راه را پياده نيامده بود.

به محمد نگاه کرد و سرش را تکان داد.

_نمي دونم!

محمد پوفي کرد و با هر دو دست روي صورتش کشيد و بدون حرف ديگري ماشين را روشن کرد و به راه افتاد.

با صداي زنگ در از جا پريد. آنقدر عصابش متشنج و نا آرام بود که با صداي يک زنگ چيزي نمانده بود که قلبش از کار بيفتد.

در را باز کرد. مرضيه با چشمان گشاد شده به داخل آمد. ابتدا به او که از شدت گريه زياد صورتش ورم کرده بود، نگاه کرد و بعد به خانه که به نظر ميرسيد طوفان کاترينا يک سري هم به آنجا زده است.

بيشتر وسايل شکسته و در اتاق خواب هم از لولا کنده شده بود.

_کفشت رو در نيار. اين جا پر خورده شيشه است.

دوباره توجه اش به پرستو جلب شد. صداي زوزه ي فاکس از يکي از اتاقها شنيده ميشد. در اتاق بسته بود و به نظر ميرسيد که پرستو زندانيش کرده است.

داخل شد و در را پشت سرش بست. پرستو روي مبل نشست و گفت :

_بشين مرضي.

کنارش نشست و دستش را روي شانه پرستو گذاشت.

پرستو به گريه افتاد. هرگز گريه او را نديده بود. حتي در بدترين شرايط که رها بي توجه او را ول کرده بود او را غمگين، ولي بدون اشک وزاري ديده بود. ولي حالا با چنان شدت و غم و غصه ايي گريه ميکرد که اشک مرضيه را هم در آورد.

_ گريه کن، گريه کن بزار خالي شي. بعد بگو چي شده؟

محمد بدون آنکه حرفي به او بزند. با همان شلوار گرم کن خانه بيرون زده بود و فقط گفته بود که به خانه پرستو برود.

آهسته اشک ميريخت و هق هق ميکرد.

شانه اش را نوازش کرد.

_ آخ مرضي! آخ خدا! به کي بگم؟ دارم ميترکم. قلبم داره از کار مي افته.

دوباره به هق هق افتاد.

بعد از آنکه هردويشان آن قدر گريه کردند که ديگر نفسي برايشان نمانده بود، مرضيه ليوان آبي براي پرستو آورد و گفت :

_پرستو تو رو خدا اين زبون بسته رو ول کن، جيگرم له شد از بس زوزه کشيد.

_نميشه. شيشه ميره تو پاهاش

سرش را تکان داد و گفت :

_ بگو ببينم چي شده؟ گريه ديگه بسه، کور شدي.

به مرضيه نگاه کرد و سرش را پايين انداخت و درحاليکه به گل هاي قالي نگاه ميکرد با صداي خفه ايي گفت :

_ به من گفت مشکل داره. دکتر ميرفتيم. ميگفت بهتر شدم. شب آخري که تهران بودم گفت خودت رو واسه وقتي برگشتي حاضر کن. ميگفت که دکتر گفته بايد رابطمون رو شروع کنيم. ميگفت که .....

حرفش را قطع کرد و به مرضيه که با حالتي گيج و منگ نگاهش ميکرد نگاه کرد.

_ وقتي برگشتم ديدم که آره، واقعا درمان جواب داده!

مرضيه دستش را گرفت. صحبت هاي بريده بريده پرستو که بيشتر شبيه به افکار و هذيانهاي يک ذهن ماليخوليايي بود، تا يک آدم سالم به جاي اينکه او را متوجه اصل قضيه کند بيشتر گيج کرده بود.

_ کي پرستو جان؟ کي مريض بوده؟

به مرضيه نگاه کرد. نگاهش هم بيمار گونه بود و به شدت مرضيه را نگران کرد.

_پرستو؟

آهي کشيد. قلبش دوباره تير کشيد. مثل همان حالي که در زمان دوري رها داشت. زماني که از او خواست تا از زندگيش بيرون برود.

_ رضا....

مرضيه چند ثانيه نگاهش کرد. در ذهنش قطعات صحبت هاي پراکنده پرستو را کنار هم چيد.

محصول و نتيجه گيري چيزي بود که دعا ميکرد، اشتباه باشد.

_رضا رو با کسي ديدي؟

به پشت صندلي تکيه داد و به در اتاق خواب خيره شد.

_ آره. با سودي!

مرضيه دستش را جلوي دهانش گرفت تا فرياد تعجب را در ميان لبهايش خاموش کند. پرستو نگاهش کرد. ولي او آنقدر حيرت زده و در عين حال عصبي بود که فقط نگاه ميکرد و حرفي نميزد. بعد از چند لحظه با صداي خفه ايي گفت :

_ کي ديديشون؟ رها هم فهميده؟

پرستو سرش را تکان داد و سرفه ايي کرد تا صداي گرفته اش صاف شود. مرضيه از جا برخواست، تا برايش کمي آب گرم بياورد. کتري برقي را پر کرد و به پريز زد و دوباره به سالن برگشت.

_همين امروز نزديک ظهر، رها اومد دنبالم فرودگاه. ميخواست واسه هفته آينده که سالگرد ازدواجشون بود، سودابه رو سورپرايز کنه. با هم برگشتيم ...

حرفش را قطع کرد و يک نفس گرفت.

_ وقتي اومديم، اونها اينجا بودن ....

دوباره مکثي طولاني. مرضيه کنارش نشست.

_الهي من براي تو بميرم. ديگه نمي خواد بگي

چرخيد و به مرضيه نگاه کرد و سرش را روي شانه اش گذاشت.

و دوباره بريده بريده شروع به تعريف کرد.

_ تو اتاق بودن. اول رها فهميد. داغون شد. سودي رو بلند کرد، زد تو گوشش پرت شد اون طرف اتاق. بعد رضا رو زد. دهنش، پهلوش، سرش، نتوانستم جلوشو بگيرم. دو تا از دنده هاشو شکست و يه دندون و بينيش!

مرضيه آهسته موهايش را نوازش کرد.

_رضا هم زدش؟

_نه اصلا! عين يه کيسه بوکس وايساده بود؛ تا رها بزندش. ولي سودي به صورتش چنگ زد.

_تو برديش بيمارستان؟

سرش را تکان داد. مرضيه آهي کشيد و براي يک لحظه خودش را به جاي پرستو گذاشت. حتي فکرش هم عذاب مطلق بود.

_مرضيه؟ من چه بدي در حق کسي کردم که اين حالو روزم شده؟

_ هيچي عزيزم. تو فقط شانس نداري. همين.

از جا برخواست و به آشپز خانه رفت و يک فنجان آب جوش ريخت و برايش آورد.

_بيا اينو بخور، صدات باز شه. جارو برقيت کجاست؟

پرستو فنجان را گرفت و نگاهش کرد. عجيب بود، ولي جاي جارو برقيش را فراموش کرده بود. مرضيه سرش را تکان داد و گفت که داخل کمدها را نگاه ميکند.

خانه را جارو کرد و فاکس بيچاره را آزاد کرد. دوباره کنار پرستو نشست. فنجان آب گرم را که حالا سرد شده بود، در دست داشت و عيمقا به فکر فرو رفته بود.

_پرستو؟

_هوم؟

کمي مکث کرد و گفت :

_حالا چي کار ميخواي بکني؟ به کسي هم خبر دادي؟

سرش را تکان داد.

_نه

_ يه سوال بپرسم؟

چرخيد و به مرضيه نگاه کرد.

_بپرس

_رابطه اي با رضا نداشتي؟ هنوز دوشيزه ايي؟

سرش را به نشانه مثبت تکان داد.

_پس ميتوني طلاق بگيري، بري پزشک قانوني شناسنامه ات رو عوض کني.

به مرضيه نگاه کرد. حتي صميمي ترين دوستش هم حال بد و بيچارگيش را نمي توانست به درستي درک کند. تقصيري هم نداشت. از بيرون به قضيه نگاه کردن خيلي با اينکه در متن موضوع باشي تفاوت داشت.

در حال حاضر کم اهميت ترين موضوع در نظرش همين بود.

_ميخواي شکايت کني؟ رها چي؟ زناي محصنه است. حکمش سنگساره، ميدوني که ؟

سرش را تکان داد.

_ميدونم.

صداي زنگ تلفن بلند شد و دوباره پرستو را از جا پراند.

مرضيه دستش را روي شانه اش گذاشت تا آرامش کند.

_تلفنه! بشين من جواب ميدم. حتما محمده

نگاهي به شماره کرد. يک کد طولاني و چند رقمي بود. کاملا مشخص بود که شماره ايران نيست.

نگاهي به پرستو کرد.

_ از خارجه

پرستو خيزي برداشت و گفت :

_بردار. ولي اگه چيزي نمي دونست، تو هم نگو

گوشي را برداشت. شاهين بود که از شدت عصبانيت در مرز انفجار بود. رها با او تماس گرفته بود و همه چيز را گفته بود. در آخر هم اضافه کرده بود که به فکر يک قبر براي خواهرش باشد، چون او مي خواهد شکايت کند.

شاهين مستاصل و درمانده شده بود. اصلا نمي دانست که چه کار بايد بکند. نيم ساعتي با مرضيه حرف زد و مرضيه تا حدودي توانست که آرامش کند. از حال و روز پرستو پرسيد و مرضيه گفت که بهتر است ولي نمي تواند حرف بزند.

شاهين گفت که در سريع ترين زمان ممکن خودش را ميرساند تا تکليف اين موضوع را مشخص کند.

هنوز شاهين قطع نکرده بود که سياوش پشت خط آمد و دوباره همان حرف ردو بدل شد.

با صداي زنگ در گوشي را قطع کرد و آيفون را برداشت. محمد بود. در را زد و رفت تا در ورودي را هم باز کند.

محمد داخل شد و آهسته به مرضيه گفت :

_حالش چطوره؟ مرضيه به رها که بيرون، در راهرو به ديوار کنار آسانسور تکيه داده بود، نگاه کرد.

_افتضاح! اون چطوره؟

_چي بگم والا ....

به کنار رها رفت و دستش را گرفت و به داخل خانه برد. پرستو بلند شد و سلام کرد. محمد جوابش را داد و با تعجب به چشم هاي متورم پرستو نگاه کرد.

رها اما اصلا سرش را هم بلند نکرد. چه رسد به اينکه متوجه حال پرستو بشود. روي مبل ولو شد و سيگاري آتش زد. خيلي وقت بود که پرستو ديگر نديده بود او آن چنان و به شدت سيگار بکشد.

محمد هم کنارش نشست و به مرضيه گفت که برايش آب بياورد.

_چي کار مي خوايين بکنين شما دو نفر؟

رها نگاهي به پرستو کرد و تازه متوجه صورت و چشمان متورمش شد. براي لحظه ايي عذاب وجدان گرفت. اگر آنقدر براي ازدواج آنها پافشاري نميکرد، الان پرستو اين حال و روز را نداشت. اصلا فکرش را هم نميکرد، برادري که فکر ميکرد فرانسيس قديس است اين طور شود.

_ پرستو رو نمي دونم ولي من شکايت ميکنم.

محمد چشمانش را بست و به روي هم فشار داد.

_ رها؟

نگاهش کرد.

_تو حالا داغي، آتيشي ، داري ميسوزي. يه کم بزار بگذره. الکي نيست، زناي محصنه است. حکم جفتشون سنگساره

برادر توهه، خواهر اين، بالاخره که چي؟ در مسجد هستن، نه کندنيه و نه سوزوندني!

رها نگاهش کرد و گفت :

_ميگي چه کار کنم؟ بشينم که ملت به ريشم بخندن؟ محمد تو جاي من نيستي نميفهمي چي ميگم

_کدوم ملت؟ مگه قراره کسي چيزي بفهمه؟ اگه تو خودت تو بوق نکني!

رها حرفي نزد به پرستو نگاه کرد و گفت :

_بلند شو اين جا نمون. اون بي همه چيز از بيمارستان مرخص بشه مياد اين جا. برو خونه مرضي و محمد

سرش را تکان داد و بلند شد و وسايلش را با کمک مرضيه جمع کرد و از اتاق بيرون آمد. محمد همچنان بيخ گوش رها حرف ميزد تا بلکه بتواند قانع اش کند که از شکايت صرف نظر کند.

رها از جا بلند شد و سوتي براي فاکس زد و در را باز کرد و جلو تر از بقيه با فاکس از خانه خارج شد.

نگاهي به مرضيه که کنارش خوابيده بود کرد.

_مرضي؟

چرخيد و نگاهش کرد :

_جونم؟

_به کسي چيزي در باره مشکل رضا نگو. باشه؟

مرضيه اخم کرد و گفت :

_چرا اون وقت؟

_ مرضي خواهش! رضا منو قسم داده بود که به کسي چيزي نگم. حالا من تو اون حال نفهميدم به تو گفتم دليل نميشه

مرضيه شانه بالا انداخت و پشتش را به پرستو کرد و گفت :

_داري اشتباه ميکني.

_مرضي؟

با شدت چرخيد و گفت :

_پرستو راز نگه داري خوبه، ولي تو ميتوني اين طوري راحت طلاق بگيري. راحت شناسنامه ات رو عوض کني. داري به ضرر خودت کار مي کني

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_نترس به وقتش. به ضررم نيست. سعي ميکنم که نزارم نه سيخ بسوزه نه کباب

مرضيه دستش را گرفت.

_حالا يه کم بخواب، ايشالا همه چي درست ميشه. بخواب داغوني

با صداي زنگ در از خواب پريد. خوابي پر از کابوس. تا به حال در عمرش آنقدر بد نخوابيده بود. او معمولا خواب هايش به يادش نمي ماند. ولي تمام لحظه به لحظه خواب شب قبلش را به ياد داشت. خواب ديده بود که در خيابان هاي ايران با موهاي باز و رها ميدويد. در خواب احساس ميکرد که از چيزي فرار ميکند ولي نميدانست از چه چيزي؟ موهايش بر خلاف هميشه صاف و لخت بود، درست مثل موهاي سودي. ميدويد و موهايش در باد تکان تکان ميخورد. تمام خيابانهاي شهر مثل شهر زامبي ها خالي از آدم بود، و او همچنان ميدويد.

در حاليکه به نفس نفس افتاده بود از خواب پريد. مرضيه کنارش نبود. از بيرون اتاق خواب صداي بلند بلند حرف زدن رها و رضا مي آمد.

بلند شد، موهايش را به سرعت بالاي سرش بست و از اتاق بيرون آمد.

_بزار برم، محمد ....

محمد دستش را گرفته بود. با ديدن پرستو گفت :

_پرستو، پرستو

پرستو هراسان جلو رفت. ولي رها با شدت کنارش زد.

_برو کنار. به پرستو ربطي نداره. من نميزارم که ببينتش

_جريان چيه؟

بازوي پرستو را گرفت و کنار کشيد. ولي و پرستو سرسختانه ايستاد و کنار نرفت.

مرضيه از ترس رها آهسته گفت :

_رضا اومده دم در، ميخواد تو رو ببينه

رها چرخيد و با خشم گفت :

_مرضي

پرستو بازويش را گرفت و آهسته گفت :

_رها آروم باش!

_چي چي رو آروم باش؟ تو هم حق نداري بري بيرون

پرستو سرش را تکان داد. ناراحت بود. رها اجازه نداشت به او بگويد که حق چه چيزي را دارد و حق چه چيزي را ندارد.

_ من مي خوام ببينمش

اين حق را به خودش ميداد که، براي يک لحظه با شوهرش تنها باشد و از او بپرسد که چرا اين کار را کرده است؟

رها با اخم نگاهش کرد. خواست تا حرفي بزند ولي صورت مصمم پرستو جاي هيچ حرفي را برايش باقي نگذاشت.

به اتاق رفت و مانتو شالش را سرش کرد و از در بيرون زد.

رضا در راهرو قدم ميزد.

با صداي پاهايش چرخيد و نگاهش کرد.

تمام صورتش ورم کرده و کبود بود. بيني شکسته اش پانسمان شده بود و از طرز سيخ ايستادنش پيدا بود که دنده هايش را با آتل طبي بسته است.

_پرستو

جلو رفت. ولي پرستو يک قدم عقب رفت و دستش را به نشانه توقف بالا آورد.

رضا اين بار عاجزانه گفت :

_پرستو!

پرستو با صدايي که از بغض لرزان شده بود گفت :

_چرا؟ چرا رضا؟

رضا سرش را پايين انداخت. به اندازه تمام دنيا شرمنده بود. از روي زنش که صبورانه او راتحمل کرده بود و بيشتر از آن، برادرش که هميشه پشتش بود و حالا او به طور ناجوانمردانه ايي پشتش را خالي کرده بود.

_ببخش ...

حرفش با صداي فرياد رها متوقف شد. رها در حاليکه يک بازويش را محمد گرفته بود بيرون آمد و با خشم گفت :

_برو تو پرستو

بعد رو به رضا کرد و گفت :

_تو هم برو داداش تا نزدم ناقصت کنم. برو بيشتر از اين داغ رو دلم نزار. جاي ببخشيدي هم گذاشتي رضا؟

بازوي پرستو را کشيد.

_ برو به زن عزيزم هم بگو، ديدار بعدي مون دادگاهه

رضا اما با پررويي جلو رفت و گفت :

_رها به ارواح خاک مامان من نمي خواستم. رها به جون آقا جون من کاري نکردم. من داشتم قانعش ميکردم که بره. تو چي ديدي؟ ما کاري نکرديم. من ....

حرفش باکشيده رها در گلو خفه شد.

رها ديگر غير قابل کنترل شده بود. به سمت رضا خيز برداشت و ساعدش را بيخ گلوي رضا گذاشت و فشار داد.

_خفه شو! اسم آقا جونو و خاک مامان رو قسم نخور که همين حالا خونت رو ميريزم.

رضا به خرخر افتاده بود و نفس کم آورده بود. رنگش به کبودي ميرفت ولي هيچ تلاشي براي رهاييش نمي کرد.

محمد هر دو بازوي رها را گرفت و کشيد.

_کشتيش ديوونه!

رها با زور محمد به عقب کشيده شد و رضا از ديوار کنده شد و به سرفه افتاد.

_رها، رها، به اسمم قسم من کاري نکردم.

رها خنده تمسخر آميزي کرد و گفت :

_جناب دکتر مگه شما به اين چيزها هم اعتقاد داري؟ واقعا تحت تاثير قرار گرفتم. ديگه چه هنرايي داري؟ رو کن ببينم

رضا اين بار با صداي بلند گفت :

_به خدا! به علي! من داشتم قانعش ميکردم که بره. رها تو هيچي نديدي، اينقدر عصبي بودي که نديدي ما کاري نکرديم. تو هيچي نديدي

رها با خشم گفت :

_چي مي خواستي ببينم؟ کاري کردين يا نه مهمه؟ لعنت بهت! تو رختخواب بودين .... اگه ما دير رسيده بوديم الان مي تونستي همين خزعبلات رو تحويل من بدي؟

رضا دوباره مسرانه گفت :

_من کاري نکردم

رها نگاهش کرد و گفت :

_يعني مي خواي بگي شما از پاکي گاندي هستي، فقط اين سوديه که عروس هزار داماده. آره؟

رضا چشمانش را به روي هم فشار داد و گفت :

_نه، من هميشه مي خواستمش. تو از من گرفتيش. مي خواستي چي کار کنم هان؟ من باهاش بودم.

با انگشت اشاره اش به سينه اش کوبيد و گفت :

_من اولي بودم. من عاشقش بودم. بعد ...

حرفش را قطع کرد. مطمن بود که پرستو حرفي نزده است.

_بعد اون منو ول کرد و تو رو به من ترجيح داد. ولي باز هم من نامرد نيستم. رها من کاري نکردم

رها مثل آتشفشاني که يک دفعه خاموش ميشود و يا ماشيني که از برق کشيده ميشود، يک باره از کار افتاد.

_ تو باهاش بودي؟

بهت و حيرت را ميشد در تک تک کلماتش حس کرد.

رضا منظورش را فهميد و سرش را تکان داد.

يک ضربه ديگر براي رها. براي کسي که هميشه ادعاي زرنگيش ميشد. ولي حالا رودست خورده بود. آن هم از يک دختر! دختري که ظاهرا برادرش را به او ترجيح داده بود.

پرستو نگاهش کرد. دلش سوخت. اينکه رها به بدترين وجه ممکن متوجه شد که هميشه اين برادرش بوده است که اول شخص زندگي زنش بوده است.

_چرا تو رو ول کرد؟

حالا به دنبال دليل بود. دليلي که باعث شده بود سودي لطف کند و بين او و رضا، با انتخابش او را مفتخر کند!

رضا به پرستو نگاه کرد. اگر مرضيه آن جا نبود همه چيز را تعريف ميکرد.

_چرا از خودش نمي پرسي؟

رها تمسخر آميز خنديد.

_چشم. حتما يادم بنداز دفعه بعد که ايشالا باهاش قرار شام داشتم ازش سوال کنم

به رضا نگاه کرد و گفت :

_برو بهش بگو تو دادگاه مي بينمش. اونجا شاهين و سياوش هم منتظرش هستن

بازوي پرستو را گرفت وبه طرف در کشيد و دوباره گفت :

_ شما هم شناسنامه يادت نره

_من زنم رو طلاق نميدم.

چرخيد و به رضا نگاه کرد.

_مرگ من؟

_من پرستو رو دوست دارم!

اين حرف به نظر پرستو خنده دار ترين جوک سال بود.

_ پس از علاقه زيادته که رفتي سراغ زن من؟

رضا با لحني که حتي مرضيه را هم به خنده انداخت گفت :

_زن تو اومد سراغ من! اگه من رفته بودم سراغ زنت شما بايد مچ ما رو تو خونه خودت ميگرفتي

رها با نيش خندي که کاملا مشخص بود با عصبانيت کامل همراه است گفت :

_ يوسف پيامبر! نگاه کن دامن عفتت لکه دار نشده باشه خدا نکرده!

_ رها تو هر چي مي خواي بگي بگو. من زنم رو طلاق نميدم.

رها بازوي پرستو را ول کرد و به سمت رضا رفت و انگشت اشاره اش را به طرفش تکان داد.

_ دست از سرش بردار. به اندازه کافي از دست ما دو تا برادر کشيده. بزار زندگيش رو بکنه

رضا با نگاهي گيج و منگ به پرستو نگاه کرد.

اما قبل از آنکه رضا دهانش را باز کند و چيزي بپرسد، بازوي پرستو را محکم کشيد و به داخل خانه برد.

****

سياوش زودتر از شاهين خودش را رساند. شاهين و شهناز با يک تاخير يک هفته ايي و با عوض کردن سه پرواز به تهران رسيدند.

به سودي تماس گرفتند تا قبل از وقت دادگاه در يک دادگاه خانوادگي او را محاکمه کنند.

بر خلاف تصورشان سودي آمد و احتياج به گيس و گيس کشي نشد!

مثل هميشه شيک و مرتب و آرايش کرده وارد شد. مثل يک ملکه. خيلي خيلي ريلکس و آرام بود. استرس پرستو از او بيشتر بود. با قيافه اي کاملا حق به جانب به جمع نگاه کرد.

شاهين به سمتش رفت و دستش را براي زدن بالا برد. ولي نتوانست.

_خيلي پستي سودي

اما کسي که کار نيمه تمام شاهين را تمام کرد شهناز بود. چنان کشيده محکمي زير گوش سودي خواباند که صدايش در تمام سالن پيچيد.

سودي با ناباوري نگاهش کرد. توقع اين کشيده را از هر کسي داشت به غير از شهناز.

_ مامان .....

_ من مادر تو نيستم.

به گريه افتاد. گريه ايي برخلاف هميشه اش ، کاملا طبيعي و رقت انگيز!

_ چي کار کردي سودي؟

جيغ کشيد.

_ من بدم، من خرابم، فاسدم. ولي به ارواح خاک باباتون تمام مدت بهش وفادار بودم. عاشقش بودم. با خواهرم قطع رابطه کردم به خاطر اينکه منو باعث سر شکستگي ميدونست. رفتم با اينکه دلم واسش تنگه ولي زندگيش رو خراب نکردم. گوشت همو خورديم ولي استخوان هم رو دور ننداختيم. سودابه تو چي کار کردي با بچه ام؟ از هست و نيست ساقطش کردي. گوشت و استخوان رو با هم دور ريختي. سودي، به خدا بابات نون حروم نداد به تو بخوري. چي کار کردي تو؟

گريه اش شديد تر شد. نه تنها پرستو شاهين و سياوش هم با تعجب به شهناز نگاه ميکردند. به او که براي يک بار هم که شده بود، يادش افتاده بود که بايد براي پرستو مادري کند.

_بچه ات؟

جيغ سودي همه را از جا پراند.

_بچه ات؟

دوباره تکرار کرد. مثل اينکه مي خواست به گوش هايش اطمينان پيدا کند.

به طرف پرستو چرخيد.

_ تو از هستي ساقط شدي؟

پوزخندي زد و بلند بلند گفت :

_ عاليه!

شروع به دست زدن کرد. چهره اش خوشحال بود و از شادي بي حد و اندازه مي درخشيد.

_عاليه! تموم زندگيم منتظر همين لحظه بودم.

يک ابرويش را بالا برد .

_ناز شصستم!

_چرا؟

صداي پرستو با بهت و حيرت کامل همراه بود. حالا فهميده بود که از شخص اشتباهي اين کلمه را پرسيده است. کسي که بايد اين سوال همان ابتدا از او ميشد، سودابه بود، نه رضا.

همان طور که مي خنديد به طرف پرستو خم شد.

_چرا؟ واقعا که خنگي پرستو. براي اينکه ازت بدم مياد. ازت متنفرم. از روزي که به دنيا اومدي من کنار گذاشته شدم. ديگه شاهين کاري به کارم نداشت، سياوش که من عزيز دردونه ش بودم همه اش دور و بر تو بود. مامان و بابا همه توجه و حواسشون تو بودي. دلم مي خواست بکشمت (خنديد و مثل اينکه لطيفه بامزه اي را تعريف کرده است، با هيجان ادامه داد ) باور کن اگر شاهين و سياوش مثل سگ نگهبان بالاي سرت نبودن خفت کرده بودم. ديگه من کنار رفته بودم. ولي من صبر کردم. صبر کردم و صبر کردم. و روزي که رسيدم ايران و تو رها رو ديدم، فهميدم که چه فرصت خوبي افتاده تو دامنم. ميديدم که تو ديونشي. حاضر بودي اگر رها بگه تا ته جهنم هم باهاش بري. وقتي ميگفت پپر صورتت مثل گل سرخ ميشد. شروع کردم. آروم آروم رفتم جلو. رها احمق بود، فکر ميکرد عاشق چشم و ابروش شدم مرتيکه هوس باز، با دو تا چشم و ابرو اومدن رامم شد. (صورتش بر افروخته شده بود، ولي نه از عصبانيت، از شدت شادي و هيجان زياد. با حالي کاملا نامتعادل ادامه داد ) جيزي که رها دنبالش بود و تو نداشتي. خوشگي! مرتيکه احمق، از همون لحظه اول فهميدم که برادر رضا ست. عين نخود فرنگي هاي تو يه غلاف بودن!(با لذت سرش را مثل کسي که ريتم و آهنگ خاصي را دنبال ميکند تکان تکان داد )دام دام دارام.... و رها خر شد! روزي که خواستگاري کرد حال و روزت رو ديدم. داغون بودي. همين آتيش دل من رو آروم کرد. نمي دوني چه حس خوبيه! ولي کسي که اصلا فکر نمي کردم وارد بازيم بشه رضا بود. ميخواستم به محض اينکه بتونم از رها طلاق بگيرم. ولي رضا روي لج و لجبازي با من اومد از تو خاستگاري کرد. فکر نکن عاشق چشم و ابروت شده بود، نه جونم! هنوز عاشقه منه. حالا شهناز ميگه تو از زندگي ساقط شدي؟ منم دقيقا دنبال همين بودم. تو با حضورت شدي کابوس زندگي بيست و هفت ساله من، منم زندگيت رو نابود کردم.

_گمشو برو بيرون!

صداي سياوش در سالن پيچيد. از شدت عصبانيت بنفش شده بود. به سمت سودي خيز برداشت و بازويش را آنچنان محکم گرفت که سودي به ناله افتاد.

_تو ديونه ايي سودابه، برو ديگه نميخوام ريختت رو ببيينم

سودي بازويش را بيرون کشيد و گفت :

_هميشه همتون اون رو به من ترجيح دادين. سودي اين کارو بکن، سودي اون کارو نکن. سودي آرايش نکن. سودي با پسرها حرف نزن. سودي لباس جلف نپوش. سودي درست حرف بزن. سودي از پرستو ياد بگير. سودي بمير. سودي خفه شو .....

به گريه افتاد. گريه اي رقت انگيز. همان جا کنار پاي سياوش روي سراميک ها ولو شد و اشک ريخت.

همه با بهت و حيرت به هم نگاه مي کردند. هرگز هيچ کدامشان به کوچکترين سلول مغزشان هم خطور نکرده بود که چنين حسادت و کينه ايي در وجود سودابه خانه کرده باشد و او با آبياري هر روزه، آن را تبديل به درختي با ريشه هاي عميق کرده باشد.

از جا بلند شد، به سمت پرستو رفت و گفت :

_ به رضا گفتم که طلاقت بده، گورت رو گم ميکني از زندگيه ما. ديگه نمي خوام حتي اسمت رو هم بشنوم

کمي خم شد و آهسته گفت :

_ کاري ميکنم که رها تو صورتت رو هم نگاه نکنه خانوم متين و موجه!

بي اعتنا به بقيه به سمت در خروجي رفت و آن جماعت شوکه شده را ترک کرد.

« طلاق توافقي » چيزي بود که هرگز به آن فکر نکرده بود. در روياهاي کودکي و نوجوانيش اين کلمه اصلا جايي نداشت، و حالا در آستانه نوزده سالگيش تبديل شده بود به يک زن مطلقه. هنوز آنقدر در شوک بود که نتوانسته بود مقصر واقعيي را پيدا کند. اين که چه کسي در بدبختيش بيشترين تقصير را داشت؟ رها که او را پس زده بود و حالا خودش به بدترين وجه ممکن تقاص داده بود؟ يا رضا که از همان ابتدا هم به او حسي نداشت؟

شهناز که در حقش نامادري کرده بود و حالا تمام مدت گريه ميکرد و نگرانش بود؟ يا سودي که کينه بچگانه اش آن قدر روحش را سياه و تيره کرده بود که هيچ چيز را نميديد؟ و يا حتي خودش که حماقت کرد و عاشق رها شد و بعد هم به خاطر اينکه رها از او خواست و هم براي فراموش کردنش زن رضا شد؟

همه اين سوال ها مثل معادلات چند مجهول رياضي در مغزش رژه ميرفتند و حال خرابش را خراب تر ميکردند.

_پرستو؟

به رضا نگاه کرد. صورتش غصه دار بود. هنوز بعد از سه هفته زخم ها و کبودي هاي صورتش کاملا خوب نشده بود. دلش مي خواست که بگويد تو چرا ناراحتي رضا جان؟ تو که به عشقت رسيدي. مهم نيست که عشقت از نظر من چه هيولاي ديوانه ايي است مهم اين است که عشق توست.

دستش را آهسته گرفت، اما شاهين مثل عقاب بالاي سرشان رسيد.

_دستت رو بکش کنار رضا تا قلمش نکردم.

رضا سرش را تکان داد و دست پرستو را ول کرد.

_ شب عروسي که بهت گفتم مواظب پوسي کتم باش گفتي پرستو روي چشماي من جاشه. اين اون حرفته؟

رضا بي توجه به شاهين با تمنا گفت :

_حلالم کن پرستو !

پرستو چند ثانيه نگاهش کرد و بعد بدون هيچ حرفي سرش را تکان داد و رفت. گذاشت تا رضا هر طور که دوست دارد اين حرکتش را تعبير کند. بخشش يا بي تفاوتي؟

آن طرف تر سودي و رها جنگ و جيغ و داد ميکردند. سودي مثل يک گربه براي رها چنگ و دندان نشان ميداد و رها هم جوابش را ميداد. دو زوج ديگر هم براي طلاق آمده بودند و همه آنها جنگ و دعوا داشتند. آرام ترين زوج آنها بودند. رضا آپارتمان را به نام پرستو کرد و مهريه اش را تمام و کمال داد. ولي تمام اين ها براي پرستو چه ارزشي داشت وقتي که از خواهرش، از کسي که هم خونش بود اين همه نفرت ديده بود.

آقاي کبيري بيچاره قبل از آنکه حالش دوباره بد شود و کارش به بيمارستان بکشد، رضا را نفرين کرد و در همان حال سکته قلبي کرد و کارش به بيمارستان کشيد. سياوش و شاهين و شهناز دوباره با سودي جنگ و دعوا کردند و سودي هم دوباره ليستي از ظلم هايي که در حقش شده بود را برايشان رديف کرد. از انتخاب رشته دانشگاه گرفته، که او را مجبور کردند که پزشکي بخواند و به پرستو اجازه دادند که طراحي و دوخت برود. تا اولين عروسکي که برايش خريدند و از نظر او کوچکتر از مال پرستو بود!

پرستو با بهت و حيرت به خواهر بيست و هفت ساله اش نگاه ميکرد. اصلا باورش نمي شد که سودي اين قدر کينه ايي و بچه باشد. تمام عقده هايش به روي هم انبار شده بود و او را تبديل به يک ديوانه تمام عيار کرده بود، که خودش را کاملا محق ميدانست. سودابه اصلا و ابدا فکر نمي کرد که اين حال و اين حسادت بيمار گونه اش نشان از يک بيماري روحي و رواني کهنه دارد. و با گفتن اين حرف از طرف سايرين که خودت را به روانکاو نشان بده معترض ميشد که گفتن اينکه در حق من کوتاهي کرديد ديوانگي است؟

پرستو در عجب بود که سودي واقعا دکتر است؟ اين را حتي يک بچه هم ميتوانست تشخيص دهد که حال و حرف هاي سودي بيشتر شبيه به ديوانه ها است تا يک آدم سالم ناراحت.

به رضا و سودي که با هم جر و بحث ميکردند نگاه کرد. ظاهرا رها حسابي سودي را نقره داغ کرده بود. يک ريال هم مهريه نداده بود و تمام خرج و مخارجي که در اين يک سال برايش کرده بود را به اضافه خرج عروسي، از سودي گرفته بود. سودي هم از ترس شکايت و شکايت کشي پول را داده بود و حالا با اخم و ناراحتي با رضا که تمام حق و حقوق پرستو را داده بود برخورد ميکرد. اين هم يک ظلم مضاعف ديگر!

سرش را به شيشه ماشين تکيه داد. آسمان خاکستري شده بود و از دقايقي قبل بارش برف هم شروع شده بود.

شاهين کنارش نشست و ماشين را روشن کرد و گونه اش را نوازش کرد.

_پرستو جان؟

_بله؟

نگاهش کرد. از شدت لاغري استخوان هاي گونه اش بيرون زده بود و چشمانش را درشت تر کرده بود. رنگ پريده اش ديگر سفيد و خوش رنگ نبود. بيمار گونه و زرد رنگ بود.

_دوست داري يه مدت بري مسافرت؟ کيش چطوره؟ الان گرمه، عاليه هوم؟

پرستو سرش را دوباره به شيشه تکيه داد.

_نه مرسي! دوست دارم يه مدت تنها باشم. تو هم برگرد. از درس و زندگيت عقب افتادي

_يعني چي مي خواي تنها باشي؟

_ برميگردم آپارتمان خودم، رضا وسايلش رو برده

شاهين با اخم هاي در هم گفت :

_تنها؟

_ آره. فاکس هست مواظبمه. من به تنهايي عادت دارم. راحتم

شاهين نگاهش کرد. با وجود فاکس همه جوره خيالش راحت بود. حتي اگر رضا يا سودي کليد ساز هم مي آوردند و داخل ميشدند، فاکس با دستور پرستو حتي به رضا هم حمله ميکرد، و آرواره هايش آنقدر قوي بودند که استخوان پاي يک مرد را بشکند.

نگرانيش از خود تنها بودن بود. فکر ميکرد که اين تنهايي هم برايش لازم است و هم ممکن است که به ضررش تمام شود. در موقعيتي که او آن چنان اوضاع روحي به ساماني نداشت اين تنهايي ميتوانست هم او را آرام کند و هم منزوي تر و غصه دار ترش کند.

شاهين با هزار ترديد و اگر او را به آپارتمانش رساند و به خانه برگشت.

لباس هايش را عوض کرد و به رختخواب رفت. حال بدي داشت. حالي که مثل آن را تا به آن روز تجربه نکرده بود. احساس ميکرد که در جايي معلق است. نه در هواست و نه در زمين. سرش بي حس بود و بي حس تر از آن قلبش بود. کارهايش اسلوموشن شده بود. مثل اينکه او را روي دور کند حرکت گذاشته باشند. لحاف را تا زير گلويش کشيد و به سقف خيره ش. اين جا، زير لحاف گرمش، و با نگاه کردن به آسمان برفي و خاکستري، کمي احساس خوب در رگ هايش جريان پيدا کرد. فکر ميکرد که کجاي راه را اشتباه رفته است؟ در کجاي جاده زندگي به علايم و شهود قلبش توجه نکرده است، که اين طور کلاف زندگيش در هم پيچيده و گره خورده شد.

با صداي زنگ تلفن به خودش آمد. بي تفاوت غلتي زد و دستش را زير سرش گذاشت و پاهايش را در شکمش جمع کرد و به فاکس خيره شد که توپ پلاستيکيش را گاز ميزد. لبخند زد. چه دلخوشي کوچک، ولي کاملي براي فاکس بود. عاشقانه توپش را گاز ميزد و چند ثانيه بعد به گوشه اي پرتش ميکرد و بعد دوباره به دنبالش مي رفت.

تلفن آنقدر زنگ خورد تا به روي پيغام گير رفت. صداي رضا در اتاق پيچيد و دوباره موجي از درد را به همراه خودش آورد. به ياد زمان هايي افتاد که صدايش ميکرد و از او پيراهن يا شلوار ميخواست. و يا حتي فقط براي اين صدايش ميکرد تا او را در آغوش بگيرد و ببوسد.

_پرستو؟ پرستو؟ ميدونم خونه ايي...

آهي کشيد و دوباره ادامه داد. صداي بوق و سر و صداي ماشين ها نشان ميداد که هنوز در خيابان است و پرستو در عجب بود که سودي را چه کار کرده است؟

_روزي که ازت خواستگاري کردم فقط مي خواستم به سودي ثابت کنم که اگر اون نتونست با مشکل من کنار بياد و منو پس زد، کسي هست که منو بخواد و بتونه يه کم با من مدارا کنه. ميخواستم آتيش بگيره. اصلا قصدم اذيت کردن تو نبود. ميدوني گاهي آدم کارهايي رو ميکنه که توش هيچ قصدي نيست ولي نا خواسته طر.....

زمان پيغام گير تمام شد و صداي بوق بوق تلفن بلند شد. نيم خيز شد. دوباره گوشي زنگ خورد.

_پرستو تو رو خدا گوشي رو بردار. چيزي نگو، فقط اجازه بده من حرف بزنم.

گوشي را برداشت و بدون اينکه چيزي بگويد روي اسپيکر گذاشت.

_ مرسي

سرفه اي کرد. به خاطر بيني شکسته اش تن صدايش عوض شده بود. کمي تو دماغي و گرفته شده بود.

_ هيچ وقت نمي خواستم عذاب بکشي. شايد اولش به خاطر لج و لجبازي با سودي بود ولي بعدش کم کم ازت خوشم اومد. متانت و آرامشي که داشتي نا خوداگاه منو هم آروم ميکرد. دوست داشتم که اگه نمي تونم برات شوهر خوبي باشم حداقل همراه و دوست خوبي باشم. نمي گم سودي رو نمي خواستم يا ديگه چشمم دنبالش نبود، چيزيه که خودت هم ميدونستي، ولي به خدا هيچ وقت نخواستم تو يا رها رو اذيت کنم. قبول کرده بودم که سودي مال رها شده، من مشکل دارم، تو زنمي، و خيلي چيزهاي ديگه که واقعيت زندگيم بود رو قبول کرده بودم (چند ثانيه مکث کرد و دوباره ادامه داد ) فکر ميکردم که سودي و رها با هم خوبن. وقتي روابط شون رو ميديدم، عاشقانه هاشون رو، اصلا فکر نميکردم که مشکلي بينشون باشه. اون روز واقعا اتفاقي نيوفتاد. آخه من خدا زده که هنوز کاملا مداوا نشدم. داشتم سودي رو قانع ميکردم که بره. اصلا نمي دونستم که قراره تو برگردي ( آهي کشيد و با لحني ملتمسانه گفت ) نشد پرستو، نشد. نتونستم. ميخواستمش. چطوري ميتوني زني که هميشه عاشقش بودي رو رد کني بره، اون هم زماني که مثل گل خودش رو انداخته تو دامنت! نتونستم يکي بزنم تو گوشش بگم برو پيش شوهرت من ديگه زن دارم. نتونستم او شدت عملي که بايد رو نشونش بدم. کش و مکش بي خودي زمان برد. هم دلم ميخواست که سودي رو داشته باشم هم وجدانم قبول نميکرد. زن برادرم بود، خواهر زنم بود.

خيلي سخته پرستو نميدوني تو چه برزخي دست و پا ميزنم؟ آقا جون نفرينم کرد. ميگفت که تن مادرم از کارهاي من تو گور لرزيده (صدايش بغض آلود شد و مثل يک بچه کوچک به گريه افتاد ) تنها برادرم که هميشه پشتم بود رو از دست دادم. تو رو ناراحت کردم. زندگيم به فنا رفت. رو هوام، دلم ميخواد بميرم. هيچ کس واسم نمونده . پرستو حلالم کن! ميخواستم طلاقت ندم، مي خواستم که برام بموني، ميخواستم همه چي رو درست کنم. احمقم! رها ميگفت سودي اگه جواهر هم بشه ديگه نمي خوادش. تو هم که رفتي چي چي رو مي خواستم درست کنم ؟ گند زده بودم به زندگي همه، چيز قابل جبران نبود. طلاقت دادم چون که ديگه نمي خواستم عذاب بکشي. خرم، فکر ميکردم که با طلاق يه سري از چيزها حل ميشه. حالا مي بينم که عذاب خودم ده برابر شده. داغونم پرستو داغون! تو رو جون هر کي دوست داري ازم بگذر ....

تلفن قطع شد. گوشي را خاموش کرد و سرش را زير لحاف برد وبه گلهاي درشت سورمه پشت لحاف نگاه کرد. مي توانست عذابي که در هر کلمه و جمله رضا وجود داشت را ببيند. دلش برايش سوخت حتي بيشتر از خودش. رضا عاشقي بود که ميدانست عشقش ميوه ممنوع است ولي آنقدر درگير اين عشق بود که نه ميتوانست از آن به طور قاطعانه بگذرد و نه دست دراز کند وآن را بچيند. در هزار تويي گير کرده بود که خروج از آن غير ممکن بود. به نظرش سودي اصلا لياقت عشق رضا را نداشت. نه رضا را و نه رها . سودي ديوانه ايي بود که به همه چيز ضربه زده بود تا به مقصود خودش برسد. به عشقش، اعتقاداتش و حتي خودش.

دوباره تلفن زنگ خورد. اين بار هم اهميتي نداد.

_پرستو؟ کجايي تو دختر؟ چرا سرکار نمياي؟ سرما خوردي؟ من گيرم اگر مي توني بيا.

لحاف را از روي سرش پايين کشيد. اصلا به ياد فريد نبود. دو روز بود که سر کار نمي رفت. هر چند که تمام دو هفته قبل از آن را هم درست به سر کار نرفته بود. يک خط در ميان رفته بود و هيچ کار مفيدي هم انجام نداده بود. فريد احساس کرده بود که مشکلي پيش آمده است ولي از خود پرستو چيزي نپرسيده بود. حالت صورت پرستو و آن نگاه پر از غم و ناراحتيش و در عين حال آن گيجي غريبي که در صورتش بود نشان از يک مشکل حاد داشت. مثل بوکسوري که در رينگ يک ضربه سنگين و غير منتظره مي خورد و تا چند ثانيه گيج است و نمي داند که اين ضربه از کدام سمت به صورتش خورده است.

فريد چيزي نپرسيد ولي صد در صد مطمن بود که مشکل فقط مشکل پرستو نيست. از چند نفر شنيده بود که رها کبيري هم دو هفته است که به سر کار نمي رود و اصلا در هيچ کجا ديده نشده است. حتي با وجود کارهاي خوبي که ارايه شده بود و فصل جشنواره مد فجر ، رها در هيچ کدام ديده نشده بود.

به نظرش مشکل خانوادگي مي آمد. بالاخره هر چه نبود زن او خواهر پرستو بود و برادرش شوهر پرستو. همه آنها با وصلت به هم گره خورده بودند.

نگاهي به تلفن کرد و از جا برخواست. ساعت دو نيم بعد از ظهر بود ولي هوا به قدري گرفته بود که به نظر پنج عصر مي آمد. براي فاکس غذا گذاشت و يک فنجان قهوه هم براي خودش ريخت. کنار شومينه نشست و به فاکس که با لذت غذا مي خورد نگاه کرد.

دلش مي خواست بيرون ميرفت و کمي قدم ميزد. احساس ميکرد که چيزي به منفجر شدن مغزش نمانده است. به نظر ميرسيد که آن بي حسي از بين رفته و به جاي آن يک فشار زياد به مغز و قلبش وارد ميشود.

بي توجه به برف شديدي که مي باريد لباس پوشيد و از در بيرون زد.

قدم زد. قدم زد و باز هم قدم زد. آن قدر، که خسته شد. راه رفتن در برف انرژي دو برابر مي خواست که او با آن عصاب ضعيف و تغذيه نامناسبش در آن چند وقت، آن انرژي لازم نداشت. خيابان ها خلوت بود و مغازه ها مشتري آن چناني نداشتند. در گوشه گوشه خيابان آتش روشن کرده بودند و چند نفري کنارش ايستاده بودند.

هوا به شدت سرد شده بود. برف روي يکي از نيم کت هاي درون خيابان را پاک کرد و چند دقيقه نشست، تا نفسش کمي جا بيايد. ولي آن قدر سرد بود که بلند شد و تصميم گرفت تا کم کم به خانه برگردد.

جلوي در خانه وقتي که ناشيانه با دست هاي يخ زده اش سعي ميکرد تا کليد را داخل سوراخ قفل در بکند، کليد از دستش سر خورد و در ميان برف ها روي زمين افتاد. قبل از آنکه خم شود و آن را بردارد يک دست مردانه آن را برداشت و بدون آنکه به او بدهد در را باز کرد و کليد را به طرفش گرفت.

_سلام

رها نگاهش کرد. براي لحظه ايي آن چنان موجي از ناراحتي به قلبش سرازير شد که در قلبش احساس فشردگي کرد.

در دو هفته اخير آن قدر در غار تنهايي خودش فرو رفته بود که پرستو را اصلا نديده بود. حالا با آن موهاي فرفري دوست داشتنيش و صورت رنگ پريده اش اصلا شبيه به دختري که روزي در قلبش به او علاقه داشت نبود. دختري که قبل از سودي بي قرارش ميشد و براي راحتي و آرامشش هر کاري ميکرد.

_سلام کجا بودي؟

به داخل راهرو رفت و رها هم به دنبالش داخل شد و در را پشت سرش بست. دکمه آسانسور را زد و به انتظار ايستاد.

_قدم ميزدم

رها نگاهش کرد. اين پرستو آن پرستوي هميشه نبود. اين قدر سردي و بي تفاوتي در وجود پرستو نبود.

رها سرش را تکان داد.

_نمي خواي آپارتمانت رو عوض کني؟

پرستو فقط سرش را به نشانه نفي تکان داد.

