برای دانلود رمان بیشتر به نگاه دانلود مراجعه کنید

www.negahdl.com

رمان عطر ريحان | zed-a کاربر انجمن نودهشتیا

www.negahdl.com

نگاه دانلود مرجع دانلود رمان

آروم وبا قدم هاي بي رمق به سره کوچه رسيدم.

کوچه اي تنگ و با نماي قديمي که يه جوي باريک و بلند از ابتداي بن بست ما درست تاسر کوچه کشيده شده بود.بوي نا,بوي دست شويي همسايه ها که بخاطر سبک قديمي ساختمون ها توي حياطشون ساخته شده بودتا توي کوچه ميومد.والبته اگه از بوي قرمه سبزي با برنج ايراني نگذريم که عضولاينفک بوهاي کوچمون بود.

پسربچه هاي زشت وکثيف که يه ذره کوچرو کرده بودن استاديوم آزادي وهرروزوهرروز گل کوچيک بازي ميکردن.

محمدمهدي پسر دماغو وکچلي بود که بيشتر شبيه گرسنگان سومالي بود,مخصوصا وقتي که زيرآفتاب از صبح تاغروب گل کوچيک بازي ميکردو سياه ميشد.به نوعي سردسته ي راهزنا بود.وازهمه مهم تر ازمن متنفر بودو منم ازاون.ده سال ازم کوچيک تربود قدش بدتر از من کوتاه بودو بهش نميومد که12ساله باشه!

هميشه هم تا يه دور حال همو نميگرفتيم آروم نميشديم.

ازهمون دم کوچه چپ چپ همو نگاه کرديم مثل دوتا خروس لاري

-چطوري کوتوله؟

-برو دهن شوهرننتو جمع کن از عصري داره مخ هممونو ميخوره!

نگاهمو آروم به دره خونه انداختم و ترجيح دادم فعلا بيخيال محمدمهدي بشم..کيليدو انداختم و وارد حياط کثيف وبدترکيب خونمون شدم.اولين چيزي که به چشمم خورد موتور قراضه ي محمود(ناپدريم)

بود.واولين صدايي که به گوشم خورد صداي مادرم بود که گفت:

-گفته پيدا ميکنه آقا محمود....شمارو بخدا آروم تر

-غلط کرده دختره ي تخس فقط زبون دراز کرده اين هوا.

آروم وخسته بايه پوزخند غيرارادي 3تا پله ي ايوون رو بالا رفتم بدون باز کردن بند کتوني کهنم و خم شدن؛ايستاده درشون اوردم و وارد خونه شدم.يه آن همه ساکت شدن و محمود براي اينکه موضع خودشو حفظ کنه دوباره شروع کرد:

-بــــه بــــه!شاهزاده خانوووووم....خوبـــــي؟؟

نگاهي اجمالي به سرتاسرخونه کردم...مسعود وسعيد برادر ناتنيام 

نشسته بودن يه طرف,مادرم طفلک هراسون ودست پاچه بين آشپزخونه و هال گيرکرده بودو لبخنداي زورکي و عصبي ميزد.

فقط بخاطر حال مادرم نفس عميقي کشيدمو راهمو به سمت اُتاقم کج کردم که همين باعث شد پررو بشه و دور برداره

وحشيانه اومد سمتم که اگه بگم نترسيدم دروغ گفتم.هرچقدرم که قوي ومحکم باشم؛دخترم....

جلوم ايستادو باصداي وحشتناکي فرياد زد:

-علـــــيک سلاااااااام؟؟!!!

آروم گفتم سلام و اومدم رد بشم که دوباره آستين مانتومو کشيدو فرياد زد:

-کار چي شد؟

لااله الّاالله...دوباره نگاهي به مادرم انداختم....آخ مادر....الهي قربون اون رنگ پريدت....نترس عزيزم....چيزي نميگم....نترس فدات بشم...

دوباره نفس عميق کشيدم و الکي گفتم:

-پيدا کردم..از هفته بعد ميرم.

به حالت چندش ومضحکي با صداي بلند صداي خر در اوردو گفت:

-عرعر...!!!منم که خـــــر؟!

(تودلم گفتم دور ازجون خر!)

-نه...واقعا پيدا کردم.

-هفته بعد چرا اونوقت؟

-اونا گفتن.نميدونم.

-برووو..با مدرک مزخرف تو که کار نميـدن!!

وخودشو مسعود قاه قاه زدن زيرخنده.

دستامو از خشم مشت کرده بودمو طوري که ناخن هاي بلندم داشت دستمو داغون ميکرد.باصداي گرفته اي گفتم:

-ماهي 700تومن ميگيرم.400تو300من.

واينوگفتمو رفتم توي اتاقم....

دراز کشيدم تاوقت شام.نميدونم کسي بود که به اندازه ي من بيچاره باشه؟!

10سالم بود که پدر کارگرم فوت شد.و15سالم بود که مادرم زن محمود شد.مسعود ازم 2سال کوچيک تربودو سعيد6سال کوچيک تر.

خداروشکر مشکل چشم ناپاکي واز اين بحثا نداشتن اما خب عين باباشون بودن.نه من از اونا خوشم ميومد نه اونا از من.

صداي دورگه شده ي سعيدو شنيدم که صدام زد واسه شام:

-ريحان......بيا غذا....

بلند شدم ونگاهي به خودم تو آينه انداختمو موهامو شل و ول دم اسبي بستم و رفتم تو هال...

پامو انداختم زيرباسن مسعود که ولو شده بود يه طرفه سفره؛هولش دادم و يا پرخاش گفتم:

-بکش کنار بابا....

-هو درست صوبت کنا ريحانا...هيچي نميگم...

(دهن کجي کردمو صورتمو جمع کردم يعني که حرف مفت نزن)

نگاه طلبکارانه اي هم نثار سعيد کردم که سرشو انداخت پائين.

درکل کاري به کارم نداشت و درواقع مثلاً خوبتر بود اما چه کنم که از اين خانواده بيزارم.

توسکوت داشتيم شام ميخورديم که نگاه هاي سنگين محمود بدجور روم سنگيني ميکرد.

آروم سرمو بلند کردمو نگاش کردم و پرسشگر بهش چشم دوختم.

-خوش مزه اَس؟؟(وبه ظرف غذام اشاره کرد)

با بي قيدي شونه بالا انداختمو گفتم:

-آره خُب..دستپخت مامان زهرا حرف نداره!

عصبي قاشقشو انداخت تو بشقابو فرياد زد:

-من تاکي بايد به توي حيف نون,نون بدم؟؟هان؟؟بابا بيا زن جواد شو من ازت کار نمـــــيخوام فقط گم شو از اين خونه...

پرّه هاي بينيم اززور وفشار عصبانيت تکون ميخورد.ديگه نتونستم ساکت بمونم.الان 1ماه بود که بخاطر مادرم؛واصرارهاو قسم هاش شده بودم ريحانه ي ساکت و حرف گوش کن اما الان دوباره شدم همون ريحانه ي گستاخ:

-هه هه!آره!حتماً...!!!زن جواد!قاه قاه خنديدم!برو بابا مرتيکه.

(و بلند شدمو يه لگد زدم به يه طرفه سفره)

بلند شد بياد سمتم که سعيد و مادرم گرفتنش و بازم اشک و زاري مادرم...رفتم تو اتاق و درو قفل کردم و تن خستمو سپردم به لحاف تشک کهنه اما خنک و دوست داشتنيم.

خونه ساکت و تاريک بودو همه خواب بودن.اما من طبق معمول تا 3و4صبح فکر ميکردم..فکر پدرم..فکر کار..

بابام عاشقم بودو همه ي زندگيش من بودم.هميشه ميگفت عاشق چشماي مادرت شدم الانم چشماي تو مثل اونه وعاشق توام.

زيبا بودم.اينو نميتونستم ناديده بگيرم.حتي گاهي اوقات با عصبانيت به خدا ميگفتم خدا آخه زيبايي ميخواستم چه کار؟يکم شانس ميدادي!

اما انصافاً اون ته ته هاي دلم خوشحال بودم که خوشگل بدشانسم تا اينکه يه زشت بدشانس باشم!

قدم شايد کوتاه بود اما اندام متناسبم نميذاشت چندان به چشم بياد وتاحدودي کشيده نشون ميدادم.

پوستم سفيد سفيد طوري که حتي يدونه خال هم نداشتم.

صورت گرد مهتابي شکل باموهاي خرمايي و مواجي که به طلايي ميزد...شايدم قهوه اي روشن..چشماي درشت و خمارو مورب و پرمژه اي که شيريني رنگشو خودمم حس ميکرد.عسلي بهترين اسم براي رنگشون بود.لبو بيني کوچيک و عروسکي..وبدني ظريف و خوش تراش.گودي کمري که بدجور هيکلمو تراش خورده نشون ميداد، سينه هاي برجسته اي که به نسبت جثه ام بزرگ تر جلوه ميکرد و البته که خوش فرم مي ايستاد.ناخن هاي دستو پام تميزو کشيده بود واين همه زيبايي خوده من رو متعجب ميکرد.تا حدودي شبيه جووني هاي مادرم بودموالبته که فقط جووني هاش!الان باوجود 45 سال سن به شدت پير به نظر ميومد...از اين دنده به اون دنده شدم و حالا فکر جواد نجاست تموم ذهنم رو پر کرد...الحق که واسه اون زيادي زياد بودم!نميگم توقع پسر دکتر خوشتيپ پولدار رؤيايي داشتم؛گرچه آرزشو که داشتم!اما خب حداقل کسي باشه که مو داشته باشه؟!بو نده!

سيبيلاش جلّادي نباشه!واز همه مهم تر!!!!!برادر زاده ي محمود نباشه!

يدونه بچه هم از زن اولش که مرده بود داشت!

واي خدايا فکرشم مو رو به اندامم راست ميکنه.

دوباره ميچرخم واينبار طاق باز ميخوابم..با فوق ديپلم سفره آرايي چه کاري واسه من ميتونه پيدا بشه؟؟!!

چقدر تمسخر ها که نشدم سره اين رشته..اما چيکارکنم که علاقه داشتم.شايد اگه برگردم به قبل ديگه اين راهو ادامه ندمو به فکر رشته ي پر درآمد بيفتم اما خيلي دوست داشتم کارهاي تزئيني سفره وچيدن حرفه اي اون رو انجام بدم.از صبح ميرفتم تو تالارو رستوران هاي اطراف ونهايتا چندمحله بالاتر اما همه بهم ميخنديدن و ميگفتن ما سفره آرا نميخوايم!که چي بشه؟ماستو اونجا بچين,سالادو اونجا بچين,دوغم اونورو....!

ومنم که عصبي بودم روزي 3-4تا دعوا ميکردمو برميگشتم خونه و دست از پا درازتر..

چندبارم که محلّه هاي بالاي شهر ميرفتم؛خيلي مؤدبانه ميگفتن که خودشون بهترين سفره آرا هارو از چين و هندو ايتاليا و 100جاي ديگه دارن...

اما فردا تا کار پيدا نکنم بر نميگردم...اين از من.

صبح از تقو توق هاي افراطي محمود متوجه شدم که ميخواد بيدارم کنه

تراشکار بودو هر صبح با مسعود سوارموتور ميشدنو ميرفتن.

سعيد دوم دبيرستان بودو بچه ي آرومي بود اما بازم ميگم شايد روزي 2کلمه بيشتر باهاش حرف نميزدم.خوابالو اومدم بيرونو رضايت رو توچشماي زشتو ريز محمود ديدم که عمليات بيدار کردن رو با موفقيت انجام داده!با مسعود سوار موتور مزخرفو نحسشون شدن ورفتن.

سعيد هم آماده ي رفتن به مدرسش بودو در حالي که کتابي تو دستش بود نگاهي به من کرد آروم سلام داد.اما من چشم غره اي بهش رفتمو بعدشم وارد دست شويي توي حياط شدم.

مادرم با يه لقمه نون پنير اومد تو اتاقم وبا مهربوني گرفت سمتم.

از همه عصبي بودم از همه دلخور بودم..فشار هاي زندگيم باعث شده بود تبديل بشم به يه دختر عصبي.البته شيطوني ميکردم و با دوستام خوش بودم اما خب نميدونم چطور بگم...اون وقارو متانت يه دخترو شايد نداشتم..از اونايي نبودم که ساکت و آروم مثل يه خانوم رفتار کنم.

با بي حوصلگي در حالي که مانتوي کهنه ي مشکيم رو تنم ميکردم؛

با دلخوري و بي حالي گفتم:

-نميخوام مامان

-چرا عزيزم؟نميشه که؟

-چرا نميشه؟مگه تو شوهر کردي نشد؟!

(ديوونه شده بودم دوست داشتم خالي بشم.بارهاوبارها ازدواجشو به روش اورده بودم.با اينکه ميدونم حق داشت بااينکه شرايط بدتر از الانمون رو يادم بود...اما هرچندوقت يه بار ميمردم اگه اعتراض نميکردم)

-دخترم...توکه ميدوني اگه اين کارو نميکردم تو خيابون ميمونديم؟!

-نميمونديم.برو اونور(و آروم هولش دادمو رفتم تو حياط تا کفشامو بپوشم)

-کتوني نپوش گرمه هوا صبح تاشبم که نيستي....

(نگاه عاقل اندر سفيهي بهش انداختم و گفتم):

-ببخشيد....بفرماييد کدوم کفشم رو بپوشم؟!(به جاکفشي خالي اي که دو سه جفت دمپايي و کفش مردونه توش بود اشاره کردمو گفتم):

-اين پاشنه بلند صورتيمو يا اون عروسکي زردمو؟!يا اون صندلاي سياه ورنيمو که هوا هم گرمه خنک بشم؟!!!

وبابيحالي کولمو برداشتم انداختم رو دوشمو دوباره گفتم:

-خداوکيلي يه ذره فکر کن بعد حرف بزن..يه جفت کتوني بيشتر دارم آخه؟؟(ورومو برگردوندم که برم)

-ريحانه ي عصبي مني ديگه....قربون اون قدوبالات برم...حواسم نبود مادر....خدابه همرات.

درو بستمو ازکوچه زدم بيرون.اوايل خرداد بودو فصل امتحانا.

هواي صبح روشن بود.بااينکه ساعت 6بود. گرماي خاصيم داشت.

همينطور تو فکر بودم برم از کجا شروع کنم که چشمم به يه کارت تبليغاتي تالار اُفتاد.زياد بالا شهر نبود.اما متوسط بود.از اينجاها خيلي بهتر بود.

آدرسشو برداشتمو رفتم به سويش!

جلوي در که رسيدم يه نگاه سرتاسري به نماش کردم.معمولي بود.

معمولي.رفتم تو وپسرسوسولي که سرش تو گوشيش بودو ديدم.

جذبه گرفتمو گفتم:

-آقا؟(با پررويي سرشو گرفت بالا ونگام کرد)

-رئيس اينجا کيه؟(با حالت چندشي هي براندازم ميکرد وآخري گفت):

-بابام.اما من جاشم.فرمايش؟

-سفره آرا نميخواين؟

-چي چي؟!

-سفره آرا

-نميفهمم چي هست؟

-واسه تزئين سفره هاتون يه کسي رو نميخواين که حرفه اي باشه؟

-نه بابا....(و بي دليل ميخنديد مردک احمق)

-چرا؟ميدونيد مشتري هاتون بيشتر ميشن؟ميدونيد چقدر تبليغ ميشه؟

-نه عزيزم نميخوايم.

-من عزيزت نيستم(وبرگشتم برم که صدام کرد)

-خانوم؟حالا چرا ترش ميکني؟کاراي ديگه باشه نميخواي؟!

(يه لحظه فکر کردم وگفتم شايد کار خوب ديگه اي سراغ داره!)

-مثلا چي؟

-اِمم...مثلاً.....(ونگاهاي شيطنت بار ميکرد)

منتظر نگاش کردم که آخري گفت:

-مثلا....بياي با هم باشيم..(واحمقانه لبخند زد)

واي خدا من نزده ميرقصم چه برسه به اينکه با اعصابم بازي شه!

چشمامو تنگ کردم و بازجويانه پرسيدم:

-چه غلطي کردي؟!

-حرف دهنتو بفهم از خدات باشه با اين لباس رنگو رو رفتت سگم نگات نميکنه!

-اِ؟؟جدّاً؟؟پس تو چرا چشمت گرفت؟!يعني سگي؟نه...از سگم بدتري پس!(و واسه حرصش غش غش خنديدم)

-برو بابا اول صبحي تو ديگه کي هستي؟!

-نديد ميگرم حرفاتو چون اصلا حال ندارم.(ورفتم بيرون)

همينطور منطقه هاي مختلفو سرک ميکشيدم که همشون ردم ميکردن.

يه جاهم که رفتم؛آقاهه کلي پرسوجو کرد که سفره آرا چيه؟

وبعد از کلي جون کندن من وتوضيح دادن آخري گفت 

آهان داريم خودمون ايناهاش!و به پيرزني که از خدمه ي تالار بود اشاره کرد!يعني رسماً گفت برو بمير ريحانه!برو بمير که چيدن سفره که کاري نداره؟!

طرفاي عصربود که ديگه از خستگي نشستم کنار خيابون.

بي توجه به نگاه هاي مردم پاهامو دراز کردمو سرمو تکيه دادم به ديوار پشتيم.

واسه صرفه جويي پولامم که تاکسي وماشين زياد سوار نميشدم.

حالا کي بره اين همه راهو؟!

همينطور که کنار خيابون وايستادم واسه ماشين گرفتن,يه رنوي قديمي

جلو پام ترمز زد.داخل رو که نگاه کردم؛يه دختر جوونو خوشگل رو پشت فرمون ديدم.

در جلورو باز کردم ونشستم.سلام زير لبي گفتم و آدرس دادم.

اونم با مهربوني سلام دادو حرکت کرد.

وسطاي راه سکوت روشکست و گفت:

-راستش من مسافرکش نيستم.ديدم چهرتون بدجور خستست گفتم سوارکنم....(ونيم نگاهي بهم انداختو دوباره به جلو نگاه کرد)

-خيلي ممنون پس ديگه زحمت نکشين راه طولاني ميشه به مسيرتونم نميخوره.همين جاها نگه دارين.

-نه عزيزم مشکلي نداره.اصلا دوست دارم باهات حرف بزنم..ماشالاه خيليم خوشگلي.

-مرسي لطف دارين.شمام خوشگلين..ولي من راضي به زحمتتون نيستم.

-زحمتي نيست گلم..حالا چرا انقدر خسته و داغوني!؟

-دنبال کارم.(ونگاهي بهش انداختمو تازه به لباساش توجه کردم و ديدم که مانتو و مقنعش مثل مهمانداراي هواپيماست.سورمه اي بود و نوار دوزي هاي زرد-طلايي داشت)

-چه کاري؟دانشجوئي؟

-نه فوق ديپلم سفره آرايي دارم..دنبال کار تو تالارم.

-کارودانش خوندي؟

-بله.الان ديگه نميدونم باشه يانه.

-هوووممم....حالا پيدا کردي؟

-نخير متأسفانه..شما تو فرودگاه کار ميکني؟

-من؟نه....(انگار که تو فکر بودو بي حواس جوابمو داد....بعداز يه سکوت گفت):

-ببين عزيزم من توي يه تالار توي نياوران کارميکنم..توفکر اينم که دنيا چقدر پيچدست...تو درست سره راه من باشي...واسه کار...

خيلي عجيبه...ميخواي بياي اونجا؟

-با هيجان غيرقابل کنترلي فرياد زدم:

-دروغ ميگي!!!!!

خنده ي زيبائي کردوگفت:

-نه خوشگل خانوم.جدي ميگم.اينم لباساي فرممه.

البته ما اونجا سفره آرا داريم.اما خب توهم بيا شانستو امتحان کن.

اصلا حتي اگه شده باشه از کارگري شروع کن بعدش که آقا توانائياتو ببينه ارتقاعت ميده.هوم؟چطوره؟

(کلمه ي کارگري يه ذره بهم برخورد.درحالي که بادم خوابيده بود باحالت فس شده گفتم):

-اوووو....ولش کن پس...راهمم دوره.ازاين سر به اون سر تهران واسه کارگري!خب همينجاها کارگري ميکنم!

-واقعا تو شرايط اينجاهارو با اونجا مقايسه ميکني؟

من خودم مگه چيکاره ام؟!من اسمم سرکارگره اما خودمم ازصبح جون ميکنم.تو بيا اصلا ما نميذاريم زياد بهت بدبگذره بعدش تو يه فرصت مناسب به آقا معرفيت ميکنم واسه سفره آرايي خوبه؟

-نميدونم...کي بيام؟حقوقش چقدره؟

-برجي 900تومن.

-جان؟؟؟جون من؟؟؟(بازم به لحن من خنده اي کردو گفت):

-در برابر مقدار کاري که ميکنيم؛عادلانست.

-خيلي زياده...

-نه.مناسبه.زحمت زياده.کار زياده..راستي من مريمم.

-منم ريحانه ام.پس تورو خدا يه کاريش بکن.اُکي؟

-باشه عزيزم فکر کنم رسيديم.

-هان؟آره آره خدافظ خانوم.

پياده شدم وسريع برگشتم که شمارمو بدم.شمارمو دادمو دوئيدم تو کوچه که يه آن توپ فوتبال بچه ها محکم خورد تو صورتم!

ديدم که رنگ بچه ها پريد.اما چون حالم خوب بود اون لحظه حتي محمد مهدي رو هم دوست داشتم.بي توجه به اتفاق افتاده کيليد انداختم تو درو رفتم تو.

بدوبدو از پله ها بالا رفتم که متوجه کفشاي دربوداغون مردونه اي جلوي در شدم.

آهسته رفتم تو و ديدم که بله...آقا جواد تشريف اورده با محمود مشغول خوشو بشن.

آروم سلام دادمو رفتم تو اتاقم.

-ريحانه جان؟مادر؟بيا آقا جواد اومده...

درحالي که داشتم موهاي بلندمو شونه ميکردم زير لب گفتم:

-ميخوام نياد...يابو....مادرمارو باش!هه.

يه روسري سرم انداختمو باشلوارگرم کن وپيرهن آستين بلند رفتم توهال

آنچنان نگاهم ميکرد که فکر کردم لباس ندارم زبونم لال!

-کجا بودي ريحان خانوم؟(با طلبکاري نگاش کردمو گفتم):

-بله؟؟

-عرض کردم کجا بودي؟

-به شما ارتباطي داره؟!

محمود:-ريحانه مثل آدم حرف بزن.

-مثل آدمه !!شما نميدونم چرا نميفهميد!

جواد:-ولش کن عمو..همين گستاخياش شيرينه...

(حالت تهوع بهم دست داد...)

محمود:-بيا برش دار ببرش اگه خيلي شيرينه!

جواد:-ما که از خدامونه عمو!کي بيايم؟

(با عصبانيت نگاهي به مادرم که صورتشو چنگ مينداخت چيزي نگم کردم!)

-اهم....محمود ظاهرا از ماهي 400تومن گذشتي نه؟

محمود سرخ کرد.

جواد:-جريان چيه؟

-هيچي....(و موزيانه خنديدمو رفتم تو اتاق)

اگه کارم جور ميشد عالي بود.به اينا ميگفتم 700 اما 900ميگرفتم!

اي جون....500خودم 400محمود عوضي که انقدر منت سره منو مادرم نذاره..

________________________________________

گوشيم انقدر زنگ خورد که عاصيم کرد.خوابالو جواب دادم:

-بلـــ ....ه...؟

-ريحانه؟

-خودمم.

-مريمم.سريع بيا به اين آدرس...حواست بامنه؟

-مريم کيه؟

-پووفف...ديروز مشتاق تر بودي!

(مثل برق گرفته ها پريدم)

-بگو بدو....بـگو!!

-نياوران.... ... ... .... ....

-اُکي!مرسي...ببين جور شد؟

-آره حالا تو بيا...خدافظ.

-خدافظ.

سعي کردم تميزترين لباسام روبپوشم.

يه جين لوله تفنگي يخي که هي همچين تميز بود با مانتوي سياه ومقنعه ي سياه.

عطرمو که بهترين وارزشمندترين دارايي عمرم بودو برداشتمو نگاهي بهش انداختم.اگه بگم 1سال تمام پول جمع کردم که اونو بخرم کسي باور نميکنه!560تومن براي ما فقيرفقرا يعني همه چي...يعني زندگي!

اونو هيچوقت مگر درموارد خاص ازش استفاده نميکردم.

کمي عطر زدم و کولمو برداشتمو راه اُفتادم....

******

نماي تالار اونقدر قشنگ بود اونقدر ابهت داشت که فقط 10دقيقه وايستادم نگاش کردم!دلم نميومد برم تو!

وقتي که دل کندم؛ديدم مريم داره بروبر نگام ميکنه.لبخند دندون نمايي زدم.باحرص دستمو کشيدو دنبال خودش وارد عمارت شديم.

از مسير باغ مانندتالار گزشتيم تا رسيديم به عمارت اصلي.

مريم اونقدر سريع حرکتم ميداد که فرصت نميکردم جزئياتو ببينم!

جلوي اتاقي ايستاديم ومريم سرووضع خودشو منو مرتب کرد وآروم گفت:

-تو هيچي نگو(و در زدو وارد شديم)

*****

يه اتاق بزرگ که ترکيبش کرم قهوه اي بود.

مرد مسن اما خوش تيپي پشت ميز بود که موهاي جوگندمي پرپشتي داشت.

با جذبه و جدي نگاهمون ميکرد تا مريم گفت:

-بااجازه(وخودش نشست)منم به تبعيت نشستم.

-آقاي کيارنگ ايشون همون دختريه که گفتم.(منم زول زده بودم به دهن مريم!)

-معرفي کنين خودتونو(عجب صدايي!خوبه سنش بالاستو من انقدرهيزم!)

-ريحانه مهدوي نژاد

-منظورم فقط اسمو رسم نبود خانوم محترم....تحصيلات...سن...سابقه.. (لپّام داغ شده بود لامصب انقدر جدي بود...تازه منه غُدّو ضايعم کرد...)

-اِممم...خب...22ساله...فوق ديپلم سفره آرايي...بي سابقه...

(مرد با جديت نگاهي به مريم انداختو گفت):

-خانوم مرادي من کي گفتم سفره آرا ميخوايم؟مگه شما....

مريم:-ميدونم ميدونم!ايشونم اتفاقي رشتشون اينه.وگرنه اومده کارگري!(ونگاهي به من که چشمامو گشاد کرده بودم انداخت وچشمک زد)

-چرا با اين سنت ميخواي کارگري کني؟

-نيازمندي سن نميشناسه.

-اين کار واسه جثت زيادي سنگينه.

-نيست.(بهم خيره شد.انگار که از حاضرجوابيم خوشش اومد!)

-از فردا بياين ببينم چي ميشه..مرادي راهنماييشون کن.

-چشم آقا من همه قوانينو بهش ميگم.

با مريم اومديم بيرون و باخشم زول زدم توچشماش:

-من گفتم تاجايي که جا داره صحبت کن سفره آرا بشم اين چه حرفي بود زدي؟واسه من چشمکم ميزنه(و قيافمو زشت کردمو تند تند باچشماي ريز شده و دهن کج پلک ميزدم يعني اداي چشمک زدن مريمو در ميوردم مثلا!)

مريم غش غش زد زيره خنده و گفت:

-ديوونه...اولشه...من اينو ميشناسم.آقاست...آقا....2روز ديگه سفره آراي اينجا ميشي...

-مگه ندارين؟سفره آرا رو ميگم.

-چرا....اما خب ميشي همکارش..

-اوه اوه من گفته باشم از الان ...همش دعوا دارم باهاش...

-اي بابا..ول کن اينارو بيا بهت توضيحات لازمو بدم.

تو اتوبوس سرمو به پنجره تکيه داده بودمو به حرفاي مريم فکر ميکردم..من بايد 7صبح اونجا باشم هميشه!يعني فکرکنم 5بايد راه بيفتم که تا7برسم!

يه روز در ميون مراسم دارن.روزاييم که مراسم نيست بايد بريم کثيف کارياي روز قبلشو جمعوجور کنيم!

تعطيليم که نداريم....همين جوري نان استاپ ميرمو ميام.

خدايا رحم کن!

به لباس فرم تو ساک کاغذي نگاهي ميندازم.اينم که 6تاي من توش جا ميشه.بدم مامانم درستش کنه....پوف...

*******

تو خونه الکي گفتم سفره آراشدم.

شبم بدون شام خوابيدم.ساعتو براي 4:30کوک کردمو خوابيدم.