در را باز کرد و جلو تر از رها به داخل رفت و هيچ تعارفي هم نکرد. رها با تعجب به داخل رفت و پوتين هايش را در آورد. به فاکس نگاه کرد که عاشقانه از سر و گردن پرستو بالا ميرفت و دورش مي چرخيد تا پرستو گوش هايش را نوازش کند.

بدون تعارف روي کاناپه نشست و پالتوش را در آورد. پرستو به آشپز خانه رفت و قهوه آورد. ديگر مدت ها بود که شيريني نمي پخت و به گلهايش نمي رسيد. تنها کسي که به او توجه ميکرد فاکس بود. فقط غذاي او را سر زمان ميداد و مواظب نظافتش بود.

قهوه را به رها تعارف کرد و روبه رويش نشست و بدون هيچ حرفي به بيرون نگاه کرد. هوا کاملا تاريک شده بود.

_پرستو؟

_بله؟

نگاهش کرد و رها از جيبش يک فلش مموري بيرون آورد و به طرفش گرفت.

_ اين رو ظاهرا امروز فريد با پيک فرستاده دفتر. خانم متقي آورد در خونه داد به من. مال توهه، گفته چون به تو دست رسي نداشته مجبور شده فرستاده دفتر من

کمي خم شد و فلش را از رها گرفت.

_ مرسي زحمتت شد.

رها کمي از قهوه اش نوشيد و گفت :

_چي کار مي خواي بکني پرستو؟

به رها نگاه کرد.

_زندگي .

رها نگاهش کرد و آهي عميق کشيد.

_دوست داري برگردي پيش خودم؟

به رها نگاه کرد و پوزخندي تمسخر آميز زد. گاهي به نظرش رها از يک بچه چهار ساله هم کوچکتر ميرسيد. چه توقعي داشت؟ اين که پرستو با سر بدود و بگويد بله عزيزم حالا که سودي خانوم گند زد به زندگيت من حاضرم دوباره برگردم پيش تو ، تا تو کمي روحيه ات آرام شود. من هم که به جهنم! اصلا مگر شخصي به اسم پرستو فتوحي آدم هست که کسي مراعاتش را بکند.

رها که پوزخند پرستو را ديده بود ابروي بالا انداخت و حرفي نزد.

_نه من پيش فريد راحتم

رها بدون حرف فقط سرش را تکان داد. ميدانست توقع زيادي است که فکر کند پرستو برميگردد وبراي او کار ميکند. سيگاري در آورد و آتش زد.

_زير سيگاري ميدي؟

پرستو بي حوصله گفت :

_بريز تو همون پيش دستي رو ميز

رها به بشقاب کريستال رو به رويش نگاه کرد. حال و روز پرستوي منظم و خانه دار اصلا مساعد نبود که به او ميگفت خاکستر سيگارش را در آن بشقاب زيبا بريزد.

برخواست و به آشپز خانه رفت و در کابينت ها به دنبال زير سيگاري گشت. رضا سيگار نمي کشيد. ماهي و يا سالي يک نخ ميکشيد که آن هم به زير سيگاري احتياج نبود.

_تو کابينت بالاي سينک ظرف شوييه

در را باز کرد و زير سيگاري را بيرون کشيد، ولي همراهش ليوان کنارييش هم سر خورد و افتاد و شکست.

_ واي ....

_ اشکال نداره. برو بيرون من خودم جمع ميکنم.

نگاهي به پرستو که پشت سرش ايستاده بود کرد.

_ معذرت

پرستو سرش را تکان داد. و سر فاکس که مي خواست به آشپز خانه بيايد داد کشيد.

جارو برقي را آورد و تمام سراميک ها را جارو زد. رها همان طور کنار پنجره ايستاد و در حاليکه سيگار ميکشيد او را نگاه کرد.

فکر ميکرد که چرا زندگي آنها اين طور شد؟ خودش و سودي که روابطشان عاشقانه بود يا حداقل او اين طور فکر ميکيرد. رضا و پرستو هم روابط آرام و خوبي داشتند. فکر ميکرد که شايد تمام مدت اشتباه ميکرده است. شايد قضيه چيز ديگري بوده است. رضا ميگفت که با سودي بوده است ولي سودي او را ول کرده است ولي هرگز نگفت که چرا اين طور شده است. برايش يک سري از مسايل لاينحل مانده بود. يک سري معما که برايشان جوابي نداشت. ولي نميدانست که چرا احساس ميکند که پرستو از چيزهايي خبر دارد که او ندارد. حتي شاهين و سياوش هم از او آگاه تر و مطلع تر بودند. در جمع خانوادگي آنها موضوعي عنوان و شکافته شده بود که او از آن بي اطلاع بود.

پنجره را بست و سيگارش را خاموش کرد.

_ چه خبر؟

پرستو همان طور که خم شده بود و زير ميز و صندلي ها را ميزد سرش را بلند کرد و گفت :

_هيچي

رها سرش را تکان داد و گفت :

_يه قهوه ديگه ميدي؟

_ خودت بريز

جارو را خاموش کرد و سوتي زد تا فاکس اگر خواست به آشپز خانه بيايد.

رها قهوه ريخت و دوباره کنار پنچره ايستاد و سيگار ديگري روشن کرد.

_چرا اين قدر سيگار ميکشي؟

رها با تعجب نگاهش کرد و چانه اش را بالا داد.

_ آرامش. به خاطر نيکوتينش يه کم آرومت ميکنه.

_ به من هم بده

هر دو ابروي رها بالا رفت و بعد به همان سرعت اخم کرد و گفت :

_نه خير

اما پرستو به سرعت به کنارش آمد و سيگار را از دستش بيرون کشيد. رها سعي کرد تا جلويش را بگيرد، ولي از ترس اينکه او ناشيانه خودش و يا او را بسوزاند به ناچار سيگار را به دستش داد. ميدانست که با اولين پک زده خواهد شد و حالش بد ميشود.

ناشيانه به سيگار پک زد و از دود زياد به سرفه افتاد و چشم هايش پر از اشک شد.

رها سيگار را گرفت و با لحن عصباني گفت :

_بده به من. آخه اين کارا چيه ميکني؟ بدم مياد زن سيگار بکشه

پرستو در حاليکه هنوز سرفه ميکرد پوزخندي زد و گفت :

_ واقعا؟ پس لابد اون مادر بزرگ خدا بيامرز من بود که سيگار ميکشيد نه زن شما! تو هم چپ و راست قربون صدقش ميرفتي، خودت واسش آتيش ميکردي

رها به او که مثل يک انبار باروت بود با تعجب نگاه کرد. تا به حال اين چنين عصبانيتي از پرستوي هميشه آرام نديده بود.

سيگار را خاموش کرد و پنجره را بست و با ناراحتي گفت :

_من هيچ وقت با سيگار کشيدنش موافق نبودم. ولي نمي تونستم جلوش رو بگيرم. خوبه خودت خواهرت رو ميشناختي

پرستو سرش را تکان تکان داد و از آشپز خانه بيرون رفت. اگر بيشتر آن جا مي ماند بي شک حرفي ميزد که ممکن به رها بي احترامي شود. احمقانه بود، ولي او هنوز هم نسبت به رها احساس احترام ميکرد. دوست نداشت چيزي بگويد که رها از ماجرا بويي ببرد. اينکه سودي پشت سرش چه حرف هايي ميزد و به اندازه سر سوزني هم به رها علاقه نداشت. رها فکر ميکرد که سودي عاشقانه به او خيانت کرده است اگر ميفهميد که از همان ابتدا هم به نظر سودي مرتيکه هوس باز بوده است ديگر چيزي از رها کبيري باقي نمي ماند. و اين چيزي بود که پرستو با همه دلگيريش از رها آن را برايش نمي خواست.

رها از آشپز خانه بيرون آمد و گفت :

_من دوستش داشتم. نمي خواستم که ناراحت بشه، ولي ....

حرفش را قطع کرد و بدون هيچ حرف ديگري پالتواش را پوشيد و بدون خدا حافظي از در بيرون زد.

بيرون در آپارتمان آنقدر در خودش فرو رفته و ناراحت بود، که اصلا متوجه ماشين سودابه که کمي بالاتر پارک شده بود نشد. سوار ماشينش شد و گاز داد و از آن جا دور شد و رفت.

****

با صداي پارس فاکس از خواب پريد. تمام تنش از شدت عرق چسبناک شده بود. تلوتلو خوران به سالن رفت. صداي ضربه هايي که به در ميخورد با پارس فاکس مخلوط شده بود و يک سمفوني گوش خراش ايجاد کرده بود.

در را باز کرد. شاهين همان طور دستش در هوا خشک شده ماند. آنچنان اخمي کرده بود که تمام پيشانيش از اخم چين افتاده بود. پشت سرش سياوش و شهناز ايستاده بودند و چپ چپ نگاهش ميکردند. گيج و منگ نگاهشان کرد و گفت :

_چي شده؟

شاهين کنارش زد و داخل شد.

_ چرا جواب نمي دي؟ نه تلفن رو نه زنگ در رو، کجا بودي؟

نگاهي به موهاي ژوليده و لباس خواب عروسکي خواهرش کرد.

_خواب بودم.

سياوش بازوي او را که مي خواست به اتاق برود گرفت.

_ اين همه آدم رو زهره ترک کردي خوابيدي ؟

کمي نزديکش شد و بو کشيد.

پرستو خودش را کنار کشيد و با ناراحتي گفت :

_ چي کار ميکني؟ من اون چيزي که تو فکر ميکني رو مصرف نکردم. قرص خواب خوردم ( رو به شاهين کرد و گفت ) کلونازپام خوردم جناب دکتر

شاهين چشمانش را به روي هم فشرد.

_ خيلي قويه. چرا خوردي؟

بي حوصله روي مبل نشست و گفت :

_ براي يه لُقمه خواب داشتم جون ميدادم، ولي نمي تونستم

به همه آنها که نگران نگاهش ميکردند، نگاه کرد و خسته و درمانده گفت :

_ من ديگه نمي تونم بخوابم

شاهين کنارش نشست.

_ کي گفته؟ اين همه آدم طلاق ميگيرن بعد هم خيلي راحت زندگي شون رو ميکنن. تو هم آروم ميشي عزيزم، همه چي درست ميشه. يه کم زمان بده خوب ميشي

موهاي فرفري خواهرش را کنار زد.

_ اونايي که طلاق ميگيرن خواهرشون رو تو رختخواب با شوهرشون نمي بينن

سياوش با خشم لعنتي بر شيطان فرستاد.

_ اين جا نمون. بيا پيش خودمون

نگاهي به آنها کرد که تازه مهربان شده بودند. سرش را تکان داد.

اين جا راحت بود، تنهايي بهتر ميتوانست زندگي کند. نمي توانست وجود کس ديگري را تحمل کند، حتي سياوش عزيزش را.

يک هفته ايي بود که آي سودا روزها پيشش مي آمد و حالش را بهتر ميکرد. گاهي هم حتي شب ها هم پيشش مي ماند. وجود آي سودا برايش نعمت بود. آي سودا آرام بود و چيزي نمي پرسيد. بعد از آنکه از مسافرت برگشت و از مصيبتي که بر سر پرستو آمده بود با خبر شد ديگر تنهايش نگذاشت. از پيش رها بيرون آمد و تمام مدت کنار پرستو ماند. اوايل پرستو حتي وجود او را هم نمي توانست تحمل کند. دوست داشت تنهاي تنها باشد و فقط گوشه اي بنشيند و سعي کند که به هيچ چيز فکر نکند. ولي بعد از آنکه آي سودا با قهر و دعوا کنارش ماند، تازه فهميد که وجود آي سودا يک نعمت است. حالا بدون فرشته نجاتش حتي يک لحظه هم دوام نمي آورد. آي سودا هر روز آنجا بود. خريد خانه را ميکرد، تميز کاري ميکرد، به فاکس ميرسيد و غذا درست ميکرد. حضور خاموشش باعث آرامش پرستو شده بود. هيچ شيطنت و حرف و خنده و در گوشي هاي دخترانه ايي نبود. سکوت بود و سکوت.

در آرامش روي بالکني که به کوچه مشرف بود، مي نشستند و قهوه مي خوردند و به مردمي که در کوچه رفت و آمد ميکردند، نگاه ميکردند. گاهي هم با هم حرفي ميزدند. حرف هاي روزمره. نه حرفي از رها زده ميشد و نه رضا و نه سودي. همين ها پرستو را بهتر کرده بود. به استثناي شبها پرستو کمي آرام شده بود. فقط شبها بود که بي خوابي داشت. تمام شب را مثل يک روح سرگردان در خانه قدم ميزد و يا پاي تلوزيون مي نشست و به قول معروف تمام نخود و لوبياي آن را تماشا ميکرد، تا سرگرم باشد. از برنامه مشاعره گرفته تا تخم گذاري پنگوئن ها در قطب!

حالا که کمي بهتر شده بود نميتوانست با برگشتن به خانه پدريش ريسک کند و حال خودش را بدتر کند.

_من خوبم

سياوش پوف مسخره آميزي کرد.

_بله کاملا معلومه

چشمانش را به روي هم فشرد تا آرام باشد.

_بذارين خودم رو پيدا کنم

_ با تنها موندن پيدا ميشي؟ اين طوري؟

با خشم اشاره ايي به سرتا پاي پرستو کرد.

صداي گردش کليد در قفل حرف هايشان را نيمه تمام گذاشت. آي سودا در حاليکه دو کيسه خريد در دست داشت وارد شد و با پا در را بست.

با ديدن همه آنها هول شد و با خجالت سلام کرد. شهناز جلو رفت و گونه اش را بوسيد.

_آي سودا جان چطوري؟

_ مرسي شما چطورين شهناز جون؟ شرمنده من نمي دونستم که شما اين جا هستيد و گرنه مزاحم نمي شدم.

_ نه عزيزم. راحت باش ما ديگه داشتيم ميرفتيم

بعد آهسته کنار گوش آي سودا گفت :

_ مواظبش هستي؟

آي سودا با محبت سرش را تکان داد.

_هستم.

شهناز به سراغ پرستو رفت و شاهين را کنار زد و نشست.

_ ديگه قرص نخور به آي سودا ميگم يه کم بابونه و گل گاو زبون واست بگيره دم کن بخور. باشه ؟

پرستو به شهناز نگاه کرد. مادر بي خيالش خيلي نگران و ناراحتش بود. تا به حال شهناز را اين طور نگران نديده بود. براي آرام کردنش لبخند زد.

_باشه. خوبه، مي خورم

سياوش که هنوز ناراحت بود و از بر نگشتن پرستو حسابي دلخور بود بدون خداحافظي از در بيرون زد و رفت.

بعد از رفتنشان پرستو به سراغ کارهايش رفت. چند روزي بود که طراحي هم آرامش ميکرد. با فريد در تماس بود. گفته بود که نمي تواند به سرکار برگردد، ولي اگر فريد با پيک کارها را برايش بفرستد او هم سر زمان آنها را تحويل ميدهد. فريد حرفي نزد و هيچ سوالي نکرد، ولي خوب بي اطلاع هم نبود. از يک منبع کاملا موثق شنيده بود که رها کبيري از همسرش جدا شده است. درباره پرستو بي اطلاع بود و فکر ميکرد که قطعا موضوع جدايي رها از خواهرش آنقدر در خانواده مشکل ساز شده است که پرستو هم از کار و زندگي افتاده است!

_پرستو؟

_بله؟

نگاهش کرد. آي سودا آمد و کنارش نشست.

_من بايد برم. خالم از فرانسه اومده، زشته اگر نباشم

_باشه برو عزيزم، سلام منو هم برسون

آي سودا نگاهش کرد. از حالا مي توانست غم را در چشمانش ببيند.

_دوست داري تو هم بياي؟

پرستو خنديد و گفت :

_يعني اينقدر داغونم که ميترسي تنهام بزاري؟ نترس خودم رو نميکشم

_مسخره

بلند شد و مانتويش را پوشيد.

_ من تعارف نمي کنم. اگر دوست داري بيا. الان اينقدر خونه ي ما شير تو شير که اگه تو همين طوري هم بري تو بشيني کسي نمياد بگه خرت به چند من؟!

_نه بابا تنها راحتم. برو خوش بگذره

آي سودا خداحافظي کرد و رفت.

براي خودش قهوه ريخت و شنلش را به دور خودش پيچيد و به بالکن رفت. هوا خيلي سرد بود با اينکه چيزي به بهار نمانده بود ولي هوا سردي يک روز برفي را داشت.

صداي زنگ تلفن بلند شد. نگاهي به فاکس که کنارش روي زمين نشسته بود کرد و با صداي بلندي گفت :

_ بدو برو تلفن رو برام بيار

فاکس سرش را بلند کرد و با چشمان قهوه ايي اش نگاه خنده داري به پرستو کرد و بعد بي اعتنا دوباره پوزه اش را روي دست هايش گذاشت وبه روبه رو خيره شد. پرستو خنده اش گرفت و از جا برخواست و غرلند کنان گفت :

_کي گفته تو باهوشي سگ بد هان؟ من نمي دونم تو اين فيلم ها شماها چطوري اين قدر شيرين کاري ميکنين که حالا نميري يه گوشي واسه من بياري. تنبل!

گوشي را بدون نگاه کردن به شماره برداشت.

_بله؟

_سلام

براي لحظه به خودش لعنت فرستاد که بدون نگاه کردن به شماره گوشي را برداشته است. صدايش را صاف کرد.

_سلام حال شما؟

_مرسي

کمي مکث کرد و با لحن خاصي گفت :

_مي توني بياي اين جا؟

اين بار پرستو مکث کرد.

_چيزي شده؟

_ نه کارت دارم. واسه يه طرحه، اگر بياي ممنون ميشم

لحن و صداي صحبت کردنش رهاي هميشه نبود. مثل کسي بود که عصبي است و اگر چاره داشته باشد سر طرف مقابلش را هم روي سينه اش ميگزارد. درست مثل آن شبي که سرگردان روي گارد ريل اتوبان پيدايش کرده بودند. بعد از آمدن به خانه ي پرستو حالي عصبي و ترسناک داشت.

چند ثانيه سبک سنگين کرد. احمقانه بود ولي هنوز هم به او اعتماد داشت. يا شايد علاقه اش به او آن چنان قوي بود که جاي هر بي اعتمادي را ميگرفت.

_باشه کي بيام؟ اصلا تو بيا

_نه من يه کم سرما خوردم اصلا حال ندارم. اگه بياي خوب ميشه

صداي گرفته اش مشخص ميکرد که سرما خورده است.

_باشه. نزديک ظهر ميام

گوشي را قطع کرد و نگاهي به ساعت کرد و به آشپز خانه رفت. دلش براي رها سوخته بود. با اينکه خودش براي خودش چيزي درست نمي کرد که بخورد و تمام آشپزي با آي سودا بود، ولي يک سوپ فوري سر هم کرد تا برايش ببرد.

لباس پوشيد و سوپ را در يک ظرف در دار ريخت و سوييچ و موبايلش را برداشت و در را به روي فاکس که مي خواست به همراهش بيايد بست و به سمت خانه رها رفت.

*****

زنگ در را زد و ظرف سوپ را در دستش جابه جا کرد.

در تيکي کرد و باز شد.

_سلام

ظرف سوپ را به رها داد.

_سلام اين چيه؟

خم شد و چکمه هايش را در آورد.

_سوپه. گفتم سرما خوردي يه کم بخوري گرم شي

رها سرش را تکان داد و به داخل رفت.

_بيا تو

سوپ را به آشپز خانه برد و يک قاشق از جا قاشقي روي ميز برداشت و در همان ظرف شروع به خوردن کرد.

پرستو معذب از نگاه هاي چپ چپ رها سرش را به تا کردن شالش گرم کرد.

يک چيزي درست نبود. نگاه رها، حالت صورتش، و فرم حرف زدنش ميگفت که اتفاقي افتاده است.

_چيزي شده؟

ظرف سوپ را کنار گذاشت و به طرف پرستو آمد.

_نه چه چيزي؟

همان طور که از آشپز خانه خارج ميشد بازوي پرستو را هم گرفت و به دنبال خودش کشيد.

روي مبل نشست و پرستو را هم کنار خودش نشاند. پرستو نگاهش کرد. حالا ديگر صددر صد مطمن بود که چيزي شده است.

_ خوبي؟

رها يک ابرويش را بالا برد و حالتي آرام گفت :

_خوبه خوب. تو چطوري؟

پرستو سرش را تکان داد. حس خوبي نداشت. به نظرش رها حال خوب و نرمال هميشه اش را نداشت.

_خوب چي کار داشتي؟

رها خيلي خونسرد سيگاري آتش زد و به پرستو تعارف کرد.

_ميکشي؟

پرستو فقط سرش را تکان داد و دوباره با تظاهر به بي خيالي گفت :

_ تو چه طرحي مشکل پيش اومده؟

رها پک عميقي به سيگارش زد و خيلي خونسرد گفت :

_مشکلي نيست

پرستو با گيجي نگاهش کرد و گفت :

_پس واسه چي منو اين همه راه کشوندي اين جا؟

رها کمي به سمتش خم شد و در چشمانش نگاه کرد.

_کارت داشتم

پرستو خودش را عقب کشيد.

_چي کار؟

_ صيغه ام ميشي؟!!

پرستو آنچنان با چشمان از حدقه در آمده نگاهش کرد، مثل اينکه رها يک جمله دو کلمه اي را نگفته است و درباره فيزيک کوانتوم کنفرانسي داده که پرستو حتي يک کلمه هم از آن سر درنياورده است.

_چي؟

بر خلاف فيلم ها اين کلمه بلند گفته نشد و صداي پرستو به سختي شنيده شد.

رها همانطور خونسرد نگاهش کرد و يک ابرويش را بالا برد.

_صيغه. در موردش نشنيدي؟

پرستو احساس ميکرد که با سر به درون يک چاه عميق سقوط کرده است. احساسي گنگ و بد، که در زمان کابوس پرت شدن از بلندي به آدم دست ميدهد.

دهانش باز مانده بود.

_چي؟

دوباره اين سوال را پرسيد. رها خم شد و سيگارش را خاموش کرد.

_ تو عده اي هنوز نه؟

پرستو فقط همان طور گيج و مات نگاهش ميکرد. عقلش دستور ميداد که همان لحظه بلند شود و از آنجا برود ولي از شدت تعجب مثل هميشه گيچ و مات شده بود.

کمي نيم خيز شد تا از جا برخيزد ولي رها مچ دستش را گرفت.

_کجا؟

نگاهي به آتش خشم زير خاکستر پنهان شده ي رها کرد. سعي نکرد تا بزور مچش را آزاد کند، اين طور فقط رها را عصبي تر ميکرد.

_ولم کن

رها مچ ديگرش را هم گرفت و به آرامي گفت :

_وقتي که بلند ميشي مياي خونه يه مرد مجرد بايد فکر همه جا رو بکني پپر خوشکله!

تظاهر را کنار گذاشت و مچش را کشيد. بر خلاف انتظارش رها مچش را آزاد کرد. از جا بلند شد، ولي رها از او سريع تر بود بلند شد و رو به رويش ايستاد.

_گفتم کجا؟

_مي خوام برم.

سعي کرد صدايش حالت شجاعانه اي داشته باشد و نشان ندهد که تا چه حد ترسيد است. رها کاملا هوشيار بود و مشخص بود که هيچ الکلي مصرف نکرده است. اما حرف هايش هذيان هاي يک ذهن بيمار بود و همين او را خطرناک تر از يک آدم مست ميکرد. چون به نظر مي رسيد که او کاملا آگاه و برنامه ريزي شده جلو ميرود.

رها چند لحظه نگاهش کرد.

_يه سوال ازت پرسيدم. هنوز تو عده رضايي؟

_عده ديگه چه کوفتيه؟

صدايش کمي بلند تر از هميشه بود.

رها خنديد. همان طور بم و مردانه. همان طور که زماني پرستو براي خنده هايش جان ميداد. ولي حالا به حد مرگ ترسيده بود.

_تعليمات ديني ات خوب نبود نه ؟

پرستو کمي کج شد تا از کنار دست رها برود، ولي رها به سرعت جلويش را سد کرد.

_ کجا کجا؟

_رها بزار برم، تو حالت خوب نيست.

_رها خنديد.

_نه عزيزم من تو بهترين حالت ممکن هستم. باش. حالا کار داريم با هم (دستش را گرفت و با کمي تحکم روي مبل کنار خودش نشاند ) خوب کجا بوديم؟ آها! شما چرا من تا زنگ زدم بلند شدي اومدي؟ هان؟ نگفتي خونه يه مرد مجرد برم خطر داره؟

پرستو چند ثانيه با بهت و حيرت نگاهش کرد.

_ رها چي داري ميگي؟ خونه تو اومدم. نرفتم خونه يه مرد غريبه که داري اين طوري ميگي

_من فرق دارم؟

پرستو جوابش را نداد و فقط با ناراحتي نگاهش کرد.

_ چه فرقي؟

پرستو مثل اينکه يک حقيقت واضح را بيان ميکند گفت :

_خوب تو رهايي!

چانه رها بالا رفت.

_ممنون بانو. لطف داري شما

_حالا ميذاري من برم يا نه؟

_نه گفتم که کار دارم باهات. پس چون من رهام به من اعتماد داري؟

پرستو به روبه رو خيره شد و جواب حرف هاي ماليخوليايي رها را نداد.

رها دست به زير موهاي فرفريش برد و آهسته کنار گوشش گفت :

_ خوب من فرض رو به اين ميزارم که عده ات تمامه و ميتوني صيغه بشي. موافقي؟

چرخيد و با خشم به رها نگاه کرد.

_خيلي پستي!

رها سرش را تکان داد و خيلي آرام و محترمانه گفت :

_ آره تو هم متوجه شدي که من تغيير ماهيت دادم (کمي به طرف پرستو خم شد و ادامه داد ) از زماني که اومدم تو خونه شما بي شرف و پست شدم. نشنيدي که ميگن با هر کي بايد مثل خودش باشي. منم دارم همين کارو ميکنم.

دهان پرستو از شدت تعجب باز مانده بود.

-چي ميگي؟

رها بلند شد و بازويش را کشيد و به سمت اتاق خواب برد. پرستو در حاليکه سعي ميکرد بازويش را از دست رها بيرون بکشد در جهت مخالف شروع به حرکت کرد.

_بيا ببينم. کجا؟

_ولم کن.

اما رها آن چنان محکم بازويش را کشيد که مفصل شانه اش صدا داد و درد گرفت و باعث شد تا پرستو با شدت برگردد و به سينه رها سنجاق شود.

سرش را پايين آورد و در موهاي خوش بوي پرستو که هميشه عاشقش بود زمزمه کرد.

_من درنهايت کار خودم رو ميکنم، هيچ مشکلي هم ندارم. گفتم شايد تو دوست داشته باشي شرعي و قانونيش کني

پرستو با ترس نگاهش کرد. حالا ترس مثل عرقي سرد از پشت ستون فقراتش جاري شده بود و پايين مي آمد. زانوانش ميلرزيد و دست هايش سرد تر از هميشه شده بود. احساس ميکرد که ضربان قلبش کند شده است و تمام توان و انرژي را از او گرفته است.

رها ابرويش را بالا برد. جذاب تر از هميشه شده بود ولي با خويي وحشي و حيواني که پرستو تا به حال لنگه اش را نديده بود. مثل پلنگي که خيز برداشته تا به روي طعمه اش بپرد و اصلا برايش مهم نيست که طعمه اش ممکن است بچه هايي در لانه داشته باشد که منتظرش هستند. در آن لحظه فقط خوي حيواني به او غالب است.

_رها

تنها همين يک کلمه از ميان لب هايش که به شدت سفيد شده بود بيرون آمد.

_ جونم عزيزم؟

زماني براي اين کلمات محبت آميز جان ميداد ولي حالا آنها را ميشنيد که ميدانست دنباله خوشي همراهشان نيست.

رها بي توجه به ترس و وحشتي که در چشمانش به وضوح ديده ميشد او را به دنبال خودش به اتاق خواب کشاند.

_بالاخره جواب منو ندادي؟ قبلت ؟

چيزي نمانده بود که از ترس سکته کند. بازويش را که دردناک شده بود کشيد و به روي تخت پرتش کرد. پرستو مثل يک عروسک پارچه ايي محکم روي تخت افتاد و قبل از آنکه بتواند عکس العملي نشان دهد رها به رويش خيمه زد و پاهايش را حصار زانوان پرستو کرد.

_ولم کن، وحشي

به گريه افتاد و باعث شد تا رها براي لحظه ايي عقب بکشد. نگاهش کرد. طاقت گريه زنها را نداشت. چشمانش را روي هم فشرد و محکم گفت :

_ ببين پپر من الان خر خرم! پس گريه نکن، چون کار رو برات سخت تر ميکنم.

ولي اشک هاي پرستو بي وقفه سرازير بود. از چشمانش بيشتر به رها اعتماد داشت، ولي حالا از کسي رکب خورده بود که دين و ايمانش بود همين شدت گريه اش را بيشتر ميکرد.

_ولم کن

مثل اين بود که دايره لغات ذهنيش محدود به همين دو کلمه شده بود.

رها خم شد و گردنش را بوسيد. بوي خوش پوست پرستو از خود بي خودش کرد. نمي توانست آن چيزي که مي خواهد باشد. آن حيوان صفتي که برايش برنامه ريزي کرده بود و مي خواست با تمام وجود پرستو را اذيت کند. بالاخره اين دختر روزي برايش مهم بود. به ياد بوسه شمالشان افتاد و اين بار آرام تر و با احساس بيشتري گردنش را بوسيد. خودش هم تعجب کرد. کدام متجاوزي عاشقانه مي بوسد؟ و با بوي تن طرف مقابلش آرام ميگيرد؟

پرستو اما به هق هق افتاده بود. با انزجار گردنش را کنار کشيد و جيغ کشيد.

_ولم کن !

رها با جيغش کمي جا خورد و خودش را کنار کشيد. نگاهي به صورت از اشک سرخ و خيس شده ي پرستو کرد.

_چي رو ول کنم؟ هان؟ مگه تو اين رو نمي خواستي؟ مگه منو نمي خواستي؟ مگه به خاطر همين عشق کوفتي گند نزدي به زندگي همه؟

پرستو دوباره با هق هق گفت :

_تو رو خدا ولم کن

اما رها خشمگين تر از هميشه هر دو مچ دست او را بالاي سرش برد و با يک دستش گرفت.

_ روزي که گفتم بياي دفترم بهت گفتم از زندگيم برو بيرون. گفتم نمي خوام يک نفر بره به سودي بگه تا ذهنيت اون به هم بريزه و زندگيم داغون بشه. گفتم يا نگفتم؟ بعد تو چي کار کردي؟ رفتي به سودي گفتي که ما با هم بوديم. گفتي که عاشقمي هنوزم که هنوزه. چي کار کردي؟ هان؟ عاشقمي؟ خوب بيا منم همه جوره پايه ام. عشقه ديگه نه؟

پرستو جيغ زد و تلاش کرد تا دستش را از دست رها بيرون بکشد.

_ من هيچ حرف کوفتي به سودابه نزدم. به پير نزدم به پيغمبر نزدم. دورغ ميگه

ولي رها بي اعتنا به او با دست راستش پلور يقه اسکي سفيدش را با يک حرکت در آورد. آن چنان محکم، که يقه تنگ آن باعث شد تا گوشواره پرستو محکم از گوشش خارج شود و گوشش به خون بيفتد.

اين بار جيغش از هر زماني گوش خراش تر بود و رها را وادار کرد تا با بوسه اي ساکتش کند. بوسه اي با طعم گريه و فرياد. براي لحظه پرستو آن چنان احساس حقارت کرد که از زن بودن خودش متنفر شد. جنسيتي که توان مقابله با وحشيي که به رويش افتاده بود را نداشت.

هق هق خاموشش دل رها را نرم کرد و لب هايش را برداشت.

_تو رو جون هر کي دوست داري ولم کن. من هيچ حرفي به سودي نزدم.

از شدت گريه مثل بچه هاي کوچک به سکسکه افتاده بود.

_ دستش را محکم تر گرفت و با فرياد گفت :

_دروغ نگو (سرش را خم کرد و کنار گوش پرستو فرياد کشيد )به من دروغ نگو. اگر عاشقم نبودي اگر به سودي نگفتي پس چرا نمي گذاشتي رضا بهت دست بزنه؟ چرا رفتي به سوي گفتي که چندشت ميشه رضا بهت دست ميزنه چون عاشق مني. چرا گفتي چرا؟

سرش را بلند کرد و با خشم به صورت پرستو نگاه کرد.

_دروغ نگو. به شعورم توهين نکن. زنگ زدم از رضا پرسيدم. رضا گفت که با هم رابطه نداشتين. چرا؟ پرستو چي کار کردي؟ هان؟ باعث شدي سودي با لج بازي بره با رضا، بعد ميگي کاري نکردي؟

دوباره به رويش خم شد.

_ مي خوام حاليت کنم خراب کردن زندگي يعني چي؟ مي خوام بدوني که چي کار با زندگيم کردي

بي توجه به هق هق پرستو پيراهن خودش را در آورد.

_ به ارواح خاک بابام دروغه! رضا گفته ما رابطه نداشتيم چون که واقعا نداشتيم. چرا درست ازش نمي پرسي تا بهت بگه. برادرت مشکل جنسي داشت. برادرت تمام مدت زنت رو مي خواست. چرا از سودي نمي پرسي که چرا به تو بله گفت وقتي که با برادرت رابطه داشت؟ هان؟ بپرس ديگه؟ بپرس تا بدوني که پشت سرت ميگفت مرتيکه هوس باز. بپرس تا بفهمي که ازت بدش مي اومد. بپرس تا بدوني که مي خواست طلاق بگيره ازت مي خواست منو بدبخت کنه. ميدونست منه خر احمق، عاشقتم. مي خواست منو نابود کنه. چون تو ( جيغ کشيد ) چشم کثيفت همش دنبال خوشگلي دخترا بود. من کي بودم که رها کبيري ازش خوشش بياد؟ تو اصلا منو نمي ديدي من احمق بودم که مثل کورها دنبال تو بودم. ازم نپرس که چرا خواهرم اين ناخواهري رو در حقم کرد چون خودم هم نمي دونم. فقط مي دونم که منو آتيش زد، به خاک سياه نشوندم، تو رو ازم گرفت، رضا رو بيچاره کرد، به خاطر اين حسادت کوفتي و لعنتيش.(از شدت گريه به تنگي نفس دچار شده بود ) تو چه مي فهمي رها کبيري؟ تو اصلا مي فهمي؟ به خدا اگر بفهمي. من جون دادم، پوست انداختم، تو رو ديدم که هر روز کشته مرده تر براي سودي ميشدي چرا؟ چون خانم خوشکل بود، دلبر بود، لوند بود، من چي بودم؟ پرستوي معمولي ، پرستوي احمق، که فکر ميکرد تو ممکنه يه روزي ببينيش. ولي هيچ وقت نديديش. ولي باز هم دندون رو جيگرم گذاشتم گفتم شوهر خواهرمه مثل برادرم شده (با مشتش به شانه رها کوبيد ) جواب بله به رضا دادم، ميدوني چرا؟ (جيغ کشيد ) چون تو گفتي. چون تو خواستي. تمام مدت ميديدم که شوهرم چشمش دنبال خواهرمه، به خدا من از سنگ نيستم. به ابوالفضل منم آدمم. تو حتي نمي توني بفهمي که من چي کشيدم . حالا اومدي مي خواي زور گيرم کني؟ بيا مردونگيت رو کامل کن. ولي اولش برو از زنت بپرس تا خوب بفهمي داري چي کار مي کني

مثل بچه هاي کوچک دستش را جلوي صورتش گرفته بود و هق هق ميکرد.

_يه زماني ديوونه ات بودم رها کبيري، حاضر بودم زندگيم رو بدم ولي نگرانيت رو نبينم. اگر الان اينجام به خاطر همون ته مونده ي علاقه است. ولي به هر چي که تو اعتقاد داري بعد از عروسيت ديگه چشمم دنبالت نبود. داشتم کم کم به برادرت علاقه پيدا ميکردم ولي سودي اون رو هم ازم گرفت

نگاهي به رها که خشکش زده بود کرد.

_ولم کن

رها اخم کرد و سرش را تکان داد و از روي پاهاي پرستو بلند شد. ولي دستش را آزاد نکرد.

گوشي را برداشت و به رضا تلفن کرد. سعي کرد تا مکالمه روز قبلشان را به خاطر بياورد. بدون هيچ سلام و عليکي زنگ زده بود و از رضا پرسيده بود ( تو رابطه زناشوييتون مشکلي با پرستو نداشتي؟) رضا هم با کمي مکث گفته بود که آنها رابطه نداشتند و چيزي که او نتيجه گيري کرده بود اين بود که حرف سودي درست بوده و پرستو نگذاشته که رضا به او دست بزند.

بعد از چند زنگ رضا گوشي را برداشت.

_رضا؟

_بله؟

صداي رضا با شنيدن لحن رها گوش به زنگ شد.

نگاهي به پرستو که با لباس زير و معذب رو به رويش نشسته بود کرد. با دست هايش بازوان و پهلوهاي برهنه اش را مي پوشاند. براي لحظه اي از خودش خجالت کشيد. چه کرده بود؟ پليورش را به طرفش انداخت و پرستو به سرعت آن را پوشيد و گوشه تخت کز کرد و مچاله نشست. هنوز اشک ميريخت و مثل بچه ها با تنگي نفس گريه ميکرد. مقطع و بريده بريده.

_ چيزي شده؟

صداي رضا او را به خود آورد.

_ ببينم تو؟ يعني پرستو ....

چند ثانيه مکث کرد و گفت :

_ پرستو هنوز دختره؟

رضا با لحني که معلوم بود خيلي جا خورده است گفت :

_آره

_ تو مشکل جنسي داري؟

دوباره مکثي کوتاه.

_ تو از کجا فهميدي؟ سودابه بهت گفت؟

رها به پرستو نگاه کرد و چشمانش را به روي هم فشرد.

بدون آنکه جواب رضا را بدهد گفت :

_خيلي خب باشه. خداحافظ .

گوشي را قطع کرد. پرستو صورتش را به روي زانوانش گذاشته بود و گريه ميکرد. خودش را به طرف او کشيد و دستش را به روي موهايش گذاشت، ولي پرستو آن چنان جيغي کشيد که او را از جا پراند.

_به من دست نزن

_باشه باشه!

دستش را بالا برد و به حالتي نمايشي جلوي صورت او تکان تکان داد.

_مي خواستم آرومت کنم.

_آروم؟ ( پوزخند زد ) رها کبيري تو منو کشتي، نابود کردي. حالا ميگي مي خواي آرومم کني ؟ از طرف برادرت خيالت راحت شد؟ برگه پزشک قانوني هم هست مي خواي براي محکم کاري اون رو هم ببيني تا بفهمي که چه کلاه گشادي سرت رفته؟ سودي به تو روي خوش نشون داد که منو بکشه، که داغونم کنه. هوا برت نداره جناب کبيري عاشق چشم و ابروي کمونت نبود.

رها به ميان حرفش دويد.

_تو که بودي

پرستو چند ثانيه نگاهش کرد. بعد سرش را پايين انداخت و آهسته گفت :

_ آره من عاشقت بودم ولي ديگه نيستم. ديگه نمي خوام ريختت رو ببينم. برام مُردي رها، مُردي.

از جا بر خواست ولي رها از او سريع تر بلند شد و جلويش ايستاد.

_کجا؟

با پشت دستش اشک هايش را پاک کرد و با لحن مسخره آميزي گفت :

_ اگر ديگه نمي خواي بهم دست درازي کني برم خونه، کلي کار دارم .

رها بازويش را گرفت و صورتش را نزديک صورت او آورد ولي پرستو با انزجار صورتش را کنار کشيد.

_ اگر يه بار ديگه بهم دست بزني به همون خدا که تو نمي شناسيش همين که پام رو از اين جا بيرون گذاشتم يه راست ميرم کلانتري ازت شکايت ميکنم، مي کشمت زندان

_کارت ندارم.

نگاهش کرد. عصبي بود. باز هم از سودي رودست خورده بود. حالا که فکر ميکرد احساس حماقت ميکرد که چرا حرفش را قبول کرده بود؟

خودش هم ميدانست که اين سوال تنها يک جواب دارد و بس و آن اين بود که او مي خواست در نهان به خودش بقبولاند که اگر خيانتي از جانب سودي صورت گرفته فقط و فقط به خاطر پرستو بوده است و نه بي علاقگي و شکل واقعي خيانت.

با حرف رضا سريع به نتيجه دلخواهش رسيده بود و گناهکار را پيدا کرده بود، پرستو.

و حالا فکر ميکرد که چه رو دست بزرگي از سودابه خورده است. ولي چيزي که خشمش را بيشتر ميکرد جمله پرستو بود (برام مُردي رها ) احساس ميکرد که چيزي را از دست داده است. چيزي که تا به آن لحظه داشت و با يک حرکت از بين رفته بود. و آن عشق پرستو بود.

با ناراحتي به گوش پرستو نگاه کرد که به طور وحشتناکي زخم شده بود و خون ريزي داشت. ولي پرستو بي اعتنا با دستاني لرزان دکمه هاي مانتويش را ميبست.

به کنارش رفت و با لحن آرامي گفت :

_بزار گوشت رو پانسمان کنم.

پرستو نيم نگاهي به او کرد و بي توجه به حرف او شالش را به سر کرد.

ولي رها بازويش را گرفت.

_ لج نکن پپر گوشت داره خون مياد

پرستو بازويش را به شدت از دست او بيرون کشيد.

_ ولم کن

ولي رها دوباره بازويش را کشيد و اين بار با عصبانيت گفت :

_ بيا ببينم، هرچي هيچي نمي گم بدتر ميشه

او را با خودش به آشپز خانه برد. پرستو مقاومت نکرد.نميخواست او را حساس تر کند فقط مي خواست که از آنجا برود. از داروخانه کوچکي که در قفسه ها بود بتادين و پنبه بيرون آورد و او را روي صندلي نشاند و گوشش را با بتادين تميز کرد. پرستو آهي از درد کشيد ولي ديگر حرکتي نکرد. به دقت زخم را تميز کرد. کشيدن پيراهن از تنش باعث شده بود که گوشواره کمي از لاله گوشش را پاره کند. دلش ريش شد.

_درد ميکنه؟

ولي پرستو جوابش را نداد. حق را به او ميداد، اشتباه کرده بود. حماقت محض. و حالا به نظر ميرسيد که دلگيريش عميق شده است.

_متاسفم!

باز هم پرستو فقط به رو به رو خيره شده بود و هيچ حرکتي نميکرد. رنگش به شدت پريده بود.

_پپر؟

باز هم سکوت. لعنتي به خودش فرستاد. او اين پرستو را دوست نداشت. او به پرستويي عادت کرده بود که تحت هر شرايطي به او احترام ميگذاشت و عشق و توجه اش را از او دريغ نمي کرد. حتي زماني که او را ناديده گرفته بود و عاشقانه اش را به سودابه تقديم کرده بود. دردناک ترين اشتباه زندگييش.

_پرستو، من واقعا معذرت ميخوام.

نگاهي غمگين به رها کرد و گفت :

_راهنمايي که بودم يه معلم تعليمات ديني داشتم. ماه بود. همه بچه ها عاشقش بودن. هميشه ميگفت شياطين سياه هستن و فرشته ها سفيد، اين ثابته ولي آدما خاکستري هستن. بعضيا خاکستري روشن، بعضيا تيره ...

مکثي کرد، به رها نگاه کرد و سرش را با تاسف تکان داد.

_ هميشه فکر ميکردم تو سفيدي مثل فرشته ها! يا خاکستري روشني. حالا فهميدم که سياهي!

رها خشکش زده بود. نتوانست هيچ جوابي بدهد. پرستو بغضش را فرو خورد و گفت :

_ احمق بودم. به خودم ميگفتم رها ماهه. مي خواستم اون محبتي که هيچ وقت نداشتم رو تو بهم بدي. به نظرم تو مهربون بودي به من اهميت ميدادي (مکثي کرد و آهي کشيد که با تنگي نفس هق هق آلودي همراه بود ) دوستت داشتم و فکر ميکردم تو هم يه کوچولو از من خوشت مياد ( دوباره به رها نگاه کرد که با چهره ايي در هم نگاهش ميکرد ) ولي من اون چيزي که تو مي خواستي نبودم.

از جا برخواست ولي رها بازويش را گرفت و به طور موازي کنار خودش نگه داشت.

_ اشتباه نکردي ازت خوشم مي اومد. ولي آخه تو کجا و من کجا؟ يه نگاه که به سن و سالمون کردم فهميدم که رابطمون اشتباه ست.

پرستو نگاهش نکرد. به روبه رو خيره شده بود و لبخند تلخي بر لب داشت.

_ مرسي که به فکرم بودي. راست ميگي تو کجا و من کجا

از آشپز خانه بيرون زد و در سالن به دنبال گيره ي سرش گشت، ولي پيدايش نکرد. موهايش را تابي داد و درون پالتويش گذاشت. شالش را دوباره به سر کرد. گوشش مثل نبض ميزد و بدتر از آن مفصل شانه اش بود، احساس ميکرد که کش آمده است. بسيار دردناک بود. ولي اهميتي نداد. ديگر هيچ چيز مهم نبود. وقتي که رها او را به بدترين وجه ممکن عذاب داده بود، وقتي که مي خواست به او دست درازي کند، وقتي که دخترانگيه او باب صحبت دو برادر شده بود، ديگر چه چيزي برايش مي توانست اهميت داشته باشد؟

نگاهي به رها کرد که دست به سينه و با اخم کنار کانتر آشپز خانه ايستاده بود و نگاهش ميکرد. حالا خجالت و شرم با شدت هر چه تمام تر به سراغش آمده بود. شرمي که حاصل رفتار رها بود. سرش را پايين انداخت و کيفش را برداشت به طرف در خروجي رفت. چرخيد و دوباره نگاهش کرد.

_ راست گفتي تعليمات دينيم خوب نبود. يعني هيچي حاليم نبود. تو را نشناختم (آب دهانش را به زور فرو داد ) معلممون آخر همون سال تحصيلي تصادف کرد و مرد. خوبها هميشه زودتر ميرن

از خانه بيرون زد. سوار ماشين شد و بدون هيچ درنگي روشن کرد و به راه افتاد.

چند خيابان بالا تر ديگر چشمانش جايي را نديد. از پشت پرده اشک ماشين را کنار زد و ايستاد.

بي توجه به شلوغي خيابان و تردد مردم و ماشين ها، گريه کرد. گريه ايي بلند و جان سوز. گريه ايي که نظيرش را تا به حال نکرده بود. اشک ميريخت و با صداي بلند هق هق ميکرد.

رها آبرويش را برده بود. رابطه ي زناشوي او را زير سوال برده بود. او را در حد يک زن خراب پايين آورده بود و تمام عشق و علاقه اش را نابود کرده بود. فکر ميکرد که تمام اين ها بهانه خوبي است که با گريه خودش را آرام کند.

سي دقيقه تمام گريه کرد و بعد از آنکه کمي آرام شد، ماشين را روشن کرد و به خانه برگشت.

گوشي را برداشت و به شاهين تماس گرفت.

_ سلام پرستو جان چي شده؟

صدايش را صاف کرد و گفت :

_سلام

مکثي کرد و گفت :

_شاهين کي مي خواي برگردي؟

_ بيليتم سه روز ديگه است. چطور؟

_مي توني وقتي رفتي کار من رو هم جور کني تا بيام پيشت؟

چند ثانيه سکوت برقرار شد.

_ آره. ولي چيزي شده؟

پرستو آهي کشيد. ديگر نمي خواست درگيري پيش بيايد. شاهين قطعا از اين موضوع به سادگي نمي گذشت و او ديگر تحمل جنگ و درگيري را نداشت.

_نه فقط مي خوام ديگه ايران نباشم.

دوباره چند لحظه سکوت

_باشه ولي طول ميکشه پرستو ميدوني که؟

_مي دونم.

_کجايي؟

پوفي کرد و در آيينه به گوشش نگاه کرد. دوباره تک تک آن صحنه هاي کابوس مانند جلوي چشمانش آمد. چهره رها که بر اثر خشم و غريزه، حيواني و خشن شده بود.

_خونه

چشمانش را به روي هم فشرد.

_باشه، دنبال کارت ميرم مدارکت رو برام بيار

_مرسي کاري نداري؟

_پرستو؟

_بله؟

با ترديد پرسيد :

_خوبي؟

_ آره!

_ باشه. مواظب خودت باش پوسي کت!

_خداحافظ

گوشي را قطع کرد و همان جا روي زمين نشست و به ديوار تکيه داد. دو سال قبل تقريبا در همين زمان بود که با رها آشنا شده بود. به ياد آن روزها افتاد. روزهايي که با کوچکترين توجه رها به آسمان پرواز ميکرد. درست بود که هميشه فکر ميکرد که رها مال او نخواهد شد ولي گاهي در آن ته قلبش درباره اش خيال پردازي ميکرد و حالا رها همه آنها را از بين برده بود. تمام آن روياهاي ناب او را کثيف و مخدوش کرده بود.

همان جا روي کف سراميک هاي سرد گلوله شد و مثل يک بچه پاهايش را جمع کرد و گونه اش را به زمين چسباند. غصه دوباره مثلي موجي او را در خودش فرو برد. احساس خفگي کرد. سعي کرد تا نفس عميق بکشد. دوباره به گريه افتاد.

رها باعث شده بود تا او که در تمام عمرش به تعداد انگشتان دستش هم گريه نکرده بود، آن چنان هق هقي جگر سوز سر بدهد.

گريه ايي که دو روز تمام تکرار شد و به نظر ميرسيد که تا آخر عمرش هم تمام شدني نبود.

*****

_پرستو؟ پرستو؟ گوشي رو بردار.

به گوشي تلفن نگاه کرد. بالش زير سرش را کمي جابه جا کرد و سر دردناکش را به تاج تخت تکيه داد.

_گوشي رو بردار. مي خوام ببينم گوشت چطوره

لبش را گزيد، تا از شر گريه ايي که دو روز بود مثل باران زمستان ادامه داشت رها شود.

دو روز بود که در پيله ي تنهاييش فرو رفته بود. نمي توانست کسي را تحمل کند. خودش با آي سودا تماس گرفته بود و او را ترغيب کرده بود که خانه بماند و به خاله اش برسد. گفته بود که خوب است و مشکلي ندارد.

دو روز بود که تماسهاي رها ادامه داشت. زنگ ميزد، حرف ميزد و آسمان ريسمان به هم مي بافت تا زماني که تايم پيغام گير تمام مي شد و دوباره سر از نو!

چشمانش را به هم فشرد.

غلتي زد و به بيرون خيره شد. زنگ در به صدا در آمد و او را از جا پراند.

آهسته و نوک پا نوک پا به پشت در رفت. حدسي زده بود که مي خواست از صحتش مطمن شود. از چشمي در نگاه کرد. رها بود که به ديوار جلوي در تکيه داده بود و به در خيره شده بود. شايد هر زمان ديگري از خوشحالي بال در مي آورد ولي حالا نه. بي تفاوت به اتاق برگشت. فاکس پشت در رفت و پارس کرد. و دوباره زنگ در، و بعد به فاصله کمي دوباره تلفن زنگ خورد.

_ پپر؟ ميدونم که خونه ايي بيا درو باز کن

دلش مي خواست جيغ بکشد. لباس هايش را در آورد و به زير دوش آب گرم رفت. به ديوار حمام تکيه داد. دلش مي خواست چيزي پيدا مي کرد تا مغزش را آرام کند. شنيده بودکه مواد مخدر آدم را از اين دنيا جدا ميکند و به جاي ديگري مي برد، دلش مي خواست که او هم به هپروت برود. ديگر نمي توانست فضاي درون مغزش را تحمل کند. ديگر نمي خواست رها را ببيند. ديگر نمي خواست هيچ کسي را ببيند.

از حمام بيرون آمد. لباس پوشيد و از چشمي نگاه کرد، رفته بود. قهوه اي براي خودش درست کرد و گوشي تلفن را برداشت.

شماره مرضيه را گرفت و اولين جرعه قهوه اش را نوشيد.

ساعاتي بعد بدون اينکه به کسي خبر بدهد با دو ساک کوچک دستي و فاکس سوار ماشين شد و به طرف طالقان راند. خانه پدر بزرگ مرضيه در طالقان بودو از دو سال قبل که پدر بزرگش فوت شده بود خانه بلا استفاده مانده بود، ولي وراث خيال فروش خانه را نداشتند. ظاهرا هيچ کدامشان نياز مالي آن چناني نداشتند و آن خانه را نگه داشته بودند هم براي يادگاري و هم براي زمانهايي که به طالقان ميرفتند و آن جا مي ماندند.

خيلي فکر کرده بود. اطمينان داشت که رها دست از سرش بر نمي دارد. از طرفي نمي خواست که به هيچ وجه با او روبه رو شود. ويلاي شمال نمي توانست برود. در خانه هم که نمي توانست بماند بهترين گزينه برايش همين خانه طاقان بود. رها حتي به فکرش هم خطور نمي کرد که ممکن است پرستو به همچين جايي رفته باشد.

در راه جايي براي رفع خستگي نگه داشت. از ماشين پياده شد و کمي قدم زد. يک ماشين پر از پسرهاي جوان کمي بالا تر نگه داشت. دو نفرشان از ماشين پياده شدند و نگاهي به پرستو کردند که قدم ميزد. ولي با وجود فاکس که سايه به سايه پرستو حرکت ميکرد هيچ کس جرات نزديک شدن به پرستو را نداشت. نگاهي بي تفاوت به آنها کرد و شماره سياوش را گرفت.

خيلي مختصر و کوتاه گفت که دارد به کجا ميرود و گفت که سعي مي کند که هميشه در دست رس باشد.

فرياد سياوش به هوا رفت.

_ تو غلط ميکني! مگه بي سر و صاحابي که بلند شدي سر خود رفتي طالقان؟ آخه نميگي يکي از پسرهاي فاميل اينها کليد خونه رو داشته باشه بياد تو مي خواي چه غلطي بکني مثلا؟ هان؟ دلت به فاکس قرصه؟ اگر يه اسپري بي هوشي بزنن تو صورتش که فاتحه اش خونده است. همين حالا سرو ته مي کني بر ميگردي

لبش را گزيد. چرا در زماني که مي خواست فراموش کند سياوش با يک کلمه بي رحمانه او را به آن روز پرت کرده بود.

با بي قراري با طره ايي از موهايي فرفري کنار گوشش بازي کرد.

_مي گي چي کار کنم؟

سياوش کمي آرام تر گفت :

_مي خواي تنها باشي؟ خب برو ويلاي خودمون. من قول ميدم تا موقعي که نخواي هيچ کس مزاحمت نشه حتي خودم

چند ثانيه مکث کرد و حرف هاي سياوش را سبک و سنگين کرد. خودش هم کمي ترسيده بود. ناخوداگاه به پسرهايي که کنار ماشين خودشان ايستاده بودند و چپ چپ نگاهش ميکردند نگاه کرد.

_باشه ميام دم دفتر کليد رو حاضر کن، تا شب اون جام.

سياوش چند ثانيه درنگ کرد.

_پرستو چي شده؟

_هيچي

_دروغ نگو تو داري فرار ميکني. تو حتي زماني که رضا و سودي اون بلا رو سرت آوردن هم فرار نکردي چي شده؟

_سياوش نپرس، چون چيزي نمي گم.

سياوش در آن طرف خط متعجب شده بود. تا به حال چنين لحن قاطعي را از پرستو نشنيده بود.

_يعني چي؟

_يعني که همين. مي خوام يه مدت براي خودم باشم. مي خوام تنها باشم. هيچ دليل هم نداره. نمي خوام به هيچ کس ديگه ايي هم چيزي بگي

سياوش حرفي نزد ولي کاملا مشخص بود که ناراحت شده است.

_تا شب اونجام، کليد رو حاضر کن. خداحافظ

گوشي را قطع کرد. در ماشين را باز کرد و سوتي براي فاکس زد که به کنار پسرها رفته بود و با احتياط گذاشته بود که لمسش کنند و سوارش کرد. اخمي کرد و با تهديد گفت :

_ حالا ديگه منو ول ميکني ميره ولگردي آره؟ پسر بد!

ماشين را روشن کرد، با احتياط سروته کرد و به تهران برگشت.

بيرون دفتر ايستاد و به سياوش زنگ زد تا کليد را برايش پايين بياورد ولي سياوش گفت که بالا بيايد چون مي خواهد خودش را ببيند.

ماشين را به داخل پارکينگ مجتمع برد و بالا رفت.

سياوش بيرون در اتاقش با منشي و حسابدارش سرو کله ميزد.

_سلام

چرخيد و نگاهش کرد. چند ثانيه دقيق.

_ رو ماهت! برو تو اتاق تا بيام.

به اتاق رفت و از پشت شيشه به تماشاي بيرون پرداخت. با حلقه شدن دست سياوش به دور شانه اش به خودش آمد.

_ چي شده؟

مي دانست که سياوش دست بردار نيست. اطمينان داشت که بحث را به اين جا خواهد کشاند. سياوش او را بهتر از خودش مي شناخت.

_هيچي

_به من نگاه کن ببينم...

نگاهش کرد و سعي کرد تا خونسرد باشد. خودش هم نمي دانست که چرا دارد از سياوش و شاهين موضوع به اين مهمي را پنهان ميکند. هنوز از رها حمايت ميکرد يا واقعا ديگر تحمل جنگ و درگيري را نداشت؟

_من خوبم، کليد رو بده من برم.

سياوش ابرويش را بالا برد.

_ من کليد به شما ميدم. ولي شما امشب نميري، فردا ميري. الان خسته ايي تو هم که راننده حرفه ايي نيستي جاده هم شب واست خطر ناکه

پرستو نگاهش کرد و سرش را به نشانه تاييد تکان داد.

_ خوب حالا به من بگو ببينم چي شده؟

پرستو کلافه و عصبي از سياوش فاصله گرفت و با صداي نسبتا بلندي که سياوش تا به حال نديده بود که با اين لحن با او صحبت بکند گفت :

_اَه! سياوش ....چه گيري داده آخه؟ من خوبم، عصابم رو خورد نکن. اگه کليد رو نميدي تا برم

چرخيد و کيفش را از روي ميز برداشت ولي سياوش بازويش را گرفت تا متوقفش کند. ولي بازو گرفتن همانا و ناليدن پرستو از درد هم همانا.

مفصل شانه اش آسيب جدي ديده بود و او هم به غير از خوردن مسکن و ماساژ دادنش با پماد سالسيلات کار ديگري نکرده بود؛ که به نظر ميرسيد آن هم موثر واقع نشده است.

سياوش به سرعت بازويش را رها کرد.

_چي شدي؟ بازوت چي شده؟

پرستو شانه اش را ماساژ داد.

_تو حموم خوردم زمين!

سياوش موشکافانه نگاهش ميکرد. اطمينان صددر صد داشت که او دروغ ميگويد. ناگهان چشمش به لاله گوش او افتاد که زخم شده بود. قبل از آنکه پرستو بتواند عکس العملي نشان بدهد شالش را کنار زد و گوشش را به دقت نگاه کرد. کاملا مشخص بود که گوشواره کشيده شده و گوش را پاره کرده است.

_ اين هم تو حموم اين طوري شده؟

ديگر تمارض جايز نبود. پرستو سرش را پايين انداخت.

_من خوبم!

سياوش پوفي کرد و با کلافگي گفت :

_ کار رضاست؟ نه؟ روزي که بهت گفتم بلند شو بيا پيش خودم گفتي مي خوام خودم رو پيدا کنم. همينه ديگه اين مرتيکه بي شرف به خودش اجازه ميده هر غلطي که خواست بکنه

با صدايي که هر لحظه بلند تر ميشد به طرف تلفن روي ميز رفت و ادامه داد.

_ فکر کرده اين جا شهر هرته؟ وقتي پدرشو در آوردم اون وقت ميفهمه که تو بي کسو کار نيستي!

تلفن را برداشت.

_کار رضا نيست.

چرخيد و به پرستو نگاه کرد و اخم هايش در هم رفت. تنها يک احتمال ديگر ميداد، سودابه.

_با رها بحثم شد.

سياوش به قدري تعجب کرده بود که تا چند لحظه با بهت و حيرت به پرستو نگاه کرد.

_رها کبيري؟

مثل اينکه آنها کس ديگري هم به اسم رها کبيري مي شناختند و او مي خواست، مطمن شود که همان رهاي خودشان مورد نظر است.

تلفن را سر جايش گذاشت.

_درست بگو ببينم چي شده؟

پرستو بي حوصله روي صندلي سياوش نشست و ماجرا را تعريف کرد. نه کامل و بي کم و کاست، کوتا و مختصر. نگفت که رها مي خواست به او دست درازي کند. فقط گفت که با هم بحث و درگيري فيزيکي پيدا کرده اند. سر اينکه سودابه به رها گفته است که پرستو به او علاقه دارد. هيچ چيز ديگري را باز نکرد و زير ذره بين نگذاشت. خجالت ميکشيد که درباره رابطه اش با رضا حرفي بزند. او که مثل آن دو برادر بي حيا و بي وجدان نبود که بخواهد به خاطر خودش تمام آبرو و چيزهاي که بايد پنهان باشد را به روي دايره بريزد. رضا به خاطر رفع اتهام از خودش که دستي به او نزده است، چون مريض بوده و نه به خاطر علاقه اش به سودي و رها هم به خاطر اطمينان خودش که سودي کشته و مرده اش بوده است و اگر خيانتي کرده است به دليل وجود پرستو بوده است تمام زندگي زنانه او را و تابوهاي که همه جا در گوشي راجع به آن صحبت ميشود را به زير سوال برده بودند.

سياوش مو شکافانه نگاهش کرد. مطمن بود که برادر زاده اش باز هم دروغ ميگوييد. اين اطمينان را هم داشت که قضيه حادتر و پيچيده تر از اين حرفها بوده است.

آهي کشيد و با لحني عصبي گفت :

_بلايي به روز جناب کبيري ميارم که تو داستانها بنويسن!

پرستو نگاهش کرد.

_بسه سيا! ديگه دعوا و درگيري نمي خوام. تمومش کن.

سياوش با خشم گفت :

_ازش حمايت نکن. آخه اين مرتيکه چي داره که تو داري خودت رو دست کم ميگيري

پرستو سرش را تکان داد.

_ من خودمو دست کم نميگيرم، دست کم هستم.

سياوش با ناراحتي نگاهش کرد.

_مي خواي بگم توي همين شرکت که تو رو ديدن چند تا خواستگار داشتي؟ من خودم همه رو رد کردم چون ميشناختمشون و ميدونستم که از لحاظ روحيه به هم نمي خورين. اين بنده خداها که هيچ کدوم با تو آشنايي نداشتن. همه شون از نجابت و قيافه تو خوششون اومده چرا تو خودت رو دست کم ميگيري؟ من با رها موافق بودم، چون ميديدم که تو مي خوايش. چون فکر ميکردم مرد همسن و سال خودت مناسب تو نيست. تو شکننده ايي، روحيه ات ضعيفه، به مردي احتياج داري که همه جوره حواسش بهت باشه و حمايتت کنه. رها به نظرم همچين مردي مي اومد. ولي اين دليل نمي شه که تو فکر کني که از او پايين تري و رو دست ما موندي

پرستو با خنده اي مسخره آميز گفت :

_ راست ميگي من رو دستتون نموندم، چون الان من يه زن مطلقه ام.

سياوش با عصبانيت چشمانش را به روي هم فشرد.

_لاالاهه الا.....

کنار پرستو آمد.

_با رضا هم موافق نبودم. ولي اون رو هم خودت خواستي....

حرفش را قطع کرد. احساس ميکرد که اگر يک کلمه ديگر بگويد پرستو جيغ ميکشد. چيزي که هرگز در پرستوي آرام و ساکتش نديده بود.

_بلند شو بريم. دستت رو هم به شاهين نشون بده

_ نمي خوام اون چيزي بفهمه

سياوش نگاهش کرد و خنديد.

_ تو بالا بري پايين بياي من به شاهين ميگم.

_سياوش ....

آهسته بازوي سالم ديگرش را گرفت و گفت :

_شاهين رو لازم دارم.

پرستو متوجه منظورش نشد و با تعجب نگاهش کرد.

شب دستش را به شاهين نشان داد. شاهين متخصص اورتوپد نبود ولي احتمال داد که کشيدگي رباطها باشد.

با سياوش تا نيمه شب در اتاقش جلسه گرفتند و فرداي همان روز، بدون اينکه به پرستو کليد بدهند به دفتر رها رفتند.

سحر متقي خيلي گرم با آنها سلام و احوال پرسي کرد و در جواب سياوش که پرسيد آقاي کبيري آمده اند؟ گفت که به ايشان خبر ميدهد که آنها آمده اند. ولي سياوش همان طور که به سمت اتاق رها ميرفت گفت که خودشان خبر ميدهند که آمده اند!

و چند دقيقه بعد خبرش در کل ساختمان پيچيد! سياوش و شاهين آنچنان کتکي به رها زدند که نيما و محمد به زور جدايشان کردند و رها را به بيمارستان بردند تا سرش را بخيه بزنند. رها که ميدانست براي چه کتک مي خورد حرفي نزد. فقط در عجب بود که پرستو حرفي از دست درازي به آنها نزده است. چون سياوش فقط صبحت از کتک زدن پرستو ميکرد و نه خيال شومي که رها در سرش بود.

به نظرش آمد که پرستو باز هم عشقش را به او نشان داده است. به نوعي و صورتي ديگر.

از پشت شيشه به بيرون نگاه کرد. يک ساعتي بود که با فريد بگو مگو ميکرد و بارش باران را نگاه ميکرد. صبح هوا نسبتا صاف بود ولي حالا نزديک به دو ساعت بود که يکي از آن باران هاي سيل آساي شمال شروع به بارش کرده بود. آهي کشيد و دوباره براي فريد توضيح داد که فعلا برايش مقدور نيست که سر کار بيايد و شايد ديگر هرگز نيايد. نگفت که برانامه اش براي آينده چيست. يک درصد احتمال اين را ميداد که رها از فريد بپرسد و فريد از همه جا بي خبر بگويد که پرستو ديگر خيال ايران ماندن را ندارد.

با صداي افتادن چيزي از بلندي صحبتش را با فريد جمع کرد و از پنجره با دقت به درون حياط نگاه کرد. هوا گرگ و ميش بود و ديد در آن لحظه در پايين ترين حد خودش بود، اما او را ديد که کنار ديوار روي زانوانش نشسته بود. ظاهرا زانو يا پاييش بر اثر پايين پريدن از روي ديوار آسيب ديده بود. دستش را جلوي دهانش گرفت تا از شدت حيرت فرياد نزند. ديوانه بازي هاي بسياري از او ديده بود اما اين ديگر ديوانگي محض بود.

قبل از آنکه ديده شود به سرعت از پشت پنجره کنار رفت. قلبش آن چنان ميزد که چيزي نمانده بود از سينه اش خارج شود.

هجوم آدرنالين را با شدت هر چه بيشتر در رگ و پي بدنش احساس ميکرد.

به طور احمقانه ايي احساس خوبي داشت. اينکه رها بدون هيچ جوابي تمام يک ماه را بي وقفه با او تماس بگييرد و براي پيدا کردنش به همه کس مراجعه کند و به التماس بيفتد، برايش تازگي داشت. رها کبيري، کسي که هرگز او را نديده بود حالا به دنبالش بود. حتي اگر به خاطر عذر خواهي و حلاليت طلبي از او بوده باشد. به او احساس خوبي ميداد. اينکه به خودش سختي داده بود و جاي او را پيدا کرده بود. ويلاي دوست شاهين، دکتري که سالها بود خارج از ايران بود و اصلا مراجعه اي به آن جا نداشت. چه کسي به او آدرس داده بود؟ قطعا هيچ کس. شايد کسي را تعقيب کرده بود. سياوش يا آي سودا را؟

چراغ خاموش بود و نشان نميداد که کسي در ويلا زندگي ميکند.

سوتي آهسته براي فاکس زد که کنار شومينه خاموش لم داده بود.

او را به اتاق هاي بالا برد.

دوست نداشت که صداي پارسش جلب توجه کند. به پشت در ورودي رفت و براي اطمينان دوباره آن را چک کرد.

برگشت و روي مبل در تاريکي نشست. حالا هوا کاملا تاريک شده بود. تلفن را در دستش گرفت. ديگر هيچ اعتمادي به رها نداشت، اگر به زور به داخل مياد به 110 تماس مي گرفت.

ده دقيقه اي بود که هيچ صداي شنيده نمي شد سکوت محض بود که با تاريکي همراه شده بود.

ضربه اي به در خورد.

_پپر؟ پپر؟

دوباره قلبش پايين ريخت. همان حس آشنا. گاهي فکر ميکرد مگر يک انسان تا چه حد مي تواند حماقت از خودش نشان دهد؟ آيا زمان به پايان رسيدن حماقتها و ندانم کاري هاي او هنوز به سر نرسيده بود؟ هنوز بايد تنها با شنيدن صداي او از خود بي خود شود؟ هنوز بايد مثل احمق ها دلش به تکان تکان بيفتد؟

از شدت فشاري که با انگشتان دستش به کف دستش مي آورد تمام بند بند انگشتانش به صدا در آمده بود و ناخن ها در کف دستش فرو رفته بود. به اين درد احتياج داشت. دردي جسمي براي منحرف کردن ذهنش از ياد رها.

چشمانش را به روي هم فشرد.

_مي دونم که اون جايي. من پشت در مي مونم تا زماني که درو باز کني

لبش را گزيد، تا ناخواسته فرياد نزند.

يک ساعت بعد هنوز او در تاريکي نشسته بود و رها در بيرون روي بالکن زير باران.

دلش هوس يک سيگار کرده بود ولي آن چنان لباس هايش خيس شده بود که او مطمن بود، ديگر سيگاري که به درد آتش زدن بخورد در جيب هايش نمانده است. موهاي خيسش را از روي پيشاني کنار زد و خدا را شکر کرد که هوا سرد نيست. ولي از اين باران که تمام لباس هايش را به تنش چسبانده بود متنفر بود و بيشتر از آن از سودابه که او را در زندگي به خاک سياه نشانده بود.

با صداي گردش کليد در قفل به خودش آمد و از جا پريد. لبخند موفقيت آميزي زد. مطمن بود که اگر بتواند از سد دفاعي سياوش و آي سودا که به نظر ميرسيد منتظر فرصت است تا يک قلوپ از خون او را بنوشد بگذرد، دست پيدا کردن به پرستو راحت تر خواهد بود. ميدانست که پرستو علاوه بر عشقي که اطمينان داشت هنوز نسبت به او دارد، آن قدر مهربان و خوش قلب هست که نمي تواند تحمل کند که او يک شبانه روز را پشت در و در باران بماند.

در را آهسته باز کرد و در تاريکي به داخل خانه نگاه کرد. پرستو را ديد که با آن قامت ظريفش کنار پنجره ايستاده بود و به بيرون نگاه ميکرد. کفش هاي خيسش را که شلپ شلوپ ميکرد، بيرون در آورد و به داخل رفت. چراغ سر در را روشن کرد تا ابتدا نور کمي به داخل خانه بيايد.

_پپر؟

کنارش رفت و نگاهش کرد. کمي لاغر تر شده بود، موهاي فرفريش مثل هميشه با پيچ و تاب به روي شانه هايش ريخته شده بود. يک دست بلوز و شلوار ساده آبي آسماني پوشيده بود که لاغر تر و مرضي گونه نشانش ميداد. دلش مي خواست که دستش را پيش ببرد و موهاي فرفريش را نوازش کند ولي ميدانست که با اين کار فقط پرستو را از خودش دور تر ميکند.

دوباره صدايش کرد. با ملايمت بيشتري. از شدت آسيبي که به اين دختر رسانده بود خودش خبر داشت و بس.

چرخيد و بدون هيچ حسي در چشمانش به رها نگاه کرد.

_چي مي خواي؟

رها اخم کرد و به طرفش رفت.

_ يک ماهه که از کار و زندگيم افتادم که سرکار خانوم رو پيدا کنم، حالا ميگي چي مي خواي؟

پرستو به لحن حق به جانبش لبخند زد. رها آدم نمي شد. هنوز براي او ( من ) بود. به نظر ميرسيد که اگر براي تمام دختر هاي دنيا رها کبيري (نيم من) شود براي او هميشه (من) است.

_مي توني بري من که نگفتم بيا منو پيدا کن. من اومدم اين جا که از دست تو اون برادرت آرامش داشته باشم.

بي تفاوت به رها که خيس آب و بيقرار کنار شومينه ايستاده بود، به آشپز خانه رفت. ديگر دليلي براي پنهان کاري نداشت. چراغ ها را روشن کرد و فاکس را صدا کرد.

قهوه درست کرد. ولي وقتي بوي قهوه در خانه پيچيد دلش نيامد که براي رها نريزد. ميدانست که رها عاشق قهوه است، حتي ميدانست که رها دوست دارد که قهوه تا چه اندازه شيرين باشد و شير داشته باشد. چيزي که حتي سودابه زنش هم نمي دانست.

قهوه را برايش برد و به او که با بلاتکليفي وسط سالن ايستاده بود نگاه کرد.

قهوه را روي ميز گذاشت ولي رها سريع تر از او دستش را گرفت و نگهش داشت.

_تمومش کن. من اشتباه کردم، معذرت هم خواستم، باز هم ميخوام. ولي تو رو به جون هر کي دوست داري تمومش کن پپر برگرد تهران.

پرستو نگاهش کرد. سعي کرد تا تمام التهابي را که رگ و پي بدنش را به لرزه انداخته بود، پس بزند و بي تفاوت به نظر بيايد.

_ من تموم کردم خيلي وقته. خود تو شروعش کردي يادت رفته ؟

رها با عصبانيت گفت :

_ حالا من يه غلطي کردم تو بايد به خاطرش تا قيامت خونه به دوش باشي ؟

پرستو سرش را تکان داد و با لحن غمگيني گفت :

_نه برميگردم. مي خوام يکم تنها باشم. فکر ميکنم دلايلم براي اين کار اونقدر هست که هر کسي رو قانع کنه.

با حالتي متهمانه به رها نگاه کرد. رها پوفي کرد و گفت:

_ اگر برم از تو ماشين سيگار بردارم، در رو دوباره روم باز ميکني؟ يا بايد يه ساعت ديگه زير بارون بمونم؟

پرستو پوز خند زد. دلش مي خواست بگويد که «رها چرا در مقابل همه ي دخترها نرمش نشان ميدهي ولي به من که ميرسي حق به جانب ميشوي؟ به روي پيشاني من چه نوشته شده؟ گاو؟!»

_ديگه دليلي نداره برگردي. برو به امون خدا!

رها با تعجب نگاهش کرد و همان طور با همان لباس هاي خيس به روي مبل نشست.

_بلندشو! همه جا خيس شد.

رها سرش را بلند کرد و گفت :

_ من هستم در خدمتتون، يه پتو به من بده لباسام رو در بيارم.

پرستو چند ثانيه نگاهش کرد ولي از آن جا که رها کاملا جدي به نظر ميرسيد گفت :

_ رها برو خواهش ميکنم!

رها با اخم نگاهش کرد. مي توانست هنوز علاقه را در عميق ترين زواياي وجود پرستو نسبت به خودش ببيند.

بلند شد و روبه رويش ايستاد. بالاخره نتوانست و دستش را زير موهاي او فرو برد و با لذت به پايين حرکت داد.

_ولم کن! برو ...

مي لرزيد. دوباره به ياد آن روز افتاده بود، کابوس تمام اين شبهايش. در کوچه پس کوچه هاي قديمي و تنگ و کاهگلي ميدويد و رها به دنبالش، و با جيغ خودش از خواب مي پريد. در حاليکه به نفس نفس افتاده بود.

خودش را جمع کرد و از رها فاصله گرفت. رها لعنتي به خودش فرستاد. چه کرده بود با پرستو؟

_پپرم؟

پرستو نگاهش کرد.

_من پپرت نيستم ....

سعي کرد بغضش را فرو بخورد.

بازوانش را در آغوش گرفت و هر چه بيشتر در خودش فرو رفت.

رها به آن حجم کوچک که رقت انگيز بود، نگاه کرد و دلش آتش گرفت.

بي اختيار دستش را گشود و او را در آغوش گرفت.

پرستو به گريه افتاد. از گريه کردن متنفر بود، ولي رها کاري با او کرده بود که بيشتر از تمام سالهاي زندگيش گريه کرده بود.

_ هيش هيش .....گريه نکن! عزيز دلم ...گريه نکن!

خودش را از آغوش رها بيرون کشيد. نمي خواست. نمي توانست.

_برو رها، خواهش ....

رها نگاهش کرد. چه کار ميتوانست بکند وقتي که خودش تمام وجود اين دختر را به آتش کشيده بود. وقتي خودش زخم زده بود حالا دادن ترياک چه اثري مي توانست داشه باشد؟

به کنارش رفت.

_اگر برم قول ميدي که برگردي تهران؟

سرش را تکان داد. در آن لحظه فقط مي خواست که از رها دور باشد.

_آره برو!

_کي برميگردي؟

چند لحظه سکوت کرد. اصلا دوست نداشت که دروغ بگويد ولي گفتن حقيقت هم به رها درست نبود. مي دانست که کارهاي رها از روي علاقه نيست، از روي عذاب وجدان کاري است که کرده است. يک جور رفع و روجوع.

او اين را نمي خواست. مي خواست برود. ديگر نمي توانست در ايران باشد. ديگر نمي خواست نزديک رها و در عين حال دور از او باشد. مي رفت. خداي او هم بزرگ بود. مي خواست اين فرصت را به رها بدهد که اين بار از روي علاقه و سر فرصت يک تصميم بهتر براي زندگيش بگيرد. يک دختر مناسب که دوستش داشته باشد و رها هم عاشقش باشد. نه از روي هوس مثل سودي.

ميدانست که اگر ايران بماند و اگر رابطه اي هم ميان او و رها شکل بگيرد از سر اجبار بوده است، اجباري که رها براي جبران کارش دارد.

_نمي دونم هر چي ديرتر بهتر!

_ميشه بيام ببينمت؟

_نه.

براي يک بار هم که شده يک نه قاطع و محکم به رها گفت.

_برو ...

رها خم شد و روي سرش را بوسيد. چند ثانيه لب هايش را روي موهاي خوش بوي او نگه داشت و نفس عميق کشيد و بدون هيچ حرف ديگري از در بيرون رفت.

پرستو هق هق خفه اش را گلو فرو داد و روي مبل نشست و آهسته شروع به گريه کرد.

احساس ميکرد که يک تکه از وجودش کنده شده و رفته است. قلبش نا منظم ميزد و او دلش مي خواست که توانايي اين را داشت که خودش را بغل ميکرد و نوازش مي کرد تا شايد آرام شود. دلش مي خواست به خودش بگويد غصه نخور عزيزم همه چي درست ميشه! موهاي خودش را نوازش کند و سرش را روي پاي خودش بگذارد و خودش را آرام کند.

مثل اينکه همه وجودش با رفتن رها از بين رفته بود. ميدانست که ديگر او را نمي بيند. شايد سالها بعد زماني که رها ازدواج کرده باشد و يا شايد هم ديدارشان به قيامت بيفتد.

روي مبل خم شد و گريه اش بيشتر و بلند تر شد.

ابتداي تابستان همان سال چهار ماه بعد از طلاقش، زماني که ديگر چيزي به ديوانگيش نمانده بود و او مثل يک روح آواره هر روز ساعت ها در کنار دريا قدم ميزد تا شايد ذره اي آرام شود، زماني که با عجز و گريه از خدا مي خواست تا عشق رها را از او بگيرد و در عوض کمي آرمش به او بدهد، زماني که رها را ميديد که علي رغم اينکه به او گفته بود که به ديدنش نيايد هفته اي يک روز مي آمد و در آفتاب يا باران بيرون ويلا در ماشين به انتظارش مينشست تا او را ببيند، با دعوتنامه شاهين و با ويزاي توريستي به آمريکا رفت و بعد از مدتي کارهايش را رديف کرد و توانست گرين کارت بگيرد و براي هميشه در آن جا بماند.

چهار سال بعد، ترکيه .....

با صداي آلارم گوشيش از خواب پريد. کلافه و عرق کرده نيم خيز شد و در جا نشست و به تاج تخت تکيه داد. چشمانش را به روي هم فشرد تا کمي آرام شود. در همان تخت سيگاري آتش زد و با حوصله شروع به کشيدن کرد. تمام لحظه به لحظه خواب ديشبش را مرور کرد. او را داشت، تمام و کمال. و لحظه اي بعد ديگر او نبود. کابوسي که برايش به اندازه يک رويا شيرين بود.

سيگارش را در زير سيگاري کنار تخت خاموش کرد و از جا برخواست، به حمام رفت و ريش هايش را با حوصله زد. دوش گرفت و لباس پوشيد. فقط و فقط محض خاطر احساس بد و افتضاح آن روز صبحش آراسته تر پوشيد. دکمه سر دستش را با دقت بست و با آرامش افتر شيو زد و بعد از آن عطر. موهايش را حالت داد و به ابروي تيغ خورده و شکسته اش که حالا ديگر جزيي از صورتش شده بود نگاه کرد. کساني که در چند سال اخير او را ديده و با او آشنا شده بودند همه فکر ميکردند که ابروي او واقعا شکسته است. آن چنان روي صورتش جا افتاده بود که کاملا طبيعي شده بود.

کيف سامسونتش را برداشت و از اتاق بيرون آمد.

جلوي در آسانسور ايستاد و به دختر هايي که جلوي در آسانسور ديگر ايستاده بودند نگاه کرد. از ده فرسخي داد ميزد که ايراني هستند ولي آن چنان لباس پوشيده بودند که حتي توريست هاي خارجي هم که به وفور در ترکيه يافت ميشدند آن طور لباس نمي پوشيدند.

ابروانش را بالا برد. توجه شان به او جلب شد و شروع به در گوشي صحبت کردن و ناز و ادا آمدن برايش کردند. بي تفاوت نگاهشان کرد. گوشش از اين حرف ها پر بود. آخرين بار با يکي از همين ناز و اداها روي زندگيش قمار کرد. قماري که در نهايت دو سر باخت بود.

نگاهش را از آنها گرفت و سوار آسانسور شد و قبل از آنکه آنها هم سوار شوند در را بست.

پشت ميز صبحانه نشست و سري به عنوان سلام براي محمد و خانم متقي و نيما که با هم پشت يک ميز نشسته بودند، تکان داد و سرش را به طرح هايش گرم کرد. خدمتکار برايش قهوه آورد و سفارش تخم مرغ نيمرو با نان معمولي را گرفت و رفت.

سعي کرد تا تمام حواسش را به طرح هايش بدهد.

_ تخم مرغ هاتون قربان. چيزي ديگه لازم ندارين؟

نگاهي به دختر جواني که بالاي سرش ايستاده بود کرد و لبخند زد و به ترکي تشکر کرد.

همين که شروع کرد محمد بالاي سرش آمد.

_ما صبحونه مون تمومه بريم يا صبر کنيم؟

_شما برين من خودم ميام.

بي اشتها ظرف تخم مرغش را کنار گذاشت و دستش را بالا برد و خدمتکار را صدا زد و سفارش يک قهوه ديگر را داد.

با صداي خنده ايي مثل اينکه از اين دنيا و از آنجا کنده شد و به گذشته پرتاب شد. پرتابي سريع و بدون هشدار.

سرش را بالا آورد تا صاحب آن خنده را پيدا کند. خنده ايي با همان ناز طبيعي. خنده ايي که دلنشين و دوست داشتني بود.

چشمانش دور تا دور سالن چرخيد.

قلبش ايستاد. ميتوانست قسم بخورد که قلبش واقعا براي لحظه اي ايستاد. فکر کرد که بالاخره ديوانه شده است. کسي که چهار سال تمام رويايش را ميديد و گاهي او را در خيابان ديده بود که ميرود و بعد متوجه شده بود که اشتباه کرده است حالا روبه رويش نشسته بود.

نفس عميقي کشيد. عرق کرده بود و قلبش با سريع ترين سرعتي که مي توانست مي طپيد.

گيج شده بود. هيجان زده بود. براي لحظه اي چشمانش را به روي هم گذاشت. بايد اطمينان پيدا ميکرد که او واقعي است. مي ترسيد که وقتي چشمانش را باز کند او هم دود شده باشد و مثل هميشه ناپديد.

با سختي چشمانش را باز کرد ولي او هنوز هم آنجا نشسته بود و با دختري که کنارش نشسته بود، صحبت ميکرد و اين بار آهسته مي خنديد.

همان موهاي پر وپيچ و تاب که اين بار بلند تر از هر زماني به روي شانه هايش ريخته شده بود. همان صورت سفيد قلب شکل و آرام و همان چشمان آرامش که بدون هيچ آرايشي زيبا بود. همان لبهاي نازک و ظريفش.

با ناآرامي پاهايش را زير ميز تکان تکان مي داد. نمي دانست که چه بايد بکند. از طرفي دلش مي خواست که برود و همان جا او را در آغوش بگيرد و از طرفي ديگر مي دانست که اين کار به معني از دست دادن دوباره او خواهد بود.

اين کتاب توسط کتابخانه ي مجازي نودهشتيا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

دوباره نگاهش کرد. مثل کسي که آنچنان چيزي را نگاه ميکند که ميداند ممکن است ديگر او را نبيند. نگاهي با ولع و اشتياق!

دلش مي خواست که مي توانست مثل فيلم هاي کمدي يک روزنامه که جاي دو چشم در آن سوراخ شده است، به دست بگيرد و با يک دل سير او را نگاه کند.

زير چشمي نگاهش کرد و يکي از طرح هايش را جلوي صورتش گرفت. درست مثل اولين باري که مي خواست با يک دختر دوست شود هيجان داشت، مثل يک پسر هجده ساله. از کنار کاغذي که به دستش گرفته بود دوباره نگاهش کرد. آهسته آهسته صبحانه مي خورد و با دو دختر کنار دستيش صحبت مي کرد، مثل هميشه آرام و متين.

ظاهرا او ديرتر براي خوردن صبحانه آمده بود. تا آخر صبحانه ي او ماند و ميز را ترک نکرد، تا بالاخره بلند شد و با دو دختر همراهش با فاصله دو ميز آن طرف تر از جلوي او رد شد.

شلوار جين با چکمه ها بلند مشکي و يک پلور مشکي يقه هفت پوشيده بود. کمي چاق شده بود. ديگر آن لاغري دخترانه کنار رفته بود. صورت و اندامش حالت پر و زنانه تري به خودش گرفته بود و تبديل شده بود به يک دختر جوان و زيباي بيست و چهار ساله.

با نگاهش او را تعقيب کرد و به محض رفتن آنها از جا برخواست و به اطلاعات هتل رفت. دست در جيب کرد و پول هاي درون جيبش را چک کرد. بايد شماره اتاق او را پيدا ميکرد.

صدايش را صاف کرد و به دختر جواني که پشت ميز نشسته بود سلام کرد. سعي کرد تا از تمام جذابيتش استفاده کند. حاضر بود براي پيدا کردن اتاق او هر کاري بکند.

به ترکي استانبولي که تسلط کمتري نسبت به ترکي آذري داشت، توضيح داد که يکي از دوستانش از خانمي که در هتل آنها اقامت دارد خوشش آمده است و اگر او لطف کند که شماره اتاق آن خانم را به او بدهد خيلي ممنون خواهد شد. دختر با تعجب نگاهش کرد و گفت که خيلي متاسف است ولي آنها اجازه چنين کاري را ندارند. لبخند دختر کشي زد و دسته ايي اسکناس از جيبش بيرون آورد و با حرکتي آرام به زير دست دخترک که روي ميز به هم گره کرده بود سر داد.

دختر با حيرت بيشتري به اسکناس ها نگاه کرد و با ترس به دور و برش نگاه کرد و با ترديد گفت که اگر ايرادي پيش بيايد و آن خانم به مسول هتل شکايت کند او اخراج مي شود. چشمکي زد و بار ديگر عمليات اسکناس را تکرار کرد و تاکيد کرد که آن خانم ناراحت نخواهد شد و اگر اين اتفاق افتاد خود او تمام قضيه را گردن خواهد گرفت.

ده دقيقه بعد شاد و سرحال در حاليکه احساس ميکرد ده سال جوان شده است، سوار آسانسور شد و دکمه طبقه سه را زد. همان طور که آهنگي را با سوت ميزد، در آيينه آسانسور به خودش نگاه کرد و يقه کتش را صاف کرد و از آسانسور پياده شد.

با ضربه اي که به در خورد سرش را از دستشويي بيرون آورد و با مسواک در دستش به پشت در رفت و از چشمي به بيرون نگاه کرد. مردي پشت در ايستاده بود که فقط شانه ها و پشتش و گردن و موهايش ديده ميشد. با همان دهان پر از کف خمير دندان به انگليسي گفت :

_ کيه؟

صداي بم و کلفتي با لهجه ترکي ولي به انگليسي جواب داد:

_ خدمتکار!

با تعجب ابرويش را بالا برد و گفت که چند لحظه صبر کند. دهانش را شست و برگشت و در را باز کرد.

مرد چرخيد و قبل از آنکه او بتواند هيچ حرکتي انجام بدهد به داخل اتاق آمد، دستش را جلوي دهان او گرفت و با پايش در را بست.

با چشمان از حدقه در آمده به رها که دستش را جلوي دهان او گرفته بود نگاه کرد.

_دستم رو برمي دارم ولي اگه بخواي جيغ و داد بکني خودت ميدوني که چي کارت ميکنم باشه؟

سرش را تکان داد و رها دستش را از جلوي دهان او برداشت.

با ناباوري محض به رها نگاه کرد. حتي به فکرش هم خطور نميکرد که دوباره او را ببيند آن هم بعد از چهار سال بي خبري. سياوش يا آي سودا و حتي شاهين که کنار دستش بود، اگر هم خبري داشتند به او نمي دادند و او هيچ خبري از رها نداشت. حالا او جلوي رويش ايستاده بود. مردي که تمام اين سالها هنوز نتوانسته بود او را فراموش کند. هنوز در روياهايش و خوابهايش او بود که قدم ميگذاشت.

موهايش کمي بلندتر از هميشه بود و صورتش کمي لاغرتر. اندامش اما تغييري نکرده بود، نه چاق تر و نه لاغرتر. ولي چيزي که بيشتر از همه توجه اش را جلب کرد موهاي کنار شقيقه اش بود که سفيد شده بود. با يک حساب سر انگشتي متوجه شد رها بايد حدود سي و هفت سال را داشته باشد و طبيعي بود که کمي موهايش سفيد شود و قطعا از دوري او نبوده است !

سعي کرد تا آرام باشد. نمي خواست که رها دوباره به موضع قدرتمند قبليش برگردد. چيزي که در اين چهار سال ياد گرفته بود. علاوه بر زجرهايش او بزرگ شده بود و رها اگر فکر کرده بود که باز هم ميتواند به راحتي به روي او نفوذ پيدا کند سخت در اشتباه بود. تمام اين حرف ها که در اصل حرف هاي دوست روانکاوش بود را براي خودش تکرار ميکرد. حرف هايي که در اين چهار سال ملکه ذهنش شده بود ولي طپش قلبش که به نظر ميرسيد صدايش به گوش فلک هم رسيده است منکر تمام اينها بود. طپش قلبش ميگفت که رها کبيري هنوز هم تنها مردي است که او فقط با حضورش آرامش پيدا ميکند و در عين حال نا آرام ميشود. آرامش و بيقراري دو حس متضاد که فقط يک عاشق ميتواند در معشوقش ايجاد کند.

به رهاکه با اخم او را نگاه ميکرد، چشم دوخت و با يک نفس عميق سعي کرد تا آرام باشد.

خم شد و بازويش را گرفت و شمرده شمرده گفت :

_منو دو در ميکني؟ چهار سال تموم به همه التماس کردم. از عموت گرفته تا اون دوست روانيت. گفتم که فقط بذارن باهات صحبت کنم ولي عمو جونتون فرمودن که گورم رو از زندگي شما گم کنم برم چون تو ديگه منو نمي خواي. چهار سال تموم زجر کشيدم، چهار سال تموم رياضت کشيدم، بعد جنابعالي اين جا واسه خودت خوش ميگذروني و به ريش من ميخندي. هم تو هم اون خواهر بي شرفت منو احمق گير آوردين. هر کدومتون به يه مدل. گفتي اين که خره بزار سوار شيم خوب سواري ميده!

فشار دستش را آن قدر زياد کرده بود که پرستو ناخواسته آخ آرامي گفت.

_مگه نگفتم صدات در نمياد

به رويش خم شد. بهانه اي براي نزديک شدنش. اما پرستو خودش را کنار کشيد. محکم و قاطع و با اخم نگاهش کرد.

_ دستت به من بخوره اين قدر جيغ ميزنم که پليس ها خودشون بيان اين جا

رها کمي خودش را کنار کشيد و با تعجب به اين پرستوي جديد نگاه کرد. پرستويي بالغ و بزرگ. ابرويش را بالا برد و خيلي سريع نگاهي به انگشت حلقه اش کرد. مبادا در اين چند سال ازدواج کرده باشد و اين رفتارش ناشي از ازدواجش باشد. با ديدن انگشت خالي از حلقه اش نفس راحتي کشيد. پنجاه درصد مشکلش حل بود. نفوذ ، حتي به روي اين پرستوي بزرگ و قد کشيده هم وقتي که لرزش کاملا واضح دستانش را و رنگ قرمز شده اش را ميديد کار چندان سختي نبود. اين ديوار دفاعي که پرستو به دور خودش کشيده بود و پشت آن مخفي شده بود، شکستنش براي رها کار سختي نبود.

_ ميدوني چه بلاي سرم آوردي؟

به رها نگاه کرد و با سر سختي گفت :

_نه بدتر از بلايي که تو سرم آوردي

رها با تمسخر نگاهش کرد.

_بلا؟ (پوف خنده داري کرد ) نه جيگرم بلا وقتي بود که من کارم رو ميکردم. اگه يه بچه گذاشته بودم تو بغلت الان اين بلبل زبوني ها رو واسم نمکردي.

پرستو سعي کرد تا لرزش اندام هايش را کنترل کند. يادگاري هاي چهار سال قبلش. از خواهرش گرفته تا رها که هنوز گاهي کابوسش با او بود.

_ ميدوني که چرا رفتم؟ چون ديگه نميتونستم اين حق به جانب بودنت رو تحمل کنم. جلوي همه دختر هاي شهر هم اگه کوتاه مي اومدي براي من هميشه (من )بودي.

از رها فاصله گرفت و در حاليکه پشتش را به او ميکرد، گفت:

_ ولت کردم چون ميدونستم که منو نمي خواي. چي کار بايد ميکردم هان؟ من اون چيزي که تو ميخواستي نبودم نمي تونستم که اجي مجي کنم يه شبه انجلينا جولي بشم. من همين بودم.

چرخيد و به رها که متفکرانه به ديوار تکيه داده بود و نگاهش ميکرد نگاه کرد.

_ رفتم چون ميخواستم يه فرصت دوباره داشته باشي. با دختري که دوستش داري، عاشقش ميشي، کسي که ....

حرفش را قطع کرد و نفس عميقي کشيد.

_ من و تو به هم نمي خوريم آقاي کبيري

رها خنديد.

_ کدوم احمقي اين اراجيف رو تو کله کوچولوي تو کرده؟ شاهين يا سياوش؟

پرستو سرش را تکان داد.

_هيچ کس خودم فهميدم. برو ....

به طرف در رفت و دستش را روي دستگيره گذاشت تا آن را باز کند.

ولي رها دستش را روي دست او گذاشت.

_ برم؟ کجا؟ شما پياده شو با هم ميريم.