خداميدونه باچه عذابي بلند شدم.

دستوصورتمو آب زدم و ديدم که مادرم لباس فرممو آماده کرده واز دستگيره آويزون کرده.

لبخندي زدم و آماده شدم.

آرايش ماتي کردم ولباسامو تنم کردم.خدا ميدونه چقدر بهم ميومد!

خيلي خوب شده بودم.صورت سفيدم با رنگ سورمه اي تضاد قشنگي رو ايجاد کرده بود.تازشم شکل مهماندارا شدم!عطرمو زدم که روز اولي همه چي خوب باشه. آروم رفتم تو حياط.

هوا تاريک بود.اما باکي نيست.من حس خوبي دارم.

سره خيابون که رسيدم؛يه خطي سوار شدمو بعدشم اتوبوس.

6:30اونجا بودم.پيروزمندانه به اطراف نگاه کردم وجلوي در 

تالار نشستم تا باز شه!!

همينطور که منتظر باز شدن در بودمو مگس ميپروندم متوجه يه پرايد سفيد شدم که از خيابون پيچيد سمت در حياط تالار اما چون من جلوش نشسته بودم حرکتي نکرد تا بلندبشم.

متوجه شدم که ريموت داشته و در آهني و فرفوژه ي پشتم کم کم 

باز شد.منم بلند شدم و خودم رو تکوندم.

راننده پياده شد واول نگاهي به لباس فرمم کرد بعدم نگاهشو به زمين دوخت وآرومو باصدايي متين گفت:

-سلام صبحتون بخير.از پرسنل جديد هستين؟

پسر خيلي خوبي به نظر ميومد.قد بلندي داشت اما هيکل مند نبود.

اون هيکل افسانه اي که دخترا بپسندن نداشت.لاغرو دراز بود.

پيرهن مردونه ي سفيد وتميزي تنش بود که خط اتوش کاملا معلوم بود.

شلوار سياه پارچه اي.موهاي پرپشت خرمايي ومتمايل به قهوه اي روشن,صورتش مثل خودم برف.ابروهاي بلندي که قهوه اي تيره بودو تا شقيقه هاش کشيده شده بود.بيني استخواني ومردونه و چشمايي که نميدونم چه رنگيه چون انداختشون پايين وتنها مژه هاي بلندشو ميبينم.

ته ريش بوريم داره....خيلي مهربون جلوه ميکرد.دستوپامو گم کردم

چون اين مدليشو نديده بودم.هميشه عادت داشتم بهم نگاه هاي خيره بشه منم خودمو آماده کنم واسه دري وري گفتن به طرف....امّا....

-سسسلام...من...چيز...آره ..يعني بله!(واحمقانه خنديدم)

آروم سرش رو تکون داد وگفت:

-خوش اومدين.بيايين بشينين تا عمارت اصلي پياده نرين.

سريع مسلط شدم به خودم وگفتم:

-اُکي مرسي..و دره جلو رو باز کردمو نشستم.

توماشين که نشستم موجي ازهواي خنک کولرش خورد تو صورتم که ناخودآگاه نفس عميقي کشيدمو چشمامو بستمو لبخند زدم.

بوي خفيف خوبو مطبوعي تو ماشين بود.دوباره باهمون صداي آرومش گفت:

-زود اومدين اما.7تا7:30 وقت داشتين حالا..(ونگاه کوتاهي طرفم انداخت)رسيديم به عمارت اصلي وفرصت جواب دادن نموند.

پياده شدم وبا لبخند گفتم:

-خيلي ممنونم آقا.با اجازه....(نه به خودم اُميدوار شدم!فکر ميکردم خانوم بودن بلد نيستم اما ميبينم که تا چه حد بستگي به طرفت داره!)

بدون نگاه کردن بهم در حالي که داشت پياده ميشد گفت:

-خواهش ميکنم.بذاريد بيام درو باز کنم.

(و من مجبور شدم بمونم)

درهمين حين رنوي دربوداغونه مريمم از ته باغ ديده شد!

با مريم دست دادم و منتظر شدم پياده بشه..وقتي اون پسرو ديد

با لبخند مهربوني رفت سمتش وگفت:

-ســـــلام آقاي مرصادي رسيدن بخير؟!

-سلام خانوم مرادي ممنونم.ديشب رسيدم.

-اگه ميدونستم ديرتر ميومدم!آخه ميدونين که من اين مدت ميومدم درارو باز ميکردمو.....

-بله.ببخشيد دير وقت بود که رسيدم وگرنه تماس ميگرفتم باهاتون.

(حوصلم داشت سر ميرفت ؛پوف آرومي زيرلب کشيدم اما فکرشم نميکردم که اون پسر بشنوه!):

-پووفففف...(آروم برگشت سمتم لبخند بي رياو مليحي زدو گفت):

-بريم تا حوصله ي ايشون بيشتر از اين سرنرفته....

خجالت زده گفتم:

-اي بابا...اين چه حرفيه....

وهمگي وارد ساختمون شديم.درحالي که مرصادي داشت درو باز ميکرد مريم گفت:

-آقاي مرصادي ايشون خودشونو معرفي کردن يا لازمه من معرفي کنم؟

مرصادي جدي و آروم جواب داد:

-اسمشونو نميدونم فقط ميدونم افتخار همکاري رو باهاشون پيدا کرديم.

منم که از اين همه احترام غرق شادي بودم هيچي نگفتم!

مريم گفت:

-ايشون ريحانه مهدوي نژاده(و به من نگاه کردو گفت):

-ايشونم عليرضا مرصادي دست راست آقاي کيارنگ!

عليرضا جدي وسربه زير سر تکون داد وگفت من ميرم ساختمون پشتي کاري داشتين بگين.بااجازه...(ورفت..حتي نذاشت منم ابراز خوشوقتي کنم)

اون روز برنامه ي عروسي داشتن.منو مريم تند تند ظرفو ظروفارو جابه جا ميکرديم که دوتا خانوم چادري مسن هم بهمون ملحق شدن وخودشون رو سيمين وفاطمه معرفي کردن.

خيلي مهربون و بانمک بودن,لپاشون تپلي بودو بعدا فهميدم دختر عمه دختر دائين.سيمين 40ساله بودو فاطمه 45ساله.

همين طور در حال کار کردن حرفم ميزديمو از همه چي ميگفتيمو اين وسط اسم کلثوم و ليلا ميومد که من نميشناختم واز حرفاشون فهميدم دوتا ديگه از پرسنل هستن که تا ساعت10مرخصي داشتن.

اوناهم که اومدن جمعمون کامل شد.با همشون دوست شدم وانقدر به شيطنتامو نوع حرف زدنم ميخنديدن که حد نداشت.

ليلا 30ساله بود وچهره ي معمولي اي داشت وکلثوم هم از همه بزرگ تر بودو 48سالش بود اما ماشالاه خوب کار ميکرد!من که از کتو کول اُفتاده بودم!

ساعت 12:30 بود که مريم گفت بريم تو اتاق کارگرا.

يه اتاق 12 متري با يه فرش قرمز وچندتا بالش.

همه دراز کشيده بوديم تا خستگيمون در بره که متوجه شدم که انگار کسي درو داره با پاش ميزنه،انگار که دستاش پره.

همه هم انگار با اين قضيه آشنايي داشتن چون اکثريت قريب به اتفاقشون هم زمان گفتن:

-عليرضاست...(ومريم آروم گفت مقنعتون سرکنين .بلند شد درو باز کرد)

صداي تعارفاي مريمو شنيدم که ميگفت 

-"نه...بديد خودم ميبرم...."

اين مريمم يه چيزيش ميشه ها!نکنه عاشق اين پسرست؟!!

واز اين فکر بچگونه ي خودم لبخند گشادي زدم که ديدم عليرضا با دو دست پر غذا اومد تو.

نا خودآگاه نگاهش به من اُفتاد و دوباره سرشو برگردوند و آروم گفت:

-شرمنده انگار خيلي دير شد..ببخشيد..

وهمگي مثل کودکستان گفتن:

-خواهش ميکنيم....نه مثل هميشه به موقع بود.(حالا نه اينکه همزمان بگنا!فقط جمله اش اين بود.با تاخيراي چند ثانيه اي ازهم ميگفتن!)

اون پسره ي چشم پاک محترمم رفت و درم بست.

همه درحال خوردن بوديم که کلثوم گفت:

-الهي قروبون اين پسر برم.پسر به اين خوبي کي ديده؟!

ليلا:-آره به خدا....عليرضا که آقائيش ثابت شدس..

مريم:-کيارنگ حق داره انقدر نازشو بکشه..طفلي ديروز کل برنجارو خودش دوش گرفت!چون کريم کمر درد داشته!فکر کن؟!کار اون که اين چيزا نيست...اون سرکارگره...

درحالي که دهنم پر بود گفتم:

-چه فرقي داره.کارگرو سرکارگر....تو الان سرکارگري مثل خر با ماکار کردي!(همه از خنده ترکيدن...)

مريمم درحالي که از خنده سرخ شده بود گفت:

-ديوووونهههه من فرق دارم.اون سرکارگره همه ي ماهاست از طرفي آقاکيارنگ گفته فقط بايد روماها نظارت داشته باشه.بي انصافي نکن!

(چشم وابرويي براش اومدمو گفتم):

-اي بابا عاشقش شدي حالا؟؟!!بريم خواستگاري؟؟

(دوباره همه خنديدن)اينبار مريم به شوخي دستشو زد به کمرشو گفت:

-دختره ي منحرف من خيلي هنر کنم دخترمو بزرگ کنم!

با تعجب نگاهش کردمو گفتم:

-راس راسي بچه داري؟

-بله که دارم.يه دختر خوشمل ماماني دارم. دلت بسوزه تازشم.

-اوهوع!نه بابا خيالت راحت من خودم بچه ام هوس بچه ندارم!

فاطمه:-راستي دخترت خوبه مريم؟

-قربونت عزيزم يدونه دندون دراورده انقده نازه...

سيمين:-قضيه شوهرت چي شد؟

مريم:-هيچي ديگه اونم هفته پيش گورشو گم کرد...

با تعجب نگاهي به جمع انداختم ودر حالي که قاشقو ميبردم تو دهنم گفتم:

-به منم بگين نامردا

مريم:-طلاق گرفتم.معتاد بود.

-اِ.....اسم دخترت چيه؟(خواستم از اون حالو هوا دربياد و موفق هم شدم چون با لبخند مادرانه ي عاشقي گفت):

-هـستي.هستي مامان

-آخي......

دوباره مشغول کار بوديم وتمام مدت منتظر سفره آرايي بودم که قرار بود بياد.

بلخره خانوم تشريف اوردن با دوتا وَردست اومده بود.

آخ که چه کلاسي ميذاشت.کارش بد نبود اما مطمئن بودم که من خيلي از اون بهترم.خيلي چيزاي جديد و امروزي بلد بودم.

اما اون اکثر کاراش دِمُده بود و من فقط اين رو ميفهميدم.

حدود ساعت 7بود که مهمونا رسيدن.کم کم فهميدم اين تالار قشنگ داره زير آبي ميره!!!!چون دوتا ساختمون جدا داره واسه خانوم ها وآقايون اما از يه ساعتي به بعد دراصلي رو ميبندن و زنومرد اگه بخوان قاطي ميشن وتازه زهرماريم سرو ميشه!!!

جشن اشرافي واعيوني اي بود.خيلي کار کرديم .من که چند بار چشمم سياهي رفت.واقعا سختم بودو فشار زيادي بهم وارد شده بود.

خلاصه که اون شبم تموم شدو من خسته ودرمونده ساعت11 زدم بيرون.

از توي پياده رو داشتم ميرفتم تاسرخيابون که ماشين بگيرم؛

متوجه بوق هاي پي درپي ماشيني شدم.

سرمو برگردوندم و پرايد سفيد عليرضارو تشخيص دادم.

از بين شمشادا رد شدم و سرمو خم کردم از پنجرش تو:

-امري دارين؟(با حالت متعجب ونگاهي ناشناخته واسه اولين بار زول زد بهم وگفت):

-جسارته اما کجا تشريف ميبردين؟؟

-خونه!

-ببخشيد ماشين دارين اونوقت؟!

-نه!(با ناراحتي نگاهشو ازم گرفت وبه جلو نگاه کردو گفت):

-اين وقت شب؛خانوادتون نميان دنبالتون؟مثل بقيه پرسنل.

خانوم مرادي که ماشين داره,خانوم امان پور وطالب زاده هم پسراشون باموتور ميان دنبالشون..اما شما که ازهمه کوچيک تري انقدر راحت راه افتادين تو خيابون؟؟

-خب چيکار کنم؟!

-نميدونم.من جسارت نميکنم.وظيفم بود که شما رو از وضع خرابه جامعه آگاه کنم....(دوباره نگام کردو گفت):

-حالا بشينيد من تا يه آژانس ببرمتون.

-نخير مرسي خدافظ..(وبرگشتم که برم.پسره ي پررو.تعريفش کرديم زرد کرد...به تو چه خانوادم چيکار ميکنن بامن)

پياده شد وصدام زد:

-خانوم مهدوي؟(برگشتم سمتش وتقريبا پررو زول زدم بهش)

-گفتم بشينين.

-گفتم نميخواد مرسي..تاکي شما ببرين تا آژانس منو؟

-يه امشب که نميدونستين بايد کسي بياد.از وقتاي ديگه خانوادتون

-هه هه مرسي خانوادم نميان.

-چرا؟؟!!

-ديگه زيادي صحبت کرديم.باي

-خانوم خواهش ميکنم.هميشه تا آژانس با من بياين.

-پول آژانس ندارم همينو ميخواستين بشنوين؟!!(غش غش خنديدم)

اما انگار از اين شوخي وخنده خوشش نيومد چون اخم کرده بود بهم.منم دستوپامو جمع کردم وبي دليل گفتم:

-معذرت ميخوام فقط خواستم بخنديم.

-بشينين.(نشستم و حدالامکان سرمو چرخوندم طرف پنجره)

-کجا برم؟

-همون آژانس ديگه...

-نخير آدرس منزل لطفاً

-مرسي ممنون.

-آدرس خانوم.بخدا خسته ام

-خب منم نميخوام زحمت بکشين.شما گير دادين!والاه!

(نفس عميقي کشيد):

-من خونم پيروزيه.شما کجاييد؟ميتونم تا اونجا ببرم.پائين شهرين يا همين جاهايين؟

-تاهمون پيروزي خوبه.مرسي

ديگه حرفي نزديم تااينکه بخاطر آهنگي که گذاشته بود آروم گفتم:

-مؤمن ها هم آهنگ گوش ميدن؟!

-تا چه آهنگي باشه...

-همين سِون الان مذهبيه که گوش ميدين؟

-من که آخوند نيستم خانوم!اين چه طرز فکريه؟؟

-خب چه ميدونم...نگاه هم نميکنين به زنا.يه نگاه عادي!

-بايد حتماً زول بزنم؟

-اَه...بيخيال.

-شما شروع کردي!

-پووووفففففف...

-پوف تيکه کلام قشنگي براي يه خانوم باشخصيت نيست.

-منم بي شخصيتم ديگه...(متوجه شدم برگشته سمتم)

حدسم درست بود چون باصداي نزديک تر ومتعجبي گفت:

-آدم به خودش توهين ميکنه؟؟؟

-نه.توهين روزگار ميکنه که منه 22ساله کارگرم.

پس بي شخصيتم.

-واقعاً متأسفم براتون.صبح که ديدمتون طور ديگه اي ازتون برداشت کردم.خيلي متين تر و منطقي تر نشون ميدادين!

-سرم درد ميکنه.تمومش کنين.پيليز

ديگه حرفي نزديم.سره خيابون پيروزي پيادم کرد،گرچه ناراحتي ونارضايتي توچشماش که حالا فهميدم قهوه اي روشنه موج ميزد.به اون چه اصن...راضي باشه نباشه...

اه چقدر بي چشمو رو ام!

-مرسي.شب بخير.

-وايستيد واحد بياد با اون بريد.

-اُکي اگه تا 10مين ديگه بياد؛وگرنه خودم ميرم...حال ندارم.

-من ميمونم تا واحد بياد.

-آقاي مرصادي واقعا ممنونم بريد لطفاً.

-شمام جاي خواهرم خانوم.بخدا ناراحت ميشم ميبينم انقدر بيخيالين!

خوش بختانه واحد اومد و من از شرّ آقاي قُفلي نجات پيدا کردم...

-خب ديگه با اجازه شبتون بخير.

-به سلامت...

وقتي رسيدم خونه 12:30شده بود درو که باز کردم،ديدم مادرم نگران تو حياط قدم رو ميره و همه ي اهل خونه خوابيدن.

-کجابودي ريحان؟؟

-سلام!

-سلام؟چه سلامي؟؟سفره آرايي يا حمّال؟

(تو دلم گفتم حمّال!)

-مادرم.راهش دوره.حالا هم که سالمم!بيخيال خسته ام.

-من ميام محل کارت.بايد ببينم خيالم راحت شه.

(با خشم برگشتم طرفش...):

-جدّاً؟؟چطور محمود اين همه خون جيگرم ميکنه باکت نيست؟!

-ريحان ببين اين چند دفعست داري مسائل بي ربطوقاطي هم ميکنيا....من نگرانتم.

-نگرانم نباش (و سريع رفتم تو)

******* 

صبح خوابالو بلند شدم واقعا نا نداشتم نگاهي به ساعت انداختم.

يا امام غريب!7بود.با عجله دوئيدم تو دستشويي ودستوصورتمو شستم.با سرعت برق آماده شدم.

لوازم آرايش وعطرمو انداختم توي کيف دستيم و دِ برو که رفتيم....

تو اتوبوس واحد بي توجه به نگاهاي مردم تند تند آرايش کردم وعطر زدمو دوئيدم بيرون.

تقريبا نزديکاي 8بود که رسيدم.

باهن هن ونفس نفس وارد شدم..

جلوي در تالار عليرضارو ديدم که سرش پائين بودو دستشو هي به ته ريشش ميکشيد وآروم سرتکون ميداد در جواب مردي که پشتش به من بودو تندتند حرف ميزد.

بهشون رسيدم و با نگراني نگاشون کردمو سلام داد:

-سسسلا...م...هن...هن...

مردي که پشتش بهم بود دستشو همونطور که تکون ميدادو حرف ميزد رو هوا نگه داشتو برگشت سمتم..

نفسم بند اومد.اونقدر خوشگل بود که يه آن شوک شدم.

بخدا هيچوقت هيز نبودم.اما واقعا چهرش طوري بود که آدم نفسش بند ميومد.عليرضا خوب بود اما معمولي بود.

فقط خوب بود نه اينکه نفستو بند بياره.

نه اينکه شوکّت کنه...پسره قد بلندي بود که از پشت بااون قدو قوارش نميتونستم حدس بزنم پسره.

قدش بلند و هم قد عليرضا بود،اما هيکلش هموني بود که دخترارو تاحد مرگ ميبره.درشت و ورزشي.

موهاي سياه پرپشت که روبه بالا بود وبغلاشو کوتاه تر از وسطش آنکارد کرده بود.ابرو هاي مشکي شقو رق ومغرور و بلند.چشماي سياه ودرشتي که بخاطر تابش آفتاب کمي جمعشون کرده بودو بهم نگاه ميکرد.لب هاي قلوه اي و خيره کننده وصورت شش تيغ.بي نقص بي نقص بود...

از طرز لباساش و بوي عطرش کاملاً متوجه شدم که چقدر ميتونه پولدار باشه....اصلا به من چه....حتماً يه داماده که اومده واسه عروسيش تالار بگيره....بدون اينکه بشناسمش رفتم جلوتر ومستقيم به عليرضا نگاه کردموگفتم:

-ببين جون من اين يه بارو بيخيال شين...خواب موندم.

از اونجا که عليرضا مثل خودم سفيد بود؛تغيير حالتاش سريع تابلو ميشد..يهو ديدم رنگش داره ميشه لبو.

-سلام خانوم..

-اُکيه پس؟من برم تو راحت؟نگي به رئيس(ولبخند دندون نمايي زدم)

-خانوم مهدوي نژاد؛ايشون آقاي اميرارسلان کيارنگ پسر آقاي اردشير کيارنگ هستند.رئيسمون در واقع ايشونن!پدرشون اين شعبه وچند شعبه ي ديگرو تو تهران به آقا امير واگذار کردن.

(منو بگي؛مثل بُز فقط زول زده بودم به دهن عليرضا وهيچ تلاشيم درجهت برگشتن به اون سمت نميکردم!)

سکوتي بينمون ايجاد شد.واقعاً ضايع شده بودم.دقيقاً وقتي توفيلما اينجور صحنه ها پيش ميومد؛با حرص ميگفتم اصلاً امکان داره همچين چيزي؟؟الان ميگم بله.امکان دارد!

بلخره که بايد برميگشتم وگندو جمع ميکردم،آروم چرخيدم وبازم از اون لبخنداي احمقانه به روش زدم.

ديدم که با چه نفرت،حقارت،چندش،غرور،هر حس بده ديگه اي نگاهم ميکنه.

بيحالو سست نگاهشو ازم گرفت و به عليرضا گفت:

-برو اونايي که گفتم اُکي کن.(و روپاشنه ي پاش چرخيدو رفت)

آخ که سوختمم...يعني اگه داد ميزد سرم خيلي بهتر از اين بي اعتنايي محضش بود.

مني که اين همه غد بودم؛اشک توچشمام حلقه زد.بي خودو بي جهت دلم گرفت.خيلي حس بدي بود.

نميدونم کسي درکم ميکنه يا نه.فقط اينو ميدونم که توجه نکردنش يعني اينکه کارگر حمال من عيب نداره برو به کارت برس تا من پول رو پول بذارم.

زماني به خودم اومدم که؛عليرضا صدام کرد:

-عيبي نداره.نديدي هيچي نگفت.

(بدون حرفي رفتم تا به کارم برسم)

تا خوده ظهر شستيمو سابيديم...ديشب ترکونده بودن!

اونقدر توفکر بودم که اصلا تو بحث بچه هاشرکت نميکردم.

من بايداين يارو متکبرمغرورو سرجاش بنشونم.

حس نفرت و عصبانيتم هر لحظه بيشتر شعله ور ميشد.

اگه من حال اينو نميگرفتم سکته ميکردم..

فضاي آشپزخونه داشت حالمو بد ميکرد.رفتم توحياط قدم بزنم.

دستام توجيب مانتوم بودو سرم پائين..غرق فکر بودم که صداي قدم هايي روشنيدم.

-غذا براتون اوردم بريد تو اتاق ميل کنيد.

-نه...ميل ندارم.

-هنوز درگير ماجراي صبحيد؟

-نخير ميشه ول کنين؟

-چشم شرمنده(ومعصومانه رفت سمت خروجي)

-عليرضا...اِ..چيزه يعني آقاي مرصادي من عذر ميخوام.

-مهم نيست خانوم.حق با شماست....

ديگه تاآخرشب خبري ازعليرضا نشد..کارم تموم شد.

طرفاي ساعت 10 بودکه اومدم بيرون.سر خيابون عليرضا رو ديدم که برام بوق ميزنه.از اينکه ازم دلخور نبود خوشحال شدمو با شادي دوئيدم سمتش:

-سلااااااام ??

-سلام بشينين

-آخيششش مرسي....

-خواهش ميکنم(وتک خنده اي به شيطنت من کرد)

-چندسالتونه؟

-28

-تحصيلات دارين؟

-دانشجوي دکتراي حقوقم.

-اااااااوووووو....

-(باخنده):اوووو چي؟چيه مگه؟!

-باکلاسه.....

-لطف آقاي کيارنگه...از بچگي کمکم ميکردن.

-کي؟!همون پسره ي افاده اي؟!اون خودش بچّه اس که!

-نه پدرش..اميرارسلان 1سال ازمن بزرگ تره.پدرش منو اونو مثل هم يه دبيرستان ميفرستاد.فرقي بين ما نذاشت.

-اونم حقوق ميخونه؟

-نه اون يه سري مشکلات براش پيش اومد تاليسانس ژنتيک بيشتر ادامه نداد.

-هومممم که اينطور...

(همينطور که حواسم پرت افکارم بود متوجهش شدم که صدام ميکنه):

-فکر ميکنم رسيديم!

(با تعجب ديدم که تاسرکوچمون رسوندم!)

-يعني چي؟!چطوري آخه؟من اصلا حواسم نبود.

-ديشب دنبالتون اومدم راستش به دلم بد افتاد تنها برين...

-واااي من شرمنده ام...بابت همه چي ممنونم.

-خواهش ميکنم.بريد به سلامت.

-خداحافظ.

-شب بخير.

****** 

3ماه تمام از کارم ميگذشت و من هرشب باعليرضا برميگشتم

رابطمون خيلي خوبو خودموني شده بود.ديگه رئيس مغرورمونو نميديدم،ميگفتن انقدر دارائي دارن که وقت سر زدن ندارن!

با بچه هاي اکيپمون باوجود اختلاف سني هاي زيادشون بامن جوره جور شده بوديم.

همه از زندگي هم ميدونستيم....باعليرضا که انقدر قاطي شده بودم کم کم اومده بود تو خط وشيطنتايي ميکرد خفن!

تواين 3ماه حقوقمونو ميريختن تو حسابمون ومن کلي از شر غرغراي محمود راحت شده بودم.

واسه خودم کلي لباسو خرتو پرت خريده بودم وحسابي راضي بودمو کم کم تب تند سفره آرايي از ذهنم خارج شده بود.

اين آخريام متوجه نگاه هاي حس دار عليرضا شده بودم.هر لحظه منتظر خواستگاريش بودم!ميدونستم که اون روز نزديکه...بلخره آدم خر که نيست!بدم ميمود از اين دخترايي که خودشونو ميزدن به اون راه!

من با خودم رو راست بودم.عاشقش نبودم؛اما بدم نميومد که ازدواج کنم و ازاين بلاتکليفي راحت بشم.

عليرضا عالي بود.قيافه که داشت,تحصيلات,شعور,

تبريزي بودن وخانوادش اونجا بودن.علي اينجا مجردي خونه گرفته بود.

غلتي زدم و دوباره به عليرضا فکر کردم!

آخه لامصب بيا پيشنهادتو بده ديگه!

هاها....

***سوز سرد پائيزي؛تمام خونمون رو پر کرده بود..صداي فس فس آتيش بخاري که تا تهش زياد بود؛سکوت خونرو ميشکست.

از سرماي زياد جرأت نداشتم بلند بشم برم تو حياط.

من آخه کم خونيم داشتم دستوپاهام هميشه يخ ميزد.

باهر بدبختي اي بود بلند شدم رفتم تو حياط...اي واي که نم نم بارونم داشت ميومد.

بالرز غيرعادّي رفتم دستوصورتمو شستم.

برگشتم وحاضرشدم.از روي لباس فرمم ژاکت بافتني قهوه اي سوخته اي که همراه شالو کلاه ستش بودو مادرم بافته بود پوشيدم.خيلي سرمايي بودم؛کلاه رو تاروي ابروهام پائين کشيدم

شال روهم دور بيني و دهنم بستم.به قدري چهرم بانمک شده بود که چند دقيقه تو آينه به خودم خيره شدم.

چشماي درشت عسليم با اون حالت خمارش وسايه ي مليح مسي رنگ بدجوري تو نظر بود.

عطرهميشگيمو زدم وراه اُفتادم.

همين که پامو از در گذاشتم بيرون ووارد کوچه شدم؛ديدم کسي آروم تند تند صدام ميزنه.با تعجب برگشتم ديدم سعيده!

اخم کردم و ايستادم تا بهم برسه.درحالي که داشت زيپّ سوئي شرتشو ميبست بهم نزديک شد وگفت:

-ريحان ميشه حرف بزنيم؟

(از من 6سال کوچک تر بود اما ماشالاه قدش ده سانتي ازمن بلند تر شده بود...صداشم که تازه بلوغ!)

با عصبانيت گفتم:

-ديرم شد.چيکار داري؟

-ريحان ميشه يِکَم مهربون باشي؟!

-برو بابا...(اينم يه چيزيش شده ها!بي توجه برگشتم برم که آستين ژاکتمو کشيد):

-ريحان تو رو خدا آبجي....(دلم براش سوخت..منتظر نگاش کردم که ديدم قطره اشکي از گوشه ي چشمش چکيد)

-هووووو چته تو؟!فکر کردم مرد شدي!مرد که گريه نميکنه؟!

-من مرد نيستم ريحان...اگه مرد بودم نميذاشتم ناموسم بره کارگري...