دوباره بازوي ظريف پرستو را گرفت. ناخواسته از لمس تنش احساس آرامش ميکرد. احساسي که در اين چند سال نداشت. مثل اينکه موجي از آرامش از پرستو به او انتقال پيدا مي کرد.

ولي پرستو دوباره و با سرسختي بيشتر بازويش را کنار کشيد. ديگر نمي توانست اجازه دهد که رها نزديکش شود. تمام اين چهار سال را بي خود و بي جهت زجر نکشيده بود که حالا در عرض يک ثانيه تمامش را فراموش کند.

_برو ....

ولي رها يک باره مثل يک گلوله آتشين بازويش را محکم تر از قبل گرفت.

_ تو مثل اينکه حاليت نيست که چي ميگم؟

ولي پرستو صورتش را کمي کج کرد و به پايين نگاه کرد. به موکت آبي آسماني هتل!

رها با کمي خشونت دستش را زير چانه او گذاشت و صورتش را به سمت خودش چرخاند.

_من دارم ميگم بابام اومد جلوي چشمم. دارم ميگم به خاک سياه نشستم، بدبخت شدم، خوار و خفيف عمو جونت شدم، تو ميگي برو؟

پرستو اخم کرد.

_ چرا؟ تو که همينو مي خواستي. منم اين فرصت رو بهت دادم. ديگه چرا بدبخت؟ چرا بيچاره؟

رها کاملا به روي صورتش خم شد و با تمسخر گفت :

_ کدوم فرصت خانم فتوحي؟ چي داري ميبافي واسه خودت؟

پرستو خودش را کنار کشيد و با لحن جدي گفت :

_ زندگي دوباره، عشق جديد، دخترهاي خوشگل.

رها با عصبانيت و خنده ايي همراه با عصبانيت گفت :

_نه مثل اينکه تو واقعا حاليت نيست که من چي ميگم؟

پرستو سرش را تکان داد. ميدانست که رها مي خواهد دوباره او را به دام بيندازد. ميدانست که جمله دوستت دارم را اگر از زبان هر کسي بشنود، هرگز از زبان رها نخواهد شنيد.

_ولم کن رها. تو به هر چي مي پرستي ولم کن.

رها به او که با التماس خواهش ميکرد که ولش کند نگاه کرد. با اين دختر چه کرده بود که حالا اين را از او مي خواست؟

_پپر؟ من ....

حرفش با خوردن ضربه ايي به در ناتمام ماند.

پرستو در را باز کرد. يکي از دختر هايي که سر ميز صبحانه با او بود پشت در ايستاده بود و با تعجب به پرستو و رها نگاه ميکرد.

_اِم ....من ...پرستو ؟

بيچاره گيج شده بود. دوباره به رها نگاه کرد. اطمينان داشت که روز قبل او را در سالن مد ديده است. به نظرش مدل بود يا شايد هم طراح.

_مزاحم شدم

پرستو اما خوشحال از اين مزاحمت با خوش رويي گفت :

_بيا تو مريم جون آقاي کبيري داشتن ميرفتن

بعد دستش را به نشانه خداحافظي جلو آورد و با لحن جدي و مودبانه ايي گفت :

_خوشحال شدم. به پدر گرامي هم سلام منو برسونين

رها نگاهي به دختر که موشکافانه و با کنجکاوي نگاهشان ميکرد انداخت و دست پرستو را در دستش گرفت و با لحن عادي گفت :

_ برنامه ات واسه امروز چيه؟

پرستو که ديگر چيزي به ديوانگيش نمانده بود، با اشاره به سياه بازي رها گفت :

_ وقتم پره پره جناب کبيري، به هر حال خوشحال شدم از ديدنتون

رها اما زرنگ تر از اين حرفها بود. لبخندي زد و خم شد و گونه پرستو را بوسيد و در همان حال آهسته زير گوشش گفت :

_ دارم واست، فقط بشين تماشا کن.

پرستو نا آرام خودش را کنار کشيد و لبخندي زورکي زد و سرش را تکان داد. رها خداحافظي زير لبي با دوست پرستو کرد و از در بيرون رفت.

_کي بود؟

_يه دوست خانوادگيه قديمي

از مريم عذر خواهي کرد و به دستشويي رفت. آن قدر عصابش تحريک شده بود که امکان داشت هر لحظه فرياد بکشد. در توالت فرنگي را بست و رويش نشست. جاي بوسه رها به روي گونه اش آتش گرفته بود. حسي بد و سنگين تمام وجودش را گرفته بود. گوش هايش را گرفت تا حرف هاي مريم را راجع به مدل هاي شب قبل نشنود.

همان طور که گوش هايش را گرفته بود و آرام آرام تاب ميخورد به چهار سال قبل فکر کرد و لحظه به لحظه اش به جلو چشمانش برگشت.

زماني که به آمريکا رسيد، فقط مرده ايي بود که اسم پرستو را يدک ميکشيد. آن چنان آسيب پذير و عصبي بود که با هر حرف و يا اتفاقي زير گريه ميزد. شاهين و شهناز نگرانش شده بودند. اين پرستو نه آن پرستوي هميشه و نه حتي يک آدم سالم نسبتا نرمال بود. يک دختر افسرده با عصابي ضعيف بود. شاهين با سياوش در ايران هماهنگ کرد و او را نزد يکي از دوستانش که روانکاو بود برد. خانمي ايراني و بسيار بسيار مهربان. براي بار اول پرستو فقط نشست و مثل يک مجسمه او را نگاه کرد. هيچ حرفي نمي زد و هيچ عکس والعملي نشان نمي داد. بعد از چند جلسه که فقط مينو صحبت کرد بالاخره او هم به حرف آمد و از غم ها و غصه هايش گفت. از اينکه قلب و تمام زندگي و نيمي از روحش را در ايران جا گذاشته و آمده است. از احساس بد و آزار دهنده اش گفت. از اينکه حس ميکرد مثل کسي که چيزي را گم کرده و يا قسمتي از وجودش را از دست داده است آرام و قرار ندارد. مينو به سرعت نقطه درد را پيدا کرد و دست به روي آن گذاشت. آهسته آهسته پرستو را به حرف آورد و بعد از چند ماه پرستو ديگر آن قدر به مينو وابسته شده بود که اعتماد کند و از پنهاني ترين احساساتش نسبت به رها تعريف کند. از عشقش و از ضربه ايي که از رها خورده بود. از آزارهاي رها و از ناخواهري سودابه. از رضا و کوتاهي که در حقش کرده بود. او ميگفت و ميگفت و به نظرش ميرسيد که به طور معجزه آسايي غم ها و احساسات بدش مثل برفي که در آفتاب قرار ميگيرد آب ميشود و قطره قطره پايين ميريزد. او رها را ميخواست و مينو اين را به خوبي فهميده بود. ولي با صحبتهاي پرستو اصلا درست نمي دانست که پرستو به ايران برگردد. به نظر او پرستو بايد صبر ميکرد. بايد به زخم هايش اجاز ميداد که بهبود پيدا کند. بستن زخمها فقط آنها را کهنه تر ميکرد. بايد زخم را باز ميگذاشت تا هوا بخورد و آرام آرام خوب شود.

حالا بعد از چهار سال آزگار که پرستو کمي احساس نرمال بودن ميکرد،حالا که مينو مصرف قرص هاي آرام بخشش را قطع کرده بود، رها بايد پيدايش ميشد و همه چيز را خراب ميکرد.

_پرستو؟ خوبي؟

با صداي مريم به اين دنيا برگشت. سرفه اي کرد تا صدايش صاف شود.

_خوبم. مريم جون شما برو من حاضر شدم ميايم.

_باشه پايين تو لابي منتظرتم

نفس راحتي کشيد و از دستشويي بيرون آمد.بايد با مينو حرف ميزد.

با دستهايي که ميلرزيد شماره مينو را گرفت. اصلا نگاهي به اختلاف زماني بين دو کشور نکرد. بيچاره مينو خواب آلود گوشي را برداشت.

_مينو؟

صداي مينو سرحال و گوش به زنگ شد.

_پرستو؟ چي شده؟

نفس عميقي کشيد.

_رها اين جاست، تو هتل. اومد تو اتاقم. من چي کار کنم مينو؟

چند ثانيه سکوت در آن سوي خط برقرار شد. همين صداي پر از اضطراب پرستو براي مينو کافي بود که پي به وخامت اوضاع روحي او ببرد.

_ چي ميگه؟ چرا در رو روش باز کردي؟ اون الان مثل گرگ تير خورده است.

_من درو باز کردم چون فکر ميکردم مستخدم هتله!

مينو خنديد.

_از دست تو پرستو، مگه هر کي بگه مستخدمم بايد درو باز کني؟

پرستو بي حوصله گفت :

_واي مينو .... اين ها رو حالا ول کن. بگو من چي کار کنم؟

_چي ميگفت؟ چه رفتاري کرد؟

پرستو آهي عميق کشيد و گفت :

_ منو بدبخت کردي، به همه التماس کردم تا جات رو پيدا کنم. بايد يه بچه تو بغلت ميزاشتم تا بلبل زبوني نکني. چه ميدونم از اين حرف ها

مينو خنديد.

_ خيلي خيلي مشتاقم که اين جناب کبيري رو از نزديک ملاقات کنم. شخصيت جالبي داره. ببين پرستو جون تو اگر زماني از اين مرد جمله دوستت دارم رو شنيدي مطمن باش که ديگه ميتوني بهش اعتماد کني. ظاهرا رها از اون مردهايي که سخت علاقه اش رو ابراز ميکنه

پرستو با تمسخر خنديد.

_نه بابا! براي سودي که خوب مجنون بود

_اشتباه ميکني. هم تو هم اون. علاقه به سودي نبود که مجنونش کرده بود هوس بود. دو تا مقوله جداست باهم يکيشون نکن. اتفاقا مردهايي که تو ابراز علاقه ضعيف هستن تو برقراري رابطه قوي هستن

پرستو خنديد و گفت :

_رها تو هر دو قويه. فقط حسش به منه که ضعيفه

مينو هم خنديد.

_جلوش کوتاه نيا پرستو، نذار بهت نفوذ کنه. بذار اون بياد جلو. اگر علاقه ايي باشه مياد جلو. يعني مجبوره که بياد وقتي

آسمون به زمين نمياد مجبوره که زمين بره به آسمون. اون هنوز تو حسش به تو مردده، بزار مطمن بشه

_حالا چي کار کنم؟

مينو خنديد. چقدر اين دختر هنوز آسيب پذير و بدون اعتماد به نفس بود.

_پرستو چي بگم آخه به تو؟ بلند شو برگرد بيا اين جا؟ تو که خيلي وقته تصميم گرفتي برگردي ايران. خوب حالا اون جا نه، تو ايران که بالاخره رها رو ميديدي. شما ها کارتون يکيه دير يا زود بالاخره به هم ميرسيدين. حالا فکر کن تو ايران ديديش. همون کارها و حرفاي که تصميم داشتي تو ايران که ديديش بهش بگي و انجام بدي حالا اونجا بکن. فرقي نداره

چند ثانيه سکوت کرد.

_باشه. شرمنده مينو جون

_دشمنت عزيزم. بي خبرم نذار. فقط نذار بهت نزديک بشه

تلفن را قطع کرد و به کنار پنجره رفت. از آن بالا استخر زير پاهايش بود. کمي خم شد و به زن و مردهايي که در آب شنا ميکردند نگاه کرد.

بايد با رها رفتاري ميکرد که رها بفهمد که او ديگر پرستو کوچولو نيست که هر کاري که خواست ميتواند با او بکند.

لباسش را عوض کرد و گوشيش را برداشت و پايين رفت. با اراده ايي که دعا ميکرد آن قدر قوي شده باشد که وقتي رها را ديد دوباره دلش به تاپ تاپ نيفتد.

مثل روباه پشت ديوار کمين کرده بود تا به محض ديدن پرستو مچش را بگيرد. نگاهي به اطرافش کرد. يک لحظه ترس برش داشت که نکند پرستو جمع کرده و رفته باشد؟ اين دختر در فرار کردن يد طولايي داشت!!

اما چند لحظه بعد او را ديد که از آسانسور بيرون آمد و به سمت دوستانش که در لابي منتظرش بودند رفت. نفس راحتي کشيد و از مخفيگاهش بيرون آمد و به لابي رفت.

به سمتش رفت و با فاصله کمي پشت سرش ايستاد و به موهاي فرفريش نگاه کرد.

دستش را روي شانه پرستو گذاشت و او را متوجه خودش کرد.

_پپر؟

پرستو چرخيد و نگاهش کرد. در نگاهش به غير از ناراحتي و خشم چيز ديگري هم بود که پرستو سعي ميکرد بر رويش سر پوش بگذارد ولي رها آن را بهتر از هر کسي تشخيص ميداد، علاقه به خودش. پرستو هنوز هم دوستش داشت.

سعي کرد تا لبخند بزند. دلش ميخواست رها او را ول ميکرد ولي در عين حال دلش مي خواست که به او توجه هم نشان دهد. حسي دوگانه و عذاب دهنده.

با استفاده از فرصت که اطراف پرستو شلوغ است و دست پرستو براي پس زدن او بسته است زير بازويش را گرفت و با فرصت طلبي او را کمي به خودش فشار داد و گفت :

_بيا، محمد اگر ببينتت شاخ در مياره. بيا

او را به سمت راه پله ها و آسانسورها کشاند. پرستو چرخيد و به دوستانش گفت که چند لحظه منتظرش بمانند تا او برگردد.

همان طور که توسط رها کشيده ميشد از ميان دندان هاي کليد شده اش آهسته گفت :

_ولم کن ديوونه!

رها چرخيد و نگاهش کرد و خنديد.خنده اي که پرستو چهار سال تمام خواب آن را ديده بود.

_نچ نچ ... حرف بد؟

خنده اش گرفته بود. نمي دانست از شوق ديدن دوباره رها است يا از بدبختي و حماقت خودش است که اين حس خوب را داشت. حسي که هر چقدر سعي ميکرد با کم محلي کردن آن را بي جواب بگذارد ولي مثل اين که حسش محکم تر مي ايستاد و ميگفت که وجود دارد و از بين نرفته است. بعد از چهار سال عذاب و بيچارگي حالا موقعييتش اين بود که مثل احمق ها خوشحال باشد. اگر مينو ميفهميد که او چقدر زود جا زده است خفه اش ميکرد.

اخم کرد و بازويش را از دست رها بيرون کشيد.

_ ولم کن. هي راه به راه دست منو ميگيري که چي مثلا؟

رها ايستاد و او را هم رو به روي خودش نگاه داشت و با خنده ابروانش را بالا برد و چند ثانيه همه صورت پرستو را خوب و با دقت نگاه کرد.

_عوض شدي پپر

سرش را تکان داد. دلش ميخواست بگويد تو مرا عوض کردي

_آدمها هميشه يه جور نمي مونن. عوض ميشن. البته بعضي ها هم عوضي ميشن !!

چانه رها بالا رفت و دوباره نگاهش کرد. فکر کرد که شايد واقعا عوضي است و خودش خبر ندارد !

_ بله. عوض شدي کاملا. درستت ميکنم. يه کم زمان ميبره

پرستو خواست تا جوابش را بدهد که کسي رها را به اسم صدا کرد.

هر دو چرخيدند.

نيما و فريد اماني و محمد بودند.خانم متقي هم چند متر آن طرف تر از آنها در حاليکه چند دست لباس زير بغلش بود آنچنان به پرستو خيره شده بود، مثل اينکه يک آدم فضايي يا اژدهاي سه سر ديده است!

دستش را از دست رها بيرون کشيد و با فاصله کنارش ايستاد.

چشمان فريد آن چنان از حدقه در آمده بود که چيزي نمانده بود کف سالن بيفتد.

_پرستو؟

محمد زودتر از همه آنها به خودش آمد و به طرفش رفت، در حاليکه مشخص بود که از ته دل از ديدنش شاد است با او دست داد.

_ تو کجا؟ اين جا کجا؟ مرضيه اگر ميدونست اين جايي باسر ميامد

پرستو با دقت به محمد نگاه کرد که آيا واقعا اين همه مدت از او بي خبر بوده يا فيلم بازي ميکند.

_مرسي محمد جون تو چطوري؟ مرضيه خوبه؟

_آره خوبه. دلتنگ توهه

محمد بي اطلاع بود. مرضيه در تمام اين سالها دوستي را در حقش تمام کرده بود و حتي به شوهرش هم نگفته بود که از جاي پرستو با اطلاع است. حتي اگر ارتباطشان محدود به سالي يکبار تماس تلفني از جانب پرستو بوده باشد.

به طرف نيما که کاملا عوض شده بود چرخيد و نگاهش کرد. آن چهره اش که حالتي پسرانه داشت حالا مردانه و جا افتاده شده بود. با هيکلي دو برابر رها حالا به عنوان مدلي مطرح در سطح ايران و بين المللي معروف بود. نمي دانست که آيا خودش هم اين قدر تغيير کرده است يا نه؟

_ نيما؟ فريد؟ چطورين شماها؟

فريد آن چنان تغييري نکرده بود و فقط کمي لاغر تر شده بود.

جلو آمد و محترمانه با پرستو دست داد و حال و احوال کرد.

_ احوال سرکار خانم فتوحي ؟ پارسال دوست امسال آشنا خانم ...

نگاهش به حلقه طلا سفيدي که در دست فريد بود افتاد و با مهرباني به او تبريک گفت.

برايش جالب بود که فريد اماني شيطان اين چنين رفتار محترمانه ايي پيدا کرده است. خدا را شکر ظاهرا کسي که او را اسير خودش کرده بود تمام و کمال او را متحول کرده بود.

نيما جلو آمد و دست داد ولي با کمي مکث شروع به احول پرسي کرد. چند ثانيه دست پرستو را در دست نگه داشت و خود پرستو دستش را کشيد و به طرف سحر متقي رفت و او را در آغوش گرفت. منشي گيج رها اصلا عوض نشده بود. همان طور خوش قلب و کمي سربه هوا مانده بود.

_سحر جون دلم واست تنگ شده بود.

سحر او را بوسيد و دقيق نگاهش کرد.

_چقدر عوض شدي. خوشگل شدي.

پرستو خنديد و گونه اش را بوسيد.

_تو هم

رها بي حوصله نگاهي به جمع کرد و گفت :

_بسه ديگه ماچ کاري

رو به پرستو کرد و ادامه داد.

_تو چي کاره ايي حالا؟

پرستو لبخند زورکي زد.

_ بايد برم پيش همکارام، امروز ما نمايش داريم.

محمد با کنجکاوي پرسيد :

_با کي کار ميکني؟

_ديويد طاهري. يه ايراني که تو آمريکا خوب گل کرده. تازه کاره ولي خوب روش خيلي حساب باز ميکنن. مادرش آمريکايي پدرش ايراني

فريد خنديد و گفت :

_بابا ديگه ما بريم پرستو با از ما بهترون کار ميکنه. جناب کبيري برو جلو سوت بزن!

محمد دوباره پرسيد :

_ کجايي؟ پيش شاهين؟

پرستو سرش را به نشانه تاييد تکان داد و به رها که با خشم به فريد نگاه ميکرد خنديد. فريد و رها ظاهرا هنوز کارد و پنير بودند و اين اخلاق بچگانه شان هنوز درست نشده بود.

بي توجه به رها که کاملا مشخص بود که به دنبال فرصتي است که او را تنها گير بياورد از همه شان خدا حافظي کرد و به طرف دوستانش رفت.

دوش گرفت. دندان هايش را مسواک زد و به رختخواب رفت و لپ تاپش را روي زانوانش گذاشت و شروع به کار کرد.

پانزده دقيقه بعد سيستم را خاموش کرد و کنار گذاشت. نمي توانست کار کند. فکرش دايم در حال گردش بود. اصلا تمرکز نداشت و نميتوانست حتي براي يک لحظه هم که شده افکارش را سامان دهد.

به رها فکر کرد. به بازي موش و گربه ايي که تمام روز روي او پياده کرده بود.

هر جا رفته بود و با هر کسي که صحبت ميکرد ظاهرا رها کسي را آن جا مي شناخت که بي دغدغه و با خيال راحت خودش را به او برساند.

هر لحظه که سرش را بلند کرده بود او را ديده بود که نگاهش و توجه اش به او بود.

از جا برخواست. هيجان داشت و زماني که اين طور هيجان زده ميشد تا نيمه شب و حتي گاهي تا خود صبح بيدار ميماند.

لباس عوض کرد و به لابي رفت. در هتل، آن هم در ترکيه هميشه و بيست و چهار ساعته لابي شلوغ و پر رفت و آمد است. فضاي اتاق برايش خفقان آور بود.

به کافي شاپ رفت و چاي سبز سفارش داد. دلش قهوه مي خواست، ولي خوب اگر يک فنجان قهوه مي خورد تا سال آينده همين موقع بايد بيدار مي ماند.

نگاهي به قسمت بار هتل و جايگاه رقص کرد. شلوغ و پر سر و صدا بود. هرگز نمي توانست چنين محيطي را تحمل کند.

هر دو آرنجش را روي ميز گذاشت. اگر شهناز بود حالا صدايش در مي آمد.

زن و مرد جواني کمي آن طرف تر از او نشسته بودند و سرشان در گوش هم بود و آهسته حرف مي زندند و مي خنديدند. کاملا مشخص بود که تازه ازدواج کرده اند. نا خواسته لبخند به لبانش آمد. او و رضا هيچ وقت چنين لحظه هايي نداشتند. يعني سودابه محلتي به آنها نداد. دلش براي رضا مي سوخت. ملاقاتشان را در سال قبل به خاطر آورد. با کشيده شدن صندلي کناريش از جاپريد.

رها کنارش نشست و بي تعارف فنجان نيمه خورده او را برداشت و خورد. پرستو با تعجب نگاهش کرد. گاهي به نظرش مي آمد که رها به طور حيرت آوري پرو و راحت است!

_ اون مال من بود.

رها نگاهش کرد و خونسرد گفت :

_ حالا مال من شد.

بعد با شکايت گفت :

_ چرا قهوه سفارش ندادي؟

پرستو ديگر نتوانست خودداري کند و خنديد.

رها اما بي تفاوت دستش را بلند کرد تا پيش خدمت بيايد و سفارش قهوه بدهد.

_چرا نخوابيدي؟

پرستو نگاهش کرد و سرش را تکان داد و موهاي فرفريش را پشت گوشش زد. حاضر بود بميرد ولي به رها نگويد که به خاطر او هيجان زده است و خوابش نمي برد!

_ نمي دونم.

رها فنجان قهوه اي که برايش آوردند را برداشت و گفت :

_ پس تموم اين مدت پيش خان داداشت بودي؟

پرستو سرش را بلند کرد و نگاهش کرد. چشمانش عصبي بود، ولي سعي ميکرد تا آن را پنهان کند. ولي پرستو ديگر مثل کف دستش او را ميشناخت. رها (ف) نگفته پرستو به فرحزاد رفته و برگشته بود!

_آره پيش خان داداشم بودم.

رها به لحن آرام و خود خواهانه پرستو خنديد. خنده ايي از سر حرص و ناراحتي.

_ خوب اون وقت چي کار ميکردي؟ به ريش من مي خنديدي؟

پرستو به او که دوباره آماده انفجار بود نگاه کرد.

_ اگه تحت نظر روانکاو بودن و قرص آرام بخش خوردن از نظر شما به ريش خنديدنه؟ آره تا همين چند مدت قبل همين کارو ميکردم.

رها نگاهش کرد. قلبش فشرده شد. در تمام اين چهار سال مشغول سبک و سنگين کردن کارها و حرف هاي خودش بود.

چهار سال تمام براي خودش دادگاه تشکيل ميداد و خودش را محاکمه ميکرد. گاهي تبرعه ميشد و گاهي گناهکار.

مي دانست که رفتارش با پرستو هيچ وقت منصفانه نبوده است. فکر ميکرد اگر سودابه در زندگيش پيدا نمي شد مسير زندگيش کاملا در راه ديگري قرار ميگرفت. راهي که شايد آخرش اين گرفتاري و بدبختي نبود.

از پرستو خوشش آمده بود. پرستو مهم ترين دختر زندگيش بود. براي خاطر او حاضر بود خيلي کارها بکند.

بعد يک دفعه سودي در زندگيش پيدا شد و تمام زندگيش را از اين رو به آن رو کرد. پرستو به مرور پيش چشمانش کم رنگ شد، آنقدر زياد که ديگر او را نديد. احساس ناراحتي ميکرد ولي هر بار خودش را آرام ميکرد که بهترين انتخاب را کرده است. فاصله سني او و پرستو خيلي زياد بود و به نظرش مرد جوان تر براي او مناسب تر بود. توجيهي براي کارش.

در آن چهار سال خيلي به عقب برگشت و گذشته را نبش قبر کرد.

فکر ميکرد و بيشتر از همه به پرستو فکر ميکرد. دختري بود که به اندازه ايي که پرستو عاشقش بود او را بخواهد؟ حتي تا آخرين لحظه هم از او حمايت کرده بود. ميديد که با يک اشتباه مسير زندگي هر دو نفرشان عوض شد و هر دو نفرشان به بيراهه رفتند و آسيب ديدند. ميديد که اگر چشمش را به روي خوشگلي سودابه بسته بود و با پرستو ازدواج کرده بود حالا زندگيش آرام بود. قطعا زني که تا اين حد به مردي علاقه داشته باشد زندگي را هم برايش بهشت ميکند.

به اميد بهشتي که سودي وعده اش را داده بود رفت و با سر به چاله هاي جهنم سقوط کرد.

ديگر نمي خواست پرستو را از دست دهد. پرستو حقش بود و مي خواست که تمام دلخوري هايش را آرام کند. مي خواست قلب زخميش را نوازش کند و مرهم بگذارد. زندگيش پرستو را کم داشت. دختر مهربان و آرامش که هميشه با وجودش آرامش را به او تزريق کرده بود.

سرش را پايين انداخت و با صداي آهسته گفت :

_تحت نظر بودي؟

پرستو سرش را تکان داد ولي حرفي نزد.

_ چرا رفتي؟ ميدوني تا يک سال مثل ديونه ها دنبالت بودم؟

_چرا؟ آخرين بار کم مونده بود منو بکشي.

نا خودآگاه دستي به لاله گوشش زد. رها هم با چشمش اين حرکت را دنبال کرد و کمي خم شد و گوش او را نگاه کرد.

رد يک پارگي روي گوشش مشخص بود. زخم خوب شده بود ولي جايش مانده بود. مثل زخم هايي که به روحش وارد شده بود. مي توانست ببيند که کاملا خوب نشده است و اثرش هنوز با اوست.

آهي کشيد و دستش را از روي ميز به روي دست پرستو گذاشت، ولي پرستو به سرعت دستش را پس کشيد و با اخم به روبه رو خيره شد.

_ هيچ وقت نمي خواستم ناراحتت کنم .....

پرستو به ميان حرفش پريد و گفت :

_ آره ميدونم. برادرت هم دقيقا همين حرف و زد. بدون غرض بوده ميدونم

رها اخم کرد و گفت :

_ هنوز باهاش در ارتباطي؟

_ به شما ربطي نداره

سعي کرد که علي رقم جمله بي ادبانه اش حداقل لحنش مودبانه باشد.

رها ابرو بالا داد و با لحن تندي گفت :

_ رضا رو ول کن پپر زندگيت رو نابود ميکنه.

_رضا رو ول کنم و به شما بچسبم؟

به محض اينکه حرف از دهانش بيرون آمد، خجالت زده فهميد که در اوج عصبانيت چه گفته است. رها خنديد.

_ اگر دوست داري من اصلا شکايتي ندارم.

_خبيث!

رها آهسته خنديد.

_ رضا چي ميگه؟

لحنش جدي بود. پرستو نگاهش کرد.

_يعني تو واقعا از اونها بي خبري؟

رها اخم کرد.

_نه سعي ميکنم حتما پي گير زندگي برادرم باشم يه وقت ناراحتي واسش پيش نياد.

با حالت مسخره آميزي خنديد.

_رضا رو يک سال پيش تو کاليفرنيا ديدم. با سودي عروسي کرده

رها نفس راحتي کشيد ولي ته دلش گرفته بود. رودست بدي از زنش و برادرش خورده بود. شايد اگر رضا همان ابتدا مي آمد و جريان را برايش ميگفت رها ديگر به سودي نگاه هم نمي کرد چه رسد به اينکه گرفتارش شود. مثل اينکه همه چيز دست به دست هم داده بود تا که او و پرستو از هم جدا شوند.

_مبارکش باشه

پرستو نگاهش کرد. توانست ناراحتي را در عمق نگاه رها بخواند. وقتي که رها هنوز براي از دست دادن سودابه غصه مي خورد او چرا مثل احمق ها از ديدارش هيجان زده بود؟ از جا برخواست و گفت :

_ رضا از زندگيش راضي نبود. اگر اين دلت رو خنک ميکنه بدون که رضا داغون بود. با آقا جون صحبت کن بذار اجازه بده رضا بياد ببينتش

از ميز فاصله گرفت ولي رها مچ دستش را گرفت و او را نگه داشت.

_اون زمان که داشت گند ميزد به همه چي بايد فکر همه جا رو ميکرد.

پرستو مچش را از دست رها خارج کرد.

_ رضا عاشق بود. علت عاشق ز علت ها جداست. براي سودي هر کاري ميکرد مثل خود تو

مي خواست بگويد مثل خود من. رها نگاهش کرد و نفسش را عميق بيرون فرستاد.

_شب بخير

از رها فاصله گرفت و به طرف آسانسور ها رفت.

_پرستو؟ پرستو؟

با صداي ديويد که از ميان سشوار هاي روشن صدايش ميکرد سرش را از پشت پاراواني که ميان اتاق بود بيرون آورد و نگاهش کرد. رها کنارش ايستاده بود و با خنده با هم صحبت ميکردند. چشمانش را براي رها که با خنده نگاهش ميکرد گرد کرد « ديويد رو ديگه از کجا ميشناسي؟ رها کبيري؟»

همان طور که پيراهن يکي از مدل هاي ترک در دستش بود از پشت پاراوان بيرون آمد.

_بله؟

بي توجه به رها که نگاهش ميکرد، به ديويد نگاه کرد

_آقاي کبيري ....

پرستو بي حوصله سري براي رها تکان داد. دوباره شب قبل به توصيه مينو قرص آرام بخش خورده بود. يک دانه کلرديازپوکسايد با نوروتليپترين به طور عجيبي آرام و ريلکسش ميکرد.

_پرستو جان يه لطفي بکن با آقاي کبيري برو کمکشون. ما امروز شو نداريم. آقاي کبيري ظاهرا سليقه ات رو خيلي قبول دارن ولي فقط سعي کن که زياد خوش سليقگي نکني. بالاخره رقيبيم ديگه

پرستو به بي مزگي ديويد لبخند کجي زد و سرش را تکان داد.

کيفش را برداشت و پيراهن را سر شانه ديويد گذاشت و بي توجه به خنده ي ديويد و رها به طرف در خروجي رفت.

_چي وردي خوندي که ديويد طاهري رامت شد؟ اصلا از کجا ميشناسيش؟

رها ابرويي بالا برد.

_من مرلين جادوگرم وايسي تو رو هم جادو ميکنم.

سرش را تکان داد. ولي آن چيزي که در ذهنش بود را نگفت « تو مرا جادو کرده ايي »

_من نمي شناسمش، با نيما آشنا در اومد. نمي دونم پسر خاله ي دايي عمه ي عموي بابا بزرگ همسايه مادر زن سابق نيماست.

پرستو به خوش مزگي رها چپ چپ نگاه کرد. رها آهسته خنديد و بازويش را گرفت.

_ اوه اوه ....نخوري منو پپر خانم! شِمر شدي!

_چي کار داري؟

رها جدي شد.

_ ديويد که گفت، شو دارم.

سرش را تکان داد. اگر موضوع کاري بود او حاضر بود که همکاري کند. رها و گروهش آن قدر حرفه ايي بودند که او از همکاري کردن با آنها لذت ببرد و بتواند تجربه کسب کند. ولي به شرط آنکه واقعا موضوع کاري باشد. ديگر به رها اعتماد نداشت.

ولي با ديدن محمد که در لابي با سحر در انتظار آنها ايستاده بودند خيالش کمي راحت شد.

_فريد هم با شما کار ميکنه؟

رها چرخيد و با تعجب نگاهش کرد.

_فريد؟ از کي تا حالا منو فريد اماني آبمون تو يه جوب رفته که حالا با هم همکارم بشيم؟ نه که عاشق چشم و ابروي بادوميشم ؟

پرستو جلوي خنده اش را گرفت. گاهي به اين نتيجه ميرسيد که واقعا هيچ کس حريف زبان رها نمي شود. شايد فقط به استثناي سودابه

_نه اون با خانمش رفته تو کار زنونه. البته فريد از اول هم بيشتر تو کار زنونه بود.

کلمه خانمش را کشيد و پرستو بي اختيار خنده اش گرفت.

سالن پر از مدل هاي ترک، ايراني و عرب بود. رها دوست داشت کسي که طرح هايش را معرفي ميکند چهره ايي شرقي داشته باشد. هميشه حرفش اين بود که مرد و زن ايراني يکي از زيباترين و اصيل ترين چهره ها را دارند.

_ چي کار بايد بکنم؟

چرخيد. رها خيره نگاهش ميکرد.

_به من باشه ميگم بيا بريم بيرون با هم بگرديم، ولي ميبيني که دست من کوتاه و خرما بر نخيل. فعلا کار واجب تره. هر چي ميدوني درسته. نمي دونم پپر خودت بهتر ميدوني ، من همه جوره قبولت دارم.

سرش را تکان داد و به طرف محمد رفت ولي رها دستش را گرفت.

_ کارت تمام شد بيا کارت دارم.

با ترديد نگاهش کرد. رها خنديد و به سمت گروهي از مدل ها که ظاهرا شلوار جين را نمايش ميدادند رفت.

تا ظهر هيچ کس وقت خاراندن سرش را هم پيدا نکرد. همه درگير بودند. پرستو بيشتر از ده مدل را آماده کرد. درباره همه چيز نظر ميداد و به نظر ميرسيد که همه او را شناخته بودند و از او نظر مي خواستند، حتي کسانيکه تا به حال نديده بود.

ساعت يک بود که احساس کرد واقعا چشمانش جايي را نمي بيند. روي نزديک ترين صندلي نشست و چشمانش را روي هم فشار داد

_ خوبي پرستو ؟

به بالا نگاه کرد. نيما نگران به رويش خم شده بود. سرش را تکان داد.

_يکم گشنم شده

نيما خنديد و رفت و برايش کيک و قهوه آورد.

_ يه چيزي بپرسم؟

گازي به مافين تازه ايي که برداشته بود زد.

_ آره

_ چرا از شوهرت جدا شدي؟

چند ثانيه سکوت کرد. اصلا نمي دانست که در ايران دوستان و آشنايان راجع به اين مربع احساسي افتضاح آميز او و رضا و سودي و رها چه ميدانند؟

_ تو از کجا فهميدي؟

نيما چانه اش را بالا برد.

_رها گفت. گفت از شوهرت جدا شدي؟ برادر رها بود آره؟

سرش را تکان داد.

_آره. تفاهم نداشتيم.

خودش هم خنده اش گرفت. دليل آبکي اکثر طلاق ها را گفته بود.

نيما متفکرانه نگاهش کرد.

_ رها هم به همين دليل زنش رو طلاق داد؟ خواهر تو بود آره؟

چند ثانيه مثل عقب افتاده ها به نيما نگاه کرد. نيما آهسته خنديد

_ بعد از رفتن تو من هم ازدواج کردم

حرفش را قطع کرد و منتظر عکس و العمل پرستو شد. پرستو با تعجب کيکش را کنار گذاشت.

_ خانواده ام گفتن اگر مي خوام کار مدلينگ رو ادامه بدم بايد ازدواج کنم. مي خواستن منو تو آمپاس بذارن تا برم پيش پدرم. منم قبول کردم. فکر ميکردم بچه بازييه

حرفش را قطع کرد.

_ آره واقعا هم بچه بازي بود چون يک سال بعد فهميدم زنم با يکي رابطه داره (چشمانش را به روي هم فشرد ) از هم جدا شديم.

به پرستو که بهت زده نگاهش ميکرد لبخند تلخي زد و ادامه داد.

_ ميدونم حال و روزت رو

از جا بر خواست و کنار پرستو رفت و دو زانو کنار صندليش نشست.

_با هم بودن؟ آره؟

پرستو اخم کرد.

_ چرا از خودش نمي پرسي؟

_ خام رها نشو

به نيما نگاه کرد. چقدر عوض شده بود. ديگر از آن شيطنتي که در چشمانش بود خبري نبود.

_رها برادر همون آدمه دوباره عذابت ميده

سرش را تکان داد و خواست تا از جا بلند شود ولي نيما مانع شد.

_ خيال ازدواج مجدد داري؟

پرستو قاطع و با لحن نسبتا تندي گفت :

_نه

_منم همين طور (مکثي کرد و دوباره گفت ) اگر دوست داشته باشي ....

_ اگر دوست داشته باشي من خودم صيغه ات ميشم، چطوره؟

با صداي رها هر دو پريدند. نيما با اخم و پرستو با قدرداني نگاهش کرد.

نگاه رها به نيما آن چنان خشمگين بود که پرستو با احتياط به طرف رها رفت تا از بروز درگيري فيزيکي جلو گيري کند.

_ بار آخرت باشه از اين پيشنهادها به کارمنداي من ميدي دفعه ديگه وجود نداره. برگشتيم ايران ديگه نمي خوامت. اول خانم متقي، حالا پرستو؟

پرستو با حيرت به رها نگاه کرد. يعني نيما به سحر هم چنين حرفي زده است؟

نيما با نگاهي که چيزي در آن پيدا نبود به رها نگاه کرد.

_ همين کارها رو کردي که زنت دو درت کرد.

نيما با حالت مسخره آميزي خنديد.

_تو چي کار کردي که زنت برادرت رو به تو ترجيح داد؟

پرستو با حيرت چرخيد و نگاهش کرد. نيما تظاهر کرده بود که چيزي نمي داند ولي ظاهرا از نخود و لوبيايي جريان با خبر بود.

عضلات فک رها منقبض شد و پرستو توانست غليان خشم را در چشمانش ببيند . دستش را روي بازوي رها گذاشت.

_رها؟

رها نگاهش کرد.

_بزن به چاک تا نزدم ناقصت کنم.

نيما خنديد و به طرف در رفت در همان حال رو به پرستو گفت :

_خامش نشو پرستو خانم، از ما گفتن بود.

رها به طرفش خيز برداشت ولي پرستو به زور جلويش را گرفت.

_بسه رها ....

رها نگاهش کرد و چند مرتبه محکم با دست مشت شده اش بر کف دست ديگرش کوبيد. مثل اينکه اين کار آرامش ميکرد.

_ديگه چيزي که بهت نگفت؟

پرستو سرش را تکان داد و رها با اخم گفت :

_کارت تمومه؟

_نه فکر کنم.

رها بازويش را گرفت و در حاليکه او را به طرف اتاق کوچکي که در انتهاي سالن بود ميکشيد گفت :

_بسه ديگه بيا کارت دارم.

در اتاق را بست و پرستو با احساس بدي نگاهش کرد.

_ چته؟

_چرا درو بستي؟

رها با چشمان گرد به اين همه بي اعتمادي پرستو نگاه کرد. بي اعتمادي که فقط و فقط محصول رفتار خودش بود. پرستويي که با يک تماس او چشم بسته به خانه اش رفته بود حالا از بودن با او در يک اتاق در بسته آن هم در ميان يک لشکر آدم ميترسيد.

_پپر ....

حرفش را قطع کرد. چه ميتوانست بگويد؟ خودش کرده بود. خود کرده را تدبير نيست.

پشتش را به پرستو کرد و با لحن آرامي گفت :

_ مي خواستم براي رفتن روي سن خودت آماده ام کني

پرستو جلو رفت از بين کت و شلوار هايي که به صورت افقي و در چهار چوب لباسي ريلي کنار هم چيده شده بود شروع به برسي کرد.

رنگ مشکي و نوک مدادي به رها خيلي مي آمد. مردد بين اين دو رنگ عاقبت مشکي را انتخاب کرد. کت و شلوار و پيراهن مشکي همراه با کراوات مشکي براق با طرح سورمه ايي مات.

کفش نوک باريک کلاسيک مشکي انتخاب کرد و کنار گذاشت.

چرخيد و همه را به طرف رها که دکمه هاي پيراهنش را باز ميکرد گرفت.

_ يه فکري هم به حال موهام بکن

بي توجه به رها به طرف در رفت و گفت :

_لباس رو که تنت کردي صدام کن

رها بازويش را گرفت.

_ قبلا مهربون تر بودي

پيراهنش را در آورد. پرستو در حاليکه فقط به چشمان رها نگاه ميکرد به مسخره گفت :

_ خوبه که من عوض شدم ولي تو هنوز همون بي حيايي که بودي هستي.

رها چند ثانيه نگاهش کرد و بعد خنديد. بي اعتنا به خنده رها از اتاق بيرون رفت.

خودش رها را آماده کرد و به عنوان طراح در آخر برنامه به روي سن فرستاد. نمي توانست به اينکه رها واقعا حرفه ايي و وارد است اعتراف نکند. همه طرح هاييش عالي و مورد توجه واقع شده بود و به نظر ميرسيد که قرار داد هاي مهمي در پيش خواهد داشت.

با خستگي به روي صندلي نشست. پاهايش درد ميکرد. دلش مي خواست که همان لحظه به رختخواب برود و تا صبح بخوابد. فردا آخرين روز نمايش خودشان بود. البته قرار بود که فردا طرح زنانه هم نمايش داده شود و به اين ترتيب کار او کم تر بود.

_ خسته نباشي گلکم!

با صداي آهسته رها که کنار گوشش زمزمه کرد قلبش پايين ريخت.

با حالتي گيج و درمانده نگاهش کرد. اين اصلا منصفانه نبود که رها ميتوانست تنها با گفتن يک کلمه او را ناک اوت کند. گلکم؟ اين چيزي بود که هميشه در روياهايش آرزوي شنيدنش را داشت ولي حالا مي ترسيد. ترسي مبهم که ريشه از بي اعتمادي به رها داشت. رها ثابت کرده بود که آدمي است که به دنبال چشمش ميرود. عقل و دل رها به دست چشمانش بود. از همين مي ترسيد. قيافه او که در عرض اين چهار سال عوض نشده بود؟ مي ترسيد از زماني که رها دوباره به دنبال يک زيبا تر از او برود و نابودش کند. چه تضميني بود؟ خودش هم ميدانست که هيچ.

سعي کرد تا بي تفاوت باشد. اگر فقط ميتوانست طپش قلبش را آرام کند نيمي از راه را تا بي تفاوتي رفته بود.

_سلامت باشي!

رها بي توجه به لحن سردش گفت :

_ بچه ها يه مهموني مي خوان بگيرن هستي تو هم؟

به ياد گذشته افتاد. دقيقا همين حرف را رها زماني در شمال به او گفت و همان شب او را بوسيد. بوسه ايي که از سر مستي بود.

_ نه، خسته ام. خوش باشين.

بي توجه به رها و قبل از آنکه بتواند حرفي بزند و يا جلويش را بگيرد از جا بر خواست و به اتاق خودش رفت.

تازه به اتاق رسيده بود و کفش هايش را در آورده بود تا به پاهايش استراحت بدهد که در اتاق را زدند. از چشمي نگاه کرد.

_سلام

_سلام خسته نباشي!

لبخند زد.

_سلامت باشي. شما هم

محمد به داخل آمد و در را بست.

_پرستو مگه نمياي؟

پرستو نگاهش کرد و خنديد.

_ اون که بهت گفته بري منو بياري حتما بهت گفته که نميام ديگه؟ نه؟

محمد خنديد.

_ آره، کارم رو راحت کردي. پاشو حاضر شو بريم.

روي تخت چهار زانو نشست و پاهايش را به روي هم فشار داد تا خستگيش در برود.

_ نه محمد اگه ناراحت نمي شي نميام. خيلي خستم به خدا

محمد کنارش با فاصله نشست.

_ميدونم امروز بيشترين بار روي دوش تو بود. منم خستم ولي اگه بياي به نظرم بهتره

به محمد نگاه کرد و سرش را تکان داد ولي حرفي نزد.

_پرستو؟

_بله؟

محمد چند لحظه حرفي نزد، مثل اينکه موضوعي را که مي خواست بگويد سبک و سنگين ميکرد.

_ رها خيلي عوض شده پرستو بهش يه فرصت بده.

زانوانش را خم کرد و در بغل گرفت و با دستش انگشت هاي پايش را ماساژ داد.

_ نمي تونم محمد. تو نمي دوني چه به من گذشت، نمي تونم.

محمد سرش را تکان داد.

_بدتر از اون به رها گذشت، نبودي پرستو نمي دونم که چند نفري از کجا جريان رو فهميده بودن. اينکه زن رها با برادرش ارتباط داشته و آخر هم باهاش فرار کرده به خارج از کشور و رها هم غيابي اونو طلاق داده. ما بد مردمي هستيم پرستو يک کلاغ چهل کلاغ تو خونمونه ( اخمي کرد و ادامه داد ) رها داغون شد. از يه طرف اين حرف ها بود که بي آبروش کرده بود، از يه طرف ديگه تو گذاشته بودي رفته بودي. واسه يه مرد خيلي سخته ببينه که دوست و همکارها و زير دستاش پشت سرش حرفايي ميزنن که اون مجبور ميشه سرش رو پايين بگيره. رها بيچاره شد. من اين ها رو نميگم که فکر کني به خاطر اينکه پسر عمومه، نه خودت ميدوني که به موقع باهاش مخالف هم بودم ولي تو اين چهار سال رها روزي صد بار مرد و زنده شد.

به پرستو که با ناراحتي نگاهش ميکرد نگاه کرد.

_ مياي پايين؟

پرستو بي اختيار خنديد.

_ اين ها رو گفتي که منو خام کني؟

محمد هم خنده اش گرفت.

_نه بابا! گفتم که بدوني که رها تو اين چهار سال کامل رياضت کشيد. با هيچ دختري نبود.

ابرويش را بالا داد و گفت :

_ اينقدر تو اين چهار سال به خاطر کار سودي حرف شنيد که به نظرم از هر چي دختره زده شده .

چند لحظه هر دو سکوت کردند. دست آخر پرستو با وجود خستگي برخواست و گفت :

_باشه الان حاضر ميشم.

فردا شب برميگشت.خودش هم نمي دانست که چرا قبول کرد که به مهماني برود. داشتن فرصت و زمان بيشتري براي بودن با رها؟ يا آرام کردن اوضاع؟ چون ميدانست که رها تا چه حد کله شق است و اگر بخواهد کاري را بکند بي توجه به هر چيزي و نتيجه، آن کار را مي کند. نمي خواست که رها به اتاقش بيايد و او را کشان کشان تا مهماني ببرد.

اما چيزي که برايش مثل روز روشن بود، اين بود که او در حسرت با رها بودن مي سوخت. با اينکه ميدانست که ممکن است دوباره به ضررش تمام شود. شايد فقط اين نکته بود که او را کمي محتاط ميکرد.

آماده شد و پايين رفت. محمد و رها همراه مردي همسن رها در لابي ايستاده بودند و صحبت ميکردند. مرد درشت و قد بلند بود با لباسي به مراتب شيک تر و گران قيمت تر از لباس رها. چهره آرام و چشمان باهوشي داشت که آدم را ناخوداگاه وادار ميکرد که نگاهي دوباره به چشمانش بکند.

پيش رفت. رها به نرمي بازويش را گرفت و به ترکي رو به آن مرد چيزي گفت که پرستو ازميانش فقط نام و نام خانوادگيش را فهميد.

مرد چند ثانيه پرستو را برانداز کرد بعد با انگليسي کامل و فصيحي با پرستو سلام و احوال پرسي کرد. مرد يک توليد کننده لباس نيمه ترک و نيمه کرد بود. اسپانسر رها و بسيار متنفذ و پول دار

ظاهرا مهماني در خانه آقا برگزار ميشد و خيلي پر تجمل و آن چناني بود. پرستو زير چشمي نگاهي به سر و لباسش کرد. او لباس مجلسي و مخصوص مهماني نياورده بود. تمام لباس هاي او شامل جين و پليور هاي ضخيم و دو عدد سويشرت بودند. براي مهماني هم يکي از نو ترين جين هايش با چکمه و يک پليور نازکتر سورمه اي با سوراخ هاي خيلي ريز پوشيده بود. هيچ چيز چشم گير و بدرد بخوري نبود. با رسيدن به مهماني و ديدن آن همه زن زيبا در لباس هاي آن چناني از آمدن پشيمان شد.

_چته؟

سرش را بلند کرد و به رها نگاه کرد.

_لباسم فاجعه است نه؟

خنده اش گرفت ولي رها خيلي جدي و با ملايمت گفت :

_ نه خوبه

پرستو نگاهش کرد و با تمسخر گفت :

_ رها کبيري عوض شده؟

رها بي توجه به تمسخر موجود در حرف پرستو سرش را تکان داد.

_ شک نکن

روي يکي از مبل هاي درون سالن بزرگ نشستند. جايي ساکت و آرامتر و به دور از آن شلوغي

_ چي باعث شده که رها کبيري عوض بشه؟

رها نگاهش کرد. چند ثانيه با دقت و متفکرانه.

_ چهار سال سرم پايين بود. چهار سال با هر کي حرف ميزدم پيش خودم فکر ميکردم که حالا طرف داره راجع به من چي فکر ميکنه؟ اينکه من بي غيرتي بودم که گذاشتم زنم با برادرم فرار کنه و به ريشم بخنده؟ يا بدبختي بودم که زنم بهم خيانت کرده بود؟

مکثي کرد و با لحن گرفته ايي گفت :

_ اين ديگه بستگي به انصاف خود طرف داشت. از يه طرف ديگه تو هم گذاشتي رفتي، اون هم زماني که فکر ميکردم که حداقل رو تو يکي مي تونم حساب کنم. ميبيني؟ همه اينها يه نفر رو از اين رو به اون رو ميکنه نه؟

به پرستو که با دلسوزي نگاهش ميکرد لبخند زد و سيگاري روشن کرد و به طرف پرستو گرفت.

_ بالاخره سيگاري شدي يا نه؟

پرستو بينيش را چين انداخت.

_نه هنوز ازش بدم مياد.

رها آهسته خنديد و پک عميقي به سيگارش زد.

_ خيلي سخت بود پپر، خيلي، بيچاره شدم.

با انگشت اشاره و شصتش استخوان بالاي بينيش را فشرد و با صدايي گرفته گفت :

_خواهرت رواني و جانييه که بايد بستري بشه.

سرش را بالا آورد و به پرستو نگاهي کرد و گفت :

_ مي ترسم که رضا رو هم بدبخت بکنه

پرستو سرش را تکان داد. با وجود دلگيري عميق رها از رضا، ولي او توانست رگه هاي نگراني را در صداي رها به خوبي تشخيص دهد.

_از زندگيش راضي بود؟

سرش را به نشانه نفي تکان داد و با تاسف به رها نگاه کرد.

_نه! رضا عاشق کوره. هيچي رو نمي بينه.

رها پوفي کرد و سيگارش را خاموش کرد و با احتياط پرسيد :

_ تو برنامه ات چيه؟ کي برميگردي ايران؟

نپرسيد که آيا خيال برگشت داري يا نه؟ فقط پرسيد کي برميگردي؟

پرستو به مهمانان نگاه کرد و گفت :

_نمي دونم.

نمي خواست رها را پا در هوا بگذارد. وقتي خودش هم نمي دانست که چه کار مي خواهد با زندگيش بکند دليلي نداشت که حرفي به رها بزند. او بايد مدتي با خودش خلوت ميکرد تا بتواند تصميم درستي بگيرد. ماندن در آمريکا يا برگشت به ايران؟

سرش را به شيشه ي پنجره هواپيما چسباند و به ابرها خيره شد. ابرهايي خاکستري و پر از باران و فرياد. رعد و برق زد و هواپيما تکان بدي خورد و يکي از مسافرها جيغ خفه ايي کشيد ولي او بي اعتنا همچنان به بيرون نگاه ميکرد.

هر چه ميکرد نمي توانست صورت رها را وقتي که او را چمدان به دست در راه روي هتل ديد فراموش کند.

به او نگفته بود که چه روزي مي خواهد برگردد گفتنش فقط برگشت را براي هر دو نفرشان سخت تر ميکرد. شب همان روز آخرين نمايش اش چمدانش را که صبح بسته بود، به دست گرفت تا بي سر و صدا با گروهش به فرودگاه برود. ولي رها را با چهره ايي در هم در راه رو به انتظار خودش ديد.

از ديويد طاهري زمان برگشتشان را شنيده بود و سراسيمه کارش را ول کرده بود و به سراغ پرستو آمده بود.

چشمانش را به روي هم فشرد و در جايش کمي جا به جا شد. دوباره استرس و بي قراري با شدت هر چه تمام تر به سراغش آمده بود و حالت تهوع گرفته بود. دلش مي خواست که به روي زمين بود و ميتوانست همان لحظه به مينو زنگ بزند و با او حرف بزند. بعد از قرص هاي عصابش ، تنها حرف زدن با مينو آرامش ميکرد و بس.

نمي خواست که صورت رها را به خاطر بياورد، ولي مثل اينکه اين امر اجتناب نا پذير بود. آن نگاه پر از ناراحتي و غمش ....

« من نمي تونم جلوت رو بگيرم پپر؟ » سرش را به نشانه نفي تکان داده بود و گفته بود که او هنوز تصميمي براي آينده اش ندارد. رها به ديوار راه رو تکيه داده بود و سرش را با حالتي که حاکي از استيصال و ناتواني اش بود به عقب تکيه داده بود.

« فکر کردم که مي تونم راضيت کنم که برگردي تهران »

خم شده بود و دست پرستو را گرفته بود و با احساسي که پرستو هرگز نديده بود که رها با او به اين لحن صحبت کند گفته بود که حاضر است براي برگشتن و ماندنش هر کاري بکند، فقط او برگردد و با او بماند.

« ميدونم که خيلي عذابت دادم مي دونم که اصلا باهات منصفانه رفتار نکردم، ولي ديگه ....»

حرفش را قطع کرده بود. گفتن آن حرف براي رهاي مغرور سخت بود، ولي گفته بود.

« برگرد پپر من ديگه اذييتت نمي کنم. برگرد پيشم بگذار آروم بشم »

همين. باز هم حرفي از احساسش نزده بود.

مي خواست که پرستو برگردد اين را هر کسي ميتوانست از حرف هايش تشخيص دهد، ولي اينکه پرستو را براي آرامش مي خواست يا براي خودش؟ چيزي بود که پرستو هنوز نتوانسته بود به آن برسد.

_ رها کبيري رو از کجا ميشناسي؟

با صداي ديويد به خودش آمد و نيم نگاهي به او کرد و گفت :

_برادر شوهر سابقم بود.

خودش هم نمي دانست که چرا راستش را به او گفت. ابروهاي ديويد بالا رفت و گفت

_ بيوه ايي؟

سرش را تکان داد و مختصر گفت :

_مطلقه!

و دوباره از پنجره به بيرون خيره شد.

*****

سه ماه بود که به خانه برگشته بود ولي هر روز اين سه ماه برايش سه سال گذشته بود. دوباره به همان دوران قبل برگشته بود. خودش هم ميدانست که او را از رها اجتناب نيست. او بيمار رها بود. درست مثل معتادي که به مواد عادت ميکند در حاليکه ميداند چه ضرري براي روح و جسمش دارد، او هم اين طور بود. مي دانست که ممکن است که با برگشتش به ايران رها دوباره او را نابود کند و به او آسيب برساند ولي تمام فکر و ذهنش پيش رها بود. نا آرام بود، سرگردان و سرگشته. حال بدي که داشت با هيچ کدام از احوالي که تا به آن روز داشت قابل مقايسه نبود. چهار سال قبل با قلبي مجروح و روحي از رها بريده به مينو پناه برده بود و حالا تمام ذرات روحش او را مي خواست. دلش مي خواست که به ايران برگردد و هر روز رها را ببيند. ميدانست که ديوانگي محض است، ميدانست که جنون است، ولي دلش مي خواست که مجنون باشد. تحمل اين حال بيقرارش سخت بود. براي او دهنه زدن به دلش ديگر ممکن نبود.

گيج و کلافه دوباره به مينو پناه آورده بود، ولي مينو هم جادوگر نبود، او فقط ميتوانست حقيقت را باز تر و آگاهانه تر به جلوي چشمان پرستو بياورد. حقيقت اينکه رها کبيري هنوز به او هيچ ابراز علاقه ايي نکرده بود. حقيقتي که خود او هم از آن نا آگاه نبود اما چه ميکرد؟ او هم عاشق کور بود. با ديدن دوباره ي رها آتش زير خاکستر روشن شده بود و با شدت ميسوخت. به طوري که هيچ عقل و استدلالي قادر به خاموش کردنش نبود.

مينو دل نگران و ناراحت از اوضاع پرستو با شاهين تماس گرفت و از او نظر خواست. شاهين مخالف صددرصد برگشت پرستو به تهران بود.

ولي مينو نظر ديگري داشت. رها با التماسش به برگشتن پرستو کمتر از نيمي از راه را رفته بود و شايد اگر آنها کنار هم مي ماندند رها ابراز علاقه هم ميکرد. اما مرغ شاهين يک پا داشت و آن هم اين بود که حتي اگر رها به دست و پاي پرستو بيفتد و خواستگاري بکند او جنازه خواهرش را هم روي دوش رها نمي گذارد.

در همين گير و دار بود که سياوش تماس گرفت و با يک خبر بد خواست که پرستو در سريع ترين زمان ممکن به ايران برگردد.

آقاي کبيري بزرگ حالش هيچ مساعد نبود و خواسته بود که پرستو را ببيند.

شاهين ابتدا مخالفت کرد و گفت که اين کلک رها است براي کشيدن پرستو به ايران . ولي سياوش گفت که آقاي کبيري خودش اين خواهش را از او کرده است و سياوش هم ديگر نتوانسته بود روي او را زمين بزند و قبول کرده بود که پرستو را راضي کند که به تهران برود.

رايزني ها انجام گرفت و بالاخره شاهين رضايت داد که پرستو براي چند روزي به ايران برود و برگردد.

ولي پرستو فکر ديگري در ذهنش بود. آخرين ديدارش با رضا را هنوز به خاطر داشت. رضا پرپر ميزد تا براي لحظه ايي آقا جانش را ببيند و پرستو ميدانست که هيچ کس به او خبري نخواهد داد. او مطرود فاميل بود. در ضمن اين را هم اطمينان داشت که آقاي کبيري هم دلش مي خواهد رضا را ببيند، حتي اگر اين پسر ناخلف و عاق شده باشد. دوست نداشت که ديدارشان به قيامت بيفتد به همين خاطر به تنها شماره اي که از رضا داشت تماس گرفت و دعا کرد که شماره اش را عوض نکرده باشد.

خدا را شکر شماره عوض نشده بود و پرستو خيلي کوتاه و سربسته گفت که حال پدرش خوب نيست و رضا بهتر است که خودش را به تهران برساند و چيزي هم به سودي نگويد

رضاي بيچاره که چيزي به سکته کردنش نمانده بود، گفت که اگر پرستو راضي باشه براي خودش و او بليط ميگيرد تا با هم برگردند. پرستو ابتدا مخالفت کرد ولي بعد راضي شد. رضا مستاصل بود و ميترسيد که تنها برود و مي خواست که پرستو هم با او باشد تا شايد فاميل و از همه مهم تر رها کوتاه بيايند.

بليط ها بدون اطلاع به شاهين تهيه شد و پرستو و رضا هر کدام جداگانه سوار هواپيما شدند و به تهران برگشتند.

زمان برگشت را به مرضيه گفته بود و مرضيه هم گفته بود که با محمد به سراغش ميايند. به نظرش خوب بود. محمد ملايم تر و منطقي تر از سياوش بود. سياوش اگر مي آمد و رضا را ميديد دعوا به مي انداخت ولي محمد ميتوانست کمي اوضاع را آرام تر کند.

ولي وقتي که با رضا در فرودگاه چمدان ها را تحويل گرفتند و چشم چرخاندند که محمد و مرضيه را پيدا کنند، رها را در چند متري شان ديدند که با خشم هر چه تمام تر به آنها نگاه ميکرد.

پرستو با وحشت ميان آن دو قرار گرفت و دستش را به روي سينه رها که با چند گام بلند خودش را به آنها رسانده بود گذاشت تا آرامش کند.

_چرا برگشتي؟

دست پرستو را کنار زد و يقه رضا را گرفت. ولي پرستو سرسختانه دست رها را گرفت و سعي کرد تا از يقه رضا جدا کند.

_اون پدر من هست.

رها پوزخندي زد و با تمسخر گفت :

_تو رو خدا؟ آهان چه جالب. زماني که آبروي پيرمرد رو بردي يادت نبود که پدرته؟

رضا با خشم گفت :

_ من هيچ غلطي نکردم. تو چرا حاليت نيست من چهار ساله چي دارم ميگم؟

رها مشتش را پر کرد تا به صورت رضا بکوبد ولي پرستو ميانشان قرار گرفت :

_رها تو رو خدا! الان حراست فرودگاه مياد سراغمون شر راه ننداز

رها نگاهش کرد و با خشم گفت :

_شرو تو راه انداختي خوشگلم. حالا فقط بشين ببين من چي کار ميکنم.

بعد با صداي کمي بلند رو به پرستو و در حاليکه بازويش را گرفته بود و همراه خودش ميکشيد گفت :

_تو بي خود کردي سر خود رفتي بهش گفتي. واسه من بزرگتر شدي؟

پرستو بازويش را کشيد و با نارحتي گفت :

_با اين اخلاق گندت که يه ذره هم عوض نشده مي خواستي منو بکشي ايران؟

رها ايستاد و نگاهش کرد. پرستو ديگر برايش آشنا نبود. اين پرستو ي جديد که بزرگ شده بود، راحت تر به او حرفش را ميزد حتي اگر ميدانست که حرفش به مذاق رها خوش نمي آيد. آن خجالت و کم رويي کمتر شده بود و به نظرش مي آمد که پرستو رشد کرده و بالغ شده است. ولي با اين همه او را مي خواست. به نظرش اين پرستو ي جديد که کمي اعتماد به نفسش بيشتر بود را زيادتر دوست داشت. ولي از آن جايي که کار پرستو اصلا به نظرش درست نبود لجوجانه گفت :

_ آره با همين اخلاقم مي خواستم برگردي پيشم.

به رضا که با کنجکاوي نگاهشان ميکرد چشم غره اي رفت و بي توجه به آن دو به سمت در خروجي رفت.

در ماشين و در راه برگشت، پرستو محتاطانه جلو نشست تا از بروز بحث و درگيري احتمالي جلوگيري کند.

_ آقا جون چطوره؟

رها نگاهش کرد و با خشم و تمسخر گفت :

_ با اين کار شما اين شازده رو که ببينه بهتر ميشه ايشالا !

از آينه به رضا نگاه کرد. رضا پير شده بود. موهاي سفيدش تقريبا به اندازه موهاي سفيد رها شده بود و ديگر آن شادابي گذشته را نداشت. اخمي کرد و به جاده خيره شد.

_من مطمنم که آقا جون هم دوست داره که اون رو ببينه. بالاخره که چي؟ بچشه رها بفهم.

رها نگاهش کرد.

_ چشم حتما! فقط نمي دونم که چرا کسي منو نمي فهمه؟

بعد آهسته به شانه پرستو زد و گفت :

_ فکر کردي اگر با خودت بياريش من چيزي نمي گم؟

پرستو از پنجره به بيرون نگاه کرد و جواب رها را نداد.

_با شما هستما ....

با اخم نگاهش کرد. چه ميتوانست بگويد؟ چون دقيقا همين فکر را کرده بود!

_ من از دست خودت شاکيم حسابي. فعلا دارم دندون رو جيگر ميذارم. چوب خط ات که پر شد بايد جواب بدي

پرستو با کمي ترس نگاهش کرد. چشمه هايي از ديوانگي هاي رها را ديده بود. رها که ترس را در نگاهش ديد لبخند کجي زد و با کنايه گفت :

_نترس منصفانه حساب ميکنم. همه چي به وقتش

ابرويش را بالا برد و دوباره حواسش را به جاده داد.

خانه ي آقاي کبيري شلوغ تر از آن چيزي بود که پرستو فکر ميکرد. تقريبا همه آن جا بودند. جالب اين جا بود که آقاي کبيري در بيمارستان بستري بود و پرستو واقعا نمي دانست که آن همه فاميل براي چه آن جا جمع شده اند؟ منتظر مرگش بودند؟ آقاي کبيري مرد نداري نبود. قطعا آن قدر ها داشت که آن همه فاميل را به اميدي به آنجا بکشاند. مخصوصا با فهميدن اينکه امکان دارد که آقاي کبيري رضا را از ارث محروم کرده باشد.

به محض ورودش کسي خودش را در آغوش او انداخت و صورتش را بوسه باران کرد.

_ الهي دورت بگردم! دلم واست يه ذره شده بود.

کمي فاصله گرفت تا مرضيه را بهتر ببيند.

_ منم ...

نتوانست ادامه دهد و فقط دوباره مرضيه را در آغوش گرفت و بوسيد. خيلي خيلي دلتنگ مرضيه بود.

کاملا مشخص بود که تمام فاميل از ديدن رضا شوکه شده اند.

بيشتر آنها چيز کامل و جامعي از جريان نمي دانستند، فقط در حدي که آقاي کبيري رضا را از خانه بيرون کرده و گفته که ديگر نمي خواهد او راببيند. ولي فاميل درجه يک از جريان کاملا اطلاع داشتند. موضوع کوچکي نبود که بشود از عمه و عمو و دايي رها پنهان کرد. ولي خوب به هر حال حرف دهان به دهان مي چرخيد و چيزهايي گفته ميشد و حالا همه تعجب کرده بودند که رضا برگشته تا پدر در بستر مرگ افتاده اش را ببيند.

رها که نمي خواست هيچ بهانه ايي به کسي بدهد در ظاهر کاري به رضا نداشت ولي کاملا معلوم بود که دلش با او صاف نيست.

به محض رسيدن چمدان پرستو را به اتاق خودش برد و به خودش هم چيزي نگفت.

بعد از ديد و بازديد با فاميل پرستو سراغ چمدانش را گرفت. مي خواست به خانه خودشان برود دليلي نداشت که آنجا بماند.

دلش هم براي سياوشش يک ذره شده بود.

به سراغ رها رفت تا هم خداحافظي کند و هم چمدانش را پيدا کند.

رها روبه روي پنجره ايستاده بود و به آسمان خاکستري نگاه ميکرد. بارش باران شروع شده بود.

_رها؟

_جانم؟

چرخيد و نگاهش کرد و براي لحظه اي دوباره معده اش متلاطم شد.

دلش پايين ريخت و پاهايش از اين عشق سست شد.

با چهره جدي گفت :

_ چمدون من کو؟

رها با سرش به گوشه اتاق اشاره کرد.

_اِ .... چرا آوردي اين جا؟

_ گفتم شايد دوست داشته باشي پيش من بخوابي !!

پرستو چشمانش را گرد کرد و رها آهسته خنديد.

_ ميدونستي خيلي پرويي؟

رها با حالتي خيلي جدي سرش را به نشانه مثبت تکان داد و دستش را دراز کرد تا پرستو دست در دستش بگذارد. بي اختيار دستش را در دست رها گذاشت. نمي توانست از رها بگذرد.

پرستو را به طرف خودش کشاند و جلوي پنجره نگه داشت و دستش را به نرمي دور کمر او حلقه کرد.

_ اومدي که بموني؟

سرش را کمي چرخاند و به رها نگاه کرد. نگاهش پر از التماس بود. التماس براي ماندن پرستو

سرش را با بدبختي به طرفين تکان داد.

_نه

دست رها به دور کمرش محکم تر شد. چانه اش را به روي شانه پرستو گذاشت و زمزمه کرد.

_پس چرا اومدي؟ منو زجر بدي؟

دلش مي خواست فرار کند. از آن همه احساس، از آن همه عشق که به نظر ميرسيد چيزي نماند که از سرش فوران کند.

نفس عميقي کشيد.

_ به خاطر آقا جون اومدم.

صدايش از ته چاه عميقي شنيده مي شد. خفه و گنگ.

نفس رها به بنا گوش و موهايش مي خورد و به سر ريز شدن احساسش کمک ميکرد.

کمي فاصله گرفت و رها با بي ميلي گذاشت که او از حلقه دستش جدا شود.

آهي کشيد و گفت :

_ موضوع چيه پپر؟ مشکل منم؟ يا پاي کسي در ميونه؟

با حيرت به رها نگاه کرد. قطعا رها بي هوش ترين مردي بود که تا به حال ديده بود. يعني رها نمي توانست علاقه را در چشمان او ببيند که فکر کرده بود که پاي مردي در ميان است؟ آن هم چه کسي؟ پرستو که در تمام زندگي به دنبال رها بوده است.

_ واقعا که؟ خيلي .....

حرفش را قطع کرد و با ناراحتي به سمت چمدانش رفت و با زحمت تکانش داد.

دست رها به دور مچش حلقه شد و نگذاشت که چمدان را بلند کند.

_ اگه اين نيست پس چيه؟

نگاهش کرد.

_رها من واقعا نمي خوام که بحث کنم . از عهده من خارجه، داغونم ....

دستش را تکان داد ولي رها مچش را ول نکرد.

_ بهم بگو چرا از من فرار ميکني؟

_براي اينکه آخرين بار مي خواستي بهم دست درازي کني يادت رفته؟ گفتي من زندگيه ( دستش را جلوي صورت رها بالا و پايين آورد و به تمسخر گفت ) سراسر عشق و محبتت رو خراب کردم. خوب حالا چي مي خواي؟ مي خواي چي کار کنم برات؟ کف بزنم به سلامتيه شيرين کاريهات؟

رها به او که مثل آتشفشان منفجر شده بود نگاه مي کرد. خاموش و بي صدا.

_رها من بيشتر از توانم خرجت کردم. تو عشق تو من ورشکسته شدم. به خدا ديگه ندارم. ديگه نمي کشم.

رها چشمانش را به روي هم فشرد و چيزي نگفت. مي دانست که هر حرفي که پرستو مي زند کاملا درست است. ولي او هم ديگر نمي توانست اين وضع را تحمل کند. دوست داشت که پرستو مال خودش شود. به نظر ميرسيد که علاقه اش شدت پيدا کرده است. براي خودش هم جاي تعجب بود. اين عشق به علت دست نيافتني بودن پرستو بود ؟ يا ته مانده ي همان علاقه قديم و قبل از آشنايي با سودابه بود که مشتعل شده بود و او رامي سوزاند ؟

دلش مي خواست که از پرستو خواستگاري کند ولي مي ترسيد. مي دانست که سياوش و شاهين دارش مي زنند. گاهي هم به اختلاف سني شان فکر ميکرد. زماني که او يک پيرمرد شصت ساله مي شد پرستو يک زن جوان چهل و شش ساله بود و بي انصافي بود که او را پاي بند خودش بکند. ولي چه ميتوانست بکند که دلش پرستو را مي خواست.

آه عميقي کشيد و دستش را ول کرد و چمدان را برايش برداشت و بدون هيچ حرفي به پايين برد و در ماشين گذاشت.

جلوي در خانه سياوش، رها ايستاد.

_ فردا ميام سراغت بريم بيمارستان

پرستو نگاهش کرد و سرش را تکان داد و بدون هيچ حرفي به داخل خانه رفت. پشت در نفس عميقي کشيد و به در تکيه داد. رها را مي خواست با تمام وجود ولي ديگر نمي توانست اجازه دهد که رها به رويش نفوذ پيدا کند. او چندين و چند قدم براي عشقش برداشته بود، حالا نوبت رها بود که يک قدم جلو بگذارد. اميدوار بود که حرفهاي مينو درست در بيايد.

بينيش را بالا کشيد و دستمالي که مرضيه به طرفش گرفته بود را گرفت و اشک هايش را پاک کرد. چشمش به رها افتاد که کنار قبر زانو زده بود و و مردانه گريه ميکرد و به پيشانيش مي کوبيد. دلش مي خواست مي توانست برود و بغلش کند و بگذارد که غصه هايش را با او قسمت کند. ميدانست که تا چه حد به پدرش علاقه داشت و حالا درچه اوضاع روحي بدي قرار دارد.

رضا داخل قبر رفته بود و درحاليکه به پهناي صورت اشک ميريخت خودش پدرش را در خاک گذاشت. به ياد خوشحالي آقاي کبيري که افتاد غمش را فراموش کرد.

روزي که به ملاقات آقاي کبيري رفت وضع جسماني او را بدتر از هميشه ديد. به طور دايم از هوش ميرفت. بدنش کاملا تحليل رفته بود و پوست و استخواني بيشتر باقي نمانده بود. گفته بود که دوست داشته پرستو را براي يک بار ديگر هم که شده ببيند.

وقتي که پرستو با ترس و دلهره از بدتر شدن حالش گفت که اگر او اجازه بدهد رضا هم بيايد و او را ببيند اشک در چشمان آقاي کبيري حلقه زد و گفت که فقط از خدا همين را خواسته بوده و دعايش کرد. دعايي خير و آن چنان گيرا که قلب پرستو را از حرکت انداخت.

دعا کرد که به هر چه مي خواهد برسد، چون به خاطر خوش قلبي او چشم به راه از دنيا نمي رود.

رضا به داخل اتاق رفته بود و يک ساعت تمام پدر و پسر خلوت کردند. چه حرفي بين آنها رد و بدل شد فقط خدا مي دانست و خودشان. پرستو حق داشت يک پدر حتي اگر از بچه اش دلگير هم باشد باز هم اولادش است و حق دارد که دم مرگش چشم به راهش بماند.

با صداي صلوات فرستادن آن جماعت به خودش آمد. رها حالا عينک آفتابي بزرگي زده بود و زير آن اشک هايش را پنهان کرده بود. ولي رضا بي خجالت اشک ميريخت و گريه ميکرد.

مراسم تمام شد و او به سياوش گفت که به خانه آقاي کبيري مي رود. سياوش با اخم گفت که رفتن او به آنجا صحيح نيست چون او ديگر عروس آن خانواده نيست که براي رفتن به آن جا عذري داشته باشد.

پرستو با اينکه مي دانست حرف سياوش کاملا درست است ولي اصرار کرد که به آن جا برود. حال رها را ميدانست. مي خواست آرامش کند. حتي اگر براي يک لحظه ديدن و حرف زدن باشد.

سياوش قبول کرد ولي به شرط آنکه خودش او را ببرد و برگرداند.

_پرستو؟

همان طور که از پله بالا ميرفت چرخيد تا جواب محمد را هم بدهد.

_بله؟

محمد خودش را به او رساند و گفت :

_ يه سر ميري پيش رها

سرش را تکان داد و آهسته و دزدکي به اتاق رها رفت. دوست نداشت پشت سرش حرف باشد که زن برادر سابق رها به اتاقش رفته است. به اندازه کافي همه آنها به زير ذره بين فاميل بودند.

بدون آنکه در بزند در را باز کرد و وارد اتاق شد.

رها روي صندلي راک کنار پنجره نشسته بود و سيگار ميکشيد.

چشمانش هنوز اشک آلود و قرمز بود. با پشت دستش صورتش را پاک کرد و بدون هيچ حرفي به پرستو خيره شد.

قدمي به جلو گذاشت. تا به حال کسي را براي مصبتي دلداري نداده بود، نمي دانست که چه بايد بگويد. آن چه تعارفات معمول بود؟ و يا چيزي که بدون بهانه و بي تعارف باشد؟ حرف دلش را.

_ رها؟

جلو تر رفت و کاملا روبه رويش ايستاد. رها سرش را بلند کرد و نگاهش کرد.

_ متاسفم!

همين يک کلمه بغض رها را که تا آن لحظه به سختي فرو داده بود گشود.

پيشانيش را به ساعد پرستو تکيه داد و گريه کرد. گريه ايي بلند و با هق هق. مردانه و با غمي از پا درآورنده.

چيزي در حدود نيم ساعت رها گريه کرد و پرستو هم پا به پايش اشک ريخت، آرامش کرد، و تسلايش داد.

دستمالي به دستش داد و خودش هم بينيش را گرفت.

_رها؟

برخواست و روبه رويش ايستاد.

_ داري خودت رو ميکشي بسه ديگه.

رها آهي کشيد و سيگار ديگري آتش زد.

_کم کسي رو از دست ندادم.

به پرستو نگاه کرد و با انگشت اشاره اش گونه اش را نوازش کرد.

_ کار خوبي کردي که رضا رو با خودت آوردي. هيچ وقت به حرف من گوش نده باشه؟

پرستو بي حوصله خنديد.

_پپر؟

نگاهش کرد.

_ تو رو جون هر کي دوست داري تنهام نذار. ديونه ميشم اگه بري.

دستش را گرفت و با التماس نگاهش کرد. طاقت ديدن اين رهاي در هم شکسته را نداشت. سرش را تکان داد.

هر دو شانه اش را گرفت و چانه اش را بالا داد و به چشمانش نگاه کرد.

_ ديگه طاقت دوريت رو ندارم باهام بمون.

دلش مي خواست او را در آغوش بگيرد. ولي مي دانست که پرستو خاطره بدي از تماس فيزيکي او دارد. به خودش قول داده بود که تا زمانيکه او را به عنوان همسر به خانه نياورده است به او دست نزند.

نفسش را بيرون داد و به چشمان صاف و آرامش نگاه کرد. حاضر نبود آرامشي که در کنار اين دختر داشت را با هيچ زيبا روي ديگري عوض کند.

ديگر نمي خواست که او را از دست بدهد يک بار اشتباه در زندگيش کافي بود.

_ مي خوامت پپرم! خيلي زياد بهت احتياج دارم.

همين. همين يک جمله کوتاه که حسرت تمام اين چهار سال پرستو بود او را از زمين کند و به آسمان برد. احساس ميکرد که قلبش از شادي متورم شده و مي خواهد که از درون سينه اش بيرون بزند. فکر کرد که چه زود دعاي آقاي کبيري مستجاب شد و او به هر آنچه که مي خواست رسيد. عشق رها برايش همه چيز بود.

با صورتي از خجالت و شادي برافروخته به رها نگاه کرد و رها ناتوان از عدم خويش تن داريش خم شد و پيشانيش را بوسيد. يادش آمد که يک زماني يک جايي خوانده بود که بوسه بر پيشاني نشان دهنده تمام علاقه پاک و بي آلايش است.

سرش را پايين انداخت. ضربان قلبش آنقدر بالا رفته بود که از روي پيراهن به خوبي کوبش محکمش ديده ميشد. نفس عميقي کشيد و از رها فاصله گرفت.

_من .....

با خجالت نگاهش کردو رها لبخند آرامي به شرم و حياي پرستو زد

_برو به اندازه کافي آرومم کردي

پرستو از خدا خواسته به سمت در رفت. ديگر تحمل اين همه هيجان را نداشت بايد با مينو حرف ميزد تا آرامش کند.

_پپر؟

چرخيد و نگاهش کرد.

_ مواظب خودت باش.

در راه پله ها به سياوش برخورد که بالا مي آمد.

_چي شده؟

سرش را پايين انداخت و در همان حال شالش را به روي سرش مرتب کرد.

_ هيچي

_تو اتاق رها چي کارميکردي؟

_رفته بودم بهش تسليت بگم آرومش کنم.

سرش را بالا گرفت و به سياوش که اخم داشت نگاه کرد.

سرش را تکان داد و بازوي پرستو را گرفت.

_ کي برميگردي؟ واست بليط بگيرم؟

با تعجب به سياوش نگاه کرد. سياوش داشت او را بيرون مي انداخت و او کاملا مي دانست که به چه علت؟ رها

سياوش ميترسيد که رها دوباره او را اذيت کند.

_ نمي دونم

از مهمان ها خداحافظي کردند و از خانه بيرون زدند.

_يعني چي نمي دونم؟ بالاخره تو کار و زندگي داري اونجا تا ابد که نمي توني اين جا ور دل من بموني

پرستو همان طور که سوار ماشين ميشد با احتياط گفت :

_ شايد برم کارامو رديف کنم برگردم ايران

سياوش با سوييچ در دست خوشکش زد.

_ براي چي اون وقت؟ به خاطر اين شازده؟

با سرش به خانه ي رها اشاره کرد.

پرستو سرش را به نشانه نفي تکان داد.

_ پرستو تو رو خدا بچه گول نزن. آخه دختر من پوشکت رو عوض کردم يعني ديگه تو رو نمي شناسم.

پرستو خنديد ولي سياوش عصبي تر از اين حرف ها بود.

_ من به شاهين ميگم. مي دونم که نه شاهين و نه شهناز موافق نيستن. منم که داري ميبيني ديگه خودت ميدوني

با ناراحتي به عمويش نگاه کرد. حرفي نمي توانست بگويد چون تمام حرف او درست بود. او ميترسيد و نگران پرستو بود. او هم تمام اين ها را درک ميکرد، اما چه مي کرد که او هم اسير بود. اگر به آمريکا بر مي گشت هم نمي توانست دوام بياورد. چهار سال را در جهنم زندگي کرده بود و حالا که رها به او گفته بود که او را مي خواهد ديگر تحمل هر جا به غير از کنار رها ممکن نبود.

تا رسيدن به خانه ديگر حرفي نزدند. سياوش به اتاق خودش رفت ولي کمي بعد پرستو صداي حرف زدنش با شاهين را شنيد.

و بعد از آن خود شاهين زنگ زد و با صدايي که از عصبانيت دو رگه شده بود گفت که يا در همين هفته پرستو بليط مي گيرد و بر ميگردد و يا خودش به آن جا مي آيد و او را کشان کشان برميگرداند. گفت که به حساب رها هم خواهد رسيد.

پرستو با غصه به گوشي درون دستش نگاه کرد. با مينو تماس گرفت ولي همسرش گفت که با دوستانش به گردش رفته است.

درمانده و مستاصل آرام بخش خورد.

فکر ميکرد که چرا آنها نمي فهمند که او بدون رها نمي تواند زندگي کند. مگر شاهين تمام مدت آن چهار سال از نزديک شاهد رنج او نبوده است. او بدون رها مثل يک پازل ناقص و ناتمام بود. چه کار بايد مي کرد ؟ فقط با او بود که احساس خوبي داشت و حس ميکرد که همه چيز درست و عالي است. بدون رها او مثل يک ماشين اوراقي بود.

براي ناهار چيزي نخورد و حتي از اتاق بيرون هم نرفت. خوابيد يا حداقل سعي کرد تا بخوابد.

سياوش مثل مرغ تخم گذار در خانه مانده بود و پرستو را کنترل ميکرد! از آن سو هم رها دل نگران پرستو بود. هيچ شماره ايي از او نداشت و به خانه هم ميترسيد که زنگ بزند رفتار سياوش در بهشت زهرا اصلا گرم و صميمي نبود.

تازه خوابش برده بود. شاهين عصر زنگ زده بود و گفته بود که برايش به صورت اينترنتي بليط خريده است و تنها کاري که او بايد انجام دهد اين است که سوار هواپيما شود و برگردد. نتوانسته بود با مينو تماس بگيرد هر بار که زنگ ميزد او يا جواب نمي داد و يا همسرش ميگفت که جايي است و کار دارد. حسش به او ميگفت که شاهين از او خواسته که بال به بال پرستو ندهد و بگذارد که برگردد.

با صداي سنگي که به شيشه پنجره اتاقش خورد از جا پريد. يک سنگ ريزه کوچک که صداي آن چناني ايجاد نکرده بود. نيم خيز شد و با ضربه دوم از تخت پايين آمد و پنجره را باز کرد.

رها پايين پنجره ايستاده بود.

_رها ....

آهسته گفت :

_ميتوني بياي پايين؟

پرستو خنده اش گرفت خنده ايي از سر ذوق و خوشحالي. سرش را تکان داد و پنجره را بست.

پالتويي ضخيم از کمد در آورد و روي بلوز و شلوار خوابش پوشيد و آهسته و نوک پا از پله پايين رفت. خدا را شکر کرد که خواب سياوش آن قدر سنگين بود و گرنه همين حالا از اتاق بيرون مي آمد و مچش را ميگرفت.

_سلام

رها سرش را تکان داد و آهسته جواب سلامش را داد و در ماشين را باز کرد و به پرستو اشاره کرد تا سوار شود.

_کجايي تو؟ نگرانت شدم. ديگه نيومدي؟ عمه شهين ديروز سراغت رو ميگرفت.

پرستو نگاهش کرد. ريش هايش بلند شده بود و حالت صورتش را کاملا عوض کرده بود. حالا بلندي موهايش که در استانبول تا پشت گردنش بود به سر شانه هايش رسيده بود و گاهي آن را با کش از پشت مي بست. بايد او را از سياه در مي آورد. نمي توانست بگذارد که تا چهلم سياه پوش باشد.

دمپايي هايش که با عجله پوشيده بود و آمده بود را در آورد و پاهايش را روي صندلي گذاشت و زانوانش را بغل کرد و با غصه گفت :

_دارم بر ميگردم.

رها چند ثانيه با حيرت نگاهش کرد. مثل اينکه حرفي را که شنيده بود را باور نداشت.

_ تو قول دادي. تو گفتي که برنمي گردي ...

آشفته بود. دست پرستو را گرفت.

_ صورتش را کج کرد و به رها نگاه کرد.

_من نمي خوام برگردم، شاهين بليط گرفته

_گرفته که گرفته. به جهنم که گرفته!

_ ميگه بايد برگردم سياوش هم راضي نيست که بمونم

رها عصبي اخم کرد و گفت :

_ چي کار ميکني پپر؟ اصلا به کسي ربطي نداره که تو چي کار مي خواي بکني. من ازت خواستگاري ميکنم بعد از چهلم بابا، تو هم بدون حرف کسي جواب به من ميدي (کمي مکث کرد و با حالتي موذيانه گفت ) اون هم جواب مثبت

پرستو آهي کشيد.

_نمي تونم رها اونا حق دارن مخالف باشن. من تو اين چهار سال اصلا وضع روحي مناسبي نداشتم. من نمي تونم به شاهين چيزي بگم چون مي دونم که اون راست ميگه

سرش را با تاسف تکان داد.

_تو با من خوب تا نکردي رها که من حالا بتونم به خاطرت جلوي برادر و عموم در بيام. هيچ نقطه مثبتي تو اين جريان نيست که من بتونم دست بذارم روش بگم رها به اين علت مناسب منه

رها چند ثانيه نگاهش کرد. حرف حسابي بود که جواب هم نداشت. هم پرستو و هم شاهين يا سياوش حق داشتند که نگران باشند.

او بيشتر از اين ها خرابکاري کرده بود.

چيزي در حدود پنج دقيقه رها هيچ حرفي نزد و فقط از پنجره به بارش برف نگاه کرد.

_اگه من خودم با سياوش و شاهين صحبت کنم مشکل حل ميشه؟

پرستو پالتو را بيشتر به دور خودش پيچيد و رها ماشين را روشن کرد و بخاري را زد.

_ بعيد مي دونم که هيچ کدوم باهات حرف بزنن. شاهين به خونت تشنه است.

رها آهسته خنديد.

_خودم رديفش ميکنم، تو غصه نخور

خم شد و دستش را گرفت.

_ خوب حالا بگو ببينم که پپر من چطوره؟

پشت دستش را بوسيد.

پرستو از شادي قلبش به تالاپ و تلوپ افتاد.

_ خوبم تو چي ؟

با دقت نگاهش کرد. کمي زير چشمانش هم گود افتاده بود.

_ کي اين ريش ها رو ميزني؟

رها دستي به محاسنش کشيد و چانه اش را بالا برد.

_ بعد از چلهم

دلش نيامد که بگويد اگر ميشود زودتر سياهت را در بياور. بالاخره پدرش بود و رها عاشقانه پدرش را دوست داشت.

_رضا چطوره؟

رها اخم کرد و به پرستو نگاه کرد.

_ ديگه اسم اون يا خواهرت رو نمياري.

_منو رضا ....

حرفش را قطع کرد.

_مي دونم که رابطه اي با هم نداشتين ولي ديگه تموم شده. ديگه اسمش رو نشنوم

پرستو با ناراحتي سرش را تکان داد و دستش را به سمت دستگيره در برد تا در را باز کند که رها مچش را گرفت.

_کجا حالا؟ چه زود قهر ميکنه خانم

_ من قهر نيستم.

رها سرش را کنار گوشش آورد و آهسته و با خنده گفت :

_ چرا ديگه نازدار خانم! قهري معلومه

با خنده خواست تا گونه پرستو را ببوسد ولي پرستو با زرنگي خودش را کنار کشيد و در همين لحظه در خانه باز شد و سياوش با يک شلوارک و تيشرت آستين حلقه و يک پالتو به روي شانه هايش در را باز کرد و با اخم به آنها نگاه کرد.

مثل آوار به سر رها خراب شد. در ماشين را از جا کند و رها را از يقه گرفت و بيرون کشيد. قد و هيکل رها دو برابر سياوش بود ولي هيچ حرکتي نکرد و گذاشت که سياوش او را به بيرون بکشد و به بدنه ماشين بکوبد.

پرستو قدرت رها را ديده بود. روزي که مچ رضا و سودابه را گرفته بودند رها جنون آسا رضا را کتک زده بود. با ترس مچ سياوش را گرفت. مي ترسيد که يکي از آن مشت هايي که به رضا زده بود حالا به سياوش بزند اگر سياوش نفسش ميگرفت او چه بايد ميکرد.

_سيا....

سياوش با خشم ولي آهسته کنارش زد.

_مرتيکه تو چي از جون اين دختر مي خواي؟ به خاطر تو بي همه چيز زن اون برادر عوضيت شد. ديگه مي خواي واست چي کار کنه ؟

رها آهسته مچ سياوش را گرفت تا از يقه اش جدا کند.

_سياوش يواش! ساعت يک و نيم شبه

سياوش پوزخندي زد.

_بله مي دونم ساعت کار دزد هاست.

و با سرش به رها اشاره کرد.

_ هر کي يه مدلي ميره دزدي. يکي پول، يکي ناموس ...

رها سرش را تکان داد.

_بذار حرف بزنيم.

_ چه حرفي؟ شما ميري ديگه هم اسم برادر زاده منو نمياري. والسلام.

صداي رها هم کمي بالا رفت.

_ شما نمي توني به من بگي چي کار کنم چي کار نکنم. من پپرو مي خوام. بعد از چهلم بابا هم ميام خواستگاريش

_با اجازه کي؟

رها با اخم گفت:

_ اجازه نمي خواد پرستو يک بار ازدواج کرده، به اجازه کسي احتياج نداره

محکم تر رها را به ماشين کوبيد.

_خيلي پستي کبيري

چراغ خانه همسايه روبه رويي روشن شد و پرستو آهسته و با التماس رو به عمويش گفت :

_سيا ....تو رو خدا، آبرومون رفت.

دست پرستو را گرفت و به داخل خانه کشيد.

با خشم پرستو را به داخل هال پرت کرد. خشمي که پرستو هرگز نديده بود که سياوش در مقابل او به کار ببرد. چند قدم دور خودش چرخيد.

_بلند شدي مثل زن هاي خراب رفتي تو ماشين اين مرتيکه از خدا بي خبر که چي بشه؟ پرستو تا کي؟ تا کجا؟ فقط به من بگو تا کجا مي خواي خودت رو خوار رها کني؟ پرستو تو رو حضرت عباس چشمات رو باز کن. اين مردک همون آدميه که از دفترش پرتت کرد بيرون، همون بي شرفيه که کتکت زد، دستت و گوشت رو ناقص کرد. تا کي مي خواي پاش بموني؟

چشمانش را به روي هم فشرد.

_سيا ....

لحنش بقض آلود بود و سياوش را نرم کرد و آمد کنارش نشست. دستش را دور شانه اش حلقه کرد و به سينه اش فشرد.

_ چي کار کنم؟ من بدون اون مريضم، ناقصم، از کار افتاده ام. تو بگو من چي کار کنم؟ همه اينها که گفتي رو من مي دونم رها منو نخواست، عذابم داد، زجر کشم کرد .....

سرش را بلند کرد و به عمويش نگاه کرد.

_من بدون رها نمي تونم درست زندگي کنم. هر کي يه بدبختي داره. هر کي اسير يه چيزيه تو زندگي. يکي پول، يکي ماشين، يکي طلا، منم اسير اونم. بدون اون حس مي کنم که هيچ چيز سر جاش نيست. زندگيم يه چيزي کم داره، رو هوام. ولي اون که هست همه چي درسته، سر جاشه، من رو زمينم. آرومم، راحتم، شادم.

سرش را پايين انداخت و به سينه سياوش فشرد.

آهسته موهايش را نوازش کرد.

_ لا الاهه ....

سکوت کرد و مدت زيادي هيچ کدام حرفي نزدند. سياوش نمي دانست که چه بايد بکند؟ اطمينان داشت که اگر او و يا شاهين محکم بياستند و به پرستو بگويند که حق ندارد با رها عروسي کند او اين کار را نمي کند ولي ديگر چيزي هم از او باقي مي ماند که آنها بخواهد براي آينده اش برنامه ايي بچينند؟

گيج شده بود. هيچ وقت فکر نمي کرد که رها تا اين حد به روي پرستو نفوذ داشته باشد. چه چيزي باعث شده بود که پرستو تا اين حد مُريد رها شود؟ فاصله سني زيادشان؟ محبتي مردانه که پرستو در زندگيش نداشته بود و حالا مي خواست که با رها آن را جبران کند؟ محبتي پدرانه و عاشقانه، که رها مي توانست به پرستو هديه کند.

دستش را گرفت و بلندش کرد.

_برو بگير بخواب

پرستو نگاهش کرد. اگر سياوش و شاهين راضي نمي شدند او هم بله را نمي داد. عاشق رها بود ولي سياوش و شاهين هم برايش با ارزش بودند. در تمام اين بدبختي ها آنها بودند که پشتش را خالي نکرده بودند. رها اگر واقعا صادق بود بايد اول برادري اش را ثابت ميکرد آن هم با راضي کردن برادر و عموي پرستو

به سياوش گفته بود که با آي سودا قرار دارد. فردا بليط داشت و بايد ميرفت. رها چندين و چند بار ديگر هم به در خانه آمده بود ولي حرف سياوش يکي بود. نه!

از ماشين پياده شد و اين طرف و آن طرفش را نگاه کرد و زنگ خانه رها را زد.

_ جونم؟ سلام. بيا بالا تا حاضر شم

_ نه مرسي من همين پايين هستم زود باش.

رها خنديد. ولي يک خنده مصنوعي

_نترس پرستو نمي خورمت! هر چيزي به وقتش

کاري که با پرستو کرده بود او را در حدي به او بي اعتماد کرده بود که حتي حالا با اينکه بارها و بارها به او ابراز علاقه کرده بود و گفته بود که اسيرش شده است ولي باز هم پرستو از او وحشت داشت.

قرار بود که شام بيرون بروند. به هزار مصيبت و مکافات آي سودا را راضي کرده بود که بعد از شام به آنها ملحق شود و شب را با او به خانه برود تا سياوش شک نکند که او با رها بوده است.

و آي سودا که دشمن خوني رها بود به سختي راضي شده بود که دوباره قيافه رها را ببيند و تحمل کند.

به رستوران خلوتي رفتند. هوا به شدت سرد بود و خيابان ها خلوت بود.

_اگر راضي ميشدي که بريم عقد کنيم ديگه هيچ کس هيچ حرفي نمي تونست بزنه.