-هه!کارگري؟ناموس؟چي ميگي؟!

-من اومدم محل کارت ريحانه..ديدم که چه کاري ميکنه...

(خجالت کشيدم.گونه هام داغ شد..اما سريع به خودم اومدمو گفتم):

-خُب حالا که چي؟!چيکارکنم؟!بعدشم شما اصلا کار خوبي نکردي که اينکارو کرديا.فضولي تو؟

-ريحانه..من که نميتونم غلطي برات بکنم اما با دوستم صحبت کردم؛صبحا وشبها موتورشو کرايه بده برسونمتو برت گردونم.

ريحانه بيا دوست باشيم.بيا خواهر برادر واقعي بشيم.بخدا من دوستت دارم.من توومامان زهرا رو از مسعودو بابا بيشتر دوست دارم...(ودوباره گريه کرد)

حس عجيبي نسبت بهش پيدا کرده بودم..يه آن حس کردم منم دوستش داشتم اما توجهي نداشتم به احساساتم.

دستمو سمتش دراز کردم و با لبخندي که اون نميديد چون شال جلو دهنم بود بهش گفتم:

-باشه بابا.اينم دست دوستي.حالا برو موتور بيار چون اصلا حال ندارم!

(دستمو محکم فشرد وسريع وارد يه کوچه ديگه شدو با يه موتور اومد جلوم)

با خنده سوارشدم والبته که ترک موتور تا خود نياوران يخ زدم!

پياده شدم و بهم گفت که ساعت 12 مياد دنبالم.

با همون قيافه ي خنده دارم وارد حياط تالار شدم که بعد از اين 3-4ماه دوباره اميرارسلان روديدم!

هواتقريباً تاريک بود اما از دور تشخيص دادم خود ناکسشه.

با غرور وبدون سلام وعليک از کنارش رد شدم ونفهميدم که اون الان داره چيکار ميکنه.فقط عليرضا رو ديدم که داشت از روبه رو بهم نزديک ميشد.با ذوق بلند گفتم:

-سلام!صبح سرد پائيزيتون بخير موسيو!

عليرضا يه کم مکث کرد اما سريع شناخت و با خنده وتعجب گفت:

-ريحانه خانوم!چه بامزّه شدين!

-هاها...ما اينيم داداج.(ومتوجه شدم که از پشت داره به من نزديک ميشه و در واقع تغيير جهت داده و اومده فضولي تو کار ما حتماً...بچه پررو)

-عليرضا مگه نگفتم زود برو پي جنساي انبار؟

(منم همين طوري پشتم بهش بود وبه عليرضا نگاه ميکردم)

-چشم آقا امير..همين الان...(تک سرفه اي کردم و رو به عليرضا گفتم):

-عليرضا من رفتم...روز بخير...

-بريد خانوم..ممنونم...(بالبخند از هم جدا شديم و احساس خُنکي دل بهم دست داد!)

آخ که چه حالي داد محل سگم بهش ندادم.فکرکرده حالا منم تا کمر خم ميشم واسش مثل بقيه...والاه...!

-ســـلام بر بروبکس خوش تيپ!

مريم:-سلام ريحانه خوشحاليا؟!

فاطمه:-سلام خوشگل خانوم...

امروز ميگفتن اميرارسلان اومده سرک کشي کنه ببينه ما يه وقت زير آبي نريم!مرتيکه گوريل..

من به عليرضا بيشتر ميام،انگار خواهر برادريم..هم تقريبا بوريم هم ني قليون...اما اون چي؟من در کنارش له ميشم.

اصلنم تو شوهر من نيستي!(همينطور اينارو زير لب ميگفتم و نخودي ميخنديدم)

کلثوم:-ريحانه فدات بشم که عين دختر بچه هايي!قربونت برم چي ميگي با خودت که اينطوري ميخندي؟!

-دور از جون کلثوم خانوم هيچي....الکي خوشم...!

ميگم اين يارو پسره زن داره؟

ليلا:-نه...اميرارسلانو ميگي؟

-اوهوم.

ليلا:-نه نداره...يعني داشته ها...چيز شده...

سيمين:-ليلا؟؟؟؟؟تو بايد سريع همه چيرو بگي؟!

من:-وا؟؟؟سيمين جون با منم آره؟!خُب بذار بگه!

سيمين:-آخه يه قضيه ايه که تموم شده رفته.حالا ليلا يادش نميره هيچوقت!

ليلا:-وا سيمين خب مگه دروغه؟تازه ريحانه که عزيز هممونه!بذار بدونه!

من:-بگيد ديگه...(وقيافمو معصوم کردم!)

مريم:-هيچي بابا..يه دختره 3سال پيش هم سن الان تو بود.22سالش بود.اومد اينجا کارگر بشه.

کلثوم:-حالا قيافه هم نداشتا!

مريم:-کلثوم جان؛به اونجاشم ميرسم عزيز من!دارم حرف ميزنم!

هيچي بابا اين دختره فقط چشماش سبز بود!همين!زشت بود اما تا دلت بخواد عشوه داشت.انقدر عشوه ريخت دل اميرارسلانو برد آخرشم نامزد کردن بعدشم کلّي پول کلاه برداري کرد با دوستش که يه پسره لااوبالي بود فلنگو بستن.....تمام...(و دوباره سرشو کرد تو قفسه ي ظرفا)

اما من همچنان در فکر بودم و اون ذات بدجنسم همچين تکون تکون ميخورد از شکستي که خورده بود!

دوباره درحال کار گفتم:

-حالا اين يارو دوستشم داشت؟!

سيمين:-آره بابا!!خيلي...

ليلا:-منم اين وسط موندم عاشق چيه اون شده بود؟!

فاطمه:-علف به دهن بزي شيرين اومده بود.(همه خنديدن)

اما من همچنان دلم بي خودو بي جهت قيلي ويلي ميرفت که اون اينجور رکب خورده بود..بدون اينکه متوجه موقعيتم باشم نا خودآگاه بلند گفتم:

-ايول!ناز شَست دختره...!(يهو ديدم صداها قطع شد!برگشتم ديدم همه دارن با تعجب نگاهم ميکنن)

-هان؟!چيه؟!

مريم:-تو اصلاً ميدوني اميرارسلان چي کشيد؟!

-نه نميدونم.هرچي کشيد نوش جونش.

فاطمه:-نه دخترم.نگو اينجوري گل نازم..به تو نمياد اين حرفا.

(خجالت کشيدم فکر نميکردم اينقدر طرفدار پروپاقرص داشته باشه)

-آخه شما نديدين چقدر مغروره که...

ليلا:-منم با ريحان موافقم...از دماغ فيل اُفتاده!(درحالي که دستکش پلاستيک آشپزخونه دستم بودو کف ازش ميچکيد؛گرفتم جلو ليلا که بزنه قدش!اونم شالاپ کوبيد کف دستم!همش پاشيد تو صورتم!)

-عزيز دلم خودتو کنترل کن!(همه زدن زيرخنده)

که يه دفعه ازرائيل اومد تو.

-چه خبره اينجا؟

مريم:-هيچي آقاي کيارنگ ببخشيد.

-يعني چي خانوم؟حتماً اين همينکاررو کردين که اسم اين شعبه بد درفته ديگه!(همه سرجاشون ساکتو بي حرکت وايستاده بودن وفقط من بي توجه بهش داشتم ظرفارو ميسابيدم اونم با تق وتوق حرص دربيار)

مريم:-يعني چي آقا؟کي شکايت اين شعبرو کرده؟!

-من نبايد به شما جواب بدم.مهم نيست کي شکايت کرده.مهم اينه که شماها کوتاهي کردين.

مريم:-آقا دقيقاً خب بگيد از چي...(وناگهان باعصبانيت حرفشو قطع کرد وبه من گفت):

-ريحانه.تمومش کن!(خشکم زد.مريم بامن بود الآن دقيقاً؟!)

مريم:-آقا ما کجا کوتاهي کرديم؟

-هيچ جا!(وبا پوزخندي که ميدونم بخاطر ضايع شدن من زد از اونجا رفت)

با حرص زول زدم به مريم:

-اون چه حرکتي بود مريم؟

-من بگم اون چه حرکتي بود؟!

-اون روي سگ منو بالا نيارا.(صداهامون بلند شده بود)

-من روي سگتو بالا نيارم؟تقوتوق انداخته با پسر مردم لج کنه اعصاب منو بهم ميريزه!

-حرمت نونونمکي خورديم نگه ميدارم.همين.(ودستکشارو با حرص درواوردمو پرت کردم زمين و زدم به چاک)

تو حياط قدم ميزدم وهي نفس هاي عميق ميکشيدم.

شايد اگه هروقت ديگه اي بود انقدر از اين کار مريم نميسوختم.

اما جلوي اون نبايد اين اتفاق مي اُفتاد.

نشستم لب باغچه و سرمو بين دستام گرفتم.نه..من گريه نميکنم.

هيچوقت.من هيچوقت نبايد گريه کنم.اونم جلوي جمع!

خيلي وقته که تلاش ميکنم قوي به چشم بيام.

دوباره سرمو بلند کردم ونفس عميق کشيدم تا اشکام نريزه.

همين که سرمو چرخوندم ديدم عليرضا که دوتادستش پربود داره ميادسمتم.نگاهي بهم کرديم و اون با خنده گفت:

-دور از جون تنگي نفس دارين انقدر بلند وعميق نفس ميکشيد؟!

-نخير هواي مطبوع پائيزي وادارم ميکنه!

-چه خوب!پس لذّت ببريد.

-مرسي داشتم ميبردم جفت پا پريدي وسط!(وهردو بلند خنديديم)

سرمو که چرخوندم ديدم اميرارسلان داره از پشت پنجره ي اُتاقش نگاهمون ميکنه.تا ديد من ديدمش پردرو انداخت.انگار عليرضا هم فهميد چون آروم گفت:

-شما آخري با اين کاراتون همرو از کار برکنار ميکنين!

باتعجب نگاهش کردمو گفتم:

-چيکار کردم ديگه؟!(خونسرد نگاهم کردو گفت):

-صداي دعواتون تا راهرو ميومد ناخواسته شنيدم!

-عجب....

-حالا نميخواد منو بزنين.پاشين برين باهاش آشتي کنين.زشته بچه که نيستين!

-نخير.من بميرمم منت کسي رو نميکشم.

-خيلي خُب..با اجازتون من برم.

-به سلامت..راستي علي...چيز...عليرضا؟(آروم برگشت وگفت):

-جانم؟(يه جوري شدم!يادم رفت حرفمو!بس که کمبود محبتم من!)

-چيزه...چيز...ام...آهان...نميدون م يادم رفت!

(لبخند قشنگو محجوبي زدو رفت)

با اخم پرجذبه اي وارد آشپزخونه شدم و به کارم رسيدم.متوجه ميشدم که مريم گهگداري نگاهم ميکنه اما محلّش نميدادم.

آخرشبم حاضرشدمو از همه خداحافظي کلّي کردم و رفتم بيرون.

پامو که تو حياط گذاشتم؛ديدم که اميرارسلان با عليرضا مشغول صحبتن..از کنارشون رد شدم که عليرضا صدام کرد:

-ريحانه خانوم(بي حوصله برگشتم):

-بله؟

-خسته نباشين.وايستين الان ميام.

-مرسي لازم نيست.

-چرا؟اين همه باهم رفتيم؛تعارف ميکنين؟!(نگاهي به اميرارسلان انداختم که بي دليل به روبه رو که گل وبوته ها بودن نگاه ميکرد)

-ممنون.از امشب ميان دنبالم.تشکر.(نميدونم درست حس کردم يانه؛اما نگاهش غمگين شد)آروم گفت:

-باشه پس شب بخير.

-شب بخير.

جلوي در منتظر سعيد بودم که ترجيح دادم تاسر خيابونو خودم برم تا زودتر ببينمش...همينطور که سر خيابون ايستاده بودم ديدم که ماشين مدل بالاي اميرارسلان که حتّي اسمشم نميدونم از جلوم رد شد...خوش بحالت...شايد منم جاي زنت بودم همچين کاري رو باهات ميکردم.چون اخلاق که نداري..پس ارزش نداري عمرمو هدر تو بدم.هيچ اصرارم نکن اصلنم امکان نداره به پات بمونم!هه هه...چقدر بي نمکم من بخدا خودم ميدونم..!

-آبجي بپّر بالا!

-کجا بودي تو چموش؟

-بابا رو دوساعت داشتم ميپيچوندم.گفتم ميرم با ناصر درس بخونم.

-آهان...قبول داري بابات خيلي نچسبه؟

-آره!(و غش غش خنديديم)

پشت چراغ قرمز وايستاده بوديم که نگاهم اُفتاد به ماشين اميرارسلان که کنارمون بود!ياخدا!من انگار قراره هي تحقير بشم!آخه موتور براوو چيه که ترکشم بشيني!

سرمو تکيه دادم به کمر سعيد و صورتمو برگردوندم.ديگه نميدونم اون ديد يا نه!هاها...

سعيد منو جلو در پياده کردو ازم خواست که اول من برم بعد 10مين بعد خودش بياد.

وارد خونه که شدم محمودومسعود داشتن فوتبال ميديدن.بميرم واسه سعيد اونم عاشق فوتبال بود اما احتمالا بخاطرمن از اون گذشت.

خيلي خوشحال بودم که شامم همونجا ميخوردمو کلا حسابم از محمود جدا شده بود.رفتم تو آشپزخونه و مادرمو بوسيدمو شب بخير گفتم.مادرمم قضيه ي صلح باسعيدو فهميده بود.

اين ماه که حقوق بگيرم واسه سعيد يه چيز خوب ميخرم که جبران کنم....خميازه سنگيني کشيدمو زيرپتوم خزيدم.

****** 

درحالي که صداي دندونامو که از لرز بهم ميخوردن رو ميشنيدم

تو دستم تند تند "ها" ميکردم تا گرم بشم.

موتور قراضه اي که سعيد باهاش منو ميرسوند خراب شده بودو مونده بوديم وسط خيابون.با عصبانيت گفتم:

-ولش کن بچه.من خودم تاکسي ميگيرم.تو هم زود خودت برگرد مدرست ديرشد.بدو

-آبجي موتورو چيکارکنم؟!

-به اين ميگي موتور؟!

-آبجي عاشق حرف زدنتم...(ودوباره سرشو کرد اون زير که مثلاً تعميرش کنه)

-يخ زدم سعيد من رفتم..تو هم برو...اونم بذار همينجا بمونه ايشالاه ببرنش راحتمون کنن..باي.

-نه آجي...واستا ببينم.پول داري؟!

-برو بابا جوجه خروس.آره دارم باي.

-پس واستا خودم تاکسي بگيرم.(سعيد برام يه ماشين گرفتو کرايشم حساب کرد!)

-خانوم رسيديم.

-نخير جلوتره.

-نه من مسيرم نميخوره.

-نه بايد بري حاجي.پولشو داديم.

-خانوم محترم از اينجا تا اونجا که شما ميگي 500تومن ديگه باهاس بدي!

-باشه برو ميدم.

(مردک فکر کرده من خرم.از کاراي سعيده ديگه,انقدر جلو اين راننده هه منو لوس کرد يارو فکر کرده بي دستو پاام ميخواد گولم بزنه!اما کور خونده)

-خانوم الان رسيديم ديگه.کرايه مارو بده.

-کرايتو گرفتي.

-اِ اِ اِ؟؟يعني چي؟!(پياده شدم وبه سمت تالار که اون سمت خيابون بود رفتم...وديدم که اميرارسلان جلوي دره و داره با موبايلش حرف ميزنه...)

راننده هه هم پياده شد و پررو پررو دنبال من راه اُفتاد.

-واستا بيبينم!پولمو بده!

-من هميشه اين خطّو تا اين جا ميام؛1500ميدم.چي شده که دوقدم راهو 2000ميگيري؟!

-500ديگه بده من اين حرفا حاليم نيست.

-نميدم.بيا دنبالم تا بگيري.(وجلودر تالار که رسيدم ديدم کيفمو کشيدو فرياد زد):

-ايه النّاس!پولمو نميده!(باورم نميشد بخواد اينکارو بکنه يه نگاه به اون انداختم يه نگاه به اميرارسلان که دهنش يکم باز مونده بود وبا تعجب والبته چاشني غرور نگاهمون ميکرد)

راننده هه هم واسه آبرو ريزي من رفت جلو اميرارسلان و گفت:

-آقا شما که متشخصي 500تومن اين خانوم دزدو بده خداهم خيرت بده!(اميرهنگ کرده بود.اونقدرم که شاهزاده بود دستشو از دست راننده هه ميکشيد بيرون تا مبادا کثيف بشه!)

با عصبانيت رفتم جلو و داد زدم:

-من دزدم يا تو؟

-برو باتو کار ندارم.الان از اين آقا ميگرم!

-تو غلط ميکني.مرتيکه عوضي(در همين حين متوجه شدم امير کيف پولشو از جيب پشت شلوارش کشيد بيرون و هي زيروروش کرد وبا صداي بي نهايت مغرورانه اي گفت):

-500تومني که اصلاً ندارم آقا..بفرما(ويه ده هزاري تميز گرفت جلوش)

آخ که اگه بگم مردم؛کمه.اگه بگم سکته کردم کمه....

آتيش گرفتم.جزغاله شدم.جيگرمو کشيدن بيرون ريز ريز کردن بعد با سيخ قلبمو همچين سوراخ سوراخ کردن.

فرياد زدم:

-"دستت به اون پول بخوره؛تيکّه تيکّت ميکنم"

دست هردو رو هوا خشک شد.

از توکيفم يه 2000درواوردم وجلوشون ريزريز کردم و با خشم فرياد زدم:

-من مشکلم 500تومن نبود.مشکلم زورگوئيت بود.

(تمام هيکلم ميلرزيد.و بدو بدو رفتم تو تالار)

ديگه سردم نبود.بلکه داشتم آتيش ميگرفتم.يه راست رفتم تو آشپزخونه وقبل از هر حرفي با بچه ها سرمو با همون مقنعه گرفتم زير آب سرد.

کلثوم:-پناه بر خدا!دخترم؟

فاطمه:-عزيزم ببينمت؟(و دستشو گذاشت پشت کمرم)

از زير شيرآب اومدم اينور و ولو شدم روصندلي پلاستيکي اي که اونجا بود.

نفسام عميق بود...آروم چشمامو باز کردم وبه بچه ها نگاه کردم.

مريم ازنگراني رنگش سرخ شده بود.محلش ندادم و روبه بقيه گفتم:

-سلام!ببخشيد يه تصادف افتضاح ديدم حالم بد شده بود(و لبخند عميق دندون نمايي نثارشون کردم)همه هم اظهار تأسف کردن و جزئياتو پرسدنو منم الکي چرتو پرت تحويلشون دادم.

تا ظهر داشتيم کارميکرديم که صداي عليرضا روشنيدم که داشت با گوشيش حرف ميزد.

اونقدر بلند بودکه همه دست از کارکشيديم و منتظر گوش ميداديم.

-خانوم پارسا خداوکيلي اين درسته؟!الان بايد بگيد؟!

-................................

-يعني چي آخه؟من چطور به آقاي کيارنگ بگم؟!

-........................

-ميدونم ميدونم مشکل داشتين,ميدونم اورژانسي بوده,ميدونم بابا جان حداقل زود تر ميگفتي!

-........

-من که نميدونم با اين حساب اينجا موندگار بشين.

کم کم رفتيم تو سالن ومتوجه شدم که اميرارسلانم از اتاقش اومده بيرون و زول زده به عليرضا.

امير:-چي ميگفت علي؟

-آقا ميگه سفره آرايي امروزو نميتونم بيام انجام بدم!

(صداي اميرارسلان از شوکّي که بهش وارد شده بود دورگه وگرفته شده بود):

-چ..ي..اهم...چي؟!امروز جشن دختر سرهنگ ملايريه!نشد يعني چي؟بيخود کرد!شمارشو بگيربده ببينم!

عربده هايي که ميزد بماند.هممون ترسيده بوديم.از شخصيت ساکت وبي تفاوتش بعيد بود که اين صداهارو از خودش دربياره!

آروم زيرگوش ليلا گفتم:

-سرهنگ کيه؟

-پدر دامادشون..درواقع امشب نامزدي خواهر داماد خانواده ي کيارنگه.

(باز هم دلم غنج رفت از حرص خوردن اين جماعت پولدار)

با ذوق گفتم:

-آخ جون چه آبرو ريزي اي ميشه!

ليلا:-چيزي گفتي؟

-نه!با خودم بودم....(با خوشحالي شديدي برگشتم آشپزخونه در حالي همه تو سالن اميرو دلداري ميدادنو پيشنهاداي گوناگون ميدادن که مثلاً سُفره آرا کرايه کنيم يه روزو....از اينجور بحثا و اونم ميگفت آبرومون ميره آبرومون ميره اگه کارشون خوب نباشه!)

خوش بختانه کسي جز مريم نميدونست که من اُستاد اين کارم.

والانم که قطعاً يادش رفته ويا شايدم بخاطر قهرمون اصلا جرأت نکنه بياد بهم بگه....(دوباره زيرلب صداي خوشحالي دروردمو گفتم):

-ليييلييي..آخ جون...ليييلييي...

اين اولين باري بود که دوست نداشتم سفره بچينم.هميشه دلم قيلي ويلي ميرفت تو کاراي اين خانوم پارسا دخالت کنم اما الان اصلاً!

صداي smsگوشيم اومد و ازجيب مانتوم درش اوردم.

Maryam..new massege""

بازش کردم:

-"لج نکن...بيا کمکش کن"

جواب ندادم ودوباره پيام داد:

-"گناه داره ريحانه.مشکل عصبي داره بيا ببين چطوري ميلرزه!"

تو دلم گفتم به درک و مشغول کارم شدم.

دوباره پيام داد:

-"الآن بهترين وقته که خودتو نشون بدي.من که جات بودم اين فرصتو از دست نميدادم!"

رفتم تو فکر...همچينم بد نميگه ها!بذار ثابت کنم من حمّال نيستم وهنر دارم.

با عجله به ساعت مچي بندچرم سياهم نگاه کردم:

"11:13"

باقدم هاي تند رفتم تو سالن و رو به جمع گفتم:

-من ميتونم يه کمک کنم.(همه بهم نگاه کردن و عليرضا ليوان آبي که اورده بودو داد دست امير...اميرم سرش پائين بود ولي نگاه علي سمت من بود)

سيمين:-چطور؟

-فقط فرز باشين وکمک کنين.سريع.

مريم لبخند عميقي زد و گفت:

-بچه ها ريحانه فوق ديپلم سفره آرايي داره!منم عکس کاراشو ديدم.حتّي از خانوم پارسا هم بهتره کارش.

(اميرارسلان مات زده فقط به روبه روش نگاه ميکرد)

عليرضا هم با خوشحالي گفت:

-من بايد چيکارکنم؟!

-تو سريع برو دم خونمون به مامانم بگو جعبه ي ابزارمو بده.

-چشم(وسريع رفت)

باسرعت نور کارميکردم.ميوه هارو تندوتند تزئيناتي ميکردم که دهن بچه ها باز مونده بود.

منم همش غر ميزدم نگاه نکنيد کار کنيد!

واسه تزئين هندونه ها نميتونستم به هيچ وجه با چاقوي عادي کار کنم.منتظر عليرضا شدم که سريع اومدش.

هندونه هارو باکمک عليرضا درست کردم.خيلي خوب شده بودن.

همه چي عالي بود.در حد يه جشن عروسي توپ شده بود نه يه نامزدي.

اميرکه از ناراحتي اصلا از اتاقش در نيومد.

مريم آخر سر با ذوق رفت وصداش کرد.

همه باشادي به شاهکارم نگاه ميکردن که اميرارسلان اومد بيرون...نگاه سردو خونسردي به اطراف انداخت وبا همون غرور هميشگي لعنتيش گفت:

-خوبه.(وبرگشت تو اتاقش)

خشکم زد.يعني يه فحشي تو دلم بهش دادم که خودمم ازيادآوريش شرمم شد!

همه ناراحت شدن از اين رفتارش.اين حقم نبود.پدرم درومده بود.توي اين تايم کم گل کاشته بودم اما اون...

عليرضا گفت:

-شما حاضربشين من ببرمتون خسته شدين.ديگه نمونين.من اجازتونو ميگيرم.

پوزخندي زدم وسرتکون دادم.

شالوکلاهمو همونطور محکم بستم و خسته راه اُفتادم.

1ساعت به ورود مهمونا مونده بود؛

واميرارسلان جلوي در تالار ايستاده بود بدون توجه به اون وحتي اجازه ي مرخصي سوار ماشين عليرضا شدم.

تمام مدت تکيه داده بودم وچشمامو بسته بودم.صداي آرومشو شنيدم:

-رسيديم عزيزم...(!!!)

-ا...مرسي خداحافظ... 

-صبرکنين...

-بله؟

-ميتونم اسم عطرتون رو بدونم؟؟

-نوچ(وخنديدم)

-چرا آخه؟!ميخوام بدونم!

-نميشه....رازه

-چرا؟!اونوقت...!

-چونکه نميخوام خز بشه...به هيچکس نميگم...شما فکر کن "عطرريحان"....خوبه نه؟بهش مياد(و مقنعمو بلند کردم و با لذّت بوئيدمش)

-آره...بريد به سلامت..

-خداحافظ...

******** 

صبح کمرم خشک شده بود بس که ديشب مثل خرکارکرده بودم.

طبق معمول آماده شدم برم که محمودو جلوم سبز شد.

خداميدونست چي شده که بعداز5ماه دوباره سروکلش پيدا شده بود.

با لحن زننده اي گفت:

-3ماه بود همسايه ها ميگفتن مبارکه مَموتي(محمودي)داماد اوردي؟گفتم نه والاه داماد کجا بوده؟؟

گفتن دخترتو هرشب مياره ميذاره دم خونه.

من که واسم مهم نيستي تو...اما آبروم چرا!دختره ي کثافت الانم داشتم ميرفتم سرکار که حاج محسن يه پرايد نشونم دادو گفت اين دامادته منتظر دخترته!!

(قلبم ريخت!عليرضا ميدونسته خسته ام اومده بوده دنبالم!نکنه محمود عوضي رفته چيزي بهش گفته!تو همين فکرا بودم که سيلي محکمي خورد توصورتم):

-هييييييييععععع...(عقب عقب رفتمو خوردم تو ديوار)

نميدونم چي شد وقتي بهوش اومدم تواتاقم خوابيده بودم.

به ساعت ديواريم نگاهي انداختم.ساعت 12ظهربود.

تازه يادم اومد که من سرم خورد تو ديوار وبعدش مادرم آب قند داد خوردم وبعد خوابوندتم...

بادرد بدي تو سرم بلند شدم وشيرجه رفتم سراغ گوشيم.

حدسم درست بود.10تا ميس از عليرضا و4تا از مريم.

5تاهم پيام از عليرضا...اوليش:

-ريحانه جواب بده

-توروخدا خانومي چي شد؟؟

-خيلي نگرانتم سريع با خبرم کن ازحالت

-ريحانه خانوم؟!خواهش ميکنم نگرانم :(

-کمکي از من برمياد؟

پوفي کشيدم و آروم تايپ کردم:

"سلام.من نميدونم چي به چي شد,ناپدريم اول صبحي يدونه خوابوند توگوشم تا الان غش کرده بودم!شما بگو چي شد؟!"

به ثانيه نکشيد زنگ زد بهم:

-الو ريحانه؟

-سلام

-سلام خوبي؟؟

-آره تو خوبي؟

-نگران نباش به اميرارسلان گفتم بخاطر ديشب کمر درد داشتي نيومدي.به هيچکس نگفتم چي شد.به خانوم مرادي(مريم)هم نگفتم.فکرميکنه کمر درد داري نگرانته من...

-اوووو!!!بسه مخم رفت!واستا منم دوکلوم حرف بزنم!

-اوه آره ببخشيد!

- ببين تو بگو اون مرتيکه بلايي که سرت نيورد؟!

-نه صبحي اومدم دنبالت,ديدم دوتا مرده دارن ميان طرف ماشين يکيشون درو باز کرد کشيدم پائين!

-خُب؟؟؟

-هيچي ديگه..گفت با ريحانه کار داري؟!گفتم من همکارشونم اومدم دنبالشون چون ديشب خسته بودن.اونم زد تو صورتمو گفت غلط کردي حالا گمشو!

-حيوون پست!

-کي؟؟؟من؟؟؟!!!

-نه بابا آي کيو...با اونم.ميدونم چيکارش کنم.