پرستو نگاهش کرد و سرش را به نشانه نفي تکان داد.

_تو يه کاري کن که اونها راضي بشن

رها از کوره در رفت.

_ ديگه چي کار بايد بکنم که نکردم؟ برم پاهاشون رو ماچ کنم؟

پرستو خنديد. مي دانست که رها هر روز براي دست بوس به دفتر سياوش ميرود. ميدانست که با هم حرف هايي هم ردوبدل کرده اند. به نظرش ميرسيد که سياوش تا حدودي هم راضي شده است ولي وقتي که با شاهين تماس ميگرفت شاهين هر چه که رها رشته بود را پنبه ميکرد و راي سياوش را هم به ضد رها برميگرداند. سياوش هميشه نرم تر و ملايم تر از شاهين بود و تصميم هايش هم احساسي تر بود. شاهين خيلي خشک و منطقي فکر ميکرد و تصميم ميگرفت.

_مي خواي بدوزدمت؟

چپ چپ نگاهش کرد.

_ فيلم هندي ديدي تازگيها؟

رها ابرويش را بالا برد و از زير ميز دست پرستو را گرفت.

_براي شما مجبورم آميتا پاچان هم بشم!!

پرستو با صداي بلند خنديد.

_ اون که صد سالشه! حداقل يکي جون تر مي گفتي

_ چي کار کنم؟ تو بري ديگه اون خان داداشت نميذاره برگردي

پرستو سرش را پايين انداخت و گذاشت که دستش در دست رها باقي بماند.

_ميگي چي کار کنم ؟

رها آهي کشيد.

_راضيش مي کنم. کسي هست که رو شاهين نفوذ داشته باشه؟

ناخوداگاه به ياد مينو افتاد. شايد مينو مي توانست کاري بکند.

_شماره روانکاوم رو بهت ميدم، مينو همت. زن خوبيه نمي گم رو شاهين نفوذ داره ولي خيلي خوب مي تونه يه نفر رو با حرف قانع کنه.

رها با مهرباني نگاهش کرد. پرستو دست در کيفش کرد و گوشيش را در آورد و شماره مينو را پيدا کرد.

رها شماره را ذخيره کرد و گفت :

_من باهاش تماس ميگيرم ببينم که چکار ميکنه

پرستو سرش را تکان داد و گفت :

_بريم؟ ديگه ديره

رها نگاهي به ساعت کرد و گفت :

_ به دوستت تماس بگير بياد بعد

بيرون رستوران در سرما ايستاد تا از رها خداحافظي کند.

_ نميشه فردا بيام فرودگاه؟

_با سياوش ميرم.

رها اخم کرد و پرستو خنده اش گرفت. رها هميشه متوقع بود. هميشه توقع داشت که فقط پرستو در مقابلش کوتاه بيايد و حرفش را بي چون و چرا گوش کند.

_راضيشون کن آقاي کبيري.

رها آهسته خنديد.

_يه بوسه حقم نيست؟ داري ميري معلوم نيست که کي همو ببينيم، بعد هم من دارم خودم رو برات تو دهن شير ميندازم.

پرستو خنديد.

_من خيلي وقته که به خاطر تو رفتم تو قفس شير زندگي ميکنم.

رها موذيانه و با حاضر جوابي گفت :

_اگر بخواي من بهت بوسه ميدم.

پرستو با مشت به بازويش کوبيد.

_تو اين مورد تغيير نکردي رها، هنوز بي حيايي

دستش را گرفت و پشت آن را بوسيد.

_مواظب خودت باش

سرش را تکان داد و سعي کرد تا غم و ناراحتي در صورتش پيدا نشود.

_تو هم

سوار ماشين شد و برايش دست تکان داد. دوباره احساس گمگشتگي ميکرد. احساس کمبود چيزي مهم در زندگيش. احساس ناامني ميکرد. احساسي که ميدانست تا زماني که کنار رها نباشد ادامه خواهد داشت.

*****

سرش را به شيشه ماشين تکيه داد و با بيقراري به چراغ خطر نگاه کرد. شروع به شمارش کرد و در همان حال به روي فرمان ضرب گرفته بود. نگاهي به فاکس کرد که سرش را از شيشه بيرون کرده بود و در حاليکه که زبانش يک متر آويزان بود با لذت و شعف به اطرافش نگاه ميکرد. سرش را تکان داد. تلفنش زنگ خورد.

_پرستو کجايي تو دختر؟

_اومدم مينو جون. چي شد؟

مينو خنديد.

_ اين شازده پسر عاشقه حسابي پسر بدي نيست. با حرف هاي تو يه ذهنيت ديگه من ازش داشتم. ولي خيلي متين و موقر حرف زد و خيلي از تو تعريف کرد. از گذشته خيلي ناراحت بود که اين به نظرم خيلي مهمه. از اشتباهش بيشتر از همه چي دلخور بود. از تو خيلي مي گفت شايد از ده تا کلمه اش نه تا حرف تو بود.

پرستو با شادي خنديد و با سبز شدن چراغ ماشين را حرکت داد.

_مينو چي کار ميکني؟

_چي کار ميتونم بکنم؟ بالاخره مجبورم شما مرغ هاي عاشق رو به هم برسونم.

ماشين را نگه داشت و گفت :

_بيا پايين من دم درم.

بشکني براي فاکس زد.

_بدو برو عقب پسر خوب! خاله مينو ميخواد بياد

_ بي شعور! صد دفعه نگفتم منو خاله سگت نکن

_بيا بالا حالا، با شاهين قرار گذاشتي؟

مينو آينه آفتاب گير را پايين داد و رژ لبش را تجديد کرد.

_پس الان با شوهرم قرار دارم؟

چشمکي زد و با خنده گفت :

_البته شوهرم هم هست. مي خواي با گوشيم حرف هامون ضبط کنم؟

پرستو او را مقابل رستوراني که قرار داشت پياده کرد.

_آره ميکني ؟

مينو سرش را تکان داد و پياده شد.

صحبت هايشان آنقدر طولاني شد که پرستو مجبور شد به مينو پيام بدهد که بايد به سر کارش برگردد.

مينو صحبت هايشان را ضبط نکرد و پرستو هرگز نفهميد که مينو و شوهرش چه حرف هايي به شاهين زدند که او را تا حدودي راضي کردند که حداقل از خر شيطان پياده شود و با رها حرف بزند و بگذارد که او حرفش را بزند.

شب که پرستو به خانه برگشت شاهين در اتاقش با کسي به فارسي حرف ميزد. گاهي به صداي بلند و گاهي آرام و ملايم . وقتي که گوش ايستاد متوجه شد که با رها حرف ميزند.

براي لحظه اي صدايش قطع شد و صداي کشيده شدن در کشويي بالکن آمد و بعد تبديل به زمزمه اي آهسته شد.

ديگر حرف هايش را نمي شنيد. به اتاقش رفت وبا استرس شروع به قدم زدن کرد. فاکس همان طور بي خيال نگاهش ميکرد.

آنقدر قدم زد و به سر و ته اتاق رفت که خسته شد و روي تخت دراز کشيد. ضربه اي به در خورد و شاهين به داخل آمد. بلند شد و نشست.

_بخواب، راحت باش.

خودش هم کنارش خوابيد و چرخيد و به نيم رخ خواهرش نگاه کرد. بعد از کاري که سودابه با خانواده ي آنها کرده بود او فقط پرستو برايش باقي مانده بود، نمي خواست که او را هم از دست بدهد. آن هم به کسي که خودش در نيمي از اين قضايايي که براي پرستو اتفاق افتاده بود شريک بود. خودش هم نمي دانست که چکار بايد بکند. آن چه واضح بود اين بود که پرستو از اين عشق دست نمي کشيد. گرفتار رها بود و به هيچ مدلي هم قصد نداشت که خودش را آزاد کند. ولي او هم دلش به اين علاقه و ازدواج رضا نبود.

پرستو اگر عاشق و کور بود و تمام آن رنج و ناراحتي که رها برايش به ارمغان آورده بود را از ياد برده بود ولي او که يادش بود. تمام آن لحظه ها را. وقتي که روز اول براي آوردن پرستو به فرودگاه رفت را هرگز فراموش نمي کرد. پرستو وامانده و عميقا دردمند بود. مثل اينکه او اصلا يک شخص ديگري بود. تمام کابوس هايش را به خاطر داشت بي خوابي هايش را، قدم زدن هاي طولاني براي به دست آوردن ذره اي آرامش.

حالا با تمام اينها دلش با رها صاف نمي شد.

_ پرستو؟

چرخيد و به برادرش نگاه کرد.

_بله؟

شاهين دستش را حايل سرش کرد و گفت :

_چي کار ميخواي بکني؟ فکر ميکني کارت درسته؟

پرستو نگاهش کرد.

_ نمي دونم که درسته يا نه؟ فقط اين رو ميدونم که من فقط با رها کامل ميشم.

حرفش را قطع کرد.

_شايد اين طوري فکر ميکني به خودت فرصت بده. تو هنوز جوني. تو بچگي از رها خوشت اومده چون اون بهت توجه ميکرده و خوب در اينکه رها مرد جذابيه حرفي نيست ولي تو حالا بزرگ شدي، خانم شدي، يه کم بيشتر روي جنس مخالف تمرکز کن. باور کن دور و اطرافت مرد بهتر از رها هم پيدا ميشه.

پرستو نگاهش کرد و سرش را به دست شاهين تکيه داد. مي توانست عمق نگراني برادرش را درک کند.

_ ميدونم چي ميگي مي فهمم. ولي مشکل من اينکه من مرد ديگه اي رو به غير از رها نمي بينم که بخوام بهش نزديک بشم يا اجازه بدم که اون به من نزديک بشه

شاهين نگاهش کرد. چند لحظه طولاني و با ناراحتي.

_من چي بگم پوسي کت؟

پرستو با التماس گفت :

_بگو آره. چون اگه تو راضي نباشي من جواب رد بهش ميدم.

چشمانش را به روي هم فشرد و از ته دل دعا کرد که اين بار رها به خواهرش رکب نزند.

_باشه

دستش را دور گردن شاهين حلقه کرد و او را بوسيد.

_اگه يه بار ديگه اذييت کنه خودم با دستهاي خودم ميکشمش پرستو اين رو بهش بگو

پرستو خنديد و سرش را تکان داد. احساس ميکرد که به روي ابرها است. بهترين حسي که تا به حال در زندگيش داشت. بودن با رها و او را داشتن آروزي زندگيه او بود که حالا به حقيقت پيوسته بود.

چمدانش را در تاکسي گذاشت و به فاکس اشاره کرد که سوار شود.

شهناز يک نفس غرولند ميکرد. پرستو خنديد و به مادرش نگاه کرد.

دعا کرد که مادرش هم سرو سامان بگيرد. استاد شاهين که يک دکتر ايراني تبار بود و مرد خيلي ماهي هم بود گلويش پيش مادرشان گير کرده بود و از او خواستگاري هم کرده بود ولي شهناز فعلا مشغول ناز و ادا آمدن براي جناب دکتر بود. پرستو هم او را ديده بود. يک مرد مسن شيک و بسيار بسيار آقا و جنتلمن بود که پرستو در همان ديدار اول شيفته اش شد. به قدري آقا و مودب بود که پرستو آهسته به شاهين گفته بود اين جناب دکتر احيانا بيل در مخ مبارکشان نخورده است که از مادر آنها خوشش آمده است!!

ولي خوب از آن جا که علف بايد به دهن بزي شيرين بيايد آقاي دکتر از شهناز خوشش آمده بود و پرستو مطمن بود که مادرش هم چندان بي ميل نيست.

شاهين سوار شد و سري به نشانه تاسف براي مادرش تکان داد. گاهي فکر ميکرد که مادرشان بچه تر از هر بچه ايي است.

به ايران بر ميگشتند تا رها به خواستگاري بيايد و شاهين با گذاشتن همه پيش شرط ها بالاجبار دست پرستو را در دستش بگذارد!

در فرودگاه دوباره فاکس بازي در آورد و مثل زمان آمدن پرستو به قفس نمي رفت تا به قسمت بار هواپيما برده شود. به پرستو چسبيده بود و با حالتي تهاجمي پارس ميکرد. ناچارا کمي ماده بي هوشي به او تزريق کردند و در قفس گذاشتند به قسمت بار تحويل دادند. پروازشان کاليفرنيا توکيو و توکيو به تهران بود. پروازي طولاني و خسته کننده که پرستو تقريبا دو ماه قبل آن را تحمل کرده بود. ولي حالا راه به نظرش خيلي کوتاه تر مي آمد!

با رها صحبت کرده بود. تقريبا هر روز با ايميل، اسکايپ، تلفن، خلاصه آنها همه جور وسيله ارتباطي که تا به حال اختراع شده بود را امتحان کرده بودند!

حالا دلش ميخواست که هواپيما به جاي اين سوخت فسيلي سوخت اتمي داشت تا در عرض نيم ساعت به تهران ميرسيدند!

****

جلوي آيينه نشسته بود و به موهاي فرفريش نگاه ميکرد. خيلي بلند شده بود ولي رها گفته بود که حق ندارد حتي يک سانتيمتر از آن را هم کوتاه کند. رها شيفته موهاي فرفريش بود از همان ابتدا

پيراهن سبز خوشرنگش را پوشيد. به خاطر پوست سفيدش رنگهاي روشن خيلي رنگ پريده اش ميکرد. تصميم داشت که براي خواستگاري مشکي بپوشد ولي شهناز نگذاشته بود و خودش رفته بود و آن لباس سبز را برايش گرفته بود. سليقه دخترش را ميدانست. بلوز و دامن ساده با کمي کار به روي يقه و پايين دامن

موهايش را باز گذاشت و کمي آرايش کرد. ولي آنقدر استرس داشت که دست هايش هم ميلرزيد. مي ترسيد که کار خراب شود شاهين چيزي بگويد که به مذاق رها خوش نيايد و يا برعکس

و از چيزي که بيشتر از همه ميترسيد سودابه بود. رها شنيده بود که ظاهرا رضا ايران مانده است و به سودابه گفته که اگر مي خواهد او هم به ايران بيايد در غير اين صورت ديگر هيچ وقت برنگردد.

اين طور که رها از عمه ها و عمويش و محمد شنيده بود اوضاع زندگي رضا و سودابه هيچ خوب و روبه راه نبود. علتش را نمي دانست فقط ظاهرا رضا اصلا از سودي راضي نبود.

فکر ميکرد اگر سودي که برگشته بود و قطعا از جريان خواستگاري رها خبر داشت باز هم با آن عقده هاي روانيش زندگيش را به هم مي ريخت او ديگر چه خاکي مي خواست بر سر بريزد؟

با دلهره پايين رفت. شاهين و سياوش سر به سر شهناز ميگذاشتند. ظاهرا آقاي دکتر تماس گرفته بود و پيشاپيش به شهناز تبريک گفته بود و تاکيد کرده بود که اگر براي عروسي دعوتش کنند خوشحال ميشود و حتما ميايد!

پرستو لبخند پر از استرسي زد و به ساعت نگاه کرد. دوباره حالت تهوع به شدت به سراغش آمده بود. به سر يخچال رفت و يک کلرديازپوکسايد ده ميلي خورد. فقط براي کمي آرامش بيشتر

_ چي خوردي؟

بسته قرص را بالا گرفت تا شاهين ببيند.

_ قرص واسه چي؟

دست شاهين را گرفت و به حياط کشاند.

_شاهين ميترسم.

_واسه چي؟

جريان اينکه سودي ايران است را برايش تعريف کرد و شاهين با صداي بلند و عصبي گفت :

_ حالا اينا رو به من ميگي؟

پرستو با ناراحتي سرش را تکان داد.

_ميترسم

دست پرستو را گرفت.

_ نترس همه ما پشتت هستيم از چي ميترسي؟ که دوباره قاپ رها رو بدزده؟ اگر رها اين قدر احمقه که گول سودي رو ميخوره همون بره بهتره

سرش را تکان داد. با صداي زنگ در از جا پريد. شاهين دستش را گرفت و آرامش کرد.

قرار بود که رها خودش به تنهايي به خواستگاري بيايد و بعد براي عقد به فاميل خبر ميدادند. وضعيت آنها يک خواستگاري نرمال و عادي نبود. همين طور هم کلي حرف و حديث پشت اين جريان بود و رها ديگر نمي خواست موضوع را بيشتر از اين باز کند و در معرض تهمت و غيبت قرار دهد.

با ديدن رها موجي از آرامش تمام وجودش را در برگرفت. آرامشي که از قلبش شروع شد و به سرعت به مغزش رفت و از آنجا تمام بدنش را آرام کرد.

رها خيلي خونسرد آمد و نشست و بي توجه به اخم هاي در هم شاهين با شهناز خوش و بش کرد و براي سياوش سري تکان داد و لبخند گشاده ايي به پرستوي گيج و منگ زد.

ابتدا همان حرف هاي معمول رد و بدل شد. شهناز تمام مجلس را در دست گرفته بود و با مهارت بحث هاي خطرناک را به حاشيه ميراند و پرستو چقدر از اين کار مادرش ممنون بود.

شاهين شروع به صحبت کرد.

_خوب جناب کبيري شما رو چه حسابي اومده خواستگاري پرستو؟

رها خونسرد ابروي بالا انداخت و گفت :

_ رو چه حسابي ميرن خواستگاري يه دختر؟ من پرستو رو مي خوام اون هم منو. تمام مشکلات خود به خود حله ديگه

_ اون وقت زماني که خواستگاري سودابه هم اومدي همين رو گفتي نه؟

عضلات فک رها منقبض شد ولي باز هم از موضع خونسرد خودش پايين نيامد.

_ اون يه اشتباه بود که من کاملا مسوليتش رو قبول ميکنم. همه تو زندگي اشتباه ميکنيم مگه نه آقاي دکتر؟ خود شما تا حالا اشتباه نکردي؟

شاهين سرش را تکان داد.

_ چه تضميني هست که دوباره اين اشتباه رو نکني؟ حالا نه با سودي با يکي ديگه

رها به پرستو نگاه کرد که رنگ پريده نگاهشان ميکرد.

_ سودابه بزرگترين اشتباه زندگي من بود که به قيمت نابود شدن زندگيه چند نفر ديگه تموم شد ولي قبول کن که مقصر اصلي خواهر خودتون بود. اون تعادل روحي نداشت. به خاطر يه سري حسادت احمقانه زندگي همه رو به باد داد. خواهرتون مريضه حالا هم داره زندگي برادر منو نابود ميکنه. من اصلا کاري ندارم که رضا آدم خوبيه يا بديه ولي رضا به خاطر سودي دست به هر کاري زد کتک خورد، خيانت کرد، از پدر و برادرش جدا شد، حقش نيست که سودي اين کار رو باهاش بکنه. سودي مريضه، روانيه، ببين چه زمانيه که دارم اين حرف رو ميزنم رضا داره تحملش رو از دست ميده، ميزنه همه چيز رو داغون ميکنه. من برادر خودم رو ميشناسم. رضا صبوره ولي وقتي کاسه صبرش سر ريز بشه ديگه هيچ کس جلو دارش نيست.

شاهين با اخم پرسيد:

_ مگه چي کار ميکنه سودي؟ اين هموني نبود که مي خواستش؟ ديگه چه مرگشه؟

رها پوزخندي زد.

_من که گفتم سودابه مريضه

شاهين آهي کشيد. دعا ميکرد که عاقبت همه آنها با وجود سودي ختم به خير شود.

_خوب حالا ما اصلا کاري به سودي و رضا نداريم موضوع شماست. حالا تو چي کار ميتوني واسه پرستو بکني؟ برادريت رو اول ثابت بکن

_هر چي دارم مال پپره

شاهين پوزخند زد.

_پرستو همين حالا هم خودش به اندازه کافي داره. نيازي به مال تو نداره از لحاظ هاي ديگه چيکار ميخواي بکني؟ مي توني به خاطرش جلوي حرف خانواده ات وايستي؟ خودت هم ميدوني که با ازدواج شما نوک همه پيکان ها به سمت پرستو نشونه ميره. همه اون رو مقصر همه چي مي دونن ممکنه بگن که پرستو با رها رابطه داشته تو چي کار ميکني؟ چطوري مي خواي ازش حمايت بکني؟

رها چند ثانيه حرفي نزد.

_ با همه ي حرفات موافقم. قطعا حرف در مياد هم پشت سر اون هم من. من تا اونجا که بتونم ازش دفاع ميکنم. حاضرم با همه قطع رابطه بکنم ولي زندگيم آروم باشه (کمي به سمت جلو خم شد و آرنج هايش را به روي زانوانش گذاشت و ادامه داد ) شاهين من ديگه تحمل يه زندگي پر از تشنج رو ندارم. من سي و هفت سالمه، حالا دلم فقط آرامش مي خواد. يه خونه که بتونم بعد از کار توش آروم باشم. يه خانم که بتونم خستگيم رو باهاش رفع کنم. يه زماني دنبال هيجان بودم و از يک نواختي بدم مي اومد ولي حالا فقط آرامش مي خوام و مطمنم که اين آرامش رو فقط با پپر بدست ميارم. من تا حدي که در توانم باشه به خاطر پرستو جلوي همه مي ايستم ولي ديگه نمي تونم که جلوي حرفشون رو بگيرم. همون طور که تو اون چهار سال نتونستم. تمام اون سالها سرم پايين بود. منم کم تو اين مدت زجر نکشيدم. تاوان دادم. هنوز هم دارم ميدم، برادرم که از جونم هم بيشتر دوستش داشتم رو نميتونم تحمل کنم. اين خودش بدترين تقاص منه ديگه بيشتر از اين نمي تونم تاوان بدم. دلم يه زندگي بي دغدغه مي خواد (رو به پرستو کرد و با خنده تلخي گفت ) يادته گفتي رها تو سياه شدي؟

پرستو سرش را تکان داد. البته که يادش بود، خاطره آن روز هرگز از ذهنش محو نمي شد.

_راست گفتي حالا دارم سعي ميکنم که سفيدي رو از تو بگيرم. ديگه بسمه ديگه مي خوام فقط زندگي کنم.

به شاهين نگاه کرد. شاهين متفکرانه سرش را تکان داد.

_من موافق نيستم خودت هم ميدوني چرا؟ به اندازه سر سوزني هم بهت اعتماد ندارم ولي حرفي ندارم، چون پرستو خودش موافقه نمي خوام که دوباره عذاب بکشه. مي خوام راحت باشه. اگر يه زماني بفهمم که ناراحتي براش پيش اومده اونهم از طرف تو به همون خداي بالاي سر قسم مي کشمت.

رها خنديد.

_ باشه موافقم.

سياوش خنديد و خودش بلند شد و شيريني را چرخاند. شهناز هم برخواست و پرستو را بوسيد و با رها دست داد و به گريه افتاد.

هاي هاي و با احساسات هر چه تمام تر گريه مي کرد. پرستو به سختي آرامش کرد و شروع کردند به گذاشتن قرار و مدار

هم رها و هم پرستو جشن بزرگ نمي خواستند. يک مهماني کوچک خودماني کافي بود. رها عجله داشت و شاهين مي گفت که صبر کنند. بالاخره اين رها بود که با زبان چرب و نرمش همه را راضي کرد و قرار را براي تاريخي زودتر از آنچه شاهين مي گفت گذاشت!

شاهين گفت که بايد هر چه زودتر به خانواده اش هم بگويد. البته تصميم داشتند که فقط اعضاي درجه يک خانواده از ازدواج آنها با خبر شوند. دو عمه و عمو و دايي رها

رها گفت که هر چه زودتر يک محضر پيدا ميکند و وقت ميگيرد. چون نزديک به ماه محرم و صفر بود و مراسم عقد و عروسي به اوج خودش رسيده بود براي عقد کردن بايد حتما از مدتي قبل وقت گرفته ميشد.

براي فردا قرار گذاشتند که براي خريد حلقه بروند و بعد از آنکه محضر پيدا کردند براي آزمايش هم بروند.

احساسي که پرستو داشت به هيچ کدام از احساساتي که تا به آن لحظه داشت شبيه نبود. يک جور حس آرامش محض، راحتي، بي خيالي، سبکي .....

حس ميکرد که ميتواند به هيچ چيز فکر نکند و در عين حال فقط به رها فکر کند. شادي بيش از اندازه اي که در قلبش موج ميزد حسي نا آشنا بود که برايش بسيار لطيف و دوست داشتني بود!

پاهايش را مثل پاندول ساعت تکان تکان ميداد و به مرضيه که هر از چند لحظه يک بار از جا بلند ميشد و به دستشويي مي رفت و بالا مي آورد نگاه ميکرد. دلش سوخت، بارداري حتما دوران خيلي سختي بود. محمد با نگراني به سراغش رفت. او هم از جا برخواست و به دنبال محمد رفت.

مرضيه سرش را در کاسه توالت فرنگي کرده بود و عق ميزد.

_چي شده؟

با صداي شاهين چرخيد و نگاهش کرد و آهسته گفت :

_ حامله است.

شاهين خنديد و سرش را در دستشويي کرد.

_مبارکه مرضيه خانم محمد جان ....

محمد نگاهش کرد.

_دکتر جون يه چي نداري بدي اين زن ما بخوره. دل و روده اش اومد تو دهنش!

شاهين خنديد.

_پرستو جان به شهناز بگو يکم پسته شور بده تا مرضيه خانم بخوره يا آبنبات ليمويي. تا بعد بره دکتر خودش براش ويتامين بده بهتر ميشه يه زنگي هم ميزدي ببيني اين شازده کجاست؟

پرستو با درماندگي گفت :

_ جواب نمي ده. زنگ ميخوره برنميداره

محمد از داخل دستشويي بلند گفت:

_گمونم زير سرش بلند شده

شاهين خنديد.

_غلط کرده! همين امروز پرتش ميکنم بيرون. هنوز هيچي نشده. ميرم قرار محضرو بهم ميزنم

پرستو بي حوصله از شوخي هاي آنها براي مرضيه پسته آورد و بعد به حياط رفت و دوباره با رها تماس گرفت.

قرار بود تا نيم ساعت ديگر عمو و دايي و هر دو عمه رها براي شام به خانه آنها بيايند تا هم خبر نامزدي آنها را رسمي کنند و هم قرار روز عروسي را به آنها بگويند ولي از عصر هر چه پرستو با رها تماس مي گرفت رها جواب تلفن را نمي داد و اين در آن مدت دو هفته نامزديشان سابقه نداشت.

همان طور که در حياط قدم ميزد دوباره به رها تماس گرفت.

_جانم عزيزم؟

صدايش گرفته و خش دار بود مثل کسي که سرما خورده است يا فرياد کشيده است.

_ رها؟

صدايش پر از دلخوري بود.

_جونم؟

_کجايي تو؟ يک ساعته که دارم زنگ ميزنم چرا گوشي رو بر نمي داري؟

چند لحظه سکوت در آن سوي خط برقرار شد.

_رها؟ هستي؟

_آره ....

با شک و ترديد پرسيد.

_چيزي شده؟

سرفه اي کرد و بعد صداي فندکش آمد و بريده بريده حرف زدن از ميان سيگاري که بر لب داشت.

_نه. مشکلي نيست که آسان نشود مرد بايد که هراسان نشود.

حالا ديگر صد درصد مطمن بود که مشکلي هست! اخلاق رها را ميدانست. رها هر زمان که ناراحت بود و سعي ميکرد تا همه چيز را طبيعي و بي اهميت جلوه بدهد شعر ميگفت!!

_چي شده رها؟

خنديد و آهسته گفت :

_ چيزي نيست پپرم. حالا دارم ميام اونجا مهمونها اومدن؟ شهناز خيلي شاکيه از دستم که دير شده؟

_نه هنوز نيومدن. آره شاکيه زود بيا

تماس را قطع کرد و روي تاب نشست و آرام تکان تکان خورد. اطمينان داشت که اتفاقي افتاده است که رها نخواست او را در جريان قرار بدهد.

به داخل ساختمان برگشت. شهناز جلويش ظاهر شد و با اخم گفت:

_ پس کو اين رها ؟ دير شد

سرش را تکان داد.

_تو راهه شهناز جون. داره مياد.

به مرضيه نگاه کرد. به محمد تکيه داده بود و به دستور شاهين با دهان نفس ميکشيد تا دوباره دچار تهوع نشود.

بي قرار بود. به اتاقش رفت و دوباره به پايين برگشت. مثل مرغ سر کنده شده بود و تا زماني که رها را نمي ديد خيالش راحت نمي شد.

زنگ در را زدند و شهناز غرولند کنان که چرا رها هنوز نيامده است در را زد.

مهمان ها داخل شدند و سلام و احوال پرسي ها صورت گرفت.

هر دو عمه رها از خوشحالي سر از پا نمي شناختند. از اينکه ميديدند که نگراني شان از بابت رها مرتفع شده است خوشحال بودند. فقط راجع به رضا نگران بودند. آنها هم زمزمه هايي راجع به اينکه رضا زندگي آرامي ندارد را شنيده بودند و حالا نگران و دلواپس او بودند. هيچ کس اشاره ايي به سودي نکرد. با اينکه همه ميدانستند که سودي باعث تمام اين ماجراهاست ولي کسي حرفي نميزد. همه آنها آن قدر از پرستو شناخت داشتند و همچنين او را دوست داشتند که ديگر نخواهند با صحبت راجع به سودي جو را خراب کنند.

با صداي دوباره زنگ از جا بلند شد و در را زد.

در ورودي را باز کرد و به استقبال رها رفت.

با ديدن رها همان جا دم در خشکش زد. کاملا مشخص بود که دعوا کرده است. کتش را در آورده بود و در دستش گرفته بود ولي پيراهن از شکل افتاده و موهاي درهمش همه نشان از يک دعوا ميداد. گره کراواتش که نيمه باز و کمي کج شده بود را صاف کرد و لبخندي کج و زورکي به پرستوي بهت زده زد.

خم شد و گونه اش را بوسيد.

_پپرم چطوره؟

پرستو نگاهش کرد. فکر مي کرد که رها چه چيزي را مي خواهد از او پنهان کند؟

_ چه خبر شده؟

لبخندي که با آن سر بچه ها را کلاه مي گذارند به پرستو زد و دستش را آهسته به روي موهاي فرفري او گذاشت.

_ما خودمون خبريم گلم!

به داخل رفت و آهسته گفت :

_ميشه اول بريم اتاق خودت؟

سرش را تکان داد و او را به طرف راه پله هدايت کرد.

به رها که از در دستشويي اتاق او بيرون مي آمد نگاه کرد. صورتش را خشک کرد و به جلوي آيينه ميز آرايش رفت و گفت :

_بُرست رو بزنم به سرم؟

سرش را تکان داد و رها موهايش را شانه کردو

_چي شده رها؟

خنديد و کنارش روي تخت نشست.

_قرص چي شده رها خوردي؟

پرستو جوابش را نداد و فقط نگاهش کرد. مثل اينکه مي خواست تا مطمن شود که اتفاقي افتاده است و او اشتباه نمي کند.

کمي به طرفش خم شد و موهايش را از روي صورت پرستو کنار زد و با خنده ايي بي حوصله گفت :

_اگر يه بوسه بدي بهت ميگم که چي شده

به اين فرصت طلبي رها خنديد و با ناز گونه اش را عرضه کرد. اما رها ضربه ايي آهسته به گونه اش زد و با زرنگي گفت :

_دِ نه دِ .....زرنگي؟ لباهات رو گفتم خوشگلم!

پرستو اخم کرد و محکم لبانش را به هم قفل کرد. رها که اين حرکت را ديد خنديد و محکم تر او را بوسيد.

در باز شد و شاهين با اخمي که همراه با خنده بود نگاهشان کرد.

_چي کار ميکردي؟

رها پوفي کرد و گفت :

_ با وجود برادر پاسبوني مثل تو من اگر کاري هم بخوام نمي تونم بکنم.

پرستو که از خجالت بر افروخته شده بود و حرارت گونه هايش را با دمايي معادل انفجار هاي خورشيدي احساس مي کرد از جا بلند شد و از کنار دست شاهين که هنوز مي خنديد و سربه سر رها مي گذاشت به بيرون از اتاق رفت.

با ترديد و دو دلي که مثل خوره به جانش افتاده بود نگاهي به رها که با ظاهري مثل هميشه مشغول بگو بخند با اقوام بود کرد. به آشپز خانه رفت تا به توران خانم و شهناز کمک کند.

رها هم به آشپز خانه آمد و در حاليکه سربه سر مرضيه ميگذاشت به پرستو گفت :

_ پپر يه مسکن ميدي به من

چرخيد و نگاهش کرد. چشمانش قرمز شده بود و چهره اش خسته و ناراحت بود « چي رو داري از من مخفي ميکني رها کبيري؟ »

از يخچال يک مسکن در آورد و با آب به دستش داد و آهسته گفت

_نگفتي که چي شده؟

رها بي آنکه از پرستو چشم بردارد مسکن را خورد و خم شد و گفت :

_يه بوسه نصفه و نيمه که حساب نيست.

با حرص و عصبانيت گفت :

_رها .......

رها خنديد و دستش را گرفت و گفت :

_اگه قول ميدي که بعدا دوبله حساب کني ميگم

چشمانش را گرد کرد و رها را دوباره خنداند.

_تصادف کردم. يه کم با طرف بحثم شد. اگه ميدونستم که اين قدر خاطرم عزيزه همون موقع ميگفتم تا حداقل يکم قروبون صدقه ام بري

پرستو با دقت به چشمانش نگاه کرد و رها که مي دانست که او به دنبال يافتن حقيقت در چشمان اوست لبخندي زد و چشمانش را جمع کرد و از آشپز خانه بيرون رفت. يک جاي کار مشکل داشت. بوي اتفاق را حس ميکرد. رها راست نگفته بود و چيزي را از او پنهان کرده بود.

با کمک شهناز و توران خانم شام را کشيدند و همه را به سر ميز دعوت کردند. رها آمد و کنار پرستو نشست و بشقابش را برداشت تا برايش غذا بکشد ولي همين که به جلو خم شد پرستو متوجه خراش هاي نه چندان عميقي که به سختي ديده مي شد و به نظر ميرسيد که با ناخن به روي پوست گردن و بناگوشش کشيده شده است شد!

نفسش براي لحظه ايي ديگر بالا نيامد. حس ميکرد که ضربه ايي به قفسه سينه اش خورده است و او را ناتوان از نفس کشيدن کرده است.

لبش را گزيد. رها بشقاب را جلويش گذاشت و سرش را خم کرد و کنار گوشش گفت :

_ زيادتر کشيدم. دوست داري تو يه بشقاب بخوريم؟

نگاهش کرد. نگاه رها صاف و زلال تر از هميشه بود. ديگر نتوانست که خوداري کند.

_پشت گردنت جاي چنگ و ناخنه يادم بنداز يکم بتادين بزنم روش

رها اخم کرد و چند ثانيه نگاهش کرد. هيچ چيزي از صورت و چشمانش خوانده نمي شد. سرش را تکان داد و با بي اشتهايي شروع به خوردن کرد.

_باشه مرسي ....

پرستو هم قاشق و چنگالش را برداشت و به ظاهر او هم شروع به خوردن کرد.

روز بعد روز قرار محضرشان بود ولي رها از اين رو به آن رو شده بود مثل کسي بود که چيزي را گم کرده است آرام و قرار نداشت و عصبي بود. چهار روز بود که پرستو تحمل کرده بود و حرفي نزده بود ولي ديگر نمي توانست. مجبور بود که جلوي شاهين و سياوش خودداري کند و اين واقعا غير قابل تحمل بود.

بدون آنکه به کسي چيزي بگويد به خانه رها رفت.

زنگ را زد و با پايش روي زمين ضرب گرفت. عصبي بود و آشفته

_پرستو

صداي رها از پشت آيفون پر از شگفتي بود. در را زد و او بالا رفت.

_سلام

نگاهي به سرتاپاي رها کرد. ظاهرا تازه از حمام بيرون آمده بود و هنوز حوله حمام به تن داشت.

_چي شده؟

رها متعجب بود. صورت پرستو پر از ترس و نااميدي بود. چيزي که فقط يک بار ديگر در صورت او ديده بود. زماني که او را به دفترش دعوت کرد تا راجع به سودي با او صحبت کند و از او بخواهد که از زندگيش بيرون برود.

_ بيا تو

دستش را گرفت و به داخل خانه کشيد. به آشپز خانه رفت و کتري را به برق زد. کمي کج شد و به پرستو که هنوز گيج و منگ بود و همان طور وسط هال ايستاده بود نگاه کرد.

_چي شده پرپرکم؟

دستش را گرفت و با ملايمت شالش را از سرش کشيد.

پرستو نگاهش کرد. چشمان رها هيچ حرفي نداشتند. فقط مهرباني و عشق. مثل اينکه رهاي سرد و خشک مرده بود و يک رهاي مهربان و عاشق به جايش متولد شده بود.

نالان و با التماس گفت :

_رها؟

_جونم عزيزم؟

پيشانيش را به روي شانه رها تکيه داد و به زمين خيره شد.

_چته پرستو؟

سرش را کمي کج کرد و به گردن رها نگاه کرد و با صداي خفه ايي گفت :

_رها تو رو خدا بگو چي شده؟ باز هم منو نمي خواي؟

رها با واکنشي سريع سرش را از روي شانه خودش بلند کرد و با تعجب نگاهش کرد.

_ کي اينو گفته؟

_ يه چيزي شده من ميدونم. تو يه طوريت شده چرا به من نميگي ؟

رها چند ثانيه نگاهش کرد و دستش را گرفت و به طرف يکي از مبل ها برد.

نشست و او را هم کنار خودش نشاند.

_جريان اون چيزي که تو فکر مي کني نيست دنبال رضا هستم. يه سه چهار روزيه، نمي تونم پيداش کنم. کار واجب دارم باهاش

پرستو با تعجب نگاهش کرد.

_رضا؟ چي شده مگه؟

رها کمي اخم کرد و چند لحظه با حاشيه هاي شال پرستو که روي پاهايش بود بازي کرد و بعد با صداي آهسته اي گفت :

_ تو زماني که حال بابا خوب نبود و با رضا تماس گرفتي به چه شماره ايي زنگ زدي؟

_يه شماره که بيشتر نداشتم، با همون

رها براي لحظه اي نگاهش کرد و دوباره عمليات کندن حاشيه هاي شال را شروع کرد.

_رها ميگي چي شده که تو دنبال رضا هستي يا نه؟

صداي سوت کتري بلند شد. رها هم برخواست و پرستو هم به دنبالش.

از قفسه قهوه فوري را در آورد و در ليوان ريخت.

_ پرستو؟

آمد و کنار رها ايستاد. قهوه را درست کرد و به دستش داد.

_بله؟

چند ثانيه سکوت و بعد .....

_اگه من يه بچه داشته باشم تو چي کار ميکني؟ ولم ميکني؟

پرستو آن چنان خشکش زده بود که همانطور ليوان قهوه به دست هاج و واج به رها زل زده بود.

_بچه ؟

همين يک کلمه از ميان لب هايش به سختي شنيده شد.

مغزش آن چنان قفل شده بود که او اصلا قادر به تجزيه و تحليل حرف هاي رها نبود. فقط همان يک کلمه در ذهنش تکرار ميشد.

رها با بي قراري به واکنش پرستو نگاه مي کرد.

_بچه ي کيه؟

اصلا نمي توانست مغزش را آرم کند تا بتواند درست فکر کند که اين بچه چه کسي مي تواند باشد؟ ترانه؟ يا يک نفر ديگر؟

_بچه ي من

داغي ليوان قهوه دستش را سوزاند و براي لحظه ايي او را به اين دنيا برگرداند.

به رها نگاه کردو ناگهان قطعات پازل در ذهنش کامل شد. اينکه او به دنبال رضا بود و اينکه مادر بچه فقط يک نفر مي توانست باشد و آن هم کسي جز خواهر عزيزش نبود که دوباره آمده بود تا آخرين تير هايش را به طرف او شليک کند ( سودابه مريضه، روانيه، بايد بستري بشه ) به ياد حرف هاي رها افتاد و همان جا روي صندلي نشست تا از شر سر گيجه ايي که دچارش شده بود رها شود. سرش را بالا گرفت و به رها که با درماندگي نگاهش ميکرد چشم دوخت.

_بچه سودابه است؟ آره؟

_اين طوري ميگه !

_ميگه؟ يعني تو حرفش رو قبول نداري؟

رها پوف خنده داري کرد و همان طور که به کانتر تکيه داده بود جرعه ايي از قهوه اش را نوشيد.

_ قبول؟ اون رواني اگه بگه روزه من ميگم چون تو گفتي شبه!

پرستو آهي کشيد و پيشانيش را به دستش تکيه داد و با صداي آهسته گفت:

_براي همين دنبال رضا افتادي؟

صندلي را کشيد و کنار پرستو نشست و دستش را در دست خودش گرفت.

_آره. بايد بفهمم که جريان از چه قراره هر چي به خودش ميگم بيار بچه رو آزمايش دي ان اي بديم از زيرش در ميره . نمي دونم انگار خودشم دو به شکه که درسته يا نه؟

سرش را بالا گرفت و به رها نگاه کرد.

_ اون روز که دير اومدي با اون بودي؟

رها سرش را تکان داد و با عصبانيت گفت :

_آره بحثمم شد باهاش اساسي

بي اختيار به گردن رها نگاه کرد. رها که اين نگاه را ديد آهسته خنديد و گونه اش را نوازش کرد.

_خانم مارپل! آره اون جاي چنگ ها مال اون اژدهاي سه سر بود.

آهسته خنديد.

_چرا مگه دعواتون هم شد؟

رها سرش را تکان داد.

_ خواهرت واقعا روانييه. داشتم باهاش يکه به دو ميکردم که يه دفعه مثل وحشي ها به من حمله کرد. جيغ ميزد، داد ميزد، فحش ميداد، لگد مي انداخت، خلاصه به هزار مکافات تونستم خفه اش کنم.

اخم هايش را در هم کشيد و با لحن جدي گفت :

_ چرا همون روز که ازت مي پرسم چي شده نميگي؟

رها با انگشت اشاره اش اخم ميان دو ابروي پرستو را باز کرد و گفت :

_اخم نکن قربونش! مي خواستم تا اون جا که ميتونم تو رو دور از جريانات نگه دارم. مثلا فردا عقدمونه دوست نداشتم که روحيه ات دوباره خسته و عصبي بشه

_اين موضوع به من هم مربوطه ديگه نه؟

رها سرش را تکان داد.

_لطف کن دفعه بعد همه چيز رو بهم بگو

رها خنديد و سرش را تکان داد.

_حالا مي خواي چي کار کني؟

_اگر بتونم رضا رو پيدا کنم نصف موضوع حله

_مگه رضا ايران نيست؟

_نه براي يک کنفرانس پزشکي رفته مالزي. اين شماره ايي که من ازش دارم رو هم جواب نمي ده

پرستو برخواست و کيفش را که در هال به روي مبل گذاشته بود آورد و در گوشيش به دنبال شماره رضا گشت.

_ببين شماره ايي که من ازش دارم اينه ببين همونه که تو باهاش تماس ميگيري ؟

شماره را براي رها خواند. ابروي رها بالا رفت

_نه اين اون نيست. بگو يه بار ديگه تا بگيرم.

دوباره شماره را خواند و رها شماره را گرفت ولي قبل از آنکه دکمه تماس را لمس کند به کنار پرستو آمد و گوشي را روي ميز آشپز خانه گذاشت و دست هاي پرستو را گرفت.

_پپر؟

_بله؟

_اگه الان رضا هم گفت که بچه مال منه تو باز هم حاضري باهام بموني؟

چند ثانيه نگاهش کرد. حالا اين رها بود که براي با او بودن و ماندن او در کنارش به التماس افتاده بود.

_آره. اون بچه اگر هم بچه تو باشه باز هم فقط يه بچه است تقصيري که نداره

صورت گرفته رها از هم باز شد و آرامش در تمام صورتش به وضوح به چشم خورد.

_خوبه. پس تو در هر صورت پشتمي و پيشمي؟

سرش را تکان داد.

_دختره يا پسر؟ ديديش؟

_ پسره. خيلي بانمکه. اسمش هم سهنده

سعي کرد که لبخند بزند ولي نتوانست. احساس حسادت ميکرد. رها يک پسر داشت آن هم از سودابه. او هم دلش مي خواست که يک فرزند از رها داشته باشد. گاهي به اين فکر ميکرد که چرا هميشه چيزهاي خوب مال سودابه بود؟ يک بچه روياي هميشگي او بود. دوست داشت که سه تا بچه داشته باشد بلکه هم بيشتر. يک خانه ي شاد و پر از سرو صدا چيزي بود که هميشه در تنهايي هايش به آن فکر مي کرد.

_شبيه کيه؟

رها باقي مانده قهوه سرد شده اش را نوشيد و گفت :

_با کوچيکي هاي خودم مو نمي زنه ولي خوب اين دليل نمي شه منو رضا خيلي شبيه هم هستيم.

سرش را تکان داد و از ته قلبش دعا کرد که او بچه رها نباشد. بدجنس شده بود. خودش هم ميدانست که چه حس بدي در وجودش شروع به رشد و ريشه دواندن کرده است اما مثل اين بود که نميتوانست جلوي اين حس را بگيرد. مارهاي حسادت به دور گردنش چمبره زده بودند و فيش فيش کنان زبان تيز و زهر آلودشان را در مغز و تمام وجودش فرو ميکردند. ولي او نمي توانست کاري بکند. با ناراحتي به سمت اتاق رها رفت تا کمي آب به صورتش بزند بلکه حال و هوايش کمي عوض شود.

_کجا کجا؟

رها مثل فرفره جلويش سبز شد و راهش را بست. با تعجب نگاهش کرد.

_تو اتاقت

_چي کار داري اون تو؟

تعجب پرستو بيشتر شد و سعي کرد تا از کنار دست رها خودش را رد کند و به اتاق برود اما رها هر دو دستش را گرفت و با خنده گفت :

_ چيکا داري تو آخه اون تو؟

_مي خوام برم توالت ....واي رها چته تو ؟

محکم تر نگهش داشت.

_ نمي خواد بري. برو تو سرويس تو هال

پرستو چشمانش را تنگ کرد

_چي داري اون تو ؟

_يه سر بريده !

با سرسختي تقلا کرد تا خودش را از دست رها نجات بدهد.

_اِ.....رها! خيلي بدي

رها خنديد و گفت :

_بيا بريم به رضا زنگ بزنيم ببينيم اين شماره رو جواب ميده يا نه؟

_ اون تو چيه؟

رها بلندتر خنديد.

_خيلي سرتقي بچه! لباس مراسم فردا اون توهه

_برام لباس خريدي؟

نمي توانست جلوي لبخند شاد و گشادي که به روي دهانش جا خوش کرده بود را بگيرد.

_ نه نخريدم. خودم برات طراحي کردم دوختش رو هم بچه ها زدن

لبش را گزيد و بي اختيار دست در گردن رها انداخت و در آغوشش فرو رفت. اين اولين تماس آنها بعد از آن روز شوم بود. در تمام مدت نامزدي رها دستش را مي گرفت و حتي مي بوسيدش ولي پرستو از اينکه در آغوش گرفته شود واهمه داشت. مي لرزيد و به ياد آن روز مي افتاد. حس مي کرد که اسير و ناتوان مي شود و رها مي تواند که به او غلبه کند.

_واووو......چه دستمزدي! من اگر مي دونستم چها پنج دست مي دوختم!

خنديد و با مشت به شانه رها کوبيد.

_نمي شه ببينمش؟

_نه پرو نشو ديگه. بيا بريم زنگ بزنيم من تکليفم مشخص بشه ببينم اگه جواب نمي ده از طريق بيمارستان اقدام کنم.

شماره را گرفت و گوشي را روي اسپيکر گذاشت. شروع به زنگ خوردن کرد و بعد از چهار زنگ رضا گوشي را برداشت.

_رها ؟

صدايش پر از ترس بود.

_سلام

_سلام. چيزي شده؟

رها بدون مقدمه چيني به سرعت به سراغ اصل ماجرا رفت.