-نه خودتو درگير نکن...يه کاري کن اجازه بده بياي بازم سرکارت.

-هه!اجازه...!!!فعلا باي(ونذاشتم حرف بزنه)

آماده شدم وبا صورت ورم کرده اي که هيچ تلاشي درجهت راستوريست کردنش با کرم پودر نکردم از در خارج شدم.

همشون نگاهم کردن.با دهن باز شده وفرياد گوش خراشي روبه مادرم گفتم:

-من رفتم پزشکي قانوني مامان...ببينم کي بود دست رو من بلند کرد؟؟اونم بي هوا؟؟!!اگه ميدونستم که جرش ميدادم که آخه..

(ميدونستم داره نگاهم ميکنه...خيليم از پليس ميترسيد بس که کارش خراب بود!مرتيکه شيره اي)

مامان:-ريحانه!نريا...

-چرا نرم؟ميرم..خوبشم ميرم..بذار بيان جمش کنن ببرن بابا..

مسعود:-راجع به بابام درست حرف بزن دختره ي هرجائي!

(نميدونم چي شد..نميدونم..فقط ديدم که نشستم رو سينه ي مسعود وتاجائي که ميخوره ميزنمش)

بازور مادرمو سعيد بلند شدم و جيغ ميکشيدم:

-من شمارو آدم ميکنم.آشغالا..کثافتا..(وفحشا ي بدي که نميدونم چطور به ذهنم خطور ميکرد)

خلاصه که محمود با غيرت که قُپّي ميومد موش شده بود از ترس پزشکي قانوني.منم بخاطر مادرم ادامش ندادمو اون روز کلاً تو اتاقم موندم.فردا هم با اعتماد به نفس کامل حاضر شدم و سعي کردم صورتمو با لوازم آرايش تا حدودي درست کنم. وارد آشپزخونه شدم همه داشتن صبحونه کوفت ميکردن بلانسبت مادرمو سعيد...رو به مادرم باگستاخي گفتم:

-مامي من رفتم.پسره منتظرمه دم در..باي(و يواشکي به مادرم چشمک زدم)

هوا روز به روز سردتر ميشد.اين ماه يه پالتوي گرم با حقوقم ميخرم.اين ژاکت جواب گو نيست...

کلاهمو همونطور تا روي ابرو که چه عرض کنم تاروي چشمام کشيده بودم پائين و منتظر واحد بودم.

باز به اون يه تيکه ي بدمسير رسيدم که بايد يه خطي سوار ميشدم...همينکه منتظر ماشين بودم بازم ماشين اميرارسلانو ديدم.

اونم منو ديد اما با کمال پررويي از کنارم گذشت وحتي سرعت لاستيکا به حدي بود که آب هاي جمع شده تو چاله چوله هارم پاشيد بهم..با خشم نگاهش کردم و ديدم که از آينه يه لحظه نگاهم کرد...لجن کف جوبي نجس....!

بابت زحمتام تشکر که نکرد؛حداقل آدم باش.

با 15مين تأخير رسيدم به تالار.ديدم عينهو پادگان همرو رديف کرده و داره نطق ميکنه:

-اين شعبه از ضعيف ترين شعبه هاشده!از بي کفايتي شماهاست.

عليرضا بينتون خوب بود که اونم جديداً مخش تاب برداشته!(وپوزخند زد)

علي بيچاره سرخ شده بود سرش پائين بود.

منکه رسيدم همه نگاهم کردن و براي اولين بار اميرارسلان منو مخاطب قرار داد و روبه جمع گفت:

-بفرمائيد!ساعت يک ربع به هشته اما پرسنل عزيزمون داشتن استراحت ميکردن!

با بخيالي شونه اي بالا انداختمو گفتم:

-چون خسته بودم خوابيدم.

(باز هم بدون اينکه به من نگاه کنه رو به جمع درحالي که مخاطبش من بودم گفت):

-پرسنل غلط ميکنه تا اين وقت بخوابه.(منم نه گذاشتم نه برداشتم سريع گفتم):

-مدير غلط ميکنه کاري که در حيطه ي وظايف پرسنل نيست بهش واگذار ميکنه؛که پرسنل کمر درد بگيره ازفشار)

(با اين حرفم همهمه ي خفيفي بين بچه ها اُفتاد و اشاره هاي ريز ميومدن که ساکت باشم)

اميرارسلان بازهم روبه جمع اما مخاطبش من بودم گفت:

-پرسنل وظيفش اطاعته.از توالت شوري بگييييير تا سفره آرايي.

وپرسنل زبون درازو بايد تنبيه کرد....با اخراج کردنش و ندادن پول وبه التماس انداختنش(و اينو گفتو ديگه با نگاهي خونسرد بهم نگاه کرد.براي اولين بار منو چشم تو چشم مخاطب خودش کردوآروم گفت):

-بيا تو اتاقم.(ورفت)

وقتي رفت مريم دستمو کشيد وگفت:

-ببينم تو اين همه دلوجرأت از کجات اوردي؟!

عليرضا:-اخراجتون ميکنه!من ميرم باهاش حرف بزنم مخشو بزنم(يه دفعه بي هوا دستشو گرفتمو کشيدم)

-نميخواد.خودم فلج نيستم.الان يه کاري ميکنم که ضايع بشه.هاها

وبه سرعت رفتم تو اتاقش بدون در زدن!

پشت به در وايستاده بود و داشت از پنجره بيرونو نگاه ميکرد.

همه چيش فيلمه.اَه اَه...همه کاراش ادا....ژست ميگيره واسه من.

که يهو شروع کرد:

-پروندت رو ميزه...مدارکت..جمعشون کن برو.

-من پروندمو به تو دادم؟

-منظور؟

-روز اول يه آقايي پروندمو گرفت.از خودشم پس ميگيرم.

-اون آقا ديگه نمياد.بردار برو

-منم ديگه نميرم.

-فکرکردي خيلي شيريني؟(وبرگشت سمتم):

-فکر کردي اين کَل کَل هات دل پسرارو ميبره؟

-چي؟!پسر؟!هان؟کي؟کجا؟!مگه من مثل تو ام که هدفت فقط جلب نظر جنس مخالفه؟!هاها...خنديدم.

-عليرضاي احمق عاشق چيه تو شده؟!

-واي که چقدر بچه اي...ميدوني ظاهرتو هرکي ببينه فکر ميکنه خيلي فهيمي اما واقعا حرفات بچگونست..اون نظر تو هستش که تا دوتا جنس مخالف باهم حرف زدن فکرميکني عاشق ومعشوقن!

-من با29سال سن چشمهاي يه پسرعاشقو ببينمو متوجه عاشقيش نشم به درد چي ميخورم؟

-به درد سرگرمي واسه من...به هرحال ارزش بحثم نداري.طرف من پدرته.هر وقت اومد گفت من برم؛من ميرم.

(اينبار فهميدم ديگه نميتونه خونسرد باشه با خشم کنترل شده اي گفت):

-ميگم بردار برو..پدرم اگه بدونه چقدر به من بي احترامي کردي خودش اخراجت ميکنه.

-زنگ بزن از پشت گوشي خودش بهم بگه اخراجم.

-اگه گفت اخراجي؛چيکارت کنم؟

-هه!يعني چي؟

-يعني شرطش چيه؟

-شرطش اينه که من ميگم "غلط کردم بابت حرفام" و اگر اخراجم نکرد؛تو ميگي"غلط کردم بابت حرفام"

(حرکتاي تند تند چشماش روصورتم نشون از التهاب شديد درونيش بود)

تلفن رو با يه حرکت نمايشي سريع برداشت وتند تند شماره ي پدرشو گرفت:

-الو بابا....سلام..

-...

-بابا يه دختربچهه بود اينجا استخدامش کردي؛خوب کار نميکنه اخراجش کنم؟

-.....

-مثلا دير مياد...ميگيره تا لنگ ظهر ميخوابه بعدش مياد ميگه خسته بود...(اينارو باصداي تقريبا بلندو عصبي ميگفت عين پسربچه ها)

-بکّي!!سه ساعته حرف ميزنم تازه ميگي کدوم دختره؟!

-.....

-همون که ....همون که...ريحانه مهدوي نژاد

-.....

-اَي بابا....همون که چشماش عسليه.(پوزخند صدادار حرص دراري زدم)

گوشيرو از دستش گرفتم وسعي کردم صدامو به آروم ترين حد ممکن برسونم وآرامش داشته باشم تاتفاوت صداهامون به چشمش بياد وببينه که چقدر الکي داشت سرصدا ميکردو کولي بازي راه انداخته بود!

-الو..جناب کيارنگ؟

-الو؟

-منم ريحانه مهدوي نژاد.جناب پسرتون اون روز که قرار بود نامزدي خواهر دامادتون رو اينجا برگزار کنن؛از من خواستن بجاي خانوم پارسا که نتونست واسه سفره آرايي بياد؛تزئين سفره هارو برعهده بگيرم.

-آهان...درسته...خُب؟

-منم تا حد توانم تلاش کردم.

-خب؟دستتون درد نکنه.

-قربون شما(وخنده ي پرنازي کردم...اميرارسلان داشت پوست لبشو ميکند!با حرص زد رو آيفون):

-خلاصه من کمرم گرفت يه روز که کلا نتونستم بيام.امروزم ماشين گيرم نيومد دير کردم.شما بگيد حق من اخراجه؟!

-نه دخترم.اتفاقاً اونشب خيلي از کارت تعريف ميکردن مهمونا

الان يادم اُفتاد.دستتم درد نکنه.اميرارسلان حتماً اعصابش از جاي ديگه خورد بوده وگرنه پسرم منطقي ومهربونه!

(چشم ابرويي واسه امير اومدم و ادامه دادم):

يعني من بمونم سرکارم؟آره؟

-آره دخترم.(اميرارسلان بلند دادزد):

-بابا بهم بي احترامي کرد!

-نه پسرم کوتاه بياين.منم خوابم مياد خداحافظ.(وتقي گوشي رو گذاشت!)

چند لحظه با اميرارسلان بهم زول زديم و دندوناي سفيدو رديفمو به رخش کشيدمو گفتم:

-من منتظرم جناب کيارنگ!

-منتظر چي بي ادب خانوم؟(وبا چندش نگاهم کرد):

-منتظر اداي دينت!همون غلط کردمو اينا ديگه!

-خيلي بي ادبي...نميدونم چي بهت بگم..مادرمم باهام اينطور حرف نزد که تو زدي!

-اوکي...نگو...همين ضايع شدنت برام بسه...فقط مرد باش همين!(در حالي که مات نگاهم ميکرد بلند شدم وبه جلوي در رسيدم وقبل از باز کردن در دستامو به سمت آسمون گرفتم وواسه حرصش بلند گفتم):

-اوستا کريم شکرت!! ?))

ميتونم قسم بخورم اگه 2ثانيه ديگه اونجا وايميستادم تيکه تيکم ميکرد....

روز ها پشت هم ميگذشت...اميرارسلان از لج من پارسارو که اخراج کرد؛منو نذاشت جاي اون.و بجاش يه سفره آراي ديگه استخدام کرده بود.عيبي نداشت من با کارم خو گرفته بودم وراضي بودم.از اون قضيه اونروز دوباره شديم مثل اولا که همديگرو ناديده ميگرفتيم.

منم ديگه زياد پررو بازي درنمي اوردم که روش باز بشه.

آخراي زمستون بود که يه روز تو حياط تالار که داشتم قدم ميزدم عليرضا کلافه اومد سمتم..

يه جوري بود هي اين پا و اون پا ميکرد.غلط نکنم وقتش بود که عروس شم.ليليلي ليليلي !

-چيه علي؟چته؟ کلافه اي؟!(ولم دادم رو نيمکت)

-هيچي...(واحمقانه خنديد ونشست کنارم)

-اون چيه پشتت؟!!!

-هيچي!

-واااا ببينم؟جون من!

-نه!

-خُلي بخدا.(وچشمامو بستمو سرمو تکيه دادم به نيمکت ونور شديد آفتابو لمس کرد.همونطور که چشمام بسته بودم موزيانه گفتم):

-بده گلتو ديگه!کي ميخواي بديش؟!

(تو همون حالت حدس زدم دهنش باز مونده!)

يه چشممو باز کردم ونگاش کردم:

-هان؟؟!چيه؟!

-تو ...ت..تو چطور انقدر زرنگي؟!

-من زرنگ نيستم.توخيلي تابلوئي!(و غش غش خنديدم)

اونم خنديد و گل رز صورتي قشنگي رو گرفت سمتم و گفت:

-خيلي دوست دارم ريحانه...قبولم ميکني؟

-نه.(خشکش زد):

-چ..چرا..؟

-ديرشده ديگه...ديشب خواستگار اومد اوکي دادم.

(آهي کشيد که دلم براش کباب شد)گلو ازش گرفتم وگفتم:

-خالي بستم.باشه.

وگلو عميق بوکشيدم.نگاش کردم محوم شده بود.

-هان؟!چيه؟

-خيلي خوبي ريحانه.بوي زندگي ميدي بخدا!همش شادي همش انرژي...باورم نميشه منو قبول کني.

-چرا باورت نميشه.چته مگه؟

-هيچي!هيچي بخدا....من..من ...

-اي بابا حالا چرا هول ميکني؟من بايد خجالت بکشم که نميکشم!

-تو هم دوستم داري؟

-نه!

-نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

-خب معلومه که نه!بدمم نمياد اما اونجور که عاشقت باشم نيستم که..ايشالاه درآينده اين اُميد وجود داره که بتونم عاشقت بشم!

-خوبه.همينم خوبه....کي بيايم خواستگاري؟

-فردا خوبه.

-فردا؟؟؟؟!!!!(و بهم خنديد)

-خب آره!

-فقط1روز ميکشه خانوادم بيان اينجا.بعدم تاآمادگي پيداکنن 2روز شده.

-خب 3روز ديگه بياين.

-باشه...(اميرارسلان با قدم هاي عصبي ومحکم اومد سمتمون):

-علي؟؟

-جانم آقا؟(ودست پاچه ايستاد)

-چي کار ميکني 2ساعته؟تو کار نداري؟

-چرا آقا اما الان بايد بهتون شيريني بدم..به آقاي کيارنگ که جاي پدرمه وشما که برادرمي...(اميرپرسشگر نگاهمون کرد..وچشمش روگل تو دست من خشک شد):

آقا ريحانه خانوم بله دادن بهم.

(نگاه اميرارسلانو درک نکردم.يه ذره عقب عقب رفت و تک خنده اي کرد و بعد کم کم دور شد وسرتکون دادو رفت)

****** 

تند تند آرايشمو درست کردم وچادر سفيدي انداختم رو سرم

علي گفت مادرش چادر دوست داره...

اون شب محمود آبرو داري کردو بخاطر رد کردن منم که شده مثل آدم رفتار کرد.

همه چي اونقدر سريع اتفاق اُفتاد که باورم نميشد.

زماني به خودم اومدم که انگشتر نشون تو دستم بودو

پدر عليرضا که روحاني بود بينمون صيغه محرميت خوند.

به همين سادگي عروس شدم.شب که رفتن؛اخلاق محمودم باهام عوض شد!نه اينکه عالي باشه.اما خب به نسبت خوب بودو خبري ازتيکه وچشم غره نبود.انگار که ميدونست ديگه صاحاب دارم...!خانواده خوبي داشت.ساده بودن.5تاخواهر داشت که 1دونشون اومده بود با پدر مادرش که هر دوپير بودن.

مهريه هم 14 تاسکه شد.مادرش به ترکي به علي يه همچين چيزي گفت که بعداً يادم باشه بپرسم!

يه چيزي تو اين مايه ها.."چوخ گووزَل دي..!"

****** 

صبح عليرضا اومد دنبالم و باهم شيريني خريديمو رفتيم تالار.

همه ذوق کرده بودن.کلّيم تيکه مينداختن که شما قيافه هاتون شبيه اما اخلاقاتون دقيقاً برعکسه!

عليرضا بهم گفته بود عقد که کرديم ديگه حق ندارم کارگري کنم.منم کلي خوشحال شده بود.

وقتي اميرارسلان وارد سالن شد عليرضا شيريني رو گرفت طرفش اما اون خيلي خونسرد گفت:

-نميخوام (وحتي تبريکم نگفت رواني)

خلاصه که تا عصري فرصت نشد عليرضا روببنم اما عصري

از فريادهاي اميرارسلان همه ريختيم تو سالن.

-حواست کجااا بود؟؟هان؟؟

-آقا من عذر ميخوام.

-عذر خواهيت بخورهه تو فرق سرت.تکليف منو روشن کن علي.اگه ميخواي عاشقي کني؛بهم بگو که يکيرو استخدام کنم جات.هان؟

(غيرتي شدم.غلط ميکنه باعليرضاي مظلوم من اينجوري حرف ميزنه.حسود آشغال خودش شکست خورده هي به ما گير ميده!)

-علي جان چي شده؟

-هيچي ريحانه جان شما برو.

-نه بگو ببينم چي شده که اينجوري باهات حرف زده ميشه؟!

-خانومم گفتم برو شما...برو عزيزم.

-نه بابا من تا ندونم اين ديوونه چيکارت کرده ول کن نيستم.

(اميرارسلان با عصبانيت اومد جلو و گفت):

-باکي بودي ديوونه؟؟(و يهو ديدم که عليرضا سرخ شده با خشمي که تاحالا نديده بودم جلوش ايستاد وسرشو انداخت پائين وگفت):

-آقا به خودم هرچي گفتيد،گفتم چشم.هرچي شما بگي همونه اما با خانومم حق نداريد اينطور رفتار کنين!

(به جرأت ميگم که الان دوس داشتم برم جلو و يه غنچه بکّارم رو لبش!)

اميرارسلانم که انگار کوپ کرده بود؛با حرص فرياد زد:

-شما دوتا زنوشوهر منو ميکشيد آخري.(و تق درو اتاقو کوبيد)

****** 

عليرضا چون عزيزکرده ي اردشير کيارنگ بود؛ازش مرخصي زياد ميگرفت و کلي ميرفتيم ميگشتيم دوتائي...

منم هيجاني!کاراي خوبي که ميکرد؛ميپريدم يدونه ماچش ميکردم يهو سرخ ميشد...اي بابا...حالاحالاها بايد روي اين پسر مثبت کار ميکردم!

مثلا يه روز تو تالار يه بليط از گروه سون نشونم داد که شب بريم باهم!

جلو همه از گردنش آويزوون شدم اونقدر ماچش کردم که نفس کم اوردم!!والبته دوباره اونشب اميرارسلان بي خودو بي جهت يه دعوا با علي کرد!مريم ميگفت وقتي من اونجوري علي رو بوس ميکردمو همه ميخنديدن؛امير داشته از جلو در رد ميشده ويه آن برگشته و زول زده به صحنه!هاها...تاکور شود هرآنکس که نتوان ديد....بعله.

يه روز عليرضا بهم زنگ زد و گفت که نميتونه بياد دنبالم.

ويکم ناخوش احواله..بماند که چقدر پرسو جو کردم که چشه؟

بهش گفتم سعي ميکنم بعد از کار؛غروب يه سربرم پيشش.

خونه ي مجرديش فقط 2بار اونم هول هولکي رفته بودم تا آماده بشه بريم تفريح.

صبح بودو دقيقاً فردا سال تحويل بود.اما هنوز هوا سوز داشتو بهاري نشده بود.مخصوصاً صبح ها.

تيپ هميشگي رو زدم منتها اين بار شالو کلاه قرمزي پوشيدم با ژاکت زرشکي که علي جان برام خريده بود!ليييليييليي!

از واحد پياده شدم.منتظر خطّي ايستادم.يقه ژاکتمو دور گردنم کيپ کردم وتو دستام ها ميکردم و بهم ميماليدمشون وهرازگاهي به انگشتر نشونم که خيلي خوشگل وظريف بود نگاه مينداختم.

طلاسفيد ظريف و ساده اي بود که نگين هاي کوچولو دورتادورش بود.آروم بوسيدمش چون ياد عليرضا مي اُفتادم.عين علي ساده بود.

درهمين حين ماشيني برام بوق زد.سرمو بلند کردم و باتعجب ديدم اميرارسلانه!

با شک نزديک شدم وسرمو کمي خم کردم.ديدم يه دستش به فرمونه يه دستش به دنده(که اينم از همون ژست اومدناي مضحک الکيش بود!آخه ماشين دنده اُتومات...لااِله اِلّا اَلله)

همينطور که زول زده بود به مقابلش آروم گفت:

-ميرسونمتون.(چپ چپ نگاش کردومو گفتم):

-مرسي.لطف ميکنين.(اين بار نگاهشو از جاده جلوش گرفت نگاهم کرد.واسه اولين بار يه ذره حس کردم داره مهربون نگاهم ميکنه مردک.فهميدم به نحوه ي کلاه سرکردنم ميخنده!)

ناخودآگاه دستمو بردم و يکم بالا تر کشيدمش وگفتم:

-چيکارکنم خُب سرده!

-نميشينين؟ماشين يخ کرد.

(حالا لباساش:يه بافت که از زير پوشيده بود.يه پيرهن مردونه هم از زيرش که يقه هاشو داده بود روي بافت.يه کت تک شيک و يه پالتوي بلند از روش!خدايا....)

-خب بريد من مزاحم نميشم.

-آخه چرا؟!چي ميشه 15 دقيقه تو ماشين من باشين؟!

-هيچي...فقط بابام از قديم ميگفت "سلام گرگ بي طمع نيست"

(تاحدودي عصبي شد وگفت):

-الان من گرگم ديگه؟!

-نميدونم...شايد يه چيزي بد تر حتّي...کي ميدونه؟!

(با حرص برگشت وشنيدم که زير لب گفت به درَک!)

با يه تيکاف ازم دور شد ومنم بين دوصدا در درونم گير کردم که يکيش بدترين فحشارو بهم ميداد که چرا ننشستي تو اون ماشين گرم که موجش همش توصورتم بود ويه صداي ديگه ميگفت خوب کردي....!

تاغروب کارارو تموم کردم وسعي کردم بتونم تايمي بذارم واسه ديدن عليرضا.

وموفق هم شدم.از در تالار زدم بيرون و باشادي رفتم خونه عليرضا.

واسش تکدانه و يه سري چيزاي ديگه خريدم.زنگ که زدم؛بدون پرسش درو باز کرد.

دره واحدشم باز بود.آروم رفتم تو وديدم همه جا نيمه تاريک شده.

حقيقتاً ترسيدم.درو پشتم بستم وآروم صداش کردم:

-حاج علي؟(وريز خنديدم)

-حاج آقا؟

که يهو حس کردم از پشت بغلم کرد.با جيغ خفه اي برگشتم سمتش که ديدم شيطون داره نگاهم ميکنه.

باخنده بهم دست داديم و روي همو خيلي رسمي سه تا بوس کرديم.واون آروم گفت"سوپرايز دارم"

چراغو که زد ديدم خونرو تزئين کرده و تازه يادم اُفتاد 1فروردين يعني 2روز ديگه تولدمه!

باخوشحالي گفتم:

-الان نيست که تولدم!

-خب آخه من فردا مسافرم!بعدشم تا1هفته نميبينمت.

-آهان...بايد بري تبريز...

-آره.خانوادمو بيارم واسه عقد.راستي دقيقاًشد نهم عيد آره؟

-اوهوم...نميشه اونا با اتوبوس بيان؟تو چرا بري اين همه راه؟

-بدجنس..همشون دارن با ماشين ميان؛جاي مادرو پدرم نميشه من ميرم ميارمشون.

-واقعاً که عجيب غريبين...!بازم اما به نظر من لزومي نداره تو بري!(کيک خورديم ووقت کادو عليرضا منو سوپرايز خفني کرد):

-بفرما اينم کادو(در حالي که يه قاشق کيک گذاشتم تو دهنم با ذوق هومم کشيدم وقاشقو پرت کردم تو پيش دستي)

-چيه؟!

-بخور بعد حرف بزن ريحانه جان!کوچولوي من.

-توچولوي تو نيستم تازشم..کادومو بده ?

با ذوق جعبه ي خوشگل صورتي تزئين شدرو باز کردم و ديدم يکي مثل عطرمو برام خريده!

اونقدر خوشحال شدم که ديگه هيچ فکري جز بوسيدنو له کردنش به ذهنم خطور نکرد!

ازش آويزون شدم وپي در پي بوسيدمش اونقدر که ديگه لبم داغون شد.کم کم عليرضا انگار حالي به حالي شد چون آروم هولم داد رو کاناپه وطوري که بهم فشار نياد خوابيد روم.

با کف دستم شونه هاشو گرفتم وهولش دادم اما مقاومت کرد و تک تک اعضاي صورتمو از نظر گذروند.

منم لال شده بودم.هيچوقت تجربه نداشتم.انگار که بدمم نميومد.

ببخشيد رک ميگم.خودمم خجالت ميکشم!

همه ي صورتمو نگاه کرد آخرش زول زد به چشمام.

بعدشم سرشو اورد و لب هامو آروم آروم به بازي گرفت.

نفس هاي عميق ميکشيدم و توانايي باز کردن چشمامو نداشتم.

ديدم بي حرکت شده و ديگه از روم بلند شد.با تعجب چشمامو باز کردم و با پرروئي گفتم:

-بقيش؟!(لبه ي کاناپه نشسته بودو از خجالت نگاهم نميکرد)

خندم گرفته بود!واقعاً نوبر بود!من مرد پررو دوست داشتموهيز نه ها...پررو.گستاخ...البته فقط با من.

امّا الان بدجور تو ذوقم خورده بود.با حرص دستشو گرفتمو کشيدم اما مقاومت کردو بلند شد ايستاد!

خيلي مسخره بود من دنبالش بودم.باصدايي که تعجب خنده وحرص قاطيش بود صداش کردم:

-علي؟؟؟؟!!!!

-نه ريحانه.من شرمندتم.ببخشيد.

-چي؟؟به من نگاه کن خب!

-نه...نميتونم نگاهت کنم..

-هه!خندم ميگيره!من مرد خجالتي خوشم نمياد.واقعاً که!داشتم بهت اُميدوار ميشدم!

-نميتونم.متوجه اي....ايشالاه بذار رسمي تر بشيم.

-الان نيستيم؟!مگه صيغه نخونديم؟؟!

-صيغه ي خالي کافي نيست.من دوست دارم تو خونه ي خودمون باشيم...(واقعاً باورم نميشد..خيلي ضايع شده بودم..عوض من؛اون آرزو داشت مثل اين عروسا بريم سر خونه زندگي بعد....!!)

پوزخند صدادار حرصي اي زدمو گفتم:

-من اصلاً از اين سرخ شدناي افراطيت خوشم نمياد.

(غرورم له شده بود.با عصبانيت مانتومو پوشيدمو کيفمو برداشتم وراه اُفتادم)

-ريحانه!من من بخاطر تو رعايت ميکنم...ريحان من بهت احترام گذاشتم!

-خدافظ.(درو کوبيدمو سريع تاکسي گرفتم)

خيلي ناراحت بودم.قابل توصيف نيست.از اين ناراحت نبودم که چرا رابطه برقرار نکرد!ازاين ناراحت بودم که فهميد من چقدر مشتاقم و آبروم رفت واينکه اون اين همه حجب وحياش آزارم ميداد..

پيام ها و زنگ هاشو جواب نميدادم تا اينکه آخرين پيامش اين بود:

"باشه خانومي ... جواب نده....تو راه که تصادف کردم مردم دلت ميسوزه...." و آيکونه اشک انداخته بود.

پيامشو خوندم و تو دلم گفتم دور از جون..اما هنوز زوده واسه آشتي!

خوابيدم وفردا کسل بلند شدم و همش به اين فکر ميکردم بدون علي چقدر تحمل تالار سخته.

امروز29اسفند بود يعني کل ملت تعطيل بودن اما تالار برعکس جاهاي ديگه؛روزاي تعطيل پر کار تر بود.

هوا به نسبت ديروز خيلي گرم تر و بهتر شده بود و بنابراين؛

از روي لباس فرمم تنها سوئيشرت کرم رنگمو پوشيدم وکفشاي عروسکي کالج کرميمو هم پوشيدم.کيفمو برداشتم و زدم بيرون.

تمام مدت تو اتوبوس خواب بودم.با بيحالي پياده شدم و بازهم تومسير خطي ها ايستاده بودم که بازهم ديدم اميرارسلان برام بوق زد.حال اين يکيو ديگه نداشتم.معلوم نيست چه مرگش شده که با من داره خوب ميشه.

-بله؟

-بشين.

-مرسي.

-لطفاً بشين.

-خيلي ممنونم.(با عصبانيت گفت):

-اوکي پس اگه تا 15مين ديگه تالار نباشي اخراجي.اين بار قسم ميخورم که اينکارو ميکنم.

-بهتر.اخراج بکني نکني شوهرم گفته از عيد به بعد ديگه نميخواد بري سره کار...هاهاها(و راست ايستادم و رفتم سوار تاکسي اي که وايستاده بود تا مسافر بزنه شدم)

دقيقاً همزمان رسيديم و خيلي شيک از کنارش رد شدم .صداي نفس هاي عصبيشو ميشنيدم.

واسه اعصاب خورد کني بيشترش يه نگاهم با ژست به ساعت مچيم انداختم.

زيرلب طوري که بشنوه گفتم:

-اوستا کريم؛کرَمتو شکر...(ونفس عميقي کشيدمو رفتم به کارم برسم)

هنوز با مريم رله نشده بودم.امروز اومد از پشت بغلم کردو گفت:

-آشتي؟(خنديدمو گفتم):

-آشتي...

-خيلي عروس بودن بهت مياد.فرصت نشد بگم.

-مرسي...جدّاً...؟اما عروس ها سنگين و رنگينن.من سنگين نيستم!

-ظاهرت که مثل عروسا خوشگل و گوگوليه.

-بيشين بينيم بااااووو...(وچشمک زدم بهش)

همه چي رو جمعو جور کرديم و از همه خداحافظي کردم وسال نورو پيشاپيش تبريک گفتم.اه انقدر بدم مياد پيشاپيش تبريک بگيم...مجبور بودم آخه...

اميرارسلان اومد تو آشپزخونه و گفت:

-به نوبت بيايد تو اتاقم.سريع فقط.

بدجور تو مخم بود کلاً.سيمين و فاطمه رفتن اومدن گفتن حقوقو به اضافه عيدي و ارزاق که شامل برنج و روغن و چائي و گوشت وقند ميشد.

مريمم که رفتو ليلا هم که رفتو نوبت من بود که به احترام سن کلثوم گذاشتم اون بره اول....

آخرشم نوبت خودم شدو وارد شدم:

"تق تق"

-بفرمائيد...(سرشو بلند کردو منو ديدو با لبخند گفت):

-چه عجب در زدي!

-.......

-چي شد؟هميشه زبون درازي ميکردي؟!

-چيه؟!عادت نداريد به رفتار خوب؟!(آخ که چقدر ضايع شد)

-نه...پس خودتي...آخه فکر کردم شوهر کردي ادب شدي!

-تازه من بايد عليرضا روادب کنم.خيلي بچه اس طفلک..همش مردم سوارشن!

- تيکه ننداز..اون کارگره..بايد اطاعت فرمان کنه.توقع داري باهاش چطور رفتارکنم؟؟

-بيخيال..بحث مادوتا هيچوقت تمومي نداره.

-اين حقوقت اينم عيديش...ايناهم ارزاقت...(و انگار که داره باگدا حرف ميزنه ريز ميخنديد)

-مرسي.اينارو نميبرم همون حقوق خوبه.

-چرا؟؟همه دوستاتون بردن که؟!(وتاميتونست تحقيرانه حرف ميزد)

-من نميخوام ببرم.سختمم ميشه اين همه راه.

-اوکي.

-خداحافظ..

-راستي حقوق عليرضارو بدم به تو؟

-نخير خودش ميگيره حالا..

-باشه...

آماده شدم و بازهم بابچه ها دست دادم وخداحافظي کردم.

سرخيابون که ايستاده بودم بازهم ديدم ارسلان بوق بوق راه انداخته.خدا...

-بله؟

-ميشه بيايد بالا؟

-نخير..ميشه شما مثل همون اولّا بداخلاق باشي؟اين مهربوني اصلاً به دلم خوش نمياد.

-من مهربون نشدم خوش خيال گفتم تا يه جائي برسونمت اين دم عيدي يکم خوب باشيم...(نميدونم چي شد که دره جلو روباز کردم ونشستم)

يه نفس عميق کشيد وگفت:

-کجا برم حالا؟

-تا ايستگاه لُطفاً

همينطور که ميرفت نيم نگاهي به طرفم انداخت وگفت:

-عليرضا خوبه؟

-مرسي سلام ميرسونه.

-منظورم حالش نيست.ميگم اخلاقش خوبه؟ زندگي باهاش خوبه؟

-هان...آره ..بد نيست...

-بدنيست؟يعني عالي هم نيست؟نه؟

-چرا خوبه..

-فکرميکردم عاشق همين!

-الان من چيزي گفتم که شما قصه بافتي واسه خودت؟!

-ميدوني؛"هيچکس".."هيچکس" کمتر از گُل بهم نگفته.

فقط يه بنده خدايي و تو به من بي احترامي کردين..اولي رو که حالشو گرفتم وهنوزم پي زدن يه ضربه ي کاري بهش هستم.

اما تو رو فعلاً کاريت نداشتم.

-شما بازتاب حرفا ورفتارتونو دريافت ميکنيد.

-باشما شايد اينطور باشه؛يعني لج ولج بازي داريم اما اون اولي بي خودي اذيتم کرد...(وديدم که رگاي دستش که روفرمون بود متورم شده)

-قطعاً اون طرفم رفتاري از شما ديده که اونکارو کرده.

(با خشم کنترل شده اي گفت):

-"نه"....اون بيخودوبي جهت نامردي کرد...ميکشمش.

-اوه...(وديگه هيچي نگفتم)

يهو ديدم ايستگاهو رد کرد و همينجوري تخته گاز ميرفت.

حقيقتاً ترسيدم!با ترس وشک گفتم:

-کجا ميريد؟!ايستگاه گذشت!

-نه..حواسم بود.

-وا؟خب پيادم کنيد!

-تا محلّت ميبرم.تو پروندت خوندم آدرستو اما دقيق نميدونم خودت راهنمايي کن...

-نه بابا مرسي

-عليرضا هم داداشمه ديگه...چه فرقي داره..توهم زن داداشم..(وآه عميقي کشيد)

منم ديگه تعارف نکردم وتو دلم گفتم ترشي نخوري شيريني.

به محلّه که رسيديم؛راهنماييش کردم تا کوچمون بردتم.

ديگه ماشين مفتي بود غنيمت بود!البته يه کوچولو ولي فقط يه کوچولو از بابت ديده شدن محلّمون توسط اون خجالت کشيدم!

پياده که شدم گفت صبرکن.خودشم پياده شد.

صندوق عقبو باز کرد و ديدم که ارزاق منو که دوتاکيسه پر بودن دراورد وصندوقو بست.

باتعجب نگاهش ميکردم که اشاره کرد به دستاي پرش وگفت:

-دستم اُفتاد!خونتون کدومه؟!(به معناي واقعي کلمه هنگ کرده بودم!بابا مرام...بابا چشمم کف پات!)

بي هيچ حرفي جلوتر راه افتادم اونم دنبالم و ميديدم که زَناي ابله بيکار سبزي پاک کن کوچه 4چشمي نگاهمون ميکردن.

من باعليرضا زياد تو اين کوچه اومده بودم اما نگاه ها تا اين حد نبود.اينجا بود که فهميدم اميرارسلان خيلي اشرافي واعيونيه.

اونقدر که تمام اهل کوچه وکاسباو همسايه ها فقط زول زده بودن به اين مانکن تک.منم دروغ چرا؛درسته نامزد داشتم اما حس خوب غروري داشتم با قدم زدن درکنار اين مانکن!

جلودره خونه که رسيديم گفتم:

-بذار همينجا دستت درد نکنه خدافظ

(با لبخند ابرويي بالا انداخت و گفت):

-همين؟؟دستم درد نکنه؟؟

-خب پس چي؟!

-کم نبود به نظر خودت؟!من...اميرارسلان کيارنگ؛از نوادگان شاهان تهران اومدم تو چاله ميدون حمال جناب عالي آخرش فقط دستم درد نکنه؟؟تعارف کن بيام تو!شربتي...چائي اي...!!

-داداشم ببينت گردنتو ميزنه..برو بابا...(وکيليد انداختم که برم تو ديدم محمدمهدي کوتوله توپش زيربغلشه کلاً وايستاده مارو نگاه ميکنه!)

آخرشم با پرروئي گفت:

-ريحان چندتا شوهر داري؟(يه نگاه حرص درار لوس بهش کردم وباعشوه گفتم):

-500تا...(ارسلان کلاً نابود شد از حيرت!رفتم تو ودرم به روش بستم)

پسره ي پررو مهربون شده.مشکوک ميزنه کلاً....!

محمود وقتي ارزاقو ديد انگار دنيارو با برج ميلاد باهم بهش دادن.ميخواست پامو ببوسه نذاشتم!!(الکي..هاها)

خبريم ازعليرضا نبود..بذار برگرده...کلاساي آموزش پررويي براش ميذارم.الان که هرچي بيشتر ميگذره بيشتر ميبينم چقدر بده که مردت تندتند سرخوسفيد بشه...کاش يه 2%از پررويي ارسلانو داشت....

سال تحويل شده بودو من واسه مادرمو سعيد عيدي خريده بودم.

بلوز دامن مادرمو بهش دادم وسعيدو يواشکي صدا زدم تو اتاق:

-هو سعيد...بيا برو بالاي کمدم دستم نميرسه,جعبه ابزارمو بده بينم(شنيدم که محمود زيرلب گفت):-حرف زدنشو ببين.انگارنه انگار شوهر داره...

سعيد که اومد تو اتاق؛دروبستم.و کادوشو گرفتم جلوش.

براش کتوني مارک خريده بودم.شوک شده نگام کرد وگفت:

-برووو...من تو روميشناسم قسم ميخورم سره کاريه.

(بکّي!ميايم خوب باشيمم مردم نميذارن مثل ارسلان که صبح گير داده بود چرا موقع ورود در زدي؟!!!)

-بدش من اصلا گمشو بيرون.

-نه نه ببخشيد آجي...ببينم...(اما بازم معلوم بود که شک داره وهرلحظه منتظره يه ماري...سگي...سوسکي از جعبه بپره بيرون)

با احتياط درشو باز کرد و ازخوشحالي چشماش پرشد.ميدونستم چقدر کتوني دوست داره.محکم بغلم کردو بلندم کردو 3دور چرخودند.منم واسه اينکه صدامون بيرون نره هي بجاي جيغ کشيدن صداهاي عجيب غريب ازم درميومد!

هرچي منتظرشدم که عليرضا بهم پيام بده يا زنگ بزنه خبري نشد...مريمم بهم پيام دادو جوابشو دادم.

دلم واسه عليرضا شور ميزد اما غرورم اجازه نميداد اول من زنگ بزنم.

شب درحالي که موبايلم رو شکمم بود و منتظر خبري از اون بودم؛خوابم برد.

اول عيد بود وبا اين وجود توي تالار جشن برگزار ميشد و بنده بايد ميرفتم سره کار.

آماده شدم وبا بيحالي رفتم بيرون.

تو واحد که بودم؛ساعت حدوداً 6:45 بود که مريم پيام داد:

"کجايي؟"

جواب دادم:

"تو راه..چطور؟ديره مگه؟!"

"نه"

"چيزي ميخواي؟"

"نه"

چشمامو بستم و به عليرضاي نامرد فکرکردم...يه آشي واست بپزم...

به تالار که رسيدم؛حس بدي از همون دم درش بهم دست داد.

يه بويي يه صورتم ميخورد.بوي بهار بود اما خوشحالم نميکرد.

نميدونم چطور توصيفش کنم.يه وقتايي هست آدم بيخودو بي جهت حس بدي داره...پامو که از اولين پله گذاشتم بالا ديدم که صداي ليلا اومدو يواشي گفت:

-بچه ها اومد...

انگار دوست نداشتم بالاتر برمو زود برسم بالا تاببينم چي شده.

يه جوري بودم.پاهام سنگين شده بود.

ارسلانو ديدم که با قدم هاي محکم وسنگين اومد جلوي در ورودي ايستاد...و براي اولين بار مثل آدم گفت:

-سلام.(خودمو بهش رسوندم وگفتم):

- سلام!چيزي شده؟دير کردم؟(الان متوجه چشماش شدم که کاسه ي خون شده بود...لباش ازهم باز شد اما صدايي درنيومد)

سعي ميکردم به بهترين حالت ها وچيزها فکرکنم و حدالامکان منفي نباشم.بنابراين با شادي گفتم:

-راستي عيدت مبارک.

-مر..اهم...مرسي.

-ميشه بريد کنار رد بشم؟!

-ميشه قبلش بري بشيني رو اون نيمکته؟(برگشتم وبه پشتم نگاه کردم)

-وا چرا؟؟

-بشين ميام.(آروم برگشتم و رفتم وسطاي حياط ومنتظر شدم)

همينطور که از دور داشتم ميديدم با مريم دارن ميان اينوري؛

صداي شيون زني رو از توي تالار شنيدم که تمام موهاي تنم سيخ شد.ناخودآگاه بلند شدم ايستادم وبه نزديک شدن مريمو اميرارسلان نگاه کردم که حالا انگار قدماشون تندتر شده بود.

ديگه نميدونم چي شد فقط اينو ميدونم قبل رسيدن اونا؛من از همه چي خبر دار شدم وباسرعت نور از دره تالار زدم بيرون وشروع کردم به دويدن.ديوونه شده بودم.

صداي قدم هاشون که دنبالم ميدويدن ميشنيدم.

اونقدر دوئيدم که رسيدم به يه کوچه ي خلوت.با درموندگي نشستم...بغضم ترکيد وآنچنان گريه ميکردم که هيچوقت سابقه نداشت...سرمو گذاشتم رو زانو هام واونقدر زار زدم که حالت تهوع بهم دست داد.تمام صحنه هاي باهم بودنمون مثل فيلم ازجلوي چشمام رد ميشد.تمام کاراش رفتارش انگار که ميخواستن منو دق بدن.همه باهم هجوم اورده بودن به مغزم.

بدتر از همه رفتار بدي که اين آخري باهاش داشتم منو ميکشت.

دستي روي شونم گذاشته شد.نگاش کردم خانومي بود که با ناراحتي گفت:

-چي شده خانوم؟ببخشيد اول صبحه ها...مردم خوابن..

(با عصبانيت گفتم):

-به درک...برو گمشو تا نکشتمت.(يکه اي خوردو عقب عقب رفت)

دوباره شروع کردم به ضجه زدن تاحدي که ديگه طاق باز خوابيدم کنار ديوار وهمينطور اشک ميريختم...

چشمام بسته بود و تند تند داغ ميشدو چشمه ي اشک تازه اي ميجوشيد.بوي عطر مردونه ي آشناي ارسلانو حس کردم.

وحتي نشستنش بالاسرمو لمس کردم.

بي مقدمه گفت:

-هم درد شديم.

-فين....فين....

-منم وقتي از پيشم رفت؛از حال الان تو بدتر شدم.

-فين...فين....

-تازه تو گفتي که عاشقش نبودي..اما من عاشقش بودم.

(با هق هقي که نميذاشت روان حرف بزنم گفتم):

-ب..برو...حااا..لتو...ن..ن..ندارم .

-عليرضا جاش بهشته..

-ب..ب..ب..به تو چه..؟برو...

-بچه نشو..همه غصه دارن.

(با حرص جيغ کشيدم):

-برو!

-نميرم.من داغ تو رو کشيدم بذار کنارت بمونم باهم آروم شيم.

-نامزد تو خيانت کردو جدا شدين....اما مال من گل بود...پرپر شد(و بلندبلند گريه کردم)

-فکر ميکني شرايط من بهتره؟مال تو پاک مُرد...اما من تا موقعي که عمر دارم ميسوزم.چون ميدونم اون يه جا تو اين دنيا داره خوش ميگذرونه...عاقل باش ريحانه..تو خيلي شرايطت خوبه...(ساکت بودم و گوش ميکردم..راست ميگفت...من مجبور بودم کنار بيام...)

دستمو گرفت و منو که با يه آدم بيهوش فرقي نداشتم بلندم کرد و به خودش تکيه داد.آروم تا تالار منو رسوند و ديدم که مادرمو سعيد هم هستن و کليم اونجا باهم اشک ريختيم.

ديروز عصر عليرضا تو راه رفتن به تبريز بوده که ميره زيرکاميون وجادرجا فوت ميکنه.

کلثومو فاطمه اونقدر ناله ميکردن که کم کم من ميرفتم آرومشون کنم.همونطور که سريع عروس شدم همونطورم سريع و بي هوا يه جورايي بيوه شدم!حالا درسته که نامزدي بوده اما بلخره 

اسممون رو هم بودو نگاهاي اطرافيان کمتر ازنگاه به يه بيوه نبود!اون روز بخاطر جشن مردم که قراربود برگزار بشه هممون رفتيم تويکي ازشعبه هاي ديگه ي تالار وخدمه ها جابه جا شدن وما اونور عزا داري کرديم؟

عليرضا اونقدر محبوب بود که تمام خانواده ي کيارنگ تو مجلسي که توتالارخودشون برگزار کرده بودن شرکت کردن.

تک تک ميومدن تسليت ميگفتن و من نميشناختمشون.

ديگه اشکي نداشتم که بريزم.فقط پشت يکي از ميزا که دورترين نقطه ي سالن بود،مات نشسته بودم و به عکس خندان ومحجوب علي نگاه ميکردم.

دوباره تمام کاراش اومد تو ذهنم..مهربونياش ...واون عطر...

حالم از بوي عطر محبوبم بهم ميخورد.تاحالاميگفتم خرافاته که ميگن عطرجدائي مياره..اما درست بود...آخرين هديش به من عطر بود...آهي کشيدم و به مادرش فکر کردم..ظهر بهم زنگ زده بودو به ترکي يه چيزايي ميگفتو ضجّه ميزد...فقط ميفهميدم حرفاي خوبي نيست.از چشم من ميديدن.مخصوصاً اينکه مريم تاحدودي ترکي ميفهميد و شنيده بود که اونا ميگفتن اون دختره نحس بوده.پسرمون بخاطر اون داشت ميومد اينجا!

اونا حتي جنازرو برده بودن وتوهمون تبريز دفن کرده بودن و

حتي صبرنکردن من برم و براي آخرين بار ببينمش.

سعيد مشکي پوش اومد جلو وگفت:

-آبجي پاشو بريم.

-نه...الان نه...

-چرا آجي..غروب شده..

-نميتونم..اينجا حسش ميکنم...(وسرمو گذاشتم رو ميز وآروم اشک ريختم)صداي اميرارسلان رو تشخيص دادم که گفت:

-من ميارمشون آقا..خيالتون راحت.

و اينطوري شدکه مادرمو سعيدم رفتن...

ساعت طرفاي 12شده بود که همه ازم خداحافظي کردن ورفتن.

من موندم واميرارسلان..اونم رفت يه گوشه پشت يکي از ميزا نشست و زول زد به منه زول زده به ديوار.

نميدونم چقدر گذشت که گفت:

-هروقت که خواستي؛بگو بريم.

-......

-چيزي ميخوري بيارم؟

-نه

-تو عيد ميتوني کلاً نياي..مرخصي رد کردم.

-مرسي

-انقدر شاد ديدمت که ناراحتيت برام غريبه.

-.....

-......

-زود بود.نه؟

-ما تعيين نميکنيم چي زوده چي ديره...قسمت بوده.

-هه...اگه اون يه نفر زنده ميموند از خدا کم ميشد.

-يعني چي...اينطوري حرف نزن.واسه شادي روحش دعا کن.

-من از خدا متنفرم.

-چرا؟!چون جوني رو که خودش داده به بندش خودشم گرفته؟

-نه...چون فقط به من ظلم کرده...تو کل لحظه هاي زندگيم.

تازه داشتم خوشبخت ميشدم..تازه داشتم حس خوش بختي ميکردم.

-من آدم مذهبي اي نيستم.شايد حتّي به جرأت بهت بگم کاري نبوده تو زندگيم که نکرده باشم...من دوخطم بلد نيستم قرآن بخونم.اما خب اعتقاد دارم که آدما هر اتفاقي که براشون ميفته بهترين حالت ممکنه که براشون وجود داره.

-فلسفيش نکن..از فلسفه بيزارم.

-فلسفه نيست..خودت به مرور ميفهمي...

-ميشه ببريم بي زحمت؟حالم خوب نيست.

-حتماً..

1ماه از اين ماجرا گذشت.من اون موقع ها تمام عيد رو بکوب کار ميکردم تا سرم گرم بشه.درصورتي اجازه ي مرخصي داشتم.الانم دارم يه ديگه بزرگ رو ميشورم!

تاحدودي عليرضارو فراموش کردم.

اما بازم نتونستم کامل باهاش کنار بيام.

ديگه از اون عطر ها استفاده نميکنم.همون روزا شکستمشون.اسپري هاي معمولي استفاده ميکنم و ديگه خاص بودن بوي تنم برام مهم نيست.الان که فکر ميکنم ميبينم من ديگه هيچوقت مثل عليرضا پيدا نميکنم.

محمود اذيتاش شروع شده بود وجديداً گير داده بودکارو ول کن و کلاً شوهر کن چون تو ديگه تو نظر دروهمسايه دوشيزه حساب نميشي!پس اجباراً بايد با جواد باشي که هردو هم تفاهم دارين!وتفاهم از نظر محمود يعني اينکه هر دومون شريک زندگيمونو از دست داديم!ديگه نميفهميد نامزدي 1يا2ماهه با زندگي 5-6ساله ي جواد بازنش چقدر فرق داره.کموبيش اميرارسلانو ميديدم.اصلا باهم برخوردي نداشتيم واگرم داشتيم در حد سلاموعليک..

مريم:-ريحانه!ريحانه!

-هوم؟

-بدو برو ببين کيارنگ چيکارت داره!خيلي اصرار کرد همين الان بري اتاقش.

-خب حالا تو چرا انقدر خرکيفي؟

-بي ادب چون قراره خوشحال بشي خوشحالم!

-جدّاً؟؟(ودستکشامو درواردم و رفتم سمت اتاقش)

"تق تق"

-بيا تو

-کاري داشتين؟(پشت ميزش نشسته بودو لم داده بود وزير نظرم داشت)

-بشين

-خب...بفرمايين

-از کارت راضي اي؟

-بله

-نميخواي سفره آرا بشي؟(چشمام روشن شد)

-چرا!دوس دارم!

-تو از امروز سفره آرايي

-من؟من...ممنووونم..واقعا...!خي

. خيلي خوبه خيلي مرسي...(و با شادي بلند شدم)

اومدم برم بيرون که با حرفش شوکّم کرد:

-تو فقط همون ريحانه ي اولّا بشو....

(يخ زدم..زير دلم خالي شد...بدون اينکه معطّل کنم،نشنيده گرفتم وسريع رفتم بيرون)

****** 

بخاطر تغيير پستم ساعتاي کاريم کمترشده بود.

صبحا 10 ميرفتم عصر 5 برميگشتم.خيلي راضي بودم حقوقم دو برابر شده بود ومن اينارو به خانواده نميگفتم.

يه روز صبح گوشيم زنگ خورد و من با خواب آلويي جواب دادم:

-بل..ه؟

-خانوم مهدوي نژاد؟

-آره...يعني بله...شما؟

-من مهين تهراني هستم.(آخه عزيز من اين چه معرفي ايه؟!نسبتت رو بگو)وقتي سکوت منو ديد؛خودش فهميد ناقص معرفي کرده.

-.......

-انگار که نشناختي.بهتر بود فاميلي شوهرمو ميگفتم..من مهين کيارنگ هستم همسر اردشير کيارنگ..(سريع تو جام نيم خيز شدم انگار که اون داره منو ميبينه!هول شدم حقيقتاً)

-جانم؟بله بله بفرمائيد!

-عزيزم بايت نامزدت خيلي متأسفم(حالا منم که يادم بره اطرافيان نميذارن!)

-ممنونم.لطف دارين.

-گلم برات زحمت دارم!

-خواهش ميکنم امر بفرمائيد.(اوهوع!)

-امروز که ساعت 10 قراره بري تالار؛نرو...بيا به اين آدرس.

-عذر ميخوام.چرا؟

-بيا خونمون من اجازتو از امير گرفتم يه امروزو قرضت بدن به ما!

-آهان..سفره ميخواين بچينم براتون؟

-بله اگه که زحمتت نميشه.آخه کاراي تورو خيلي تعريف ميکنن از طرفي خودم تو جشن خواهرشوهر دخترم ديدم که چه گلي کاشته بودي..حالا پسربزرگم وخانومش دارن ميان ايران براي هميشه بعد از 8سال بمونن ايران و.....(و چنگي در موهاي آشفتم زدم و ديگه به حرفاش گوش نميکردم وگوشي رواز گوشم دور کردم ونگاهي بهش انداختم وزيرلب گفتم آخه به من چه اين حرفا؟!)

وسط حرفاش گفتم:

-اوکي آدرس بديد تا دير نشده.

-آها....آره آره ....مسيج ميکنم عزيزم.

-اوکي.خداحافظ...

******* 

دهنم از ديدن خونشون باز که چه عرض کنم!داشت جر ميخورد!

از اين خونه ويلايي ها توي بهترين نقطه ي تهران.

باغبون درو باز کرد و وارد حياط بزرگي شدم که بهارم که بود باعث شده بود سرسبزو دلباز و حيرت انگيزتر به چشم بياد.انگار نه انگار که تهران بود...با خونه خودمون مقايسه کردم داشتم سنکوب ميکردم.

والاه....

همينطور که ديد ميزدم؛خانومي که لباس فرم پيش خدمتا تنش بود اومد سمتم!(اوه چه باکلاس!)

-روز بخير خانوم.دنبالم بيايد..(يعني يه آن حس کردم وسط سکانس يه فيلمم!الله وکيلي کجا به غيراز فيلما؛از اين بساطا هست؟!)

-روز خوش!بريم ! ?

واي واي ...از داخل خونه نگم که قصربود.کاخ بود...پووووففففف.

سعي کردم ديد زدن و شيطوني رو بذارم کنار و کارمو درست انجام بدم.

مادر اميرارسلان وقتي اومد جلو فکر کردم خواهر بزرگشه نهايتاً!

تازه وقتي گفت 48سالشه و 3سالم از مادرمن بزرگ تره با تموم وجود دلم واسه مادرم سوخت.جاي مادر بزرگ مهين بود!

قد نسبتاً بلند،اندام رو فرم،دامن کوتاه سياه،صندلاي سياه پاشنه داري که قدشو 2برابرم نشون ميداد،چهرشم جوون بود و به نسبت سن خودش زيبا بود.موهاي بِلُند شده ابروهاي تاتو بيني عملي...

نه اونقدر مهربون بود که سوارش بشي نه اونقدر خودشو ميگرفت.

نرمال بود.خيليم اصرار داشت که تو ختم علي يه جا اون بهم آب داده اما من اصلا يادم نبود!وآخري انقدر گير داد به اين موضوع واسه اينکه ولم کنه الکي گفتم:"آآآآآهان!يادم اومد...آره!"

ويه چيز ديگه اينکه؛اميرارسلان اصلا شبيه مادرش نبود بيشتر به پدرش رفته بود.

رفتم تو اتاق مهمان و لباسامو عوض کردم تا راحت باشم.

تاپ صورتي جذبي پوشيدم با شلوارک سفيد جين بالاي زانو وکليم عذر خواستم که انقدر راحت لباس پوشيدم وتوضيح دادم که چون دست تنهام بايد لباس راحتي داشته باشم تافرز کارکنم.

وارد آشپزخونه شدم و باکمک آشپز وخدمه ها تند تند مواد رو راستوريست ميکرديم و اونام ور دستم بودن.

ميزبزرگ 24 نفره اي که درکناري از اون پذيرائي بزرگ بود

رفته رفته هي کامل تروکامل تر ميشد.

اونقدر داشت قشنگ ميشد که بعضي از خدمه با گوشي عکس مينداختن از مرحله به مرحله...شايد به جرأت بگم بهترين ميزي بود که داشتم ميچيدم چون همه نوع امکانات وموادي هم دم دستم بود.درواقع وفور نعمت بود.اعيوني بودن از اين خونه ميباريد.

هنوز کمي کار مونده بود که از مهين خواستم اجازه بده برم يه ذره دراز بکشم و اونم همون اتاق مهمان رو پيشنهاد داد.

کفشهاي کالجمو که تو خونه باهمون ميگشتم؛درواوردم و روتخت دراز کشيدم.انگشتاي پامو لاک صورتي زده بودم وتند تند پامو تکون ميدادم خستگيشون در بره.