_ آره من دارم ازدواج ميکنم نمي دونم که در جريان هستي يا نه؟

رضا آهي کشيد و با لحن خسته اي گفت :

_آره مبارکت باشه. همين طور به پرستو

_ چهار روز پيش زنت زنگ زده يه چيزهاي رو گفته که عصاب هم منو هم پپرو به هم ريخته. من چهار روزه شب و روز ندارم. هر چي هم که به اون شمارت تماس ميگرفتم جواب نمي داد امروز پرستو اين شماره رو به من داد.

_چي گفته؟

رها مکثي کرد و گفت :

_ ميگه سهند بچه منه نه تو راسته؟ مگه سهند چند ماهه به دنيا اومده؟ ببين يا سهند شش ماه و خورده ايي به دنيا اومده يا اينکه واقعا بچه منه و سودي موقع طلاق ما حامله بوده چيزي نگفته

_سهند بچه خودمه

رها با شک پرسيد:

_ از کجا مطمني؟ من که ديگه به زن تو سرسوزني اعتماد ندارم.

_ خوب براي همينه که ميگم سهند بچه ي خودمه، چون منم بهش اعتماد ندارم. واسه همين بدون اونکه بهش بگم يه روز سهند که تقريبا ده ماهش بود رو بردم آزمايش دي ان اي ازش گرفتم. سهند بچه ي خودمه

رها چند ثانيه سکوت کرد و پرستو نفس راحتي کشيد.

_يعني تو هم شک داشتي که ممکنه بچه ي من باشه؟ مگه چند ماهه به دنيا اومد؟

رضا آهي از سر بيچارگي کشيد و با لحن غمگيني گفت :

_ هفت ماهه به دنيا اومد ولي من شک نداشتم به اينکه بچه ي تو هست يا نه؟ اگر هم بود برام مهم نبود. بچه ي تو بود، حاضر بودم با جون و دل بزرگش کنم (چند لحظه سکوت در آن سوي خط برقرار شد ) به اين شک داشتم که بچه ي کس ديگه ايي باشه

رها چند لحظه خشکش زد. حالا علت ناراحتي زندگي برادرش را فهميده بود. با خشم گفت :

_مگه خيانت ميکنه؟

_نمي دونم رها نمي دونم. همين بيشتر عذابم ميده. داره داغونم ميکنه. من چيزي ازش نديدم ولي بهش شک دارم نپرس چرا ؟ چون خودم هم نمي دونم چرا فقط بهش شک دارم. هر روز و هر ثانيه ما جنگ عصاب داريم. به من ميگه تو شکاکي، وسواسي شدي. نمي دونم رها چي کار بايد بکنم؟ تو بد مخمصه اي افتادم نه راه پس دارم نه راه پيش. دوستش دارم ولي دارم از داخل متلاشي ميشم. بعضي وقتها فکر ميکنم که ديگه کشش ندارم، ديگه نمي تونم تحملش کنم. ولي بعد دوباره خودم برميگردم پيشش

پرستو با غصه به گوشي درون دست رها نگاه کرد. دلش براي رضا مي سوخت. حال رضا را فقط او ميتوانست درک کند و بس. فقط کسي مثل او که عاشق و در بند کسي بود، مي توانست حال رضا را بفهمد.

رها اخم کرده بود و با ناراحتي به حرف هاي رضا گوش ميداد.

_تو چرا رها؟ تو چرا حرفش رو قبول کردي؟

_ وقتي سن و سالش رو ميبينم، تاريخ تولدش، قيافه اش، تو بودي شک نمي کردي؟

رضا بي حوصله خنديد.

_ مبارکتون باشه. قول ميدم که ديگه نذارم سودي تو زندگيتون دخالت کنه. تا جاي که بتونم حواسم بهش هست. سودي سميه، عين يه عقرب که راه ميره و همه رو نيش ميزنه ولي ديگه اين آخرين نيشي بود که گذاشتم ازش بخورين

رها چند لحظه مکث کرد و بعد با دلسوزي گفت :

_طلاقش بده

_نمي تونم رها

دوباره سکوت و اين بار رضا بود که سکوت را شکست و گفت :

_ من بايد برم، صدام ميکنند

سريع خداحافظي کرد. خداحافظي که به نظر پرستو مصلحتي و براي فرار کردن از اصل موضوع بود.

در آيينه به خودش نگاه کرد و بعد با خشم به مرضيه نگاه کرد که پشت سرش ايستاده بود و يک ساعت تمام بود که آبنبات ليموييش را از اين گوشه لپش به آن گوشه مي فرستاد و با آرامش به او نگاه مي کرد.

_ چته؟

_ آخه اين چه ريختيه که براي من درست کردي؟

با خونسردي خم شد و يک پسته از روي پاتختي پرستو برداشت و در دهان گذاشت.

_ به خدا دست بهش بزني دستت رو از جا ميکنم پرستو!

آي سودا خنديد و حلقه اي از موهاي فرفري او را پوش داد.

_خيلي خوب شده پرستو

چشم غره ايي به آي سودا رفت.

_ کجاش خوبه؟ من گفتم آرايش غليظ مي خوام؟

مرضيه چشمکي زد و گفت :

_ تو الان نميدوني که چي مي خواي بعدا براي اين کارم پاهام رو هم ماچ مي کني!

چشمانش را گرد کرد و آي سود با خنده به سراغ لباس رفت و آن را از کاور خارج کرد.

دوباره در آيينه به خودش نگاه کرد. به غير از رژلب قرمزش بقيه آرايشش بسيار ملايم بود. خودش نخواسته بود که به آرايشگاه برود. مراسمشان آن قدر کوچک بود که همه مهمان ها در خانه پدري رها جا شده بودند.

نگاهي به لباس فوق العاده اش کرد. رها سليقه او را خوب مي دانست. يک لباس بسيار بسيار ساده، بدون هيج مرواريد و گل و بته ايي! تنها زينت لباس يک روبان پهن زرشکي بود که به دور کمرش بسته شده بود.

_ببين من چه حس ششمم خوب کار ميکنه رنگ روبانت با رژلبت ست شد. باز هم بگو مرضيه بده

با کمک آي سودا لباس را به تن کرد و دوباره خودش را در آينه نگاه کرد. از صبح بي اختيار به ياد عروسي رها و سودابه مي افتاد. به ياد آن همه زيبايي سودي. او هرگز نمي توانست که به آن درجه از زيبايي برسد و فکر ميکرد که اگر رها هم متوجه اين تفاوت بشود، شايد فکر کند که چه اشتباهي کرده است.

ضربه ايي به در خورد و مرضيه در را باز کرد و با حالتي طلبکارانه به رها که پشت در بود گفت:

_فرمايش؟

صداي خنده ي آهسته رها آمد.

_بچه آخه تو چرا اينقدر پرويي؟ برو اون ور

نگاهي به رها کرد که با لذت نگاهش ميکرد. در نگاهش فقط عشق و محبت ديده ميشد. نگاهي دلگرم کننده که مي گفت تنها زيبايي او را مي بيند و بس.

_چه ماه شدي!

لبخند زورکي زد و دسته گل کوچکي که رها به طرفش گرفته بود را در دست گرفت.

کف دستش عرق کرده بود و از شدت استرس صدايش آن چنان آهسته و لرزان بود که جواب بله اش به گوش عاقد نرسيد و دوباره مجبور شد که بله بگويد.

دوباره حالت تهوع گرفته بود و دماي بدنش سرد و يخ زده شده بود.

رها دستش را در دست گرم خودش گرفت.

_چته؟

سعي کرد تا لبخند دلگرم کننده ايي به رها بزند.

_هيچي

ارتباط چشمي شان با حلقه هايي که آي سودا جلوي دماغ رها گرفت قطع شد.

رها با اخم به آي سودا نگاه کرد وآي سودا هم آهسته خنديد و ابرو بالا انداخت.

از اينکه ميديد رابطه رها و آي سودا از آن حالت به خون هم تشنه بودن خارج شده است خوشحال بود.

سعي کرد که حلقه را به زور در انگشت رها کند.

_کوچيک خريدي؟

رها چانه اش را بالا داد و آهسته گفت :

_نه يه کم کوچيک بود دادم بزرگش کنه مثل اينکه اون قدر که بايد بزرگ نکرده

مهمانها به جدال خاموش پرستو و انگشت رها نگاه ميکردند و آهسته ميخنديدند. کم کم خنده ها بلند تر شد و رها خجالت زده خودش حلقه را گرفت و به زور در انگشت خودش کرد!

مهماني با آرامش ادامه داشت. از رقص هاي آن چناني و بريز بپاش خبري نبود. بيشتر شبيه به يک مهماني رسمي بود تا عروسي. رها دستش را گرفت و با آهنگ لايت و ملايمي شروع به رقص کردند.

_چرا اينقدر استرس داري پرستو؟ چته؟

به رها نگاه کرد.

_ نميدونم. خيلي وقته که اين طوري مي شم. وقتي که زياد روم فشار باشه عصبي ميشم و کنترل دست و پاهام رو از دست ميدم

ديگر نگفت که دچار پرش هايي ناراحت کننده و موذي در عضلات دست و پاهايش مي شود.

رها با ملايمت دستش را نوازش کرد و براي عوض کردن بحث گفت :

_ مثل اينکه اين جناب دکتر بدرقم گلوش پيش شهناز گير کرده نه ؟

پرستو با خوشحالي سرش را تکان داد و به مادرش و دکتر نگاه کرد که گوشه ايي از سالن ايستاده بودند و بر خلاف سبک سري هاي هميشه اين بار مادرش با متانت چيزي را براي دکتر تعريف ميکرد و دکتر هم مودبانه گوش مي داد و در تاييد حرف هايش سر تکان ميداد.

_خيلي ماهه .... دوستش دارم

بعد مثل اينکه چيزي را به خاطر آورده باشد گفت :

_ نگفتي سورپرايزت چيه؟

رها بينيش را چين انداخت.

_ ماه عسل خوشگلم

_کجا مي ريم؟

_ اهواز

با تعجب پرسيد:

_چرا اون جا ؟

_الان بهترين فصل اهوازه. يه سري خاطره هاي بچگي دارم که تو اهوازه، با مادر و پدرم. دوست دارم تجديدشون کنم اگه دوست نداري ميريم يه جايه ديگه

_نه خوبه منم تاحالا اهواز رو نديدم

شاهين که ميدانست آنها همان شب بليط دارند مهماني را زودتر تمام کرد و آنها را دست به دست داد. به خانه ي پدري پرستو برگشتند تا او چمدانش را ببندد. پرستو لباسش را عوض کرد و به آي سودا و مرضيه که غرلند کنان چمدان او را ميبستند نگاه کرد.

غافلگيريه خوبي بود. به پايين برگشت. رها با جناب دکتر و سياوش در سالن نشسته بودند و قهوه مي خوردند. شاهين و شهناز در آشپز خانه سر چيزي که پرستو نمي دانست چيست آهسته بحث ميکردند.

آي سودا هن هن کنان و چمدان به دست پايين آمد. سياوش بلند شد و چمدان را از او گرفت و دم در برد.

با همه خداحافظي کردند. رها که هر از چند دقيقه به ساعتش نگاه ميکرد گفت که زودتر بازار ماچ و بوسه شان را تعطيل کنند چون دير ميشود!

پرواز خلوتي بود. فصل مدارس بود و مسافرت آن چناني نبود.

وقتي از هواپيما پياده شد و موجي از هواي گرم به صورتش خورد آن زمان بود که متوجه حرف رها شد ( الان بهترين فصل اهوازه ) تاکسي گرفتند و به هتل رفتند.

با استرس به رها که لباس هايش را در مي آورد نگاه کرد و دوباره همان پيچش آشنا را در معده اش احساس کرد. با اخم هاي درهم نگاهش کرد.

با همان مانتو و شال روي مبل نشست و به عادت هميشگييه زمان استرسش پاهايش را تکان تکان داد.

رها بي توجه حوله اش را از چمدان برداشت و به حمام رفت. پرستو با حيرت رفتنش را نگاه کرد. دو حالت داشت. يا رها اصلا متوجه حال پرستو نشده بود که از او بعيد بود و يا اينکه مي خواست که با آن بي تفاوتي او را آرام کند.

به سراغ چمدانش رفت و سعي کرد تا جلوي اين اضطراب لعنتي را بگيرد.

حوله اش را در آورد و دوباره نشست و آرايشش را پاک کرد.

_مي خواي دوش بگيري؟

بدون اينکه به رها نگاه کند سرش را تکان داد و به طرف حمام رفت.

نيم ساعت بعد دوش گرفته و لباس پوشيده لاي در را باز کرد تا وضعيت موجود را بسنجد. رها روي تخت دراز کشيده بود و با کنترل کانالها را بالا و پايين ميکرد. نفس عميقي کشيد از حمام بيرون آمد.

_بيا اين جا ببينمت تو رو

با نگراني نگاهش کرد و رها که اين نگاه را ديد جا خورد و پرسيد:

_چيه پپر؟

با احتياط کنارش نشست.

_ هيچي ....

دستش را گرفت و به چشمانش نگاه کرد.

_از چي ميترسي؟

به رها نگاه کرد که براي راحتي او با لباس خوابيده بود. چه ميتوانست بگوييد؟ از تو؟ از تويي که مرا تا سر حد مرگ از خودت ترساندي؟ از تويي که تا مرز تجاوز مرا بردي؟

_ از من؟

خودش جواب را در چشمان پرستو پيدا کرد.

سرش را تکان داد. حالت تهوع به اوج خودش رسيده بود. ميترسيد که هر لحظه به روي خود رها بالا بياورد.

دستش را گرفت ولي پرستو به شدت پسش زد.

_پپرم ؟

نگاهش کرد. چقدر اين نگاه آرام با نگاه وحشي و حيوانيه آن روزش تفاوت داشت.

_ميشه ؟

حرفش را قطع کرد. مي خواست که بگوييد مي شود که کمي صبر کني؟

_ تا هر وقت که آماده بشي.

رها ذهنش را خوانده بود. دستش را دور شانه او حلقه کرد و او را به خودش فشرد و گيجگاهش را بوسيد. بوسه ايي آرامش بخش و عاشقانه

_شعر بخونيم؟

به رها نگاه کرد که گوشيش را در دست گرفته بود.

_از کي؟

ابروي بالا داد و شروع به خواندن کرد. صداي بم و آرامش به پرستو هم آرامش ميداد.

_اي شب از روياي تو رنگين شده

سينه از عطر تو اَم سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش

شادي اَم بخشيده از اندوه بيش .......

نفس عميقي کشيد و به عاشقانه هاي فروغ گوش داد.

****

يک هفته بود که در اهواز بودند. بهترين لحظه هاي عمرش بود.

آنقدر آرامش داشت که حتي ميتوانست يک آتشفشان را هم خاموش کند.

با هم به قدم زدن هاي طولاني ميرفتند. عاشقانه و بي دغدغه دست هم را ميگرفتند و حرف ميزدند و خوش ميگذرانند.

به رستوران هاي سنتي مي رفتند و غذاهاي محلي مي خوردند. ساعت ها کنار رود کارون مي ايستادند و به غروب آفتاب نگاه ميکردند.

زندگي بالاخره روي خوشش را به پرستو نشان داده بود و اگر آن اندک نگراني براي ايجاد يک رابطه هم نبود ديگر رويايي ترين لحظات عمرش ميشد.

شب ها رها او را در آغوش ميگرفت و برايش شعر ميخواند. از اشعار فروغ و عاشقانه هاي شاملو که براي آيدا سروده بود گرفته تا حافظ. همه را شب ها به هتلشان دعوت ميکردند و با آنها نجواهايشان را کامل ميکردند.

سه ماهي بود که از سفر برگشته بودند و زندگي شان فرم درستي به خودش گرفته بود. به سر کار مي رفتند و با هم از سر کار برمي گشتند. براي خانه خريد مي کردند و هر کدام مسوليت يک کاري را در خانه به عهده گرفته بودند. رها کمکش ميکرد هم در کار خانه و هم در سر کار در بيرون. حس ميکرد که استعدادهايش با وجود رها روز به روز در حال شکوفا شدن است. رها به او بال و پر ميداد. هيچ طرحي نبود که توسط پرستو ارايه بشود و رها از آن ايراد الکي بگيرد و آن را تاييد نکند. مشکلات کار را ميگفت و اجازه ميداد که خود پرستو آن را رفع کند و بعد طرح را تاييد ميکرد. در مورد رابطه شان هم رها همه جوره با او با مدارا رفتار ميکرد. مي دانست که کارش تا چه حد پرستو را ترسانده و او را يک زن گريزان از رابطه زناشويي کرده است.

خودش خراب کرده بود و خودش هم بايد درستش ميکرد.

_پپر؟

غلتي زد و به رها نگاه کرد.

_بله؟

_هنوز ازم ميترسي؟ مي خواي بريم پيش يه مشاور؟

نگاهش کرد. ديگر در کنار رها آن اضطراب کشنده که به حالت تهوع ختم ميشد را نداشت. به نوازش هايش جواب ميداد و خودش را کنار نمي کشيد، بهتر شده بود.

_بهترم

رها موذيانه خنديد و بوسه ايي طولاني به لب هايش زد.

_ دوستت دارم خوشگلم .... خيلي زياد

در آغوش رها فرو رفت و با خجالت گفت :

_منم

****

_ رها؟

سرش را از روي لپ تاپ که به روي زانوانش گذاشته بود بلند کرد و به پرستو نگاه کرد.

_بله؟

همان طور مسواک به دست و با اخم به رها نگاه کرد.

_خمير دندون نگرفتي؟

رها با خنده لبش را گزيد.

_شرمنده

_ حالا من با چي مسواک بزنم؟ تو که ميدوني من مسواک نزنم شب خوابم نمي بره.

رها اخم غليظي کرد و خيز برداشت و از جلوي در حمام او را بلند کرد و روي شانه اش انداخت به طوريکه موهاي فرفري پرستو تا پشت رانهاي رها پايين ريخت. جيغي کشيد.

_ چه معني داره تو بدون مسواک خوابت نبره ؟ تو بايد بدون من خوابت نبره

آهسته به روي تخت انداختش و خم شد و با خشونت او را بوسيد.

_اِ....رها ! خيلي بدي. من خمير دندون مي خوام

رها زبانش را در آورد.

_ ندارم

_برو بخر

کنار پرستو دراز کشيد.

_عمرا! حرفشم نزن

_پس من چي کار کنم؟

رها نيش خندي زد.

_خيلي کارها ....

بلندش کرد و روي پاهاي خودش نشاند.

_بدجنس!

با مشت به شانه رها کوبيد.

_رها؟

_هوم؟

سرش را بلند کرد و به چانه ي شوهرش نگاه کرد.

_فکر ميکني ما بچه دار بشيم؟

_نه

نه ي رها کاملا قاطع و محکم بود. با دلخوري کمي از او فاصله گرفت.

_چرا؟

اما رها حلقه دستش را به دور شانه ي او محکم تر کرد.

_ براي اينکه هنوز زوده. ما تازه شش ماه که عروسي کرديم و سه ماهه که رابطمون درست و درمون شده. حالا يه بچه بياريم اين وسط که چي بشه مثلا؟

پرستو با غصه نگاهش کرد و خودش را کاملا از آغوش او بيرون کشيد و گوشه تخت در خودش فرو رفت و خاموش شد.

رها که متوجه شد زياده روي کرده است به نرمي شانه ي او را نوازش کرد.

_پپرم؟ پپرم؟

پرستو خاموش و بي جواب به ديوار خيره شده بود. داشتن بچه تنها آرزوي دوران کودکي و نوجواني و جوانيش بود که حالا رها خيلي راحت از کنارش عبور ميکرد.

_من که نمي گم نه. حالا زوده. بذار يه کم بگذره خودم در خدمتون هستم. يه شيش هفت هايي بچه درست ميکنيم هان؟ چطوره؟

به او نگاه کرد و سرش را تکان داد. رها بچه نمي خواست. همين تبديل به فکر شب و روزش شد.

فکري که باعث شد وقتي در يک ماه و نيم بعد براي اولين بار بالا آورد به رها حرفي نزند.

تازه صبحانه خورده بودند و رها در اتاق لباس ميپوشيد که پرستو ديگر نتوانست خودش را کنترل کند و در همان سينک ظرف شويي بالا آورد. خدا را شکر کرد که سشوار روشن بود و صداي عق زدن هايش به گوش رها نرسيد.

با خوشحالي دهانش را شست و سينک را تميز کرد. تقريبا هر آنچه را که براي صبحانه خورده بود بالا آورده بود ولي از شدت شادي سر از پا نمي شناخت.

به اتاق خواب رفت و دوباره تقويمش را چک کرد. تقريبا مطمن بود که باردار است اما بايد اطمينان صد در صد پيدا ميکرد. به رها گفت که آن روز را به سر کار نمي آيد و گفت که با آي سودا قرار خريد دارد.

بعد از رفتن رها به سرعت لباس پوشيد و به آزمايشگاه رفت.

آزمايش خون مطمن ترين راه بود. به انتظار جواب که گفته بودند دو ساعت طول ميکشد به کافي شاپي که در انتهاي خيابان بود رفت و بعد از آنکه دو ساعت بعد به کلمه مثبت در برگه آزمايش نگاه کرد حس کرد که چيزي درونش وجود دارد. چيزي که او حسش ميکرد و عاشقانه دوستش داشت. هورمونها شروع به کار کرده بودند و تمام حس مادرانه را به سرتاسر وجودش تزريق ميکردند. حسي که رها هرگز نمي توانست آن را درک کند. پس بايد فعلا مخفي مي ماند. مي خواست تا آن جا که امکان دارد رها ديرتر متوجه بشود. نمي توانست واکنشش را پيش بيني کند. شنيده بود که گاهي مردهايي که از ابتدا مخالف بچه دار شدن هستند در اين گونه موارد افراطي عمل ميکنند و حتي همسرشان را وادار ميکنند که بچه را سقط کند. نمي توانست چنين ريسکي بکند و به رها چيزي از عزيز دلش بگويد. شاد و سرخوش به خانه برگشت.

در راه تمام فکرش اين بود که در اين چند وقتي که مي خواهد بگذارد تا جنين بزرگ تر شود و بعد به رها بگويد بايد غذا هايي را درست کند که بوي آن چناني نداشته باشد که دوباره حالش را منقلب کند.

مي خواست رها را در عمل انجام شده قرار دهد و دعا ميکرد که واکنش رها در زمان فهميدن آنقدر ها هم بد نباشد.

گوشيش را در آورد و به شاهين تماس گرفت. صداي خواب آلود برادرش که در گوشي پيچيد به ياد اختلاف زماني افتاد.

_واي شاهين خواب بودي ؟ شرمنده به خدا ...

خميازه ايي کشيد و گفت :

_ نه. مگه من از دست تو خوابم دارم؟

خنديد و گفت :

_ببخشيد. زود و تند ميگم که بري سراغ بقيه خوابت دکتر زنان تو تهران آشنا نداري؟

_ چي شد؟ مشکلت چيه؟

با خوشحالي گفت :

_ داري دايي ميشي

شاهين چند ثانيه مکث کرد.

_مبارکه! به سلامتي. بله آشنا هم دارم. صبر کن تا کارتش رو از تو کشو بيارم.

چند لحظه وقفه ايجاد شد و بعد شاهين دوباره پشت خط آمد و آدرس و تلفن يک خانم دکتر را داد.

_ حتما برو پشت گوش ننداز. وضعييت خودت چطوره؟ حالت تهوع و اينا که نداري؟

_چرا اتفاقا همين امروز تموم صبحونه رو برگردوندم.

شاهين خنديد.

_درست ميشي. حتما برو. خوب گوشي رو بده من به رها هم تبريک بگم.

لبش را گزيد.

_ اِ.... رها نمي دونه يعني نمي خوام فعلا چيزي بهش بگم.

_چرا؟ مگه چيزي شده؟

صداي شاهين از آن خواب آلودگي خارج شد و حالتي گوش به زنگ به خودش گرفت.

_نه يه کم با بچه دار شدنمون مخالف بود. ميترسم که ناراحت بشه

_ چرا مخالفه؟ نپرسيدي؟

_نه

_خوب پرستو جان مي پرسيدي. شايد اون هم دليل قانع کننده واسه خودش داشته باشه

با ناراحتي گفت :

_منم بچه مي خوام.

شاهين آهي کشيد.

_ ميدونم. ولي بهش بگو. بعد که بفهمه ناراحت ميشه الان نه دو ماهه ديگه بالاخره مجبوري بهش بگي. شکمت که بزرگ بشه چه کار مي خواي بکني؟ بدتره

چند لحظه حرفي نزد.

_پرستو؟ هستي؟

_اهوم. باشه. مي گم بهش

_مطمن باشم؟

_آره ....آره ....

تماس را قطع کرد و به خانه رفت و با تلفن از دکتر براي فردا وقت گرفت ولي حرفي به رها نزد.

با تماس لبهاي رها به روي پيشانيش از خواب بيدار شد. از لاي چشمانش او را نگاه کرد که با عشق و لبخند به لب خودش را براي بوسه ي ديگري آماده کرده بود.

_هوم ؟

خم شد و دوباره او را بوسيد و لحاف را کنار زد و کنار پرستو خوابيد. سرش را بلند کرد و به روي سينه ي خودش گذاشت.

_ مامانم چشه که امروز اينقدر ميخوابه؟ هان؟

لب پايينيش را جلو داد و سرش را در سينه رها فرو برد و عطر خوش و ملايم صابون و شامپو مستش کرد. ديوانه وار و مثل گربه بو ميکشيد. رها با خنده چانه اش را بالا داد.

_پيشي کوچولو! بسه ديگه. بلند شو کلي کار داريم.

با اخم و چشم بسته سرش را به نشانه نفي تکان داد و رها اخم ميان دو ابرويش را با انگشت نوازش کرد.

_بلند شو مامانم. من عجله دارم. اين يارو ، آقاي نداف قراره بياد دنبال کارش

بلند شد و چشم بسته به روي تخت نشست.

_ چته پپر ؟ چرا اينقدر خواب آلو شدي؟

موهاي فرفريش را کنار زد و با اخم از جا برخواست و به شانه رها کوبيد و به طرف حمام رفت.

رها با تعجب ابروي بالا انداخت و رفت تا صبحانه را حاضر کند. برايش عجيب بود. پرستو کم خواب و خواب سبک بود ولي چند هفته ايي بود که به طور عجيبي خواب آلود شده بود مثل اينکه مگس تسه تسه او را گزيده بود!

تخم مرغ ها را در داخل تابه شکست و در همان حال سيگاري هم آتش زد و به کار مشغول شد.

_ اين چه بوييه؟

چرخيد و به قيافه برزخي پرستو نگاه کرد که دم در آشپز خانه ايستاده بود و دستش را به روي بيني و دهانش گرفته بود. از شدت تعجب هر دو ابرويش بالا رفت.

_چيه ؟ بوي تخم مرغه ديگه مگ......

حرفش با بالا آوردن پرستو به روي سراميک هاي آشپز خانه ناتمام ماند. همان طور دستش را جلوي دهانش گرفت و به طرف دستشويي دويد ولي کمي از سراميک ها کثيف شده بودند.

آن قدر تعجب کرده بود که با يک فاصله چند ثانيه ايي واکنش نشان داد و به سراغ پرستو به طرف دستشويي دويد.

_برو بيرون

سر رها فرياد کشيد و دوباره سرش را در کاسه توالت کرد.

رها بي توجه جلو رفت و پشتش را ماساژ داد.

_برو ....خواهش

_چي چي رو برو برو راه انداختي؟ داري پس مي افتي؟ برم که غش کردي همين جا افتادي

دستش را گرفت و به سمت روشويي برد و تکيه اش را به خودش داد تا او بتواند دهانش را بشورد.

_چي شده؟ تو که خوب بودي. يه دفعه....

نگاهي کمي مشکوکانه به پرستو کرد و گفت :

_چته؟ بريم دکتر؟

صورتش را با حوله خشک کرد و سرش را دوباره در سينه رها کرد و عطر صابون و شامپو را بلعيد. اين عطر ملايم آرامش ميکرد. مثل آبي بود که به روي معده و اندرون بي قرارش ريخته ميشد.

_چته آخه تو مامانم؟

سرش را بالا گرفت و به رها نگاه کرد.

_خوبم

_بريم دکتر؟

سرش را تکان داد. حتي فکر اينکه به آشپز خانه برگردد و آن بوي تخم مرغ را دوباره استشمام کند حالش را بد ميکرد. دلش مي خواست به رها بگويد که برود و آن را در ظرف آشغال خالي کند و به جايش غذايي با بوي ملايم تن خودش به او بدهد.

_پپر؟

سرش را بالا برد. رها با چشمان جدي نگاهش مي کرد.

_ کي عادت ماهانه شدي؟ تاريخ بعديت چه زمانيه؟

نفسش را حبس کرد. بالاخره....سعي کرد که خونسرد باشد.

_ دو ماه پيش

رها چند دقيقه که به نظر پرستو چند ساعت آمد نگاهش کرد. در نگاهش علاوه بر حسي وصف ناشدني، دلخوري و ناراحتي فراوان هم به چشم مي خورد.

_دو ماه پيش آره؟ پس لابد دختر همسايه بوده که هفته پيش به من گفت که عادت ماهانه است؟

پرستو سرش را پايين انداخت و دوباره مشغول بو کردن تن رها و گرفتن آرامش شد.

_ببينمت

چانه اش را گرفت و بالا کشيد. کمي با خشونت و سردي.

_حامله ايي؟

لب گزيد و خاموش نگاهش کرد و تنها سرش را اندکي تکان داد. چشمان رها براي لحظه ايي حالتش عوض شد. شکسته شد. علامت عشق و مهرباني در چشمها و بعد دوباره کشيده شد. خيره و برزخي!

_الان بايد به من بگي آره؟ اين رسمشه؟

خودش را از آغوش رها جدا کرد و با ناراحتي گفت :

_ ترسيدم بگم. ترسيدم که يه وقت بگي برو بندازش

رها آن چنان با حيرت نگاهش کرد مثل اينکه اصلا تا به حال پرستو را نديده است. با صدايي کمي بلندتر از هميشه گفت :

_چي ميگي پپر؟ من بگم برو بندازش؟ بچه ي خودم رو

_ با صداي بلند رها از چا پريد و بي اختيار به گريه افتاد.

_چته؟ چرا داد ميزني؟

هق هق کنان از حمام بيرون رفت و رها هم به دنبالش. بازويش را گرفت و با خشونت او را در آغوش کشيد. خشونتي عاشقانه و مردانه.

_بيا ببينمت

هق هق کنان پيراهن رها را بو کرد.

_من داد نزدم فقط يه کم بلند حرف زدم

با لجاجتي که رها تا به آن لحظه از پرستو نديده بود گفت :

_ داد زدي. چرا ميگي نزدم؟

موهايش را نوازش کرد. حالا دليل برخي از کار هاي دو ماه اخيرش را فهميده بود. خواب هاي طولاني مدتش، اخلاق تند و زود رنج و حساسش، بي حوصلگي هايش و مثل گربه بو کشيدن هايش

_ مگه من حيوونم که بگم برو بچه ي خودم رو بکش؟ منم از خدامه بچه دار بشيم

_نيست. دروغ نگو!

رها آهسته خنديد و و روي موهاي فرفريش را بوسيد.

_مگه مي خوام که مثل دايناسورها نسلم منقرض بشه؟!

_ تو خودت گفتي اون شب يادته؟ گفتي بچه زوده

چشمکي زد و با بوسه اي لبهايش را خاموش کرد.

_ اون شب رو که عالي يادمه!!

پرستو سرخ شد و با اخم گفت :

_ آره خودت گفتي

_گفتم چون هنوز هم عقيده دارم که زوده ولي حالا که حامله ايي خوشحالم و اون قدر پست و بي وجدان نيستم که بچه ي حلال خودم رو بکشم. گفتم زوده چون دوست داشتم تو بيشتر از جوونيت استفاده کني. تو تازه بيست و چهار سالته پپرم. دوست داري بگردي، خوش باشي، مسافرت بريم، طرح بزني، موفق بشي، براي بچه دار شدن تو زود بود نه من. من سي هفت سالمه . من دوست دارم شب ها که ميام خونه يه بچه چهار دست و پا بياد پشت در منتظرم ولي به نظرم براي تو زود بود. با وجود يه بچه از خيلي کارها بايد صرف نظر کني مثل طراحي. دوست نداشتم که جلوي موفقيتت گرفته بشه فقط همين.حالا تو چه برداشتي از حرف من کردي اونو نمي دونم

اخمي کرد.

_پرستو جدي جدي منو چي جوري شناختي؟ يعني واقعا فکر کردي که من ميگم که برو بندازش؟

سرش را تکان داد. رها حق داشت. چه افکار احقانه ايي. اما ميدانست و دکترش هم گفته بود که تمام اين افکار و ناراحتي ها حاصل حاملگي است. هورمونها به طور ناگهاني به هم ميريزند و تمام سيستم عصبي زن را حساس و درگير ميکنند. دکتر حتي گفته بود که در کشور هاي پيشرفته اگر زنان در دوران حاملگي و عادت ماهانه جرمي را مرتکب شوند در مجازاتشان تخفيف قايل ميشوند. چون که عقيده دارند که زنان در اين دوران از آستانه تحمل کمتري برخوردار هستند.

براي رها توضيح داد و با خجالت عذر خواهي کرد.

_ ميشه بري تخم مرغا رو بريزي دور؟

نگاهش کرد. هنوز ناراحت بود. به نظرش هنوز آن چنان که بايد پرستو به او اعتماد نداشت هنوز مي ترسيد که برود و تنهايش بگذارد و يا به کس ديگري دل ببندد. اين بي اعتمادي پرستو که مسبب اصليش خود او بود کم کم نگرانش کرده بود.

اين را چند شب قبل متوجه شده بود. بي خواب شده بود و به بالکن رفته بود تا هم هوايي عوض کند و هم سيگاري دود کند. ولي پرستو سراسيمه بلند شده بود و به دنبالش گشته بود.

در آخر هم گفته بود که فکر کرده که رها تنهايش گذاشته است.

بارداريش بي خطر ميگذشت. حالت تهوع هايش بهتر و کمتر شده بود. ساعت ها با رها به دنبال خريد لوازم بچه بودند. شيشه شير هاي کوچک، کفش هاي بامزه و تل هاي پارچه ايي. با چنان عشق و علاقه ايي انتخاب ميکرد و بعد که به خانه برميگشتند با چنان صبر و حوصله ايي آنها را در اتاق بچه مي چيد که رها را متعجب ميکرد. اين پرستو به نظرش نو و جديد مي آمد. اين زن جوان که با تمام سلول هاي بدنش به استقبال مادر شدن رفته بود.

به نظرش پرستو زيبا تر از هر زماني شده بود. وقتي که شب ها بعد از شام روي مبل کنار رها مي نشست و جوراب و کلاه کوچک مي بافت، رها را شيفته خودش ميکرد. آنچنان آرامشي در وجودش ايجاد شده بود که تمام روح و جسمش را تابناک کرده بود.

و رها فکر ميکرد که چقدر احمقانه آن سالهايي که مي توانست با پرستو خوشبخت شود در پي لذت هاي حقير زندگي خودش و او را به هم ريخته بود.

احساس مي کرد که نيمه گمشده اش را پيدا کرده است. هميشه به ياد داشت که پدر خدا بيامرزش ميگفت آدم ها جفت جفت به دنيا مي آيند. تو نمي داني که جفت تو چه کسي است؟ فقط بايد دعا کني سر نخي که گرفته ايي تا تو را به او برساند درست باشد. گاهي وقت ها گرفتن يک سرنخ اشتباه تمام زندگييت را از هم مي پاشد و نابود مي کند.

حالا متوجه شده بود که از همان ابتدا سر نخ را اشتباه گرفته بود. جفت او، نيمه ي ديگر او، کسي که با او احساس تکامل و آرامش ميکرد، تمام مدت کنارش بود و او را نديده بود.

حالا متوجه شده بود که چقدر محبت در وجود پرستو نهفته است. تمام آن يک سالي که با سودي زندگي کرده بود، سودي حتي يک بار هم به خودش زحمت نداده بود که بفهمد که او از چه غذايي خوشش مي آيد و از چه غذايي بدش. و يا رها هم دوست دارد که او گاهي لباسي برايش اتو کند و بشورد. تمام لباس ها را خانمي که براي تميز کردن مي آمد مي شست و اتو ميکرد و او هم فکر ميکرد که بالاخره سودي سرکار ميرود و وقت اين کارها را ندارد و نبايد از او توقع داشته باشد. ولي حالا متوجه ميشد که تمام مدت اشتباه ميکرده است. پرستو از هيچ کس کمک نميگرفت و خودش يک تنه به تمام کارهاي خانه و بيرون مي رسيد. او بود که ميدانست رها زرشک پلو دوست دارد و از هويج پلو بدش مي آيد. او بود که مي دانست رها دوست دارد که قهوه اش صبح ها تا چه اندازه شيرين باشد.

عاشقانه دوستش داشت و تازه متوجه تفاوت جنس علاقه اش به سودي و پرستو شده بود.

سودابه از لحاظ روحي هرگز نتوانسته بود او را تامين کند. شايد اين را خودش هم از همان لحظه اول فهميده بود ولي آن قدر کورکور انه در هوس سودابه فرو رفته بود که نمي توانست از آن آزاد شود.

پرستو را دوست داشت. با وجود پرستو آرامشي داشت که در تمام عمرش نداشته بود. به نوعي او را به ياد مادرش مي انداخت همان طور صبور ، آرام و عاشق.

لباسش را از کمد بيرون آورد و براي رفتن به مهماني حاضر شد. به رها نگاه کرد که به روي تخت لم داده بود و با لذت نگاهش ميکرد

_ چشمات رو ببند مي خوام لباسم رو در بيارم.

رها که متوجه حساسيت او شده بود چشمانش را گشاد تر کرد. مثل کسي که مي خواهد يک صحنه عالي را تماشا کند به پرستو زل زد

_اِ......رها نکن ديگه

لباسش را برداشت و به طرف حمام رفت ولي رها خيز برداشت و در نيمه راه بازويش را گرفت.

_کجا؟

نگاهي به صورتش انداخت که به خاطر بارداري کم پف کرده ولي بانمک تر و زيباترش کرده بود.

_همين جا عوض کن

ابروانش را بالا برد. با دکتر راجع به اين حساسيت پرستو صحبت کرده بودند و دکتر با خنده گفته بود که بعضي از خانم هاي باردار روي اين موضوع که اندامشان از شکل افتاده است حساس ميشوند و ديگر دوست ندارند که حتي شوهرشان هم آنها را برهنه ببيند.

دستش را آهسته به روي شکم پرستو که قلنبه شده بود کشيد و با محبت گفت :

_ من عاشقتم. عاشق همه چيزت. عاشق همين شکم قلنبه ات. نميدوني پپر که چقدر خوشکل شدي به من باشه ميگم دوازده ماه سال رو حامله باش

با لذت به زمزمه هاي عاشقانه شوهرش گوش داد. چقدر اين حرف ها آرامش ميکرد.

_رها؟

_جون دلم؟

اينکه گاهي فقط او را صدا ميکرد تا جمله (جون دلم )را از او بشنود.

_ زشت شدم. شبيه بشکه شدم!

دوباره شکمش را نوازش کرد.

_خوشکلي مامانم. از همه زنهاي مهموني امشب خوشکل تري

دست برد و خودش پيراهنش را در آورد و کمک کرد تا لباس حاملگي زيبايي که سياوش برايش خريده بود را بپوشد.

نامزدي يکي از دوستان خانوادگي شان دعوت بودند و قرار بود که به سراغ شهناز و جناب دکتر هم بروند. سياوش و شاهين که تازه برگشته بود کمي زودتر رفته بودند.

پانچواش را پوشيد و شالش را سر کرد. جلو رفت و کراوات رها را برايش بست.

_ چه خوشتيپ

روي پنجه بلند شد و او را بوسيد.

با کمک رها کفش هايش را پوشيد و از خانه بيرون زدند.

_سلام شهناز جون

ابتدا شهناز سوار شد و کمي به جلو خم شد و پرستو را بوسيد.

_ چطوري پرستو جون؟

_ خوبم

به جناب دکتر که سوار شده بود و مودبانه دست گل درون دستش را به شهناز ميداد سلام کرد.

_ سلام آقا سيروس

با ديدن پرستو صورتش شکفته شد و با محبت هم حال خودش و هم حال نوه اش را پرسيد

پرستو اين مرد را دوست داشت و به نظرش مي آمد که او هم به پرستو علاقه ايي پدرانه دارد. هرگز نشده بود که از بچه ايي که در شکم پرستو بود به عنوان نوه شهناز ياد بکند. تمام مدت حاملگي پرستو به او نوه ام ميگفت و همين محبتش را در دل رها و پرستو بيشتر کرده بود.

جلوي در سياوش به استقبالشان آمد ولي آن چنان اخم هايش در هم بود که در همان لحظه اول که دست پرستو را گرفت تا از ماشين پياده کند متوجه حالش شد.

_چي شده؟

_هيچي. تو چطوري؟

دستش را زير بازوي عمويش حلقه کرد.

_ من خوبم تو چته؟

سياوش عصبي گوشه لبش را گزيد و گفت :

_ خوبم پرستو جان

با پيوستن رها حرفشان نيمه کاره ماند. سياوش بازوي رها را گرفت.

_ شما حالا نمي اومدين هم مشکلي نبود با اين وضع پرستو

رها با تعجب نگاهش کرد. پرستو هفت ماهش بود ولي کاملا سالم و سرحال بود.

_چشه مگه ؟ از منم بهتره ....

آهسته به طوريکه پرستو که مشغول صحبت با سيروس خان بود نشنود گفت :

_ سودي و رضا هم هستن

اخم رها در هم رفت و سياوش هم که ظاهرا با اخمش صددر صد موافق بود دوباره اخم کرد.

_ نمي خوام براي پپر مشکلي پيش بياد.

_ منم همين رو ميگم ....

_چي شده ؟ چرا پچ پچ ميکنين ؟

دست پرستو را گرفت. ميدانست که اگر بخواهد دلايل احمقانه بياورد پرستو قبول نخواهد کرد بنابرين اصل موضوع را گفت و در آخر هم گفت که به نظرش بهتر است برگردند.

_نه واسه چي؟ ما يه مهمون هستيم، اونها هم يه مهمون. کاري به کار هم نداريم.

دست رها را گرفت ولي رها نگذاشت که از جايش تکان بخورد.

_پپر بريم بهتره. من اصلا در.......

حرفش را با آمدن صاحب مجلس نيمه تمام ماند. ديگر به هيچ نوعي نمي توانست بهانه ايي بياورد و به خانه برگردد.

پرستو سرش را با اطمينان تکان داد و لبخند زد. مثل اينکه مي خواست به رها اين اطمينان را بدهد که همه چيز درست است.

دستش را زير بازوي رها گذاشت و چند نفس عميق کشيد. مي خواست براي يک بار هم که شده در زندگيش از سودابه نترسد.

مي خواست که سودي عمق خوشبختيش را ببيند.

گشتي در ميان مهمان ها زدند و با کساني که مي شناختند سلام و احوال پرسي کردند و خيلي زودتر از آنچه که فکرش را مي کرد رضا را ديدند که بدون سودي با پسرش گوشه ايي نشسته بود و سودي هم کمي آن طرف تر با چند نفر مثل خودش مشغول بگو و بخند و ناز و ادا بود.

سودابه هيچ تغييري نکرده بود. بعد از تقريبا پنج سال و اندي، سودابه هنوز به همان زيباي و جذابيت و لوندي بود. ولي رضا حتي از بعد از فوت پدرش هم شکسته تر و لاغر تر شده بود.

موهاي سفيد سرش خيلي بيشتر از رها بود و صورتش هم شکسته تر شده بود. در حاليکه پسرش دستش را گرفته بود به طرف آنها آمد.

پسرک با خجالت به مرد و زن غريبه ايي که با پدرش حرف ميزدند نگاه کرد و بيشتر در پشت پدرش فرو رفت.

پرستو با علاقه کمي خم شد و گفت :

_چه پسر خوشکلي. شما اسمت سهنده آره؟

سرش را تکان داد. به نظرش اين خانم مهربان با مادرش که هميشه عصبي و خشمگين بود و به سرش داد ميزد فرق داشت.

پرستو بي اراده خم شد و گونه اش را بوسيد و دستش را در دست گرفت.

_ من خاله ات هستم (به رها اشاره کرد که به سهند چشمک ميزد ) اين آقا هم عموته

رضا به تلخي خنديد.

_ شما رو ميشناسه. همه تون رو. براش از تو و رها تعريف کردم.

کمرش را صاف کرد و دست دراز کرد و گونه سهند را نوازش کرد.

_کار خوبي کردي

دوباره به سهند نگاه کرد. خيلي خيلي شبيه به رضا شده بود. شايد به استثناي بينيش که بيشتر شبيه به سودي بود. بقيه اجزاي صورتش مثل رضا بود.

_خيلي خوشگله

با محبت به سهند لبخند زد.

ولي سهند دوباره پشت رضا مخفي شد. رها دست پرستو را گرفت و خداحافظي سردي با برادرش کرد و به سمت شاهين و سياوش رفت. سياوش و شاهين هر دو نفرشان سعي ميکردند که برخوردي با رضا و يا سودابه نداشته باشند. شهناز هم حسابي اخم کرده بود و با غضب به سودي نگاه ميکرد.

_ هنوز ازش متنفري؟

به پرستو نگاه کرد.

_ نميدونم. وقتي اين بدبختي که توش داره دست و پا ميزنه رو ميبينم يه کم از شدت نفرتم بهش کم ميشه. ولي قطعا ديگه هيچ وقت رابطه مون مثل قبل نمي شه. رضا کاري کرد که نبايد ميکرد. تمام حريم و عشق برادري رو گذاشت زير پاهاش

پرستو آهسته گفت :

_ اون کسي که مقصر اصليه رضا نيست سوديه، خودت هم ميدوني

_ آره ميدونم، ولي رضا ميتونست حداقل به من بگه. به خدا اگر همون زماني که اومد ايران بهم مي گفت من نامزديم رو با سودي بهم ميزدم. ولي هيچي نگفت. تازه تو رو هم انداخت تو هچل. اون که ميدونست هنوز چشمش دنبال سودابه است نبايد تو رو هم بدبخت ميکرد

پرستو با حالتي خنده دار به رها که سخن راني ميکرد نگاه کرد.

_چته ؟ مي خواي بگي که من مقصر بودم؟

سرش با خنده تکان داد و رها نيشگوني آهسته از بازويش گرفت.

_ من گفتم برو زن رضا شو؟

پرستو خنديد و دوباره سرش را تکان داد. رها خم شد و آهسته کنار گوشش گفت :

_بس که احمق بودم و گرنه تو رو ول نمي کردم برم اون خواهر دراکولاتو بگيرم

آهسته گونه اش را بوسيد. نگاه پرستو به سودابه افتاد که با کنجکاوي نگاهشان ميکرد. در نگاهش علاوه بر يک نفرت ناب، کينه و حسادت موج ميزد. رضا راست ميگفت که سودي سمي است.

درست مثل يک افعي خطرناک بود که دندان نيشش را تا عمق بدن قربانيش فرو ميبرد و او را فلج ميکند.

پرستو بي توجه به خواهر روان پريش و بيمارش دست در دست رها گذاشت و به نزد خانواده اش رفت. براي اولين بار بود که با پشت گرمي رها و خانواده اش از سودي و زبان تند و تيزش نمي ترسيد. دلش به حال سودي مي سوخت و از آن بيشتر براي رضا

سودي بيماري بود که هرگز نتوانسته بود معني عشق و آرامش و محبت را بفهمد. هرگز نتوانسته بود ببيند که سياوش تا چه حد دوستش دارد و شاهين برادرانه پشتش بود و شهناز براي او مادري بيشتري کرده بود. نتوانسته بود عمق علاقه رضا را بفهمد. رها و عشقش را بازيچه کرده بود. قطعا سودابه احتياج به دلسوزي داشت. کسي که تا اين حد بدبخت باشد که جلوتر از بينيش را نبيند و در اوهام و حسادت خودش غرق باشد شايسته دلسوزي است.