چند ضربه به در خورد.تا اومدم بلند شدم ايکي ثانيه باز شد!

باباجان ديگه چرا درميزني!

نيم خيز شدم و ديدم دختر جووني که شايد دوسه سال ازمن بزرگ تربود وارد شد.

اونم قدش باکفش پاشنه بلند بلندتر جلوه ميکرد.لاغر بودو موهاي لخت سياهشو دورش ريخته بود.دکلته ي سياه تا روي زانوي جذب تنش بود.

چهره ي اونو يه ذره شناختم..تو ختم عليرضا انگار ديده بودمش

چهره ي مليحي داشت.اما فقط مليح.مثل مادرش.مليح بودند نه اينکه در حد من زيبائي افسانه اي داشته باشن.

آرايش غليظ ولي زيبائي داشت.بچه ي کوچيکي بغلش بود و تو يه دست ديگش ليوان شربت.

-سلام گلم.

-سلام خانوم.(و به پاش بلند شدم...آخه لامصب قدت بلند هست کفشم که پوشيدي،الان من سرم خسته شد انقدر بالايي نگات کردم!بيا منو جاي اون بچه بغل کن)

-بيا گلم اينو بخور(و ليوانو داد دستمو خودش نشست لبه ي تخت)

-ممنون(ونشستم کنارش)

-کارت خيلي خوب بود.خسته نباشي.

-ممنونم.(وآرومو با خجالت ليوانو هم ميزدم)

-من کيانام...اينم پسرمه...آترين...

-آخي...منم ريحانه ام..چندوقتشه؟

-4ماه.

-اوه...خيلي کوچيکه..

-آره...توچندسالته؟

-23...شماچي؟

-24

-اوهوم.....

-اما تو کمتر بهت ميخوره...درجه موهات چنده؟

-رنگ خودشه!

-جدّي؟؟چه خوبه!(و هي موهاي مارو انگولک ميکرد!)

سکوت بينمون برقرار شده بود تااينکه گفت:

-سينه هاتو که ديگه نگو پروتز نيست!(رو مخم بود شديد...اما با حفظ ظاهر لبخند مصنوعي اي زدم):

-نه والاه...

-ميشه ببينم؟

-چي رو؟!!(به لحنم خنديدو گفت و هيچي بابا چرا ميزني!؟)

-نه آخه تعجب کردم!شما مطمئني مادر اين بچه اي؟؟پدرش نيستي؟!(و آنچنان قهقهه زد که منه گنده وحشت کردم بچش که ديگه بماند چطور پريد)

-خيلي شيطوني عسلم!(عُق!آخه زود خودموني شده الکي ابراز محبت ميکنه بدم مياد!آخه توکه نيم ساعت نشده منو شناختي چرا الکي مهربون ميشي؟وحشي نيستما...اما از دروغ بدم مياد)

-مچکّرم!اما اين ابتدائي ترين شيطوني اي هست که من انجام دادم!

-واااي من خيلي دوس دارم همچين دختري!

-شما که الان تعيين جنسيت شديد از طرف من!

(وبازم خنديد)

-نه جدا از شوخي خيلي خوشگلي.الان مادرم داشت ميگفت همون دختر خوشگله اومده که نامزدش فوت شده بود(باز يادمون انداختن)

-نظر لطفتونه.شماهام عالي هستين.

-نه ببين سينه ها وباسنت برجستست کمرت باريکه سفيدي...خيلي خوبه من اصلا انقدر لاغرم سينه ندارم که حتي به آترين شير بدم...

-نه بابا خيلي خوبين الکي موج منفي ندين.کشيده وخوبين(با اين جماعت بايد مثل خودشون تعارف تيکه پاره کني)

-آخه سينه هات چرا اينجوري وايستاده؟؟(بخدا داشتم آمپر ميچسبوندم!گير داده بود به اين چيزاي ما...لااله الّا الله!)

-نميدونم از اول اينجوري بوده.شماهم عالي هستين خانوم چرا انقدر بهش فکر ميکنين؟واقعاً مهمه؟

-آره خيلي برام مهمه ?

-خب عمل کنين اگه انقدر مهمه

-ميترسم...(اي بابا خب من چيکار کنم الان برات که لبولوچه هاتو واسم اينجوري ميکني؟!)

همينجوري که داشت از اين درو اون در حرف ميزد يهو درباز شد واميرارسلان با شتاب اومد تو....دقيقاً مثل يه جانور 4پا که ماما ميکنه...

بلند گفت:

-کوش خوشگل دائيش؟؟

(منم که با اون سرووضع،مونده بودم چيکارکنم؛رفتم پشت برج ميلاد...يعني همون کيانا که ايستاده بود تا خوشگل دائي رو بده بغل دائيش)

وقتي که حسابي با اون صورت زبرش بچرو شکنجه داد تازه نگاهش اُفتاد به منه نصفه نيمه زده بيرون از پشت کيانا!

-اِ...!سلام!!متوجه نشدم اينجائي!(وکياناي ابله فکر کرده همه مثل خودشون اُپن ماينن هي ميره کنار تا ما راحت تر حرف بزنيم!

)آخري به زبون اومدم:

-ببخشيد من لباسم مناسب نيست تشريف ببريد ميام خدمتتون!

اما با گستاخي تمام اومد نزديک تر و گفت :

-راستي سفره خيلي خوب شده..خسته نباشين..(و اولين بار.من.ريحانه ي مهدوي نژاد پررو..داشتم از خجالت ميمردم چون پسره ي عوضي تمام هيکلمو نگاه ميکردو حرف ميزد)

آخريم براي اينکه بيشتر بمونه؛آترينوگرفت دوباره بغلش و الکي باهاش حرف ميزد اما حواسش به من بود)

-ممنونم خسته نيستم ببخشيد(وکيانارو هول دادم برم مانتومو تنم کنم)

ساک لباسامو برداشتم و از اتاق زدم بيرون.

ادامه ي کارمو با مانتو مقنعه انجام دادم.تمام مدت وسط کارم

توفکر نگاهش بودم.نه هيزو چندش بود که حالتو زيرورو کنه نه پاکه پاک..

صداهاي حرفاشون ميومد اما من توجهي نداشتم که دقيق چيا ميگن.اومد پيشم و يه قاچ سيب پوست کنده لب چنگال بهم تعارف کرد:

-بفرما(در حالي که تاکمر خم شده بودم روميز گفتم):

-نميخوام ممنونم.

-چرا بايد بخوري

-نخير الان دستم بنده(وبي معطلي چسبوند به دهنم وفشار دادو مجبور شدم بخورم)حالي به حالي ميشدم از کاراش.

بيخودو بي جهت با عليرضا مقايسش ميکردم.180 درجه فرق داشتن.عليرضا سلامم ميکرد سُرخ ميشد.اما اين تا هم فيها خالدونتو با پررويي برانداز ميکنه ککشم نميگزه.

آخر سرم زنگ زدن آژانس بياد درحالي که گير داده بود منو برسونه!خواهرومادرش اونقدر باهاش حرف زدن تا قانع شدکه 1ربع ديگه "بايد" واسه استقبال برادرش باشه!

تمام مدت تو آژانس به اميرارسلان فکر ميکردم.

همونطور که گفتم دختر روراستي بودم با خودم.

هرچي فکر کردم حسم بهش چيه نفهميدم.از رفتاراش معلوم بود که بهم توجه داره اما خب مثل قضيه عليرضا مطمئن نبودم واسه ازدواج بهم توجه ميکنه.شيطنتش بيشتر از اين حرفابود.

احتمال ميدادم چندوقت ديگه بياد و پيشنهاد دوستي بده.

***** 

الان 1ماهه که اميرارسلان اونقدر سعي داره بهم نزديک بشه که ميترسم..خيلي غيرعادي رفتار ميکرد.جلو همه همکارا يهو ازم تعريف ميکرد و من سرخ ميشدم.يعني من مونده بودم که اين کيه؟!

مثلاً يه روز دور هم بوديم با بچه ها؛داشتيم راجع به ورزش حرف ميزديم که يهو سررسيد.

بحثمونو قطع کرديم؛که گفت ادامه بدين...اونم چندتا نظر دادو آخرش مريم پرسيد:

-ريحانه تو ورزش ميکردي؟

-من؟؟نه بابا...کي حال داره؟(اميرارسلانم خيلي پررو جلوي همه گفت):

-پس چرا سينه هات انقدر رو فرمه!(به همين برکت قسم!)

همه ساکت شده بوديم.خيلي حرف زشتي زد.

اونقدر خجالت کشيدم که سرمو گذاشتم روميز.همه هم بعد يه سکوت طولاني يهو منفجر شدن.اميرارسلانم هروکر راه انداخت!

با بچه ها انقدر خودموني شده بود که حد نداشت.

خيلي شيطنت ميکرد.تا اينکه ليلا يه روز گفت:

-بچه ها ارسلان شده مثل اون دوره ها که عاشق بودو پررو و بي باک.کيا فهميدن افسردگيش خوب شده!؟

مريم:-آره بخدا من ميخواستم بگم...شده مثل خوده اصليش.خود واقعيش...(و حس کردم همه دارن نگاهم ميکنن)

-هان؟چيه؟؟

سيمين:-هيچي!!!!(وهمه باهم بادابادا خوندن)

****** 

تو خونه بودم و داشتم فيلم ميديدم که گوشيم زنگ خورد

شماره ناشناس بود وکُد 1 بود وخيليم رُند بود!

-بله؟!

-ريحانه؟؟

-شما؟؟؟؟؟

-اميرم

-امير؟؟!!

-اميرارسلان ديگه آي کيو..

-آهان...شما تو پرروئي دست منو از پشت بستي.

(قهقهه ي مستانه اي کردو گفت):

-جوووووون

-خيلي بي ادبي(وقطع کردم)

قلبم تند تند ميتپيد...حس جالبي داشتم..بي ادبياشو دوست داشتم...

اگر مطمئن ميشدم از هيزي نيست و فقط با من اينطوره اجازه ميدادم به خودم که عاشقش بشم....

دوباره تماس گرفت بدون حرفي جواب دادم:

-......

-خانومم؟؟

-......

-ميخوامت عشقم...قربون صداي نفسات که داره مياد.

-.....

-آخ خ خ الان باش پيشم...ميخوا ا ا امت...

-چته تو؟مست کردي؟

-آره گلم آره....من مست توام...

-....

-ريحانه بيا باهم باشيم.

-يعني چي دقيقاً؟

-يعني بچه بياريم...آخ جو و و نم....

-يعني ازدواج کنيم؟

-آره...آره...

-بايد فکر کنم...

-بکن...بکن...

-ديوونه...(وقطع کردم))

بلند زدم زير خنده و ازته دل خوشحال بودم.با خوشحالي بلند شدم و رفتم تو آيينه زول زدم به خودم!

ميخواد باهام ازدواج کنه!!لييلييلي..

اصلا تمرکز کارامو نداشتم.اومدم به مادرم کمک کنم هي گند ميزدم...مادرمم شک کرده بود.

حتي محمود که بهم تيکه مينداختو ناديده ميگرفتم و غرق در خوشي بودم.واقعاً عاشقش شده بودم..بي جهت لبخند ميزدم و از شوق ديدار فردا تو پوست خودم نميگنجيدم.

صبح بلند شدم دوش گرفتم و حسابي به خودم رسيدم.

شيک و پيک کردم و لباس فرم نپوشيدم.اصلا ديگه لازم نبود بپوشم چون ترفيع رتبه گرفته بودم!هاها...اما اين مدت چون انگيزه اي نداشتم؛همونارو ميپوشيدم.اما الان لِگ سياه پوشيدم با مانتوي زرشکي اندامي و شال سياه.کفش پاشنه 5سانتي زرشکي عروسکيم که يه پاپيون مخمل زرشکي جلوش بود روپوشيدم.

کيف پولمو باز کردم ببينم پولام همراهمه که چشمم به عکس عليرضا اُفتاد...زول زدم بهش و از خجالت دستمو گذاشتم روش تا نبينه چه تيپي زدم...آخه خب چيکار ميکردم؟!

تازه الان ميبينم که ازدواج با عشق چقدر فرق داره با ازدواجي که فقط منطقت تأئيدش ميکرد...

عکسشو در اوردم وگذاشتم تو کمد وگفتم:

-ببخش علي....دعا کن خوشبخت بشم.

****** 

همين که درو باز کردم؛ديدم سرکوچست!

با يه ماشين قرمز کروک(بي سقف)

دلم به يه وضعي اُفتاد.دستمو گرفتم به در پس نيوفتم.

وقتي منو ديد پياده شد و عينکشو برداشت وجلوي کل همسايه ها تاکمر خم شد برام.

پاهام ميلرزيد...نميتونستم تکون بخورم.فقط زول زده بودم به اين مانکن بي نقص.

ميترسيدم خواب باشم..

اومد نزديک دستمو گرفت و جلو ملت بيکار که ده صبح داشتن سبزي هاي ناتمومشونو پاک ميکردن؛دستمو گرفتو بوسيد!

فقط تونستم آروم بگم:

-"زشته جلو مردم"...(و اون خيلي ريلکس گفت):

-به عَنِت...!

(ديگه رسماً با اين حرفش داشت منو ميکشت...يعني عاشق اين بي حيايي هاش شدم)

سوار ماشينش شديم و نرفتيم تالار!تا خود غروب رفتيم عشقو حال...آخرشم انقدر منو هيجان زده کرد ديگه لمس شده بودم.

جلو ملت يه کارايي ميکرد که حال ميکردم.

زرنگ و فرز بود.تکيه گاه بود.لوس نبود.قوي بود.سرخ نميشد؛سرخ 

ميکرد!

****** 

1هفته گذشت و اومدن خواستگاري..انقدر گريه کردم که مامانشينا رو نياره اون وضعو ببينن اما همون جمله ي بي ادبي رو ميگفت! "به چيزت"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آرايش ملايمي کردم و شال سفيد سرم کردم و بلوز دامن سفيدي هم پوشيدم.

وقتي اومدن قسم ميخورم که يه آن نفسم بند اومد وقلبم ازتپش ايستاد.شلوار جين ذغالي پوشيده بود با تيشرت سياه سفيد جذب!!

موهاشو بالايي زده بودو بوي عطر همشون توي حياط پر شده بود.عاشق اين تيپ راحت اما شيکش بودم...توقع کت شلوار داشتم اما الان ديدم که خيلي شيک تر و جوون تر به چشم مياد.باسعيد و

مسعود از پشت پنجره نگاش ميکرديم.که مسعود گفت:

-چه شانس خري داري تو!يکي ازيکي بهتر ميان سراغت.

-تا چشم حسودا توقّي بزنه بيرون!

-ببينم اين يکي رو چطور به کشتن ميدي!

-هه هه!نه ديگه تا تو رو نکنم تو کفن کاري نميکنم!

(داشتيم باهم شاخ به شاخ ميشديم که سعيد ميانجي گري کرد.)

خلاصه که اومدن و معلوم بود که بدون مبل بودن ما بدجوري براشون گرون تموم شد چون هي اينوري اونوري ميشدن و عادت نداشتن..منکه اميدي به رضايت خانوادش نداشتم.

پدرمادرش وخواهرشو آترين اومده بودن.

از ترسم نگاهش نميکردم بس که بي حيا بود گفتم يهو يه حرکت ناشايست ميکنه جلو همه آبروم ميره...

حرفاي هميشگي زده شد و مادرش گفت:

-فقط من يه صحبتي با عروسم دارم.

-جانم؟

-خصوصيه گلم.بريم کجا؟

-بريم اتاق من

وقتي بلندشديم ديدم که اميرارسلان با خونسردي نگاهمون ميکنه.

وارد اتاق شديم و مادرش بهم گفت:

-عزيزم...من ازت ممنونم که اميرو به زندگي برگردوندي.

-من؟!نه بابا(وسرمو انداختم پائين)

-ببين من ميدونم که چقدر تغيير مثبت کرده و مثل اولاش شده.

فقط يه چيزي...اون خيلي حساسه.من وظيفمه که بهت بگم اون حتي بعداز جريان نامزدش تو آسايشگاه بستري شدو پرونده داره...اينو گفتم که بدوني رو هم جنساش حساسه..حسادتشو تحريک کني شايد دوباره رواني شه...

-چشم...حواسم هست...من فقط واسه وضع زندگيمون ازتون خجالت ميکشم..

-نه عزيزم!من تازه ازت سپاس گزارم که با وجودت پسرمو خوب کردي الان نزديک 1ساله که هي داره بهترو بهتر ميشه.درست از زماني که تو روشناخته.

اون شب محمود ديگه مثل خواستگاري اولم کوتاه نيومد.

تا فهميد پولدارن گير دادو مهريه ي سنگين انداخت.

من که تو نظرم بود بعدا برم کمش کنم...

اميرارسلان اونقدر هول بود که گير داد تا آخر اين ماه بايد جشن عروسي برگزاربشه!

******

وقتي آرايشگر رفت کنار...خودمو نشناختم...200برابر زيبا شده بودم.عالي شده بودم درواقع.واي خدا...چطوري جلو اميرارسلان رو بگيرم؟!تو اين ماه کاري نبود که با من نکرده باشه.

اصلا غير قابل کنترل شده بود.همون يه ماه پيش يک هفته بعد شب خواستگاري صيغه محرميت خونديم و ارسلان همون يه ماه پيش کار منو ساخت!البته با تب تند اون حدس اين اتفاق کار ساده اي بود.

بعد از محضر به همه گفت ميريم يه دور بزنيم دوتائي!!

عاشقش بودم.يه عشق واقعيه واقعي..منه سرکشو رام خودش کرده بود.يعني من اين اهلي شدنو دوست داشتم..هر کاري ميخواست انجام ميدادم.هرکاري..اگه ميگفت ريحانه سرتو بذار همينجا بمير.اين کارو ميکردم.

الحق که اونم دوستم داشت.جشنمون تو يکي از بهترين تالاراي خودشون برگزارشد.البته باغي بود خارج از شهر.

کلي چيزاي گرون کادو گرفتم واستثنائي ترينش؛bmwاي بود که کادوي خودش به من بود!

اون شب تمام مهمونايي که از طرف من اومده بودن؛

مادرمو سعيد بودن!البته خاله ي مادرم دعوت بود که شيراز بودن ونيومدن.

محمود کمر دردو بهونه کرده بودو مسعودم پيشش مونده بود.

اما سعيد با التماس اومد.

بعد از مهموني اميرارسلان هول هولکي منو چپوند تو ماشين عروس کروکمون و با سرعت نور خداحافظي کردو تا تهران با همون سرعت روند.

تو ماشين بهش گفتم:

"اداي اونارو در نيار که مثلا اولين بارشونه وووو!!"

اونم باشيطنت نگاهم کردو گفت:

-خب قيافت که مثل عروسا نبود قبلاً!بود؟؟

-خيلي دوستت دارم اميرارسلان...عاشقتم که انقدر با من بي حيايي اما بامردم آقا مهندسي....عزززيززززم.

-من بيشتر عاشقتم عسل مسل

-امير مامانت ميگفت نزديک 1ساله حالت بهتر شده تو يعني از کي عاشقم شدي؟

-اولش که ديدمت واسم خيلي جذاب بودي اما اون آشغال (نامزدشو ميگفت)بدبينم کرده بود و همين باعث شده بود تو به چشمم نياي...اما خب درگيرت بودم.وقتي نامزد اون خدا بيامرز شدي من اونجا فهميدم که خيلي دوستت داشتم اما خب ديرشده بود.(ونفس عميقي کشيد)

-دوستت دارم جيگرم....

-منمممممم...يووهووو...(وضبط رو تا ته زياد کرد که آهنگ قديمي وشاد بابک جهان بخش بود که هميشه جذّاب و شنيدني بود):

"باور کن واسه توءِ که بيتابم من...باورکن واسه چشمات بيخوابم من...باورکن که به داشتنت ميبالم من...باور کن...باور کن....

جونمي...عمرمي...قلبمي..نفسي ..بمونوتنهام نذار تو اين بيکسي ميدونم...ميدوني عاشق چشماتم باورکن بدجوري غرق نگاتم"

از همون شب زندگي سراسر عشق ما شروع شد.

نميدونم از اميرارسلان و خوبياش چطور تعريف کنم؟!

خودم خواسته بودم تو آپارتمان زندگي کنم،از خونه ي ويلائي ميترسيدم.همش دونفر بوديم ميخواستيم چيکار!؟

اونجا رو که هديه گرفته بوديم از خانوادش؛گذاشتيم بمونه و يه آپارتمان تو زعفرانيه گرفتيم.3خوابه بودو مجهز.

صبح به صبح اميرارسلان ميرفت سره کار و منم بيکار واسه خودم ول ميچرخيدم وهراز گاهي با ماشينم ميرفتم دنبال سعيد و

تاشب دور دور ميکرديم.

اميرارسلانم که شب به شب از خجالتم در ميومد.يعني من رو دستش نديده بودم.خسته نميشد!

امامن که بدم نمياد.تازه خداروشکر که اين مانکن جذاب انقدر به من رغبت داشت.کمتر از گل بهم نميگفت.

نميذاشت دست به سياهو سفيد بزنم و خدمتکار هرروز از 10تا 3بعداز ظهر کارارو ميکردو ميرفت.

حدوداً يک ماه از ازدواجم ميگذشت که يه روز محمود بهم زنگ زد:

-بله؟!

-ريحان.

-بله؟!شما؟!

-محمود..

-آها...چيه؟

-ريحان نياز فوري به پول دارم..داري قرض بدي؟

-واسه چي؟

-نياز دارم.خيلي گرفتارم.

-مثلاً چقدر؟

-20...30...همين.

-همين؟؟خيلي کمه مثلا؟!

-کم نيست؟!واسه تو که اين همه وضعت خوبه کم نيست؟!

-واسه تو که زياده!ديدي وضعم خوب شده اومدي؟!

-واسه ننه ي خودت ميخوام.

-چي؟!مامان ديروز اينجا بود چيزي بهم نگفت!

-تونميدوني قلبش درد ميکنه؟!

-يعني چي؟!محمود بلايي سرش بياد روزگارتو سياه ميکنم.

-فعلا 20-30 تومن جور کن چون بايد عمل کنه.زنگ بزن از خودش بپرس.

(لحنش خيلي جدي بود...حالمو گرفت...من حسابم پره پول بود و من ميدونستم که اميرارسلان اختيار تام بهم داده.اما خودم حس عذاب وجدان داشتم که بخوام از پولاش خرج خانوادم بکنم)

بهش امروز قول داده بودم سوپرايزش کنم با يه حرکتيم.

اما الان فس شده بودم...اما دلم براي امير سوخت که اونقدر ذوق کرده بود..آخه ديروز رفته بودم لباس عربي خريده بودم 

وامروز ميخواستم براش برقصم چون من زياد تمرين ميکردم قبلا خوب ميرقصيدم...

سعي کردم بخاطر ارسلان بلند بشم و خودمو جمعوجور کنم.

آرايش عربي اي کردم ونقابو زدم به صورتم وآهنگ عربي رو تو پلير گذاشتم.همين که تايم ورودش شد؛آماده کنترل به دست ايستادم.

کيليدو که انداخت؛پلي کردم.

مات وسط سالن ايستاده بود و با ذوق نگاهم ميکرد.

بعد کم کم فهميد قضيه از چه قراره و لم داد رو مبل و با لذت غرق نگاه شد و....

****** 

اونشب روم نشد باهاش راجع به مادرم حرف بزنم.گفتم حالا فکر ميکنه دارم کاسبي ميکنم بابت سرويسايي که بهش ميدم.

نخواستم شبش خراب بشه.

فردا صبح زودتر از اون بيدارشدم اما خودمو زدم به خواب چون ديشب واسه مادرم انقدر گريه کرده بودم حالم اصلا خوش نبودو سر درد داشتم اگه ميفهميد حالم بده گير ميشد و ته و توه ماجررارو در ميورد.آروم اومد پيشونيمو بوسيد و رفت سره کار

بلند شدم و به محمود زنگ زدم:

-الو

-بگو

-بيادم در خونمون پولو بهت بدم.

-تو بيا

-من نميتونم حوصله ندارم بيام تو اون محلّه

-پس بيا يه پارکي جائي...

(تو پارک نياوران قرار گذاشتيم و پولارو برداشتم)

به پارک رسيدم؛ديدم محمود با يه پسر جوون منتظرمن.

پسره معمولي بود.نشسته بود رو نيمکت.

تا اومدم پولارو بدم به محمود؛سريع گفت:

-ا..ا..يوسف موتورو بدجائي زدم وايستين الان ميام!

-خب چه کاريه؟بيا پولارو بگير برو ديگه!

-نه آخه بايد بشينيم راجع به بيماري مادرت يه چيزي رو بهت بگم.

-اوکي زود برگرد.(ونشستم رو نيمکت)

-محمود آقا مرد خوبيه.(خنده ي غيرارادي اي کردم وگفتم:

-آره!خيلي!(اونم الکي خنديد)

-شما چرا ميخندي؟شما که ازش تعريف ميکردي؟!

-نميدونم...شمارو دوست داره.مثل دختر خودش!(اينبار غش کردم از خنده وگفتم):

-جوک خوبي بود..(اونم پا به پام خنديد احمق)

ديگه اخم کردم تا روش باز نشه.

محمود برگشت و گفت خب بريم ديگه...

-وا؟حرفات چي شد؟

-حرف؟آهان...نه..خواستم بگم دکتر گفته نگران نباشيم شايد اصلا عمل لازم نباشه و پولو بهت برگردونم..فقط به روي مادرت نيار که مريضيش جديه..

-چرا؟!نميدونه؟!

-نه!بهش بگيم غصه بخوره؟!

-آهان پس نميگم...

-اصلا به شوهرتم نگو...نگفتي که؟

-به اون چرا نگم؟!

-خب دوست داري منت سرت بذاره؟!

-اون اهل اين حرفا نيست.ما از هم پنهوني نداريم.

-نگي بهتره...تازه اول زندگيته که باهات خوبه..بعدشم آبروي مارو نبر.من اين پولو خورد خورد بهت برميگردونم...

-نميدونم محمود خيلي نگران مادرمم..اذيتش نکن..بشنوم خيلي برات گرون تموم ميشه...

-نه...خيالت راحت.جاش روجفت چشمامه از تو دل خوش نداشتم!

(وبي خداحافظي از هم جدا شديم)

****** 

-چيزي شده قربونت برم؟(نگاه خيرمو از ظرف سالاد فصل گرفتم ودوختم به امير...به عزيزم که دوهفته بود اونجور که بايد بهش توجه نداشتم.بس که نگران مادرم بودم)

-نه عزيزم.شامتو بخور...دوست نداري؟

-منکه داشتم ميخوردم؛تو توفکري...چي شده 2هفته تو لکي خانومم؟

-نه بابا فکر ميکني...هه...

-دوست دارم بازم برام برقصي 

-چشم جيگرم..اين دفعه چه مدلي؟

-هرچي خودت خواستي..

-تو بگو

-ايراني کرشمه دار!همچين ناز بريزي واسم(و زديم زير خنده)

-چشم...چند وقت دقيق از ازدواجمون ميگذره؟

-چطور؟!

-هيچي بابا!خواستم  بدونم فقط...دوماه تقريبا

-خسته نباشي!تقريبا خودمم ميدونستم!!

ميخواستم به جناب عالي بگم ما ماه عسل نرفتيم...2ماه گذشته ها...

-عزيزم!اين هفته بريم؟

-آره...خيلي روحيم کسل شده ... اوکي عشقم...

*****

خيلي ميترسيدم..خيلي...اگه به اميرميگفتم پول بده؛فکر ميکرد مثل نامزد سابقش سود جو هستم.تازه دوماه بود ازدواج کرديم.

ضايع بود که باخبر ميشد پول دادم به خانوادم.تازه مخصوصاً اينکه حالا کار از کار گذشته بود و اجازه گرفتنو اين حرفا ديرشده بود.الان نگران اين بودم که چطور بهش بگم من 1هفتست اين کارو کردم؟!

تو اين مدت فهميده بودم خيلي بخاطر شکستي که قبلا خورده حساس شده.کافي بود يه جنس مخالف فقط يه نگاه بندازه

ديوونه ميشد.حتي به اسم مينو حساسيت داشت!

جرأت نداشتم ازش راجع به اون بپرسم.اينا بود که بيشتر منو ميترسوند..

نميدونستم چه غلطي بکنم.گير کرده بود.مثل خر تو گِل.

نفس عميقي کشيدم وسعي کردم مثبت باشم..وبه امروز فکر کنم که فاميلاي شوهرم دعوت بودن!

سريع دوش گرفتم وحسابي خوشگل کردم.

پيرهن شب نارنجي جيغي پوشيدم که تا بالاي زانو بود.با جوراب شلواري سياه و کفش پاشنه داره نارنجي.

اميرارسلان گفته بود جلو داداشش دوست نداره روسري سر کنم.

اميرسالار7سال بزرگ تراز ارسلان بود و باخانوم دوتا پسر دوقلوهاي 5سالش آلمان زندگي ميکردند چندسال و حالا اومدن که ايران بمونن.

اون شب همه دور هم بوديم و خيلي خوش گذشت و تمام ناراحتيام يادم رفت.خانوادش عالي بودن.عالي.

اصلا بهم قيافه نميگرفتن.تازه کلي بابت سفره ي قشنگي که چيدم ازم تعريف ميکردن.منم اونقدر شيطوني ميکردم که از خنده روده بر شده بودن.

جاريمم اسمش ساناز بود وخيلي خوب بود.

باهم جوره جور شديم.دوتا پسر دوقلوي عسل داشت که اسمشون آرمان وآرمين بود.هرسه نوه ي کيارنگ؛اول اسماشون "آ"

بود!همين شد که من گفتم:

-لابد بچه ي منم بايد بشه آرش؟!!(همه خنديدن ومهين گفت):

-نخير.ميشه آنيتا!چون شماها ديگه بايد دختر بيارين!

ديگه نوه ي پسر نميخوايم!(نگاهي به اميرارسلان انداختم که جلب وموزي زول زده بود بهم)

-نه من پسر دوست دارم مامان مهين!

بابا اردشير:-اصلا حرفشم نزن دخترم!بايد يه دختر بياري!

(همه خنديدن و ساناز گفت):

-اصلا ببينين ارسلان چي دوست داره؟!

اميرارسلان:-من يه دختر عينهوووو خودش ميخوام.(وجلو همه دستشو انداخت دور گردن وسفت بوسم کرد)

همه خنديدن و دوباره گفت:

-پس چي؟!دخترا بابائين..بابا ها هم دختري...

****** 

ديگه ناراحتيام يادم رفته بود ودوباره غرق زندگي قشنگم شده بود

تلفني با محمود حرف زدم وگفت دکتر گفته حال مادرم خيلي خوبه...خودمم مادرمو 2روز پيش دعوت کردم باسعيد و خداروشکر ديدم که حالش خوبه...

رژ قرمز جيغمو به عنوان ختم آرايشم ماليدم وبه چهرم نگاه کردم

خيلي خوب شده بودم.امروز اميرارسلان گفته بود غروب زودتر مياد ومن آماده شدم تا واسش رقص ايراني که کلاساشم ميرفتم بکنم.

نيم تنه ي دکلته ي کشيمو پوشيدم که از پائين نافم واز بالا سينه ها پيدا بود.دامن کوتاه چين داره سياه و لاک هاي آلبالويي.

موهامو با دستگاه فر کرده بودم ودورم ريخته بودم وتاکمرم ميرسيد.

غذاي مورد علاقشم که لازانيا بود پختم وتو دستگاه پخش يه آهنگ از ليلا فروهر که مربيمون رقصشو ياد داده بود گذاشتم.آهنگ شادو ريتميکي بود که با اينکه قديمي بود اما عجيب دل نشين بود...

آرايشم انقدر سنگين بود که داشتم خسته ميشدم.چشمامم که از فشار ريمل خسته شده بود...آروم نشستم پشت ميز و منتظر وردش بودم..صداي تيک تيک ساعت يه وضوح به گوشم ميرسيد.دوربين روهم تو زاويه ي خوبي گذاشتم تا از صحنه هاي قشنگ بينمون فيلم برداري کنم.

صداي کيليد تو قفل اومد و من با هيجان پلي کردم و دوربين رو هم زدم رو ضبط.

کفش نپوشيده بودم چون هم ارسلان دوست نداشت هم الان سختم بود.آهنگ شروع شد:

"سلام گل به تو اي گل نشونم...."

وشروع کردم با رقص رفتم نزديکش که ديدم درو بسته وبهش تکيه داده و نگام ميکنه...

اما نه نگاه خوب...يه نگاه ترسناک....چشماش خون خالي بود.

تازه کم کم قيافشو تونستم تشخيص بدم.

موهاش آشفته بود و بوي سيگاروالکل داد ميزد.

خشکم زد ...تکيشو از در کند و آروم آروم اومد طرفم...

منم تشخيص خطر کردم و آروم آروم عقب ميرفتم.اما بازم خودمو زدم به اون راه وگفتم:

-خوبي؟؟چيه؟پسنديدي؟؟(فقط سرتاپامو با خشم نگاه ميکرد)

قلبم مثل گنجشک ميزد...سرمو بالايي گرفته بودم و مثل يه بچه نگاهش ميکردم...

دوباره با صداي لرزون و خنده ي هيستريکي گفتم:

-چته؟!ميترس...(اما نذاشت جملمو تموم کنم و يه دونه خوابوند سمت چپم)جيغي کشيدم و

پرت شدم رو سراميکاي کف سالن.

بدون اينکه حرفي بزنم فقط سعي کردم بلند شمو فرار کنم تو اتاق اما نيم خيز که شدم کوبيد تخته ي سينم ودوباره ولو شدم.

با جيغ گفتم:

-چته کثافت؟!(و ضربه هاي محکمش که چپو راست تو صورتم ميزد شد جوابم)

اين وسط صداي آهنگ تضاد کثيفي رو با شرايطم داشت:

"تو رو دوست دارم اندازه ي جونم!"

وتازه اين اول ماجرا بود..گريم گرفته بود اما نميخواستم نشون بدم با جيغ هاي گوش خراشي کمک ميخواستم.

نشست رو شکمم و تمام 85کيلو وزنشو انداخت روم.

چشمم سياهي رفت با جيغ گفتم:

-چه گوهي ميخوري لجن؟(و حالا اون شروع کرد):

-کثافت!حروم زاده!بي پدر...ميکشمت ريحانه...بخدا قسم امشب ميکشمت..(و محمکم بامشت چند بار زد توسينه هام که ضعف رفتم)ديگه نتونستم تحمل کنم و زدم زيرگريه.

اونقدر التماسش ميکردم که خودم از مضلوميتم گريم ميگرفت اما اون نميفهميد...اميرارسلاني که نميذاشت خار تو پام بره داشت نابودم ميکرد..من دلم نميومد بزنمش اما ديگه داشتم ميمردم.ناخن هامو فرو کردم تو دستاش و يه آن دستاشو کشيد وسبک تر شد.

سريع باتمام دردي که داشتم از زيرش بلند شدم و هجوم بردم سمت اتاق که موهامو از پشت گرفت ودوباره خوابوندم زمين.

آهنگ مزخرف تموم شد وحالا صداهامون راحت بيرون ميرفت.

گوش خراش ترين جيغ هارو من ميزدم و گوش خراش ترين عربده هارو اون.اونقدر فحشاي رکيک و زشت بهم داد که بيشتر از کتک هاش واسه اونا زار ميزدم.

ميشنيدم که دره آپارتمونو ميکوبن و بدتر جيغ ميکشيدم که بشنون.اميرارسلان جلوي دهنمو گرفت وکشون کشون بردتم تو اتاق..منم گهگداري مشتي ميپروندم اما مچ دوتا دستاي لاغرمو با يه دست گرفته بود..ديگه لمس لمس بودم.اشهدمو خوندم و مطمئن بودم که ميميرم.اونقدر دوستش داشتم که الان فقط منتظر بودم بگه چرا؟اگه حقم بود بخدا خودم خودمو ميکشتم..

اما الان هنگه هنگ بودم.تمام اين کارارودرحالي انجام ميداد که تند تند قاطي فحشاش ميگفت "ميدونستم ميدونستم همتون يه آشغالين...ميدونستم...گداصفتا ي خائن..اما عيب نداره..تو رم آتيش ميزنم بجاي اون...اون که فرار کرد...توروميکشم"

پرتم کرد رو تخت و فرياد زد:

-بــــه مرگ مادرم اگه از اتاق بياي بيرون آتيشت ميزنم.و خودش رفت تو هال.

ديگه درمونو نميزدن..نا اميد نااميد پهن شده بودم وسط تخت و منتظر مرگم بودم.به هق هق اُفتاده بودم وحالت تهوع داشتم

نميتونستم تکون بخورم اما صداشو از تو پذيرايي شنيدم که انگار از تو آشپزخونه و از جا کاردي ها با حرص کاردي کشيد بيرون!همين باعث شد مني که کمرم خشک شده بودو نميتونستم تکون بخورم؛سيخ نشستم.دستمو گرفتم به ديوار و خودمو رسوندم به در و ديدم که پشت اُپن ايستاده و دستاشو باز کرده وستون مانند رو اپن گذاشته وسرش پائينه...نگاهم به دستش قفل شد.

درست حدس زدم تو يه دستش بزرگ ترين وتيز ترين کاردمون بود..واحتمال ميدادم داره فکر ميکنه چطوري بکشتم.

باصداي لرزوني گفتم:

-ام..ام...مم..ممم..امير؟(سرشو آروم اورد بالا)

نفس نفس ميزد واز چشماش خون ميباريد:

-گمشو تو اتاق..(آروم آروم خودمو ميکشيدم سمت دره خروجي )

فرياد زد:

-گمشو گفتم( و دويد سمتم)

جيغ بلندي کشدم و از زير دستش فرار کردم و دره خروجي رو باز کردم و دويدم تو سالن...

چندتا همسايه هنوز پشت در بودن وبا ديدن من تو اون وضعيت يکّه خوردن.اميرارسلان با همون چاقو اومد تو سالن و حمله کرد سمتم که دوتا مرد گرفتنش...يه مرد ديگه اونجا بود که رفتم سمتش وبا التماس لباسشو گرفتم وگفتم:

-آ..آ..آقا تو رو قرآن...تورو قرآن نجاتم بده..

(فريادهاي ارسلان تو کل راهرو پيچيده بود که اسم همه جور زني رو رومن گذاشت جلوي ملت)

اون مردم که مرد متشخصي جلوه ميکرد هدايتم کرد سمت واحد خودشون و منو سپرد به زنش که جلو در نگاهمون ميکرد.

چشمم افتاد به آينه اي که تو ديوار کار گذاشته بودن.تازه ديدم که چه لباسايي تنم بوده و آرايشام همه ريخته و عين خون آشام شدم.

خانومه منو نشوند رو مبل و برام شربت اورد. 10 تادستمال کاغذي کندم اما بازم خونم بند نميومد.رفتم دست شوئي وديدم 

تمام سروسينم کبوده کبوده..برگشتم ونشستم رومبل ودرحالي که سرمو عقب برده بودم تا خون بينيم بند بياد؛

گريه ميکردم..درو زدن و چندتا زن ديگه اومدن تو.صداي امير ديگه نميومد.

همه با دلسوزي نگام ميکردن.بين خودشون حرف ميزدن و هي توضيح ميدادن که چطور متوجه شدن:

-آره من داشتم شام درست ميکردم؛يهو صداشو شنيدم.

-منم اولش فکرکردم صدا تلوزيونه!

-نه آخه ميدوني من اول از واحدشون صداي آهنگ ميشنيدم؛فکر کردم جشني چيزيه که بعدش جيغ ميزد بازم فکرميکردم دارن شادي ميکنن!

-تازه عروس دامادن نه؟

-آره...چي شده آخه!؟(وهمه بهم نگاه کردن)

بدون جواب دادن،رو به صاحب خونه کردم وگفتم:

-خانوم...م..م..ميشه..بريد مانتو روسري شلوار بياريد از خونمون؟ب..ب..برم خونه مادرم..

(زن با دلسوزي نگام کرد وگفت):

-باشه.عزيزم.الان ميرم.

10دقيقه بعد با مانتوشلوار سياه و شال آبي نفتي برگشت و داد دستم.بدون اينکه بپرسم گفت:

-خيالت راحت..آقايون پيش شوهرت نشستن آرومش ميکنن..

سر تکون دادم که خودش يه تراول 50 تومني بهم داد وگفت:

-آژانس خبرکردم.اينم پيشت باشه بعدا بهم ميدي حالا.

(آروم تشکر کردم.. و لنگون لنگون و باترس زدم بيرون)

سوار شدم و آدرس خونه مريمو دادم.

مريم اول که درو باز کرد باوحشت تا نصفه ها درو بست

و بعد که صدامو شنيد دوباره باز کرد:

-مريم منم..ريحان

(بدون اينکه بگم،خودش زد زيرگريه وبغلم کردو گفت):

-کاره شوهرته معلومه...بيا تو...

1هفته خونه ي مريم موندم تا ورمام بخوابه مامانم باديدنم سکته نکنه!وتو تمام اين 1هفته فقط پيش خودم ميگفتم:

"چرا؟"

چراي بزرگي تو ذهنم بود.يعني قضيه 30 مليون رو فهميده بود؟يعني چي؟حتي اگرم فهميده بود؛تنبيه من اون کار بود؟

اينکه بکشتم؟اينکه تا حد مرگ بزنتم؟!

تمام 1هفته رو اشک ريختم.هنوزم دوستش داشتم.دلم براش پر ميکشيد.تمام وجودم اونو ميخواست.کبوديامو که هرروز پررنگ تر ميشد دوست داشتم.چون اثر اون بوده.

فقط ناراحتيم از اين بود که از دستش بدم و منو بخاطر گناهي که نميدونم چيه،نبخشه.

هستي دختر مريم رو بغل گرفته بودم واز پنجره به خيابون نگاه ميکردم که مريم بي سيم رو داد دستم وگفت مادر ارسلانه!

صدامو صاف کردم وجواب دادم:

-بله؟

-سلام ريحانه

-سلام...مامان 

-واقعاً مامانتم؟

-آره..

-پس راست حسيني بگو چي شده.

-نميدونم

-ريحانه نذار زندگيتون خراب شه..

-مامان بخدا من نميدونم چي شده.1هفته پيش اومد خونه و تا جايي که ميخوردم منو زد..چراشو نميدونم...(وزدم زيرگريه)

نميدونم...بقرآن نميدونم...

-ريحانه وقتي خبر خيانت مينو رو شنيدم؛تعجب نکردم چون از اون بعيد نبود.اما تو رو باور نميکنم.خيانت تو رو باورنميکنم.

(اشکامو پاک کردم ومتعجب گفتم):

-خيانت من؟!نميفهمم!

-يعني عکسارو نديدي؟پس خودت نديديشون..توبا يه پسر تو پارک خنده...قهقهه!

-من؟؟

-اميرارسلان داغونه ريحانه.آفتابي نشو که ميکشت.پيش خودمونه.

من ميام خونه مريم ببينمت.(وگوشيرو گذاشت)

عصري اومد..قيافمو که ديد خشکش زد.آروم بغلم کرد.

وگريه کرد.ميگفت ارسلان ديوونه شده.صبح تاشب قرص ميدن بخوره بخوابه.

آخرشم پاکتي رو نشونم داد که توش دوتا عکس از من از اون لحظه اي بود که با پسري که همراه محمود تو پارک بودم.

اونجاها که به چرنديات اون ميخنديدم عکس انداخته بودن واونم داشت ميخنديد.سه تا هم کوپي از چک 10تومني که کشيده بودم توش بود.

مامان مهين عکسارو گذاشت و رفت وگفت که ارسلان ميخواد طلاقم بده ومن منتظر باشم.

محمود آنچنان ضربه ي کاري اي بهم زده بود که خودمم تحسينش ميکردم با اين مخش.حقم بود...بکش ريحانه.بکش..

سزاي آدم نادون و ساده و احمق...حتي انقدر موزي بود که به اون پسره گفته بوده ريحانه رو با اين حرف که "محمود دوستت داره" ميتوني بخندوني تا عکساش قشنگ تر بيفته....

زنگ زدم به مادرم وگفت که محمود ومسعود 2هفتست که رفتن اراک وديگه خبري ازشون نيست!

ميگفت سعيدو به زور خواستن ببرن اما نرفته..

زندگي يه خانوادرو به 30 مليون فروخت...آخه بي انصاف ديگه چرا زندگيمو خراب کردي؟!خب پولارو ميبردي فقط...

آهي کشيدم و سؤالاي پي درپي مادرمو که اظهار نگراني ميکرد از نبود من بي جواب گذاشتم وگوشي روقطع کردم.

چشمامو بستم...اميرارسلان چقدر زود قضاوت کرد...خيلي زود قضاوت کرد..آره درسته اون شرايطش بايه پسر معمولي فرق داشت..اون زخم خورده بود.اما انتظار داشتم اونقدر عشقمون قدرت داشته باشه که فقط فرصت توضيح بهم بده.

همينطور فکر ميکردم که حس کردم تمام دلم زيرو رو شد و دوئيدم تو دست شوئي..اونقدر عق زدم که مريم از طبقه ي دوم خونه ي کلنگيش صدامو شنيده بودو اومد پائين.

-واي ريحانه چي شد؟

(از اونجائي که با خودم روراست بودم خيلي زود احتمال 90% حاملگي رو دادم)

واقعيته...که چي هي بگم نه امکان نداره...چرا نداره؟

خيلي وقته منتظر بودم حامله بشم.با وضعيتي که اميرارسلان باهام پياده ميکرد همون دوماه پيش ميدونستم از اون عروس دامادايي هستيم که سريع 3تا ميشن..

مخصوصا اينکه خيلي وقت بود ماهانه نميشدم.

خيلي خونسرد گفتم:

-حامله ام.

-چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟

-حامله.باردار.آبستن...

-ديوونه ي احمق تو توبدترين شرايط دست از شوخي برنميداري؟؟

-خب آخه يه جور ميگي چي؟!انگار چي گفتم..

-مگه نديدي مامانش گفت دنبال کاراي طلاقته؟!

-خب؟

-خب چرا..خب چرا انقدر خونسردي؟!چرا نميزني تو سروکله ي خودت؟!دعواي شما يه بحث معمولي زنوشوهري نيست!

بچه الان يعني سرطان!غده ي چرکي!

-مطمئن نيستم مريم.فقط حدس ميزنم.

-حاضر شو بريم آزمايشگاه

-الان حال ندارم فردا

***** 

جواب همونطور که مطمئن بودم مثبت بود.

بيخيال لم داده بودم تو رنوي قراضه ي مريم وهستي رو بغلم گرفته بودم و آروم موهاشو ناز ميکردم...

-فقط متعجبم چرا سقط نشده.(نگاهشو از در حال رانندگي کوتاه بهم انداخت و گفت):

-آره..منم دقيقاً بهش فکر ميکردم.

-نديدي چيکارم کرد مريم.نشست رو شکمم ...باضرب..محکم..

شايد اصلا ناقص ماقص باشه.

-حتماً حکمتي بوده..(پوزخنده صداداري زدم که هستي برگشت نگام کرد...آروم سرشو بوسيدم ودوباره به بيرون چشم دوختم)

-مردا لياقت ندارن ريحانه..احمق حتي نذاشته توضيح بدي!

شکايت کن.منکه جات بودم؛تا کبوديام نرفته بود؛ميرفتم پزشکي قانوني..

-وقتي ميگم دوستش دارم؛ميفهمي چي ميگم؟؟!!يا ترجمه کنم؟!

-برو گم شو بابا....يارو دهنتو صاف کرده ميگي دوستش دارم.

-آره دوستش دارم.الانم بيشتروبيشتروبيشتر دوستش دارم چون نصفه پاره ي تنم از اونه...

-اه اه حالمو بهم زدي...

-توچي ميفهمي از عشق؟

***** 

مادرم منو برد پيش خودش.ميگفت محمود کنترل از راه دور هي مشتري ميفرسته واسه خونه که بفروشش..خودشم گموگور کرده.

سعيد شرمنده نگاهم ميکرد.اونقدر قربون صدقه خواهر زاده ي به دنيا نيومدش ميرفت که حد نداشت.

وقتي نبود که مادرم گريه نکنه.که نفرين نکنه محمودو.

هم مادرم هم سعيد يوسف رو که اونم گم شده بود ميشناختن.

شکمم هنوز تخت تخت بود..صبحا حالت تهوع هاي بدي داشتم.

ميدونستم اميرارسلان منو ميکشه اگه ببينم.

اما بايد تکليف بچم مشخص ميشد.دوهفته گذشته بود و صورتم خوب شده بود.اما بدنم هنوز کبود بود.

حاضر شدم وجواب آزمايشو برداشتم و رفتم سمت خونه مامان مهين.

در زدم و باغبونشون باز کرد.باتعجب نگاهم کرد و يه قدم اومد بيرون ونگاهي به اين ور اون ور خيابون کردوگفت:

-سلام خانوم!با آقا اميرارسلان اومدين؟؟

-سلام مشت حسن.نه.تنهام.

-خب...خب...امرتون؟

-امرم؟؟!نيام تو؟!

-آقا گفتن ببيننتون ميکشنتون!تو رو خدا بريد!

-ببخشيد اما مجبور(و هولش دادمو رفتم تو)

وارد سالن که شدم ديدم دوتا دوقلو دوئيدن پامو محکم گرفتن و با ذوق گفتن:

-زن عمو ييحانه!!!!!(با اين حرف همه برگشتن نگام کردن)

کيانا با ترس گفت:

-وااااي ...ارسلان الان ميرسه...(سانازم دست بچه هاشو گرفتو کشيد و آروم گفت):

-سلام..اگه جونتو دوست داري برو ريحان.

(اردشير و مهين و اميرسالار فقط زول زده بودن بهم)

-من ...من اومدم باهاتون...يعني...باهاش...حرف بزنم.

اردشير:-بابا جون برو شر راه ننداز.

جواب آزمايشو دراوردم و بردم دادم به کيانا.

بازش کرد و 2ثانيه بعد هيني کشيد!

همه ريختن سرش ببينن چيه!

وهمه پشت هم هينوهون ميکردن!

با خونسردي نشستم رومبل.کيانا به حرف اومد و با نگراني گفت:

-ديگه بدتر!تو رو خدا برو ريحانه.(خيلي بهم برخورد باخشم گفتم):

-چرا ديگه بدتر؟!مگه حروم زادست؟!من بچه دارم.بچه. اونم از ارسلان.داداشت.عمه ي خوشگل.

کيانا:-من نميدونم..اما ارسلان بفهمه حامله اي ميکشت.

-جدّاً؟ترسيدم...

مهين:-پس ريحانه جان شما برو تو اتاق اولش...بعد که ما آمادش کرديم.بيا...

اردشير:-راست ميگه..برو تو اتاق خودش.

(آروم بلند شدم وبي توجه به آترين که معلوم بود منو شناخته و دستو پا ميزد برام رفتم تو اتاق)

درو از پشت قفل کردم و به انتظار نشستم..

صداي مردونه و دلنشينشو شنيدم و اونقدر ميشناختمش که غمي رو که تو صداش موج ميزد بخوبي حس ميکردم.

به در تکيه دادم وگوش کردم:

سالار:-خوبي داداش؟

-آره

ساناز:-اميرجان چيزي ميخوري بيارم؟

-نه مرسي.

مهين:-خسته اي عزيزم معلومه...الان ناهارتو ميارم.

کيانا:-کجا بود؟

-دنبال وکيل.

-وکيل چرا؟

-طلاق..اصلا نميخوام ببينمش.وکيل پيدا کردم درستش کنه.

(سکوت شد...)

که يهو آرمان گفت:

-عمووو!زن عمو رو ديدم!(وپشت بندش آرمينم گفت):

-راست ميگه عمو..بگو بهمون شکلات بده مثل هميشه.

صداش نميومد که ساناز دست پاچه گفت:

-بچه ها برين بالا بازي کنين...(صداي دورگش اومد):

-بچه ها کجا ديدينش؟(ساناز زود گفت)

-خواب..توخواب ديدن!

آرمان:-نه...الان داشتيم بازي ...

ساناز:-آرمان دهنتو ببند.

مهين:-کجا پسرم؟؟

-ميرم اتاقم استراحت کنم.(ناخواسته هيني کشيدم ودستمو گذاشتم جلو دهنم)

دستگيره در بالاپائين شد وپشت بندش صداي خستش:

-چرا قفله در؟

اردشير:-خودت قفل کردي شايد يادت نيست...

آرمين:-زن عمو يِيحانه قلف کرده.

(قلبم محکم ميکوبيد از پشت در بلند شدم چون هر آن امکان داشت خورد بشه)

-ريحانه اينجا بود عمو؟

آرمين:-آره عمو!الانم تو اتاقه...تازه ني ني داره..به عمه کيانا گفت ني ني دارم.

از لگدايي که تو در ميخورد؛به شدت ميترسيدم.ميلرزيدم و به توهيناش گوش ميکردم.الان که فکر ميکنم ميبينم بي حياييش خيلي بده.جلو بزرگ تراش چه حرفا که نگفت...از جلودر دورش کردن واون دائم ميگفت:

-حاملس؟!چرا اومده اينجا؟!بره پيش اون مرتيکه ديگه!به من چرا ميگه؟!

دلم واسه بچه ي معصومم سوخت..آتيش گرفت.

درو باز کردم و پريدم بيرون.همه جا ساکت شد و يهو زنا جيغ کشيدن:

-ريحانه فرار کن..(و اميرارسلان که قيافش داغون بود روديدم)

اصلاح نکرده بود وخستگي و غم ازچشماش ميباريد.با ريش هم جذاب شده بود..با وحشي گري اومد که بياد طرفم گرفتنش.

غريدم:-آقاي ليسانس ژنتيک!من آماده ام واسه آزمايش دادن.

واسه آزمايش ژنتيک!

-خفه شو هرزه ي عوضي.

-هرزه هم خودتي کثافت(ميخواستم کم نيارم!)

-ولم کن سالار توروخدا.بذار من اين نجاستو بکشم راحت شم.

-تو غلط ميکني.فعلا به فکر شيرخشک و پوشاک باش.

-جدّاً؟مگه بچه ي منه اون حروم زادت؟

-برو بمير بابا...(وروبه مهين گفتم):

-من چيکارکنم؟خودم که بزرگش ميکنم اون هيچ...فقط طلاق عقب ميفته تا شناسنامه بگيرم براش.

مهين:-باشه...بشينين دودقيقه بچه ها..بشينين حرف بزنيم.

ارسلان:-آزمايشم بده..من از اونو بچش بيزارم...(ورفت تو اتاقو درم کوبيد)

تاغروب اونجا بودم و با بچه کوچولوها بازي ميکردم تا سالار راضيش کنه واسه آزمايش..غروبم حاضر شدو 3تايي باسالار رفتيم آزمايشگاه...از ترسم کلاً چسبيده بودم به اميرسالار و از اونو نگاهاي متنفرش دوري ميکردم.

****** 

اردشير:-حالا که همه چي معلوم شده بايد باهم زندگي کنيد.

اميرارسلان:-چي؟؟!!هه هه!باحال بود..(وبرگشت سمتم):

"ميري توله اَتو ميندازي"

اردشير:-خفه شو اميرارسلان!(همه ساکت شدن)

شمابايد اين چندماهو باهم زندگي کنين.اونم بچته.ديدي که آزمايشم ثابت کرد!

-من از اين زنو هرچي که بهش وابستست بيزارم.خيلي نوتونو دوست دارين پيش شما زندگي کنه من ميرم آپارتمان خودم.

-حرف الکي نزن.مشکل مشکل شماست.نه تنها مياد پيش خودت بلکه وظيفه داري خرج دواودکتر خودت بدي،خلاصه هرخرجي که دارن جفتشون.خيلي وقته بهت هيچي نگفتيم؛وآزادت گذاشتيم..ديگه نميذارم راست راست هرغلطي دلت خواست بکني..زنته؟ميخواي طلاقش بدي؟بده.به ما ربطي نداره مگه تا قبل ازاين بچه کاري به کارت داشتيم؟!

اما الان ديگه فرق داره.مثل بچه ي آدم ميريد يه چندماهي رو باهم زندگي ميکنين.آخرشم بچرو نميخواي؟عيب نداره ماو ريحانه يه طوري تقسيمش ميکنيم واسه خودمون.

******* 

آره.ميترسيدم.دروغ چرا؟!ازاين مردي که الان استارت زدو راه اُفتاد؛مثل سگ ميترسم.هرکاري ازش برمياد.هرکاري.

از خانوادش خداحافظي کردم والان تو راه خونه ي عشق خودمونيم!

حدس ميزدم که بخواد وحشيانه و پرسرعت رانندگي کنه؛اما خيلي آروم و معمولي ميروند!واين بيشتر منو ميترسوند.

آرامش قبل طوفان بود.ميدونستم...