از در دستشويي بيرون آمد و به رها که با حوصله به انتظارش ايستاده بود لبخند زد. نگاهي به کفش اسپورتش کرد. کمر درد داشت و دکتر تاکيد کرده بود که تحت هيچ شرايطي کفش پاشنه بلند نپوشد و گرنه قوس کمرش بيشتر خواهد شد.

_رها بند کفشم باز شده

سعي کرد تا خم شود، دوست نداشت لباس رها خراب شود. ولي نتوانست. خنده اش گرفت. رها بازويش را گرفت و گفت :

_ بذار من خودم ميبندم تو خم نشو

_مثل اينکه رو يه توپ بزرگ خم بشي. ديگه نميتوني نوک پاهات رو ببيني

رها جلويش زانو زد و بند کفشش را بست.

_بريم؟ شام آوردن

دست در دست هم به طرف پله ها رفتند ولي با صداي پچ پچ آهسته ، هر دو نفرشان ايستادند. سودي و يک مرد خيلي جوان تر از خودش با وضع فضاحت باري در راه پله ايستاده بودند.

پرستو لبش را گزيد و دستش را جلوي دهانش گذاشت. رها با خشم سرش را تکان داد. درست بود که از دست رضا هنوز عصبي بود و او را نبخشيده بود ولي اينکه سودي رضا را احمق فرض کند تا سر حد مرگ عصبيش ميکرد.

دست پرستو را گرفت.

_خيلي کثافتي سودابه! خدا به من نظر داشت که از دست تو نجاتم داد. نمي ذارم برادرم رو به خاک سياه بشوني

سودي خشک اش زده بود و بدتر از آن پسرک بود که به نظر رها بيشتر از بيست سال نداشت.

پرستو که هنوز گيج و منگ بود را به پايين کشيد.

_همين جا بشين تا بيام

به سمت رضا رفت که به سهند غذا ميداد و بازويش را گرفت و او را به سمت حياط برد. سهند را هم کنار پرستو گذاشت تا بقيه غذايش را بدهد. سياوش سهند را که با خجالت خودش را کنار ميکشيد روي پاهايش گذاشت و شهناز هم از خدا خواسته بوسيدش و بغلش کرد.

_رها چش بود؟ با رضا چي کار داشت؟

قاشق برنج را در دهان سهند گذاشت و به برادرش نگاه کرد.

_حالا بعد ميگم

با ابرويش به سهند اشاره کرد. شاهين سرش را تکان داد و برخواست و آهسته کنار گوش پرستو گفت :

_فقط بگو مربوط به ما هم ميشه يا نه؟

سرش را تکان داد و آهسته لب زد ( سودابه ) و بعد با سرش به طبقه بالا اشاره کرد. اخم هاي شاهين در هم رفت و با گام هاي بلند خودش را حياط رساند.

شهناز با جديت پرسيد:

_چه خبره؟

_ هيچي مامان ....

شهناز با تعجب نگاهش کرد. براي اولين بار بود که يکي از بچه هايش به او مامان مي گفت. پرستو خنديد و دست شهناز رو گرفت

و حرفش را تصحيح کرد.

_ شهناز جون

_ نه همون مامان خوبه. دوست دارم بچه ات هم بهم مادر جون بگه

پرستو با تعجب به مادرش نگاه کرد. بايد دستان آقا سيروس را مي بوسيد. مادر دمدمي و سرخوش و بي مسوليتش عوض شده بود.

کمي احساسات مادرانه پيدا کرده بود و ديگر از آن سرگرمي ها و دوستان مثل خودش بريده بود.

در همين موقع سودي لباس پوشيده از طبقه بالا پايين آمد به نزد صاحب خانه رفت و بعد از آنکه از او خداحافظي کرد به طرف آنها آمد و دست سهند را گرفت و به شدت کشيد و از در بيرون رفت.

آخر شب وقتي که با رها دراز کشيده بودند و رها به عادت هميشه مطالعه ميکرد تا چشمانش خسته شود و زودتر خوابش ببرد، پرستو بحث را به رضا و سودي کشيد. تا آن لحظه رها آن چنان عصبي و ناراحت بود که پرستو ترجيح داده بود حرفي نزند و سوالي نپرسد.

_ تو حياط چي شد؟ به رضا چي گفتي؟

عينک مطالعه اش را برداشت و با انگشت اشاره و شصتش استخوان بالاي بينيش را ماساژ داد.

_ بهش ميگم يا طلاقش بده يا ببرش دکتر، ميگه بعضي چيزها تو ذات آدمه ربطي به روان پريشي و مشکل روحي نداره. ميگه سودي ذاتش خرابه، فلزش ناخالصي داره

چرخيد و به پرستو نگاه کرد.

_راست ميگه سودي بدطينته. اينو ديگه هيچ دکتر روان پزشکي هم نميتونه درمون کنه

پرستو سرش را با تاسف تکان داد.

_آخرش که چي؟ اين مادر مي خواد سهند رو بزرگ کنه؟ چرا ازش جدا نميشه

_ نميدونم. ولي فکر کنم يه فکر هايي کرده. چندان هم به طلاق بي ميل نبود. ميگفت سهند هم خودم بزرگ ميکنم. مي گفت همين حالا هم وابستگي چنداني به سودي نداره ظاهرا. ولش کن! ديگه حرفشون تو اين خونه زده نمي شه. به ما ربطي نداره که چه غلطي مي خوان با زندگي شون بکنن

پتو را روي پرستو کشيد و چراغ پاتختي را خاموش کرد و خوابيد.

****

_ رها بلند شو. محمد دوباره که زنگ زده

کش و قوسي رفت و به پرستو که با سنگيني حرکت ميکرد نگاه کرد.

_ امروز مي ري دکتر؟

_ اوهم! زود باش ديرت شد.

_با شاهين؟

يکي از پيراهن رها را از روي مبل برداشت و بو کرد و با شک پرسيد:

_ اين کثيفه؟

_آره

لباس پوشيد و براي صبحانه رفت. پرستو حق داشت، آن روز کارش خيلي فشرده بود.

بوسه ايي براي پرستو که لباس ها را در ماشين مي ريخت فرستاد و با عجله کيفش را برداشت و از در خارج شد.

نزديک ظهر بود که تلفن دفتر زنگ خورد. گوشي را برداشت. خانم متقي گفت که يک آقايي پشت خط است و مي خواهد با او صحبت کند. صدايش را صاف کرد و به سحر گفت که خط را وصل کند.

_بفرماييد؟

_ جناب آقاي کبيري؟ رها کبيري؟

صدايش بم و محکم بود و اصلا به گوشش آشنا نبود.

_ بفرماييدخودم هستم.

_جناب کبيري من سرگرد احمدي نيا هستم از پليس آگاهي، دايره جنايي خدمتون تماس ميگيرم. ميشه همين امروز و اگر بشه همين حالا تشريف بيارين اين جا

خشکش زد. پليس آگاهي؟ دايره جنايي؟ سعي کرد تا به سرعت در مغزش تجزيه و تحليل کند که چه کاري ميتواند با او داشته باشد. هر چه بود قطعا نبايد ربطي به طراحي و لباس داشته باشد!

_ بله حتما. فقط اگر بگين چي شده من حتما ميرسم خدمتتون

_ اجازه بدين شما که تشريف آوردين اين جا در موردش صحبت ميکنيم

_بله بله حتما ! من سعي ميکنم که تا ساعت دو اون جا باشم

_منتظرتونم. آدرس رو به منشيتون ميدم

تشکر کرد و تماس را قطع کرد. پوفي کرد. نميدانست که اين ديگر از کجا پيدايش شده بود. نگاهي به ساعت کرد و به سرعت کيفش را برداشت، کراواتش را در آينه درست کرد و يک شانه هم به موهايش کشيد و از دفتر بيرون زد. از صبح از پرستو هم خبر نداشت. گوشي را برداشت و همان طور که ماشين را روشن ميکرد شماره پرستو را گرفت ولي گوشيش خاموش بود. فکر کرد که حتما در مطب دکتر است و گوشي را خاموش کرده است.

جلوي آدرسي که جناب کلانتر!! به سحر داده بود ايستاد و به داخل رفت. دم در موبايلش را خاموش کرد و به سربازي که مسول اين کار بود تحويل داد و از چند نفر پرس و جو کرد تا عاقبت توانست جناب سرگرد مسعود احمدي نيا را پيدا کند.

با راهنمايي سرباز جواني به اتاقي که در انتهاي راه رو بود رفت.

_ جناب سرگرد. آقاي کبيري هستن، ميگن شما باهاشون تماس گرفتين

همان صداي بم و محکم جواب داد :

_بله بله! تشريف بيارن داخل

سرباز کناري ايستاد و به رها راه داد که به داخل برود.

وارد شد و سلام کرد.

سرگرد به احترامش ايستاد و دستش را دراز کرد که با رها دست بدهد و در همان حال با دست ديگرش پوشه ايي که روي ميز روبه رويش بود را بست و کنار گذاشت.

موشکافانه و با دقت به رها نگاه کرد. مثل کسيکه مي خواهد از روي حالت چهره يک نفر پي به اوضاع دروني او ببرد.

رها لبخندي زد و گفت :

_ بنده در خدمتم جناب احمدي نيا

با دستش به صندلي اشاره کرد و مودبانه گفت :

_خواهش ميکنم بفرماييد بشينيد

استرس رها بيشتر شد. نشست و سعي کرد که آرام باشد. محيط جوري بود که ناخود آگاه حس اضطراب را به آدم القا ميکرد. سر و صدا هاي بيرون و محيط خود اتاق که کاملا اداري و نظامي بود و در آخر اسلحه و هيبت خود پليس هر کسي را دچار استرس ميکرد.

يک پوشه ديگر از کشو بيرون آورد و باز کرد و بعد از آنکه چند لحظه محتوياتش را زير و رو کرد با لحن جدي شروع به صحبت کرد.

_جناب رها کبيري. طراح و توليد کننده لباس. يه مدتي هم مدل تبليغاتي بودين. حدودا پنچ سال ونيم پيش با خانم دکتري به اسم سودابه فتوحي ازدواج کردين که البته چند ماه بعد برادرتون هم با خواهر خانمتون که البته ايشون هم مدتي پيش شما طراحي ميکردن ازدواج کردن و شما و برادرتون باجناق شدين (سرش را بالا گرفت و به رها نگاه کرد و بعد دوباره ادامه داد) ولي تقريبا بعد از يکسال هم شما و هم برادرتون از همسرانتون جدا شدين و برادرتون به سرعت با همسر شما ازدواج کرد و به آمريکا رفت و شما هم بعد از چهار سال با خواهر خانم و زن برادر سابقتون ازدواج کردين

حرفش را قطع کرد و به رها که از خجالت سرخ و برافروخته شده بود نگاه کرد. در نگاهش هيچ حسي ديده نمي شد.

_چند وقته که از برادرتون خبري ندارين؟ يا بهتره بگم آخرين باري که برادر و همسر سابقتون رو ديدين کي بود؟

رها نفس عميقي کشيد و گفت :

_ دو ماه پيش تقريبا. تو يه مهموني خانوادگي که اونها دعوت بودن ديدمشون چطور مگه؟

از جا برخواست و به کنار رها آمد و به ميز تکيه داد و گفت :

_پس خيلي وقته که نديدنشون؟

رها سرش را تکان داد.

_چيزي شده؟

چرخيد و پوشه ايي که در ابتداي ورود رها آن را مطالعه ميکرد برداشت و بدون هيچ حرفي و کاملا محتاطانه به سمت رها گرفت. رها پوشه را گرفت و بازش کرد. مشتي عکس از لاي پوشه به کنار پايش ريخت. خم شد تا آنها را بردارد، ولي همان جا خشکش زد. دستش ميان هوا و زمين ماند و سرگرد احمدي نيا ديد که رنگش لحظه به لحظه تيره تر ميشد. پاهايش سست شد و همان جا کنار عکس ها به روي زمين خاکي ولو شد. رنگ صورتش حالا تقريبا بنفش شده بود و حالت صورتش مثل کسي بود که دچار حمله قلبي شده است. سريع به طرف يخچال کوچکي که در گوشه اتاق بود رفت و يک ليوان آب ريخت و به طرف رها رفت و آب را به روي صورتش خالي کرد. انقدر از اين موردها در اين دفتر ديده بود که ديگر مي دانست در هر موقعييتي چه کار بايد بکند.

رها نفس عميقي کشيد و رنگ صورتش به حالت طبيعي برگشت و به گريه افتاد.

حالا که مطمن شده بود، خطر سکته قلبي مرتفع شده است بي سر و صدا از اتاق بيرون رفت و گذاشت که رها با خودش خلوت کند آزادانه گريه کند.

بعد از دقايقي برگشت و يک ليوان آب ديگر براي رها ريخت و به دستش داد. صدايش کرد ولي رها در حالت بهت و حيرتي فرو رفته بود که مجبور شد به شانه اش بزند تا صداي او را بشنود.

_متاسفم. بهتون تسليت ميگم.

رها سرش را بالا آورد و نگاهش کرد.

_چرا؟ يعني منظورم اينکه کار کيه؟

آقاي احمدي نيا سرش را تکان داد و گفت :

_ ما هم دنبال همين هستيم. اول فکر کرديم که ممکن خود کشي باشه ولي بعد پزشک قانوني گفت که زمان بين مرگ همسر برادرتون و برادرتون تقريبا دو روز بوده، يه همچين چيزي يه کم گيج کننده است.

رها اخم کرد و گفت :

_دو روز فاصله زماني؟

سرش را تکان داد و گفت :

_ برادرتون و همسرشون دشمني چيزي نداشتن ؟

سرش را به نشانه نفي تکان داد.

_ هر دو پزشک بودن درسته؟

_ بله

_پرونده ايي که در پزشکي منجر به مرگ شده باشه نداشتن که مثلا بازمانده ها قصد جونشون رو کرده باشند. اول خانم و بعد برادرتون؟

رها همان طور گيج و منگ گفت :

_نه فکر نمي کنم

چند لحظه سکوت کرد و گفت :

_ خوب ميرسيم به شما جناب کبيري مشکل شما با برادرتون چي بود؟ يا شايد بايد بپرسم که مشکلات شما ها همه با هم چي بود؟ شما از همسرتون جدا شديد و برادرتون از خانمش و بعد دوباره به صورت ضربدري ازدواج کرديد. ميتونين يه کم در مورد اين جريانات توضيح بديد؟

رها با حيرت گفت :

_يعني شما فکر ميکنين من برادرم رو کشتم؟

سرگرد لبخند آرامي زد و گفت :

_من يه همچين چيزي گفتم؟

_پس اين سوال ها واسه چيه؟

_براي آگاهي بيشتر

_شما به من مظنونيد؟

سرش را تکان داد.

_من به همه مظنونم مگه اينکه خلافش ثابت بشه. حالا هم با اين پرسش ها مي خوام به همون خلاف برسم. اگر شما همکاري کنيد کار رو هم براي من و هم براي خودتون راحت تر ميکنيد. من شما رو بازداشت نکردم، چون مدرکي عليه شما ندارم. ولي اگر بخوام ميتونم اين کار رو هم بکنم. ولي دوست دارم زودتر اين پرونده حل بشه اگر همکاري کنيد به نفع خودتونه

رها آهي کشيد و سرش را بين دست هايش گرفت و با صداي خفه ايي گفت :

_ من از اول با خانم فعليم همکار بودم. کم و بيش بهش علاقه مند شده بودم ولي خوب به نظرم بچه مي آمد. چهارده سال اختلاف سن داريم. به همين خاطر تو رفتارهام باهاش محطاتانه تر عمل ميکردم تا اينکه خواهرش از خارج آمد و من ديدمش. بهش علاقه مند شدم (سرش را بلند کرد و با خنده تلخي گفت ) خيلي زيبا بود به محض ديدنش من ديگه همه چيز رو فراموش کردم. بهش پيشنهاد ازدواج دادم که اون هم قبول کرد. براي عروسي مون برادرم از خارج آمد. ظاهرا هر دو تاشون هم کلاس بودن و به هم علاقه داشتن يا حداقل از طرف برادر من که اينطور بود، ولي برادرم هيچ حرفي به من نزد. منم اينقدر احق بودم که چيزي نفهميدم. نشونه ها رو ديدم ولي باز هم اهميت ندادم. ازدواج کرديم و برادرم هم به خاطر لج و لج بازي با همسرم و من، خواهر سوابه، پرستو رو خواستگاري کرد. اون زمان هيچ کس راجع به مشکلش چيزي نمي دونست

سرگرد احمدي نيا حرفش را قطع کرد و گفت :

_ببخشيد حرفتون رو قطع ميکنم چه مشکلي

_ مشکل ناتواني در ارتباط جنسي داشت. بعد فهميدم. بعد از اينکه از همسرش طلاق گرفت

حرفش را قطع کرد و چشمانش را به روي هم فشرد. دلش نمي خواست هيچ ظني متوجه پرستو باشد. نبايد راجع به کينه سودابه چيزي ميگفت. چون در اين صورت ممکن بود پرستو در مظن اتهام قرار بگيرد.

_ پس علت طلاق برادرتون اين بوده؟ ولي تا اون جاي که من ميدونم برادرتون حالا يه پسر داره

_ بله داره. نه علت اصلي طلاق اين نبود. علت اين بود که اون دوتا هنوز به هم علاقه داشتن، برادرم و سودابه همسرم

_اگر علاقه داشتن، يعني اگر همسرتون اينقدر علاقه داشت چرا با شما ازدواج کرد؟ شما مجبورش کرده بوديد؟

سرش را تکان داد. باهوش تر از اين حرف ها بود.

_آقاي کبيري گفتن حقيقت هميشه بهترينه. طلاق ها و ازدواج هاي شما يه کم مشکوکه. به من حق بديد که زير ذره بين بگذارمشون. خودتون کمک کنيد تا اين مشکل حل بشه مگه شما نميگيد که بي گناهيد، خوب ديگه ترس واسه چيه؟

چند لحظه سکوت کرد.

_خانومم بارداره، ماه آخر ...

_خوب به سلامتي مبارکه!

_نمي خوام هيچ مشکلي واسش پيش بياد

_قرار نيست که اتفاقي براي ايشون بيفته. اگر شما همکاري کنيد ايشون فقط از مرگ خواهرشون مطلع ميشن نه هيچ کدوم از حرف هاي ما

دوباره چند لحظه سکوت

_ سودابه به طور بيمارگونه ايي نسبت به پرستو حسادت داشت. اون زن بيمار بود، يه بيمار رواني که به نظر همه مشکلش حاد بود

ابروهاي سرگرد در هم رفت و گفت :

_ دقيق تر توضيح بديد خواهش ميکنم

_ سودابه با من ازدواج کرد تا خواهرش رو عذاب بده. چون ميدونست که اون به من علاقه داره. فقط براي همين. بعد هم خيلي راحت به من خيانت کرد

سرگرد با تعجب نگاهش کرد.

_خيانت کرد؟ با کي؟

رها آهي کشيد و روي صندلي به جلو خم شد.

_تا حالا شده که از يک جايي ضربه بخوريد که نتونيد از سر جاتون بلند بشيد؟ سر من همين بلا اومد. برادرم و همسرم آنچنان من و پرستو رو به زمين زدن که تا چند سال هيچ کدوممون نتونستيم از جا بلند بشيم.

سرگرد با ناراحتي به رها نگاه کرد.

_متاسفم

_ مي بينيد که من و پرستو دلايل کافي و محکمي براي کشتن جفتشون داريم، ولي پرستو دل کشتن يه مورچه رو هم نداره چه برسه به دو تا آدم

سرگرد با خنده و شوخي که کاملا جدي بود گفت :

_شما چي؟

رها به پشتي صندليش تکيه داد و گفت :

_شايد تو اون چهار سالي که از همه متلک شنيدم که برادرت با زنت فرار کرده، اين ايده چندان هم بد نبود. اون زمان اون قدر درمونده بودم که هر کاري ممکن بود انجام بدم؛ ولي حالا نه. الان زندگيم عاليه، خوشبختم و زنم رو به اندازه جونم دوست دارم. ديگه دليلي ندارم که بخوام تلافي بکنم

سري تکان داد و چيزهاي يادداشت کرد و گفت :

_ ازدواج شما و خانم فعلي تون چهار سال بعد از طلاق ايشون بود علت خاصي داشت؟ با توجه به اينکه گفتيد که ايشون از قبل به شما علاقه داشتن

_نه حماقت خودم. بعد از طلاق من فقط به دنبال يک نفر بودم که تمام تقصير ها رو بندازم گردنش و تو اون زمان با پرستو خيلي بد رفتار کردم. چون فکر ميکردم که علاقه اون باعث اين اتفاق ها شده به همين خاطر پرستو هم به آمريکا پيش برادرش رفت. همين. علت ديگه ايي نداشت

_ رابطه برادرتون و همسرش چطور بود؟ گفتين که آخرين بار که اونهارو ديديد دو ماه پيش بود آره؟

رها سرش را تکان داد.

_ خوب نبود

_چرا؟ چه مشکلي داشتن؟

_ رضا دايم ميگفت که سودي مريضه، ذاتش خرابه. اين اوخر به نتيجه رسيده بود که از همون اول چه اشتباهي کرده که با اون ازدواج کرده. اصلا ازش راضي نبود. ميگفت که به طلاق هم فکر ميکنه از يه طرف هم من ميدونستم که همه اين ها در حد حرفه رضا سودي رو طلاق نميداد. شايد فقط مي خواست که با اين حرف ها يه کم سودي رو به راه بياره، ولي طلاق فکر نکنم بعيد ميدونم. عاشق تر از اين حرفها بود

_ مشکلشون چي بود؟ شما متوجه نشدين؟

سرش را تکان داد.

_ سودي خيانت ميکرد. فکر ميکنم البته

نمي توانست که به طور دقيق بگويد. صحنه اي که او و پرستو ديده بودند دليل بر خيانت بزرگ و حاد نمي شد. هر چند که به نظر رها خيانت خيانت بود چه بزرگ و چه در ذهن و چه پاي تلفن. البته سودي هم مريم عذرا نبود! ولي باز هم به طور دقيق نتوانست که بگويد که واقعا رضا از دست خيانت سودي به تنگ آمده بود يا از ديوانگي ها و ذات خرابش.

سرگرد دوباره چيزهايي را يادداشت کرد و گفت :

_مرسي آقاي کبيري خيلي کمک کرديد. ميتونيد بريد ولي از تهران خارج نشيد لطفا! براي تحويل جسد ها فردا، و همين طور برادر زادتون همين امروز عصر مي تونيد اقدام کنيد

رها که اصلا به ياد سهند نبود با ناراحتي گفت :

_ سهند کجا بوده؟ الان کجاست؟

_تموم اين مدت برادر زادتون خونه يکي از دوستاي برادرتون که پسري هم سن اون داره بوده. ظاهرا براي بار اول نبوده که دو يا سه روز اونجا ميمونده به همين خاطر اون بنده هاي خدا هم به اين موضوع مشکوک نشده بودن. هنوز هم پيش همون دوست برادرتون هست براتون آدرس رو مينويسم.

آدرس را به رها داد و دستش را هم براي دست دادن به سمتش دراز کرد.

_باز هم تسليت ميگم. اگر چيز ديگه اي به ذهنتون رسيد، حتي اگر به نظر خودتون بي اهميت بود با من تماس بگيريد.

رها سرش را تکان داد و به سمت در رفت.

_آهان! راستي آقاي کبيري شما چهار روز پيش کجا بوديد؟ هم شما و هم خانمتون؟

با حيرت نگاهش کرد. کاملا معلوم بود که هم به او و هم به پرستو مشکوک است.

_من سر کار بودم، از صبح تا شب. پرستو هم اگر اشتباه نکنم اون روز با دو تا از دوستاش رفته بود تخت و کمد براي بچه ببينه

سرش را تکان داد و لبخند زد.

_ مرسي مي تونيد بريد

گيج و مات از اتاق بيرون آمد و چند لحظه همان دم در روي نيمکتي که مخصوص مراجعين بود نشست. تمام مدت عکس هايي که از جنازه ها گرفته شده بود جلوي چشمانش رژه مي رفت. احساس کرد که چيزي به بالا آوردنش باقي نمانده است. برخواست وبه دستشويي رفت و آبي به صورتش زد.

به دم در رفت و موبايلش را تحويل گرفت و روشن کرد. به محض روشن شدن، زنگ خورد.

_بله؟

_رها؟ پسر معلوم هست که تو کجايي؟

سرفه اي کرد و گفت :

_جايي بودم. چي شده شاهين؟

_زودتر خودتو برسون پرستو بايد سزارين بشه

_چرا؟ اون که نوبتش يک هفته ديگه است؟

_ رفتيم دکتر سونو کرد گفت که بند ناف دور گردن بچه است، خطر داره بهتره که سزارين بشه

به ماشين تکيه داد.

_ واسه کدوم خطر داره، پرستو يا بچه؟

_نه بچه

نفس راحتي کشيد. بچه را بي پرستو نمي خواست.

_باشه همين حالا ميام

_رها؟

_هوم؟

_چيزي شده؟

چند لحظه سکوت کرد. سودابه خواهر شاهين هم بوده است و بالاخره او هم بايد جريان را مي فهميد.

_ آره حالا ميام ميگم.

_خيره ايشالا ...

پوزخندي زد و سوار ماشين شد.

با آخرين سرعتي که ميتوانست برود و جريمه نشود به طرف بيمارستان رفت. از پرستار پرسيد و به طرف اتاقش رفت.

در حاليکه پشتش به در بود به روي صندلي نشسته بود. يک دستش را به روي شکمش گذاشته بود و دست ديگرش در دست شاهين بود. لباس اتاق عمل به تن داشت و صورتش تابناک تر از هر زماني شده بود. زيبا و حتي به نظر رها روحاني و نوراني. کاملا آرام بود و با شاهين بگو و بخند ميکرد. نفس عميقي کشيد و به داخل اتاق رفت.

_سلام ....سلام...

خم شد و بر طبق عادت گيجگاهش را بوسيد. سرش را بلند کرد و با عشق کامل به رها نگاه کرد. عشقي کامل و بي قيد و شرط

_مامانم چطوره؟

دستش را به روي شکم پرستو گذاشت.

_چيزي شده رها؟ چشمات چرا اينقدر قرمزه؟

کمرش را خم کرد و لبخند زد.

_ خوبم عزيزم. يکم چشمام درد ميکنه ...

قبل از آنکه پرستو زياد دقيق شود رو به شاهين کرد و گفت

_ کارها رو کردي؟

شاهين خنديد.

_ نه خير گذاشتم تا شما بياي بري پول بدي. نکنه فکر کردي خرج زايمان زن تو رو هم من ميدم؟

بازويش را گرفت و از اتاق بيرون کشيد.

_چي شده؟

رها به ديوار تکيه داد و با بيچارگي گفت :

_بدبخت شديم شاهين

_چي شده؟

_ تا همين حالا اداره پليس بودم (بعد حرفش را تصحيح کرد ) پليس آگاهي، دايره جنايي

چشمان شاهين گرد شد.

_ رها جون بکن

سرش را بين هر دو دستش گرفت و با بغض گفت :

_رضا و سودابه رو کشتن. يعني پليس که اين طوري ميگه. فکر کنم بيشترين شکشون هم به ماهاست، من و پرستو

شاهين چند ثانيه فقط به رها زل زد.

_سودي مرده؟

کلمات آنچنان آهسته از ميان لبهايش بيرون آمد که رها به سختي شنيد. همان جا روي يکي از نيم کت ها نشست و به ديوار روبه رو خيره شد.

شاهين را پيج کردند و رها به جايش به ايستگاه پرستاري رفت و خودش را معرفي کرد. دکتر پرستو هم آنجا بود و گفت که اگر پرستو حاضر است پرستار بيايد تا او را به اتاق عمل ببرد.

دوباره به سمت اتاق پرستو برگشت. به شاهين که حالا چشمانش اشک آلود بود نگاه کرد.

_بلند شو يه زنگ به سياوش بزن جريانو بهش بگو. بگو که بره دنبال تحويل جنازه ها و سهند رو هم تحويل بگيره

سرش راتکان داد و رها به اتاق پرستو رفت. جلوي پنجره ايستاده بود و با آرامش شکمش را نوازش ميکرد. مثل اينکه او بچه است و به نوازش احتياج دارد.

_حاضري پپر جان؟

سرش را تکان داد و به آغوش رها خزيد.

_دوست دارم

_منم پپرم. زود برو يه دخمل خوشگل برام بيار

در باز شد و پرستار با ويلچر به داخل آمد و با لبخند به پرستو اشاره کرد که به روي آن بنشيند.

براي آخرين بار به رها نگاه کرد و دست تکان داد و سوار آسانسور شد.

تازه آن زمان بود که فعاليت او و شاهين شروع شد. به آقا سيروس و شهناز که در راه بودند، تماس گرفتند و جريان را به آقا سيروس گفتند و خواستند که خودش يک جوري به شهناز ماجرا را بگويد.

رها با محمد تماس گرفت و گفت که به دنبال خريد قبر و کارهاي مراسم برود. قرار بر اين شد، سياوش که هم به سودابه محرم بود و هم رضا را ميشناخت براي تشخيص هويت و تحويل گرفتن آنها و منتقل کردن اجساد به سردخانه ي بهشت زهرا برود.

يک ساعت بعد شاهين رها را صدا کرد و او را به اتاق نوزادان برد و بچه را نشانش داد.

رها متعجب از حسي که در تمام وجودش ريشه دوانده بود، بچه را آهسته بغل کرد و به صورت ظريف و دوست داشتني اش نگاه کرد.

_چه خوشگله. ميشه بوسش کنم؟

_ شبيه خود پرستوهه. اون هم دنيا اومد خوشگل بود.

دست چروک و کوچکش را که مثل دست پيرزنها بود در دست گرفت و پشتش را بوسيد.

بعد از آنکه پرستو به هوش آمد و بچه را براي شير دادن بردند، رها به سرعت به بيرون از بيمارستان رفت و يک دسته گل برايش گرفت. به پارکينگ برگشت و از کيفش يک دستبند که خيلي وقت قبل برايش خريده بود را هم برداشت و به اتاق پرستو برگشت.

با آرامش نشسته بود و به بچه شير ميداد. آقا سيروس و شاهين گوشه اتاق مشغول پچ پچ کردن بودند و شهناز هم با قيافه آويزان به پرستو کمک ميکرد تا بتواند راحتتر به بچه شير بدهد. همه شان متفق الراي بودند که فعلا پرستو نبايد چيزي از ماجرا بفهمد.

ولي پرستو پنج دقيقه به پنچ دقيقه سراغ سياوش را ميگرفت و آنها هم هر دفعه دروغ هاي شاخ دار برايش سر هم ميکردند. ولي پرستو که کاملا مشکوک شده بود با کنجکاوي به حرف ها و اشاره هاي آنها نگاه ميکرد.

_ خوب حالا اسم اين خانم کوچولو رو قراره چي بذارين؟

آقا سيروس سعي در بهتر کردن جو داشت. کاملا مشخص بود که هيچ کس در حال خوشي نيست.

_پريا

_خيلي هم عالي. مثل پريه

پرستو گونه پريا را که مک ميزد نوازش کرد. پلک هاي پف آلودش با آن بيني که دو برابر بقيه اجزاي صورت مينياتوريش بود و صورتش که زياد سرخ و زشت نبود، او را تبديل به يک عروسک زنده کرده بود. عروسکي که خيلي هم با نمک و زيبا بود. دلش ضعف رفت از آن همه عشقي که به نظر ميرسيد قلبش را متورم کرده است. حس ميکرد آن قدر دوستش دارد که حاضر است برايش هر کاري بکند. حتي از جانش براي اين موجود کوچک و پف آلود بگذرد.

آنها خيلي تلاش کردند که پرستو چيزي از ماجرا را نفهمد، ولي بالاخره محمد که نميدانست ناراحت به بيمارستان آمد و گفت وقتيکه به دنبال کارهاي تحويل جنازه رضا و سودي بودند سياوش نفسش گرفته است و حالا هم زير اکسيژن است.

رها که چيزي نمانده بود محمد را بکشد به طرف پرستو که رنگش به شدت پريده بود دويد. شهناز با گريه پريا را از بغل پرستو گرفت و رها دستش را گرفت و سعي کرد تا آرامش کند.

_پپرم. پپر جان چي شدي؟ حرف بزن

شاهين به سرعت فشارش را گرفت و درجه سرم را زياد کرد و آمپولي در سرم خالي کرد و به رها اشاره کرد تا آرامش کند.

به گريه افتاد. آهسته شروع به اشک ريختن کرد و رها هم کنارش روي تخت نشست تا آرامش کند.

_چرا اين طوري شده؟

روي موهاي فرفريش را بوسيد.

_نمي دونم عزيزم. هنوز چيزي معلوم نيست.

_سهند کجا بوده؟

_خونه يکي از دوستاي رضا. قرار بود اين حيف نون بره سراغش

زير لب ناسزايي حواله محمد کرد.

_ اين بيچاره که از قصد نگفت فکر کرد که من خبر دارم. کي قراره خاکشون کنيد؟

_هر زماني که بخوايم شما تو برنامه نيستي

_چرا؟

شاهين به داخل اتاق آمد و به جاي رها جوابش را داد.

_براي اينکه شما شکمت پر بخيه است. چطوري مي خواي بياي قبرستون ؟

_من ميام. هيچ کدوم از شماها هم نمي تونه جلوم رو بگيره

فرداي آن روز رضا و سودابه را به خاک سپردند و پرستو هم با سرسختي آمد و روي صندلي که رها برايش گذاشته بود نشست و با فاصله کمي به مراسم نگاه کرد. گريه ميکرد. بيشتر از آنکه براي آن دو نفر ناراحت باشد براي سهند ناراحت بود که از شب قبل دايما بهانه رضا را ميگرفت و حالا هم در آغوش رها به شدت نا آرامي ميکرد.

رها تنها زماني توانست او را آرام کند که قول ديدن پريا را به او داد. دلش ميسوخت وقتي که ميديد سهند هيچ سراغي از سودابه نمي گيرد. دلش ميسوخت که ميديد سودابه را درون خاک گذاشتند بي آنکه فرصت دوباره ايي داشته باشد براي تغيير کردن و عشق ورزيدن. براي تنها کسي که دلش نمي سوخت رضا بود. رضا را اسير آزاد شده ايي ميدانست که از آن زندگي جهنمي که سودي برايش درست کرده بود راحت شده بود. دوباره به سهند نگاه کرد که حالا در آغوش شاهين بود و نق نق ميکرد. اشاره کرد تا شاهين سهند را به نزدش بياورد.

آهسته و به طوريکه بخيه هايش باز نشود، بغلش کرد و آنقدر بوسيدش و داستان برايش تعريف کرد تا آرام شد و در حاليکه سرش را به روي سينه پرستو گذاشته بود به خواب رفت.

*****

يک هفته بعد رها و شاهين به طور دايم به اداره پليس سر ميزدند. سياوش حالش خوب نبود و دوباره بايد به رامسر ميرفت. اين بار رها پرستو و پريا و سهند را هم با او فرستاد و خودش و شاهين بالاجبار در تهران ماندند تا تکليف پرونده ي رضا و سودي مشخص شود.

پليس تحقيقاتي در محل کرده بود. دربان مجتمع ديده بود که خانم کبيري با يکي از دوستان آقاي کبيري که زياد به خانه آنها رفت و آمد ميکرد به خانه آمده بود و بعد از يک ساعت هم آقاي کبيري آمده بود و بعد دوست آقاي کبيري رفته و يک ساعت بعد هم آقاي کبيري بيرون رفته بود و شب برگشته بود. از آن زمان به بعد او ديگر نه آقا و نه خانم کبيري را نديده بود.

از همسايه ها پرس و جو کردند ولي آنها هم چيزي نشنيده بودند. نه صداي جيغ و فريادي و نه بحث و درگيري. ولي مدير ساختمان گفت که به اين دليل همسايه چيزي نشيده اند چون در طبقه آنها در آن زمان روز کسي نبوده است و ديوارها ضخيم و داراي عايق صوتي هستند. نه صدا از بيرون به داخل ميايد و نه از داخل صدايي به بيرون منتقل مي شود.

به سراغ دوست رضا رفتند.

ولي او هم گفت که با خانم کبيري رفته است خانه آنها بعد هم آقاي کبيري آمده است. صحبت شان هم فقط يک موضوع کاري بوده است و نه چيز ديگري.

شاهد داشت که تمام بعد از ظهر آن روز را هم با چند نفر از همکارانش گذرانده است.

سرگرد احمدي نيا به دو نتيجه رسيده بود. يا رها و پرستو با همدستي يکديگر آن زن و شوهر را کشته اند، آن هم در دو زمان مختلف و بعد جنازه ها را به کنار هم منتقل کرده اند و روي دسته چاقوي آشپز خانه که هر رو با آن کشته شده بودند اثر انگشت رضا را گذاشته اند و يا اينکه خود رضا ابتدا همسرش را کشته و بعد از دو روز خودش را. ولي نکته ايي که نظرييه دوم را براي آقاي احمدي نيا ضعيف تر ميکرد اين بود که رضا بعد از آنکه شب به خانه برگشته ديگر در طول مدت دو روزي که از مرگ همسرش گذشته بوده است از خانه خارج نشده بوده است. يعني اينکه رضا بعد از کشتن همسرش دو روز با جنازه او زندگي کرده است. اين به نظرش کمي دو از ذهن مي آمد. و باز هم نکته ي ديگر اين بود که اگر رها و پرستو به آنجا آمده اند و آنها را کشته اند چطور آمده و رفته بودند که دربان آنها را نديده است؟ مگر آنکه آنها با همدستي دوست رضا آنها را کشته اند و جسد ها را به منزل منتقل کرده اند. پايان وقت اداري بود که او به همکارش گفت که فردا قرار بازداشت رها کبيري و دوست رضا را صادر کند تا به طور کامل باز جويي شوند.

ولي صبح همان روز رها براي کار يکي از همکارانش که برايش ايميل کرده بود به ايميلش مراجعه کرد با ايميلي از طرف رضا روبه رو شد که تاريخش به روز کشته شدنش برميگشت.

_ سلام داداش

ميدوني که چند وقته که داداش صدات نکردم؟

نمي دوني داداش چقدر دلم واسه اون موقع ها که مامان و بابا رو مي پيچونديم ميرفتيم در بند با بچه ها يا باغ قليون ميکشيديم تنگ شده. دلم واسه همه روزهايي که با هم بوديم تنگ شده. دلم واسه تخته نردهايي که ميزديم، جاهايي که مي رفتيم، مسافرت هامون، تاتر رفتن، همه تنگه

ميدوني الان اين ايميل رو کي دارم برات مينويسم؟ روزي که زنم رو کشتم!

رها نمي دوني که چقدر داغونم. تا حالا شده که ديگه زندگي برات هيچ ارزشي نداشته باشه؟ تا حالا شده که دوست داشته باشي فقط چشمات رو ببندي و بميري؟

من حالا دقيقا همون حس رو دارم. ديگه احساس ميکنم مثل دونده ايي هستم که به آخر خط نهايي رسيده و ديگه هيچ انرژي برام نمونده. حتي براي سهندم

چه فايده وقتي که من و سودي پدر و مادرش هستيم؟ مثلا مي خوايم براش چکار کنيم؟ آينده اش با وجود ما خيلي عالي ميشه؟

مي دونم که در کنار شما ها بهتره. آنقدر به پرستو ايمان دارم که ميدونم خودش سهندم رو زير بال و پرش ميگيره. شاهين و سياوش اونقدر مرد هستن که از اون هم يه مرد بسازند.

ميدوني ديگه به هيچ چي فکر نمي کنم. ماههاست تو فکر بودم که طلاقش بدم، ولي نتونستم. ميدوني من يه بدبخت بي اراده ايي هستم که هم عاشق هم متنفر. با عشق و نفرت سودي رو کشتم.

رها نمي تونم. ديگه نتونستم. مگه يه آدم چقدر توان داره؟ من به بدترين وجه ممکن تقاص دادم. تقاص خيلي چيزها رو. دل شکسته بابا رو، پرستو و حتي تو. ديگه نمي تونم هر روز شاهد خيانت هاش باشم.

رها سودي مريضه. گاهي حتي فکر ميکنم اين زن همدستي با شيطان داره. فکرش، ذهنش، و حتي قلبش مسمومه. کثيف فکر ميکنه و کثيف تر از اون عمل. چيزهايي توي اين چهار سال ازش ديدم که به همه چيز شک کردم. شک کردم به اينکه اين حتي بچه ي اون پدر و مادر باشه

شهناز با وجود خيلي عيب ها زن مهربونيه. چيزي که تو وجود سودي اصلا نيست. گاهي شک ميکنم به اينکه اين زن اصلا چيزي به اسم محبت و عشق در وجودش باشه.

مي دوني من حتي کتکش هم نزدم. حتي با هم بحث هم نکرديم. فقط وقتي که ديدم داره با تلفن حرف ميزنه ديگه نتونستم طاقت بيارم و کشتمش!

حالا دو روزه که مثل ديونه ها شدم. دو روزه که دارم با جنازه اش زندگي ميکنم. باورت ميشه؟ يک زماني فيلم رواني هيچکاک رو که ميديدم، پيش خودم ميگفتم مگه ميشه که يه آدم اون همه سال با يه جنازه زندگي کنه؟ ولي حالا ديدم که ميشه. وقتي که از کسي به حد مرگ متنفر بشي و در عين حال نتوني که دوريش رو هم تحمل کني، حاضري که اون همه سال فقط با جنازه اش زندگي کني. ولي من ديگه نمي تونم. ديگه نمي تونم حتي با جنازه اش هم زندگي کنم. بلاتکليفي بد درديه داداش

حالا من اين جا نشستم، تو هال. دقيقا روبه روي جنازه ي اون. همون چاقو رو که با اون سودي رو کشتم و برداشتم و درست روي قلبم گذاشتم. ميبيني که من چقدر رمانتيکم!

ديگه همه چيز تموم ميشه و من راحت ميشم. يه دنيا هم از دست سودي راحت ميشن. همکاراي بيچاره اش که زير آب خيلي هاشون رو زد و از کار بيکارشون کرد. پرستارهايي که تحقيرشون ميکرد.

همه از دستش راحت شدن. ميبيني که چه لطفي به جامعه بشريت کردم!

حرف خيلي دارم ولي ديگه حوصله ندارم. شايد فکر کني که اينها زاييده يک ذهن مرضيه. آره دقيقا همين طوره داداش من مريض شدم. يعني هر کس با اين زن زندگي کنه مريض ميشه.

حرف آخرم اينکه مواظب سهندم باش. ميدونم که خواسته بزرگيه ولي کاراي منو به حساب اون نذار. براش پدري بکن

قدر پرستو رو بدون. خدا دوست داشت که همچين زني رو سر راهت گذاشت. ميدوني بعد از اينکه با سودي عروسي کردم فهميدم که پرستو چقدر دوستت داشته ولي با اين وجود هيچ وقت به من خيانت نکرد. يه مرد ميتونه تفاوت بين يه زن مقيد و بي بند و بار و تشخيص بده ولي من احمق اونقدر کور بودم که سودي رو فرشته ي بدون بال ميديدم.

به سهندم وقتي بزرگ شد بگو که خيلي خيلي دوستش داشتم.

حلالم کن!

نامه تمام شده بود و رها که هنوز در رختخواب بود، آنچنان خشکش زده بود که حتي صداي تلفن را هم نشنيده بود.

گيج و منگ به تلفن نگاه کرد که روي پيام گير رفت و سحر گفت که چند نفر براي بازداشت اش به دفتر آمده بودند.

دوباره به جمله آخر رضا (حلالم کن ) نگاه کرد.

يک ساعت بعد زماني که توانست خودش را جمع و جور کند لپ تاپ را برداشت و به اداره پليس رفت و ايميل را به سرگرد احمدي نيا نشان داد و توضيح داد که در اين چند مدت آنقدر درگير بوده است که نرسيده بوده ايميل هايش را چک کند.

سرگرد احمدي نيا به سرعت دست به کار شد و پليس سايبري هم وارد کار شد و صحت ايميل را تاييد کردند و از رها کبيري و پرستو فتوحي رفع اتهام شد.

سرگرد احمدي نيا دوباره به رها تسليت گفت و در خواست کرد که اگر ميشود لپ تاپ براي تکميل پرونده نزد او باقي بماند.

از اداره پليس بيرون آمد و سوار ماشين شد. دلش براي پرستو ي عزيزش يک ذره شده بود. ديگر حتي براي يک لحظه هم نمي توانست بي پرستو سر کند. دلش ميخواست که او را در آغوش بگيرد و غم هايش را با او از بين ببرد. عطر موهاي فرفريش را استشمام کند و آرامش را به تمام رگ و پي بدنش ميهمان کند.

به طرف رامسر راند.

پريا را در آغوش گرفت و در پتو پيچاند و به حياط رفت. هوا کمي ابري بود ولي سرد نبود. دلش هواي آسمان ابري را کرده بود. هر چه با رها تماس گرفته بود. گوشيش خاموش بود.

سياوش و سهند هم با بيلچه و سطل به کنار دريا رفته بودند تا به قول سهند قلعه شني درست کنند.

هنوز هم بهانه رضا را ميگرفت و هر دفعه آنها به هزار بيچارگي او را آرام ميکردند و حواسش را از رضا پرت ميکردند. بهانه سودي را نمي گرفت. فقط گاهي سراغش را ميگرفت، همين.

با صداي باز شدن در ويلا از روي تاب بلند شد و جلو رفت. با ديدن ماشين رها نفس راحتي کشيد و به استقبالش رفت.

_سلام

_سلام پپر جان!

خم شد و او را بوسيد. عميق و طولاني. مثل تشنه اي که تازه به آب رسيده است.

پيشاني پريا را بوسيد و او را از پرستو گرفت و به صورت کوچکش نگاه کرد. از ابتداي به دنيا آمدن بچه اش او را نديده بود ولي خيال نداشت بگذارد که اين جدايي ديگر تکرار شود.

_چي شد رها؟

به داخل ساختمان نگاهي کرد و آهسته پرسيد :

_سهند کجاست؟

_با سياوش رفتن کنار دريا، شن بازي

آهي کشيد و کاغذي از جيبش بيرون آورد و به سمت پرستو گرفت.

_بيا اين آخرين ايميل رضا است. امروز تازه ديدمش

پرستو کاغذ را گرفت و شروع به خواندن کرد.

_اصلا باورم نمي شه

پريا را که نق نق ميکرد با احتياط به پرستو داد.

_منم باورم نمي شه. رضا به آخر خط رسيده بود، ولي اينکه بخواد خودش رو بکشه حماقت محض بود. سودي بيچاره اش کرده بود.

_ حالا چي ميشه؟

به پريا که با دستهاي پوشيده در دستکش هاي صورتي بينيش را ميماليد و صورتش جمع شده بود و حالت بامزه ايي پيدا کرده بود، لبخند زد و به آسمان خاکستري نگاه کرد و گفت :

_ هيچي. پرونده مختومه اعلام شد.

سرش را چرخاند و به پرستو نگاه کرد.

_بريم تو ممکنه پري سرما بخوره. شام چي داريم؟

اولين قطره باران به روي زمين چکيد و رها دوباره به آسمان نگاه کرد.

_ هوا حسابي گرفته

دستش را دور شانه پرستو حلقه کرد و با هم به خانه رفتند.

پايان

پنجم ارديبهشت ماه يک هزار و سيصد و نود و سه

ساعت 18 بعد از ظهر

پايان نهايي :  ارديبهشت 93

انتشار در سايت نودهشتيا : تير 93

نويسنده : http://www.forum.98ia.com/member264425.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member218150.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member116990.html

«کتابخانه مجازي نودهشتيا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com