بدون اينکه حتي يه کلمه حرفي بزنه؛جلوي خونه نگه داشت.

آروم پياده شدم و رفتم بالا.خونه دقيقاً به همون شکلي بود که آخرين بار تواون روز نحس ترکش کردم.گردوغبار نشسته رو وسايلا به چشم ميومد

گلدون شکسته،قاليچه اي که روش ليز خوردمو جمع شده بود،

وچشمم رو دوربين روي سه پايه خشک شد..آروم رفتم جلو و برش داشتم.هيچ ياد اون نبودم!يعني تمام اون صحنه ها ضبط شده بود؟!

فوري گذاشتمش تو کيفم و رفتم تو اتاق و درو قفل کردم.

صداي دره ورودي اومد که باضرب بسته شد.

ناخودآگاه کمي پريدم.صداي قدماشو شنيدم که اومد سمت اتاق..روتخت نشسته بودم وبه لکه هاي خوني که روي روتختي خشک شده بود چشم دوخته بودم.

دستگيررو حرکت داد ووقتي ديد قفله غُرّيد:

-خوب گوشاتو باز کن فاسد خانوم,خودت با زبون خوش ميري اون توله سگو ميندازي،بعدشم گورتو گم ميکني.

(با پرروئي گفتم):

-نميندازم.

-گوه ميخوري.

-تو گوه ميخوري.(بامشت کوبيد تو در و گفت جرأت داري درو بازکن...بکن ديگه)

-به دنيا ميارمش بعد ميريم.

-اگه انداختيش که هيچي..اگه ننداختي؛زندگيرو از ايني که هست جهنم تر ميکنم.

-هر غلطي خواستي بکن.

(ومشتي به در کوبيدو رفت)

****** 

3ماه گذشته بودو من 5ماهم شده بود.3ماهه تمام باهم حرف نزديم.از دوتا غريبه بدتر.نه ميگفت چي خوردي چي کار کردي دکتر چي ميگه بچه چي هست؟!سالمه؟نيست....

شبا هرساعتي که دوست داشت ميومد.يا اصلا شب هايي بود که نميومد.اما من دوستش داشتم.بيشتراز هرچيزي تو زندگيم..

همون 3ماه پيش رفتوآمد با خانوادمو ممنوع کرده بود.

البته من به بهونه سونوگرافي هم که شده؛ميرفتم به مادرم سر ميزدم!اون فقط دوست نداشت اونا بيان.وگرنه من براش مهم نبودم که چيکار ميکنم چيکار نميکنم!

محمودم خونرو فروخته بوده و با مسعود فراري شده بودن.

مادرم مستأجرشده بود وسعيد هم درس ميخوند هم کارميکرد.

بچمم دختر بود وتاريخ زايمانم تقريباً 4ماه ديگه بود.

گهگداري فقط وقتي از کنارش مثل يه غريبه رد ميشدم ميديدم که به شکم برجستم پوزخند صداداري ميزنه!

******* 

به روتختي چنگ ميزدم و بالشتو گاز ميزدم.حالم از اون وقتم که کتک ميخوردم وخيم تر بود.فاصله ي تخت تا دره اتاقو ده بار خوردم زمين تابرم تو پذيرايي.باگريه خودمو به تلفن رسوندم وشماره مادرمو گرفتم اما جواب نميدادن.ديگه داشتم مرگو باچشمام ميديدم،مريمم همش اشغال بود...زنگ زدم به مهين مستخدموشون جواب داد:

-بفرمائين؟

-مه...مهي..مهين

-چي؟!

-مُردم..(وجيغ گوش خراشي کشيدم)

اونم فکر کرد مزاحميه و قطع کرد!

از ناچاري شماره اميرارسلانو گرفتم بعد5تابوق جواب داد:

-چيه

-ام..امير مردم..

-بهتر(وقطع کرد!)

کشون کشون خودمو به واحد بغلي رسوندمو در زدم و ديگه نفهميدم چي شد..فقط ميفهميدم که تو ماشينم ودارن ميبرنم بيمارستان.توان جيغ کشيدنم نداشتم.حقم بود..خودم به خودم شوک وارد کردم همين باعث شده بود يهو وقتش بشه...وگرنه طبق تاريخ دکتر؛2هفته ديگه زمانش بود...شوک شدم..شوک شدم از فيلمي که ديدم.از اينکه بعد 7ماه به خودم جرأت دادم و فيلم کتک خوردنمو بذارمو ببينم.

****** 

موقع زايمان فهميدم من اون روز که شکنجه شدم اصلاً دردي نداشتم در برابر الآن!!

اونقدر جيغ کشيدم اونقدر زمينوزمانو ارسلان رو فحش دادم که خسته شدم..صداي گريه ي بچمو که شنيدم با خيال راحت نفس کشيدم اما هيجان پرستارا و دکتر دوباره اضطراب رو انداخت به دلم و با همون بيحاليم فرياد زدم:"ناقصه؟؟!!"

امااونا انگار که نشنيدن فقط 

هيجان زده حرفايي ميزدن و بعدش ديگه بيهوش شدم....

با کرختي چشمام رو باز کردم واتاق تاريک بيمارستان جلو چشمم اومد..يه لحظه طول کشيد تا يادم اومد چه خبرشد..

موبه مو اتفاقاتو يادم اومد وتازه حس کردم از اميرارسلان متنفرم.بلخره ازش متنفر شدم..اون تو بدترين شرايطم تنهام گذاشت.يهو هيجان آخر پرستارا ودکتر يادم افتاد.

با عجله از تخت اومدم پائين وسرم رو کندم و همونطور با لباس بيمارستان وبي روسري دوئيدم تو راهروي ساکت بيمارستان.دوتا از پرستارا دستمو گرفتن که جيغ کشيدمو گفتم:

-بچم؟!(وزدم زير گريه و گفتم):

-معلوله نه؟مُنگل شده؟ميدووونم..تقصير اون ارسلان آشغاله....(وهاي هاي زار زدم)

-نه خااانوم!چي ميگي؟!خدا نکنه!

-چرا...امروز شنيدم چقدر تعجب کرده بودين..

-نه عزيزم!بيا تو اتاقت.الان مياريمش خودت ببين چرا خبرش تو کل بيمارستان پيچيده!بخدا سالمه سالمه!

با اجبار پرستارا با گريه خوابيدم تا بيارنش.دکتر خودش با يه پتوي کوچيک صورتي اومد تو.

شيرجه زدم وازش گرفتم.اما خشکم زد...

بچه نبود!عروسک بود!قسم ميخورم عروسک بود.

با حيرت به 3تاشون نگاه کردم واونا هم خنديدن.

دکتر:-وقتي دنيا اومد؛همه از تعجب مونده بوديم که اين آدمه يا عروسک؟!

دوباره غرق نگاه به عزيزم شدم.بدن بي نهايت سفيد ونرم

تپل با لپ هاي صورتي موهاي طلائي و پُر لباي صورتي وغنچه و بيني اندازه نخود.مژه هاي پروطلايي و فر خورده.

اشک شوق بود که ميريختم...صداي پرستار اومد که گفت:

-ما اصلاً نوزاد اين شکلي نديده بوديم!

کوپّ خودت شده!بيچاره باباش!اگه ببينش!همسايتون گفت مأموريت شوهرت...

(تو دلم پوزخند زدم..کارم به جائي رسيده بود که همسايه اي که يکي بايد جلو خودش آبرو داري ميکرد حالا واسه من آبرو داري کرده بود!)

دکتر:-فقط دخترت خيلي تپله!يکم که بزرگ ترشد؛حواست باشه به قدو وزنش...!

****** 

با تنهائي تمام؛بچمو گرفتم و حساب کردمو اومدم بيرون.

کيليد انداختم و وارد خونه شدم.خونه نيمه تاريک بود وبوي سيگار والکل پر شده بود توش.ازبين تاريکي منشأ دود رو نگاه کردم وديدم آتيش نارنجي سيگار بين انگشتاي ارسلانو که لم داده بود و زول زده بود به منه بچه بغل.

با صداي خماري گفت:

-نمردي؟(فقط نگاش ميکردم)...خنده مسخره اي کردو گفت:

-توله سگت خوب پارس ميکنه؟(وبازم خنديد)

-.....

-ازت بيزارم ريحان...چرا نمردي؟چرا؟چرا نمردين؟

(رفتم تو اتاق ودرو محکم کوبيدم)

دوسه هفته گذشته بود و اون حتي هنوز نميدونست جنسيت بچه چيه!!تازه شب ها که کمي نق ميزد؛فرياد ميکشيد "خفش کن".... . . . . . .

صورت دخترم عين ماه بود.کوپي برابر اصل بچگيام.

اونقدر آروم بود که دلم براش کباب بود.مادرم ميگفت من خيلي شلوغ بودم اما اون آروم و معصوم فقط باچشمهاي درشت عسلي روشنش به يه نقطه خيره ميشد.

بنابراين از اونجايي که آروم جون منم شده بود اسمشو گذاشتم "آرام"

وخيلي اتفاقي مثل بقيه نوه هاي عتيقه ي کيارنگ؛اسمش با "آ" شروع شد!

________________________________________

******* 

حدود 3ماه گذشته بودو خبري از طلاق نبود.

تو اين سه ماه بازم کلامي حرف نميزديم.دخترم روزبه روز زيباتر وعسل تر ميشد..دوماه پيش بردمش دکتر وگفتن حالش خوبه خوبه عيبي هم نداره که انقدر توپولي شده.

پدرمادروخانواده ي ارسلان هم خيلي دوستش داشتن اما ارسلان اصلاً نگاهشم نميکرد!حتي مطمئنم نميدونست چشماش چه رنگيه...

اصلاً خونه نميومد که ببينه!يا اونقدر دير ميومد که ماميخوابيديم يا کلاً نميومد.

يه روز بعداز ظهر آرام رو برداشتم و رفتيم حمامي که توي اتاق خواب بود.

آرام رو که شستم؛حولشو دورش پيچيدم و همونطور خودم لُخت و آبچکون رفتم بيرون و آرام روگذاشتم وسط تخت بزرگ اتاق وخودم برگشتم حمام و درش رو باز گذاشتم تا حواسم بهش باشه و خودم روبشورم.

از همون توي حموم بدون اينکه ببينمش قربون صدقش ميرفتم وباهاش حرف ميزدم تا نترسه.

اونم ساکت بود وگهگاهي صداي خندش ميومد:

-اي جااانم عزيز دلم...

-قربون خنده هات برم عسلم..عسل مامان!

-آرام مامان...نترسي مامانيا...زودي اومدم گلم...

-اوخ اوخ جون نخند ميام ميخورمتا...

حولم رو يادم رفته بود ببرم همون شکلي اومدم بيرون و خشکم زد...برق گرفت منو..شوک شدم...از چيزي که ديدم...

اميرارسلان خوابيده بود روتخت ونيم خيز شده بود روي آرام و حوله ي آرام باز شده بود و انگشت اشاره ي اميرارسلانو سفت گرفته بود وچشم توچشم بهم نگاه ميکردن وآرام گهگاهي صدايي از خودش درميورد!

امکان نداشت اميراين وقت خونه باشه.معلوم بود تازه رسيده چون لباساي بيرون تنش بود..شلوار کتون خاکي و تيشرت سياه که بازوهاي برنزشو بدجور جذاب نشون ميداد.پدر بودن اصلا بهش نميومد!زيادي جوونو شيک بود.

آنچنان با اخم وجدي به آرام نگاه ميکردو تو فکر بود که يه آن ترسيدم نکنه بلايي سرش بياره!

تو يه آن سرشو بلند کرد و چشم توچشم شديم.

دستمو گرفتم جلو بدنم و با اخم رفتم جلو وآرامو برداشتم وزيرلب گفتم:

-سرما خورد همچين حولش رفته کنار(و باسرعت رفتم تو اتاق آرام)

لباساي آرامو پوشوندم و ملحفه اي به خودم پيچيدم و با اخم رفتم تو اتاق تا لباس بردارم.رو تخت خوابيده بودو ساعدشو گذاشته بود روپيشونيش و به سقف نگاه ميکرد.

اون يکي دستشم کنارش بود.حلقشو ننداخته بود.به فکرم پوزخند زدم.په نه په ميخواستي بندازه..اما من انداخته بودم.هميشه مينداختم...

داشتم توکمد دنبال لباس ميگشتم که با صداي دورگه وگرفته اي گفت:

-وق..اهم..وقت دادگاه داريم.2هفته ديگه.(درهمون حال که دنبال لباس زير بودم تو کشو چندلحظه مکث کردم و زيرلب گفتم)

-باش..(ودوباره جستوجو)

-يازدهم,ساعت 10ونيم.

-......

اومدم از اتاق برم بيرون که برگشتم طرفش و انگشت اشارمو گرفتم سمتش و تهديد آميز گفتم:

-نبينم ديگه اونجوري به "بچّم"نگاه کني..2هفته کوفتيم صبرکن ميريم گم ميشيم!نترس.(ورفتم تو اتاق آرام تا لباسامو بپوشم)

دامن کوتاه صورتي باتاپ سفيد پوشيدم و موهاي بلندم رو خيس خيس باز گذاشتم وآرامو که يه لباس يه سره ي ليمويي تنش بود رو بغل گرفتم و رفتم تو پذيرايي وتلوزيون روشن کردم همونطورم به آرام شير ميدادم.سينه هام گنده بود از بارداريم به بعد گنده ترم شده بود!اما هنوزم جذاب بود حتي شايد بهترم شده بود.

حواسم به سريال ترکيه اي بود که نفهميدم کي اومده نشسته روي مبل تکي کناري من و زول زده به آرام درحال شير خوردن.(وقتي ديد ديدمش؛با اخم نگاهشو گرفت وباگوشيش ور رفت)

دوباره نگاهم رفت سمت فيلم اما حواسم به ارسلان بود.

هنوز حس ميکردم دوستش دارم اما ديگه نه در اون حد که مجنون بودم.الان فقط به فکر اين بودم که بعد طلاق يه راست برم شيراز پيش مامانمو سعيد که تازگي رفته بودن اونجا بمونن.

دوباره سربرگردوندم ديدم داره به آرام نگاه ميکنه..با يه نگاه کنجکاو..نميدونم اسمش چي بود..فقط حس خوبي به اون نگاها نداشتم.ميترسيدم اين مرد ديوونه ي مريض بلايي سره آرام مظلومم بياره...بلند شدم وآرام به بغل رفتم تو اتاقش.

نميدونم مظلوميت آرامو چطور بيان کنم..اونقدر ساکت بود که گاهي اوقات اشک توچشمام جمع ميشد بخاطر حرفايي که بارش کرده بودن.عزيزدل مامان باچشم هاي معصومش فقط نگاهم ميکرد..به ندرت ميديدم گريه کنه.

خيلي وقت بود باهم ميخوابيديم.تاشب همونجا موندم وآخرشم باهم خوابيديم.

****** 

دوسه روزاز اين ماجرا ميگذشت واميرارسلان درکمال تعجب من شب ها به موقع ميومد!ودوروبر آرام ميپلکيد اما از ترس من نزديک نميومد.منم خيلي ميترسيدم.مشکوک ميزد.اون از ما بيزار بود و ميدونست چقدر آرامو دوست دارم.ترس داشتم واسه ضربه زدن به منم که شده بلايي سرش بياره.

يه روز ظهر صداي کيليدش اومد ومن آرام به بغل رفتم تو پذيرايي.واونم رفت تو اتاقو درو بست.

اومدم برم تو آشپزخونه که بسته ي فانتزي قشنگي رو اُپن ديدم.

بازش کردم و باهيجان لباس پرنسسي کوچولوي صورتي اي ديدم که شبيه لباساي باله بود.

اون لحظه هيچ فکر نکردم که اين چيه؟مال کيه؟ فقط با کله برش داشتمو باشادي زيادي تن آرام کردم.

پاها وبازوي توپول و نرم آرام اونقدر عسل به چشم ميومد که منيکه روي پوست آرام حساس بودم طاقت نيوردم و5تا ماچ آبدار ازلپش کردم وبلند بلند با ذوق گفتم:

-اي مامان کفنت بشه عروسک...نفس...

برگشتم برم دوربين بيارم ازش عکس بگيرم که اميرارسلان رو ديدم...اونم چه ديدني...چه ديدني...دقيقاً ازوقت درگيريمون به بعد اين قيافه و رفتارو ازش نديده بودم.

ديدم با ذوق و لبخند شادي زول زده به آرام داره مياد سمتمون

بي توجه به من آرامو ازبغلم کشيد بيرون وگفت:

-بدش ببينم دخمل بابارو....(ومن که دستام سست شده بود خيلي راحت بچرو تحويلش دادم و تمام بدنم سرشد.قلبم يخ زد..آخ که ريحانه خرتر ازتو وجود نداره..خيلي ادعاي تيزيت ميشد.بفرما!تحويل بگير!اين نگاهاي چندوقتش ازسر دلبستگي به آرام بوده)

ديدم که آرامو عاشقانه بغل کرده و سروصورتشو ميبوسه اونم باچشماي بسته!

آرامم چون زياد باباشو نميشناخت خوشبختانه غريبي ميکرد و نق ميزدو خودشو سمت من هول ميداد.

اميرارسلان چشماشو باز کرد و باناراحتي واضطراب مانع اين ميشد که آرام بياد سمتم وهي ميگفت:

-جونم بابائي؟جون؟چي ميخواي گلم؟چرا اينجوري ميکني فدات شم؟(به خودم اومدم و وحشيانه آرامو از بغلش کشيدم وگفتم):

-بدش حروم زادرو...!(و دويدم تو اتاق و دروقفل کردم)

زدم زيرگريه..اون حق نداشت آرامو ازم جدا کنه.اون حق نداشت.همه ي سختياي آرام واسه من بود وحالا اون سروکلش پيداشده بود.اون به آرام من ميگفت توله سگ حروم زاده اما حالا واسه من دخمل بابا دخمل بابا ميکنه.

عمراً آرامو بهش ندم...بچرخ تا بچرخيم آقاي پدر!

****** 

سوز سرد پائيزي شروع شده بود.وقت واکسن آرام بود و همچنين بخاطر وزنش نگرانش بودم!

لباس بافتني وسوئيشرت صورتي وسفيد تنش کردم.کلاه و دستکش هم بهش پوشوندم و خودمم پالتوي قهوه اي سوخته با شالوکلاه و دستکش سفيد.

کلاهمم به همون شکل قديما تا روي ابروم کشيدم پائين و رفتم سمت جاکفشي که صداي ارسلان اومد:

-کجا؟(برگشتم سمتش وديدم که خودشم آمادست که بره سره کار)بي حوصله برگشتم سمت در وزيرلب گفتم:

-واسه آرام وقت دکترگرفتم.(نگراني توي صداش لرزه به اندامم مينداخت):

-چرا؟!چشه مگه؟!مريضه؟ببينمش..

-لازم نکرده ببينيش آقاي دکتر!(ودرهمون حال نيم بوت هاي مخمل قهوه ايم روداشتم ميپوشيدم)

-من نگران تو نيستم.نگران آرامم.

-برو بابا (...)شعر نگو.(و رفتم بيرون)!!

سره خيابون منتظر ماشين بودم و بي اراده به حرف آخرم ميخنديدم!آخه بدجور عصبيم ميکرد.خاک توسر ماشيني هم که برام خريده بود عين اين عقده اي ها سوئيچشو ازم گرفته بود.توهمين افکاربودم که

ديدم که باماشين اومد جلومون وبوق زد.

دولّا شدمو گفتم:

-هان؟

-بشين.

-نميخواد.

-بشين سرده سرما ميخوره.(با نارضايتي نشستم)

-....

-....

-کدوم درمانگاه؟

-نيلوفر..دوتا خيابون اونور تر.

-چرا آخه ميخواي ببريش؟(با بيحالي گفتم):

-چاقه

-نه!خيليم خوبه.بامزّه اَس..حرف درست نکن الکي.

-چيزي که نميدوني راجع بهش زر نزن.

-زر تو ميزني عوضي کثافت(و از صداي فريادش آرام زد زير گريه که منم فقط بخاطر اون چيزي نگفتم)

-صداتو بيار پائين ترسيد...

-نترس باباجون...قربونت برم من...مامان دوروز ديگه گورشو گم ميکنه منو تو باهم کيف ميکنيم!

چيزي نگفتم چون ميخواستم حرکت باحالي برم!معلوم بود اونم تعجب کرده چرا چيزي نگفتم!چون سرشو برگردوند طرفم و ديد خونسرد به روبه رو خيره شدم.

وقتي رسيديم جلو درمانگاه پياده شدم وسرمو کردم تو؛و انگشت شستمو نشونش دادم وگفتم :

-بيا...(و با سرعت رفتم تو درمانگاه)

با اينکه حالم از زندگي بد بود اما پامو که گذاشتم تو درمانگاه از شدت خنده به گريه اُفتادم.

تو راه بازگشت عطر قديمامو دوباره خريدم..به ياد اون روزا...

****** 

از 2هفته اي که حرفش بود فقط 4روز مونده بود.

منو اميرارسلانم ديگه سربه سر هم نميذاشتيم.اونم تو خونه با آرام بازي ميکردو سرگرم بود.منم ميگفتم بذار دلش خوش باشه!منکه کوتاه نميومدم.

تو اتاق بودم وآرامو که لباس سره همي خرسي تنش بودو رو تخت خوابونده بودم و خودم چمدون بزرگمو اورده بودم و لباسايي که نياز داشتم توش ميچيدم.

اميرارسلان با لباس بيرون که يه پالتوي بلند خاکستري بود اومد تو اتاق و همون شکلي خوابيد رو تخت و زول زد بهم.

-چيکار ميکني؟(منم حال دعوا و دک دک نداشتم پس بيخيال جواباي دندون شکن شدم)

-لباسامو جمع ميکنم.

-بعدطلاق چيکار ميکني؟

-ميرم شيراز.تو چي؟(و درهمون حال لباسي روگرفتم جلوم و توآينه نگاهي به خودم انداختم.يعني که جوابت زياد مهم نيست برام!)

-من...نميدونم..هيچي...

-....

-اونجا آشنا دارين؟کارميکني؟

-مهمه؟ولم کن بابا.

-مهريتو ميدم..کامل..بخاطر آرام..

-وظيفته.

-آرامو دوستش دارم.نميتونم بسپارمش دست تو!

-جدّاً؟!نگران نباش از توله سگ خوب مراقبت ميکنم!

-تاکي ميخواي بکوبي تو سرم حرفامو؟؟!(در چمدونو بستم وزول زدم توچشماش):

-تا ابد.تا هر وقت آرام بزرگ بشه.تا هروقت عقلش برسه.اونقدر ميگم تا ازت متنفر بشه.مدرکم دارم که ببينه باباش چه وحشي اي بوده.

-حرف مفت نزن.خودت چي بودي؟مريم مقدس؟!

-اونم معلوم ميشه.منم خدائي دارم.

(و کشون کشون چمدونو گذاشتم کنار ديوار)

****** 

من نمازامو يکي درميون ميخوندم...

ساعت 12شب بود وسجادم پهن بود.تمام سجادم پر بود از عطرم.همون عطر معروف."عطر ريحان".

داشتم دعا ميکردم فردا دادگاه به نفع من باشه و آرام مال من بشه.ميخواستم فيلم کتک خوردنمو به قاضي نشون بدم تا ثابت کنم ارسلان صلاحيت نداره آرامو نگه داره.

همينطور که دعا ميکردم؛کليد تو در چرخيد و منه پشت به در هيچ اهميتي ندادم.چندثانيه بعد صداي گرومب زمين خوردنشو شنيدم اما بازم تسبيح به دست وچشم بسته دعا ميکردم.

يهو با حس سرش روي پام جا خوردم و نگاهمو پائيني انداختم.بازم بوي الکل کوفتي ميداد.چادرمو چنگ زد و عميق بو کشيد...هنگ کرده بودم:

-ريحان...بوي ريحان ميده...عطر قديماست...

-پاشو مست کردي چرند ميگي

-ريحانه منو ميبخشي نه؟؟(و آنچنان گريه کرد که تمام تنم لرزيد)اومدم بلند بشم که خودشو سنگين کرد.

-نرو...ريحان..بگو بخشيديم...بگو که امشب شب مرگمه...بگو..اگه نگي بجان آرام خودمو ميکشم.

-احمق نشو!چه نقشه اي توي سرته؟؟ميخوام بخوابم که فردا خوب از خودم دفاع کنم.(ودوباره اومدم بلند بشم)

-ريحانه جان آرام وايستا...(نشستم...جان پاره ي تنم وسط بود)

-چي ميخواي ارسلان..

-بخشش

-چرا؟

-چون حقيقتو فهميدم.چون مسعود اومد همه چيرو بهم گفت..

(نفس عميقي کشيدم و تو دلم خداروشکر کردم)

-خُب؟

-منوببخش...(عين يه بچه به هق هق اُفتاده بود)

-واقعاً فکرميکني بتونم؟؟!به همين سادگي؟!يادته چه ظلمي کردي؟!

-آ...آ..ر..ه...تو بگو بخشيدي،بعد..ش..بعدش من خودمو ميکشم تا تووآرام راحت شين..

(فکري به ذهنم زد):

-شرط داره.(اشکاشو پاک کرد واميدوارانه زول زد بهم):

-من يه فيلمي دارم.اونو بشين با من تا آخر ببين.اگه که ديدي ميتوني مرده اون فيلمو ببخشي؛من ميبخشمت.فقط مرد باش و واقعا ببين اون مرد جاي بخشش داره؟

آروم وگُنگ سر تکون داد منتظر رفت جلوي تلوزيون نشست.

فيلم کتک خوردنمو گذاشتم تو دستگاه وقبل از پلي کردنش گفتم:

-فقط نگاه ميکني و1کلمه هم حرف نميزني.اگه بزني شرط بي شرط.بخشش بي بخشش.(بازم مطيعانه سرتکون داد)

پلي کردم:

زن زيبا و آرايش کرده وخوش اندامي با لباس نيمه برهنه و برق نگاه شيطون باسرعت از دوربين دور ميشه و صداي آهنگ شادي پخش ميشه..."سلام گل به تو اي گل نشونم"

زن باحرکات موزون و رقص به سمت مردي که از در مياد تو نزديک ميشه(نگاهي به ارسلان کردم که ديدم با حيرت وغم زول زده به تلوزيون)

مرد سيلي محکمي به زن ميزنه وزن پرت ميشه رو زمين...

مرد ميشينه روشکم زن و زن از درد آهونالش شروع ميشه...

(با خنده ي مسخره اي گفتم حالا خوبه نمُرد و به شکمم اشاره کردم.ارسلان نگاهشو بهم انداخت تا متوجه حرفم بشه و منم دوباره تکرار کردم؛ميگم آرام اون موقع که اين بلاهارو سرم اوردي؛اين تو بود...!حالا ادامشو ببين!)

حالا زن تو يه آن مياد فرار کنه اما مرد موهاي بلندشو ميگيره دوره دستش تاب ميده....

همينطور داشتيم ميديديم که اونجاش رسيد که باچاقو بهم حمله ميکنه.

صداي خس خس ارسلان باعث شد برگردم سمتش...

با وحشت دوئيدم سمتش..از روکاناپه اُفتاد و از دهنش کف ميومد...ميلرزيد و گريه ميکرد.

آرامم بيدار شده بودو جيغ ميزد.از ترس داشتم سکته ميکردم.

بين اتاق پذيرايي سردرگم مونده بودم.

به طرف تلفن دويدم و به اورژانس زنگ زدم....

****** 

به خودم لعنت ميفرستادم که چرا همچين غلطي کردم.

الان حس ميکردم جونم به جونش بستست.تو کما بود ودکتر گفته بود شوک عصبي بدي بهش وارد شده که نزديک بوده سکته کنه...

فقط دعا ميکردم به هوش بياد...تو راهروي بيمارستان نشسته بوديم و دعا ميکرديم.براي تمام خانوادش گفتم که چي شده...

حتي گفتم من فيلمو گذاشتم تا به اين روز اُفتاد..

****** 

خداي عزيز باره ديگه زندگي منو نجات داد.زندگي اي که کلي نوسان داشت...بد-خوب-بد-خوب-بد-خوب....و روي فرکانس خوب تنظيم شد...

ارسلان بهوش اومد اولين چيزي که بعداز بهوش اومدنش گفت اين بود:

-ريحانه

همديگرو بخشيديم...همه چي خوبه خوب شد.حتي از روزاي اولم عاشق تربوديم...چون قدر همو خيلي فهميديم...

پايان 